Plik jest zabezpieczony znakiem wodnym

===LxciECQWZVZiUGJTYgg+BzEBZwYwVTdRYVI2ADYOaFlpXj1cZVA=

Spis ‌treści

1. Okładka

2. Strona tytułowa

3. Spis ‌treści

4. Strona redakcyjna

5. Prolog

6. Rozdział 1

7. Rozdział ‌2

8. Rozdział 3

9. Rozdział 4

10. Rozdział ‌5

11. Rozdział 6

12. Rozdział 7

13. Rozdział ‌8

14. Rozdział 9

15. Rozdział ‌10

16. Rozdział 11

17. Rozdział ‌12

18. Rozdział ‌13

19. Rozdział 14

20. Rozdział 15

21. Rozdział ‌16

22. Rozdział 17

23. Rozdział 18

24. Rozdział ‌19

25. Rozdział 20

26. Rozdział ‌21

27. Rozdział 22

28. Rozdział 23

29. Rozdział ‌24

30. Rozdział ‌25

31. Rozdział 26

32. Rozdział ‌27

33. Rozdział 28

34. Rozdział ‌29

35. Rozdział 30

36. Rozdział 31

37. Rozdział 32

38. Rozdział ‌33

39. Rozdział 34

40. Rozdział ‌35

41. Rozdział ‌36

42. Rozdział 37

43. Rozdział 38

44. Rozdział ‌39

45. Rozdział 40

46. Rozdział 41

47. Rozdział 42

48. Rozdział ‌43

49. Rozdział ‌44

50. Rozdział 45

51. Rozdział ‌46

52. Rozdział 47

53. Rozdział ‌48

54. Rozdział 49

55. Rozdział 50

56. Rozdział 51

57. Rozdział ‌52

58. EPILOG

59. OD ‌AUTORA

===LxciECQWZVZiUGJTYgg+BzEBZwYwVTdRYVI2ADYOaFlpXj1cZVA=

Copyright © by ‌Przemysław ‌Piotrowski
Copyright © 2024 for ‌the ‌Polish ‌edition by ‌Wydawnictwo Czarna Owca
All rights ‌reserved

Redaktorka ‌prowadząca: Agnieszka Radzikowska
Redakcja: ‌Bartłomiej ‌Nawrocki, Jacek Ring
Korekta: Ewa ‌Skibińska, ‌Ida Świerkocka
Projekt okładki: Piotr ‌Cieśliński ‌(Dark Crayon)
Konwersję do wersji ‌elektronicznej wykonano ‌w systemie Zecer

Wszelkie prawa zastrzeżone. ‌Niniejszy ‌plik jest objęty ochroną ‌prawa ‌autorskiego ‌i zabezpieczony znakiem ‌wodnym (watermark).
Uzyskany dostęp upoważnia ‌wyłącznie ‌do prywatnego użytku.
Rozpowszechnianie ‌całości ‌lub fragmentu niniejszej publikacji ‌w jakiejkolwiek ‌postaci bez zgody ‌właściciela ‌praw jest zabronione.

Wydanie pierwsze
Warszawa ‌2024
ISBN ‌978-83-8252-745-2

===LxciECQWZVZiUGJTYgg+BzEBZwYwVTdRYVI2ADYOaFlpXj1cZVA=

Przyjacielowi Krzysztofowi ‌Figurze ‌– za wszystko.

PS Kiedyś odklepiesz.;)
===LxciECQWZVZiUGJTYgg+BzEBZwYwVTdRYVI2ADYOaFlpXj1cZVA=

Prolog

Betoniarka ‌ryknęła ‌niczym monstrum ‌z piekielnych ‌czeluści.

Bęben powoli zaczął się ‌obracać. ‌Rytmicznie, mozolnie, wytrwale. ‌Echo jej ryku ‌poniosło się po ‌przestronnej piwnicy ‌i wsiąkło w wilgotne mury. ‌W zastałym powietrzu ‌unosiły się drobinki cementu ‌i woń ‌drewna cedrowego, ‌a wokół walały się ‌pozostałości po odbytym rytuale. ‌Fiolki ‌z wonnymi olejkami, kawałki ‌bandaży, pędzle, ‌skalpel, palce, uszy. Podłoże ‌było ‌rozmokłe ‌i grząskie, ‌tak że kalosze, które ‌miał ‌na nogach, zapadały ‌się w przesiąkniętej ‌krwią ziemi. Jej ‌specyficzny zapach ‌nieustannie drażnił ‌mu ‌nozdrza.

Mężczyzna przeniósł wzrok ‌na szczelnie ‌owiniętą bandażami ofiarę. ‌Wciąż żyła. ‌Wiła się niczym robal ‌pochwycony ‌w pajęczą sieć, ‌wydając z siebie ‌nieokreślone, bulgoczące dźwięki. ‌Wyglądała obrzydliwie, ‌odrażająco. Nie było ‌w niej ‌nic ludzkiego.

Ale czy ‌kiedykolwiek było? ‌Czy nie zasłużyła ‌sobie na ‌taki los?

Zasłużyła. Mężczyzna ‌nie miał ‌co ‌do ‌tego żadnych wątpliwości. Cierpienie ‌tej ‌wijącej się glisty i tak ‌nie ‌mogło zadośćuczynić wyrządzonym przez ‌nią ‌krzywdom. ‌Zniszczyła wiele ‌żyć. Złamała niezliczoną ‌liczbę dusz. ‌Mężczyzna był tego ‌pewny, a przynajmniej ‌tak to sobie tłumaczył. ‌Może ‌dlatego, że tak ‌było łatwiej? ‌A może dlatego, że podskórnie ‌szukał ‌usprawiedliwienia? ‌Wtedy się nie ‌wahał i robił to, co ‌należało, ‌wszak jego uczucia ‌tu się ‌nie liczyły. On ‌był tylko ‌aniołem zemsty, ‌posłańcem, ‌bożym pomazańcem mającym osądzić ‌i ukarać ‌grzeszników, ‌którzy ‌dopuścili się tak niecnych ‌czynów.

Tylko ‌dlaczego nie czuje ulgi? ‌Dlaczego w ogóle ‌nic nie czuje?

Mężczyzna ściągnął ‌kaptur ‌i wytarł pot z czoła. Splunął ‌na ‌spętaną bandażami ofiarę. ‌Mógł jej ‌dodatkowo naubliżać, ‌zadać ‌jej jeszcze więcej ‌bólu, upodlić ‌ją. Zrezygnował ‌jednak. Nie miał ‌już na to siły, ‌poza ‌tym niczego ‌by to ‌nie zmieniło. Zrozumiał, że ‌i tak ‌nic nie poczuje. Nawet satysfakcji. Prędzej wstyd i obrzydzenie. Chyba też lęk, niedefiniowalny, ale jednak namacalny. Unoszący się pomiędzy fruwającymi w powietrzu drobinkami cementu, podlany wonią własnego potu i parującej krwi ofiary. Jego dusza i tak na zawsze będzie przeklęta. Jeszcze więcej cierpienia nic tu nie da. On swoje zrobił. Już niedługo pozostanie posprzątać i pomyśleć, co dalej. Jak jeść, jak oddychać, jak żyć z tą traumą, która przecież nigdy nie odejdzie. Pozostanie w nim na zawsze. Zresztą nie tylko z nim…

Betoniarka obracała się powoli, zagłuszając swoim rytmicznym rykiem odgłosy miotającej się w dole ofiary. Zresztą i tak nikt by jej nie usłyszał. Stara chałupa stała z dala od innych zabudowań i od dawien dawna nikt w niej nie mieszkał. Pustostan już dawno popadł w ruinę i nawet dzieciaki przestały tu przychodzić. Teraz interesowały ich tylko komputery.

Sprawdził przelewającą się masę i sięgnął po kolejny worek z cementem. Dosypał do bębna, dolał wody. Piasku wystarczyło. Odczekał jeszcze kilka minut, pozwalając maszynie pracować, a gdy płynny beton uzyskał odpowiednią gęstość, zbliżył się do wykopanego grobu.

– Smaż się w piekle, gnoju – syknął i pociągnął wajchę.

Gęsta masa zaczęła powoli, acz systematycznie wylewać się z bębna. Kolejny jęk ofiary stłumił płynny beton.
===LxciECQWZVZiUGJTYgg+BzEBZwYwVTdRYVI2ADYOaFlpXj1cZVA=

Rozdział 1

Poza upierdliwie bzyczącą muchą szelest przekładanych dokumentów był jedynym dźwiękiem wypełniającym skromny w wystroju gabinet komendanta Romualda Czarneckiego. Inspektor poprawił krawat i zajął miejsce naprzeciwko świeżo upieczonego nadkomisarza. Uśmiechnął się zachęcająco, ale Igor Brudny w odpowiedzi tylko nieznacznie się skrzywił. Czarnecki milczał więc do momentu, aż jego podwładny zamknął teczkę z aktami. Wciąż miał zabandażowaną lewą dłoń.

– No i co o tym myślisz? – zapytał, gdy Brudny wygodniej rozparł się w krześle.

– Wygląda to nawet ciekawie, ale wciąż nie wiem, dlaczego chcesz mi wlepić sprawę sprzed prawie pięciu lat. Gdzie jest haczyk?

– Owszem, haczyk jest. I to niejeden – przyznał Czarnecki. Poprawił zsuwające się okulary. – Zapewne się zorientowałeś, że sprawa dotyczy śmierci niezidentyfikowanego mężczyzny, który według wyników z laboratorium jest prawdopodobnie Arabem. Jego wiek oszacowano na dwadzieścia do trzydziestu lat.

– Spora rozpiętość… – Brudny wymownie uniósł brwi, ale nic więcej nie dodał. Czarnecki odebrał to jako sygnał, że ma mówić dalej.

– Sam widzisz. Zwłoki są zmumifikowane, ale zachowane w całkiem niezłym stanie. Choć, i to dość istotne, nie tak dobrym, żeby można to było uznać za robotę specjalisty. Na pewno jednak twoją uwagę zwróciła jedna kwestia…

– Dlatego powiedziałem, że to nawet interesujące.

– Czyli się nie pomyliłem. Wiedziałem, że cię to zaciekawi.

– No… – Brudny odchrząknął. – Nie na tyle, aby zapałać miłością do zajmowania się jakimś trupem, o którym nic nie wiadomo. Rozumiem, że balsamowanie i owijanie w szmaty żyjącego jeszcze człowieka to dość niecodzienna praktyka, ale te akta są tak chude, a informacje tak skąpe, że prędzej bym odnalazł Bursztynową Komnatę.

– Poczekaj. – Czarnecki sięgnął do szuflady i wyjął plik kolejnych dokumentów. Położył je przed nadkomisarzem. – Tak jak wspomniałem wcześniej, pojawiły się pewne okoliczności, które zmusiły mnie, aby raz jeszcze przyjrzeć się sprawie. Tekst jest już przetłumaczony, więc możesz śmiało czytać.

Brudny przyjrzał się spiętym dokumentom. Jego brwi uniosły się nieznacznie, gdy dostrzegł logo, na którym znajdowała się przebita mieczem kula ziemska.

– Interpol? – mruknął sam do siebie.

– Dostałem z centrali tę notę jakieś dwa tygodnie temu. Egipska policja prosi w niej o pomoc w zidentyfikowaniu trojga zwłok, na które trochę ponad miesiąc temu natrafiono w Hurghadzie. Zapewne nie zwróciłoby to mojej uwagi, gdyby nie fakt, że wszystkie trzy ofiary również są zmumifikowane.

– Kontynuuj…

Czarnecki z satysfakcją wyczuł nutę zaciekawienia w głosie rozmówcy.

– Zainteresowałem się sprawą z dwóch konkretnych powodów, a co za tym idzie, dokładnie wszystko zweryfikowałem. Po pierwsze opis ichniego patomorfologa jest zbieżny z opinią Roberta dotyczącą zwłok znalezionych u nas cztery i pół roku temu. Po drugie, i to jest powód, dla którego Egipcjanie zwrócili się po pomoc do Interpolu, lokalny lekarz sądowy stwierdził podczas oględzin, że przynajmniej jedna z ofiar prawdopodobnie pochodzi z Polski.

– Na jakiej podstawie wysnuł taki wniosek? – spytał Brudny, coraz bardziej łakomie omiatając wzrokiem kolejne linijki tekstu.

– Patomorfolog zdołał odszyfrować tatuaż na skórze denata. Widniał na nim husarz dosiadający konia, z chorągwią z białym orłem. Zdjęcia masz na następnej stronie.

Brudny podrapał się po brodzie i upił łyk kawy. Ta zaparzona przez Czarneckiego zawsze smakowała wybornie.

– No dobra… – bąknął. – Ten rycerzyk nawet trochę przypomina husarza, a orzeł orła. – Odłożył dokumenty. – Muszę przyznać, że rozbudziłeś moją ciekawość, ale nie do końca wiem, w jakiej roli miałbym tu występować. Przecież Interpol ma u nas swoich oficerów łącznikowych.

– Szczerze?

– Mają to w dupie? – To w zasadzie nie było pytanie.

– Osobiście ująłbym to inaczej, ale generalnie do tego się to sprowadza. Nikt nie pali się, żeby zająć się tą sprawą, bo nikt nie ma punktu zaczepienia.

– Ale ty masz…

– My mamy, Igor. – Czarnecki położył nacisk na słowo „my”. – Egipcjanie szukają pomocy, więc mam zamiar zgłosić do tej sprawy ciebie.

– Żartujesz? – Brudny wyglądał na szczerze zaskoczonego.

– Nie śmiałbym. I nie tylko dlatego, że uważam cię za świetnego policjanta. Tak się składa, że zwłoki tych trzech osób znaleziono pod gruzami jednego ze starych domów przy okazji wyburzania osiedla pod nowy hotel. Tuż przy Titanic King’s Palace…

– Teraz to już na pewno żartujesz…

– Niestety nie – odparł Czarnecki. – Wiem, że w ubiegłym roku byłeś w tym hotelu z Julką na wakacjach. Zakładam, że trochę poznałeś teren i tamtejszy klimat. Dlatego, jeśli strona egipska nie będzie oponować, to polecisz do Hurghady i wybadasz temat.

– Ale przecież ja nawet nie dogadam się po angielsku…

– Nie szkodzi. Polecisz z młodszą aspirant Jagną Witos. Ona zna go świetnie.

– A nie z Julką? Ona też mówi płynnie po angielsku.

– Z początku taki był plan, ale gdy dotarła do mnie informacja o tym, że Julka została ranna i przez najbliższe dni będzie niedyspozycyjna, zacząłem przeglądać papiery innych funkcjonariuszy. Z Jagną pracowałem kiedyś w Gorzowie. To bardzo dobra, ambitna i skuteczna policjantka. Okazało się, że studiowała arabistykę i nawet mówi trochę w dialekcie egipskim. Zna też teren, bo przed laty pracowała w Egipcie jako animatorka.

Brudny odetchnął głęboko. W najśmielszych snach nie podejrzewał, że jak tylko dostanie z powrotem legitymację, od razu trafi mu się tego typu robota. Spodziewał się, że w pierwszej kolejności będzie musiał pomóc Julce, zwłaszcza że chwilowo była niedysponowana. Może przejąć od niej kilka śledztw, w tym to dotyczące morderstwa, o którym wspominała jeszcze w Bieszczadach. Ale wylot do Egiptu? I to z jakąś młodszą aspirant Jagną Witos?

– Rozmawiałeś o tym z Julką? – Brudny chwycił się ostatniej deski ratunku.

– W zasadzie nie ma nic przeciwko.

– W zasadzie? – Igor zmarszczył brwi. Przyjrzał się przełożonemu, który nagle wyraźnie zakłopotany spuścił wzrok na papiery. – Coś mi tu śmierdzi… – mruknął.

– Ofertę wyślę zaraz, więc odpowiedź powinienem dostać w ciągu najbliższych kilkunastu, może kilkudziesięciu godzin – kontynuował Czarnecki, ale w jego tonie zaszła wyraźna zmiana. Ewidentnie powiedział jedno słowo za dużo, a teraz próbował ukryć zmieszanie. – Będziesz miał czas, aby obejrzeć ciało i zastanowić się, jak ugryźć temat. W razie czego uprzedzę Mariolkę, żeby była dyspozycyjna.

Mariola Kostecka pracowała w Wydziale Poszukiwań i Identyfikacji Osób. Już kilka razy pomogła Brudnemu przy różnych okazjach. Pomyślał, że jeśli miałby zająć się sprawą, to w pierwszej kolejności musi spotkać się właśnie z nią. No, oczywiście poza Julką, upomniał się w myślach. Właśnie, Julką! Cholera jasna! Przecież to było oczywiste. Julka musiała o tym wiedzieć już wcześniej.

– Zaplanowaliście to, prawda? – zapytał.

– Skąd ten pomysł? – odparł Czarnecki, nieumiejętnie próbując ukryć rozbawienie.

– Romek…

Brudny wymownie pogroził palcem. Czarnecki jeszcze przez chwilę trzymał fason, ale w końcu postanowił złożyć broń.

– No dobra, masz mnie – przyznał. – Z nią pogadałem o tym w pierwszej kolejności. Wszak na wakacjach w Hurghadzie byliście razem.

– I do tej pory milczała… – Igor z niedowierzaniem pokręcił głową.

– Skoro już jesteś mój, to ci powiem. – Czarnecki posłał mu zawadiacki uśmiech. – Wysłałem Julkę w te Bieszczady, żeby w końcu przemówiła ci do rozumu. Ta sprawa miała być wabikiem, żebyś wreszcie wrócił. Ale ty na miejscu wsiąkłeś już w inną i nawet nie miała okazji z tobą porozmawiać. Planowo chciałem wysłać was tam razem, ale… cóż… może to i lepiej, bo Jagna zna temat.

– Spiskowaliście wspólnie przeciwko mnie?

– Od razu tam spiskowaliście. Jeśli już, to w dobrej wierze. I nie przeciwko tobie, ale dla ciebie. Po prostu uznaliśmy, że najlepiej będzie, jak wrócisz tu, gdzie twoje miejsce. Jesteś zbyt dobrym gliną, żeby marnować swój potencjał. Zresztą po raz kolejny to udowodniłeś, a my ostatecznie nie musieliśmy wprowadzać planu w życie. Cieszę się, że sam podjąłeś decyzję o powrocie.

– Nie zapomnę ci tego, Romek – rzucił Brudny, wstając z krzesła. – Idę rozmówić się z Julką.

– Dokumenty – zwrócił mu uwagę Czarnecki.

Brudny chwycił je w garść. Tak naprawdę nie był bardzo zły, raczej zaskoczony. Posłał szefowi przesadnie srogie spojrzenie, przygryzł dolną wargę, pokręcił głową, w końcu jego usta ułożyły się w grymas czegoś, co przy dużej porcji dobrej woli można by uznać za uśmiech.

– Odpłacę ci się, Romek – rzucił. – Naprawdę, od dziś oglądaj się przez ramię.

– Odpłać mi się, rozwiązując tę sprawę. I jak będziesz gadał z Julką, to pamiętaj, że to był mój pomysł – rzucił na odchodne, zanim drzwi za Brudnym się zatrzasnęły.

Czarnecki jeszcze przez chwilę patrzył przed siebie. W końcu rozparł się w fotelu, odchrząknął i zadowolony z siebie upił łyk kawy. Uśmiechnął się pod nosem. Tego dnia już nic ani nikt nie miał prawa zepsuć mu humoru.
===LxciECQWZVZiUGJTYgg+BzEBZwYwVTdRYVI2ADYOaFlpXj1cZVA=

Rozdział 2

W tle snuły się popołudniowe wiadomości. Julka przechadzała się po domu z konewką w dłoni i podlewała kwiaty. Pogwizdywała, aby trochę stłumić niepokojące myśli. Miała mieszane uczucia, bo gdy Czarnecki porozmawiał z nią o zmianie planów, poczuła ukłucie rozczarowania. Bardzo chciała polecieć z Igorem do Egiptu. Czuła, że to znowu by ich zbliżyło. Niestety, pewnych rzeczy nie mogła przeskoczyć. Rana musiała się wpierw zagoić, a ona wrócić do służby. Na L4 taka wyprawa była absolutnie wykluczona.

Przy ostatniej doniczce przesadziła i nadmiar wody zebrał się w podstawce. Zaklęła pod nosem, bo myślami była gdzie indziej. Po raz kolejny w ciągu ostatniej godziny wyjęła smartfon i na Instagramie odnalazła profil Jagny Witos. Kliknęła na zdjęcie, które drażniło ją najbardziej.

– Tylko spróbuj, gówniaro… – mruknęła nienawistnie do wyświetlacza, na którym widniała młoda, szczupła i piekielnie atrakcyjna brunetka. Miała duże brązowe oczy, prosty nos, pełne usta i cerę gładką jak nastolatka. Na tym ujęciu patrzyła na lazurową zatoczkę gdzieś na końcu świata, trzymając się jednej z linek, na której wisiała huśtawka plażowa. Błękitne bikini leżało na niej perfekcyjnie, niczym n a jednej z gwiazd „Vogue’a”. Julka pomyślała, że dziewczyna nie może być tak idealna i na pewno użyła jakichś filtrów. Ścisnęła mocniej obudowę smartfona. – Nawet mi się nie waż, dziewczynko – powtórzyła, wtedy usłyszała dźwięk przekręcanego zamka.

Szybko wyłączyła smartfon i poprawiła opadający kosmyk włosów. Zmusiła się do bezpretensjonalnego uśmiechu.

– Cześć – rzuciła, gdy Igor znalazł się w wiatrołapie.

– Cześć.

Dali sobie buziaka na powitanie. Brudny ściągnął buty, powiesił płaszcz i rzucił klucze na komodę.

– Ładnie żeście to sobie z Romkiem wykombinowali – wypalił prostu z mostu. – Długo jeszcze planowałaś to przede mną ukrywać?

– Cóż… – Julka zrobiła oczy kota ze Shreka. – Wybacz, kochanie. – Podeszła bliżej i zawiesiła mu ręce na szyi. – Chciałam ci powiedzieć, ale ty byłeś wtedy w swoim świecie. Smolarzy, szeptuch, legend i dymiących retort. Nawet byś mnie nie wysłuchał.

– Tego już nigdy się nie dowiesz.

– Wiem. Przepraszam. Kocham cię.

Julka zbliżyła usta do jego ust. Przez chwilę się wzbraniał, ale ostatecznie odwzajemnił pocałunek.

– Rozumiem o tyle o ile, ale dla jasności, Julka… To był ostatni taki numer. Nie znoszę, gdy się ze mną pogrywa. Nawet w taki sposób.

– Ja po prostu się o ciebie bałam.

– To cię średnio tłumaczy.

– Obiecuję – ucięła i raz jeszcze go pocałowała.

Chwilę później Igor klepnął partnerkę w pośladek i całkiem wyswobodził się z uścisku. Podszedł do lodówki, z której wyjął dwa kabanosy. Połknął je niemal na raz i zaczął wyciągać plastry żółtego sera.

– Poczekaj, właśnie zamierzałam zrobić obiad – rzuciła, lekko skonsternowana.

– A co jemy?

– A na co masz ochotę?

– Hmm…

– W takim razie zaserwuję nam wątróbkę. Dawno jej nie jedliśmy, a mam wrażenie, że obojgu nam potrzeba więcej żelaza. Ostatnio nie brakuje mi wolnego czasu, więc zaczęłam czytać o kulinarnych trendach i uważam, że powinniśmy zacząć trochę lepiej się odżywiać.

Brudny spojrzał na Julkę, jakby zamiast niej nad posadzką lewitowała szamanka voodoo. Pomyślał, że gdy baba nie pracuje, to w jej mózgu zaczyna dochodzić do wyjątkowo niekorzystnych zmian. Przez myśl przemknęła mu wizja komisarz Zawadzkiej popijającej herbatkę z koleżankami pokroju tych, którym usta pokąsały pszczoły, a włosy trafił piorun. Była to wizja tak przerażająca, że niemal poczuł fizyczny ból w płacie czołowym.

– Lepiej przestań czytać te głupoty – powiedział, bo porażony widziadłem nie był w stanie wyartykułować czegoś sensowniejszego. W ramach protestu wepchnął jeszcze plaster żółtego sera do ust. – Według tych durnych pismaków teraz to już wszystko jest szkodliwe. Mięso rakotwórcze, mleko trujące, nabiał szkodliwy, a ryby pełne metali ciężkich – wyliczał, mlaskając. – Ostatnio nawet kabanosy i ser wzięli na celownik. To co my niby mamy jeść?

– Dziś wątróbkę z ziemniakami i mizerią.

– Hmm…

Tylko jedna osoba na świecie potrafiła sprowadzić go na ziemię w tak brutalny i zarazem pełen gracji sposób. Kochał ją za to i jednocześnie nienawidził. Wobec braku argumentów posłał jej przepraszający uśmiech i zniknął w toalecie.

Julka wzięła się do przygotowywania obiadu. Wszystkie składniki miała pod ręką, więc uwinęła się w niecałe dwadzieścia minut, które Brudny przeznaczył na czyszczenie broni. Posiłek zjedli wspólnie przy stole w kuchni. Igor nie omieszkał trochę podreperować swojej reputacji. Wychwalał jej zdolności kulinarne do tego stopnia, że już sama nie była pewna, czy mówi prawdę, czy sobie z niej kpi. Wchłonął jednak wszystko z takim apetytem, że zastanawiała się, czy zaraz nie wyliże talerza.

Sytuacja wymagała dodatkowego zaangażowania, więc Brudny umył patelnię i garnek, a talerze i sztućce włożył do zmywarki. Następnie zrobił dwie kawy, które zabrali na taras. Temperatura była w sam raz, a słońce, które akurat wychynęło zza przemykających po niebie białych obłoków, przyjemnie przygrzewało. U sąsiada za płotem jak zwykle ujadał pies.

Usiedli na krzesełkach ogrodowych i zapalili.

– Co wiesz na temat tego trupa? – spytał.

– Nie wgryzałam się w temat – odparła Julka, pociągając swojego Heet-a. – Ale to naprawdę ciekawa rzecz. Dogadałeś się już w tej sprawie z Czarneckim?

– Dostałem polecenie służbowe.

– Czyli co? Nie leży ci? – Przeniosła wzrok na partnera.

– Wygląda interesująco, ale Romek wlepił mi do pomocy jakąś babkę z Gorzowa. Wojas czy… czekaj… Witos chyba. Tak się nazywa. Jagna Witos. Słyszałaś kiedyś o niej?

– Nie znam.

Pomyślała, że słowa nie kłamią. Nigdy jej na żywo nie widziała ani z nią nie rozmawiała. Zdjęcia na Instagramie przecież się nie liczą. No dobra, może nie tylko na Instagramie, ale to bez znaczenia. Julka jej nie znała i tego postanowiła się trzymać.

– No ja właśnie też nie. – Brudny odchrząknął. – Jakaś młodsza aspirant z kryminalnego. Romek mówi, że dobra, ale ja… – westchnął. – Wiesz, jak mi się pracuje z obcymi. I to jeszcze w Egipcie, gdzie nawet nie wiem, czy się na miejscu dogadam.

– Ostatnio szło ci całkiem nieźle. Twój angielski wcale nie jest taki zły.

– Daj spokój. Ledwo dukam. W każdym razie wracając do tej Witos, to babka studiowała arabistykę, zna płynnie angielski i podobno gada nawet po arabsku. Dodatkowo mieszkała w Hurghadzie przez kilka lat, bo robiła tam jakiś staż czy coś. Przecież ja będę przy niej wyglądał jak półgłówek.

– A ty w ogóle ją widziałeś?

– Jutro o dziewiątej rano ma się stawić w gabinecie u Czarneckiego. Mamy ustalić zasady współpracy i takie tam. Ogólnie… – Brudny zrobił krótką pauzę – no jakoś wcale mi się to nie podoba.

– Może nie będzie aż tak źle…

– Okaże się. – Brudny spojrzał na przelatującego im nad głowami bociana. Odprowadził go wzrokiem do momentu, gdy ten zniknął za zielonymi już o tej porze koronami drzew pobliskiego parku. – Wracając do tematu, wypiję kawę i zabieram się do tych akt. Nie ma tego wiele, ale chcę się przynajmniej zorientować w temacie, zanim spotkam się z tą Witos.

– Chcesz błysnąć intelektem przed młodszą koleżanką?

Brudny prychnął z politowaniem. Przez krótką chwilę chciał to jakoś skomentować, ale ostatecznie zrezygnował. Coraz mocniej irytowały go te przytyki. Zaczęło się, gdy siedział w swojej samotni w Bieszczadach. Niby dowcipne, a jednak bardziej przypominały rozżarzone szpilki niż niegroźne żarty. Co gorsza, wiele z nich było nacechowanych zazdrością o inne kobiety. Gdyby tylko jeszcze kiedyś dał Julce jakiś powód…

– Jutro po spotkaniu u Czarneckiego pojedziemy do kostnicy obejrzeć tego trupa – rzucił w końcu.

– Jeśli nie masz nic przeciwko, to chętnie się z tobą zabiorę.

– W porządku.

Brudny wrzucił peta do wiadra z popiołem, wstał z krzesła i zniknął w salonie. Julka pomyślała, że trochę się wygłupiła, ale nic nie mogła poradzić, że ta cała Witos wyprowadza ją z równowagi. Nie puści go do tego Egiptu, jeśli wcześniej nie spojrzy jej w oczy. Dziewczyna musi wiedzieć, że każda próba ingerencji w status quo, spotka się z natychmiastową reakcją.

Z tym postanowieniem Julia Zawadzka podniosła się z krzesła i ruszyła do łazienki. Lata pracy w tym zawodzie nauczyły ją, że z facetami trzeba jak z dziećmi. Działać na podstawowe instynkty. Dlatego dziś zerżnie go tak, że jutro nawet nie pomyśli o seksie, chociażby patrzył w te wielkie, brązowe oczy młodszej aspirant Jagny Witos.
===LxciECQWZVZiUGJTYgg+BzEBZwYwVTdRYVI2ADYOaFlpXj1cZVA=

Rozdział 3

Na niewielkim, zamontowanym przy drzwiach bladoniebieskim ekranie świeciła się liczba trzydzieści osiem.

Idealna temperatura, pomyślał i nacisnął klamkę. Z wnętrza przestronnego pomieszczenia buchnęło gorące powietrze. Ten moment nieodmiennie kojarzył mu się z otwarciem piekarnika, z którego korzystał nader często. Lubił pieczone mięso. Najlepiej drób, choć nie gardził wołowiną i baraniną. Gustował też w rybach i owocach morza. Z tych ostatnich najbardziej cenił sobie krewetki, które bez skrępowania można było jeść palcami. Tak jak kiedyś. Jak tysiące lat temu.

Wcześniej sprawdził też wilgotność. Liczba, która wyświetliła się na ekranie, wprowadziła u niego pewną nerwowość. Czterdzieści sześć procent zawartości pary w powietrzu było granicą, której nie mógł przekraczać, aby jego kolekcja pozostała nienaruszona. Trochę jak z obrazami najznamienitszych malarzy. One też, aby nie uległy zniszczeniu, musiały utrzymywać stałą temperaturę i wilgotność.

Pod tym względem był bardzo skrupulatny, dlatego zaraz po przekroczeniu progu zamknął drzwi i przyjrzał się jednemu z dwóch cicho bzyczących osuszaczy powietrza. Pojemnik ze skroploną wodą był prawie pełny. Ostrożnie, ab y nie uronić ani kropli, wyjął go, a następnie wystawił na klatkę schodową. Chwilę później to samo zrobił z drugim, który był wypełniony zaledwie do połowy. Ustawił nowe parametry i stwierdził, że musi zadbać o nowe urządzenie. Już raz jedno się zepsuło, a pech chciał, że akurat przez dłuższy czas był nieobecny i nie mógł doglądać swojej kolekcji. Po powrocie omal nie wyzionął ducha, bo na jednym z eksponatów pojawiły się plamki. Musiał włożyć wiele trudu, aby pozbyć się grzyba. Nauczkę, jaką otrzymał, zapamiętał jednak bardzo dobrze. Dlatego od pięciu lat w pomieszczeniu pracowały dwa osuszacze powietrza, w trzeci zaś, pomyślał, należało zaopatrzyć się jak najszybciej.

Poprawił szeroki, inkrustowany barwnymi kamieniami pas i obciągnął lnianą szatę. Zawsze dbał, aby była śnieżnobiała i nienagannie uprasowana. W tej kwestii był pedantem. Ręcznie robione sandały z bydlęcej skóry regularnie pastował, a wonne olejki i świece kupował u źródła. Nigdy do końca nie pogodził się z tym, że część jego artefaktów nie jest oryginalna, ale nawet jeśli było go stać na ich pozyskanie na czarnym rynku, ryzyko wpadki wydawało się zbyt duże. Coś za coś, pomyślał, spoglądając na swoje blade odbicie w szklanej gablocie. Uśmiechnął się, gdy jego wzrok skupił się na jej zawartości. Tu nie mógł sobie niczego zarzucić. Była oryginalna w stu procentach.

Przemknął wzrokiem po trzynastu zmumifikowanych ciałach. Były ułożone za szybą, w szklanych sarkofagach, pod kątem sześćdziesięciu stopni, nogami w stronę obserwatora. Jego trofea. Czyste, nieskazitelne, olśniewająco piękne.

Na każdym zatrzymał się na kilka chwil, próbując przywołać w pamięci tamte wspaniałe momenty. Momenty ukojenia, gdy kolejna dusza ulatywała w otchłań nieskończoności, potem zaś czas mozolnej pracy, której efekty pyszniły się na ścianie. Za każdym razem dbał, aby dusze mieszkające niegdyś w tych zasuszonych powłokach odpokutowały za wszystkie popełnione za życia grzechy. I za grzechy do siebie podobnych.

Ostatnia myśl przywołała obrazy, do których nie lubił wracać. Deprymowały go, sprawiały, że znów czuł się słaby, bezbronny i bezsilny. Zdusił je w zarodku, bo na szczęście nauczył sobie z nimi radzić. Antidotum znajdowało się w pokoju obok. Uśmiechnął się na tę myśl, odwrócił się na pięcie i wyszedł.

Otworzył drugie drzwi. Drewniane podeszwy jego skórzanych sandałów zastukały złowrogo o posadzkę. Zatrzymał się przy ścianie. Na haku wisiała maska imitująca pysk szakala. Zdjął ją i z pietyzmem założył na twarz. Przeniósł wzrok na szeroką ławę, na której leżał mężczyzna szczelnie owinięty lnianymi bandażami. Spod materiału wystawały tylko spierzchnięte usta.

– Allahu akbar, Allahu akbar, Allahu akbar – mamrotały nieustannie, choć prawie w ogóle się nie ruszały.

Mężczyzna w białej szacie położył palce na jego wargach, jakby usypiał małe dziecko.

– Cśśś… – szepnął, nachylając się nad nim. Poczuł unoszący się nad ciałem wonny zapach żywicy z drzewa cedrowego. – Już prawie odpokutowałeś za grzechy. Już prawie odpokutowałeś… – dodał, po czym przeniósł wzrok na stojący na półce słoik miodu.

Wyprostował się i chwycił w dłonie szklane naczynie. Odkręcił nakrętkę. Puściła z lekkim zgrzytem, wywołując u zabandażowanego mężczyzny falę jeszcze żarliwszych modłów. Zaciągnął się głęboko aromatem miodu, który rozjuszył jego zmysły, więc zniecierpliwiony sięgnął po drewnianą łyżkę i zatopił ją w gęstej, złocistej masie. Wyborna słodycz, stwierdził, gdy przytknął ją do ust. Chwilę później powoli, aby nie uronić ani kropli, przeniósł łyżkę w okolice spierzchniętych warg obandażowanego mężczyzny. Dopiero wtedy ostrożnie ją przechylił.

– Piiiij… – szepnął. – Piiiiiiiiiij…

Mruknął z zadowolenia, bo jego cierpliwość w końcu została nagrodzona. Nie przestając karmić ofiary, złośliwie przeniósł wzrok na drugi słój. W nim nie było miodu. Drugi słój wypełniały dziesiątki dorodnych karaczanów.
===LxciECQWZVZiUGJTYgg+BzEBZwYwVTdRYVI2ADYOaFlpXj1cZVA=

Rozdział 4

Chłód kostnicy był niczym wobec mroźnej aury, jaką roztaczała wokół siebie ta mało atrakcyjna blondynka. Jagna Witos odczuła to już w momencie, gdy przekroczyła próg gabinetu komendanta. Ta kobieta jednym spojrzeniem sprawiła, że poczuła się, jakby stanęła pod lodowatymi wodami Niagary.

– Miło mi poznać, aspirantko Witos. Słyszałam o pani same dobre rzeczy – powiedziała, podając jej dłoń, ale w kobiecym języku brzmiało to mniej więcej jak „Nie podobasz mi się, smarkulo, i lepiej nie wchodź mi w drogę”.

– Dziękuję, komisarz Zawadzka. Ja o pani również słyszałam tylko superlatywy. Bardzo się cieszę, że będziemy mogli współpracować – odparła, nie bez powodu używając formy „mogli”. Średnio rozgarnięta adresatka mogła rozkodować jej słowa jako „Nie napinaj się tak, bo to słabe. Poza tym to nie ty jedziesz z nim do Egiptu”.

Nieszczery uśmiech „komisarzowej” i kilka kurtuazyjnych zdań podszytych zrozumiałymi tylko dla kobiet podtekstami, które wymieniły w następnej kolejności, utwierdziły ją w przekonaniu, że będzie musiała na siebie uważać podwójnie. Pomyślała, że wkracza na terytorium obsikane i oznaczone, ale jakoś musi się w tym niesprzyjającym środowisku odnaleźć. Zresztą jakie miała wyjście?

Wraz ze zgrzytem wysuwanego z chłodni ciała atmosfera stała się jeszcze mroźniejsza. Witos czuła na sobie lodowate spojrzenia nadkomisarz Zawadzkiej i zdecydowanie mniej zimne nadkomisarza Brudnego. Patomorfolog Magdalena Obojko jako jedyna wydawała się nie ulegać panującemu w pomieszczeniu napięciu. Popijała przez słomkę własnoręcznie zrobiony koktajl z natki pietruszki, siorbiąc niemiłosiernie.

– Oto nasz N.N., pieszczotliwie nazywany przez nas Muminkiem – przedstawiła nakryte niebieskim prześcieradłem zwłoki. Spod materiału wystawały jedynie poczerniałe, wysuszone stopy. Na paluchu wisiała zawieszka z numerem. Ponieważ Obojko nie doczekała się żadnej reakcji ze strony gości, odstawiła plastikowy pojemnik z napojem i ściągnęła nakrycie. – Leży tu blisko pięć lat. Co prawda jeść nie woła, ale szczerze mówiąc, to wolałabym się go już pozbyć. Tylko niepotrzebnie zajmuje miejsce.

– Przystojniak – rzuciła Witos, drapiąc się po policzku. Często robiła to bezwiednie, bo kiedyś straszyła tam mało apetyczna blizna, pamiątka z przeszłości.

– Co kto lubi. – Julka natychmiast wykorzystała okazję, aby wbić Jagnie szpilkę.

Witos ucięła dyskusję w zarodku. Pomyślała, że bardziej musi pilnować tego, co mówi. Przynajmniej jeszcze dzień lub dwa. Przeniosła wzrok na Brudnego. Na jego świeżo ogolonej twarzy próżno było szukać oznak jakichkolwiek emocji. Wyglądał wręcz na znudzonego.

Szybko wróciła pamięcią do wszystkich informacji zawartych w aktach z tamtego okresu. Według nich zwłoki zostały znalezione przypadkiem przez operatora koparki podczas uzbrajania terenu pod nowo budowaną halę jednej z firm handlującej butami na terenie specjalnej strefy ekonomicznej w podzielonogórskim Nowym Kisielinie. Stojącą na drodze starą, od lat niezamieszkaną ruderę na wniosek władz miasta zdecydowano się wyburzyć. Z początku nikt nie przejął się znalezioną w piwnicy dziwną, niepasującą do całości wylewką, ale wszystko się zmieniło, gdy robotnicy zaczęli kruszyć beton. Okazało się, że w środku znajdowały się szczelnie owinięte bandażami zwłoki przypominające egipską mumię. Oczywiście prace wstrzymano, a znalezisko trafiło do prosektorium, gdzie zajął się nim doświadczony lekarz medycyny sądowej, Robert Krzywicki. Wyniki jego badania były co najmniej interesujące. Okazało się, że ofiara zginęła sześć do ośmiu lat wcześniej, a przed śmiercią była torturowana, na co wskazywały obrażenia narządów wewnętrznych oraz wiele złamań, głównie kości kończyn dolnych i górnych, które według patomorfologa powstały wskutek wykorzystania dużego tępego narzędzia, najprawdopodobniej młotka, a raczej młota. Mężczyzna dodatkowo był pozbawiony oczu, uszu, języka i przyrodzenia, a całkiem dobrze zachowana skóra zdradzała ślady po oparzeniach i nacięciach. Krzywicki stwierdził też brak oznak walki. Patomorfologa najbardziej zdziwił natomiast fakt, że w trzewiach znaleziono kilkadziesiąt tłustych karaluchów. Niestety, badania daktyloskopijne nie przyniosły żadnych rezultatów, a genetyczne okazały się gwoździem do trumny całego śledztwa. Te drugie wykazały, że nieszczęśnik najprawdopodobniej pochodził z Bliskiego Wschodu, to z kolei sprawiło, że wobec niemożności jego identyfikacji oraz z braku innych dowodów zwłoki schowano do zamrażarki, a sprawę odłożono na półkę.

– Prawie pięć lat temu śledczy uznali to za trochę dziwny i niecodzienny przejaw walki o wpływy pomiędzy przemytnikami imigrantów – tłumaczył jej kilka dni temu komendant Czarnecki. – Ówczesny naczelnik wydziału miał na głowie swoje problemy, nie dysponował wystarczającą liczbą ludzi, aby się tym zająć, więc ostatecznie odpuścił, ale z racji tak niecodziennego i osobliwego przypadku na wszelki wypadek postanowił przekazać zwłoki do kostnicy. Jednym słowem miał nosa.

Rzeczywiście, trudno było z tym polemizować, bo według akt, które do Interpolu wysłała egipska policja, okoliczności znalezionych w Hurghadzie zwłok były niemal identyczne. Wszystkie trzy ofiary również odkryto w starej, od lat niezamieszkanej ruderze, wszystkie trzy były przed śmiercią torturowane, a następnie szczelnie owinięte bandażami i zalane betonem. Wszystkie trzy – i to jakoś niespecjalnie pasowało to całej tej inscenizacji – nie zostały natomiast pozbawione narządów wewnętrznych, co mając na uwadze fakt, że komuś zależało, aby zbrodnia nosiła znamiona rytuału opartego na staroegipskich wierzeniach i zakończonego mumifikacją, wydawało się wyjątkową amatorszczyzną.

– Rzuciło się wam w oczy coś, czego nie ma w raporcie Roberta? – przerwał jej przemyślenia Brudny. Nachylał się nad zasuszonym ciałem i wydawał się nie kierować pytania konkretnie do żadnej z obecnych w salce kobiet. Witos postanowiła pierwsza zabrać głos.

– Fascynacja egipskimi wierzeniami? – zaryzykowała.

– Hmm…

– Według profesora Żukowskiego sposób potraktowania, a następnie pochowania zwłok raczej wyklucza taką hipotezę – odezwała się Julka.

Akta śledztwa zawierały między innymi rozmowę z wykładającym na Uniwersytecie Zielonogórskim oraz Wrocławskim profesorem historii Markiem Żukowskim. Habilitację uzyskał, zgłębiając dzieje i kulturę starożytnego Egiptu, więc podparto się jego wiedzą. W ocenie naukowca wykorzystanie kilku olejków i zabandażowanie zwłok nie miało jednak z pradawnym rytuałem wiele wspólnego.

– Ja chętnie bym z nim porozmawiała – rzuciła Witos.

– W jakim celu?

– Choćby dlatego, że znaleziono troje takich samych zwłok w Egipcie. Poza tym, wybaczcie, ale z protokołu tamtej rozmowy jasno wynika, że przeprowadzający ją sierżant nie miał zielonego pojęcia, jakie zadawać pytania.

– Nie zaszkodzi – mruknął Brudny, który właśnie przyglądał się resztkom uzębienia denata. – Uda się ogarnąć to jeszcze przed wyjazdem?

– Jasne.

– Co dalej? – zapytał.

– Ja nie mam nic do dodania – oznajmiła Obojko.

– Wrzucę to na bęben – ofiarowała się Julka. – W ostatnim czasie problem imigrantów tylko narasta, w związku z czym KSIP jest pełny najróżniejszych, często naprawdę dziwnych przypadków. Może trafi się coś, co można by do tego przykleić.

– W porządku. Pani aspirant?

– Wystarczy Jagna.

– Zatem Jagna? Jeszcze jakieś uwagi?

Ton Brudnego nie zmienił się nawet odrobinę, jakby w ogóle jej nie zauważał. Trzymał głowę tak nisko, że przypominał psa, który obwąchuje trupa. Witos poczuła się trochę zmieszana. W biurze Czarneckiego przedstawili się sobie po imieniu, więc miała nadzieję, że tak już zostanie. Tymczasem wychodziło na to, że najwyraźniej się pomyliła. Zanim zdążyła się zastanowić nad odpowiedzią, uprzedziła ja Julka.

– Żukowski twierdzi, że to najprawdopodobniej mistyfikacja i ja bym się z tym raczej zgodziła – oznajmiła. – Po pierwsze ofiara najpierw była torturowana, po drugie została zabalsamowana jeszcze za życia, a po trzecie po śmierci nie zostały usunięte narządy wewnętrzne. Nie twierdzę, że na pewno mam rację, ale mnie to bardziej wygląda na jakąś próbę skierowania podejrzeń na kogoś, kto taką specjalistyczną wiedzę z zakresu mumifikacji posiada.

– Co sugerujesz? – Brudny chwycił w dłoń jeden z rachitycznych, czarnych palców trupa.

– Pewnie na to trochę za wcześnie, ale sprawdziłabym grono osób, które zawodowo bądź hobbystycznie interesują się kulturą egipską. Takich pasjonatów egiptologii nie powinno być w mieście zbyt wielu.

– Motyw?

– Może ich być mnóstwo, począwszy od zawodu miłosnego po nieoddane długi.

– Twoja pierwsza myśl?

– No… – Julka wyglądała na zbitą z tropu.

– Tak po prostu. Co podpowiada ci kobieca intuicja?

– Miłość, nienawiść, zemsta. Wszystkie te trzy emocje często się ze sobą łączą. A teraz, wiesz… – Julka posłała krótkie spojrzenie Jagnie – takie wakacyjne przygody to norma.

– Zatem sugerujesz, że to kobieta?

– Nie ma na świecie nic gorszego niż oszukana i zdradzona kobieta. – Zmiana tonu Zawadzkiej była ledwo wyczuwalna, ale wprawione ucho Jagny bezbłędnie wychwyciło tę drobną różnicę. Witos postanowiła nie reagować. – Ale równie dobrze to mógł być facet – dodała Julia nieco bardziej żartobliwie. – Gejów w naszym społeczeństwie przecież nie brakuje.

– Hmm…

Brudny wyprostował się i potarł zdrową dłonią ogolone policzki. Na razie nie miał pomysłu, jak ugryźć tę sprawę, i czuł, że jeśli będzie chciał ją rozwikłać, to trzeba będzie zacząć od ponownego przesłuchania wszystkich, których zeznania znalazły się w aktach sprzed pięciu lat. Pomysł, aby na pierwszy ogień wziąć w obroty Żukowskiego wydał mu się dobry o tyle, że facet mógł rzucić trochę światła na sam proces mumifikacji. Taka wiedza mogła się też przydać w Egipcie.

– Jakiś inny motyw? – zapytał. – Myślicie, że zabójstwa mógł dokonać jakiś egiptofil? Jest w ogóle takie słowo?

– Egiptolodzy mogliby się obrazić. – Witos się uśmiechnęła, po czym zaraz dodała: – Z akt wynika, że wykluczono możliwość fascynacji kulturą egipską, ale ja bym jej nie odrzucała. To, czego nie mamy, to właśnie motyw. A biorąc pod uwagę obrażenia, jakie sprawca zadał ofierze, ten musiał być naprawdę silny. Zresztą te karaluchy… brr… – Teatralnie się wzdrygnęła. – Ktoś musiał mieć naprawdę nierówno pod kopułą.

– Ten wątek rzeczywiście wydaje się potraktowany po macoszemu. Te karaluchy to nie mają jakiegoś związku ze skarabeuszami? – Brudny podniósł wzrok znad trupa i spojrzał na aspirantkę.

– To skojarzenie jest jak najbardziej uprawnione. Tylko że skarabeusze w kulturze egipskiej są symbolem szczęścia. Nie mam pomysłu, dlaczego miałyby zostać wykorzystane, aby zadać drugiemu człowiekowi tak wyrafinowaną torturę. – Jagna zmarszczyła czoło. – Ale pomyślę – dodała. – To w sumie może być istotny aspekt.

– Świetnie. Jeszcze ktoś coś?

– Mnie pasuje tu wszystko poza tym, co ustalili śledczy – oznajmiła Julka. – Porachunki gangów przemytników? Komu by się chciało robić takie rzeczy? I kto miałby cel, aby później betonować zwłoki?

– Facet komuś bardzo podpadł i ten ktoś chciał mu dać solidną nauczkę – zasugerowała Witos.

– Czy my dalej mówimy o przemytnikach?

– Nie wiem. Po prostu niczego nie wykluczam.

Jagna pomyślała, że najchętniej rąbnęłaby teraz „komisarzową” prosto w twarz. Najlepiej pięścią. Do tej paskudnej blizny na policzku dodałaby coś od siebie. Na przykład złamany nos.

– A ty, Igor, co myślisz? – zapytała Julka.

– Myślę, że trzeba pogadać z tym Żukowskim. To będzie dobry początek, bo za cholerę nic mi się tu nie klei. Pojadę do niego z tobą – zwrócił się do Witos.

– Okej.

Po tych słowach zapadła cisza, którą głośnym siorbnięciem przerwała Obojko.

– Jeśli to wszystko, to Muminek wraca do lodówki – oznajmiła i nie słysząc protestów, z powrotem przykryła zwłoki, które z cichym zgrzytem wróciły do chłodni. – Wybaczcie, że nie zaproponuję herbaty, ale mam roboty po kokardy – dodała, sygnalizując, że najlepiej będzie, jak zostawią ją samą. Chwilę później troje policjantów w milczeniu opuściło kostnicę.
===LxciECQWZVZiUGJTYgg+BzEBZwYwVTdRYVI2ADYOaFlpXj1cZVA=

Rozdział 5

Przesadzam, ewidentnie przesadzam, to nie jestem ja, nie ja – powtarzała sobie w myślach Julka. Co z tego, gdy przed oczami przewijał jej się film z reakcji Igora na widok wypiętych pośladków Witos. Niby tylko upuściła telefon, ale Julka była niemal pewna, że aspirantka zrobiła to z pełną premedytacją. Zaraz po wyjściu z prosektorium zadzwoniła do niej jakaś przyjaciółka, a przynajmniej tak wywnioskowała z ich krótkiej rozmowy. Oddaliła się kilka metrów, aby pogadać, a potem nagle bum, urządzenie wylądowało na ulicy. Witos nie schyliła się jednak jak normalny człowiek. Musiała zrobić to na prostych nogach, aby pokazać, jak jest wygimnastykowana, a do tego podnosiła go, jakby trenowała jogę albo jakieś tai-chi. Brudny, oczywiście, nie przepuścił okazji i musiał wlepić gały w jej tyłek.

Może jednak przesadzam – zastanawiała się, nerwowo stukając długopisem o blat ławy. W sumie to przecież zwykły chłop. Każdy by spojrzał. No, chociaż zerknął. W mocno zmaskulinizowanej policji podteksty seksualne fruwały w dyskusjach nie rzadziej niż „kurwy” i „chuje”. Policjanci publicznie potrafili poddawać koleżanki ocenie. Że ta czy tamta ma „fajną dupę” albo „duże cycki”, zwykle po kryjomu dodając coś bardziej sprośnego. Przełożeni zwykle przymykali oko i reagowali tylko w skrajnych sytuacjach, co sprawiało, że policja była tym silnie przesiąknięta. Ona się do tego przyzwyczaiła i nawet jej to nie przeszkadzało. Każda kobieta decydująca się na tę robotę musiała do tego przywyknąć i to zaakceptować, w innym wypadku prędzej czy później siadało jej na głowę albo ściągała mundur.

No tak! Ta sucz pewnie chętnie by się przed nim rozebrała – dodała w myślach, a potem poczuła się jak głupia. Chorobliwa zazdrość? Przecież taka nie jestem! Jasna cholera!

Nalała sobie kolejną lampkę wina. Ekran laptopa pulsował jej przed oczami. Osiemnaście otwartych kart, z tego szesnaście odnośników dotyczących Jagny Witos. Trzydzieści jeden lat. Skorpion. Osiem lat w policji, z czego cztery w wydziale kryminalnym. Metr siedemdziesiąt dwa, sześćdziesiąt kilogramów, numer buta trzydzieści dziewięć i pół. Włosy ciemne, proste, do łopatek. Duże piwne oczy, naturalnie pełne usta, śnieżnobiałe zęby. Wymiary prawie wzorcowe: dziewięćdziesiąt – sześćdziesiąt dwa – dziewięćdziesiąt osiem. Każdy projektant mody przyczepiłby się do za dużego tyłka, ale nawet Julka musiała przyznać, że pośladki tej gówniary są idealnie krągłe, a odchylenie od ideału to raczej efekt ciężkich treningów na siłowni niż niedopatrzenia ze strony matki natury. Przy niej, do tego z tą paskudną blizną na policzku, czuła się jak szara mysz. Niby jak miała się nie denerwować, puszczając tę pindę z Igorem do ciepłego Egiptu?

Uspokój się. Igor to facet z zasadami. Nie zdradzi cię, nawet gdy ta suka cichaczem wślizgnie mu się pod kołdrę. Nie zrobi tego, bo cię kocha. Ale jesteś tego pewna? Czy mu wystarczasz? A może już się tobą znudził? No bo po co wyjechał w te cholerne Bieszczady i siedział tam sam ponad pół roku? Zdarzało się, że nie dzwonił tygodniami i…

Natłok myśli wydawał się nie do opanowania. Kolejne instagramowe slajdy z półnagą Witos bombardowały ją niczym salwy rosyjskich katiuszy. W zwiewnej sukience na tle palmowego gaju, w skąpym bikini w lazurowej wodzie, w basenie, na siłowni, na ławce z torebką Diora. Skąd miała na to wszystko kasę? Na pewno ma nadzianego gacha. Tylko dlaczego nie ma go na żadnych zdjęciach? Momentami Julka odnosiła wrażenie, że tego nie zniesie, a chwilę później patrzyła w swoje odbicie z politowaniem. Chyba jeszcze nigdy nie miała takich wahań nastroju. Ta dziewczyna kompletnie wyprowadziła ją z równowagi, a Igor jedynie dolał oliwy do ognia. Naprawdę nie mógł puścić jej do profesorka samej? Musiał pojechać tam razem z nią?

Julka wyjęła kolejnego heetsa. Popielniczka była już pełna, co oznaczała, że w kilka godzin wypaliła prawie całą paczkę, co gorsza, w tym czasie nie zrobiła prawie nic. Teoretycznie nie musiała, ale sama się do tego zobligowała. Czarnecki się nie upierał.

– Moim zdaniem powinnaś odpoczywać, ale akurat do tego cię nie zmuszę, więc rób, jak uważasz – powiedział, gdy zaproponowała, że w czasie eskapady Igora będzie pilotować temat z domu. Wtedy jeszcze nie wiedziała, z kim jej facet poleci do Egiptu, więc decyzję podjęła pod wpływem impulsu. I trochę z nudów. Czuła się już stosunkowo dobrze, rana po bełcie goiła się szybko, choć momentami rwał ją mięsień przy łopatce. Jeszcze nie mogła wrócić do czynnej służby, ale chciała pomóc.

Teraz czuła, że traci grunt pod nogami, a jej psychika robi kolejne fikołki, z których każdy kolejny wydawał się bardziej bolesny od poprzedniego. Dlaczego tak to przeżywała? Nie ufała mu? Bo tej Witos na pewno nie. Miała nieodparte wrażenie, że za tą wytapetowaną maską kryje się naprawdę wredne i perfidne oblicze. Była niemal pewna, że gówniara wykorzystałaby każdą okazję, i dziwiła się, że Igor tego nie widzi. Co gorsza, nawet nie próbuje.

Julka dopiła wino i wyszła na taras. Musiała się przewietrzyć. Wystawiła twarz ku słońcu. Promienie przyjemnie pieściły skórę. Aby oczyścić umysł, chwyciła siekierę i rozłupała kilkanaście pniaków. Nie szło jej najlepiej, bo były twarde i grube, poza tym przynajmniej raz w drewnie zobaczyła twarz Witos. Dopiero wtedy trochę ochłonęła, a nawet nieco się zlękła. To zaszło za daleko – pomyślała i wytarłszy pot z czoła, wróciła do salonu.

Godzinę później miała już spis osób, z którymi warto byłoby się spotkać. Na pierwszy ogień wytypowała niejakiego Grzegorza Baumanna, ożenionego z Samirą, półkrwi Egipcjanką, właściciela lokalu z sziszą, odwiedzanego głównie przez młodzież. Facet miał wcześniej drobne zatargi z prawem i do tej pory ciągnął się za nim smród związany między innymi z przemytem papierosów i alkoholu. W drugim rzucie postanowiła dotrzeć do niejakiej Barbary Lakiernik, pseudonim Hiena, sutenerki i właścicielki kilkunastu mieszkań, które wynajmowały od niej podróżujące po Polsce prostytutki. W środowisku policyjnym była znana, ale cechował ją taki spryt, że trudno było jej cokolwiek udowodnić, bo w teorii pobierała od swoich pracownic kasę jedynie za wynajem. Wszyscy jednak wiedzieli, że dysponowała kilkoma stałymi pracownicami o orientalnej urodzie, które trzymała w zanadrzu jako luksusowy dodatek do wszystkich spotkań zapracowanych przedsiębiorców, polityków czy partnerów b iznesowych robiących akurat interesy w zachodniej Polsce. Jedną z takich dziewczyn była Egipcjanka o pseudonimie Rahma, za której towarzystwo podobno trzeba było płacić nawet dziesięć tysięcy euro za noc. Uwagę Zawadzkiej zwrócił również właściciel orientalnej knajpy, czterdziestopięcioletni Mohamed Abdelwahab, Egipcjanin, który od dwóch dekad mieszkał w Polsce, oraz jego rodak, pięćdziesięciodziewięcioletni kardiochirurg Omar Zaki, zresztą świetny specjalista i szanowany obywatel miasta, od lat z polskim paszportem, żoną Polką i dorosłym synem. Postanowiła zapisać jeszcze niejaką Martę Dziubę, trzydziestosześcioletnią właścicielkę sklepu z egipskimi duperelami, która podróżowała do Egiptu nawet kilkanaście razy w roku. Zanotowała też, że w areszcie trzymano trzech przemytników ludzi, którzy czekali na proces. Właścicieli biur podróży i czterech egipskich studentów, którzy w ramach wymiany pomiędzy uniwersytetami uczyli się Zielonej Górze, jedynie sobie zaznaczyła jako ewentualną pomoc merytoryczną. I to by było na tyle, jeśli chodzi o obecność ludzi z kraju faraonów w Winnym Grodzie.

Niezbyt dużo – pomyślała, gdy to wszystko podsumowała. Zrobiła sobie jeszcze kanapkę z żółtym serem, pomidorem i szczypiorkiem, po czym zadzwoniła do Igora.

– I jak tam? – zapytała, gdy się przywitali. W tle dało się słyszeć gwar deptaka.

– Profesorka nie ma w mieście – odparł. – Jest na jakimś sympozjum naukowym w Berlinie i ma wrócić dopiero za kilka dni. A co u ciebie?

Pomyślała, że gdyby zechciała mu zreferować ostatnie kilka godzin ze swojego życia, to pewnie uznałby ją za wariatkę.

– Coś tam wygrzebałam, choć nie ma tego wiele. Jeszcze nie skończyłam… – skłamała. Nie chciała, aby zaraz poprosił o przesłanie wyników, bo jak go znała, pewnie od razu wziąłby się do roboty.

– Ja tu miałem za to lekkie spięcie z Romkiem.

– Ooo…

– Wyobrażasz sobie, że mam tam lecieć bez broni?

– No… – zawahała się – takie są zasady. Nie wiedziałeś?

– Jakoś nigdy specjalnie się nie interesowałem.

– No i co?

– No i nic. Walther zostanie w sejfie.

– Ma to swoje dobre strony.

– Tak? Niby jakie?

– Może wtedy tak namiętnie nie będziesz szukał guza.

– No tak, jasne. Poczekaj sekundę.

Julka usłyszała tłumiony przez dzwony kościelne głos Witos i drugi, najwyraźniej należący do kelnera, w końcu brzęk sztućców i już dobrze słyszalne „smacznego”.

– Jesteś? – upewniła się Julka.

– Tak, ale zadzwonię później, bo kelner właśnie przyniósł tę ichnią koftę. Jestem z Jagną w ogródku egipskiej knajpy na deptaku. I muszę przyznać, że to mięsko wygląda nawet apetycznie.

W tle poniósł się wybuch śmiechu Witos, która chwilę później przeprosiła. Julka zacisnęła pięść. Apetyczne mięsko – pomyślała. Już ja ci, kurwa, dam apetyczne mięsko.

– No to smacznego – rzuciła przez zaciśnięte zęby i się rozłączyła.

Przez dłuższy moment gniewnie wpatrywała się w wyświetlacz smartfona. Igor był tak grubo ciosany, że rzeczywiście m ógł palnąć taki tekst bez głębszej refleksji. I ten jej pieprzony śmiech…

Julka gwałtownie chwyciła laptopa i skasowała z listy Mohameda Abdelwahaba. Mogła tylko wierzyć, że skoro tam jedli, to nie tylko dlatego, że nagle dopadł ich wilczy głód. Nalała do kieliszka wina i wypiła je duszkiem. Pomyślała, że ta suka jest nie tylko cwana, ale i wyjątkowo bezczelna. A ona tak tego na pewno nie zostawi.
===LxciECQWZVZiUGJTYgg+BzEBZwYwVTdRYVI2ADYOaFlpXj1cZVA=

Rozdział 6

Rankiem dnia następnego Brudnego obudził tłukący w dachówki deszcz. Julka już kręciła się po domu i sądząc po dobywających się z kuchni zapachach, robiła tosty. Zerknął na budzik. Wskazywał siódmą dwanaście, więc miał jeszcze trochę czasu. Poszedł do łazienki, ogarnął się i w samych spodniach wkroczył do salonu.

– Cześć – przywitał się, całując partnerkę w kark.

– Cześć – odparła, przekładając na patelni umoczony w surowym jajku chleb. – Głodny?

– Jak wilk.

– Usiądź. Tosty zaraz będą gotowe.

Na stole stał już kubek z zaparzoną kawą. Upił łyk i przez chwilę obserwował krzątającą się w kuchni Julkę. Jej ruchy były nienaturalne, jakby nerwowe. Ton głosu też wydawał się bardziej szorstki niż zazwyczaj. Domyślał się dlaczego, ale nie zamierzał zaczynać tego tematu, bo w jego ocenie było to tak głupie, że aż śmieszne. Tak naprawdę zorientował się już poprzedniego wieczoru. Julka lubiła się ostro pieprzyć, ale wczoraj zachowywała się tak, jakby chciała urwać mu przyrodzenie. Nawet mu się podobało, choć momentami balansowali na granicy bólu, który nie sprawiał mu już przyjemności. Nie wygadała się jednak. Po wszystkim obejrzeli kolejny odcinek Wikingów i poszli spać.

– Jakie masz dziś plany? – zapytała, gdy postawiła talerze na stole.

– Najpierw jadę do fabryki, a potem zobaczymy – odparł, wgryzając się w tost.

– Może tym razem będziecie mieli więcej szczęścia…

Znów wydało mu się, że położyła nienaturalny nacisk na słowo „będziecie”. Nie skomentował tego, bo uznał, że być może jednak przesadza i doszukuje się rzeczy, których nie ma. Ale szczęście by się przydało – pomyślał. Poprzedniego dnia nie udało im się spotkać ani z profesorem, ani z właścicielem knajpy, w której zjadł z Jagną obiad.

„Szefa nie ma – oznajmił kelner. – Dziś rano wyjechał z synem na ryby i ma wrócić dopiero późnym wieczorem”.

Uznali, że aż tak bardzo się nie pali, aby nachodzić go po nocy, więc zostawili swoje wizytówki i uprzedzili, że spróbują nawiązać kontakt następnego dnia. Brudny odwiózł Witos do współpracującego z komendą hotelu „Pod Dębem” i wrócił do domu, gdzie przejrzał listę od Julki, ale już nie poruszał sprawy śledztwa.

Teraz, gdy wcisnął do ust ostatni kawałek tostu, znów poszukał jej wzrokiem. Wydruk leżał na półce oddzielającej kuchnię od salonu. Chwycił go i od razu koszmarnie upaćkał. Julka posłała mu pełne politowania spojrzenie i wręczyła chusteczkę. Wytarł tłuste paluchy i brodę.

– Ta twoja lista jest całkiem interesująca – powiedział, sięgając po kubek z kawą. Poszukał wzrokiem popielniczki.

– Wystawiłam ją na taras.

– Dlaczego?

– Ostatnio fajki, a zwłaszcza pozostawione w popielniczce kiepy, strasznie mi cuchną. – Skrzywiła się z niesmakiem. – Chyba pod twoją nieobecność odzwyczaiłam się od smrodu papierochów.

– A te twoje to niby nie śmierdzą?

– Na pewno mniej.

– A ja ci powiem, że jednak śmierdzą. Wiesz czym?

– No…

– Pierdami.

Julka przez chwilę próbowała się powtrzymać, ale w końcu wybuchnęła śmiechem. Jej IQOS czasem rzeczywiście wydawał z siebie niecodzienne zapachy. Nie wiedziała, od czego to zależy, ale zdarzało się, że przy uruchamianiu zajeżdżał schodzonymi skarpetami albo właśnie czymś, co mogło się kojarzyć z bąkami.

– No dobra – przyznała mu rację. – Ale już chyba wolę pierdy, które da się wywietrzyć w kilka sekund, niż ten wsiąkający we wszystko dym. Nawet nie zauważyłeś, że wymieniłam firanki, na które już nie mogłam patrzyć.

Brudny zerknął na okno. Firanki rzeczywiście były inne.

– Uprałam też narożnik, fotele, koce i kupiłam nowe poszewki na jaśki. Te pochłaniacze brzydkich zapachów również nie stoją tu dla ozdoby. – Wskazała na kilka obłych urządzeń na półkach i parapetach.

– No właśnie miałem o nie pytać. Myślałem, że to jakieś rozpylacze zapachów.

– Odświeżacze stoją tam, tam i tam. – Wskazała na dekoracyjne szklane buteleczki z powciskanymi w nie patyczkami. – Miałam pół roku, żeby się ponudzić. Nie wiem, czy widziałeś, ale naprawiłam też zacinające się drzwi szafy, wymieniłam uszczelkę w przeciekającym kranie, pomalowałam ściany w sypialni i polakierowałam z zewnątrz drewutnię.

– Kran i drewutnię widziałem – obruszył się, trochę zbyt teatralnie. Za drewutnię rzeczywiście chciał ją pochwalić, ale jakoś nie było okazji. Przemalowanie ścian z białego na biały mu jednak umknęło.

– Wszystko to zrobiłam tymi oto ręcami. – Julka wystawiła dłonie w jego kierunku i zamachała palcami. – Całuj je, całuj, bo takiej kobiety nie znajdziesz nigdzie indziej na świecie.

– To prawda – przyznał Brudny, po czym nachylił się nad stołem i z pietyzmem wycałował każdy palec z osobna.

– No – mruknęła Julka z zadowoleniem. – A od dziś to palimy papierochy albo na dworze, albo w garażu. Jak chcesz, mogę ci towarzyszyć, aby nie śmierdziało ci w salonie pierdami.

Nieco napięta atmosfera wyraźnie się rozluźniła. Pocałowali się nad stołem, a potem Brudny podniósł się z krzesła i namierzywszy na komodzie paczkę papierosów, chwycił ją i ruszył w kierunku wyjścia na taras. Gdy otworzył drzwi balkonowe, a zacinające krople deszczu zrosiły mu włosy na klatce piersiowej, zamknął je i posławszy Julce wymowne spojrzenie, udał się do garażu.

Do komendy dotarł o ósmej trzydzieści. Wszedł do biura, które od wczoraj dzielił z Julką i Mściwojem Kruszwicą, po czym w pierwszej kolejności odwinął z folii kanapkę z jajkiem i majonezem i włączył przypadły mu w udziale komputer. Miał pół godziny, aby trochę ogarnąć system, rozeznać się w folderach, ustawić hasła i poukładać wszystko pod siebie, więc zmusił się, aby skupić się na tym nudnym zadaniu. Zanim się obejrzał, usłyszał pukanie do drzwi. Chwilę później w progu stanęła Jagna Witos. W rękach trzymała dwie kawy na wynos.

– Wzięłam panu czarną, bo chyba taką pan pije – powiedziała, uśmiechając się od ucha do ucha. Miała na sobie obcisłe dżinsy, wciśniętą za pasek koszulę, a na nogach lśniące skórzane botki. Głowę nakryła skórzanym kaszkietem, który o dziwo pasował jak ulał.

Igor pomyślał, że dziewczyna naprawdę potrafi wnieść do pokoju trochę słońca.

– Może skończmy już z tym panowaniem – zasugerował, gdy odebrał od niej papierowy kubek. Odchylił się w obrotowym krześle.

– No tak, jakoś wczoraj nie byłam pewna, jak się do… ciebie zwracać.

– Czasem bywam szorstki w obyciu. Mów mi Igor.

Podali sobie ręce. Witos nieznacznie dygnęła i znów szeroko się uśmiechnęła.

– A ja jestem Jagna. – Witos oparła się pośladkami o biurko Kruszwicy. – Dla przyjaciół Jaga. Wiesz, jak Baba Jaga z bajki o Jasiu i Małgosi.

– Ale na dzieci nie polujesz… – Brudny uniósł lewą brew.

– Tylko na te bardzo niegrzeczne – odparła, puszczając do niego oko.

– No dobra. – Westchnął. – Trzymam koleżankę za słowo.

Wskazał jej miejsce, a sam zasiadł z powrotem do klawiatury. Nie zamierzał się z nią zbytnio spoufalać, bo rzadko spoufalał się z kimkolwiek, i dla Witos nie chciał robić wyjątku. Co prawda babka wydawała mu się konkretna, ale jednak trochę naiwna i momentami zbyt nachalna. Poprzedniego dnia w knajpie musiał ją stopować, bo gadała jak najęta i po pewnym czasie zaczęła działać mu na nerwy. Między i nnymi dlatego tamtego popołudnia przez cały czas zwracał się do niej oficjalnie. Dziś jednak dziwnie szybko uległ jej urokowi i pomyślał, że chyba niepotrzebnie. Postanowił, że poszło jej zbyt łatwo i aby nie odebrała tego gestu w opaczny sposób, wyśle ją dziś z powrotem do tej knajpy, a sam spróbuje namierzyć Hienę. Plan, zanim jeszcze zdążył na dobre wykiełkować, spalił jednak na panewce w momencie, gdy odezwał się jego smartfon. Brudny odebrał i zamienił z rozmówcą kilka zdań. Spojrzał na nie do końca wiedzącą co ze sobą począć aspirantkę.

– Szef nas woła – oznajmił i wstał z krzesła.

– O! – Witos aż podskoczyła. – Czyli będzie co robić.

– To się jeszcze okaże. Wiem tyle, że otrzymał odpowiedź z Egiptu i chce nas widzieć.

* * *

Czarnecki zaprosił ich do kącika gabinetu, w którym umieszczono niewielki narożnik i dwa fotele. Na ławie stał talerzyk z ciasteczkami w kształcie zwierzątek oraz drugi z pokrojonymi waflami na wagę. Sekretarkę poprosił o kawę tylko dla siebie, bo Brudny i Witos przyszli ze swoimi.

– Jak się macie? – zapytał.

– W porządku – odparł Igor, a Jagna potwierdziła.

– Bardzo mnie to cieszy. – Czarnecki wskazał gestem talerzyki ze słodkościami. Chwilę później jedno z naczyń stało się lżejsze o dwa wafelki. – Zatem poprosiłem was, bo chcę poinformować, że strona egipska potwierdziła gotowość do współpracy. Szybko się uwinęli, więc najwyraźniej im zależy. Najbliższy lot z Poznania do Hurghady jest jutro o godzinie piątej trzydzieści pięć rano. Ktoś was zawiezie.

– Pojadę swoim – powiedział Brudny.

– Jak chcesz. Powrotnego biletu na razie nie rezerwujemy. W tej sprawie będę czekał na wieści od was.

– Gdzie będziemy nocować?

– Strona egipska ma do wieczora przesłać namiary, ale z tego, co wiem, to chcą was zakwaterować w okolicach komendy. W każdym razie na luksusy nie liczcie.

– To tuż przy lotnisku – odezwała się Witos. – Domyślam się, że w dzielnicy Kawther, pomiędzy dzielnicami Sakkala i hotelową Village Road. Nie jest tam tak źle.

– Jest pani przygotowana, aspirantko Witos – zauważył Czarnecki.

– Po prostu trochę znam te tereny. – Jagna delikatnie się zarumieniła.

– Znajomość terenu na pewno się przyda. Rozumiem, że oboje macie ważne paszporty.

Brudny i Witos skinęli, jakby to pytanie było nie na miejscu.

– Kto jest naszym kontaktem w Egipcie? – zapytał Igor, upijając łyk kawy.

– Kapitan Mohamed Abdel Hassan. Od początku zajmuje się sprawą odnalezionych zwłok. Tu macie zdjęcie i kilka podstawowych informacji na jego temat. – Czarnecki przekazał podwładnym dwie chude teczki. – Nie ma tego wiele, bo Egipcjanie nie są skorzy do dzielenia się informacjami o swoich ludziach. Przynajmniej z obcokrajowcami. Załączyłem też mapę Hurghady z kilkoma kluczowymi lokalizacjami jak komenda, prosektorium czy miejsce odnalezienia zwłok oraz biuletyn informacyjny dotyczący paru faktów na temat kraju i różnic kulturowych, jakie możecie napotkać.

– Kto odbierze nas z lotniska?

– Kapitan Hassan ma to zrobić osobiście. Strona egipska prosi również o absolutną dyskrecję. Sprawa została tam utajniona, aby nie budzić niezdrowego zainteresowania, zwłaszcza wśród przyjezdnych. Nikt tam nie chce rozgłosu, bo jakikolwiek przeciek mógłby wywołać nieprzewidziane skutki w ruchu turystycznym, a ta gałąź gospodarki odpowiada za blisko trzydzieści procent PKB.

– To prawda – zgodziła się Witos. – Ostatnie ataki rekinów wystarczająco zachwiały pozycją branży.

– Mówisz o tym Ruskim? – dopytał Brudny.

– Między innymi. Jego sprawa jest najgłośniejsza, bo nie dość, że został pożarty na oczach plażowiczów, to jeszcze ktoś nagrał filmik, który następnie wrzucił do sieci. Wiecie, ile ma dziś wyświetleń?

Mężczyźni wzruszyli ramionami.

– Prawie sto dwadzieścia milionów – oznajmiła Witos. – Prawie sto dwadzieścia milionów potencjalnych turystów zobaczyło na własne oczy, jak kilkanaście metrów od brzegu rekin pożera młodego mężczyznę. I niech jeden na stu zrezygnuje z wyjazdu…

– To daje milion dwieście tysięcy.

– A teraz pomnóżcie ten milion przez, no… w zaokrągleniu tysiąc dolarów, które taki przeciętny turysta wydaje na wycieczkę.

– Miliard zielonych to już spora sumka – mruknął Brudny.

– I właśnie dlatego władze kraju nie chcą powtórki z rozrywki.

– Lepiej bym tego nie ujął – skomentował Czarnecki. Witos posłała mu powściągliwy uśmiech. Komendant ciągnął: – W związku z tym strona egipska sugeruje, abyście ubrali się i zachowywali jak turyści. Nie szukajcie również nikogo w mundurze. Kapitan Hassan was znajdzie. Jakieś pytania?

– Broń mam zostawić w dyżurce? – odezwała się Witos.

– Może pani zostawić u mnie.

Policjantka ściągnęła dżinsową kurtkę, a następnie kaburę z glockiem. Położyła ją na ławie. Czarnecki zabrał broń i schował w sejfie. Przez chwilę szukał w jednej z szuflad protokołu do podpisania.

– Jak mamy się kontaktować? – zapytał Brudny, gdy komendant wręczył aspirantce dokument z długopisem.

– Normalnie korzystacie ze służbowych telefonów, ale jeśli to będzie możliwe, to próbujcie łączyć się przez WhatsAppa. Ceny połączeń z Egiptu są horrendalne, a budżet komendy nie jest z gumy.

– WhatsApp nie wszędzie działa w Egipcie – zauważyła Witos, przekazując szefowi podpisany protokół zdania broni.

– Dlatego tylko proszę, abyście mieli to na uwadze. W sprawie śledztwa kontaktujcie się bezpośrednio ze mną.

– Brzmi, jakby sprawa miała drugie dno – mruknął Brudny.

– Nie tym razem, Igor. Powiedzmy, że mam przeczucie, od którego nie mogę się uwolnić. – Czarnecki wsunął do ust ciasteczko w kształcie słonia i dopił kawę. Odczekał chwilę, dając podwładnym ostatnią szansę na zadanie kolejnego pytania, ale gdy odpowiedziała mu cisza, postanowił zakończyć spotkanie. – Jeśli to wszystko, to sugeruję, abyście dziś odpuścili sobie jakiekolwiek czynności – polecił. – Spakujcie się, odpocznijcie, wyśpijcie. Od jutra czeka was praca w pocie czoła.

Zabrzmiało, jakby zamiast nad Morze Czerwone wybierali się na Syberię kopać rudę uranu, ale w jednym komendant się nie pomylił. Dziś z ciekawości Brudny zerknął na pogodę. Temperatura w Hurghadzie właśnie przekroczyła trzydzieści stopni Celsjusza.

* * *

Jagna wysiadła z patrola i nieśmiało pomachała Brudnemu na pożegnanie. Odprowadziła wzrokiem umykający w górę ulicy samochód, po czym westchnęła i żwawym krokiem ruszyła w kierunku hotelu. W pokoju zrzuciła z siebie ciuchy i wzięła gorącą kąpiel, następnie zadbała o skórę, w końcu o paznokcie u stóp. Usiadła wygodnie na kanapie, wyjęła najbardziej jaskrawoczerwony lakier i pędzelek, po czym ustawiwszy smartfon na tryb głośnomówiący, wybrała z listy imię przyjaciółki.

– Hej – przywitała się.

– No hej. I jak tam? Masz już rajzefiber?

– Daj spokój. Nie ma się czym ekscytować.

Olga Korneluk była jej wierną przyjaciółką od najmłodszych lat. Razem przeżyły wiele wzlotów i upadków. Nie miały przed sobą tajemnic.

– Znam cię nie od dziś, kochana, i wiem, że nie mówisz mi całej prawdy. Opowiadaj, jaki jest ten Igor Brudny?

– No… – zawahała się. – Co mam ci powiedzieć. Ma coś w sobie. Jest taki, no wiesz, taki męski. I na pewno niegłupi.

– Mmm… – mruknęła Olga. – Brzmi jak ideał. Męski i inteligentny. Będziesz się za niego brała?

– Nie jadę tam, żeby się za niego brać, siostra. Cel jest inny i dobrze o tym wiesz.

– Oj tam, oj tam. Gdybyś wzięła go w obroty, to na pewno łatwiej byłoby ten cel osiągnąć. A warunki idealne. Słońce, plaża, owoce morza. Czego chcieć więcej?

– Olka! Ja nie jadę tam wygrzewać dupy! – Witos aż podniosła głos. – Poza tym nie powinnyśmy rozmawiać o tym przez telefon. Śledztwo jest ściśle tajne.

– Przecież gadamy tylko o pewnym seksownym policjancie.

– Yhy.

Na kilka sekund zapadła cisza, którą Jagna wykorzystała, aby wykończyć brzegi paznokcia. Olga zawsze była zbyt wyluzowana, co zresztą kiedyś skończyło się dla nich obu bardzo nieprzyjemnie.

– A wracając do tematu – zaczęła przyjaciółka. – Jestem pewna, że znajdziecie chwilę, aby się rozerwać.

– Brudny nie wygląda mi na rozrywkowego faceta.

– Jeszcze się taki nie znalazł, co by Jadze odmówił. Pamiętasz swoje słowa?

– To co innego. Poza tym to spore ryzyko, bo ma tę swoją Julię. Na moje oko cwana z niej lisica i jestem przekonana, że już mnie dogłębnie zlustrowała.

– No i co z tego? Jej tam nie będzie.

– Ale z ciebie suka.

– Do usług.

– Ale tak poważnie, to wygląda mi na taką, z którą lepiej nie zadzierać. Mogłaby jedynie narobić dodatkowych kłopotów.

– Moim zdaniem przesadzasz, ale zrobisz, jak chcesz. Ja bym takiej okazji nie przepuściła. Poza tym… poczekaj sekundę.

W tle dało się słyszeć brzęk kluczy, a następnie zgrzyt otwieranej furtki. Chwilę później rozległo się głośne szczekanie psów. Jagna zorientowała się, że przecież zbliża się pora obiadu, a przyjaciółka najpewniej weszła na teren schroniska, aby nakarmić swoich podopiecznych.

– Jak jesteś zajęta, to może zdzwonimy się później? – zasugerowała, słysząc coraz głośniejsze ujadanie.

– Nie, nie, to zajmie tylko moment.

– Ale ledwo cię słyszę.

– No dobra, oddzwonię za jakieś pół godziny. Pa, siostra.

– Pa.

Połączenie zostało przerwane. Witos włączyła telewizor i słuchając wiadomości, dokończyła malować paznokcie. Targały nią mieszane uczucia co do wyjazdu, a przyjaciółka tylko dodatkowo namąciła jej w głowie. Brudny naprawdę miał w sobie to „coś”, ale podskórnie czuła, że lepiej nie igrać z ogniem. Jagna Witos miała zdecydowanie zbyt dużo do stracenia.
===LxciECQWZVZiUGJTYgg+BzEBZwYwVTdRYVI2ADYOaFlpXj1cZVA=

Rozdział 7

Brudnego zbudziło szarpnięcie lądującego samolotu. Otworzył powieki i przypadkiem pochwycił kontakt wzrokowy z kobietą w drugim rzędzie siedzeń. Wyglądała na oburzoną i zniesmaczoną, ale postanowił nie zgłębiać tego stanu rzeczy. Uniósł okulary przeciwsłoneczne i przetarł oczy, po czym spojrzał na opartą o jego ramię Jagnę.

– Dzień dobry, nadkomisarzu. – Wyprostowała się. Siedziała w środku, pomiędzy nim i jakimś brodatym mięśniakiem z wytatuowanymi przedramionami. Jego masywne udo ewidentnie wciskało się w przeznaczoną dla niej przestrzeń na nogi. – Spałeś jak zabity. Zazdroszczę, bo ja tak w samolocie nie potrafię – dodała Witos, jak zwykle prezentując szereg równych białych zębów.

Brudny mruknął coś niezrozumiale, bo wciąż tkwił w sennej marze. Przed oczami przemykały mu dziwne obrazy, które – jak sądził – chyba mu się przyśniły. Dziwny deszcz pokruszonego czerwonego szkła, przed którym nie mógł się ukryć, bo nie miał parasola. Kompletna bzdura. Tej kwestii też postanowił nie roztrząsać i żeby nie wdawać się w jałowe rozmowy, opuścił daszek czapki na oczy i ponownie zamknął powieki. Otworzył je dopiero w momencie, gdy samolot zatrzymał się przy rękawie, a mięśniak wraz z sygnałem pozwalającym odpiąć pasy poderwał się z siedzenia.

– Kręgosłup – burknął. – Mogę przejść? Muszę się wyprostować, bo boli jak cholera.

Ktoś, kto projektował rozkład siedzeń w samolocie, najwyraźniej nie wziął pod uwagę, że mogą z niego korzystać osoby powyżej metra osiemdziesięciu, a już na pewno nie metra dziewięćdziesięciu i stu dwudziestu kilogramów napakowanej sterydami masy mięśniowej, więc Brudny z pełnym zrozumieniem podniósł się z siedzenia. Chwilę później na korytarz wyszła Jagna, a za nią mięśniak, co – biorąc pod uwagę, że część turystów z okolicznych rzędów zrobiła to samo – niemal natychmiast wygenerowało problem z miejscem. Gdy ich towarzysz podróży dodatkowo postanowił się rozciągnąć, niechcący popchnął Jagnę na Igora. Brudny poczuł, że koleżanka naparła na niego piersiami.

– Co za… – zaczęła, ale nie skończyła. Uśmiechnęła się.

Przez moment przeszło mu przez myśl, aby dokończyć za nią, ale szybko wycofał się z tego pomysłu. Facet wyglądał na takiego, który mógłby zacząć dyskutować, a to mogłoby zwrócić uwagę innych podróżnych. To było ostatnią rzeczą, której potrzebował. Nie po to zakupił idiotycznie wyglądające okulary przeciwsłoneczne, które zasłaniały prawie połowę twarzy, żeby rozpoznał go jakiś podejrzany typek albo rozpychająca się pomiędzy siedzeniami naburmuszona pani z rzędu obok. Zapamiętał sobie jednak jego twarz. Jagnie w odpowiedzi posłał niewiele mówiący uśmiech.

Odprawa paszportowa trwała prawie godzinę, podczas której zamienili tylko kilka zdań. Najpierw wypełnili druczki potrzebne do uzyskania wizy, a potem ustawili się w kolejce. Nikt o nic nie pytał. Po odebraniu bagażu wyszli na zewnątrz terminalu, ignorując napastujących ich taksówkarzy. Gdy tylko znaleźli się w zasięgu drapieżnych promieni egipskiego słońca, Brudny wyjął z kieszeni paczkę papierosów, zapalił i z ulgą się zaciągnął. Właśnie dlatego nie lubił latać. Nałóg robi swoje.

Stanęli za jedną z kolumn oferujących trochę cienia. Wtedy zaszedł ich od tyłu postawny śniady mężczyzna.

– Państwo Igor Brudny i Jagna Witos, jak myślę – powiedział facet całkiem zgrabną polszczyzną.

Spojrzeli po sobie niepewnie. Zdecydowanie nie wyglądał na kogoś podobnego do kapitana Mohameda Hassana, który bez wątpienia był od nieznajomego starszy, szczuplejszy i nosił nadające mu surowości sumiaste wąsy. Ten mężczyzna był jego absolutnym przeciwieństwem. Wysoki, tęgi, gładko ogolony, z wyrazem twarzy podrostka, który coś przeskrobał, ale nie zamierza się do tego przyznać.

– A z kim mamy przyjemność? – zapytała policjantka.

– Nazywam się Aszraf Hassan i jestem wasz przewodnik tutaj.

Policjanci ponownie wymienili znaczące spojrzenia.

– Nie potrzebujemy przewodnika – powiedział Brudny i się odwrócił.

– Państwo potrzebuje i się nie dziwi. Captain Mohamed Hassan czeka na państwo w auto – odparł mężczyzna, dyskretnie wskazując dłonią przyległy do lotniska parking. – Proszę za mną. Jestem przewodnik pana Hassan. I jego brat.

– Ma pan jakiś dowód tożsamości? – zapytała Witos.

– Mam.

Mężczyzna pospieszenie wygrzebał z kieszeni sfatygowany dokument. W lewym górnym rogu znajdowało się jego zdjęcie, a w tle majaczyły rozmazane piramidy i sfinks. Brudny chrząknął, widząc niezrozumiałe szlaczki, ale Witos pewnie chwyciła dokument i po chwili oddała go właścicielowi.

– Pan nas zaprowadzi do kapitana Hassana – powiedziała, wymownie zerkając na Brudnego.

– Ty to rozumiesz? – zapytał zaskoczony.

– Coś tam pamiętam.

– Nieźle.

Po drodze Jagna w kilku słowach wyjaśniła mu, że alfabet, którym posługują się Arabowie, to inaczej abdżad, a nauczyła się go, studiując arabistykę. Igor wysłuchał krótkiego wykładu na temat języka, który czyta się od prawa do lewa, znaków diakrytycznych i innych, o których miał takie samo pojęcie, jak o ciśnieniu we wnętrzu Jowisza, po czym wcisnął walizkę do otwartego bagażnika terenowej toyoty. Aszraf otworzył drzwi i Brudny, zerknąwszy do środka, wsiadł na tylne siedzenie.

– Good morning, captain Brudny – przywitał się mężczyzna, który wychylił się zza fotela. Rzeczywiście miał sumiaste wąsy. I, pomimo stosunkowo mikrej postury, wyjątkowo mocny uścisk dłoni. – Miss Witos. Uszanowanie – dodał, choć Jagnie nie podał dłoni. – Przepraszam za takie powitanie, ale rozumieją państwo. Procedury.

