Plik jest zabezpieczony znakiem wodnym

===LxciECQWZVRtWGFUYwk/BjIDZ1BiUmUHZlBkUTUDNwY2B2NSNlQ=

Spis ‌treści

1. Okładka

2. Strona tytułowa

3. Strona redakcyjna

4. PROLOG

5. ROZDZIAŁ 1

6. ROZDZIAŁ ‌2

7. ROZDZIAŁ 3

8. ROZDZIAŁ 4

9. ROZDZIAŁ 5

10. ROZDZIAŁ ‌6

11. ROZDZIAŁ 7

12. ROZDZIAŁ 8

13. ROZDZIAŁ 9

14. ROZDZIAŁ ‌10

15. ROZDZIAŁ 11

16. ROZDZIAŁ 12

17. ROZDZIAŁ ‌13

18. ROZDZIAŁ 14

19. ROZDZIAŁ ‌15

20. ROZDZIAŁ 16

21. ROZDZIAŁ 17

22. ROZDZIAŁ ‌18

23. ROZDZIAŁ 19

24. ROZDZIAŁ 20

25. ROZDZIAŁ 21

26. ROZDZIAŁ ‌22

27. ROZDZIAŁ 23

28. ROZDZIAŁ 24

29. ROZDZIAŁ ‌25

30. ROZDZIAŁ 26

31. ROZDZIAŁ 27

32. ROZDZIAŁ ‌28

33. ROZDZIAŁ 29

34. ROZDZIAŁ ‌30

35. ROZDZIAŁ 31

36. ROZDZIAŁ 32

37. ROZDZIAŁ ‌33

38. ROZDZIAŁ ‌34

39. ROZDZIAŁ 35

40. ROZDZIAŁ ‌36

41. ROZDZIAŁ 37

42. ROZDZIAŁ ‌38

43. ROZDZIAŁ 39

44. ROZDZIAŁ 40

45. ROZDZIAŁ 41

46. ROZDZIAŁ ‌42

47. ROZDZIAŁ 43

48. ROZDZIAŁ ‌44

49. ROZDZIAŁ ‌45

50. ROZDZIAŁ 46

51. ROZDZIAŁ 47

52. ROZDZIAŁ ‌48

53. ROZDZIAŁ 49

54. EPILOG

55. OD AUTORA

56. PODZIĘKOWANIA

===LxciECQWZVRtWGFUYwk/BjIDZ1BiUmUHZlBkUTUDNwY2B2NSNlQ=

Redakcja: Jacek ‌Ring

Korekta: ‌Beata Wójcik, ‌Dorota Ring

Projekt ‌okładki: Piotr Cieśliński (Dark ‌Crayon)

Przygotowanie ‌do druku: Magda ‌Kuc

Redaktor ‌inicjujący: Bartłomiej Nawrocki

Copyright © ‌by ‌Przemysław ‌Piotrowski, 2020

Copyright ‌© for the Polish ‌edition ‌by Wydawnictwo Czarna ‌Owca, ‌Warszawa 2020

Wszelkie prawa zastrzeżone. ‌Niniejszy ‌plik jest objęty ochroną ‌prawa ‌autorskiego i zabezpieczony znakiem wodnym ‌(watermark).

Uzyskany dostęp ‌upoważnia wyłącznie ‌do ‌prywatnego użytku.

Rozpowszechnianie całości lub ‌fragmentu ‌niniejszej publikacji ‌w jakiejkolwiek postaci bez ‌zgody właściciela praw jest ‌zabronione.

Wydanie ‌I

ISBN 9788381438162

Konwersję ‌do wersji ‌elektronicznej wykonano w systemie Zecer.
===LxciECQWZVRtWGFUYwk/BjIDZ1BiUmUHZlBkUTUDNwY2B2NSNlQ=

P.K. ‌– za ‌nieocenioną pomoc…
===LxciECQWZVRtWGFUYwk/BjIDZ1BiUmUHZlBkUTUDNwY2B2NSNlQ=

PROLOG

W sali ‌panował półmrok. Przez ‌uchylone okna wkradało się ‌blade ‌światło księżyca, ‌a wraz z nim ‌zapach wiosny. Ze wszystkich ‌pór ‌roku najbardziej lubił właśnie ‌wiosnę. Kojarzyła ‌mu się z wczesną młodością, ‌którą ‌spędził na wsi. ‌Z uśmiechem i śpiewem ptaków. ‌Z polanami pełnymi kolorowych ‌kwiatów i muczącymi ‌krowami. Nie znosił ‌jesieni. To ‌jesienią wydarzyła się tragedia, ‌która ‌zmieniła jego ‌życie w pasmo udręki ‌i cierpienia. Dziś wspomnienia z tamtych ‌odległych ‌dni ‌były mgliste ‌i mętne niczym kałuża po ‌burzy. ‌Poczuł, jak ‌po ‌policzku spływa mu łza. ‌Wytarł ‌ją ‌palcem i naciągnął ‌pościel pod brodę. ‌Wtedy usłyszał ‌za plecami kroki. Wiedział, ‌kto to.

Przyjaciel ‌delikatnie uniósł kołdrę i położył ‌się ‌obok niego. Sprężyny ‌w wysłużonym ‌łóżku złośliwie zaskrzypiały, ale ‌gdy ‌tylko ‌przyjął ‌odpowiednią pozycję i szczelnie okrył ‌się ‌pierzyną, znów zaległa cisza.

– Jutro ‌twój wielki ‌dzień – szepnął mu do ‌ucha. ‌– Ile na niego ‌czekałeś?

– Trzynaście ‌lat i sto osiemdziesiąt ‌dwa dni.

– Szmat ‌czasu.

– Tak… szmat ‌czasu.

Młodzi ‌mężczyźni przez chwilę ‌w ciszy kontemplowali ‌ostatnie słowa. Obaj ‌nie mieli ‌łatwego życia i obaj pragnęli ‌tego ‌dnia ‌równie mocno.

– Naprawdę ‌chcesz kontynuować naukę? – spytał ‌przyjaciel.

– Tak. ‌Moja matka ‌była lekarzem, ‌ale ja zostanę informatykiem. ‌Wiesz… ‌To ‌przyszłość jest. ‌Chciałbym, aby była ‌ze mnie ‌dumna.

– Zawsze miałeś głowę ‌do tych ‌rzeczy. Ja nie jestem ‌taki ‌kumaty…

Przy ‌akompaniamencie kilku ‌skrzypnięć starych sprężyn odwrócił ‌się ‌twarzą do ‌przyjaciela. ‌Spojrzał mu w oczy. Czasem ‌myślał, ‌że ‌tylko ‌on dostrzega, że za ‌tą ‌maską kryje ‌się ‌więcej dobra. Może dlatego, ‌że ‌sam ‌był dość ‌słaby i potrzebował kogoś ‌takiego. A może, ‌bo potrafił ‌widzieć ‌więcej.

– Nie doceniasz się – szepnął. ‌– Jesteś ‌bystry ‌i na pewno ‌byś sobie poradził.

– Tylko ‌tak mówisz. ‌Wiesz, że nigdy ‌nie ‌byłem orłem.

– To co ‌chcesz robić, ‌jak wyjdziesz?

– Pojadę nad morze.

– I co?

– Nie wiem. Poszukam pracy. Coś wymyślimy.

– Naprawdę myślisz, że moglibyśmy…?

– Pewnie, że tak. – Ręka przyjaciela przesunęła się po jego biodrze. – Poczekaj na mnie. To niecały miesiąc. Pojedziemy razem i jak zechcesz, to poszukasz sobie jakiejś szkoły. Ja będę pracował.

Jeszcze przez chwilę patrzył w oczy przyjaciela, po czym wypuścił powietrze i z powrotem obrócił się do niego tyłem. Podciągnął kołdrę pod brodę. Kilka łóżek dalej ktoś zaczął głośno chrapać. Obaj wiedzieli kto. Przez krzywą przegrodę nosową Gruby często miał problemy z oddychaniem. Dolegliwości nasilały się wiosną, gdy drzewa zaczynały pylić. Wtedy chrapał jak zwierz.

– Wierzysz mi? – zapytał szeptem przyjaciel.

– Chciałbym. Tylko…

– Boisz się, co będzie, gdy wyjdziesz? Gdy wyjdziemy?

– Nie wiem. Może. Chyba tak…

– Poradzimy sobie. Już niedługo zostawimy za sobą cały ten gnój. Zaczniemy nowe życie.

– W takim razie poczekam na ciebie.

– Spróbowałbyś nie… – W tonie mężczyzny dało się wyczuć szorstką nutę.

– Szukałbyś mnie?

– Szukałbym i znalazł choćby na krańcu świata. Jesteś i zawsze byłeś tylko mój, prawda?

– Tak.

– I zawsze będziesz… – Palce przyjaciela zacisnęły się na jego biodrze.

– Zawsze.

– Mam, kurwa, taką nadzieję.

Chwilę później chłopak wzdrygnął się i cicho jęknął, gdy przyjaciel w niego wszedł.
===LxciECQWZVRtWGFUYwk/BjIDZ1BiUmUHZlBkUTUDNwY2B2NSNlQ=

ROZDZIAŁ 1

Obudził ją świergot ptaków.

Prokurator Arleta Winnicka otworzyła oczy i sięgnęła po leżący na szafce nocnej smartfon. Dochodziła szósta rano i za cztery minuty miał zadzwonić budzik. Nie pamiętała, kiedy dzwonił ostatni raz, bo przez lata wypracowała taki mechanizm, że w ogóle go nie potrzebowała. Jej organizm chodził jak w zegarku i podświadomie czy nie, zawsze kazał jej otworzyć oczy kilka minut przed wyznaczonym czasem.

Zsunęła z siebie bordową satynową pościel i włożyła zadbane stopy w domowe kapcie. Zerknęła, już przytomniejszym wzrokiem, na smartfon raz jeszcze, aby włączyć zintegrowaną z urządzeniem kawiarkę. Gdy ta cichym buczeniem oznajmiła, że zaczyna szykować swojej pani podwójną latte, Winnicka poszła się odświeżyć. Umyła twarz i zęby, po czym skierowała się do salonu. Lubiła ten moment, gdy zaraz po przebudzeniu w domu unosił się zapach świeżo zmielonego ziarna. Pobudzał ją i działał niemal erotycznie, co sprawiało, że ewentualni absztyfikanci, którzy doznali tego zaszczytu spędzenia z nią nocy, mogli liczyć na ostatni wspólny seks jeszcze przed śniadaniem. Oczywiście nie zdarzało się to zbyt często, bo partnerów dobierała bardzo starannie, a do tego kochankowie nie mieli pojęcia, że to nie oni wprowadzali ją o poranku w taki nastrój. Zwykle pozwalała im tak myśleć, gdyż nie chciała sobie psuć zabawy. Poza tym rzadko kiedy dawała komukolwiek szansę na ponowne spotkanie. Świadomość, że opuszczają jej apartament w przekonaniu, że właśnie przeżyli najlepszy seks w życiu, nakręcała ją pozytywnie na resztę dnia.

Wzięła filiżankę i włączyła telewizor. Przez następne kilka minut, popijając kawę, oglądała poranne wiadomości. Trochę polityki, jakiś wypadek na A2, wybuch gazu w wielorodzinnym domu gdzieś na Śląsku – jednym słowem same bzdury niewnoszące absolutnie nic do jej życia. Mimo to kultywowała ten rytuał, bo wychodziła z założenia, że porządny prokurator zawsze musi być na bieżąco z tym, co dzieje się w kraju i na świecie, gdyż w branży zdominowanej przez mężczyzn lubujących się w jałowych dyskusjach o polityce nie mogła sobie pozwolić, aby dać się zaskoczyć. Inną sprawą był fakt, że ci idioci z Wiejskiej nigdy nie dawali o sobie zapomnieć, zwłaszcza zaś obecna władza, która za cel obrała sobie prokuraturę i sądownictwo, co gorsza, bez pardonu właziła ze swoimi ubłoconymi buciorami w jej zawodowe życie. Miała o tych ludziach jak najgorsze zdanie, tym bardziej że kilka lat temu poznała to środowisko od środka. Co więcej, mogła doświadczyć sytuacji, w których żadne z nich – częściej mężczyźni, choć niechętnie musiała przyznać, że czasem również kobiety – nie chciałoby, aby szary obywatel oglądał ich, kiedy już znikną kamery. Dla niej byli bandą hipokrytów bez względu na opcję polityczną, z której się wywodzili, bo gdy po dojściu do władzy otwierał się przed nimi do tej pory zamknięty wcześniej świat, zwykle wszystkie ich hasła, którymi tak obficie szermowali przed kamerami, nagle stawały się nic nieznaczącymi frazesami.

Winnicka wróciła do łazienki. Ściągnęła jedwabną koszulkę nocną i wzięła prysznic, następnie umyła włosy i spłukała odżywkę. Przez następny kwadrans suszyła włosy i wmasowywała w ciało kolejne balsamy. Gdy skóra już lśniła świeżością, lubiła przez chwilę przeglądać się w lustrze. Jej ciało wciąż było szczupłe, jędrne i choć naturalne pełne piersi odrobinę zaczęły odczuwać siłę grawitacji, reszty nie miała prawa się wstydzić. Spojrzała na swoje szerokie biodra i niespotykanie wąską talię. Ten kontrast sprawiał, że mężczyźni za nią szaleli, a dziennie na palcach jednej ręki mogła policzyć tych, którzy nie obrócili się za nią na ulicy. To był jej największy atut. Zwłaszcza gdy przechodziła do sedna…

Jeszcze przez chwilę przyglądała się swojemu odbiciu. Od dłuższego czasu nie dawała jej spokoju jedna rzecz. Niewielka blizna na prawym pośladku wciąż nie chciała zniknąć. Lekarz, który usuwał tatuaż, powiedział, że po pół roku powinna przestać być widoczna, ale najwyraźniej był pieprzonym konowałem, bo minęły już trzy lata, a ona wciąż ją widziała. Wypięła pośladek i naciągnęła skórę. Miała wrażenie, że zamiast płowieć, coraz mocniej rzuca się w oczy. Cmoknęła z niesmakiem. Przypominała jej o przeszłości. Naznaczonej błędami młodości i niepohamowanym temperamentem. Przeszłości, która nigdy nie powinna ujrzeć światła dziennego, choć jej wspomnienie sprawiało, że natychmiast robiła się mokra.

Tak jak teraz.

Położyła się z powrotem do łóżka i zaczęła pieścić się palcami. Zamknęła oczy, ale gdy tylko powieki opadły, jak zawsze pojawiła się ta sama twarz. Nienawidziła się za to, ale nie mogła wyrzucić jej z pamięci. Sukinsyn, pomyślała. Jedyny, który jej nie uległ, który potraktował ją jak napaloną gówniarę, a potem odesłał do domu. Mimo to poczuła nagły przypływ podniecenia. Dlaczego tak na nią działał? Zaczęła dotykać się intensywniej i chwilę później jej ciałem wstrząsnęła fala przyjemnych dreszczy.

Otworzyła powieki. Ten facet był jak drzazga w oku.

Wstała i poszła z powrotem do łazienki. Podmyła się jeszcze raz, a następnie włożyła bieliznę. Spojrzała na zegarek. Przez nieplanowane przyjemności czas do wyjścia nieco się skrócił, więc zabrała się do nakładania makijażu. Wsmarowała w twarz krem, użyła podkładu i pudru, następnie zajęła się oczami. Umiejętnie zrobiona kreska i wytuszowane rzęsy zawsze zapewniały jej przenikliwe, a zarazem powłóczyste spojrzenie. Na koniec musnęła kości policzkowe różem i pomalowała usta. Kredki nie używała, bo natura obdarzyła ją piękną linią brwi. Przejrzała się w lustrze raz jeszcze. Jak zwykle wyglądała perfekcyjnie.

Winnicka wyszła z łazienki i wybrała z szafy oliwkową garsonkę. Uczesała się i ponownie sprawdziła makijaż, po czym włożyła szpilki i przerzuciwszy przez ramię torebkę, opuściła apartament.

Zamknęła drzwi i podeszła do windy. Wcisnęła guzik, poprawiając żakiet. Odczekała chwilę, w końcu usłyszała znajome „ping” i drzwi się rozsunęły.

W środku stał młody chłopak. Miał może dwadzieścia kilka lat i był jednym z tych, na którego dziani rodzice chuchali i dmuchali, a on na sprezentowanym kwadracie dmuchał jedynie kolejne laski. Zmierzył ją od góry do dołu, jakby oceniał ją w kategoriach swojej nowej ofiary. Wkurwiał ją od jakiegoś czasu, bo czasem się mijali, a on zawsze zachowywał się tak samo. Raz, będąc wyraźnie podpity, nawet za nią gwizdnął. Naprawdę mało brakowało, żeby zdzieliła go w gębę, ale po pierwsze, jako prokurator nie mogła sobie na to pozwolić, a po drugie, mieszkali w jednym apartamentowcu i nie chciała srać we własne gniazdo.

Stanęła obok i obróciła się plecami. Wiedziała, że jego wzrok od razu powędrował na jej krągłe pośladki. Pomyślała, że fajnie byłoby zobaczyć jego minę, gdyby trafił na dołek. Gdyby popełnił jakiś błąd. Nie znosiła tych milenijnych chłystków, którzy myśleli, że dzięki pieniądzom rodziców mogą wszystko. Gówno wiedzieli o życiu. Lubiła takich udupiać i nigdy się z nimi nie patyczkowała.

Wyszła z windy i porzucając myśli o chłopaku, skierowała się do swojego czarnego grand cherokee. Uruchomiła silnik, ustawiła klimatyzację i wyjechała z podziemnego garażu, od razu kierując się do prokuratury. Nie przebyła stu metrów, gdy odezwał się jej smartfon. Zerknęła na wyświetlacz na zintegrowanym zestawie głośnomówiącym. Dzwonił Adam Woronowicz, oficer dyżurny z Komendy Miejskiej Policji w Zielonej Górze. Fizycznie był jednym z najbardziej odrażających mężczyzn, jakich poznała w życiu, i zawsze ślinił się na jej widok jak pies do suki w rui, ale miała z nim dobry układ, bo zawsze sprzedawał jej najciekawsze sprawy. Jej pozostawało jedynie załatwienie tematu z prokuratorem, który akurat był na dyżurze.

– Dzień dobry, pani prokurator.

– Dzień dobry, Adam.

– Jest już pani w biurze?

– Jeszcze nie, co się stało?

– Mamy morderstwo. Podobno bardzo… – Woronowicz zawiesił głos, jakby z pełną premedytacją chciał podkręcić napięcie – …ciekawe.

– Ofiara? – Winnicka skręciła w ulicę Sienkiewicza.

– No właśnie nie dała mi pani dokończyć…

– No mów, Adam. Nie mam czasu na takie podchody.

– Nieboszczyk to najprawdopodobniej Brunon Kotelski.

– Kto?! – Woronowicz tego nie widział, ale oczy Winnickiej niemal wyszły z orbit.

– Dobrze pani usłyszała. Ofiarą jest prokurator Brunon Kotelski. Podobno straszna jatka.

– Jasne, że to biorę! – Winnicka niemal krzyknęła. – Jaki to adres?

– Wiejska siedemdziesiąt osiem. To budynek szwalni należący do firmy „Szyk-Pol”.

Winnicka natychmiast zmieniła pas jezdni.

– Kto jest na miejscu zbrodni?

– Sprawę zgłosił Łukasz.

– Warszawski?

– Tak.

Ucieszyła się. Podwójnie. Lubiła z nim współpracować, bo był facetem z jajami, miał kontakty w półświatku, a do tego nigdy nie marudził. Nie mogła się zdradzić, ale ucieszyła się też z innego powodu.

Chwilę później się pożegnała. Była tak podekscytowana, że przed światłami omal nie wjechała w tyłek jakiegoś lśniącego nowością audi. Stojąc na czerwonym, przez moment analizowała, co się właśnie wydarzyło. W końcu uśmiechnęła się i oblizała usta. Pomyślała, że Adam Woronowicz zrobił jej dzień.
===LxciECQWZVRtWGFUYwk/BjIDZ1BiUmUHZlBkUTUDNwY2B2NSNlQ=

ROZDZIAŁ 2

Słońce prażyło niemiłosiernie.

Starszy aspirant Łukasz Warszawski włożył do ust gumę miętową i spojrzał w niebo, na którym nie było ani jednej chmurki. Przetarł spoconą głowę. Nie należał do wrażliwców, ale to, co ujrzał w tamtej piwnicy – i musiał to uczciwie przyznać – sponiewierało nawet jego.

Spojrzał w okolice bramy wjazdowej na teren zakładu. Chrzęst żwiru i ćwierkający pasek rozrządu mogły świadczyć tylko o jednym. Na miejsce właśnie podjechał awansowany na inspektora Grzegorz Zimny. Podszedł bliżej i skinął rozciągającemu taśmę policyjną młodszemu koledze. Zimny jeszcze przez jakiś czas grzebał w schowku, po czym opuścił swojego starego opla vectrę. Miał na sobie niemodne dżinsy i koszulę z długim rękawem. Warszawski pomyślał, że to nie najlepszy wybór, bo w tej temperaturze, oscylującej w granicach trzydziestu pięciu stopni Celsjusza, zapewne spoci się szybciej niż nastolatek przesłuchiwany na dołku.

Mężczyźni podali sobie ręce na przywitanie.

– To naprawdę Kotelski? – zagadnął inspektor.

– Doigrał się.

Zimny posłał młodszemu koledze dwuznaczne spojrzenie. Lubił Warszawskiego jak większość funkcjonariuszy. Ten facet nie włożył munduru, bo chciał odbębnić piętnaście lat służby, wziąć emeryturę i założyć kolejny gówniany biznes. Łukasz Warszawski miał misję. Wszystko zaczęło się, gdy jako ważna figura grupy kiboli żużlowego Falubazu Zielona Góra pojechał na mecz piłkarski zaprzyjaźnionego Zagłębia Lubin. Zwykle takie wspólne spotkania grup pseudokibiców miały inny cel, ale tym razem wizyta miała być typowo kurtuazyjna. Żadnych ustawek ani bijatyk. Mecz, potem impreza. Trochę popić, przyćpać, poruchać i wrócić do siebie. Klasyka. Łukasz miał wtedy dwadzieścia sześć lat i z racji postury oraz faktu, że dzięki trenowanemu od lat ju-jitsu był jednym z tych, którzy najskuteczniej obijali mordy rywali, szybko osiągnął w środowisku status nietykalnego. To go zgubiło, a w zasadzie jego młodszą siostrę, którą w wieku lat piętnastu zabrał na wspomniane spotkanie Zagłębia Lubin z Wisłą Kraków. Obie grupy nie przepadały za sobą, ale tym razem nie planowano żadnej rozróby. Plany mają jednak to do siebie, że często się zmieniają. Najpierw jedna, a później druga skandaliczna decyzja sędziego, która pozbawiła gości szans na zwycięstwo, rozjuszyła ich sektor do tego stopnia, że kibolom Wisły odbiło. Obie grupy starły się, rozpętując piekło. Warszawski próbował ochraniać siostrę, ale nie mógł przewidzieć, że jedna z latających w powietrzu sztachet trafi Joasię w głowę tak niefortunnie, że wystające z niej zardzewiałe gwoździe przebiją jej płat czołowy. Do dziś leżała w śpiączce, a on – po przejściu wewnętrznej metamorfozy – od siedmiu lat łapał wszelkiej maści bandytów.

– Czekamy na Ankę czy wchodzimy? – zapytał po dłuższej chwili Zimny.

– Już powinna być, więc może poczekajmy. Wiesz, jaka jest. Zaraz się przypierdoli, że zadeptujemy ślady.

– I pewnie miałaby rację. Naprawdę jest tak ostro?

– Gorzej niż w rzeźni. Zresztą… – Warszawski przystawił dłoń do czoła i zmrużył oczy. Na końcu drogi dojazdowej właśnie pojawił się znajomy kształt – …zaraz sam zobaczysz. Anka już jest.

Kilka chwil później pod główną bramę podjechała furgonetka ekipy techników kryminalistyki. Zaparkowała, trąbiąc na kilku ciekawskich gapiów, którzy już zdążyli zainteresować się niecodzienną sytuacją. Warszawski skinął na jednego z posterunkowych, aby ich rozgonił.

Pierwsza z samochodu wysiadła szefowa techników Anna Borucka. Była filigranową brunetką o ładnej twarzy i trochę zmęczonym spojrzeniu. Warszawski miał wrażenie, że z każdą kolejną sprawą się wypala. Wiedział, że ma problemy z córką, a jej życie prywatne jest do dupy. Ale choć lubili sobie dogryzać, cenili się wzajemnie za profesjonalizm i podejście do pracy.

Gdy wypakowywała rzeczy, w kieszeni odezwał się jego smartfon. Dzwoniła Winnicka.

– Cześć, Arleta – przywitał się Warszawski. Już dawno przeszli na ty i całkiem to sobie chwalił. – Tak myślałem, że weźmiesz tę sprawę.

– Cześć. Dobrze myślałeś. Dopiero się dowiedziałam, więc będę za jakiś kwadrans.

– Okej, my właśnie wchodzimy.

– Nie poczekacie?

– Znasz Ankę. Dla niej liczy się każda sekunda.

– Dobra, dołączę do was na miejscu.

Gdy skończył, odwrócił się z powrotem w kierunku Zimnego. Borucka już stała obok i wyciągała z torby jednorazowy kombinezon oraz inne niezbędne rzeczy potrzebne do rozpoczęcia pracy. Przywitał się, zerkając na jej niekoniecznie tematycznie dobraną w tej sytuacji koszulkę z Myszką Miki – herbem żużlowej drużyny Falubazu Zielona Góra.

– Fajny T-shirt – rzucił z udawanym podziwem.

– Byłam, byłam. Widziałam. I nawet dałam się ponieść emocjom.

– Gdy dorośniesz, synu mój, Unię Leszno weź… – Warszawski zanucił jedną z przyśpiewek zielonogórskich kibiców. W związku z tym, że fani obu drużyn nie pałali do siebie wzajemną miłością, należała do tych mniej parlamentarnych, dlatego z premedytacją nie dokończył, tylko puścił do koleżanki oko w oczekiwaniu, że zrobi to za niego.

– Aż tak zacietrzewiona nie jestem.

– Ale krzyczałaś. Wszyscy krzyczą.

Borucka posłała Warszawskiemu szelmowski uśmiech.

– Powiedz lepiej, jak to wygląda. Rzeczywiście jest aż taka jatka? – spytała, gdy w końcu wcisnęła się w biały kombinezon.

– Krew jest nawet na suficie. – Warszawski wziął od niej parę rękawiczek. – Teraz mogę sobie wyobrazić, co czuł Chrystus przed ukrzyżowaniem – dodał, krzywiąc się nieznacznie.

– Chrystusa w to mieszać nie będziemy – wtrącił oschle Zimny.

– Popieram – zgodziła się Borucka i z charakterystycznym plaśnięciem naciągnęła na dłonie lateksowe rękawiczki. – Poza tym Kotelski… Ech… – Pomyślała, że w obecnej sytuacji nie ma sensu wyciągać brudów prokuratora, które i tak wszyscy znali.

– No dobra. – Warszawski obrócił się na pięcie. – Jak to mówią, nie ma co strzępić jęzora po próżnicy. Zobaczycie, to zrozumiecie – dodał i ruszył w kierunku wejścia do budynku szwalni.

Obiekt był jednym z tych, które powstały jeszcze za głębokiej komuny. Do tej pory zapewne nieremontowany, bo w wielu miejscach odpadał tynk, a na kilku ścianach młodzież dała wyraz swojej radosnej twórczości, tworząc mało estetyczne graffiti. Drzwi wejściowe, zapewne również zamontowane jeszcze w poprzednim ustroju, nie wyglądały na trudne do sforsowania nawet dla wyjątkowo lichego złodzieja. Stał przy nich jeden z żółtodziobów przyjętych kilka miesięcy temu i Warszawski słabo go kojarzył. Wszedł do budynku pierwszy, za nim próg przekroczyła Borucka, a na końcu inspektor i dwóch techników ze sprzętem.

W środku wcale nie było chłodniej niż na zewnątrz. Chropowate ściany wyraźnie domagały się remontu, a podłogę wyścielała szara wykładzina, która w kilku miejscach była przetarta. Krótki korytarz prowadził do drzwi piwnicznych.

– Co Kotelski mógł robić w takim miejscu? – zapytał Zimny, wcale nie oczekując w tej chwili jakiejś sensownej odpowiedzi.

– Warto by zapytać właściciela tego przybytku – zasugerowała Borucka.

– Rozmawiałem z nim. Jest w drodze. – Warszawski włączył się do rozmowy. – Wcześnie rano wyjechał do Niemiec w sprawach biznesowych. Złapaliśmy go pod Dortmundem, więc trochę zejdzie, zanim wróci.

– Wie o trupie?

– Tak. Kierowniczka zmiany najpierw zadzwoniła do niego, dopiero później pod numer alarmowy. Spodziewał się telefonu. Twierdzi, że nie wie, kim jest Kotelski i jak znalazł się na terenie jego firmy. Wydawał się wiarygodny, choć oczywiście zleciłem poinformowanie niemieckiej policji, aby miała na niego oko.

Przeszli wąskim korytarzem jeszcze kilka metrów. Tu ściany nie były otynkowane, pod sufitem ciągnęły się grube rury, a pomiędzy nimi wisiało mnóstwo pajęczyn. Na betonowej podłodze walała się trutka na szczury i parę przedmiotów, jakie w takim miejscu miały pełne prawo się znaleźć. Wiadro, miotła i kilka kartonów z niewykorzystaną dzianiną i szpulkami, na które nawinięto przędzę. Gdy doszli do następnych drzwi, Warszawski przystanął i kiwnął głową, wskazując na framugę.

– Samoprzylepna pianka wygłuszająca – oznajmił, chwytając w palce kawałek odklejonego i zwisającego z framugi materiału. – Morderca wiedział, co robi – dodał i popchnął drzwi.

Zaskrzypiały żałośnie, a chwilę później z wnętrza pomieszczenia buchnął odrażający fetor. Zimny mruknął z niesmakiem, po czym wyciągnął z kieszeni chusteczkę i przytknął ją do nosa. Rozejrzał się. Wnętrze przestronnej sutereny wypełniało jaskrawe światło dwóch jarzeniówek, z których jedna co jakiś czas z sykiem migała. Na ścianach i niskim suficie zadomowił się grzyb, a w powietrzu krążyły muchy. Ich nieznośne brzęczenie zwiastowało nieprzyjemny widok. Warszawski przesunął się i zza jego szerokich pleców najpierw wyłonił się stary piec gazowy, a następnie skulona w pozycji embrionalnej zwalista postać.

– Jasny chuj – jęknął Zimny. – Co to, kurwa, ma być?

Chwilę później poczuł, jak zbiera mu się na wymioty.

* * *

Borucka przez moment wpatrywała się w zwłoki, po czym głośno przełknęła ślinę. Rzuciła Warszawskiemu wymowne spojrzenie i podeszła do ofiary. Przyklękła obok, ale po chwili przyłożyła dłoń do ust i odwróciła głowę. W górę wzbiło się kilkadziesiąt much.

– Mówiłem, że będzie ostro – rzekł Warszawski. – Ktoś tu sobie urządził niezłą zabawę z naszym prokuratorkiem.

– Jesteś pewny, że to Kotelski? – Zimny zmusił się, aby przyjrzeć się zwłokom z bliższej odległości.

– Tego wieprza poznałbym, nawet gdyby obrali go ze skóry i upiekli na rożnie.

– Hamuj się, Łukasz.

– Nic nie poradzę, że gnoja nie lubiłem. Sam wiesz, że co dopadliśmy jakiegoś zbira, to przez jego nieudolność delikwent wychodził na wolność.

– Co nie znaczy, że… ech… Po prostu następnym razem takie uwagi zachowaj dla siebie. – Zimny dyskretnym gestem wskazał dwóch podopiecznych Boruckiej, którzy właśnie szykowali się do pracy.

Warszawski uniósł ręce na znak, że przyjmuje reprymendę, choć w tym geście dało się wyczuć niepokorną nutę. Niżsi rangą funkcjonariusze lubili go nie tylko za to, że świetnie wykonywał swoją pracę, ale także dlatego, że zawsze mówił otwarcie i bez ogródek. W związku z tym zdarzało mu się wkurzać przełożonych, dla których był jednym z tych krnąbrnych i najmniej zdyscyplinowanych. Z jednym wyjątkiem. Tylko Romuald Czarnecki potrafił go spacyfikować i tylko do niego Warszawski zawsze zwracał się per „szefie”.