Brudny trochę się zdziwił. Ucieszył się jednak, bo zrozumiał wszystko bez problemu. Ruszyli w momencie, gdy Aszraf zatrzasnął drzwi.

– Mojego brata Aszrafa już poznaliście – kontynuował Egipcjanin, gdy włączył się do ruchu. – Będzie nam towarzyszył w większości czynności jako pomoc merytoryczna oraz tłumacz, jeśli zajdzie taka potrzeba. Na co dzień pracuje dla biura turystycznego jako przewodnik dla grup z waszego kraju, stąd jego znajomość polskiego. Na moją osobistą prośbę został wtajemniczony w śledztwo, więc możemy mówić o wszystkim otwarcie. Pozwolicie, że w drodze na posiłek wytłumaczy wam kilka zasad, których będziecie zmuszeni przestrzegać. Warto je zapamiętać, żeby nie dochodziło do niepotrzebnych nieporozumień. Jesteśmy wszak w Egipcie.

I tym razem Brudny zrozumiał, bo choć Mohamed Hassan mówił szybko, to operował bardzo prostym angielskim. Ton był natomiast bardzo oficjalny, podobnie treść, wyrecytowana w formie regułki. To już brzmiało trochę gorzej, bo można było odnieść wrażenie, że facet jest typowym służbistą. Igor nie miał jednak większych oczekiwań, więc aż tak bardzo się tym nie przejął. Widząc, że obaj Egipcjanie zapalili papierosy, sam otworzył okno i wyjął swoją paczkę.

– Najpierw pojedziemy jeść – oznajmił Aszraf, zerkając przez ramię. – Wy jesteście goście i na pewno głodni po podróż, więc najpierw napełnimy brzuchy dobre egipskie jedzenie. Zabieramy was do wspaniała egipska restauracja. Robi tam najlepsze hamam mahshi, trochę jak polskie gołąbki.

– Uwielbiam hamam mahshi – włączyła się do rozmowy Jagna. – Ogólnie macie znakomitą kuchnię.

– Bardzo nas to cieszy, że nasza kuchnia smakuje. Lieutenant Witos zna nasze pismo?

– Trochę. Studiowałam arabistykę.

– O, to dobrze. To dobrze. Pierwszy raz w Hurghadzie?

– Nie.

– A pan captain Brudny?

– Też miałem okazję.

Brudny postanowił nie odkrywać wszystkich kart. Zauważył, że Jagna wspomniała jedynie o kierunku studiów, pomijając wątek dorywczej pracy w roli animatorki i rezydentki. Za kładał, że oboje zostali dokładnie sprawdzeni i Hassan z pewnością wie o nich wystarczająco dużo, ale to nie znaczyło, że muszą paplać o tym na lewo i prawo. Witos znów zarobiła u niego dodatkowy punkt.

– Tu jest dla was antinal. Takie tabletki na zemsta faraona. – Aszraf wyjął z kieszonki koszuli dwa żółte opakowania. Uśmiechnął się chytrze. – Wiecie, co to zemsta faraona?

– Po polsku to sraczka – powiedział Brudny.

– Tak, sraczka. Ja wiem, że sraczka, ale wolimy zemsta faraona. Ładniej brzmi. Dlatego nie pijcie wody z kran, nawet gotowana. Tam są bakterie wywłowy… wywyło…

– Wywołujące – wtrąciła Jagna.

– Tak. Trudne słowo. Wy-wo-łu-ją-ce zemsta faraona.

Witos odebrała od Aszrafa opakowania i grzecznie podziękowała. Jedno przekazała Brudnemu, który, wyraźnie nieprzekonany, obejrzał je z każdej strony.

– To lokalny specyfik – wytłumaczyła. – Bezpieczny i skuteczny. A na pewno skuteczniejszy od tych, które przywieźliśmy z Polski.

– Bardzo dobre lekarstwo – potwierdził Aszraf. – Po nim zemsta faraona nie ma szans.

– Okej.

– Po jedzeniu zawieziemy was do apartamenty, żeby mogli się rozpakować i odświeżyć się. Macie dwa pokoje, kuchnia i łazienka z prysznicem. Czasem nie leci woda, dlatego tam czekają butle duże i małe. Ale raczej leci. To tak na wszelki wypadek. W razie problem możecie dzwonić do mnie, to pomogę, jak mogę.

– O której zaczynamy? – zapytał Brudny.

– O ósma trzydzieści.

– O ósmej trzydzieści?

– O siódma trzydzieści będę czekać pod apartament. Zjemy śniadanie i jedziemy do first police departament. Jest blisko apartamenty.

Brudny zgłupiał. Akurat minęła jedenasta i według wszystkich znaków na niebie i ziemi właśnie jechali na śniadanie. Co prawda trochę późne, ale bliżej mu było do śniadania niż do obiadu. A już na pewno dalej niż do kolacji.

– Masz na myśli kolację? – upewnił się.

– Nie. Śniadanie. Jutro pracujemy, dziś odpoczywamy. To znaczy wy odpoczywacie. My pracujemy.

– Nie rozumiem. My też tu przyjechaliśmy do pracy i… – Igor poczuł lekkie szturchnięcie kolanem, które znaczyło mniej więcej tyle, co „nie ciągnij tematu”. Różnice kulturowe – pomyślał. Głupio się uśmiechnął i zamilkł.

W ciągu kilkunastu kolejnych minut Aszraf przedstawił im warunki współpracy, które generalnie ograniczały się do słuchania kolejnych poleceń Mohameda. Wyraźnie zaznaczył też, aby bez oficjalnego pozwolenia nie nawiązywali kontaktów z miejscowymi na własną rękę, zwłaszcza zaś nie poruszali tematów mogących mieć choćby śladowy związek ze śledztwem prowadzonym przez egipską policję. Dość szybko wyłonił się z tego wyjątkowo kiepski obraz sytuacji, bo wedle słów Egipcjanina pokonali te trzy tysiące kilometrów tylko po to, aby porobić tu za biernych obserwatorów. Ostatecznie Brudny postanowił nie wychodzić przed szereg i odpuścił zadawanie dodatkowych pytań. Wysłuchał, przytaknął, że akceptuje warunki, i gdy Aszraf w końcu skończył mówić, skupił uwagę na widoku za oknem.

Zatrzymali się po kolejnych kilku minutach w niewielkiej knajpie mieszczącej się na parterze trzypiętrowego budynku z żółtej cegły zaledwie kilkadziesiąt metrów od gmachu komendy. Usiedli w środku lokalu, którego wnętrze co prawda nie powalało wystrojem, ale na szczęście było przynajmniej klimatyzowane. Aszraf zamówił posiłek, który zjedli, nie podejmując tematu śledztwa. Hamam mahshi rzeczywiście było pyszne, a że Brudny zdążył solidnie zgłodnieć, to musiał się hamować, żeby jedząc szybciej od powolnych w swych ruchach Egipcjan, nie wyjść na jakiegoś troglodytę. Potem na stół trafiły trzy herbaty i kawa, którą zamówił tylko Igor. Zapalili, porozmawiali (czasem przechodząc na angielski, gdy sporadycznie do rozmowy włączał się wyglądający na znudzonego wszystkim Mohamed), o wszystkim, tylko nie tym, po co tu przyjechali, a następnie młodszy z braci Hassanów zapłacił rachunek i cała czwórka opuściła lokal.

Tym razem Egipcjanie zamienili się w samochodzie miejscami. Egipski kapitan otworzył schowek, z którego wyjął dwie chude teczki. Przekazał je polskim policjantom.

– Aszraf odwiezie was teraz do apartamentu – oznajmił. – Do jutra zapoznajcie się, proszę, z podstawowymi informacjami. O ósmej trzydzieści będę na was czekał w komendzie. Tam zobaczycie akta, wymienimy się informacjami, a następnie pojedziemy obejrzeć zwłoki. Czy macie jakieś pytania?

– Czy otrzymamy kopię akt śledztwa? – zapytał Brudny.

– Procedury tego nie przewidują. Na prośbę strony polskiej możemy je wysłać jedynie do centrali w waszym kraju. Jeśli oczywiście znajdziemy związek pomiędzy obydwoma śledztwami i zajdzie taka konieczność.

Brudny skinął na znak, że zrozumiał, choć gdyby miał uczciwie przyznać, to nie wszystko. Sens wypowiedzi był jednak jasny. W Egipcie kopii akt poza komendę nie wyniosą.

– Jeśli nie macie pytań, to życzę spokojnego dnia – powiedział kapitan Hassan i nie dodając nic więcej, wysiadł z samochodu.

– Mój brat tak musi, służbowo bardzo. Nie przejmujcie się – powiedział Aszraf, gdy kapitan oddalił się w stronę nieodległego gmachu komendy. Przekręcił kluczyk w stacyjce. – Apartamenty niedaleko. Blisko morza. Odpoczynek przed praca wskazany – uzupełnił, po czym z uśmiechem na ustach włączył się do ruchu.
===LxciECQWZVZiUGJTYgg+BzEBZwYwVTdRYVI2ADYOaFlpXj1cZVA=

Rozdział 8

Temperatura trzydzieści osiem stopni Celsjusza. Wilgotność czterdzieści dwa procent. Modelowe warunki – pomyślał z zadowoleniem i raz jeszcze nachylił się nad szczelnie obandażowanym mężczyzną. Spomiędzy wielu warstw materiału wyłaniały się tylko spierzchnięte wargi. Jego płytki oddech powoli gasł.

– Nie, nie, nie. Jeszcze nie czas, mój drogi – wymamrotał, po czym wepchnął do ust ofiary rurę intubacyjną. Miał już doświadczenie i wiedział, ile ma czasu, zanim „pacjent” umrze. Musiał się jednak spieszyć, bo pavulon działał szybko i niemal natychmiast doprowadzał do zwiotczenia mięśni, w tym przepony w głównej mierze odpowiedzialnej za oddychanie. Wsunął rurę głębiej, następnie przymocował zawory i nebulizator. Gdy uznał, że zrobił wszystko należycie, włączył aparaturę. Ciszę przerwał jęk uruchomionego respiratora.

Płuca mężczyzny delikatnie uniosły się, choć ciasno owinięte bandażami nie pozwalały wykorzystać całej swojej powierzchni. Nie był to jednak problem, który spędzałby sen z powiek postaci w białej szacie. Komfort „pacjenta” nie należał do priorytetów najwyższej wagi. Priorytetem było utrzymanie jego funkcji życiowych. Tak aby mógł czuć każdy impuls przekazywany z okolic żołądka do mózgu.

Takich impulsów zapewne mu teraz nie brakuje – złośliwie pomyślał mężczyzna, szyderczo się uśmiechając. Przytknął ucho do brzucha „pacjenta”. Z żołądka dobywały się szeleszczące dźwięki dziesiątek drobiących odnóży i zachłannie pracujących żuwaczek. Prawdziwa melodia dla jego uszu.

Pragnął się tym rozkoszować jak najdłużej, bo kilka dni wcześniej dotarła do niego pewna informacja. Spodziewał się jej. Prędzej czy później. Mimo to nie myślał, że gdy już nastąpi to, co nastąpić musiało, wzbudzi w nim tak nieprzyjemny ferment. Dlatego był niewyspany. Ferment był chyba nawet gorszy niż strach. Ferment generował szereg innych emocji i stawiał pytania o przyszłość.

Czy zdoła kontynuować swoją krucjatę? Czy będzie mógł kolekcjonować kolejne dusze? A co, jeśli sprawy skomplikują się jeszcze bardziej?

Ostatnie dwanaście lat żył w przeświadczeniu, że jest bezpieczny. Ostatnie cztery utwierdziły go w przekonaniu, że nic mu nie grozi. Ale czy to nie uśpiło jego czujności?

Westchnął ciężko, bo od teraz znów wszystko zawisło na włosku. Ach, gdyby wtedy miał więcej doświadczenia. Gdyby nie działał pod wpływem emocji. Bez wątpienia przygotowałby się do tego bardziej skrupulatnie i nie popełniłby błędów, które z czasem były już nie do naprawienia. Dziś mógłby spać spokojnie i kontynuować swoją krucjatę bez obaw, że ktoś, kiedyś, gdzieś wpadnie na jego trop.

Stłumił niechciane myśli. Teraz był czas na przyjemności.

Zerknął na zegarek. Miał jeszcze około kwadransa. Po tym czasie środek zwiotczający mięśnie przestanie działać, a pacjent w końcu zacznie wyć.

Na to też miał antidotum, dlatego jego wzrok powędrował na półkę, na której znajdowała się szpula z grubą nicią i wbitą weń igłą. Słoik obok już był pusty.
===LxciECQWZVZiUGJTYgg+BzEBZwYwVTdRYVI2ADYOaFlpXj1cZVA=

Rozdział 9

Apartament rzeczywiście do luksusowych nie należał, ale Brudny nawet o tym nie pomyślał. Rzucił na przykryte kocem łóżko walizkę i od razu wypakował swoje rzeczy. Chciał mieć to z głowy, poza tym marzył o prysznicu, dlatego poupychał w szufladach bieliznę i T-shirty, a jedyną koszulę i bluzę z kapturem powiesił na wieszaku w krzywej drewnianej szafie, która na oko mogła pamiętać czasy wojny Jom Kippur.

Ciepłej wody nie było, co też nie wywołało u niego poważniejszych rozterek egzystencjalnych, w przeciwieństwie do Jagny, która zapukała krótko po tym, jak opuścił łazienkę. Przepasany ręcznikiem, z wciąż mokrą głową uchylił drzwi.

– Przyszłam nie w porę? – zapytała, zerkając na zroszoną kroplami wody klatkę piersiową komisarza. Miała na sobie jedynie luźny T-shirt i obcisłe spodenki ledwo zakrywające pośladki. Rozpuszczone włosy spływały jej wzdłuż ramion.

– Brałem prysznic – odparł, nic więcej nie dodając.

– Ja właśnie w tej sprawie. Nie ma u mnie ciepłej wody. A u…

– U mnie też nie – uciął.

– Aha.

– Różnice kulturowe. – Wzruszył ramionami i zamknął drzwi.

Nie ściągając z bioder ręcznika, wyszedł na balkon i zapalił. Na horyzoncie próżno było szukać połyskującej odbitymi promieniami słońca tafli Morza Czerwonego, bo horyzontu w ogóle nie było. Ograniczała go ściana nowo budowanego bloku, pod którą leżało mnóstwo śmieci. Pośród byle jak poukładanych pustaków, cegieł, prętów zbrojeniowych, szmat, plastikowych pojemników wszelkiej maści, puszek, butelek i gnijących resztek jedzenia pałętała się zgraja kotów. Sama ściana znajdowała się w zasięgu rzutu niedopałkiem, ale wolał taką niż obwieszone praniem balkony i dziesiątki wlepiających się w niego ślepi małych śniadych potworków, które bez wątpienia śledziłyby każdy jego ruch, gdyby blok był już zamieszkany.

Gdy wypalił papierosa, wrócił do środka, zrzucił ręcznik i włożył majtki oraz T-shirt, następnie zmienił opatrunek na poparzonej dłoni. Rana goiła się dobrze i zastanawiał się, czy nie powinien dać sobie spokoju z bandażem. Mimo to owinął dłoń, a następnie opróżnił butelkę z wodą. Drugą przelał do czajnika, bo choć antinal leżał na komodzie w pogotowiu, wolał nie ryzykować. Zaparzył kawę i sięgnąwszy po teczkę przekazaną mu przez kapitana Hassana, legł na łóżku. Po siedmiu minutach, które uznał za siedem bezpowrotnie utraconych minut swojego życia, rzucił teczkę na komodę i zapalił kolejnego papierosa. Przez głowę przemknęła mu myśl, że cała ta wyprawa to jedna wielka pomyłka. Nie podobał mu się ten służbista, a już szczególnie jego podejście do współpracy, o którą przecież strona egipska sama zabiegała. No bo co było w tej teczce? Jedno wielkie nic. Więcej wiedział jeszcze przed wylotem z Polski. Co gorsza, nie miał pojęcia j aki cel miało umieszczenie w teczce kilku dodatkowych dokumentów zapisanych alfabetem arabskim. Hassan chciał im coś udowodnić? Pokazać swoją wyższość? Zakpić z nich?

Dopił kawę, podrapał się po bliźnie na piersi, po czym zafundował sobie szybki trening. Dwieście pompek i drugie tyle brzuszków sprawiło, że znów musiał wziąć prysznic. Wtedy poczuł nieodpartą chęć na spacer. Ubrał się w dżinsy, koszulkę, wzuł buty i upewniwszy się, że ma papierosy, zapalniczkę, portfel i paszport, złapał jeszcze w garść okulary przeciwsłoneczne i otworzył drzwi. Na otwartym korytarzu, przypominającym trochę śródziemnomorskie patio, oparta o barierkę stała Jagna. W tych podkreślających kształty sportowych ciuszkach wyglądała jak milion dolarów.

– Idziemy się przejść? – zapytała prosto z mostu.

Brudny nie planował wspólnego spaceru, ale teraz było już za późno, aby się wymigać. Jej obecność na korytarzu wydała mu się jednak trochę dziwna.

– Słyszałam, jak się tarabanisz, więc domyśliłam się, że po przeczytaniu tych akt o niczym poczułeś nieodpartą chęć na przechadzkę – dodała, jakby czytała mu w myślach.

– Aż tak mnie słychać? – Brudny się skrzywił.

– Te ściany są z papieru. Masz kąpielówki i ręcznik?

– Nie sądzę, żeby…

– A co będziemy robić? Mamy cały dzień.

– Obejdzie się.

– Jak chcesz.

Jagna podniosła z ziemi niewielki plecak i zarzuciła go na ramię. Wyszli razem, a Brudny instynktownie skierował się w stronę komendy. Witos go od tej decyzji szybko odwiodła.

– Nie ma sensu ich drażnić – oznajmiła. – Po pierwsze przykleili nam ogon. – Skinęła delikatnie na mikrego facecika, który właśnie wstał od stolika pobliskiej kawiarenki. – A po drugie tu policjant ma zupełnie inne możliwości. Wystarczy jedno krzywe spojrzenie i mogą nas zgarnąć.

– Mamy legitymacje…

– …którymi podetrą sobie tyłki – dokończyła za niego Jagna. – A jak jeszcze będziesz się stawiał, to dostaniesz w łeb.

– Chyba przesadzasz.

– Nie przesadzam. Oni tak tu działają. Zanim ktoś zainteresowałby się tym, po co tu przyjechaliśmy, pewnie wsadziliby nas za kratki. No chyba że prowadzeni do celi przypadkiem trafilibyśmy na korytarzu na Hassana, co też mogłoby być średnio sympatycznym doświadczeniem. Pamiętaj, że ta sprawa jest ściśle tajna i musiałby się gęsto tłumaczyć przed zwierzchnikami.

– Sporo wiesz o tutejszej policji.

– Powiedzmy, że za czasów rezydentury byłam świadkiem kilku interwencji. Uwierz, Igor, że tu policja w tańcu się nie pierdoli.

Brudny musiał przyznać, że ta dziewczyna zaczyna mu coraz bardziej imponować. Z początku był co do niej sceptyczny, ale z każdą kolejną godziną przekonywał się do niej coraz bardziej. Miała w sobie zbiór cech, które zwykle występują wspólnie bardzo rzadko: niebanalną urodę, szeroką wiedzę, przekonanie o własnej wartości, charyzmę i chyba, bo co do tego pewności jeszcze nie miał, całkiem niezłą intuicję. Uroda na pierwszy rzut oka przyćmiewała pozostałe, co tylko działało na jej korzyść, bo Jagna z łatwością mogła uśpić czujność potencjalnego interlokutora. Pomyślał, że chyba sam padł ofiarą tego przekonania, co gorsza, złapał się na tym, że już drugi raz w ciągu kilkunastu sekund spod ciemnych szkieł zerknął na jej wyprężony biust.

Przed oczami stanęła mu zniesmaczona twarz Julki. „Zniesmaczona” to było w sumie złe słowo. Raczej rozjuszona. Przypomniał sobie, że po przylocie miał przecież do niej zadzwonić.

– Mamy dwie opcje – przerwała jego rozważania Witos. – Albo weźmiemy taksówkę i podjedziemy do Sakkali, albo przespacerujemy się nad morze. W plecaku mam ręcznik. Plaża jest kilka ulic stąd.

– Nie przyjechałem tu smażyć się na plaży – odparł, ale nawet on wyczuł, że nie brzmi zbyt przekonująco.

– A co mamy innego do roboty? Chodź, znam skrót. Najwyżej pomoczysz sobie nogi.

Cokolwiek by mówić, potrafiła być przekonująca. W drodze na plażę rozmawiali o pierdołach. Głównie mówiła ona, a Brudny słuchał. Opowiadała o okresie, gdy pracowała jako animatorka, różnicach kulturowych i cebulactwie turystów korzystających z opcji all inclusive. Jadaczka jej się nie zamykała, co w innym wypadku najpewniej szybko by go zirytowało, ale tym razem z zaskoczeniem stwierdził, że ta jej paplanina mu nie przeszkadza, ba, momentami jest nawet interesująca.

Kiedy dotarli na miejsce, Witos niemal od razu zrzuciła z siebie i tak już skąpe ciuszki, pod którymi kryło się jeszcze bardziej skąpe bikini. Brudny musiał uczciwie przyznać, że jest na czym oko zawiesić, ale walczył ze sobą, aby to jego oko nie lustrowało ciała koleżanki zbyt nachalnie. Podobała mu się, bez dwóch zdań, jak pewnie zdecydowanej większości facetów, i gdyby był singlem, to…

Stłumił podstępne myśli, podwinął nogawki dżinsów i wszedł do wody. Jagna była już daleko, na skraju rafy. Z rękami w kieszeniach rozejrzał się po publicznej plaży i pobliskiej marinie. Nie były tak tłoczne jak te przyhotelowe, tak naprawdę kręciło się tu nie więcej niż kilkanaście osób. W wodzie uwagę przykuwała ogromna kobieta krzycząca coś po rosyjsku do stojącego na brzegu mężczyzny, który najwyraźniej próbował zająć czymś marudzącego kilkulatka. Nieco dalej z wody wystawały trzy rurki amatorów snurkowania. Sama plaża pozostawiała sporo do życzenia. Walały się na niej niedopałki, butelki i inne pomniejsze śmieci. Po lewej znajdował się pomost, przy którym bujały się zacumowane łodzie. Kilka z nich wyglądało na luksusowe jachty, co biorąc pod uwagę szereg pobliskich willi z basenami, sugerowało, że ten kawałek miasta należy albo do lokalnej śmietanki, albo bogatych przybyszy z Europy. Mikry facecik obserwował ich z ławeczki przy marinie. Chyba nawet niespecjalnie próbował się ukryć.

Brudny zapalił i niechętnie odmachnął wykrzykującej coś na rafie Jagnie. Nie rozumiał, co chce mu przekazać, i powoli zaczynała go irytować. Czuł się jak pajac. Przyjechał tu pracować, a stoi po kostki w wodzie, z podwiniętymi nogawkami, pali papierosa i pozwala sobie na flirtowanie z młodą aspirantką. I jeszcze Julka, która gdzieś tam wścieka się, że nie zadzwonił. Po co mu to było?

Wyszedł z wody i usiadł na ręczniku rozłożonym wcześniej przez koleżankę. Dokończył palić, dyskretnie zerkając na pilnującego ich tajniaka. Tan facecik irytował go jeszcze bardziej niż Witos i nagle zapragnął się od niego uwolnić. Poczuł nieodpartą potrzebę, aby wstać i po prostu sobie pójść, ale wtedy Jagna, jakby czytała mu w myślach, ruszyła zgrabnym kraulem w kierunku brzegu.

– Woda jest super – oznajmiła, gdy wyszła na brzeg.

– Nie wątpię – odparł.

Miała bardzo ponętne ciało. Smukła szyja, silne ramiona, nienachalnie wyrzeźbiony brzuch i naturalny, jędrny biust wielu facetów mogły przyprawić o mocniejsze bicie serca. Szerokie biodra odznaczały się od wąskiej talii, a na udach przemykały refleksy pracujących mięśni.

Jagna wykręciła mokre włosy i sięgnęła po ręcznik, na którym siedział.

– Mogę? – zapytała, filuternie unosząc zadbane brwi.

– Jasne.

Brudny poczuł się jak głupek. Powinien był to zrobić wcześniej, ale po prostu się na nią zagapił.

Nie patrzył, jak się wyciera. Zapalił w nadziei, że uda mu się ukryć zakłopotanie, choć doskonale zdawał sobie sprawę, że ona już wiedziała. Podobała mu się. Zdradził się. I teraz przez resztę pobytu będzie musiał to znosić.

– Idę kupić do marketu jakieś żarcie – wypalił, gdy położyła się na ręczniku.

– Chcesz mnie tu zostawić samą?

– Poradzisz sobie.

– Żartuję. Idę z tobą.

Nad plażą przemknął cień. Brudny spojrzał w niebo, po którym leniwie płynęła tylko jedna, niewielka chmura. I to ona na te kilka sekund zasłoniła słońce. Pomyślał, że to chyba znak, bo potrzebuje cienia. Gdy ruszyli, tajniak podniósł się z ławeczki i podreptał za nimi.
===LxciECQWZVZiUGJTYgg+BzEBZwYwVTdRYVI2ADYOaFlpXj1cZVA=

Rozdział 10

No dobra, może trochę się zagalopowała, ale trudno. I tak już od jakiegoś czasu myślała o przygarnięciu jakiegoś sympatycznego czworonoga.

– Olać to – mruknęła do siebie, stając naprzeciwko furtki do schroniska dla psów. Wiedziała, że prędzej czy później to wypłynie, ale nie mogła się powstrzymać. Kobieca intuicja, ot co.

Julka nacisnęła guziczek domofonu. Odczekała kilkanaście sekund, przestępując z nogi na nogę. Miał wbudowaną kamerę, co wydawało się zrozumiałe, zwłaszcza że dom za płotem prezentował się wyjątkowo okazale. Na podjeździe obok garażu stał okazały peugeot 5008, więc ktoś musiał być w domu. Ponowiła dzwonienie, ale i tym razem nikt nie odebrał. Skrzywiła się nerwowo, bo kątem oka obserwowała okna. Nie dostrzegła w nich żadnego ruchu.

Zerknęła na zegarek. Dochodziła druga po południu, a Igor wciąż znajdował się poza zasięgiem. Dlaczego do niej nie zadzwonił, tak jak się umawiali? W normalnej sytuacji pewnie by się tym nie przejęła, ale to nie była normalna sytuacja. Jej nienormalność wygenerowała ta gówniara Witos.

To dlatego od rana nie mogła skupić się na niczym innym. Próbowała swoje obawy relatywizować, ale nie potrafiła. Myślała w kółko o niej i Brudnym. To było silniejsze. Widziała przecież, że ona mu się podoba, nawet jeśli udawał, że jest inaczej. Co gorsza, kobiecy instynkt podpowiadał jej, że ta kobieta jest zdolna do wszystkiego i z pewnością spróbuje poszukać swojej szansy. Powodów, aby przespać się z Igorem Brudnym, było wiele. Choćby dla kariery. Tu jednak chodziło o coś innego. Julka nie potrafiła tego jasno sprecyzować, ale ta smarkula miała wobec niego jakiś plan. Dlatego ona musiała go odkryć. Za wszelką cenę.

Wiedziona świadomą zazdrością i kobiecą intuicją zaraz po śniadaniu ponownie weszła na facebookowy profil Witos. Jej przyjaciółkę, właścicielkę zielonogórskiego schroniska dla psów Olgę Korneluk, namierzyła stosunkowo łatwo. Obie kobiety często reagowały na swoje posty, także te na Instagramie. Miały kilka wspólnych galerii, na których się przytulały, w tym jedną profesjonalną. Wszystko wskazywało, że są przyjaciółkami i to takimi na zabój. Julka nie mogła tego zignorować, dlatego po kilku godzinach oczekiwania na telefon od partnera po prostu wsiadła w samochód i pojechała do schroniska. Sama nie bardzo wiedziała po co, ale czuła, że jeśli tego nie zrobi, to się udusi. Co gorsza, zdawała sobie sprawę, że jeśli Korneluk i Witos są sobie bliskie, to bez wątpienia nie mają przed sobą tajemnic, a co za tym idzie jej wizyta w schronisku – jeżeli Jagna rzeczywiście ma wobec Igora jakieś plany – zostanie odnotowana i szybko trafi do wiadomości młodszej aspirant. Miało to swoje dobre i złe strony, bo Witos mogła odczytać to jako wyraźny sygnał, że Julka ma ją na oku. Jeśli jednak okaże się, że jestem przewrażliwiona, wyjdę na kompletną idiotkę – pomyślała. Co z tego, gdy podskórnie czuła, że ma rację. Uznała więc, że ryzyko jest minimalne, a jej potencjalny wygłup wart zacho du. Witos była podstępną suką. Kobiety takie rzeczy czują. Po prostu.

Co teraz? Wciąż nikt nie odbierał. Tylko psy ujadały coraz głośniej.

Postanowiła, że zapali i poczeka. Korneluk mogła być akurat w toalecie albo po prostu się zdrzemnąć. Mogła też – Julka popatrzyła na zegarek – karmić psy. Nagle nabrała przekonania, że tak właśnie jest. Głośne ujadanie tylko ją w tym przekonaniu utwierdziło. Przespacerowała się wzdłuż ogrodzenia, za którym stały kojce i pomniejsze budynki gospodarcze. I rzeczywiście, w pewnym momencie wydawało jej się, że przez jazgot szczekających psiaków przebija się kobiecy głos. Złapała się drewnianej sztachety i podciągnęła, aby się rozejrzeć. Z początku niczego nie dostrzegła, ale w pewnym momencie pomiędzy kojcami mignęła jej filigranowa postać w spłowiałych dresowych spodniach i bluzie z kapturem. Szybko wróciła pod furtkę.

– Dzień dobry! – zawołała, gdy gospodyni schroniska wyłoniła się zza drewnianej szopy.

– Dzień dobry – przywitała się kobieta. Julka od razu rozpoznała w niej Olgę Korneluk. Podeszła do furtki, szczerze się uśmiechając. W dłoni niosła dwa puste worki po karmie dla psów. – Przepraszam najmocniej, ale trafiła pani na porę karmienia, a wtedy robi się taki jazgot, że… – Machnęła ręką. – Długo pani tu stoi?

– Niedługo.

– Zapraszam. – Otworzyła furtkę. – Tylko proszę jeszcze chwilę poczekać. Wyrzucę worki i już do pani wracam.

Korneluk skierowała się do jednego z budynków po drugiej stronie placu. Zanim wróciła, zwróciła jeszcze uwagę kurierowi, który wypakowywał z wnętrza furgonetki zafoliowane opony. Nietrudno było się domyślić, do czego są potrzebne, bo w oddali majaczył naszpikowany takimi właśnie oponami tor przeszkód, który – jak wskazywałaby logika – najprawdopodobniej był wykorzystywany do szkolenia psów. Mniej logiczne już było używanie do tego świeżych opon, ale Julka postanowiła nie roztrząsać tego tematu, wszak kto bogatemu zabroni.

Gospodyni wróciła do gościa żwawym krokiem. Uśmiechała się szeroko i co rusz odgarniała z policzków opadające kosmyki blond włosów.

– Olga Korneluk – przedstawiła się, wyciągając dłoń.

– Julia.

– Miło mi panią poznać. Piękna dziś pogoda, prawda? – Gospodyni miała ładny uśmiech i duże, niebieskie, choć trochę smutne oczy. Nieco pyzate policzki dodawały jej jedynie uroku. – Kocham wiosnę. Wtedy cały świat budzi się do życia. Czuje pani zapach igliwia? Unosi się dziś od samego rana. Uwielbiam zapach lasu.

– Tak – przyznała jej rację Julka. Okolica, w której znajdowało się schronisko, rzeczywiście była wyjątkowa. Teren z każdej strony otaczał sosnowo-świerkowy las, który o tej porze pachniał mchem, żywicą i igliwiem. – Naprawdę wyjątkowe miejsce. Musi być tu pani szczęśliwa.

– I jestem. Kocham psy. Są dla mnie jak dzieci.

– No to ma pani sporą gromadkę.

– Sześćdziesiąt sześć w tej chwili. Są wspaniałe, choć opieka nad nimi wymaga dużo czasu i zaangażowania. Niektóre, wie pani, trafiają tu z naprawdę złych domów. Gdy widzę takie zaniedbane, wychudzone, to aż się serce kraje. Ludzie bywają okrutni.

– Coś o tym wiem.

– A pani czym się zajmuje?

Dopiero teraz Korneluk przyjrzała się jej uważniej. Julka co prawda miała okulary przeciwsłoneczne i rozpuściła włosy, ale nie liczyła na to, że pozostanie incognito. Nie znaczyło to, że sama miała ułatwiać kobiecie zadanie. Skarciła się w myślach za to, że pozwoliła skręcić rozmowie w takie rejony. To nie Korneluk miała tu zadawać pytania.

– Niczym szczególnym – rzuciła, jakby to rzeczywiście nie było warte żadnej uwagi. – Nie ukrywam, że trochę czasu nam uciekło, a mam obowiązki…

– Oczywiście. Moja wina. Raz jeszcze najmocniej przepraszam. Rozumiem, że chciałaby pani obejrzeć pieski?

– Właśnie.

– Zatem tędy, proszę – zachęciła gościa. Kobiety ruszyły w stronę kojców. – Miała już pani wcześniej jakiegoś przyjaciela?

– No właśnie nie. Myślałam o… – Julka się zawahała, bo tak naprawdę niespecjalnie znała się na rasach psów – o psie obronnym. Ale nie takim, wie pani, ostrym. Pitbulle, dobermany i rottweilery odpadają.

Reakcja psiej opiekunki była błyskawiczna i Julka otrzymała szybką lekcję na temat fałszywych i krzywdzących stereotypów. Korneluk co prawda przyznała, że w schronisku znajduje się kilka psów, których by jej nie zaproponowała, ale podkreśliła, że ich agresja to wyłącznie wynik takiego, a nie innego wychowania. Zawadzka przytakiwała ze zrozumieniem, próbując rozgryźć osobowość kobiety, która na pierwszy rzut oka wydawała się skrajnie odmienna od jej najbliższej przyjaciółki. Olga rzeczywiście kochała zwierzęta, a do tego sprawiała wrażenie osoby niezwykle ciepłej i życzliwej. Mówiła dużo i z pasją, sporo gestykulowała, a na palcu, w przeciwieństwie do Witos, nosiła obrączkę. Należało też uczciwie przyznać, że mogła podobać się mężczyznom, choć nie w tak nachalny sposób jak Jagna.

– Zatem jeśli nie ma pani sprecyzowanych upodobań, a jednak chciałaby pani pieska obronnego, to polecam Luśkę – zaproponowała, gdy doszli do kojca, w którym posilał się niewielki czarny włochacz. – To suczka z rodowodem. Sznaucer, a dokładnie sznaucer olbrzym. No, może jeszcze na olbrzyma nie wygląda, bo jest bardzo młoda, ale zapewniam, że urośnie. – Olga uśmiechnęła się i wyciągnęła dłoń w kierunku siatki. Psiak nie zareagował, zbyt zajęty pałaszowaniem suchej karmy. – W każdym razie pomimo gabarytów i potencjału odstraszającego jest to bardzo spokojna, towarzyska i przyjazna rasa. Jeśli ma pani dzieci, to będą zachwycone. Te pieski świetnie się z nimi dogadują.

Julka poczuła nieprzyjemne ukłucie w sercu. Zawsze chciała mieć dzieci, ale jakoś tak się złożyło, że długo kwestię macierzyństwa odwlekała. Z różnych przyczyn, począwszy od niemożności znalezienia odpowiedniego partnera, po wymówki związane z niebezpieczną pracą. Dziś, pomimo że znalazła życiowego partnera, myśl o dziecku stała się jeszcze bardziej odległa. Brudny ewidentnie unikał tego tematu, co gorsza, nic nie wskazywało, że w najbliższym czasie zmieni zdanie w tej kwestii. A jej zegar biologiczny tykał nieubłaganie.

– Jak tu trafiła? –zmieniła temat Julka.

– Przez ludzką lekkomyślność. Miała być prezentem dla pewnej młodej damy. Jej partner jednak nie przewidział, że już po dwóch miesiącach ich związek się rozpadnie. Ona pieska nie chciała, bo większość czasu zajmowały jej wizyty u fryzjera i kosmetyczki, a on nie mógł się nim opiekować, bo często wyjeżdżał w delegacje. Przywiózł suczkę do mnie.

– Przykra sprawa.

– Lusia i tak miała szczęście. Za wieloma z tych piesków ciągnie się dużo bardziej ponura historia. W przeciwieństwie do nich ta suczka nie doznała żadnej traumy. Ma bardzo ugodowy charakter, choć… – Korneluk posłała Julce szelmowskie spojrzenie – czasem lubi coś zbroić. Ale takie są prawa młodości. Ma dopiero pół roku, więc jest dzieckiem. Proszę na nią spojrzeć. Czyż nie jest piękna?

Wylizawszy miskę, Lusia podbiegła do siatki. Polizała dłoń opiekunki, a następnie zaczęła przymilać się do Julki, radośnie machając ogonem.

– Muszę się jeszcze zastanowić i omówić ten pomysł z partnerem – powiedziała komisarz. – Nasza praca też generuje pewne ograniczenia. Nie chciałabym podejmować decyzji pochopnie.

– Rozumiem. A czy chciałaby pani zobaczyć inne pieski?

– Wychodzę z założenia, że jeśli już zaiskrzy, to nie ma sensu szukać dalej.

– Więc zaiskrzyło?

– Chyba tak. Tak myślę. Nie można mieć wielu przyjaciół. Osobiście uważam, że takiego prawdziwego to tylko jednego. Wie pani, co mam na myśli?

– Tak. – Kobieta westchnęła i Julka poczuła, że w tym westchnięciu kryło się coś nietypowego.

– Ma pani kogoś takiego? – pociągnęła temat. Do tej pory nie odniosła wrażenia, żeby kobieta ją rozpoznała. Tym bardziej pojawiła się szansa, aby wyciągnąć coś o Witos. – Takiego, wie pani, komu można powierzyć każdą swoją tajemnicę?

– Serce kobiety jest pełne tajemnic. Niektóre powinny pozostać tam na zawsze.

– Ale są i takie, którymi warto się dzielić…

– Owszem są. Mam to szczęście, że moja przyjaciółka jest jedną z najwspanialszych kobiet na ziemi. Nie tylko piękna, ale też mądra i wierna. Życzyłabym każdej kobiecie takiego powiernika jak Jagna.

– Tak, to szczęście mieć kogoś takiego – przyznała Julka.

– Podwójne, gdy jest się wdową.

– Wdową? – Julka poczuła się jak idiotka. – Przepraszam. Nie wiedziałam i nie chciałam…

– Takie życie. Mąż zginął w wypadku niecały rok po ślubie.

Korneluk westchnęła i podniosła się z kucek. Jazgot od razu stał się głośniejszy. Tak jakby każdy z czworonogów domagał się uwagi i liczył, że to właśnie on wygra dziś los na loterii. Julka nagle poczuła się jak kompletna kretynka. Czy mogła aż tak się pomylić? Czy zazdrość o partnera przyćmiła jej zdrowy rozsądek? Zawsze wychodziła z założenia, że ludzie dobierają się ze względu na charaktery, a przysłowie „z kim przystajesz, takim się stajesz” jest jednym z najbardziej trafnych ze wszystkich ludowych mądrości. Olga wydawała się kochającą, delikatną i wrażliwą kobietą, tym bardziej trudno było sobie wyobrazić, że jej najbliższa przyjaciółka może być taką zołzą.

Kobiety zamieniły jeszcze kilka zdań i Korneluk odprowadziła Zawadzką do furtki. Tam się pożegnały, a gospodyni, gdy Julka już odjeżdżała, jeszcze serdecznie jej pomachała.

– Głupia pinda z ciebie – mruknęła do siebie Julka, czując, że oblewa ją rumieniec. Chwilę później włożyła do czytnika płytę AC/DC i podkręciła głośność. Chciała zagłuszyć wyrzuty sumienia.
===LxciECQWZVZiUGJTYgg+BzEBZwYwVTdRYVI2ADYOaFlpXj1cZVA=

Rozdział 11

Cezary ubił na ramieniu natrętnego komara. Splunął i rozejrzał się po skąpanych w mroku polach. Spowijała je gęsta mgła niesiona znad rozlewisk Bugu. Jak zawsze o tej porze ciszę wypełniał rechot żab i klekot polujących na nie bocianów. Raz jeszcze nadstawił uszu, po czym zamknął drzwi swojego citroena tourera, wyrzucił przez okno niedopałek i uruchomił silnik. Zerknął przez ramię. Z tyłu gnieździło się dwanaścioro nielegalnych imigrantów: pięciu mężczyzn, dwie kobiety i pięcioro dzieci. Tylko trzech facetów miało dokumenty, z których wynikało, że mają odpowiednio osiemnaście, dwadzieścia dwa i trzydzieści lat. Paszporty wskazywały na Erytreę, Maroko i Liban. Pozostali przyznali się do obywatelstwa irackiego i wedle wszystkich znaków na niebie i ziemi byli jedną wielką rodziną.

Nie obchodziło go to ani trochę. Wystarczyło mu, że mieli kasę. Po pięć tysięcy euro od dorosłego i po trzy od dzieciaka. W sumie pięćdziesiąt tysięcy, oczywiście do podziału z szefem. Oddawał siedemdziesiąt procent, ale nie marudził, wszak szef musiał wziąć swoją dolę, a do tego opłacić odpowiednich ludzi na granicy z Niemcami. Na rękę zostawało mu piętnaście, akurat, żeby wyskoczyć na krótki urlop w jakiś rajski zakątek świata. Odpocząć, odstresować się, nie kusić wiecznie losu.

– Od teraz macie milczeć – rzucił łamanym angielskim. – Trasa przez Polskę zajmie nam czternaście do szesnastu godzin, bo musimy poruszać się bocznymi drogami. W ostatnim czasie policja wzmogła kontrole, więc nie będzie przystanków na sikanie. Potrzeby załatwiacie do butelek. Zrozumiano?

– A leki? – zapytał jeden z Irakijczyków. – Zgłaszałem, że córka ma gorączkę i kaszle.

Cezary odchrząknął i wygrzebał coś ze schowka. Wręczył mężczyźnie blister tabletek i buteleczkę z syropem. To nie był jego pierwszy kurs. Miał doświadczenie i wyznawał prostą zasadę. Zdrowy towar to cichy towar. W tej branży to był klucz do sukcesu.

– Coś jeszcze? – zapytał z wyraźną pretensją. Nie chciał, aby opacznie odebrali ten gest. Miał ich przewieźć z punktu A do punktu B. Nic więcej. Żadnego spoufalania się. Żadnych rozmów. Mieli siedzieć i milczeć aż do momentu, gdy powie, że mogą wysiąść. – Jeśli nie, to jedziemy. Od teraz cisza.

Włączył CB radio. Wszystkie częstotliwości używane przez policję i kierowców ciężarówek znał na pamięć. Nieobce były mu też sztuczki tych pierwszych, którzy często wykorzystywali ten kanał, aby oszukać tych drugich. I takich jak on. Przemytników.

Odpalił na smartfonie aplikacje na żywo wyłuskujące policyjne czujki, kraksy czy inne trudne do przewidzenia sytuacje, po czym powoli ruszył z miejsca. Musiał uważać, bo rozlewiska na wschód od wsi Dołhobrody były zdradliwe, a że poruszał się bez włączonych reflektorów, łatwo było zboczyć z utwardzonej drogi i wpaść do rowu albo po prostu zakopać się w błocie. Tu nie było miejsca na pomyłkę, dlatego raz jeszcze warknął, aby ściśnięci jak sardynki imigranci siedzieli cicho, i skupił się na skąpanej w mroku drodze.

O świcie jechał już drogą krajową numer osiemdziesiąt dwa w kierunku Lublina. Ten fragment trasy zawsze stresował go najbardziej, bo to właśnie na nim straż graniczna i policja najczęściej zatrzymywały do kontroli trefne w ich mniemaniu wozy. On regularnie je zmieniał, omijał najbardziej niebezpieczne odcinki i wybierał terminy, kiedy służyli skorumpowani mundurowi, ale przecież niemożliwe było zaplanowanie wszystkiego. Wystarczyła zmiana w grafiku danego pogranicznika lub policjanta, wypadek czy inne zdarzenie losowe. A jednak van to van. W tych stronach każdy taki pojazd był uznawany za podejrzany i nawet najbardziej doświadczony przemytnik mógł wpaść jak śliwka w kompot.

Szczęście jednak Cezarego nie opuszczało. Minął Lublin, Ostrowiec Świętokrzyski i Kielce. Pod Częstochową najadł się strachu, bo z jednej z podporządkowanych dróg wyjechał mu przed nosem radiowóz, który na dodatek poruszał się akurat z taką prędkością, że wyprzedzenie go mogło sprowokować policjantów do wystawienia mandatu, a wleczenie się za nimi vanem o czwartej nad ranem – wzbudzić podejrzenia, że kierowca ma coś do ukrycia. Na szczęście po kilku nerwowych minutach policjanci skręcili w boczną drogę, kierując się na jakieś zapomniane przez Boga zadupie, i do Wrocławia już nic poważnego się nie wydarzyło. Zaraz po minięciu stolicy Dolnego Śląska Cezary zajechał na znajomy, skryty w lesie nieuczęszczany parking. Niestety, to było konieczne, bo każdy przemytnik wiedział, że strach strachem, ale ze sraniem jeszcze nikt nie wygrał i podczas całej podróży należało zaplanować przynajmniej jeden postój na skorzystanie z toalety. Poj edynczo wypuszczał kolejne osoby, wyjątek stanowiły matki z dziećmi. Wszyscy, i tu wyjątków już nie było, mieli po trzy minuty na załatwienie potrzeby w pobliskich krzakach. Nerwowe dwa kwadranse na szczęście minęły bez ekscesów i w komplecie szybko wrócili na trasę. Cezary obrał kierunek na Leszno, a następnie Zieloną Górę. Stamtąd droga do niemieckiej granicy, wbrew pozorom, powinna być już łatwa, bo szef miał takie kontakty, że potrafił wyczyścić trasę. Szkopuł w tym, że czasami go sprawdzał. Owszem, rzadko, ale jednak. Dzwonił niezapowiedziany, zwykle w momencie, gdy Cezary zbliżał się do miasta. Kierował go wówczas do jednego ze starannie wybranych punktów pod Zieloną Górą, cichych i możliwie bezpiecznych. Tam osobiście przeglądał towar, robił krótki wywiad, następnie wybierał jednego z mężczyzn, a jemu kazał jechać dalej.

Cezary zawsze zastanawiał się, co ma na celu cały ten teatrzyk. Taki postój po pierwsze stwarzał niepotrzebne ryzyko, po drugie zajmował cenny czas, a po trzecie wydawał się bez sensu. No bo jaki cel przyświecał szefowi w uzyskaniu informacji na temat tych bezimiennych obdartusów? Przecież mieli tylko odebrać ich spod białoruskiej granicy i przewieźć za granicę z Niemcami, gdzie byli wysadzani na pierwszym lepszym parkingu. No i po jaką cholerę wybierał jednego faceta? Co z nim robił? Szef operował w co najmniej kilku branżach, ale choć Cezary czasami bywał wzywany do różnych zadań, to już nigdy więcej tych mężczyzn nie widywał. Po prostu znikali. Od momentu, gdy wsiadali z szefem do samochodu, ślad po nich ginął.

Dziś nic nie zapowiadało niezapowiedzianej kontroli. Cezary wjechał na obwodnicę miasta i skierował się na przejście graniczne w Gubinie. Na miejscu miał zameldować się po dwudziestej drugiej, czyli za nieco ponad dwie godziny, bo wtedy według informacji przekazanych przez szefa służbę zaczynali pełnić dogadani pogranicznicy. Miał jeszcze trochę czasu i przeszło mu przez myśl, aby zatrzymać się w jakimś przydrożnym McDonaldzie, ale zrezygnował z pomysłu. Wolał ograniczyć do minimum ryzyko wpadki, a to właśnie podczas postojów działo się najwięcej nieoczekiwanych historii. Wygrzebał więc z woreczka strunowego trochę białego proszku i przytknął do nosa. Wciągnął. Bez amfetaminy nigdy nie ruszał w trasę. To właśnie ona trzymała go przy życiu, bo tyle godzin za kółkiem miało prawo złamać najbardziej zaprawionego w bojach kierowcę. Kawa i energetyki się nie nadawały. Pił je tylko po to, aby zniwelować gorycz w gardle po narkotyku. Teraz niespiesznie ruszył w kierunku Gubina, pogryzając kanapkę z szynką, serem i ogórkiem, którą przed wyjazdem przygotowała mu partnerka, i zapijając ją energetykiem. Na samą myśl o Jowicie poczuł mrowienie w podbrzuszu. Poznał ją niedawno w jednym z lokali szefa. Młoda, szczupła, skąpo ubrana i cholernie seksowna. Wiła się na parkiecie niczym kobra w takt muzyki wygrywanej przez zaklinacza węży. Nie wyglądała na cnotkę, więc uderzył od razu. Postawił drinka, pogadali, a gdy zorientowała się, że ma gruby portfel, szybko dała mu do zrozumienia, że tej nocy może liczyć na więcej niźli tylko buziak na dobranoc. Poszli do niego i pieprzyli się do rana, bo na wszelki wypadek zaopatrzył się jeszcze w tabletkę viagry. Została u niego całą niedzielę i wyszła dopiero w poniedziałek rano. Polubił ją, bo choć nie była zbyt bystra, to miała świetne cycki i ciągnęła jak odkurzacz, a że Cezary nie miał wobec kobiet zbyt wysokich oczekiwań, dogadywali się znakomicie. Przed kursem też zrobiła mu dobrze, a do tego przygotowała całkiem niezłe kanapki, więc świadomość, że być może jeszcze dziś uda mu się z nią zobaczyć, powodowała u niego szybsze bicie serca.

Przy zjeździe na Gronów słońce skryło się za horyzontem. Okoliczne lasy powoli, lecz systematycznie spowijał coraz gęstszy mrok. Z tyłu niosło się chrapanie i pokątne szepty. Czuł coraz większe zmęczenie, a raczej wyeksploatowanie. Chciał już do domu, w objęcia Jowity. Pragnął przytulić się do jej piersi, poczuć ciepło jej ciała, zrobić co trzeba i walnąć się spać. CB-radio milczało, a w tle leciał utwór jednego z jego ulubionych raperów. Tekst nie był wyszukany i sprowadzał się do marudzenia, jaki ten świat jest skurwiały, a szanse na wyjście z tego bagna prawie żadne. Nie do końca się z nim zgadzał, bo w jego mniemaniu wszystko zależało od człowieka. Gdy miało się dwie sprawne ręce, można było brać życie za rogi. On tak zrobił. Teraz miał kasę i poważanie na dzielni. Może jeszcze nie był krezusem, ale chałupę miał, sprowadzonego ze Stanów mustanga też, a na żarcie, dragi i laski nigdy mu nie brakowało. W jego wieku niewielu mogło poszczycić się takim awansem. A to, że robił coś nielegalnego? Miał to w dupie. Wszyscy w tym kraju coś tam kręcili. Jedni mniej, inni więcej, ale każdy miał coś za uszami. Policja mogła mu skoczyć, a w razie wpadki był gotowy odsiedzieć rok czy dwa. Lepsze to niż, jak większość jego ziomków, siedzenie na osiedlowych ławeczkach, palenie blantów i marzenie o rzeczach, które on miał na co dzień. Carpe diem, powtarzał często. To motto wpisywało się w jego charakter i postrzeganie rzeczywistości. Żyj, ciesz się tym życiem, korzystaj z niego i wyciągaj z niego ile się da. Gdy coś się rypnie, to przyjdzie czas na zamartwianie się o przyszłość.

Wizja jędrnych piersi Jowity znów na chwilę przesłoniła mu widok na szosę. Uśmiechnął się do siebie na myśl, że już niedługo przyssie się do nich jak niemowlę. Wtedy zza zakrętu wyłoniła się oświetlona setkami światełek ciężarówka. Jechała zgodnie z przepisami, ale wyprzedzający ją ford taurus niekoniecznie. Cezary zobaczył jego światła w ostatnim momencie. Instynktownie przyhamował, ale było za późno. Kierowca pędzący pod prąd nie miał już szans, aby wyprzedzić tira, wobec czego Cezary zadziałał instynktownie. Gwałtownie skręcił kierownicę w prawo. Nie zdołał uniknąć kontaktu z jadącym z naprzeciwka taurusem. Poczuł gwałtowne szarpnięcie, usłyszał chrobot tarcia metal o metal, a przed oczami eksplodował mu snop iskier. Oba samochody tylko trochę mocniej się przytarły, ale wybity z toru jazdy van, złapawszy pobocze, nagle stracił przyczepność. Zarzuciło go raz, drugi, trzeci. Cezary stracił panowanie nad pojazdem. Poczuł kolejne gwałtowne szarpnięcie i z impetem wbił się w ścianę lasu. Ostatnie, co zapamiętał, to zbliżającą się do twarzy kierownicę. Potem nastała ciemność.
===LxciECQWZVZiUGJTYgg+BzEBZwYwVTdRYVI2ADYOaFlpXj1cZVA=

Rozdział 12

Mrok rozświetlały światła licznych karetek i radiowozów.

Aspirant Mściwój Kruszwica pochylił głowę i przeszedł pod uniesioną przez jednego z posterunkowych taśmą policyjną. Na razie nie było ofiar śmiertelnych, ale trzy osoby, w tym dziecko, znajdowały się w drodze do szpitala w stanie krytycznym, troje innych w ciężkim. Pozostałych pasażerów opatrywano na miejscu.

– Wiadomo, skąd są? – zagadnął szczupłego mundurowego robiącego zdjęcia wnętrza kabiny. Na popękanej przedniej szybie citroena tourera lśnił krwawy rozbryzg.

– Ciapaki – odparł młodzik. – To znaczy imigranci. Nielegalni chyba.

– Nie pytałem, jakiej są rasy ani jaki mają kolor skóry. Pytałem, z jakiego kraju pochodzą.

– Tego to ja nie wiem.

Ignorancja niektórych mundurowych sprawiała, że czasami tracił wiarę w ludzi. Wyjął z kieszeni latarkę i poświecił do wnętrza kabiny. W środku pojazdu panował totalny chaos. Wszędzie walały się zużyte kubki, opakowania po jedzeniu, najróżniejsze ciuchy, na siedzeniach leżało sporo szkła.

– Ktoś już to obejrzał? – zapytał.

– Ja tylko robię zdjęcia.

Kruszwica westchnął.

– Który to kierowca?

Młody policjant odsunął od twarzy aparat i posłał Kruszwicy pełne pretensji spojrzenie. Dopiero wtedy się zreflektował. Obrócił się wokół własnej osi.

– Tamten. – Wskazał palcem opatrywanego mężczyznę. – Z bandażem na głowie.

– Dzięki.

Kruszwica obszedł jeszcze samochód dookoła, po czym skierował się do karetki. Na pace jednej z nich siedział młody mężczyzna w zakrwawionym T-shircie z grafiką zaciśniętej pięści z błyszczącym kastetem. Postawny ratownik kończył wiązać mu na głowie bandaż. Od razu skojarzył faceta. Cezary Suchecki, pseudonim Suchy, był znanym na dzielni cwaniakiem. Kiedyś nawet chodzili do tej samej szkoły. Już wtedy dilował, potem podobno zajął się samochodami. Wszyscy wiedzieli, że ma sporo za uszami, ale facet miał na tyle oleju w głowie, aby nie dać się przyłapać na gorącym uczynku. Ostatnio najczęściej widywano go w knajpie niejakiego Grzegorza Baumanna, kolejnego lokalnego kombinatora, który dorobił się w latach dziewięćdziesiątych na przemycie alkoholu i papierosów. Później poszedł w podróbki znanych marek, które szył gdzieś na Bliskim Wschodzie. W tamtym okresie nikt się takimi płotkami nie interesował. Policję interesowały Pruszków czy Wołomin, przemyt i handel narkotykami, a takich jak on traktowano z przymrużeniem oka. A skoro nikt go wtedy nie skazał, facet w odpowiednim czasie zainwestował w legalny biznes. Prowadzone przez niego lokale nie cieszyły się jednak w mieście dobrą sławą.

Kruszwica pozwolił ratownikowi zrobić ostatnie badania. Wszystko wskazywało, że kierowca rozbitego vana będzie żył, a jego obrażenia sprowadzają się do kilku zadrapań i siniaków. W przeciwieństwie do upchniętych z tyłu pasażerów.

Mściwój upił łyk wody z butelki i postawił nogę na pace karetki.

– Jak tam, Suchy? – zagaił. – Chyba dobra passa się skończyła, co?

– Spierdalaj – odfuknął mężczyzna w bandażu. Też poznał Kruszwicę, bo wychowywali się na jednym osiedlu, a był nawet czas, że trenowali w tym samym klubie sztuk walki. Ich drogi jednak szybko się rozeszły.

– Ja bym na twoim miejscu tak nie kozaczył. Wiesz, że troje z twoich pasażerów jest w stanie krytycznym? Chyba nie muszę ci tłumaczyć, co się wydarzy, jeśli chociaż jeden z nich nie wyjdzie z tego żywy.

– To nie była moja wina.

– Nie wątpię. – Kruszwica cmoknął i rozejrzał się po okolicy. – Zawsze byłeś ostrożny. Ale akurat ty powinieneś wiedzieć najlepiej, że życie nie zawsze jest sprawiedliwe…

Suchecki poniósł wzrok. Wyzierała z niego najczystsza nienawiść. Z początku Kruszwica zastanawiał się, dlaczego facet nie próbował się ulotnić, ale opuchlizna na lewej kostce wszystko tłumaczyła.

– To twój samochód? – zapytał po dłuższej chwili milczenia.

Mężczyzna nie odpowiedział, ale nie musiał. Kruszwica wiedział, że samochód należy do kogoś innego. Wszystkie pojazdy używane przez przemytników ludzi miały zwykle trefne blachy i przebite numery. Suchy nie był w ciemię bity, ale jego możliwości intelektualne wykraczały co najwyżej poza poziom osiedlowych osiłków, co znaczyło, że z pewnością nie porwał się na zorganizowanie takiego biznesu zupełnie sam. Do tego potrzeba było całej floty samochodów, często odmiennych marek, dodatkowo regularnie przemalowywanych. W dzisiejszych czasach kamery na drogach, parkingach i stacjach benzynowych błyskawicznie wychwytywały regularnie kursujące na tych samych trasach samochody, a gdy te jeździły od granicy białoruskiej do niemieckiej, pewne było, że szybko zwrócą na siebie uwagę. Suchy nie miał ani floty samochodów, ani możliwości, aby taki biznes prowadzić. Był pionkiem.

– Wiesz, ile paragrafów złamałeś? – pytał dalej Kruszwica.

– Daj se na luz.

– Dużo. Za sam przemyt możesz dostać nawet osiem lat. A tak się składa, że w dzisiejszych czasach takich jak ty już nie uniewinniają. O zawiasach też możesz zapomnieć.

Mężczyzna prychnął, a potem splunął pod nogi policjanta.

– Mówiłem ci. Nie ze mną taka gadka – burknął.

– A to i tak tylko w najlepszym wypadku. Ja bym na twoim miejscu pomodlił się o tych, którzy teraz leżą na OIOM-ie.

– Sam się, kurwa, pomódl.

– Hmm…

Kruszwica cmoknął i zerknął na krzątającego się po karetce ratownika. Ten skinął, że pacjent nie potrzebuje dodatkowej opieki medycznej.

– Czyli nie chcesz gadać? – upewnił się po raz ostatni.

– A wyglądam na frajera?

– Szczerze, to trochę tak.

– Pieprz się.

– Dawaj łapy. – Kruszwica szarpnął Suchego za ramię, wykręcił je i skuł nadgarstki za plecami. – Jeśli kwestia twoich zeznań zależy od średnicy twojego odbytu, to pewnie będziemy mogli coś na to zaradzić. Pojedziemy sobie na komendę i tam pogawędzimy, a jak nie będziesz chciał gadać, to na pewno znajdzie się dla ciebie jakaś przyjemna cela z doświadczonym kochankiem.

Suchecki coś tam jeszcze odfuknął, ale Kruszwica zacisnął mu dłoń na karku, a potem przypadkiem zahaczył czubem buta o opuchniętą kostkę. Wystarczyło, aby go chwilowo zmiękczyć. Przekazał jęczącego mężczyznę dwóm mundurowym i nakazał zabrać delikwenta na dołek. Sam wrócił, aby przypilnować organizacji pracy.

Po półgodzinie miał już pierwszy obraz zaistniałej sytuacji. Co prawda Erytrejczyk, który wyszedł z wypadku praktycznie bez szwanku, jak na złość wydawał się analfabetą, to całkiem obiecujących zeznań udzielił mu drugi z pasażerów, dwudziestotrzyletni Marokańczyk. Posługiwał się znośnie angielskim i chyba nie zmyślał, dzięki czemu udało się ustalić, że Suchy podczas jazdy regularnie z kimś się komunikował. W tym czasie jeden z funkcjonariuszy przyniósł zapakowane w torby strunowe smartfony. Aspirant podziękował, wrzucił je do służbowej kii i wydawszy jeszcze kilka poleceń, wrócił na komendę. Po zrobieniu zdjęć każdemu urządzeniu z osobna, schował dowody do sejfu, po czym z kawą w ręce skierował się do celi, gdzie umieszczono podejrzanego. Do środka wszedł z krzesłem w dłoni. Postawił je obok siedzącego na pryczy Sucheckiego i popijając kawę, zaczął pokazywać kolejne fotografie telefonów.

– Założę się, że ten najbardziej zniszczony należy do ciebie – oznajmił bez większych emocji. – Ale uwierz, że mamy tu całkiem dobrych specjalistów i za kilkanaście godzin zdobędziemy listę wszystkich twoich połączeń, czatów i kontaktów, łącznie z punktami logowania. Wiesz, co to oznacza? – Kruszwica przekręcił głowę, aby złapać z Suchym kontakt wzrokowy. – To oznacza, że się z tego nie wywiniesz i bez względu na to, czy zechcesz współpracować, my i tak się wszystkiego dowiemy. Mało tego, gdy chłopaki ruszą na patrole, postarają się, aby każdy ziomek, menel czy inny frajer w mieście dowiedział się, że uzyskane informacje pochodzą od… no jak myślisz, od kogo?

– Pierdol się!

– Tak, zgadłeś. Od Cezarego Sucheckiego. Stary, dobrze ci radzę, zastanów się, czy chcesz w to brnąć. Jesteś na etapie zaprzeczenia, poza tym pewnie jesteś wkurwiony i trochę w tym wszystkim pogubiony. Dlatego dam ci czas do rana, abyś to sobie dogłębnie przemyślał. – Kruszwica postawił kubek z resztką kawy na podłodze i podniósł się z krzesła. Odczekał chwilę, obserwując reakcję mężczyzny. A raczej jej brak. W końcu chwycił za klamkę. – Naprawdę jesteś zbyt ładny, aby trafić za kratki z taką reputacją – dodał na odchodne i opuścił celę.
===LxciECQWZVZiUGJTYgg+BzEBZwYwVTdRYVI2ADYOaFlpXj1cZVA=

Rozdział 13

Obudziło go nawoływanie z minaretów.

Brudny przetarł oczy i wstał z łóżka. Poszedł do toalety, a następnie zrobił sobie kawę i zapalił na balkonie. Pierwsze promienie słońca dopiero przebijały się przez horyzont, mimo to temperatura wydawała się nieznośna. Przypomniał sobie poprzedni wieczór.

– Idziemy coś zjeść? – zapytała Jagna, gdy po popołudniowej drzemce przyszła do jego pokoju.

– Zrobię sobie coś na miejscu – odparł, bo naprawdę nie miał najmniejszej ochoty na szwendanie się po mieście.

– Znam tu kilka świetnych knajp. Nie daj się prosić.

Witos stała się znacznie pewniejsza siebie. Miała na sobie czarną ołówkową sukienkę, nachalnie podkreślającą jej krągłości. Włosy rozpuściła, a oczy pociągnęła grubą kreską na egipską modłę. Wyglądała zachwycająco, co gorsza, drapieżnie, tym bardziej Brudny wolał zostać w domu. Miał wrażenie, że to nie byłoby fair w stosunku do Julki.

– W końcu! – rzuciła, gdy zadzwonił do niej przed drzemką. – Wpadłeś do beczki z kwasem czy co?

– Mieliśmy tu trochę zawirowań proceduralnych – skłamał. Czuł się z tym kiepsko, ale nie zamierzał tłumaczyć się z wizyty na plaży. Niczego złego nie zrobił, ale w jego ocenie Julka była już tak nakręcona, że nie chciał zaogniać sytuacji.

– Jakich zawirowań?

Brudny w kilku prostych słowach opisał partnerce spotkanie z Aszrafem i Mohamedem Hassanami. Pomarudził, ponarzekał, podlał to wszystko sarkastyczno-cynicznym wywodem człowieka, który dałby sobie rękę uciąć, aby tylko wsiąść w powrotny samolot do domu, a potem skierował rozmowę na inne tory. Pogadali jeszcze chwilę o pierdołach i powiedział, że musi zadzwonić do Czarneckiego. Zrobił to, poinformował go o sytuacji i uciął sobie dwugodzinną drzemkę, z której wybudziło go pukanie Witos. W końcu się złamał i poszli do miasta, oczywiście z ogonem w postaci mikrego wąsacza. Igor od początku był tym wszystkim rozdrażniony, więc gdy po posiłku Jagna wpadła na pomysł, aby śledzącego ich facecika wymanewrować, nie oponował. Rozdzielili się w najbardziej gwarnym i zatłoczonym punkcie Sakkali. Weszli razem do jednego ze sklepów, a Witos, zakupiwszy niebieski hidżab i haftowaną abaję, opuściła go tylnym wyjściem. Mieli się spotkać w jednej z wciśniętych w wąskie uliczki kawiarni, ale Brudny nie był w stanie zgubić wyraźnie wkurzonego zaistniałą sytuacją tajniaka. Facet był na tyle rozeźlony, że przestał udawać i chodził za Brudnym krok w krok, co rusz rzucając mu srogie spojrzenia.

Z czasem Brudny uznał, że nie ma sensu dłużej go drażnić, zwłaszcza że facet najwyraźniej podchodził do swoich obowiązków bardzo rygorystycznie. Usiadł w pierwszej lepszej kafejce, zamówił kawę i napisał Jagnie wiadomość, że odwołuje akcję, przy okazji wysyłał jej pinezkę z punktem, w którym się znajduje. Zaniepokoił się trochę, gdy przez kwadrans nie otrzymał żadnej odpowiedzi, więc zadzwonił. Numer był poza zasięgiem. Odczekał drugi kwadrans, w ciągu którego uraczył się lokalną słodką herbatą. Gdy podniósł się, aby rozprostować kości i zapłacić rachunek, poczuł szarpnięcie za ramię.

– Jestem – rzuciła Jagna, przytrzymując ręką hidżab. – Już zapłaciłam. Chodź – dodała, ciągnąc go za sobą.

Musiał przyznać, że jest naprawdę dobra, i poczuł się trochę jak głupek, że nie był w stanie pozbyć się jakiegoś krawężnika. Dał się porwać i chwilę później wsiedli do taksówki. Jagna rzuciła po arabsku kilka słów, z których wyłapał jedynie adres. Zsunęła z głowy hidżab i odetchnęła. Zerknęła przez ramię. Druga taksówka już za nimi podążała.

– To chyba jednak nie był najlepszy pomysł – powiedziała. – Mocno się wkurzył?

– Chodził za mną krok w krok.

– Ech… – Machnęła ręką. – Nic się nie zmieniło.

– To znaczy? – Brudny zmarszczył brwi.

– Oni są tacy przewrażliwieni…

– Czyli?

– Stare dzieje.

Dotarli do domu po blisko dwudziestu minutach. Przed drzwiami do jej pokoju zatrzymali się, a Jagna wyjęła spod abai butelkę jamesona.

– Podobno lubisz… – mruknęła zapraszająco.

– To tu sprzedają takie rzeczy? – zapytał zdziwiony.

– Jeśli się wie, gdzie szukać…

Propozycja była kusząca, ale odmówił. Nie chciał dopuszczać do dwuznacznych sytuacji, a był przekonany, że Jagna liczy na coś więcej niż wspólne pogaduchy przy szklaneczce whisky. Pomyślał, że za wszelką cenę powinien unikać takich sytuacji. Jagna wydawała się nie mieć skrupułów.

Tylko jak wytrzymać z nią te kilka kolejnych dni?

Westchnął i upił łyk kawy. Pstryknął niedopałkiem w kupę gruzu pod balkonem. Liczył, że zajmą się robotą i nie będzie czasu na wieczorne schadzki czy wizyty na plaży. Miał swoje zasady, ale wolał nie kusić losu. Tego typu sytuacje mają to do siebie, że lubią wymykać się spod kontroli. Życie, także zawodowe, udowodniło mu to nie raz.

Na dole Aszraf już na nich czekał. Wsiedli do samochodu i pozwolili zawieźć się na pobliską komendę. Budynek nie był imponujących rozmiarów, ale robił wrażenie. Czysty, schludny, pokryty białą farbą z domieszką koloru niebieskiego na rantach fasady, na tle innych zabudowań wyglądał jakby w ogóle nie pasował do tego miejsca. Aszraf wprowadził ich głównym wejściem, gdzie musieli przejść przez bramkę z wykrywaczem metalu. Brudny oczywiście znów musiał się tłumaczyć, ale zaraz pojawił się Mohamed Hassan. Natychmiast interweniował, po czym bardzo oficjalnie się z nimi przywitał. Miał na sobie biały, idealnie wyprasowany mundur i czapkę gabardynową z czarnym daszkiem. Na froncie widniał orzeł z flagą Egiptu.

– Proszę za mną – powiedział i żwawo ruszył schodami na górę. Zatrzymał się dopiero przed drzwiami jednego z gabinetów na pierwszym piętrze. – To biuro szefa hurghadzkiej policji. Colonel Ahmed Halim Ali pragnie poznać was osobiście.

Brudny tego nie skomentował. Nie znosił tych wszystkich oficjalnych głupot. Z konwenansami zawsze był na bakier, nawet w Polsce, ale tutaj najmniejszy błąd w kontaktach interpersonalnych mógł kosztować go o wiele więcej. Postanowił iść na żywioł.

– As-salamu alajkum – uprzedziła go Jagna.

– Wa’alajkum as-salam – odparł siedzący za biurkiem mężczyzna. Fotel skrzypnął, gdy podniósł się z fotela. Postura komendanta mogła budzić grozę. Miał ogromną głowę, był naturalnie tęgi, a spod rozpiętej pod szyją koszuli wyłaniały się kępy czarnych włosów. – Miło słyszeć, że goście potrafią szanować naszą kulturę – powiedział, gdy zbliżył się do dwójki Polaków. Podał im owłosioną rękę. – Inspektor Ahmed Halim Ali. Od przyjazdu jesteście pod moją opieką. Mam nadzieję, że niczego wam nie brakuje.

Brudny i Witos przedstawili się i zgodnie przyznali, że wszystko jest w jak najlepszym porządku. Czują się znakomicie, dziękują za opiekę i wszelką pomoc w aklimatyzacji, a sam Egipt to piękny kraj ze wspaniałą historią i tak dalej, i tak dalej. Igor w zasadzie tylko kiwał głową, bo wszystkie te nadęte sekwencje wyrzucała z siebie Jagna. Pasowało mu to, bo nie miał zamiaru robić z siebie błazna. Nigdy nie wchodził i nie miał zamiaru wchodzić w dupę nikomu. Bez względu na stopień, narodowość czy zajmowane stanowisko.

Niechętnie musiał przełknąć przykry obowiązek wspólnego wypicia herbaty i rozmowy o procedurach. Towarzyszący im Aszraf wszystko na bieżąco tłumaczył, przez co Igor czuł się jak półgłówek. Halim Ali wyjątkowo zainteresował się bandażem, który Brudny wciąż nosił na lewej dłoni, ale komisarz zbył temat machnięciem ręki. Komendant jednak nie odpuszczał. Musiał czytać jego akta, bo pogratulował mu skuteczności i dopytywał, czy poparzona dłoń to efekt ostatniej akcji w polskich górach. Dla świętego spokoju Igor przytaknął, ale nic więcej nie dodał.

– W Egipcie cenimy sobie skromność, komisarzu Brudny – powiedział. – Mam nadzieję, że pomożemy sobie nawzajem. I liczę na w pełni transparentną współpracę z kapitanem Hassanem. To bardzo doświadczony policjant. Proszę o tym pamiętać.

W tonie komendanta zabrzmiała jakaś dziwna nuta. To nie była groźba, raczej obietnica. Brudny przeniósł wzrok na Mohameda, który wymownie skinął głową. Odebrał to jako wyraz szacunku i odpowiedział tym samym.

– Jeśli nie macie dodatkowych pytań, to pozostaje mi życzyć szerokiej drogi – powiedział Halim Ali, po czym wstał z fotela i uścisnął im dłonie.

Po wyjściu z biura komendanta Brudny od razu zagadnął Witos. Wyraz jej twarzy również wskazywał, że jest słowami szefa egipskiej komendy lekko skonsternowana.

– Co on miał na myśli, życząc nam szerokiej drogi? – zapytał.

– Nie wiem – odparła zgodnie z prawdą. – Aszraf? – Zerknęła na korpulentnego tłumacza.

– Captain Hassan uznał, że najlepiej jak wy widzieć trupy na własne oczy – wytłumaczył.

– A gdzie są te trupy?

– U profesor medycyna sądowa i ekspert od starożytne mumie, Ibrahim al-Hadary.

– To daleko?

– Prowadzi badania w Luksor. Tam będziemy jechać.

– Hmm… – Witos uniosła brwi. – Czeka nas sympatyczna wycieczka – dodała, zerkając na Brudnego. Komisarz tylko wzruszył ramionami.

– Czy w czasie drogi będziemy mogli zapoznać się z aktami? – zapytał.

Aszraf zwrócił się do maszerującego z przodu Mohameda. Starszy brat prychnął i pokręcił głową. Rzucił kilka szorstkich słów, a potem najwyraźniej pozwolił sobie na jakiś żart, bo na chwilę się uśmiechnął.

– Akta są po arabsku – wyjaśnił Aszraf. – Tajne, dlatego szef kazał nie tłumaczyć. Poza ogólne informacje wysłane do Interpol.

Brudny chrząknął i wymownie zerknął na Jagnę. Nie tak to miało wyglądać, to po pierwsze. Egipcjanie coś przed nimi ukrywają, to po drugie. Chwilowo zostawił sobie na później „po trzecie”. Najpierw chciał obejrzeć zwłoki.
===LxciECQWZVZiUGJTYgg+BzEBZwYwVTdRYVI2ADYOaFlpXj1cZVA=

Rozdział 14

Julka kończyła nacierać ciało balsamem.

Blizna po bełcie goiła się ładnie. Miała regularny kształt i była wielkości paznokcia. Uśmiechnęła się na wspomnienie, gdy stanęła z Igorem przed lustrem. On miał podobną na lewej piersi, może nieco niżej, ona na prawej. Obie odnieśli na wspólnych akcjach. On po postrzale, gdy zasłonił partnerkę własnym ciałem krótko po tym, jak zaczęli razem pracować w komendzie stołecznej, ją z kolei trafił bełt zaledwie trzy tygodnie temu podczas jednego z najgłośniejszych śledztw ostatnich lat.

Lustro prawdę ci powie – pomyślała, wsmarowując w ciało balsam. Teraz byli z Brudnym nierozłączni. Pasowali do siebie jak dwie połówki tego samego jabłka. Co z tego, gdy wieczorem znów naszły ją ponure myśli. Kiedy wyjechała od Korneluk, czuła się jak przewrażliwiona idiotka, ale gdy się z tym przespała, wątpliwości wróciły. Czy naprawdę nie potrafiła zapanować nad emocjami? Rozmawiała już z policyjnym psychologiem, bo takie były procedury, ale do tej pory nie poruszała na sesjach tematu związku z Brudnym. A przecież w ostatnich miesiącach, zwłaszcza gdy wyjechał w Bieszczady, ich relacja rzeczywiście przeżywała kryzys i były dni, gdy podczas nieobecności partnera wyobrażała sobie wszystkie najczarniejsze scenariusze, niejednokrotnie roniąc łzy nad kieliszkiem wina. Wydawało się, że po akcji w górach wszystko wróciło do normy, ale może nie zostało to do końca przepracowane? Może stąd ta chorobliwa zazdrość o partnera? Tylko jak rozmawiać z koleżanką z komendy na temat związku z Brudnym?

Julka włożyła wygodny dres i zaparzyła sobie kawę. Była już po śniadaniu, więc pomyślała, że wypadałoby posprzątać mieszkanie. Nie lubiła tego, ale co innego miała do roboty? Nudziła się niemiłosiernie, ale starała się zwalczyć nieodpartą potrzebę dalszej lustracji Jagny Witos. Pragnęła już wrócić do pracy i cieszyła się, że zostały jej jedynie dwa dni zwolnienia.

W telewizji leciała jedna ze śniadaniówek, w której występował akurat jakiś autor kryminałów. Obiło jej się o uszy, że facet jest nawet niezły i się przykłada, ale jakoś nigdy nie zdecydowała się na zakup jego książki. Już kilka razy się zraziła, bo to, co do tej pory czytała, miało z realizmem pracy w policji tyle wspólnego co ryba po grecku z Grecją. Wysłuchała krótkiej rozmowy i bez przekonania sięgnęła po laptopa. Wolała jednak konkrety, dlatego odpaliła kilka lokalnych portali informacyjnych. Na wszystkich wisiały podobne zdjęcia karetek, radiowozów i opatrywanych ludzi. Tytuły aż biły po oczach.

Koszmarny wypadek na drodze śmierci.
Dwie osoby nie żyją. Sześć w stanie ciężkim.
Imigrancki sen przerwany przez tragiczny wypadek na krajowej trzydziestcedwójce.

Przejrzenie artykułów i galerii zdjęć zajęło jej niecały kwadrans. Przez chwilę się wahała, ale w końcu wybrała numer do Kruszwicy. Lubili się, poza tym założyła, że tak gruby temat na pewno przypadł właśnie jemu. Odebrał po trzecim sygnale.

– Cześć – przywitała się.

– Cześć.

– Co to za akcja na trzydziestcedwójce?

– Czyli już o niej trąbią. Nawet nie miałem czasu zrobić prasówki.

– Dwa trupy? Sześć osób w stanie ciężkim? I do tego przemyt imigrantów. Idealna pożywka dla tych padlinożerców.

– Żebyś wiedziała. Ale co się stało, że dzwonisz? Aż tak się nudzisz?

– Szczerze. Umieram z nudów i najchętniej wróciłabym już do roboty.

– Naprawdę powinnaś pogadać z psychologiem.

– Już gadałam. Podobno nic nie da się zrobić i jestem stracona.

– Kto z kim przestaje, takim się staje. – W tonie Kruszwicy dało się wyczuć rozbawienie.

– Żebyś wiedział. – Julka też się zaśmiała. – Na portalach piszą, że macie tego przemytnika. To prawda?

– No mamy. Sprawa wydaje się rozwojowa. Kojarzysz Suchego?

Julka nigdy nie słyszała tego pseudonimu. Pracowała w Zielonej Górze dopiero niecałe dwa lata i choć zdążyła stworzyć sobie swój mały świat, to Suchy nie przewijał się wcześniej w relacjach jej informatorów. Zaprzeczyła.

– To pionek – kontynuował Kruszwica. – Myślę, że łatwo będzie go urobić. Miszka ze Smalcem już dobrali się do jego telefonu, więc będziemy mieć przekonujące argumenty. Kojarzysz Grubego, Baumanna? Tego, co ma tę spelunę z sziszą?

– Pewnie. On… o kurwa!

Julka aż wstrzymała oddech, bo przed oczami stanęła jej własnoręcznie stworzona lista na potrzeby śledztwa dotyczącego zmumifikowanego trupa. Przecież w pierwszej kolejności wytypowała właśnie Baumanna. W komendzie nie pracował chyba funkcjonariusz, począwszy od dzielnicowych, a kończąc na kryminalnych, który w jakiś sposób nie miałby z nim do czynienia. Był znany policji, bo w jego lokalach, zwłaszcza w „Szisza Bar”, co rusz dochodziło do najróżniejszych incydentów. Zwykle bijatyk, choć zdarzały się i poważniejsze historie. Kilka miesięcy temu sama prowadziła śledztwo dotyczące pchnięcia nożem, po którym ofiara ataku omal nie straciła życia. Ale to nie reputacja lokali Baumanna była w tym kontekście istotna. Baumann prowadził biznes ze swoją żoną, półkrwi Egipcjanką. Z nią też miała kiedyś przyjemność albo raczej nieprzyjemność rozmawiać.

– Coś się stało? – Kruszwica od razu wyczuł zmianę w jej zachowaniu.

– Nie wiem. Może. Kojarzysz sprawę tej mumii?

– Coś tam słyszałem. Dali ją Brudnemu, mam rację?

– No.

– Farciarz. Pierwsza robota i od razu poleciał smażyć się do Egiptu.

– No właśnie.

– Myślisz, że… hmm…

Kruszwica był znany z tego, że pomimo młodego wieku rzadko wypowiadał na głos nieprzemyślane kwestie. Rozumiała jego wahanie, bo na tym etapie trudno było doszukiwać się jakiegoś związku łączącego obie sprawy. Ale na upartego? Przecież znaczna większość nielegalnych imigrantów pochodziła z krajów arabskich, a Baumann, który najwyraźniej miał z tym przemytem jakiś związek, ożenił się z półkrwi Egipcjanką, w której kraju Brudny aktualnie prowadził śledztwo w sprawie zmumifikowanych zwłok. Naciągane, ale…

– Teraz to mi namieszałaś w głowie – stwierdził Kruszwica po dłuższej chwili namysłu.

– Wybacz.

– Wiesz, kto nadzoruje tamto śledztwo?

– Romek.

– Inspektor Czarnecki? Komendant? – zdziwił się Mściwój.

– Myślę, że mocno byś u niego zapunktował, gdybyś przekazał mu te informacje osobiście. Nie twierdzę, że to nie jest zbieg okoliczności, ale…

– My w zbiegi okoliczności nie wierzymy – dokończył.

– Właśnie.

– Hmm…

Podjęcie decyzji zajęło Julce kilka sekund.

– Wiesz co? Poczekaj na mnie. Przyjadę i pójdziemy do niego razem. Mam dość siedzenia w domu – oznajmiła.

– Kiedy będziesz?

– Daj mi pół godziny.

Julka się rozłączyła i pospieszyła do sypialni. Ubrała się, spięła włosy w kucyk i wyszła z domu. W drodze do komendy przekręciła do Brudnego. Przywitali się. Domyśliła się, że jedzie samochodem.

– Co tam u ciebie? – zagaiła.

– Jedziemy do Luksoru obejrzeć zwłoki.

– Oż ty! Na wakacjach marudziłeś, że to za daleko, a teraz jedziesz tam sobie z tą pindą. – Julka nie mogła się powstrzymać. To było silniejsze od niej.

– Tak – odparł Igor. W jego tonie pobrzmiewała irytacja.

– No dobra, żartuję. Nie wściekaj się. Dzwonię, bo jest sprawa.

– No…

W ciągu kolejnych kilku minut Julka przekazała mu informacje na temat wypadku na krajowej trzydziestcedwójce oraz wszystkich konsekwencji tego wydarzenia. Słuchał uważnie, co chwila chrząkając, jakby drapało go w gardle.

– Chciałam, żebyś wiedział, bo jadę właśnie do fabryki. Mam dość siedzenia w domu, a sprawa robi się ciekawa.

– Ten Baumann chyba otwierał twoją listę, mam rację?

– Zgadza się. To kombinator, a w zasadzie przestępca, ale taki, wiesz, w białym kołnierzyku. Wyszumiał się w latach dziewięćdziesiątych, kasę zainwestował i teraz udaje uczciwego podatnika. Ta jego żonka też ma charakterek. Młoda, ale strasznie butna. I chyba nie przepada za policją.

– Znajdź mi w Polsce kogoś, kto nas lubi…

– W sumie racja.

– Co konkretnie planujesz?

– Chcę namówić Romka, aby pozwolił mi wrócić do pracy. Kruszwica dziś będzie maglował tego całego Suchego, więc może facet coś chlapnie. Wtedy przyjrzę się Baumannowi.

– No to rzeczywiście brzmi jak plan. Ale na spokojnie.

– Nie rozumiem.

– Ta sprawa czekała tyle lat, że nie ma co się spieszyć. Odezwę się, jak zobaczę zwłoki. Może coś się urodzi i wtedy pogadamy.

– No okej.

Sama wyczuła, że to jej „no okej” nie zabrzmiało przekonująco, ale jego „na spokojnie” też chyba miało drugie dno. Postanowiła nie wnikać, żeby się nie denerwować. Oczami wyobraźni widziała tę sukę tuż obok niego, wyczekującą ich kolejnej sprzeczki. Nie mogła dać jej tej satysfakcji.

Gdy się rozłączyła, znów zdała sobie sprawę, że jej nie znosi. Kobieca intuicja jeszcze nigdy mnie nie zawiodła – pomyślała. Świętoszkowata przyjaciółeczka z pieskami nic w tej kwestii nie zmienia.
===LxciECQWZVZiUGJTYgg+BzEBZwYwVTdRYVI2ADYOaFlpXj1cZVA=

Rozdział 15

– Czy to ten tatuaż? – zapytał Brudny, pochylając się nad zmumifikowanymi zwłokami.

– Tak – przyznał doktor Ibrahim al-Hadary. Był niewysokim starszym mężczyzną z resztkami siwych włosów na głowie i ogromnymi okularami na równie wielkim nosie. W jego ciemnych oczach kryła się jednak specyficzna życzliwość. – Graficznie odtworzył go mój przyjaciel, profesor Mohamed Abdel Kamal – dodał. – Na biurku leżą wydruki.

Brudny przyjrzał się skórze denata z możliwie najbliższej odległości. Była w znakomitym stanie, choć według patomorfologa zwłoki przeleżały w betonie co najmniej kilkanaście lat. Wszystkie ciała były całkowicie pozbawione bandaży, w których je znaleziono. Bardziej przypominały mumie inkaskie niż egipskie. Obleczone pomarszczoną pociemniałą skórą wydawały się skrywać wyjątkowo mroczną tajemnicę z przeszłości. Ich twarze, teraz przypominające pośmiertne maski, były tego najbardziej jaskrawym dowodem.

– Pierwsza ofiara to mężczyzna w wieku około dwudziestu pięciu lat, rasy kaukaskiej – tłumaczył płynnym angielskim Al-Hadary. – Badania DNA wykazały, że z dużym prawdopodobieństwem pochodzi ze wschodniej Europy. Tatuaż sugeruje Polskę. Wzrost metr siedemdziesiąt pięć, waga około siedemdziesięciu pięciu kilogramów, dobrze zbudowany. Mężczyźnie wydłubano oczy, obcięto język, nos i przyrodzenie – dodał, dla zobrazowania słów posługując się drewnianym wskaźnikiem. – Dwóch kolejnych to Egipcjanie. Tu wyniki DNA nie pozostawiają złudzeń. Obrażenia pierwszego są niemal identyczne z tymi na ciele Europejczyka. Drugi został pozbawiony oczu i uszu, ale nos i penis pozostały nietknięte.

– Jakieś konkluzje? – zapytał Brudny. Aszraf uprzejmie wszystko tłumaczył na polski, choć nie było takiej konieczności. Język, jakim operował Al-Hadary, był płynny, ale prosty.

– Jeszcze nie spotkałem się z taką zbrodnią. W mojej ocenie jest bardzo nietypowa.

– Motyw?

– Staramy się to ustalić – włączył się do rozmowy Mohamed Hassan. – Najbliżej nam jednak do teorii, że to wynik rywalizacji gangów narkotykowych, które poczynają sobie w naszym państwie coraz śmielej.

– W Egipcie prawo pod tym względem jest chyba wyjątkowo rygorystyczne… – wtrąciła Witos.

– Owszem, ale proszę się nie łudzić, że obietnica surowej kary jest w stanie kogokolwiek powstrzymać przed jego łamaniem. – Kapitan Hassan pogładził wąsy. Nie mógł pozbyć się wrażenia, że kiedyś już widział tę policjantkę. – Ze dwadzieścia lat temu tłumnie zaczęli tu przyjeżdżać między innymi Polacy i Rosjanie – podjął po krótkiej chwili. – Najwyraźniej nie umknęło to grupom przestępczym w obu krajach, w związku z czym szybko pojawił się w ośrodkach turystycznych niespotykany dotąd problem przestępczości zorganizowanej. Przejrzeliśmy historię podobnych śledztw od początku wieku i data śmierci ofiar wskazana przez doktora Al-Hadary pokrywa się ze szczytowym momentem działalności obcych mafii na tym terenie.

– Czyli założyliście, że jedna z ofiar była członkiem takiej grupy z Polski?

– To jedna z teorii.

– Czy jest możliwa rekonstrukcja twarzy?

– Już to zrobiliśmy – oznajmił Hassan. – Ale uprzedzając pytanie, nie przekazaliśmy tych danych do Interpolu, gdyż wszystko wskazuje na to, że jedną z ofiar może być zaginiony przed piętnastu laty syn jednego z najbardziej wpływowych biznesmenów w kraju. W każdym razie podobieństwo jest uderzające, a jego ojciec to potężny człowiek. Wystarczy wspomnieć, że jedna trzecia hoteli na Wybrzeżu należy do niego. Dlatego musimy działać bardzo ostrożnie. Nie możemy sobie pozwolić na najmniejszy błąd, zwłaszcza żeby wypłynęła tego typu niesprawdzona informacja. To mogłoby mieć nieprzewidziane konsekwencje.

Trochę naciągane, ale ma sens – pomyślał Brudny. Utajnili śledztwo, aby nie budzić w kraju niepotrzebnych emocji. Kimkolwiek był facet, o którym mówił Hassan, to jeśli był tak bogaty i należał do ścisłej elity, taka informacja mogłaby przypominać otwarcie puszki Pandory. Uruchomiłby swoje kontakty, zacząłby działać na własną rękę, co być może – biorąc pod uwagę fakt, że jedną z ofiar najprawdopodobniej jest Polak – zapoczątkowałoby ciąg wydarzeń, który wydawał się trudny do przewidzenia, włącznie z rozkręceniem antypolskich nastrojów. Arabskie prawo zemsty nie pozostawiało tu żadnego pola manewru.

– Taka podobizna z pewnością ułatwiłaby nam zidentyfikowanie tego Polaka – powiedział Brudny.

– Otrzymałem zgodę, aby przekazać wam pracę naszych ekspertów od rekonstrukcji, jeśli zachowacie to w ścisłej tajemnicy. Ale wyraźnie zaznaczam, tylko tego jednego. – Hassan wymownie przeniósł wzrok na zmumifikowane zwłoki z tatuażem na ramieniu.

– To już byłoby coś.

– W zamian oczekujemy rzetelnych informacji, które mogłyby wyjaśnić, kim był ten człowiek, co tu robił i dlaczego zginął.

– To mogę panu zagwarantować.

– Liczymy też na możliwość rewizyty i pełnego dostępu do akt sprawy dotyczącej zwłok, jakie polska policja odnalazła w waszym kraju.

Tego Brudny już nie był w stanie obiecać, więc tylko skinął na znak, że zrobi, co w jego mocy, aby przedyskutować temat z szefem i przyspieszyć wszystkie konieczne procedury. Wyglądało na to, że Hassan ten gest właściwie odczytał. Igor pomyślał, że może facet nie jest takim służbistą, jakiego jest zmuszony grać, i jest szansa, aby się z nim dogadać.

– A bandaże? – odezwała się Witos. – Zwłoki są ich pozbawione, a materiał, z jakich były zrobione, może być dość istotny przy poszukiwaniu zabójcy.

– Albo zabójców – dodał Brudny.

– Według naszych ekspertów materiał nie ma w sobie nic wyjątkowego – odparł doktor Al-Hadary. – To zwykłe bandaże, które w tamtym czasie można było dostać w każdej aptece. Niestety, tak odległy termin uniemożliwia ustalenie konkretnego miejsca, gdzie mogły być zakupione.

– Dokładny raport dotyczący badań toksykologicznych oraz mikrośladów również wam udostępnimy – dodał Hassan. – Niestety, niewiele wnosi. Czas zrobił swoje.

Brudny spędził na oględzinach jeszcze prawie pół godziny. Robił zdjęcia zwłok Polaka i analizował każdy centymetr ciała wszystkich trzech mumii. Nie chciał niczego pominąć, zwłaszcza że ta sprawa coraz bardziej zaczynała go intrygować. Odnosił też nieodparte wrażenie, że śledztwo ma drugie dno. Nie umiał jednak określić, w jakim kierunku powinny podążyć jego myśli. Obraz wciąż wydawał się rozmazany i nieczytelny, on zaś miotał się w chaosie poszlak i niejasnych podejrzeń. Dlaczego dwie z ofiar były pozbawione oczu, języka, nosa i przyrodzenia, a trzecia jedynie oczu i uszu? Czy to była forma jakiegoś starożytnego rytuału? Doktor Al-Hadary na pewno by wspomniał, gdyby obrażenia nawiązywały do jakiegoś obrzędu, tymczasem wyraźnie powiedział, że to bardzo nietypowa zbrodnia i z taką się jeszcze nie spotkał. Brudny nie kojarzył też, żeby którakolwiek z mafii w ten sposób okaleczała swoje ofiary. Co prawda w ostatnim czasie brutalność grup przestępczych działających w Europie wzrosła, ale te obrażenia nie pasowały do żadnej z nich. Co do afrykańskich, to nie miał tak szczegółowej wiedzy, ale Al-Hadary czy Hassan na pewno by coś zasugerowali. Tymczasem temat ten w zasadzie całkowicie pominęli.

– Widzę, że polska policja nie zostawia niczego przypadkowi – odezwał się w pewnym momencie Al-Hadary. Zbliżył się do Brudnego, który w końcu się wyprostował. – Bardzo dobrze wspominam pracę z Polakami. Zbigniew Eugeniusz Szafrański to mój bliski przyjaciel. W Dolinie Królów wspólnie odnaleźliśmy wiele grobowców i jeszcze więcej mumii.

Brudny kojarzył to nazwisko, bo przed wylotem przejrzał w sieci najciekawsze wątki polsko-egipskie. Rzeczywiście, polska ekspedycja archeologiczna była obecna w Luksorze nieprzerwanie od 1961 roku, a wspomniany egiptolog wsławił się badaniem słynnej świątyni królowej Hatszepsut. Niestety, na tym wiedza Igora na temat Szafrańskiego się kończyła.

– A zna pan może profesora Marka Żukowskiego? On też pracował w Luksorze, a ja kiedyś byłam jego studentką. Lata temu, ale…

– Marek Żukowski? – Twarz Al-Hadary’ego od razu się rozpromieniła. – Ależ oczywiście! Oj, ile my razem przeżyliśmy. Żywię nadzieję, że Allah czasem odwracał wzrok, bo inaczej czekają mnie męki piekielne. Często go wspominam.

W głowie Brudnego zapaliła się czerwona lampka. Posłał wymowne spojrzenie Witos, która też wyglądała na zaskoczoną.

– Zna pan profesora Marka Żukowskiego? – upewnił się.

– To mój przyjaciel. A do tego wielki ekspert i wspaniały człowiek. Szkoda tylko, że życie potraktowało go tak okrutnie.

Jeśli jeszcze kilka sekund wcześniej w głowie Brudnego zapaliła się czerwona lampka, to teraz zawyła syrena alarmowa.

– Co pan ma na myśli, mówiąc, że życie potraktowało go tak okrutnie?

Al-Hadary sposępniał. Pokręcił głową, jakby te wspomnienia były dla niego bardzo bolesne.

– Słyszeliście o masakrze w świątyni Hatszepsut?

– Oczywiście – przyznała Witos, w jej głosie słychać było podekscytowanie. – Islamscy terroryści z grupy Dżama’a Islamija zabili wówczas pięćdziesięciu ośmiu turystów. To był chyba listopad tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiątego siódmego roku.

– W istocie ma pani rację. Horror zaczął się dokładnie siedemnastego tego miesiąca o godzinie dziesiątej rano. Sześciu radykałów, niech ich piekło pochłonie, przez blisko godzinę metodycznie mordowało przybyłych do świątyni mężczyzn, kobiety i dzieci. Ich ofiarą padła nawet pięcioletnia dziewczynka. To było okropne. Do tej pory śni mi się to po nocach.

– Pan to widział?

– Niedaleko świątyni pracownicy należący do grupy archeologiczno-rekonstrukcyjnej mieli swoją bazę. Spaliśmy tam, jadaliśmy. Wystarczyło spojrzeć przez lornetkę. Nie mogę zapomnieć tych obrazów. Oni nie tylko strzelali, ale używali maczet. Na oczach mężów i ojców odrąbywali głowy ich kobietom i dzieciom.

– A jaki związek z tym ma profesor Żukowski? – wtrącił Brudny.

– W masakrze zginęła jego żona i zarazem moja przyjaciółka, przy tym wybitna egipska archeolożka. Miała na imię Fatima.

Żukowski miał żonę Egipcjankę? Która ćwierć wieku wcześniej została zamordowana przez swoich współbraci? Wyjąca syrena zmieniła się w alarm przeciwlotniczy, wszak motyw narzucał się samoistnie. Pytanie brzmiało, jakim cudem on dowiedział się o tym dopiero teraz.

– Wy też znacie profesora Żukowskiego? – zapytał kapitan Hassan. Wyraz jego twarzy wskazywał, że też zrozumiał wagę tej informacji.

– Mieszka w Zielonej Górze, gdzie znaleziono zmumifikowane ciało – rzekła Witos. – Przedwczoraj planowaliśmy się z nim spotkać, ale go nie zastaliśmy. Przebywa w Berlinie na jakimś sympozjum.

W pomieszczeniu prosektorium zapadła cisza. Brudny czuł, że nagle sytuacja stała się bardzo poważna, niestety, w oczach Hassana mogli wyjść na amatorów. Informacja, że Żukowski stracił żonę w ataku terrorystycznym, nie powinna być trudna do ustalenia dla profesjonalnego śledczego. Nie miał teraz jednak czasu, aby zastanawiać się, dlaczego Julka o tym nie wspomniała, choć jedno wytłumaczenie nasuwało się samoistnie. Najzwyczajniej w świecie potraktowała temat po macoszemu.

– Jeśli uważacie, że Marek może mieć z tym coś wspólnego, to ja w to absolutnie nie wierzę – przerwał niezręczną ciszę Al-Hadary. – Znam go od blisko czterdziestu lat. To jeden z najserdeczniejszych i najbardziej pomocnych ludzi na świecie. Muchy by nie skrzywdził, a co dopiero… – dodał, mimowolnie zerkając na truchła.

– Czy profesor Żukowski ma dzieci? – Rysy twarzy Hassana się wyostrzyły. Brudny poczuł ulgę, że sam nie musiał zadawać tego pytania.

Al-Hadary głęboko odetchnął. Widać było, że czuje się winny tego, że rzucił na przyjaciela cień podejrzeń.

– Mieli z Fatimą córkę. Piękną dziewczynkę o imieniu Salima. Gdy to się wydarzyło, miała trzy, może cztery latka. Po ataku Marek zabrał ją do Polski i tam wychował.

Salima, Salima, Salima. Brudny próbował sobie przypomnieć to imię. Był prawie pewny, że już gdzieś je słyszał. Salima Żukowska. Żona Baumanna, ale… Zwątpił. Inaczej zapamiętał to imię. A może jednak Salima? Nie był pewny i nie chciał znów się wygłupić, więc chwilowo postanowił nie ciągnąć tego tematu. Spojrzał wymownie na Hassana. Jego egipski odpowiednik chyba też potrzebował przerwy. Gdy zaproponował papierosa, wszyscy z wyjątkiem Al-Hadary’ego, wyszli na zewnątrz. Hassan pokierował ich na niewielkie patio.

– Sprawy przybrały nieoczekiwany obrót, komisarzu Brudny – powiedział, gdy już się zaciągnął. Jego ton był oschły, szorstki, niemal wrogi. Igor zrozumiał, że może ich podejrzewać o ukrywanie istotnych faktów. Pomyślał, że to całkiem logiczny tok rozumowania i na jego miejscu mógłby odnieść podobne wrażenie. Nie miał jednak zamiaru się tłumaczyć.

– Dowiem się wszystkiego – mruknął, wypuszczając dym. – Ale najpierw chciałbym jeszcze zobaczyć miejsce odkrycia tych zwłok.

– To akurat żaden problem – odparł Hassan, wyraźnie kładąc nacisk na ostatnie słowo.

Zabrzmiało dwuznacznie, ale Brudny już tak bardzo się tym nie przejął. Słowo „problem” w policyjnym słowniku zwykle używano równie często jak „kurwa”. Nauczył się z tym żyć, zresztą sam notorycznie je przyciągał. Problemy należało jednak rozwiązywać. I akurat na tym polu czuł się całkiem mocny.
===LxciECQWZVZiUGJTYgg+BzEBZwYwVTdRYVI2ADYOaFlpXj1cZVA=

Rozdział 16

– Zastanowiłeś się? – Mściwój Kruszwica pokazał wydruk z numerami wszystkich kontaktów, czatów i połączeń wykonanych w ostatnim tygodniu. – Mamy tego dużo więcej, włącznie z filmikami, jakie nagrywałeś ze swoją… czekaj… czekaj… – skrzywił się kpiąco – jak na nią mówiłeś? Suczita?

– Nie macie, kurwa, prawa! – warknął Suchecki. – Żądam adwokata!

– Oj, Czaruś, Czaruś. O prawie to ty wiesz tyle, ile ja o wierzeniach Aborygenów. Ale dobra. Może niepotrzebnie cię kąsam. Tak naprawdę gówno mnie obchodzą twoje igraszki z dziewczyną. Mnie interesują konkrety. I chyba wiesz jakie.

– Rozmawiam tylko w obecności adwokata.

– Cóż… wtedy nasza oferta nie będzie już tak atrakcyjna…

Mężczyzna podniósł wzrok, w którym rozbłysnął promyk nadziei. Kruszwica od razu to wychwycił. Musiał zrobić wszystko, aby odciągnąć jego myśli od tego cholernego adwokata.

– Wiesz dobrze, że jak się rozpruję, to już po mnie – bąknął Suchecki.

– A niby kto miałby cię dojechać? Te oprychy z dzielni? Daj spokój, Czarek. Jak się dogadamy, to trafisz gdzieś na drugi koniec Polski. Odbębnisz kilka lat i wyjedziesz sobie do Anglii czy gdzie tam chcesz. Może nawet zaczniesz uczciwie pracować?

– I tak macie wszystko, więc po co ci moje zeznania?

– Gdybyśmy nie żyli w kraju gównianie skonstruowanego prawa, to pewnie bym z tobą nie gadał. Ale, i stwierdzam to z przykrością, sądy lubią świadków. Czyli w tym wypadku kogoś takiego jak ty.

– Czyli chuja macie. Chcę adwokata.

– Mamy wystarczająco dużo, ale wiesz, jak to jest. Apetyt rośnie w miarę jedzenia. Baumanna i tak posadzimy, ale z twoją pomocą może nie wyjść długie lata.

– Kłamiesz.

– Poczytaj sobie.

Suchecki nie musiał czytać. W ciągu nocy odświeżył sobie wszystkie swoje dyskusje z szefem. Kilka z nich, choć pisanych specyficznym kodem, wyraźnie sugerowało współpracę przy przemycie. Do tego zamówienia od dilerów, co prawda też zakamuflowane, ale w dzisiejszych czasach na sali sądowej nie miało to większego znaczenia. Wszyscy wiedzieli, co to pizza, coca-cola czy śnieg. No bo kto wiosną zamawia do chaty śnieg?

– Mam czystą kartotekę. Nie byłem karany. Dajcie mi gwarancję, że nie pójdę siedzieć, to się zastanowię.

– Niestety, Czarek, ale pójdziesz siedzieć. I wybacz, że zapomniałem wspomnieć o tym na wstępie. – Kruszwica upił łyk kawy. – Dwoje z pasażerów nie żyje. Młoda matka i dziecko. Zabiłeś ich.

Z twarzy przesłuchiwanego odpłynęła cała krew. Czy to mogła być prawda? Przecież nie jechał szybko, a wyprzedzający z naprzeciwka samochód jedynie go obtarł. Owszem, wypadł z trasy, bo sam skręcił kierownicę, aby uniknąć czołówki, ale nawet nie uderzył w drzewo. Skosił kilka pomniejszych krzewów i dopiero na koniec zatrzymał go jakiś pniak. Pamiętał, że gdy się pozbierał, to zerknął na tylne siedzenia. Nie wszyscy byli zapięci, więc widok był dość przytłaczający. Ludzka masa przypominała rozrzucone w kącie zepsute manekiny. Powykręcane ręce i nogi, rozczochrane włosy, krwawiące nosy, rozbite łuki brwiowe. Wszyscy wyli, jęczeli i zawodzili w swoich językach. Wtedy spanikował. Zamiast spróbować im pomóc, sprawdzić, czy w ogóle żyją, skupił się na poszukiwaniu telefonu. Znalazł go pod siedzeniem w momencie, gdy drzwi samochodu się otworzyły. Zdążył jedynie uderzyć nim kilka razy w kokpit, ale sporych rozmiarów mężczyzna wyciągnął go z pojazdu. Potem pamiętał poklatkowo. Silny ból, krew zalewającą mu oczy, jęki, krzyki, przekleństwa miotane w jego stronę, syreny karetek i brudny but na głowie.

– Kurwa mać… – burknął, czując, że po policzku spływają mu łzy.

– Nie maż się, Czarek. – Kruszwica pchnął po blacie stołu paczkę papierosów. – Zapal sobie i wspólnie pomyślimy, co można dla ciebie zrobić.

– To, kurwa, nie była moja wina…

– Ja to wiem, ty to wiesz, ale sędzia… hmm…

Aspirant wstał z krzesła, obszedł stół i stanął za Sucheckim. Położył swój smartfon na blacie. Na wyświetlaczu widniał tytuł jednego z lokalnych portali informacyjnych. Przemytnik zamordował matkę i dziecko!

– Przeczytaj sobie, do czego doprowadziłeś – powiedział i zmusił Suchego, aby się pochylił. Dostrzegł, jak chłopak nerwowo przełyka ślinę, a potem drżącym palcem zaczyna przewijać artykuł. – Media już wydały wyrok, więc na starcie będziesz miał pod górkę. Sędzia, cóż… sędzia będzie widział w tobie przemytnika, który z pełną premedytacją wziął pięćdziesiąt tysięcy euro od ludzi. A ci zapewne sprzedali cały swój majątek i przemierzyli pół świata, aby poprawić swój nędzny los. Przyjechali tu z dziećmi, które ty, nie bacząc na zasady bezpieczeństwa, upchnąłeś do samochodu mającego z tyłu dziewięć miejsc. I akurat dwie z tych ponadprogramowych trzech osób, w wyniku twojej, podjętej w pełni świadomie, decyzji zapłaciły za to najwyższą cenę. Cóż… nie jestem prokuratorem, ale gdybym był, to postawiłbym ci zarzut morderstwa z premedytacją. Tym bardziej że kierowałeś pod wpływem narkotyków, co jak mniemam, już wkrótce wykażą testy toksykologiczne. – Kruszwica pochylił się nad Sucheckim. – Nie mam dla ciebie dobrych wieści, przyjacielu. W najlepszym razie dostaniesz piętnaście lat, w najgorszym dożywocie, co biorąc pod uwagę polityczny wkurw ludzi u władzy na przemytników imigrantów, wcale nie jest wykluczone. Ale gdybyś jednak postanowił się z nami dogadać, to… hmm… myślę, że moglibyśmy załatwić to i owo. Może jakiś krótki wyrok w spokojnym więzieniu? Może nawet w zakładzie półotwartym? Tak jak mówiłem, na drugim końcu Polski, gdzie nikt takiego leszcza nawet nie ma prawa kojarzyć…

Kruszwica zabrał smartfon, wyprostował się i niespiesznie wrócił na swoje miejsce. Przy każdym kroku podeszwy kleiły się do starego linoleum, czemu towarzyszył wyjątkowo złośliwy odgłos. Gdy usiadł na krześle, odczekał jeszcze kilkanaście sekund. W końcu pochylił i przekrzywił głowę, jakby chciał zajrzeć zgarbionemu mężczyźnie w oczy.

– No jak, Czarek? Dogadamy się? – zapytał. Suchecki siedział ze wzrokiem wbitym w podłogę. Lekko drżał na całym ciele. – Ta propozycja jest aktualna jeszcze przez minutę. Kolejna będzie mniej atrakcyjna.

– Dobra. – Suchy pociągnął nosem. – Powiem wam, co i jak, ale załatwicie mi zawiasy z możliwością opuszczenia kraju. Tu nie mogę zostać, bo będę spalony. Pewnie już jestem.

Z ust Kruszwicy wymsknęło się ciche parsknięcie.

– Nie będziemy się licytować, przyjacielu. Pójdziesz siedzieć, ale to od ciebie zależy na jak długo. No i w czyim towarzystwie. Jak już wspomniałem, jesteś bardzo ładny i…

– Przestań! Powiem, tylko… – Z oczu popłynęły mu łzy. – Jaką mam gwarancję, że dotrzymacie… że dotrzymasz słowa?

– Musisz mi zaufać.

– Mam zaufać p-policjantowi?

Brzmi jak dobra zmiana – pomyślał Kruszwica.

– Znamy się nie od dziś, Suchy – powiedział. – Ja naprawdę nie chcę dla ciebie źle. Nie jesteś tępy jak te durne osiedlowe karki. Po prostu w pewnym momencie życia trochę się pogubiłeś. Za bardzo uwierzyłeś, że wszystko przyjdzie ci łatwo, w końcu… cóż… popełniłeś życiowy błąd. Uwierz, że nie chcę ci dokopać. Ja chcę ci pomóc go naprawić, ale wiesz, jak to jest. W życiu nie ma nic za darmo. Ty zrobisz coś dla mnie, a ja zrobię coś dla ciebie.

Dobry glina czasem nie potrzebował wsparcia złego gliny. Wiedział o tym każdy policjant, a Kruszwica znał Sucheckiego aż za dobrze. Chłopak był leszczem, który lubił się wozić. Narcyz, cwaniak, manipulant, ot co. Ale nie bandyta. Nawet było mu go trochę żal, bo Suchy nie był z gruntu złym człowiekiem. Nigdy nikomu większej krzywdy nie wyrządził, dziadków, którzy go wychowali, podobno szanował, a w mieście miał reputację kombinatora, który po prostu wie, jak tanim kosztem kręcić hajs. Co prawda za dzieciaka trochę nawywijał, ale pewnie nie więcej niż niektórzy posterunkowi. Suchy nie potrafił jednak wyciągać wniosków. I najwyraźniej życie postanowiło dać mu nauczkę.

– Zgoda – jęknął.

– Zgoda na co?

– Powiem, co chcesz wiedzieć. Ale chcę mieć ugodę na piśmie.

– To tak nie działa, Czarek. Albo w to wchodzisz, albo nie. Decyzję musisz podjąć teraz.

– Kurwa…

Suchecki tupnął i zacisnął pięści z taką siłą, że zbielały mu knykcie. Kruszwica dał mu chwilę. Zdawał sobie sprawę, że chłopak jest tym wszystkim zdruzgotany. A do tego musi podjąć najważniejszą decyzję w życiu. Dostrzegł, jak zaciska zęby. Po jego policzkach znów pociekły łzy.

– Będę mówił – wysyczał w końcu przez zęby.

– Mądra decyzja – odparł Kruszwica i skinął w kierunku kamery. – Wszystko od teraz jest nagrywane – zwrócił się do podejrzanego. – Odpowiadaj na pytania zgodnie z prawdą, a ja obiecuję ci, że zrobię wszystko, co w mojej mocy, aby twoja przyszłość była znośna. Po przesłuchaniu otrzymasz adwokata z urzędu, z którym określimy wszystkie możliwości. A teraz pierwsze pytanie…

Po godzinie Kruszwica opuścił pokój przesłuchań. Za lustrem weneckim czekała na niego Zawadzka. Wolała nie ryzykować, aby w przyszłości jakiś adwokat nie wyszedł z sugestią, że policja działała wbrew procedurom. Wciąż była na L4.

– Dobra robota – mruknęła. – Kiedy będziecie chcieli zgarnąć Baumanna?

– Ja bym się nie spieszył. – Kruszwica puścił do niej oko. – Baumann musi teraz trząść portkami, więc warto go trochę poobserwować. Może popełni jakiś błąd.

– Dzięki.

Julka liczyła na taki rozwój sytuacji. W świetle zeznań policja mogłaby mu wjechać na chatę praktycznie w dowolnym momencie. Załatwienie papierów u sędziego trwałoby maksymalnie kilka godzin. Tylko co by na tym zyskali? Za organizację przemytu ludzi Baumann zapewne dostałby wyrok więzienia, bo już wcześniej miał drobne zatargi z prawem. To byłby niezaprzeczalny sukces, ale zeznania Sucheckiego pozwalały sądzić, że można zawalczyć o więcej.

– Nie wiem, dlaczego to robił – spowiadał się Suchy wcześniej. – Na początku myślałem, że mi nie ufa, ale potem zrozumiałem, że chodzi o coś innego. Do tej pory nie wiem o co. Zdarzało się to dwa, może trzy razy do roku. Szef kazał mi się zatrzymać w jednym z wybranych miejsc pod miastem, zawsze innym, i osobiście lustrował towar. Wybierał z grupy jednego ciapaka, zawsze młodego samotnika, bez rodziny i konkretnego celu podróży.

– Co znaczy ciapaka?

– No wiadomo. Kozojebcę. Znaczy Araba.

– Jakiejś konkretnej narodowości?

– Priorytet mieli Egipcjanie.

– Dlaczego?

– Nie mam zielonego pojęcia.

– Pomyśl.

– Naprawdę nie wiem. Po prostu, jak był jakiś Egiptol, który spełniał wymagania, to szef od razu go zawijał. Jeśli nie, to brał innego.

To właśnie ta kwestia rozpaliła wyobraźnię Zawadzkiej. Poprosiła Kruszwicę, aby docisnął Sucheckiego pod kątem śledztwa, które prowadził Brudny. Aż podskoczyła z wrażenia, gdy usłyszała zeznania. Sam fakt, że Baumann kilka razy do roku zabierał z pojazdu jednego młodego mężczyznę o arabskich rysach twarzy, już dawał do myślenia. Świadomość, że faworyzował pod tym względem Egipcjan, jedynie potęgowała wrażenie, że tu nie wchodzi w grę przypadek. Sprawa cuchnęła na kilometr i należało postępować ostrożnie, aby nie spłoszyć grubej ryby.

– Kiedy wraca Igor? – zapytał Kruszwica.

– Nie wiem. Dziś miał oglądać zwłoki tamtych trzech.

Mściwój cmoknął i podrapał się po głowie. Odgarnął grzywkę i sięgnął po papierowy kubek, do którego wrzucił torebkę earl greya.

– Nie mogę też czekać z tym w nieskończoność – powiedział, zalewając kubek gorącą wodą z automatu.

– Sprawę mumii bezpośrednio nadzoruje Romek, więc będziesz miał czyste ręce.

– Czyżowi to się nie spodoba.

– A co on ma do gadania?

Nadkomisarz Robert Czyż był naczelnikiem wydziału kryminalnego Komendy Miejskiej w Zielonej Górze i bezpośrednim przełożonym ich wszystkich. Trudno mu było cokolwiek zarzucić, bo na tle swoich poprzedników prezentował się przyzwoicie, mimo to między nim a podwładnymi jakoś nigdy nie było chemii. Owszem, był skuteczny, działał metodycznie i nie pomiatał ludźmi, ale brakowało mu charyzmy i tego czegoś, co mogło sprawić, żeby ci poszli za nim jak w dym. Nigdy też nie ukrywał, że ma chrapkę na stołek komendanta, który zajmował Czarnecki. W teorii wydawał się naturalnym kandydatem, ale obecny szef komendy miał na ten temat chyba inne zdanie, stąd ich relacje były co najwyżej neutralne, żeby nie powiedzieć chłodne.

– Chodź coś zjeść. Zadzwonimy do Brudnego – rzucił po chwili namysłu Kruszwica.

– Też jestem głodna. I ja stawiam.

– Nie wiesz, ile jestem w stanie pochłonąć.

– Trzymam za słowo. Raz jeszcze dzięki.

Gdy Mściwój Kruszwica i Julia Zawadzka kierowali się do stołówki, pewien mężczyzna powoli kończył odwieczny rytuał. Miał mieszane uczucia. Ekscytacja związana z czynem, który popełnił, powoli ustępowała coraz większej niepewności. Wiedział już, że policja wróciła do sprawy sprzed lat. To właśnie wtedy popełnił ten jeden, jedyny błąd. Westchnął, gdy zawiązał ostatni supeł. Popatrzył na zwłoki, a następnie na słój z tłustymi karaczanami. Nie były zbyt ruchawe. Odpoczywały po posiłku.

Chwilę później mężczyzna pozbierał narzędzia i złapał za wypełnione po brzegi wiadra z posekcyjnymi odpadami. Pomyślał, że będzie musiał pozbyć się ich jak najszybciej. Doszedł też do wniosku, że najwyższy czas podjąć konieczne działania.
===LxciECQWZVZiUGJTYgg+BzEBZwYwVTdRYVI2ADYOaFlpXj1cZVA=

Rozdział 17

Brudny stał na balkonie i palił papierosa. Miał mętlik w głowie, a powtarzalne nawoływanie muezzinów do wieczornej modlitwy tylko ten chaos potęgowało. Pomyślał, że może ten drink z Jagną to nie taki zły pomysł. Jameson był dobry na wszystko.

Po powrocie z Luksoru wraz z Witos i braćmi Hassanami skierowali się prosto na miejsce odnalezienia trzech zmumifikowanych zwłok. Przez cały ten czas prawie w ogóle się nie odzywał. Nie zamierzał podejmować pochopnych decyzji. Najpierw musiał to wszystko przetrawić, dlatego nie przekazał Julce informacji o profesorze Żukowskim od razu po opuszczeniu prosektorium doktora Al-Hadary’ego. Miał przekonanie graniczące z pewnością, że nie obyłoby się bez kłótni. Nawaliła i musiałby jej to wytknąć, co – biorąc pod uwagę jej aktualny stan – z pewnością doprowadziłoby do ostrej wymiany zdań. Za wszelką cenę chciał tego uniknąć i to wkurwiało go jeszcze bardziej, bo czuł, że relacje prywatne mają wpływ na podejmowane przez niego decyzje zawodowe. Wyłączył telefon i włączył go z powrotem, dopiero gdy opuścili teren powstającego hotelu. Na placu budowy nie było czego szukać, bo teren został bardzo dokładnie wyczyszczony prz ez techników, a w miejscu, gdzie odnaleziono ciała, były już wylane świeże fundamenty. Wspomnienie ich wakacyjnego pobytu w sąsiadującym Titanic King’s Palace wcale nie poprawiło mu humoru. Dlatego obiad zjadł sam. Gdy Aszraf odwiózł ich pod nędzny apartamentowiec, pożegnał się ze wszystkimi i wybrał pierwszą lepszą knajpę, gdzie zamówił jagnięcy kebab zwany tu shawarmą. Przynajmniej on był w porządku.

Po powrocie w końcu wybrał numer do Julki. Przedstawił sytuację, starając się nie być zbyt szorstki.

– Żukowski stracił żonę w ataku terrorystów? – nie dowierzała.

– Też mnie to zaskoczyło…

– Ja… no… W aktach śledztwa prowadzonego przez poprzedników nic na jego temat nie było. Występował jako ekspert i… no nie wiem, może ktoś to wtedy przeoczył i jakoś tak… Pięć lat temu po prostu poprosili go o pomoc. Najwyraźniej nikt nie podejrzewał, że może mieć z tym coś wspólnego i…

– Nie powiedziałem, że Żukowski ma z tym coś wspólnego.

– Nie łap mnie za słówka, Igor. – Z jej tonu przebijała wściekłość. Na samą siebie. – No co mam ci powiedzieć? Wpisałam go na listę z automatu. Nie weryfikowałam go. Po prostu jego nazwisko figurowało w poprzednich aktach. Jako eksperta. No i… kurwa mać… Dobra. Mam dość. Zjebałam. Wystarczy?

Brudny postarał się załagodzić sprawę. Był w stanie zrozumieć jej tłumaczenia. Dziewięćdziesiąt dziewięć procent gliniarzy przydzielonych do takiej sprawy pewnie postąpiłoby tak samo. Oparłoby swoje działania na papierach sporządzonych przez poprzednią ekipę, a skoro prowadzący śledztwo, dziś już emerytowany nadkomisarz Leszek Bigos, nie wpadł na to, żeby umieścić taką informację w aktach, Julka miała pełne prawo, aby to przeoczyć. Oboje nie byli też ani historykami, ani tym bardziej ekspertami w dziedzinie starożytnego Egiptu. W dniu zamachu mieli raptem po kilkanaście lat, kierowali się innymi priorytetami i wcale nie musieli śledzić relacji z ataku w telewizji, jeśli takowa w ogóle się wówczas w tej telewizji pojawiła.

Pozostawała Jagna…

Gdy się rozłączył, nie mógł oprzeć się wrażeniu, że ona powinna wiedzieć o tym od początku. Co prawda w tamtym czasie dopiero wyrastała z pieluch, ale później studiowała przecież arabistykę i egiptologię. Skoro więc wiedziała, że Żukowski był jednym z członków ekipy rekonstruującej świątynię Hatszepsut, to logika wskazywała, że powinna też zdawać sobie sprawę, że spotkała go taka tragedia.

Co chciała tym osiągnąć? Zabłysnąć wiedzą? A może udowodnić jego indolencję w temacie? I dlaczego wtedy w Zielonej Górze nie przyznała się, że zna Żukowskiego?

Teorie pączkowały mu w głowie w postępie geometrycznym. Witos równie dobrze mogła chcieć w jakiś nieudolny sposób zrobić na nim wrażenie, jak działać na jego niekorzyść, choćby po to, aby wyjść przed Czarneckim na osobę będącą w stanie przyćmić samego Igora Brudnego. Nie znał jej, ale widział, że jest cholernie ambitna i zdolna do wszystkiego. Jagna mogła też najzwyczajniej w świecie nie uważać na zajęciach, opuścić wykład albo nie zainteresować się tematem na tyle, żeby zgłębić historię ataku terrorystycznego. Inna sprawa, że profesor mógł też starannie ukrywać ponurą przeszłość, co biorąc pod uwagę fakt, że w momencie jej odkrycia z miejsca stał się głównym podejrzanym, też miało swoje logiczne wytłumaczenie.

A teraz jeszcze ten wypadek pod Zieloną Górą i jakiś przemytnik o nic mu niemówiącym nazwisku Suchecki. Delikwent twierdzi, że pracuje dla Baumanna, który w dodatku podobno co jakiś czas wybiera sobie młodych Arabów, priorytetowo traktując tych z paszportem egipskim. Nagle sprawa, na której aktach zebrała się centymetrowa warstwa kurzu i która wydawała się zapomniana i praktycznie nierozwiązywalna, stała się nie tylko rozwojowa, ale skomplikowana i wielowątkowa.

– Miałeś nosa – przyznał Czarneckiemu, któremu zdał relację na samym końcu. Wcześniej, w obecności Julki i Mściwoja, omówili sytuację przez telefon przełączony na tryb głośnomówiący. Zgodnie stwierdzili, że nie będą się spieszyć z aresztowaniem Baumanna.

– A ty wykonałeś kawał dobrej roboty – odparł komendant. – Ile jeszcze czasu potrzebujesz?

– Jutro mam dostać zdjęcia zrekonstruowanej twarzy tego trupa z tatuażem husarza. Potem w zasadzie możemy wracać.

– Najbliższy lot macie pojutrze o dziesiątej trzydzieści.

– Pasuje, tylko… – Brudny odchrząknął – Hassan chce lecieć z nami. W ramach rewizyty.

– Skoro to dla nich takie ważne, to mogą czuć się zaproszeni. Zlecę, co trzeba, w momencie gdy dostanę oficjalne zapytanie od strony egipskiej. Jak go oceniasz?

– Sztywno trzyma się procedur, ale to dobry glina.

– W porządku.

– Mam przekazać Jagnie, że wracamy w sobotę?

Czarnecki potwierdził i krótko później Brudny się rozłączył. Następną godzinę spędził na piciu kawy, paleniu i kreśleniu kolejnych scenariuszy. Miał jednak problem ze skupieniem myśli. Rozpraszały go zawodzenia muezzinów, nieznośny upał i świadomość, że za ścianą w lodówce mroziła się butelka jamesona. Jeśli, oczywiście, Jagna go jeszcze nie wypiła…

Pomyślał, że spróbuje dowiedzieć się o tej dziewczynie czegoś więcej. Ustali, co ją motywuje i do czego dąży. Lepiej ją pozna. Zbliży się. Może przynajmniej najbardziej absurdalne teorie przestaną mu mącić w głowie. Niestety, istniał na to tylko jeden sposób.

Igor Brudny pomyślał, że raz kozie śmierć.

* * *

Jagna przyszła ubrana na sportowo, choć określenie „na sportowo” wydawało się w jego ocenie eufemizmem. Tak naprawdę równie dobrze mogła stanąć w drzwiach nago. Purpurowy obcisły top, przez który przebijały sutki jędrnego biustu, aż kłuł w oczy, podobnie spodenki w tym samym kolorze, nawet w pełni niezasłaniające jej wymodelowanych na siłowni pośladków. Czarne włosy opadały jej aż do odsłoniętego brzucha, który kusił bardziej niż jameson trzymany w dłoni.

– Hej – przywitała się zalotnie, pokazując rząd równych białych zębów.

– Hej. – Brudny wpuścił ją do środka. Odebrał z jej rąk butelkę i siatkę z colą i jakimiś lokalnymi słodyczami.

– Wzięłam też colę zero. Innej nie piję – wyjaśniła.

– Okej.

Apartament był wyposażony między innymi w kanapę i fotel, które rozdzielała mała ława. Stała na niej szklanka z paluszkami i pusta popielniczka. Zaraz obok było wyjście na balkon. Przy ścianie, na której wisiał obraz prezentujący pracujących w delcie Nilu rybaków, znajdowała się komoda, na niej zaś przedpotopowy zegar i zdobiona szkatułka, którą można było kupić na każdym rogu za kilka dolców.

Brudny wyjął szkło i postawił je na ławie. Rozlał whisky. Na szczęście była zmrożona, podobnie jak cola, którą uzupełnił jej drinka. Stuknęli się i wypili.

– I jak oceniasz wyjazd? – zapytała, jakby trochę niezdarnie.

– Był potrzebny – odparł.

– Też tak myślę.

– No…

Na chwilę zapadła cisza. Ta rozmowa wyraźnie się nie kleiła. Jagna wydawała się zestresowana bardziej niż zwykle. Uciekała wzrokiem jak nastolatka na pierwszej randce. Dla Brudnego to też nie była komfortowa sytuacja. Nigdy nie czuł się swobodnie w otoczeniu atrakcyjnych kobiet.

– Coś sztywno się zrobiło – zauważyła.

– Bez przesady.

– W każdym razie jakoś inaczej. Nie myśl, że ja…

– Nie myślę – uciął. – Po prostu taki już jestem. Nie należę do typów, którzy rzucają żartami jak z rękawa. Ty to co innego.

– Ja? – Zrobiła zdziwioną minę.

– A nie?

– Takie odniosłeś wrażenie?

– Dużo gadasz. Powiem więcej, buzia ci się nie zamyka.

– No i masz. Jakoś teraz mnie przytkało.

– No to wypijmy.

Stuknęli się szkłem. Tym razem Jagna nie uciekła wzrokiem. Wytrzymała spojrzenie, dopóki nie odstawiła szklanki z powrotem na stół. Brudny niechętnie przyznał przed samym sobą, że to już ociera się o flirt.

– Wcale nie jestem taka, jak myślisz – powiedziała.

– Nie oceniam cię.

– Wszyscy wszystkich w jakiś sposób oceniają, często nawet nie zdając sobie z tego sprawy. Ja też jakoś sobie ciebie wyobrażałam.

– Spełniłem to wyobrażenie?

– No… – Posłała mu zalotne spojrzenie. – Chyba tak. Masz w sobie to „coś” i broń Boże nie mam na myśli rzeczy niezwiązanych z pracą. Myślę, że tak powinien działać prawdziwy glina.

– Niech tak będzie.

– A ty? – Witos zadziornie skrzyżowała ręce pod biustem. – Co o mnie sądzisz?

Brudny uniósł brwi. Odetchnął głębiej. Gdyby miał być całkiem szczery, to musiałby jej posłodzić. Z tym trzeba było być jednak ostrożnym. Rozlał następną kolejkę.

– Wydajesz się dobrą policjantką – powiedział. – Zaimponowałaś mi zwłaszcza obszerną wiedzą na temat lokalnej kultury i znajomością języka arabskiego. Momentami czułem się przy tobie jak półgłówek.

– No co ty! Nie chciałam…

– Dobra, wypijmy.

I wypili. Brudny dostrzegł, że Jagna zaczyna bawić się włosami. Przełożyła nogę na nogę. Miała cholernie zgrabne uda.

– Rozmawiałaś z kimś o wydarzeniach w Zielonej Górze? – Postanowił sprowadzić rozmowę na inne tory.

– Jeszcze nie.

– Sprawa się skomplikowała.

– Zamieniam się w słuch.

Brudny zreferował jej wszystko, czego dowiedział się na temat wypadku busa z imigrantami, przesłuchania kierowcy tegoż busa, Cezarego Sucheckiego, oraz wskazania przez niego na Grzegorza Baumanna jako głównodowodzącego szajką zajmującą się przemytem ludzi. Witos słuchała w skupieniu, mimo to nie była w stanie zapanować nad drobnymi reakcjami mimicznymi, gdy wspominał o Julce. Nie znosiły się i co do tego nie było najmniejszych wątpliwości. Odniósł też wrażenie, że nie jest z nim do końca szczera, a część z tych informacji była jej znana już wcześniej.

– I myślisz, że ten Baumann może mieć z tym coś wspólnego? – zapytała.

– Nie znaleziono innych ciał, więc to czysta teoria, bardziej wróżenie z fusów. Ale według tego Sucheckiego ci selekcjonowani przez niego faceci przepadali jak kamień w wodę.

– Ciekawe…

– Julka bada powiązania między Baumannem i Żukowskim. I jeśli spotkali się w życiu chociaż raz, to ona się do tego dokopie. Prędzej czy później.

– Hmm…

Brudny rozlał po kolejnym drinku. Zjadł jeden z cukierków przypominających ptasie gniazdo i zapalił.

– A z tym Żukowskim to był przypadek? – zapytał, gdy dostrzegł, że wspomnienie Julki ponownie nieco wyprowadziło ją z równowagi.

– To znaczy? – Zmarszczyła brwi.

– No wspomniałaś o tym przy egipskim doktorku…

Specjalnie nie dokończył. Chciał jej pozostawić pole do interpretacji. W takich momentach przesłuchiwani zwykle zaczynali się denerwować, a następnie gubić w zeznaniach. Nie żeby ją przesłuchiwał, ale miał wrażenie, że lekko zaszumiało jej w głowie i to jest dobry moment, aby dowiedzieć się, co nią kieruje.

– No tak jak mówiłam – zaczęła. – Kiedyś miałam z nim wykłady. Wiedziałam, że wcześniej pracował w polskiej ekspedycji archeologicznej w Luksorze. Ogólnie fajny facet. Nawet przystojny jak na profesora.

– Aha.

– Takie kwiatki czasem wychodzą. To chyba dobrze, nie?

– No dobrze, dobrze. Przypadkiem otworzyłaś ciekawy trop.

– No to pokaż mi raz jeszcze te zdjęcia. Może zaraz mnie olśni i powiem, kto ich wszystkich pozabijał.

Wybrnęła z tego naturalnie. Brudny nie mógł się przyczepić. Postanowił nie drążyć tematu, bo nie chciał, żeby poczuła się jak na przesłuchaniu. Zresztą jeśli była inteligentna, a co do tego nie miał najmniejszych wątpliwości, to i tak pewnie wyłapała, że w jego pytaniu kryje się drugie dno. Podał jej smartfon i przez chwilę obserwował, jak analizuje kolejne zdjęcia trupa. Brudny zrobił ich całkiem sporo, bo chciał mieć własne materiały. Wciąż nie do końca ufał Egipcjanom.

– Hmm… – mruknęła. – Coś mi się zdaje, że mordercą jest…

– Czekam.

– Muszę to jeszcze dokładnie przeanalizować.

Jagna posłała mu szelmowski uśmiech i oddała telefon. Dostrzegł, że zerknęła na zegarek, a potem na do połowy opróżnionego drinka. Wypili.

– Jeszcze jeden? – zapytał, zerkając jej w oczy.

– Sama nie wiem – odparła, lekko się wzdrygając. – Mało dziś zjadłam i chyba mnie wzięło. Wtedy robię się… – Witos zamilkła, a kąciki jest ust uniosły się delikatnie. – Nieważne, przepraszam. Strasznie tu u ciebie gorąco.

Brudny też poczuł, że temperatura w pokoju podniosła się o kilka stopni. Nie miało to nic wspólnego z tą na zewnątrz. Mimo to, trochę wbrew sobie, rozlał następną kolejkę.

– Chcesz mnie upić? – Jagna zarechotała.

– Tak.

Sam nie wiedział, dlaczego to powiedział. Jemu też lekko zaszumiało w głowie. Kątem oka dostrzegł, jak na dekolcie Jagny zaperliły się krople potu.

– I co dalej? – zapytała, bujając chwyconym w dłoń drinkiem.

– Nie wiem – odparł, bo naprawdę nie miał zielonego pojęcia.

Stuknęli się i wypili. Nie spuściła wzroku ani na chwilę. Tym razem jej spojrzenie niosło w sobie dodatkowy przekaz.

– Wiesz co? – zagaiła, gdy odstawiła szklankę.

– Hmm.

– Wybacz, ale chyba już pójdę. Ta sytuacja… – Przełknęła ślinę i spojrzała na zegarek. – Boję się, że stanie się coś, czego potem będę żałować.

– Niby co?

– Wiesz co.

– No to idź.

Witos posłała mu zalotny uśmiech, po czym wstała z fotela. Obciągnęła króciutkie nogawki spodenek, wyjęła ze szklanki paluszka i włożyła go do ust.

– Życie nie jest sprawiedliwe – powiedziała i ruszyła w kierunku drzwi. Złapała za klamkę. – I nie jestem taką suką, jak widzą mnie inni – dodała na odchodne i wyszła.

Brudny odetchnął z ulgą. Sam nie wiedział, co o tym wszystkim myśleć. Nie przespałby się z nią. Kochał Julkę i nigdy by jej tego nie zrobił. Po co więc w to brnął? Co chciał osiągnąć? Przecież widział, że od początku z nim flirtuje, i zamiast uciąć sprawę w zarodku, to sam podgrzał atmosferę. Owszem, chciał ją bliżej poznać, pogłębić wiedzę na jej temat i spróbować wyczuć, w co ta dziewczyna gra, ale z czasem najwyraźniej pomyliły mu się kierunki. Chciał się dowartościować? Udowodnić sobie, że wciąż jest samcem alfa? Co Jagna mogła sobie teraz o nim myśleć? Nagle poczuł się zażenowany. Z jej punktu widzenia mogło to wyglądać koszmarnie. Że wykorzystał moment i zaprosił ją tylko po to, aby ją uwieść. A ona dała mu kosza.

Jestem kretynem – pomyślał. Wyobraził sobie zdruzgotaną Julkę. Przecież tego nie dałoby się wybronić. Zły na siebie nalał sobie jeszcze jedną szklankę i wypił duszkiem. Wyszedł na balkon zaczerpnąć świeżego powietrza. Na niebie tańczyły światła z nieodległych dyskotek na świeżym powietrzu. W tle grały cykady.

Myśl, głupku – powtarzał sobie, zaciągając się raz za razem. Jagna miała rację. Każdy każdego jakoś oceniał. Nawet nieświadomie. I on ocenił ją fatalnie.

Wyrzucił niedopałek i wrócił do pokoju. Obmył wodą twarz i spojrzał w lustro. Musiał to jakoś odkręcić. Wtedy usłyszał pukanie. Wyszedł z łazienki. Poprawił zmierzwione włosy i otworzył.

Zamiast seksownej policjantki zobaczył wycelowaną w niego lufę pistoletu.

* * *

Brudny instynktownie zrobił krok wstecz. Mężczyzna w progu był dobrze zbudowany, a na twarzy miał arafatkę. Uwagę przykuwały ciężkie żołnierskie buciory.

– Ani słowa – warknął po angielsku.

Brudny otrzeźwiał w jednej chwili. Uniósł dłonie frontem do mężczyzny na znak, że nie ma złych zamiarów. Zresztą i tak nie miał broni. Szybko ocenił możliwości przeciwnika, który był od niego wyższy, cięższy i bez wątpienia silniejszy. Zagadką pozostawało, czy umie się bić, ale w ciemno mógł założyć, że nie ma do czynienia z amatorem.

– Czego chcesz? – zapytał.

– Milcz!

Na zewnątrz ponownie rozległo się wezwanie do modlitwy. Jeden z minaretów znajdował się na tyle blisko, że zawodzenie muezzinów było słyszalne, nawet gdy zamykał szczelnie wszystkie okna. Teraz niemal przewiercało go na wskroś. Kątem oka poszukał czegokolwiek, co mógłby wykorzystać do obrony. Na szafce przytwierdzonej do ściany stała podłużna figurka siedzącego kota. Idealna, aby ogłuszyć przeciwnika, i do tego w zasięgu jego ręki. Tylko jak miał jej użyć, skoro facet wciąż trzymał go na muszce? Jeden najmniejszy błąd i tym razem nie wyjdzie z tego żywy.

– Na podłogę! – warknął mężczyzna.

Brudny niespiesznie wykonał polecenie. Klękając, dostrzegł, że do noszonego przez mężczyznę paska przytwierdzona jest pochwa z nożem. Miała charakterystyczny, łukowaty kształt, a wystająca rękojeść była zdobiona zielonymi i czerwonymi kamieniami. Nie wyglądało to dobrze, choć karnacja intruza wskazywała, że raczej nie jest tutejszy. Złodziej? Nie wyglądał na faceta, który przyszedł tu po pieniądze czy kosztowności.

Wtedy dostrzegł za progiem jakiś cień. Od razu poznał te nogi. Jagna była boso, więc mogła poruszać się niczym kot. Mężczyzna, nie spuszczając wzroku z Brudnego, drugą ręką popchnął drzwi, ale od tego momentu sytuacja uległa znacznemu przyspieszeniu. Jagna wślizgnęła się do środka i zanim intruz zdołał się zorientować, że nie jest sam, wskoczyła mu na plecy, jednocześnie zagarniając rękę, w której trzymał broń. Nie padł strzał i komisarz natychmiast wykorzystał okazję. Podniósł się i chwycił uzbrojone przedramię przeciwnika, następnie rąbnął nim o zawieszoną na ścianie półkę z bibelotami. Ta spadła na podłogę, a chwilę później w głąb pokoju pofrunął wytrącony z ręki napastnika pistolet. Przez moment cała trójka szarpała się w ciasnym korytarzu. Nagle mężczyzna przywarł plecami do ściany, niemal miażdżąc swoją masą uwieszoną mu na szyi Jagnę, a gdy jej ucisk nieco zelżał, wolną ręką wyszarpał z pochwy zakrzywione ostrze.

– Ty suko! – warknął i dźgnął ją w udo.

Brudny natychmiast złapał przedramię napastnika. Jagna pisnęła, ale nie przerwała duszenia. Zakleszczyła ramiona jeszcze mocniej. Brudny widział, jak zaciska zęby, spomiędzy których tryska ślina. W jej oczach widać było, że powoli zbliża się do granicy wytrzymałości. Co z tego, gdy mężczyzna był silny jak tur. Siłowali się jeszcze chwilę, ale kiedy napastnik drugi raz przygniótł Jagnę do ściany, puściła uchwyt i upadła na podłogę. Wtedy komisarz zebrał się w sobie i z całych sił naparł na przeciwnika, celując kolanem w krocze. Trafiony mężczyzna zgiął się wpół, a Brudny owinął ramię wokół jego karku, chwycił go za szczękę, wykręcił głowę w bok i zaczął dusić. Nie mógł jednak dopiąć gilotyny, bo jedną ręką wciąż musiał asekurować tę, w której napastnik trzymał nóż. Napiął wszystkie mięśnie, zacisnął zęby, ale facet nie miał zam iaru odpuszczać, co gorsza, wyszarpnął rękę uzbrojoną w nóż i ostrze prześlizgnęło się po żebrach Brudnego, który puścił go i odskoczył. Mężczyzna się wyprostował. W jego oczach płonęła żądza mordu. Wyglądał jak wielki, spocony i rozjuszony byk.

– Ty… – zaczął, ale nie dokończył, bo pomieszczenie rozdarł huk dwóch wystrzałów. Brudny poczuł gwałtowny ból w uszach, a ciałem napastnika dwukrotnie szarpnęło. Na ścianie natychmiast pojawił się krwawy rozbryzg. Chwilę później mężczyzna runął na podłogę.

Igor, wciąż lekko oszołomiony, obrócił się w kierunku stojącej za nim Jagny. Stała nieruchomo, z pistoletem w wyprostowanych rękach, dysząc ciężko. W oczach miała łzy.

– Wystarczy – powiedział, kładąc dłoń na jej przedramieniu. Wtedy opuściła broń i go objęła. Rozpłakała się.

– Kurwa… – jęknęła. – Pierwszy raz zabiłam człowieka.

– Zasłużył sobie. Nic ci nie jest?

Nie odpowiedziała, zamiast tego wbiła paznokcie w jego plecy. Dopiero po chwili Brudny spróbował się wyswobodzić.

– Krwawisz – powiedział, gdy przyklęknął. Sięgnął po przewieszony przez oparcie krzesła T-shirt i przytknął go do rany w górnej części uda. Zawiązał i ścisnął. – Rana jest dość głęboka, ale nic ci nie będzie.

– A ty? – Zerknęła na rozcięcie na wysokości żeber. Brudny uniósł koszulkę. Rana była płytka i niegroźna.

– To tylko draśnięcie – odparł. – Połóż się. Zadzwonię po pomoc.

Wybrał numer podany przez Aszrafa, ale zanim zdołał cokolwiek powiedzieć, w drzwiach stanęli jacyś obcy ludzie. Wśród nich mały facecik z wąsem. Ich cień.
===LxciECQWZVZiUGJTYgg+BzEBZwYwVTdRYVI2ADYOaFlpXj1cZVA=

Rozdział 18

Pies sąsiada szczekał tak zajadle, jakby za płotem ustawiło się co najmniej dwudziestu listonoszy, a każdy dodatkowo złośliwie go rozjuszał. Julka zaciągnęła się swoim heetsem i spojrzała w niebo. Cienki rogal księżyca co chwila przysłaniały przemykające po niebie chmury, a skórę muskał chłodny wiosenny wiatr.

Miała złe przeczucie. Próbowała z tym walczyć, ale nie mogła uwolnić się od myśli, że dokładnie w tej chwili, prawie trzy tysiące kilometrów na południe, Brudny i Witos spędzają ten czas wspólnie, pod tym samym niebem, roznegliżowani, z drinkami w dłoniach, flirtując jak para nastolatków. Znała go i wiedziała, że kobiety do niego lgną. A on, choć miał swoje zasady, czasem zdawał się ulegać ich wdziękom. Nie w sensie fizycznym, ale miał w sobie pewną irytującą cechę, która sprawiała, że nie potrafił zdusić takich zalotów w zarodku. A Julka nie lubiła zostawiać sobie marginesu błędu. Tej całej Witos natomiast za grosz nie ufała. I nawet jeśli momentami czuła się z tym jak przewrażliwiona idiotka, to nie mogła ignorować kobiecej intuicji. Ta wysyłała sygnały wyjątkowo regularnie. Uważaj, bo to kawał przebiegłej suki. Jeśli tylko dostrzeże szansę, zaatakuje.

Zniesmaczona wyrzuciła heetsa do popielniczki i podniosła się z krzesła. Zabrała z ułożonej pod ścianą kupki kilka grubszych kawałków drewna i wróciła do salonu. Dwa z nich włożyła do kominka i przez moment patrzyła, jak języki ognia zaczynają oplatać bukowe polana. Jeszcze dwa dni i odzyskam kontrolę – myślała. Igor wróci z Egiptu, a ja na służbę. Jagna straci przewagę i moje lęki staną się tylko wspomnieniem.

Gdy wskoczyła pod koc i szczelnie się nim opatuliła, usłyszała sygnał smartfona. Sięgnęła po leżące na ławie urządzenie. Dzwonił Igor.

– Cześć – przywitała się.

– Cześć.

– Jeszcze nie śpisz? Jest już grubo po północy.

– U mnie po pierwszej. I nie śpię, bo się trochę narobiło.

– Co się narobiło?

– Ktoś chciał mnie zabić.

– Co? – Julka zerwała się z łóżka. – Jak to ktoś chciał cię zabić?

– Hassan właśnie skończył czynności. Wywieźli chłopa w czarnym worku.

– Zabiłeś go?

– Nie ja. Jagna.

– Jagna? Ale jak? Gdzie?

– U mnie w pokoju.

– Jak to u ciebie? I kto?

– Jeszcze nie wiem.

– Ja pierdolę… – jęknęła. – Czy ty możesz zacząć mówić pełnymi zdaniami?

– Powiem, jak się uspokoisz.

– Chryste…

Brudny zreferował jej wydarzenia z ostatnich godzin. Kilku wątków z pełną premedytacją nie eksponował, aby jej dodatkowo nie drażnić. Zresztą sam czuł się z tym kiepsko.

– Ale naprawdę nie masz żadnych podejrzeń, kim mógł być ten facet?

– Wygląda na Ruskiego i chyba tak trochę po ichniemu zaciągał. Dziwna sprawa, ale w kontekście tego, co o ruskiej mafii mówił Hassan, to może mieć jakiś związek ze śledztwem. Równie dobrze to mógł być jednak zwykły napad. Podobno czasem się zdarzają.

– Jasne…

– Też w to wątpię.

– Jak zareagował ten cały… jak mu tam?

– Mohamed Hassan. – Usłyszała, jak Brudny zapala papierosa. – Opowiedziałem mu, jak to wyglądało. Przyjął wszystko do wiadomości, ale nie wyglądał na przesadnie zadowolonego.

– Zapewne.

– Myślę, że był bardziej wkurwiony na samego siebie. W jego mniemaniu nie zapewnił nam bezpieczeństwa. I w sumie ma rację.

– Kiedy wracasz?

– Nie wiem, ale wątpię, żeby puścili nas już pojutrze. Zwłaszcza Jagnę. To ona pociągnęła za spust.

– Romek wie?

– Jeszcze nie. Jutro do niego zadzwonię. Ta informacja i tak nic mu nie da o tej porze. A to już starszy facet, który dodatkowo kiepsko sypia.

– A ty gdzie będziesz spał?

– W apartamencie Jagny.

– Nie było innego miejsca?

– Proponowali, ale powiedziałem, że mi to nie przeszkadza. Poza tym wolę mieć oko na to, co tu będą robić. Wiesz, jak jest…

– Podejrzewasz, że mogą coś kręcić?

– Nie, ale wolę nie dawać im okazji. Nie ufam im.

Świadomość, że Brudny zaśnie w łóżku, w którym na co dzień spała Witos, budziła w niej ambiwalentne uczucia. Miała tylko nadzieję, że partner przynajmniej zmieni pościel, choć jak go znała, to szczerze wątpiła, aby się tym przejął. Nie chciała jednak drążyć i wyjść na zołzę, która czepia się takich głupot. W końcu niechętnie musiała przyznać, że ta cała Jagna zaryzykowała własne życie, aby przyjść z odsieczą Igorowi, mało tego, dokonała tego bez broni, rzuciwszy się na dwukrotnie większego i uzbrojonego bandytę. Fakt, że wypadałoby jej za to podziękować, przyprawiał ją o dreszcze.

– A jak ona się czuje? – zapytała.

– Nieźle. To twarda babka. Dźgnął ją dość mocno, mimo to go nie puściła. Pozytywnie mnie zaskoczyła.

– Ale wymaga hospitalizacji?

– Myślę, że jutro ją wypuszczą. Hassan chce zrobić wizję lokalną, a jej obecność jest w tym wypadku nieodzowna. Ale gdyby nie ona…

– Pozdrów ją ode mnie – ucięła Julka.

– Pozdrowię.

Zamienili jeszcze kilka słów i rozmowa dobiegła końca. Brudny zapewnił ją, żeby się niczym nie przejmowała. Niespecjalnie ją uspokoił, bo gdy tak mówił, zwykle kończyło się źle. Postanowiła wziąć gorący prysznic, ale zamiast oczyścić umysł, w jej głowie narosło tylko więcej pytań. Bo co, jeśli to nie był żaden napad? Kim mógł być napastnik i dlaczego chciał wyeliminować Igora?

Baumann, przynajmniej czysto teoretycznie, mógł mieć powiązania z grupami przestępczymi ze Wschodu, ale po pierwsze na ich tle był płotką, a po drugie niemożliwe wydawało się, aby w ciągu kilkunastu godzin zdołał zorganizować taką akcję. Owszem, jeśli miał znajomości, zlecenie zabójstwa mieściło się w granicach jego możliwości, ale co by tym osiągnął? Większe problemy miał na miejscu i logika wskazywała, że jeśli czuł się w jakiś sposób zagrożony, to powinien skupić uwagę na rozwiązaniach pozwalających mu ugrać coś tu i teraz. Poza tym skąd miał wiedzieć, że Brudny przebywa w Egipcie i jakie prowadzi śledztwo? Czyżby mieli w komendzie kreta? Teoria, że miał z tym coś wspólnego profesor Żukowski, w ogóle wydawała się absurdalna. Pozostawała kwestia relacji w egipskich organach ścigania, ale tu mogła tylko gdybać. Komuś jednak wyraźnie zależało na tym, żeby prawda na temat tych trupów nigdy nie wyszła na jaw. Tak czy siak, jeśli to nie był napad, wyłaniał się całkowicie nowy obraz rzeczywistości. Jeszcze bardziej niejasnej, mętnej i zagmatwanej. Tym bardziej obawiała się o bezpieczeństwo Igora. W Egipcie na pewno nie był bezpieczny.

Spać położyła się dopiero po drugiej. W nocy śniła koszmary o wstających z grobowców mumiach i hordach biegających jej pod nogami skarabeuszy. Gdy się obudziła, stwierdziła, że do Egiptu na wakacje już nie poleci.
===LxciECQWZVZiUGJTYgg+BzEBZwYwVTdRYVI2ADYOaFlpXj1cZVA=

Rozdział 19

Wbrew pozorom kolejny dzień minął szybko. Kapitan Hassan wykazał się pełnym profesjonalizmem i sprawnie przeprowadził wszystkie niezbędne czynności. Z samego rana Brudny zadzwonił do Witos. Okazało się, że partnerka skończyła ostatnie badania i szykuje się do opuszczenia szpitala. Przyjechała w towarzystwie braci Hassanów, z opatrunkiem na udzie.

– Jak noga? – zapytał, widząc, że trochę kuleje.

– To tylko draśnięcie – odparła, wyraźnie nawiązując do jego słów sprzed kilkunastu godzin.

Wizja lokalna przebiegła bezproblemowo. Brudny z Witos krok po kroku przedstawili przebieg zdarzenia, co kapitan Hassan skrzętnie notował w czarnym notesiku. Wszystko zostało też nagrane i zabezpieczone cyfrowo. Kolejnym punktem dnia była wizyta w prosektorium, dokąd przewieziono zwłoki napastnika. Nie miał przy sobie żadnych dokumentów, a pobrane odciski palców nie widniały w systemie, co oznaczało, że ustalenie tożsamości mężczyzny może zająć jeszcze trochę czasu. Ślady walki potwierdzały zeznania polskich policjantów, więc i tu trudno było doszukiwać się jakichś niedomówień. Zabezpieczona broń oczywiście trafiła do ekspertów od balistyki, ale na wyniki ich pracy należało p oczekać co najmniej kilka dni, zwłaszcza że pistolet nie figurował w żadnych rejestrach. W kwestii noża pojawił się za to szereg pytań.

– To sztylet typu dżambia, typowo arabski wyrób. W dzisiejszych czasach rzadkość. Mało kto ich jeszcze używa, a już na pewno nie obcokrajowcy – tłumaczył kapitan Hassan.

– Zasłona dymna? – zapytał Brudny, przyglądając się dowodowi.

– Sprawdzimy to. Ale zgodzę się, że to pierwsza konkluzja, jaka przychodzi mi do głowy. Komuś zależało, aby to wyglądało na robotę Egipcjanina.

Nóż nie należał do wyjątkowych, a tym bardziej drogich czy rzadkich. Podobne można było kupić niemal na każdym rogu, choćby w lepiej zaopatrzonych sklepach z pamiątkami, dlatego chwilowo nie było sensu dłużej się nad tym rozwodzić.

Późnym popołudniem czynności zostały zakończone, a Brudny i Witos podpisali przetłumaczone na język polski zeznania. Poszło jak z płatka. Zastanawiał się, ile w tym zasługi Czarneckiego. Poinformował go o wszystkim zaraz po przebudzeniu.

– Ja was tam wysłałem i ja was do siebie ściągnę – oznajmił komendant, jakby obwiniał się o zaistniałą sytuację. – O nic się nie martwcie. Zadbam, aby wszystko przebiegło sprawnie i bezproblemowo. W razie jakichkolwiek pytań jestem pod telefonem.

Po wspólnym obiedzie, podczas którego starali się omijać temat śledztwa, kapitan Hassan zaprosił ich do swojego biura. W środku czekały już na nich szykowne imbryki z zaparzoną kawą i herbatą, zdobione filiżanki oraz trochę lokalnych słodkości. Mohamed wrócił jednak do służbowego tonu.

– W chwili obecnej nie będę miał do was więcej pytań – oznajmił. – Nie ma też przeciwskazań, żebyście już jutro wrócili do domu. Niestety, ja muszę przełożyć swój przyjazd. Sami rozumiecie.

To było dla Brudnego spore zaskoczenie, ale rzeczywiście musiał przyznać, że Hassan wywiązał się ze swoich obowiązków na medal. Wszystko poszło sprawnie i bez niepotrzebnych proceduralnych obstrukcji, a kwestia opóźnionej rewizyty została już zgłoszona drogą służbową. Z jednej strony ucieszył się, że będzie mógł wrócić do domu, z drugiej – czuł, że straci niepowtarzalną szansę, aby wyjaśnić, kim był jego niedoszły zabójca i dlaczego czyhał na jego życie.

Pozostała kwestia noclegu, bo jego apartament wciąż był nieczynny. Na szczęście w budynku znajdowały się dwa wolne, jeden na tym samym piętrze, w związku z czym Brudny, pod okiem dwóch ludzi wysłanych przez Hassana do ochrony, pospiesznie zebrał wszystkie swoje rzeczy i przeniósł je do bliźniaczego apartamentu po drugiej stronie korytarza. Z poupychanych byle jak ciuchów wyjął te, w których zamierzał rozpocząć kolejny dzień, i wyszedł na drobne zakupy. Po powrocie wziął prysznic, użył perfum i poszedł do pokoju Witos. Obok jej drzwi kręcił się umundurowany policjant. Skinął mu i zapukał.

– Cześć, wejdź, proszę – powiedziała, gdy otworzyła.

– Może…

– Przestań. Wchodź.

Jagna musiała być dopiero po kąpieli, bo przyjęła go w samym ręczniku. Mokre czarne włosy lśniły świeżością, a unoszący się w apartamencie zapach wyraźnie sugerował, że zadbała o urodę.

Wręczył jej sporych rozmiarów pudło z lokalnymi czekoladkami.

– Dziękuję. – Uśmiechnęła się i znienacka skradła mu buziaka. – Naprawdę nie trzeba było.

– Trzeba było – odparł.

– Ech, dobra, rozgość się. Wstawiłam wodę, więc możesz zaraz zalać dwie kawy. Ja potrzebuję jeszcze kilku minut w łazience, żeby się ogarnąć.

Brudny wykorzystał ten czas, aby zapalić na balkonie. Jego myśli krążyły nie wokół śledztwa i wydarzeń z poprzedniej nocy, ale wokół Jagny. Potrafił analizować swoje uczucia jak nikt inny i nie mógł negować faktu, że w pewnym sensie jest nią oczarowany. Miała wszystko, co powinna mieć kobieta idealna. Piękna, zgrabna, mądra, dbająca o zdrowie, a do tego obowiązkowa, silna i odważna. Może trochę za dużo gadała, ale w życiu poznał wystarczająco wiele kobiet, aby pogodzić się z tym, że to jedna z tych cech, z którymi nie ma sensu walczyć. Empirycznie nie był w stanie stwierdzić tylko jednej rzeczy. W spojrzeniu Jagny kryło się coś, co pozwalało przypuszczać, że poza tymi wszystkimi zaletami ma też jeszcze jedną, w relacjach damsko-męskich być może kluczową. W jej oczach krył się prawdziwy demon, a ona – nie miał co do tego najmniejszych wątpliwości – w łóżku jest wyjątkowo ognistą kochanką.

Nie mógł opędzić się od podobnych myśli i choć podświadomie czuł, że nie powinien tu być, usprawiedliwiał się, że przecież musi jej podziękować za uratowanie życia. Tego wymagała zwykła przyzwoitość. A przynajmniej tak to sobie tłumaczył.

Jagna wyszła z łazienki w momencie, gdy dwie kawy stały już na ławie. Miała na sobie zwiewną czerwoną sukienkę. Włosy rozpuszczone, wciąż trochę mokre, w seksownym nieładzie. Brudny podniósł się z sofy. Odchrząknął.

– Raz jeszcze chciałbym ci podziękować – wydusił. – To, co zrobiłaś…

– Zrobiłby każdy policjant na świecie – dokończyła za niego. Serdecznie się uśmiechnęła.

– Nie każdy, Jagna. I dobrze o tym wiesz.

Brudny wyciągnął dłoń. Jagna uścisnęła ją, a potem go objęła. Poklepali się po plecach jak starzy przyjaciele, ale gdy już się wycofywała, jej usta na ułamek sekundy musnęły jego szyję. Niby przypadkiem, ale kiedy poczuł na karku jej ciepły oddech, sam instynktownie przycisnął ją do siebie mocniej. Zapach jej miękkiej skóry i wilgotnych włosów zawrócił mu w głowie. Przywarła do niego biodrami, piersiami, całą sobą.

– Wtedy się nie bałam – szepnęła. – Boję się teraz… – dodała i wtuliła się w jego szyję.

Brudny zamknął oczy. W takich momentach zdroworozsądkowe myślenie zawsze wypierały emocje. Ta piękna dziewczyna uratowała mu życie. Zrobiła to, nie bacząc na swoje. Tylko co teraz?

– Nie możemy – oznajmił i poluzował uścisk.

– Wiem. Dlatego się boję…

Z minaretów poniosło się nawoływanie do wieczornej modlitwy. Brudny niespiesznie wyswobodził się z uścisku Jagny. Nie oponowała. Pozwoliła mu na to. Spojrzał w jej błyszczące od hamowanych łez oczy. W wyobraźni ujrzał zapłakaną Julkę.

– Wybacz, ale muszę już iść. Jeszcze raz dziękuję – powiedział.

Zdążył zrobić tylko jeden krok, gdy Jagna uwiesiła mu się na szyi, a następnie przywarła ustami do jego ust. Jej palce mierzwiły mu włosy, przyciskała go do siebie. Brudny odwzajemnił pocałunek, a jego dłoń powędrowała na jej biodra, następnie pośladek. Ścisnął go mocno i wtedy oprzytomniał.

– Kurwa, Jagna! – rzucił, gdy zdołał wyrwać się z uścisku.

– Ale… – jęknęła, chcąc ponownie go pocałować. Nie pozwolił na to.

– Mam kobietę i dobrze o tym wiesz. Kocham ją i…

– Przepraszam – przerwała mu. Odsunęła się. – Przepraszam. Ja po prostu… ja…

– Pójdę już.

Komisarz czuł, że serce wali mu w piersi niczym młot pneumatyczny. Targały nim skrajne uczucia, w środku aż się gotował. Co gorsza, nie wiedział, co tak naprawdę wyprowadziło go z równowagi. Co sprawiło, że znów przesunął granicę.

Musiał wyjść. Natychmiast.

Ostatnie, co usłyszał, to kolejne „przepraszam”. Zamknął za sobą drzwi, bez słowa minął strzegącego korytarza mundurowego i żwawym krokiem ruszył do swojego apartamentu. Pomyślał, że tym razem ewidentnie przegiął pałę. I to on powinien przeprosić. Najpierw Jagnę, a potem Julkę. Gdy w łazience obmył twarz i spojrzał we własne odbicie, zdał sobie sprawę, że co do Julki, to może zabraknąć mu odwagi.
===LxciECQWZVZiUGJTYgg+BzEBZwYwVTdRYVI2ADYOaFlpXj1cZVA=

Rozdział 20

Inspektor Czarnecki chwycił konewkę i podlał stojącą na parapecie paprotkę. Odstawił naczynie. Przez dłuższą chwilę patrzył na krajobraz za spływającym deszczem oknem. Wiosenna burza pojawiła się znikąd i miał nadzieję, że teraz sam nie wywoła kolejnej.

Spojrzał na zegarek. Dochodziła dziesiąta, więc wszyscy powinni znajdować się już w pokoju odpraw. Poprawił krawat i włożył marynarkę, po czym opuścił gabinet.

Punkt dziesiąta chwycił za klamkę i otworzył drzwi. W środku rzeczywiście byli ci, których wezwał na zebranie. Po prawej stronie stołu siedzieli: naczelnik wydziału Robert Czyż, nadkomisarz Igor Brudny, nadkomisarz Julia Zawadzka i aspirant Mściwój Kruszwica, a po lewej traseolog Aleksander Dobrowolski, szefowa techników Anna Borucka oraz patomorfolog Magdalena Obojko. Kawę, w towarzystwie młodszej aspirant Jagny Witos, zalewał prokurator Wojciech Chmura. Panował nienachalny gwar.

– Dziękuję za punktualność – powiedział. Odczekał jeszcze do momentu, gdy swoje miejsca zajęli Chmura i Witos, następnie rozdał każdemu po chudej teczce z aktami. – Czy wszyscy zapoznali się z tematem dzisiejszego spotkania?

Zebrani pokiwali głowami. Dzień wcześniej każdemu z osobna wysłał wiadomość z podstawowymi informacjami dotyczącymi śledztwa zleconego Brudnemu i Witos. Spodziewał się na twarzach podwładnych oznak zaskoczenia, ale nie dostrzegł żadnych. Wziął to za dobrą monetę. Pracował z profesjonalistami.

– W takim razie w pierwszej kolejności chciałbym, aby Igor i Jagna przedstawili efekt swoich ustaleń z podróży do Egiptu – oznajmił. – Jak zapewne część z was wie, na miejscu nie obyło się bez przykrych niespodzianek. Zechciałbyś zacząć? – zwrócił się bezpośrednio do Brudnego.

Komisarz w ciągu kwadransa zreferował wydarzenia z ostatnich dni, począwszy od ustaleń sprzed wylotu, przez te, których dokonali w Egipcie, kończąc na wskazaniu kierunku, którym w jego ocenie powinni podążać. Jagna w kilku miejscach doprecyzowała jego wywód, a gdy Brudny wspomniał o tym, że bez broni rzuciła mu się na ratunek, w pokoju rozległa się burza oklasków. Czarnecki od razu wychwycił, że najmniej żywiołowo zareagowała Zawadzka.

Następny w kolejności głos zabrał Kruszwica. Przedstawił ustalenia dotyczące wypadku na krajowej trzydziestcedwójce oraz – nakreśliwszy sytuację – rozdał wszystkim wydrukowany protokół z przesłuchania Cezarego Sucheckiego. Swoje pięć minut otrzymała też Obojko, która przypomniała opinię Roberta Krzywickiego, swojego poprzednika, na temat zmumifikowanych zwłok, oraz prokurator Chmura, który wypowiedział się na temat ewentualnych ruchów ze strony prokuratury. Gdy już wszyscy zabrali głos, a w większości kubków z zaparzoną kawą zaczęło prześwitywać dno, na dworze kolejny raz zagrzmiało.

– Burza nie odpuszcza – mruknął naczelnik.

– I my też nie odpuścimy – oznajmił Czarnecki. – Wszystko wskazuje, że te śledztwa są jakoś powiązane. Co gorsza, ten bezpardonowy atak na Igora udowadnia, że komuś bardzo zależy, aby ta sprawa nigdy nie wypłynęła.

– Rozumiem, że to śledztwo od tej chwili traktujemy priorytetowo, a spotkanie jest jego oficjalnym otwarciem – odezwał się naczelnik.

– Tak. Obejmiesz dowodzenie nad czynnościami operacyjnymi, ale oczekuję, że wszystkie kluczowe decyzje będziesz omawiał ze mną. To ja otworzyłem tę puszkę Pandory i jestem zmuszony wziąć za to odpowiedzialność.

Czyż skinął na znak, że przyjął tę informację do wiadomości. Nie był jednak zadowolony i miał ku temu powody. Czarnecki doskonale zdawał sobie sprawę, że na linii Czyż – Brudny będzie zgrzytać. Pierwszy był typowym służbistą i nie tryskał radością, gdy dowiedział się, że Igor dołącza do wydziału, charakter drugiego automatycznie stawiał go po drugiej stronie barykady. Oficjalnie nie mógł jednak przekazać dowodzenia Brudnemu, bo tym samym podważyłby autorytet naczelnika, a to mogłoby stworzyć w wydziale swoisty precedens, którego skutki wydawały się trudne do przewidzenia.

– Trzeba podjąć decyzję dotyczącą zatrzymania Baumanna – zmienił temat Kruszwica, wymownie zerkając na prokuratora Chmurę.

– Jakie mamy na niego dowody?

– Zeznania Sucheckiego. Powiedział wystarczająco, aby wsadzić Baumanna na trzy miesiące. Do tego czasu powinniśmy znaleźć więcej. Pytanie do Igora, czy warto?

– Nie ma pośpiechu – włączył się do rozmowy Brudny. – Jeśli ten cały Baumann ma z tym jakiś związek, to warto mu się przyjrzeć. Doskonale wie, że mamy jego człowieka, więc pozostaje czekać na jego błąd. Niech się zastanawia, czy Suchecki się rozpruł, czy dopiero się rozpruje. Wtedy najłatwiej o błąd.

– Zgadzam się – wtrąciła Witos. – Chętnie wzięłabym na spytki Żukowskiego. Nie chcę ferować wyroków, ale według ustaleń to jego motyw wydaje się najmocniejszy.

– Pełna zgoda. Sprawdziłam go – włączyła się do rozmowy Julka. – Żukowski to profesor, którego o opinię w sprawie znalezionych przed pięcioma laty zwłok prosił sierżant Leszek Bigos prowadzący tamto śledztwo. Nikt nie zainteresował się jego historią, którą Żukowski od lat stara się ukrywać.

– Ukrywać? – dopytał Kruszwica.

– Może „ukrywać” to złe słowo – zmitygowała się. – W każdym razie nie opowiada o niej. W jednym z wywiadów, jakoś tuż po ataku w świątyni Hatszepsut, wyraźnie poprosił media, aby nie pytały go o śmierć żony. Tłumaczył to, co wydaje się zrozumiałe, potrzebą ochrony małoletniej córki. I albo w tamtych czasach rzeczywiście panowały inne obyczaje, a dziennikarze potrafili jego wolę uszanować, albo dokonał niemożliwego, bo informacja na temat śmierci jego żony nie przebiła się do masowego odbiorcy. Potem już nigdy nie udzielał wywiadów na ten temat. Owszem, czasem jego opinia pojawiała się w jakichś opracowaniach naukowych, ale dotyczyła stricte spraw zawodowych, głównie wątków związanych z historią i odkryciami archeologicznymi w Egipcie. Osobistą tragedię pokryła pajęczyna czasu.

– Poetycko – mruknęła Obojko.

– Tak mi się powiedziało, ale chyba wszyscy wiemy, o co chodzi.

– A ta jego córka? Mieszka w Polsce?

– Nazywa się Salima Myszkowska, ale w środowisku bardziej znana jest jako Ana Mei. To aktorka występująca głównie w reklamach i tych wszystkich paradokumentach w rodzaju Trudnych spraw czy Ukrytej prawdy.

Julka wyciągnęła wydruki z dossier kobiety. Czarnecki przyjrzał się jej fotografiom, których większość była zrobiona przez profesjonalistę. Na części z nich występowała jedynie w jasnej bieliźnie, która kusząco kontrastowała z jej ciemniejszą karnacją. Szczupła, zgrabna, z długimi, sięgającymi dołu pleców włosami, wielu mężczyznom mogłaby zawrócić w głowie, co z resztą potwierdzały wymowne pomruki obecnych przy stole. W jej spojrzeniu kryła się jakaś drapieżność, ale gdy się uśmiechała, to wrażenie natychmiast ulatywało.

– Niezła laska – mruknął w końcu Mściwój. – Ale jeśli idziemy w tę stronę, to ją też wypadałoby odwiedzić. Mamy kogoś zaufanego we Wrocławiu? – To pytanie skierował do Czyża.

– Poczekaj, nie skończyłam – wtrąciła się Julka.

– Okej, przepraszam.

– Salima Myszkowska jest żoną Mieczysława Myszkowskiego, znanego w stolicy krętacza związanego ze światkiem modowym. Facet pojawił się znikąd, chwaląc się, że dorobił się na kryptowalucie, i szybko wkręcił się w towarzystwo lokalnych celebrytów, a w zasadzie celebrytek. To wtedy zszedł się z Salimą, która sama próbowała szczęścia, zresztą z marnym skutkiem, w show-biznesie. Postawił nawet swoje butiki, ale szybko je zamknął, bo po pierwsze handlował w nich podróbkami znanych marek, a po drugie wystawiał lewe faktury. Finalnie spadł na cztery łapy i uwaga, bo to w kontekście całej sprawy dość symptomatyczne, zajął się pośrednictwem matrymonialnym.

– Pośrednictwem matrymonialnym?

– Brzmi grzecznie, prawda? – Julka uśmiechnęła się pod nosem. – Tylko że to jego pośrednictwo polegało na wysyłaniu tych wszystkich niespełnionych modeleczek i aktoreczek szejkom do Dubaju.

– Ooo!

– Myszkowski albo jednak nie miał głowy do interesów, albo nadepnął komuś na odcisk, bo pięć lat temu wyleciał do Dubaju i słuch o nim zaginął. Salimie nie zostawił nic poza długami.

– No to rzeczywiście robi się ciekawie.

– Świetna robota – pochwalił Czarnecki. – Czy uda się z tego wycisnąć coś jeszcze?

– Może być trudno, bo jestem już po rozmowie z Jarkiem Bodnarem, znajomym ze stołecznej, który kiedyś kręcił się koło Myszkowskiego. Odpuścił temat, bo jakiekolwiek próby uzyskania dalszych informacji nic nie dały. Szejkowie po prostu nas olali.

– Oni mają w dupie cały świat – dodała Borucka.

– Otóż to – zgodziła się Julka. – W każdym razie z Salimą warto pogadać. Nawet jeśli na pierwszy rzut oka ta sprawa ma niewiele wspólnego z naszym śledztwem.

– Niczego nie wykluczajmy – zauważył Czarnecki. – I dlatego wolałbym, aby nie cedować tego na kolegów z Wrocławia. Ktoś chętny?

– Chętnie pojadę – zaoferowała się Jagna.

– Zgoda – oznajmił Czarnecki. – Igor?

– Żukowski prowadzi dziś zajęcia w Zielonej Górze, więc spróbuję go złapać. Potem pokręcę się wokół Baumanna. Julka przygotowała też listę innych osób, które warto odwiedzić. Jakoś się tym z Jagną i Mściwojem podzielimy.

– Brzmi jak plan. Panie prokuratorze?

Chmura przysłuchiwał się dyskusji w milczeniu. Czarnecki zdawał sobie sprawę, że na tym etapie nie ma zbyt wiele do powiedzenia, tym bardziej że jego plan na szybkie zakończenie prostego śledztwa w sprawie wypadku busa z imigrantami legł w gruzach. Podejrzany, którego mógł wsadzić do więzienia jednym machnięciem ręki, nagle stał się głównym świadkiem w śledztwie, które wcale nie było takie oczywiste. Była jednak i druga strona medalu, bo choć nikt nie lubił, kiedy sytuacja się komplikuje, to rozwikłanie sprawy dotyczącej zabójstwa niezidentyfikowanego Araba miało jednak dużo większy potencjał. Tym, w przeciwieństwie do posadzenia jakiegoś kmiota za spowodowanie wypadku, oficjalnie mógłby się chwalić.

– A co ja mogę? – Chmura wykonał wymowny gest dłonią. – Wszystko, co mówicie, ma solidną podbudowę w poszlakach. Suchecki i tak trafi za kratki, więc jakoś to przełknę.

– Zatem postanowione. Co do Baumanna, to facet ma być pilnowany dwadzieścia cztery godziny na dobę. Raporty z każdego dnia chcę mieć na biurku o ósmej rano. Sam postaram się docisnąć Egipt.

– Pozostaje kwestia trupa z tatuażem – zauważył Brudny.

– Julka?

– Wrzuciłam go na bęben, ale na razie bez wyników. Co prawda program do identyfikacji biometrycznej oparty na informacjach o rysach twarzy wskazał czterech potencjalnych kandydatów, ale wszyscy żyją i mają się dobrze. Uważam, że należałoby skupić się na tatuażu, a tu będę potrzebowała pomocy. Liczba salonów wykonujących tego typu usługi oscyluje w Polsce w granicach czterech tysięcy. Jeśli mam jednocześnie działać w terenie, to sama tego nie ogarnę.

– Dostaniesz kilku ludzi. Coś jeszcze?

Komendant poprawił okulary i omiótł wzrokiem twarze zebranych. Na żadnej z nich, może poza naczelnikiem Czyżem, nie widać było zwątpienia. Chwilę później życzył wszystkim powodzenia i wstał od stołu. W pomieszczeniu rozległ się szelest zbieranych z blatu kartek, odgłosy siorbania resztek zimnej kawy i stukot przestawianych krzeseł. Inspektor Romuald Czarnecki pomyślał, że cholernie mu tego brakowało.

* * *

Igor wyszedł w towarzystwie Julki oraz Mściowoja i Jagny. Na korytarzu zamienili jeszcze kilka kurtuazyjnych zdań, wrócili też na chwilę do wydarzeń w Egipcie. Rozmowa niezbyt się kleiła i Brudny wiedział, co jest tego powodem. Nie chcąc dalej brnąć w tę głupotę, poinformował, że najwyższy czas zabrać się do roboty. Z komendy wyszedł jednak sam. Julka musiała skorzystać z toalety.

Na dworze wciąż siąpiło, ale zza chmur nieśmiało przebijało się słońce. Stanął pod gzymsem i zapalił. Jego myśli wciąż krążyły wokół spraw, wokół których krążyć już nie powinny. Niby sytuacja została z Jagną wyjaśniona. Przeprosił ją w samolocie i oboje ustalili, że nie będą do tego wracać. Z jej tonu mógł jednak wywnioskować, że nie jest co do tego w stu procentach przekonana. Irytowało go to okrutnie. Na trasie z lotniska do Zielonej Góry prawie się nie odzywali, w związku z czym droga powrotna dłużyła się niemiłosiernie, co gorsza, zamiast skupić się na wyzwaniach kolejnego dnia, wciąż myślał tylko o tym, co wydarzyło się w apartamencie Jagny.

Julka przywitała go w seksownej bieliźnie. Na stole pyszniło się sushi i butelka białego wina, ale żeby nie wzbudzać podejrzeń wziął ją na kanapie jeszcze przed jedzeniem. Ale właśnie – zrobił to, żeby nie wzbudzać podejrzeń. Brzmiało okropnie, jednak nawet wtedy uciekał myślami do gorącego Egiptu. Pragnął Julki, ale myślał o Jagnie. Czuł się jak szmata.

– Musisz być zmęczony, co? – zagadnęła go, gdy już skończyli się kochać.

– Trochę – mruknął i ją pocałował. – Zjemy tę surowiznę?

Zjedli, popili winem, pogadali, a potem przed snem pokochali się jeszcze raz. Tym razem Igor nie czuł już takiego dysonansu, mimo to odnosił wrażenie, że Julka coś podejrzewa. Zupełnie jakby wszystkie grzechy miał wypisane na czole.

Nad ranem wydawało się, że wszystko wróciło do normy. Wstali, ogarnęli się, zjedli jajecznicę i wypili kawę, rozmawiali już tylko o śledztwie. Na tym korytarzu wszystko jednak wróciło. Znów poczuł się z tym źle, Jagna zaś zdawała się tylko podkręcać targające nim poczucie winy. A to rzuciła mu krótkie, acz treściwe spojrzenie, a to posłała filuterny uśmiech. Zawsze robiła to w momencie, gdy Julka nie patrzyła, z takim perfidnym wyczuciem dystansu i czasu, niczym perfekcyjnie przygotowana do walki bokserka. A może był przewrażliwiony? Może po prostu chciała być miła?

Zgasił papierosa i wyrzucił do stojącego obok kosza na śmieci. Wtedy drzwi komendy się otworzyły i stanęła w nich Jagna.

– Chciałam to zrobić dyskretnie, żeby nie było… – zaczęła półgłosem. – Przypadkiem w moim bagażu zawieruszyły się twoje gacie – dodała i wcisnęła mu w ręce czarne bokserki.

– Co? – zapytał zaskoczony.

– Zgarnęłam je automatycznie i zorientowałam się, dopiero gdy się rozpakowałam.