– Co może być narzędziem zbrodni? – zagadnął Zimny, nachylając się nad Borucką.

– Daj mi chwilę, Grzegorz. Przecież… – Borucka aż się zapowietrzyła. – Popatrz na te rany…

Zimny z nieskrywaną odrazą nachylił się nad ofiarą. Mężczyzna był przykuty do żeliwnego uchwytu drzwiczek pieca, przez co wyglądał, jakby klęczał i się modlił. Jedynymi częściami garderoby, jakie miał na sobie, były skarpetki i ciasno zapięty na klamrę z tyłu głowy knebel, jakie Zimnemu kojarzyły się z seksem BDSM. Napuchnięta i niemal całkiem umazana krwią twarz przyprawiała o mdłości. Inspektor, uważnie stawiając kroki, obszedł Borucką i obejrzał ofiarę od drugiej strony. Na karku, plecach, pośladkach i udach widniały głębokie rany, których było tyle, że całość przypominała galaretę albo krwawy bohomaz jakiegoś wynaturzonego artysty. Strzępy tkanek walały się nawet kilkadziesiąt centymetrów od ciała, a w niektórych miejscach mięso niemal całkiem odeszło od kości, odkrywając kręgosłup, żebra i kości miednicy. Wszystko tonęło w morzu krwi i ekskrementów.

– Widziałaś kiedyś coś takiego? – zapytał, gdy w końcu się wyprostował i ostrożnie wycofał w stronę Warszawskiego.

Borucka pokręciła głową.

– Po sprawie kanibala myślałam, że już nic mnie nie zdziwi. Myliłam się.

– Dasz radę określić, która z ran była śmiertelna?

– Nie, Grzegorz. Sam widzisz, jak to wygląda.

Przez chwilę przyglądali się zmasakrowanym zwłokom.

– Też myślisz o tym, co ja? – Ciszę przerwał Zimny, spoglądając na gumową czarną kulkę tkwiącą w ustach ofiary.

– Że został wychłostany? Tak. Ślady ewidentnie na to wskazują. Na moje oko, ktoś mu sprawił tęgie lanie. Jeśli to rodzaj jakiegoś bata albo pejcza, to na pewno znajdę w tkankach sporo mikrośladów.

– Nigdy nie myślałem, że pejcz może zadać takie obrażenia…

– Może, może. Kiedyś czytałem… – Warszawski zmarszczył brwi w poszukiwaniu konkretów – …chyba coś o niewolnictwie, że przeciętny człowiek jest w stanie wytrzymać czterdzieści razów. Po osiemdziesięciu zwykle umiera, a ciało po prostu się rozpada. Podobno to była dość częsta praktyka u amerykańskich plantatorów, którzy w ten sposób karali nieposłusznych niewolników.

– Sugerujesz, że ktoś chciał Kotelskiego ukarać?

– Święty nie był, a pogłoski o jego seksualnych upodobaniach też najwyraźniej nie są wyssane z palca. Wygląda, że w końcu trafił swój na swego.

Pierwszy wniosek nasuwał się sam. Kotelski był ostrożny, ale ludzie z branży wiedzieli, że jest erotomanem, a być może i seksoholikiem. To, że regularnie korzystał z usług prostytutek, też nie stanowiło tajemnicy, bo kilka kobiet przy okazji innych śledztw po prostu się wygadało. Podobno wymagał od nich pełnej uległości i lubił je wiązać, a następnie karać lub – jak sam to określał – „wymierzać sprawiedliwość”. Póki jednak się na to godziły, a on nie robił im krzywdy, nikt nie mógł mu tego zabronić. To był ważny trop, który należało sprawdzić na samym początku.

– Trzeba jak najszybciej ustalić ostateczną przyczynę zgonu. Ty w ogóle dzwoniłeś do Roberta?

Warszawski zrobił kwaśną minę, jakby to pytanie było co najmniej nie na miejscu.

– Zjawi się za jakiś kwadrans – odparł, spojrzawszy na zegarek. – Może być trochę wkurwiony, bo gdy odebrał, to dyszał, a potem rzucił słuchawką.

Zimny nie skomentował słów aspiranta, tylko pokiwał głową na znak, że przyjmuje je do wiadomości. Nagle zawartość żołądka podjechała mu do gardła. Mieszanina okropnych woni wciąż przyprawiała go o mdłości. Poprosił Warszawskiego o gumę, którą szybko włożył do ust i zaczął żuć. Rozejrzał się po pomieszczeniu. Jego wzrok przykuło niewielkie okno przy suficie. Podobnie jak drzwi zostało zaklejone pianką wygłuszającą, a do tego zabite deskami. Przez kilkadziesiąt kolejnych sekund w milczeniu przyglądał się pracy techników, zastanawiając się, co tu mogło się wydarzyć. Kilka hipotez nasuwało się natychmiast. Po pierwsze, morderca musiał ofiarę jakoś tu zwabić. To nie podlegało dyskusji, bo Kotelski ważył dobre sto trzydzieści kilogramów i Zimny nie wyobrażał sobie, aby jakikolwiek mężczyzna – jeśli nie był strongmanem – mógłby go tu przytaszczyć. Po drugie, prokurator musiał mieć bardzo konkretny powód, aby się tu pojawić. Od razu inspektorowi przyszedł do głowy szantaż, którym sprawca mógł się posłużyć. Kotelski miał sporo grzeszków na sumieniu i mógł przyjść w nadziei, że zdoła się dogadać. Ten trop już na starcie miał jednak poważną wadę – nikt, kto chciałby się dogadać, nie uszczelniałby okien i drzwi pianką wygłuszającą, a następnie nie wybatożył faceta na śmierć. Ten zdecydowanie wyszukany i skrajnie niehumanitarny sposób, w jaki pozbawił życia prokuratora, musiał być dokładnie zaplanowany. Szantaż, owszem, mógł być wabikiem, ale z dużą dozą prawdopodobieństwa należało założyć, że los Kotelskiego został przypieczętowany, zanim jeszcze pojawił się w szwalni.

Z zamyślenia wyrwała go gwałtowna reakcja Boruckiej, która nagle odchyliła się i omal nie przewróciła na plecy.

– Chryste! – jęknęła, a Zimny kątem oka dostrzegł szczura, który znacząc drogę ucieczki krwawymi śladami, zniknął gdzieś za piecem.

– Wszystko w porządku?

– Tak – mruknęła, podnosząc z podłogi upuszczone szczypczyki. – Tylko ta robota powoli zaczyna mnie wkurwiać.

Szefowa techników wzięła głęboki oddech i wróciła do pracy. W poszukiwaniu kolejnych śladów skupiła się na okolicach pośladków ofiary. Coś musiało przykuć jej uwagę, bo nachyliła się jeszcze bardziej. Zimny obserwował, jak chwyta pęsetę i wsadza ją między nogi nieszczęśnika. Nie zareagowała na obrzydliwe „uuu”, które w związku z wykonywanymi przez nią czynnościami wyjęczał Warszawski. Chwilę później w szczypczykach błysnęło coś, co przypominało łańcuszek. Borucka włożyła dowód do woreczka strunowego i podniosła się z kolan.

– No i proszę. Pierwszy konkret – rzuciła triumfalnie, siląc się na wymuszony uśmiech.

– Znasz się na tej robocie… – skomentował Warszawski.

Borucka posłała mu mordercze spojrzenie.

– Chcesz jeszcze coś dodać? – W jej tonie pobrzmiewało wyraźne poirytowanie.

– Nie.

– Jak chcesz, możemy się zamienić.

– Dobra już, Anka. Wyluzuj, kurwa.

– Tak na przyszłość. Grzebanie w cudzym tyłku nie należy do moich ulubionych zajęć, więc następnym razem odpuść sobie takie gówniarskie teksty, okej?

– Jesteś przewrażliwiona – burknął Warszawski. – Powiedz lepiej…

– Okej czy nie okej?

– No okej, okej.

– Jeśli okej, to proszę bardzo. Weźcie to sobie i pobrandzlujcie się na zewnątrz – rzekła, wręczając im woreczek z dowodem. – Będę tu miała jeszcze sporo roboty. Zawołam was, gdy skończymy.

Zimny przyjął jej słowa z ulgą. Od dłuższego czasu pragnął opuścić piwnicę, ale nie chciał wyjść na mięczaka, zwłaszcza przy Warszawskim, na którym widok zmasakrowanych zwłok wielkiego wrażenia nie robił. Aspirant wziął dowód i skwitował słowa Boruckiej udawanym rechotem. Chwilę później obaj mężczyźni wyszli z pomieszczenia.

– Nie wiesz, co ją ugryzło? – zagadnął w korytarzu aspirant.

– Nie. Co to jest? – Zimny od razu przeszedł do konkretów.

– Jakiś łańcuszek chyba… – Podniósł woreczek na wysokość oczu, ale musiał się przesunąć, bo w wąskim korytarzu minęło ich dwóch kolejnych techników. Byli już w pełnym rynsztunku, a na twarzach mieli maski. Skinęli kurtuazyjnie i bez słowa ich wyminęli.

– Wyjdźmy na świeże powietrze. Cuchnie tu jak cholera, a do tego w tej ciemnicy i tak niewiele widać – zaproponował Zimny i już po chwili obaj policjanci znaleźli się na zewnątrz.

Raz jeszcze przyjrzeli się zawartości woreczka. W środku ujrzeli niewielki srebrny łańcuszek. Był częściowo umazany krwią i kałem, co nie zmieniało faktu, że wyglądał na tani, być może nawet niesrebrny. Mężczyźni spojrzeli po sobie. Obaj wiedzieli, że sytuacja jest bardziej niż poważna.

– Chyba wdepnęliśmy w niezłe gówno – mruknął Warszawski. – Dosłownie i w przenośni.

– Na to wygląda. Nikt normalny nie zostawia po sobie takich śladów.

– Zwłaszcza w dupie prokuratora okręgowego.

– Kurwa. – Zimny się zasępił. – Myślisz, że to jednorazowy wybryk czy mamy kolejnego seryjniaka?

Warszawski przez chwilę zastanawiał się nad odpowiedzią. Z zamyślenia wyrwał go miarowo wyjący klakson. Obaj spojrzeli w stronę ulicy, gdzie pomiędzy przypadkowymi gapiami oraz pierwszymi przybyłymi i wymachującymi mikrofonami i kamerami dziennikarzami przebijał się lśniący czarny grand cherokee prokurator Arlety Winnickiej. Jej śladami w brudnym starym mercedesie podążał patomorfolog Robert Krzywicki.

– To wiadomość, Grzegorz. – Warszawski wrócił do dyskusji. Nagle stał się bardzo poważny. – Ktoś, kto chciałby odjebać Kotelskiego z zemsty, zrobiłby to po cichu. A ten gość wszystko sobie zaplanował. I jeszcze zostawił nam prezent. To…

– Pokaż mi jeszcze raz.

– Masz.

Warszawski wręczył inspektorowi woreczek z dowodem. Zimny kilkakrotnie przesunął go w palcach i obejrzał bardzo dokładnie z każdej strony. Robił to niemal z namaszczeniem. Aspirant podrapał się za uchem i zmarszczył brwi.

– Mam wrażenie, że już gdzieś go widziałem – mruknął Zimny. – Nie wiem gdzie, ale… Przypomnę sobie.

Oddał woreczek Warszawskiemu i skierował wzrok na prokurator Winnicką. Właśnie wysiadła z samochodu i przywitała się z doktorem Krzywickim. Włosy spięła w elegancki kok, a na nosie miała duże okulary przeciwsłoneczne. W wysokich szpilkach, idealnie skrojonym żakiecie i ołówkowej spódnicy wyglądała perfekcyjnie.

– Ma nogi, co? – zagadnął Warszawski.

– No ma…

Obaj obserwowali, jak zmierza w ich kierunku, kręcąc szerokimi biodrami. Obok, nieco niezdarnie, z grubą walizką w ręku dreptał doktor Krzywicki.

– Łukasz…

– No…

– Na razie nie wspominaj jej o naszym odkryciu. Najpierw chcę się upewnić.

– Okej. A powiesz mi, co ci chodzi po głowie?

– Jak ogarniemy ten syf, to możesz pojechać ze mną.

– Gdzie?

– Do archiwum.
===LxciECQWZVRtWGFUYwk/BjIDZ1BiUmUHZlBkUTUDNwY2B2NSNlQ=

ROZDZIAŁ 3

Igor Brudny siedział przy biurku i z kwaśną miną przyglądał się raportom z prowadzonej sprawy. Nie lubił papierkowej roboty jak większość policjantów, ale to śledztwo było pod tym względem wyjątkowo upierdliwe. Gwałt zakończony uduszeniem młodej dziewczyny w damskiej toalecie jednego z popularnych nocnych klubów jawił się jako zmora dla każdego śledczego. Konieczność przesłuchania wszystkich pracowników lokalu, znajomych ofiary, z których większość tej nocy była pod wpływem alkoholu lub innych środków odurzających, prześledzenie nagrań z kilkunastu kamer w dyskotece i kolejnych z miejskiego monitoringu, a następnie wyłuskanie potencjalnych podejrzanych, sprawiały, że kolejne grube pliki dokumentów wyrastały na jego biurku jak grzyby po deszczu. A to i tak był tylko czubek góry lodowej. Mógłby wspomnieć chociażby o obowiązku złożenia wizyty siedmiu lokalnym gangsterom, którzy upodobali sobie tenże lokal do załatwiania brudnych interesów, oraz o problemach z ojcem dziewczyny, szanowanym biznesmenem z branży medialnej, który nie potrafił uwierzyć, że jego córka nie była taka święta, jak do tej pory sądził. Podobnych „kwiatków” było mnóstwo, ale Brudny nie należał do ludzi, którzy narzekają, gdy jest dużo pracy. Robił swoje, a ponieważ z racji ostatnich spektakularnych sukcesów i paskudnej kontuzji, której przy okazji wykonywania obowiązków się nabawił, awansował w hierarchii, miał do dyspozycji czterech ludzi, w tym byłą partnerkę i najlepszą przyjaciółkę Julię Zawadzką.

Odchylił się na obrotowym krześle i zaczął rozmasowywać łydkę. Mimo że od akcji w Drzonkowie minęło już pół roku, wciąż kilka razy dziennie czuł w niej silne mrowienie. Lekarz twierdził, że doskwierająca dolegliwość wkrótce przejdzie, ale Brudny zaczynał w to powątpiewać, bo od jakiegoś czasu nie widział poprawy. Podciągnął nogawkę i przyjrzał się szerokiej, szarpanej bliźnie. Wciąż wyglądała na świeżą, a znaczny ubytek tkanki mięśniowej trudno było odbudować. I choć noga była już w miarę sprawna, to przy zmianie pogody rwała go niemiłosiernie.

Wstał, aby ją trochę rozchodzić i pobudzić krążenie. Nastawił wodę na kawę i zrobił kilka rund od ściany do ściany. W końcu zatrzymał się przy oknie i spojrzał na majaczące w oddali wieżowce. Wpatrywał się bezmyślnie w błyszczące w świetle słonecznym szklane elewacje i ocknął się dopiero, gdy usłyszał kliknięcie elektrycznego czajnika.

Nasypał do kubka kawy i zalał ją wrzątkiem. Spojrzał na stos dokumentów. Pomyślał, że to miasto zaczyna go przytłaczać. Kiedyś marzył o Warszawie, dziś wydawała mu się brudna, plugawa i zła do szpiku kości. Za dużo pieniędzy, kłamstw, polityki i powiązań wszystkich ze wszystkimi. Stolica zamieniła się w bagno i tonęli w nim wszyscy, którzy mieli w sobie choć odrobinę przyzwoitości i nie bali się jej pokazać światu. Najgorsze było to, że wszyscy wokół, poczynając od mieszkańców, a na sędziach kończąc, wiedzieli, kto powinien siedzieć, ale jeśli ktoś miał pieniądze albo kontakty z władzą, mógł spać spokojnie. Okropnie go to irytowało i myśl, że głównym podejrzanym w sprawie jest syn wiceministra spraw wewnętrznych Bożydara Czabańskiego, sprawiała, że coraz częściej chciał to wszystko rzucić w diabły i zniknąć z miasta. Raz jeszcze spojrzał na lśniące w oddali wieżowce. Wolał nie myśleć, jaki będzie finał tej sprawy. Sama niepewność wkurwiała go nie mniej niż przekonanie, że prędzej czy później ktoś ukręci sprawie łeb, a za kratki trafi niewinny człowiek.

Postawił kubek z kawą przy laptopie i usiadł. Zajrzał do skrzynki. Jak zwykle zalewała ją fala spamu. Julka zawsze się z niego naśmiewała, że skoro przeważają oferty zachwalające suplementy na powiększenie penisa, to pewnie na jakiejś podstawie reklamy te zostały spersonalizowane. Nie protestował, bo nie należał do żartownisiów, a Julka akurat doskonale orientowała się w temacie.

Tak jak go nauczyła, zaznaczał niechciane wiadomości i przerzucał je do odpowiedniego folderu, aby system zapamiętał, żeby je blokować. Wtedy usłyszał pukanie.

– Otwarte – mruknął, nie przestając walczyć ze spamem.

– Dzień dobry, komisarzu – przywitał się młody posterunkowy. Miał dobre metr dziewięćdziesiąt wzrostu, ale był chudy jak szczapa. Brudny widział go już kilka razy, ale nigdy wcześniej nie rozmawiali. – List dla pana komisarza – dodał i położył na blacie pokaźną kopertę.

– Dzięki. Jak masz na imię?

– Posterunkowy Witek Leszek.

– To Witek czy Leszek? – Brudny nie mógł się powstrzymać.

– Witek, panie komisarzu. Leszek to…

– Wiem. Kiepski żart.

– Całkiem niezły, panie komisarzu.

Brudny popatrzył na chłopaka pełnym politowania wzrokiem.

– To teraz tego was uczą w szkole policyjnej?

– Nie wiem, co ma pan na myśli, panie komisarzu.

– Tak wam teraz każą gadać?

Posterunkowy zmarszczył brwi, jakby nie do końca zrozumiał aluzję. Brudny pomyślał, że traci czas. Najwyraźniej chłopak dostał taką fuchę, na jaką zasługiwał.

– Ja…

– Dobrze, posterunkowy Witek. To znaczy Leszek. Możecie uznać, że dobrze wykonaliście swoją robotę. Możecie odejść.

– Dziękuję, panie komisarzu. Miłego dnia.

Brudny patrzył, jak młody policjant się odmeldowuje i znika na korytarzu. Przypomniał sobie swoje pierwsze dni w komisariacie. Zaśmiał się pod nosem na wspomnienie, gdy pewien nadęty sierżant chciał błysnąć przy kolegach i zmusić świeżaka do wyczyszczenia kibla, który wcześniej sam zapchał. Brudny potulnie poszedł z nim do toalety, a następnie wykręcił mu rękę, założył dźwignię i wepchnął głowę do muszli. Sierżant najadł się własnego gówna, a potem wstydu, bo do kibla wparowali jego kompani, którzy zamiast mu pomóc, wybuchnęli śmiechem. Ponieważ na kolegów się nie kapowało, sprawa nie nabrała oficjalnego trybu, ale jeszcze tego samego dnia o incydencie wiedzieli wszyscy w komisariacie. Brudny już na starcie stał się sławny, a sierżant kilka dni później poprosił o przeniesienie.

Jedno przypadkowe spojrzenie na stos papierów przywróciło Brudnego do rzeczywistości. Sięgnął po list i obrócił go w dłoniach. Na bąbelkowej kopercie nie zauważył nadawcy, a jedynie odbiorcę: Igor Brudny, wydział zabójstw i dokładny adres komisariatu. Wyglądała co najmniej dziwnie, choć w dzisiejszych czasach każdy list bez administracyjnej pieczęci albo grafiki nadawcy wydawał się czymś osobliwym. Mimo to miał złe przeczucia. Kierowany instynktem odłożył kopertę i wyjął z szuflady lateksowe rękawiczki. Założył je i ponownie chwycił ją w dłonie. Wymacał palcami niewielką rzecz, ale przez bąbelki w kopercie nie mógł jednoznacznie ocenić, jaki ma kształt. Potrząsnął przy uchu. Efekt był równie mizerny. Wtedy otworzyły się drzwi do jego biura. Bez pukania wstęp miały tylko dwie osoby: komendant i Julka.

– Co ty tu odpierdalasz? – zagadnął komendant Ryszard Beryl.

– Otwieram kopertę – odparł Brudny.

– Nie jestem ślepy, ale po co masz na rękach jednorazówki?

– Bo dostałem podejrzany list i nie wiem, czy to czasem nie ucho albo palec ofiary seryjnego mordercy. Choćby dlatego.

– Sodówka ci nie uderzyła do głowy od tej sławy? Igor, kurwa, słyszysz mnie, do jasnej cholery?

Brudny odłożył kopertę i spojrzał na przełożonego. Beryl był modelowym przykładem od lat zasiedziałego, podstarzałego gliny. Nie był gruby, ale wydatny piwny brzuch omal nie wylewał się znad paska, a czerwony nos i wory pod oczami zdradzały, że wczorajszą noc spędził na jakiejś popijawie.

– Widzę, że impreza była udana – rzucił kpiącym tonem.

– Jeszcze ty mnie nie wkurwiaj. – Komendant oparł dłonie na biurku i wymownie spojrzał na stos dokumentów. – Kiedy popchniesz tę sprawę do przodu?

– Mówiłem ci, kto jest głównym podejrzanym, ale nie chciałeś słuchać.

– Mówiłem, że masz znaleźć niepodważalne dowody, a to co innego.

– Po to tu przyszedłeś?

– Wiesz, że to delikatna sprawa. Nie wysyłasz mi żadnych raportów, więc się pofatygowałem. Choć, kurwa, sam nie wiem dlaczego…

– Sprawa tego morderstwa cuchnie na kilometr. Wiesz, że synalek Czabańskiego był stałym bywalcem klubów BDSM? Podobno miał nawet swoje prywatne niewolnice, które opłacał z pieniędzy zarobionych w zarządach kilku spółek skarbu państwa. Czyli między innymi z moich i twoich.

– Poważnie?

– Wszyscy wiemy, że ten szczyl lubi blichtr. A Karolina Pisz była jedną z młodocianych celebrytek, która oficjalnie dała mu kosza. W Pasji miał wykupiony boks dla VIP-ów tuż obok niej i według zeznań kilkakrotnie do niej startował, ale ona za każdym razem go przeganiała. Trochę później znaleźli ją martwą w toalecie. Dla jasności, rozmawiałem też z kilkoma jego eks. Każda z nich twierdzi, że nie lubił, jak mu się odmawia, a do tego kawał z niego sukinsyna.

– To jeszcze nie powód, żeby dziewczynę zgwałcić i zamordować.

– Dla ciebie nie. Przypomnieć ci sprawę dark klubów?

Beryl cmoknął i teatralnie przewrócił oczami. To była wyjątkowo paskudna historia. Osiem lat temu z Wisły wyłowiono siedemnastoletnią dziewczynę. Nazywała się Paulina Szymańska, pochodziła z typowej patologicznej rodziny i do stolicy przyjechała z Podkarpacia w nadziei na znalezienie lepszego życia. Sekcja zwłok wykazała, że bezpośrednią przyczyną śmierci było uduszenie, ale ślady na ciele wskazywały, że była też torturowana. Sprawą zajął się Brudny, który wpadł na trop grupy zza wschodniej granicy specjalizującej się w handlu żywym towarem, a dokładnie w dostarczaniu młodych dziewczyn do tak zwanych dark klubów. W głęboko zakonspirowanych lokalach sławni i bogaci dopuszczali się wszelkiego rodzaju bezeceństw. Młode kobiety (choć zdarzali się również mężczyźni) były przetrzymywane w klatkach, traktowane jak niewolnice i zmuszane do skrajnej uległości wobec wyuzdanych klientów. Brudny przez pół roku krążył po wszelakich klubach dla swingersów, burdelach czy salonach BDSM. Poznał ten światek i w końcu zespołowi udało się natrafić na ślad jednego z takich przybytków. Policyjni informatycy zadbali o jego tożsamość i przelew dziesięciu tysięcy złotych w bitcoinach na tajemnicze konto organizatora, a Brudny w roli ekscentrycznego syna pary nowobogackich milionerów trafił na „dark party”. Nigdy nie zapomni tego, co tam zobaczył. Nie wchodząc w szczegóły, krótko po rozpoczęciu imprezy do środka wtargnęła grupa antyterrorystów, a on dokonał aresztowania głównego organizatora, którym okazał się jeden z szanowanych lekarzy, założyciel luksusowej kliniki chirurgii plastycznej w Sopocie, niejaki Ludwik Dostojny. Facet procesu nie doczekał, bo powiesił się w celi aresztu (choć tajemnicą poliszynela było to, że ktoś najprawdopodobniej mu pomógł), ale najgorszy był fakt, że gdy ostatecznie dobrano się do zarekwirowanych dysków i rozszyfrowano większość danych klientów dark klubu, nikt, absolutnie nikt nie poniósł w związku z całą sprawą żadnej odpowiedzialności. W toku postępowania ustalono, że śmierć tamtej siedemnastolatki mogła być wypadkiem spowodowanym tym, że któryś z klientów w swoich harcach trochę się zagalopował. Zdołano nawet wytypować konkretnego człowieka, ale wkrótce śledztwo przejęło Centralne Biuro Śledcze, tłumacząc to tym, że stało się rozwojowe i wpisuje się w szeroko zakrojoną operację na skalę międzynarodową. Dyski z danymi zniknęły i wszelki słuch o nich zaginął.

– Ech… – Beryl skrzywił się w dziwnym grymasie i podrapał po podgardlu. – Nie sądzę, aby łączenie tych spraw miało jakikolwiek sens. Zresztą nie przypominam sobie, aby na tamtych dyskach pojawiło się nazwisko Czabańskiego.

– Owszem, nie pojawiło się. Pamiętaj jednak, że nie zdążyliśmy rozszyfrować wszystkich.

– Nie wyciągaj pochopnych wniosków. Rozumiem, że masz przeczucia, ale nie skazuj chłopaka, dopóki nie znajdziesz twardych dowodów.

– Co to za pierdolenie, Rychu? – Brudny podniósł się z krzesła. – Lepiej załatw z prokuraturą pozwolenie na pobranie od niego materiału biologicznego. Facet ma motyw, profilem pasuje i nie ma alibi. Jeśli to nie wystarczy, to co, kurwa, wystarczy?

– Uspokój się. Wiesz, jak wygląda sytuacja. To delikatna sprawa.

Brudny zmrużył oczy i nachylił się w stronę komendanta. W tonie Beryla wyczuł niepokojącą zmianę.

– Z kim ty wczoraj piłeś? – zapytał podejrzliwie.

– Chyba nie myślisz, że będę ci się spowiadał – odburknął Beryl. – Rób swoje i dziś wieczorem wyślij mi raport z postępów w śledztwie.

– Ty, Rychu… – Brudny nie odpuszczał. – Ty chyba nie schlałeś się z którymś z tych skurwysynów z Wiejskiej?

– Koniec rozmowy. Wychodzę. Raport chcę mieć dzisiaj do szesnastej.

Beryl odwrócił się i wyszedł. Brudny rzadko się wściekał, ale teraz miał wrażenie, że zaraz eksploduje. Do tej pory uważał komendanta za uczciwego człowieka, ale fakt, że wszedł w konszachty z politykami, sprawił, że szacunek, którym go darzył, w jednej chwili wyparował. Beryl nie przyznał tego jednoznacznie, ale zdradził się swoim zachowaniem. Brudny nie miał co do tego żadnych wątpliwości. Od początku zachowywał się dziwnie, co nie było w jego stylu. A gdy go trochę przycisnął, po prostu wyszedł bez słowa wytłumaczenia. Nawet nie chciał sobie wyobrażać, że kompanem przy kielichu mógł być wiceminister spraw wewnętrznych, który jest ojcem podejrzanego.

Zrezygnowany klapnął na krzesło. Szybsze tętno przynajmniej pobudziło ukrwienie w nodze i już nie czuł mrowienia. Przez chwilę siedział, wpatrując się w stos dokumentów i próbując zebrać myśli. W jego głowie szalały jedynie te najczarniejsze. Bo co, jeśli Beryl rzeczywiście ukręci sprawie łeb? Miał paskudne przeczucie, że tak to się skończy.

Jego spojrzenie znów padło na podejrzaną kopertę. Nie zastanawiając się dłużej, ostrożnie ją otworzył i zajrzał do środka. Błysnął niewielki kawałek metalu. Potrząsnął kopertą i zawartość wypadła na biurko.

Wbił wzrok w lśniący przedmiot. Poczuł suchość w ustach i głośno przełknął ślinę.

Pomyślał, że nigdy nie uwolni się od przeszłości.
===LxciECQWZVRtWGFUYwk/BjIDZ1BiUmUHZlBkUTUDNwY2B2NSNlQ=

ROZDZIAŁ 4

Zimny opuścił miejsce zbrodni i wspólnie z Warszawskim poszedł do sądowego archiwum. Wiedział, że to na jego barkach spocznie ciężar śledztwa, i jeszcze przed spotkaniem z komendantem chciał się upewnić, czy jego podejrzenia mają twarde podstawy.

Na parking przy placu Słowiańskim, gdzie wyrastał gmach Sądu Okręgowego, przyjechali oddzielnie. Jak zwykle było tam bardzo tłoczno, ale Zimny szczęśliwie trafił akurat na kierowcę, który zwalniał miejsce. Warszawski musiał poszukać dłużej, w końcu zniecierpliwiony zaparkował na trawniku pod drzewami.

– Chcesz zarobić mandat? – zapytał Zimny, gdy aspirant wysiadł z samochodu.

– Znają mojego gracika. – Warszawski poklepał po masce starego passata. – Nikt nie podniesie na niego ręki, chyba że z góry zakłada, że chce ją stracić.

– A nie pomyślałeś, że takim zachowaniem dajesz kiepski przykład i tak rozwydrzonemu do granic możliwości społeczeństwu?

– Świętoszek się znalazł. Wiesz dobrze, że już dawno powinni zrobić coś z tym parkingiem. Powiedzieć, że jest za mały, to nic nie powiedzieć. Poza tym nie chodzę w mundurze. I nie wyglądam na glinę. – Warszawski wyszczerzył zęby w paskudnym uśmiechu.

– Co prawda, to prawda – skonstatował inspektor. – Zawsze zastanawiało mnie, co widział w tobie Czarnecki. Teraz już wiem – dodał z drwiną w głosie.

– Masz szczęście, że dobrze się znamy. Bo gdybyśmy się nie znali…

– Tak, wiem. Tylko nie pamiętam, czy urwałbyś mi głowę przy samej dupie, czy z dupy zrobił jesień średniowiecza?

– Stąpasz po cienkim lodzie, przyjacielu…

Zimny posłał kompanowi zuchwały uśmiech. Znali się od pięciu lat i pomimo przepaści na pagonach świetnie się dogadywali. Zimny zwykle był prawą ręką Czarneckiego i koordynował wszystkie działania operacyjne, Warszawski zaś – bezpośrednim wykonawcą jego poleceń. Człowiekiem od czarnej roboty, który świetnie poruszał się w terenie i miał dostęp do informacji dla wielu innych policjantów nieosiągalnych. Z racji swojej przeszłości znał wszystkich lokalnych gangsterów, złodziei, paserów i prostytutki, a nawet pomniejszych dilerów narkotyków, na których minibiznesy czasem przymykał oko. W miejskim półświatku był nie tylko znany, ale i na swój sposób szanowany.

Mężczyźni weszli do sądu i po załatwieniu kilku spraw proceduralnych skierowali się do archiwum. Pracująca tam starsza kobieta o dość smutnym wyrazie twarzy pokierowała ich w odpowiednie miejsce. Poszukiwany pakunek był zalakowany i oklejony taśmą. Zimny w milczeniu rozciął karton i wyciągnął blaszane pudełko. Otworzył nieco zaśniedziałe wieko.

– Daj ten łańcuszek – polecił Warszawskiemu.

Aspirant wyciągnął woreczek i mężczyźni porównali dowód z miejsca zbrodni z całą masą identycznych znajdujących się w blaszanym pudełku.

– Bez jaj… Są identyczne. – W tonie aspiranta dało się wyczuć podziw. Wyciągnął jeden i rozłożył na otwartej dłoni. – Jak na to wpadłeś?

– Pamiętasz, jak w styczniu zdecydowano o zamknięciu sierocińca tych sióstr zakonnych?