– Ja pierd… – Rozejrzał się po okolicy. – I co ja mam niby z nimi…

Zamilkł i upchnął je w kieszeni płaszcza, bo zza niedomkniętych drzwi poniósł się głos Julki. Nerwowo przełknął ślinę. Ta sytuacja była aż nadto absurdalna. Jagna jednak miała rację. Nigdy nie był pedantem w kwestii porządku i zdarzało mu się bezmyślnie zostawić bieliznę akurat tam, gdzie ją z siebie ściągnął, za co Julka notorycznie go strofowała. Rozdrażniony, roztargniony, w emocjach po napaści, mógł zrobić dokładnie to samo w apartamencie Jagny, w którym przecież spał noc po ataku. Zapomniał ich zabrać. Kurwa!

– Gotowa? – zagadnął Julkę, gdy ta wyłoniła się z holu komendy.

– Gotowa – odparła. Zerknęła na Jagnę. Ten jej słodko-pierdzący uśmieszek prawie nigdy nie schodził jej z twarzy.

– Do Wrocławia pojadę z Mściwojem – powiedziała. W odczuciu Brudnego nawet to zabrzmiało nienaturalnie.

– To dobrze. Pasujecie do siebie. – Julka objęła partnera w pasie. – Mściwój i Jagna. Jesteście w podobnym wieku. Nosicie takie staropolskie imiona. Może to jakiś znak? – dodała, siląc się na szczery uśmiech. Zdaniem Brudnego uśmiechała się niczym kot na widok bezbronnej myszy.

– Kto wie?

Jagna skinęła i odeszła w kierunku parkingu. Igor z Julką odprowadzili ją wzrokiem.

– Ona naprawdę na ciebie leci – mruknęła Zawadzka.

– Kurwa, Julka! – zaprotestował. – Skończ z tym, bo zaczynasz mnie irytować.

– No co? Tylko stwierdzam fakt.

– Powiedziałem: starczy. Więcej powtarzać nie będę.

Wyjął kolejnego papierosa i wyswobodziwszy się z jej objęć, ruszył w kierunku zaparkowanego patrola. Naprawdę miał już tego serdecznie dość. Te scenki zakrawały o groteskę. Jak w jakiejś żałosnej brazylijskiej telenoweli. Nie na to się pisał, decydując się na związek z kobietą.

– Co cię ugryzło? – zapytała Julka, gdy wsiedli do samochodu.

– Nic.

– Przecież widzę. Ty się tak nie wściekasz. A przynajmniej nie z powodu takich głupot.

– Właśnie. Głupot. Cieszę się, że sama to dostrzegasz.

– To naprawdę nie można już zażartować?

– Nie ciągnij tematu. Jest robota.

Brudny włączył silnik i pogłośnił radio. Jakaś nieznana mu prezenterka wyliczała szkody spowodowane przez niedawną burzę. Podobno runęło kilka drzew, aleja Konstytucji 3 Maja była zaś nieprzejezdna, bo w niecce przy Centrum Nauki Keplera zebrała się deszczówka. Tam zawsze był problem, a studzienki nie miały takiej przepustowości.

– On jest teraz na tym uniwerku? – zapytał, gdy włączył się do ruchu.

– Właśnie zaczął kolejne zajęcia.

– Kiedy kończy?

– Trwają godzinę.

– Jest tam jeszcze ta buda z żarciem?

– Jest.

– Najpierw coś zjemy.

– Okej.

W drodze do „Kuchni Polskiej” Igor Brudny znów nie myślał o powierzonym mu zadaniu. Jego głowę zajmowały kobiety i coraz bardziej dokuczliwe wizje. Jedna z nich przebijała się do świadomości wyjątkowo usilnie. On po prostu nie jest stworzony do związków.
===LxciECQWZVZiUGJTYgg+BzEBZwYwVTdRYVI2ADYOaFlpXj1cZVA=

Rozdział 21

Marek Żukowski wytarł pot z czoła. Przez dłuższą chwilę obserwował studentów opuszczających salę wykładową i zastanawiał się, czy choć jeden z nich zapamiętał to, o czym opowiadał. Grobowce w Dolinie Królów i Deir el-Bahari zawsze były jego konikiem. Spędził tam prawie dwadzieścia lat. Ramzes, Seti, Totmes, Amenhotep, Merenptah, Tutanchamon i oczywiście królowa Hatszepsut. O wszystkich mógłby opowiadać godzinami. Wtedy czuł, że żyje. Odkrywanie historii zawartej w hieroglifach wyrytych w skale tysiące lat temu zawsze budziło w nim poczucie, że robi coś ważnego, a przekazywanie tej wiedzy, zarażanie tą pasją młodych umysłów, sprawiało mu jeszcze więcej frajdy. Cieszył się jak dziecko, gdy studenci przychodzili do niego po zajęciach i dopytywali o różne szczegóły, konfrontowali wyczytane w sieci ciekawostki czy opowiadali, że na ostatnich wakacjach odwiedzili Luksor i byli w tym czy tamtym grobowcu. Wtedy on odszukiwał w pamięci jakąś anegdotę z przeszłości i pomimo że powinien spędzać ten czas na odpoczynku, opowiadał, jak podczas prac ukąsiła go kobra albo przypadkiem odkopał złoty naszyjnik wart dziś miliony dolarów. Żałował tylko, że takie wizyty stawały się w ostatnim czasie coraz rzadsze. Młodzi ludzie woleli Facebooki i TikToki, które zmieniały ich piękne, chłonne umysły w jałową papkę.

Westchnął, jak to miał w zwyczaju, gdy nachodziły go ponure myśli. Egipt już nie był tak tajemniczy, zagadkowy i niedostępny jak jeszcze kilkadziesiąt lat temu. Co gorsza, większość studentów traktowało go jako miejsce kolejnego wypadu na tanie wakacje, podczas których rzadko kiedy w ogóle opuszczali luksusowy hotel. On wciąż kochał Egipt, mimo że ten odebrał mu najważniejszą osobę na świecie. Czasem zastanawiał się, jak to jest w ogóle możliwe i czy to nie jakaś forma schizofrenii? Bo jak można było darzyć bezgraniczną miłością kraj, który bezpowrotnie zniszczył mu życie?

Och, moja Fatimo. Gdybyś widziała, na jaką piękną kobietę wyrosła nasza Salima. Byłabyś z niej dumna.

Żukowski podrapał się po brodzie, przeczesał dłonią zmierzwione włosy i zabrał się do zbierania materiałów dydaktycznych. Wtedy, ku jego uciesze, otwarły się drzwi do opustoszałej już sali wykładowej, ale zamiast dwójki spragnionych wiedzy żaków dostrzegł dwoje ludzi w kwiecie wieku. Zdecydowanie nie wyglądali ani na studentów, ani na wolnych słuchaczy.

– Dzień dobry – przywitał się, poprawiając krawat. – Czym mogę służyć?

– Jesteśmy z wydziału kryminalnego Komendy Policji Miejskiej w Zielonej Górze. Nadkomisarz Igor Brudny i nadkomisarz Julia Zawadzka. Chcielibyśmy zadać panu kilka pytań.

– Nadkomisarz Brudny… – Profesor zmarszczył brwi. Poczuł, że jego serce gwałtownie przyspiesza. Przyjrzał się wyjętym legitymacjom. – Chyba gdzieś już słyszałem to nazwisko…

– Cieszę się, że tylko gdzieś. Rozumiem, że to były pańskie ostatnie zajęcia?

– Tak. Właśnie skończyłem. A w jakiej sprawie zaszczycili mnie państwo swoją obecnością?

– Pan już kiedyś pomagał policji, zgadza się?

– Owszem. Raz. Kilka lat temu. Dokładnie nie pamiętam, ale… – Żukowski spojrzał na zegarek. Nazbyt nerwowo, co uświadomił sobie chwilę później. Policjanci nie spuszczali z niego wzroku, co sprawiło, że poczuł się jeszcze bardziej przytłoczony. – Za dziesięć minut zacznie się tu kolejny wykład. Proponuję przenieść się do mojego gabinetu na pierwszym piętrze.

Trzy minuty później cała trójka znalazła się w skromnym pomieszczeniu z widokiem na teren okupowany przez studencką brać. Poza kilkoma szafami wypełnionymi książkami i skoroszytami w środku znajdowało się jedynie stare biurko pamiętające zapewne czasy przełomu wieków. Żukowski zaproponował kawę, na co goście chętnie przystali. W drodze do gabinetu intensywnie szukał w pamięci, skąd może znać to nazwisko. Brudny, Brudny, Brudny… Rzadko oglądał telewizję, większość czasu spędzał na studiowaniu interesujących go tematów z zakresu historii Egiptu, ale w końcu sobie przypomniał. To było chyba w czasie politycznego kryzysu jesienią ubiegłego roku. To właśnie wtedy mówiono o niejakim komisarzu Igorze Brudnym, który ścigał szaleńca polującego na najwyższych funkcjonariuszy państwowych.

– Proszę wybaczyć bałagan. Dzielę ten gabinet z profesorem Guzowskim, a to zawsze utrudnia dbanie o porządek – wyjaśnił, nerwowo rozglądając się po gabinecie. – I trzeba jeszcze przynieść krzesło. Pozwolicie państwo, że…

– Proszę się nie fatygować. Postoję – wtrąciła Julka.

– Ale…

– Naprawdę. Nic nie szkodzi.

Profesor przełknął ślinę i uciekł wzrokiem. Wykonał zupełnie niepotrzebny gest ręką, okręcił się wokół własnej osi i usiadł przy biurku. Poprawił okulary i chwycił długopis, ale zaraz go puścił. Zrozumiał, że to wróciło. Oblał go zimny pot, następnie dostał skrętu kiszek. Napiął się w nadziei, że zaraz mu przejdzie. Zacisnął powieki, wtedy nerwobóle ustąpiły.

– W takim razie słucham państwa – powiedział. Dłoń mu drżała.

– To my chcielibyśmy posłuchać pana.

– Ach… – Zaschło mu w gardle.

– Domyśla się pan, dlaczego postanowiliśmy pana odwiedzić?

Mężczyzna po drugiej stronie stołu miał odpychający wyraz twarzy. Blizny przecinające lewą brew, prawy policzek i czoło jedynie to wrażenie potęgowały, przez co bardziej przypominał przestępcę niż policjanta. Mierzył go surowym wzrokiem, niczym sęp, który tylko czeka na okazję, aby wyrwać mu wątrobę. Jeszcze za życia.

– Nie do końca, ale… proszę wybaczyć, denerwuję się…

– A czym? – zapytała policjantka. Blizna na jej policzku i ponury wyraz twarzy też nie budziły miłych skojarzeń. Stała oparta o półkę z książkami i nie spuszczała z niego wzroku.

– Nie jestem przyzwyczajony do wizyt stróżów prawa. I to jeszcze w miejscu pracy.

– Możemy pojechać na komendę – zaproponował policjant.

– Może jednak…

– Czym się pan tak denerwuje?

– Przepraszam. Czy mogę skorzystać z toalety?

– Jeśli pan musi.

Ból brzucha wrócił ze zdwojoną siłą. Żukowski podniósł się z krzesła i zgarbiony przemknął obok policjantów. Kobieta wyszła za nim. Odprowadziła go spojrzeniem do drzwi na końcu korytarza. Czuł na plecach jej palący wzrok.

Ciśnienie na pęcherz było tak duże, że znów go zblokowało. Stał nad pisuarem, nie mogąc zebrać myśli. Zawsze szybko się denerwował. Zwykle byle czym, dlatego rzadko oglądał telewizję. Brzuch potrafił go rozboleć, gdy usłyszał o trzęsieniu ziemi albo katastrofie samolotu. Ataki terrorystyczne budziły w nim największy lęk. Zdarzało się, że nie spał przez wiele dni, wyobrażając sobie krzyk ofiar. Pobrzmiewał mu w uszach bez ustanku. Wtedy zwykle wizualizował sobie ich twarze. Przerażone, struchlałe, spryskane świeżą krwią. Błysk maczet, huk wystrzałów. To wszystko zawsze było takie realne.

Wycisnąwszy z siebie kilka kropel, zapiął rozporek i podszedł do umywalki. Odkręcił zimną wodę i obmył twarz. Raz, drugi, trzeci. Jeszcze jeden skurcz jelit. Ten był słabszy. Do wytrzymania. Odetchnął.

Nie chciał przechodzić przez to kolejny raz. Tylko czego oni od niego chcieli?

– Panie Żukowski? – Głos dobiegający zza drzwi był miękki, ale stanowczy.

– Już wychodzę.

– Wszystko w porządku?

Profesor wyrzucił papierowy ręcznik do kosza i wyszedł z toalety. Przeprosił policjantkę i szybkim krokiem ruszył do swojego gabinetu. W środku znów poczuł, że robi mu się słabo. Usiadł na krześle. Zamknął oczy. Otworzył.

– Ja… bardzo przepraszam, ale miewam ataki paniki. Chyba właśnie mam.

– Potrzebuje pan pomocy? – Głos kobiety nagle złagodniał.

– Nie, nie… – Żukowski machnął dłonią. Poczuł ulgę. – Zaraz mi przejdzie. Ja po prostu… zdenerwowałem się państwa wizytą. Wciąż pamiętam, co… przeżywałem wcześniej.

– To znaczy?

– Długo by opowiadać. Stresujące sytuacje przypominają mi… proszę wybaczyć. Zaraz mi przejdzie. Już przechodzi. Uff…

Żukowski poszukał chusteczek. Wytarł spocone czoło. Odetchnął głębiej, w końcu przełknął ślinę, odchrząknął.

– Już czuję się lepiej – oznajmił. – Raz jeszcze przepraszam. Nie panuję nad tym.

– Jest pan pewny, że wszystko w porządku?

– Tak. To znaczy chyba tak. Choć bywało lepiej.

– Możemy przyjść później albo na przykład jutro.

– Nie, nie. Jestem gotowy. Proszę pytać.

Żukowski poprawił okulary i spojrzał na siedzącego naprzeciwko policjanta. Wyglądał na znużonego zaistniałą sytuacją, ale przynajmniej nie przypominał już głodnego sępa.

– O której kończy pan jutro zajęcia? – zapytał mężczyzna.

– O piętnastej.

– Po pracy jedzie pan prosto do domu?

– Tak, ale… na krótko. O siódmej dwadzieścia mam pociąg do Wrocławia.

– W takim razie przyjedziemy do pana jutro o szesnastej.

– Ale…

– Proszę odpocząć. Sprawa, z którą do pana przyszliśmy, nie należy do błahych. Dlatego oczekuję, że będzie pan w dobrej formie.

Protesty nic nie dały. Policjant wstał z krzesła, pożegnał się i wyszedł. Drzwi zamknęła jego partnerka. Żukowski opadł na krzesło i poszukał kolejnej chusteczki. Wytarł czoło. Chwycił teczkę. Zamknął powieki. Pomyślał, że nigdy się od tej traumy nie uwolni. Pomyślał też, że chyba powinien ponownie skonsultować się ze swoim psychoterapeutą.
===LxciECQWZVZiUGJTYgg+BzEBZwYwVTdRYVI2ADYOaFlpXj1cZVA=

Rozdział 22

– Przyklejcie mu ogon. Koniecznie. Facet zachowuje się co najmniej dziwnie i albo zgrywa wariata, albo rzeczywiście jest chory psychicznie. Nie możemy go spuścić z oczu – polecił Brudny i się rozłączył. Wyrzucił niedopałek i wsiadł do samochodu.

– Co teraz? – zapytała Julka.

Brudny posłał jej niejasne spojrzenie. Uruchomił silnik.

– Jedziemy do Hieny – mruknął.

– Okej.

Julka odchrząknęła i przeniosła wzrok na boczną szybę. Jakakolwiek rozmowa niedotycząca śledztwa mijała się z celem. Igor był nastroszony jak jeżozwierz i nie do końca rozumiała dlaczego. Niewiele go ruszało i rzadko pozwalał, by emocje przejmowały nad nim kontrolę. W zasadzie to nie zdarzało się prawie nigdy. Potrafił przyjmować najgorsze wiadomości z niemal stoickim spokojem, w milczeniu, niczym zaprogramowany robot. Dlatego był takim dobrym gliną. Kalkulował na chłodno. Nikt ani nic nie mogło wyprowadzić go z równowagi. Dlaczego więc teraz zachowywał się jak naburmuszony smarkacz?

Na ulicę Batorego, gdzie swoją norę miała Hiena, dotarli w niecały kwadrans. Brudny nie znał jej osobiście, ale sporo o niej słyszał, także z ust starej przyjaciółki z sierocińca, Aliny Szlachetko, która też ugrzęzła na lata w branży usług seksualnych. Rozmówił się z nią, gdy zatrzymali się z Jagną na siku jeszcze w drodze z lotniska.

– Część, Igor! – przywitała się dziarsko. – Jak ja cię dawno nie słyszałam? Nawet chciałam zadzwonić, ale… wiesz, jak jest… ja tam wolę się nie wychylać. Mam teraz dobre życie i nie chcę tego zepsuć.

– Cześć – powiedział. – Ciebie też miło słyszeć.

– Coś się stało?

– Mam sprawę.

– No tak. – Szlachetko się roześmiała. – Przecież ty nigdy nie dzwonisz, żeby zapytać, co słychać. No chyba że przy okazji.

– Nie będę się spierał.

– I za to cię lubię. Co ci tam leży na wątrobie?

– Hiena.

– Hiena… – Jej głos stwardniał. – Hiena to… hiena. Kawał wrednej suki.

– Pracowałaś dla niej?

– Nie. Wtedy nie była jeszcze taka mocna, żeby rozdawać karty. W ogóle różne plotki o niej chodziły. Podobno kiedyś działała w Warszawie i wysyłała do szejków te wszystkie modeleczki i aktoreczki, ale coś się rypło i została z niczym. Dlatego musiała się zwijać i wylądowała w Zielonej Górze. I wiesz… – odchrząknęła – po tych twoich wyczynach i wycięciu ekipy Małpy, która trzymała na tym łapy, urosła w siłę. Wiesz, jak to jest. Ten biznes nie lubi próżni.

Życie policjanta przypominało uganianie się za własnym ogonem. Dwa lata wcześniej rzeczywiście wpakował za kratki grupkę sutenerów, której przewodziła niejaka Grażyna Pawlicka, pseudonim Małpa, na co dzień urzędująca we Wrocławiu. Przejęła interes po Wiedźminie, handlarzu żywym towarem, w tym dziećmi, który po akcji sprokurowanej przez jakąś dziewuchę wylądował w szpitalu, podłączony do rurek. Małpa musiała się jednak pożegnać z przygranicznym rynkiem, bo straciła wsparcie skorumpowanego wówczas wydziału kryminalnego, którego dowódca skończył podziurawiony jak sito przez Julkę. W branży znów zrobiła się dziura i wszystko wskazywało, że wykorzystała ją Hiena.

– Da się z nią pogadać? – zapytał.

– Już ci mówiłam. To wredna bladź. Zawsze była bezwzględna.

– Nie o nią tu chodzi.

– To co ja mam ci powiedzieć? Jak cię znam, to pewnie i tak już podjąłeś decyzję.

– A kojarzysz tę jej Rahmę?

– Egipcjankę?

– Tak.

– Słyszałam o niej, ale nigdy jej nie widziałam. Nawet nie wiem, czy naprawdę istnieje. W branży chodziły pogłoski, że Hiena właśnie dzięki niej na nowo odbudowała swoją pozycję. Podobno pracuje tylko dla naprawdę bogatych klientów. I nie mówię tu o jakichś nuworyszach, którzy trafili w totka, ale o takich, którzy nie dość, że są w stanie zapłacić kilkadziesiąt tysięcy za noc, to jeszcze potrafią być sprawczy.

– Czyli?

– Prezesi wielkich spółek, międzynarodowych firm, politycy. Właśnie dzięki takim klientom Hiena dziś czuje się bezkarna. Za to człowiek z ulicy na usługi Rahmy raczej nie ma co liczyć. Ale chyba znów za bardzo się rozgadałam. Jeśli mam być szczera, to wolałabym na tym zakończyć.

– To mi wystarczy.

– A ty mógłbyś kiedyś zadzwonić w innej sprawie? Poważnie mówię.

– Może kiedyś. Poza tym wszystko okej?

– Nigdy nie byłam tak szczęśliwa jak obecnie. Nie chciałabym tego stracić. Dlatego… ale chyba nie muszę ci tego mówić.

– Poczułbym się dotknięty.

Szlachetko szczerze się roześmiała i zaraz się pożegnali. Oczywiste było, że ta rozmowa zostanie między nimi.

Teraz stał na parkingu pod nowo wybudowanym apartamentowcem. Hiena mieszkała na ostatnim piętrze.

– Poczekasz tu i będziesz mnie ubezpieczać – zwrócił się do Julki.

– Nie sądzisz, że…

– Nie utrudniaj – uciął.

– Nie podoba mi się twój ton.

– Wyjaśnimy to sobie później. Teraz jest robota i idę tam sam.

– To se, kurwa, idź.

Brudny wyjął ze schowka walthera i wcisnął go sobie za pasek. Kluczyki zostawił Julce. Zapalił i rozejrzał się po okolicy. Wydawała się spokojna. Osiedle apartamentowców zostało oddane do użytku w ubiegłym roku, więc wszystko wyglądało na nowe i zdecydowanie zbyt sterylne. Brakowało drzew, poza tymi świeżo nasadzonymi, choć trawniki sprawiały wrażenie, jakby ktoś dopiero co pomalował je na zielono. Na kolorowym placu zabaw bawiło się kilka szkrabów. Ich matki, poza jedną, która bujała córeczkę na huśtawce, siedziały na ławkach ze spojrzeniami wbitymi w ekrany smartfonów. Na parkingu w większości stały samochody luksusowych niemieckich marek oraz sporo zdobywających rynek SUV-ów, ale odnalazł też jedno ferrari i dwa mustangi. Nowe osiedle zdecydowanie nie należało do tanich, a tym bardziej dostępnych dla przeciętnego zjadacza chleba.

Podszedł do klatki prowadzącej do mieszkania Hieny. Obok rozmawiało dwóch mężczyzn. Jeden z nich siedział na sportowym motocyklu, z kaskiem na głowie, drugi, z wytatuowanymi rękami, palił papierosa. Brudny usiadł na pobliskiej ławce, aby w spokoju dokończyć papierosa i poczekać na okazję, żeby nie korzystać z domofonu. Młodzi mężczyźni krótko później przybili piątkę, a ten na hondzie lekko odkręcił manetkę i wyjechał z parkingu. Jego kolega ruszył w stronę klatki, dlatego Brudny wyrzucił niedopałek i wszedł razem z nim. W windzie dostrzegł, że facet nie czuje się pewnie. Wyczuł też charakterystyczny zapach marihuany. Od szóstego piętra sam kontynuował podróż w górę. Wysiadł i poszukał numeru sto dwanaście. Pomyślał, że Hiena ma wyjątkowo perfidne poczucie humoru. Zapukał. Odczekał. Z wnętrza poniosło się szczekanie psa. Raczej z tych obronnych.

– Pokaż się – usłyszał kobiecy głos. Stanął naprzeciwko wizjera. – Kim jesteś i czego chcesz?

– Porozmawiać. Jestem z policji.

– W jakieś sprawie?

– Pani otworzy, to się pani dowie.

– Spierdalaj.

Brudny usłyszał kroki. Ich pogłos sugerował, że kobieta skierowała się w głąb apartamentu. Zapukał raz jeszcze. Tym razem bardziej stanowczo. Szczekanie się wzmogło.

– Powiedziałam, żebyś spierdalał! – rozległo się zza drzwi.

– To ja wykończyłem ekipę Małpy, więc przestań drzeć japę, tylko otwieraj te jebane drzwi – warknął, co w takich sytuacjach raczej rzadko mu się zdarzało. Mimo to huknął pięścią w drzwi jeszcze dwukrotnie. Wtedy usłyszał zgrzyt zamka i drzwi nieśmiało się uchyliły. W szparze dostrzegł pół kobiecej twarzy. Niepomalowane oko zlustrowało go od stóp do głów. Chwilę później złoty łańcuszek łączący drzwi z framugą opadł.

– Psa proszę się nie obawiać. Nie gryzie – oznajmiła kobieta, gdy się zawahał, dostrzegłszy za jej plecami machającego cienkim ogonem pitbulla.

Komisarz przekroczył próg. Bestia od razu do niego doskoczyła i zaczęła obwąchiwać nogawki jego spodni. Nigdy nie bał się psów i raczej łapał z nimi dobry kontakt, mimo to poczuł się zagrożony. Cwana, pomyślał, zerkając przez ramię. Kobieta kończyła przekręcać zamki w drzwiach. Wskazała mu gestem dłoni drzwi do salonu.

– Proszę się rozgościć – powiedziała. Jej głos sugerował, że albo była podziębiona, albo dzień wcześniej mocno popiła. – Nie chciałam być nieuprzejma. Poza tym niedawno się obudziłam i… zresztą nieważne. A na Barry’ego proszę nie zwracać uwagi. Jest jak dziecko.

– Nie wątpię.

– Kawy? – Kobieta zakaszlała, zakrywając usta pięścią.

– Czarna bez cukru. Jest pani w mieszkaniu sama?

– Tylko z Barrym. – Uklękła i podrapała psiaka za uchem. – Jest przeuroczy, prawda?

Hiena podniosła wzrok na Brudnego, a potem wyprostowała się i wypięła silikonowe piersi. Nawet pod luźnym szlafrokiem odznaczały się imponującym rozmiarem. Wyglądała na kobietę w jego wieku, ale zdecydowanie zbyt ufającą reklamom usług oferujących zabiegi poprawiające urodę. Jej twarz przypominała maskę. Zapewne kiedyś była atrakcyjną kobietą, ale dziś wyglądała na zmęczoną życiem, może nawet trochę zagubioną. Nie miała makijażu, co jedynie potęgowało ten efekt. Krótkie czarne włosy do ramion i równo przycięta grzywka upodabniały ją do Umy Thurman z Pulp Fiction.

– Barbara Lakiernik. – Wyciągnęła dłoń w jego kierunku. Miała szponiaste palce zakończone przesadnie długimi tipsami. – A pan… – znów zakaszlała – to komisarz Igor Brudny, jak mniemam.

– Zatem obejdzie się bez pokazywania legitymacji.

– Owszem, obejdzie się. Nie poznałam pana. Wizjer zniekształca twarze, a ja się tu pana nie spodziewałam. Proszę usiąść. Zaparzę kawy.

Brudny rozsiadł się na jednym ze skórzanych foteli. Salon był przestronny, ale urządzony bez nachalnego przesytu, w stylu industrialnym. Ceglane ściany, nisko zawieszone lampy, ogromny plakat pulsującego nocą Dubaju, skręcone stalowe schody i stół, którego nogi przypominały jakiś dziwny mechanizm złożony z kół zębatych. W najdalszym rogu stało pianino, które jako jedyny element kompletnie nie pasowało do reszty wystroju. Barry kręcił się przy nodze swojej pani.

– Czym zasłużyłam sobie na ten zaszczyt? – zapytała Lakiernik, gdy postawiła tackę z dwoma parującymi filiżankami. Odchrząknęła.

– A myśli pani, że czymś sobie zasłużyła?

– To ja pytam pana. – Usiadła na kanapie i założyła nogę na nogę. Nietrudno było nie zauważyć, że nie miała na sobie bielizny.

– Wróciłem na służbę i chciałem rozejrzeć się po okolicy – powiedział Brudny. – Powiedzmy, że robię rekonesans, żeby wiedzieć, co w trawie piszczy.

– Hmm…

Lakiernik upiła łyk kawy i zaoferowała ciasteczka. Brudny wziął jedno z talerzyka i włożył do ust. Kokosowe.

– Widzę, że biznes kręci się dobrze – powiedział, teatralnie rozglądając się po salonie.

– Nie narzekam. Żyję z wynajmu nieruchomości. Płacę podatki. Wszystko w pełni legalnie.

– No tak. – Brudny schrupał drugą kokosankę. – A ile ma pani tych nieruchomości?

– Szesnaście. Wystarczy, żeby godnie żyć. Wyprzedzając natomiast kolejne pytanie, nie ingeruję w to, co robią osoby wynajmujące moje mieszkania. Tamten etap mojego życia uważam za zamknięty.

– Mogę zapalić?

– Proszę bardzo. – Hiena zdjęła z półki popielniczkę i postawiła ją na blacie. – Poczęstuje mnie pan?

Zapalili. Lakiernik znów musiała odkaszlnąć. Przeprosiła, tłumacząc, że kilka ostatnich dni czuła się naprawdę źle.

– Ale proszę się nie obawiać. To nie covid. Badałam się.

– Jasne – mruknął. – Wracając do tematu. Wszystkie szesnaście mieszkań wynajmują młode kobiety, mam rację?

– Nie tylko młode. Ale owszem, kobiety. Mężczyźni zawsze sprawiają więcej problemów. Piją, ćpają, imprezują do białego rana, zostawiają po sobie syf. Wolałam tego uniknąć. A Polska to wolny kraj i mogę podpisywać umowy wynajmu, z kim mi się podoba. Korzystam z tego prawa w pełni legalnie.

Jeszcze gdy Brudny był w Egipcie, Julka zlustrowała Hienę pod każdym względem. Rzeczywiście, trudno było się do niej przyczepić. Miała co najmniej szesnaście lokali, które wynajmowała różnej maści kobietom, i dla nikogo nie było tajemnicą, że lokatorki parają się najstarszym zawodem świata. Ale choć wyraźnie kłóciło się z to z tym, co o Hienie mówiła Alina Szlachetko, wszystko wskazywało na to, że ta stworzyła im godne warunki pracy. Przynajmniej tak to wyglądało na papierze, bo przez ostatni rok policja nie odnotowała żadnych poważniejszych skarg, pomijając kilku sąsiadów, którzy narzekali na nieobyczajne odgłosy zza ściany. Nie o te dziewuchy tu jednak chodziło. W talii kart Hieny była jedna, która mogła budzić jego zainteresowanie.

– No dobrze… – Brudny zgasił peta w popielniczce. – Nie przyszedłem tu, żeby panią nękać. Interesuje mnie tylko jedna z pani podopiecznych.

– Lokatorek… – sprostowała.

– Niech będzie. Lokatorek. – Komisarz upił kawy. – Chciałbym nawiązać kontakt z Rahmą. Niestety, w przeciwieństwie do innych dziewczyn ona nie reklamuje swoich usług na żadnym z portali.

– Rahma to mit. Ona nie istnieje.

Lakiernik znów zakaszlała i dyskretnie uciekła wzrokiem. Kłamała.

– Nic do niej nie mam. Muszę z nią jedynie porozmawiać.

– Już powiedziałam, ona nie istnieje.

– W takim razie poproszę po raz trzeci. I tym razem ostatni. – Brudny zapalił kolejnego papierosa. – Potrzebuję kontaktu do Rahmy i lepiej będzie, jeśli go otrzymam, zanim opuszczę to mieszkanie. Nie muszę dodawać, co się wydarzy, gdy wyjdę bez niego.

– Pan mi grozi, komisarzu?

Brudny nie odpowiedział. Owszem, groził jej. Co prawda nie mógł postawić jej żadnych zarzutów, bo to wymagałoby świadków, a wedle informacji, do których dotarła Julka, pracujące dla niej prostytutki nie narzekały. Ale mógł napsuć jej krwi na inne sposoby. Wystarczyło rozpuścić plotki, że pod danymi adresami pracują nosicielki wirusa HIV albo zrobić kilka nalotów na lokale. Taka informacja rozeszłaby się po mieście lotem błyskawicy i potencjalni klienci dwa razy by się zastanowili nad ponownym odwiedzeniem danego kurwidołka. Straty bez wątpienia byłyby niepowetowane.

Jego milczenie sprawiało, że wyraz twarzy Hieny zmienił się na taki, który tym razem nie odbiegał już tak bardzo od wizji przedstawionej przez Szlachetko. Rysy Lakiernik wyostrzyły się, oczy zwęziły, a kąciki ust opadły. Rzeczywiście, teraz trochę przypominała hienę.

– Czego pan od niej chce? – syknęła, wydmuchując dym. Położyła dłoń na łbie warującego pitbulla.

– Porozmawiać.

– O czym?

– To już nie pani sprawa.

– Moja suka, moja sprawa.

Ton jej głosu przypominał teraz tarcie zardzewiałej blachy papierem ściernym. Pies natychmiast postawił uszy, ale Brudny nie spuścił wzroku. Mruknął z zadowoleniem, co sprawiało, że wargi Hieny rozchyliły się w nerwowym grymasie.

– Zatem niech będzie – oznajmił. – Nie mam nic przeciwko, żeby była pani obecna przy rozmowie. Jutro może być?

– Kurwa mać.

– To nie jest odpowiedź.

– Nie wiem – warknęła. – Ona nie jest taka jak inne. Mamy specyficzną relację. Muszę zapytać.

Brudny wyjął z tylnej kieszeni notes i wyrwał kartkę. Napisał swój numer i przesunął ją w stronę Hieny.

– Czekam dziś do północy.

– A jeśli nie?

Nie musiał odpowiadać. Jeśli była inteligentna, to sama mogła się domyślić, a w takich momentach najlepiej działały niedopowiedzenia. Skoro otworzyła mu drzwi, doskonale wiedziała, z kim tańczy. Urzędująca w branży grupa Małpy była naprawdę mocna, a on rozbił cały gang sutenerów, choć sam ledwo powłóczył nogami. O numerze, jaki dwa lata wcześniej wyciął im w opuszczonej fermie drobiu, do dziś krążyły legendy.

Chwilę później drzwi za jego plecami się zamknęły. Odetchnął z ulgą. Ten jebany pitbull zestresował go bardziej, niż mógł podejrzewać. Pomyślał, że chwila spokoju nie potrwa długo. Julka też była jak pies. I już zwęszyła, że ma coś na sumieniu.
===LxciECQWZVZiUGJTYgg+BzEBZwYwVTdRYVI2ADYOaFlpXj1cZVA=

Rozdział 23

Rahma skończyła opróżniać pęcherz.

Odetchnęła z ulgą, gdy wycisnęła z siebie ostatnie krople i usłyszała głośny jęk leżącego na wznak mężczyzny. Na twarzy miał brudną szmatę przesiąkniętą jej moczem. Osławiony waterboarding, czyli tortura polegająca na wywołaniu wrażenia tonięcia, nie była najdziwniejszym fetyszem, z jakim się spotkała, ale jednym z tych, który sprawiał jej dziką rozkosz. Szczanie na duszącego się wiceprezydenta Wrocławia, który w tym czasie się masturbował, sprawiało, że sama się podniecała. Taka przyjemność kosztowała go pięć tysięcy złotych.

Po wszystkim grzecznie mu podziękowała, a wyraźnie rozanielony mężczyzna z widoczną już łysiną na czubku głowy najpierw wszystko posprzątał, a następnie skierował się do łazienki. Doprowadzenie się do porządku, który nie sugerowałby, że od czasu do czasu lubił przeobrazić się w kibel, zajęło mu nieco ponad dwadzieścia minut. Rahma w tym czasie zadbała o siebie. Nie miała innego wyboru, bo nigdy, pod żadnym pozorem, nie pozwalała dotykać miejsc intymnych swoim klientom. Taka, niestety, była rola szanującej się dominy, dlatego w szafie mieszkania należącego do życia numer dwa znajdował się szereg najróżniejszych zabawek erotycznych, w tym jej ulubionych dild i wibratorów. Nie to, że nie potrzebowała mężczyzn. Owszem, Rahma potrzebowała ich, i to bardzo, bo była świadomą swoich potrzeb nimfomanką. Była też jednak profesjonalistką, dlatego dla nich miejsce istniało tylko w życiu numer jeden.

Zdążyła osiągnąć orgazm krótko przed tym, gdy w łazience zamilkł prysznic. Z mężczyzną pożegnała się oschle, tak jak na to zasługiwał. Dopiero gdy zamknęła drzwi, ściągnęła z twarzy maskę, a następnie pozbyła się niewygodnego, lateksowego stroju. Wzięła długą kąpiel, zastanawiając się, jak powinna spędzić dzisiejszy wieczór. Miała ochotę na dobry film, dlatego uznała, że w pierwszej kolejności przejrzy w sieci aktualny repertuar. Przed seansem, żeby nie obżerać się popcornem, może zje sushi i wypije kieliszek dobrego wina.

O godzinie szesnastej była już gotowa. Zdecydowała się na klasykę. Jasnoniebieskie dżinsy, biała koszula i botki za kostkę, a do tego ciemne okulary Diora, w tę pogodę mające za główne zadanie utrzymywać w ryzach jej bujne czarne włosy. Gdy już założyła na ramię torebkę, usłyszała charakterystyczny dźwięk leżącego na komodzie smartfona. Zdziwiła się trochę, bo dziś nie umawiała się na żadne inne spotkanie. Gdy zobaczyła, kto dzwoni, przez chwilę wahała się, czy odebrać. W końcu wcisnęła jednak zieloną słuchawkę.

– Cześć – przywitała się.

– Cześć – usłyszała szorstki kobiecy głos.

– Coś pilnego, bo jestem umówiona i właśnie wychodzę – skłamała.

– Sama nie wiem.

– Zdecyduj się.

– Niedawno był u mnie pewien gliniarz. Powinnaś go kojarzyć.

– Ja? Niby skąd?

– Mówi ci coś nazwisko Brudny? Igor Brudny?

– Aha… No w sumie trudno go nie kojarzyć.

– Pytał o ciebie.

– O mnie?

– Spokojnie. Nie zna cię. Raczej nie wie, kim jesteś i czym się zajmujesz. To znaczy trochę wie, ale tylko to, że od czasu do czasu pracujesz w branży.

Rahma odłożyła torebkę i przysiadła na pufie, którego zwykle używała, aby wciągnąć kozaki.

– Czego on może ode mnie chcieć?

– Nie wiem. Nie chciał powiedzieć. Wnioskuję, że nie miał złych zamiarów. Raczej prowadzi jakieś śledztwo, ale jakie i czego dotyczy, to nie mam pojęcia. Może dotarł do jednego z twoich klientów? Może dotyczy jednego z nich? Naprawdę nie wiem, ale uparł się, żeby z tobą porozmawiać.

– Nie ma takiej opcji. I mam nadzieję, że wybiłaś mu to z głowy.

– Chciałam, ale to nie pierwszy lepszy krawężnik. Na takich akcjach zjadł zęby. Chyba nie muszę ci przypominać, że rozwalił biznes, jakim były dark party. I to on krótko później wybił w pień ludzi Małpy.

– Ale co to zmienia? Ja się z nim nie spotkam.

– Chyba nie będziesz miała wyboru.

– Barbara!

– Nie barbaruj mi tu. Wiesz, jak jest. Zagroził, że jeśli nie umówię wam tego spotkania, to dobierze mi się do tyłka. A to, jak wspominałam, nie byle jaki pies. Nie chcę kłopotów.

– Chyba i tak już je masz.

– Może, ale moim zdaniem on naprawdę nie chce ingerować w biznes. Zresztą nie ma podstaw. Napsuć krwi jednak może.

– Twojej.

– Jak mojej, to i twojej. I nie wkurwiaj mnie, bo chyba coś ci się pomyliło. Kto ci, kurwa, pomógł, gdy byłaś na dnie?

– Ty.

– Nie zapominaj o tym.

Rahma poczuła, że znów zaczyna się w sobie zapadać. Wrażenie, że pod nogami otwiera się bezdenna otchłań, nagle stało się niezwykle realne. Zawsze miewała duże wahania nastroju i łatwo popadała ze skrajności w skrajność. Jednego wieczoru czuła, że ma u stóp cały świat, aby rano dnia następnego kręcić sobie sznur. Zresztą miała już za sobą jedną próbę samobójczą. Pewne traumy zostawały z człowiekiem na zawsze.

– I jak niby miałoby wyglądać to spotkanie? – wyjąkała.

– Zgodził się, żebym była obecna. Jeśli zacznie za bardzo cisnąć, to zawsze będziemy mogły go wypieprzyć za drzwi.

– A jak mnie rozpozna?

– Nic nie mówił o maskach. Założysz jedną i tyle. Powiem mu, że to twój warunek. Taki nie do przeskoczenia. W innym wypadku odmawiasz.

– Myślisz, że się zgodzi?

– Nie jestem wróżką, ale jak znam się na ludziach, to ten facet jest konkretny. Wtedy i ja będę miała alibi.

Wieczór w towarzystwie Joaquina Phoenixa można było uznać za stracony. Ochota na sushi też jej przeszła. Pozostało wino.

– Daj mi chwilę. Muszę się zastanowić – odparła po dłuższym namyśle.

– Nie ma nad czym, więc się sprężaj.

– Dobrze.

Rahma się rozłączyła. Poczuła, jak na jej szyi zaciska się pętla. Czego ten glina mógł od niej chcieć? Przecież nie… Nie, na pewno nie. Zbyt dobrze się ukrywała, a żaden klient by jej nie wydał. To nie było w ich interesie. Zresztą żaden nie znał jej personaliów i nie widział jej twarzy. W tej branży dyskrecja należała do absolutnych priorytetów.

Wróciła do salonu. Stojak na wina nigdy nie świecił pustkami, bo majętni klienci poza uiszczeniem zapłaty za usługę zwykle obsypywali ją prezentami. Jednym z najpopularniejszych były właśnie alkohole. Przez chwilę zastanawiała się, czy powinna wybrać francuskiego merlota czy chilijskie chardonnay. Zdecydowała się na to drugie, wcisnęła je do torebki i zamówiwszy przez aplikację bolta, wyszła z lokalu.

Podróż windą z trzydziestego ósmego piętra Sky Tower trwała zaledwie moment. Nie było lepszego miejsca na prowadzenie działalności, bo do słynnego wrocławskiego wieżowca z różnych powodów ciągnęła większość jej klientów, stąd obecność w nim bogatych przedsiębiorców, lobbystów zagranicznych firm czy polityków nie budziła większego zainteresowania. Nie przyjmowała też gości hurtowo. Zwykle dwóch, trzech w tygodniu, więc sąsiedzi, którzy też korzystali ze swoich apartamentów okazyjnie, nie mieli prawa się przyczepić. Prawdziwe życie toczyło się w samym centrum, w jednej z kamienic przy Szewskiej. Tam Rahma już nie była Rahmą. Tam była sobą.

Droga do domu zajęła w tych godzinach nieco ponad dwadzieścia minut. Podziękowała za podwózkę i podeszła do drzwi. Wbiła kod i szarpnęła za klamkę, gdy usłyszała za plecami kroki. Obróciła się.

– Dzień dobry – usłyszała. Na schodkach stali mężczyzna i kobieta. Mniej więcej w jej wieku.

– Dzień dobry – opowiedziała.

– Czy pani Salima Myszkowska?

– Tak… – Zawahała się. – A z kim mam przyjemność?

– Aspirant Mściwój Kruszwica z Komendy Miejskiej w Zielonej Górze. A to młodsza aspirant Jagna Witos. Chcielibyśmy zadać pani kilka pytań.

Przełknęła ślinę. Otchłań pod jej nogami rozwarła się niczym szczęki mitycznego potwora. Oczami wyobraźni ujrzała wielką paszczę naszpikowaną ostrymi jak żyletki zębami. I długi, wijący się jęzor, który wysuwa się z głębi, aby zaraz owinąć się wokół jej kostki i ściągnąć ją w bezkresną czeluść.

– Wszystko w porządku? – usłyszała kobiecy głos.

– Tak, tak. Przepraszam. Po prostu nie spodziewałam się wizyty policji. Proszę wejść – odparła i przekroczyła próg.

W drodze na górę myślała tylko o tym, że przeszłość właśnie wyciąga po nią swoje długie szpony. I że to może być koniec jej podłego życia.
===LxciECQWZVZiUGJTYgg+BzEBZwYwVTdRYVI2ADYOaFlpXj1cZVA=

Rozdział 24

Julka czuła się okropnie.

Sama nie wiedziała, o co tak naprawdę mu chodzi. Igor zachowywał się jak nie on. Nie poznawała go. Nie chciała wyciągać pochopnych wniosków, ale jego reakcje ewidentnie miały związek z Witos. Na samo wspomnienie tej pindy od razu się jeżył. Prawie nic nie mówił. Zamiast wymieniać się wnioskami, wydawał jej polecenia. Zadzwoń do tego, zapytaj tamtego, idź tam, zostań. Jak do psa. Czym mu tak zawiniła? Czy naprawdę głupi żart na temat stosunku Jagny do jego osoby aż tak bardzo go dotknął? Owszem, Igor w czasie pełnienia obowiązków służbowych bywał oschły, szorstki i w odbiorze większości ludzi raczej antypatyczny, ale – właśnie – taki bywał wobec innych. Ich relacja od zawsze była jednak inna. Nawet gdy jeszcze nie byli parą, traktował ją inaczej. Może nie jak przyjaciela, ale przynajmniej jak zaufanego partnera. Ich relacja z czasem coraz bardziej się zacieśniała, a kolejne wydarzenia tylko ją umacniały. W końcu przyszedł ten moment, gdy mur, którym oddzielał się od reszty świata, na dobre zaczął się kruszyć, aby finalnie lec w gruzach. Podczas samotnego pobytu w Bieszczadach chyba na nowo, niekoniecznie świadomie, zaczął go budować, ale na szczęście – a przynajmniej taką miała nadzieję – zainterweniowała w odpowiedniej chwili. Niestety, jej entuzjazm trwał krótko, bo wyjazd do Egiptu z tą pieprzoną Jagną Witos znów wszystko skomplikował.

Z początku obwiniała siebie. Była zazdrosna i czasem nie potrafiła utrzymać języka za zębami. Igor, wbrew pozorom, miał niezwykle kruchy i delikatny charakter. Gdy był okuty w swoją zbroję, czuł się bezpieczny, ale gdy tylko ją zdejmował, zaczynał się miotać. Starała się mu pomagać, wypełniać emocjonalne braki całą sobą, udowadniać mu, że może na nią liczyć, nawet gdy po raz kolejny rzuci się z motyką na słońce. Znosiła jego ekscesy, lekkomyślne decyzje, męskie ego i czasem naprawdę wariackie pomysły. Pchała się z nim w miejsca, gdzie inni nigdy by nie zaryzykowali, czasem w samą paszczę lwa. I gdy już się wydawało, że udało się do niego dotrzeć, znów pojawiały się pęknięcia. Przecież jeszcze poprzedni wieczór spędzili, kochając się i zajadając sushi. Ten dzień był przeciwieństwem poprzedniego. I to tylko dlatego, że wspomniała o Jagnie.

Ta suka doprowadzała ją do furii. Co gorsza, nie była w stanie ustalić, do czego między nimi doszło. Bo do czegoś na pewno. Zachowanie Igora tylko ją w tym przekonaniu utwierdzało.

Teraz też prawie nie wychodził z sypialni. Od powrotu do domu zrobił to dwukrotnie. Raz poszedł do łazienki, a potem do kuchni, aby wyjąć z lodówki piwo i paczkę kabanosów. Julkę traktował jak powietrze.

Dość tego, postanowiła. Jesteśmy parą i wszystkie problemy będziemy rozwiązywać wspólnie. Żadna jebana Jagna Witos nie wejdzie między nas. A jeśli już, to po moim trupie.

Julka podniosła się z kanapy i ruszyła do sypialni. Przed drzwiami zatrzymała się, odetchnęła. Nie chciała wpadać jak wściekła osa. Nacisnęła klamkę. Igor leżał na łóżku z książką w ręku.

– Co czytasz? – zapytała.

– Książkę – odparł.

Zbliżyła się do łóżka i usiadła na jego krawędzi. Położyła dłoń na jego udzie.

– Dlaczego tacy wobec siebie jesteśmy? – zapytała.

– Jacy?

– No właśnie tacy. Prawie od rana chodzisz naburm… – Ugryzła się w język. – Ja po prostu nie chcę, żeby to tak wyglądało. Kochamy się, prawda?

– No prawda – burknął.

– To dlaczego tak się zachowujemy?

Brudny odłożył książkę na szafkę nocną. Spojrzał na Julkę.

– Mam być szczery?

– Mam nadzieję, że zawsze jesteś ze mną szczery.

– Powiem, jak obiecasz, że nie będziesz łapać mnie za słówka, nie będziesz się wściekać, nie będziesz mnie kontrować i dasz mi dokończyć.

– Dobra. Obiecuję. – Uśmiechnęła się.

– Zatem… – Brudny zamilkł, jakby szukał odpowiednich słów – odjebało ci na punkcie tej Jagny. Kompletnie. Wkurwiają mnie te ciągłe uwagi, aluzje, złośliwości i osobiste wycieczki. Nie pisałem się na takie gówno. Jagna to, owszem, fajna laska, ale mnie nie interesuje. Może się przymilać, wypinać dupę i prężyć cycki, ale to, że przypadkiem na nią spojrzę, nie znaczy, że mam ochotę zaciągnąć ją do wyra. I chcę, żeby to w końcu do ciebie dotarło.

– Przyjęłam do wiadomości i… przepraszam. Ale teraz to ja proszę cię o jedno. I wybacz, ale muszę to wiedzieć.

– Słucham.

– Czy ona w Egipcie chciała zaciągnąć się do łóżka?

– Skąd ten pomysł?

– Odpowiedz.

Brudny westchnął ciężko.

– Tak. Chciała. Ale odmówiłem. Czy to kończy ten cyrk?

– Wiedziałam… – Julka zacisnęła palce w pięść. – No, kurwa, wiedziałam…

– Tylko że to nic nie zmienia. A pamiętaj, że Czarnecki jej z tego powodu nie odeśle. Dlatego przestań robić sceny i przyzwyczaj się, że będziesz musiała z nią jeszcze współpracować. Bo pomijając całą resztę, to naprawdę dobra policjantka. I zna temat. Poza tym uratowała mi…

– Wiem, wiem, wiem. Nie musisz tego powtarzać.

– Po twojej reakcji widzę, że nic nie zrozumiałaś.

– Ja… – Julka zacisnęła zęby. Wypuściła powietrze. – Dobra. Przyjęłam. Jakoś to zniosę. Tylko nie wymagaj ode mnie, żebym srała przy niej tęczą.

– Wystarczy, że nie będziesz się przypieprzać.

Brudny z powrotem sięgnął po lekturę, ale wtedy Julka grzmotnęła go pięścią w udo.

– Nie przesadzasz? – zapytała.

Opuścił książkę.

– Po prostu powiedz, że dokończymy to śledztwo jak profesjonaliści – rzucił. – Niczego więcej nie oczekuję.

– Obiecam, jak ty obiecasz, że przestaniesz się jeżyć.

– Ja się nie jeżę. Chowam się w swojej jaskini.

Kąciki jego ust ledwo zauważalnie się uniosły.

– Nie denerwuj mnie – ostrzegła.

– Tylko dokończę rozdział.

– Jezu… Igor…

– Nie jezusuj mi tu i nie zmieniaj tematu. Co miałaś powiedzieć?

– Obiecuję, że nie będę drążyła tego tematu i zrobię wszystko, aby dokończyć to śledztwo, nie wybijając jej wszystkich zębów.

– Niech ci będzie.

– Teraz ty.

– Obiecuję, że… no właśnie… że co? Przecież się nie jeżę.

– Igor…

– Dobra. Nie będę. Daj mi dokończyć ten rozdział i coś obejrzymy.

– W takich momentach zwykle uprawiamy seks.

– Przekonałaś mnie.

Kochali się ostro i drapieżnie. Jak zawsze w chwilach, gdy się godzili. Seks był swoistym stemplem mającym pieczętować umowę kończącą wzajemne pretensje i do tej pory sprawdzało się to znakomicie. Po wszystkim Julka poszła do łazienki. Pod prysznicem czuła się już znacznie lepiej. Cieszyła się, że wszystko sobie wyjaśnili, a Jagna nagle stała się tylko jedną z wielu potencjalnych wielbicielek Igora. Niegroźną, nic nieznaczącą kłodą, której nawet nie musi przeskakiwać, a jedynie ominąć, nie zaprzątając sobie nią głowy. Momentami nie mogła oprzeć się wrażeniu, że rzeczywiście zachowywała się jak wariatka. Ile to się naczytała w poradnikach, że zazdrość potrafi być jak tsunami. A przecież to był Igor. Facet z zasadami. On nigdy by jej nie zdradził.

Po wyjściu spod prysznica zadbała jeszcze o skórę, wysuszyła włosy i włożyła bieliznę. Wystające z wypchanego po brzegi kosza na pranie gacie Brudnego uruchomiły w niej potrzebę pozbycia się resztek złogów po tej nieszczęsnej wyprawie do Egiptu. Ściągnęła pokrywę i zaczęła wybierać brudy, a następnie pakować je do pralki. Wtedy poczuła coś, co sprawiło, że znieruchomiała. Nerwowo przełknęła ślinę. Przytknęła ciuchy do nosa. Obcy zapach stał się bardziej intensywny. Z duszą na ramieniu zaczęła przekładać spodnie, koszulki, skarpety…

W końcu namierzyła źródło. Ze łzami w oczach przyrównała czarne bokserki partnera do pozostałych ubrań. Niestety, tylko one rozpylały ten znienawidzony zapach.

Pierdolony Jimmy Choo. Fragrances. Fetor tej kurwy!
===LxciECQWZVZiUGJTYgg+BzEBZwYwVTdRYVI2ADYOaFlpXj1cZVA=

Rozdział 25

Niebo było usłane gwiazdami, a w powietrzu unosił się zapach parującej gleby.

Jagna zamknęła okno i poczekała, aż brama się otworzy. Wjechała na podwórze i zaparkowała pomiędzy willą a drewutnią. Wysiadła. Z głębi schroniska niosło się poszczekiwanie psów. Odetchnęła i skierowała wzrok na schodzącą ze schodów postać.

– Cześć, kochana!

– Cześć.

Kobiety uściskały się mocno, wycałowały, wymieniły komplementy.

– A teraz chodź do środka, bo chłodno. – Olga Korneluk potarła własne ramiona. – Roladki już dochodzą. Zrobimy sobie ucztę.

Jagna pierwsza przekroczyła próg. Zdjęła buty i po nałożeniu kapci wkroczyła do salonu. W domu przyjaciółki czuła się jak u siebie, ale zawsze trochę jej zazdrościła. Sama nie miała tak majętnych rodziców, a w zasadzie nie miała ich już w ogóle. Ojciec zostawił rodzinę, gdy skończyła siedem lat, a matka, choć pracowała za troje, długo ledwo wiązała koniec z końcem. A i tak w końcu dopadł ją nowotwór. Historia Olgi różniła się o tyle, że jej matka odeszła później, gdy przyjaciółka była już zbuntowaną nastolatką. Jej szczęście polegało na tym, że wciąż miała ojca, który na dodatek był krezusem i nigdy jej na nic nie żałował. Kochał ją ponad życie.

Wonie lasu i psów wyparł zapach roladek wołowych. Uwielbiała je, a Olga w ich przygotowaniu osiągnęła absolutne mistrzostwo. Smakowały wyśmienicie, zwłaszcza że zostały podlane czerwonym winem z piwniczki ojca.

– A teraz opowiadaj – rzuciła Korneluk, gdy wytarła usta chusteczką. – Jak się mają sprawy z tym twoim Igorkiem? No i wiesz… tak w ogóle?

– Już ci mówiłam przez telefon.

– Eee tam, przez telefon. To się nie liczy.

– Ale ty jesteś uparta.

– No mów!

Jagna powtórzyła przyjaciółce wszystko, co wydarzyło się w Egipcie, tym razem z większą ilością pikantnych szczegółów, bo rzeczywiście przez telefon nie chciała kusić losu. Pokazała też opatrunek na nodze.

– Tak cię dziabnął? Po co ryzykowałaś? – Korneluk była zszokowana.

– No przecież mówiłam. Może gdyby Brudny mnie nie zaprosił do siebie i nie usłyszałabym tego, co usłyszałam. A tak… cóż… powiedzmy, że to była spontaniczna decyzja. Uznałam, że to najlepsze rozwiązanie.

– Ty zawsze byłaś bardziej szalona. Powiem więcej, kompletnie popieprzona.

– Przyganiał kocioł garnkowi.

– Może do tego nie wracajmy, okej? – Korneluk upiła łyk wina. – A jak z tym śledztwem?

– Dziś byłam z Mściwojem, dodam, że megaprzystojnym aspirantem, we Wrocławiu. U córki tego profesorka. Wyszło na to, że może być całkiem dobrą kandydatką na morderczynię.

– Naprawdę?

– No ta laska jest jakaś zwichnięta. Co ciekawe, ta cała Julka dokopała się do takich informacji, że mi kopara opadła. – Jagna nakreśliła przyjaciółce profil Salimy Myszkowskiej. – I teraz wyobraź sobie, że jak zaczęliśmy ją z Mściwojem maglować, to totalnie się pogubiła. Zaprzeczała samej sobie. Miotała się jak ryba wyciągnięta na brzeg. Ale najlepsze w tym wszystkim jest to, że babka maczała paluchy w tych dubajskich wyprawach polskich celebrytek.

– A konkretnie?

– W sumie to chyba nie powinnam ci tego mówić. Wiesz… tajemnica śledztwa. – Mrugnęła do Olgi.

– Nie wnerwiaj mnie. To nie są żarty, mam rację?

– No dobra. Oczywiście do niczego się nie przyznała i twierdziła, że nie ma z wysyłaniem tych dziewczyn do Dubaju nic wspólnego. Że nawet nie wiedziała, czym zajmuje się jej mąż. Ale gdy tylko przycisnęliśmy ją na temat tego Myszkowskiego, to czerwieniła się jak burak. A wiesz… po pierwsze facet wyparował, a po drugie niejedna z tych babek po kontaktach z szejkami mogłaby mieć motyw, aby wyżyć się na jakimś Bogu ducha winnym Arabie. Obie wiemy, do czego oni są zdolni…

– No wiemy, wiemy… – Korneluk westchnęła. – Czyli co? Macie potencjalną podejrzaną?

– Na to wygląda.

– No to dobrze. Powiem więcej. Wypijmy za to.

Kobiety stuknęły się kieliszkami i wychyliły do dna.

– Po powrocie na komendę zerknęłam też w raport Igora – powiedziała Jagna. – Wynika z niego, że jej ojciec także ma nierówno pod sufitem. Nie zapeszając, kolejny kandydat na mordercę.

– Hmm…

– Ale dobra, zostawmy to, bo na razie śledztwo jest w powijakach. Powiedz lepiej, co u ojca?

Korneluk machnęła ręką w geście rezygnacji.

– Nie zatrzymuje się. I co najgorsze, nie chce się zatrzymać.

– Pije?

– No pije, pije i najgorsze, że z profesorkiem. – Olga zaakcentowała ostatnie słowo.

– Kurwa mać…

Jagna wysłuchała przyjaciółki. Ta opowiedziała jej ze szczegółami o problemach, z którymi boryka się ojciec. Nie miała żadnych oporów, bo od zawsze dzieliły się wszystkim. Nie miały przed sobą tajemnic. Były jak siostry.

Czas na pogaduchach mijał szybko i zanim się obejrzały, wskazówki na designerskim zegarze ściennym wskazały kwadrans po pierwszej.

– Muszę jechać, kochana – przyznała niechętnie Jagna. – Jutro, a w zasadzie dziś o dziewiątej mamy spotkanie, więc… sama wiesz…

– A nie chciałabyś przespać się u mnie? Piłaś i…

– Dwa kieliszki. I to kilka godzin temu. Dawno wyparowały.

– No dobra. Jeśli musisz.

– Wiesz, jak jest.

W momencie gdy Jagna zarzucała płaszcz, z podwórza poniósł się charakterystyczny chrobot mechanizmu otwierającego bramę wjazdową.

– Chciałaś ojca, to masz – rzuciła Korneluk. – Ostatnio przyjeżdża, kiedy chce. Nawet nie pyta.

– To w końcu jego dom.

– On go kupił. Mieszkam w nim ja.

– Wiesz, jaki jest. Po prostu cię kocha i się o ciebie troszczy.

– Jasne.

– Pogadam z nim.

– Nic nie wskórasz, ale okej. Jak tam sobie chcesz.

Kobiety zeszły po schodach. Masywny SUV volvo właśnie niknął w garażu. Gdy zgasły światła, z pojazdu wychynął postawny mężczyzna w kapeluszu z szerokim rondem.

– Jagna! – zawołał. – Miło cię widzieć.

– Cześć, wujku.

Uściskali się. Wadim Ostrobramski omal jej nie udusił. Widać było, że pomimo problemów trzymał formę. Gdy w końcu uwolniła się z jego objęć, spojrzała w oczy wuja. Od lat zastępował jej ojca. Pomagał jej, był dla niej wsparciem, chronił ją, chyba nawet darzył uczuciem nie mniejszym niż rodzoną córkę. Pomyślała, że dla tego człowieka mogłaby zrobić wszystko.

– Gdybym wiedział, że będziesz, to przyjechałbym wcześniej. – Mówiąc to, zerknął w głąb podwórza. Psy najwyraźniej wyczuły jego obecność, bo zaczęły dziko ujadać. – Dlaczego mnie nie uprzedziłaś? – dodał.

– Nie planowałam. Wybacz.

– Ale wiesz, że musimy pogadać. – Ostrobramski teatralnie pogroził jej palcem.

– Wiem, ale nie dziś. Jutro rano mam spotkanie w komendzie i muszę być w formie. Wiesz, jak jest…

– Ale wszystko w porządku?

– Bez obaw. Radzę sobie.

– No jeśli tak…

– Naprawdę muszę jechać.

– Nie będę cię zatrzymywał.

Jagna pożegnała się, pomachała i wsiadła do samochodu. Włączyła reflektory. Odczekała do momentu, gdy skrzydła bramy wjazdowej z powrotem się rozsuną, po czym delikatnie wcisnęła gaz i opuściła teren schroniska.
===LxciECQWZVZiUGJTYgg+BzEBZwYwVTdRYVI2ADYOaFlpXj1cZVA=

Rozdział 26

Brudny upił kawy i podrapał się po nosie. W gabinecie przeznaczonym na spotkania grupy dochodzeniowo-śledczej obecny był już komplet ludzi. Nie miał dziś humoru, bo jeszcze na korytarzu zagadał go Czarnecki.

– Pojutrze wieczorem przylatuje kapitan Hassan z tłumaczem. Będziesz musiał się nimi zająć do spółki z Jagną – oznajmił.

Julka też była nie w sosie. Jakaś taka przygaszona, nieobecna. Był przekonany, że poprzedniego wieczoru wszystko sobie wyjaśnili, tymczasem ona zachowywała się, jakby co najmniej po pijaku nawrzucał jej, że jest gruba i brzydka. Nie rozumiał tego, ale nie naciskał. Musiała to przetrawić sama.

Ech, te kobiety – pomyślał, gdy usłyszał, że Czarnecki otwiera teczkę z raportami. Miał ochotę zapalić, ale od czasu gdy inspektor zasiadł na stołku komendanta, palenie na terenie komendy było surowo wzbronione. Bez wyjątków.

– Może zacznę od tego, że w środę będziemy mieli gości – oznajmił, poprawiając okulary. – Krótko po południu w komendzie pojawią się kapitan Mohamed Hassan, tłumacz Ashraf Hassan oraz lekarz medycyny sądowej i ekspert od mumifikacji Ibrahim al-Hadary. Chciałbym, abyście t raktowali ich jak profesjonalistów. – Czarnecki podniósł wzrok znad okularów i omiótł spojrzeniem zebranych. Wszyscy zgodnie wykonali jakiś drobny gest potwierdzający, że przyjęli tę informację do wiadomości. – Mam jeszcze jedną dobrą informację. Jutro dołączy do nas Ela.

– Ta Ela? – Borucka zrobiła wielkie oczy.

– Tak, przepraszam, że tak enigmatycznie, bo nie wszyscy z nią pracowali i niekoniecznie muszą kojarzyć. Miałem na myśli Elżbietę Pałkę. Na co dzień pracuje dla Centralnego Biura Śledczego, gdzie zajmuje stanowisko specjalisty do spraw informacji psychologicznej. Ukończyła między innymi słynną wśród profilerów amerykańską uczelnię Saint Joseph’s University. To wybitna ekspertka od tworzenia profili psychologicznych, a do tego niezwykle pracowita i przyjazna koleżanka.

– Potwierdzam – mruknął Brudny. – Kiedyś chciała zrobić ze mnie wariata, ale…

– Igor? – Czarnecki posłał mu wymowne spojrzenie.

– Nie dałeś mi dokończyć, ale wiem, głupi żart. Chciałem tylko powiedzieć, że nie znam lepszej babki od wchodzenia ludziom w umysły. Miło będzie znów popracować. Co do mnie to zresztą niewiele się chyba pomyliła.

Nikt się nie zaśmiał.

– W takim razie przejdźmy do bieżączki… – Czarnecki przewertował kilka kartek. – W odniesieniu do czynności to mamy kilka ciekawych spostrzeżeń. Zanim jednak oddam wam głos, chciałbym zasygnalizować, że prawdopodobnie udało się ustalić tożsamość ofiary odnalezionej w Egipcie. Bartek…

Bartosz Orycz był jednym z techników odpowiedzialnych za działania w sieci. Młody, ambitny, niepozorny, ale klepał w klawiaturę, jakby tańczył flamenco, i można było mieć p ewność, że jeśli czegoś nie znajdzie, to nie dlatego, że zostało dobrze ukryte, ale dlatego, że to nie istnieje. Julka czasem korzystała z jego pomocy. Z racji szczupłej postury przylgnęła do niego ksywka Chudy, a przy piwie Nasza Szkapa. Używała obu, bo Orycz nigdy się nie denerwował i zawsze powtarzała, że gdyby w Ziemię gruchnęła jakaś asteroida, to co najwyżej wzruszyłby ramionami i czekał, aż fala uderzeniowa zmiecie go z powierzchni.

– Trafiłem na studio tatuażu, które wykonało ten projekt – oznajmił tonem, jakby w ogóle go to nie obchodziło. – Autorem tego husarza jest niejaki Lucjan Zemła i wydziarał go trzem mężczyznom. Dwóch żyje i ma się dobrze. O trzecim słuch zaginął czternaście lat temu.

– Czyli go mamy – mruknął Kruszwica.

– Facet nazywa się Michał Darski i pochodzi z Bydgoszczy. Znany lokalnej policji z drobnych przestępstw. W wieku osiemnastu lat odsiedział krótki wyrok za rozbój. Kibol Zawiszy. Poprosiłem o więcej szczegółów, ale zostałem uprzedzony, że to może chwilę potrwać.

Orycz zamknął laptop i spojrzał na Czarneckiego. Inspektor mu podziękował i pozwolił opuścić gabinet, co Chudy czym prędzej uczynił. W tym czasie pomiędzy śledczymi trwała już zażarta dyskusja na temat uzyskanej informacji. Jej finał był dość banalny i nie wniósł do sprawy zbyt wiele, bo te strzępy danych na temat ofiary nie popychały śledztwa ani o milimetr, zwłaszcza że nie wynikało z nich nic, co mogłoby potwierdzać, że Darski mógł mieć jakikolwiek kontakt z Zieloną Górą. Nie było to oczywiście wykluczone i należało poczekać, aż koledzy z Bydgoszczy znajdą więcej czasu, aby przyjrzeć się tematowi bliżej. Brudny zauważył jednak, że ta informacja może okazać się cenna z zupełnie innego powodu.

– Będziemy mieć mocną kartę przetargową podczas rozmów z Hassanem – powiedział.

Jego samego bardziej interesowała tożsamość faceta, który omal go nie zabił. To on mógł być kluczem do odnalezienia człowieka sterującego tym wszystkim. Czarnecki przyznał mu rację.

– Sądzę też, że kapitan Hassan nie przylatywałby do nas z pustymi rękami – dodał inspektor. – Zawsze mogę go zapytać, jeśli uważasz to za stosowne?

– Wolę osobiście.

– Niech tak będzie. Przejdźmy do ustaleń z dnia ubiegłego. Skoro już zacząłeś, to proszę, kontynuuj.

Igor przedstawił sytuację. Wszyscy zdążyli zapoznać się z raportem, jaki złożył poprzedniego wieczora. Dziś nad ranem Czarnecki przesłał go do zebranych. Co innego jednak przeczytać, a co innego usłyszeć. Zachowanie profesora Żukowskiego rozbudziło wyobraźnię większości śledczych, zwłaszcza że każdy miał już wiedzę z raportu sporządzonego przez Kruszwicę i Witos. Mściwój zaczął swój wywód zaraz po Brudnym, który chwilowo pominął fakt rozmowy z Hieną. Jagna dzielnie mu partnerowała. Obraz, jaki wyłonił się z opowieści obojga aspirantów, podniósł ciśnienie zebranym jeszcze mocniej.

– Trzeba sprawdzić historię leczenia Żukowskiego i, jeśli takowa jest, jego córki. Oboje nie wyglądają na w pełni zdrowych psychicznie, a już na pewno nie do końca zrównoważonych – skwitował naczelnik, który do tej pory zachowywał wstrzemięźliwość.

– Zgadzam się. Zleć to, proszę, komuś odpowiedzialnemu – polecił Czarnecki.

Czyż przytaknął i upił kawy.

– Pozostaje kwestia Baumanna – zmienił temat Czarnecki. – Wedle raportu obserwacji zaczął zachowywać się podejrzanie.

– To znaczy? – zapytał Brudny.

– W ogóle nie wychodzi z domu – wyjaśnił Kruszwica, który został oddelegowany do pilotowania tematu. – Wczoraj po powrocie z Wrocławia zaszedłem do Sucheckiego i zapytałem, czy to normalne zachowanie. Powiedział, że szef zwykle odwiedza swoje knajpy dość regularnie. Lubi pilnować interesu.

– Boi się, więc siedzi cicho.

– Tylko że według zespołu obserwacyjnego nawet trudno ocenić, czy wciąż jest w domu. Mieszka na obrzeżach miasta. W zasadzie jest twoim sąsiadem, bo na Jędrzychowie. Ma pokaźną willę z bezpośrednim dostępem do lasu, więc teoretycznie mógł się nawet po cichu ewakuować.

– Hmm…

– A ta jego żona? – zapytała Witos.

– Dogląda interesu, jakby nic się nie wydarzyło. Zastanawiające jest coś innego. Patrol, który za nią jeździł, stwierdził, że spotkała się z dwoma młodymi mężczyznami. Z pierwszym na stacji benzynowej, a z drugim w lokalnej pierogarni. Nie wyglądali na takich, co mogliby do niej startować, mimo to ostatecznie obu przywiozła do domu.

– Dziwne. – Brudny odchrząknął. – Znali się wcześniej?

– Chłopaki z obserwacji twierdzą, że za każdym razem wyglądało to na pierwsze spotkanie.

– Randki w ciemno to raczej nie były – wtrąciła Witos.

– Macie ich personalia? – kontynuował Brudny.

– Nie, ale mamy zdjęcia, więc jak będzie trzeba, to ich znajdziemy. Z tym pierwszym pójdzie łatwiej, bo po wyjściu z domu Baumanna zamówił sobie bolta. Wystarczy zadzwonić do dostawcy usługi.

– Jak długo byli w domu?

– Pierwszy około godziny. Drugi ponad trzy.

– Baumann coś kombinuje. – Brudny się zasępił. W jego głowie natychmiast pojawiło się kilka teorii dotyczących obu młodych mężczyzn. – Masz te ich zdjęcia? – zapytał.

Kruszwica wyjął smartfon i przez chwilę w nim grzebał. W końcu odnalazł odpowiednie pliki i przekazał telefon Brudnemu.

Fotek było kilkadziesiąt, ale wszystkie raczej marnej jakości. Widać było, że obserwujący wykonali je swoimi telefonami, a że wynagrodzenie posterunkowych ledwo przekraczało cztery tysiące złotych na rękę, to trudno było się spodziewać, że otrzymają fotografie w 4K. Brudny pomyślał, że to i tak dobrze, że nie użyli służbowych.

Komisarz przejrzał zdjęcia. Mimo że wykonano je ze sporej odległości, na kilku dało się rozpoznać rysy twarzy. Nie to jednak było w tej chwili najważniejsze. Brudnego od razu uderzył fakt, że kompletnie nie pasowali do atrakcyjnej i napompowanej silikonem Samiry. Taka kobieta nigdy nie umówiłaby się z tego typu mężczyznami, gdyby nie miała konkretnego celu. Obaj ewidentnie nie dbali o swój wygląd. Chudzi, przygarbieni, zahukani, sprawiający wrażenie takich, co to wśród ludzi czują wyraźny dyskomfort. Ich garderoba wpisywała się w ich styl. Kiepsko skrojone dżinsy, porozciągane koszulki, bluzy z kapturem i znoszone adidasy. Jeden z nich miał długie włosy spięte w kitę.

– Kogo wam oni przypominają? – Komisarz puścił telefon w obieg. Dał zebranym chwilę, aby zapoznali się ze zdjęciami.

– Chłopaków do wzięcia? – parsknęła Borucka.

– Ktoś jeszcze? – Brudny ją zignorował.

– Niewydarzonych studentów?

– Inceli?

– Kogo? – Brudny zmarszczył brwi. Spojrzał na Aleksandra Dobrowolskiego, który posłużył się tym dziwnym terminem.

– Incel to taki przegryw. Charakteryzuje się tym, że nigdy nie bzyka, bo twierdzi, że nie jest atrakcyjny fizycznie i nie ma szans u kobiet. Zrobili sobie z tego nawet swoistą subkulturę.

– Subkultura nieruchających? – uruchomił się naczelnik Czyż. – Ja pierdolę. Ten świat naprawdę zmierza w dziwnym kierunku.

– Ja bym powiedziała, że to typowi informatycy – odezwała się w końcu Julka.

– Blisko!

– Hakerzy! – poprawiła się.

– Otóż to! – Brudny aż uderzył dłonią w stół.

– O kur… o cholera! – Kruszwica się zmitygował. Komendant nie tolerował przekleństw.

Przez dłuższą chwilę trwała burza mózgów. Ktoś podał w wątpliwość hipotezę Brudnego, ktoś inny przyznał mu rację. Pojawiło się jeszcze kilka innych teorii, ale żadna nie brzmiała sensowniej od tej zaproponowanej przez Igora. Baumann mógł próbować czyścić dyski i robić wszystko, aby ukryć swoją zbrodniczą działalność, jakakolwiek by ona była.

– Zatem Mściwoju – odezwał się Czarnecki. Głosy umilkły. – Zajmij się, proszę, namierzeniem tych mężczyzn.

– To nie wchodzimy od razu?

– Jeśli miał coś ukryć, zapewne już to zrobił. Jeśli Igor ma rację, to jest to nasz błąd zaniechania. Do domu Baumanna wejdziemy tak czy inaczej, bo mamy obciążające go zeznania Sucheckiego, ale warto byłoby go też podczas przesłuchania zaskoczyć czymś, co sprawi, że straci rezon.

– Ile mamy czasu?

– Przyzwolenie ze stronu sądu na zatrzymanie Baumanna mam już od dwóch dni, więc w zasadzie to kwestia jednego telefonu do Kostyry.

Rafał Kostyra był dowódcą grupy kontrterrorystów. Z Czarneckim znali się wiele lat i często współpracowali. Nigdy go nie zawiódł.

Kruszwica przyjął do wiadomości, że teraz wszystko zależy od jego skuteczności. Skinął na znak, że odnalezieniu obu mężczyzn nadaje priorytet. Czarnecki odchrząknął.

– Czy ktoś ma jeszcze jakieś pytania? – Rozejrzał się po twarzach śledczych. – W takim razie kończę spotkanie. Wiecie, co robić. Bierzcie się do pracy – dodał i zamknął otwarty skoroszyt z aktami.

W pomieszczeniu natychmiast zrobiło się gwarno. Brudny spojrzał na zegarek. Do spotkania z profesorem Żukowskim zostało jeszcze kilka godzin. Wieczorem czekała go rozmowa z Rahmą. Zerknął na Julkę.

– Co? – zapytała z pretensją w głosie.

– Idziemy coś zjeść?

– Przecież dopiero co jadłeś śniadanie.

– Ostatnio ściganie psychopatów sprawia, że czuję wilczy głód. Zresztą… – nachylił się nad jej uchem – na ciebie też – dodał szeptem.

Julka odsunęła się od niego. Jej brwi uniosły się, a usta zacisnęły w linię. Prychnęła. Przekaz był czytelny. Brzmiał: zapomnij.
===LxciECQWZVZiUGJTYgg+BzEBZwYwVTdRYVI2ADYOaFlpXj1cZVA=

Rozdział 27

Brudny siedział przy stoliku i przeglądał menu. Sam, bo Julka wykręciła się złym samopoczuciem. Nie wierzył w to. Od ich – wydawałoby się – szczerej rozmowy zachowywała się dziwnie. Zrobiła się oschła, zimna, szorstka, nawet przestała patrzeć mu w oczy. Co prawda nie mógł mieć do niej pretensji, bo on w stosunku do zdecydowanej większości ludzi był taki na co dzień, ale właśnie… On był taki dla obcych, to po pierwsze. Po drugie miał taki charakter i albo ktoś to akceptował, albo nie. Julka może nigdy nie była wulkanem energii, ale w przeciwieństwie do niego potrafiła cieszyć się życiem. Więcej się śmiała, żartowała, nie miała najmniejszych problemów w kontaktach interpersonalnych, a koledzy i koleżanki ją po prostu lubili. Dlaczego zatem zaszła w niej tak drastyczna zmiana? Czy poprzedniego wieczoru powiedział coś, co mogłoby ją zranić? Palnął jakąś głupotę? Zrobił coś złego?

Starał się tłumić takie myśli, bo mimo usilnych prób nie potrafił niczego podobnego odszukać w pamięci, poza tym mieli robotę. Te jednak powracały. Tak jak teraz, gdy czekał na brata. Zadzwonił do niego krótko po tym, jak rozmawiał z Julką. To był impuls. Przywitali się.

– Jesteś na miejscu? – zapytał.

– W biurze, ale kolejny zabieg mam dopiero za trzy godziny. Dlaczego pytasz?

– Może chciałbyś coś zjeść?

– Lunch z bratem? Kuźwa, Igor! Myślałem, że ty już o mnie całkiem zapomniałeś.

– Wiesz, jak jest.

– Wiem. Gdzie i o której?

Umówili się w gruzińskim lokalu „Chinkalnia” mieszczącym się przy alei Niepodległości. Brudny zjawił się pierwszy. Knajpa była przytulna i prawie pusta, ale gdy otworzył menu, wszystkie potrawy wydawały mu się jakieś obce. Chinkali, charczo, chikhirtima, chaczapuri, kubdari, odżachuri, czaszuszuli. Nigdy żadnego z tych dań nie miał w ustach, postanowił więc poczekać na brata. Filip Trochan zjawił się kilka minut po południu. Uściskali się, jakby nie widzieli się lata.

– Ile to minęło, odkąd wyjechałeś w te Bieszczady?

– Będzie ponad pół roku.

– To w sumie pewnie z rok, co?

– Możliwe.

Usiedli, a Filip zasugerował, żeby Igor spróbował chinkali.

– Ja je nazywam cyce – wyjaśnił. – To takie pierożki. Najlepsze z mięsem wieprzowo-wołowym, ale te z serem i czosnkiem też są okej. Musisz się tylko nauczyć je wysysać.

– Wysysać? – Brudny zmarszczył brwi.

– W końcu to cyce. Każdy facet chyba lubi czasem przyssać się do cyca, prawda?

– Niech zatem będą cyce.

Do zamówienia Filip dołożył jeszcze piwo i przez pierwszy kwadrans rozmawiali o wszystkim i o niczym. Brat zaprosił go na wieczór, zwłaszcza że podobno chrześnica bardzo się za wujkiem stęskniła.

– Stała się dojrzalsza niż reszta dziewczynek w jej wieku – powiedział Trochan. – Lepiej rozumie takie pojęcia jak dobro czy zło. Psychiatra twierdzi, że radzi sobie z traumą całkiem dobrze. Naprawdę musisz nas kiedyś odwiedzić. Przecież, do cholery, mieszkamy w tym samym mieście.

– Przyjadę.

Przez kolejny kwadrans jedli. Chrzest bojowy dla nowicjuszy po raz pierwszy próbujących chinkali zakończył się tak jak dla większości innych konsumentów. Przy pierwszym kęsie rosół z pierożka wylał się Brudnemu na spodnie. Fakt, że wyglądał, jakby się posikał w majtki, nie wzbudził w nim większych rozterek natury egzystencjalnej, bo samo danie rzeczywiście było przepyszne. Gdy skończyli jeść i dopili piwo, zamówili po kawie.

– Jak ty wytrzymujesz z żoną tak długo? – wypalił w końcu Brudny. Zaskoczył tym pytaniem bardziej siebie samego niż brata.

– Uuu… – Filip aż się zapowietrzył. – Coś nie tak z Julką?

– Po prostu odpowiedz.

– Nie wiem, czy mamy tyle czasu, bracie. Sprawy relacji damsko-męskich wymagają odpowiedniego anturażu, szczególnie zaś nielichej ilości wysokogatunkowej whisky.

– Co prawda, to prawda. – Brudny westchnął. – Ale ja chyba nie nadaję się do długotrwałych relacji. Nie wiem, może jestem jakiś pojebany, a może po prostu nigdy nie zrozumiem kobiet.

– Z Julką pasujecie do siebie idealnie. Osobiście uważam, że to wspaniała kobieta. Silna, mądra, wygadana i dałaby się za ciebie pokroić.

– Tylko że nawet ona jest babą.

– To znaczy?

– Nie rozumiem ich fochów. Wczoraj mieliśmy taką, powiedzmy, no… rozmowę. Wyjaśniliśmy sobie wszystko i wydawało mi się, że się dogadaliśmy. Bzyknęliśmy się. Wszystko było okej, a ona dziś znów się zachowuje, jakby w szufladzie znalazła zużytego kondoma.

– Hmm…

– Ech… – Brudny machnął dłonią. – To chyba rzeczywiście nie jest rozmowa na teraz.

– Ale możemy ją dokończyć choćby dziś wieczorem. Jutro mam wolne, więc moglibyśmy…

– Dzisiejszy wieczór mam zajęty. Jutrzejszy pewnie też.

– No jak tam chcesz. Ale przemyśl to. Przypomnisz sobie, jak wygląda moja żona. Zobaczysz Lenkę. Nawet nie masz pojęcia, jak wyrosła.

– Nie wątpię.

– Zrobię grilla, wyjmę z barku dobrą whisky i usiądziemy sobie w ogrodzie. Pogadamy jak brat z bratem.

– Brzmi dobrze.

– Zatem jesteśmy umówieni.

Filip uparł się, aby zapłacić rachunek, więc Brudny nie oponował. Jeśli miał komuś pozwolić płacić za siebie, to tylko bratu. Chwilę później wyszli na zewnątrz i się pożegnali. Brudny przysiadł na ławeczce obok znajdującej się po przeciwnej stronie ulicy fontanny. Wystawił twarz ku słońcu. Zapalił i zamknął oczy. Przez moment po prostu tak trwał. W tle niosły się odgłosy miasta. Warkot silników samochodowych, syk zamykanych drzwi autobusowych, policyjne syreny i wrzaski przekomarzających się dzieciaków. Słyszał szum tryskającej wody, harcujące w koronach drzew ptaki, w nozdrzach czuł wirujące w powietrzu pyłki. Kichnął kilka razy i przetarł oczy. Obok przeszła jakaś atrakcyjna młoda kobieta w bordowym żakiecie i szpilkach tak wysokich, że gdyby lekko wyciągnęła szyję, to pewnie mogłaby zębami zrywać z gałęzi świeże pąki. Przyroda po długiej zimie gwałtownie budziła się do życia. A on?

Miał wrażenie, że w tym nie uczestniczy. Żyje na marginesie. Przygląda się temu wszystkiemu z boku.

Spojrzał na zegarek. Do spotkania z Żukowskim miał jeszcze ponad dwie godziny. Pomyślał, że skoro jest na deptaku, to podskoczy do tej egipskiej knajpy, aby porozmawiać z jej właścicielem, którego podczas ostatniej wizyty z Witos nie zastali. Dwa papierosy później był już na miejscu. Mohamed Abdelwahab przyjął go dość oschle, ale przynajmniej zaproponował coś do picia. Usiedli pod parasolem na zewnątrz lokalu. Brudny przedstawił się i poinformował, że rozmowa ma związek z prowadzonym przez niego śledztwem, które w pewien sposób łączy się z kulturą egipską.

– Nie mam już praktycznie żadnych kontaktów z moim rodzinnym krajem – powiedział Abdelwahab czystą polszczyzną. – Ograniczają się do zamówień kilku produktów trudno dostępnych w Polsce. Sam nie byłem natomiast w Egipcie dobrych pięć lat.

– Dlaczego?

– Kwestie prywatne.

– Czy to jakaś tajemnica?

– Moja rodzina nie akceptuje faktu, że opuściłem ojczyznę, aby związać się z Polką. Generalnie sprawa, jak zwykle, rozbija się o pieniądze.

– A czy na miejscu ma pan jakichś znajomych rodaków?

– Nie szukam kontaktu. Wystarczą mi żona i dzieci.

– Zatrudnia pan jakichś obcokrajowców?

– Dwie Ukrainki, ale chyba nie o takich obcokrajowców panu chodzi, mam rację?

Brudny nie odpowiedział. Abdelwahab sprawiał wrażenie ułożonego mężczyzny. Inteligentnego, bystrego i rezolutnego. Cechowały go spokój i opanowanie, a spojrzenie wydawało się nad wyraz przenikliwe. Bez wątpienia potrafił czytać między wierszami i z pewnością nawiązywał do niedawnego wypadku busa z imigrantami.

– Dziękuję za pański czas – powiedział Brudny. – Gdyby pan sobie coś przypomniał albo po prostu chciał pogadać, to proszę zadzwonić pod ten numer.

Komisarz zostawił rozmówcy ręcznie zapisany numer telefonu, podziękował i się ulotnił. Korciło go, aby zadzwonić do Julki, ale nie uległ pokusie. Jeśli chciała posiedzieć w swojej jaskini, to proszę bardzo. Może baby od czasu do czasu też tego potrzebowały. Z zakręconym profesorkiem porozmawia sam.

W momencie, gdy Igor Brudny powoli zmierzał do samochodu, aby już wkrótce wyruszyć w drogę do domu Marka Żukowskiego, Julia Zawadzka rzeczywiście przebywała w swojej jaskini. Nie użalała się jednak nad losem. Partnerka komisarza z mrówczym zapałem prowadziła teraz własne śledztwo. Wbrew pozorom jego wynik miał zaważyć nie tylko na ich wspólnym życiu, ale na życiu wielu innych ludzi.
===LxciECQWZVZiUGJTYgg+BzEBZwYwVTdRYVI2ADYOaFlpXj1cZVA=

Rozdział 28

Mężczyzna stanął naprzeciw swojego najnowszego eksponatu. Dotknął szyby, za którą pod kątem leżał szczelnie owinięty bandażami trup. Temperatura w pomieszczeniu wynosiła równe trzydzieści stopni, a wilgotność nieco ponad czterdzieści dwa procent. Niemal wzorcowo – pomyślał.

Wbrew temu, czego się dowiedział na temat prowadzonego śledztwa, był w znakomitym humorze. Owszem, policja najwyraźniej wzięła się do sprawy z przytupem, ale niespecjalnie się tym przejmował. Był od nich mądrzejszy, bystrzejszy i przygotowany na ewentualne konsekwencje. Nie da się złapać. Zawsze będzie krok przed nimi.

Złączył dłonie i przyłożył je do ust, niczym do modłów. Nie zamierzał jednak rozmawiać z Bogiem. Nawet nie był pewny, czy istnieje. Kiedyś zdarzało mu się rozmawiać z nim częściej, ale z czasem zaczynał przyzwyczajać się do myśli, że go nie ma. Bo czyż teraz istnieją Ra, Ozyrys, Horus, Set czy Anubis? Nie istnieją. Są już tylko echem przeszłości, przedwiecznych pokoleń zrodzonych w delcie Nilu, upadłej cywilizacji, niegdyś tak potężnej, że drżał przed nią cały ówczesny świat. I tak samo, czy ktoś tego chce, czy nie, jest z każdą wiarą. Bóg istnieje, dopóki ludzie w niego wierzą. A gdy cywilizacja chyli się ku upadkowi, razem z nią upadają jej bogowie, bez względu na to, kim byli, jakimi mocami zostali obdarzeni, jak byli potężni i przerażający. Tak upadali bogowie starożytnego Sumeru, tak ginęli władcy Olimpu, w końcu także bóstwa starożytnego Rzymu. Urodzony w stajence Jezus Chrystus to tylko kolejna fatamorgana historii, która prędzej czy później również odejdzie w niebyt. Takie są brutalne prawa natury i nieuchronnie mijającego czasu.

Jego kolekcja jednak przetrwa i będzie przestrogą na wieki. Już niedługo będzie kompletna. Już niedługo będzie mógł ukończyć swoje dzieło.

Mohamed Hassan.