– Yhy…

– Z racji tego, że Czarnecki zlecił mi nadzór nad tym tematem jeszcze w grudniu przy okazji sprawy kanibala, po wszystkim musiałem dopilnować, aby dokumenty i dowody z klasztoru trafiły do archiwum sądowego. Zapoznałem się z większością z nich, ale potem olałem temat, bo grzebaniem w tym syfie zajął się Kotelski, więc z góry założyłem, że postępowanie i tak zostanie umorzone. Zwłaszcza że odpowiedzialna za organizację pedofilskiego procederu matka przełożona już nie żyła.

– Gwidona…

– Tak, Gwidona.

– Hmm… – Warszawski podrapał się po brodzie. – To gruba sprawa nam się robi…

– No…

Zamilkli na dłuższą chwilę, zastanawiając się nad ewentualnymi konsekwencjami swojego odkrycia. Do archiwum sądowego dostęp był bardzo ograniczony, wobec czego raczej wypadało wykluczyć przeciętnego obywatela. To natomiast sugerowało, że w morderstwo Kotelskiego może być zamieszany ktoś ze świata szeroko pojętego wymiaru sprawiedliwości.

– Nie wierzę w to – odezwał się w końcu Warszawski. – Dostęp do archiwum jest ściśle monitorowany i morderca nigdy nie zostawiłby tak oczywistego śladu. Strzeliłby tym sobie nie w stopę, ale w łeb.

– To prawda, ale takiej ewentualności wykluczyć nie możemy.

– No dobra, ale chyba nie sugerujesz, że to któryś z naszych?

– Nie, ale… – Zimny zamyślił się na chwilę. – Pamiętam, że czytając dokumentację, natknąłem się na wzmiankę, że te łańcuszki dawali wszystkim wychowankom, którzy osiągali pełnoletność i opuszczali mury klasztoru. Ilu takich poznałeś osobiście?

Warszawski uniósł brwi i nabrał powietrza. Przeciągnął dłonią po ogolonej głowie i zrobił kwaśną minę.

– Lis i Brudny – burknął.

– Właśnie. Skoro byli wychowankami, to pewnie kiedyś takie dostali. Jeden z nich już gryzie piach, ale drugi jeszcze nie.

– Nieee… – Warszawski pokręcił głową. – Że niby Brudny?

– Nie wiem. Tylko spekuluję. To pierwsza osoba, która przychodzi mi do głowy.

– Bzdura. Igor to specyficzny typ, ale dobry glina. Jeden z najlepszych, z jakim pracowałem.

– Pod latarnią najciemniej…

– Wykluczam taką możliwość. On by to rozegrał znacznie lepiej. Poza tym gdzie motyw? I tak w ogóle z tego, co wiem, facet siedzi w Warszawie. Nie, nie. To kompletnie nie trzyma się kupy.

– Nie do końca.

– Naciągana teoria.

– Pozostaje jeszcze kwestia tego, że nasz dowód jest niekompletny. – Zimny uniósł woreczek z dowodem na wysokość oczu.

– Brakuje krzyżyka.

– A łańcuszek nie jest zerwany, więc nie wygląda na to, żeby ten utknął w… – Inspektor zmarszczył nos.

– Sprawca umieścił go tam z premedytacją.

– Właśnie. I miałeś rację, Łukasz. To wiadomość. Tylko czuję w kościach, że nie jesteśmy jedynymi adresatami.
===LxciECQWZVRtWGFUYwk/BjIDZ1BiUmUHZlBkUTUDNwY2B2NSNlQ=

ROZDZIAŁ 5

Wielka mewa przefrunęła, niemal zahaczając o leżącą na kolanach książkę. Inspektor Romuald Czarnecki aż podskoczył z wrażenia.

– Widziałaś ją? – zapytał żonę.

– Kogo? – Jadwiga Czarnecka zsunęła okulary przeciwsłoneczne.

– Mewę.

– Pełno tu mew, kochanie.

– Ale ta… Zresztą nieważne. Nic takiego.

Czarnecki z powrotem wygodnie rozsiadł się w leżaku i otworzył książkę. Dochodziła jedenasta, a już skwar lał się z nieba. Otoczeni nieodłącznym parawanem z wizerunkami śmiesznych marynarzy wspólnie z Jadwigą wygrzewali kości od dobrych trzech godzin i powoli zaczynał się nudzić. Miał na sobie tylko niebieskie slipki, okulary przeciwsłoneczne i klapki. Czytał lekki kryminał, który poleciła mu żona. Nie przepadał za tego typu literaturą, bo wiecznie odnajdywał błędy proceduralne, wobec których jako stary gliniarz nie mógł przejść obojętnie. Ten jednak okazał się całkiem przyzwoity i nawet jeśli momentami autor trochę fabularnie odlatywał, czytało się nieźle, a książka dawała konkretną rozrywkę.

– I co? Pan inspektor już wie, kto zabija? – zagadnęła żona.

– Emerytowany pan inspektor – sprostował ją. – Mam swoje podejrzenia.

– Jestem przekonana, że się mylisz – rzuciła mu wyzwanie.

– To się okaże. Podasz mi wodę?

Czarnecka sięgnęła do plażowej torby po butelkę mineralnej i podała ją mężowi. Inspektor odłożył książkę i wyciągnął dwa plastikowe kubeczki. Napełnił je, wręczył jeden żonie, a swój opróżnił.

– Chyba pójdę się trochę schłodzić – oznajmił.

– Tylko uważaj, bo o tej porze woda w morzu wcale nie jest taka ciepła.

– Dobrze, kochanie.

Czarnecki podniósł się z leżaka. Mimo że nie minęła jeszcze połowa czerwca, plaża w Kołobrzegu tętniła życiem. Setki kolorowych parawanów, fruwające latawce, szybujące mewy, dokazujące dzieciaki i zachwalający swoje towary sprzedawcy – wszystko to składało się na jedyny w swoim rodzaju klimat, jaki można było spotkać tylko nad polskim morzem. Czarnecki poprawił slipki i wolnym krokiem, klucząc pomiędzy fantazyjnymi parawanami, skierował się w stronę wody. Spędził w niej kilka minut, zastanawiając się nad przyszłością. Od blisko pół roku był na emeryturze i zaczynał mu doskwierać brak zajęcia. Oczywiście miało to swoje dobre strony. Mógł więcej czasu poświęcić żonie, ale już kontakt z żyjącymi za granicą dziećmi wcale nie okazał się tak częsty, jak to sobie wyobrażał. Ilona i Jarek mieli swoje życie, ciężko pracowali i pomijając jedną kilkudniową wizytę w Wiedniu u syna oraz wspólnie spędzone święta Wielkiej Nocy, do tej pory nie było okazji do częstszych spotkań. Przeczytał wszystkie zalegające na półkach książki, a do kilku ulubionych wrócił i przeczytał je jeszcze raz. Pobyt u siostrzeńca też dobiegał końca i już za kilka dni miał wrócić do Zielonej Góry. Złapał się na tym, że brakuje mu tego specyficznego, niepowtarzalnego uczucia pojedynkowania się z przeciwnikiem. Sudoku i sporadycznie rozgrywane partie szachów ze szwagrem nie były w stanie zastąpić dopływu dawki adrenaliny, jaką oferowała mu praca w policji. Co prawda dwa ostatnie śledztwa dostarczyły mu jej aż nadto, mimo to nie mógł udawać, że mu tego wszystkiego nie brakuje.

Wyszedł z wody i wrócił do żony. Jadwiga wypoczywała na leżaku. W jego oczach jak zwykle prezentowała się olśniewająco. Pomyślał, że bardzo ją kocha. Za to, jaka była dla niego przez te trzydzieści lat samotności, gdy on dniami i nocami uganiał się za zbirami wszelkiej maści.

– Ktoś do ciebie dzwonił – oznajmiła, strzepując drobinki piasku z brzucha.

– Kto?

– Nie wiem. Nie patrzyłam. Jak woda w morzu?

– Przyzwoita. Siedemnaście, osiemnaście stopni.

– Brrr… – Jadwiga udała, że trzęsie się z zimna. – Jak wy, faceci, możecie czerpać przyjemność z kąpania się w takiej lodówce?

– Naprawdę nie jest taka zła. Też mogłabyś się trochę schłodzić.

– Podziękuję. Wytrzyj się, bo masz gęsią skórkę.

Czarnecka sięgnęła po znajdujący się w torbie ręcznik i wręczyła go mężowi. Inspektor wytarł się i trochę niezgrabnie przysiadł na leżaku, który pod jego ciężarem omal się nie wywrócił.

– Ech… – mruknął. – Starość nie radość.

– Wyglądasz świetnie, mężu. – Czarnecka uniosła okulary przeciwsłoneczne i posłała mu całusa.

– Ciekawe jak długo? Od przejścia na emeryturę przytyłem prawie pięć kilogramów, a to dopiero pół roku.

– A wiesz, że… – Podniosła się i wychyliła głowę ponad parawan. – Przed chwilą wpadła tu jakaś piłka do siatkówki. O tam, popatrz. Gra grupka facetów i to mniej więcej w twoim wieku. Chętnie popatrzę, jak mój heros pokazuje im, kto tu rządzi…

– O nie, kochanie. Starego gliniarza tak łatwo nie podejdziesz.

– Przecież uwielbiasz siatkówkę. Pamiętam, że kiedyś grałeś i zawsze chwaliłeś się, jaki z ciebie… kozak, tak chyba młodzi dziś mówią.

– Dawno i nieprawda. – Czarnecki z powrotem rozłożył się wygodnie na leżaku.

– Czyżby mój inspektor szukał wymówki?

– Jadzia…

– To nie marudź, że przytyłeś. O!

– Ech…

Czarnecki podniósł się i przez chwilę przyglądał się grającej ekipie. Prócz jednej młodszej pary reszta mężczyzn rzeczywiście była na oko po pięćdziesiątce. I wcale nie wyglądali lepiej od niego. Pomyślał, że pomysł żony wcale nie jest taki najgorszy. Wstał i bez słowa zaczął się rozciągać. Jadwiga zsunęła okulary na nos i z szelmowskim uśmiechem przez kilkanaście sekund mierzyła męża wzrokiem.

– Mmm… – mruknęła. – Sprawiasz, że znów zaczynam się czuć jak dwudziestolatka.

– A teraz chcesz mnie jeszcze rozproszyć?

– Na razie to ty mnie rozpraszasz, mężu…

– Oj, Jadwiga…

– No idź już, idź, a ja sobie popatrzę.

Czarnecki uśmiechnął się do żony i już miał ruszyć w kierunku grającej paczki, gdy usłyszał sygnał dzwoniącego telefonu. Przez moment chciał go zignorować, ale pochylił się nad torbą i wygrzebał urządzenie. Ku swojemu zdumieniu zobaczył, że dzwoni Igor Brudny. Odebrał.

– Dzień dobry, komisarzu – przywitał się w starym stylu.

– Dzień dobry, inspektorze. Nie przeszkadzam?

– Ależ skąd! Korzystam z leniwego i nudnego życia na policyjnej emeryturze. Jestem z żoną na plaży i właśnie miałem iść pograć w siatkówkę, ale to może poczekać. Długo się nie słyszeliśmy. Co u ciebie, Igor?

– Widzę, że nie wiesz, co się stało?

Czarnecki zdołał poznać Brudnego na tyle, że jego brak ogłady nie robił już na nim żadnego wrażenia. Ale ton głosu komisarza i wyraźnie sugestywne pytanie sprawiły, że poczuł niepokój.

– Wybacz, ale nie wiem, co masz na myśli. Co się stało?

– Nie żyje Kotelski. Media podają, że został zamordowany.

– Prokurator Brunon Kotelski? – Czarnecki usiadł z powrotem na leżaku.

– Został znaleziony w piwnicy jakiejś szwalni. Podobno straszna jatka. Mogę ci wysłać link do artykułu „Gazety Lubuskiej”.

– Znajdę. – Czarnecki przez chwilę próbował zebrać myśli. – To poważna sprawa. Zaraz przekręcę do Grzegorza i zapytam o szczegóły.

– Zapytaj, bo… – Brudny się zawahał. – Generalnie miałbym to w dupie, ale w zbiegi okoliczności nie wierzę.

– Wyczuwam kłopoty…

– Znasz mnie, Romek. Dzwonię do ciebie, bo tylko tobie ufam.

– Mów.

– Dziś dostałem list. Zwykła koperta bąbelkowa z moim imieniem i nazwiskiem. Jak się zapewne domyślasz, nie było na niej danych nadawcy. – Czarnecki usłyszał, że Brudny zaciąga się papierosem. – W środku znajdowała się tylko mała zawieszka. Srebrny krzyżyk. Coś ci to mówi?

– Niespecjalnie.

– Taki sam dostawał każdy wychowanek wychodzący z sierocińca hieronimek.

– Ooo… – Czarnecki przez kilka następnych sekund próbował przeanalizować ostatnie słowa komisarza. – Dziwna sprawa – mruknął po chwili przerwy.

– Też tak pomyślałem i na wszelki wypadek zajrzałem do internetowego wydania „Gazety Lubuskiej”. Na pierwszej stronie wali po oczach tekst o brutalnym morderstwie Kotelskiego. Podobnie na stronach Radia Zielona Góra, Radia Zachód i lokalnego oddziału „Wyborczej”. Za kilka godzin sprawa przebije się do mediów ogólnokrajowych i znając życie, pewnie moja gęba znów będzie wyświetlana na każdym kanale.

– Nie wybiegałbym tak daleko w przyszłość. Na razie nic cię z tą sprawą nie łączy.

– Słuchaj, Romek. – Czarnecki znów usłyszał świst wydychanego powietrza. – Wiesz dobrze, że dziennikarze wygrzebią wszystko. Pewnie zaczną kombinować i wywleką historię z Kwiczołem i śledztwem w sprawie kanibala. Daję sobie rękę uciąć, że jeszcze dziś wieczorem usłyszysz w telewizji o wilkołaku.

Nawet jeśli przewidywania Brudnego w pierwszej chwili zdawały się przesadzone, należało założyć, że taki rozwój sytuacji był jak najbardziej realny. Kotelski był dla mediów łakomym kąskiem, bo miał na koncie kilka grzechów, a śledztwo w sprawie głośnego mordercy-kanibala o wymownym przydomku „Wilk” wbrew pozorom było z jego osobą dość ściśle powiązane. Co gorsza, z Brudnym i Czarneckim – zwłaszcza Czarneckim – nawet bardziej. Tamta historia była poważną rysą na niemal krystalicznym wizerunku inspektora i bezpośrednim powodem decyzji o przejściu w stan spoczynku.

– Czego ode mnie oczekujesz? – zapytał.

– Dowiedz się, o co tam chodzi.

– Zadzwonię do Grzegorza.

– Dzięki.

– Nie ma za co.

– Cześć.

– Cześć.

Połączenie zostało zakończone. Czarnecki przez chwilę próbował zebrać myśli. Dostrzegł niepokój na twarzy żony.

– Kto to był? – zapytała.

– Igor Brudny. Podobno w Zielonej Górze zamordowano prokuratora Brunona Kotelskiego.

– Mój Boże…

– Przepraszam, Jadziu, ale muszę zadzwonić do Grzegorza.

– Musisz? Naprawdę? Przecież…

– Spokojnie. To tylko telefon. Chcę poznać szczegóły. Możesz mi podać okulary, proszę?

Czarnecka w milczeniu wygrzebała etui z okularami i wręczyła je mężowi. Przy okazji wyciągnęła banana i z wyraźnie niezadowoloną miną zaczęła obierać go ze skórki. Inspektor zapoznał się z najświeższymi newsami, po czym wybrał numer Zimnego.

– Cześć, Grzegorz – przywitał się.

– Cześć. Już wiesz?

– Tak. Co tam się stało?

– Znaleźliśmy Kotelskiego w piwnicy jednej ze szwalni przy Wiejskiej. Nie chcę spekulować, ale to chyba grubsza sprawa.

– Morderstwo prokuratora to zawsze jest gruba sprawa, Grzegorz.

– No tak… Zatem jeśli spojrzymy na to w ten sposób, to jest to cholernie gruba sprawa.

– Jak zginął?

– Ktoś wychłostał go na śmierć.

– Jak to wychłostał? – Czarnecki zmarszczył brwi.

– No tłukł go, aż się wykrwawił. Nie chciałbyś oglądać zwłok. Wyglądają, jakby przejechał po nich kombajn.

– Macie pierwsze wnioski? Podejrzanego?

– Na razie nie. Zwłoki zostały zabrane do Roberta do prosektorium. Borucka też zrobiła swoje, choć nie trafiliśmy na ślady po paluchach. Jej ludzie jeszcze nie skończyli, więc może do wieczora coś znajdą, ale wszystko wskazuje na to, że sprawca działał w rękawiczkach.

Czarnecki kątem oka dostrzegł, że żona przygląda mu się z niepokojem. Na pewno nie była zadowolona z tego, co słyszała. Wnioski nasuwały się same.

– Kto wziął tę sprawę?

– Winnicka.

– Uważaj na nią, Grzegorz.

– Poradzę sobie.

W głowie inspektora błyskawicznie pojawiła się myśl, że Zimny właśnie może sobie nie poradzić. Prokurator Arleta Winnicka przez wielu była przyrównywana do modliszki i choć Czarnecki nie do końca zgadzał się z takim określeniem, musiał przyznać, że potrafi być ostra jak brzytwa. Współpracował z nią raz przy swoim ostatnim śledztwie i nie mógł narzekać. Postawił twarde warunki i Winnicka na nie przystała, dzięki czemu udało mu się ją poskromić. Prawdopodobieństwo, że Zimnemu, mającemu opinię wiecznie wykonującego rozkazy wyrobnika, wejdzie na głowę, było znacznie większe.

Czarnecki uznał, że nie powinien więcej poruszać tego tematu. Nowy prowadzący musiał podjąć wyzwanie, czy to mu się podobało, czy nie.

– Co z mediami?

– Nie wiem, jakim cudem tak szybko dowiedzieli się, że to Kotelski. Na jutro zaplanowałem konferencję prasową. A tak w ogóle… Nie powinieneś wylegiwać się teraz nad morzem?

– Owszem, ale ta informacja nieco zburzyła mój wewnętrzny spokój. Wiesz, Grzegorz… – Czarnecki przez chwilę szukał odpowiednich słów. – Media będą drążyć. Wszyscy wiemy, że Kotelski nie był święty. Odgrzebią jego grzeszki, dotrą do tych wszystkich kobiet, w końcu wrócą do sprawy kanibala. Nie chciałbym… no wiesz… – Czarnecki nerwowo poprawił okulary. – Teraz ty tam rządzisz…

– Romek. Nie wygłupiaj się.

– Do tej sprawy naprawdę trzeba będzie podejść bardzo delikatnie.

– Wiem. Poza tym… – Zimny zawahał się. – Na razie wiemy o tym tylko ja, Łukasz i Anka. Myślę, że sprawca zostawił nam wiadomość.

– Jaką?

– Dość dwuznaczną…

– Grzegorz…

– Anka wyciągnęła z tyłka Kotelskiego srebrny łańcuszek. Skojarzyłem go z dowodami zebranymi w sierocińcu hieronimek. Był identyczny z tymi, które wręczano wychowankom opuszczającym placówkę.

Czarnecki przymknął powieki i spowolnił oddech. Brudny jak zwykle się nie pomylił.

– Czyli masz pierwszy mocny trop – rzekł, starając się zachować obojętny ton.

– Sprawa jest o tyle dziwna, że łańcuszek jest niekompletny. Brakuje zawieszki. Takiego małego srebrnego krzyżyka.

– Hmm…

– Szczerze mówiąc, na razie nie mam pomysłu, jak to ugryźć. Myślę nad zaproszeniem do współpracy Eli Pałki.

– Zadzwoń koniecznie. Porządny profiler to ogromna wartość dodana. Tym bardziej że z twoich słów można wnioskować, że zbrodnia została szczegółowo zaplanowana.

– To na pewno. Wyobraź sobie, że facet zabezpieczył drzwi i okna pianką wygłuszającą.

– To tylko potwierdza tę hipotezę. Co do Pałki, możesz liczyć, że się za tobą wstawię.

– Dzięki. Jest jeszcze coś. Tak między nami…

– Mów śmiało, Grzegorz.

– Osobiście znam tylko jedną osobę, która była wychowankiem hieronimek i miała taki łańcuszek…

Czarnecki przez chwilę milczał w nadziei, że Zimny dokończy wątek. Wiedział, że między nim a Brudnym nigdy nie było chemii. Owszem, potrafili współpracować, ale nie pałali do siebie miłością i po prostu się unikali.

– Igor Brudny to dobry i uczciwy glina – rzekł Czarnecki. – Do niego też powinieneś zadzwonić.

– Mam wątpliwości.

– To twoja decyzja, Grzegorz. Ale jeśli chcesz znać moje zdanie…

– Masz rację. Zadzwonię.

Czarnecki usłyszał, jak Zimny ciężko wzdycha. Tak jak zakładał, rozmowa z Brudnym nie była mu na rękę. Znał charakter byłego współpracownika i zdawał sobie sprawę, że ciężar, jaki właśnie spadł na barki Grzegorza, może go przygnieść. Był znakomitym policjantem, ale najlepiej sprawdzał się jako skrzydłowy. Brakowało mu jednak charyzmy, której wymagało przyjęcie roli lidera. Brudny był tym, którego twardego i nieustępliwego charakteru mógł w trakcie prowadzonego śledztwa obawiać się najbardziej.

– Gdybyś potrzebował pomocy, wiedz, że zawsze możesz na mnie liczyć. – Podniósł starego kompana na duchu.

– Dzięki, Romek. Doceniam to.

– Nie ma za co.

– Cześć.

– Cześć.

Czarnecki przez moment intensywnie się zastanawiał. Szybko zrozumiał, że tej sprawy nie odpuści. Trzydzieści lat ścigania najgorszych zwyrodnialców także w nim wypaliło swoje piętno. I owszem, po tym wszystkim można było zmienić pracę albo przejść na emeryturę, ale gliną zostawało się już do końca życia.

– Mam ci przygotować kanapki?

Jadwiga potrafiła czytać mu w myślach. Inspektorowi po raz pierwszy od lat zabrakło słów. Z marsową miną pokiwał głową, a chwilę później zawstydzony ukrył twarz w dłoniach.
===LxciECQWZVRtWGFUYwk/BjIDZ1BiUmUHZlBkUTUDNwY2B2NSNlQ=

ROZDZIAŁ 6

Brudny zamknął okno i włączył wiatrak. Dziś z nieba lał się żar, a termometr wskazywał trzydzieści cztery stopnie Celsjusza. W kamienicy, w której mieszkał, zwykle było nieco chłodniej, ale jego lokalowi niewiele to pomagało, bo okna w salonie wychodziły niemal idealnie na południe. W takich chwilach żałował, że jednak nie szarpnął się na klimatyzację, ale wydatek rzędu kilku tysięcy złotych dla faceta żyjącego z marnej policyjnej pensji zawsze schodził na trzeci albo nawet czwarty plan.

Z powrotem zatopił się w ulubionym fotelu i upił łyk whisky.

– Chcesz tam pojechać? – zagadnęła go była partnerka z patrolu i przyjaciółka Julia Zawadzka. Miała na sobie obcisły podkoszulek z napisami po angielsku i jasne, modnie wytarte dżinsy. Oparta o lodówkę popijała piwo z puszki i paliła papierosa.

– A co byś zrobiła na moim miejscu?

– Sama nie wiem. Jeśli ten krzyżyk wysłał morderca, to na pewno na tym nie poprzestanie.

– Otóż to.

Drugą rozmowę z Czarneckim komisarz miał już za sobą. Wiedza, którą dzięki temu zdobył, oraz fakt, że w końcu uświadomił sobie, że komendant utrzymuje ścisłe kontakty z ojcem podejrzanego o morderstwo chłopaka, przeciwko któremu prowadzi śledztwo, sprawiły, że musiał odreagować. Wyszedł z biura, zostawiając niedokończony raport, i pojechał do domu, po czym otworzył jamesona i szybko opróżnił dwie szklanki. Trzecią skończył nalewać w momencie, gdy do drzwi jego mieszkania zapukała Julka. Pokrótce przedstawił jej całą historię. Cierpliwie go wysłuchała.

– Może jednak warto poczekać? – zasugerowała. – Przyjrzeć się sprawie z dystansu. Zimny i tak prędzej czy później do ciebie się odezwie.

– Zimny to pizda. Zasłoni się procedurami i nie włączy mnie do śledztwa. Poza tym śledztwo nadzoruje Winnicka. Jej ulubieńcem też nie jestem.

– Chyba że wciąż ma na ciebie ochotę.

– Przestań, Julka…

– Co przestań? – Zawadzka posłała mu łobuzerskie spojrzenie. – Dość długo wypraszałeś ją wtedy z hotelowego pokoju, mam rację?

Winnicka nadzorowała wówczas śledztwo w sprawie zamordowanych duchownych. Brudny jako ekspert został do niego włączony, bo jedna z hipotez sugerowała, że sprawa może zahaczać o sierociniec hieronimek. Od początku zwracała na niego szczególną uwagę, ale Igor ją ignorował, do czasu gdy pewnego wieczoru odwiedziła go w pokoju hotelowym w wiadomym celu. Tylko on wiedział, że prawie ów cel osiągnęła. Prawie, w tym wypadku, robiło jednak wielką różnicę. Od tej pory Brudny znajdował się na jej czarnej liście i to było pewne jak śmierć i podatki.

– Ty tak naprawdę? – rzucił sarkastycznym tonem.

– Wiem tylko, jakie są kobiety. Tak łatwo się nie poddają, a ta cała Winnicka nie wygląda na taką, co szybko wywiesza białą flagę.

– Ech…

Brudny tylko machnął ręką. Wolał dłużej nie kontynuować tego wątku. Przez chwilę milczeli, paląc papierosy.

– A w ogóle masz ochotę się w tym babrać? – zagadnęła po dłuższej chwili. – Sam mówiłeś, że sprawę przeszłości definitywnie zamknąłeś, prawda?

Brudny podrapał się po brodzie. Nie golił się już blisko tydzień i wcale nie planował tego zrobić w najbliższym czasie. Przez dłuższą chwilę jego wzrok błądził po pokoju.

– Tylko co mi po tym, jak jakiś chuj wysyła mi takie rzeczy? – warknął znienacka. W jego tonie można było wyczuć narastający gniew. – Ten wisior to symbol całej tej zasranej przeszłości. Wszystkiego, co chciałem zostawić za sobą i o czym chciałem zapomnieć. – Sięgnął po leżący na stole krzyżyk. Przez dłuższą chwilę przyglądał mu się z niezdrową fascynacją. – To musi być ktoś z sierocińca. Jestem tego pewny. Pytanie brzmi, kto i dlaczego wziął na cel Kotelskiego. No i czego, kurwa, ode mnie chce?!

Srebrny krzyżyk z brzękiem wylądował z powrotem na blacie. Brudny chwycił szklankę i wychylił połowę zawartości. Wytarł usta wierzchem dłoni, odchylił głowę i zamknął oczy. Przez kolejnych kilkadziesiąt sekund pokój wypełniło tylko ciche bzyczenie wentylatora. Zawadzka obserwowała przyjaciela z narastającym zdumieniem i nie była pewna, jak się zachować. Dawno nie widziała go w takim stanie. Do tej pory prawie niemożliwością zdawało się wyprowadzić Igora z równowagi. Tymczasem ten mały kawałek metalu sprawił, że komisarz zmienił się w kłębek nerwów.

– Nie chcę zabrzmieć jak policyjny psycholog, ale może za bardzo się z tym wszystkim identyfikujesz… – burknęła w końcu.

– Nie, Julka, nie. – Brudny nerwowo pokręcił głową i wstał z kanapy. – Nie masz pojęcia, jak to jest. To… No, kurwa, nie wiem nawet, jak ci to wytłumaczyć. Zresztą nie wiem, czy chcę.

– Zadzwoniłeś, żebym przyjechała, więc jestem.

Zawadzka odsunęła się od lodówki i podeszła do ławy. Zgasiła niedopałek w popielniczce i stanęła przy oknie. Znała Brudnego i wiedziała, że nie można go popędzać. Był trudnym człowiekiem o bardzo introwertycznym usposobieniu. Piętna przeszłości, które w sobie nosił, nie dało się zetrzeć ot tak. Nauczyła się, że czasem po prostu potrzebuje dłuższej chwili.

Omiotła wzrokiem najbliższą okolicę. Na ulicy ciągnął się sznur samochodów, a na szkolnym boisku naprzeciwko trwała lekcja wychowania fizycznego. Nauczyciel biegał z gwizdkiem i machał rękoma, pokrzykując, jakby sędziował nie mecz szkolny, a co najmniej półfinał Ligi Mistrzów. Jej wzrok przykuła młoda blondynka niezgrabnie drepcząca w szpilkach po chodniku. Miała przewieszoną przez ramię torebkę, z której wystawał puchaty pyszczek jakiegoś psiaka, nosiła obcisły top i niesmacznie skąpe spodenki, w związku z czym przykuwała spojrzenia większości stojących w korku kierowców.

Przez moment wsłuchiwała się w kakofonię dźwięków wielkiego miasta. Czekała.

– Im dłużej o tym myślę, tym bardziej jestem przekonany, że to nie przypadek – zaczął na nowo Brudny. – Jeśli to prawda, że Kotelski został potraktowany w taki sposób, jak opisał to Romek, to mamy do czynienia z kolejnym psychopatą.

– No…

– Taki facet nie bawiłby się w półśrodki. Jeśli coś by sobie ubzdurał i rzeczywiście zależałoby mu, aby mnie w to wciągnąć, to pewnie wysłałby ucho albo palec. Ale nie… Sukinsyn wysłał mi ten cholerny krzyżyk. Tylko ktoś, kto doskonale zna jego symbolikę, mógłby wyciąć taki numer.

Brudny wstał, zagarnąwszy ze stołu paczkę papierosów. Zapalił kolejnego i chyba nie do końca zdając sobie sprawę z tego, co robi, zaczął krążyć od ściany do ściany. W oczach Julki wyglądał jak dziki zwierz w klatce. Na jego twarzy malował się gniewny grymas, co rusz pocierał brodę, a pod nosem mamrotał przekleństwa. W pewnym momencie przystanął, a na jego skroniach nabrzmiały żyły.

– Kurwa mać! – ryknął znienacka.

Zawadzka przez moment myślała, że zaraz roztrzaska szklankę z whisky o ścianę, ale Brudny podszedł do fotela i usiadł. Wyglądał na kompletnie zagubionego i bezsilnego. Wychylił resztę trunku i sięgnął po butelkę, aby sobie dolać.

– Może nie pij już więcej… Jak chcesz pogadać, to…

– Przestań, Julka. Nie zadzwoniłem po ciebie, żebyś mi prawiła morały.

– Ale też nie, żebym wysłuchiwała twojego bełkotu – żachnęła się.

– Najpierw, kurwa, Beryl, potem ten list, a teraz jeszcze ty?

– Mogę wyjść.

– I jeszcze emocjonalny szantaż.

Zawadzka nie wytrzymała.

– Jaki, kurwa, szantaż? – warknęła. – Tobie się chyba coś popierdoliło, Igor. Odstaw tę szklankę i się ogarnij, człowieku!

– Przesadzasz… – Zawadzka dostrzegła, że przyjaciel ma już mętny wzrok.

– Przesadzam? Zachowujesz się jak opętany. Ty, Igor Brudny? Człowiek o stalowych nerwach? – Zawadzka prychnęła i odwróciła się. Podeszła z powrotem do okna, próbując się opanować.

Nie widziała, jak Brudny schował twarz w dłoniach. Wziął kilka głębokich wdechów i zgasił niedopalonego papierosa w popielniczce.

– Muszę tam pojechać – rzekł po dłuższej chwili milczenia. – Nie mam wyjścia, Julka. Chyba oboje nie mamy wątpliwości, że ten list został wysłany przez mordercę. A skoro Zimny już wie, że łańcuszek pochodzi z sierocińca, to tak czy siak zostanę w to wszystko wplątany. Wolę być na miejscu, aby trzymać rękę na pulsie.

Zawadzka milczała. Z zadowoleniem przyjęła fakt, że przyjaciel jednak zdołał powściągnąć nerwy i wrócił do względnej równowagi. Jego wcześniejszy wybuch był dla niej sporym zaskoczeniem, ale po chwili przypomniała sobie, że nie ma prawa go oceniać. Jej dzieciństwo, choć też nie było usłane różami, w najmniejszym stopniu nie mogło równać się temu, co Brudny przeżył w sierocińcu.

– A Beryl? – zapytała i odwróciła się w jego kierunku.

– Chuj z nim.