Mężczyzna zamknął powieki i zacisnął pięści z taką siłą, że zbielały my knykcie. W najśmielszych snach nie przypuszczał, że będzie mu dane znów spojrzeć mu w oczy. A jednak, los okazał się dla niego łaskawy. Bo to on był wszystkiemu winny. To on nie zareagował, gdy przed laty wydarzyło się to całe zło. To on nie dopełnił obowiązków, skazując go na wieczne potępienie. Przyzwolił na cierpienie niewinnych, sam się do niego przyczynił, odebrał ofiarom wszelką nadzieję. Złamał im życie, niszcząc w nich wiarę w drugiego człowieka, wypalając na ich duszach i ciałach niezmywalne piętno. Nigdy za to nie odpowiedział. Nigdy nie spotkała go za to żadna kara. Nawet wtedy, gdy on wziął sprawy w swoje ręce.

Wtedy jeszcze wierzył w Boga. Z początku modlił się do niego żarliwie. O siłę, aby nie ulec pokusom diabła. Bóg go jednak nie wysłuchał, a on zrobił to, co zrobił. Mijały lata, ale nie mógł zapomnieć. Pokuta niewiele dała. Jego umysł został zatruty na zawsze. W jego ciele zalęgła się jakaś wyjątkowo ponura istota, która z każdym kolejnym dniem rosła, wiła się gdzieś na dnie jego żołądka, skrobała pazurami wnętrzności. Zawsze w nim żyła. Czuł jej obecność już wtedy, gdy był dzieckiem i nazywał się Janek. Czasami z nią rozmawiał, a nawet się kłócił. Z początku jego rodzice, Maria i Jerzy, to bagatelizowali, bo był niezwykle utalentowanym i mądrym chłopcem, o zdecydowanie ponadprzeciętnej inteligencji i pamięci wykraczającej poza wszelkie schematy. Chwalili się rodzinie i znajomym, że ich syn kiedyś zostanie wybitnym naukowcem, który wymyśli szczepionkę na raka albo odkryje nowe źródło energii, co zapewni dostatnie życie wszystkim ludziom na świecie. Czasem pytali go, z kim rozmawia, gdy jest w pokoju sam, ale on zawsze tłumaczył, że po prostu się uczy albo udaje, że prowadzi dysputy z wyimaginowanym przyjacielem tłumaczącym mu zawiłości z dziedziny, którą akurat zgłębiał.

„Tak lepiej przyswajam wiedzę – mówił. – Wymyślam sobie mądrego pana, który opowiada mi różne rzeczy, a potem zadaje mi pytania. Wtedy odpowiadam”.

„Aleś ty rezolutny, synku – powtarzała matka, zgrabna i atrakcyjna trzydziestolatka. – Jestem z ciebie bardzo dumna”.

Ojciec też był z syna dumny i gdy tylko bywał w domu, regularnie mu to powtarzał. Niestety, Jerzy był marynarzem i często wypływał w rejs na wiele miesięcy, w związku z czym nie miał tak bliskiego kontaktu z pierworodnym ani też z żoną, co z czasem doprowadziło do kryzysu małżeńskiego, który rezolutny syn oczywiście zauważył, bo takich rzeczy nie da się nie zauważyć. Relacje między ojcem a matką stawały się coraz bardziej napięte, co odbijało się na zainteresowaniu dzieckiem, co gorsza, Amelka, która miała być receptą na odbudowanie relacji Jerzego i Marii, urodziła się bardzo chora i szybko zmarła. Rodzice oddalili się od siebie jeszcze bardziej, kłócili się częściej, wzajemnie obwiniając s ię o wszystkie krzywdy, nawet jeśli musieli je wymyślać, aby znaleźć powód do kolejnej słownej jatki. Janek został z tym wszystkim sam, a raczej ze swoim przyjacielem, który po śmierci siostry już nie tylko do niego mówił, ale czasem nawet mu się objawiał, i wtedy siadali naprzeciwko siebie i rozmawiali nie tylko o czarnych dziurach i egipskich bogach, ale też o sprawach egzystencjalnych, dobru i złu, szczęściu i nieszczęściu, miłości i nienawiści.

I tak to życie Janka trwało, byle jakie, smutne, na ponurym osiedlu z wielkiej płyty. W szkole wciąż był jednak prymusem i nauczyciele bardzo go chwalili, co innego rówieśnicy, którzy nazywali go kujonem i trochę się nad nim znęcali, zwłaszcza że czasem przyłapywali go na dyskusjach z samym sobą, co odbierali jako dziwaczne, a nawet upiorne. Drzemiący w nim talent wciąż dawał nadzieję, że gdy trochę dorośnie, jakoś mu się w tym życiu poukłada, po szkole pójdzie na studia i może nawet zostanie tym naukowcem, może takim trochę ekscentrycznym, co to czasem rozmawia z samym sobą, ale jednak naukowcem, który może nawet stworzy ten lek na raka albo odkryje tajemnicę czarnych dziur. I kto wie, jakby się to jego życie potoczyło, gdyby pewnego dnia, po kolejnej kłótni rodziców, nie wybrał się z ojcem nad rzekę. Złapał dużą rybę, ale jak z nią walczył, to wypadł z łódki i omal się nie utopił. Kto wie, co by się stało, gdyby ojciec nie podjął decyzji o wcześniejszym powrocie do domu i nie nakrył matki kotłującej się w łóżku z nieznajomym, a następnie w przypływie wściekłości na oczach syna nie roztrzaskał jej głowy o ścianę.

Los jednak chciał, że tak właśnie się stało.

Jerzy trafił do więzienia, gdzie zmarł rok później ze zgryzoty albo z jakiegoś innego powodu, który Janka już specjalnie nie interesował, bo ojca znienawidził. W szpitalu psychiatrycznym, do którego trafił po rodzinnej tragedii na kolejne sześć lat, zadawał sobie różne pytania, a że pracująca tam na etacie bibliotekarka Czesława była wielką fanką historii i do placówki zamawiała głównie książki dotyczące tej szacownej dziedziny nauki, Janek namiętnie pochłaniał każdą z nich. Pacjent nie sprawiał problemów, uczył się, zdawał kolejne egzaminy, zainteresował się sportem, dbał o ciało. I tylko od czasu do czasu rozmawiał z kimś, kogo nikt inny obok nie widział. Lekarze nie mogli wyjść ze zdumienia, widząc, z jakim niecodziennym przypadkiem mają do czynienia, bo takie zdarzają się bardzo rzadko, raz na milion albo i rzadziej. Wbrew wszystkiemu Janek wydawał się iść dobrą drogą. Nie przejawiał silnych zaburzeń nastroju, zachowań agresywnych ani nie miał myśli samobójczych, w związku z czym, kiedy osiągnął pełnoletność, lekarze uznali, że pomimo choroby, jaka trawiła jego umysł, nie jest zagrożeniem dla społeczeństwa i przy odpowiedniej kuracji lekami przeciwpsychotycznymi może poradzić sobie w społeczeństwie lepiej niż większość zupełnie zdrowych obywateli. I tak w wieku lat osiemnastu Janek opuścił mury szpitala, oczywiście ze swoim przyjacielem, z którym zżył się na tyle, że życia sobie bez niego nie wyobrażał.

Potem było różnie. Raz lepiej, raz gorzej, czasem naprawdę koszmarnie, jak to w życiu. Znalazł jednak kobietę, która zechciała z nim być, założył rodzinę, a szkolną traumę i zżerającą go od wewnątrz nienawiść do nieżyjącego ojca zaczął odreagowywać na hali sportowej. W życiu zawodowym odnalazł się bez problemów, bo życie dało mu taką lekcję, że potrafił cieszyć się z małych rzeczy, a gdy cieszysz się tym, co robisz, pieniądze i sukcesy same do ciebie przychodzą. D ziś był już szanowanym obywatelem miasta. Jeszcze mądrzejszym, jeszcze bystrzejszym i jeszcze inteligentniejszym.

Ta myśl sprawiła, że poczuł przypływ endorfin. Policja go nie złapie, choćby Czarnecki stawał na rzęsach. Musi tylko przygotować bardzo precyzyjny plan działania. Gdy w jego kolekcji znajdzie się ostatni cenny eksponat, omówi sytuację z przyjacielem. Ze zdaniem profesora zawsze liczył się najbardziej.
===LxciECQWZVZiUGJTYgg+BzEBZwYwVTdRYVI2ADYOaFlpXj1cZVA=

Rozdział 29

Brudny zjawił się w mieszkaniu Żukowskiego punktualnie. Równo o szesnastej zapukał do drzwi.

– Dzień dobry, komisarzu – przywitał się profesor, gdy otworzył drzwi. – Kawy?

– Chętnie.

Żukowski wprowadził go do przestronnego salonu, którego właścicielem bez wątpienia był ktoś, kto ma kompletnego bzika na punkcie Egiptu. Na ścianach wisiało mnóstwo różnej wielkości papirusów, na półkach stały wszelkiej maści figurki, od naprawdę mikroskopijnych skarabeuszy po metrowe imitacje sarkofagów, kotów czy wizerunków bogów. Do tego stare mapy, piramidy, medaliony, maski, a nawet jakieś dziwaczne poroże. Wszystko to jednak i tak traciło swój blask przy stojących w rogu pokoju trójwymiarowych makietach świątyni królowej Hatszepsut oraz Doliny Królów. Ta druga była absolutnie niesamowita. Metr na dwa, obudowana szkłem, z zaznaczonymi wszystkimi odkrytymi do tej pory sześćdziesięcioma ośmioma grobowcami faraonów. Brudny przez dłuższą chwilę z nieskrywaną fascynacją przyglądał się obu modelom. Były wykonane niezwykle drobiazgowo, z pedantyczną wręcz starannością i precyzją. Nie było najmniejszych wątpliwości, że krzątający się przy ekspresie do kawy skromny, łysy mężczyzna to wybitny ekspert w swojej dziedzinie.

– Sam pan to skonstruował? – zapytał w końcu Brudny. Po pierwsze chciał zacząć tę rozmowę na luzie, a po drugie naprawdę go to zaintrygowało.

– Owszem – odparł Żukowski, wyciągając spod automatu drugą filiżankę. Postawił obie na stole obok. – Od kilku lat nic już nie zmieniam, ale czasem lubię sobie po prostu popatrzeć. Egipt to jednak całe moje życie.

– Taki projekt wymaga niezwykłej precyzji. – Brudny wskazał palcem na maleńki otwarty sarkofag w trójwymiarowej podziemnej komorze grobowca numer osiem. Obok stały dwie dwucentymetrowe figurki przypominające z ubioru Indianę Jonesa. – Musi pan być bardzo skrupulatnym człowiekiem… – dodał.

– Lubię tak o sobie myśleć. Nie zawsze wychodzi, zwłaszcza w życiu, ale…

– Hmm…

Chwila ciszy szybko stała się niezręczna. Brudny dostrzegł, że profesor znów zaczyna się denerwować.

– Może usiądźmy – zaproponował komisarz. Upił łyk kawy. – Przyszedłem do pana, bo prowadzimy śledztwo dotyczące morderstwa niezidentyfikowanego mężczyzny. Tego, w związku z którym pięć lat temu został pan poproszony o opinię. Wspominał pan, że kojarzy tę sprawę…

– Tak, oczywiście. Wydawałem opinię, bo zwłoki były częściowo owinięte bandażem i, oczywiście tylko w ocenie laików, przypominały egipskie mumie.

– Otóż to. I tak się składa, że wznowiliśmy śledztwo, gdyż pojawiły się pewne nowe okoliczności.

– Jakie okoliczności?

Brudny dostrzegł, że przez twarz profesora przemknęły nerwowe tiki.

– Nie mogę ich panu ujawnić, bo to tajemnica śledztwa, ale chciałbym zapytać, czy spotkał się pan z podobnymi zwłokami, na przykład w Egipcie?

– W Egipcie?

– Tak w Egipcie.

– Ja… ja… panie komisarzu. Ja na co dzień, to znaczy, gdy jeszcze pracowałem w polskiej misji archeologicznej, widywałem mnóstwo zmumifikowanych zwłok. Ale one liczyły zwykle kilka tysięcy lat.

– A takich, jak te odkryte w Zielonej Górze, pan nigdy nie widział?

– Nie… – Żukowski wyraźnie się zawahał. – Nie. Chyba nie. Nie. To znaczy na pewno nie.

Żukowski wyraźnie się czegoś obawiał i w żaden sposób nie umiał tego ukryć. Przypominał Brudnemu pewnego nauczyciela geografii, który przychodził prowadzić lekcje w sierocińcu. Zawsze przemykał korytarzami przy ścianie, chodził zgarbiony, zahukany, ze wzrokiem wbitym w podłogę, a na każde zawołanie reagował, jakby zobaczył ducha. Dzieciaki z placówki, zwłaszcza ze starszych klas, traktowały go jak szmatę.

– Leczył się pan psychiatrycznie? – zapytał, przechodząc do sedna.

– Tak, ale…

– Na co konkretnie?

Oddech profesora przyspieszył. Zaczął kręcić się w fotelu i nerwowo przełykać ślinę. Wyglądało na to, że znów może doznać jakiegoś ataku paniki. Brudny postanowił jednak dokręcić śrubę.

– Ja… ja… – jąkał się Żukowski, jakby nie mógł wydusić z siebie słowa. – Ja mam… stwierdzone… zaburzenie osobowości typu borderline. Boję się, że zaraz mogę… uff… – przetarł czoło – nie, nie, spokojnie, wytrzymam. Przygotowałem się na… trudne pytania.

Brudny słyszał o tym schorzeniu, ale nie potrafił przypomnieć sobie charakterystycznych dla niego objawów. Miał skojarzenie z chorobą afektywną dwubiegunową, ale mógł się mylić.

– Bierze pan jakieś środki psychotropowe? – zapytał.

– Staram się… ograniczać, uff.

– Jeśli przepisał je lekarz, to chyba pan nie powinien przerywać kuracji.

– Tak, nie powinienem. Nie powinienem. Wiem o tym, uff. Wiem, przepraszam.

– Nie ma pan za co przepraszać. I proszę się uspokoić. Nie mam wobec pana złych zamiarów, ale muszę zapytać o coś, co może pana zdenerwować. Rozumie pan?

– Tak, rozumiem. Przygotowałem się.

– Dlaczego zatem pan ukrywa, że podczas ataku terrorystycznego na świątynię królowej Hatszepsut stracił pan żonę?

Żukowski nerwowo poprawił okulary, zagarnął resztki włosów za uszami. Chwycił filiżankę i drżącą dłonią przytknął ją do ust. W jego oczach tliła się jakaś paranoja i Brudny nie wiedział, czy facet upije łyk, czy zaraz chluśnie mu kawą w twarz. Nie znosił przesłuchiwać takich ludzi, bo ich decyzje wymykały się wszelkiej logice. Z jednej strony trudno mu było jednak sobie wyobrazić, że ten starszy, zahukany pan mógł zamordować młodego Araba, z drugiej, jeśli facet był inteligentny, od początku mógł z nim pogrywać, wiedząc, że i tak prędzej czy później policja dokopie się do historii jego choroby.

– Może pan odpowiedzieć na pytanie? – powtórzył, gdy cisza zaczynała się przedłużać.

– Ja ją czasem… widuję – odpowiedział Żukowski.

– Gdzie?

– Wszędzie. Ja… ja… nigdy nie przestałem jej kochać. Nasza córka ma… jej oczy. I dłonie. Ją też bardzo kocham.

Ta rozmowa zmierzała w dziwnym kierunku i Brudny postanowił sprowadzić ją na odpowiednie tory.

– Dlaczego pan o tym wcześniej nic nie powiedział?

– Ja… – Mężczyzna zarechotał jak hiena. Poprawił okulary. – Uznalibyście mnie za… no… za wariata. Zresztą… uff… pewnie niewiele byście się pomylili. Wie pan, panie komisarzu… – Żukowski wbił wzrok gdzieś nad jego ramieniem. Przez moment Brudny myślał, że ktoś za nim stoi. – Ja… zdaję sobie z tego sprawę. Jestem chory, ale to właśnie dlatego… cóż… staram się unikać… skrajnych sytuacji. Szczególnie teraz, gdy jestem w okresie… maniakalnym.

Zabrzmiało dwuznacznie i gdy profesor wystawił w jego kierunku rękę, Brudny przygotował się na najgorsze. Żukowski jednak jedynie podciągnął rękawy.

– Widzi pan te blizny? – zapytał, zmieniając ton. Brudny nie odpowiedział. – Sam je sobie robię. O tak… – Wykonał drugą dłonią ruch, jakby trzymał w dłoni nóż. – Tnę się, bo nad tym nie panuję. Tak właśnie wygląda okres maniakalny u osobowości borderline. Dziś pewnie też się potnę. A może nie? Zresztą nie wiem. Ale chyba tak, bo pragnąłem zobaczyć się z córką, ale napisała mi, że jej nie będzie. Czuję się samotny, gdy jej nie ma. Mam wrażenie, że ją tracę. Moją kochaną Salimę. Oczy mojej Fatimy. To w nich widzę jej odbicie. To w nich ona żyje. A dziś jej nie zobaczę. Ani córki, ani żony.

– Pana żona nie żyje.

– Żyje. Pan nie rozumie. Ona żyje w niej. Widuję ją i…

– Panie Żukowski. – Brudny podniósł się z fotela. – Czy brał pan dziś leki? Zaczynam się obawiać, czy ta rozmowa ma sens. Nie jestem psychoterapeutą, ale uważam, że powinien pan skorzystać z porady jakiegoś specjalisty. Mogę panu w tym pomóc.

– I wsadzić mnie do szpitala dla wariatów? – Żukowski też wstał, nader żwawo.

– Proszę się uspokoić.

– Jestem spokojny.

– Nie wydaje mi się.

– Jestem. I teraz ja pozwolę zadać sobie pytanie panu. – Żukowski znów poprawił okulary, ale gdy znów podniósł wzrok, Brudnego przeszedł dreszcz. – Po co mnie, kurwa, znów nachodzicie? – warknął. – I czego, kurwa, ode mnie chcecie?

Tak nagła zmiana zbiła nadkomisarza z tropu. Żukowski wpatrywał się w niego jak sęp w dogorywająca ofiarę. Co rusz zerkał też ponad jego ramię, jakby rzeczywiście z kimś się komunikował. Nikogo nie mogło tam być, bo za plecami Brudny miał jedynie ścianę i makiety, mimo to poczuł się nieswojo. Tylko jak teraz powinien zareagować? Teoretycznie mógłby go zabrać na posterunek, ale nie miał na dziadka żadnych dowodów, nawet sensownych poszlak, a jedynie naciągane hipotezy. Jeśli profesorek nie przyznałby się od razu, to jakikolwiek adwokat, choćby z urzędu, rozjechałby go jak żabę. Zaczynało jednak do niego docierać, że ten zahukany staruszek wcale nie jest taki głupi, na jakiego wygląda, co gorsza, chyba naprawdę jest zdolny do wszystkiego. Inteligentny wariat zawsze był jednym z największych wyzwań dla śledczych. Tacy psychopaci potrafili latami wodzić wymiar sprawiedliwości za nos, czasem bawiąc się z policją w kotka i myszkę. Gdyby tylko wiedział, co to jest to cholerne borderline? Wtedy mógłby przynajmniej ocenić zagrożenie. Na razie Żukowski w jego ocenie zachowywał się, jakby miał jakieś rozszczepienie osobowości.

– Nie mam do pana więcej pytań, profesorze – odparł, uznawszy, że ta rozmowa w obecnej chwili nie ma większego sensu. – I dziękuję za poświęcony czas – dodał.

– Chuja tam!

– Proszę się uspokoić. – Brudny cofnął się o krok, nie spuszczając wzroku z oczu gospodarza. Teraz płonęły niemal żywym ogniem. Facet rzeczywiście miał poważny problem, ale jego rozwiązanie nie leżało już w jego gestii. Tu do akcji musiał wkroczyć psychiatra. – Raz jeszcze dziękuję i proszę, aby pan nie robił żadnych głupstw.

– Będę robił, co mi się, kurwa, żywnie podoba, tępy chuju. A teraz wypieprzaj z mojego domu! No już! Wypierdalaj!

Nadkomisarz opuścił mieszkanie, a następnie zjechał windą na dół. Poszukał wzrokiem dwójki siedzących w samochodzie tajniaków, którzy zostali przypisani do obserwacji Żukowskiego. Jeden z nich spał, a drugi grzebał w telefonie. Zapukał w okno, wtedy ten na miejscu pasażera aż podskoczył z wrażenia. Brudny pokazał gestem, żeby opuścił szybę.

– Nie widziałem tego, ale od teraz macie go pilnować jak oka w głowie – oznajmił, zapalając papierosa.

– Coś się stało?

– Facet jest psychicznie chory i wszystko wskazuje na to, że nie bierze leków. Może być niebezpieczny.

– Profesorek? – Kierowca zarechotał.

– Nikt inny. I nie żartuję. Jak oka w głowie, zrozumiano?

– A on nie ma jechać do Wrocławia?

– Ma. I wy pojedziecie z nim.

– Że co?

– Gówno. Coś jeszcze?

Tym razem żadne dodatkowe pytanie nie padło. Brudny przez moment przyglądał się obu młodym policjantom, z których w jednej chwili uszło całe powietrze. Czasem należało ich utemperować, bo kolejni adepci wydawali się coraz gorsi. Nie dość, że wiecznie marudzili na kiepskie zarobki, to coraz częściej zaczynali jęczeć, że nie odpowiada im system godzinowy. Gdyby jeszcze potrafili zaliczyć test sprawności…

Brudny pomyślał, że to wszystko zmierza w złą stronę, po czym skierował się do zaparkowanego pod dębem patrola. Do spotkania w apartamencie Hieny pozostała niecała godzina. Po krótkim namyśle stwierdził, że najpierw zje na stacji gównianego hot doga. Takie akcje zawsze sprawiały, że szybko robił się głodny.
===LxciECQWZVZiUGJTYgg+BzEBZwYwVTdRYVI2ADYOaFlpXj1cZVA=

Rozdział 30

To cholerna ironia losu – pomyślała Julka, wpatrując się w szyld biura turystycznego „Faraon”. Lokal mieścił się w samym centrum miasta, na deptaku, zaraz obok figury patrona Zielonej Góry – Bachusa. Szyby zalepione były ofertami wyjazdów wakacyjnych, głównie do Egiptu i Turcji, ale można było znaleźć też propozycje rezerwacji na Dominikanę czy do Tajlandii. Najwyraźniej biuro prosperowało, co w czasach popandemicznych wcale nie było takie oczywiste.

Wyrzuciła heetsa do śmietnika i weszła do środka. W przestronnym lobby dwie młode kobiety obsługiwały klientów. Po prawej stały skórzany narożnik i dwa fotele oraz automat z wodą i maszyna z przekąskami. W rogu, przy witrynie miniplac zabaw dla dzieci, przy którym kucała młoda matka z może dwuletnim synkiem. Julka skinęła oczekującej parce i usiadła na jednym z foteli. Dla niepoznaki chwyciła jeden z leżących na ławie katalogów i zaczęła go wertować. Jej myśli krążyły jednak zupełnie gdzie indziej.

– Tu cię mam… – mruknęła, gdy kilka godzin wcześniej wzięła się do ponownego lustrowania Witos.

Od momentu, gdy znalazła w koszu na pranie pachnące jej perfumami bokserki Brudnego, nie miała już najmniejszych wątpliwości, że musi rozprawić się z tą żmiją ostatecznie. Dlatego w pierwszej kolejności przyjrzała się jej aktom. Z początku wydawało się, że trudno będzie się do czegoś przyczepić, bo przebieg służby wyglądał niemal wzorcowo. Pokopała jednak głębiej i okazało się, że przy pierwszym podejściu Jagna nie zdała testów psychologicznych. Nie była w stanie dotrzeć do konkretów, ale to był wyraźny sygnał, że ta kobieta ma jakiś feler. Drugą zastanawiającą sprawą była jej wizyta w prywatnej klinice pod Warszawą, która specjalizowała się w chirurgii plastycznej twarzy, zwłaszcza rekonstrukcjach szczęki. I tu jednak nie udało się dokopać głębiej, bo po pierwsze wszelkie dane pacjentów były ściśle chronione, a po drugie była wtedy jeszcze nastolatką i w policyjnych aktach nie znalazła się na ten temat żadna wzmianka. Pytanie brzmiało, dlaczego tam pojechała i kto zapłacił za zabieg, gdyż ówczesne ceny były horrendalne, a wszystko wskazywało na to, że młoda Witos wychowywała się w dość kiepsko sytuowanej rodzinie. Po tym wszystkim Julka ponownie przejrzała jej profile społecznościowe. Wnioski, jakie mógł wysnuć przeciętny obserwator, były dość oczywiste – Jagna Witos była atrakcyjną trzydziestolatką cieszącą się życiem. Tylko skąd miała pieniądze na te wszystkie podróże, skoro w policji zarabiała grosze? Owszem, od czasu do czasu prowadziła też zajęcia z fitness, ale nawet dorzucając do budżetu ten dodatkowy tysiąc czy dwa, trudno byłoby regularnie odwiedzać Dominikanę, Malediwy, Wietnam czy Seszele. Wszystko też wskazywało na to, że nie miała żadnego stałego faceta, i Julka zaczęła się zastanawiać, czy to nie jedna z tych naciągaczek.

A może dorabiała sobie jeszcze w inny sposób? Jako ekskluzywna prostytutka? Za noc z taką kobietą zwykle trzeba zapłacić przynajmniej dziesięć tysięcy złotych, a to i tak niewiele, bo w sieci można trafić na laski kasujące taką sumę w dolarach albo euro. Popularnym w dzisiejszych czasach było też zabieranie towarzyszek na wakacje. Dla młodych dziewczyn, pragnących liznąć świata i odrobiny luksusu, taka opcja brzmiała co najmniej interesująco, zwłaszcza jeśli sponsorem okazywał się młody przystojniak, któremu – przynajmniej na pierwszy rzut oka – niczego nie brakowało. Wystarczyło, że pozbędą się gorsetu społecznych nakazów i zakazów, i hulaj dusza, piekła nie ma. Kto dowie się, że dana laska była na wakacjach z tym czy tamtym? Przecież takim osobom też zwykle zależało na dyskrecji.

Witos była w tym wszystkim zdecydowanie niespójna i Julka miała przekonanie graniczące z pewnością, że coś ukrywa. Coś, co ją zdyskredytuje i ukaże jej prawdziwe oblicze. Zimnej, perfidnej i cynicznej suki, która dla awansu albo zaliczenia faceta jest gotowa sprzedać własną matkę. Niestety, wyobrażenia o szybkim zwycięstwie runęły jak domek z kart, gdy dokopała się do informacji, że jej przyjaciółka ze schroniska jest córką niejakiego Wadima Ostrobramskiego, właściciela jednego z najpopularniejszych biur turystycznych w Polsce. Dodatkową ironią był fakt, że to właśnie w tym biurze, co prawda poprzez pośrednika, razem z Brudnym niecały rok wcześniej wykupiła własny urlop w Egipcie. Zła jak osa szybko zlustrowała firmę, w nadziei, że odkryje jakieś nieścisłości, uniki podatkowe, niepopłacone długi, ale jak na złość „Faraon” prosperował niczym świetnie naoliwiona maszyna do robienia pieniędzy. Dwie godziny na taplaniu się w bagnie paragrafów nie okazały się jednak całkiem stracone, bo Julka skojarzyła pewne fakty i odkryła, że Ostrobramski drogę do sukcesu rozpoczął wł aśnie w Hurghadzie, gdzie w okresie pierwszego boomu na wakacje w Egipcie podpisał kilka lukratywnych kontraktów z miejscowymi hotelarzami. Do pracy w roli animatorek zatrudnił między innymi Olgę i Jagnę. Niby nic, a jednak w kontekście śledztwa brzmiało to trochę podejrzanie. No bo dlaczego Witos nie pochwaliła się znajomością z Ostrobramskim? A może jednak to zrobiła? Może wyszeptała prawdę Igorowi do ucha, gdy…

– Halo, proszę pani! Proszę pani…

Julka gwałtownie zerwała się z fotela, gdy zdała sobie sprawę, że jest wywoływana po raz kolejny. Postarała się uspokoić targające nią nerwy i usiadła naprzeciwko korpulentnej blondynki w okularach. Na tabliczce przy jej obfitej piersi widniał napis Nina.

– Witamy w „Faraonie”. – Kobieta posłała jej wyuczony uśmiech. – Pani u nas po raz pierwszy czy…

– Po raz pierwszy – ucięła Julka.

– Bardzo nam miło, że zdecydowała się pani skorzystać z oferty naszego biura. Jestem przekonana, że na pewno znajdziemy dla pani…

– Chciałabym porozmawiać z pani szefem.

Blondynka zrobiła minę, jakby Julka właśnie wyraziła opinię na temat jej tuszy, ale chwilę później znów szeroko się uśmiechnęła.

– Szef jest obecnie zajęty, ale z największą przyjemnością pomogę pani w doborze kierunków podróży i…

– Dziękuję, ale przyszłam tu w innej sprawie.

– A czy mogłaby pani zdradzić, czego ta sprawa dotyczy?

– Niestety.

– No to…

– Czy szef jest w swoim biurze?

– A czy jest pani umówiona? – Tym razem w tonie dziewczyny ewidentnie wybrzmiała nutka szyderstwa.

– Nie jestem, ale zaraz mogę być.

– Przykro mi, ale… – Blondynka nie dokończyła, bo na biurku z plaśnięciem wylądowała policyjna blacha.

– Proszę zadzwonić do szefa i poinformować go, że na dole czeka na niego nadkomisarz komendy miejskiej Julia Zawadzka.

Kobieta wykonała polecenie i już po chwili zaprosiła policjantkę do zamykanych na kartę drzwi. Za nimi kryły się krótki korytarz i winda. W milczeniu wjechały na drugie piętro, a następnie Nina poprowadziła Julkę do biura dyrektora. Zapukała i nacisnęła klamkę. Julka przekroczyła próg.

Za biurkiem siedział przysadzisty mężczyzna o ogolonej głowie. Miał owalną twarz i krzywy nos, co upodabniało go do podstarzałego boksera. Nie łamacza kości, którego można by się przestraszyć w ciemnej uliczce, ale raczej poczciwego łobuza na zasłużonej emeryturze, w czasie której skupia się na tym, aby uczyć adeptów unikania własnych błędów, a przy okazji przeprowadza przez pasy wszystkie napotkane staruszki. Niebieska koszulka polo przaśnie opinała jego bicepsy i podkreślała to absurdalne pierwsze wrażenie, które nijak nie pasowało do szefa jednego z najpopularniejszych biur podróży w kraju.

– Dzień dobry – przywitał się, wstając z fotela. – Przepraszam za mój ubiór i panujący na biurku bałagan, ale nie spodziewałem się dziś żadnych kontrahentów. Wadim Ostrobramski, właściciel „Faraona” – dodał, wyciągając dłoń.

– Nadkomisarz Julia Zawadzka.

– Bardzo mi miło. – Ostrobramski wskazał miejsce naprzeciwko siebie i odczekawszy, aż gość usiądzie, sam opadł na swoje krzesło. Lekko pod jego ciężarem zaskrzypiało. – Trochę boję się pytać, co panią komisarz do mnie sprowadza. Przyznam szczerze, że w czasie ponaddwudziestoletniej pracy jeszcze nigdy nie gościłem w biurze policjanta. Ani policjantki… – poprawił się.

– Zawsze jest ten pierwszy raz.

Pierwsze kłamstwo – pomyślała. Witos z pewnością gościła tu nie raz. Mimo to posłała mu wymuszony uśmiech. Ostrobramski uniósł bujne brwi.

– Cóż. Ma pani rację. Takie życie. W czym mogę pani pomóc, pani komisarz?

Julka przez krótką chwilę zignorowała natarczywe spojrzenie gospodarza. Omiotła spojrzeniem wystrój gabinetu. Na ścianach wisiało mnóstwo certyfikatów i dyplomów, zwykle produkowanych taśmowo przez pączkujące na potęgę organizacje zrzeszające firmy, nie tylko zresztą turystyczne, oraz cała masa fotografii z wypraw wędkarskich, począwszy od połowów w norweskich fiordach na zdjęciach z marlinami kończąc. Na półkach stało też kilka pucharów, ale w samym rogu uwagę przyciągały przewieszone przez wbity w ścianę gwóźdź czarne rękawice bokserskie. Pod nimi parę medali, w tym jeden złoty. Tym razem pierwsze wrażenie nie było mylne. Ostrobramski kiedyś boksował.

– Wciąż pan trenuje? – zapytała, szczerze zaintrygowana.

Mężczyzna przeniósł wzrok w narożnik gabinetu.

– Coraz rzadziej. Zdrowie już nie to, co kiedyś. Ale staram się trzymać formę i czasem w piwnicy trochę poklepię w worek. A pani?

– Czasami…

– Widać po pani postawie. Bije od pani wewnętrzna siła. I proszę mi wierzyć, że to nie kurtuazja.

– Dziękuję. Policjanci, zwłaszcza zaś policjantki, muszą być gotowi na sytuacje graniczne. Nigdy nie wiadomo, kogo przyjdzie nam zatrzymać.

– W wydziale kryminalnym pewnie okazji jest aż nadto.

– A skąd pan wie, że pracuję w wydziale kryminalnym?

W powietrzu jakby delikatnie zaiskrzyło. Julka bacznie przyglądała się oczom rozmówcy, ale Ostrobramski nie zamierzał paść na deski po pierwszym ciosie.

– Chyba tak to wygląda na filmach, prawda? – rzucił, udając rozbawienie.

– Może i tak, ale to trochę dziwne, że tak od razu pan trafił. Ja na pana miejscu postawiłabym raczej na wydział do walki z przestępczością gospodarczą albo choćby narkotykową. Wszak chyba czasem się zdarza, że jakiś turysta wpadnie na głupi pomysł, aby coś przemycić…

– Noo… tak. Bywały takie przypadki. A gospodarczą to jakoś wyrzuciłem z umysłu automatycznie. Sprawa chyba nie dotyczy nieprawidłowości w mojej firmie? Przez dwadzieścia lat miałem mnóstwo kontroli i nigdy nie znaleziono żadnych uchybień.

– Tym bardziej dziwi mnie, że pan pomyślał akurat o wydziale kryminalnym.

Na twarzy Ostrobramskiego nie było widać oznak zdenerwowania, ale od czasu do czasu jego oczy dziwnie umykały w prawo. Julka spotkała się z różnymi tikami nerwowymi u osób, z którymi rozmawiała albo które przesłuchiwała, ale ten przypadek wymykał się powszechnym schematom. Zwykle, gdy ktoś kłamał albo przynajmniej próbował kręcić, zerkał w lewo, najczęściej do góry. Nie znaczyło to, że ci, którzy patrzą w prawo, mówią tylko prawdę, ale Julka nie dostrzegła też innych sygnałów. Ostrobramski ani się nie pocił, a ni częściej nie mrugał, nie zagryzał też warg i nie drapał się po nosie. Wydawał się szczery, choć trochę zaniepokojony i zakłopotany. W jego zachowaniu było jednak coś wyjątkowo dziwnego, a w tonie dało się wyczuć jakiś ferment, defekt, trudną do sklasyfikowania skazę.

– Nie do końca rozumiem powód pani wizyty, pani komisarz – zmienił temat. – Czy mogłaby się pani wylegitymować?

Julka wyjęła z kieszeni legitymację i położyła ją na stole.

– Nadkomisarz Zawadzka… – Mężczyzna podrapał się po brodzie, a chwilę później szeroko się uśmiechnął i triumfalnie uniósł palec. – No tak. Już chyba wszystko jasne. Pani jest partnerką komisarza Igora Brudnego. Kiedyś było o was sporo w telewizji. Stąd panią znam i pewnie zadziałała podświadomość.

Cwany typ – pomyślała.

– A przypadkiem nie kojarzy mnie pan, bo pracuję w grupie z najbliższą przyjaciółką pana córki? – wypaliła, zabierając ze stołu legitymację.

– Słucham?

– Pan jest ojcem Olgi Korneluk, mam rację?

– No tak, ale…

– A pani Korneluk jest najlepszą przyjaciółką młodszej aspirant Jagny Witos.

– Jagnę oczywiście znam, ale… – Ostrobramski odchrząknął. Zerknął w prawo, a jego rysy stężały. Gdy z powrotem przeniósł wzrok na Julkę, nie wyglądał już jak poczciwy trener Rocky’ego. Bardziej jak wkurwiony Ivan Drago. – Nie rozumiem, dlaczego pani przyszła do mojego biura i wypytuje mnie o takie dziwne rzeczy. To nie zbrodnia znać kogoś w policji, a poza tym nie podoba mi się ton, którym się pani do mnie zwraca. Wpuściłem panią do swojego gabinetu w d obrej wierze, a tymczasem pani najwyraźniej próbuje mnie nielegalnie przesłuchiwać, co gorsza, stosuje wobec mnie jakieś tajne policyjne sztuczki socjotechniczne. Wciąż z zupełnie niezrozumiałych dla mnie względów. Jeśli potrzebuję adwokata, to proszę mnie o tym poinformować. Jeśli nie, to grzecznie sugeruję, aby pani wyjaśniła powód swojej wizyty. W przeciwnym razie będziemy musieli się pożegnać.

Ostrobramski sięgnął po chusteczkę i przetarł czoło. Czyli jednak się zdenerwował – pomyślała. Szybko się jednak opamiętała, bo, niestety, rozegrała to źle. Od początku była zbyt harda i wyniosła, czepliwa, nastawiona konfrontacyjnie, nawet agresywnie. Na jego miejscu każdy normalny człowiek mógłby się zirytować. A ją poniosło. Zamiast wyciągnąć od faceta jakieś konkretne informacje, teraz sama musiała ratować skórę, bo naprawdę mógł zadzwonić do adwokata. Wtedy ona, nawet jeśli mogłaby tę wizytę podciągnąć pod prowadzone śledztwo, zapewne musiałaby się gęsto tłumaczyć. O reakcji Igora wolała nawet nie myśleć. On takiego kitu na pewno by nie łyknął.

Pieprzona Jagna Witos – zaklęła w myślach. Ta kobieta doprowadzała ją do furii, przez co popełniała coraz więcej błędów.

– Przepraszam – pokajała się. – Nie chciałam, aby poczuł się pan w jakikolwiek sposób urażony. A tym bardziej zagrożony.

– Proszę powiedzieć, po co pani tu przyszła. – Ton mężczyzny był ostry i szorstki.

– Trzynaście lat temu… – zaczęła. – W Hurghadzie doszło do morderstwa trzech osób, w tym Polaka. Czy kojarzy pan to zdarzenie?

– Pani pyta poważnie?

– Panie Korneluk i Witos pracowały wówczas jako rezydentki, mam rację?

– Szczerze, to nie pamiętam, czy akurat wtedy. Może. Ale nie rozumiem, do czego pani dąży. Morderstwa w Hurghadzie? Trzynaście lat temu? Jaki to ma związek z moim biurem?

– To tajemnica śledztwa.

– Jakiego śledztwa? Pani prowadzi śledztwo dotyczące jakichś morderstw w Egipcie? Nie jestem głupi, pani komisarz. I myślę, że najwyższy czas, aby zakończyć tę rozmowę. Zaczyna robić się groteskowa, a ja nie mam czasu na głupoty. Żegnam panią.

Mężczyzna podniósł się z krzesła i gestem ręki wskazał jej drzwi. Julka zagryzła zęby, bo czuła, że nawaliła. Co gorsza, odkryła się i informacja o tej wizycie na pewno dotrze do Witos, pewnie zaraz po tym, jak ona sama opuści gabinet Ostrobramskiego. Pytanie brzmiało, jak tę informację przyjmie Jagna. I jakie poczyni kroki.

Gdy wyszła z kamienicy, poczuła nieprzyjemny ucisk w okolicach serca. W co ta suka grała? W co ona sama dała się wciągnąć? Przecież za taką prywatę groziło jej odsunięcie od śledztwa. A to i tak w najlepszym razie. Odetchnęła ciężko i wytarła łzę. Dwa zero dla tej żmii – pomyślała i pospiesznie ruszyła na parking.

* * *

Zawadzka nie miała pojęcia, że rozmówca przez okno obserwował każdy jej krok. Gdy zniknęła mu z pola widzenia, spokojnie sięgnął po smartfon i wybrał numer. Mężczyzna po drugiej stronie odebrał po czwartym sygnale.

– Dzień dobry, Wadim – przywitał się.

– Cześć, Omar. Masz chwilę?

Wymienili parę zdawkowych zdań, bo nie rozmawiali od dobrych kilku tygodni. Znali się od lat, ale każdy miał swoie życie i cierpiał na permanentny brak czasu, aby znaleźć choćby jeden wieczór na partyjkę szachów.

– Sprawa jest, bo… hmm… miałem dziś wyjątkowo dziwną wizytę. – Ostrobramski przeszedł do sedna.

– Brzmi tajemniczo.

– Przed chwilą wyszła ode mnie policjantka z kryminalnego.

– Coś zbroiłeś?

– No co ty. To już nie te czasy. Chodzi o jakieś morderstwa, do których doszło w Egipcie kilkanaście lat temu.

– W Egipcie? Kilkanaście lat temu? – Mężczyzna był szczerze zdziwiony. – Ty chyba próbujesz mnie podejść, żeby w końcu odegrać się za ostatnią porażkę, co?

– No nie całkiem, ale w sumie to nie jest taki zły pomysł. Jak stoisz z czasem?

– Powiedziałbym, że zesłał mi ciebie sam Amon-Ra – zarechotał rozmówca. – Tak się składa, że akurat dziś mam pierwszy wolny wieczór i cholerną ochotę na szklankę dobrej whisky.

– A żona?

– Żona wychodzi z koleżankami na babski wieczór.

– No to chyba rzeczywiście się wstrzeliłem.

– Bez dwóch zdań. Zapraszam do siebie. Zagramy i pogadamy. Chyba obu nam przyda się chwila relaksu.

– O dwudziestej może być?

– Będę czekał.

Wadim Ostrobramski rozłączył się i jeszcze przez chwilę wpatrywał się w ruch za oknem. Kątem oka dostrzegł, że gołębie znów obsrały mu parapet. Mruknął gniewnie, bo walczył z nimi od lat, a wredne ptaszyska nic sobie z tego robiły. W końcu zniesmaczony odszedł od okna i przysiadł na obitej skórą sofie. Pomyślał, że tej partii nie może przegrać. Dziś to on da mata.
===LxciECQWZVZiUGJTYgg+BzEBZwYwVTdRYVI2ADYOaFlpXj1cZVA=

Rozdział 31

Brudny wszedł do domu i powiesił płaszcz na wieszaku. W salonie nie grał telewizor, a wszystkie światła były pogaszone. To było co najmniej dziwne, bo Julka zwykle chodziła spać późno, nie wcześniej niż przed północą. Jej buty stały jednak w wiatrołapie, a klucze leżały na komodzie.

Może naprawdę się rozchorowała? Przecież dopiero co wróciła do pracy po dość poważnej kontuzji, a jej organizm mógł być osłabiony lekami. Pomyślał, że zajrzy do sypialni. Cicho uchylił drzwi i rzeczywiście, Julka leżała nakryta kołdrą po szyję.

Poszedł do kuchni, otworzył lodówkę i wyjął z niej piwo. Zrobił sobie cztery kanapki z kiełbasą, pomidorem i szczypiorkiem, które pochłonął w mgnieniu oka. Z butelką wyszedł na taras. Noc była chłodna, a krzesełka mokre po deszczu, ale nie przejął się tym zbytnio. Wytarł jedno pierwszą lepszą szmatą, usiadł i zapalił. Pies sąsiada na szczęście siedział cicho w budzie.

Patrząc w gwiazdy, spróbował uporządkować informacje z dzisiejszego dnia. Żadna z rozmów nie przyniosła przełomu, zamiast tego wprowadziła więcej pytań. Co do Żukowskiego, mógł jeszcze liczyć na jakiś jego błąd, ale Rahma wydawała się nie mieć ze sprawą nic wspólnego.

– Jest pani Egipcjanką, czy tak? – zapytał ją, gdy usiedli w salonie Hieny. Rahma wystąpiła w jasnych dżinsach, czarnym golfie i białej masce na gumce. Czarne włosy miała spięte w kok.

– A jakie to ma znaczenie?

– Nie proszę o wiele…

– Tak. Półkrwi.

– Świetnie mówi pani po polsku.

– Jedno z moich rodziców pochodzi z Polski.

– Czym się pani zajmuje?

– To chyba oczywiste.

– Wolałbym to usłyszeć od pani.

– Jestem luksusową damą do towarzystwa. Swoje usługi oferuję ludziom na poziomie. Nikt mnie do tego nie zmusza i robię to z własnej woli.

Kobieta odpowiadała jak automat. Trochę tak, jakby znała pytania. Żałował, że nie może obserwować jej twarzy, bo to znacznie utrudniało proces wychwycenia ewentualnych prób mijania się z prawdą. Dopóki nie miał jednak podstaw, aby ją zatrzymać, musiał zgodzić się na jej warunki. Równie dobrze, jak większość prostytutek, mogła mu odmówić.

– Czy w ostatnim czasie spotykała się pani z kimś, kto zachowywał się dziwnie?

– W tej branży? – Rahma prychnęła. – Ja, komisarzu Brudny, codziennie odkrywam ludzkie dziwactwa. Proszę mi wierzyć, że ludzka wyobraźnia nie zna granic.

– Nawet wśród dziwaków znajdą się tacy, którzy bardziej zapadają w pamięć…

– Wczoraj jeden z moich klientów poprosił mnie, abym owinęła mu głowę szmatami, a potem na niego sikała. Taki, wie pan, rodzaj waterboardingu. Czy to zapadłoby panu w pamięć?

Brudny pomyślał, że ten kierunek rzeczywiście zaprowadzi go co najwyżej w ślepy zaułek.

– Co pani wie o procesie mumifikacji? – zapytał po chwili namysłu.

– Ma pan na myśli egipskie mumie?

– Powiedzmy.

– Zupełnie mnie to nie interesuje.

– A zna pani kogoś, kto może się tym interesować?

Rahma poprawiła się w fotelu. Przez kilka sekund zastanawiała się nad odpowiedzią.

– Raczej nie – odparła, ale w jej tonie dało się wyczuć wahanie.

– Proszę się zastanowić.

– Moi klienci czasem zwierzają mi się z różnych rzeczy, ale nie przypominam sobie, żeby któryś mówił o mumiach.

– Jest pani półkrwi Egipcjanką. Nigdy nie pytali o pani pochodzenie? Zainteresowania?

– Zdarzało się, ale nie o mumie.

– Jest pani tego absolutnie pewna?

– Chyba tak.

– To chyba czy na pewno?

Brudny dostrzegł, że Rahma znów poprawiła się w fotelu. Palce jej prawej dłoni zaczęły delikatnie pieścić skórzane obicie, a spojrzenie stało się jakby rozbiegane. Żałował, że nie może przyjrzeć się twarzy, bo mógłby wyciągnąć więcej wniosków.

– Nie wiem, komisarzu Brudny – odparła w końcu. – Nie jestem w stanie spamiętać wszystkich moich klientów, a tym bardziej tematów, jakie poruszaliśmy. W rozmowach zapewne pojawiały się wątki kraju mojego pochodzenia, ale zwykle ucinałam je szybko. Ja naprawdę nie czuję większego związku z Egiptem. Nie byłam tam prawie trzydzieści lat.

– Rozumiem.

Trudno było prowadzić dyskusję z kobietą, która zgodziła się na spotkanie tylko pod warunkiem zachowania anonimowości. I tak poszła mu na rękę, bo mogła odmówić. Teoretycznie mógłby wtedy docisnąć Hienę i narobić jej koło pióra, ale gdyby się uparła, to w końcu musiałby odpuścić. Na jedną i drugą nie miał absolutnie nic. Choćby cienia podejrzeń, że mogą mieć coś wspólnego ze sprawą zamordowanego Araba. Rahma jednak nie mówiła całej prawdy. Nawet jeśli nie kłamała, to odnosił wrażenie, że przynajmniej pilnuje się, aby trzymać język za zębami. Siłą nic nie mógł od niej wyciągnąć, postanowił więc nie psuć relacji z potencjalnym kontaktem. Ona mogła przydać się później.

Zadał jej jeszcze kilka mniej inwazyjnych pytań, po czym podziękował za spotkanie i opuścił apartament. W samochodzie sondował, czy nie zapytać o przydzielenie jej obserwacji, ale ostatecznie z tego pomysłu zrezygnował. Wyglądała na sprytną babkę, która mogłaby się zorientować, że ma ogon, a wtedy ich nieformalna umowa straciłaby ważność. Zapewne już nigdy, gdyby zaszła taka potrzeba, nie zgodziłaby się na jakąkolwiek rozmowę.

Brudny dokończył piwo i wrócił do salonu. Włączył telewizor i obejrzał powtórkę wieczornych wiadomości. Nic nowego. W sejmie wciąż się nawalali jak dzieci w piaskownicy. Wzajemnie się obrażali, wyzywali, blokowali mównicę, aby chwilę później śpiewać hymn Polski. Gdy na ekranie pojawiło się trzech kolejnych przekrzykujących się polityków, wyłączył telewizor i przez kilka minut delektował się ciszą. W końcu sięgnął po telefon i wybrał numer do Kruszwicy.

– Jak u was? – zapytał, gdy się przywitali.

– O piątej rano zgarniamy Baumanna.

– Czas najwyższy.

– Będziesz?

– Nie. Ale chętnie z nim pogadam.

– To może nie być takie proste, bo facet nie jest w ciemię bity. Pewnie spodziewa się naszej wizyty i się na nią przygotował. Bez obecności adwokata ani rusz.

– Zobaczymy.

– A co u ciebie? Słyszałem, że wysłałeś Cipę i Majka do Wrocławia.

– Facet naprawdę ma ksywę Cipa?

– Swojego czasu na wszystkie laski mówił per cipa, to się doigrał i sam został Cipą.

– Ech…

– Mamy też Buraka, Pędziwiatra i Wora. Trochę tu popracujesz, to ich wszystkich poznasz.

– Nie wiem, czy chcę znać genezę tych… – Brudny westchnął. – Dobra, nieważne. Idę się ogarnąć i trochę przespać. Temat Baumanna przegadamy na odprawie.

– Jasne. Do jutra.

Brudny odłożył telefon i jeszcze przez kilka minut siedział w zupełnej ciemności. Głowę zaprzątały mu myśli niezwiązane ze śledztwem. Dręczyły go wyrzuty sumienia, bo zaczynało do niego docierać, że zachował się wobec Julki po prostu źle. Jak dupek.

Chwilę później wstał z kanapy i poszedł wziąć prysznic. Gdy wsunął się pod kołdrę i położył dłoń na ramieniu partnerki, ta lekko drgnęła. Nie dlatego, że była zaskoczona albo miał zimną rękę. Igor Brudny zdał sobie sprawę, że jej reakcja była świadoma. Julka nie spała i nie chciała, aby jej dotykał.
===LxciECQWZVZiUGJTYgg+BzEBZwYwVTdRYVI2ADYOaFlpXj1cZVA=

Rozdział 32

– Sto lat, kochana!

– Żebyś wiedziała. Wyglądasz kwitnąco!

Julka uściskała się z Elżbietą Pałką, jakby były przyjaciółkami od zawsze. Nie widziały się od czasu, gdy wspólnie pracowały przy sprawie Zabójcy Policjantów, ale tamta historia mocno je do siebie zbliżyła. Dodatkowo cieszyła się, że nie będzie musiała robić dobrej miny do złej gry i siedzieć obok Igora. Brzydziła się nim i choć wciąż bardzo go kochała, w tym momencie nie była w stanie znieść jego bliskości.

Elżbieta Pałka zmieniła się od ostatniego spotkania. Wyszczuplała, a rude loki zamieniła na krótszą fryzurę za ucho. Rzeczywiście wyglądała kwitnąco, czego Julka nie mogła powiedzieć o sobie, i przyznała to z przykrością. Miała tylko nadzieję, że jej ponury nastrój aż tak nie razi w oczy, a na czole nie ma wypisanej informacji o tym, że jej facet ma romans z koleżanką z zespołu. Jak wielką ochotę miała, aby wygarnąć im to publicznie. Oczami wyobraźni widziała minę Witos, która zaczyna się tłumaczyć, a Julka rzuca Jagnie w twarz cuchnące jej perfumami gacie Brudnego. To jednak nie było możliwe. Musiała to rozegrać inaczej i miała już plan. Może nie do końca doskonały i trochę ryzykowny, ale do tej pory na inny nie wpadła.

– Dzień dobry wszystkim – przywitał się Czarnecki zaraz po przekroczeniu progu. W kilku słowach przedstawił Pałkę tym członkom grupy, którzy jeszcze nie mieli okazji jej poznać, po czym zasiadł na swoim miejscu. Ktoś najwyraźniej zadbał, aby nie musiał martwić się o kawę, bo wypełniona napojem szklanka w charakterystycznym koszyczku stała już na stole. Komendant podziękował i przeszedł do sedna. – Jak wiecie, dziś nad ranem zatrzymany został Grzegorz Baumann. Nie stawiał oporu, więc akcja przebiegła gładko. Obecnie przebywa w celi komendy, ale jak można było się domyślić, odmówił składania zeznań i wezwał adwokata. Dziś w południe ma mieć widzenie. Od jego wyniku zależą nasze dalsze kroki.

– Zostały mu postawione zarzuty? – zapytał Brudny.

– Tak. Głównie z paragrafów sto osiemdziesiąt dziewięć „a” i dwieście pięćdziesiąt osiem, ale też kilku innych. Mamy świadka, który jest gotowy zeznawać, więc podejrzany łatwo się z tego nie wywinie.

Handel ludźmi i kierowanie grupą przestępczą gwarantowało mu co najmniej dziesięcioletnią odsiadkę, zwłaszcza w obecnych, mocno niespokojnych czasach, gdy politycy przyjęli bardzo ostry kurs wobec ludzi parających się organizacją przemytu nielegalnych imigrantów. Tutaj nie było zmiłuj i Baumann nie miał co liczyć na łagodne traktowanie.

– Ewentualne przesłuchanie poprowadzi aspirant Mściwój Kruszwica i nadkomisarz Julia Zawadzka. O godzinie będę informował.

Julka zerknęła na Igora, a następnie na Jagnę. Przyjęli tę decyzję bez żadnej reakcji. Pomyślała, że po głowie chodzą i m pewnie bardziej pikantne historie. Opanowała jednak wzbierający gniew. Nie mogła dać niczego po sobie poznać.

Komendant polecił, aby każdy z członków zdał raport z ostatniego dnia. W pierwszej kolejności głos zabrali Kruszwica i Witos, a po nich Brudny. Ich wnioski po spotkaniach z Salimą Myszkowską vel Aną Mei oraz jej ojcem Markiem Żukowskim okazały się ciekawe i – nawet jeśli trochę naciągane – miały pewne punkty styczne. W kilku momentach spolaryzowały też opinie zebranych w sali śledczych.

– Dubaj i Hurghada są jednak dość daleko – sprostowała Julka, gdy Jagna zasugerowała, że wątek dubajski może mieć bezpośredni związek z zamordowanym w Hurghadzie Polakiem.

– Nie powiedziałam, że to pewne. Ale biorąc pod uwagę silną reprezentację rosyjskich obywateli w obu tych miastach oraz fakt, że Igora najprawdopodobniej zaatakował jakiś Rusek, to ja tu widzę pewne punkty wspólne.

– Jakie konkretnie?

– To właśnie musimy ustalić, ale zauważ, że siedzący w dubajskim więzieniu mąż Myszkowskiej zajmował się wysyłaniem szejkom prostytutek. Ostatnia informacja o zamordowanym… jak on miał…?

– Michał Darski.

– …Michale Darskim jest taka, że wyjechał do Dubaju. I dopiero tam słuch o nim zaginął. Kolejna dziwna koincydencja łączy się z tym, że czas śmierci tamtych trzech ofiar według ichniego patomorfologa pokrywa się mniej więcej z okresem, gdy w Dubaju zaginął Darski.

– Tylko co ma do tego córka Żukowskiego?

– Nie wiem, ale chyba warto się nad tym pochylić, nieprawdaż?

Julka robiła wszystko, aby ta rozmowa nie zaczęła przypominać walki dwóch modliszek, dlatego czasem musiała spuścić z tonu. Starała się stawiać racjonalne pytania, mimo to podświadomie robiła wszystko, aby podać w wątpliwość tok rozumowania Witos.

– Ja skupiłabym się na samym Żukowskim – zmieniła temat. – Igor wyraźnie zaznaczył, że facet ma nierówno pod sufitem. I pomijam już nawet ewentualny motyw. W sumie jego żona została ścięta przez egipskich terrorystów.

– Po tym wydarzeniu facet już nigdy nie wrócił do Egiptu. Ta trauma wciąż go trawi i tu nie ma o czym dyskutować – wtrącił Brudny.

– Elu? – Czarnecki spojrzał na nowego członka grupy. Profilerka od początku uważnie przysłuchiwała się rozmowie i wciąż coś notowała.

– Za wcześnie na moją ocenę, ale mogę opowiedzieć wam, czym charakteryzuje się osobowość borderline.

– Zatem poprosimy o fachowe wyjaśnienie.

Pałka poprawiła włosy i odchrząknęła. Miała lekką chrypkę, ale jak wytłumaczyła, to efekt przebytego niedawno covidu.

– Cóż… – westchnęła. – O osobowości borderline mogłabym opowiadać godzinami, ale ponieważ nie chcę was zanudzać, postaram się streścić. Zatem – odchrząknęła – schorzenie to, jak sama nazwa wskazuje, dotyczy osobowości pogranicza. Pewnie kojarzycie schizofrenię, chorobę afektywną dwubiegunową czy rozszczepienie osobowości. Borderline to taki trochę miks ich wszystkich i zaburzenie to, bo należy podkreślić, że nie jest to choroba, stwierdza się u pacjentów, którzy nie kwalifikują się do wyżej wymienionych. Osoba cierpiąca na borderline, i tu po relacji Igora mog łabym się przychylić, że profesor Żukowski nie kłamał, to człowiek bardzo chwiejny emocjonalnie, u którego nastrój potrafi zmienić się dosłownie w ułamku sekundy. Tacy ludzie są drażliwi, impulsywni, bardzo łatwo wyprowadzić ich z równowagi. Mają skłonności do samookaleczeń i miewają myśli samobójcze. Zdarza się, że wprowadzają je w… – Pałka zmarszczyła brwi. – Wybaczcie… – Machnęła dłonią. – Chciałam powiedzieć, że wprowadzają je w życie, ale to chyba kiepski dobór słów.

– Czy tacy ludzie mają skłonność do agresji? – zapytała Julka.

– Badania wykazały, że u osób z BPD występuje wyższy poziom złości. Co istotne, zwykle musi ona zostać zainicjowana jakąś prowokacją, choćby niewielką, co wpisuje się w stresujące przesłuchanie przez komisarza policji. A jak znam Igora… – Pałka zerknęła w stronę Brudnego – …to zapewne nie był milusiński i odpowiednio dokręcił śrubę.

– Byłem wyjątkowo spokojny.

– Zapewne we własnej ocenie. Osoba borderline inaczej odbiera wysyłane sygnały. Twoją niewinną uwagę na jakiś temat Żukowski mógł odebrać jako straszną obelgę. Czasem wystarczy mała zmiana tonu albo pytanie, na które nie jest w stanie klarownie odpowiedzieć, a już zaczyna się we wnętrzu gotować. I ten proces przemiany jest błyskawiczny. Pojawia się złość, gniew i, w ramach obrony, zachowania agresywne.

– Skąd bierze się ta choroba?

– Nie choroba – podkreśliła Pałka. – To zaburzenie, ale to tak na marginesie. Na BPD cierpi około dwóch procent populacji i nie do końca wiadomo, co je powoduje. Zdania w środowisku są podzielone, ale stwierdzono, że zwykle cechuje osoby mające traumatyczne doświadczenie w dzieciństwie, na przykład porzucenie, odrzucenie lub śmierć rodzica. Osobowość borderline może być też skutkiem błędów wychowawczych, jak nadmierny krytycyzm wobec dziecka, stawianie mu zbyt wysokich wymagań, surowość, o przemocy czy wykorzystywaniu seksualnym nie wspomnę. Co jednak w naszym przypadku istotne, głównym czynnikiem wyzwalającym objawy jest zwykle przeżywany konflikt emocjonalny albo utrata kogoś bliskiego. Warto byłoby ustalić, od kiedy Żukowski korzysta z porady psychiatry, bo ja tu widzę dwa takie punkty graniczne. Pierwszy to oczywiście utrata żony. Drugi to utrata dziecka.

– Jego córka przecież żyje – zauważył Kruszwica.

– Ale wyfrunęła z gniazda. Osoby borderline są bardzo wrażliwe i zarazem zaborcze. Żukowski, choć zaznaczam, że to tylko pobieżna hipoteza, po powrocie z Egiptu mógł przelać całą swoją miłość na Salimę i trzymać ją pod szczelnym kloszem. Biorąc pod uwagę jej pochodzenie, ciemniejszy odcień skóry, tak odmienną kulturę, w zamyśle mógł chcieć ją chronić, na przykład przed wymierzonymi w nią uwagami czy zachowaniami rasistowskimi. Niestety, to zwykle działa na odwrót. U takich dzieci prędzej czy później pojawia się bunt, który szybko narasta, a gdy osiągają pełnoletność, porzucają dom i odcinają się od opiekunów, w tym wypadku nadopiekuńczego ojca. Strata i pustka, jakich doświadcza samotny rodzic, dla osobowości borderline może być wręcz zabójcza.

Zebrani pokiwali z uznaniem, bo tego typu wyjaśnienie trafiało na podatny grunt. Pasowało jak ulał zarówno do Żukowskiego, jak i jego córki, która w ocenie Witos i Kruszwicy też podczas rozmowy przejawiała nadmierną i niecodzienną ak tywność. U niej trauma z dzieciństwa wpisywała się w wyjaśnienia Pałki idealnie, a późniejsze wybory, choćby ślub z takim typem jak Myszkowski, jedynie potwierdzały osobowość lubiącą funkcjonować na pograniczu. Te wszystkie sugestie otworzyły dyskusję, która szybko zamieniła się w burzliwą wymianę zdań. Pałka cierpliwie odpowiadała na kolejne pytania, tłumacząc zawiłości dotyczące osób dotkniętych BPD, podając przykłady, także te znane ze światowej kryminologii. Mimo to wciąż pozostało jedno pytanie, które w ocenie wsłuchującej się w dyskusję Julki wydawało się absolutnie kluczowe.

– Czy osoba borderline jest w stanie zabić? – zapytała.

Pałka wzruszyła ramionami.

– Każdy z nas jest w stanie zabić – odparła. – Wszystko zależy od sytuacji, w jakiej się znajdziemy. Osobie z borderline mogłoby to przyjść z większą łatwością. Zwłaszcza w afekcie.

– Wciąż mamy jednak tylko jednego trupa… – mruknął Kruszwica.

– U siebie – zauważył Brudny.

– Ech… – Aspirant się obruszył.

Dyskusja trwała jeszcze prawie pół godziny. Po opuszczeniu pomieszczenia Julka skierowała się do toalety. W ślad za Witos. Umyła ręce i odczekała do momentu, aż Jagna wyjdzie z kabiny. Przez chwilę obie stały przy swoich umywalkach w milczeniu.

– Masz się odpierdolić od Igora – syknęła w końcu Zawadzka. Jagna ją zignorowała i wyciągnęła bezbarwną pomadkę. – Słyszałaś, co powiedziałam?

Witos dokończyła smarować usta i teatralnie zamknęła szminkę.

– Igor jest dużym chłopcem – oznajmiła i poprawiła palcem jedną z brwi. Spojrzała w odbicie Julki. – Coś jeszcze?

– Ty bezczelna suko… Ty… – Julka aż się zapowietrzyła.

– Nie napinaj się, dziewczynko, bo chyba nie ogarniasz, z kim tańczysz. Wiem o twoich wizytach u wuja i Olgi. Nieładnie tak pokątnie rozpytywać o koleżankę z zespołu. Bardzo, bardzo nieładnie.

Julka poczuła, jak wzbiera w niej taka fala gniewu, że na wszelki wypadek mocniej chwyciła się brzegów umywalki. Gdyby nie to, mogłaby rzucić się na kobietę z pięściami.

– Wiem, że coś kombinujesz… – syknęła.

– Czyżby? – Jagna prychnęła. – A niby co takiego kombinuję?

– Dowiem się.

Witos wytarła dłonie w papierowy ręcznik i zrobiła krok w kierunku rywalki. Wbiła w nią zuchwałe spojrzenie.

– Jeśli okaże się, że wciąż grzebiesz w mojej przeszłości, to nie będę miała wyboru i zgłoszę to Czarneckiemu – oznajmiła lodowatym tonem. – Ciesz się, że jeszcze tego nie zrobiłam. Szef uzna cię za zazdrosną wariatkę albo za chwilowo niezdolną do służby. Może nawet wyśle na badania do policyjnego psychologa. Tak czy siak, wylecisz z zespołu z hukiem i jeszcze nagrabisz sobie w całej komendzie. Nikt nie będzie chciał pracować z szajbuską lustrującą swoich partnerów.

– Gówno wiesz o relacjach w tej komendzie. Jesteś tu nikim – odwarknęła Julka. Jej ton nie był już jednak taki hardy, jak jeszcze chwilę temu.

– Ten nikt – Witos wyraźnie zaakcentowała słowo „nikt” – poleciał do Egiptu zamiast ciebie. Coś jeszcze? – Teatralnie uniosła brew.

Pulsująca tętnica na szyi Jagny kusiła, jak jeszcze nigdy wcześniej. Oczami wyobraźni Julka widziała, jak wgryza się w nią i wyszarpuje kawał mięsa. Czuła, że gdyby puściły jej hamulce, to rozerwałaby tę sukę na strzępy gołymi rękami. Zamiast tego uspokoiła oddech i zeszła jej z drogi. Chwilę później usłyszała odgłos otwieranych drzwi.

– Ładnie poskładali ci tę gębę – rzuciła na odchodne. – Może dasz namiary na tego chirurga? Chętnie bym się do niego wybrała na konsultację.

Jagna zatrzymała się w progu. Odwróciła się w kierunku Julki i wbiła wzrok na rozległą bliznę na jej policzku.

– Ty? – prychnęła z pogardą. – Tak się składa, że tobie to już nic nie pomoże – dodała i wyszła.
===LxciECQWZVZiUGJTYgg+BzEBZwYwVTdRYVI2ADYOaFlpXj1cZVA=

Rozdział 33

Grzegorz Baumann tępym wzrokiem wpatrywał się w blat stołu.

Cisza zaczynała się przedłużać na tyle, że znów stała się krępująca. Kruszwica i Zawadzka siedzieli naprzeciwko i wpatrywali się w niego niczym dwa wygłodniałe sępy. Trzeci siedział obok Baumanna. Adwokat Jerzy Braun nawet go trochę z wyglądu przypominał. Chudy, z długą szyją i szpetną, pooraną bliznami po ospie twarzą, w której dominował ogromny orli nos, mógłby z powodzeniem straszyć dzieci. Co z tego, gdy po drugiej stronie stołu siedzieli wytrawni śledczy. Braun mógłby wyglądać nawet jak potwór z bagien, a to i tak raczej niewiele by zmieniło.

– To jak, panowie? – Aspirant zastukał długopisem w blat stołu. – Dogadamy się czy nie?

– Znacie sytuację… – dodała złośliwie Julka.

Sytuacja rzeczywiście wyglądała kiepsko. Grzegorz Baumann przygotował się na różne komplikacje, ale nie spodziewał się, że policja, którą do tej pory traktował jak bandę pożytecznych idiotów, wykona kawał tak dobrej roboty. Wcześniej niespecjalnie przejmował się wezwaniami, bo większość z nich dotyczyła drobnych przestępstw dokonywanych na terenie jego lokali przez osoby trzecie, a jego przewiny z lat, gdy dopiero budował swoją pozycję, zdążyły się przedawnić. Ale przemytnik nigdy nie przestaje być przemytnikiem. Przemytnikiem jest się całe życie.

Kiedyś woził tirami papierosy i alkohol, potem narkotyki. W latach dziewięćdziesiątych był królem. Zarabiał krocie, dzięki czemu mógł korumpować pograniczników i obstawiających drogi dojazdowe policjantów, aby na przełomie milenium ustawić jeden gruby przerzut dwóch ton heroiny z Rosji do Niemiec. Udało się, dzięki czemu zgarnął tyle, że mógł zainwestować w legalne biznesy. Wysłużony dres Adidasa zamienił na beżowy garnitur, ściągnął z szyi złote łańcuchy, zgolił wąsy i zapuścił włosy, a z siłowni korzystał już tylko dlatego, aby utrzymać formę, a nie budować kolejne kilogramy napompowanych sterydami mięśni. Ludzie mają pamięć dobrą, ale zwykle krótką, więc z czasem przywykli do jego nowego image’u i dostrzegli w nim utalentowanego biznesmena. Starzy gliniarze i prokuratorzy, z którymi miał na pieńku, wymarli albo przeszli na emeryturę, a wrogowie trafili za kratki lub skończyli jako pokarm dla odrzańskich rybek. On się uchował, bo był mądry, sprytny i wiedział, kiedy się wycofać. A przynajmniej tak myślał do momentu, gdy pewna niemiecka kanclerz wymyśliła sobie, że zaprosi do Europy cały świat. Koniunktura akurat trochę podupadła, a lokale przestały przynosić spodziewane zyski, więc przemytnicza żyłka od razu dała o sobie znać. Nie mogło być inaczej, wszak to była żyła złota, bo tak naprawdę nikt nad tym nie panował, mało tego, jakiekolwiek próby powstrzymania tej uchodźczej fali od razu napiętnowano, miotając oskarżeniami o rasizm, a nawet nazizm czy faszyzm. Przemytnicy mogli zacierać ręce, a że przemytnikiem zostaje się na całe życ ie, Baumann uznał, że nie może zrezygnować z takiego prezentu i musi wskoczyć w ten pociąg, zanim odjedzie.

W ciągu kolejnych ośmiu lat stworzył świetnie prosperującą sieć przemytu ludzi. Nawiązał kontakty z kolegami po fachu z południa i wschodu Europy, a po wybuchu wojny w Ukrainie stał się jednym z głównych graczy. Biznes kręcił się znakomicie, a kolejne korytarze wyrastały na granicach jak grzyby po deszczu. Chętnych do przedostania się na Zachód było tak wielu, że nawet nie musiał walczyć o strefy wpływów. Dla wszystkich starczało, co więcej, młodych i niedoświadczonych przemytników mających nadzieję na szybki i łatwy zarobek nikt w branży nie atakował, bo stawali się doskonałym wabikiem. Niedoświadczeni, nieprzygotowani logistycznie, bez znajomości i kontaktów, zwykle bardzo szybko byli namierzani przez policję, która później chwaliła się w mediach, że złapała kolejnego przemytnika ludzi, nie zdając sobie sprawy, że gdy funkcjonariusze legitymowali delikwenta, obok przejeżdżała cała karawana wypchanych po brzegi busów nadzorowanych przez takich jak on. Przez profesjonalistów.

Żadna koniunktura nie trwa jednak wiecznie i z czasem rządy otumanione utopijną ideologią miłości zrozumiały, że polityka otwartych granic jest najzwyczajniej w świecie głupia, zwłaszcza że to taniec w takt muzyki wygrywanej na Kremlu. Nie dość, że generowała coraz to więcej chętnych do skorzystania z europejskiego socjalu, to jeszcze budziła niepokoje społeczne, obywatele zaś coraz łaskawszym okiem zerkali na partie prawicowe, często skrajnie prawicowe, wręcz nacjonalistyczne. Nie chcąc do końca urżnąć i tak już solidnie podpiłowanej gałęzi, na której wygodnie sobie siedziały, rządy musiały więc przyznać się do porażki i stopniowo, acz systematycznie zaczęły odkręcać to, co zdążyły napsuć. Jedni wzmogli kontrole graniczne, inni zaczęli utrudniać procedury imigracyjne, a najodważniejsi pobudowali mury i zasieki na granicach. Pozostali przynajmniej udawali, że tego nie widzą i siedzieli cicho, nawet jeśli najodważniejsi posuwali się do słynnych pushbacków, czyli nielegalnego cofania osób, które już zdążyły przekroczyć zieloną granicę. Niestety, tego typu działania znacznie utrudniały działalność grupom przemytniczym, co nie znaczy, że z tego powodu spadły obroty. Wystarczyło podnieść stawki za transport z punktu A do punktu B i problem znikał, a że raz wystosowane zaproszenie do wszystkich obywateli świata już na dobre zagnieździło się w ich umysłach, chętnych – także tych bardziej majętnych – nigdy nie brakowało. Biznes ten, nawet pomimo postępujących utrudnień, wciąż wydawał się więc bardzo opłacalny, co Grzegorz Baumann, stary wiarus branży przemytniczej, doskonale rozumiał i nie wyobrażał sobie, aby z własnej, nieprzymuszonej woli odejść od tego suto zastawionego stołu.

Co z tego, gdy przez ostatnie lata prosperity za bardzo zmiękł. Nigdy nie był typem bezdusznego bandziora, nawet jeśli w latach dziewięćdziesiątych na takiego pozował. I teraz miał problem, bo jeden z jego ludzi rozpruł się jak chiński pluszak. I nawet jego adwokat nie był w stanie nic na to poradzić.

– Musisz zacząć współpracować, bo mają zeznania, które cię pogrążą – tłumaczył mu, gdy zapoznał się z protokołem zeznania Cezarego Sucheckiego. – Prokurator postawi ci zarzuty z paragrafu sto osiemdziesiąt dziewięć „a”, czyli handel ludźmi. Do tego podepnie kilka innych. Nie chcę cię martwić, Grzegorz, ale jesteśmy w czarnej dupie.

– Nie my. Ja – odwarknął wyraźnie poirytowany Baumann. Rozumiał sytuację doskonale. Co gorsza, poza wyczyszczeniem danych ze swoich komputerów czy telefonów mógł zrobić niewiele więcej, bo od czasu wypadku busa miał na głowie policję dwadzieścia cztery godziny na dobę. Śledzili każdy jego ruch, a do tego obawiał się podsłuchów. Nie był bossem mafii, który mógłby wydać polecenia, aby ktoś kropnął w areszcie Sucheckiego albo przynajmniej wymazał dowody jego działalności. Ta branża nie wymagała aż takich nakładów środków, tym bardziej stosowania brutalnej przemocy. Tu zwykle wystarczyły inteligencja, przedsiębiorczość i wrodzony spryt. – Powiedz lepiej, co mi grozi i jak mogę się z tego wykaraskać. Nie chcę iść na stare lata do pierdla, bo jakiś idiota nie wyrobił się na zakręcie – dodał, gdy opanował wzbierającą irytację.

– No i właśnie tu upatruję naszej szansy, bo mam wrażenie, że… – Braun nachylił się nad stołem – że nie o ciebie im chodzi.

– Mów konkretnie.

– To proste. – Adwokat odchrząknął z dumą przynależną człowiekowi, który właśnie przejrzał misternie utkany plan śledczych. – Gdyby zależało im na tobie, to zgarnęliby cię od razu. Nie pozwoliliby, abyś miał czas na zacieranie śladów. Ale nie zrobili tego z jakiegoś powodu…

– Niby jakiego?

– Prowadzą szerzej zakrojone śledztwo, w którym ty jesteś tylko małym elementem jakiejś większej układanki. W mojej ocenie nie zatrzymali cię wcześniej tylko dlatego, że czekali na jakiś twój ruch. Błąd, który sprawiłby, że mogliby złapać kolejny trop.

– Jaki trop? O czym ty do mnie mówisz?

– Na moje oko rozpracowują jakąś międzynarodową siatkę przemytniczą zajmującą się handlem ludźmi. Może czekali, że przyparty do muru nawiążesz kontakt z kimś na samej górze? Nie wiem na pewno, ale doświadczenie mi podpowiada, że jest coś na rzeczy. Tym bardziej że w aktach sprawy, zupełnie przypadkiem, natknąłem się na notkę sugerującą współpracę z Interpolem…

– To brzmi jak jakaś piramidalna bzdura – obruszył się Baumann. Złączył dłonie jak do modlitwy. – Ja tylko pomagam imigrantom dotrzeć do celu…

– Dlatego cię nie zgarnęli. Nie jesteś dla nich priorytetem.

– Czyli co?

– Zastanów się, co jesteś w stanie im zaoferować, a ja postaram się, aby wyciągnąć z tego jak najwięcej. Do tej pory nie byłeś karany za poważne przestępstwa, więc jest szansa na dobrą ugodę. Mam przekonanie graniczące z pewnością, że uda mi się dogadać z prokuratorem, abyś nie trafił za kratki.

– Ale co ja mam im niby dać?

Teraz Baumann już wiedział. Palące spojrzenia dwójki śledczych nie ułatwiały jednak podjęcia decyzji. Wspomnienie o człowieku, z którym uwikłał się w tę dziwną współpracę, sprawiało, że nawet jemu cierpła skóra. Co z tego, gdy pieprzony Suchecki nawet tego nie potrafił zachować dla siebie?

– No dobrze… – westchnął Kruszwica. – Skoro panowie nie chcecie współpracować, to…

– Proszę poczekać – wtrącił się Baumann. – Powiem, ile wiem, ale pod warunkiem że…

– Pana warunki zostały nam już przedstawione – uciął Kruszwica.

Braun nakrył dłoń klienta, sugerując, aby ten się nie obawiał, bo wszystko jest dogadane. Baumann odetchnął. Rzeczywiście nie ryzykował zbyt wiele, bo tajemniczy jegomość z darknetu prawie na pewno działał sam, a do tego bez wątpienia zależało mu na absolutnej dyskrecji. Wątpliwe było, aby wspomnienie o nim policji mogło poważniej zagrozić jego reputacji. To nie była wysoka cena za uniknięcie długoletniej odsiadki.

– Ten, o którego pytacie… – zaczął. Pociągnął nosem, odchrząknął. – Facet zagadał mnie kiedyś na jednym z czatów w darknecie.

– Co pan tam robił? – wtrąciła Julka.

– Mój klient nie musi odpowiadać na to pytanie.

Komisarz prychnęła, ale nie ciągnęła tematu. Baumann kontynuował:

– Temat forum dotyczył sprawy związanej z szeroko pojętą migracją z Afryki i Bliskiego Wschodu do Europy. Można było tam nawiązać kontakt między klientem a przemytnikiem. To jest bardzo popularny kanał, z którego do tej pory korzysta mnóstwo ludzi. Zresztą pewnie go znacie.

Baumann dostrzegł, że śledczy wymienili dyskretne spojrzenia. Na pewno wiedzieli, o czym mówi, ale podobno nawet policja przymykała oko na takie sprawy, bo próba infiltracji darknetu z zasady była skazana na porażkę. Takie rozmowy były kodowane, a prowadzący je praktycznie niemożliwi do namierzenia, bo ich IP zmieniały się kilka razy w ciągu sekundy. W czeluściach darknetu mogli poradzić sobie tylko najwybitniejsi specjaliści, których w kadrach po prostu brakowało i jeśli już byli wykorzystywani, to jedynie przy okazji prowadzenia spraw absolutnie priorytetowych, w tym n ajcięższych przestępstw. Masowy przemyt imigrantów na pewno do takich nie należał.

– Czy ten mężczyzna jakoś się przedstawił? – zapytał Kruszwica.

– Używał nicka Anubis.

– Bóg zmarłych… – szepnęła Julka.

– To samo powiedziała mi żona. Od początku była sceptyczna i odradzała mi tę znajomość. Jakby coś przeczuwała. Niestety, nie posłuchałem jej. – Baumann pokręcił głową z wyraźnym niesmakiem. Chwilę później podjął: – Mężczyzna nigdy nie przedstawił się z imienia, ale szybko zaproponował mi pewien układ. Warunki wydawały się proste. Od czasu do czasu miałem mu dostarczać młodego mężczyznę o arabskich rysach twarzy, najlepiej Egipcjanina.

– Dlaczego Egipcjanina?

– Nie mam pojęcia, ale za Egipcjanina potrafił zapłacić naprawdę duże pieniądze.

– Czyli ile?

– Czasem więcej, niż wynosił utarg za cały transport. Zwykle zgłaszał się sam, a ja w ramach umowy musiałem mu przesłać zdjęcie danego człowieka i potwierdzić, że to bezpieczny towar.

– Co znaczy bezpieczny?

– Delikwent musiał przemieszczać się bez rodziny lub znajomych i nie mieć jasno określonego celu podróży. Taki samotnik, o którego nikt nie będzie się martwił ani pytał. Niemal przy każdym kursie trafiał się przynajmniej jeden taki facet, zwykle dwóch albo trzech, bo to młodzi mężczyźni statystycznie najczęściej przekraczali granice Polski. Po wysłaniu zdjęcia i ewentualnie danych osobowych nieznajomy albo wyrażał zainteresowanie transakcją, albo nie . Gdy odpisywał, podawał miejsce przeprowadzenia tejże transakcji, zwykle w okolicach Zielonej Góry, zawsze starannie wybrane, ciche i możliwie bezpieczne. Nigdy nie pokazywał twarzy, którą krył pod kapturem. Przekazywał gotówkę i przejmował towar.

– Jaka była w tym rola Cezarego Sucheckiego?

– On miał jedynie przekonać człowieka do przesiadki, co zwykle nie było wielkim wyzwaniem, bo nielegalni imigranci są tak zastraszeni i przerażeni sytuacją, w jakiej się znaleźli, że wierzą i godzą się na wszystko.

– Wykorzystujecie ich tragiczne położenie…

– Cóż… – Baumann zrobił minę, jakby naprawdę się zawstydził. Nie podjął wątku. Kontynuował: – Gdy już taki delikwent przesiadł się do mojego auta, transportowałem go w wybrane przez kupca miejsce. Za każdym razem było ono inne, ale zwykle na obrzeżach miasta.

– Jak wyglądało takie spotkanie?

– Zawsze tak samo. Czekał w samochodzie. Nie pokazywał twarzy i prawie nie mówił. Pamiętam, że nosił czarne skórzane rękawiczki. Zwykle dawał kopertę z umówioną kwotą i po dokonaniu transakcji odjeżdżał. Kontakt urywał się do momentu, gdy znów wyraził zainteresowanie przeprowadzeniem kolejnej transakcji.

– Jakim samochodem się poruszał?

– Różnymi.

– Pamięta pan marki?

– Pamiętam mercedesa combi i SUV-a volvo.

– Czy ofiary tych transakcji zawsze zachowywały spokój?

– Tak.

– I nigdy się nie sprzeciwiały?

– Nie.

– Odurzał je pan?

Adwokat dał klientowi do zrozumienia, że i na to pytanie nie musi udzielać odpowiedzi. Śledczy zmienili temat.

– Do ilu transakcji doszło?

– Do trzynastu.

– W jakim okresie?

– Do pierwszej doszło zimą dwa tysiące osiemnastego. Do ostatniej dokładnie dwa tygodnie temu. Spotkaliśmy się przy wyrębie między Chynowem a Krępą. Od tego czasu nie miałem z tym człowiekiem kontaktu.

– Proszę opisać ostatnie spotkanie jak najdokładniej…

Gdy Grzegorz Baumann wracał pamięcią do ostatniego spotkania z tajemniczym nieznajomym, a kapitan Mohamed Hassan i jego brat Aszraf właśnie wsiadali na pokład samolotu lecącego z Hurghady do Poznania, mężczyzna w masce szakala z najwyższym pietyzmem ustawiał na półkach buteleczki z olejkami z żywicy drzewa pistacjowego, cedrowego, cyprysu i jałowca. Trochę się niepokoił, bo do tej pory nie działał pod presją czasu i obawiał się, że karaczany mogą nie chcieć współpracować tak ochoczo jak zwykle. Po ostatnim posiłku ciągle były ospałe. Wciąż trawiły.
===LxciECQWZVZiUGJTYgg+BzEBZwYwVTdRYVI2ADYOaFlpXj1cZVA=

Rozdział 34

Omar Zaki był pięćdziesięciodziewięcioletnim kardiochirurgiem z blisko trzydziestoletnim doświadczeniem. Urodził się w inteligenckiej kairskiej rodzinie, ale jeszcze przed zmianą ustrojową, która popchnęła Polskę ku Zachodowi. Jako jeden z najwybitniejszych studentów wydziału medycznego największego uniwersytetu w stolicy Egiptu na zasadzie wymiany studenckiej trafił do Wrocławia. Ze stolicy Dolnego Śląska już nie wyjechał. Miał ku temu wiele powodów, bo Polskę pokochał całym sercem od pierwszych dni. To jednak nie złota polska jesień, możliwość jazdy na nartach, nawet nie pierogi, żurek czy dużo większe możliwości rozwoju sprawiły, że postanowił pozostać w nowym kraju na stałe. O jego decyzji przesądziła pewna niebieskooka studentka o długich i gęstych włosach koloru zachodzącego nad Saharą słońca, którą poznał w stosunkowo mało romantycznych okolicznościach, bo na zajęciach z patomorfologii. Katarzyna z domu Graś zaimponowała mu nie tylko niespotykaną urodą, ale i niezwykłą inteligencją i pracowitością. O jej względy musiał starać się długo, ale w końcu dopiął swego, a zaraz po skończeniu stażu zakochani przysięgli sobie dozgonną miłość. Krótko później Omar otrzymał obywatelstwo, z czego był bardzo d umny, następnie w ich życiu pojawiła się Leila, a później Krystian. Młodzi rodzice zgodnie uznali, że imiona dzieci będą wyrażać ich pełne porozumienie międzykulturowe, bo choć oboje nie przywiązywali szczególnej wagi do religii, w której się wychowali, reguły panujące w ich związku były jasne i czytelne, a sprowadzały się do wyświechtanej zasady równości, począwszy od płacenia za kawę, a skończywszy na przewijaniu pociech.

Rodziny przyjęły ten związek ze zrozumieniem i wspierały młodych rodziców na każdym kroku w drodze do szczęścia. Utrzymywały bliski kontakt, regularnie na święta się odwiedzały. Z czasem, gdy Omar z Katarzyną odłożyli trochę pieniędzy, postanowili zainwestować w nieruchomości, a że żona zakochała się w Egipcie, do którego często latali odpocząć od obowiązków zawodowych, wybrali działkę na wybrzeżu Morza Czerwonego, w prężnie rozwijającym się kurorcie o nazwie Hurghada. Inwestycja wydawała się strzałem w dziesiątkę, bo krótko później ceny wystrzeliły, a samo miasto zaczęło rozwijać się w niespotykanym dotychczas tempie. Niestety, szczęście rodziny Zaki nie trwało długo. Krótko po tym, jak okazały dom w końcu stanął na jednym z pięknych osiedli przy plaży, okazało się, że umowa zakupu działki została podpisana z prawnym uchybieniem, jakiego to słowa użył w liście do Omara jeden z prawników pracujących na rzecz potentata hotelowego Ahmeda Fattaha. Na nic zdały się tłumaczenia, że to pomyłka, a grunt został zakupiony w sposób jak najbardziej prawidłowy i legalny. Potężna firma należąca do jednego z najbogatszych Egipcjan, który dodatkowo miał w życiorysie epizody na stanowiskach ministerialnych, nie miała zamiaru robić dla Omara wyjątku i już kilka miesięcy później na osiedle wjechały buldożery. Wymarzony dom rodziny Zaki został zrównany z ziemią, na której trzy lata później powstał ogromny hotel, a raczej pałac, bo obiekty Fattah Hotels Corporation szczyciły się luksusowym podejściem do klienta i zawsze miały słowo „Palace” w nazwie. Pieniędzy z wywłaszczenia nigdy nie wypłacono, wszak „uchybienie” prawne, które adwokaci hotelarza znaleźli w umowie kupna-sprzedaży działki, taką ewentualność wykluczały.

Omar bardzo to przeżył i nie mógł pogodzić się z tym, że ojczyzna potraktowała go w tak okrutny sposób. Przez jakiś czas walczył o sprawiedliwość, próbował nagłaśniać sprawę w mediach, także zachodnich.

– Nie poddam się – zapewniał Katarzynę. – To przecież moja ojczyzna. Jeśli ja nic nie zrobię, to nic się w tym kraju nie zmieni. Tacy jak Fattah nie liczą się z nikim i traktują ludzi jak śmieci. Dla nich ważne są jedynie pieniądze.

Jego starania zostały dostrzeżone nie tylko przez prawników hotelarza, ale także przez władze Hurghady. Te ewidentnie nie podzielały punktu widzenia niedoszłego obywatela miasta, zwłaszcza że w sieci zaczęły pojawiać się negatywne opinie dotyczące ewentualnych inwestycji mieszkaniowych, co dla prężnie rozwijającego się kurortu było nieakceptowalne. Omar zaczął otrzymywać anonimowe groźby, także skierowane do rodziny, w związku z czym po dłuższej naradzie z żoną postanowił zrezygnować z nierównej walki. Niestety, pech chciał, że dzień przed powrotem do Polski, podczas robienia ostatnich zakupów na targu w dzielnicy Dahar, nieznani sprawcy, wykorzystując chwilę nieuwagi Omara i Katarzyny namiętnie buszujących na stoisku z przyprawami, porwali ich siedmioletnią wówczas córkę. Zrozpaczeni rodzice próbowali wszystkiego, ale policja wyraźnie nie przykładała si ę do poszukiwań, choć oczywiście szef komendy miejskiej twierdził zupełnie coś odwrotnego. Trzy dni później ciało dziewczynki wyrzuciły fale Morza Czerwonego. Leila wciąż miała na sobie żółtą sukienkę w kwiaty.