– Nie pozwoli ci wyjechać, ot tak.

– Beryl to skorumpowany gnojek.

– Nie masz na to dowodów.

– Nie mam, że bierze w łapę. Może nawet nie bierze. Nie wiem. Ale dziś pokrętnie dał mi do zrozumienia, że mam trzymać się z dala od tego smarkacza. Jestem prawie pewny, że wczoraj nachlał się z Czabańskim.

– Prawie robi dużą różnicę.

– Nie widziałaś, jak się zachowywał. Gdy tylko to zasugerowałem, spierdalał z biura, aż się kurzyło.

– Nawet jeśli, to jakie to ma znaczenie? Beryl to wciąż twój szef.

Brudny stęknął i odchylił głowę. Miał dość. Beryla, Warszawy, wszystkich tych powiązań, koneksji, układów i układzików. Został policjantem, aby łapać bandytów i wsadzać ich za kratki, a nie pozwalać im unikać odpowiedzialności, bo są bogaci, mają znajomości albo tatusiów zasiadających na ministerialnych stołkach. Nie mógł twierdzić ze stuprocentową pewnością, że Jarosław Czabański jest winny zgwałcenia i zamordowania tej nastolatki, ale w toku prowadzonego śledztwa zebrał wystarczającą liczbę dowodów, aby mieć podstawy do wydania sądowego postanowienia o pobraniu materiału biologicznego. Porównanie DNA próbek zebranych z ciała ofiary i miejsca zbrodni z tymi od młodego Czabańskiego wyjaśniłoby sprawę, ale wobec obstrukcji ze strony szefa był kompletnie bezradny.

Do tego morderstwo w zasadzie zupełnie mu nieznanego prokuratora z Zielonej Góry i list od mordercy z krzyżykiem z sierocińca, w którym się wychował. Też kiedyś dostał podobny, ale wyrzucił go do pierwszej napotkanej studzienki po opuszczeniu placówki. Nie chciał mieć z tym miejscem nic wspólnego, a od października ponura przeszłość złośliwie przypominała mu o sobie na każdym kroku. Pomyślał, że chciałby wyjechać gdzieś na koniec świata. Oderwać się od wszystkiego i pobyć sam.

Z zamyślenia wyrwał go zgrzyt zamka. Po chwili w salonie pojawiła się szczupła blondynka o pięknych niebieskich oczach. W jednej dłoni trzymała gustowną torebkę, a w drugiej jakiś magazyn.

– Cześć, kochanie – przywitała się pogodnie, ale dostrzegłszy opartą o parapet Zawadzką, spochmurniała.

– Cześć – mruknął Brudny.

– Hej, Oka – przywitała się Julka, siląc się na nieszczery uśmiech. – Skoro już przyszłaś, to ogarnij trochę tego swojego chłopa. Miał dziś kiepski dzień.

Relacje obu kobiet w ostatnim czasie nieco się pogorszyły. Nie była to otwarta wojna, ale dziewczyny wyraźnie za sobą nie przepadały. Brudny wiedział, że jest kwestią czasu, aż któraś w końcu nie wytrzyma. Obie go kochały, a on – choć jeszcze do niedawna był pewny, że Oksana jest dla niego najważniejsza – chyba nie kochał żadnej z nich. A może kochał obie, ale nie potrafił się do tego przyznać? Zawsze był wycofany, żeby nie powiedzieć: całkiem zamknięty na otaczający go świat. Ostatnio to się trochę zmieniło, ale nie mógł albo po prostu nie chciał zwalczyć swojej natury. Unikał emocji jak ognia, a dziewczyny od pewnego czasu dostarczały mu ich aż nadto. Jedna idealnie spełniała się w roli kochanki, druga jako wymarzona przyjaciółka, na którą zawsze mógł liczyć i która dwukrotnie uratowała mu życie. Gdy myślał, że on zrobił to samo dla Oksany, w emocjonalnym tyglu mieszało się jeszcze bardziej. Nie umiał się zdecydować, przez co obie cierpiały, a on odnosił wrażenie, że znajduje się między młotem a kowadłem. Z każdym dniem nieuchronnie parł w stronę nadciągającego huraganu, który wkrótce zapewne zdmuchnie go w przepaść.

Gdy drzwi za Zawadzką się zamknęły, Oksana podeszła do niego i usiadła mu okrakiem na kolanach. Dostrzegła, że Igor ma mętny wzrok, a butelka na stole jest w połowie pusta.

– Pani ma dla pana niespodziankę – mruknęła zmysłowo i pocałowała go w usta. Nie odwzajemnił pocałunku. Nie miał siły i chęci na amory.

– Julka mówiła prawdę. Naprawdę mam dziś kiepski dzień – burknął.

– Tylko ta Julka i Julka. A ja to co? – Oksana wstała i sięgnęła po odłożone na ławę czasopismo. – Trzymałam to w tajemnicy. Mam nadzieję, że ci się spodoba…

Podała mu magazyn. Zmęczonym spojrzeniem zerknął na okładkę. Przez krótką chwilę próbował zrozumieć, na co patrzy. Piękna blondynka o nieprawdopodobnie długich nogach, szerokich biodrach i talii osy celowała do niego z pistoletu. Miała na sobie wysokie szpilki oraz seksowne i bardzo kuse przebranie policjantki, które więcej odkrywało, niż zakrywało.

– To… – Brudny aż się zapowietrzył.

– Podoba ci się?

Stanęła naprzeciw i położyła dłonie na biodrach, po czym wycelowała w niego palcami i oddała kilka strzałów na niby.

– No nie wierzę. To ty, Oka?

Zdmuchnęła dym i puściła do niego oko.

– Zobacz w środku. Jest cała sesja.

Brudny błyskawicznie przewertował kartki. Omiótł zdjęcia partnerki prężącej się w kolejnych kuszących pozach. Na jednym trzymała pistolet, z którego lufy zdmuchiwała smużkę dymu, na innym prezentowała kajdanki, a na dwóch pozowała tylko w stringach i policyjnej czapce.

– Rozebrałaś się do magazynu dla facetów? – Jego ton stał się bardziej szorstki.

– Dostałam propozycję. To miała być niespodzianka. Myślałam, że się ucieszysz.

– I nie zapytałaś mnie o zdanie? – Brudny rzucił magazyn na ławę.

– Igor, wiesz, że to jest moja szansa – zaczęła się tłumaczyć. – Po akcji z Rzeźnikiem z Nietkowa stałeś się sławny. Pamiętasz, że mieliśmy wiele próśb o wywiady, ale nie chciałeś o tym słyszeć. W końcu odezwali się do mnie. Chcieli porozmawiać, ale zaproponowali też sesję. Dobrze zapłacili. Dwadzieścia tysięcy złotych.

Czuł, że każde kolejne słowo jest jak policzek. Jak mogła?

– Dwadzieścia tysięcy? Ty naprawdę myślisz, że pozwoliłbym ci się rozebrać dla marnych dwudziestu koła? Żebyś świeciła gołym tyłkiem przed całym krajem? Kurwa! Oka!

– Dostałam kolejne propozycje. Są jeszcze bardziej lukratywne…

– Ty nie masz wstydu, kobieto?

– Igor, proszę cię…

– Znasz mnie, Oka. Ostatnią rzeczą, jaką bym zrobił, byłoby obnażanie się przed mediami. Czy ty wiesz, co ty w ogóle zrobiłaś?

Brudny sięgnął raz jeszcze po magazyn i odnalazł jej zdjęcia. Dopiero teraz dostrzegł, że na stronach znajduje się jeszcze tekst. Tytuł „Kobieta gliniarza” wzbudził jego niesmak, ale znajdujący się poniżej lead sprawił, że poczuł, jak krew zaczyna gotować mu się w żyłach. Przelatywał po kolejnych wersach, a jego wściekłość z każdym przeczytanym słowem rosła wykładniczo.

– I jeszcze mówisz o tym, co tam przeżyłaś? Mówisz o mnie? – syknął przez zęby.

– Bardzo tak… oględnie… – Oksana uklękła przy fotelu i położyła mu dłonie na ramieniu, ale Brudny strącił jej rękę i rzucił magazyn z powrotem na ławę, po czym sięgnął po szklankę z whisky. Wypił do dna.

– Oszukałaś mnie, Oka – rzucił pełnym wyrzutu tonem. – Oszukałaś mnie i zrobiłaś ze mnie pośmiewisko.

– To nie tak, Igor. Chciałam… – Jej głos się załamał, a z dużych niebieskich oczu popłynęły łzy.

– Jutro wyjeżdżam. Uważam, że do mojego powrotu powinnaś się wyprowadzić.

– Ale…

– Zawiodłaś mnie, Oka. I to bardzo. Muszę to wszystko przemyśleć. Ty też powinnaś.

– Igor… – Makijaż na twarzy Oksany był już kompletnie rozmazany.

– Koniec dyskusji. Dziś nie chcę cię już więcej widzieć.
===LxciECQWZVRtWGFUYwk/BjIDZ1BiUmUHZlBkUTUDNwY2B2NSNlQ=

ROZDZIAŁ 7

Prokurator Arleta Winnicka była kobietą niezależną i nieustępliwą w dążeniu do tego, co uważała za dobre dla siebie. Rzadko patrzyła wstecz i nie miała wyrzutów sumienia wobec tych, którzy stanęli jej na drodze. Zwłaszcza wobec mężczyzn, których traktowała do bólu instrumentalnie i którzy w jej mniemaniu byli jedynie środkiem do zdobycia tego, na czym w danej chwili najbardziej jej zależało. Takie postrzeganie świata zaszczepiła jej matka, Marlena Winnicka, apodyktyczna pani dyrektor jednej z największych spółek skarbu państwa, swego czasu należąca do partii, a po przemianie ustrojowej, dzięki nie do końca znanym układom i koneksjom, wyniesiona na tak wysokie stanowisko. Arleta domyślała się, że doszła tam po trupach, ale nigdy jej o to nie pytała, bo matka była osobą o surowym usposobieniu także w domu, a nie miała szans na znalezienie miłości u drugiego z rodziców, bo ojciec – jak matka stosunkowo regularnie jej powtarzała – był nędznym nieudacznikiem, który zostawił ją, gdy miała cztery latka. Arleta nie pamiętała go zbyt dobrze, zwłaszcza że matka pozbyła się wszystkich jego zdjęć i nigdy nie powiedziała o nim choćby jednego dobrego słowa. To z czasem ugruntowało w niej przekonanie, że pewnie taka jest prawda, a fakt, że matka podobne zdanie miała o zdecydowanej większości mężczyzn, tylko pogłębił jej wewnętrzny sprzeciw wobec polskiej, typowo patriarchalnej rzeczywistości.

Słynne z bogatych złóż miedzi Polkowice, w których mała Arletka przyszła na świat, szybko okazały się jednak dla dorastającej Arlety za ciasne. Wyjechała na studia prawnicze do Wrocławia, gdzie poznała przystojnego syna jednego z szanowanych w mieście adwokatów i zdradziła wszelkie zasady, które przez lata wpajała jej matka. Zakochała się w chłopaku bez pamięci, podobnie jak on w niej, bo młodej Arlecie prócz bezspornej inteligencji natura nie poskąpiła też urody. Pobrali się na trzecim roku, ale krótko po ślubie jej ukochany Adrian zmienił się nie do poznania. Przez lata ciągnięty przez ojca za uszy nie miał ambicji, zakładając, że i tak przejmie po nim kancelarię. Większość czasu spędzał więc na graniu na PlayStation albo paleniu trawki z kolegami. Nie minął rok, gdy wolał spędzić noc z jointem w ustach i padem w ręku niż w objęciach swojej pięknej małżonki.

Arleta dopiero odkrywała swoją kobiecość i nie mogła zrozumieć, dlaczego tak się dzieje, ale po krótkiej rozmowie z matką szybko otrzeźwiała i wystąpiła o rozwód. Sprawa rozwiązała się szybko i bezboleśnie, a niedługo potem młoda rozwódka na jednym z przyjęć, na które zabrała ją matka, poznała zamożnego biznesmena z branży kopalnianej. Był od niej starszy o dwadzieścia osiem lat, ale plasował się na osiemdziesiątym ósmym miejscu w rankingu najbogatszych Polaków według „Forbesa”. Tym razem podeszła do sprawy na chłodno i owinęła sobie mężczyznę wokół palca, dzięki czemu już trzy miesiące później znów stanęła na ślubnym kobiercu.

Maciej Roch okazał się dość ekscentrycznym mężczyzną. Wprowadził ją w świat, o którego istnieniu nie miała pojęcia. Z czasem wyzwolił jej kobiecość i uświadomił liczne potrzeby, które mogła realizować w jego obecności bez cienia skrępowania, wobec czego Arleta Roch zdołała poznać najgłębsze pokłady swojej mrocznej podświadomości. Szybko zdała sobie sprawę, że bardzo lubi seks, także ten przez większość zakłamanego społeczeństwa uznawany za wyuzdany. Kosztowała więc wszystkiego i wszystko z siebie dawała, w wolnym czasie realizując plan, który sobie założyła. Był on stosunkowo prosty, bo Macieja nie kochała i w odpowiedniej chwili chciała doprowadzić do rozwodu i zagarnięcia części jego majątku. Udało jej się to trzy lata później, a że do tej pory zdołała zrobić aplikację prokuratorską i zdobyć wystarczającą ilość dowodów, które startującego do polityki Macieja mogły ukazać w oczach wyborców w raczej kiepskim świetle, wraz z odejściem zdołała wyszarpać całkiem pokaźną sumę.

Najbardziej z tego wszystkiego zapamiętała moment, gdy już z papierem w ręku wspólnie z matką popijały w rodzinnym domu specjalnie na tę okazję zakupionego szampana z jednego z najlepszych i najdroższych roczników.

– Zuch dziewczyna – powiedziała matka z dumą w głosie. Potem obie kobiety długo siedziały i w milczeniu patrzyły w płonący w kominku ogień.

Mała fortuna, jaka stała się udziałem dwudziestodziewięcioletniej Arlety Winnickiej, nie przewróciła jej jednak w głowie i młoda pani prokurator postanowiła zabrać się do pracy. Najpierw pomyślała o Warszawie, ale świadomość, że jej niedawny mąż dochrapał się poselskiego mandatu, sprawiła, że uznała to za niepotrzebne ryzyko. Potem w kręgu jej zainteresowań pojawił się Wrocław, ale również się z tego wycofała, gdyż szybko się zorientowała, że to także jego prywatny folwark. W końcu uznała, że leżąca stosunkowo niedaleko Polkowic Zielona Góra będzie najlepszym wyborem. Zdoła poznać tajniki profesji, zamknie kilku bandytów, a później zobaczy. Mijał dziesiąty rok jej pracy, którą bardzo sobie chwaliła, bo w ciągu kilku lat wyrobiła sobie pozycję, a miasto – w kontekście nabierającej rozpędu kariery politycznej byłego męża – okazało się cichą przystanią, która Macieja nie interesowała.

Przez ostatnie dziesięć lat pracowała więc na renomę twardej, nieustępliwej i bezwzględnej pani prokurator, a mężczyźni, którzy byli zmuszeni z nią współpracować, przykleili jej łatkę pitbulla w spódnicy. Wiedziała o tym, podobnie jak o „modliszkach”, „żmijach” czy „wrednych sukach”, ale nie robiło to na niej żadnego wrażenia, mało tego, tolerowała to, gdyż pozwalało pracować w spokoju i budować wizerunek kobiety, która wie, czego chce i z którą lepiej nie zadzierać. W ostatnim czasie los dodatkowo się do niej uśmiechnął, bo na emeryturę odszedł inspektor, któremu nawet ona nie mogła odmówić szacunku, ale który w pewnym sensie uniemożliwiał jej pełne rozwinięcie skrzydeł. Od lat cieszył się wyjątkową estymą w policyjnym światku i na koncie miał dziesiątki niezwykle trudnych i skomplikowanych spraw, wobec czego podważanie jego pozycji nawet jej wydawało się niestosowne, zwłaszcza biorąc pod uwagę, że zdawał się absolutnym przeciwieństwem wzorca mężczyzny, jaki wpoiła jej matka. Dlatego – choć momentami ją to irytowało, bo zajmował się szczególnie interesującymi śledztwami – nie wchodziła mu w drogę. Nieco ponad pół roku temu sytuacja uległa zmianie, ale na krótko, bo po wspólnym rozwiązaniu śledztwa w sprawie kanibala inspektor po pewnych perturbacjach proceduralnych honorowo odszedł na zasłużoną emeryturę. Otworzyła się furtka do przejęcia władzy, bo o ile Romuald Czarnecki – podobnie jak ona sama – należał do wilków, o tyle jego następca, Grzegorz Zimny, co najwyżej mógł uchodzić za barana w stadzie owiec.

Dziś miała zamiar mu to zakomunikować bardzo wyraźnie. Tak aby nikt w powoływanej grupie dochodzeniowo-śledczej, mającej się zająć śmiercią prokuratora Brunona Kotelskiego, nie miał najmniejszych wątpliwości, gdzie jest jego miejsce.

Arleta Winnicka otworzyła drzwi i pewnym krokiem weszła do gabinetu. Wszyscy już na nią czekali.

* * *

Winnicka przewiesiła torebkę przez oparcie krzesła, położyła teczkę z dokumentami na stole i postawiła tam kubek z kawą latte. W środku było już gorąco, bo okna gabinetu przeznaczonego do spotkań zespołu wychodziły na południowy wschód, a poprzedniego wieczoru nikt nie pomyślał, żeby zasłonić żaluzje. Sprawę częściowo ratował staromodny wiatrak (zapewne spuścizna po równie staroświeckim Czarneckim), ale miała wrażenie, że zamiast chłodzić, jedynie miele nagrzane powietrze. Prokurator przywitała się i z zadowoleniem przyjęła fakt, że miejsce, które do tej pory zajmował Czarnecki, jest wolne, a Zimny zajął to, co zwykle – po prawicy prowadzącego. Usiadła i poprawiła poły żakietu, po czym położyła przedramiona na stole i splotła dłonie. W wyuczony sposób pochyliła się nieco, skracając dystans do rozmówców.

– Pracujemy według moich zasad. – Od razu przeszła do sedna sprawy. – Są one proste. Ja prowadzę śledztwo i ja za nie odpowiadam. Ja wydaję polecenia, a wy je wykonujecie. W sprawach, o których nie wspomnę na porannym spotkaniu, daję wam wolną rękę, ale każdą informację, poszlakę czy dowód mające choćby cień wartości dla śledztwa przekazujecie mi w formie pisemnego raportu.

Winnicka taksowała spojrzeniem twarze swoich podwładnych. W zdecydowanej większości znała ich dość dobrze, choć skład w porównaniu z ostatnią sprawą był dość mocno okrojony. Z obecnych w pomieszczeniu najlepiej kojarzyła aspiranta Łukasza Warszawskiego, z którym wcześniej wielokrotnie pracowała. Szanowała go za pracowitość i skuteczność w działaniu, ale także za to, że jest facetem w pełnym tego słowa znaczeniu. Inspektor Grzegorz Zimny, również pracowity, od zawsze kojarzył jej się natomiast z człowiekiem od wykonywania poleceń Czarneckiego. Jej zamiarem było pokazać mu miejsce w szeregu i trzymać go na krótkiej smyczy. Szefowa techników kryminalistycznych Anna Borucka wzbudzała w niej raczej pozytywne emocje, a podczas ostatniego śledztwa przeciwko kanibalowi zdołały nawet nieco się do siebie zbliżyć. Profesjonalistka bez dwóch zdań, choć ostatnio zdarzyła jej się mała, ale wybaczalna wtopa. Patomorfolog Robert Krzywicki jako mężczyzna był dla niej odrażającym typem i szczerze nie znosiła jego knajackiego poczucia humoru, ale nie wątpiła w wysokie kwalifikacje. W spadku po Czarneckim w grupie znalazł się jeszcze aspirant Jakub Wicha, który od lat działał wspólnie z Warszawskim. Nie miała mu nic specjalnego do zarzucenia, choć jawił się jej jako osoba w tym gronie do tej pory dość bezbarwna. Winnicka kontynuowała:

– Oczekuję od was pełnego zaangażowania. Gdy rozdzielimy zadania, każdy ma się skupić na swojej działce i informować mnie na bieżąco. Czy to jasne?

Zebrani pokiwali głowami. Tak jak myślała, Zimny nawet się nie zająknął. Winnicka przyjęła to z zadowoleniem, choć nie wątpiła, że są przyzwyczajeni do zupełnie innej atmosfery. Czarnecki wprowadził swoje zasady, ona musiała wprowadzić swoje. Nie była jednak głupia i zdawała sobie sprawę, że nie może ich terroryzować. Planowała zmienić retorykę i nieco poluzować, ale najpierw musiała wyraźnie zaznaczyć swoją obecność.

– Czy mamy w planach poszerzenie grupy? – zagadnął Warszawski.

– Nie wykluczam tego, ale najpierw chcę zapoznać się ze szczegółami i wstępnie określić kierunek działań. Kto pierwszy chce zabrać głos?

– Może ja zacznę – zgłosił się Zimny. – Przygotowałem wstępny raport, który wysłałem wam wczoraj późnym wieczorem. Myślę, że nie ma sensu przedstawiać na forum ofiary, bo chyba wszyscy wiedzą, kim był prokurator Brunon Kotelski. Część z nas znała go osobiście.

– Ktoś ma jakieś obiekcje?

– Wszyscy wiemy, jaki był, co robił i jak skurwiałą miał opinię. – Warszawski włączył się do rozmowy. – Dla mnie sprawa jest prosta. Trafiła kosa na kamień.

– Gdyby wszystko było takie proste, to nie musielibyśmy się tu spotykać, a facet, który to zrobił, już siedziałby za kratkami – skontrowała Winnicka.

– A skąd pomysł, że to facet? – mruknął doktor Krzywicki.

– Słuszna uwaga. – Prokurator, choć niechętnie, przyznała mu rację. – Ale czy wyobrażacie sobie, żeby kobieta mogła przetransportować Kotelskiego w takie miejsce? A następnie zatłuc na śmierć?

– Nie znaleźliśmy żadnych śladów sugerujących, że ofiara była przeniesiona na miejsce zbrodni. Wszystko wskazuje, że Kotelski pojawił się tam z własnej woli.

Winnicka nerwowo poprawiła idealnie przylegające do głowy włosy. Musiała przyznać przed samą sobą, że jest zdenerwowana. Nie spodziewała się tego po sobie, ale jej drobne potknięcia świadczyły, że tak właśnie jest.

– Może został do tego w jakiś sposób zmuszony? – postanowiła ratować sytuację.

– Bez wątpienia miał na koncie kilka grzeszków, ale nie przypominam sobie, żeby z kimś prowadził otwartą wojnę – skomentował Zimny. – Powiedzmy, że był mistrzem w politycznym rozegraniu każdej sprawy. Prędzej skłaniałbym się ku hipotezie, że ktoś go tam zwabił.

– Ten ktoś musiałby mieć bardzo mocną kartę przetargową, żeby ściągnąć stutrzydziestokilogramowego prokuratora w takie miejsce.

– Może miał?

– Zajmiesz się tym, Grzegorz? – Uwaga Winnickiej skupiła się na inspektorze.

– Już wysłałem ludzi, aby przeszukali dwie jego nieruchomości. Po spotkaniu też planowałem się tam wybrać. Jeśli był na tyle nieostrożny, aby trzymać coś w domu, znajdziemy to.

– Na przykład małą Tajkę w szafce nocnej… – Warszawski stłumił wybuch śmiechu.

– To akurat nie jest śmieszne, Łukasz. Ale to ważny trop. Sprawdź, proszę, wszystkie jego wyjazdy z ostatnich trzech lat. Może porobił jakieś zdjęcia albo nakręcił filmy. Swoją drogą ciekawa jestem, czy te wszystkie plotki się potwierdzą.

– To nie plotki, Arleta. Ten knur uwielbiał wszystko, co kończy się na „naście” i nie spierdala na drzewo.

– Znajdź dowód. To też może być ważny trop. Sposób, w jaki zginął, pozwala snuć pewne przypuszczenia.

– Na moje oko bzyknął nie tę laskę co trzeba i dostał od tatusia porządny wycisk.

– Zemsta jest bardzo prawdopodobnym motywem, ale… – Winnicka zdała sobie sprawę, że w ich poczynania wkradło się trochę chaosu i skaczą z tematu na temat, zamiast skupić się na konkretach – …może zacznijmy od tego, co już wiemy na pewno. Anka? Robert?

– Panie przodem… – Krzywicki teatralnym gestem oddał pierwszeństwo Boruckiej.

– Dżentelmen jak zawsze. – Borucka posłała mu w odpowiedzi dwuznaczny uśmiech. – No dobra, choć ostrzegam, że będę operować głównie ogólnikami, bo od wczorajszego wieczora nie zdołaliśmy zbyt wiele ustalić. Zatem… – Szefowa techników przewertowała roboczy skoroszyt. – Mamy odciski palców co najmniej czterech osób, ale nie wiązałabym z nimi wielkich nadziei.

– Dlaczego?

– Zostały zebrane z klamek drzwi i okien, pieca i kilku przyrządów do sprzątania. Na ciele ofiary i w jej najbliższej okolicy nie było ani jednego, co sugeruje, że sprawca działał w rękawiczkach. Z ran udało się natomiast pobrać kilka mikrośladów po narzędziu zbrodni. Przypuszczam, że to jakiś rodzaj bata lub bicza. Myślę, że dziś po południu laboratorium określi, z jakiego materiału był zrobiony. Mamy też sporo włókien, ale… – Borucka westchnęła ciężko – …to szwalnia. Ich zbadanie może potrwać tygodnie.

– A traseolodzy?

– Natrafiliśmy na kilka śladów. Parę nawet nieźle zachowanych. Myślę, że uda się odtworzyć wzór podeszew, a co za tym idzie, rozmiar i markę buta. To jednak również potrwa. Alek odkrył też coś jeszcze… – Borucka wyjęła z teczki fotkę i puściła w obieg. – Widzicie te trzy równo umiejscowione punkty na podłodze?

Zebrani kolejno obejrzeli zdjęcie. Na brudnym linoleum zaznaczono trzy kropki. Leżały względem siebie w takich samych odległościach, tworząc trójkąt równoboczny.

– Nie jest to twardy dowód potwierdzający moją hipotezę, ale na moje oko to ślady po statywie.

– Że niby sprawca wszystko filmował? – mruknął Warszawski.

– Brzmi upiornie, ale…

– Jeśli masz rację, to nawet nie chcę sobie wyobrażać, co by się stało, gdyby film trafił w niepowołane ręce.

Zimny przekazał zdjęcie Winnickiej, która zapoznała się z nim ostatnia. Przez dłuższą chwilę przypatrywała się trzem punkcikom.

– Trzeba to potwierdzić – rzekła. – Ten…

– Alek?

– Tak, Alek. Jest tego pewny?

– Na dziewięćdziesiąt procent. A ja lepszego traseologa nie znam.

– Chciałabym z nim porozmawiać. Możesz go przyprowadzić na kolejne spotkanie grupy?

– Oczywiście. – Borucka odgarnęła z czoła niesforny kosmyk. – Jeśli natomiast chodzi o próbki DNA, to pierwsze będą znane najwcześniej pojutrze.

– Niech się sprężają.

– Robimy, co możemy. No i na koniec… – Wzrok Boruckiej skupił się na Zimnym.

– Łańcuszek – dokończył za nią inspektor.

– Jaki łańcuszek…? – Winnicka przekrzywiła głowę w wymowny sposób, który znaczył mniej więcej „jaki, kurwa, łańcuszek i dlaczego nic o tym nie wiem?”.

– Ofiara miała w odbycie srebrny łańcuszek.

– To rzeczywiście ciekawe… – Nikt nie wątpił, że w tonie Winnickiej pobrzmiewa irytacja.

– Nie napisałem o tym w raporcie, bo najpierw chciałem ustalić, czy moja hipoteza co do jego pochodzenia ma solidne podstawy. – Zimny się nie tłumaczył. Mówił spokojnym i pewnym tonem. – Poznałem ten wzór, choć z początku nie mogłem skojarzyć, skąd go znam. Gdy w końcu sobie przypomniałem, pojechaliśmy z Łukaszem do archiwum sądowego, aby się upewnić. Potwierdziliśmy, że łańcuszek jest identyczny z tymi, które zostały zarchiwizowane w czasie śledztwa dotyczącego sierocińca hieronimek.

– A konkretnie?

– Takie łańcuszki dostawali na odchodne wszyscy wychowankowie placówki.

Winnicka przez chwilę analizowała słowa inspektora. Uznała, że to żadne wytłumaczenie. Łańcuszek w odbycie ofiary na pewno nie znalazł się przypadkowo. To była oczywista wiadomość od mordercy.

– Zakładam, że to nie wszystko, bo wciąż nie widzę sensownego wytłumaczenia tego, że ta informacja nie znalazła się w raporcie.

– Wstrzymywałem się, bo z oczywistych względów od razu pomyślałem o znanym nam wszystkim komisarzu Igorze Brudnym…

– Igor Brudny powiadasz… – Wszyscy w pomieszczeniu poczuli, że powiało chłodem. – No dobrze. I co z nim?

– Łańcuszek wyjęty z ofiary był niekompletny. Brakowało krzyżyka, który według pierwszych oględzin nie został ani urwany, ani…

– …nie został w dupie Kotelskiego – wyręczył go Warszawski.

– Dokładnie. Wcześniej to były podejrzenia, ale teraz mam już pewność.

– Że co?

– Że nie został ani urwany, ani nie pozostał w dupie Kotelskiego.

– To może Grzegorz w końcu nas oświecisz, gdzie jest też krzyżyk, bo ta zabawa w kotka i myszkę powoli zaczyna mnie wkurwiać… – Winnicka zabrzmiała, jakby właśnie umieściła Zimnego w oku cyklonu. Za tym spokojem i nienaturalnym wręcz opanowaniem krył się wzbierający na sile huragan.

– Wieczorem zadzwoniłem do Brudnego. Nawet nie ukrywał, że czeka na mój telefon.

– I…

– No…

Zimny spojrzał na zegarek w momencie, gdy rozległo się głośne pukanie do drzwi.

– Prosiłam, żeby nie przeszkadzać! – krzyknęła Winnicka, ale chwilę później usłyszała za plecami skrzypienie zawiasów. Zjeżona zaistniałą sytuacją odwróciła się, aby opieprzyć tego, kto ośmielił się zlekceważyć jej polecenie. Otworzyła usta, aby dać upust wzbierającej wściekłości, ale tylko się zapowietrzyła.

Do gabinetu pewnym krokiem wkroczył Igor Brudny, a za nim Julia Zawadzka. Jeden do zera dla Zimnego, pomyślała Winnicka, po czym tłumiąc gniew, wstała i przywitała się z niespodziewanymi gośćmi.
===LxciECQWZVRtWGFUYwk/BjIDZ1BiUmUHZlBkUTUDNwY2B2NSNlQ=

ROZDZIAŁ 8

– Dzień dobry wszystkim – przywitał się Brudny.

W pomieszczeniu rozległy się pełne sympatii odpowiedzi. Członkowie grupy zdążyli go polubić i to było widać, bo nawet jeśli o to nie zabiegał, styl, w jakim rozprawił się z dwoma poprzednimi śledztwami, musiał zrobić wrażenie na grupie profesjonalistów, do których bezsprzecznie należeli. Z jednym wyjątkiem…

– Dzień dobry, komisarzu. – Winnicka podała mu szczupłą dłoń. Brudny ujął ją i spojrzał jej w oczy. – Właśnie o panu rozmawialiśmy.

– Zdążyliśmy już przejść na ty, więc nie sądzę, abyśmy musieli udawać – odparł, delikatnie ściskając jej dłoń. – Chyba że chcesz, abyśmy do tego wrócili?

– Nie musimy – odparła wyraźnie zakłopotana.

Do tej pory nikt nawet nie podejrzewał, że mogli zbliżyć się na tyle, aby poluzować zasady etykiety. Niemal przez całe śledztwo w sprawie kanibala wiało pomiędzy nimi chłodem, wobec czego takie słowa Brudnego mogły wzbudzić podejrzenia. Ostatnim, czego w tej chwili potrzebowała, były złośliwe plotki.

Winnicka podała rękę Zawadzkiej. Spojrzały sobie w oczy, ale zaskoczona niespodziewaną wizytą prokurator pierwsza spuściła wzrok i wskazała im wolne krzesła. Gdy z powrotem zajmowała swoje miejsce, czuła się jak idiotka, ale liczyła na to, że reszta grupy nie dostrzegła jej nagłego zdezorientowania. Nie miała wiele czasu, aby przemyśleć, jak rozegrać tę partię. Czuła, że znalazła się w defensywie, a bardzo tego nie lubiła.

Mimowolnie stanęła jej przed oczami sytuacja z pokoju hotelowego. Nikt nie upokorzył jej w życiu tak mocno, jak wtedy Igor Brudny.

Opanuj się, kobieto, pomyślała. Nie daj temu sukinsynowi satysfakcji i rób swoje.

Nerwowo przesunęła dłonią po idealnej fryzurze, a następnie naciągnęła poły żakietu. Nagle zdała sobie sprawę, że wszystko trwa zbyt długo, a komisarz zdążył się już ze wszystkimi przywitać, a nawet wymienić kilka uwag. Zrobiło się luźniej, ale wcale nie z jej powodu. Musiała zareagować.

– Zatem… – zaczęła, gdy Brudny w końcu zajął miejsce. – Zdaje się, że nie wpadłeś do nas na kawę.

– Na kawę nie przyjechałem, ale skoro już jestem, to chętnie bym się napił.

Kolejny policzek. Brudny był ponadprzeciętnie inteligentny i potrafił wbić szpilkę, po której obrażenia zdawały się nie mniejsze niż od strzału w brzuch. Myśl, że Czarnecki często parzył kawę osobiście, tylko wzmogła to wrażenie.

– Czajnik stoi przy zlewie – odparła.

– To może napiję się później. Nie chciałem przerywać.

– Przejdźmy do meritum, dobrze? – Winnicka powoli zaczęła wracać do równowagi. – Grzegorz powiedział, że dostałeś przesyłkę. Zakładam, że to z tego powodu tu jesteś…

Brudny sięgnął do kieszeni dżinsów i wyciągnął mały woreczek strunowy. Położył go na stole i popchnął w kierunku prokurator.

– Ten krzyżyk został przysłany do mojego biura wczoraj po południu – rzekł zmęczonym głosem. – Pewnie już wiecie, kto, gdzie i kiedy taki otrzymywał, więc nie będę się rozwijał. Chcę wiedzieć, dlaczego ofiara miała w tyłku resztę.

– Też chcemy się tego dowiedzieć – odparła Winnicka. Wzięła do ręki kawałek folii i obejrzała zawartość. – Trzeba go oddać do laboratorium. A co z kopertą?

Zawadzka sięgnęła do torebki i wyciągnęła zabezpieczoną w folii kopertę. Położyła ją na stole i przesunęła do siedzącej obok Boruckiej.

– Dotykałeś jej? – zapytała szefowa techników.

– Nie ma tam moich paluchów, jeśli o to pytasz. Od początku wydała mi się podejrzana, więc otwierałem ją w rękawiczkach.

– Przezorny zawsze ubezpieczony.

– Ale to nie znaczy, że nie przeszła przez inne ręce.

– Zobaczymy, co da się z niej wyciągnąć. Powiedziałabym, że pismo jest dość charakterystyczne…

– Mogę zobaczyć?

Koperta trafiła do Winnickiej. Odłożyła krzyżyk, który teraz trafił w obieg. Rzeczywiście pismo było staranne, litery równe, a ich brzuszki naturalnie wypukłe. Wyglądało, jakby zostało nałożone na papier powoli przez kaligrafa albo kogoś, kto bardzo dba o jakość tego, co wychodzi spod jego pióra.

– Potraktuj to jako priorytet. – Winnicka posłała Boruckiej wymowne spojrzenie i podała kopertę do obejrzenia Zimnemu.

– Po spotkaniu od razu jadę do laboratorium, więc zajmę się tym osobiście.

– Świetnie. Wracając do tematu… – Uwaga prokurator znów skupiła się na Brudnym. Pomyślała, że teraz czas, aby ona trochę mu dopiekła. – Dziękujemy za przekazane dowody, ale powiedz, Igor… Na co liczysz, przyjeżdżając tu bez uprzedzenia?

– Z reguły się nie powtarzam, ale dla ciebie zrobię wyjątek. Chcę się dowiedzieć, dlaczego ofiara miała w tyłku resztę tego, co tu przywiozłem.

– Składasz oficjalną prośbę o przyjęcie do zespołu?

– Mówię tylko, że z wami lub bez was, ale dowiem się, dlaczego ktoś zajebał Kotelskiego i dlaczego po raz, kurwa, kolejny chce mnie w to wszystko wplątać.

– To nie jest odpowiedź, Igor…

– Jeśli ci na tym zależy, to może najpierw załatw sprawę z Berylem?

– Kim?

– To mój przełożony. Powiedzmy, że ostatnio nam trochę nie po drodze. Może być zaskoczony, gdy do niego zadzwonisz.

Warszawski stłumił śmiech. Borucka i Krzywicki też zacisnęli usta w wąską linię. Nie umknęło to uwadze Winnickiej.

– Wrócimy do tematu. Robert, kiedy sekcja?

– Osiemnasta może być? W prosektorium będzie już luźniej.

– Może być. Kończymy spotkanie. Weźcie się do pracy.

W pokoju nagle znów zrobiło się gwarno. Ludzie pozbierali swoje rzeczy ze stołu, ale nie rwali się do opuszczenia gabinetu. Borucka zaczęła rozmawiać z Zawadzką, Brudny z Warszawskim i Krzywickim. Wymieniali uwagi niezwiązane z obecnie prowadzonym śledztwem. Winnicka obserwowała to z rosnącą złością. Ten człowiek nie działał na nią jak płachta na byka – on sprawiał, że w jej żyłach zamiast krwi zaczynała płynąć bulgocząca magma.

– Igor? – Nie mogła dłużej na to przyzwalać. – Możemy porozmawiać w cztery oczy?

– Pewnie.

Warszawski z Krzywickim, wyczuwając, że balansują na granicy, postanowili się ulotnić. Pożegnali się i opuścili gabinet chwilę po Zimnym i Boruckiej.

– W cztery oczy – powtórzyła bardziej stanowczo Winnicka, gdy Zawadzka nie ruszyła się z miejsca.

Podkomisarz rzuciła jej cierpkie spojrzenie i chwyciwszy torebkę, skierowała się do drzwi. Brudny i Winnicka zostali sami.

* * *

Prokurator podeszła do elektrycznego czajnika i wstawiła wodę. Nie do końca miała pomysł, jak to rozegrać. Z punktu widzenia śledztwa obecność Brudnego zdawała się niemal konieczna, ale incydent sprzed pół roku sprawił, że wpadła w swoistą pułapkę. Miała pełne prawo wygonić go z pokoju, ale tego nie zrobiła. Mogła zrobić to teraz, ale tego nie chciała.

– Mocna, czarna, dobrze pamiętam?

– Tak.

Czekała w milczeniu, aż woda się zagotuje. Czuła na sobie jego wzrok. On też milczał.

Gdy w końcu zalała kawę wodą, odwróciła się i wręczyła kubek Brudnemu. Złapała się na tym, że złość, jaką w sobie tłumiła przez ostatnie kilkanaście minut, nagle uleciała jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki. Tak jakby tamten wieczór został wymazany z pamięci. Tak jakby wtedy Brudny jej nie upokorzył. Mimowolnie zakręciła biodrami, po czym oparła się pośladkami o szafkę. Nie panowała nad swoimi odruchami i bardzo ją to irytowało. Ale nie mogła przestać. Ten facet sprawiał, że nie była sobą.

– Jak sobie wyobrażasz tę współpracę, Igor? – zapytała, starając się ukryć zdenerwowanie i zachować maksymalnie neutralny ton.

– Nie zabiegałem o zaproszenie na ten bal – mruknął.

– Zapewne…

– Otrzymałem je jednak. I muszę na nim zatańczyć.

– Nie odpowiedziałeś na pytanie…

– Mogę zapalić?

– Proszę bardzo. Popielniczka jest przy oknie.

Brudny sięgnął do tylnej kieszeni spodni i wyciągnął pomiętą paczkę. Zrobił kilka kroków w stronę ściany z dwoma dużymi oknami. Winnicka zmierzyła go drapieżnym wzrokiem. Pomyślała, że zasłużył na soczystego kopa w jaja, ale myśl szybko uleciała. Komisarz uchylił okno i przypalił papierosa.

– Słuchaj, Arleta – zaczął, gdy wypuścił pierwszą chmurę dymu. – Nie mam zamiaru wchodzić ci w drogę. Nie muszę tu codziennie przychodzić. Wystarczy mi podstawowy dostęp i możliwość kontaktu z członkami grupy.

– Nie działam w ten sposób – odparła kategorycznie. – Albo grasz ze mną, albo przeciwko mnie.

– Po co ci to?

– Chyba ja powinnam zapytać o to ciebie.

– I tak tu zostanę, bo ktokolwiek zabił Kotelskiego, zaprosił mnie do swojej gry. Prowadziłaś kiedyś śledztwo przeciwko psychopacie?

Brudny wiedział, że nie. Przed przyjazdem sprawdził z Julką całą historię śledztw prowadzonych przez Winnicką. Od lat palmę pierwszeństwa dzierżył Lis, który działając wspólnie z Czarneckim, zwykle brał te najbardziej interesujące. Ona wyszła z jego cienia dopiero przy sprawie kanibala.

– Kilku się przewinęło…

– Nie mam na myśli synalka, który zarżnął babcię dla stu złotych, czy dziadka, który zarąbał sąsiada siekierą, bo przegrał w karty. Nawet tamtego kanibala, który bardziej kierował się instynktem niż zdrowym rozsądkiem. Mówię o człowieku, który od początku do końca ma wszystko przemyślane. Który ma plan, nie zostawia śladów i dba o każdy szczegół.

To były jej sprawy. Prześwietlił ją. Zrobiła krok w jego kierunku i odebrała mu papierosa. W rozmowie z nikim innym nie posunęłaby się tak daleko, ale nie mogła się opanować. Przestała myśleć, aby się powstrzymywać.

– Nie – odparła szczerze.

– A teraz z kimś takim przyjdzie ci się zmierzyć…

– To przeczucie czy wiesz coś, czym chciałbyś się ze mną podzielić?

– Przeczucie. Na razie…

Brudny odwrócił się i omiótł wzrokiem skąpany w słońcu dziedziniec, który oddzielał budynek komendy od ulicy. Spodziewał się pytania, jakie zaraz padnie.

– To ma jakiś związek z tym sierocińcem, prawda?

– Tak sądzę – mruknął. – Ten łańcuszek na to wskazuje.

– Więc nie dajesz mi wyboru i ewidentnie zmuszasz mnie, żebym oficjalnie przyjęła cię do zespołu.

Prokurator znów zaciągnęła się jego papierosem. Dym wydmuchnęła mu prosto w twarz. Brudny pozwolił, żeby owiał jego policzki.

– Wiesz, że Igor Brudny nie jestem łatwym człowiekiem… – mruknął.

– Wiem.

– I że chodzi własnymi drogami.

– Wiem.

Komisarz oparł się o parapet. Przez chwilę milczał, wpatrując się bezwiednie w bawiące się w parku dzieci.

– No dobra – rzekł po dłuższym namyśle. – Załatw temat oficjalną ścieżką z Berylem.

– Naprawdę nie wie, że tu jesteś?

– Nie. I pewnie już ciska gromy, że nie pojawiłem się w komisariacie.

– Masz jaja, Igor. – Uniosła brew, zerkając w okolice jego krocza. – Daj mi jego numer, to się tym zajmę.

Brudny podyktował z pamięci. Winnicka powolnym krokiem podeszła do krzesła i wyjęła komórkę z torebki. Wybrała podany numer. Nie spodziewał się, że zrobi to od razu. Rozmowa była stosunkowo krótka, zwłaszcza wziąwszy pod uwagę specyficzną sytuację, w jakiej się znaleźli. Przedstawiła sprawę tak, że Beryl nie miał wyjścia. Musiał się zgodzić. „Obecność komisarza Brudnego jest absolutnie nieodzowna” – skądś znał ten tekst i zastanawiał się, czy Winnicka posłużyła się cytatem z szerokiej gamy wystąpień Czarneckiego.

Gdy się rozłączyła, ponownie wyjęła papierosa z ust Brudnego i zaciągnąwszy się, zgasiła go w popielniczce.

– Mam jednak dwa warunki – oznajmiła bardziej stanowczo. – Po pierwsze, nigdy więcej nie będziesz podważał przy ludziach moich kompetencji. Czy to jasne?

Ton jej wypowiedzi zdradzał, że jest śmiertelnie poważna. Brudny kiwnął głową na znak, że się zgadza.

– A po drugie? – zagadnął.

– Po drugie, trzymaj tę blond pindę z dala ode mnie.
===LxciECQWZVRtWGFUYwk/BjIDZ1BiUmUHZlBkUTUDNwY2B2NSNlQ=

ROZDZIAŁ 9

– Możemy zaczynać? – zapytał Krzywicki. Zebrani pokiwali głowami. Doktor klasnął w dłonie i sięgnął po rękawiczki. – Zatem, moi drodzy, przedstawiam wam prokuratora Brunona Kotelskiego.

Lekarz wykonał gest niczym profesjonalny konferansjer. Miał na sobie błękitny kitel, a jego ogolona głowa lśniła od potu. We wnętrzu sali sekcyjnej zielonogórskiego prosektorium było chłodno, ale wszyscy odnosili wrażenie, że ubranie klei się do ciała. Do pomieszczenia weszli praktycznie z marszu, a na dworze temperatura przekraczała trzydzieści stopni Celsjusza i wystarczyło kilka minut na słońcu, aby poczuć efekty przegrzania organizmu. Borucka i Winnicka zasłaniały usta i nos chusteczkami, bo ciało dość szybko zaczęło ulegać rozkładowi i odór dla wielu mógł być trudny do zniesienia. Krzywicki kontynuował:

– Postanowiłem zacząć dość niecodziennie, bo chyba najbardziej interesują nas obrażenia, jakie sprawca zadał ofierze, a te znajdują się głównie na plecach, pośladkach i udach. Do tej pory naliczyłem przynajmniej sto uderzeń, ale mogło być ich więcej. Niestety tkanki zostały zniszczone do tego stopnia, że wiele z nich musiało się na siebie nałożyć, przez co trudno jest jednoznacznie określić dokładną liczbę razów.

Brudny zbliżył się do zwłok i pochylił nad plecami ofiary. Tak naprawdę były jedną wielką tłuczono-szarpaną raną i przypominały mu to, co zwykle wychodzi z maszynki do mielenia mięsa. Mieszanina mięsa, tłuszczu, ścięgien, krwi i skóry wyglądała doprawdy koszmarnie i komisarz zastanawiał się, co też w głowie ma sprawca, skoro posunął się do tak zmyślnej formy mordu.

– Kiedy nastąpił zgon i co było jego bezpośrednią przyczyną? – zapytała Winnicka.

– W nocy z piątku na sobotę. Powiedziałbym, że gdzieś pomiędzy północą a drugą nad ranem. Zwłoki odkryto w poniedziałek krótko po ósmej, więc leżał tam jakieś pięćdziesiąt pięć, może pięćdziesiąt osiem godzin. Proces rozkładu zaczął się dość szybko, bo we wnętrzu tej piwnicy panuje specyficzny mikroklimat. Jest stosunkowo ciepło i przede wszystkim wilgotno, a krew dodatkowo przyciągnęła szczury i owady. Na przykład te rany tutaj – Krzywicki wskazał na ugryzienia w okolicach stóp i łydek – to właśnie robota szczurów. Widać ślady po ich zębach, a na ciele po łapkach. Szczury jedzą wszystko, a świeże mięso uważają za przysmak, bo…

– Powód zgonu, Robert…

– No tak… – Krzywicki się zmitygował. – Dopóki go nie otworzę, to nie mogę tego stwierdzić ze stuprocentową pewnością, ale według mnie umarł wskutek wstrząsu bólowego albo po prostu się wykrwawił. Ewentualnie jedno i drugie.

– Mógł się udusić? Pamiętam, że miał w ustach knebel…

– Muszę obejrzeć płuca, ale to wątpliwe. Ta sado-maso kulka miała chyba jakieś dziurki czy coś…

– Tak. – Borucka przyznała mu rację. – Przeczytałam w sieci, że to takie specjalne otwory umożliwiające oddychanie.

– Po co więc kogoś przyduszać, skoro pozwala mu się oddychać? Nigdy nie zrozumiem ludzi, których kręcą takie zabawy…

– I mówi to facet, który codziennie kroi ludzi na plasterki – parsknął Warszawski.

– Mów, co chcesz, ale dla mnie to jest popieprzone. Seks to seks. Goła dupa, gołe cycki i jest zabawa. Ale przyduszanie, przypalanie woskiem czy co ci zboczeńcy tam jeszcze robią, to już dla mnie nie jest normalne.

– No cóż… Chyba też wolę klasykę. A nasze panie lubią szczyptę pikanterii?

Zawadzka i Borucka skwitowały pytanie Warszawskiego lekceważącym prychnięciem. Brudny przysłuchiwał się tej wymianie zdań, kątem oka zerkając na prokurator. Nos i usta miała zakryte chusteczką, ale w oczach krył się niezdrowy blask. Ich spojrzenia na ułamek sekundy się spotkały. Musiała wiedzieć, jak zbudowane są takie gadżety. Nawet jeśli na miejscu zbrodni tego nie zauważyła. Po co zatem zadała to pytanie?

– A skoro już weszliśmy na takie tematy… – Krzywicki obszedł zwłoki – …to Kotelski został zgwałcony.

– Ooo…

– Czymś dużym. Popatrzcie.

Doktor rozchylił dłońmi potężne pośladki. Nie znalazł wielkiego audytorium, jedynie Brudny zbliżył się, aby przyjrzeć się obrażeniom. Widok pękniętego i częściowo rozwartego odbytu, z którego wnętrza wysuwały się poszarpane tkanki, rzeczywiście nie należał do przyjemnych, ale komisarz nawet nie mrugnął.

– Ty go chyba tak nie urządziłaś, co? – Doktor zaczepił Borucką, ale w odpowiedzi posłała mu jedynie pogardliwe spojrzenie i pokazała środkowy palec. – Nic nie znacie się na żartach… – Westchnął.

– Wiadomo czym? – zagadnął Brudny.

– Co czym?

– Czym go zgwałcono?

– Powiem ci, jak go otworzę. Ale sam widzisz, że to musiało być coś z dużym Fi.

Brudny nie odpowiedział. Wyprostował się, a patomorfolog puścił pośladki ofiary, które wróciły na miejsce. Przez chwilę wszyscy przyglądali się w milczeniu zmasakrowanym zwłokom.

– To chyba jeden z bardziej bolesnych rodzajów śmierci, prawda? – Warszawski zmienił temat.

– Prawda, prawda. – Krzywicki sięgnął do szuflady po packę na muchy i zaczaił się na nieproszonego gościa, który nieoczekiwanie zaczął krążyć nad zwłokami. – Zwykle człowiek umiera na skutek zniszczenia głównych narządów wewnętrznych czy to wskutek postrzału, dźgnięcia nożem czy wypadku i obrażeń wielonarządowych. Tutaj praktycznie nie widać, żeby jakikolwiek z kluczowych organów został uszkodzony na tyle, aby spowodować reakcję łańcuchową, prowadzącą finalnie do zgonu. – Mucha wygodnie rozsiadła się na udzie Kotelskiego i doktor szybkim ruchem ją ubił. – Oglądaliście Pasję Mela Gibsona? Ten film o Chrystusie, no wiecie…

– Tak, oglądaliśmy – odparła Winnicka stanowczym tonem.

– Pamiętacie tę scenę z biczowaniem? Na mnie zrobiła kolosalne wrażenie, bo człowiek rzadko kiedy kojarzy akt chłosty z tego typu narzędziem, jaki tam pokazano. Ale tak to kiedyś wyglądało. Pejcze czy bicze, zwał jak zwał, często bywały zakończone jakimiś kosteczkami, kamyczkami, a nawet haczykami, które przy każdym kolejnym uderzeniu wbijały się w ciało i wyrywały z niego całe fragmenty tkanek. Takie biczowanie mogło trwać stosunkowo długo, oczywiście w zależności od wytrzymałości nieszczęśnika. Czasem kończyło się dopiero w momencie, gdy ciało zupełnie odeszło od kości. Z podobną sytuacją mamy do czynienia w przypadku Kotelskiego. Popatrzcie tu… – Krzywicki wskazał packą na muchy okolice żeber w dolnej części pleców. Przez krwawą miazgę prześwitywały białe kości. – Tu wyraźnie widać, że rany są mocno szarpane. Na moje oko to robota takich właśnie umocowanych na końcu bicza haczyków. A pamiętacie, jak wyglądało miejsce zbrodni?

– Jak? – zapytał Brudny, nie odrywając wzroku od zwłok.

– Sorry, Igor. Zapomniałem, że jeszcze tam nie byłeś. – Krzywicki odłożył packę do szuflady. – A więc krew i tkanki były dosłownie wszędzie. Na ziemi, na ścianach, nawet na suficie. To była dosłownie jatka.

– Posprzątaliście tam już?

– Kotelskiego tak – odparł Warszawski. – W całości, że się tak wyrażę…

Brudny nieznacznie kiwnął głową. Żałował, że nie miał okazji przyjrzeć się miejscu zbrodni świeżo po odkryciu zwłok, ale rozumiał sytuację. Gdyby tego nie zrobili, tkanki zaczęłyby gnić i ściągnęłyby więcej robactwa. Po zebraniu dowodów to była naturalna procedura.

– Zauważcie też, że wszystkie tkanki są mocno podbiegnięte krwią. Założę się, że narządy wewnętrzne są wyjątkowo blade, a płuca obrzęknięte.

– Możesz mówić po ludzku? – Winnicka zdawała się podenerwowana.

– Krwawe podbiegnięcia świadczą o tym, że ofiara przez cały czas żyła. Wyrzut mediatorów bólowych był tak potężny, że spadło ciśnienie, a krew odpłynęła z narządów wewnętrznych i wylała się przez naczynia obwodowe. Trwało to jakiś czas. W końcu stanęło serducho i… koniec. – Krzywicki ściągnął usta i zrobił dziwny grymas. Spojrzał po twarzach zebranych. – Mogę go otworzyć, jeśli chcecie? – dodał, unosząc brwi. – Izaaa?

– To nie będzie konieczne – wykrztusiła Winnicka. – Mnie wystarczy.

Krzywicki odwołał swoją asystentkę, która zmaterializowała się w sali sekcyjnej już po kilku sekundach. Dygnęła na widok zebranych i chwilę później zniknęła za rogiem.

– Jakieś ślady pod paznokciami? – zagadnął Brudny, unosząc dłoń ofiary. Pulchne palce zaczynały już czernieć, podobnie jak poobdzierane do mięsa miejsca na nadgarstkach, które miały kontakt z kajdankami.

– Nie licząc syfu z kotłowni, to nie. Ogólnie nie widać śladów walki, co wydaje się dość dziwne, biorąc pod uwagę miejsce, gdzie został znaleziony.

– I to, co mu zrobiono – wtrąciła Zawadzka.

– Właśnie. Szczerze mówiąc, to nie mam pomysłu, jak mógł tam trafić.

– Musiał znać sprawcę. Rozmawialiście już z właścicielem tej firmy?

Brudny puścił słoniowatą dłoń denata i przyjrzał się twarzy. Z szeroko otwartych ust wyzierał bordowy język. Podobny kolor miały okolice oczu, uszu i czubek nosa, przez co całość skojarzyła mu się z pyskiem buldoga jego sąsiada spod ósemki. W wielu miejscach wciąż zachowały się plamki zaschniętej krwi.

– Kopię protokołu z przesłuchania mam w samochodzie – odparł Zimny. – To niejaki Wiesław Ryży, lat sześćdziesiąt dwa. Prowadzi tam skromny biznes od dwudziestu pięciu lat. Wygląda na gościa, co nie skrzywdziłby muchy.

– Najgorsi psychole zwykle wyglądają na takich, co nie skrzywdziliby muchy – wtrąciła Zawadzka.

– W sumie… – Zimny westchnął. – Ale nie ten. Facet ma nie więcej niż metr siedemdziesiąt wzrostu i waży z sześćdziesiąt kilo. Poza tym gadał całkiem sensownie i przedstawił mocne alibi.

– Jest tam jedynym mężczyzną?

– Jest jeszcze kierownik zmiany, choć w zasadzie tylko z nazwy. Pracuje tyle, ile trzeba, i tak naprawdę zajmuje się wszystkim, od drobnych napraw po pilnowanie szwaczek. W czasie przesłuchania dwukrotnie musiał skorzystać z toalety, tak się stresował. Chłop prosty jak drut i już w wieku emerytalnym. Ze śmiercią Kotelskiego nie ma nic wspólnego.

– Ktoś go tam jednak zwabił… – bąknęła Zawadzka.

– Sprawdzamy jego ostatnie połączenia. Może to da nam jakiś punkt zaczepienia.

– Przyciśnij ich – poleciła Winnicka. – Jutro rano chcę mieć na biurku raport z kompletem nazwisk.

– Okej.

– Masz coś jeszcze do dodania, Robert? – Uwaga prokurator skupiła się na patomorfologu.

– Nie wątpię, że coś się znajdzie, ale najpierw muszę Brunona otworzyć.

– To go sobie otwieraj, ale beze mnie. Raport z sekcji też ma być gotowy na jutro rano. Jeśli ktoś ma jakieś pytania, to na zewnątrz. W tym smrodzie nie jestem w stanie myśleć, a co dopiero rozmawiać.

Winnicka obróciła się na pięcie i opuściła salę sekcyjną. Jej śladami poszli Zimny, Warszawski i Borucka. Krzywicki odprowadził ich wzrokiem, odczekał chwilę i sięgnął do szuflady.

– To co? Zapalimy sobie i pokroimy pana prokuratora? – zagaił, szczerząc zęby.

– Do dzieła – mruknął Brudny i z kieszeni wyciągnął swoją paczkę.

Chwilę później zwłoki Brunona Kotelskiego utonęły w kłębach dymu papierosowego.

* * *

Brudny pomógł doktorowi przekręcić zwłoki na plecy. Nie było to łatwe, ale wspólnymi siłami dali radę. Zanim do akcji wkroczyła asystentka, Krzywicki dokładnie obejrzał przednią część ciała denata. Nie znalazł nic, co mogłoby mieć jakiekolwiek znaczenie, wobec czego pozwolił działać swojej pomocnicy. Komisarz pamiętał ją doskonale. Nazywała się Iza Nowakowska i wyglądała na nie więcej niż dwadzieścia parę lat. Młoda, miła, sympatyczna i, jak na wykonywaną profesję, zbyt atrakcyjna. Przystąpiła od razu do pracy i już po chwili Kotelski był pozbawiony skalpu, twarzy, a następnie górnej części czaszki i mózgu. Tu doktor również nie doszukał się niczego konkretnego i asystentka przeszła do otwarcia klatki piersiowej. Najpierw otworzyła Kotelskiego od gardła aż po krocze, co szło jej dość opornie, bo musiała przebijać się przez grubą niekiedy na kilkanaście centymetrów warstwę ciemnożółtego tłuszczu. Gdy w końcu dokopała się do narządów wewnętrznych, nożycami przypominającymi sekator do cięcia gałęzi zgruchotała i wycięła kości klatki piersiowej, aby ułatwić dostęp do serca i płuc. Te ostatnie, tak jak doktor przewidział, były obrzęknięte, a reszta bledsza niż zwykle. Nie omieszkał o tym przypomnieć, rzucając przy okazji kolejnym niekoniecznie pasującym do sytuacji dowcipem na temat ciężaru wyciąganego żołądka.

Gdy go rozciął, wnętrze wypełniła mieszanka tak obrzydliwa, że nawet Brudny musiał na chwilę wstrzymać oddech. Odór resztek nie do końca przetrawionego kebaba i whisky w połączeniu z powoli gnijącym truchłem pewnie większość przeciętnych ludzi przyprawiłby o mdłości. Na Krzywickim i Nowakowskiej nie robiło to jednak większego wrażenia, a jedynie nakręcało do kolejnych niewybrednych żartów. Brudny, w przeciwieństwie do innych, nie widział w tym nic złego. Ta praca zdecydowanie nie była dla wszystkich i rozumiał, że nawet profesjonaliści muszą czasem odreagować. Ani Kotelskiemu, ani nikomu innemu, kto ostatecznie lądował na stole sekcyjnym, nie robiło to już żadnej różnicy.

– No i proszę… Co my tu mamy? – Krzywicki wygrzebał w rozlanej w wanience zawartości żołądka niewielki kawałek plastiku. – Nasz Brunonek łakomczuszek chyba musiał być bardzo głodny i zapomniał, że jajek niespodzianek nie połykamy w całości – dodał, dumnie dzierżąc w palcach owalny pojemnik.

Przekazał go swojej asystentce, która włożyła go pod kran z zimną wodą.

– Nasza prokuratorska gwiazda chyba się trochę pospieszyła, co? – zagaił z szyderczym uśmiechem na ustach.

– To rzeczywiście chyba z jajka niespodzianki – rzekła Nowakowska, podając mu z powrotem oczyszczony i osuszony szmatką kawałek plastiku.

– Wygląda identycznie – wtrąciła Zawadzka.

– Otwórzmy to.

Krzywicki uniósł pojemnik pod ostre światło lampy sekcyjnej. Bezkształtny cień wyraźnie zdradzał, że w środku coś się znajduje. Nikt z obecnych nie wątpił, że „niespodzianka” tym razem nie została zapakowana fabrycznie.

Doktor odstawił żółte pudełeczko na suchy blat biurka i ściągnął rękawiczki. Sięgnął do szuflady po nowe. Następnie delikatnie nacisnął na łączenie, które z cichym kliknięciem ustąpiło. Ostrożnie rozłączył obie części pojemnika i pozwolił asystentce wyciągnąć pęsetą zawartość. W szczypczykach znalazł się zgrabnie złożony kawałek białej kartki. Delikatnie ją rozłożył i umieścił na biurku.

Atmosfera zgęstniała.

– Hmmm… to do ciebie? – Krzywicki zerknął na Brudnego, ale w jego głosie trudno było wyczuć tę pewność siebie, którą emanował na co dzień.

Komisarz posłał doktorowi posępne spojrzenie.

– Myślę, że do ciebie – odparł.

Wymuszony uśmiech zgasł, a Krzywicki poczuł nieprzyjemne łaskotanie w żołądku.

– Nieee… – jęknął, ale zabrzmiało to nieprzekonująco nawet dla niego.
===LxciECQWZVRtWGFUYwk/BjIDZ1BiUmUHZlBkUTUDNwY2B2NSNlQ=

ROZDZIAŁ 10

Dochodziła dziesiąta. Słońce powoli kryło się za drzewami, sprawiając, że puste korytarze komendy zaczęły tonąć w półmroku. Potrzebował godziny, aby to sobie poukładać. Podzielił się zadaniami z Julką, która z nowym dowodem oraz wymazami z odbytu ofiary udała się do laboratorium. On miał poinformować o znalezisku Winnicką.

Spojrzał na zegarek. Przyszedł kilka minut przed czasem. Mimo to nacisnął klamkę i wszedł do pomieszczenia przeznaczonego dla grupy dochodzeniowo-śledczej. Ze zdumieniem stwierdził, że zamiast prokurator w biurze krząta się sprzątaczka. Zaskoczona aż podskoczyła.

– Dobry wieczór – przywitała się, pochylając głowę. – Nie spodziewałam się, że o tej porze ktoś będzie jeszcze korzystał z biura.

Brudny się przywitał. Był równie zaskoczony i przez moment nie miał pewności, czy powinien zostać, czy poczekać na zewnątrz. Ostatecznie postanowił usiąść przy stole, przy którym odbywały się narady grupy.

– Już kończę, proszę pana – rzekła. Miała dość szorstki i gardłowy głos, nie do końca pasujący do kobiety w jej wieku, który Brudny ocenił na „po czterdziestce”.

– Proszę sobie nie przeszkadzać. Też nie planowałem przychodzić tu o tej porze.

– A już myślałam, że coś pomieszałam. Zawsze przed rozpoczęciem pracy dostajemy wykaz pomieszczeń do wysprzątania i…

– Naprawdę nic się nie stało. Proszę nie zwracać na mnie uwagi.

– Dobrze, dziękuję.