– Przykro nam z powodu pańskiej straty – oznajmił mu młody sierżant Mohamed Hassan, który został wysłany przez przełożonego, aby poinformować rodzinę o śmierci ich córki. – Daję panu słowo, że zrobimy wszystko, aby znaleźć sprawców tej potwornej zbrodni.

Sprawców oczywiście nikt nigdy nie odnalazł. Nikt też do zbrodni się nie przyznał. Omar wiedział jednak swoje. W jego przekonaniu winni byli wszyscy, począwszy od Ahmeda Fattaha po lokalną, na wskroś skorumpowaną policję. Dalsza walka mijała się jednak z celem, a obawa o życie, zwłaszcza Katarzyny i pięcioletniego Krystiana, sprawiły, że przeklął własną ojczyznę i obiecał sobie, że jego noga nigdy już w Egipcie nie postanie. Słowa dotrzymał.

Omar westchnął na to bolesne wspomnienie. Nigdy do końca nie pogodził się ze stratą ukochanej córki i gdy pewnego dnia na jego oddział z podejrzeniem zawału trafił Wadim Ostrobramski, mężczyźni szybko znaleźli wspólny język.

– Mamy takie samo zdanie – przyznał mu rację szef „Faraona”, gdy w rozmowie przypadkiem padło nazwisko hotelarskiego potentata. – Przez machloje Fattaha omal nie zbankrutowałem. Podpisałem z nim umowy na tysiące miejsc noclegowych, a gdy pierwsi turyści dotarli na urlopy, Fattah z dnia na dzień mi je wypowiedział, tłumacząc to prawnymi uchybieniami. Gdybym nie był ubezpieczony, zapewne musiałbym zamknąć firmę.

– To bardzo zły i bezwzględny człowiek. Niech go piekło pochłonie.

– Już tam trafił. I to całkiem niedawno.

– Tak, słyszałem. – Omar próbował się uśmiechnąć, ale ostatecznie tylko ciężko westchnął. – Można być bogatym i potężnym, ale do złych ludzi karma wraca prędzej czy później – dodał. – Niech Allah mi wybaczy, ale ja go nie żałuję.

Tydzień po wizycie w szpitalu Omar odebrał połączenie z nieznanego numeru. To był Wadim, niedawny pacjent. Ostrobramski w ramach podziękowania za opiekę zaprosił doktora na obiad, a Zaki – choć przez chwilę się wahał – nie odmówił. Mieli mnóstwo wspólnych tematów, toteż szybko przypadli sobie do gustu, a gdy podczas rozmowy okazało się, że dzielą także pasję do szachów, ich relacja z czasem przyjęła formę sporadycznych, acz dość regularnych spotkań, podczas których umilali sobie dysputy, grając w tę królewską grę.

Dziś na szachownicy piony i figury również stały na swoich miejscach w pełnej gotowości. Chrzęst żwiru na podjeździe zdradził, że Ostrobramski tradycyjnie pojawił się pięć minut przed czasem. Zaki otworzył drzwi i serdecznie uściskał przyjaciela.

– Cieszę się, że zadzwoniłeś. Brakowało mi naszych pojedynków – przyznał, wskazując gościowi drogę do salonu.

– Mnie również, przyjacielu.

Gość wyciągnął zza pazuchy butelkę szkockiej. Omar odebrał ją i mężczyźni weszli do przestronnego, choć skromnie, niemal sterylnie urządzonego salonu. Znajdowały się w nim tylko najpotrzebniejsze meble. Obity kremową skórą narożnik, dwa fotele, przeszklona ława, półka z bogatą kolekcją płyt, a nad nią sześćdziesięciopięciocalowy telewizor. Nieco dalej stał barek z kilkunastoma butelkami i zdobionym szkłem, na ścianach wisiało kilka obrazów przedstawiających coś, co przeciętnemu zjadaczowi chleba kojarzyło się co najwyżej z wylaną na płótno farbą albo po prostu z niczym. Na ławie stały dwie szklanice do whisky oraz miseczki z przekąskami: owocami, paluszkami i suszonymi kawałkami wołowiny.

Mężczyźni usiedli naprzeciwko siebie, wymieniając kilka zdawkowych uwag na temat pogody i aktualnej sytuacji politycznej w kraju. Po kilku pierwszych ruchach Ostrobramski przeszedł do sedna. Opowiedział gospodarzowi o niespodziewanej i nieco dziwnej wizycie policjantki. Zaki słuchał, próbując dzielić uwagę pomiędzy opowieść i grę.

– Rzeczywiście zaskakujące – podsumował, gdy Wadim skończył relację. Rozlał następną kolejkę. – Jesteś pewny, że sprawa nie łączy się z jakimś twoim klientem?

– Pamiętałbym, gdyby ktoś popełnił tak poważne przestępstwo. Żaden z moich klientów nie został też zamordowany, więc… – Ostrobramski wzruszył ramionami i upił łyk. – Naprawdę nie wiem, co o tym wszystkim sądzić. W pewnym momencie przeszło mi nawet przez myśl, że może chodzić o…

– W tej sprawie ktoś na pewno by się ze mną wcześniej skontaktował. Ale gdy wspomniałeś o tym morderstwie, to przez chwilę i mnie serce zabiło mocniej…

– Czyli u ciebie jeszcze nikt nie był?

– A w jakim celu?

– Jesteś z pochodzenia Egipcjaninem. A wiesz, jak działa policja. To barany. Często działają po omacku i…

– Nie sądzę. Szach.

– Ożeż ty!

Ostrobramski przez dłuższą chwilę analizował sytuację na szachownicy. Dał się zaskoczyć, choć sytuacja wciąż była do uratowania. W odwodzie miał konia, którym mógł ochronić króla, ale wówczas naraziłby się na stratę istotnego w jego planie pionka. Po namyśle pogodził się z jego utratą. Upił łyk i wykonał ruch.

– Rozmawiałeś ostatnio z Markiem? – spytał Wadim. – Może byli u niego?

– Długo nie mieliśmy kontaktu. Nie wiem nawet, czy wciąż mieszka w mieście.

– Może warto go zapytać?

– A co ty się tak tym podniecasz? – Zaki posłał rywalowi podejrzliwe spojrzenie. – Przecież to jakaś bzdura. Zresztą sam mówiłeś, że babka zadawała głupie pytania.

Grono mieszkańców miasta, którzy mieli jakieś powiązania z Egiptem, nie było duże. Prawie wszyscy się znali, zwłaszcza że kilka lat temu nieco nawiedzona właścicielka sklepu z egipskimi drobiazgami ubzdurała sobie, że powoła w Zielonej Górze Towarzystwo Przyjaciół Egiptu. W zamyśle członkami-założycielami mieli zostać właśnie tacy zasłużeni obywatele jak Omar Zaki, Marek Żukowski czy Wadim Ostrobramski. Kilka osób pojawiło się na spotkaniu, ale ostatecznie pomysł nie wypalił i sprawa rozeszła się po kościach. Omar słyszał od stażujących u niego studentów, że Dziuba podobno próbowała jeszcze zrealizować swój projekt na uniwersytecie, ale i tam temat umarł śmiercią naturalną.

– Ale nie przyszłaby, gdyby jednak nie prowadzili jakiegoś śledztwa, mam rację? – ciągnął Wadim.

– Szczerze? – Omar podniósł wzrok znad szachownicy. – Gówno mnie to obchodzi. Moja ojczyzna już mi udowodniła, że ma mnie w dupie. A skoro Polacy nagle zapałali taką miłością do Egiptu, to proszę bardzo. Niech sobie jeżdżą. Bez urazy, Wadim. – Zaki się zreflektował. – Rozumiem, że taki prowadzisz biznes, ale mnie nic do tego.

– W porządku. A teraz lepiej przemyśl kolejny ruch. Szach – oznajmił z dumą w głosie, bo ruch, jaki wykonał, mógł zaważyć na dalszych losach partii. – Pozwolisz, że skoczę tymczasem do toalety. Sam nie wiem dlaczego, ale ostatnio sikam za trzech.

– W naszym wieku to akurat dobry znak.

– Oby.

Ostrobramski podniósł się z sofy i ruszył do łazienki. Omar z kolei szukał wyjścia z sytuacji, która rzeczywiście nie wyglądała różowo. Król był szachowany, dodatkowo groziła mu utrata królowej. Usłyszał, że w drodze powrotnej gość zaszedł do kuchni, a po chwili z jej wnętrza rozległ się odgłos pracującego ekspresu. Krzyknął, żeby Wadim zaparzył również dla niego.

Dwie kolejki i filiżankę kawy później Ostrobramski zadał gospodarzowi ostateczny cios, co sprawiło, że ten poprosił o rewanż. Niestety, i tym razem Zaki musiał uznać wyższość przeciwnika. Trzecią partię przerwał powrót Katarzyny. Nie przepadała za Wadimem, bo uważała go za nadużywającego alkoholu prostaka, w zasadzie zwykłego chama. Dostrzegłszy na ławie opróżnioną butelkę whisky, nie miała więc najmniejszych oporów, aby zarządzić koniec imprezy. Omar, który też nigdy za kołnierz nie wylewał, z początku próbował negocjować, ale decyzja żony była nieodwołalna, dlatego mężczyźni serdecznie się pożegnali i Ostrobramski wsiadł do taksówki. Gdy już się rozstali, obu ogarnęły wyjątkowo mroczne i ponure myśli. Żaden tej nocy szybko nie zasnął.
===LxciECQWZVZiUGJTYgg+BzEBZwYwVTdRYVI2ADYOaFlpXj1cZVA=

Rozdział 35

Brudny nie miał humoru. Po przesłuchaniu Baumanna, które oglądał zza lustra weneckiego, został wysłany z Jagną do Poznania, aby odebrać z lotniska braci Hassanów. Irytowała go ta sytuacja, bo po pierwsze nie lubił robić za niańkę, a po drugie zdawał sobie sprawę, że taki przydział działa na nerwy Julce, która w jego obecności już zupełnie przestała kryć się z niechęcią do Witos. Zamiast posyłać jej niewybredne spojrzenia, równie dobrze mogłaby miotać w jej kierunku sztyletami.

– Dziś mogę wrócić późno – oznajmił, gdy zbierał się do wyjazdu. Nie miał na myśli niczego złego, bo należało założyć, że skoro odbierze Hassanów około dwudziestej, to dotrą na miejsce nie wcześniej jak o dwudziestej drugiej, a pewnie będzie musiał jeszcze dochować konwenansów, być może coś zjeść, ogólnie zaopiekować się gośćmi. Oczywiście mógł to zrzucić na Jagnę, ale w tej kulturze brak mężczyzny mógłby być odebrany jako afront, a tego chciał za wszelką cenę uniknąć, bo Hassan jako jedyny mógł odpowiedzieć mu na pytanie, kim był człowiek, który chciał go zabić.

– Kanapa czeka – odparła Julka, nie dodając nic więcej. Patrzył, jak ze wzrokiem wbitym w ekran komputera popija kawę z papierowego kubka, w końcu wyszedł i dołączył do czekającej na korytarzu Jagny.

Rzeczywiście noc spędził na kanapie. Po powrocie nawet nie zajrzał do sypialni. Chociaż z Hassanami uporali się stosunkowo szybko, nie spieszyło mu się do domu. Nie miał ochoty na konfrontację, zwłaszcza że czuł się winny i coraz mocniej go to uwierało. Ze wstydem musiał też przyznać przed samym sobą, że najzwyczajniej w świecie brakuje mu odwagi, aby podjąć temat wydarzeń, do których doszło w Egipcie. I choć Jagna nagle straciła w jego oczach cały swój urok, to pewnych rzeczy nie dało się cofnąć i Brudny zdawał sobie sprawę, że prędzej czy później będzie musiał wyjawić Julce całą prawdę.

Śniadanie zjedli w wyjątkowo napiętej atmosferze, ograniczając się do krótkiej wymiany zdań na temat śledztwa i nowych tropów, jakie przyniosło po przesłuchaniu Baumanna. Temat Jagny, choć jej duch unosił się w powietrzu niczym wypuszczony z butelki dżin, przez cały ranek nie pojawił się w ich rozmowach ani razu. Wyglądało to na swój sposób komicznie, ale Brudny czuł, że dłużej tak nie pociągnie. I albo jakoś się dogadają, albo za jakiś czas dojdzie do erupcji, po której nie będzie już czego zbierać.

W sali konferencyjnej grupa dochodzeniowo-śledcza spotkała się tradycyjnie o dziewiątej. Do stałego składu dołączyli odebrani przez Brudnego i Witos bracia Hassanowie oraz patomorfolog i ekspert od mumifikacji Ibrahim al-Hadary, którzy wcześniej zawitali do gabinetu komendanta. W powietrzu aż iskrzyło, bo wszyscy byli bardzo ciekawi wniosków, do jakich doszła Julka i podległa jej ekipa specjalistów od działań w cyberprzestrzeni. Obecność egipskich kolegów tylko tę ciekawość podsycała.

Czarnecki, po przedstawieniu gości, oddał głos Julce. Ta w pierwszej kolejności rozdała wszystkim materiały. Odczekała chwilę, oparła łokcie o blat, odchrząknęła i zaczęła mówić.

– Wiem, że czekacie na fajerwerki, ale na razie nie ma co otwierać szampana – oznajmiła. – Historia opowiedziana przez Baumanna jest ciekawa, ale niepoparta żadnymi dowodami. Sama nie wiem, co o niej myśleć, bo to wszystko brzmi jak jakieś brednie. Może w pierwszej kolejności zacznę od samego Anubisa. Mam nadzieję, że nasi goście zostali już w temat wprowadzeni.

Brudny skinął głową, a Aszraf w kilku słowach przetłumaczył kompanom, o czym mowa. Kapitan Hassan również przytaknął.

– Gdybym się gdzieś pomyliła, to proszę się nie krępować i mnie poprawić – zwróciła się bezpośrednio do Egipcjan, po czym upiła łyk kawy. Odetchnęła. – Według zeznań świadka Baumann utrzymywał kontakt z tajemniczym mężczyzną, który w sieci posługiwał się pseudonimem Anubis. Zakładam, że wszyscy tu zebrani zdążyli się zapoznać z tym, kim była owa mityczna postać i czym się charakteryzowała. Pokrótce przypomnę tylko, że Anubis to staroegipski bóg śmierci, zwykle przedstawiany jako człowiek z głową szakala. Dla nas najistotniejszym faktem jest to, że od zawsze łączony był z mumifikacją. Był swojego rodzaju patronem balsamistów. Warta uwagi jest też wzmianka, że w świątyni Hatszepsut miał własną kaplicę. I teraz pytanie: kto ją odkopał? Odpowiadam. Odkopał ją nie kto inny jak profesor Marek Żukowski.

Po sali przebiegł szmer ekscytacji. Taki zbieg okoliczności wydawał się co najmniej dziwny. Zawadzka kontynuowała:

– Nie dość, że ją odkopał, to przez blisko cztery lata był kierownikiem tej części wykopalisk. Myślę, że tutaj więcej mogliby powiedzieć nasi goście, bo z tego, co zdążyłam się dowiedzieć – Julka zwróciła się bezpośrednio do egipskiego patomorfologa – z profesorem Al-Hadarym łączyła Żukowskiego zażyła przyjaźń…

Julka odczekała, aż Aszraf przetłumaczy jej słowa. Al-Hadary zasępił się i zmarszczył krzaczaste brwi, jakby nagle poczuł się czymś urażony. W końcu przemówił.

– Tak, to prawda. Przyjaźniliśmy się z Markiem. I rzeczywiście to on kierował badaniami nad kaplicą poświęconą Anubisowi. Chyba nie przesadzę, gdy powiem, że Marek to jeden z najwybitniejszych ekspertów w temacie tego bóstwa na świecie. Tylko czy ja… – Egipcjanin zrobił pauzę i pytająco zerknął na kapitana Hassana. – Czy ja dobrze rozumiem, że profesor Żukowski jest jednym z podejrzanych?

– Jednym z głównych – potwierdził Kruszwica.

– Wa llahi! – Al-Hadary niemal krzyknął. – To niemożliwe. Marek nigdy by nawet muchy nie skrzywdził. To dobry człowiek, salla llahu alajhi wa sallam.

Aszraf przetłumaczył. Al-Hadary był wyraźnie zszokowany stawianymi zarzutami. Niemal wykrzyczane frazy „na Boga” i „niech Bóg go pobłogosławi i da mu pomyślność” wyraźnie podkreślały targające nim emocje. Sytuacja stała się niecodzienna, dlatego do akcji postanowił wkroczyć Czarnecki.

– Nikt nie twierdzi, że profesor Żukowski jest mordercą. W Polsce mamy domniemanie niewinności i dopiero sąd może uznać kogoś za winnego popełnionego czynu karalnego – oznajmił tonem, który mógłby zatrzymać nacierającą armię wroga. Łagodnie, acz stanowczo dał gościom do zrozumienia, że powinni powściągnąć emocje. Al-Hadary zrozumiał aluzję i poprawiwszy okulary, spuścił wzrok niczym zbity pies. – Julio, proszę kontynuować – dodał inspektor, upijając kawy.

– Zanim zacznę… – Julka skupiła uwagę na Kruszwicy. – Czy mamy informacje od obserwacji?

– Mamy, ale… – Mściwój cmoknął niezadowolony. – Nie będę zabierał czasu, bo w zasadzie nie ma o czym mówić. Żukowski wysiadł na głównej stacji we Wrocławiu i pojechał taksówką prosto do mieszkania, z którego do rana się nie ruszał. Teraz prowadzi wykład. Dodam tylko, że chłopaków trzeba będzie zmienić albo zapytać Wrocław.

Czarnecki dał do zrozumienia, że przyjął te informacje do wiadomości i oddał głos Zawadzkiej.

– Zatem wracając do tematu Anubisa… – Julka odkaszlnęła. – Pomimo szeroko zakrojonych działań nie znaleźliśmy żadnego śladu faceta używającego takiego pseudonimu. Nie twierdzę, że to niemożliwe, ale potrzebujemy czasu, bo darknet to taka trochę studnia bez dna.

– Podobno w sieci nic nie ginie – mruknął naczelnik wydziału. Jak zwykle wyglądał na naburmuszonego.

– Tylko że ta sieć, o której mówisz, tak dla jasności, to jakieś pięć procent internetu. Reszta to deep web, na którego dnie znajduje się darknet. Grzebanie w tym syfie to trochę jak nurkowanie w szambie w poszukiwaniu sraczki.

– Okej, okej.

– Przetrząsnęliśmy jednak fora dla wszelkich odszczepieńców. Tu mamy kilka tropów, ale tego typu czynności wymagają czasu. Chodzi o zaufanie, o które w czeluściach darknetu niełatwo. Użytkownicy zwykle są bardzo podejrzliwi i potrafią wyczuć podstęp.

– O jakich ramach czasowych mówimy?

– Może nawet kilka tygodni. No chyba że będziemy mieli szczęście. Na to bym się jednak nie nastawiała.

– Wróćmy może do samego Anubisa – zmienił temat Czarnecki. – Czy ktoś zrobił listę sklepów oferujących gadżety nawiązujące do starożytnego Egiptu?

– W samym Lubuskiem jest ich co najmniej siedem, więc teoretycznie można by odwiedzić każdy z nich. W całym kraju dużo więcej, ale znaczna większość działa w sieci, więc sprawdzenie tego rynku wymagałoby ogromnych nakładów pracy. No i czasu. Nie jestem pewna, czy warto.

– A w samej Zielonej Górze?

– Jest jeden. Prowadzi go niejaka Marta Dziuba, trzydziestosześcioletnia rozwódka. Byłam u niej wczoraj. Wywarła na mniej raczej pozytywne wrażenie, choć wydaje się trochę narwana. Na temat Egiptu wie chyba wszystko. Ciekawostką jest, że do Hurghady lata nawet kilkanaście razy w roku.

– To żadna zbrodnia, ale chciałbym, aby ktoś ją prześwietlił.

– Już to zrobiłam. Poza tym, że jest nachalnie miła i buzia jej się nie zamyka, to jest też ofiarą przemocy ze strony byłego męża. W wieku trzydziestu lat poroniła, co prawdopodobnie było efektem awantury domowej. Ma dwa epizody w szpitalu psychiatrycznym, gdzie leczyła się z depresji i załamania nerwowego. Dziś te wszystkie blizny są głęboko ukryte, ale wszyscy wiemy, że takie traumy pozostają do końca życia.

– Pytałaś o Anubisa? – wtrącił Kruszwica.

– Tak jak i o innych bogów. Nakręciła się i chciała mi wcisnąć figurki i inne duperele, w tym wisiorek w kształcie krzyża, który nazwała krzyżem Anubisa. Ale w tej kwestii mamy na tej sali lepszego eksperta. – Julka przeniosła wzrok na Jagnę. – Masz na kostce taki tatuaż, prawda?

Nikt nie zwrócił uwagi na złośliwy uśmiech, który posłała jej Julka, bo wszyscy członkowie grupy jak jeden mąż zwrócili wzrok w stronę aspirantki. Wyraz jej twarzy mówił więcej niż tysiąc słów.

– Owszem, mam, ale… – urwała zaskoczona reakcją kolegów i koleżanek. Wzdrygnęła się na ten widok, nerwowo zaśmiała, w końcu prychnęła. – No co się tak patrzycie? – zapytała. – Czuję się jakby… no…

– Jakby Julka cię rozgryzła? – Kruszwica nachylił się nad stołem, ale nie wytrzymał i parsknął śmiechem. – Naprawdę wydziabałaś sobie na kostce symbol egipskiego boga śmierci? – zapytał, nie przestając się śmiać.

– Ja pierniczę… – Witos nabrała powietrza w płuca. – Nie róbcie sobie więcej takich jaj, okej? Wiem, że jestem tu nowa, ale…

– Wróćmy do tematu – uciął Czarnecki, bo atmosfera rzeczywiście uległa rozprzężeniu. W obecności gości z Egiptu to nie była najlepsza wizytówka wydziału. – Ale skoro już o tym mowa, to może przybliżysz nam, Jagno, historię tego symbolu – zasugerował.

Witos raz jeszcze głęboko odetchnęła, mruknęła i z niedowierzaniem pokręciła głową. Podniosła wzrok i przeniosła spojrzenie na Julkę.

– Krzyż ankh rzeczywiście jest jednym z symboli Anubisa, ale najwyraźniej Julia została wprowadzona w błąd – powiedziała, patrząc jej prosto w oczy. – Ankh to jeden z najstarszych hieroglifów, tak zwany krzyż egipski zwany też kluczem życia. Bardzo zresztą popularny, jak piramidy czy skarabeusz. Utożsamiany z Anubisem tylko dlatego, że był on jednym z ważniejszych bogów. Bardziej kojarzony jednak choćby z Ozyrysem, bogiem śmierci, ale i odrodzonego życia, zwłaszcza zaś z Izydą, boginią płodności, opiekunką rodzin i domowego ogniska. Nawet z Amonem-Re, bogiem słońca i wszelkiego stworzenia. Wszyscy oni byli często przedstawiani z krzyżem ankh. Ja zrobiłam go sobie podczas rezydowania w Egipcie. Miałam naście lat.

Tym razem już nikt z zebranych nie miał wątpliwości, że pomiędzy dwoma kobietami trwa konflikt. Cisza, która zapadła po słowach Witos, jedynie to wrażenie pogłębiła. Brudny podrapał się po policzku, bo tylko to mu zostało. Całość wyglądała żałośnie.

– Dziękuję, Jagno – powiedział Czarnecki. – Myślę, że wszystkim nam przyda się krótka przerwa. Proponuję trzydzieści minut na wzięcie oddechu. Po powrocie wysłuchamy naszych gości i ustalimy dalsze kroki.

Brudny podniósł się z krzesła i zerknął na Julkę, która wyglądała, jakby ostatkami sił tłumiła w sobie morze bulgoczącej magmy. Jagna odwrotnie. Z jej ust nie znikał uśmiech.

– Idziesz zapalić? – zwrócił się do partnerki.

– Tak – fuknęła i podniosła się z krzesła. Gdy zrobiła pierwszy krok, drogę zastąpił jej komendant.

– Ty i Jagna zostaniecie. Najwyższy czas porozmawiać.

* * *

– Nie mamy dużo czasu, dlatego zapytam wprost: co jest między wami?

Czarnecki siedział u szczytu stołu. Julkę usadził po swojej prawej, a Jagnę po lewej. Zdumiony przenosił wzrok na obie policjantki. Nie mógł uwierzyć, że nie dostrzegł konfliktu, który najwyraźniej tlił się od wielu dni. Co prawda widział, że obie panie nie pałają do siebie wielką miłością, ale w tak licznym gronie nie wszyscy musieli się kochać. Nie mogło to jednak wpływać na pracę grupy, której członkowie – jeśli ich wysiłki miały przynieść oczekiwane skutki – musieli sobie ufać i przede wszystkim darzyć się szacunkiem.

– Jeśli nie otrzymam odpowiedzi, obie zostaniecie odsunięte od sprawy – oznajmił tonem równie spokojnym, jak stanowczym. – Trzeci raz nie będę powtarzał. Julia…

Zawadzka nie spuszczała wzroku z rywalki. Z wzajemnością.

– Uważam, że Jagna powinna zostać odsunięta od zespołu – syknęła.

– Po pierwsze młodsza aspirant Witos – podkreśliła Jagna. – A po drugie to czy poprzesz ten wniosek jakimś sensownym argumentem?

– Młodsza aspirant Jagna Witos ukrywa przed grupą istotny wątek dotyczący śledztwa i… – Julia zagryzła dolną wargę i nie dokończyła, a na jej policzkach wykwitły jeszcze bardziej widoczne plamy. Wtedy Czarneckiego olśniło. Tu nie chodziło o sprawy zawodowe. Nagle to wydało się bardziej niż oczywiste.

– Jagno, proszę ustosunkuj się do tych słów – polecił, uznając, że wplątywanie w to Brudnego może przynieść więcej złego niż dobrego. Do tematu wróci, gdy zostanie z Julką sam na sam.

– Zarzut nadkomisarz Zawadzkiej uważam za absurdalny. I nie mam w tej kwestii nic więcej do dodania.

– Jaki to zarzut. Konkretnie proszę. Julio, o co oskarżasz młodszą aspirant Witos?

Zawadzka odetchnęła głęboko i odgarnęła niesforny kosmyk za ucho.

– Młodsza aspirant Witos ukrywa zażyłe stosunki z mężczyzną, który znalazł się w kręgu moich podejrzeń – powiedziała. – To właściciel biura podróży „Faraon”, niejaki Wadim Ostrobramski. Aspirant Witos nazywa go wujem, a z jego córką, niejaką Olgą Korneluk, łączy ją bliski kontakt i…

– Przyjaźnimy się – wcięła się Jagna. – Czy to zabronione?

– Czy mogę? – Julka posłała szefowi wymowne spojrzenie. Czarnecki gestem ręki nakazał aspirantce nie przerywać. – Dziękuję. Zatem młodsza aspirant Witos i pani Olga Korneluk to najbliższe przyjaciółki.

– Może zdradź, jak to ustaliłaś, bo… – Czarnecki spiorunował Witos wzrokiem. Aspirantka zamierzała coś powiedzieć, ale szybko zrezygnowała. – Jak zatem brzmi zarzut wobec młodszej aspirant Witos? – zapytał.

Zawadzka przez krótką chwilę wyglądała na zagubioną i niezrozumianą. Inspektor czuł, że gdyby byli sami, to wyjawiłaby całą prawdę, ale w obecności Jagny duma jej na to nie pozwalała.

– Młodsza aspirant Jagna Witos nie jest obiektywna, gdyż łączą ją zażyłe relacje z jednym z podejrzanych.

– Na jakiej podstawie wysnułaś wniosek, że Wadim Ostrobramski może mieć jakiś związek z prowadzoną sprawą?

To nie była dla Czarneckiego komfortowa sytuacja, bo zarzut postawiony Jagnie przez Julię rzeczywiście wydawał się absurdalny. Do tej pory w aktach nie znalazła się żadna notka czy choćby wzmianka na temat Ostrobramskiego, nie mówiąc o poszlakach czy dowodach potwierdzających, że w jakiś sposób można by go łączyć z prowadzonym śledztwem. Julka to ukryła i jawnie złamała procedury. Co gorsza, jeśli taka infiltracja miała drugie dno – co do czego inspektor nie miał już najmniejszych wątpliwości – tego typu pokątne działania nie tylko narażały członka grupy na utratę zaufania kolegów i koleżanek, ale istniało zagrożenie, że takie postępowanie rozsadzi zespół od środka. Czarnecki musiał zareagować, niestety, każda opcja, która przychodziła mu do głowy, wydawała się zła. Musiał jednak zachować bezstronność, dlatego postanowił nie stosować taryfy ulgowej. Niewątpliwe zasługi Julii nie mogły stanowić dla niej tarczy ochronnej. To nie było przedszkole.

– Przeczucie – bąknęła komisarz, w zasadzie ostatecznie się pogrążając. Ewidentnie się w tym wszystkim pogubiła. Przeczucie to nie był argument mogący ją wybronić.

– Przeczucie – powtórzyła Jagna, natychmiast wyczuwając słabość rywalki. Prychnęła z pogardą. – Słyszał pan, inspektorze? Nadkomisarz Zawadzka ma przeczucie i w związku z tym oskarża mnie o… – Pokręciła głową z niedowierzaniem. – No właśnie. O co? Sama już nie wiem. Przecież to jest jakaś komedia.

– Ty jesteś komedią – warknęła Julka.

– Widzi pan, inspektorze. Ona jest niezdolna do…

– Ty za to jesteś zdolna do wszystkiego, co?

– Ja przynajmniej nie…

– Dość! – Ton Czarneckiego nie pozostawiał złudzeń, że nie warto testować jego cierpliwości. – W chwili obecnej nie widzę możliwości, abyście pracowały w jednym zespole. Do końca dnia macie wolne. A przynajmniej do momentu, gdy przemyślę sprawę. O mojej decyzji zostaniecie poinformowane.

– Ale… – jęknęła Jagna.

– Nie ma żadnego „ale”. Możecie odejść.

* * *

Brudny zabrał z blatu kubek ze świeżo zaparzoną kawą i usiadł na swoim miejscu. Miał wrażenie, że ściany sali jakby się rozeszły, a ta stała się bardziej przestronna. Sam czuł się zdecydowanie swobodniej niż jeszcze kilkadziesiąt minut wcześniej. Tak jakby w końcu ściągnął uwierający go od wielu dni krawat. A raczej pętlę tak namiętnie zaciskaną przez obie rywalizujące o niego kobiety. Gdy wracając z papierosa, spotkał na korytarzu Julkę, od razu poznał, że rozmowa z Romkiem nie przebiegła po jej myśli.

– Aż tak źle? – zapytał, gdy go mijała.

– Nie wkurwiaj mnie! – rzuciła i minęła go, jakby nie był jej życiowym partnerem, ale manekinem na wystawie taniego lumpeksu.

Skwitował to brakiem jakiejkolwiek reakcji. Nie zamierzał wchodzić jej w tyłek. Zasłużyła sobie. Od kilku dni zachowywała się jak nienormalna i w końcu dostała za swoje. Ewentualna konfrontacja czekała go później, ale miał nadzieję, że do wieczora emocje opadną i w końcu porozmawiają jak dwoje dorosłych ludzi. Szczęśliwie nie natknął się na Jagnę. Aspirantka nie dość, że po powrocie do Polski straciła w jego oczach cały swój urok, to jeszcze zaczęła go drażnić. Sam do końca nie wiedział dlaczego, choć miał pewne podejrzenia, wszak każda sekunda spędzona w jej towarzystwie przypominała mu chwilę słabości, której uległ w Egipcie.

– Panowie – przerwał jego rozmyślania Czarnecki. Zwracał się bezpośrednio do siedzących naprzeciwko Igora Egipcjan. – Oddaję wam głos. Jeśli to możliwe, w pierwszej kolejności chciałbym usłyszeć, czy znana jest już tożsamość mężczyzny, który próbował zabić jednego z naszych śledczych.

Kapitan Hassan zaczął mówić, a Aszraf dzielnie tłumaczył. Okazało się, że napastnik był obywatelem Rosji, z nanym w środowisku krętaczem i oszustem. Nazywał się Oleg Borodiuk, miał czterdzieści lat i pokaźną kartotekę. Hassan nie przyznał tego wprost, bo nie świadczyło to najlepiej o egipskiej policji, ale z jego wypowiedzi można było wywnioskować, że funkcjonował w Hurghadzie tylko dlatego, że miał układy. Korupcja była tam zjawiskiem wyjątkowo rozpowszechnionym, więc wszyscy przyjęli jego słowa ze zrozumieniem i nikt nie drążył tematu.

– Wciąż jednak nie ustaliliśmy motywu tego haniebnego ataku – ciągnął Hassan. – Rosyjska diaspora urosła w Hurghadzie w siłę i obawiamy się, że może to zająć jeszcze trochę czasu. Co więcej, dzięki całej tej sytuacji dostrzegliśmy niepokojące sygnały, że w mieście na dobre korzenie zapuściła rosyjska bratwa. Wszystko wskazuje, że Borodiuk był jednym z jej żołnierzy.

Samo słowo „bratwa” w większości krajowych struktur policyjnych budziło grozę. Rosyjska mafia, tak zwana sołncewska brać, od lat uważana jest za największą organizację przestępczą na świecie, liczącą nawet trzysta tysięcy członków i osiągającą roczne dochody przekraczające dziesięć miliardów dolarów. Pojawia się wszędzie, gdzie Rosjanin postawi stopę, a że w ostatnich latach tysiące towarzyszy z kraju carów obrało kierunek na Egipt, gdzie spora część z nich postanowiła się osiedlić, naturalne wydawało się, że wraz z obywatelami Rosji do kurortu zawita też bratwa. Znana była ze wszystkiego, co najgorsze, zwłaszcza z bezwzględności i ekstremalnej brutalności wobec wrogów, zdrajców, ale także wszystkich, którzy przypadkiem stanęli na jej drodze. Pytanie brzmiało – zakładając, że Hassan mówił prawdę i Borodiuk rzeczywiście mógł być żołnierzem mafii – czym Brudny zasłużył sobie na takie zainteresowanie? Do głowy p rzychodziła mu tylko jedna historia z przeszłości. Kilka lat wcześniej, przy okazji śledztwa w sprawie Zabójcy Policjantów Igor miał nieprzyjemność zetknąć się z dwoma Ruskimi, którzy parali się nagrywaniem snuffów. Do tej pory czuł na plecach ciarki na samo ich wspomnienie. Tylko po pierwsze to było lata temu, po drugie nie był wtedy dla nich celem, a po trzecie już nie żyli. Czego zatem mógł chcieć Borodiuk?

Pomyślał jeszcze o Myszkowskim i jego kontaktach w Dubaju. Tam też urządziły się tysiące Rosjan, a co za tym idzie, zapewne i bratwa. Tylko czy córka Żukowskiego mogła wejść w to środowisko tak głęboko? I jaki to mogło mieć związek z jej zwichrowanym ojcem? Oglądany z Julką serial Breaking Bad był jedynie fikcją i choć w pokręconym umyśle reżysera ciapowaty nauczyciel chemii stał się jednym z największych producentów metamfetaminy, trudno było sobie wyobrazić, żeby w realnym życiu znerwicowany egiptolog mógł nawiązać kontakty z rosyjską mafią i zlecić za granicą zabójstwo polskiego policjanta.

Brudny pomyślał, że oddala się od sedna sprawy. To brzmiało zbyt absurdalnie. Ale…

– Czy ten cały Borodiuk bywał w Dubaju? – zapytał.

– Owszem – przyznał Hassan. – I to często. Skąd to pytanie?

Brudny podrapał się po policzku. Rozmawiał z Kruszwicą na temat córki Żukowskiego, ale nie zgłębił tematu jej męża i kontaktów, jakie Myszkowski miał w Dubaju. Zresztą to i tak było nie do ustalenia.

– Powiedzmy, że mi się wyrwało – odparł. – Jeden z wątków zahacza o Dubaj, ale to raczej ślepa uliczka.

– Mimo wszystko chciałbym się z tym wątkiem zapoznać.

Na prośbę Brudnego do rozmowy włączył się Kruszwica, który znał temat lepiej. Aspirant przekazał wszystko, co zdołano ustalić. Hassan słuchał uważnie, ale ostatecznie nie podjął tematu. Bardziej interesowała go kwestia tożsamości trupa Polaka.

Nieobecność Julki, która miała komplet informacji w małym palcu, sprawiła, że śledczy musieli odświeżyć wiedzę z akt. Hassan i tę informację przyjął ze stoickim spokojem. Trudno było ocenić, czy spodziewał się innej odpowiedzi, ale najwyraźniej nazwisko Darski nic mu nie mówiło, bo gdy w końcu padło, na jego twarzy nie drgnął nawet jeden mięsień. Mimo wszystko zapisał w swoim notatniku jego personalia, a następnie zrobił telefonem zdjęcie dokumentu z fotografią zmarłego mężczyzny i poprosił o komplet przetłumaczonych na język angielski akt dotyczących Michała Darskiego.

– Prześlę te dane do swojej jednostki i jeśli uzyskamy jakieś informacje, z pewnością się nimi z państwem podzielę – poinformował służbowym tonem. – A teraz prosiłbym o możliwość obejrzenia ciała, które zostało odnalezione w Zielonej Górze.

Prośba Hassana ostatecznie zakończyła i tak wyjątkowo przeciągające się spotkanie. Czarnecki rozdzielił zadania, opiekę nad Egipcjanami przyznając Brudnemu. Niecałe pół godziny później patrol stał już pod zielonogórskim prosektorium. Kapitan Mohamed Hassan po raz pierwszy wyglądał na wyraźnie podekscytowanego. Zresztą nie tylko on. Dwieście metrów dalej, na przycmentarnym parkingu w nierzucającym się w oczy starym dostawczaku siedziała postać kryjąca się w cieniu dębu. Do oczu miała przytkniętą lornetkę i też była podekscytowana. Bardziej niż kapitan Hassan i wszyscy śledczy razem wzięci.
===LxciECQWZVZiUGJTYgg+BzEBZwYwVTdRYVI2ADYOaFlpXj1cZVA=

Rozdział 36

Jagna była wściekła.

Po opuszczeniu komendy wsiadła w taksówkę i czym prędzej pojechała do przyjaciółki. Musiała się wyżalić.

Olga Korneluk czekała na nią w bramie. Miała na sobie robocze ciuchy: szare dresowe spodnie, zapinaną na zamek błyskawiczny bluzę, a na nogach zielone kalosze. Kobiety mocno przytuliły się na powitanie.

– Nawet nie pozwolił mi się wytłumaczyć… – oznajmiła Jagna, gdy wyswobodziła się z uścisku przyjaciółki. – Wyobrażasz sobie? Przecież to nie była moja wina. To ona złamała procedury i grzebała w moim prywatnym życiu. Szef w ogóle nie wziął tego pod uwagę.

– No ale jak to było? Opowiedz raz jeszcze.

Jagna zreferowała przyjaciółce przebieg konfrontacji. Za każdym razem, gdy wspominała o nadkomisarz, jej usta wykrzywiały się w grymasie pogardy.

– Nie przejmuj się – powiedziała Korneluk, gdy Witos w końcu się wygadała. – Ten tatuaż to żaden dowód. Przecież ja też taki mam. I pewnie jeszcze kilka tysięcy osób w tym kraju.

– Suka próbowała mnie wkopać. Nie rozumiesz?

– Wyluzuj. Przecież ankh to jeden z najpopularniejszych symboli. Tatuują go sobie tysiące ludzi. Czego niby ma dowodzić? Że masz z tym jakiś związek? Nie żartuj.

– Olka, do jasnej cholery! Zawadzka naprawdę jest niebezpieczna. Poza tym mogę zostać odsunięta od śledztwa!

– I co z tego?

– Ech… – Witos westchnęła ciężko. – Ty zawsze jesteś taką niepoprawną optymistką. Naprawdę zaczynam się obawiać. Pomysł z uwiedzeniem Brudnego nie był dobry. Czułam, że tylko napytam sobie biedy. – Witos spuściła głowę.

– No… – Korneluk powolnym krokiem ruszyła w kierunku kojców z psami. – Może i nie był, ale trochę zamętu chyba narobiłaś, mam rację?

– Daj spokój. To nie jest śmieszne.

– Dobra, przepraszam. Niepotrzebnie ci nagadałam. Jednak nie wszyscy faceci są tacy sami.

– Wszyscy są tacy sami. Gdybym tylko miała trochę więcej czasu…

– No widzisz… – Uśmiechnęła się. – Głowa do góry. Będzie dobrze. A jak samo śledztwo?

– Na razie jesteśmy w czarnej dupie. Szczerze mówiąc, myślałam, że Brudny jest bardziej ogarnięty. Ale on taki, wiesz, w sumie prosty chłop.

– Pozory mylą. – Korneluk posłała przyjaciółce wymowne spojrzenie.

– Ech…

– O tobie też pewnie wyrobił sobie zdanie. Młoda, może i kumata, ale jednak naiwna laska, która karierę robi cyckami i dupą.

– Ej! – Witos szturchnęła przyjaciółkę w ramię. – Igor na pewno tak o mnie nie myśli.

– Niech ci będzie.

– Gorzej, że mogę wypaść z tego pociągu. Co więcej, akurat w momencie, gdy przyjechał Hassan. No i do tego jeszcze ta sucz. Uwzięła się na mnie i jeśli nie odpuści, to ja nie wiem, co to będzie.

– Będzie, co ma być. Nie na wszystko mamy wpływ. Pewnych rzeczy nie cofniemy, ludzi nie zmienimy. Ja już się do tego przyzwyczaiłam.

– No tak…

Korneluk zawsze lubiła filozofować. Taka już była. Przyjmowała życie, jakie ono było. Zawsze z otwartą przyłbicą. Jagna próbowała się tego nauczyć, ale najwyraźniej pod tym jednym względem mocno się od siebie różniły. Ona zwykle brała się z życiem za bary, walczyła o swoje, nigdy nie oddawała pola. Czasem wychodziła na tym jak Zabłocki na mydle. Mimo to nie przestawała. Być może dlatego, że od najmłodszych lat miała trudniej i wiecznie musiała udowadniać swoją wartość. Olga, choć dzieliły wszystkie dobre i złe chwile, rzadko kiedy wychodziła przed szereg. Miała inny charakter, inny temperament. Przyjmowała wszystko, co zgotował jej los, zawsze patrząc na świat przez różowe okulary. Jagna czasem zastanawiała się, jak Olga to robi, jak potrafi pogodzić się z przeszłością, z tym bólem, który w sobie nosiła. Z czasem doszła do wniosku, że ukojenie znalazła w towarzystwie psów. One nie oszukiwały, nie zdradzały, nie czerpały przyjemności z zadawania krzywdy innym, a swoją wybawczynię kochały miłością szczerą, bezinteresowną i absolutną. I nawzajem. Olga była w stanie poświęcić dla nich wszystko.

Gdy kobiety zbliżyły się do kojców, na placu zapanował straszny harmider. Głodne psiaki radośnie szczekały, machały ogonami i wskakiwały na siatki. Niektóre, wciąż straumatyzowane po wyrządzonych krzywdach, niepewnie zerkały na swoją nową panią, nadal nieufne, niepewne tego, co je czeka. Przy jednym z kojców leżał worek z suchą karmą. Korneluk musiała go zostawić, gdy przerwała karmienie, aby otworzyć jej bramę. Podeszła do niego, szarpnęła w górę i uzupełniła miskę należącą do skrytego w rogu dobermana. Wychudzona suka z początku nie zareagowała, ale po chwili wahania podniosła się na cztery łapy i lekko kulejąc, zbliżyła się do naczynia. Gdy w pewnym momencie uniosła łeb, Jagna dostrzegła, że ma tylko jedno oko.

– Były właściciel dziabnął ją widłami, bo porysowała mu pazurami drzwi – wytłumaczyła Olga smutnym głosem. – Ludzie potrafią być okrutni nie tylko wobec siebie…

– Straszne…

– Widzisz te blizny? – Korneluk wskazała palcem na liczne pręgi na grzbiecie i karku. – Tak naprawdę skurwysyn katował ją od urodzenia, czyli blisko dwa lata. Przywieźli ją do mnie przedwczoraj. Wciąż jest bardzo nieufna. I momentami dość agresywna.

– Nie dziwię się. Też na jej miejscu byłabym agresywna.

Korneluk wymownie spojrzała na przyjaciółkę, ale zbyła jej słowa milczeniem. Chwyciła worek z karmą i ruszyła do kolejnego kojca. Dokończenie karmienia zajęło jej jeszcze kwadrans. W tym czasie kobiety rozmawiały niewiele. Obie nie były w najlepszym nastroju, a ich serca wypełniały obawy o przyszłość.

Gdy młodsza aspirant Jagna Witos i jej przyjaciółka Olga Korneluk kończyły oporządzać zwierzęta, a Igor Brudny do spółki z braćmi Hassanami i profesorem Al-Hadarym po obejrzeniu zmumifikowanych zwłok palili papierosy na z ewnątrz prosektorium, nieświadoma niczego Katarzyna Zaki z packą na muchy wściekle ganiała po domu dwa tłuste karaczany. Na dzwonek do bramy zareagowała nerwowo, bo i tym razem insekty były górą, chowając się w szparze pod komodą. Zaklęła i pospiesznym krokiem podeszła otworzyć drzwi. W progu stał młody, dobrze zbudowany mężczyzna w czarnej skórzanej kurtce.

– Dzień dobry. Czy mam przyjemność z panią Katarzyną Zaki? – zapytał nieznajomy.

– Tak, to ja. Czym mogę służyć?

– Aspirant Mściwój Kruszwica z wydziału kryminalnego Komendy Miejskiej Policji w Zielonej Górze. Czy zastałem męża?

Katarzyna Zaki zrobiła wielkie oczy, a jej sterane ganianiem karaluchów serce zabiło jeszcze mocniej. Chwilę później wyraźnie skonsternowana poszła budzić drzemiącego męża.
===LxciECQWZVZiUGJTYgg+BzEBZwYwVTdRYVI2ADYOaFlpXj1cZVA=

Rozdział 37

Mohamed Hassan drżał.

Gorąca woda spod prysznica smagała jego nagie ciało, a mimo to czuł na plecach lodowate dreszcze. Spływały od karku aż po pośladki. Jeden za drugim. Bezustannie.

Nie mógł opędzić się od myśli, że to nie może być prawda. Ale czy właśnie nie liczył na takie rozstrzygnięcie?

Gdy ta wytatuowana dziwka wysunęła z chłodni ciało, a następnie zdjęła płachtę z trupa, omal się nie zdradził. Zakrztusił się jak żółtodziób, czując, że na skroniach wystąpiły mu wszystkie żyły. Niemal stracił dech, mimo to jakoś zdołał opanować emocje. Przeprosił zebranych w prosektorium i zabrał się do pracy.

– Nie mam pojęcia, kim może być ten człowiek – skłamał, choć blizna na szyi nie pozostawiała wątpliwości, kim jest ofiara. Nawet jeśli skóra zdążyła się zmarszczyć i zasuszyć, charakterystyczna szrama w kształcie półksiężyca wciąż była wyraźnie widoczna.

– A ta blizna? – zapytał go polski odpowiednik. Dostrzegł jego reakcję. To jedno krótkie, ale jakże wymowne spojrzenie, teoretycznie mogło nie znaczyć kompletnie nic albo zupełnie p rzeciwnie. – Może wyskoczy wam coś w systemie? – dodał tonem pozostawiającym pole do interpretacji.

Teraz Hassan był już niemal pewny, że facet go przejrzał. Wyczuł fałsz. Odbił jednak piłeczkę, tłumacząc coś o potrzebie weryfikacji próbek DNA i szansach na uzyskanie większej porcji informacji po powrocie do Egiptu. Świadomość, że jakiś tam polski policjant może go podejrzewać o konfabulację, nie miała w zasadzie żadnego znaczenia. Tu i tak nikt nikomu nie ufał i nie trzeba było się z tego tłumaczyć.

Osama Hamdi. Jego młodszy partner. Wydalony z policji po tym, gdy komisja uznała, że jest już niezdolny do służby.

Znali się od niepamiętnych lat. Obaj urodzili się jako synowie ubogich rybaków z Luksoru. Ich ojcowie byli najbliższymi przyjaciółmi, rodziny zawsze żyły blisko. Pomagali sobie, wspierali się, bo nigdy w życiu im się nie przelewało. Mohamed był jednak krnąbrnym synem i nie chciał iść w ślady ojca. Miał dość klepania biedy i po odbyciu trzyletniej służby wojskowej postanowił na dobre odciąć pępowinę. Mundur żołnierza zamienił na mundur policyjny, bo w latach dziewięćdziesiątych kraj na dobre otworzył się na turystykę, a najprężniej rozwijającym się ośrodkiem była pobliska Hurghada. Na wybrzeżu potrzebowano wielu stróżów prawa, więc selekcja nie była bardzo wymagająca. Do służby został przyjęty wiosną 1996 roku i już w pierwszym tygodniu zorientował się, że lepiej trafić nie mógł. Dolary od szturmujących kurorty Niemców i Anglików płynęły szerokim strumieniem. Nawet jeśli przepisów nie łamali, to i tak łamali. Mandat za przykrótką sukienkę, za odkryte ramiona, za trzymanie się za ręce, za epatowanie krzyżem, za stłuczkę, której nie było, ale według policji była, i wiele innych bzdur, które głupi turyści z bogatych krajów Europy Z achodniej robili bądź nie. Za to wszystko dla świętego spokoju płacili, bo po kilku pokazowych zatrzymaniach nikt nie chciał testować cierpliwości egipskich funkcjonariuszy, a tym bardziej weryfikować liczby gwiazdek w lokalnych aresztach. Taki kwitek zwykle trafiał do śmietnika, a dolary do kieszeni, co pozwalało dorobić do lichej pensji jakieś trzy kolejne.

Po latach dziewięćdziesiątych nastąpił prawdziwy boom i do Egiptu zaczęły zjeżdżać tabuny turystów z całego świata. Wtedy też do jego jednostki dołączył młodszy kolega. Mohamed wziął go pod swoje skrzydła. Osama Hamdi do służby trafił akurat w momencie postępujących zmian, w ocenie Hassana zdecydowanie na gorsze. Powodów było wiele, ale tym, który wybijał się ponad inne, było poluzowanie społecznych norm i tradycji. Widok roznegliżowanych blond piękności ze Skandynawii czy Europy Wschodniej aż kłuł w oczy, zwłaszcza że po tragicznym ataku terrorystycznym w świątyni Hatszepsut w Luksorze, który równie dramatycznie uszczuplił krajową kasę o kilkadziesiąt miliardów dolarów, rząd postanowił złagodzić surowe prawo względem przyjezdnych. Było to bolesne w dwójnasób, bo po pierwsze policjanci nie mogli już tak ordynarnie naciągać turystów na łapówki, a po drugie ich podrażnione brakiem wpływów oczy zostały zmuszone do oglądania niemal bezkarnie wałęsających się w skąpych strojach blondynek, które nie dość, że raziły wypiętymi pośladkami i równie wielkimi biustami ledwo wiążących koniec z końcem mieszkańców, to jeszcze upijały się do nieprzytomności w hotelach, a potem dawały fatalny przykład wychowywanym w potępieniu dla alkoholu synom i córkom bogobojnych muzułmanów. Irytacja rodowitych Egipcjan, w tym stróżów prawa, rosła w postępie wy kładniczym, co z czasem poskutkowało silniejszą radykalizacją całego społeczeństwa i coraz częstszymi atakami na tle religijnym. W kraju wzrosło poparcie dla islamistycznego Bractwa Muzułmańskiego, które po obaleniu rządzącego od początku lat osiemdziesiątych prezydenta Husniego Mubaraka w lutym roku 2011 przejęło władzę w państwie. Ich radykalne poglądy i wyraźne próby stworzenia nowego porządku na bazie szariatu nie tylko protestów nie zakończyły, ale dodatkowo je zaogniły. Na słynnym kairskim placu Tahrir, który jak w soczewce skupiał społeczne nastroje mieszkańców Egiptu, protesty wybuchały regularnie, a w świat poszły obrazki z publicznie molestowanych i gwałconych europejskich reporterek i turystek. Brak odpowiedzi ze strony władz i bezkarność oprawców wyraźnie rozochociły rozsadzanych testosteronem mężczyzn w innych częściach kraju, w tym tych mieszkających i pracujących w takich kurortach jak Hurghada. Coraz częstsze przypadki porwań turystów nikogo już nie dziwiły, a molestowanie samotnych kobiet stało się normą, co gorsza, liczba gwałtów drastycznie wzrosła, zwłaszcza że w prawie egipskim gwałt jako taki nie podpadał pod żaden paragraf, zatem nie podlegał karze.

W tym czasie Mohamed Hassan nie był już posterunkowym wlepiającym mandaty, ale pracował w wydziale kryminalnym w stopniu starszego sierżanta. Jako pobożny muzułmanin nie miał zamiaru kopać się z koniem, był zresztą łamaniem przez turystów, zwłaszcza zaś przez turystki, świętych religijnych nakazów równie zbulwersowany jak większość jego krajanów, w związku z czym nie pałał do nich wielką miłością i nie zawsze przykładał się do obowiązków tak, jakby oczekiwali od niego przyjezdni. Jeśli miałby być zupełnie szczery, to czasem nie robił w ogóle nic, bo wychodził z założenia, że jeśli świeci się dupą, to należy się liczyć z tym, że ktoś może ją wyszlifować.

Dwa lata chaosu, które spowodowały rządy Bractwa Muzułmańskiego, skończyły się 4 lipca 2013 roku, kiedy to doszło do zamachu stanu, a członkowie organizacji zostali aresztowani, w grudniu tegoż roku egipski sąd uznał natomiast Bractwo Muzułmańskie za organizację terrorystyczną. Nowy rząd zadbał też, aby nadszarpniętą reputację kraju poprawić. Turyści i turystki znów mogli odetchnąć z ulgą, a Mohamed Hassan po prostu popłynął z prądem. I tak płynął ponad dekadę. Do dziś.

Dziś przeszłość się o niego upomniała.

Hassan zakręcił kran. Przez dłuższą chwilę stał w bezruchu, zastanawiając się, co powinien uczynić. Nie miał żadnej dobrej odpowiedzi. Stary druh tak naprawdę odszedł już prawie dekadę temu. Przed oczami stanęła mu wizja jego uśmiechniętego oblicza.

„A co ja mam tu robić? To jest moja szansa, Mo! Mam papiery! Popatrz!”

Trudno było w to uwierzyć, ale Osama rzeczywiście miał w rękach wizę do Polski. Mohamed słyszał o tym, że czasem takie sytuacje się zdarzają, ale te wszystkie miejskie legendy traktował jak historię o yeti, o którym wszyscy mówią, ale którego tak naprawdę nikt nigdy nie widział. A jednak Osamie się udało.

– Jesteś pewny? – dopytywał. – Nie masz tam absolutnie nikogo. Co będzie, jeśli okaże się, że to lipa?

– Jaka lipa? Co ty gadasz! Rozmawiamy od miesięcy. Kocha mnie nad życie. Poza tym, co mnie tu trzyma? Po tej akcji z Ruskimi – Osama wymownie uniósł brodę, aby zademonstrować bliznę po ataku pijanego turysty, który kilka miesięcy wcześniej dźgnął go kuflem w szyję, omal nie uśmiercając – i tak nigdy nie wrócę do służby. Komisja wyraziła się jasno. Nie ma na to żadnych szans. A ja nie mam zamiaru sprzątać po hotelach zaspermionej pościeli po tych pieprzonych kafirach!

– Tam, gdzie lecisz, mieszkają sami kafirzy…

– Ech…

I Osama poleciał, a słuch o nim zaginął. Mohamed przez kilka miesięcy szukał kontaktu, ale przyjaciel jakby zapadł się pod ziemię. Jego rodzina czyniła starania, aby go odszukać, ale krótko później zmarł ojciec, który trzymał wszystko w ryzach, i sprawa poszukiwań rozeszła się po kościach. Zgłoszenie zaginięcia też nic nie dało. Strona egipska niespecjalnie się przykładała, bo nie chciała psuć dobrych kontaktów z Polską, której obywatele krótko po obaleniu rządów Bractwa Muzułmańskiego z dziką wręcz zajadłością ruszyli na podbój kurortów Morza Czerwonego. Potem przyszedł czas kryzysu migracyjnego, który w krajach arabskich doprowadził do kompletnego chaosu. Nikt już nie mógł niczego się doliczyć i wszystko szlag trafił. Osama Hamdi przepadł jak kamień w wodę.

Do dziś.

Hassan otworzył drzwi prysznicowe i sięgnął po ręcznik. Wytarł dokładnie ciało, włożył szlafrok i wyjął z torby swoją sadżadżę. Zmówił z bratem wieczorną modlitwę, a następnie zaparzył sobie przywiezioną z domu herbatę. Wypił ją w milczeniu, rozmyślając nad decyzją, którą powinien podjąć. W końcu wstał, wyjął z kurtki paczkę papierosów i włożył jednego do ust. Zapalił.

– Tu nie można palić – zauważył Aszraf, wskazując na zamontowane pod sufitem czajniki dymu. – No chyba że chcesz wziąć kolejną kąpiel – dodał, udając rozbawianie.

– Szlag by to! – zaklął Mohamed. Napluł w dłoń i nerwowo zgasił peta na skórze. – Pieprzeni Europejczycy! Już nawet zapalić człowiekowi nie dadzą…

– Coś się stało?

– Nic.

– Widzę, że coś cię trapi.

– Nic się nie stało i nic mnie nie trapi. Po prostu muszę się skupić i pobyć chwilę sam.

– Mam wyjść? Mogę przynieść kawę. Serwują tu całkiem niezłą.

– Sam przyniosę. A przy okazji zapalę.

Chwilę później Mohamed Hassan przebrał się, włożył buty i opuścił pokój. Idąc korytarzem w kierunku windy, myślał o tym, co zrobiłby mordercy starego przyjaciela. I jeszcze o kimś, kto sprawiał, że zaczynał czuć coraz bardziej dojmujący lęk.

Z każdym krokiem obrazy z przeszłości wracały. Gdy wszedł do windy, przypominały rozsypane na podłodze puzzle. W hotelowym holu pierwsze z nich wskoczyły na swoje miejsca. Na zewnątrz znalazł ławkę, usiadł i zapalił papierosa. Wtedy w jego głowie zaświtała kompletnie irracjonalna myśl. Prychnął, bo była tak absurdalna, że aż śmieszna. Co z tego, gdy z każdym zaciągnięciem wracała. Jak mucha do gówna.

To skojarzenie sprawiło, że zacisnął powieki. Dotknął skroni. Umysł płatał mu figle, ale pokryta pajęczyną czasu pamięć nieustannie przywracała niechciane wizje. Te oczy nie dawały mu spokoju. Westchnął, a potem odchylił głowę i spojrzał w rozgwieżdżone niebo. Przed oczami stanął mu widok nieboskłonu nad pustynią. Układ gwiazd był wtedy podobny. Noc równie jasna. Światło księżyca tak pięknie padało na jej spoconą skórę. I wtedy sobie przypomniał.

Chwilę później kapitan Mohamed Hassan poczuł gwałtowne ukłucie w szyję i zanim zdążył zorientować się w sytuacji, bezwładnie osunął się w mrok.
===LxciECQWZVZiUGJTYgg+BzEBZwYwVTdRYVI2ADYOaFlpXj1cZVA=

Rozdział 38

Brudny siedział w najciemniejszym kącie czeskiej knajpy i kończył jeść knedle. Gdy na talerzu został mu jeden, kątem oka dostrzegł za oknem przemykający cień. Skinął koledze i wepchnął do ust ostatni kęs, przełknął i popił piwem. Odczekał, aż mężczyzna się dosiądzie.

– Nie spieszy ci się do domu? – zagadnął przybysz.

– Sam widziałeś. Nawet nie chce mi się o tym gadać. Mów, o co chodzi.

Mściwój Kruszwica pokazał kelnerowi palcem, żeby przyniósł to samo, co zamówił kolega, i gdy upewnił się, że informacja dotarła do adresata, wygrzebał z wewnętrznej kieszeni skórzanej kurtki mały woreczek strunowy. Położył go na stole.

– Co to? – zapytał Brudny.

– Rozdeptany karaluch.

– No i?

– Nie spytasz, skąd go mam?

– Wygląda na takiego spod buta. – Brudny wytarł usta chusteczką. – Mów konkretnie, a nie kalamburami.

– Byłem w domu tego doktorka Zakiego. Ciekawy z niego gość. – Kruszwica odchylił się, aby zrobić miejsce kelnerowi. Ten postawił na blacie kufel z piwem. Mściwój od razu upił porządny łyk. – Facet jest znanym w środowisku kardiochirurgiem. Na koncie same sukcesy i podobno jest szykowany na ordynatora. Zarabia świetnie, zresztą żonka też niczego sobie. Mają pozycję, szmalec i chatę jak Carringtonowie.

– Jak kto?

– Nieważne. No, rezydencja. Ze czterysta metrów będzie. Do tego kawał terenu. Widać, że im się powodzi. Taka wiesz, para idealna. Pracowici, poważani, ludzie sukcesu.

– Czekam na „ale”.

– No bo jest „ale”. – Kruszwica zerknął przez ramię. – I nie chcę tu zwalać na nikogo winy, ale Julka chyba znów dała ciała z researchem. Dlatego najpierw przyszedłem do ciebie.

Brudny cmoknął niepysznie. Nie mógł się nie zgodzić, że nie była w najlepszej formie. Od początku bardziej niż śledztwem interesowała się Jagną. To na niej skupiała swoją uwagę, a co za tym idzie, traciła energię na głupoty. Kierowały nią emocje, a nie zimna kalkulacja. Nie żeby się usprawiedliwiał, bo miała ku temu podstawy, ale ta chora zazdrość, która najwyraźniej kompletnie nią zawładnęła, zaczynała poważnie komplikować jej sytuację zawodową. Jego zresztą też, bo sam również nie potrafił się od tego całkowicie odciąć. Dusił się w tym sztucznie wykreowanym trójkącie. Coraz częściej, zamiast skupić się na robocie, odpływał myślami gdzieś daleko, co gorsza, nachodzące go myśli zdawały się budzić ukryte demony.

Skinął na znak, żeby Mściwój przeszedł do sedna.

– No więc Omar i Katarzyna, poza dorosłym już Krystianem, mieli jeszcze córkę. Miała na imię Leila i osiemnaście lat temu najprawdopodobniej została zamordowana.

– Kurwa mać… – Ta informacja była przecież dla Julki gwoździem do trumny. Jak mogła przeoczyć coś tak istotnego? Brudny pokręcił głową, bo słowa były zbędne.

– Zaki jedynie o tym wspomniał, gdy wypytywałem go o wyraźną niechęć do Egiptu, w sumie kraju, w którym się urodził i wychował – kontynuował Kruszwica. – Musiałem się nieźle nagimnastykować, aby wyciągnąć z niego więcej, w każdym razie zdradził, że w jego ocenie winę za śmierć córki ponosi niejaki Ahmed Fattah, były polityk i zarazem gigant branży hotelarskiej. Zaki kupił w Hurghadzie ziemię, na której postawił dom, ale prawnicy Fattaha znaleźli jakieś kruczki prawne i podważyli umowę kupna-sprzedaży. Zanim zdołał się obejrzeć, buldożery zrównały chałupę z ziemią.

Brudny dopił piwo i zamówił następne. Chciał dziś wieczorem wyjaśnić z Julką wszelkie niedomówienia, ale wyglądało na to, że plan właśnie spalił na panewce. Taka rozmowa na bank nie skończyłaby się dobrze. Pomyślał, że na drugim kuflu się nie skończy.

– Jeszcze w Egipcie Hassan wspominał, że jedna z ofiar to syn jakiegoś bogatego przedsiębiorcy…

– Też to od razu skleiłem. Ale poczekaj… – Widząc nadciągającego kelnera, Kruszwica dwoma haustami dopił piwo i odebrał z rąk mężczyzny kolejny kufel. – Zaki nie chciał się poddać i zaczął się odwoływać, ale zderzył się ze ścianą. Nikt nie chciał mu pomóc, więc rozgoryczony nagłośnił sprawę w mediach. Wtedy zaczął dostawać pogróżki. Przestraszył się i ostatecznie postanowił wrócić do Polski, ale dzień przed wylotem, podczas ostatnich zakupów na jakimś lokalnym targu, porwano mu córkę. Kilka dni później jej ciało wyrzuciło morze.

– Ja pierdolę… – Brudny znów pokręcił głową. – Aż się prosi, żeby go zgarnąć. Motyw naprawdę mocny, tylko… hmm…

– No właśnie. – Kruszwica wykonał gest, jakby czytał Igorowi w myślach. – Nasuwa się pytanie, dlaczego facet się nie hamował. Gdyby był winny, raczej by tyle nie opowiadał.

– Jaka jest twoja ocena?

– Sam nie wiem. Wyczułbym, gdyby kłamał. Poza tym pewnych uczuć nie da się ukryć. Musiał bardzo przeżyć śmierć córki. I, co wyraźnie widać, ta sprawa zżera go od środka do dziś.

– A to? – Brudny wskazał na woreczek strunowy z rozgniecionym owadem. – Karaluchy znaleziono w ciele naszego trupa…

– No właśnie. – Mściwój przyznał mu rację. – Wnętrze tego domu było sterylne jak fotel ginekologa, a żonka latała po chacie jak wiedźma na miotle, próbując je poubijać.

– Może facet jest z zamiłowania jakimś no… entomologiem?

– Żartujesz?

– A tego skąd masz?

– Trafiłem go w kiblu, gdy poszedłem się odlać. Rozdeptałem sukinsyna, a potem dyskretnie schowałem do woreczka. Byłem już nawet u Anki w laboratorium. Pobrała próbki i jutro do południa ma się określić, czy jest coś na rzeczy.

– Czyli?

– Sam nie wiem. Ale naprawdę to dziwne. W takiej chacie takie tłuste skurwysyny? No nijak to nie pasuje. Miałeś kiedyś w domu karaluchy?

Brudny tylko uniósł brew. W sierocińcu, w którym się wychował, robactwa nie brakowało, zwłaszcza w mokrych katakumbach, do których Gwidona regularnie zsyłała go na pokutę. Bywało, że karaluchy bywały jego jedynymi spowiednikami, przez co nauczył się z nimi żyć, a w pewnym sensie nawet je szanować. Zresztą w kamienicy na Saskiej Kępie też od czasu do czasu się pojawiały i w przeciwieństwie do sąsiadów nigdy nie robił z tego powodu wielkiego rabanu.

– Tak czy siak, zbieg okoliczności jest co najmniej dziwny i uważam, że trzeba się temu bliżej przyjrzeć – skwitował Kruszwica. – No i poczekamy na informacje od Anki. Jeśli coś wyjdzie, a my będziemy mieli konkrety, w Julkę może to tak nie uderzy i sprawa rozejdzie się po kościach.

– Brzmi jak plan. Dzięki.

– Nie ma za co.

– Jest, bo… – Brudny westchnął. – Julce naprawdę odbija. Sam już nie wiem, jak z nią gadać.

– Jagna? – Kruszwica posłał Brudnemu krzywy uśmiech.

– Ubzdurała sobie, że… zresztą sam nie wiem, co siedzi w tej jej łepetynie. Niby sobie wszystko wyjaśniliśmy, ale następnego dnia obudziła się zła jak osa. Ja już naprawdę nie ogarniam toku myślenia kobiet.

– Dziś dziewczyny rzeczywiście dały popis…

– Szkoda gadać. – Brudny dopił piwo i wytarł usta wierzchem dłoni. Zerknął na zegarek. – Dobra, kolego. Na mnie czas – dodał. – Jakbym jutro nie pojawił się na grupie, to znaczy, że się pozabijaliśmy.

– Możesz kimnąć się u mnie.

– Nie kuś.

– Tak tylko mówię. Babskie humory czasem trzeba po prostu przeczekać.

– Yhy…

Brudny wstał od stołu, dając sygnał, że ten pomysł ma małe szanse na realizację. Owszem, przez krótką chwilę przemknęło mu przez myśl, aby skorzystać z propozycji, ale to najprawdopodobniej tylko by sytuację zaogniło. A miał dość cichych dni. To nie było w jego stylu. Problem należało rozwiązać, a nie przed nim uciekać. Zakończyć ten cyrk. Miał zamiar wyłożyć wszystkie karty na stół. Przyznać się do chwili słabości i przyjąć na klatę wszystkie ciosy. Życie pokaże, jakie będą tego konsekwencje.

Mężczyźni pożegnali się przy postoju taksówek. Kwadrans później Brudny stał już pod drzwiami swojego domu. W środku paliło się światło, więc Julka była na chodzie. Wziął głęboki wdech i otworzył drzwi. Do jego uszu doszły dźwięki hitu AC/DC Highway to Hell. Rzucił klucze na komodę. Zdjął buty, powiesił płaszcz na wieszaku i pewnie wkroczył do salonu.

– Musimy pogadać – oznajmił, widząc siedzącą na sofie Julkę. Na ławie stała na wpół opróżniona butelka wina.

– Chcesz kopać leżącego? – zapytała, nie odwracając głowy.

– Nie, i przestań się nad sobą użalać. – Chwycił pilota i wyłączył muzykę. – Tak dalej być nie może. Mam dość tej dziecinady.

– Dziecinady? – prychnęła.

– Tak, kurwa, dziecinady. I teraz posłuchaj uważnie… – Brudny stanął po drugiej stronie ławy. Dostrzegł, że oczy Julki są podpuchnięte. Spojrzała na niego z wyrzutem. Zagryzł zęby. – Miałaś rację – wydusił. – Nie byłem wobec ciebie do końca szczery. I nie powiedziałem ci wszystkiego, co wydarzyło się w Egipcie.

– Wiem – odparła, a jej oczy znów się zaszkliły.

Brudny zmarszczył brwi. Czy to możliwe, aby Jagna wszystko jej powiedziała? Nagle poczuł, że traci grunt pod nogami. Poczuł się jak szczeniak.

– Cokolwiek ci powiedziała, chciałbym, abyś usłyszała moją wersję – powiedział, próbując zachować stanowczy ton.

– Słucham…

– Pocałowaliśmy się.

Julka zarechotała. Cierpko, sarkastycznie, żałośnie.

– Pocałowaliście się, tak?

– A potem kazałem jej wyjść z pokoju. To była chwila słabości. Popełniłem ogromny błąd i bardzo go żałuję. Do niczego więcej jednak nie doszło. Przepraszam.

Usta Julki wygięły się kilkakrotnie, a jej podbródek nieznacznie zadrżał. Po policzku spłynęła łza, którą szybko wytarła wierzchem dłoni.

– Wybacz, Igor, ale ci nie wierzę – rzuciła i podniosła się z sofy.

– Taka jest prawda.

– Kłamiesz.

Sam nie wiedział, czego ma się po tej rozmowie spodziewać, i zrozumiał, że podszedł do sprawy zbyt entuzjastycznie. Chyba naprawdę uwierzył, że powie, co ma do powiedzenia, a Julka przyjmie jego wersję do wiadomości. Popłacze, da mu w pysk, zrozumie, wybaczy albo nie wybaczy. Ale przynajmniej otrzyma z jej strony jasny komunikat. Tymczasem ona po prostu mu nie uwierzyła, mało tego, podsumowała go w najgorszy możliwy sposób. Kłamiesz, powiedziała. I sobie poszła.

Nagle poczuł coś, czego by się po sobie nie spodziewał. Przez lata nauczył się blokować uczucia, a przynajmniej nad nimi panować. Tym razem mechanizm jednak nie zadziałał. Runęły na niego niczym wściekłe tsunami. W klatce piersiowej poczuł dojmujący ból. Podparł się o brzeg sofy, w końcu przysiadł i skrył głowę w dłoniach.

– Kurwa mać… – jęknął, westchnął, wtedy ciszę przerwał sygnał jego smartfona. Wezbrały w nim takie emocje, że przez chwilę rozważał, czy nie roztrzaskać urządzenia o ścianę, ale gdy zobaczył, kto dzwoni, zamknął oczy, wziął głęboki wdech i odebrał. – Słucham – rzucił do mikrofonu.

– Cześć, Igor. Jest problem. Duży problem – oznajmił Ashraf Hassan.

– Jaki problem? – zapytał zniechęcony.

– Mój brat wyszedł z hotel i nie wraca. Nie odbiera telefon. Nie ma sygnał. Boję się, że coś mu stało się.

– Gdzie wyszedł? I kiedy? – Brudny poczuł przypływ adrenaliny.

– Na papieros. Miał zaraz wracać. Ale minęła już więcej godzina i nie wraca.

– Pytałeś w recepcji?

– Pytałem. Widzieli, jak wychodził. Ale potem już nie.

– I nie odbiera?

– Nie ma sygnał. Jakby telefon nie działał.

Brzmiało źle. Nawet bardzo źle. Hassan nie wyglądał na człowieka, który zachowałby się w tak nieodpowiedzialny sposób. Zwłaszcza że Ashraf był jego bratem.

– Nie ruszaj się z hotelu – rzucił do słuchawki. – Zaraz tam będę – dodał i pospiesznie ruszył do wyjścia.
===LxciECQWZVZiUGJTYgg+BzEBZwYwVTdRYVI2ADYOaFlpXj1cZVA=

Rozdział 39

Obudziły go kroki.

Powolne, ociężałe, upiorne.

Stuk, stuk, stuk…

Podeszwy musiały być twarde, najprawdopodobniej drewniane, bo pogłos przypominał mu dźwięk wydawany przez babcine sandały. Ona też, gdy jeszcze była na chodzie, powłóczyła nogami i wydawała podobne odgłosy.

Stuk, stuk, stuk…

Ból głowy w pierwszej chwili stępił ocenę sytuacji, ale już po kilku wdechach Mohamed Hassan zrozumiał, że znalazł się w poważnych tarapatach. Powietrze było gorące i suche. Jak w upalne egipskie lato.

Stuk, stuk, stuk…

Rozpoznał kolejne znajome zapachy. Cyprys, jałowiec, drzewo cedrowe. Mirra. Ciche brzęczenie urządzeń grzewczych. Wdech, wydech. Miarowe bicie serca. Szum krwi w skroniach.

Stuk, stuk, stuk…

Był skrępowany. Miał wrażenie, że znajduje się w swoistym kokonie, a materiał, którym go owinięto, czuł nawet na powiekach. Delikatnie je uchylił. Zaczepiły o lnianą tkaninę, mimo to przez szparę dostrzegł bladożółte światło. Nerwowo przełknął ślinę, wtedy światło przysłonił cień.

– Mmm…

Pomruk wydał mu się wyjątkowo upiorny. Niósł obietnicę grozy. Pierwotnego zła i niepohamowanej żądzy. W jednej chwili poczuł, że zaczyna panikować. Jego ciało zadrżało, oddech przyspieszył, poczuł silne parcie na pęcherz. Wtedy cień zasłonił światło niemal w całości. Zanim kapitan zamknął powieki, dostrzegł znajome oblicze. Pysk szakala.

– Mister Mohamed Abdel Hassan – syknęła postać w masce. – Nawet nie zdaje pan sobie sprawy, jak bardzo się cieszę, że mogę pana gościć w moich skromnych progach – dodała. Jęknęła z zadowoleniem. Jej angielski był płynny, bez akcentu. – Już wkrótce zrozumie pan powód, dla którego pana do siebie zaprosiłem. A może pan już się domyśla? Tak, myślę, że w tej kwestii jestem bliski prawdy. Pan najlepiej zna swoje grzechy, mam rację?

Hassan poczuł na spierzchniętych ustach ciepły dotyk. Palce kilkakrotnie musnęły pełne wargi, a chwilę później zacisnęły się na jego żuchwie z siłą imadła.

– Mam rację?! – warknął szakal. Gardłowo, gniewnie. Ton w jednej chwili zmienił się w zwierzęcy. Próżno było w nim szukać oznak człowieczeństwa. – Wiem, że mnie słyszysz, Hassan, więc odpowiadaj, bo w przeciwnym razie pierwsze, co zrobię, to wytnę ci te tłuste wary.

Ostatnia nadzieja, że to tylko senny koszmar, uleciała. Hassan jednak nie spanikował. W ciągu blisko trzydziestu lat służby zdążył nauczyć się panować nad emocjami. Stał się zimny, oschły, obojętny, może nawet bezduszny. Tak wobec podwładnych, jak i ofiar przestępstw. Rutyna i biurokracja dołożyły swoje. Największe bezeceństwa nie robiły już na nim żadnego wrażenia, a nad truchłami gnijących trupów potrafił zajadać się szawarmą. Nie użalał się nad innymi i teraz nie miał zamiaru użalać się nad sobą. Być może nadszedł jego czas. Nie mógł zaprzeczyć, że sobie zasłużył.

Chwilę, którą mężczyzna dał mu na odpowiedź, wykorzystał na szybkie przeanalizowanie sytuacji. Został porwany i przewieziony w ustronne miejsce, najpewniej do jakiejś piwnicy. Wysoka temperatura, niska wilgotność i charakterystyczny pogłos sugerowały, że miejsce zostało przygotowane na długo przed jego przybyciem, więc zapewne nie był tu pierwszym gościem. Bukiet zapachów i lniana tkanina, którą go szczelnie owinięto, też nie pozostawiały złudzeń, że człowiek w masce szakala robił to już wcześniej, a fakt, że zwrócił się do niego pełnym imieniem i nazwiskiem, znaczył, że nie byli sobie całkiem obcy. Ich drogi kiedyś musiały się przeciąć. Od kiedy i dlaczego porywacz pała do niego taką nienawiścią? Dlaczego owinął go bandażami niczym mumię? Na te pytania Hassan nie potrafił odpowiedzieć. Na to potrzebował więcej czasu, chociaż…

W jego głowie znów pojawiła się ta absurdalna wizja. Ankh…

Zanim obrosła w pajęczynę kolejnych domysłów, Hassan usłyszał metaliczny brzęk, a następnie poczuł w ustach zimny metal. W tej temperaturze wydawał się wręcz lodowaty.

– Argh… – jęknął, ale wtedy jakaś siła zaczęła rozwierać mu usta. Nie był w stanie się jej przeciwstawić. Gdy myślał, że żuchwa zaraz oderwie się od czaszki, a naprężona do granic możliwości skóra pęknie w kącikach ust jak rozdzierane prześcieradło, wszystko się zatrzymało.

– Naprawdę cholernie mnie korci, aby wykroić ci wargi. A potem wyrwać język – syknęła postać w masce szakala. Nachyliła się nad nim tak blisko, że poczuł jej cuchnący oddech. – Ale już z tym skończyłem. To zepsułoby efekt. Nie pasowałbyś do kolekcji, a przecież masz być moim najcenniejszym eksponatem. Idealnym. Wiecznym. Niezapomnianym dowodem ludzkiej niegodziwości i podłości.

Słowa mężczyzny wylały się na Hassana niczym potok cuchnącej brei. Poczuł kilka kropel śliny, które spadły na lnianą tkaninę przylegającą do jego powiek. Do jego świadomości powoli zaczynała docierać groza sytuacji. Był spętany, bezbronny i na łasce postaci w masce szakala. Anubisa. Boga śmierci.

– Arggghhhh – wydusił, bo szeroko rozwarte szczęki nie pozwalały mu na wyartykułowanie choćby słowa. Chciał krzyknąć? Prosić o litość? Zadać oprawcy pytanie? Sam już nie wiedział, ale od tej chwili każda próba była skazana na porażkę.

– Teraz chcesz mówić? – syknął szakal, odchylając palcem tkaninę przy oku. Ucisnął powiekę, niemal rozgniatając gałkę oczną, a następnie ją uniósł. Spod bandaży wyjrzała drżąca od łez ciemna tęczówka. – Pozwolę ci mówić. Już wkrótce będziesz mógł nawet wrzeszczeć. Ale najpierw ci kogoś przedstawię…

Wtedy do uszu Hassan dotarł szczęk zamka. Drzwi się otwarły, a chwilę później światło przesłonił drugi cień. Załzawione oko przez krótki moment walczyło, aby złapać ostrość, ale gdy rysy postaci się wyostrzyły, Egipcjanin stracił wszelką nadzieję. Zrozumiał, że litości tu nie uświadczy.
===LxciECQWZVZiUGJTYgg+BzEBZwYwVTdRYVI2ADYOaFlpXj1cZVA=

Rozdział 40

W przeszklonych ścianach hotelu „Ruben” odbijały się niebiesko-czerwone koguty policyjnych radiowozów. W kilku punktach zgrupowała się ciekawska młodzież. O tej porze zwykle tylko ona kręciła się w tej okolicy.

– Dochodzi druga – mruknął Kruszwica.

– Co ty powiesz…

Brudny wyrzucił papierosa do kosza na śmieci. Był w okropnym nastroju. Najpierw Julka, a teraz to. Gdyby coś stało się Hassanowi, odpowiedzialność spadłaby na niego. Miał go pilnować, a tymczasem gość zniknął.

Najbardziej wkurwiała go świadomość, że facet go okłamał. A w zasadzie ich wszystkich. Wyłapał drobne niespójności, gdy Hassan po raz pierwszy zobaczył trupa w prosektorium, ale – choćby z powodu ograniczonych możliwości językowych – nie był w stanie tego odpowiednio wykorzystać. Doszedł do wniosku, że zaczeka i poobserwuje jego zachowanie. Tymczasem Hassan najwyraźniej dużo wcześniej postanowił przetestować jego cierpliwość.

Zaraz po przyjeździe i szybkim przesłuchaniu Ashrafa oraz pracowników recepcji Brudny postanowił wszcząć alarm. Wezwał posiłki, a następnie pospiesznie sprawdził t eren wokół hotelu. Zapytał kilku przechodniów, ale wszyscy jedynie kręcili głowami. Nikt nic nie widział, nikt nic nie słyszał. Tylko że śniady starszy facet nie mógł tak po prostu zapaść się pod ziemię.

W oczekiwaniu na przyjazd posiłków kontynuował poszukiwania na własną rękę i pod ścianą jednej z przyległych kamienic natknął się na leżącego przy śmietniku pijaczka. Facet ledwo mówił, ale przyciśnięty do muru przyznał, że całkiem niedawno widział jakiegoś mężczyznę niosącego na ramieniu coś kształtem przypominającego człowieka. Co prawda zapytany, czy to mógł być dywan albo cokolwiek innego, stwierdził, że bez okularów widzi nie lepiej niż kret i facet równie dobrze mógł targać zwykły worek ze śmieciami, to jednak zbieg okoliczności wydawał się wystarczająco niepokojący. Sytuacja nagle stała się poważna, bo Hassan wciąż nie odpowiadał, a jego telefon był wyłączony. Gdy na miejscu pojawiły się pierwsze patrole z psami tropiącymi, a te pokierowały swoich opiekunów dokładnie tą trasą, która przebiegała w pobliżu miejsca, gdzie przesiadywał tamten pijaczek, stało się jasne, że Egipcjanin wpadł w tarapaty i najprawdopodobniej najpierw został ogłuszony, a następnie zabrany spod hotelu.

– Pod latarnią najciemniej – oznajmił mu jeden z policjantów, przy którego nodze warował kudłaty owczarek. – Misiek zgubił trop w miejscu, gdzie nie sięga oko żadnej z kamer. To taki zakrzaczony fragment terenu. Ale przynajmniej jedna z kamer powinna uchwycić pojazd w ruchu.

Brudny natychmiast udał się we wskazanym kierunku. Słowa policjanta nie mijały się z prawdą. Trop prowadził do jednej z wąskich i mrocznych uliczek za hotelem. Znajdowały się tam stare poniemieckie kamienice zamieszkane albo przez emerytów, albo różnej maści prawników, bo tuż obok znajdował się jeden z budynków sądu rejonowego mieszczącego wydziały rodzinny i nieletnich oraz pracy i ubezpieczeń społecznych. Brzmiało irracjonalnie, ale pomijając dwie kamery zamontowane przy głównym wejściu i na podwórku należącym do prywatnego laboratorium medycznego, uliczki były pozbawione monitoringu.

– Wyślijcie tu wszystkich dostępnych ludzi – rozkazał Brudny. – Niech przepytają okolicznych mieszkańców. Jak trzeba, to niech budzą. Chcę znać markę i kolor pojazdu. Nagrania z kamer mają być na wczoraj. Odnalezienie tego Egipcjanina to teraz absolutny priorytet.

O wpół do trzeciej, wobec niemożności podjęcia jakichś sensownych czynności, Brudny postanowił pojechać na komendę. Po drodze zjadł jeszcze dziadowskiego hot doga na stacji benzynowej i kupił dwa piwa. Miał mętlik w głowie, co gorsza, czuł, że nie ma azylu, w którym mógłby spokojnie przemyśleć sprawy. To nawet nie był jego dom. To Julka go kupiła, urządziła i była jego pełnoprawną właścicielką. Nie mógł mieć o to pretensji, bo zrobiła to dla niego. Sprzedała mieszkanie w Warszawie, rzuciła wszystko i przyjechała do Zielonej Góry, gdy on leżał w śpiączce, a potem przez długie miesiące dochodził do siebie. Czasem zastanawiał się, czy decyzja o tym, że zostali parą, nie była jedynie wypadkową tego, co wydarzyło się w sierocińcu. Czy gdyby nie doszło do eksplozji, a on wyszedłby z tej akcji bez szwanku, to dziś też byliby razem? Czy ich uczucie nie wykluło się pod wpływem bólu, cierpienia, walki o życie? Nigdy nie należał do ekspertów od spraw uczuciowych, ale kiedyś czytał, że graniczne sytuacje często zbliżają do siebie ludzi, którzy w normalnych warunkach nigdy by się w sobie nie zakochali. Według autorki czy autora tej hipotezy takie związki rzadko mogły przetrwać p róbę czasu, gdyż od początku były budowane na niewłaściwych fundamentach. Przecież wcześniej znali się z Julką tyle lat i jakoś nie było im po drodze. Owszem, lubili się, szanowali, ale w Warszawie każde miało swoje życie. A może to on po prostu nie potrafił kochać? Może był zimnym, wyjałowionym z wyższych uczuć sukinsynem, który nie był w stanie docenić tego, co jest mu ofiarowane? Przecież doskonale wiedział, że Julka go kocha i skoczyłaby za nim w ogień, co zresztą niejednokrotnie udowadniała. Nie tylko w przenośni, ale dosłownie. Blizna po oparzeniu na jej policzku była tego najbardziej jaskrawym dowodem. On jednak wciąż nie potrafił otworzyć swojego serca tak mocno. Tak jakby nie było w nim wystarczająco miejsca dla innych. Jakby było zatrute ponurą przeszłością, splugawione przez Gwidonę i wszystkich jej sługusów, niezdolne do tego, co ludzie nazywają miłością.

Brudny położył się na starej sofie w pokoju konferencyjnym. Otworzył piwo, upił łyk i zamknął oczy. Przypomniał sobie ich rozmowy w Bieszczadach. Pomyślał, że nawet nie zabrał jej do tego cholernego kina, nie wspominając o randce. Zamiast tego poleciał służbowo do Egiptu i już drugiego dnia dał się omotać jakiejś smarkuli. Owszem, do niczego poważniejszego między nimi nie doszło, ale czy seks jest jedynym wyznacznikiem zdrady? Czy zachował się wobec Julki fair? Przecież w tym samym czasie, gdy on obłapiał za tyłek Jagnę, Julka wciąż leczyła się z obrażeń, jakich doznała po akcji w Bieszczadach. W miejscu, gdzie nie powinno jej być. Gdzie znów potwierdziła swoje oddanie, godząc się na jego samowolkę, narażając przy tym nie tylko swoją reputację jako funkcjonariuszki, ale też własne zdrowie i życie. Czy ona obłapiała się z jakimś dopiero co poznanym gachem, gdy on leżał w śpiączce? Nie, ona przy nim trwała, rzuciła wszystko, aby przy nim być, zarywała noce przy jego łóżku, trzymając go za rękę, szepcząc mu do ucha, walcząc o jego powrót do zdrowia.

Kurwa mać!

Zerwał się i przesiadł na fotel.

Nie zasługiwał na nią. Nie był wart jej uczuć. Nie był godzien, aby całować jej stopy. Ta świadomość zaczęła do niego docierać z każdym kolejnym oddechem. Wzbierać niczym gigantyczne tsunami, które rosło i rosło, aby zaraz runąć na niego z apokaliptyczną mocą. Spod przymkniętych powiek urwała się łza, puszka w dłoni niemal zniknęła w pięści, metal werżnął się w skórę. Krew ciurkiem zaczęła spływać po przedramieniu, skapywać na posadzkę, wtedy Brudny usłyszał zgrzyt otwieranych drzwi. W progu stanął Mściwój Kruszwica.

– Tak czułem, że cię tu znajdę – oznajmił, zamykając za sobą drzwi.

– Nie zapalaj światła – polecił Igor, gdy aspirant podniósł dłoń w poszukiwaniu włącznika. Jego ton był tak stanowczy, że Kruszwica zastygł, jakby właśnie spojrzał w oczy mitologicznej Meduzy.

– Śpisz już? – zapytał półszeptem.

– Próbuję. – Brudny dyskretnie wytarł wierzchem dłoni mokry policzek. Cieknąca z dłoni krew zaplamiła tapicerkę sofy. – Coś się stało? – zapytał.