Kobieta skinęła, jakby nieco zawstydzona całą sytuacją. Odwróciła się, aby dokończyć zmywanie podłogi. Kilka razy przejechała jeszcze zamaszyście mopem i wykręciła go, po czym schowała do wózka środki czystości i dyskretnie przemknęła w kierunku drzwi. Brudny odprowadził ją wzrokiem. Była raczej drobnej postury, a długie blond włosy spięła w niedbały kok. W oczy komisarzowi rzuciły się pełne usta i imponujący biust, którego rozmiarów nie mógł ukryć nawet roboczy fartuch. Chyba zauważyła, że przykuł jego uwagę, bo jeszcze bardziej się speszyła i rzuciwszy krótkie „do widzenia”, opuściła pomieszczenie.

Brudny nie miał czasu zastanawiać się nad swoją – co najmniej – niezręczną reakcją, bo od korytarza niósł się już stukot szpilek. Winnicka weszła do biura, praktycznie mijając się w drzwiach ze sprzątaczką. Nie poświęciła jej żadnej uwagi, nawet nie odpowiedziała „dobry wieczór”. Podeszła do stołu.

– Co to za sprawa niecierpiąca zwłoki? – zapytała.

– Usiądź.

Winnicka wyglądała na podenerwowaną. Przewiesiła torebkę przez oparcie krzesła i usiadła.

– Co znalazłeś? Bo znalazłeś coś, prawda?

Brudny wyciągnął z kieszeni spodni telefon i wszedł do galerii zdjęć. Jedno z nich powiększył i położył urządzenie na stole.

– Co to jest?

– Ostrzeżenie.

– Mów jaśniej, Igor, bo nie mam cierpliwości do takich gierek.

– To lepiej ją w sobie odszukaj, bo ktoś chyba chce zagrać nie tylko ze mną.

Winnicka chwyciła smartfon i przyjrzała się zdjęciu, które przedstawiało wygniecioną kartkę papieru z wydrukowanym napisem: „Kto następny? Może właśnie ty…?”.

– Co to, kurwa, ma być?

– Gdybyś poczekała do końca sekcji, to nie musiałabyś tu teraz przychodzić. Kotelski miał to w żołądku.

– Kurwa mać.

– Ten, kto go zabił, zmusił go wcześniej do połknięcia pojemnika z tą kartką. I najwyraźniej nie zamierza poprzestać na jednym morderstwie.

Prokurator podniosła się z krzesła i podeszła do okna. Otworzyła je i pozwoliła, aby wieczorny wiatr owiał jej twarz.

– Masz fajki?

Brudny dołączył do niej i poczęstował ją papierosem, a drugiego włożył sobie w usta. Przypalił oba.

– Odbieram to jako ostrzeżenie – rzekł, patrząc w krajobraz za oknem.

– Chryste… – Winnicka westchnęła, po czym mocno się zaciągnęła. – Ta sprawa znów trafi na czołówki gazet. Jak go teraz nazwą? Rzeźnik już był. Bestia i Kanibal też. O! Kat! Kat z Zielonej Góry to by było coś. Kurwa mać!

– Będziesz miała szansę się wykazać.

– Nie pierdol, Igor. Ta ironia nie jest w twoim stylu.

– Tak jak to efekciarstwo w twoim.

Winnicka obrzuciła komisarza zjadliwym spojrzeniem. Zgasiła niedopalonego papierosa w popielniczce.

– To, że naczytałeś się o prowadzonych przeze mnie sprawach, nie znaczy, że mnie znasz.

– I vice versa.

– Gdzie ta kartka?

– Julka zabrała ją do laboratorium.

– Kto o tym wie?

– Na razie tylko ona, my i Krzywicki z tą swoją asystentką. No i Borucka, jeśli już się spotkały.

– I na razie niech tak zostanie. Nie ufam nikomu, a nie potrzebujemy przecieku do prasy, że w mieście znów pojawił się seryjny.

Prokurator odwróciła się i zrobiła kilka kroków w kierunku stołu. Odgłos jej wysokich obcasów odbił się echem.

– Sądzę, że powinnaś zawnioskować o ochronę dla Krzywickiego.

– Nie przesadzasz?

– Nie nosi broni, a wiadomość brzmiała, jakby została skierowana bezpośrednio do niego.

– Mogła być skierowana do każdego.

– Ale to on miał ją odczytać pierwszy. W przeciwnym razie sprawca nie umieszczałby jej w żołądku ofiary.

– Hmm…

– Uważam też, że powinnaś zadzwonić do profilerki. Ten facet będzie z nami pogrywał i jestem pewny, że nie przestanie zabijać.

– Ty się nigdy nie mylisz, co? – Winnicka usiadła na brzegu stołu. Założyła nogę na nogę, a Brudny kątem oka dostrzegł czerwony kolor jej majtek.

– Wiesz, że Pałka zna się na robocie…

– Zastanowię się.

Brudny zgasił papierosa w popielniczce. Nie podobał mu się kierunek, w którym zdążała ta rozmowa. Nigdy nie czuł się w towarzystwie tej kobiety komfortowo, a teraz miał wrażenie, że każde jej słowo czy gest mają jakieś drugie dno. Zdawała się go osaczać na każdym kroku. Taka właśnie była. I myliła się, mówiąc, że jej w ogóle nie zna. Może tylko częściowo, ale jednak. Wiedział już o niej całkiem dużo. I dlatego ta sprawa cuchnęła mu na kilometr.

– Nosisz broń? – zapytał, gdy zamknął okno.

– Nie.

– To lepiej spraw sobie jakiegoś gnata. Ty też możesz znaleźć się na celowniku.

– Nie sądzę, aby to było konieczne.

– Zrobisz, jak uważasz. Do jutra.

Winnicka odprowadziła komisarza wzrokiem. Nie miała zamiaru prosić się o towarzystwo. Gdy zatrzasnął za sobą drzwi, poczuła niepokój. Ta sprawa zaczynała robić się dla niej niebezpieczna.

Zsunęła się ze stołu i sięgnęła do torebki po telefon. Przez moment wpatrywała się w wyświetlacz, zastanawiając się, czy powinna wybrać od dawna nieużywany numer. Zaklęła pod nosem. Niepotrzebnie wzięła tę sprawę. Ale czy mogła podejrzewać, że śledztwo przybierze taki obrót? Śmierć Kotelskiego sprawiła, że jej mały sekret znów stał się bezpieczny. Teraz nie mogła opędzić się od przeczucia, że jednak nie należy tylko do niej. I wrażenie to stawało się coraz intensywniejsze. Brudny był za bystry.

Jeszcze przez kilkanaście sekund wpatrywała się w wyświetlacz. Wahała się. Chwilę później schowała telefon do torebki i wyszła z pomieszczenia.

* * *

– I jak poszło? – Zawadzka zgniotła puszkę po piwie i wyrzuciła ją do śmietnika. Otworzyła lodówkę i wyciągnęła jeszcze dwa, z których jedno wręczyła Brudnemu.

– Dzięki. Nie było w butelce?

– Darowanemu koniowi nie zagląda się w zęby – odparła z przekąsem. – Były, ale ciepłe, bo lodówka im nawaliła. W drugiej mieli puszki. Ale mów, co z tą pindą…

Zawadzka rozsiadła się w fotelu i otworzyła piwo. Miała na sobie tylko krótkie sportowe spodenki i bawełniany T-shirt z grafiką rękawic bokserskich. Włosy spięła w tradycyjną kitkę, choć kilka niesfornych kosmyków jak zwykle lądowało jej na twarzy.

Brudny otworzył swoje. W niewielkim pokoju panował gorąc i zimne piwo było jak znalazł. Wynajęli dwie jedynki tam gdzie zawsze, czyli w hotelu Pod Dębem znajdującym się w południowo-zachodniej części Zielonej Góry. Komisarz nie był sentymentalnym typem, a przynajmniej swoją decyzję tłumaczył względami czysto pragmatycznymi, bo hotel był tani, sąsiadował ze strzelnicą i znajdował się zaledwie kilka minut jazdy samochodem od komendy. To, że właśnie tu zaczynał nowe życie po wyjściu z sierocińca i że tu mieszkał podczas dwóch ostatnich śledztw, nie miało według niego żadnego znaczenia i podobne sugestie ze strony Julki zbywał milczeniem.

Teraz też nie miał ochoty na rozmowę.

– Powiesz coś czy jak zawsze mam cię ciągnąć za język? – zagadnęła Zawadzka.

– Niby co, Julka?

– Ja pierd… – Zawadzka przewróciła oczami. Tolerowała jego gburowaty sposób bycia, co nie znaczy, że nie działał jej na nerwy. – Coś chyba mówiła…

– Nie była zadowolona i ta sprawa chyba trochę ją przeraża. Zgrywa twardą, ale moim zdaniem będzie jej ciężko.

– Zasugerowałeś pomoc profilera?

– Tak.

– No i?

– Powiedziała, że się zastanowi. A co u Anki?

– Też się trochę przestraszyła. Laboratorium ma pracować całą noc. Do jutra do południa powinna mieć wyniki, ale ostrzega, żeby nie liczyć na zbyt wiele. Jeśli sprawca nie zostawił odcisków albo się z wrażenia nie zapluł, to ta kartka nic nam nie zdradzi.

– A koperta?

– Jest kilka paluchów, ale nie liczyłabym, że należą do mordercy. Jest na to zbyt bystry. Na bank działa w rękawiczkach.

Przez dłuższą chwilę oboje siedzieli i sączyli piwo. Na ich ciałach skrzyły się kropelki potu.

– Masz już jakieś pierwsze typy? – zagadnęła Zawadzka.

– Przynajmniej dwieście.

– Hmm…

– Moim zdaniem to ktoś od hieronimek.

– Ten krzyżyk może być tylko podpuchą.

– Nie sądzę. Ten ktoś mnie zna.

– Chcesz znów otwierać tamten rozdział?

– „Chcę” to złe słowo. Muszę pogadać z Zimnym. Wiem, że przy poprzednim śledztwie pracował nad tożsamością i odszukaniem setek wychowanków. Jeśli dopisze nam szczęście, sporą część roboty będziemy mieli z głowy.

– Była wąska grupa chłopaków, z którymi miałeś na pieńku, mam rację?

– Od nich zacznę. Chociaż… – Brudny podrapał się po brodzie – …jakoś trudno mi sobie wyobrazić, aby któryś z tych półgłówków mógł wymyślić coś takiego.

– Ty i… Kwiczoł też się tam wychowaliście. I nie wyrośliście na półgłówków…

– Kwiczoł to co innego. Był wilkiem wśród owiec, nawet jeśli Gwidona ostatecznie go złamała.

– Komu jeszcze podpadłeś?

– Było ich wielu, ale nie chcę teraz o tym gadać. Interesuje mnie motyw.

– Sam mówiłeś, że wielu wychowanków hieronimek trafiło potem na ulicę.

– Przez jakiś czas starałem się śledzić ich losy. Rzeczywiście spora grupa szybko weszła w konflikt z prawem.

– Zatem może to zwykła zemsta? Może Kotelski w jakiś sposób skrzywdził jednego z nich? Wsadził za kratki? Warto przyjrzeć się prowadzonym przez niego sprawom.

– Zimny już pewnie wałkuje ten temat, ale mam przeczucie, że nie tędy droga. Sprawca zamordował Kotelskiego, ale głównym jego celem jestem ja. Tylko dlaczego akurat prokuratora okręgowego, skoro wystarczyło zabić byle kogo?

– Chce rozgłosu?

– Może. Nie wiem. Muszę się z tym przespać. Jestem padnięty.

– I tak jestem pełna podziwu, że przetrwałeś ten dzień.

– Już nie przesadzaj. Na razie.

– Na razie.

Brudny wstał i wyszedł z jej pokoju. W rękach wciąż ściskał puszkę z resztką piwa. Dopił je zaraz po wejściu do swojego. Padł na fotel i zamknął oczy. Niemal od razu stanęła przed nim Arleta Winnicka. Naga, kusząca. Prężyła się przed nim dokładnie w tym miejscu, a on miał wrażenie, jakby to było wczoraj. Otworzył oczy, gdy poczuł nagły przypływ podniecenia. Wstał, otworzył okno i zapalił papierosa.

Tamtego pamiętnego wieczora, gdy przyszła do niego z winem, zignorował to. Uznał, że każdy ma prawo do robienia w wolnym czasie tego, na co akurat ma ochotę. Dziś sprawa nabierała zupełnie innego wymiaru. To, co wtedy zobaczył, nie mogło być tylko dziwnym zbiegiem okoliczności. Brudny nigdy w takie nie wierzył.
===LxciECQWZVRtWGFUYwk/BjIDZ1BiUmUHZlBkUTUDNwY2B2NSNlQ=

ROZDZIAŁ 11

Spojrzał na zegarek. Minęła północ, a on wciąż ślęczał nad raportem z sekcji Brunona Kotelskiego. Winnicka wyraziła się jasno. Ma być gotowy na rano. Nie byłoby z tym problemu, bo w tego typu sytuacjach podobny raport powinien powstać jak najszybciej, ale najchętniej zrobiłby tej babie na złość. Nie lubił jej. Wiedział, że nim gardzi. Była szorstką, oschłą i zmanierowaną suką. Kiedyś, gdy pod nieobecność regularnie współpracującej z nią patomorfolog Joanny Wołoś robił dla niej sekcję starszej pani zamordowanej przez wnuczka, tak go wnerwiła, że załatwił sobie jej fotkę i przykleił na tarczy do rzutek. Wisiała tam dobre kilka miesięcy, dopóki nie została kompletnie podziurawiona. Oczywiście dowiedziała się o tym i od tamtej pory nie korzystała z jego usług. Nie musiała, bo jej sprawy zwykle były proste jak drut i większość sekcji robiła z przyczyn czysto proceduralnych. W przypadku kilku ostatnich rzecz miała się zupełnie inaczej. A że był najlepszym fachowcem w zachodniej Polsce, musiała się dostosować.

Lekarz sądowy Robert Krzywicki nie był jednak mściwym człowiekiem. Mało tego, potrafił wiele wybaczyć i miał mnóstwo cierpliwości. Ludzie lubili z nim pracować, bo nawet w najbardziej ekstremalnych sytuacjach potrafił rozładować atmosferę. Nie było to skutkiem profesji, którą uprawiał, a tym bardziej zaprzeczenia, wyparcia czy innego mechanizmu obronnego, a raczej przesadnie przyjaznego i dobrotliwego charakteru. Doktor Krzywicki taki już był. Zawsze uśmiechnięty, dowcipkujący, nietrzymający na dystans tych, z którymi przyszło mu współpracować. I nawet jeśli jego żarty przez niektórych bywały odbierane jako co najmniej niesmaczne, to Roberta nie dało się nie lubić. Z jednym wyjątkiem. Winnickiej zawsze stał ością w gardle.

Poczuł, że zaczyna brać go migrena. Tępy ból zwykle zaczynał się gdzieś za płatem czołowym, a następnie promieniował na całą głowę. Sięgnął do szuflady po tabletkę i popił ją zimną kawą. Nagle ogarnęło go trudne do powstrzymania zmęczenie. Literki na ekranie monitora zaczęły się zlewać, a ból gwałtownie narastać. Ostatnio miał coraz więcej problemów zdrowotnych. Nie uprawiał sportu, dużo palił. Zauważył, że niespodziewanie stał się starszym panem, który myśli głównie o tym, aby po pracy położyć się na kanapie i odpocząć. Coraz częściej doskwierał mu kręgosłup. Trzydzieści lat pochylania się nad zwłokami musiało pozostawić po sobie trwały ślad w postaci zwyrodnień. Kiedyś próbował rehabilitacji, ćwiczeń, a nawet wybrał się do jakiegoś magika, który specjalizował się w akupunkturze i wszelakich technikach medycyny wschodniej. Jako lekarz był co do tego pomysłu sceptyczny, ale namówił go kolega po fachu, więc poszedł. Magik wymasował mu stopy, nawbijał igieł w lędźwie, a potem pougniatał jak nagrzaną małolatę, ale nawet jeśli po tej wizycie chwilowo poczuł poprawę, to nagle zaczął mieć problemy z łopatką. Ból bywał nieznośny, a gdy powrócił ten w części lędźwiowej, zamiast jednego problemu miał dwa.

Coraz częściej żałował, że nigdy nie zdecydował się ustatkować. Matka zawsze powtarzała mu, że na starość będzie pluł sobie w brodę. Zrobiła to nawet na łożu śmierci i były to jedne z jej ostatnich słów. Nie posłuchał jej. Nigdy się nie ożenił, nigdy nie spłodził dziecka. Dziś coraz częściej myślał o tym, aby kogoś poszukać. Ale jak miałby odnaleźć się w tym nowym świecie, gdzie miłość coraz częściej odnajdywało się w sieci? Nigdy nie miał większych problemów z kobietami, ale w tej kwestii należał do tradycjonalistów. Kawa, kwiaty, wino, potem upojna noc. U niego, zwłaszcza gdy był jeszcze piękny i młody, na tym większość relacji się kończyła. Cenił sobie kawalerskie życie, ale okazało się, że czas płynie szybciej, niż mu się wydaje, i nagle obudził się w zupełnie innym świecie. Z nadwagą, bolącym kręgosłupem, coraz częstszymi i silniejszymi migrenami, zwłaszcza zaś samotnymi wieczorami z kawą, papierosem i kolejnym „bestsellerem”, który obok bestsellera nawet stać nie powinien. Dwa lata temu, po śmierci Borysa, nie zdecydował się na zakup kolejnego psa. Sam do końca nie wiedział dlaczego. Tłumaczył to sobie tym, że prawdziwego przyjaciela nie da się zastąpić ot tak. Kupić tym bardziej. Finał był taki, że gdy przychodził po pracy do domu, już nawet nikt go nie witał.

Zapalił papierosa i odchylił się w krześle. Potrzebował chwili, aby tabletka zaczęła działać. Nie chciał zabierać papierkowej pracy do domu. Musiał skończyć ten pieprzony raport dla Winnickiej. Poczuł pragnienie. Odłożył papierosa do popielniczki i powoli podniósł się z krzesła. Usztywnienie w dolnym odcinku kręgosłupa bywało coraz bardziej uciążliwe. Podszedł do lodówki i wyjął sok pomarańczowy. Wypił prosto z kartonu, po czym wrócił do biurka i chwycił tlącego się papierosa. Zaciągnął się, wpatrując się w wypełnioną po brzegi popielniczkę. Pomyślał, że opróżni ją z petów, bo niemożliwie cuchnęły. Wziął ją i skierował się do kubła na śmieci, ale niespodziewanie coś chwyciło go w lędźwiach. Ból był tak nagły i silny, że aby nie upaść, oparł się o blat dłonią, w której niósł popielniczkę. Cuchnąca zawartość rozsypała się na podłodze.

– Szlag by to! – zaklął.

Pety walały się wszędzie, a on nie miał pod ręką nawet zmiotki i szufelki. Zresztą nawet gdyby miał, wątpił, czy zdołałby się schylić i posprzątać. Wyprostował się, zamknął oczy i zaczął liczyć na głos do dziesięciu. Gdy skończył, złość częściowo uleciała. W drugiej dłoni wciąż trzymał dopalającego się papierosa. Uznał, że gdy zgasi go na podłodze, nie zrobi to już większej różnicy, więc upuścił go i przydepnął butem. Zaklął pod nosem raz jeszcze. Nie mógł tak tego zostawić.

Postanowił, że spróbuje ogarnąć bałagan i poszuka zmiotki w kantorku, który wykorzystywały sprzątaczki. Sprawdził, czy może się poruszać. Ból był uciążliwy, ale nie było tak źle. Krzywicki doszedł do wniosku, że da radę. Wyszedł z biura na korytarz. Zapalił światło. Drzwi wejściowe na jego końcu były uchylone. Nie było to czymś wyjątkowym, bo gdy zostawał sam do późna (co ostatnio zdarzało się coraz częściej), zwykle prosił ostatniego wychodzącego pracownika, aby je blokował, dzięki czemu wytwarzał się przeciąg między głównym wejściem a oknem w jego biurze i dym papierosowy szybciej się ulatniał. Teraz jednak poczuł ukłucie niepokoju.

Kto następny? Może właśnie ty…?

Mógłby przysiąc, że usłyszał szept. Zimny dreszcz spłynął mu po kręgosłupie. Wiedział, jak formuje się strach. Psychologia była mu nie mniej obca niż fach, którym zajmował się na co dzień. Pomyślał, że musi się uspokoić i zachowywać racjonalnie. Szybko jednak zdał sobie sprawę, że zostawianie uchylonych drzwi do budynku prosektorium nie mieściło się w kategorii działań racjonalnych. Niedopatrzeniem mógłby określić to w każdy inny wieczór. Dziś było nie tylko nieodpowiedzialne, ale też po prostu głupie.

Kto następny? Może właśnie ty…?

Ten głos brzmiał tylko w jego głowie. A gdyby w drzwiach pojawił się teraz morderca? Jak miałby się przed nim obronić? Przecież ledwo chodził.

Odrzucił te myśli i pokuśtykał do wejścia. Wysunął głowę na zewnątrz i się rozejrzał. Na parkingu stał tylko jego od dawna niemyty mercedes. Prosektorium znajdowało się na uboczu miasta, w pobliżu cmentarza i w sporej odległości od jakichkolwiek innych zabudowań, w związku z czym o tej porze zawsze panowała tu niemal głucha cisza. Nie licząc odgłosów pobliskiego lasu.

Dziś grały tylko świerszcze.

Krzywicki poczuł się głupio, ale dla świętego spokoju zamknął drzwi i przekręcił zamek. Powolnym krokiem, wciąż nieco utykając, ruszył w głąb korytarza. Minął swoje biuro, następnie dwa kolejne i pomieszczenie gospodarcze. Następny był kantorek.

Nawet nie wiedział, czy jest otwarty, bo nie przypominał sobie, aby kiedykolwiek do niego zaglądał. Nacisnął klamkę. Popchnął drzwi, które coś przyblokowało. Charakterystyczny dźwięk zdradzał, że to jakieś wiadro albo mop. Mop może się przydać, pomyślał.

Poszukał palcami włącznika, ale nie zdążył zapalić światła.

Nagle poczuł bolesne ukłucie. Chwycił się za szyję, ale w ciągu kilku sekund obraz rozmazał się i zapadła ciemność.

* * *

Obudziło go jaskrawe światło. Było tak silne, że pod zamkniętymi powiekami widział gęstą siatkę naczynek krwionośnych. Migrena wróciła z potężną mocą. Pulsujący ból zdawał się pochodzić z najgłębszych obszarów mózgu. Chciał otworzyć oczy i pomasować skronie, ale zdał sobie sprawę, że nie może się ruszyć. Może drgnął. Minimalnie poruszył głową. Nic więcej. Żyłki w powiekach nieznacznie się przesunęły.

– Proszę się uspokoić i nie panikować. – Głos był zniekształcony, jakby dochodził z innego pomieszczenia. – Nie jestem po studiach medycznych i brakuje mi pewności, czy otrzymał pan prawidłową dawkę, a chyba nie chcielibyśmy, aby pan doktor nam tu przedwcześnie zszedł.

„Przedwcześnie” zabrzmiało wyjątkowo złowieszczo. Zwłaszcza że poczuł ucisk w płucach.

– Pan jeszcze chwilę poczeka, doktorze. Trochę ma tu pan bałagan, ale już prawie udało mi się doprowadzić pana miejsce pracy do względnej używalności. Jeszcze chwila i będzie pan mógł otworzyć oczy.

Nie mógł się poruszyć. Nie mógł odpowiedzieć. Wbrew temu, co mówił ten człowiek, nie mógł nawet otworzyć oczu i – o zgrozo – także oddychać. Mógł tylko myśleć. I się bać.

– Pewnie się pan zastanawia, co się dzieje. Choć raczej powinien pan sobie zadać pytanie, co się wkrótce wydarzy. Cóż, mam nadzieję, że jest pan cierpliwym człowiekiem. Podobno cierpliwość to jedna z najważniejszych cnót. Zgadzam się z tym stwierdzeniem. I mogę obiecać, że pana cierpliwość, doktorze, wkrótce zostanie wynagrodzona.

Był sparaliżowany. Ukłucie. Coś mu zaaplikował. Alloferin? Pavulon? Tubarin?

Dźwięki stały się wyraźniejsze. Każdy kolejny przerażał go coraz bardziej. Jak mógł nie zamknąć drzwi do prosektorium? Jak mógł zachować się tak nieodpowiedzialnie? Morderca wszedł jak do siebie. Bo to był morderca. Nie miał co do tego najmniejszych wątpliwości. Psychopata, który wychłostał na śmierć Brunona Kotelskiego. A teraz, tak jak obiecał, przyszedł po niego.

– Już kończę, doktorze. Jeszcze chwilka. Mam podejrzenie graniczące z pewnością, że nie chciałby pan, aby pana narzędzia, które mam zamiar chwilowo pożyczyć, były brudne lub nieodkażone. Ze zrozumiałych względów nie planuję też zostawić dla pana towarzyszy żadnych śladów. A pan, doktorze, mam wrażenie, że chyba nie do końca jest z higieną pracy za pan brat.

Jego narzędzia? Jaka higiena pracy? Chryste!

– No dobrze. Myślę, że możemy zaczynać. Pomogę panu otworzyć oczy. Ale najpierw tlen. Nie chcemy, aby się pan nam tu udusił, prawda?

Krzywicki poczuł, jak coś przylgnęło do jego ust i nosa. Chwilę później jego płuca otrzymały dawkę życiodajnego tlenu. Ten człowiek był dobrze przygotowany. Wiedział, że wstrzyknięty środek zwiotcza wszystkie mięśnie, także te odpowiadające za oddychanie. Chwilę później dostrzegł cień. Zdołał poruszyć palcem. Wskazującym? Chyba tak. Czuł go jak nigdy wcześniej. Jego powieki uniosły się i ostre światło wdarło się w źrenice. Paliło go, wzmagając ból pulsujący pod czaszką. Jeszcze silniejszy poczuł, gdy coś przekłuło jego powieki.

– Hmm… niesforny paluszek. Widzę, że chyba nie udało mi się wymierzyć odpowiedniej dawki. Ale niech pan się nie martwi, doktorze. Na wszelki wypadek został pan porządnie przywiązany. Dobry sznur świetnie się nadaje do pętania ludzi. Cenię go nawet bardziej od kajdanek, które przywołują wyjątkowo złe wspomnienia. Proszę mi wierzyć, że coś o nich wiem.

Nieeeeeeeeeeeeeeeeee! Zostaw mnie! Błagam, nie rób tego! Krzywicki darł się wniebogłosy, ale nikt go nie słyszał. Jego usta nawet nie drgnęły.

– Widzi mnie pan, doktorze? Tu jestem.

Ostre światło sprawiało, że Krzywicki dostrzegał jedynie rozmazany kontur. Cień pomachał mu dłonią.

– No tak, przepraszam, doktorze. Lampa, której pan używa, jest bardzo silna i pewnie pana oślepia. Przesunę ją troszkę, jeśli nie ma pan nic przeciwko. Bądź co bądź, spędzimy tu ze sobą jeszcze trochę czasu. A jeśli mam panu wszystko opowiedzieć, to kultura wymaga, żeby wiedział pan, z kim rozmawia. Mam rację, doktorze?

Lampa z cichym skrzypnięciem się przesunęła. Krzywicki nie chciał patrzeć, ale nie mógł nawet zamknąć powiek. Wtedy cień najpierw wyostrzył się, a po chwili nabrał kolorów. Błysnął skalpel i nożyce.

I znajoma twarz.
===LxciECQWZVRtWGFUYwk/BjIDZ1BiUmUHZlBkUTUDNwY2B2NSNlQ=

ROZDZIAŁ 12

– Dzwoniłeś do niego? – zapytała Winnicka. W jej tonie dało się wyczuć nutę irytacji.

– Nie odbiera – odparł Zimny.

– Czy ten facet jest poważny?

Prokurator wymownie cmoknęła i otworzyła teczkę z dokumentacją. Miała w niej wszystko – od zdjęć ofiary na miejscu zbrodni po protokoły z przesłuchań pracowników firmy, w której ją znaleziono. Z aktualnie dostępnych brakowało jedynie raportu z sekcji zwłok.

– Zaczynamy bez niego – mruknęła nerwowo. – Czy wszyscy znają najświeższe doniesienia?

Obecni zgodnie pokiwali głowami. Co prawda Warszawski i Zimny dowiedzieli się o wiadomości od mordercy dopiero kilkanaście minut temu, ale Brudny zdążył zaznajomić ich z tematem dość szczegółowo.

– Daleki jestem od siania paniki, ale w związku z zaistniałą sytuacją może wyślę patrol do domu Roberta. Tak dla świętego spokoju – zasugerował Zimny.

– Zrób to – odparła Winnicka. – I najlepiej niech go tu od razu przywiozą.

Zimny wykonał telefon i wydał rozkazy. Atmosfera zgęstniała. Nie tylko z powodu panującej temperatury. Nikt nie chciał powiedzieć tego na głos, ale Krzywicki nigdy w całej swojej karierze nie spóźnił się na żadne spotkanie.

– Co zdołałaś ustalić? – Uwaga Winnickiej skupiła się na Boruckiej.

– Zacznę od najnowszego dowodu.

– Proszę.

– Kartka jest czysta. Zero śladów daktyloskopijnych. Papier popularny, można go kupić praktycznie w każdym sklepie branżowym, także w hipermarketach. Drukarka laserowa. Sprawdzamy tusz, ale to może trochę potrwać. Jest jednak szansa, że uda się ustalić markę tonera. Jeśli dopisze szczęście, to może nawet markę drukarki.

– Jak długo to potrwa?

– To bardzo skomplikowane i szeroko zakrojone badania. Nie krócej niż tydzień.

– Miejsce zbrodni?

– Zebrane odciski palców już zostały sprawdzone w systemie, ale nic nie wyskoczyło. Myślę, że warto pobrać je od pracowników szwalni. To pozwoli stwierdzić, czy któryś z paluchów należy do kogoś spoza firmy.

– Załatw to, Grzegorz.

– Wiesz, że nie muszą się na to zgodzić i…

– Po prostu to załatw.

Zimny skinął na potwierdzenie. Winnicka była dziś wyjątkowo podenerwowana. Syczała jak żmija, choć jemu skojarzyła się z leżącym w trawie grzechotnikiem, do którego lepiej się nie zbliżać, bo ugryzie.

Borucka przez chwilę się wahała, czy kontynuować. Jej też nie podobało się zachowanie prowadzącej. Czarnecki nigdy nikomu nie przerywał w pół zdania. Na znak Winnickiej wróciła do zdawania raportu.

– Mamy też kilka śladów butów. Zachowały się dzięki warstwie brudu na podłodze w kotłowni i myślę, że mogą być cenne. Dwa należą do kobiet, dwa raczej do mężczyzn.

– Łukasz. – Winnicka rzuciła Warszawskiemu surowe spojrzenie. – Pilnujesz przesłuchań, więc zajmij się tym. Chcę wiedzieć, kto z firmy wchodził do kotłowni w ciągu ostatniego tygodnia. Współpracujesz przy tym z Alkiem. Porównaj faktury ich podeszew z tymi z laboratorium.

– Okej.

– Sprawdzamy też piankę wygłuszającą. Najpóźniej jutro będę miała precyzyjny skład chemiczny. Każdy produkt cechuje się drobnymi różnicami, więc powinniśmy ustalić producenta. O ile papier z drukarki to raczej ślepa uliczka, o tyle pianka to produkt rzadziej kupowany. Gdy poznamy markę, będziemy mogli namierzyć sklepy, w których jest sprzedawana, i popytać.

– W supermarketach też takie sprzedają… – zasugerował Zimny.

– Branżowych, owszem. Z dużych mamy takie dwa. Castoramę i Leroy Merlin. Myślę, że to gra warta świeczki.

– No i powinni mieć kamery przemysłowe – wtrącił Warszawski.

– Właśnie. Będziecie mieli co oglądać do poduszki. – Borucka puściła do niego oko.

– Jestem dżentelmenem i nie powiem tego, co bym powiedział, gdybym nim nie był. Bo jednak gdybym nim nie był…

– Możemy skupić się na głównym wątku?

To nie było pytanie ani nawet sugestia. Winnicka dała jasno do zrozumienia, że Warszawski ma zamknąć jadaczkę i pozwolić Boruckiej kontynuować.

– Jest jeszcze sporo tych wszystkich włókien, ale to w końcu szwalnia i sugeruję na razie odpuścić ten temat. Nie mam nieograniczonej liczby ludzi, a ich zbadanie zajęłoby tygodnie.

– Zgadzam się.

– Jeśli natomiast chodzi o DNA, to pierwsze wyniki będą znane po południu. Mam tu na myśli głównie krzyżyk, łańcuszek i te gadżety. Tyle ode mnie.

– Sprawdzamy sklepy, gdzie sprzedają takie kneble i kajdanki – wtrącił Warszawski.

– Dobrze… – Winnicka przewertowała dokumenty w swojej teczce. – Priorytety to daktyloskopia i traseologia z miejsca zbrodni. Dziś wieczorem chcę mieć konkrety. Nacisk położymy również na tę piankę wygłuszającą. Grzegorz? Co z informatykami? Znaleźli coś w komputerze i telefonie Kotelskiego?

– Niestety nie odnaleźliśmy smartfona. Możemy założyć, że został zabrany przez sprawcę. W tej chwili oczywiście nie do namierzenia, bo został wylogowany z sieci krótko po północy z piątku na sobotę. Od operatora, który obsługiwał telefon Kotelskiego, dostaliśmy komplet połączeń i rozpracowujemy je. Już teraz mogę jednak powiedzieć, że spora ich część to numery prostytutek. Rozesłałem ludzi, więc może któraś zechce gadać.

– Sprawdziliście już połączenia z piątku?

– Tak. Mamy kilka pod numer na kartę. Między dwunastą siedemnaście a drugą siedem w nocy, czyli tuż przed śmiercią. W tej chwili nie do namierzenia, bo numer oczywiście już nie działa. Możemy jednak założyć, że należał do mordercy.

– A komputer?

– Tu mieliśmy więcej szczęścia i trochę tego jest, ale pełny raport będę miał dopiero za kilka dni.

– Kilka dni? To jakiś żart?

– Trzech ludzi pracuje pełną parą, ale to podobno dość trudny grunt. Nie znam się na tym dokładnie i dopiero zacząłem wgryzać się w temat, ale Kotelski korzystał z darknetu. Wiecie, co to jest?

– Słyszałam coś o tym… – bąknęła Borucka.

– Podobno można tam znaleźć i kupić wszystko.

Brudny i Zawadzka wymienili porozumiewawcze spojrzenia. Darknet nie był im obcy. To między innymi właśnie w darknecie osiem lat temu zdołali namierzyć „dark party”, gdzie bawili się sławni i bogaci. Pamiętali jednak (zwłaszcza Julka, która działała w zespole informatyków), że penetrowanie tego miejsca to wyjątkowo ciężki kawałek chleba.

– Znam temat – odezwała się Zawadzka. Winnicka spojrzała na nią koso, ale pozwoliła mówić. – Kiedyś rozpracowywaliśmy organizację o nazwie „Dark Heart”. Sprawa jest mało znana, bo została zamieciona pod dywan. Wiecie… – Zawadzka pokazała palcami cudzysłów – …jej członkami byli sławni i bogaci, a nawet prominentni politycy. Nie wchodząc w szczegóły, byłam jedną z osób zaangażowanych w przeczesywanie darknetu, w którym komunikowali się członkowie organizacji. Blisko pół roku penetrowałam tę sieć i choć nie nazwałabym się ekspertem, to wiem, jak się po niej poruszać. Jeśli otrzymałabym komputer Kotelskiego i raport z dotychczasowych osiągnięć waszych ludzi, mogłabym trochę powęszyć.

– Najwyraźniej mamy szczęście. – W tonie Winnickiej dało się wyczuć nutkę ironii. – Podkomisarz Zawadzka zajmie się tą sprawą. Jak przesłuchania?

– Chwila… – wtrącił się Warszawski. – Możesz powiedzieć coś więcej o tym darknecie? Też o nim słyszałem, ale jakoś nigdy nie miałem okazji zgłębić tematu.

– Wystarczy wbić w Google’a. Tam znajdziecie wszystko. Od siebie powiem tylko, że to przedsionek piekieł.

– Wolałabym, żebyś nam o nim opowiedziała – zawtórowała mu Borucka. – Myślę, że w związku z prowadzonym śledztwem wszyscy powinniśmy znać szczegóły.

– No dobra. Jak chcecie. – Zawadzka zerknęła spode łba na Winnicką, która upiła łyk kawy. Brudny wychwycił, że raczej nie było jej to na rękę, ale nie oponowała. – Wiecie, jak wygląda internet? – Ciekawskie spojrzenia zrobiły się jeszcze bardziej ciekawskie. – Ten, w którym porusza się dziewięćdziesiąt dziewięć procent społeczeństwa, to zaledwie maleńki wycinek całej sieci. Te wszystkie strony, filmiki, facebooki i w zasadzie wszystko, co jest dostępne w zwykłych wyszukiwarkach, to nie więcej niż pięć procent. Cała reszta to tak zwany deep web, na którego dnie znajduje się dark web znany bardziej jako darknet.

– Pięć procent? – Warszawski nie dowierzał.

– Nie więcej. Szacuje się, że darknet to przynajmniej dwadzieścia.

– Jak tam wejść? Da się zalogować?

– Wbrew obiegowej opinii nie jest to takie trudne. Powiedziałabym, że wręcz banalnie łatwe. Komuś, kto na co dzień korzysta z komputera – czyli de facto większości społeczeństwa – wkroczenie do darknetu zajęłoby nie więcej niż dwadzieścia minut. Już mówię, jak to zrobić. – Zawadzka upiła kolejny łyk kawy i poprawiła gumkę spinającą jej kucyk. – Wystarczy ściągnąć wyszukiwarkę o nazwie The Onion Router, w skrócie TOR. Działa na tej samej zasadzie co Mozilla czy Chrome, ale daje dostęp do całej sieci.

– I mogę to sobie, ot tak, zainstalować na swoim komputerze?

– W każdej chwili. Jest stuprocentowo legalna. Na przykład ja mam ją na swoim laptopie. Rzadko jej używam, bo jest dużo wolniejsza, gdyż ma znacznie więcej stron do zindeksowania, a poza tym na bazie tak zwanych routerów cebulowych wykorzystuje kryptografię, wielowarstwowo szyfrując przesyłane komunikaty.

– A bardziej po naszemu?

– Człowiek z niej korzystający jest praktycznie nie do namierzenia.

– No proszę…

– Sam zamysł był całkiem dobry, bo została stworzona przez amerykańską marynarkę wojenną, aby obchodzić cenzurę w krajach totalitarnych, jak na przykład Korea Północna, Chiny czy Rosja, ale zalety jej działania szybko dostrzegli przestępcy. Można powiedzieć, że w pewnym momencie wymknęła się spod kontroli. Tak powstał darknet.

– I co tam można znaleźć?

– Wszystko, co nielegalne, zabronione, wynaturzone, zwyrodniałe… Mogłabym tak długo.

– A konkretnie?

– Korzystają z niego handlarze bronią, począwszy od zwykłej pukawki po czołgi. Jednym kliknięciem można zakupić dowolny narkotyk na świecie, plany i materiały do produkcji bomb albo niewolnika lub niewolnicę, także nieletnich. Dewiacje seksualne przybierają tam poziom, który trudno ogarnąć umysłem. To raj dla pedofilów, zoofilów czy nekrofilów. Natknęłam się na gwałty na niemowlętach, seks z knurami czy obcowanie ze zmasakrowanymi zwłokami. Tak zwanych snuff movies, czyli filmów przedstawiających prawdziwe morderstwa, są tysiące. Uwierzcie, że czasem lepiej nie wiedzieć, co dzieje się w krajach Trzeciego Świata. Wiecie… dziś wszyscy mają telefony…

– Mój Boże… – jęknęła Borucka, Warszawski tylko z sykiem wypuścił powietrze.

– Gdy pogrzebie się jeszcze głębiej, można dotrzeć do płatnych zabójców – kontynuowała Zawadzka. – I chyba najgorszych w tym zestawieniu, tak zwanych red roomów.

– Red room? To z angielskiego? Czerwony pokój?

– Dokładnie. To już miejsce dla najbogatszych i najbardziej wynaturzonych osobników. Za odpowiednią opłatą bierzesz udział w mordowaniu na żywo.

– Nie wierzę…

– W czasie rzeczywistym tego nie widziałam, bo potencjalni użytkownicy są drobiazgowo weryfikowani, a do tego muszą mieć portfel wypchany bitcoinami. Ale stosunkowo łatwo dostępne są filmy z takich seansów. Kaci czasem torturują ludzi godzinami. Kroją, miażdżą, przypalają, rozwiercają, obdzierają ze skóry. I to najczęściej na wniosek widzów, którzy biorą czynny udział w tym całym barbarzyńskim widowisku. Ostatnio wyspecjalizowały się w tym meksykańskie kartele, które zwęszyły niezły biznes. Bo po co zabijać za darmo, skoro można na tym jeszcze zarobić?

– To naprawdę brzmi niewiarygodnie, Julka. Nie chcesz nas chyba nastraszyć, co?

– W ciągu dziesięciu minut mogę odszukać co najmniej kilka tego typu filmów. Takie rzeczy nagrywają też w wielu państwach Afryki, Ameryki Południowej i Azji Południowo-Wschodniej. Podobno, choć to tylko legenda, nawet w Europie.

– No, widziałem wiele nagrań, nawet jak kibole Cracovii pocięli maczetami rywala z Wisły, ale… – Warszawski uniósł brwi i pokręcił z niedowierzaniem głową. – No, kurwa, nie wiem nawet, co powiedzieć.

– Chcieliście wiedzieć, czym jest darknet, to już wiecie.

– Chyba żałuję – mruknęła Borucka. – A nie mogą tego jakoś wyłączyć?

– To niemożliwe. Musieliby wyłączyć całą sieć i o wujku Google’u moglibyśmy zapomnieć. Przynajmniej tak mówią.

– Kompletnie popieprzone – skwitował Warszawski.

– Mało powiedziane. – Borucka spochmurniała jeszcze bardziej. – Wciąż trudno mi w to uwierzyć, ale jeśli to prawda, to…

– To jest prawda, Anka.

– Mam na myśli ten statyw…

Wszystkie oczy w jednej chwili skupiły się na nowym członku grupy Aleksandrze Dobrowolskim. Młody traseolog do tej pory siedział w milczeniu obok Boruckiej, słuchając prowadzonej dyskusji.

– Nie da się tego stwierdzić ze stuprocentową pewnością, ale ja postawiłbym jednak na ten statyw – rzekł nieco speszony.

– To by oznaczało, że prawdopodobnie istnieje nagranie z zamordowania Kotelskiego – skomentował Warszawski.

– W rzeczy samej – zgodził się Zimny. – Może zawnioskować o większą liczbę informatyków?

– Pani podkomisarz? Będzie taka potrzeba? – zapytała Winnicka.

Większość zebranych mogło tego nie dostrzec, ale Zawadzka od razu wyczuła, że to pytanie kryje w sobie drugie dno.

– Nie sądzę, ale najpierw muszę otrzymać dostęp do komputera ofiary.

– Grzegorz, pokażesz drogę pani podkomisarz.

– W porządku.

– Igor?

Brudny do tej pory słuchał w skupieniu. Obserwował. Także Winnicką. Na pierwszy rzut oka prokurator zachowywała się naturalnie, choć nie mógł opędzić się od wrażenia, że jej podenerwowanie ma źródło w czymś więcej niż samo śledztwo. Jakby przywdziała maskę, która całkiem nieźle komponowała się z jej osobowością, ale w kilku miejscach się odklejała bądź nie przylegała idealnie do twarzy. Inni mogli tego nie zauważyć, bo nie wiedzieli tego, co on.

– Najpierw chciałbym zobaczyć miejsce zbrodni – odparł.

– Dobrze. Która godzina? – Winnicka spojrzała na zegarek. Dochodziła dziewiąta. – Łukasz, co z tym Krzywickim? Zadzwonisz do niego jeszcze raz?

– Już dzwoniłem. Jest dorosły i oddzwoni.

– Ten facet naprawdę jest niepoważny. Ktoś kontaktował się z prosektorium?

Warszawski wyciągnął telefon i wybrał numer. Przez chwilę dyskutował z jakąś kobietą, ale z rozmowy wynikało, że w miejscu pracy nikt go od rana nie widział. Nagle aspirant zmarszczył brwi.

– Jego samochód jest na parkingu? – spytał.

Zebrani czekali w milczeniu, a atmosfera nagle zrobiła się wyjątkowo napięta. Warszawski jeszcze przez kilkadziesiąt sekund czekał z telefonem przy uchu.

Wtedy ze słuchawki dobiegł wrzask.
===LxciECQWZVRtWGFUYwk/BjIDZ1BiUmUHZlBkUTUDNwY2B2NSNlQ=

ROZDZIAŁ 13

„Pałka, zapałka, dwa kije,

Kto się nie schowa, ten zginie”.

Brudny kucał w cieniu wysokiego muru odgradzającego budynek prosektorium od lasu i palił papierosa. Nie należał do ludzi przesadnie ckliwych ani sentymentalnych, tym bardziej nie przywiązywał się do osób (może z wyjątkiem Julki), z którymi pracował. Ale śmierć patomorfologa w jakiś sposób go dotknęła.

Widok, jaki ujrzał w sali sekcyjnej, nie był przyjemny. Wszystko od podłogi po sufit było ubabrane we krwi. Na stole w centralnym punkcie pomieszczenia leżały otwarte zwłoki Roberta Krzywickiego. W środku był niemal pusty, bo większość narządów walała się bez ładu i składu na ziemi i blatach, a jelito owinięto wokół stojącej obok lampy i na szczycie zawiązano w supeł. Tam serce, tu wątroba, jeszcze gdzie indziej płuca. Na ścianach strugi ściekającej krwi, które z pewnością były śladami po silnych wytryskach z głównych tętnic. W końcu twarz ofiary, znajomego doktora, pełna kontrastów. Powieki naciągnięte i przyczepione haczykami do brwi. Białka czerwone, ale wyraz twarzy dziwnie spokojny. Nie pamiętał, aby widząc zwłoki, czuł równie silny dysonans. Ekstremalny widok, który kojarzył mu się z jakimś kompletnie wynaturzonym bohomazem chorego artysty. Czy morderca miał taki zamiar? Czy chciał, aby podziwiali? Aby on podziwiał jego dzieło?

No i ten krótki liścik. A w zasadzie wyraźnie wyartykułowana groźba. „Pałka, zapałka, dwa kije, kto się nie schowa, ten zginie”. Najpierw Kotelski, teraz Krzywicki. Sprawca nie żartował. Mało tego, zaatakował błyskawicznie. Pierwsze słowo wiadomości też miało swoją wymowę. Zbieg okoliczności, choć możliwy, wydawał mu się mało prawdopodobny. Ale przecież Elka w ogóle nie brała udziału w śledztwie. Może chciał ją zwabić? Ta śmierć obrodziła w kolejne pytania, ale Brudny nie miał wątpliwości, że od tego momentu wszyscy członkowie grupy dochodzeniowo-śledczej znajdują się w niebezpieczeństwie.

Zgasił papierosa butem w momencie, gdy w polu jego widzenia pojawiła się znajoma postać. Jakieś czterdzieści metrów od miejsca, w którym siedział, Romuald Czarnecki, po krótkiej wymianie zdań z posterunkowym pilnującym przejścia, podniósł policyjną taśmę i wszedł na zabezpieczony teren. Inspektor poruszał się żwawiej niż zwykle i co chwila poprawiał okulary.

Brudny wstał i wyszedł koledze naprzeciw.

– Nie wchodź tam. To nie ma sensu, Romek – rzekł, pomijając tradycyjną wymianę uprzejmości.

– Muszę.

– Odpuść. Naprawdę.

– To był mój przyjaciel, Igor.

– Tym bardziej nie powinieneś tego oglądać.

– Jasna cholera.

Czarnecki nie przypominał człowieka, którego komisarz pamiętał. Był roztrzęsiony i wydawał się o dobrych kilka lat starszy. Co rusz zerkał na wejście do budynku prosektorium, bijąc się z myślami. Brudny położył mu rękę na ramieniu.

– Zapamiętaj go takiego, jaki był. Oglądanie go w takim stanie nic już nie zmieni.

– Jak to się mogło stać? Przecież to… Chryste Panie. Najpierw Kotelski, a teraz Robert…

– Myślę, że ty też powinieneś na siebie uważać. Sprawca zostawił kolejne ostrzeżenie.

– Co dokładnie?

– Rymowankę. Zna ją chyba każdy. Z jedną różnicą. Pałka, zapałka, dwa kije, kto się nie schowa, ten… ZGINIE.

Inspektor wyciągnął chusteczkę i wytarł spocone czoło. Było bardzo gorąco i duszno, jak przed burzą. Przez chwilę intensywnie myślał. Z pewnością od razu wychwycił tę niebezpieczną grę słów. To mógł być zwykły przypadek, zwłaszcza że Elżbieta Pałka znajdowała się zupełnie gdzie indziej. Ale czy na pewno?

Nie dane im było rozwinąć tematu, bo w drzwiach prosektorium pojawiła się prokurator Winnicka. Miała na sobie gustowny żakiet i ołówkową spódnicę, ale nie prezentowała się równie wytwornie, jak zwykle. Gołym okiem było widać, że idzie na miękkich nogach.

– Przykro mi, Romek – przywitała się, zagryzając dolną wargę.

– Wszystkim nam jest przykro. Musimy go dopaść. Jak najszybciej.

Winnicka chciała coś powiedzieć, ale ugryzła się w język. Czarnecki nie należał do ludzi, którzy rzucają słowa na wiatr, ale w tym momencie trochę się zagalopował. „Musimy” brzmiało co najmniej jak spore nadużycie, ale zwaliła to na karb targających nim emocji.

– Tak się stanie. – Prokurator wyciągnęła z torebki kluczyki do swojego grand cherokee. – Za godzinę zebranie u mnie w biurze. Anka powinna się do tego czasu wyrobić. – Spojrzała na Czarneckiego. – Możesz przyjść, Romek. Ale…

– Rozumiem.

– W takim razie do zobaczenia.

Chwilę później jeden z posterunkowych uniósł taśmę i Winnicka ruszyła w stronę zaparkowanego samochodu. Mężczyźni w milczeniu odprowadzili ją wzrokiem. Zza elektrycznie otwieranej bramy dobiegło kilka okrzyków żądnych informacji dziennikarzy, ale prokurator zupełnie je zignorowała. Szybcy są, pomyślał Brudny i wyciągnął z paczki kolejnego papierosa.

– Gdzie reszta? – zapytał Czarnecki.

– Grzesiek pojechał już na komendę. Łukasz z Julką wciąż są w środku. Zanim wyszedłem zapalić, próbowali namierzyć nagranie z kamery. – Brudny skinął na zamontowane przy wejściu urządzenie.

– Masz już jakieś podejrzenia?

– Nie wiem, Romek. Gdybym miał podać jakiś typ, to wskazałbym na kogoś z sierocińca. Zakładam, że facet musi mnie znać, inaczej nie wysłałby mi tego krzyżyka. Ale jaki może mieć motyw i dlaczego zabił prokuratora i lekarza sądowego? Nie mam, kurwa, zielonego pojęcia.

– A ten wierszyk… Myślisz, że nawiązuje do Eli? Że też chce ją tu ściągnąć?

– Pałka, zapałka…

– Obaj nie wierzymy w zbiegi okoliczności.

– Nie wiem, Romek. Zbyt wiele niewiadomych.

– Zemsta?

– To miałoby sens. Zabijając Krzywickiego, był przekonany, że ty też pojawisz się w mieście. Wychodzi, że z nami pogrywa.

– To musi łączyć się z poprzednimi śledztwami…

Daleko na zachodzie zagrzmiało. Obaj spojrzeli w tamtym kierunku. Ponad drzewami kłębiły się już czarne chmury, które szykowały się do połknięcia prażącego słońca.

Nad miasto nadciągała burza. Brudny pomyślał, że nie przyniesie tylko piorunów i ulewnych deszczy.

* * *

W pomieszczeniu przeznaczonym do spotkań grupy dochodzeniowo-śledczej panowała wyjątkowo ponura atmosfera. Za oknami grzmiało i lało jak z cebra, ale to nie pogoda sprawiała, że zebrani siedzieli, jakby każdy z nich właśnie usłyszał wyrok dwudziestu pięciu lat więzienia.

Brudny uważnie przyglądał się ich twarzom. Obserwował.

– Jak widzicie, jest z nami inspektor Czarnecki. Może ty, Roman, powiesz kilka słów wstępu – zasugerowała Winnicka. W jej tonie dało się wyczuć szczery żal.

Czarnecki omiótł wszystkich wzrokiem. Wyglądał na opanowanego, a przynajmniej bardziej niż przy spotkaniu na parkingu przy prosektorium.

– Witam was wszystkich raz jeszcze – rzekł ze smutkiem. – Nie chcę zabierać więcej czasu, niż to potrzebne. Znaliście Roberta, wielu z was współpracowało z nim przez lata. Wiecie, jaki był, i z pewnością będzie nam go brakować. Ale… – Przez chwilę próbował dobrać odpowiednie słowa. A może walczył ze wzbierającymi emocjami. Brudny nie umiał tego określić. – …ten, który to zrobił, musi zostać złapany i postawiony przed wymiarem sprawiedliwości. I to jak najszybciej. Nie mówię tego dlatego, że zginął jeden z moich przyjaciół, ale dlatego, że sprawca rzucił nam wyzwanie. I jeśli znajduje się tu ktoś, kto nie czuje się na siłach sprostać temu wyzwaniu, niech powie to teraz.

– Roman…

– Tak, wiem. – Czarnecki uspokoił prokurator. – Chcę, aby to było dla was jasne. Prokurator Winnicka jest odpowiedzialna za to śledztwo, a ja będę jedynie służyć pomocą i doświadczeniem. Oficjalnie nie biorę udziału w działaniach operacyjnych, ale nie mogę zamknąć się w domu. Sprawca dwukrotnie dał nam wyraźny sygnał, że nie będzie wybierał ofiar przypadkowo. Dla niego to najwyraźniej sprawa osobista. Zatem dla każdego z nas również.

– Ja na chuja chętnie zaczekam – syknął przez zęby Warszawski. – Moje drzwi stoją przed nim otworem.

– I tu się różnimy – wtrąciła Borucka. – Nie masz dzieci, Łukasz, więc może się tak nie napinaj.

– Że co słucham?

Warszawski obrzucił szefową techników pogardliwym spojrzeniem. Borucka znów coś mu odburknęła i nagle wszystkim udzieliła się nerwowa atmosfera. Ludzie zaczęli się przekrzykiwać, zupełnie ignorując próbujących ich uspokoić Czarneckiego i Winnicką. Wkradł się chaos. Emocje poniosły nawet Zawadzką, która twardo stanęła w obronie koleżanki. Milczał tylko Brudny. Kilkakrotnie spotkał się wzrokiem z prokurator. W jego ocenie kilka razy za dużo, dodatkowo przy każdym spojrzeniu udawała, że to przypadek. Nie mógł pozbyć się wrażenia, że coś ukrywa.

Burza nie trwała długo i po krótkiej wymianie zdań wszyscy członkowie grupy się uspokoili. Powietrze wciąż jednak zdawało się iskrzyć jak w kondensatorze.

– Już? – zapytała Winnicka, gdy głosy w końcu ucichły. – Nie mam zamiaru się z nikim więcej przekrzykiwać, więc jeśli taka sytuacja się powtórzy, to prowodyr zostanie odsunięty od sprawy. Czy to jasne?

Nikt nie skomentował. Ci ludzie byli profesjonalistami i zdawali sobie sprawę, że niepotrzebnie dali się ponieść emocjom.

– Uzgodniłam z Romanem, że wystąpi w roli eksperta. Oficjalnie nie bierze udziału w śledztwie, ale zapewnimy mu pełny wgląd w nasze działania. Czy ktoś ma coś przeciw?

– Ja na pewno nie – odparł Warszawski. – Ale wszyscy wiemy, że do kompletu brakuje nam jeszcze jednej osoby. Nie muszę chyba mówić kogo…

– Chwilę przed spotkaniem wspólnie z Romanem zadzwoniliśmy do Eli. Dołączy do nas jeszcze dziś wieczorem.

– Dziękuję. Nie mam więcej pytań.

– To dobrze, że się zjawi – dodała Borucka. – Ale czy zna okoliczności śmierci Roberta i treść pozostawionej przez mordercę wiadomości?

– Oczywiście.

Zebrani zgodnie pokiwali głowami. Elżbieta Pałka była wybitnym psychologiem policyjnym. Na co dzień mieszkała i pracowała w Trójmieście, ale odkąd Czarnecki namówił ją do pomocy przy okazji śledztwa dotyczącego Rzeźnika z Nietkowa, stała się nieodłącznym członkiem grupy do najtrudniejszych spraw. Wszyscy pamiętali jej śmiałą teorię dotyczącą motywu zbrodni na zupełnie niepasującej do pozostałych ofiar młodej dziewczynie. To dzięki Pałce i jej nieszablonowemu podejściu do profilowania udało się znaleźć ów motyw, a następnie złapać trop prowadzący do nory psychopaty. Prowadzona jakiś czas później sprawa kanibala tylko utwierdziła wszystkich w przekonaniu, że jest absolutną mistrzynią w swoim fachu, bo choć jej hipoteza dotycząca kryjówki w pewnym momencie została zlekceważona, koniec końców znów miała rację.

– Czy wszyscy chcą wziąć w tym udział? – Winnickiej odpowiedziało milczenie. Kilka osób przytaknęło. – Potrzebuję konkretnej odpowiedzi. Tak czy nie?

Pierwszy podniósł rękę Warszawski, a po nim kolejno następni członkowie grupy. Zawahała się jedynie Borucka.

– Anka? – dopytała prokurator.

– Wchodzę w to, ale chciałabym zawnioskować o ochronę dla mnie i mojej córki. Nie noszę broni, ona tym bardziej.

– Załatwione. Czy ktoś jeszcze chciałby mieć przyznaną ochronę?

– Ja – mruknął Zimny. – Dla żony i dzieci.

Wszyscy znali trudną sytuację osobistą inspektora. Żona od lat walczyła z guzem mózgu, który co rusz to odnawiał się, to zanikał. Częste chemie nie poprawiały sytuacji i zwykle musiała być pod stałą opieką.

Prokurator przytaknęła i raz jeszcze popatrzyła po zebranych.

– Jeśli jesteśmy w komplecie, to możemy zabierać się do pracy – oznajmiła. – Do roboty.

* * *

Przez kolejne dwie godziny trwała burza mózgów. Ludzie podzielili się zadaniami, spłynęły też pierwsze wyniki z laboratorium. Nie przyniosły przełomu, podobnie jak przesłuchania pierwszych świadków. Co innego nagranie z kamery. Mniej więcej po godzinie do pomieszczenia wpadł aspirant Jakub Wicha.

– Mamy go – oznajmił zdyszany.

W pomieszczeniu od razu nastąpiło poruszenie. Razem z Wichą do pokoju wszedł jeden z policyjnych informatyków. W rękach trzymał laptopa. Błyskawicznie rozłożył go na stole i zaczął stukać w klawisze. Na ekranie pojawił się obraz z kamery zamontowanej przy wejściu do prosektorium.

– O tutaj. –Wskazał Wicha.

Za plecami informatyka zrobiło się tłoczno. Wszyscy wpatrywali się w ekran jak zaczarowani. Stara kamera przy wejściu do prosektorium nie była najwyższej jakości, ale dało się dostrzec jakąś postać, która wślizguje się do budynku. Miała na sobie spodnie i obszerną bluzę z kapturem, spod którego wystawał daszek bejsbolówki.

– Cofnij i zwolnij – polecił Warszawski.

Informatyk wykonał polecenie.

– Powiększ i wyostrz – dodał Wicha.

W okienku z nagraniem informatyk zakreślił prostokąt obejmujący górną część ciała postaci na filmie. Postukał w klawisze i po chwili obraz stał się wyraźniejszy. Następnie zrobił to samo tylko z głową.

– Wiedział, że tam jest ta kamera – mruknął Zimny. – Ale jak zdołał zgasić lampkę przy wejściu?

– Przepaliła się jakiś tydzień temu – odparł Warszawski.

– Albo i nie – skontrowała Winnicka. – Sprawdź to, bo to mogło być planowane działanie. Tylko jak to się stało, że nikt nie wezwał jakiegoś speca, który by się tym zajął?

– Akurat do tego nie trzeba żadnego speca, ale wiesz, jak jest. Przy tylnym wejściu do komendy lampa nie działa od maja…

Winnicka pokręciła głową. Gdyby w jej biurze nastąpiła podobna awaria oświetlenia, zostałaby natychmiast zgłoszona. Krzywicki najwyraźniej nie przykładał wagi do takich pierdół. I się przejechał.

W tym czasie informatyk wykonywał kolejne działania mające na celu przybliżyć tożsamość tajemniczej postaci. Cofał obraz, powiększał, wyostrzał. Efekt był jednak mizerny.

– Gość jest inteligentny i nie działa bez planu – ciągnął Warszawski. – Popatrzcie, jak umiejętnie skrywa twarz. Nie widać jej ani przez chwilę.

Postać na filmie nie dość, że kryła oblicze pod kapturem i daszkiem czapki, to dodatkowo trzymała kołnierz bluzy, pod którym chowała podbródek i nos.

– Daj trochę do przodu – poinstruował Brudny. – Wygląda, jakby…

– Miał garb.

– Albo niósł plecak. Pod bluzą. Pewnie chciał ukryć markę.

Członkowie grupy jeszcze przez chwilę przyglądali się kolejnym klatkom. Jakość nagrania pozostawiała jednak wiele do życzenia, a postać na filmie umiejętnie się zasłaniała. Nie dość, że człowiek uchwycony w kadrze nie dał śledczym najmniejszych szans na zidentyfikowanie go po rysach twarzy, to dodatkowo włożył ciuchy, które uniemożliwiały, a przynajmniej w znacznym stopniu utrudniały dokonanie oceny jego postury. Nikt jednak nie miał wątpliwości, że to ta sama osoba, która zamordowała doktora, a z dużą dozą prawdopodobieństwa również prokuratora.

Warszawski poinstruował informatyka, aby popracował nad technicznymi niuansami i wyciągnął wszystko, co się da. Odpowiednie oprogramowanie pozwalało określić wzrost i przybliżony rozmiar buta, a to już było coś. Przy odrobinie szczęścia była szansa na rozpoznanie marek obuwia i ciuchów, choć informatyk ostrzegł, żeby nie napalali się na akcje rodem z CSI, bo po pierwsze nie miał takiego sprzętu, po drugie nagranie było słabe, a po trzecie panował niemal całkowity mrok, przez co postać uchwycona przez kamerę jawiła się bardziej jako cień niż realny człowiek.

Dyskusja trwała jeszcze około godziny. Gdy w końcu wszystkie zadania zostały rozdzielone, ludzie zaczęli opuszczać pomieszczenie. Jeden z ostatnich wyszedł Brudny. Znów napotkał spojrzenie Winnickiej, ale po raz kolejny pierwsza odwróciła wzrok.

Gdy w końcu drzwi zatrzasnęły się po raz ostatni, prokurator podeszła do okna i przez dłuższą chwilę wpatrywała się w spływające po szybie krople. Letnia burza powoli przesuwała się na wschód. Wiatr ustał, a głuche grzmoty dobiegały teraz z daleka.

Myślała, co ma zrobić. Co powinna zrobić. Sięgnęła do torebki po smartfon i ponownie wyszukała numer, który nie dawał jej spokoju. Zadzwonić czy nie?

To nie jest najlepsze miejsce, pomyślała. Może wieczorem.

Chwilę później z powrotem schowała aparat do torebki i opuściła biuro. Gdy stukot jej obcasów wypełnił korytarze komendy, kilka kilometrów dalej, w jednym z niepozornych mieszkań, postać chwyciła w dłoń rozgrzane żelazko. Splunęła na rozgrzaną taflę, a ślina zaskwierczała i niemal natychmiast wyparowała. Spojrzała w oczy ofiary. W lustrzanym odbiciu zdawały się dziwnie spokojne. Upewniła się, że wciśnięty w usta knebel dobrze spełni swoją funkcję, po czym przycisnęła żelazko do odsłoniętego brzucha.
===LxciECQWZVRtWGFUYwk/BjIDZ1BiUmUHZlBkUTUDNwY2B2NSNlQ=

ROZDZIAŁ 14

Igor zostawił Julkę na komendzie. Wspólnie z policyjnymi informatykami miała pogrzebać w darknecie. Dla niego świat cyfrowy to była czarna magia, więc uznał, że jego obecność jest zbędna, a o ewentualnych efektach porozmawiają wieczorem w hotelu.