– Nie… – mruknął niepewnie Kruszwica. – Po prostu pomyślałem, że mnie też nie opłaca się wracać do domu.

– Mieszkasz trzysta metrów stąd.

– Ale w domu też czeka na mnie wkurwiona baba. I żeby nie było, ma prawo być wściekła. Nie tylko ty jesteś popapranym sukinsynem.

– Nie jestem też jebanym psychiatrą. I nie mam ochoty na takie wywody.

– Okej, okej. Mam wyjść?

– Najpierw daj mi tamten papier. – Brudny wskazał na rolkę, stojącą na blacie obok zlewu. – A najlepiej jakąś mokrą szmatę. Ujebałem krwią pół sofy. Nie chcę, żeby Romek to rano zobaczył.

– Rozumiem, że mam nie pytać… – Kruszwica podał mu rolkę.

– Dobrze rozumiesz. A teraz rozlej to, co tam trzymasz za pazuchą. Po jednym i do spania.

– Dla jednego to nawet nie ma sensu szklanek wyciągać.

– To po dwa. Oby szybkie.

– Ech…

Gdy obaj mężczyźni w milczeniu opróżniali butelkę jamesona, Julia Zawadzka i Jagna Witos otrzymały wiadomość. Obie z różnych powodów wciąż nie spały, dlatego wytarłszy łzy, odblokowały swoje smartfony i ją odczytały.

Sytuacja awaryjna. Chcę Was widzieć o 8.30 w swoim biurze. Insp. Czarnecki

Mniej więcej w tym samym czasie w jednej z piwnic gdzieś na obrzeżach miasta postać w masce szakala zanurzyła łyżkę w słoju z miodem i przeniosła ją nad drugi – większy, bardziej pojemny, o zupełnie innej zawartości. Powoli odkręciła pokrywkę i pozwoliła, aby z łyżki urwało się kilka złocistych kropel. Odczekała chwilę, a gdy w dużym słoju nastąpiło wyraźne poruszenie, złośliwie zarechotała. Przyglądający się temu jednym okiem Mohamed Hassan zaczął panicznie wrzeszczeć.
===LxciECQWZVZiUGJTYgg+BzEBZwYwVTdRYVI2ADYOaFlpXj1cZVA=

Rozdział 41

Punkt dziewiąta Czarnecki wkroczył do pokoju konferencyjnego. Na miejscu znajdował się komplet członków ekipy dochodzeniowo-śledczej, włącznie z Zawadzką i Witos. Dziesięć minut wcześniej obie policjantki opuściły jego gabinet z ultimatum. Albo się dogadają, albo zostaną zawieszone. Trudno mu było używać takich argumentów zwłaszcza w stosunku do Julki, ale nie miał wyjścia. Usiadłszy na krześle u szczytu długiego stołu, omiótł wzrokiem twarze zebranych. Obie panie wydawały się w lepszej formie niż jeszcze dwa kwadranse temu.

– Wezwałem was, bo mamy sytuację awaryjną – oznajmił im, gdy zjawiły się w jego gabinecie. Wówczas, choć próbowały zatuszować efekty niewyspania makijażem, wyglądały, jakby co najmniej przez pół nocy piły bimber. Siedziały obok siebie w pozycjach wyraźnie sugerujących, że zatarg nie wygasł. Czarnecki, jako doświadczony przełożony i komendant, musiał jednak umieć rozwiązywać takie konflikty. Uważał to za osobistą odpowiedzialność. Poza tym naprawdę nie miał wyjścia. Sytuacja to na nim wymusiła. – Jak zapewne zdążyłyście się wywiedzieć, nasz gość z Egiptu, kapitan Mohamed Hassan, zniknął spod hotelu „Ruben”, w którym go umieściliśmy. Poszlaki wskazują, że nie była to jego decyzja i prawdopodobnie został zabrany spod hotelu siłą. W tej chwili nie dysponujemy informacjami na temat tego, kim może być sprawca porwania ani jaki przyświeca mu cel. Sprawa jest jednak niezwykle wrażliwa, bo musimy poinformować o tym służby w Egipcie. Nie możemy dopuścić, aby Hassanowi spadł włos z głowy. Nie muszę wam tłumaczyć dlaczego. Konsekwencje w razie naszej porażki mogą być druzgocące.

Prowadząc swój monolog, bacznie obserwował swoje podkomendne. Mimo że wciąż – być może nawet nieświadomie – wyraźnie się na siebie boczyły, to jednak słuchały uważnie i starały się zachowywać jak profesjonalistki.

– Sytuacja jest awaryjna, dlatego potrzebuję każdego zdolnego do służby policjanta, zwłaszcza wprowadzonego w temat śledztwa – kontynuował. – Wy wiecie na temat kapitana Hassana najwięcej, nadkomisarz Zawadzka jako osoba odpowiedzialna za szeroko pojęty research dotyczący śledztwa, a aspirant Witos jako członek grupy mający doświadczenie kulturowe oraz bliski kontakt z poszukiwanym. Dlatego uznałem, że jesteście niezbędne, co nie znaczy, że pozwolę sobie na przymykanie oka na zaistniały między wami konflikt. Nie muszę wam chyba wyjaśniać, jak to wpływa na atmosferę w zespole i zaufanie innych członków grupy…

Czarnecki odczekał chwilę na reakcję wezwanych na dywanik policjantek. Na ich obliczach dostrzegł, że przyjęły informację do wiadomości bez żadnego sprzeciwu.

– Warunkowo zostaniecie włączone do czynności, ale konflikt musi zostać zażegnany w tym gabinecie. Tu i teraz. Czy jesteście na to gotowe?

– Tak, szefie – oznajmiła Witos. Na jej zmęczonej twarzy widać było silną determinację.

Zawadzka skinęła i wyraziła zgodę, choć mniej stanowczo. Czarnecki przewiercił ją wzrokiem. Wszystko wskazywało, że to ona jest tu osobą bardziej poszkodowaną i decyzja o zakończeniu konfliktu przychodzi jej z większym trudem. Julka sprawiała wrażenie, że godzi się co najwyżej na zawieszenie broni. W obecnej chwili nie potrzebował jednak innych gwarancji. Taka promesa na czas śledztwa mu wystarczyła.

– Macie sobie coś do powiedzenia, zanim opuścicie gabinet? – zapytał, przerzucając wzrok z jednej na drugą. – W takim razie podajcie sobie ręce i możecie odmaszerować.

Kobiety uścisnęły sobie dłonie, ale nietrudno było dostrzec, że ten gest został wymuszony i gdyby wydał teraz rozkaz, że mają sobie skoczyć do gardeł, krew lałaby się strumieniami. Chwilę później obie policjantki opuściły jego biuro, a komendant zaparzył kawę i jeszcze przez moment myślał nad przemową, którą zamierzał wygłosić przed całą grupą.

– Dziękuję, że w komplecie pojawiliście się na czas – przywitał zebranych w swoim stylu. – Czy wszyscy są zaznajomieni z zaistniałą sytuacją? – Członkowie grupy zgodnie pokiwali głowami. – Zatem wszyscy wiecie, że sytuacja jest trudna. Na naszym terenie został porwany policjant obcego kraju i musimy zrobić wszystko, aby go odnaleźć, zanim stanie mu się jakakolwiek krzywda. To już nie jest sprawa lokalna. Zgodnie z procedurami zostałem zmuszony przekazać informację wyżej i czekam na odpowiedź ze sztabu. Póki nie otrzymam innych wytycznych, działamy po swojemu. Odszukanie kapitana Hassana jest natomiast sprawą absolutnie priorytetową. Wszystkie inne chwilowo schodzą na dalszy plan. Jednostki nam podległe zostały o tym poinformowane, dlatego każdy policjant w mieście i okolicy otrzymał wszelkie niezbędne informacje, włącznie ze zdjęciem i opisem poszukiwanego. My mamy tę przewagę, że jesteśmy najbliżej sprawy i wiemy najwięcej. Musimy to wykorzystać, bo wszystko wskazuje na to, że zniknięcie kapitana Hassana nie jest przypadkowe i z dużym prawdopodobieństwem w jakiś sposób łączy się z prowadzonym śledztwem. Jeśli odkryjemy wspólny mianownik, znajdziemy go. – Czarnecki zrobił krótka pauzę, aby wybadać nastroje. Na twarzach zebranych widać było powagę, skupienie i pełne zrozumienie powagi problemu. Najbardziej przebijała natomiast determinacja. – Zaczniemy od Mściwoja, którego wyznaczyłem na nieformalnego lidera grupy poszukiwawczej. – Inspektor poprawił okulary i gestem ręki przekazał pałeczkę.

– Niestety, nie udało się ustalić marki pojazdu, bo oko jedynej kamery mogącej uchwycić pojazd, którym prawdopodobnie wywieziono Hassana, zostało zamalowane sprejem. – Kruszwica pokazał wydruk zdjęcia urządzenia. – Porywacz musiał się do akcji przygotować, bo potrafił uniknąć złapania w kadr, a jedyny moment, gdy został uchwycony, to ten, w którym na ułamek sekundy pojawia się jego ręka. – W górę powędrował kolejny wydruk. – Niestety, jak widzicie, nosił rękawiczkę, więc trudno cokolwiek ustalić. Nie mamy nawet pewności, czy to mężczyzna, czy kobieta.

– To facet – włączył się Brudny. Wyglądał na wczorajszego, czyli jak zawsze, a do tego dłoń miał niedbale owiniętą bandażem. Na białej tkaninie widać były czerwone plamy. Czarnecki nie zamierzał jednak wnikać w szczegóły. – Hassan może nie był gigantem, ale ważył dobre siedemdziesiąt pięć kilo – kontynuował Igor. – Kobieta raczej nie przeniosłaby na ramieniu takiego ciężaru przez sto metrów.

– Zatem mamy do czynienia z mężczyzną – skwitował inspektor. Oczywiście tu można by dyskutować, bo choćby część rosłych policjantek byłaby do tego zdolna, ale prawdopodobieństwo takiego rozwiązania wydawało się znikome. Tak samo, biorąc pod uwagę słowa świadka, raczej można było wykluczyć, że Hassan, w jakiś sposób do tego przymuszony, pokonał ten dystans na własnych nogach.

– Kiedy możemy liczyć na wyniki z laboratorium? – Czarnecki przeniósł wzrok na Borucką. Szefowa techników odgarnęła czarny kosmyk.

– Działamy na bieżąco – oznajmiła. – Nie mamy jednak wiele poza jednym słabej jakości odciskiem opony. I tak dopisało nam szczęście, bo gdyby samochód nie zaparkował na psiej kupie, to nie mielibyśmy niczego.

Zwykle podobna uwaga zostałaby skwitowana falą heheszków, ale tym razem nikt się nie odważył. Odcisk w gównie był lepszy niż brak odcisku w gównie. Borucka przeniosła wzrok na Dobrowolskiego.

– Bieżnik Pirelli. Dość szeroka. Dwieście czterdzieści pięć albo dwieście pięćdziesiąt pięć.

– SUV? – zapytał Kruszwica.

– Wszystko na to wskazuje, choć gwarancji nie ma. Bazuję na odcisku o powierzchni ludzkiej stopy.

– Musiał gdzieś go szybko załadować – dodał Brudny. – To SUV albo kombi, ale postawiłbym na SUV-a.

– Mogę? – Julka szybko zatańczyła palcami na klawiszach swojego podręcznego laptopa. Czarnecki udzielił jej głosu. – W mojej bazie osób znajduje się pięć SUV-ów. Jeden posiada Salima Myszkowska, mazda CX5, kolejny to audi Q4 za trzymanego Grzegorza Baumanna, następnie dwa należące do Omara Zakiego, a w zasadzie Omara i jego żony Katarzyny, odpowiednio mercedes GLS i porsche cayenne oraz – tu Zawadzka na ułamek sekundy się zawahała – volvo XC90, który jest w posiadaniu Wadima Ostrobramskiego.

– Kim jest Ostrobramski? – zdziwił się Kruszwica.

– To właściciel biura podróży „Faraon”. Specjalizuje się w wysyłaniu klientów do Egiptu. Do listy dodałam go niedawno.

– Coś o nim?

– Jestem na etapie weryfikacji.

– Zlecisz ludziom odnalezienie tych samochodów – zwrócił się do Kruszwicy Czarnecki. – Mają zrobić zdjęcia bieżników i jak najszybciej przesłać je do laboratorium. Możesz to zrobić teraz.

Kruszwica wykonał telefon do swojego podkomendnego w terenie. Tymczasem dyskusja trwała. Borucka poinformowała, że badają również kilka odcisków butów pozostawionych na krótkim odcinku pomiędzy chodnikiem a wydeptanym skrótem przez trawnik, ale wyodrębnili już przynajmniej osiem różnych i weryfikacja zajmie więcej czasu.

– Mamy też parę niedopałków, papierków po gumach i cukierkach, a nawet włosów, ale to uczęszczany skrót, więc mogą należeć do wszystkich – dodała. – No i jeszcze… mamy tego karalucha.

– Karalucha? – upewnił się Czarnecki.

– Tak. Nie mam jeszcze pełnych wyników i pewne rzeczy musimy potwierdzić, ale już teraz mogę stwierdzić, że w jego układzie pokarmowym znaleźliśmy nietypowe dla tego gatunku substancje.

– Dlaczego ja nic nie wiem o karaluchu? Czy w żołądku Darskiego nie znaleziono właśnie karaluchów?

– Zgadza się, szefie – włączył się do rozmowy Mściwój. – Ten, którego przekazałem Ani, to ten sam, którego rozdeptałem w toalecie doktora Zakiego. Nie chciałem budzić niepotrzebnych emocji, dopóki Anka nie weźmie go na warsztat.

– Nie widziałem raportu z wizyty w jego domu…

– Ta wczorajsza akcja…

– Rozumiem… – Czarnecki nie chciał tracić czasu na proceduralne przepychanki. Mściwój nie był pierwszym, który na czas nie napisał raportu. Takie historie w komendach i komisariatach stanowiły prawdziwą plagę. Sprawa zniknięcia Hassana też go tłumaczyła. – Co miałaś na myśli, mówiąc o „nietypowych” substancjach? – zwrócił się do Boruckiej.

– Na pewno dużo miodu.

– Hmm…

– W raporcie z sekcji Roberta Krzywickiego też była mowa o miodzie – włączyła się do rozmowy Julka. – Pamiętam, bo czytałam go kilka razy. W żołądku naszego N.N. też był miód.

Potrzeba było kilku chwil, aby ta informacja dotarła do świadomości śledczych. Zanim jednak ktokolwiek podjął się interpretacji nowego faktu, głos zabrała aspirant Witos.

– Czy mogę? – zapytała. Do tego momentu wyglądała na lekko zdeprymowaną, ale teraz w jej oczach pojawił się szelmowski błysk. Aż rwała się do zabrania głosu. Czarnecki skinął, że może mówić. – Co do doktora Zakiego, to tak się składa, że trochę przyjrzałam się jego osobie – powiedziała. – I dotarłam do bardzo ciekawych informacji…

Czarnecki wychwycił, że Brudny z Kruszwicą wymienili spojrzenia. Nie spodobało mu się to, bo wszystko wskazywało, że ich reakcja nie wzięła się z niczego. Najwyraźniej nie byli wobec niego całkiem szczerzy i z pewnością coś ukrywali. Poczuł ukłucie zawodu. Obaj byli ostatnimi, których mógł podejrzewać o brak zaufania. Mimo to nie zareagował. Zaczął uważnie słuchać monologu Jagny. Z każdą kolejną minutą jego zdumienie rosło, bo to, co mówiła, zupełnie wywracało ich dotychczasowe ustalenia.

– Jak udało ci się to wszystko ustalić? – zapytał w końcu, równie zaskoczony jak podekscytowany.

– Porozmawiałam z wujem – przyznała. – Wuj, i zanim przejdę dalej, to nadmienię, że nazywa się Wadim Ostrobramski i jest właścicielem wspomnianego już biura podróży „Faraon”, zna się z doktorem Zakim od lat. Opowiedział mi o panu Omarze i traumie jaka go spotkała.

– Te informacje zmieniają wszystko. Wiedziałeś o tym? – Czarnecki spojrzał na Kruszwicę. Aspirant wciąż miał oczy jak pięciozłotówki. Otrząsnął się.

– W rozmowie nie był tak wylewny, ale rzeczywiście wspominał o śmierci córki. Sam chciałem to najpierw zweryfikować, ale zniknięcie Hassana…

– I właśnie odnośnie do kapitana Hassana… – wtrąciła się Witos. – O pewnym wątku jeszcze nie wspomniałam, a chyba ma kluczowe znaczenie. Policjantem, który osobiście przyrzekł doktorowi Zakiemu odnaleźć porywaczy małej Leili, choć jak wiemy, z przyrzeczenia się nie wywiązał, był ówczesny sierżant hurghadzkiej policji Mohamed Abdel Hassan.

Czarnecki aż zaniemówił. Przez najbliższe pięć sekund, które wypełniły pomieszczenie reakcjami podziwu pozostałych członków zespołu, próbował przyswoić przekazaną informację. Tylko jedna osoba pozostała obojętna. Julia Zawadzka sprawiała wrażenie, jakby właśnie pogodziła się z tym, że zaraz trafi na szafot. Zignorował ten fakt. Witos tak bardzo go zaskoczyła, że wszystkie inne problemy w jednej chwili wyparowały. Ta informacja była jak bomba atomowa.

– Masz coś do dodania? – rzucił w kierunku Kruszwicy, ale aspirant tylko wzruszył ramionami. Wciąż był w szoku. – Zatem doktor Zaki staje się naszym priorytetem. Czy ktoś wie, gdzie w tej chwili może się znajdować?

– Jest w szpitalu – pewnie zakomunikowała Witos. – Tuż przed dziewiątą zadzwoniłam na recepcję, aby się upewnić.

– Zatem zlecam całodobową obserwację. Ma być też prześwietlony od czasów podstawówki. Rodzina, przyjaciele, znajomi, wszyscy. Koniecznie trzeba sprawdzić alibi. Porównanie bieżników chcę mieć na już. Anka… – Inspektor przerzucił uwagę na Borucką. – Kiedy mogę liczyć na pełne wyniki toksykologiczne tego karaczana?

– Najpóźniej po południu.

– Znakomicie. – Czarnecki w ciągu kolejnych trzydziestu sekund rozdzielił najważniejsze zadania poszczególnym podwładnym. Gdy skończył, poprawił okulary, zmarszczył brwi i po raz ostatni omiótł wzrokiem zebranych. – Jakieś pytania? – zagaił. – Nie ma, więc wszystkie ręce na pokład. Do roboty!
===LxciECQWZVZiUGJTYgg+BzEBZwYwVTdRYVI2ADYOaFlpXj1cZVA=

Rozdział 42

– Przyciśnijcie go – rzucił Czarnecki. Skinął, aby Brudny z Witos zabrali się do pracy.

Igor pociągnął nosem i nacisnął klamkę. Przepuścił Jagnę. Gdy drzwi się za nimi zamknęły, ogarnęła ich całkowita cisza. Na środku stały stół i trzy krzesła. Jedno z nich zajmował starszy mężczyzna o śniadej cerze. Miał zmierzwione siwe włosy, nosił wygniecioną szarą marynarkę, a na nosie skrzyły się rogowe okulary. Nie był skrępowany, ale wyglądał na zrezygnowanego, może nawet pogodzonego z losem.

Brudny z Witos wymienili się ostatnimi spojrzeniami i zajęli miejsca. Igor przyjrzał się doktorowi z bliska. Omar Zaki nie chciał współpracować od samego początku. Zatrzymali go zaraz po tym, jak zaparkował samochód pod bramą garażu. Prokurator Chmura wydał pozwolenie niemal od razu po tym, gdy w ramach czynności ustalono, że bieżnik opony należącego do niego samochodu był tej samej marki, co ten, którego odcisk zabezpieczono pod sądem rejonowym przy hotelu „Ruben”. To zresztą nie był jedyny powód. Mniej więcej w tym samym czasie wysłana na rekonesans Jagna natknęła się na ślady krwi na furtce do jego rezydencji, a krótko później laboratorium wysłało wyniki toksykologiczne karalucha.

– Nie uwierzysz, Romek, ale w próbkach pobranych z wnętrza tego karaczana natrafiłam na wyjątkowo wysoki poziom białka – oznajmiła Borucka.

– Co to znaczy?

– Jedno z nich jest endogennym białkiem osocza. Jest wytwarzane w wątrobie i odgrywa kluczową rolę w kaskadzie krzepnięcia. To tak zwane białko ludzkie C.

– Czy chcesz powiedzieć to, co właśnie pomyślałem?

– No… – zawahała się. – Zleciłam już badania DNA, aby to jednoznacznie potwierdzić, poza tym nie mam aż tak specjalistycznej wiedzy na temat tych owadów, ale w mojej ocenie wszystko wskazuje na to, że ten karaczan całkiem niedawno pożywiał się ludzką tkanką.

Nie trzeba było dodawać nic więcej. Zawartość układu pokarmowego karalucha oraz krew na furtce musiały zostać dokładnie zbadane, ale poszlaki kierujące podejrzenie na Omara Zakiego wystarczyłyby każdemu sędziemu do wydania nakazu aresztowania. Prokurator Chmura doskonale o tym wiedział, więc mógł zagrać w ciemno. Doktor nie stawiał oporu. Brudny z Witos przedstawili się i poinformowali go, że jest zatrzymany do wyjaśnienia. Podejrzany wydawał się z początku całą sytuacją rozbawiony, a nawet – rozpoznawszy Brudnego – zaczął szukać ukrytej kamery. Gdy jednak poczuł na ramieniu zaciśniętą grabę komisarza, mina mu zrzedła. Do radiowozu pomaszerował jednak spokojnie, rozglądając się z niedowierzaniem po podwórzu, na którym parkowały kolejne pojazdy. Zapytany o to, czy zna kapitana Mohameda Abdela Hassana i czy wie, gdzie Egipcjanin może się znajdować, w pierwszej chwili nie powiedział nic, a potem zrobił wielkie oczy.

– To jakiś żart? – zapytał.

– Gdzie on jest? – warknął Brudny.

– Kto?

– Hassan, kurwa mać! Gdzie on jest i co z nim zrobiłeś?

– Ale to jakieś nieporozumienie. Ja…

I od tej pory Zaki zamilkł. W ciągu następnej godziny odezwał się tylko dwukrotnie. Miał to samo żądanie. Chciał adwokata.

W czasie gdy doktor był wieziony do komendy, Brudny z pięcioma innymi policjantami przetrząsnęli każdy centymetr jego rezydencji. Na nic zdały się protesty żony. Żądania pokazania nakazu działały co najwyżej na amerykańskich filmach, bo w polskim prawie policjanci mogli wejść do domu podejrzanego bez tego typu świstka, który można było dostarczyć dopiero po fakcie, i wcale nie z datą wsteczną. Hassana jednak nie znaleźli. Do domu wkroczył też zespół techników kryminalistycznych. Jeden z nich po pół godzinie, w tujach pod płotem, odkrył wojskowy but. Znalezisko było bardzo charakterystyczne, a jakiekolwiek wątpliwości rozwiał Ashraf, który po obejrzeniu fotografii na smartfonie Kruszwicy, przyznał, że to but należący do jego brata. Sytuacja wydawała się więc bardziej niż klarowna. Dopadli porywacza, ale Hassan – jeśli w ogóle jeszcze żył – musiał znajdować się gdzie indziej. Tę informację trzeba było wyciągnąć Omarowi z gardła. Koniecznie przed niechybnym przyjazdem jego adwokata.

Brudny zastanawiał się, jak złamać Zakiego, który prezentował przedziwną postawę. Z jednej strony cała ta sytuacja wyraźnie go bawiła, z drugiej wyglądał na istotnie przestraszonego. Trudno było jednoznacznie wskazać, która postawa jest bliższa prawdzie, co gorsza, całość w kilku miejscach rozłaziła się w szwach.

– Przedstawię sytuację, żeby miał pan świadomość, w co się pan wpakował – zaczął Brudny. Spokojnie, choć stanowczo, z manierą człowieka, który ma wszystkie asy w rękawie. – Został pan zatrzymany do wyjaśnienia w sprawie uprowadzenia kapitana hurghadzkiej policji Mohameda Abdela Hassana. Wiemy, że pan go zna, bo w dwa tysiące siódmym w Hurghadzie był jednym z funkcjonariuszy odpowiedzialnych za poszukiwania pańskiej córki. Znamy też smutny finał tej sprawy. W toku prowadzonych czynności zdołaliśmy również ustalić wiele innych rzeczy i znaleźć mocne dowody potwierdzające pański udział w jego uprowadzeniu. – Brudny zastukał długopisem w blat stołu. – Nie jest pan taki sprytny, jak pan myśli, panie Zaki. Dlatego zapytam raz jeszcze: gdzie jest kapitan Mohamed Hassan?

Doktor nie odpowiedział, ale chwilę później jego usta wykrzywiły się w grymasie czegoś, co z dużą dozą wiary można by uznać za uśmiech. Pokręcił z niedowierzaniem głową, prychnął, zapowietrzył się i znów pokręcił głową.

– Proszę się przyznać i powiedzieć, gdzie pan przetrzymuje kapitana Hassana, a wtedy sąd z pewnością weźmie ten gest dobrej woli pod uwagę – przejęła piłeczkę Jagna. Jej głos był miękki, dający nadzieję. Schyliła głowę, aby nieco skrócić dystans. – Wbrew pozorom jesteśmy po pana stronie, doktorze – dodała. – Jeszcze może się pan z tego jakoś wykaraskać. Wystarczy, że poda nam pan adres miejsca, gdzie aktualnie przebywa kapitan Hassan.

Brudny bacznie przyglądał się mężczyźnie. Ten jakby zapadł w jakąś katatonię. Nie wyglądał na człowieka, który mógłby porwać wysoko postawionego oficera egipskiej policji, a tym bardziej obezwładnić go i przenieść ponad sto metrów na ramieniu. Zaki był o głowę niższy od niego i ważył nie więcej niż siedemdziesiąt kilogramów, choć w ocenie Igora bliżej mu było do sześćdziesięciu pięciu. Pociągła twarz, skołtunione włosy, palce pianisty, które bezustannie zginał i prostował. Przypominał mu trochę profesora Żukowskiego, choć wydawał się bardziej przewidywalny, a na pewno spokojniejszy i bardziej poukładany. W przeciwieństwie do egiptologa nie strzelał ciągle oczami na boki. Spojrzenie miał nieruchome i przenikliwe. Tylko cały czas gapił się w stół.

– Jeśli kapitan Hassan dozna jakiegoś uszczerbku na zdrowiu, trafi pan do więzienia, a jeśli umrze, prawdopodobnie nigdy pan z niego nie wyjdzie – ciągnęła Witos. – Czy warto niszczyć sobie życie z powodu rzeczy, których już nie da się cofnąć?

– Gdzie jest Hassan? – Ton Brudnego stał się ostrzejszy.

– Nie mamy wiele czasu – dodała Jagna.

Mężczyzna drgnął, a następnie nieoczekiwanie uniósł głowę. Na jego twarzy wykwitł diaboliczny uśmiech. Chwilę później spoważniał.

– Nawet nie wiecie, jak mnie korci, aby powiedzieć, co o tym wszystkim myślę, ale niestety, nie mogę tego zrobić. – Wymownie zerknął na lustro weneckie. – Znam swoje prawa, a wy popełniacie bardzo duży błąd. Powiem więcej, poziom absurdu, który się tu wyprawia, przechodzi ludzkie pojęcie. I możecie być pewni, że mój adwokat zrobi wszystko, abyście gorzko tego pożałowali.

Brudny podniósł się z krzesła. Facet był zbyt pewny siebie. Poza tym coś mu tu ewidentnie nie grało. Jak niby taki szczypior miał przetaszczyć Hassana na ramieniu ponad sto metrów?

Postanowił, że zagra ostrzej, ale gdy tylko zbliżył się do Hassana, otwarły się drzwi pokoju przesłuchań, a do środka wszedł postawny mężczyzna z czaszką lśniącą tak mocno, jakby przed chwilą wysmarował ją lubrykantem. W prawej dłoni trzymał sporych rozmiarów neseser i ciężko dyszał.

– Dzień dobry i do widzenia – rzucił w kierunku policjantów i położył neseser na stole. Wymownie spojrzał na Witos, która cmoknęła niezadowolona i podniosła się z krzesła.

– Lepiej przemów klientowi do rozsądku – powiedziała.

– Pani akurat mnie pouczać nie będzie. Żegnam – ponaglił.

Igor pomyślał, że to nawet dobrze. Rzadko kiedy odczuwał taki dysonans poznawczy podczas przesłuchania podejrzanego. A może po prostu jego myśli krążyły zupełnie gdzie indziej? Przecież nawet nie wiedział, w jakim łóżku dziś zaśnie. Jeśli w ogóle w łóżku.

– Szybki ten jego papuga – rzucił w kierunku wyraźnie zasępionego Czarneckiego.

– Mmm… – mruknął w odpowiedzi inspektor.

Przez chwilę wszyscy wyczekiwali na rozkazy. Czarnecki stał i wpatrywał się w obraz za lustrem weneckim. Nie wyglądało to dobrze i Brudny odniósł wrażenie, że inspektor też ma wątpliwości. Te puzzle do siebie pasowały, ale wydawało się, jakby kilka z nich zostało upchniętych na siłę.

– Trzeba rozdzielić zadania – rzucił Czarnecki. – Musimy go znaleźć. Musimy znaleźć Mohameda Hassana – powtórzył, a następnie wyszedł na korytarz.

Reszta śledczych ruszyła jego śladami. W drodze do konferencyjnego nikt się nie odezwał. Brudny pomyślał, że kapitan tego statku najwyraźniej też nie jest w najwyższej formie. To już brzmiało bardzo, bardzo źle.
===LxciECQWZVZiUGJTYgg+BzEBZwYwVTdRYVI2ADYOaFlpXj1cZVA=

Rozdział 43

Wieczór był chłodny, a ciszę co rusz przerywało ujadanie psów.

Brudny siedział na zimnej skarpie i myślał. Do Starego Kisielina pojechał instynktownie, bo po prostu nie miał się gdzie podziać. Gdy zaparkował na poboczu w pobliżu wiaduktu, pomyślał z rozbawieniem, że taki chyba jego los. Finalnie skończył pod mostem.

Nie wybrał jednak tego miejsca losowo. To właśnie tutaj, blisko ćwierć wieku temu, po raz ostatni wyjrzał przez okno pędzącego pociągu, a potem zaciągnął zasłonkę, położył nogi na wolne miejsce naprzeciwko i zamknął oczy. Wtedy podjął decyzję, która ostatecznie zaważyła na całym jego życiu. Opuścił matnię i rozpoczął nowe życie w stolicy. Został policjantem.

Teraz też musiał podjąć decyzję, która mogła zaważyć na reszcie jego życia. Znów znalazł się na zakręcie i jeśli wtedy czuł, że nic gorszego już nie może go spotkać, tak teraz targały nim niezliczone wątpliwości. Kiedyś był młody, twardy, pełen wigoru i wiary w swoje możliwości. Po przetrwaniu wieloletniej gehenny w sierocińcu hieronimek wierzył, że nie ma na świecie takiej rzeczy, która mogłaby go złamać. I rzeczywiście. Nie dał się życiu. Złapał je za mordę i trzymał mocno. Przez lata nie okazywał uczuć, bo uważał to za objaw słabości. To dlatego był taki skuteczny. Cierpiało na tym jednak jego życie osobiste, bo żadna z kobiet, jakie spotkał na swojej drodze, nie była w stanie na dłuższą metę wytrzymać z takim zimnym draniem. Żadna, choć próbowały wszystkich możliwych sztuczek, jakimi natura obdarzyła kobiety, nie potrafiła wedrzeć się i na dobre zagościć w jego sercu. Z jednym wyjątkiem…

Julkę zawsze traktował bardziej jak przyjaciółkę niż partnerkę. Znali się prawie dwadzieścia lat i wspólnie przeżyli dziesiątki, jeśli nie setki sytuacji, po których większość innych kobiet zrozumiałaby, że z takim facetem, to można co najwyżej kopać sobie grób. Raz zebrał za nią kulkę, czego nie do końca logicznym efektem była ich wspólna noc. Brudny jednak postawił twardą granicę. To był błąd, oznajmiał jej nad ranem. Są przecież partnerami na służbie, nie mogą, nie powinni. I jeszcze parę innych bzdur, które mówi się kobiecie, żeby jej nie zranić, a przynajmniej zrobić to w sposób jak najmniej inwazyjny. Ale to wtedy narodziło się między nimi coś więcej. Potrzeba było kolejnych dwunastu lat walki ze złem, w końcu zaś doświadczenia własnej śmierci, aby to, co zostało zasiane ponad dekadę wcześniej, wreszcie dało plon.

Dziś ten plon przypominał zgniły chwast.

Jak do tego doszło? Co sprawiło, że wszystko posypało się tak szybko?

Z oddali poniósł się sygnał nadjeżdżającego pociągu, a kilka chwil później lokomotywa i dwanaście wagonów przemknęły mu przed oczami. Seria błyskających świateł, szum, świst, podmuch i znów nastała cisza. Tylko psy wciąż ujadały.

Brudny zapalił papierosa. Zaciągnął się i położył się na zimnej ziemi. Przez dłuższą chwilę wpatrywał się w gwiazdy, próbując zrozumieć, gdzie popełnił błąd. Czy problemy zaczęły narastać od decyzji o wyjeździe w Bieszczady? A może jeszcze wcześniej? Od momentu, gdy wszedł w układ z Dariuszem? Pomyślał, że mógłby tak cofać się o kolejne lata, choć to przecież nie ma najmniejszego sensu. Liczy się tu i teraz. I właśnie tu i teraz trzeba szukać rozwiązania.

Jagna Witos.

To ona bez wątpienia stała za kryzysem w ich związku. To ta młoda kobieta weszła z brudnymi buciorami w ich życie. Pozwolił jej na to, zupełnie niepotrzebnie, udając przed samym sobą, że jest odporny na wszystkie jej zaloty. Drwił z obaw Julki, twierdząc, że przesadza, wyolbrzymia i robi z igły widły. Zamiast szczerze z nią porozmawiać, zbywał ją głupimi tekstami, uważał, że jej odbiło, że zazdrość przesłoniła jej zdolność logicznego myślenia. A teraz? Po tym wszystkim? W Egipcie naprawdę brakowało niewiele, aby się złamał. Przed popełnieniem jednego z największych błędów w życiu powstrzymało go tylko jedno. Igor Brudny miał zasady. Co z tego, gdy odnosił wrażenie, że nie przespał się z Jagną tylko dlatego, aby nie mieć wyrzutów sumienia wobec siebie samego. Julka w tym wszystkim była gdzieś na dalszym planie i równie dobrze mogłaby mieć na imię Marysia, Anka czy Karolina. Z bólem musiał to uczciwie przyznać. Nie przespał się z Jagną nie dlatego, że myślał wtedy o Julce, ale dlatego że Igor Brudny nie łamał zasad.

Czy on ją w ogóle kiedyś kochał? Czy potrafi kochać? A czymże jest w ogóle ta pieprzona miłość? Nigdy nie był jej fanem. Zawsze uważał, że żeby kogoś pokochać, najpierw trzeba go polubić. A Julkę lubił. I to bardzo. Była jedyną osobą, z którą spędzał czas z przyjemnością. Tak po prostu. Lubił siedzieć obok niej, leżeć, wspólnie oglądać filmy, robić jedzenie, rozmawiać o dupie Maryni, droczyć się, latać z pukawką i ganiać przestępców. W łóżku też było super. Julka świetnie się pieprzyła i dawała mu wszystko, czego mógł tylko zapragnąć. Co z nim więc, kurwa, było nie tak? Dlaczego nie potrafił jej szanować, tak jak na to zasługiwała?

Brudny wyrzucił niedopałek na tory. Zaklął szpetnie. Popatrzył w gwiazdy i schował głowę w dłoniach.

Musiał znaleźć przyczynę. Musiał dotrzeć do jądra problemu. Musiał przezwyciężyć wszystkie swoje słabości i naprawić to, co tak dokumentnie spieprzył.

Odrzucił nękające go ponure myśli. Do tego należało podejść analitycznie. Na chłodno. Bez emocji. Zapalił kolejnego papierosa.

W ciągu następnych kilku minut ustalił dwie podstawowe rzeczy. Pierwszą był fakt, że ich związek przeżywa ewidentny kryzys, drugą – świadomość, że to, co dzieje się między nim a Julką, bezpośrednio wpływa na ich pracę. Miał na to dowody, czego najjaskrawszym przykładem okazały się błędy popełnione przez Julkę w researchu: świadome łamanie procedur poprzez lustrację koleżanki z zespołu oraz niemożność zapanowania nad emocjami, nawet podczas spotkań grupy. On sam odnosił wrażenie, że po prostu nie jest w formie. Począwszy od wyjazdu do Egiptu, ciągle czuł, że nie gra na własnych zasadach, Jagna zaś wydawała się to wykorzystywać. Była cwana i potrafiła wykorzystać odpowiedni moment, ale nawet jeśli ostatecznie wygonił ją z pokoju, zdołała wbić klin pomiędzy niego a Julkę. Po powrocie było już tylko gorzej. Konflikt między kobietami się zaostrzył, co – zwłaszcza gdy na początku pracował z Julką – bezpośrednio wpłynęło na ic h współpracę, a co a tym idzie, nerwowość przy planowaniu i podejmowaniu decyzji, brak merytorycznej dyskusji nad pojawiającymi się problemami, w końcu rozpad partnerstwa – na służbie i w życiu. Wszystko to niewątpliwie wpływało na działanie całej grupy. Osłabiało ich, blokowało albo przynajmniej utrudniało merytoryczną dyskusję, ograniczało drzemiący w zespole potencjał. Być może właśnie przez to miał wrażenie, że śledztwo toczy się gdzieś obok niego, że nie jest jego czynnym uczestnikiem, raczej jest prowadzony na sznurku. Być może w ostatnim czasie odzwyczaił się od działania w zespole, z zasady też wolał pracować sam, ale w tym wypadku to było aż nadto widoczne. No bo czy jakakolwiek z podjętych przez niego czynności zbliżyła ich do odnalezienia mordercy? Rozmawiał z Hieną i Rahmą, ale ich zeznania nic nie wniosły. Podobnie bezproduktywna okazała się rozmowa z właścicielem restauracji Mohamedem Abdelwahabem, a wizyta z domu profesora Żukowskiego w świetle obecnych faktów też wyglądała na stratę czasu. Czy aż tak się pogubił? Nagle stracił instynkt?

Świadomość, że zaginiony kapitan Hassan był pod jego kuratelą, też nie przynosiła mu chluby. Niby nie został skierowany do niańczenia go przez dwadzieścia cztery godziny, jednak biorąc pod uwagę całokształt w razie jakiejkolwiek kontroli, przynajmniej pośrednio, winą będą obarczać właśnie jego.

Analiza wskazywała jasno, że nie wniósł do śledztwa prawie nic. Dzisiejszy dzień pokazał to jak w soczewce. Snuł się od domu do domu, przepytując znajomych doktora Zakiego bez większego przekonania, że to ma sens, myślami będąc zupełnie gdzie indziej. Na drugim biegunie znajdowała się… młodsza aspirant Jagna Witos. Ona nie dość, że brylowała w Egipcie, gdzie najpierw wpadła na – choć z dzisiejszej perspektywy wydawało się, że finalnie bezzasadny – trop dotyczący tragedii w rodzinie Żukowskiego, to wspólnie z Kruszwicą spotkała się z jego córką Salimą Myszkowską, której przeszłość mogła sugerować związek ze sprawą. Jagna Witos bez pomocy z zewnątrz odkryła też niezwykle istotne dla śledztwa powiązania doktora Omara Zakiego z Mohamedem Hassanem, dzięki czemu śledczy otrzymali mocny motyw jak na tacy, w końcu zaś, co wydawało się logicznym posunięciem ze strony Czarneckiego, w nagrodę została wysłana do obserwacji domu podejrzanego, gdzie natrafiła na ślady krwi na furtce. Obiektywnie rzecz biorąc, Jagna wyrastała na najlepszą, najbardziej efektywną i przydatną osobę w zespole, skutecznie umniejszając rolę innych, zwłaszcza zaś rozchwianej emocjonalnie Julki, a nawet jego samego. Czy ta gówniara mogła być aż tak przebiegła? Dlaczego wcześniej tego nie zauważył?

Pomyślał, że Julka powtarzała to cały czas. Nie ufała jej, widziała więcej, mimo to on te sygnały kwestionował, deprecjonował, nawet wyszydzał. Twierdził, że jest po prostu zazdrosna i jej odbiło. A jednak Julka znów miała rację. Może to kobiecy instynkt, choć bardziej stawiał na doświadczenie, wrodzoną umiejętność obserwacji i czytania między wierszami, szukania tych wszystkich niuansów zwykle niedostrzegalnych dla innych. Właśnie takie cechy wyróżniały naprawdę dobrego glinę. I on też je miał. Co z tego, gdy cycki Witos przesłoniły mu logiczne myślenie.

Wyjął smartfon i wszedł na jej profile społecznościowe. Przejrzał Instagrama i Facebooka. Nie wyglądała na jakąś femme fatale. Owszem, zwykle pozowała i na różne sposoby podkreślała swoje krągłości, ale bardziej przypominała naiwną studentkę niż twardą policjantkę.

Wtedy na jednym ze zdjęć jego uwagę przykuł tatuaż na jej kostce. Krzyż ankh. Egipski symbol boga Anubisa i – jak twierdziła Jagna – kilku innych, podobno mający przynosić zdrowie i pomyślność. Pomyślał, że im, zwłaszcza zaś Julce, przyniósł jedynie wstyd i zażenowanie. Wówczas coś sobie przypomniał. Zrobiło mu się gorąco. Przeszył go lekki dreszcz. Mruknął niepewnie, po czym wszedł w swoją galerię zdjęć. Zaczął przewijać kolejne zapisane fotografie. Raz, drugi, trzeci. Zdjęcia, którego szukał, nie było.

– Co, do diabła? – zaklął pod nosem. Ponowił poszukiwania. Niestety, zdjęcie wyparowało.

Zapalił kolejnego papierosa. Zamyślił się. W oddali znów rozległ się charakterystyczny sygnał ostrzegawczy zbliżającego się pociągu. Gdy lokomotywa z impetem wpadła pod wiadukt, Brudnego już na skarpie nie było. Pozostał po nim jedynie tlący się niedopałek na torach.
===LxciECQWZVZiUGJTYgg+BzEBZwYwVTdRYVI2ADYOaFlpXj1cZVA=

Rozdział 44

Zadzwoni? Nie zadzwoni? Zadzwoni? Nie zadzwoni?

Julka siedziała w ciemności i wpatrywała się w wyświetlacz smartfona. Na ławie stała popielniczka, z której powoli zaczynały wysypywać się wypalone heetsy, obok pusta butelka po winie. Nie miała kolejnego i bardzo tego żałowała. Dziś pragnęła się upić, a najlepiej upodlić. I tak nic jej już nie pozostało. Straciła faceta, w oczach Czarneckiego i całego zespołu wyszła na amatorkę, a jej największa rywalka triumfowała. Najgorsze w tym wszystkim było jednak to, że czuła się oszukana przez człowieka, którego kochała. Myślała, że go zna, że pomimo trudnego charakteru i skłonności do robienia czasem naprawdę głupich i nieodpowiedzianych rzeczy jest mężczyzną z zasadami. Tymczasem okazało się, że jest zwykłym dupkiem.

Dzisiejszy dzień spędziła na pracy przy komputerze. Przydzielając ją do przekładania papierów, Czarnecki wyraźnie dał jej do zrozumienia, że stracił do niej zaufanie. Nie mogła mieć do niego o to pretensji. Zawiodła go i choć Romek nie powiedział jej tego wprost, to wcale nie musiał. Ewidentnie nawaliła na każdym polu.

– Raz jeszcze zlustruj, proszę, doktora Zakiego – rzucił. Nie musiał dodawać nic więcej. Równie dobrze mógł jej wymierzyć policzek i tylko jego kulturze osobistej zawdzięczała, że nie wydał tego polecenia przy pozostałych członkach grupy.

Zabrała się do roboty, ale szło jej jak po grudzie. Atmosfera była nerwowa, bo Zaki skrył się za plecami swojego adwokata i nie chciał współpracować, a po korytarzach komendy zaczęli przechadzać się panowie w czarnych garniturach. Nawet nie chciała wiedzieć, z jakiej są jednostki, ale obstawiała Centralne Biuro Śledcze, Biuro Spraw Wewnętrznych, ewentualnie Agencję Bezpieczeństwa Wewnętrznego. Porwanie wysokiego rangą oficera egipskiej policji musiało postawić na nogi całą górę, i to było widać. Jej nie pozostało nic innego, jak skupić się na robocie. Efektów było jednak jak na lekarstwo i poza kilkoma mało istotnymi szczegółami nie dotarła do niczego, czego na spotkaniu grupy nie powiedziałaby Witos. Co gorsza, Zaki milczał jak grób, ustami swojego adwokata w kółko powtarzając, że cała ta akcja z jego zatrzymaniem to jakaś piramidalna bzdura, a on nie ma pojęcia, gdzie może znajdować się Mohamed Hassan.

– Masz już coś? Jakieś efekty? – pytał co jakiś czas Kruszwica, który próbował znaleźć punkt zaczepienia, aby przycisnąć doktora. Niestety, jej efektywność była mizerna, co dodatkowo powodowało jeszcze większy stres.

Dwukrotnie przez biuro przemknęła Witos, ale ani razu na nią nie spojrzała. Ignorowała ją, jakby Julka była pustym krzesłem albo niedojedzoną kanapką na biurku kolegi. Kolejne upokorzenia sprawiły, że w pewnym momencie marzyła już tylko o tym, żeby opuścić budynek komendy i zalać się w trupa. Zapomnieć, zasnąć, obudzić się i usłyszeć, że Hassan został odnaleziony, morderca schwytany, a ta pieprzona suka oddelegowana z powrotem do Gorzowa. To były jednak wyłącznie płonne życzenia. Niemożliwe do spełnienia. Marzenia.

Co do Brudnego, to straciła resztki nadziei. Może gdzieś tam jeszcze kurczowo trzymała się myśli, że mówił prawdę, ale dowody świadczyły przeciwko niemu, zwłaszcza że wcześniej też konfabulował. Przez cały dzień nie skontaktował się z nią ani razu. Nie to, żeby na co dzień wysyłał jej miłosne wiadomości, ale zwykle utrzymywali jakiś kontakt. Teraz, wiedząc, że cierpi, zupełnie ją olał.

Po wyjściu z komendy trzymała się tylko chwilę, a gdy opuściła parking, rozryczała się jak dziecko. To dlatego nie pojechała do sklepu. Nie chciała, aby ktokolwiek widział ją w takim stanie. W domu wzięła prysznic i otworzyła butelkę wina, zgasiła wszystkie światła i zanurzyła się w mroku.

Myślała, analizowała, szukała przyczyny, ale finalnie nie doszła do żadnych logicznych wniosków poza tym, że wszyscy faceci są tacy sami. Brzmiało banalnie, ale taka była prawda. Brudny niczym się od nich nie różnił. Był takim samym chujem.

Czy teraz też się zadręczał, tak jak ona? A może pieprzył się z Jagną? Wyobraźnia podsuwała jej obrzydliwe obrazy. Witos była od niej młodsza, ładniejsza, seksowniejsza i najwyraźniej sprytniejsza. Suka!

Julka wytarła kolejną łzę. Chyba nigdy nie wypłakała ich tyle, ile przez kilka ostatnich dni. Czuła, że jej życie się sypie, rozpada jak z domek kart. Co gorsza, nie mogła tego powstrzymać. Wtedy usłyszała znajomy ryk silnika. Jej serce automatycznie przyspieszyło. Podniosła się z sofy, wytarła chusteczką oczy, wysmarkała się i poprawiła zmierzwione włosy. Po co, prychnęła. Przez głowę przemknęła jej myśl, że Igor pewnie przyjechał po rzeczy. Usłyszała ciężkie kroki. Odetchnęła głęboko. Jej usta zacisnęły się w wąską linię. Musiała mu pokazać, że jest silna i nic jej nie złamie.

Zamek zazgrzytał, drzwi się otwarły, a chwilę później salon rozświetliło światło z wiatrołapu. Brudny rzucił klucze na komodę i powiesił płaszcz na wieszaku. Wszystko w pośpiechu, jakby był czymś podekscytowany. Zachowywał się nienaturalnie. Jak nie on.

Spojrzała mu w oczy, czekając na najgorsze. Zrobił kilka kroków, zapalił światło w kuchni. Wtedy usłyszała to, czego obawiała się najbardziej.

– Musimy poważnie porozmawiać – rzucił szorstko.

Zabrzmiało tak tandetnie, że Julce do gardła podeszła cała treść żołądkowa. Teraz, w tej kuchni, wszystko miało się skończyć.
===LxciECQWZVZiUGJTYgg+BzEBZwYwVTdRYVI2ADYOaFlpXj1cZVA=

Rozdział 45

– Powiedz mi szczerze, Omar. Zrobiłeś to?

– Nie.

Adam Szott westchnął ciężko. Przetarł dłonią ogoloną czaszkę. Był adwokatem Zakiego od blisko dwunastu lat, a doświadczenie zawodowe zdobywał lat trzydzieści. Widział i słyszał dużo. Był dobry w swoim fachu i wszyscy w mieście zdawali sobie z tego sprawę. Wśród jego klientów nie brakowało bogatych przedsiębiorców, polityków czy lokalnych celebrytów. Wielu z nich miało sporo na sumieniu, część już dawno powinna siedzieć za kratkami, mimo to na ogół potrafił wyciągać ich z największych tarapatów. Szczycił się tym, że do tej pory żaden z jego klientów nie trafił do więzienia. Ale teraz? Dowody winy Zakiego były druzgocące, a wszystko wskazywało na to, że śledztwo zaraz przejmie CBŚ. Z nimi nie było miękkiej gry.

Odchrząknął i otworzył aktówkę. Wyjął kilka dokumentów, które w pierwszej chwili wydały się Omarowi kompletnie nieczytelne.

– To jest zdjęcie buta, który został znaleziony pod tujami przy płocie ogradzającym teren twojego domu – oznajmił, przesuwając wydruk w jego stronę. – Dowód numer trzynaście został pokazany niejakiemu Ashrafowi Hassanowi, młodszemu bratu Mohameda Hassana. Mężczyzna potwierdził, że but ten należy do zaginionego. To raz. A teraz dwa. – Szott przedłożył kilka kolejnych kartek. – To zdjęcie opony twojego mercedesa oraz zabezpieczony odcisk bieżnika pozostawiony przez pojazd, którym najprawdopodobniej zabrano Hassana. Twój samochód został zarekwirowany i właśnie dokonują analizy porównawczej, więc jeśli…

– Niech sobie robią, co chcą – przerwał Zaki. – Ja nikogo nie porwałem, choć gdybym miał być całkiem szczery, to z największą przyjemnością powiesiłbym Hassana za jaja i przyglądał się, jak zdycha z pragnienia. Wiesz, co on zrobił?

– Wiem, ale sugeruję, abyś się bardziej hamował. Takie opinie raczej nie działają na twoją korzyść.

– Potrafię gadać z policją.

Szott posłał mu wymowne spojrzenie, przetarł łysinę i wyjął z teczki kolejne dokumenty.

– Dowód numer dwadzieścia sześć – kontynuował. – Wyniki badania DNA zawartości układu pokarmowego karalucha znalezionego w twoim domu. Są druzgocące, bo sugerują, że karaczan w ciągu ostatnich czterdziestu ośmiu godzin pożywiał się ludzką tkanką. Wiesz, co to oznacza?

– To bzdura. Ty naprawdę mi nie wierzysz, co?

– Muszę znać prawdę, aby móc cię z tego wyciągnąć. Albo co najmniej uzyskać jak najlepszą pozycję negocjacyjną. Do tej pory nie byłeś karany. Masz trudną przeszłość, stresującą pracę, ogromne zasługi dla społeczeństwa. Moglibyśmy…

– Kurwa, Adam! – Zaki uderzył pięścią w stół. – Ja tego nie zrobiłem! Nie porwałem Hassana, a tym bardziej nie karmiłem nim jakichś pieprzonych robali. Czy ty siebie słyszysz? Słyszysz, jaki to absurd?

– Jeszcze dziś wieczorem, najpóźniej jutro, laboratorium ma otrzymać materiał porównawczy z buta i zabezpieczonej w hotelu maszynki do golenia oraz krwi na furtce. Jeśli…

– Co ty tak w kółko to powtarzasz? Jeśli, jeśli, jeśli. Ile razy mam ci powtarzać, że nie mam z tym nic wspólnego?

– Pozwól dokończyć. Jeśli… – Szott wyraźnie zaakcentował to słowo – badania DNA wykażą, że to krew Hassana, to będziemy mieli bardzo, bardzo duży problem. I nie będzie miało znaczenia, że tego nie zrobiłeś. Z takimi dowodami prokurator obejdzie się bez ciała ofiary. Sąd najpewniej cię skaże, i to na długie lata. Dlatego musimy być przygotowani na każdą, powtarzam, na każdą ewentualność. Muszę znać prawdę.

– Jeżeli jeszcze raz mnie o to zapytasz, to… – Zaki zamilkł. Powoli zaczynała do niego docierać gorzka prawda. I groza sytuacji. – Ktoś mnie wrabia, nie rozumiesz? Powiedz to tym pajacom w mundurkach. Owszem, miałem z Hassanem na pieńku, bo skurwiel nie zrobił nic, aby znaleźć morderców mojej córki. Ale przecież ja nawet nie wiedziałem, że on jest w mieście.

– Przypominam, że nie masz też alibi…

– Bo spałem! Dzień wcześniej sporo wypiłem i miałem kaca. Do tego po południu przyszedł jeszcze ten gliniarz i zaczął mnie wypytywać. Pogadałem z nim, bo nawet by mi przez myśl nie przeszło, że to może zadziałać na moją niekorzyść. Wieczorem Kaśka ulotniła się na te swoje zumby czy tam pilatesy. Ja zjadłem kolację, wypiłem dwa drinki i położyłem się spać. To wszystko.

– Kiedy wróciła do domu?

– Nie wiem, bo śpimy w osobnych pokojach.

– Dla sądu to nie będzie żadne wytłumaczenie. – Szott znów pogłaskał się po ogolonej głowie. Westchnął c iężko. – Zrozum, Omar. To nie wygląda dobrze. Musisz mi jakoś pomóc, żebym mógł iść do prokuratora i spróbować ponegocjować. Dostałem już niepotwierdzoną informację, że dziś rano sędzia prowadzący sprawę wydał decyzję o tymczasowym aresztowaniu. A to jest taki kaliber, że poręczenie majątkowe nie wchodzi w grę. Już nawet nie wspomnę o tym, co się dzieje na górze. Sprawa dotarła do prokuratora generalnego, w komendzie grasują ludzie z CBŚ i ABW. Prędzej czy później temat zwęszą media. Jeśli laboratorium potwierdzi wyniki DNA, to jesteś ugotowany.

– Spróbuj jeszcze raz powiedzieć „jeśli”… – Zaki zacisnął pięści tak mocno, że dało się słyszeć przeskakujące kostki palców. Chwilę później skrył głowę w dłoniach. – To jakaś kompletna bzdura. To…

Doktor nie dokończył, bo rozległo się pukanie, a po chwili drzwi pomieszczenia się otwarły. W progu stanął jakiś umundurowany młodzieniec.

– Przepraszam, że przeszkadzam, ale nadkomisarz Igor Brudny prosi o spotkanie. Mówi, że to bardzo pilne – oznajmił służbowym tonem.

– Mój klient już poinformował, że chce skorzystać z przysługującego mu prawa do odmowy wyjaśnień i…

– Ja bym na miejscu pana Zakiego jednak zaryzykował.

Brudny wkroczył do pokoju jak do siebie. Minął młodego policjanta i kazał mu zamknąć drzwi. Szott podniósł się z krzesła, jakby nagle poraził go prąd.

– Jak pan śmie? Czy pan nie rozumie, że…

– Proszę się uspokoić. – Brudny uniósł dłoń. Zerknął na Zakiego. – Wiem, że jest pan niewinny – zwrócił się wprost do niego. – Musi mi pan jednak pomóc to udowodnić.

– Czy to jakaś kolejna próba…

– Nie, panie Szott. To poważna sprawa i myślę, że na tę chwilę jestem w komendzie waszym jedynym sprzymierzeńcem. Muszę jednak porozmawiać z pana klientem, w przeciwnym razie trudno mi będzie przeforsować swoją hipotezę na temat całej tej przykrej pomyłki. Oczywiście nieoficjalnie. Dodam tylko, że nie mamy wiele czasu, bo praktycznie w każdym momencie śledztwo może zostać przejęte przez tych niesympatycznych panów w czarnych garniturach. Wtedy, prawdopodobnie, już nie będę mógł pomóc.

Łysy adwokat odchrząknął, podrapał się po głowie i przeniósł wzrok na doktora Zakiego. Ten skinął na znak, że chciałby wysłuchać, co przybysz ma do przekazania. Szott wskazał Brudnemu swoje miejsce i stanął obok klienta. Szepnął mu coś na ucho, a potem posłał komisarzowi wyzywające spojrzenie.

– Mój klient wysłucha tego, co ma pan do powiedzenia, ale…

– Zamknij się już… – Omar nie wytrzymał, a potem przeniósł wzrok na niespodziewanego gościa. – Znam pana brata, komisarzu Brudny – zwrócił się do Igora. – Filip zawsze powtarzał, że jest pan prawym człowiekiem. Dlatego chętnie pana wysłucham.

– Dobra decyzja, doktorze. – Brudny usiadł w krześle. Położył łokcie na stole. – Nie mamy wiele czasu, więc proszę o konkretne odpowiedzi. Jest pan gotowy?

– Naturalnie.

– Omar… ja bym jednak…

– Mówiłem, żebyś się zamknął! – skarcił swojego adwokata Zaki. – Proszę, komisarzu. Odpowiem na każde pana pytanie zgodnie z prawdą.

– Tylko tego oczekuję.
===LxciECQWZVZiUGJTYgg+BzEBZwYwVTdRYVI2ADYOaFlpXj1cZVA=

Rozdział 46

Brudny siedział przy swoim komputerze i grał w pasjansa. W przeciwieństwie do kolegów i koleżanek nie miał zaległych spraw, więc po prostu musiał jakoś zabić czas. Julka dwa metry dalej w milczeniu grzebała w Krajowym Systemie Informacji Policji, a Jagna stała przy oknie i piła kawę, wpatrując się w padający deszcz. Brakowało jedynie Kruszwicy, który został pilnie wezwany przez naczelnika. Atmosfera była nerwowa, bo doszli do ściany. Miejsce przebywania Hassana wciąż pozostawało nieznane, Zaki nie chciał współpracować, a na górze decydowała się przyszłość zespołu. Nikt nie miał złudzeń, że Czarnecki cokolwiek wskóra. Mógł ich bronić do ostatniej kropli krwi, ale los grupy został przesądzony. Czekali na wyrok.

Akurat w momencie, gdy Igor skończył układać kolejnego pasjansa, leżący przy klawiaturze smartfon dał o sobie znać. Dzwoniła Borucka.

– Cześć – przywitał się.

– Cześć. Nie pytaj jak, ale udało mi się to ogarnąć na już. Wyniki DNA są jednoznaczne. Krew z furtki należy do Hassana.

– Dzięki.

– Nie słyszę entuzjazmu.

– Bo go nie ma.

– Jest aż tak źle?

– Odbiorą nam sprawę, to pewne. Potem zacznie się polowanie na czarownice.

– Kiepsko.

– No.

– Ale jest jeszcze jeden temat. Sama nie wiem, czy to dobra czy zła wiadomość.

– Przekonajmy się.

– Cóż… – Borucka odchrząknęła. – Treść z układu pokarmowego karalucha to rzeczywiście ludzka tkanka, ale DNA się nie zgadza. Na szybko przeleciałam naszą bazę danych i nie znalazłam pasujących wyników.

– A to ciekawe…

– O tyle, że ofiar może być więcej. W każdym razie, jeśli robaczek kogoś podjadł, to na pewno nie Hassana.

– Dzięki, Anka. Wyślij mi te wyniki, a ja przekażę je temu, kto zapewne zaraz tu zapuka.

– Spoko. Nie będzie tak źle. Akurat ty masz tam chyba mocne plecy, co?

Brudny chciał to jakoś skomentować, ale ostatecznie zrezygnował. Może i miał w ministerstwie chody, bo akcja z Sędzią na pewno nie została mu zapomniana, ale tu chodziło o coś zupełnie innego. Po prostu nie znosił, gdy odbierano mu sprawę. Zdarzyło mu się to w zasadzie tylko raz. Kilka lat temu, gdy prowadził śledztwo w sprawie zgwałcenia i zamordowania młodej dziewczyny w jednym z warszawskich lokali. Gdy komendant dowiedział się, że trop prowadzi do Jarosława Czabańskiego, syna ówczesnego wiceministra sprawiedliwości, Brudny szybko został odsunięty od sprawy. Ironią losu był fakt, że kilkanaście miesięcy później z pomocą przyszedł mu nie kto inny, jak wysłannik tegoż rządu, niejaki Dariusz i – co w tym środowisku zdarzało się rzadko – wywiązał się z obietnicy, a Czabański trafił za kratki.

Brudny pożegnał się z Borucką i ciężko westchnął. Złapał kontakt wzrokowy z Jagną.

– Nie mogę tak nic nie robić – rzucił. – Jak zaraz się stąd nie ruszę, to szlag mnie trafi.

– Mnie też. Jesteś głodny?

– Pff…

Julka teatralnie prychnęła. Sugestia Witos nie tylko była bezczelna, ale ewidentnie miała na celu dokopać jej jeszcze bardziej.

– Miałem na myśli, aby wykorzystać te ostatnie chwile – powiedział, ignorując naburmuszoną partnerkę. – Mówiłaś, że twój wuj zna się z Zakim. Może warto z nim jeszcze pogadać? Może mógłby jakoś pomóc?

– Wszystko, co wiedział, masz w raporcie. Przemaglowałam go solidnie.

– A ja i tak bym z nim pogadał. Jest teraz w pracy czy w domu?

Witos zerknęła na zegarek. Dochodziła trzecia.

– O drugiej zwykle opuszcza biuro, ale szczerze mówiąc, to nie mam pojęcia.

– Zadzwonisz? Zadałbym mu kilka pytań.

– Ale potem pojedziemy coś zjeść.

– W porządku.

Jagna wybrała numer. Okazało się, że wuj właśnie wrócił do domu i zabiera się do robienia obiadu. W planach był klasyczny schabowy z ziemniakami i mizerią. Brudnemu aż p ociekła ślinka, bo ostatnio wciskał w siebie same gówniane fast foody.

– Możemy czuć się zaproszeni – oznajmiła, gdy się rozłączyła. – Wuj bardzo się ucieszył, że będzie mógł cię poznać. Podziwia cię.

– No to jedziemy.

Brudny wstał z krzesła i przemknął obok poirytowanej partnerki, a zaraz potem zrobiła to Witos. Kątem oka dostrzegł, jak jej usta układają się w mały, złośliwy uśmieszek. Julka zignorowała ich oboje, ale wyraz jej twarzy mówił więcej niż tysiąc słów. Gdyby mogła, rozszarpałaby Jagnę gołymi rękoma.

– Bawcie się dobrze – rzuciła im na odchodne. Brudny posłał jej pełne pretensji spojrzenie.

– Mogłabyś sobie darować takie teksty – odparł.

– Phi… – prychnęła. – Nie żartuj sobie.

– Jedziemy przesłuchać świadka.

– Jasne. – Julka w końcu podniosła wzrok znad ekranu. Zarechotała, po czym wbiła spojrzenie w Jagnę. – Ale gdy będziesz mu obciągać, to pamiętaj, że w jego oczach nie różnisz się od dmuchanej lalki.

– Coś ty powiedziała? – warknęła Jagna. Zrobiła krok do przodu, ale Brudny ją powstrzymał.

– Przerabiałam to już. – Julka znów się zaśmiała. – On taki już jest, moja droga. Wyrucha cię i zostawi, a na koniec i tak wróci do mnie z podkulonym ogonem, prosząc o przebaczenie.

– Bredzi – burknął Brudny. – Nie słuchaj jej. To wszystko kłamstwa.

– Nazwała mnie dmuchaną lalą…

– Chodźmy już.

– Zapomniałabym. – Julka nie odpuszczała. – Ostatnio od jakiejś bieszczadzkiej kurwy złapał syfa. Ale to pewnie już wiesz.

Brudny wypchnął Witos z pomieszczenia i zamknął drzwi. Pomknął korytarzem w kierunku wyjścia. Na dworze lało jak z cebra, więc nasunęli sobie na głowy kołnierze płaszczy i pobiegli do jego patrola. Dopiero tam, gdy już umościli się na miejscach, Brudny spojrzał na Jagnę.

– Nie może pogodzić się z tym, że to koniec – oznajmił. – Plecie bzdury. Nie słuchaj jej.

– Z tego, co zdążyłam zauważyć, to chyba dziewczyna ma ze sobą jakiś poważny problem. Wybacz, że tak mówię, ale to ona wiecznie się do mnie przypieprzała. A ja nie pozwolę sobie w kaszę dmuchać.

– Nie oceniam.

– Jak ty z nią wytrzymywałeś?

– A dlaczego wyjechałem w Bieszczady?

– No tak. Teraz wszystko jasne. Przecież ona jest…

– Skończmy już. Nie chce mi się o tym gadać.

Silnik patrola mruknął, a z radia poniósł się miękki głos jednej z lokalnych reporterek. Brudny uruchomił wycieraczki i wcisnął wsteczny. Wtedy poczuł na dłoni ciepłe palce. Westchnął, odchrząknął, spojrzał w oczy Witos. Zdawały się iskrzyć. Tęczówki drżały, niemal płonęły. Jagna triumfowała. Osiągnęła zamierzony cel. Zdobyła go, a przynajmniej pozbyła się swojej konkurentki. Przez dłuższą chwilę nie reagował, zamiast tego po prostu włączył się do ruchu. Gdy chwilę później zatrzymał się na światłach, dłoń powędrowała w górę jego ramienia, następnie na kark, a kobieta zbliżyła się i rozchyliła usta.

– Nie teraz – rzucił, odsuwając się. – Muszę to najpierw przetrawić.

– Ja tylko… – Zawahała się.

– Robota czeka – uciął. – Później do tego wrócimy.

– Dobrze.

Witos zabrała rękę i odwróciła głowę w stronę okna. Przez kilka następnych minut jechali w milczeniu. Brudny przełączył pierwszą lepszą stację, na której grano jakiś ostrzejszy kawałek. Nigdy nie był wielkim fanem rocka, ale w tej chwili potrzebował jakiegokolwiek alibi. Nie miał ochoty rozmawiać z tą kobietą. Czuł się okropnie.

W połowie drogi do schroniska deszcz wzmógł się na tyle, że wycieraczki z trudem zbierały wodę z przedniej szyby. Na ulicach, szczególnie przy krawężnikach, pojawiły się strumienie wściekle sunącej wody, a przystanki autobusowe wypełniły się przypadkowymi przechodniami, zwłaszcza tymi, którzy nie zdołali uzbroić się w parasolki. Tłoczyli się pod daszkami mijanych witryn sklepowych, balkonami i gzymsami przedwojennych kamienic jak sardynki w nadziei, że oberwanie chmury jest tylko chwilowym kaprysem matki natury. Brudny pomyślał, że są bardzo naiwni, wszak przed wyjściem do pracy wystarczyło sprawdzić pogodę. Orkan Arnold właśnie z całym impetem wdzierał się do kraju i najwyraźniej dopiero się rozkręcał. Komisarz akurat nie miał nic przeciwko.
===LxciECQWZVZiUGJTYgg+BzEBZwYwVTdRYVI2ADYOaFlpXj1cZVA=

Rozdział 47

– Cześć, kochana.

– Cześć. To właśnie mój partner.

– Ten Igor Brudny?

– Nie kto inny.

Brudny przywitał się z młodą blondynką. Na jej ustach malował się szczery uśmiech, który podkreślały widoczne dołeczki w pulchnych policzkach. Miała typową słowiańską urodę, piegi i gruby długi warkocz upodabniający ją do Jagny z Chłopów. Pomyślał, że to właśnie ona powinna nosić to imię. Do Witos pasowało jak garbaty do ściany.

– Wezmę płaszcz – zwróciła się do niego. – Jestem bardzo podekscytowana, że mam okazję pana poznać. Tata bardzo pana podziwia. Zwłaszcza za to, jak zagrał pan na nosie byłej władzy.

– Ech… – Machnął dłonią.

– A do tego skromny – dodała i powiesiła płaszcz na wieszaku. Kilka kropel wody spadło na podłogę, ale tylko się uśmiechnęła. – Proszę tędy. Obiad zaraz będzie gotowy. Mam nadzieję, że lubi pan schabowe. Tata robi najlepsze na świecie.

Brudny znów poczuł na wierzchu dłoni palce Jagny. Ledwo ją musnęły, ale to był czytelny znak, że dziewczyna nie odpuszcza. Pomyślał, że naprawdę jest młoda i głupia, skoro nie może powstrzymać się nawet w takim momencie. Nie dał jednak nic po sobie poznać i wkroczył za Witos do przestronnego salonu.

W nozdrza od razu uderzył go zapach szykowanego obiadu. W tle leciała nastrojowa muzyka, a w kuchni oddzielonej od salonu kamiennym kontuarem krzątał się masywny mężczyzna w fartuchu. Na widok Brudnego i Witos dokładnie wytarł dłonie w szmatę i najpierw przytulił Jagnę, a następnie, prężąc szeroką klatkę piersiową, wystawił rękę w kierunku Igora.

– Dzień dobry, komisarzu Brudny – przywitał się. – To zaszczyt gościć pana w moim domu. Wadim Ostrobramski.

– Igor Brudny.

Komisarz docenił mocny uścisk gospodarza. Facet miał dłoń jak łopata i bez wątpienia mógł palcami rozłupywać orzechy. Jego sterana życiem twarz świadczyła o tym, że nie zawsze był takim grzecznym chłopcem. Bokserski nos był tego żywym dowodem.

– Pan wybaczy, komisarzu, ale kotlety właśnie dochodzą – powiedział, gdy zapadła chwila niezręcznej ciszy. – Proszę się rozgościć. Olu, zajmij się panem komisarzem – dodał, kierując ostatnie słowa do córki.

Pyzata blondynka wskazała Brudnemu drogę do stołu. Znajdował się w rogu przestronnego salonu, niedaleko okna z widokiem na ogród i las. W zasięgu wzroku można było dostrzec jeszcze przykryty płachtą murowany basen, wolno stojącą saunę, drewutnię i kamienny krąg na ognisko. Nieco dalej dwie bujane sofy, a pomiędzy dwoma targanymi wiatrem wierzbami wisiał hamak. Gdyby nie lejący deszcz, można by uznać ten widok za sielankowy i wyobrazić sobie, że Ostrobramscy taki właśnie żywot prowadzą na co dzień. Spokojny, beztroski, niemal idylliczny.

Brudny obrzucił spojrzeniem jasny salon. Nie kłuł w oczy przepychem, choć po wykończeniu i sprzętach elektronicznych można było przypuszczać, że właściciel nie narzeka na brak pieniędzy. W kilku miejscach stały rośliny w dużych donicach, a na jednej ze ścian znajdowała się opasła biblioteczka, której zasoby Brudny ocenił przynajmniej na tysiąc egzemplarzy. Wszystko wydawało się sterylne, a to wrażenie potęgował układ mebli i poukładanych bądź poustawianych na nich drobiazgów, które sprawiały wrażenie, jakby zostały ułożone od linijki. Nawet stojące w przeszklonym barku butelki z alkoholami wydawały się uśmiechać etykietami do gościa. Uwagę Brudnego przykuł też pięknie zaprojektowany kominek, na którym stało kilka oprawionych zdjęć. Z tej odległości nie mógł przyjrzeć się, co dokładnie przedstawiały, ale uderzyło go wrażenie, że ich układ w jakiś sposób burzył harmonię całości.

Usiadł do stołu, na którym leżał pięknie haftowany obrus, a na nim idealnie poukładane talerze, sztućce i wzorzyste chusteczki. Na środku stał wazon z jakimiś fioletowymi kwiatami, które widział po raz pierwszy w życiu, przypominające afrykańskie figurki drewniane pojemniki na sól i pieprz oraz dwa szklane naczynia z wodą z cytryną i miętą. Jagna zajęła miejsce obok. Uśmiechnęła się uprzejmie, ale na szczęście tym razem ręce trzymała przy sobie.

– Jagna dużo o panu mówiła – zaczęła Korneluk. – Oczywiście w samych superlatywach.

Brudny pomyślał, że to będzie bardzo długi wstęp. Nie znosił tego kurtuazyjnego pieprzenia.

– Miło mi – odparł. – Jagna to świetna policjantka. W Egipcie uratowała mi życie.

– Igor przesadza – zaprotestowała Witos. – Pewnie sam by sobie poradził. Ja może tylko trochę odwróciłam uwagę agresora.

– Mnie mówiłaś zupełnie coś innego. – Olga się zaśmiała.

– Cicho.

– Taaak? A co mówiła?

– No że…

– Cicho, powiedziałam, bo zaraz… – Jagna teatralnie poniosła obrus, aby zerknąć czy sięgnie nogą kończyny przyjaciółki.

– Oczywiście żartujemy. Mam nadzieję, że pan rozumie. Znamy się od niepamiętnych lat i czasem nas chyba ponosi.

– Rozumiem.

Rozumiał aż za bardzo. Musiał jednak przetrwać ten cholerny obiad. Z nieskrywaną radością przyjął fakt, że gospodarz zaanonsował swoje przybycie. Chwilę później na stole pojawiły się miski z tłuczonymi ziemniakami, mizerią i oczywiście z mięsem. Zapach był obłędny i Igor aż przełknął ślinę. Piwa jednak odmówił.

– Proszę się częstować – zaprosił Ostrobramski. – Ja tylko umyję ręce i zaraz dołączę.

Przez kolejny kwadrans Brudny starał się nie wychodzić z roli przykładnego policjanta. Dwukrotnie poczuł, że Jagna ociera się o niego kolanem, ale zupełnie to zignorował. Dziewczyna była nieznośnie nachalna, czego w ludziach nienawidził równie mocno jak zwykłego skurwysyństwa. Z jego twarzy trudno było jednak wyczytać jakiekolwiek emocje. Jadł, przeżuwał, połykał, popijał wodą z cytryną i miętą, a kilka razy nawet pochwalił zdolności kulinarne gospodarza. Nie było w tym krzty przesady, bo przygotowane przez Ostrobramskiego schabowe rzeczywiście były znakomite i musiał uczciwie przyznać, że takich nie robiła nawet Julka. Gdy już miski zostały opróżnione, a talerze trafiły do zmywarki, odetchnął z ulgą. Od tej chwili to on mógł przejąć pałeczkę.

Gospodarz jakby wyczuł, że nadszedł czas na konkrety, więc poprosił Brudnego i Witos do wychodzącej na ogród przeszklonej przybudówki. Wciąż lało jak z cebra, ale odgłos kropel tłukących o przezroczysty dach nie był aż tak dokuczliwy. Wystarczał jednak, aby zagłuszyć ujadanie psów, których kojce majaczyły daleko za szybą. Ostrobramski wskazał policjantom miejsce na skórzanej sofie, a sam przyniósł popielniczkę i włączył nawiew. Otworzył drugi barek, z którego wyjął butelkę jamesona.

– Znam pana przyzwyczajenia, więc nieśmiało proponuję szklaneczkę – oznajmił. – Co prawda wiem, że jest pan na służbie, ale…

– Jedna nie zaszkodzi.

– Świetnie. A co do papierosów, to śmiało. Mnie dym nie przeszkadza.

Brudny wyjął paczkę i zapalił jednego. Zaciągnął się, omiatając wnętrze. Tu też było sporo zieleni i wszystko wydawało się niemal geometrycznie poukładane i nieskazitelnie. Z jednym wyjątkiem. Na wiszącej na jedynej ścianie tablicy korkowej, która niemal w całości była naszpikowana zdjęciami z wakacyjnych podbojów, ewidentnie brakowało kilku fotografii. Brudny podrapał się po brodzie i wygodniej rozsiadł się na sofie.

– Wiem, że chciał pan ze mną porozmawiać – oznajmił Ostrobramski. Rozlał whisky i odstawił butelkę. – Jestem zatem, jak to się mówi, do pana usług.

Komisarz odczekał chwilę, upił łyk, próbując ocenić nastrój gospodarza. Wydawał się spokojny, ale ten spokój miał w sobie coś sztucznego. Jagna wydawała się bardziej usztywniona i na szczęście nie próbowała się przymilać. Brudny odchrząknął.

– Jak pan zapewne wie od Jagny, śledztwo w sprawie porwania kapitana Mohameda Hassana utknęło w martwym punkcie – zaczął. – I choć z dużą dozą prawdopodobieństwa udało się pochwycić podejrzanego, ten nie chce współpracować. Pan dobrze zna pana Zakiego, mam rację?

– Trudno mi uwierzyć, że mógł posunąć się do porwania. Pamiętam go jako niezwykle inteligentnego i wrażliwego człowieka.

– Czyli znacie się dobrze.

– Myślę, że tak to można ująć.

– Kiedy pan poznał doktora Zakiego?

– W dwa tysiące czternastym. To było w szpitalu. Miałem podejrzenie migotania komór, a Omar jest wybitnym kardiologiem. Bardzo mi pomógł.

– Czy to wtedy znajomość między panami się zacieśniła?

– Niemal od razu. Omar jest Egipcjaninem, a ja od lat prowadzę biuro podróży. Egipt zawsze był jednym z najbardziej popularnych kierunków wśród Polaków. Dużo zawdzięczam temu krajowi, bo to dzięki kilku lukratywnym umowom z hotelami w Hurghadzie udało się stworzyć dobrze prosperującą firmę.

Brudny dostrzegł, że odpowiadając na pytanie, mężczyzna dwukrotnie zerknął na pusty fotel. Trwało to zaledwie ułamek sekundy i wyglądało co najmniej dziwnie.

– Szybko nawiązaliście bliższe stosunki? – ciągnął.

– Chyba tak. Omar, jak już chyba wspomniałem, to bardzo inteligentny mężczyzna. Już wtedy doskonale posługiwał się językiem polskim, czym bardzo mi zaimponował. Mieliśmy sporo wspólnych tematów, ale trochę dziwił mnie fakt, że miał raczej, hmm… jak by to ująć… polemiczny, jeśliby nie rzec krytyczny, stosunek do swojego państwa. Oczywiście rozumiem, że każdy może czuć niechęć do władz, ja przecież też przy każdej okazji przeklinałem jeszcze niedawno nam panujących. Ale w ustach Omara pojawiało się coś więcej niż sama pogarda dla władzy. On szczerze nienawidził swojego kraju.

– Kiedy poznał pan powód tej nienawiści?

– Nie naciskałem, ale podczas jednego ze spotkań, jakieś kilka, może kilkanaście miesięcy później, Omar w końcu się otworzył. Pomogła w tym spora porcja whisky, ale to właśnie wtedy opowiedział mi o wydarzeniach w Hurghadzie. Przyznam, że byłem w ciężkim szoku, bo nigdy o tej historii nie słyszałem, a gdy później próbowałem podpytać o nią swoich kontrahentów w Egipcie, wszyscy jak jeden mąż uciekali od tematu.

– Może pan powtórzyć, co dokładnie pan wówczas od niego usłyszał?

Ostrobramski streścił historię porwania, a następnie zamordowania córki Zakiego. Historia trzymała się kupy i nie odbiegała od tej, którą opowiedział mu sam zainteresowany, oraz tej spisanej w raporcie Jagny. Mężczyzna mówił płynnie, nie konfabulował, choć wciąż co jakiś czas zerkał na pusty fotel. Brudny odniósł wrażenie, że próbuje się powstrzymywać, odruch jest jednak silniejszy. Tak jakby tam znajdowała się jakaś kartka z tekstem albo prompter, którego używają prezenterzy telewizyjni, referujący widzom kolejne informacje. Ostrobramski zerkał w to miejsce tak nagminnie, że Brudny w pewnym momencie też nie wytrzymał i udawszy, że poprawia się w sofie, rzucił okiem na skórzany fotel. Tak jak się spodziewał, ten był pusty, a za nim nie było ani człowieka z kartkami, ani promptera.

– Wspominał pan, że z doktorem Zakim znacie się dobrze i należy on do ludzi o raczej spokojnym usposobieniu – ciągnął, gdy uznał, że odpowiedź na poprzednie pytanie była wystarczająco wyczerpująca. – Czy zatem przypomina pan sobie, aby kiedykolwiek przejawiał jakieś agresywne zachowania?

Ostrobamski zamyślił się.

– Nie przypominam sobie, ale… – Zrobił krótką pauzę, a jego usta ułożyły się w grymasie zadumy. – Ale kilka razy wspominał, że gdyby kiedyś los sprawił, że stanąłby z tym egipskim policjantem twarzą w twarz, to cytuję „powiesiłby go za jaja i czekał, aż grawitacja zrobi za niego resztę roboty”.

– Czyli często do tego wracał…

– Nie wiem, czy często. Ale zdarzało mu się. Zwłaszcza po alkoholu.

– Ciekawe…

Brudny zgasił niedopałek w popielniczce i wydmuchał chmurę dymu ku przeszklonemu sufitowi. Obraz stalowego nieba był rozmazany przez deszcz, a szum uderzających kropel nagle stał się bardziej wyrazisty. Kątem oka dostrzegł, jak Ostrobramski znów rzucił okiem na pusty fotel, a potem na Jagnę. Aspirantka szybko przełknęła nadmiar śliny.

– Może przyniosę jakieś paluszki? – rzuciła znienacka. – Trochę pusto na tym stole. Albo ciastka.

– Tak, przynieś, proszę. Wybaczy pan, komisarzu. Nie pomyślałem.

– Nie szkodzi.

Witos podniosła się z sofy i posłała Igorowi dziwne spojrzenie. Zaniepokojone? Przepraszające? Nerwowe? Trudno mu było jednoznacznie je sklasyfikować. Do tej pory nigdy jednak tak na niego nie patrzyła.

– Często pan bywa w Hurghadzie? – Brudny zadał to pytanie, jakby odpowiedź była mu co najwyżej obojętna.

– Ostatnio coraz rzadziej.

– To znaczy?

– Dwa, może trzy razy do roku.

– Czyli rozumiem, że wcześniej bywał pan częściej.

– Gdy rozwijałem firmę, to… – Ostrobramski zawahał się. Nie omieszkał posłać krótkiego spojrzenia na pusty fotel – tak, bywałem częściej.

– Czyli?

– Kilka razy w roku.

– Zatem domyślam się, że zna pan lokalne układy i układziki.

– Nie rozumiem.

– Kto z kim trzyma, kto z kim kręci interesy, kogo unikać, a z kim warto napić się wódki. Takie tam…

Na czole Ostrobramskiego pojawiły się trzy pionowe zmarszczki, a kąciki ust lekko opadły. Jego dobry nastrój wyparował, ale Brudny przywykł do tego typu reakcji. Rzadko który człowiek mający wątpliwą przyjemność pobyć z nim sam na sam potrafił utrzymać pokerowy wyraz twarzy dłużej, niż potrzebował czasu na wypalenie papierosa. Igor potrafił wyprowadzić z równowagi każdego.

– Nie rozumiem, do czego pan dąży, komisarzu… – Ton gospodarza stwardniał, ale po chwili kąciki jego ust znów się uniosły. Sztucznie.

Brudny pomyślał, że trochę się zagalopował. Julka uprzedziła go, że facet jest nerwowy i każde niewygodne pytanie odbiera jako bezpośredni atak. Sam zdążył się połapać, że Ostrobramski jest też diabelnie inteligentny, dlatego musiał działać ostrożniej. Aby nieco stłumić zagęszczający się w powietrzu poziom testosteronu, zmusił się do uśmiechu i podniósł się z sofy. Skierował się do tablicy korkowej i omiótł wzrokiem wiszące fotografie. Na większości z nich prężyły się Olga i Jagna. W strojach kąpielowych na tle lazurowej wody, z plecakami w gąszczu palm, na koniach, wielbłądach, skuterach albo na tle wszelkiej maści zabytków. Na kilku znajdował się sam Ostrobramski. Wyglądał przy nich prawie jak smok wawelski.

– Wie pan… – zaczął, nie przerywając oglądania zdjęć. – Praca policjanta wymaga zweryfikowania każdej informacji. Sprawdzenia wątków, które w pierwszej chwili wydają się mało wiarygodne, a nawet absurdalne. Czasem polega też na zadawaniu pytań, które bywają dla rozmówcy kłopotliwe. – Brudny odwrócił się w stronę wyraźnie podenerwowanego gospodarza. Wyjął papierosa i zapalił. – Mam nadzieję, że nie bierze pan tego do siebie. Ja po prostu chcę ustalić fakty.

Ostrobramski zmarszczył brwi. Ewidentnie nie był przyzwyczajony do roli kogoś, kto jest zmuszony odpowiadać na niewygodne pytania. I to we własnym domu. Bezczelność Brudnego już wielokrotnie pozwalała komisarzowi osiągnąć zamierzone cele i tym razem też nie zamierzał zmieniać taktyki. Umiejętne dokręcanie śruby wyprowadzało z równowagi każdego. Poza tym to on tu nosił odznakę i to on – przynajmniej na razie – rozdawał tu karty.

– Wybaczy pan, ale ta rozmowa zmierza chyba w dziwnym kierunku – podjął w końcu Ostrobramski. Znów zerknął na pusty fotel, a na jego skroni zaskrzyła się kropla potu. – Może pan przejść do sedna?

– Paluszki i ciastka!

Wtargnięcie Jagny sprawiło, że napięta atmosfera, która jeszcze kilka sekund wcześniej groziła samozapłonem, ponownie się ochłodziła. Ostrobramski nie był jednak w stanie całkiem opanować mimicznych zmarszczek, co nie umknęło uwadze Jagny. Postawiła na ławie talerzyk z ciastkami i szklankę wypełnioną paluszkami, po czym wyraźnie zdezorientowana podeszła do Brudnego. Omiotła spojrzeniem fotografie na tablicy korkowej.

– Stare czasy. Już nie wrócą… – Westchnęła, ale w jej tonie zabrzmiała niecodzienna nuta. – Chodź, usiądźmy. Ciastka Olki to niebo w gębie.

Brudny ostatni raz spojrzał na zdjęcia. Na kilku z nich rzeczywiście trudno było rozpoznać Jagnę. Pokręcił głową z niedowierzaniem i wrócił na miejsce. Witos usiadła obok. Igor skusił się na ciastko. Jagodowe, miękkie, rozpływało się w ustach. Można by rzec – niebo w gębie.

– Rzeczywiście pyszne – przyznał, po czym przeniósł wzrok na Ostrobramskiego. – Czy w czasie wizyt w Hurghadzie spotkał pan kiedyś kapitana Mohameda Hassana? – zapytał, jakby debatowali co najwyżej o ostatnim wahnięciu waluty.

W jednej chwili atmosfera znów zgęstniała. Brudny czuł, że zaczyna igrać z ogniem. Wadim Ostrobramski był bokserem starej szkoły i najpewniej mógłby go wbić w podłogę, tak jak wbija się młotem gwoździe kolejowe. Zgasił niedopałek w popielniczce.

– Nie wspomniałaś o tym w raporcie, a to w kontekście poszukiwań może być istotna informacja – dodał, zerkając na Jagnę.

– Nie wspomniałam? – Witos wyglądała na mocno skonfundowaną.

– Założyłem, że skoro pan Ostrobramski od kilkunastu lat tak często i regularnie odwiedza Hurghadę, to prawdopodobieństwo, że mogli mieć bezpośredni kontakt, wydaje się stosunkowo wysokie.

– Do czego pan dąży, komisarzu?

Ton Wadima stał się szorstki, wręcz srogi. Jego policzki zdążyły nabrać kolorów. Brudny pomyślał, że facet nie dał się zwieść.

– Jak już wspomniałem – rzucił nonszalancko. – Po prostu staram się ustalić fakty.

– Pan mnie przesłuchuje, a dodatkowo nadużywa pan mojej gościnności. – Gospodarz wypił duszkiem resztkę whisky i wstał z fotela. Zerknął na pusty fotel i przytaknął. – Myślę, że już najwyższy czas, aby się pożegnać. Miło było pana poznać, ale nie ukrywam, że pan mnie rozczarował. Moja córka odprowadzi pana do drzwi.

Brudny przez dłuższą chwilę nie reagował. Przyglądał się gospodarzowi, który najwyraźniej powoli zaczynał tracić kontrolę. Witos siedziała sztywna i wyprostowana, jakby ktoś włożył jej w spodnie trzonek od łopaty. Wyglądała na zdeprymowaną, spłoszoną i zagubioną. Igor odchrząknął i podniósł się z sofy.

– Zatem dziękuję za poświęcony czas – oznajmił i podał rękę gospodarzowi. Ten pospiesznie ją uścisnął i grzecznie wskazał drogę do wyjścia.

– Ale… – zaprotestowała Jagna.

– Dowiedziałem się wszystkiego, czego chciałem. Idziesz czy zostajesz?

Atmosfera stała się jeszcze gęstsza. Woda wciąż dudniła w szklany dach, a z oddali niosło się przytłumione szczekanie. Brudny czuł na sobie palący wzrok Ostrobramskiego. Pomyślał, że tacy jak on rzadko muszą używać siły.

– Nie rozumiem, co tu się odwaliło, ale chyba musimy porozmawiać – oznajmiła Witos. – Wybacz, wuju. Jestem na służbie. Jak wrócę, to…

– Rozumiem. Nie zatrzymuję was – uciął i raz jeszcze wskazał dłonią drogę do salonu.

Igor skinął i zrobił dwa kroki, ale nagle zatrzymał się przy tablicy korkowej. Bezczelnie zdjął jedną z fotografii.

– Czy mogę ją zabrać? – zapytał.

– Pan żartuje? – warknął Ostrobramski.

– Nie.

– Jest pan arogancki. To mój dom i nakazuję panu go opuścić.

– To tylko zdjęcie.

– Nie należy do pana. Co za tupet!

– Zostaw… – Jagna wyrwała fotografię z palców Brudnego. – Nie znasz wuja. On zaraz może…

– Skończmy ten cyrk – uciął.

– Jaki cyrk? Igor! Co ty pleciesz?

– Michał Darski. Kojarzy pan?

Brudny wbił spojrzenie w przekrwione oczy Ostrobramskiego. Facet był wściekły jak rozjuszony byk i gdyby zaatakował, z Brudnego zapewne nie byłoby czego zbierać. Dzieliła ich jednak odległość dwóch metrów, a on trzymał prawą rękę za plecami, już zaciśniętą na rękojeści wciśniętego za pasek walthera. Wtedy usłyszał charakterystyczne kliknięcie, a chwilę później poczuł dotyk zimnej lufy na skroni.
===LxciECQWZVZiUGJTYgg+BzEBZwYwVTdRYVI2ADYOaFlpXj1cZVA=

Rozdział 48

– Wyjmij go powoli i przekaż wujowi. A potem opróżnij kieszenie. Już!

– Twój były facet, mam rację?

– Rób, co mówię.

Chwilę później nastąpił trzask. Julka zaklęła i wyjęła z ucha słuchawkę. To było za mało, aby przekonać kogokolwiek. Czarnecki może i by jej wysłuchał, ale po pierwsze nie było na to czasu, a po drugie prawdopodobnie nie podjąłby się wysłania ludzi krótko po tym, jak odebrano mu śledztwo. Miał związane ręce, ona zresztą też. Ryzykowała wszystko, być może nawet całą swoją karierę, aby po raz kolejny ratować dupę temu pieprzonemu zdrajcy. Nie znosiła go za to. Kochała, ale nienawidziła.

Uniosła głowę i wyciągnęła dłonie, aby chwycić się krawędzi ogrodzenia. Poczuła, jak zebrana za kołnierzem woda spłynęła po plecach. Jej ciałem wstrząsnęły dreszcze.

– Ile razy jeszcze? – mruknęła pod nosem. Przed oczami stanął jej widok Brudnego i Witos. Wyobraźnia znów podsunęła wyjątkowo obrzydliwe obrazy.

Czuła ogromny dysonans, mimo to, nie bez problemów, wspięła się na ogrodzenie i przeskoczyła na drugą stronę. Śliskie deski sprawiły, że w pewnym momencie straciła podparcie, a co za tym idzie pewność siebie i runęła w błoto. Poczuła silny ból w biodrze, a gdy wsparła się o siatkę najbliższego kojca, omal nie straciła palców. Wielki rottweiler wyrósł jak spod ziemi. Rzucił się na nią i wgryzł się w stalową plecionkę, wzbudzając reakcję pozostałych zwierząt. Odskoczyła w ostatnim momencie, oparła się o płot i zamknęła oczy. Gdy jej wyobraźnia znów wykreowała niechciane obrazy, otworzyła powieki i aby zapomnieć o bólu, wyjęła zza pazuchy glocka. Przeładowała. Była przemoknięta do suchej nitki, ubłocona i wściekła. To była jednak sprawa osobista. Musiała załatwić tę sukę. I udowodnić, że wszyscy się mylili.

Odetchnęła. Przed oczami stanęła jej scena z poprzedniego wieczoru.

– Musimy poważnie porozmawiać – powiedział Igor. Wtedy była przekonana, że to koniec. Nie zamierzała jednak dłużej się mazać.

– Też tak uważam – odparła hardo, a przynajmniej tak się jej wydawało.

– Miałaś rację.

– Słucham?

– Usiądź.

Usiedli. Julka nie wiedziała, co ma o tym myśleć. W oczach Brudnego lśniło coś, co z jednej strony ją przerażało, a z drugiej powodowało, że iskra nadziei znów zapłonęła żywym ogniem.

– Zanim przejdę do konkretów, chciałbym, żebyśmy na chwilę zapomnieli o tym, co zaszło – powiedział. – Nie mam zamiaru się tłumaczyć, bo po pierwsze widzę, że i tak straciłaś do mnie zaufanie, a po drugie nie ma czasu do stracenia. Ale proszę cię, abyś wysłuchała mnie ten jeden, ostatni raz. Jesteś w stanie na kilka najbliższych godzin wyrzucić tamto z pamięci?

Zawahała się. Rzeczywiście już mu nie ufała. Ani trochę.

– Powiedzmy, że tak… – wydusiła.

– Zatem będę potrzebował twojej pomocy.

– Yhy…

– Skup się, Julka. Chyba miałaś rację. Miałaś rację we wszystkim.

– Czyli w czym?

Była skonfundowana, ale zaintrygowana. Znała go i czuła, że to ważne.

– Jeszcze dwie godziny temu siedziałem w Starym Kisielinie i… zresztą to nieistotne. Powiedzmy, że analizowałem całe to śledztwo. Szukałem przyczyny, dlaczego zrobił się taki gnój. I chyba, powtarzam chyba, znalazłem.

Przez następny kwadrans Brudny tłumaczył Julce swój punkt widzenia. Sprawy zahaczały o bolesne dla nich tematy, ale postanowiła mu nie przerywać. Gdy skończył swój monolog, nerwowo przełknęła ślinę. Jej ciałem wstrząsnęły dreszcze.

– Wiedziałam… – syknęła przez zaciśnięte usta. – Wiedziałam, wiedziałam od samego początku, że…

– Nie mamy dużo czasu, bo to jeszcze żaden dowód – przerwał jej w pół słowa. – Ale jak podejrzewam, jesteś w tym temacie obryta…

Owszem, była. Jagnę Witos miała zlustrowaną od stóp do głów. Z pamięci potrafiła podać jej wymiary, numer buta, ulubione kolory, marki ciuchów, filmy, kapele, mogła z pamięci recytować ostatnie pięć lat jej życia. Nie dokopała się jedynie do jej dokumentacji medycznej.

Resztę nocy siedzieli pochyleni nad jej laptopem. Zdjęcie, inicjały, opony. Trzy poszlaki. Trzy słowa klucze, które przyniosły przełom. Spali dwie godziny. Ona w łóżku, on na kanapie. Po przebudzeniu wykonali resztę roboty. Wnioski były jednoznaczne. Wszyscy co do jednego dali się zwieść. Od początku grali w teatrze lalek, wodzeni za nos jak żółtodzioby.

Zebrała się w sobie i ruszyła w stronę domu Ostrobramskiego. Za kojcami ciągnęła się metrowa luka, którą mogła przemykać wzdłuż płotu niezauważona. Tylko tu nie było kamer, dlatego krótko po dotarciu Brudnego i Witos na miejsce zaparkowała w lesie i zakradła się w okolice schroniska. Nie miała się gdzie schować, więc przez godzinę kucała pod jednym z krzaków na nasłuchu, marznąc w deszczu, modląc się, aby jej obecność nie rozjuszyła dziesiątek pozamykanych zwierząt. Nie znała się na psach, więc każde szczeknięcie traktowała jako potencjalny alarm, ale gdy z oddali poniosły się grzmoty nadciągającej burzy, odetchnęła z ulgą. Od teraz mogły ujadać do woli.

Gdy dotarła do ostatniego kojca, przylgnęła do ściany i delikatnie wychyliła się zza rogu. Poprawiła kaptur i przetarła mokre oczy. Czuła się zmęczona po nieprzespanej nocy, zmarznięta i przemoczona. Rozprostowała skostniałe palce, aby pobudzić krążenie. Miała wrażenie, że pistolet jej ciąży, a chwyt jest niepewny. W butach chlupało, ziemia była grząska, kolejne fale deszczu uderzały o ziemię i tłukły w dachy kojców. Ile miała czasu?

– Jeśli mamy rację, ale jednak się połapią i coś pójdzie nie tak, to i tak nic mi nie zrobią. A przynajmniej nie od razu – tłumaczył Brudny, gdy po wyjściu z rozmowy z Zakim referował swój plan. – Zbyt wiele osób zobaczy, że opuszczam komendę z Jagną, a do tego zrobimy mały show. Będziesz miała wystarczająco dużo czasu.

– Ty zawsze swoje.

– Martwisz się o mnie? – Posłał jej zaczepny uśmiech, ale nie odpowiedziała. Takie tanie chwyty mógł sobie stosować na swoich byłych.

Co z tego, gdy naprawdę się o niego martwiła. Kochała go i nawet po tym wszystkim, co jej zrobił, i tak skoczyłaby za nim w ogień. Teraz, gdy główną nagrodą była głowa tej suki, skoczyłaby za nim w ogień, a potem jeszcze z uśmiechem na ustach pomaszerowała na dno samego piekła.

Ta myśl dodała jej odwagi. Policzyła do trzech, wyjrzała zza rogu i z nadzieją, że zamocowane na słupkach kamery nie zdołają złapać jej w kadr, przemknęła wzdłuż bramy wjazdowej w kierunku śmietników. Zatrzymała się pomiędzy koszami i przez chwilę nasłuchiwała, następnie wyjrzała, aby sprawdzić, czy jest w stanie dostrzec, co dzieje się za oknami. Firanki utrudniały jakąkolwiek weryfikację, więc wykorzystując śmietnik, a następnie jeden z krzewów ozdobnych, zakradła się pod ścianę domu. Poprawiła kaptur bluzy. Materiał całkiem przemókł. Czuła krople wody spływające po plecach i brzuchu. Z oddali poniósł się grzmot, a chwilę po nim rozległo się wściekłe ujadanie psów. Szczekały, kwiliły, wyły. Podmuchy wiatru stały się silniejsze. On też zdawał się wyć. Jak żywy.

Przełożyła kilka razy broń z ręki do ręki, aby raz jeszcze rozprostować palce. Przyklejona do ściany ruszyła w kierunku przeszklonej antresoli. Znajdowała się po południowej stronie, więc była zmuszona obejść budynek od zachodniej. Gdy dotarła na miejsce, ujrzała trzy postaci. Brudny siedział na sofie, a Witos i Ostrobramski w fotelach, jakby nic się nie stało. No prawie, bo tak się składało, że jedno z nich trzymało w ręce broń.

Julia Zawadzka pomyślała, że teraz odegra się na tej suce. Jagna Witos właśnie podała się na tacy.
===LxciECQWZVZiUGJTYgg+BzEBZwYwVTdRYVI2ADYOaFlpXj1cZVA=

Rozdział 49

Brudny siedział naprzeciwko Witos. Jej pistolet był skierowany prosto w jego klatkę piersiową. Trzymała dłoń na udzie, bo ewidentnie była roztrzęsiona i nie wiedziała, jak się zachować.

– I co? Zastrzelisz mnie? – zapytał. – Dostaniesz dożywocie w zakładzie o zaostrzonym rygorze. Wiesz, jak traktują tam byłe policjantki?

– Zamknij się.

– Kobiety są podobno gorsze od mężczyzn…

Sytuacja nie była łatwa, ale świadomość, że Julka jest gdzieś obok, sprawiała, że Brudny nie czuł lęku. Poza tym Jagna nie była zimnokrwistą morderczynią. Mogła popełnić w życiu wiele błędów, ale nie zastrzeliłaby go, patrząc mu prosto w oczy. Takiej pewności co prawda nie miał w stosunku do Ostrobramskiego, ale w jego przypadku sytuacja była bardziej skomplikowana. Pomyślał, że rozegra to inaczej.

– Oddajcie mi broń i pozwólcie, że was wyprowadzę – powiedział. – Wiem, że pan kocha Jagnę, dlatego nie ma sensu narażać jej na dodatkowe nieprzyjemności. Mamy takie, a nie inne prawo, i jeśli uda się udowodnić, że nie brała bezpośredniego udziału w tych morderstwach, sędzia na pewno weźmie t o pod uwagę. Jeśli jednak dalej będziecie w to brnąć, dla obojga cała ta historia skończy się fatalnie. – Brudny zrobił krótką pauzę, aby jego słowa wybrzmiały. Jego rozmówcy wyglądali na przytłoczonych zaistniałą sytuacją. – Powiedzcie, gdzie jest Mohamed Hassan, a może jeszcze uda się…

– Nie żyje – uciął Ostrobramski. – Dostał to, na co zasłużył. Zdechł w męczarniach.

To nie była dobra wiadomość. Trudno – pomyślał. Takie życie policjanta. Nie miał zamiaru go żałować, zwłaszcza że Hassan nie był święty. Trzeba było wyciągnąć z tego jak najwięcej, a wszystko wskazywało na to, że właśnie nadarzyła się idealna okazja, aby pociągnąć temat. Wiedział wystarczająco dużo, aby zrozumieć, że oboje są w to wszystko zamieszani, ale tak naprawdę nie znał, a przynajmniej nie był pewny motywu, który nimi kierował.

– To nam trochę komplikuje sytuację, ale…

– Komplikuje? – warknął Wadim. – Nie masz pojęcia, człowieku, co ten sukinsyn miał na sumieniu.

– Wujku… – jęknęła Jagna.

– Pastwiłem się nad nim z największą przyjemnością i gdybym mógł, zrobiłbym to jeszcze raz. Takich śmieci jak Hassan i Darski powinno się eliminować ze społeczeństwa. A skoro skorumpowana policja nie zamierzała, zająłem się tym ja.

– Dlaczego zamordował pan Michała Darskiego?

To pytanie było dość ryzykowne, bo ujawniało, że policja nie zna motywu, ale jednocześnie umożliwiało Ostrobramskiemu wzięcie winy na siebie. A bez dwóch zdań właśnie do tego dążył. Zdawał sobie sprawę, że jego los jest już przypieczętowany, lecz mógł jeszcze uchronić przed konsekwencjami Jagnę i – jeśli też była w to zamieszana – własną córkę.

– Darski był śmieciem, który przybył do Hurghady, aby zająć się handlem żywym towarem – powiedział. – Nie wyglądał na alfonsa. Był przystojny, dobrze zbudowany, miał pieniądze i potrafił być szarmancki. Z łatwością zaimponował młodym dziewczynom… – Wadim przeniósł wzrok na Jagnę. Westchnął ciężko. – Od początku byłem przeciwny, aby moja córka i Jagna się z nim widywały. Podskórnie czułem, że to jakiś krętacz, ale wtedy jeszcze nie wiedziałem, że od początku wszystko sobie zaplanował. Działał z Ruskimi, nie wiem dokładnie, na jakich zasadach, ale to oni wtedy zaczynali zapuszczać w mieście korzenie. Ściągali młode dziewczyny przez Emiraty albo Turcję, głównie z Europy Środkowej i Wschodniej. Wykorzystywał ich naiwność. Rozkochiwał je w sobie i… – Zawahał się. – One miały dopiero szesnaście lat…

– Wujku, proszę…

– Nic już nie mów.

– Ale…

– Co tu się dzieje? – Olga wkroczyła do antresoli. Wyglądała na kompletnie zaskoczoną. Spojrzała na Jagnę, na trzymany w jej dłoni pistolet, w końcu na Igora. – Powiedzcie, że to się nie dzieje naprawdę. Powiedzcie, że…

– Wróć do domu – rozkazał Ostrobramski.

– Tato, dlaczego? Prosiłam cię, żebyś…

– Nic nie mów. To nie była wasza wina. To nigdy nie była wasza wina. A teraz wyjdź, proszę. Nie chcę, żebyś musiała przechodzić przez to kolejny raz.

Brudny przysłuchiwał się rozmowie z coraz większym zaciekawieniem. Czuł, że nie będzie musiał naciskać. Ostrobramski wkroczył już na drogę, z której nie było odwrotu. Pragnął się wyspowiadać i – tu Brudny już nie miał najmniejszych wątpliwości – wziąć całą winę na siebie.

– Darski skrzywdził Jagnę, mam rację? – Postanowił nie czekać na rozwój sytuacji. W tym momencie Olga pękła i szlochając, zniknęła za rogiem. Ostrobramski posłał Jagnie wymowne spojrzenie, ale ta tylko pokręciła głową. Ona nie miała zamiaru ruszać się z miejsca.

– Nie tylko Jagnę. Ten sukinsyn uwiódł je obie, zaprosił do siebie i… – Wadim zacisnął szczęki, z trudem powstrzymując narastający gniew. – Najpierw nafaszerowali je narkotykami, a potem brutalnie zgwałcili.

– Wujku… nie możesz…

– Mogę. Ten człowiek musi się dowiedzieć. Musi zrozumieć.

– Nie pozwolę ci na to.

Ostrobramski westchnął. Zacisnął pięści, a w jego oczach zalśniły łzy. Raz jeszcze z wyrzutem spojrzał na Witos, a potem wbił wzrok w Brudnego.

– Zrobili to we trójkę – ciągnął. – Z synem tego gnoja Fattaha i jeszcze jednym, niejakim Jasirem. Myśleli, że są bezkarni. Nagrali film, jak je gwałcą. Byli bardzo brutalni, zwłaszcza gdy po jakimś czasie dziewczyny zaczęły odzyskiwać świadomość i się bronić. Bili je tak mocno, że Jagnie złamali szczękę, a Oldze oczodół. Potem wyjęli noże…

– Jaki związek miał z tym Hassan?

– Po całonocnej gehennie zostawili je zamknięte w starej opuszczonej chacie na pustyni. Nie wiem, czy planowali je tam zostawić na śmierć, czy chcieli wrócić, aby je potem wykorzystać albo sprzedać. Dziewczyny zdołały się jednak wydostać i traf chciał, że w pierwszej kolejności natrafiły na przejeżdżający patrol policji. Za kierownicą siedział Mohamed Hassan.

Brudny dostrzegł, że Jagna zaczyna się rozklejać. Ledwo trzymała w dłoni pistolet. Cała drżała, a po policzkach ciekły łzy.

– Poprosiły o pomoc, a zostały zgwałcone jeszcze raz – ciągnął Wadim. – Hassan ze swoim partnerem zostawili je niedaleko drogi i półżywe przysypali kamieniami. Tylko cud sprawił, że pod gruzem znalazł się też telefon drugiego z nich. Musiał mu wypaść, gdy je układali. Przyjechałem po nie tak szybko, jak tylko mogłem.

– Nie zabrał ich pan do szpitala? Na zgłosił pan tego na policję?

– Po pierwsze dziewczynki były zbyt roztrzęsione, a po drugie za długo działałem w Egipcie, aby się łudzić, że ktoś nam pomoże. To były czasy, gdy pojęcie gwałtu w tamtejszym prawodawstwie po prostu nie istniało, a do tego miałem pełną świadomość, że jeden z oprawców jest policjantem, a drugi synem magnata hotelowego, który dodatkowo prężnie działał w Bractwie Muzułmańskim. Bractwo kilka miesięcy wcześniej dokonało przewrotu i przejęło władzę w kraju. Zrozumiałem, że nikt nam nie pomoże.

– Więc postanowił pan wymierzyć sprawiedliwość osobiście…

– A pan, komisarzu Brudny? Co by pan zrobił na moim miejscu? – Ostrobramski obejrzał w dłoni walthera. Zerknął na pusty fotel, a jego usta wykrzywiły się w grymasie pogardy. – Zaplanowałem to wszystko bardzo dokładnie, a potem podstępem zgarnąłem tych trzech gówniarzy – dodał. – Postarałem się, by czuli, że umierają. Betonem zalałem ich w nadziei, że nikt ich nigdy nie znajdzie.

– A ten czwarty?

– Ten z Zielonej Góry? – Kąciki ust Ostrobramskiego opadły smętnie. – Pozbycie się tamtych trzech gnojków nie było ani łatwe, ani bezpieczne, ale naprawdę przygotowałem się do tego w należyty sposób. Nie zostawiłem żadnych śladów. Dorwanie dwóch policjantów to już jednak była inna historia. Nie mogłem więcej ryzykować. Musiałem być cierpliwy. Zacisnąłem zęby. Obserwowałem ich i czekałem na dogodny moment. Gdy jeden z nich, niejaki Osama Hamdi, podczas jakiejś akcji został poturbowany przez naćpanego turystę i musiał odejść ze służby, wykorzystałem okazję. Zwabiłem go do Polski, podając się na jednym z czatów łączących w pary Egipcjan i Polki za naiwną kobiecinę szukającą miłości. Idiota dał się nabrać i przyleciał. Oprawiłem go więc z największą przyjemnością i też zalałem betonem. Nie miałem pojęcia, że trzy lata później prezydent miasta wpadnie na pomysł, aby teren, na którym stała ta podła buda, przekazać pod budowę Parku Technologicznego. Gdy wjechały koparki, było już za późno. Przegapiłem moment.

Słowa Ostrobramskiego brzmiały wiarygodnie, a wszystko, co powiedział, układało się w sensowną całość. Co prawda pozostawało jeszcze sporo niewiadomych, ale Brudny uznał, że nadszedł czas wykorzystać moment ich słabości. Wadim i Jagna znajdowali się w dołku, ale efekt zaskoczenia powoli mijał. Igor nie chciał, aby do głosu doszły najgorsze demony. Szok i niedowierzanie powodowały, że przestępcy w pierwszej chwili zwykle głupieli, a świadomość, że wpadli na gorącym uczynku, działała na nich deprymująco. Gorzej, gdy przegapiło się moment i dostawali czas do namysłu. Wtedy zwykle pojawiała się złość, gniew, docierała do nich świadomość czekających na nich konsekwencji. Podejmowane pod wpływem takich emocji decyzje mogły być nieprzewidywalne.

– Oddajcie broń. – Brudny wystawił dłoń w kierunku Jagny. Spojrzała na niego załzawionymi oczami i Igor z niepokojem zauważył, że zaszła w niej jakaś zmiana. Niestety, na gorsze. – Wiem, że nie jesteś niczego winna. To ty od początku byłaś ofiarą – dodał z pełną empatią.

– Jakim cudem do tego doszedłeś? – odparła pytaniem na pytanie. Jej ton stał się bardziej szorstki, wręcz wyzywający. W wachlarzu targających nią emocji na pierwsze miejsce ewidentnie zaczął wysuwać się gniew. Brudny pomyślał, że mógł przegapić moment. Utwierdził się w tym przekonaniu, gdy Jagna uniosła broń, jakby naprawdę chciała oddać strzał. – Gdzie popełniłam błąd? – warknęła.

Brudny przez chwilę analizował potencjalne zagrożenie. Uznał, że nie pociągnie na spust. Czuł, że nie jest jej całkiem obojętny i nie wszystko zostało w pełni wyreżyserowane.

– Nikt nie jest idealny – odparł.

– Co to ma znaczyć?

– Ty byłaś. Byłaś kurewsko idealna w niemal każdym aspekcie.

Jagna pociągnęła nosem, a jej usta wykrzywiły się w grymasie, jakby przełknęła zgniłego kalafiora. Jej podbródek drżał. Pytanie brzmiało, czy z niemocy czy z nerwów.

– No więc? – zapytała hardo. – Skoro byłam tak kurewsko idealna, to gdzie popełniłam ten jebany błąd?

– Z początku myślałem, że po prostu masz talent. I pewnie go masz. Ale przesadziłaś. – Brudny nachylił się nad ławą. Chciał skrócić dystans do lufy, żeby zrozumiała, że to nie przelewki. Westchnął, może nazbyt teatralnie. Pokręcił głową, jakby to wyznanie było dla niego naprawdę bolesne. – Długo nie mogłem zrozumieć, dlaczego to śledztwo idzie jak po grudzie. Niby wszystko było w porządku, podrzucałaś kolejne tropy, zgłaszałaś się do przesłuchania tych podejrzanych, których łatwo było później wykorzystać. Zaczęło się już w Egipcie, gdy niby przypadkiem podczas sekcji wspomniałaś o Żukowskim. Doskonały przykład człowieka po ciężkiej traumie, z motywem, do tego rozchwianego emocjonalnie i leczącego się psychiatrycznie. Nie wspomniałaś jednak wcześniej, że miałaś z nim zajęcia, i trochę dało mi to do myślenia. Zbagatelizowałem jednak problem, bo chwilę później stanęłaś w mojej obronie. Córka Żukowskiego też wpasowała się w ten model. Podrzędna aktoreczka po związku z manipulantem organizującym imprezki dla żądnych wrażeń arabskich szejków. Brzmiało jak pewniak, ale brakowało dowodu, który jak zakładam, chciałaś mu podrzucić. Nie wyszło, bo choć naciskałaś, żeby pojechać tam ze mną, wybrałem się tam z Julką. Żukowski od razu dostał ogon, więc w zasadzie był spalony.

– Nie mogłeś tego wiedzieć.

– Wtedy nie wiedziałem. Naprawdę cię ceniłem, a w Egipcie… cóż…dałem się ponieść chwili. Gdybyśmy spotkali się w innych okolicznościach…

Brudny nie dokończył. Chciał, aby jego ostatnie słowa pozostawiły pole do domysłów. Tak aby odwrócić jej uwagę od gniewu, który wciąż się w niej tlił i groził wybuchem. Wiedział, że przez ułamek sekundy widziała ich razem. Grymas jej twarzy i łza, która znów urwała się z kącika oka, utwierdziły go w tym przekonaniu.

– Wtedy, gdy przyszłaś do mnie do pokoju, poprosiłaś mnie o telefon, aby przejrzeć zdjęcia z sekcji Darskiego – wrócił do rozmowy. – Ufałem ci, więc ci go dałem, a ty wykorzystałaś tę sytuację, aby usunąć jedno ze zdjęć. To, które mogło cię w przyszłości obciążyć.

– Kiedy się zorientowałeś?

– Wczoraj. Przypadkiem. Ten mały tatuaż na pomarszczonej skorupie kostki był w zasadzie nieczytelny, więc na początku go zbagatelizowałem. Darski miał ich przecież więcej, bardziej charakterystycznych, jak choćby ten husarz, po którym udało się ustalić jego personalia. Pamięć mam jednak całkiem dobrą i nie wątpiłem, że podczas sekcji zrobiłem fotkę także tego przy kostce. W galerii zdjęć go jednak nie było, więc aby się upewnić, pojechałem do jednego z naszych specjalistów. Odzyskali zdjęcie bez większego problemu. Po jego odpowiednim obrobieniu z obrazu wyłonił się ten sam egipski krzyż. Ankh.

Jagna zacisnęła usta w linię i z niedowierzaniem pokręciła głową.

– Tatuaż był identyczny z twoim, dokładnie w tym samym miejscu.. – Brudny skrócił dystans jeszcze bardziej. – Na twój zwróciłem uwagę, gdy bandażowałem ci ranę na nodze po ataku tego Ruskiego. W tych emocjach nie przejąłem się dwoma małymi bliznami pod tatuażem na kostce. Były prawie niezauważalne. Wytarłem krew, i tyle. Ale wczoraj spojrzałem na to z innej perspektywy. Wystarczyło tylko pogrzebać w twojej przeszłości i znaleźć zdjęcie z tamtego okresu. Nie było to łatwe, bo na profilach społecznościowych usunęłaś wszystko sprzed tamtych wydarzeń. Ale w sieci nic nie ginie. Julka dotarła do twoich czatów z koleżankami z tamtego okresu. Siedziała nad tym prawie całą noc, ale się udało. Z początku nie mogłem uwierzyć, że to ty. Jako nastolatka wyglądałaś zupełnie inaczej. Inne włosy, usta, nos, byłaś pulchniejsza. Po rekonstrukcji szczęki zmienił ci się cały profil twarzy. Hassan w zasadzie nie miał prawa cię rozpoznać. Zdjęcie tatuażu na kostce wysłałaś między innymi do niejakich Marii Leszczyńskiej i Doroty Arciuch. Obie wciąż miały je na swoich komputerach. Oprócz krzyża były na nich jeszcze inicjały, które później usunęłaś. M.D. Michał Darski. Twój facet. Od tego momentu zrozumiałem, że jesteś w to bezpośrednio zaangażowana i wszystko co robisz, robisz po to, aby skierować śledztwo w ślepy zaułek albo… – Brudny uniósł lewą brew – albo zrzucić winę na kogoś takiego jak Żukowski czy Zaki.

– Tam, w Egipcie, uratowałam ci życie…

– Tylko dlatego, że najpierw sama sprowokowałaś tę sytuację. Byliśmy tam kilka dni. Miałaś czas, aby to zorganizować, opłacić tego typa, mam rację?

– Nie odpowiadaj – wtrącił Wadim. – Nie masz z tym nic wspólnego.

Dłoń Witos na chwilę opadła. Wyglądała na zdruzgotaną. Nie trwało to jednak długo, bo szybko uniosła ją z powrotem. Teraz jej oczy płonęły. Niepohamowanym gniewem.

– Dziś w komendzie… – zaczęła i chwyciła broń drugą dłonią. Wycelowała prosto w serce Brudnego. – Ta wasza kłótnia, ta…kurwa mać… odegraliście jebany teatrzyk, czy tak?

– Jagna, nie rób tego. – Ostrobramski uniósł rękę.

– Zabawiliście się moim kosztem? – ciągnęła i tym razem Brudny poczuł, że sytuacja staje się poważna. – Zrobiliście ze mnie idiotkę i od początku to zaplanowaliście. Ty i ta jebana szmata. – Przeładowała, a na jej ustach wykwitł gniewny grymas. – Jesteś podłym skurwysynem, Igor, a ona zwykłą, oszpeconą dziwką. Jesteście, kurwa, siebie warci!

– Nie powinnaś tak o niej mówić.

– Tak? – zarechotała zjadliwie. – A to niby dlaczego? Niby, kurwa, dlaczego?!

– Bo stoi dwa metry za tobą i trzyma cię na muszce.
===LxciECQWZVZiUGJTYgg+BzEBZwYwVTdRYVI2ADYOaFlpXj1cZVA=

Rozdział 50

Woda zalewała jej oczy, a za plecami ujadały psy. Wiatr zerwał jej kaptur, grzmot sprawił, że się wzdrygnęła. Szumiało jej w głowie, a mimo to miała wrażenie, że słyszy bicie swojego serca.

Mrugnęła, aby pozbyć się z powiek kropel wody. Zbierały się na brwiach, potem sunęły w dół, część zatrzymywała się na rzęsach, skapywała, utrudniając skupienie wzroku. Na domiar złego od Witos dzieliła ją chłostana deszczem szyba przeszklonej werandy. Jej postać majaczyła za nią niczym wypuszczony z butelki dżin, falowała, mimo że kobieta stała nieruchomo, a przynajmniej tak się jej wydawało.

Julka mocniej zacisnęła palce na rękojeści. Ten na spuście wydawał się skostniały z zimna i obawiała się, czy jej ciało nie zaprotestuje w momencie, gdy będzie musiała podjąć decyzję. Czuła ogromny dysonans. Tak bardzo nienawidziła tej kobiety, że oczami wyobraźni widziała już dymiącą lufę, rozgałęziający się otwór w szybie i padającą na ziemię ofiarę. Była jednak policjantką i nie mogła strzelić w plecy bez ostrzeżenia. Chociaż…

Poczuła gwałtowną potrzebę załatwienia tej sprawy raz na zawsze. Zmazania wszystkiego, co złe, wyrzucenia z pamięci. Przecież gdyby pociągnęła za spust, z pewnością by s ię z tego wykpiła. Wszyscy stanęliby po jej stronie. Zrozumieliby. Biuro Spraw Wewnętrznych nie drążyłoby tematu, a jeśli nawet to – do jasnej cholery – ta suka celowała do jej faceta z broni palnej.

Powinnam była to zgłosić – pomyślała. Wystarczyło wyjąć telefon i wybrać numer. Powiedzieć, jak wygląda sytuacja. Nawet nie musiała dzwonić do Czarneckiego. W tej sytuacji, gdy życie policjanta na służbie było zagrożone, i tak wysłaliby posiłki automatycznie. Całą pieprzoną armadę radiowozów. Tylko czy wtedy nie zamknęłaby sobie drogi do…

Kolejne krople wpadły jej do oczu. Zaburzyły widzenie. Mrugnęła kilkakrotnie, bo tylko tyle mogła zrobić. Strzelić, nie strzelić? Nie mogła uwolnić się od tej myśli. Krążyła nad nią jak sęp nad dogorywającym truchłem. Korciło ją okrutnie. Wystarczył jeden ledwo zauważalny ruch palca wskazującego i byłoby po kłopocie. Problem by zniknął, a ten chory trójkąt odszedłby w zapomnienie. Igor znów byłby tylko dla niej.

Kurwa – zaklęła w myślach. Pociągnęła nosem. Poczuła, że w jej oczach zbierają się łzy. Jakby tego wszystkiego było mało. Pistolet zaczął ciążyć jej w dłoniach, które z wysiłku już drżały. Musiała podjąć decyzję. Może celować w bark? Tylko co, jeśli nie trafi, a wtedy to Jagna naciśnie spust? Nawet instynktownie, tak po prostu, też strzeli, kula trafi Brudnego w serce albo głowę. Przecież nigdy by sobie tego nie wybaczyła.

Lekko naparła na spust, ale się wycofała. Kolejna kropla dostała się do oka, rozmazując obraz. Zmieszała się z napływającymi łzami. Gwałtownie zamrugała, aby pozbyć się nadmiaru wilgoci, za plecami znów huknął potężny grzmot. Wtedy sytuacja przybrała nieoczekiwany obrót.

* * *

– Ty sukinsynu – syknęła Jagna. Jej usta wykrzywiły się w grymasie, który upodobnił ją do wiedźmy. Jej oczy płonęły z wściekłości.

Brudny nie odpowiedział. Przyglądał się jej, próbując wysondować, do czego może się posunąć. Zwykle prawidłowo potrafił ocenić potencjalny ruch przeciwnika, ale tym razem nie postawiłby na siebie złamanego grosza. Zachowanie Witos stawało się coraz bardziej nieracjonalne. Nienawiść do niego, a zwłaszcza do Julki, przesłoniła jej zdrowy rozsądek i obawiał się, że emocje mogą wziąć górę, co gorsza, nagle do niego dotarło, że w głowie partnerki może trwać ta sama burza. Dwie boleśnie zranione kobiety z palcami na spustach pistoletów – to istotnie nie wróżyło nic dobrego. Ostrobramski też to chyba rozumiał, bo od kilku sekund stał w tej samej pozycji, z ręką na wpół wyciągniętą w stronę Jagny, milcząc jak grób.

Gdy Jagna na chwilę uwolniła jedną dłoń, aby wytrzeć łzy, a pistolet osunął się kilka centymetrów niżej, Brudny pomyślał, że to jest ten moment. Gdy już miał zareagować, Jagna znów gwałtownie chwyciła broń w dwie ręce. Wycelowała w sam środek jego klatki piersiowej.

– Nie myśl, że znów mnie oszukasz! – warknęła. – A nawet jeśli ta suka tam stoi, to mam to gdzieś. Moje życie i tak jest już gówno warte. Zawsze takie było.

– Nikt tu nie chce strzelać – zaryzykował Brudny. – Twój wuj może potwierdzić, że ona tam jest, ale jestem pewny, że też chciałaby załatwić to polubownie. Wystarczy, że odłożysz… – Brudny zerknął na gospodarza …odłożycie broń i się poddacie. Nikt nie ucierpi i wszyscy wyjdziemy stąd w jednym kawałku.

– On ma rację – rzucił Wadim i powoli położył pistolet na ławę. – Jaguś, proszę cię. To ja jestem za to wszystko odpowiedzialny. I niczego nie żałuję. Wy byłyście wtedy tylko dziećmi…

Brudny spojrzał na swojego walthera. Wystarczyło się pochylić nad blatem stołu, aby znalazł się w jego rękach. Zrobił delikatny ruch w tę stronę.

– Ani mi się waż! – syknęła Jagna. – Myślisz, że uwierzę w te brednie? Cokolwiek by się stało, i tak jestem skończona. Przez ciebie, Igor. Przez ciebie i tę twoją dziwkę. Naprawdę nie mogłeś odpuścić chociaż ten jeden jedyny raz?

Trudno było polemizować z tak postawionym pytaniem. Było równie głupie jak sytuacja, w której właśnie się znajdowali. Był gliną i na tym polegała jego robota. Ścigać przestępców. I nie odpuszczać.

– Po prostu opuść broń – niemal szepnął.

– Pierdol się, Igor! Naprawdę myślałam, że jesteś inny. Naprawdę uwierzyłam, że jesteś facetem z krwi i kości. I że w życiu może mnie spotkać jeszcze coś dobrego. A ty… ty… tu musiałeś to wszystko spieprzyć.

– To nie tak miało wyglądać…

– Żebyś, kurwa, wiedział! I wiesz co? Mam cholerną ochotę wpakować ci kulkę prosto w ten zdradziecki łeb. Za to, jakim jesteś fałszywym sukinsynem.

Brudny przysłuchiwał się Jagnie w osłupieniu. Bredziła. Nie potrafiła spojrzeć na całą sprawę obiektywnie, wszak to ona od początku robiła wszystko to, o co w tej chwili oskarżała jego. Zrozumiał, że gorzej już być nie może. Emocje wzięły górę i od tej pory jakakolwiek logika przestała obowiązywać.

– Zrobiłabym dla ciebie wszystko, ale ty w ogóle mnie nie zauważałeś – ciągnęła Witos. – Nawet wtedy, w Egipcie, w apartamencie, tak naprawdę byłeś zimny jak lód. Najpierw dałeś nadzieję, a potem brutalnie mi ją odebrałeś. Nie masz pojęcia, ile nocy przez ciebie przepłakałam, ile wylałam łez. Kochałam cię, a ty mnie zdradziłeś. Jesteś taki sam jak wszyscy! Jesteś potworem!

Brudny ukarał się w myślach za swoją pychę. Jednak mogło być gorzej i teraz patrzył w przyszłość z coraz większą trwogą. W ciągu tych dwudziestu lat w policji ścierał się z różnej maści bandytami i zwykle, nawet jeśli sytuacja wydawała się beznadziejna, wiedział jak reagować. Ale teraz? Zraniona kobieta nagle wyrosła na przeciwnika nie do pokonania. Co on miał jej, do jasnej cholery, powiedzieć?

– Jagna… – zaczął, ale wtedy zauważył nad jej ramieniem jakiś ruch. W chłostanej deszczem szybie trudno było dostrzec detale, ale po chwili miał już pewność. Julka nie była sama.

– Tylko na tyle cię stać? Tylko tyle masz mi do powiedzenia?

W oczach Witos widać było obłęd. Ona już nie myślała logicznie. Pragnęła konfrontacji. Jakiejkolwiek. Szukała pretekstu, aby eksplodować, spuścić ze smyczy wszystkie swoje demony.

I wtedy zrozumiał, co dzieje się za szybą. W jednej chwili poczuł, jakby ktoś wbił mu w serce końską dawkę adrenaliny. Zareagował instynktownie. Rzucił się na ławę, chwycił broń i przeturlał się na podłogę. Padły strzały i posypało się szkło.

* * *

Trafiła ją. Była tego pewna, ale zanim się zorientowała, potężna siła cisnęła ją na szybę. Naruszone przez pocisk szkło pod naporem jej ciężaru rozsypało się w drobny mak, a jego fragmenty pokaleczyły jej twarz. Świat zawirował, obraz rozmył się jeszcze bardziej, mimo to instynktownie skuliła się w kłębek. Kły rozjuszonego rottweilera wbiły się w jej przedramię w próbie rozerwania gardy. Poczuła gwałtowne szarpnięcie, a chwilę później następne, tym razem ból rozlał się poniżej kolana. Krzyknęła, bo szczęki zacisnęły się z mocą imadła, haratając kość, ale gdy zdała sobie sprawę, że wciąż trzyma w dłoni swojego glocka, odważyła się unieść głowę i wycelować. Werandą znów targnęła seria wystrzałów. Poczuła na twarzy ciepłą krew, a po chwili owłosione cielsko przygniotło jej twarz. Usłyszała ostatnie uderzenia serca.

– Julka! – poniósł się głos Igora. Odnosiła wrażenie, że jej imię dobiega spod ziemi. – Julka, Julka. Nic ci nie jest?

Świat wciąż wirował. Wiatr wdzierał się do przeszklonego tarasu, szarpiąc liśćmi doniczkowych palm i kwiatów, dął, wył, deszcz tłukł w dach i zacinał przez wybitą szybę, wszystko jakby z oddali, wygłuszone przez huk wystrzałów i ból rozsadzający bębenki w uszach.

– Żyję – jęknęła, gdy cielsko psa zsunęło się z jej twarzy. Przed oczami zamajaczyła twarz partnera. – Zawsze, kurwa, to samo, auaaaa! – wrzasnęła, gdy wstając, próbowała podeprzeć się ramieniem.

– Nic ci nie będzie. Podniosę cię i przeniosę do salonu.

– Nie! – syknęła, gdy podjął próbę. Ból w przedramieniu był nie do wytrzymania. Zerknęła na nogę. Ona też ucierpiała. Poszarpane dżinsy ukazywały rozległe rany, które mocno krwawiły. Obok wciąż dyszała druga z bestii.

Poczuła zawroty głowy, zrobiło jej się słabo, a niewyraźny obraz twarzy Brudnego rozmazał się jeszcze bardziej. Zamknęła oczy, odnosząc wrażenie, że zapada się w otchłań. Słyszała, że do niej mówi, czuła na ciele jego ciepłe dłonie, kilka razy jęknęła z bólu, gdy zakładał prowizoryczne opatrunki na najbardziej krwawiące rany. Otworzyła powieki, ale niczego już nie zobaczyła. Tylko ciemność. Tylko bezbrzeżny mrok.
===LxciECQWZVZiUGJTYgg+BzEBZwYwVTdRYVI2ADYOaFlpXj1cZVA=

Rozdział 51

Brudny ułożył Zawadzką na narożniku wewnątrz salonu i pospiesznie przeszukał kieszenie jej kurtki. Zaklął, gdy okazało się, że jej smartfon na samym środku wyświetlacza ma wielką dziurę po kle rottweilera. Rzucił go na sofę i nerwowo rozejrzał się w poszukiwaniu swojego telefonu. Pamiętał, że opróżnił kieszenie, a Jagna wyniosła zawartość gdzieś do salonu. Nie miał jednak pojęcia, gdzie mogła ukryć jego rzeczy, więc zrezygnował z poszukiwań i czym prędzej ruszył na taras.

Wpadł do środka, nie bacząc na ewentualne niebezpieczeństwo. Jagna leżała na sofie. Wszędzie wokół była krew. Błędnym wzrokiem wodziła po przeszklonym suficie, jej wuj klęczał na podłodze i podtrzymywał ją za kark, a Olga, która pojawiła się na miejscu zaraz po strzelaninie, próbowała zatamować krwawienie na wysokości piersi. To ona musiała wypuścić psy z kojców.

– Trzeba zadzwonić po pomoc – oznajmił, gdy podszedł do całej trójki. W tej samej chwili ciałem Jagny targnęły spazmy i zwymiotowała krwią. – Dostała w płuco, więc nie zostało jej wiele czasu. Gdzie mój telefon?

Ostrobramski z początku go zignorował, jakby go w ogóle nie usłyszał. Jazgot był tak głośny, że nie można było tego wykluczyć, więc Brudny powtórzył, niemal wykrzykując im pytanie nad uchem. Dopiero wtedy krępy gospodarz podniósł wzrok.

– Karetka już jedzie – rzucił. – Ale jeśli Jagienka umrze, zabiję was oboje – dodał i z powrotem skupił uwagę na walczącej o życie kobiecie.

Brudny cofnął się o krok i omiótł spojrzeniem wnętrze werandy. Przy jednym z foteli w kałuży krwi leżały dwa masywne rottweilery, jeden wciąż dyszał i kwilił, drugi już się nie ruszał. Na zewnątrz wciąż lało jak z cebra, psy wściekle ujadały, a otwarte skrzydła jednego z kojców tłukły się pod naporem szalejącego wiatru, wydając przy tym charakterystyczny metaliczny odgłos. Gdy upewnił się, że na podwórzu nie grasują kolejne zwierzęta, z powrotem przeniósł wzrok na Jagnę. Wciąż oddychała, ale z każdym głębszym wdechem kasłała krwią. Nie był pewny, jak powinien zareagować. Po raz pierwszy był w tego typu sytuacji. W czasie jego dotychczasowej kariery wszystko było zwykle biało-czarne. Zbir był zbirem i na palcach jednej ręki mógłby policzyć momenty, gdy nachodziły go wątpliwości, jak powinien postąpić. Teraz nie miał zielonego pojęcia, zwłaszcza że między nogami gospodarza leżał glock należący do Jagny. Zdążył zrozumieć, że ta trójka jest sobie bardzo bliska i raczej trudno byłoby z nimi polemizować co do tego, kto ponosi odpowiedzialność za taki, a nie inny finał. Nie wątpił jednak, że groźbę Ostrobramskiego należy potraktować serio. O tym facecie wiele dało się powiedzieć, ale na pewno nie to, że rzuca słowa na wiatr.

Gdy Jagna po raz kolejny zapluła się krwią, poczuł nagły przypływ wyrzutów sumienia. Jakkolwiek była zaangażowana w całą tą sprawę z morderstwami, tak naprawdę to ona była ofiarą, a wydarzenia sprzed lat musiały odcisnąć straszne piętno na jej psychice. Wciąż była młoda. Bez wątpienia szukała w życiu szczęścia. On znów brutalnie ściągnął ją na ziemię. Poczuł wewnętrzny przymus, aby się do niej zbliżyć. Ostrobramski z córką wciąż próbowali zatamować krwawienie. Prawie wszystko wokół było we krwi.

Brudny złapał z nią kontakt wzrokowy. W jej oczach widać było bezbrzeżny żal. Zawód, smutek, rozgoryczenie. Niemal wylewały się z niej, uchodziły wraz z życiem.

– Nie strze… liłabym… – wyjąkała, wtedy z jej ust znów pociekła krwawa piana.

– Wiem, Jagna, wiem. Przepraszam – odparł, bo nic innego nie przyszło mu do głowy. W tle poniósł się sygnał nadjeżdżającego ambulansu. – Ale wyjdziesz z tego – dodał z nadzieją. – Słyszysz? Pomoc już jedzie. Zaraz tu będą i…

Zamilkł, gdy Jagna charknęła, zwymiotowała krwią, a chwilę później zwiotczała. Jej oczy zastygły wpatrzone w niego, klatka piersiowa zamarła w bezruchu, a serce przestało bić. Przez rozbitą szybę na werandę wdarł się silny podmuch wiatru.

Brudny zamknął oczy. Przełknął ślinę. Czuł złość, gniew, ale przede wszystkim wstyd. Słyszał lament Olgi Korneluk, bezcelowe próby nawiązania kontaktu z Jagną, prośby, błagania. Odgłos syreny karetki był bardzo donośny. Musiała stać już pod bramą. Pomyślał, że wciąż jest jeszcze szansa na reanimację, ale gdy tylko zrobił krok w tył, kątem oka dostrzegł, że pistolet, który leżał pomiędzy nogami Ostrobramskiego, zniknął. Zanim się obejrzał, znów znalazł się na muszce.

– Zabiłeś ją, sukinsynu! – wykrzyczała Olga. W jej podpuchniętych od płaczu oczach tlił się obłęd. – Zabiłeś ją i teraz…

Padł strzał. Kula utkwiła w suficie, tynk posypał się Brudnemu na głowę. To był ułamek sekundy, ale w mig zrozumiał, że swoje życie zawdzięcza Ostrobramskiemu, który w ostatniej chwili zamachnął się dłonią i wytrącił broń z ręki swojej córki.

– Ona ma jeszcze szanse – oznajmił Igor, gdy mężczyzna schylił się po leżącego na ziemi glocka. Facet znów zerknął na pusty fotel. Jakby szukał przyzwolenia. – Proszę tego nie robić. Zaraz będą tu ratownicy. Zabiorą ją.

Ostrobramski nie reagował. Chwycił pistolet i podniósł się z kolan. Spojrzał na Brudnego i powoli zaczął unosić broń. Igor nacisnął spust w ostatnim momencie. Raz, drugi, trzeci. Na podłogę werandy znów polała się krew.
===LxciECQWZVZiUGJTYgg+BzEBZwYwVTdRYVI2ADYOaFlpXj1cZVA=

Rozdział 52

Julka stanęła przed lustrem i przez dłuższą chwilę tępo wpatrywała się w swoje odbicie. Gdy dostrzegła, że za moment się rozpłacze, odwróciła wzrok i zakryła usta. Nie pomogło i kilka sekund później znów się rozkleiła.

Tym razem nie miał jej kto przytulić, nie miała wsparcia, czuła się potwornie samotna. Ale czy ktoś jeszcze będzie chciał taką szkaradę?

Siedem ran ciętych i cztery szarpane, w sumie dwanaście szwów na policzkach, brodzie i czole i dwadzieścia sześć na przedramieniu i łydce. Blizna po oparzeniu jawiła się przy nich niczym nic nieznaczące znamię. Szwy na twarzy wyglądały koszmarnie, a lekarz powiedział jej wprost:

– Rany się zabliźnią, ale ślady pozostaną. Zwłaszcza w tych dwóch miejscach. – Wskazał palcem na brodę i policzek. – Jeśli chciałaby pani się ich pozbyć, to sugeruję wizytę w dobrej klinice chirurgii plastycznej.

Tylko skąd ona miała wziąć na to pieniądze? Co prawda Czarnecki już zapowiedział, że dołoży wszelkich starań, aby otrzymała wsparcie ze strony komendy, ale przecież dopiero co zaczynało się śledztwo w sprawie wydarzeń w domu Ostrobramskiego. Biuro Spraw Wewnętrznych analizowało wydarzenie punkt po punkcie, minuta po minucie i nic nie wskazywało, że tym razem będzie potraktowana ulgowo. Co prawda w tej kwestii mogła liczyć na Igora, który już złożył zeznania i wyraźnie podkreślił, że jej decyzja o użyciu broni była nie tylko uprawniona, ale w tym danym momencie absolutnie konieczna, jednak wedle informacji, które do niej dotarły, prokurator wcale nie zamierzał odpuścić. I miał ku temu argumenty, począwszy od faktu ponownego złamania procedur, kończąc na tym, że podjęli się przeprowadzenia akcji w momencie, gdy sprawa porwania Hassana została już Czarneckiemu odebrana.

I tak naprawdę wszystko to miałaby w dupie, gdyby nie jeden podstawowy fakt. Nadkomisarz Julia Zawadzka została z tym wszystkim całkiem sama.

Owszem, gdy leżała w szpitalnym łóżku, przychodzili do niej w odwiedziny regularnie Czarnecki, Kruszwica, Borucka, nawet Czyż i Obojko. Przynosili kwiaty i czekoladki, pytali o zdrowie i oferowali wszelką możliwą pomoc. Miała jednak wrażenie, że to wszystko przypomina jakiś groteskowy teatr, że ci ludzie chcą udowodnić samym sobie, że tak właśnie powinien działać zespół, że nie można zostawiać kompana w potrzebie, że między opuszczeniem posterunku a wyjściem do kina należy znaleźć tę jebaną godzinę, aby pokazać, że się pamięta o małym, paskudnym potworku Frankensteina, który nie dość, że jest pokiereszowany, jakby wpadł pod kombajn, to jeszcze wisi nad nim postępowanie prokuratorskie i gniew samego ministra. Niestety, ale właśnie tak widziała to góra i Czarnecki nie omieszkał Julce o tym przypomnieć.

– Musisz być gotowa na najgorsze, bo góra jest wściekła. Zresztą musimy przygotować się na to wszyscy – oznajmił, gdy pewnego dnia przyszedł do niej sam. – Dla nich nie liczy s ię to, że udało się rozwikłać sprawę seryjnego mordercy, a jedynie fakt, że nie udało się uratować Mohameda Hassana.

– Co się z nim stało?

– To, co z resztą ofiar Ostrobramskiego. Zabijał je w wyjątkowo wyrafinowany sposób, wpuszczając do ich żołądka dziesiątki karaczanów. Owady dosłownie żywcem zjadały ich od środka. Nie jestem sobie w stanie wyobrazić cierpienia, jakiego ci nieszczęśnicy musieli doświadczać, zanim ostatecznie wyzionęli ducha.

– Chryste…

– Po wszystkim usuwał karaczany, a następnie resztki wnętrzności, mózg, w końcu zwłoki poddawał ostatecznej mumifikacji. W specjalnie przygotowanej do tego piwnicy odnaleźliśmy trzynaście takich ciał. Według ekspertów świetnie zakonserwowanych. A wszystko to działo się w niepozornym domku nad jeziorem Niesłysz, w niewielkiej miejscowości o nazwie Niesulice. Prawie żadnych sąsiadów, łatwy dostęp do jeziora, gdzie pozbywał się resztek niepotrzebnych tkanek. Zaplanował to sobie bardzo skrupulatnie.

– Jaki miał w tym cel?

– Bredził, że chciał oczyścić świat z podłości, ukarać winnych, których widział we wszelkiej maści Arabach, głównie Egipcjanach. Psychiatrzy stwierdzili u niego kilka schorzeń, ale przede wszystkim rozdwojenie jaźni, które bardzo pogłębiło się po wydarzeniach w Egipcie. Ale tę historię już chyba znasz…

Owszem, znała. Już dzień po tym, jak lekarze ją pozszywali, odwiedził ją Igor. Sama nie była pewna, czy tego chce, bo nie mogła pozbyć się żalu, który w sobie nosiła. Podświadomość wciąż podsuwała jej wulgarne obrazy i choć starała się z tym walczyć, nie była w stanie nad tym zapanować. Może po prostu nie umiała wybaczyć? Kiedyś, w jakimś babskim periodyku, wyczytała, że raz zdradzona kobieta do końca życia czuje się zdradzona, na to zaś nie ma lekarstwa, a każdy nowy facet to tylko plaster na ropiejącą ranę, niemożliwą do zagojenia, choć niewidoczną, bo na sercu.

Brudny przyniósł jej ogromny bukiet kwiatów. Postawił go na szafce nocnej, bo tak mu kazała. Widziała w jego oczach, że czuje się winny, ale nie chciała słuchać jego tłumaczeń, a przynajmniej nie teraz, gdy wyglądała jak maszkara.

– Julka… – zaczął niepewnie, jak nie on. Chyba po raz pierwszy widziała, że zaszkliły mu się oczy.

– Nie teraz. Nie mogę. Nie jestem na to gotowa – odparła. – Po prostu opowiedz mi, co tam zaszło.

Brudny zrelacjonował jej ze szczegółami przebieg wydarzeń i wszystko, co zdołał ustalić krótko po tym, jak Julka straciła przytomność. Jagnę Witos ostatecznie udało się odratować, podobnie Wadima Ostrobramskiego, którego Igor zmuszony był postrzelić aż trzykrotnie, aby ostatecznie powstrzymać jego gniew. Ramię, obojczyk, udo. Celował, aby nie zabić. Potem w domu pojawili się ratownicy i inni policjanci i wszyscy zabrali się do roboty. Brudny pojechał karetką wraz z Julką i rzeczywiście, choć jakby przez mgłę, kojarzyła jego twarz, gdy się nad nią pochylał i trzymał ją za rękę.

– Proszę wracać do domu. Zajmiemy się panią komisarz. Jej obrażenia nie zagrażają życiu, choć czeka nas sporo pracy – poinformował go lekarz, który chwilę później zatrzasnął mu drzwi sali operacyjnej przed nosem. Brudny jednak nigdzie nie pojechał. Spędził noc w szpitalu.

– Możesz przez jakiś czas tu nie przychodzić? – zapytała, gdy skończył referować jej ostatnich kilkanaście godzin.

– Ale…

– Muszę pobyć sama. Akurat ty chyba powinieneś to zrozumieć.

Przytaknął, westchnął, wstał i wyszedł. Wtedy ona znów się rozryczała.

Dziś, po blisko dziesięciu dniach w szpitalnym łóżku, w końcu otrzymała wypis. Nie chciała, aby ktokolwiek po nią przyjeżdżał. Najpierw musiała załatwić jeszcze jedną sprawę.

– Pani Witos zgodziła się panią przyjąć – oznajmiła jej pielęgniarka, którą poprosiła o przysługę. – Tylko proszę mieć na uwadze, że pacjentka wybudziła się dopiero trzy dni temu. Wciąż jest słaba i powinna odpoczywać.

– Nie zajmę jej wiele czasu.

Julia stanęła przed drzwiami do izolatki z duszą na ramieniu. Bała się widoku, który ujrzy, tak samo tego, co może usłyszeć. Nie mogła jednak inaczej, to było silniejsze od niej. Wsparta o kulę, nacisnęła klamkę i otworzyła drzwi, a potem pokuśtykała do jedynego łóżka w szpitalnej sali. Jagna Witos leżała podłączona do rurek. Była przytomna. Blada, wychudzona, bez grama makijażu nie wyglądała już tak atrakcyjnie, jak ją zapamiętała, i Julka pomyślała, że można by ją pomylić z jakąś narkomanką. Gdy ich spojrzenia spotkały się, rytmiczne odgłosy aparatury medycznej odrobinę przyspieszyły. Na szczęście nie na tyle, aby wzbudzić alarm w dyżurce.

– Jak się czujesz? – Zawadzka przysiadła na krześle. Chciała jakoś zacząć tę rozmowę, ale nie do końca wiedziała jak.

– Jak wi…dać – wychrypiała Witos.

Komisarz przeniosła wzrok na okno na podwórze. Czuła potworny dysonans, wszak jeszcze niedawno chciała tę kobietę zabić. I omal jej się to udało. Teraz Jagna nie budziła już w niej takich emocji. Niegroźna, bezbronna, ot zwykła młoda d ziewczyna, która na własne życzenie zniszczyła sobie życie. Jeszcze kilka dni temu marzyła, aby przyjść i jej nawrzucać, ale teraz straciła do tego cały zapał. Wygrała i już nie czuła potrzeby, aby się wyzłośliwiać.

– Co było, to było – zaczęła po chwili refleksji. – Obie wiemy, jak na tym wyszłyśmy. Nie najlepiej.

Witos uchyliła usta, ale ostatecznie tylko sapnęła. Sprawiała wrażenie, jakby zabrakło jej sił, aby wyrazić myśli.

– Nie zabiorę ci wiele czasu, ale chcę, żebyś odpowiedziała na jedno pytanie. Muszę znać prawdę. – Julka pochyliła się, nieco skracając dystans. Spojrzała Jagnie w oczy. Westchnęła. – Igor twierdzi, że nic między wami nie zaszło – ciągnęła. – Że tylko się pocałowaliście, a potem wyprosił cię z apartamentu. Czy to prawda?

Przez kilkanaście kolejnych sekund ciszę wypełniało jedynie pikanie kardiomonitora. Gdzieś z podwórza przebił się sygnał karetki, a na parapecie za oknem przysiadł gołąb. Zagruchał, a potem odleciał.

– To dla mnie bardzo ważne. Powiedz prawdę. Do czego między wami doszło?

– Nie u…fasz mu?

W tonie Jagny dało się wyczuć nutkę szyderstwa. Jej zapadnięte policzki stężały, a oczy zalśniły zuchwałym blaskiem. Julka nerwowo przełknęła ślinę. Zaczęła żałować, że w ogóle tu przyszła. Witos zmusiła się, aby unieść głowę kilka centymetrów ponad poduszkę.

– Igor to… – zaczęła, ale zrobiła krótką pauzę. Zamknęła powieki, a kąciki jej ust uniosły się lekko. Julka poczuła ukłucie w sercu. Wtedy Jagna otworzyła oczy. – Igor to… praw…dziwy ogier. Pie…przył mnie jak młot pne…umatyczny. Całą noc.

Julka poczuła, że zapada się w sobie. Jakby jej klatka piersiowa zaczęła się kurczyć pod wpływem nieokreślonej siły, niczym uszkodzony batyskaf na dnie rowu oceanicznego. Uderzyła ją fala gorąca, następnie zimna i znów gorąca. Na moment straciła oddech.

– Wygrałam… – dodała Jagna. – I te…raz będziesz mu… siała z tym żyć.

Dopiero wtedy Zawadzka wzięła głęboki wdech. Jakby jej płuca nagle się odblokowały, a ciśnienie zgniatające jej klatkę piersiową puściło. Zrozumiała, że nie to chciała usłyszeć, że przyszła tu w innym celu. Pragnęła tylko jednej rzeczy na świecie. Aby usłyszeć to, w co wciąż po cichu wierzyła. Nadziei, której kurczowo się trzymała.

Jagna brutalnie sprowadziła ją na ziemię.

– Idź już – wychrypiała Witos.

Julia Zawadzka opuściła pokój w ciszy. Potem się rozpłakała.
===LxciECQWZVZiUGJTYgg+BzEBZwYwVTdRYVI2ADYOaFlpXj1cZVA=

EPILOG

Brudny stał oparty o maskę patrola i palił papierosa.

Przed nim jak okiem sięgnąć roztaczały się rozległe zielone łąki. Pobliski strumyk lśnił odbitymi promieniami słońca, w wysokich trawach spacerowały bociany, a w oddali słychać było silniki pracujących traktorów. Rolnicy po ostatnich szeroko zakrojonych protestach najwyraźniej znów wzięli się do roboty. W powietrzu unosił się zapach wiosennych kwiatów, który przyjemnie drażnił nozdrza.

W pewnym momencie na jego przedramieniu przycupnął barwny motyl. Na końcach skrzydeł miał charakterystyczne kolorowe plamki. Brudny westchnął, bo to był chyba jedyny gatunek, który potrafił nazwać. Rusałka pawik. Zaledwie kilka tygodni temu ten sam motyl przysiadł na ramieniu Julki. Siedzieli wtedy w ogrodzie, popijając kawę. Teraz miał wrażenie, jakby od tamtego momentu minęły wieki. Jeszcze przez chwilę przyglądał się owadowi. Naszła go irracjonalna myśl, że taki to ma spokojne życie. Nawet nie zdaje sobie sprawy, że istnieje. Wtedy znów zakręciło go w nosie i kichnął. Spłoszony motyl czym prędzej umknął i pofrunął na łąki.

– Pieprzone pyłki – mruknął pod nosem, bo od zawsze wiosną chodził zasmarkany. Nie miał pojęcia, na co jest uczulony, bo nigdy nie robił testów na alergeny, ale każdej wiosny musiał przeżywać to samo. Kichał jak opętany.

Zgasił niedopałek w rozmokłej ziemi przy strumieniu i otworzył drzwi od strony kierowcy. Rozsiadł się, spojrzał na siedzenie pasażera. Na pustym fotelu leżały dwie butelki whisky i wino oraz pluszowy delfin, czekolada i jakieś barwiące język lizaki. Od brata usłyszał, że Lenka bardzo je lubi.

Włączył silnik, skręcił kierownicę i zahaczając o strome pobocze, zawrócił w stronę majaczącej na horyzoncie wsi. Pod domem Filipa Trochana zaparkował zaledwie pięć minut później. W pierwszej kolejności uściskał się z bratanicą, którą przytulił tak mocno, że w pewnym momencie przestraszył się, że zrobi jej krzywdę, następnie uściskał się z bratem i jego żoną.

– Chodź. Obiad już czeka. – Filip klepnął go w ramię i pomaszerowali ogrodem na drugą stronę domu. Tam, na tarasie, stał już suto zastawiony stół. Obok dymne znaki puszczał rozgrzany grill. – Mamy kiełbasy, kaszankę, karkówkę, kurczaka i… ogólnie niczego nie brakuje.

Przez ostatnie dwa tygodnie Brudny praktycznie nie wychodził z hotelu, więc te kilka godzin wyglądało, jakby po drodze się zagubił i nieopatrznie przeszedł na drugą stronę lustra. Rozmowy, śmiechy, gdakanie kur, miauczenie kota, szum drzew, szczęk sztućców, skwierczenie kiełbasek, brzęk kieliszków – cała ta feeria dźwięków i odgłosów zlewała mu się w głęboko irracjonalny harmider czegoś, co nazywało się życie. Z czego on na własne życzenie na dwa ostatnie tygodnie zrezygnował.

– Na czas postępowania masz wolne – oznajmił mu Czarnecki dzień po akcji w domu Ostrobramskiego. – Uporządkujcie sprawy z Julią. Żal patrzeć na to… – Westchnął. – Zresztą co ja cię będę pouczać. Jesteś dorosłym facetem i chyba wiesz, co powinieneś zrobić.

Na dwa tygodnie otrzymał pokój w hotelu „Pod Dębem” – tym samym, w którym zatrzymał się w czasie swojej pierwszej wizyty w mieście przed czterema latami. Do tego czasu komenda miała mu zorganizować jakieś mieszkanie, ale wątpił, aby kiedykolwiek do tego doszło. Poważnie zastanawiał się nad przeniesieniem z powrotem do Warszawy, bo nie wyobrażał sobie pracy w jednym wydziale z Julką. Straciła do niego zaufanie. Skreśliła go. Po prostu wyrzuciła go ze swojego życia.

– Ufasz jej zamiast mnie? – dopytywał, nie mogąc uwierzyć w brednie, które mu opowiada. Kłótnia wybuchła już pierwszego dnia po jej powrocie do domu. W kółko powtarzała tylko to, że na pewno pieprzył się z Jagną i ma na to dowody. Kompletnie się na tym punkcie zafiksowała.

– Nie ufam żadnemu z was – odwarknęła.

– Przedstaw choć jeden dowód na poparcie tych absurdalnych zarzutów.

– Proszę bardzo!

Musiała być przygotowana się do tej rozmowy, bo chwilę później na jego twarzy wylądowały bokserki, które kilka dni wcześniej Jagna wcisnęła mu w dłoń przed komendą.

– Wyobraź sobie, że dalej cuchną tą szmatą. Możesz je sobie zabrać z całą resztą! – wrzasnęła i uciekła do sypialni. Słyszał, jak szlocha.

Na nic zdały się tłumaczenia, że zarzuty nie mają nic wspólnego z prawdą. Julka nie pozwoliła sobie przemówić do rozsądku, a Igor pokrętnymi tłumaczeniami w jej oczach jedynie się pogrążył. No bo jak wyjaśnić zranionej kobiecie, że zmuszony do przenocowania w apartamencie koleżanki z roztargnienia zostawił w łazience bokserki, a ona później zapakowała je do własnej walizki i perfidnie wykorzystała, aby ich poróżnić? Do tego roztrzęsionej, psychicznie pokiereszowanej i fizycznie oszpeconej. Mógł sobie tylko wyobrażać, jak Jagna z pełną premedytacją psika materiał swoimi perfumami. Nie za mocno, aby nie wzbudzać podejrzeń, nie za lekko, aby woń jednak była wyczuwalna. Wobec takiego „dowodu” winy trudno było się obronić, zwłaszcza gdy druga strona nie myślała racjonalnie, gdyż kierowała się wyłącznie emocjami. Tylko czy mógł Julkę za to winić? Niechętnie musiał przyznać, że gdyby od początku niczego przed nią nie ukrywał, to dziś zapewne nie byłoby problemu. Dalej byliby razem.

Nie mając wyjścia, zabrał swoje rzeczy i przeniósł się do hotelu, w którym zamknął się na najbliższe dwa tygodnie z jamesonem i filmami z Brudnym Harrym. Zasłonił okna, a wychodził tylko wtedy, gdy naprawdę musiał albo gdy chciał postrzelać na przyległej do hotelu strzelnicy. Nie przyjmował żadnych gości, nie odbierał telefonów, z wyjątkiem tych od Czarneckiego, który zdawał mu relację z toczonego postępowania i wyników śledztwa dotyczącego Ostrobramskiego. Ten ostatni został przesłuchany zaraz po tym, gdy lekarze uznali, że to możliwe.

– Wziął całą winę na siebie – relacjonował inspektor. – Przyznał, że w dwa tysiące jedenastym zamordował trzech mężczyzn w Hurghadzie, kolejno: dwudziestoczteroletniego Michała Darskiego, dwudziestotrzyletniego Sajida Fattaha i dwudziestoletniego Jasira Nabila. Wszyscy trzej mieli dopuścić się brutalnego gwałtu na jego córce Oldze oraz Jagnie, które spędzały wakacje, a zarazem dorabiały jako animatorki i rezydentki w jednym z hoteli, z którymi Ostrobramski podpisał umowę na wynajem pokoi dla klientów swojego biura. Nie mogąc liczyć na pomoc ze strony władz, postanowił wymierzyć sprawiedliwość osobiście.

– Podobno psychiatrzy stwierdzili u niego poważne zaburzenia…

– Zgadza się. Mamy już pełną historię choroby. To w ogóle bardzo ciekawy przypadek. Także dla psychiatrów.

Czarnecki przesłał mu całą dokumentację, z której wynikało, że Wadim Ostrobramski naprawdę nazywał się Jan Szymański i zmienił swoje dane osobowe po opuszczeniu Wojewódzkiego Szpitala Specjalistycznego dla Nerwowo i Psychicznie Chorych w Ciborzu, do którego trafił krótko po tym, gdy w jego rodzinie wydarzyła się tragedia. Problemy z wyimaginowanym przyjacielem przejawiał już wcześniej, ale rodzice Jerzy i Maria Szymańscy przez długi czas je bagatelizowali, bo zachowanie syna uważali za niegroźne wygłupy. Dopiero śmierć matki, którą w afekcie zamordował ojciec, gdy przyłapał ją na zdradzie, sprawiła, że specjaliści z placówki, do której trafił niepełnoletni Jan, dostrzegli problem. A ten był poważny, bo trauma, jakiej doświadczył chłopak, prawdopodobnie doprowadziła do pogłębienia wcześniej niestwierdzonej, a co za tym idzie nieleczonej choroby, co wyraźnie wykazały kolejne wyniki testów psychologicznych. Ostatecznie lekarze orzekli, że Jan spełnia wszystkie warunki, aby uznać, że cierpi na dysocjacyjne zaburzenie tożsamości prowadzące do wystąpienia przynajmniej dwóch niezależnych od siebie jaźni, innymi słowy rozdwojenie osobowości. Ich notatki były o tyle ciekawe, że chłopak – poza samą chorobą – wykazywał niesamowicie wysoki iloraz inteligencji i zdolność adaptacji do nowych warunków, niebywałą pamięć i umiejętność szybkiego uczenia się, w tym nadzwyczajny wręcz talent do przyswajania przedmiotów ścisłych oraz – co jest niezwykle rzadkie przy tego typu zaburzeniach – zdawał sobie sprawę ze swojej choroby, a nawet po czę ści potrafił kontrolować obie osobowości. Jedną z nich był przyjaciel z dzieciństwa, którego Janek nazywał profesorem.

– Po zmianie imienia i nazwiska Jan, już jako Wadim Ostrobramski, rozpoczął nowe życie – tłumaczyła mu Elżbieta Pałka. Zmusił się, aby do niej zadzwonić, bo to był jej konik. W Polsce trudno było o lepszego eksperta od psychopatów. – Przyznał, że podjął taką decyzję, gdyż pragnął odciąć się od ojca, którego szczerze nienawidził i z którym nie chciał mieć nic wspólnego. W każdym razie radził sobie nieźle. Dość szybko poznał przyszłą żonę, założył firmę, trenował boks. Krótko później na świat przyszła Olga. Przez lata nic nie wskazywało na to, że choroba może w negatywny sposób wpłynąć na jego codzienne funkcjonowanie. Niestety, Ostrobramskim nie było dane żyć szczęśliwie, bo po dwunastu latach małżeństwa żona dowiedziała się, że ma raka trzustki. Zmarła po czterech miesiącach od postawienia diagnozy, co mogło stać się iskrą, która na nowo rozpaliła ogień choroby. Bez wątpienia roznieciły go jednak wydarzenia z dwa tysiące jedenastego. Wtedy trauma wróciła ze zdwojoną siłą, a krzywda, która spotkała jego córkę i Jagnę, przypomniała mu tę, której z rąk ojca doznała jego matka. W przeciwieństwie do Jerzego nie zadziałał jednak w afekcie. Był na to zbyt inteligentny. Cierpliwie wszystko zaplanował, przygotował, w końcu zrobił to, co uznał za stosowne. Okrutnie zemścił się na oprawcach swoich podopiecznych.

– A potem dopadł Osamę…

– Jak sam przyznał, nie był w stanie normalnie funkcjonować ze świadomością, że dwaj policjanci zamiast pomóc zmaltretowanym ofiarom, wykorzystali je, a następnie zostawili na śmierć. Czekał na dogodną okazję i gdy ta się nadarzyła, podszył się pod jakąś majętną, szukającą miłości kobietę i zwabił do Polski Osamę Hamdiego, młodszego pa rtnera kapitana Mohameda Hassana. Zrobił z nim to samo co z tamtymi: najpierw w brutalny sposób torturował, a potem zabił i zalał betonem.

– Wtedy poczuł misję…

– Twierdził, że mordował tych, którzy mieli coś na sumieniu. Ale to raczej bujdy. W życiu nasłuchałam się już podobnych tłumaczeń, które miały na celu wybielenie własnej osoby. On to robił, bo rozsmakował się w zabijaniu. Co oczywiście nie wyklucza traktowania tych zbrodni jako swoistej misji. Takich „misjonarzy” czy „wizjonerów” w świecie kryminologii było już wielu. To zwykle ludzie o bardzo skomplikowanej i złożonej osobowości, a przy tym są niezwykle inteligentni, zorganizowani i pedantyczni w swoim działaniu. Dzięki temu często długo pozostają nieuchwytni.

– Tak jak Wadim.

– On jest doskonałym przykładem. A że był bardzo ostrożny i wykorzystał kryzys imigracyjny, wybierając jedynie skrupulatnie wyselekcjonowane ofiary, przez lata mógł działać w zasadzie bezkarnie. Nie było ich w żadnych rejestrach, nikt nie zgłaszał ich zaginięć, można powiedzieć, że dla nas po prostu nie istnieli. Jego jedynym błędem było zamordowanie Osamy, które jeszcze nie wpisywało się w obraz przyszłej misji. A przecież i tak mało brakowało, aby mu się upiekło. Gdyby nie odezwała się strona egipska, Romek pewnie nie dałby ci tej roboty.

– A on dalej by bezkarnie mordował…

– Zapewne tak. To niezwykle ciekawy przypadek, więc czeka mnie jeszcze sporo pracy. Może za jakiś czas uda mi się stworzyć pełniejszy obraz choroby i motywów, którymi się kierował.

Pozostawała kwestia obu kobiet. W przekonaniu śledczych Jagna i Olga nie mogły nie wiedzieć o tym, co robił Ostrobramski. Na przesłuchaniu jednego z funkcjonariuszy Biura Spraw Wewnętrznych Brudny przedstawił swoją teorię, ale miała sporo luk i opierała się głównie na poszlakach. Tym bardziej interesował go wynik dochodzenia.

– Z tego, co mi wiadomo, nie znaleziono twardych dowodów na to, żeby brały w tym bezpośredni udział – tłumaczył podczas jednej z kolejnych rozmów Czarnecki. – Obie zgodnie odmówiły wyjaśnień, ale poszlaki wskazują, że o wszystkim wiedziały. Jagna dodatkowo próbowała manipulować śledztwem w taki sposób, aby odwrócić uwagę od Ostrobramskiego. Najpierw kierując podejrzenie na Żukowskiego, a potem na Zakiego. Ale to akurat twoje wnioski, które teraz należy tylko poprzeć dowodami.

– Prędzej czy później jakieś się znajdą…

– Niekoniecznie. Tak jak wspominałem, Ostrobramski całą winę wziął na siebie. Przyznał, że podrzucił karaczany do domu Zakiego, potwierdził, że zostawił pod płotem but Hassana i wysmarował jego krwią furtkę. Zeznał nawet, że wynajął tego Rosjanina, aby się ciebie pozbył, bo z racji twoich wcześniejszych dokonań uznał, że jesteś zbyt bystry i możesz dokopać się do prawdy. Trudno to będzie obalić, zwłaszcza że Jagna stanęła wtedy w twojej obronie.

– Nawet jeśli to był jego pomysł, to jestem pewny, że to jej robota. Poza tym wyobrażasz sobie lepsze alibi?

– Taki tok rozumowania jest mi najbliższy, ale to już nie moja sprawa. Niech babra się w tym BSW i CBŚ.

Rzeczywiście, samo śledztwo dotyczące morderstw ostatecznie zostało przejęte przez Centralne Biuro Śledcze. Zwłoki Mohameda Hassana i Osamy Hamdiego wysłano do Egiptu. Wszystko wskazywało na to, że Czarnecki jakoś się z tego wybroni, a wydział nie poniesie poważniejszych konsekwencji. Postępowanie w sprawie użycia broni przez Julkę też obrało dobry kierunek i chodziły słuchy, że Biuro Spraw Wewnętrznych nie będzie dokręcać śruby, wszak szukanie kozła ofiarnego, gdy mieli Jagnę jak na tacy, wydawało się bezzasadne. Niestety, atmosfera w komendzie wciąż była nie do pozazdroszczenia, a Czarnecki nie miał argumentów, aby ją poprawić, nawet jeśli nieoficjalnie brał całą odpowiedzialność na siebie.

– Nigdy w życiu tak bardzo nie pomyliłem się co do człowieka – przyznał się w jednej rozmów Brudnemu. – Jagna wydawała się idealną kandydatką do pracy przy tej sprawie. A nie dość, że omal nie wysadziła całego wydziału, to jeszcze przyczyniła się do…

– To akurat nie twoja wina – uciął Igor.

– I tak czuję się odpowiedzialny za…

– Daj spokój.

Plan Czarneckiego runął jak domek z kart i w wydziale właściwie ostał się jedynie Kruszwica. W obecnej sytuacji trudno było wyrokować, co przyniesie przyszłość, ale w tej kwestii Brudny raczej nie tryskał optymizmem. Praca z Julką, nawet gdyby za jakiś czas doszła do siebie, wydawała się niemożliwa, zresztą obecnie znajdowała się w tak złym stanie psychofizycznym, że jej powrót do pracy w terenie w ogóle stał pod znakiem zapytania. On sam też znalazł się na życiowym zakręcie i musiał uczciwie przyznać, że po prostu nie wie, jaką decyzję podjąć, bo każda wydawała mu się zła. Gdyby tylko mógł cofnąć czas, odmówić wyjazdu do tego cholernego Egiptu? A przynajmniej mieć więcej odwagi, aby niczego przed Julką nie ukrywać…

Pizda z ciebie – pomyślał, gdy Filip poszedł do barku po drugą flaszkę woodforda. Siedzieli sami, pod gwiazdami, w niemal kompletnej ciszy, zakąszając kolejne drinki resztkami z grilla. Anna i Lenka już dawno spały.

– Polej.

Brat wręczył mu butelkę. Brudny wyjął korek i napełnił szklanki. Zapalił. Przez dłuższy moment milczeli, wpatrując się w gwiazdy.

– Kochasz ją? – zagaił w końcu Filip. Igor odpowiedział dopiero po chwili refleksji.

– Sam już nie wiem, czy ja się do tego nadaję.

– Do czego?

– Do związków, do miłości. Zwał, jak zwał. – Brudny zaciągnął się i odchylił głowę do tyłu. Przez ponad minutę znów wpatrywał się w gwiazdy. – Nie wiem, po prostu nie wiem. Chyba jestem już na to za stary.

– Za stary na miłość?

– Nie lubię tego słowa. Jest takim zręcznym wytrychem do wszystkich drzwi.

– Jakim wytrychem? Do jakich drzwi? – Trochan aż poderwał się z leżaka. – Co ty w ogóle pierdolisz, Igor? Kochasz Julkę czy nie? To bardzo proste pytanie.

Brudny zaciągnął się po raz ostatni i zgasił peta w popielniczce. Spojrzał w oczy brata.

– Oddałbym za nią życie – oznajmił.

– Czyli kochasz. – Filip uniósł szklankę. Stuknęli się, wypili. Wytarł usta wierzchem dłoni. – No, ale w takim razie to ja nie wiem, co mam ci więcej powiedzieć – dodał. – Z babami tak to już jest, że czasem nie wiadomo, co im chodzi po głowie. O co im naprawdę chodzi. Raz kochają, innym razem rzucają talerzami. Ja mam na to swój sposób. Biorę żonę na przeczekanie.

– Akurat ja nie z tych, co naciskają. Poza tym to chyba inny kaliber „przestępstwa”…

– Ale przecież Anka też mnie kiedyś podejrzewała. Zupełnie bezpodstawnie, ale one chyba tak mają. Od czasu do czasu muszą dołożyć do pieca, żeby płomień znów się rozbuchał.

– Płomień? – Brudny prychnął. Upił łyk whisky. – No to u mnie chyba wypierdolił Krakatau. I raczej nie ma już czego zbierać.

– Po każdym kataklizmie natura prędzej czy później się odradza…

– Ech…

Przez kilka minut tylko sączyli whisky. Brudny zapalił kolejnego papierosa. Ugryzł kiszonego ogórka i kawałek grillowanej cukinii. Poprawił się w leżaku. Wtedy poczuł w kieszeni wibracje smartfona. Niechętnie zerknął na wyświetlacz. Westchnął, sięgnął po drinka, spojrzał w gwiazdy i odebrał.

– Inspektorze… – przywitał się.

– Jesteś na chodzie? – Ton Czarneckiego zdradzał, że nie dzwoni pogawędzić o pogodzie.

– Jestem u brata.

– A to nawet dobrze, że w końcu opuściłeś tę swoją pieczarę. Od jutra będę cię potrzebował.

– Jutro będę miał kaca.

– Kaca to ty masz nieprzerwanie od dwóch tygodni. Jutro o dziewiątej chcę cię widzieć w swoim biurze.

– Serio? – Brudny spojrzał na resztkę whisky.

– To poważna sprawa, więc masz być w formie.

– No dobra. – Westchnął ciężko. – A powiesz mi przynajmniej pokrótce, o co chodzi?

– Powiem ci, jak wytrzeźwiejesz. Jutro punkt dziewiąta. Do zobaczenia.

KONIEC
===LxciECQWZVZiUGJTYgg+BzEBZwYwVTdRYVI2ADYOaFlpXj1cZVA=

OD AUTORA

Anubis powstał przypadkiem. Na pomysł wpadłem w listopadzie 2023 roku, gdy wybrałem się na samotną wyprawę do Egiptu. Poleciałem tam, gdyż zamierzałem napisać inną książkę i potrzebowałem do niej odpowiedniego materiału. Na miejscu, gdy już zabrałem się do nowej historii, szybko zrozumiałem, że to się nie uda. Zapytacie dlaczego. Cóż, chwilowo nie mogę odpowiedzieć na to pytanie, bo mógłbym zdradzić zbyt wiele, ponieważ pomysłu na nią nie porzuciłem. W każdym razie z pewnych powodów musiałem przenieść miejsce akcji gdzie indziej. W Egipcie to by po prostu nie zadziałało.

Lekko przygnębiony, że przyleciałem na darmo, najpierw zatopiłem się w lekturach Agathy Christie i Macieja Siembiedy. Wciąż jednak kombinowałem, jak temat ugryźć inaczej, aby wyjazd nie okazał się bezproduktywny. I tak w głowie pojawił się pomysł na Anubisa.

Zawsze staram się, aby każda kolejna część była jeszcze lepsza, a na pewno odmienna od poprzedniej. I tak po wyprawie w dzikie bieszczadzkie knieje postanowiłem wrócić do miasta i typowo policyjnej roboty, przy okazji zahaczając o klimaty wakacyjne. Pomyślałem też, że wprowadzę trochę zamieszania w sprawach damsko-męskich, zwłaszcza że w Smolarzu jakoś tak samo wyszło, że związek Igora i Julki zaczął przeżywać kryzys. Uznałem, że w Anubisie jeszcze bardziej zamieszam w tym kotle, wszak chyba każdy z nas przeżył kiedyś zawód miłosny albo został przez partnera/partnerkę w ten czy inny sposób oszukany. A że Igor i Julka to też ludzie to… cóż… samo życie…

Płynnie zatem chciałbym przejść do podziękowań. I tu największe należą się Ashrafowi Kassemowi, egipskiemu przewodnikowi dla polskich turystów w Hurghadzie. Wspólnie spędziliśmy cały dzień w Luksorze, zwiedzając Karnak, świątynie Hatszepsut i Dolinę Królów, a przez kolejne dwa dni obeszliśmy wszystkie zakamarki Hurghady. Ashraf opowiedział mi też sporo o pewnych wydarzeniach sprzed lat, o których była mowa w książce, i wielu innych ciekawostkach, które przemyciłem w fabule. Dlatego zachęcam wszystkich z Was, którzy mają plan urlopować się w Hurghadzie, do kontaktu z tym jegomościem. To naprawdę świetny przewodnik, a do tego przesympatyczny facet. I, co ważne, mówi całkiem dobrze po polsku. Za jego zgodą zainteresowanym jego usługami zostawiam numer telefonu +20 102 497 9229. Gwarantuję, że z Ashrafem nie będziecie się nudzić, a on pokaże Wam prawdziwy Egipt, nie tylko ten z pocztówek. Zatem raz jeszcze dzięki, egipski przyjacielu. Mam nadzieję, że kiedyś jeszcze się spotkamy.

Tradycyjnie podziękowania należą się mojej rodzinie, zwłaszcza rodzicom Marioli i Tomaszowi, oraz ukochanym dzieciakom Kubie i Lence. Wszyscy oni są moim drogowskazem przez życie.

Dziękuję też mojej przyjaciółce Agnieszce, której nazwiska z racji zajmowanego przez nią stanowiska podać nie mogę, za wszystkie uwagi dotyczące wątku spraw damsko-męskich oraz za to, że po przeczytaniu „surówki” zwróciła mi uwagę na kilka drobnych nieścisłości. Dziękuję mojemu przyjacielowi Krzyśkowi Figurze za to, że zawsze mogę liczyć na jego szczerą opinię na temat każdej mojej książki już kilka dni po tym, gdy postawię ostatnią kropkę, i za to, że gdy już zamulam przy klawiaturze, w ramach przewietrzenia umysłu daje mi regularny wycisk na macie. Kłaniam się oczywiście byłemu inspektorowi policji Romanowi Czarneckiemu za wszelkie uwagi merytoryczne dotyczące procedur policyjnych, podinspektor Małgorzacie Barskiej za pomoc przy zobrazowaniu działań polskiej policji za granicą, patomorfologowi Robertowi Krzywulskiemu za wiadomo co oraz byłemu oficerowi służb specjalnych Leszkowi Adamcowi za szczerą opinię na temat książki i nieocenioną pomoc przy tej, którą aktualnie piszę.

Dziękuję również całej ekipie Wydawnictwa Czarna Owca za opiekę, jaką mnie obdarzyli, i najwyższy profesjonalizm przy pracy nad książką. Szczególnie chciałbym podziękować dyrektorowi Markowi Korczakowi za to, że nieustannie we mnie wierzy i daje możliwość rozwoju. Dziękuję również: Katarzynie Słupskiej, Annie Bukowskiej, Annie Szymańskiej, Iwonie Walskiej, Adamowi Dzikowi, Agnieszce Radzikowskiej, Jackowi Ringowi oraz Bartłomiejowi Nawrockiemu, który co prawda już nie pracuje w Czarnej Owcy, ale jest tak znakomitym redaktorem i tak świetnie czuje serię z Brudnym, że nie wyobrażam sobie pracy przy niej z kimkolwiek innym. Jeszcze raz Wam wszystkim bardzo dziękuję.

Osobne podziękowania należą się twórcy okładki Piotrowi Cieślińskiemu. Tu chyba nic więcej dodawać nie muszę…

Tradycyjnie na koniec chciałbym serdecznie podziękować Wam, Drodzy Czytelnicy i Czytelniczki. Za to, że ze mną jesteście i że zawsze mogę na Was liczyć. Głęboko wierzę, że i tym razem Was nie zawiodłem, i zapewniam, że dalej będę robił wszystko, co w mojej mocy, aby każda moja książka była napisana uczciwie, rzetelnie, przede wszystkim zaś dawała Wam jak najwięcej przyjemności z czytania. Zapytacie, co dalej. Odpowiem, że piszę. I jeśli nie wydarzy się jakiś kataklizm, to kolejna moja powieść trafi na księgarskie półki jeszcze w tym roku.

Raz jeszcze dziękuję wszystkim wspomnianym powyżej oraz tym, o których zapomniałem, a którzy w jakiś sposób przyczynili się do napisania Anubisa. Do zobaczenia wkrótce!

Hurghada/Zielona Góra 11.2023 – 04.2024

Przemysław Piotrowski
===LxciECQWZVZiUGJTYgg+BzEBZwYwVTdRYVI2ADYOaFlpXj1cZVA=

===LxciECQWZVZiUGJTYgg+BzEBZwYwVTdRYVI2ADYOaFlpXj1cZVA=