Najpierw pojechał do szwalni i przyjrzał się miejscu zbrodni. Nie spodziewał się przełomu, wątpił też, że znajdzie coś wartościowego, bo znał skrupulatność Boruckiej, mimo to w jego mniemaniu taka wizyta była absolutnie obowiązkowa. Teren został zabezpieczony i przez godzinę mógł w spokoju spenetrować okolicę budynku, a następnie kotłownię. Przyjrzał się najbardziej charakterystycznym miejscom opisanym w raportach i spróbował – jak zwykł to czynić w tego typu momentach – wczuć się w rolę mordercy i ofiary. W towarzystwie kilku szczurów spędził w środku kilkanaście minut, ale nie zdołał wymyślić nic sensownego, wobec czego opuścił piwnicę i udał się do samochodu.

Postanowił iść obranym tropem, który sugerował, że morderca jest kimś, kogo być może zna. Przypuszczalnie miał z nim jakiś kontakt w przeszłości. A przeszłość ta nieodłącznie wiązała się z sierocińcem, w którym się wychował. Klasztor hieronimek był już jednak zamknięty blisko pół roku i wizyta w tym ponurym przybytku mijała się z celem. Należało skupić uwagę na konkretnych osobach, którym mógł wówczas zaleźć za skórę. Listę nazwisk przygotował sobie już wcześniej, ale szybko się okazało, że jest wyjątkowo długa i nie ograniczała się jedynie do samych wychowanków. Jedno było pewne – mógł pominąć dwie osoby, z którymi przed laty toczył najcięższe boje. Matka przełożona o imieniu Gwidona, okrutna i sadystyczna siostra zakonna, która placówkę wychowawczą zmieniła w raj dla księży pedofilów (i nie tylko księży), nie żyła od ponad pół roku. Ona lub osoby jej najbliższe mogłyby znaleźć się w najściślejszym kręgu podejrzanych, bo mały Krzyś (wówczas Igor nosił takie imię) od zawsze był dla niej największym utrapieniem i jako jedyny nigdy nie dał się złamać. Drugą osobą, która automatycznie wskakiwałaby na najwyższe miejsce, był Krzysztof Kwiczoł, w środowisku zielonogórskim znany jako były już prokurator Krzysztof Lis, kilka lat starszy od niego wychowanek placówki i zarazem największy prześladowca Brudnego z czasów dzieciństwa. Od zawsze wierny kundel Gwidony, którego matka przełożona wykorzystywała do trzymania dyscypliny wśród pozostałych wychowanków, głównie w czasie jej nieobecności. Jemu też Brudny nigdy nie dał się złamać, choć Kwiczoł z lubością do tego dążył. Swoją charakterną postawę przypłacił złamaniem kilkunastu kości i co najmniej dwukrotnie większą liczbą blizn. Kwiczoł vel Lis, podobnie jak Gwidona, też już jednak smażył się w piekle, wobec czego należało skupić uwagę na innych wychowankach.

Następni w kolejności byli jego kompani, nie mniej sadystyczni: Łycha, Francuz, Dziad i przynajmniej kilkunastu innych, których danymi Julka dysponowała już od czasu śledztwa Rzeźnika z Nietkowa. Niestety, wówczas trop ten okazał się mało istotny i dalsze losy tychże nie zostały zweryfikowane tak jak powinny, a finalnie ich dalsza weryfikacja okazała się bezcelowa. Próba powrotu do tematu pojawiła się przy okazji śledztwa w sprawie kanibala, ale i tym razem sprawy potoczyły się w innym kierunku. Nikt nie miał zamiaru babrać się w bagnie ich życiorysów, gdy okazało się, że nie jest to już potrzebne, wobec czego w chwili obecnej lista, którą przygotował, była niemal bezwartościowa, bo zdecydowana większość wychowanków hieronimek, zwłaszcza tych najbardziej niedostosowanych, pozmieniała dane osobowe i przez lata zdążyła zbudować zupełnie nową tożsamość. Oczywiście wszystko to było do sprawdzenia, ale takie działania zwykle zabierały dużo czasu, a ponieważ kilku specjalnie do tego wyznaczonych policjantów już nad tym pracowało, Brudny postanowił, że poszuka czegoś więcej u jedynego źródła, z jakiego mógł skorzystać od ręki. A że przy okazji miał możliwość dowiedzieć się czegoś konkretnego o pierwszej ofierze, decyzja mogła być tylko jedna.

Alina Szlachetko.

Brudny wcisnął do ust ostatni kawałek hot doga i popił sokiem z mango, po czym wybrał numer do starej znajomej. Miał nadzieję, że zapisała sobie ten należący do niego, bo ostatnim razem musiał udawać potencjalnego klienta, przez co ich spotkanie po latach wyglądało nie do końca tak, jak by oboje tego chcieli.

– Cześć, Igor – przywitała się.

– Cześć.

– Nie spodziewałam się telefonu od ciebie. Jesteś w mieście?

– Tak.

Jej głos brzmiał inaczej niż przy ostatnim spotkaniu. Zastanawiał się, czy dalej zajmuje się tym, czym wcześniej. Nie sprawdził tego przed wybraniem numeru, ale miał cichą nadzieję, że nie.

– Miło cię słyszeć. Ale… hmm… kurczę. No tak. Dzwonisz służbowo, mam rację?

– Nie chcę cię okłamywać.

– Jesteś tu w związku ze śmiercią Kotelskiego. Mogłam się domyślić. A miałam nadzieję, że dzwonisz, bo chcesz wypić kawę.

– Kawę możemy wypić. Ale tak. Dzwonię w jego sprawie.

– Straszna rzecz.

– Możesz się spotkać?

– Teraz?

– No…

– Cóż… – Szlachetko westchnęła, w jej tonie dało się wyczuć nutkę rozgoryczenia. – Na razie jestem wolna, więc możesz przyjechać. Przyda mi się normalna rozmowa.

Brudny pomyślał, że jednak robi to, co wcześniej. Z tej branży nigdy nie było łatwo odejść, zwłaszcza jeśli brak wykształcenia, ma się grubą kartotekę i straciło się cnotę w wieku dziesięciu lat z trzykrotnie starszym pedofilem w sutannie.

– Wynajmujesz to samo mieszkanie?

– Tak. Kiedy będziesz?

– Za kwadrans pasuje?

– Czekam. Pa.

Komisarz wsiadł do wozu i po dziesięciu minutach zaparkował przy garażach mieszczących się przy ulicy Owocowej. Spomiędzy chmur znów wychynęło słońce. Nie było już tak parno jak wcześniej, choć temperatura wciąż oscylowała w granicach trzydziestu stopni Celsujsza. Brudny opróżnił do końca karton z sokiem, chwycił paczkę papierosów i poszedł w kierunku klatki, w której mieszkała Szlachetko. Musiała go obserwować z okna, bo gdy tylko wcisnął guzik domofonu, zamek od razu puścił. Chwilę później był już na górze.

Pukać też nie musiał, bo drzwi były uchylone. Wszedł do mieszkania.

– Zdejmij buty i chodź do kuchni – usłyszał zza rogu. – Czarna bez cukru, dobrze pamiętam?

– Tak, dzięki.

Brudny zrobił, o co poprosiła, i skierował się do kuchni. Szlachetko akurat zalewała wrzątkiem dwa kubki. Uśmiechnęła się do niego.

– No właź – zachęciła go. – Dobrze wyglądasz. Trenujesz na siłowni?

– Od czasu do czasu.

– Mógłbyś przynajmniej powiedzieć, że też jakoś się trzymam.

– Alina…

W podobnych sytuacjach Brudny nigdy nie czuł się komfortowo, bo gardził wszystkimi małymi kłamstewkami, jakimi ludzie na co dzień poprawiali sobie humor. Unikał „dzień dobry”, bo nigdy nie chwalił dnia przed zachodem słońca, „dobrze wyglądasz”, bo zwykle rzadko miało to jakikolwiek związek z prawdą, czy „miłego dnia”, bo na ogół po jego wizytach ludzie mieli już dzień do bani. W przypadku Aliny Szlachetko sprawa nie wyglądała inaczej, bo choć zdawała się szczerze cieszyć z jego wizyty (co przy ostatnim spotkaniu wyglądało zgoła inaczej), prezentowała się co najwyżej tak sobie. Czy po tej rozmowie mogła jeszcze liczyć na sympatyczny wieczór? Biorąc pod uwagę to, o co chciał ją zapytać, i fakt, że wieczorem pewnie rozdzwonią się telefony od napalonych klientów, szczerze w to wątpił.

– Dobra już. Twardy facet. Spoko. Siadaj na tyłek i mów, co cię do mnie sprowadza. – Szlachetko wręczyła mu kubek z parującą kawą i nieoczekiwanie dała mu buziaka w policzek. – Sorki, ale musiałam – pisnęła i rzuciła mu szelmowski uśmiech.

– Mogę zapalić? – zapytał Brudny, choć w mieszkaniu unosiła się woń papierosów, a na ceracie stała popielniczka z kilkoma petami.

– Jak mnie poczęstujesz, to ci pozwolę.

Komisarz wyciągnął paczkę i po chwili kuchnia utonęła w kłębach białego dymu. Brudny pomyślał, że korona by mu z głowy nie spadła, gdyby jednak powiedział tej kobiecie coś miłego, zwłaszcza że w porównaniu z ostatnią wizytą, gdy przyjęła go w wymiętej bieliźnie, w krótkich dżinsowych spodenkach, przewiązanej na brzuchu koszuli i z uśmiechem na ustach, wyglądała naprawdę lepiej.

– Mogłabym się z tobą bzyknąć, wiesz? – zagaiła, wpatrując mu się głęboko w oczy.

– Nie żartuj, Alina.

– Nie żartuję. Od tamtej wizyty myślałam o tobie. Nie dzwoniłam, bo wiem, że miałeś robotę. Ale… – Strzepnęła nadmiar tytoniu do popielniczki. – Tak tylko mówię. Jestem po prostu szczera.

– Wolałbym przejść do sedna.

– Pisali, że wylądowałeś w szpitalu po tej akcji z kanibalem. Trochę się nawet o ciebie bałam. Wiem, to głupie, ale… ech… dobra, mów, co cię do mnie sprowadza. Postaram się pomóc, na ile zdołam.

– Masz kontakt z kimś z sierocińca? – Brudny od razu przeszedł do sedna.

– Nie. Tamto życie zostawiłam za sobą.

– A miałaś?

– To znaczy?

– Po wyjściu? Jakoś w późniejszym czasie?

– Jedynie z Moniką, ale szybko się to urwało. Zresztą już o tym rozmawialiśmy.

Brudny pamiętał doskonale. Monika Kordel była przysadzistą blondynką o piegowatej twarzy. Pół roku temu Alina wspomniała, że po opuszczeniu sierocińca przez krótki czas utrzymywały kontakt, ale koleżanka poznała jakiegoś gacha i wyjechała z kraju.

– A słyszałaś coś o facetach?

– W ogóle mnie nie interesowali. Wiesz, jacy byli. Przynajmniej większość. Po kilkunastu latach pod batem Gwidony mało który wyszedł na ludzi. Nie chciałam mieć z tymi sukinsynami nic wspólnego.

– Nie wiesz, czy któryś osiadł w mieście? Albo w okolicy?

– Nie mam pojęcia. Dlaczego o nich pytasz? Dalej chcesz babrać się w tym syfie?

– Nie mogę…

– …ci powiedzieć, ze względu na dobro… bla, bla, bla. Kumam.

Brudny pokiwał głową z uznaniem. Pomimo profesji, którą wykonywała, Alina była mądrą kobietą. Nie udawała, że jest kimś innym niż w rzeczywistości, twardo stąpała po ziemi, nie oceniała. Znała życie lepiej niż większość tych, którzy wiedząc, czym się zajmuje, patrzyli na nią z pogardą. Podejrzewał, że spodziewa się kolejnego pytania. Sprawa śmierci Kotelskiego była już w mediach wałkowana.

– A klienci?

– Pytasz o tych… ekscentrycznych?

Tak jak myślał, wiedziała.

– Tak.

– Czasem się zdarzają, ale zwykle rozumieją słowo „nie”.

– Zwykle?

– Wiesz, jaka to branża, Igor. Czasem zdarzy się jakiś debil. – Szlachetko upiła łyk kawy i zaciągnęła się papierosem. – Ostatnio przyszedł do mnie taki dupek. Całkiem niedawno, może kilka miesięcy temu. Od razu mi się nie spodobał, bo był chamski i upierał się, abym była uległa, mimo że w ogłoszeniu wyraźnie zaznaczyłam, że nie oferuję takich usług.

– Czego dokładnie oczekiwał?

– Wiesz… obroże, pejcze i te sprawy.

– I co?

– Odmówiłam.

– I poszedł sobie?

– Tak, ale najpierw mnie pobił. Nie jakoś strasznie, bo zaczęłam się drzeć i grozić, że mam ochronę i go zajebią. Chyba się przestraszył, bo uciekł. Oczywiście zgłosiłam to Kordianowi i chłopaki zaczęli go szukać. Podobno go dopadli i spuścili mu solidny wpierdol.

– Mogłabyś opisać tego faceta?

– Wiesz, co to tajemnica alkowy? – Szlachetko uśmiechnęła się szyderczo. – Dziwki też mają swoje zasady.

Brudny przez chwilę nie był pewny, czy kobieta mówi poważnie.

– Żartuję, Igor. Dyskrecja w tej branży to podstawa, ale ten chuj z pewnością na nią nie zasługuje. – Szlachetko strzepnęła popiół do popielniczki. – Mały, chudy, łysy, z kilkoma dziarami na łapach i nogach. Wyszczekany. Wyglądał jak skinheadzi z naszych czasów.

– A ten Kordian? – Brudny pomyślał, że przynajmniej warto spróbować. – Mogłabyś mnie z nim…?

Szlachetko parsknęła śmiechem, ale zaraz spoważniała.

– Jesteś psem, Igor. Tacy ludzie jak Kordian nie umawiają się z policją na pogaduchy. Ale jeśli szukasz podejrzanego o morderstwo tego prokuratora, to ten chłystek nie miałby jaj, aby tak go załatwić. Teraz być może dosłownie…

– A znasz jakieś inne dziewczyny, co oferują tego typu usługi?

– Jakiś czas temu pojawiła się tu taka jedna, ale szybko się zwinęła. Robiła absolutnie wszystko, ale brała pięć stówek, a to za grubo na Zieloną Górę. Nie dam ci jednak do niej namiaru, bo po prostu nie mam. Pewnie znajdziesz ją na portalu w jakimś innym mieście. Tu występowała pod kilkoma nickami. Jeden, który mi zapadł w pamięć, to „Analne kurwisko”. Miała wenę, co?

– No…

– Mógłbyś też pogadać z innymi dziewczynami, ale nie wróżę ci sukcesów. Poza tym twoi koledzy podobno już węszą i laski trochę się boją.

– To nie są moi koledzy.

– Inne psy. Niech będzie.

Szlachetko zgasiła peta i wstała od stołu. Podeszła do lodówki i wyciągnęła dwa piwa. Brudny nie odmówił.

– Macie tu jakieś kluby BDSM?

– Gdzie tam. – Machnęła ręką. – Przypominam, że Zielona to nie Warszawka czy choćby Poznań lub Wrocław. Jakiś czas temu dwóch szczyli próbowało to zmienić i w chacie zorganizowało pseudoklub dla swingersów, ale temat też nie wypalił. To za małe miasto na takie imprezy. Ludzie się znają. Nie chcą, żeby gadali. Wiesz, jak jest…

Brudny podrapał się po brodzie. Jeśli Kotelski miał takie skłonności, jakie mu przypisywano, to rzeczywiście mógł się tu nudzić. Jeśli natomiast nie potrafił ich do końca kontrolować, sprawa nabierała szerszego wymiaru.

– Ostatnia sprawa – mruknął, gdy pociągnął z gwinta. – Miałaś jakikolwiek kontakt z Kotelskim?

– Miałam. Raz. Przyszedł, zrobił, co trzeba, i poszedł.

– Dawno temu?

– Dawno. Krótko po tym, jak dałam ogłoszenie, czyli będzie ze dwa lata. Nie pamiętam dokładnie. Ale jego samego owszem. Wiesz… – Szlachetko zapaliła kolejnego papierosa. – Pracując w tej branży, godzę się na to, że nie wszyscy klienci to włoscy amanci, ale ten knur był wyjątkowo obleśny. Dziś bym mu podziękowała, ale wtedy dopiero co wyszłam z pierdla i potrzebowałam kasy.

Brudny znał jej przeszłość. Alina miała bogatą kartotekę. Zakłócanie spokoju, kradzieże, posiadanie i sprzedaż narkotyków. Odbębniła dwa krótkie wyroki. Ostatnio opuściła mury więzienia dwa i pół roku temu. Nie oceniał jej jednak. Nie miał do tego prawa. Nie był przez lata gwałcony przez pedofilów, nie urodził dziecka w piwnicach sierocińca i nie stracił go krótko po tym, jak przyszło na świat.

– Nie chciał czegoś… więcej?

– Chciał, ale jasno mu wyartykułowałam, że nie ma na co liczyć. Coś tam pomarudził, ale nie był natarczywy czy agresywny. Uwinął się w niecały kwadrans.

– A słyszałaś, żeby jakieś inne dziewczyny na niego narzekały?

– Żeby to jedna. Znany był. Ale znał też granice i wiedział, że nie ma sensu srać we własne gniazdo. To, że był prokuratorem, zapewniało mu w tym środowisku pewien immunitet, ale nie czyniło całkowicie nietykalnym.

– Miał jakieś ulubione dziewczyny?

– Rudą Agniechę. Bywał u niej regularnie, bo pozwalała mu na więcej. Ale wątpię, żeby chciała z tobą gadać.

– Dasz mi jej namiary?

– To akurat nie jest tajemnica. I tak byś ją znalazł na portalu.

Brudny zapisał numer. Opróżnił butelkę piwa i na koniec popił nieco już chłodną kawą.

– Będziesz spadał?

Przytaknął. Szlachetko wiedziała, jak to działa. I nie udawała, że jest inaczej. Westchnęła, gdy w salonie zaczął dzwonić telefon.

– Jak na zawołanie, co? – Posłała mu dość ponury uśmiech. – Życie to nie bajka, kochany – dodała i wstała od stołu.

– Dzięki, Alina.

– Nie ma za co. Jesteś w porządku, Igor. Zawsze byłeś. A teraz idź już.

Brudny podniósł się z krzesła i poszedł w kierunku przedpokoju. Gdy wkładał buty, słyszał, jak odebrała telefon i umówiła się z kolejnym klientem. Wychynęła z salonu, gdy chwytał za klamkę.

– Nie daj się zabić, Igor – rzuciła na pożegnanie.

Brudny skinął i opuścił mieszkanie. W drodze na dół myślał o jej ostatnich słowach. Nie pierwszy raz słyszał podobne, ale tym razem zabrzmiały wyjątkowo złowieszczo.

Seksbiznes, zwłaszcza w wersji hard, od zawsze był dla policji trudnym tematem. Nie dlatego, że był brudny i plugawy, że rządzili w nim bandyci i stręczyciele, którym trudno było udowodnić winę, ale dlatego że korzystali z niego wszyscy. Także szanowani, sławni i bogaci. Niestety, także ci, dla których pracował.
===LxciECQWZVRtWGFUYwk/BjIDZ1BiUmUHZlBkUTUDNwY2B2NSNlQ=

ROZDZIAŁ 15

Po wyjściu od Aliny Szlachetko Brudny usiadł na ławce w parku i wybrał numer do Rudej Agniechy. Umówił się na spotkanie w nadziei, że zdoła od niej coś wyciągnąć. Drzwi otworzyła mu całkiem zgrabna dziewczyna o długich czerwonych włosach. Miała kilka tatuaży, kolczyk w nosie, ustach i języku i sprawiała wrażenie nie tylko otwartej, ale i inteligentnej. Niestety, gdy tylko dowiedziała się, że jest z policji, kazała mu się natychmiast wynosić. Spodziewał się tego, bo podobnych spotkań w czasie kilkunastu lat służby odbył już wiele i rzadko która kobieta parająca się tą profesją wyrażała skłonność do rozmowy.

Gdy wyszedł z jej kamienicy, dochodziła dziesiąta i słońce powoli znikało za budynkami. Wrzucił coś na ząb, zrobił niewielkie zakupy i pojechał do hotelu. Wątpił, aby Julka zdołała się do czegoś dokopać, bo na pewno by go o tym poinformowała, ale pewnie wyciągnęła już pierwsze wnioski. Przez ostatnie godziny współpracowała ze specjalistami z zielonogórskiej komendy, więc chciał przynajmniej wiedzieć, na czym stoi.

Niestety, darknet był otchłanią nie tylko mroczną, ale też niezwykle rozległą. Tę cześć sieci dostępną dla większości użytkowników przyrównywała do naszego układu słonecznego, darknet zaś do reszty uniwersum, co laikowi w kwestiach informatyki dawało pewne pojęcie o skali przedsięwzięcia. Przy znajomości tematu, zwłaszcza zaś dzięki doświadczeniu, jakiego nabyła przy sprawie tamtej uduszonej dziewczyny przed ośmiu laty, istniała jednak szansa na wyśledzenie ścieżek, którymi poruszali się przeciętni użytkownicy mrocznej strony internetu. Zakładając oczywiście, że sprawca nie należy do nielicznej grupy wysoko wykwalifikowanych hakerów.

Tak mu przynajmniej przedstawiła sprawę i – niczego nie obiecując – zabrała się do pracy. Gdy przygotował sobie whisky z lodem i usiadł na podłokietniku fotela, w którym się mościła z laptopem na kolanach, przedstawiła mu efekty swoich działań. Były mizerne, choć gdyby się uparli, to przy okazji mogliby zamknąć przynajmniej kilku użytkowników, którzy kolejno: stworzyli nowe strony pedofilskie, handlowali bronią i narkotykami, a jeden (najpewniej jakiś amator z Rzeszowa, bo jak na warunki darknetu Julka zdołała go namierzyć stosunkowo łatwo) oferował swoje usługi jako „profesjonalny płatny zabójca”. Poszukiwanych filmów z Kotelskim i – być może – Krzywickim namierzyć jednak nie mogła, co wcale nie znaczyło, że nie są dostępne; sprawca, kręcąc je, miał jakiś cel i raczej nie planował zachować ich tylko dla siebie.

Wypili po drinku, Brudny w skrócie zrelacjonował jej wizytę na miejscu zbrodni oraz rozmowy ze Szlachetko i Rudą Agniechą, po czym zaraz po północy poszedł do swojego pokoju. Wziął prysznic, wypił jeszcze małego na dobry sen i położył się spać.

Godzinę później telefon na szafce nocnej zaczął wibrować. Dzwoniła Julka.

– Spać nie możesz? – mruknął przez sen.

– Mam je, Igor. Mam je oba – odparła podekscytowana.

– Co takiego? – Był wyraźnie zaspany i dopiero dochodził do siebie.

– Filmy. Umieścił je na jednym z rosyjskich serwerów. To bardzo mocny materiał, Igor. Bardzo, bardzo mocny.

– Daj mi minutę.

Brudny rozłączył się, podniósł i opuścił nogi na podłogę. Skupił się, aby zrzucić z siebie senną pajęczynę. Pomyślał, że dziś już pewnie nie pośpi. Chwilę później był już w pokoju obok.

– Zabezpieczyłaś je? – zapytał, gdy wpadł do przyjaciółki.

– Jasne. Mam już na twardym. Przyszedłeś w samych gaciach?

– Przestań, Julka. Gadaj, jak ci się to udało?

– Mam swoje sposoby. – Puściła do niego oko. – Później ci powiem, ale jestem osiem stówek w plecy.

– Oddadzą ci. A teraz dawaj to.

Brudny ustawił się za plecami Zawadzkiej.

– Który najpierw? – zapytała.

– Kotelski.

Podkomisarz najechała myszką na przycisk play. Nagranie zostało zwolnione. Na ekranie pojawił się owłosiony fragment ciała. Przez kilka sekund kamera stała w miejscu, ale po chwili operator cofnął zoom i w kadrze najpierw znalazły się plecy, a następnie przykuty do pieca Kotelski. Jakość nie była najlepsza, a do tego film był niemy, ale można było dostrzec, że prokurator coś mamrocze. Szarpie kajdanami. Próbuje się uwolnić.

Nagle ekran stał się zupełnie czarny. Czerń połyskiwała odbitym światłem zwisającej z sufitu żarówki. Czerń przesunęła się. Leniwie. Brudnemu skojarzyła się z powolnym ruchem wyłaniającego się z mroku Obcego. Odznaczyły się dwa owalne punkty z drobnej czarnej siateczki, następnie dwa małe, okute stalowymi pierścieniami otwory. W końcu, kilka centymetrów pod nimi, ulokowany w poziomie zamek błyskawiczny.

– Patrz dalej – szepnęła Zawadzka, choć oboje już doskonale wiedzieli, z czym mają do czynienia.

Postać w lateksowej masce cofnęła się nieco i w kadrze znalazła się cała głowa. Za drobną siateczką błysnęły źrenice. Przez kolejnych kilkanaście sekund sprawca wpatrywał się w oko kamery, po czym u dołu ekranu wychynęła dłoń w połyskującej czarnej rękawiczce. Palce zbliżyły się do zamka i powoli rozpięły go, częściowo eksponując zamknięte usta. Chwilę później z boku wyłoniła się zaciśnięta pięść. Palce obejmowały coś, co Brudny szybko rozpoznał jako uchwyt jakiegoś pejcza lub bata. Przez chwilę człowiek w masce leniwie, jakby drażniąc się z widzem, potrząsał jego luźnym rzemieniem. Wtedy wargi rozchyliły się, a on wyszczerzył zęby.

Kolejne czterdzieści siedem minut nagrania było najpaskudniejszą rzeczą, jaką Brudny widział w życiu. W ciągu tych trzech kwadransów człowiek w masce pokazał się jeszcze trzykrotnie, demonstrując kolejne narzędzia tortur. Tak jak zasugerował nieodżałowany doktor Krzywicki, ramiona ostatniego z pejczów były uzbrojone w ręcznie zrobione haczyki, które ostatecznie dokonały dzieła zniszczenia. Po raz ostatni człowiek w masce pojawił się, aby wytrzeć zbryzgane krwią oko kamery, następnie wyszczerzył zęby w szyderczym uśmiechu i film się urwał.

Drugie nagranie sponiewierało Brudnego jeszcze bardziej. Też było nieme, a operator kamery tym razem filmował z ręki. Nie szczędził szczegółowych ujęć wycinanych narządów, ale tym, co sprawiło, że komisarz tej nocy nawet nie spróbował zasnąć, były kadry umęczonej twarzy Roberta Krzywickiego. Zdawała się nieruchoma, ale oczy – te oczy miały go prześladować do końca życia – zdradzały, że w tym ciele wciąż tliło się życie. Co mu wstrzyknięto? Laboratorium już jutro miało o tym poinformować, ale pomimo całkowitego paraliżu doktor z pewnością żył. I sądząc po oczach – czuł każde cięcie. Błagały o litość, która nie miała nadejść. Kolejne naczynka krwionośne pękały miarowo, zalewając biel oka, z drgających kącików urywały się pojedyncze łzy, a operator kamery z zaciekłym uporem i fascynacją chwytał je w kadr.

Jakaż to musiała być śmierć? Zupełnie bezbronny, zamknięty w swoim kaleczonym ciele, bez szans na jakąkolwiek obronę. Nie mógł nawet krzyknąć, aby choć odrobinę ulżyć cierpieniu. Tylko czuł. Czuł. Czuł. Każde kolejne cięcie, każdy kolejny ruch w swoich rozrywanych trzewiach.

A na końcu znowu ta maska. Zbryzgana krwią, lśniąca w ostrym świetle lampy sekcyjnej. Szyderczy uśmiech. Koniec.

Brudny i Zawadzka milczeli jeszcze przez jakiś czas. To mogły być sekundy, ale równie dobrze kilka minut. To, co zobaczyli, zasługiwało na dłuższą chwilę ciszy. I zadumy.

Pierwszy odezwał się Brudny.

– Co robimy?

Zawadzka pomyślała, że nie jest dobrze, skoro Brudny zadaje tego typu pytanie.

– I tak dziś nie zasnę. – Spojrzała na zegarek. – Jest trzecia dwanaście. Możemy pokombinować, jak to poskładać, albo budzimy ludzi.

– No to… pójdę po whisky.

– Idź. Bez whisky się nie obejdzie.

* * *

Kiedy Brudny z Zawadzką próbowali dojść do siebie po obejrzeniu nagrań z morderstw Brunona Kotelskiego i Roberta Krzywickiego, prokurator Winnicka siedziała w milczeniu w swoim fotelu z lampką czerwonego wina w jednej i smartfonem w drugiej dłoni. Też nie mogła zasnąć. Nerwowo stukała paznokciami w wyświetlacz. Miała bardzo złe przeczucie. Wahała się.

W końcu podjęła decyzję i wybrała numer. Przyłożyła słuchawkę do ucha. Czekała osiem pełnych sygnałów.

– Masz tupet – usłyszała twardy męski głos.

– Cześć, Maciej. Śpisz?

– Naprawdę jesteś bezczelna. Albo bezdennie głupia. Tak czy siak moja odpowiedź brzmi NIE.

– Nie grzej się tak. Mam sprawę. To bardzo poważna sprawa.

– Nigdy nie rozumiałaś, co się do ciebie mówi…

W tle dało się słyszeć charakterystyczne odgłosy. Co najmniej kilka. Gardłowe jęki, dyszenie, rytmiczne plaśnięcia. Rozmówca był zajęty.

– Możesz na chwilę przestać? – W jej tonie pobrzmiewała irytacja.

– A to niby dlaczego?

– Bo cię o to proszę?

– Teraz nie mam już dla ciebie czasu, głupia suko.

– W Zielonej Górze zamordowano prokuratora.

– A co mnie to, kurwa, obchodzi?

– Powiedzmy, że kręcił się w temacie. Został wychłostany na śmierć, a ja prowadzę jego sprawę. Teraz znajdziesz czas?

Po drugiej stronie zaległa cisza. Po chwili mężczyzna wydał polecenia. Brzmiały zdecydowanie i nie podlegały dyskusji. Głosy w tle umilkły.

– Po co z tym do mnie dzwonisz? – zapytał po dłuższej chwili.

– Chcę, żebyś zasięgnął języka. Masz swoje kontakty. Dyskretnie oczywiście.

– Mam ci pomóc? – Mężczyzna zarechotał szyderczo.

– Pomóż sobie. Myślę, że to gruba sprawa. Dziś zabito lekarza sądowego. Ktoś wyjął z niego wnętrzności i przyozdobił nimi jego własne prosektorium.

– I co mi do tego? Jaki to ma związek ze mną, kobieto?

– Podejrzewam, że to ktoś z branży. Wiesz, co mam na myśli…

– Branża już nie istnieje. Przejęli ją Ruscy. I wszystko zepsuli. Nie chcę mieć z tymi psychopatami nic wspólnego. Nie dzwoń do mnie więcej.

– Maciej, poczekaj!… – zawołała. – Mam tu dwójkę nadgorliwców, którzy prędzej czy później dokopią się do tego syfu – rzekła, gdy upewniła się, że mężczyzna po drugiej stronie wciąż jej słucha.

– To ich, kurwa, spacyfikuj! Chciałaś bawić się w panią prokurator, to teraz masz okazję się wykazać.

– Nie mogę ryzykować. Bo jeśli wpadnę ja, to…

– Ty kurwo!

– Po prostu popytaj. O nic więcej cię nie proszę.

Winnicka się rozłączyła. Poczuła nagły przypływ adrenaliny. Rozlała się po jej ciele, a ją naszły jeszcze większe wątpliwości. Drugi raz w życiu igrała z ogniem. Za pierwszym razem balansowała na granicy, ale wyszła z tego bez szwanku. Tym razem mogła się sparzyć. Ale czy miała wyjście?

Odstawiła na ławę lampkę z resztką wina. Poczuła mdłości.

Zawsze się tego obawiała. Też miała swoją przeszłość. Jak każdy.

Ta przeszłość nie mogła ujrzeć światła dziennego.
===LxciECQWZVRtWGFUYwk/BjIDZ1BiUmUHZlBkUTUDNwY2B2NSNlQ=

ROZDZIAŁ 16

Brudny siedział przy stole z kubkiem parującej kawy w dłoni. Przysłuchiwał się kolejnym westchnieniom, jękom i wyrazom oburzenia pozostałych członków grupy dochodzeniowo-śledczej, którzy właśnie kończyli oglądać drugie nagranie. Centralne miejsce przed monitorem zajęła przybyła wczoraj psycholog policyjny Elżbieta Pałka. Był ciekaw jej opinii, bo miał już własne wnioski i zastanawiał się, czy będą się pokrywały z tym, co powie profilerka.

Gdy w końcu zebrani z ponurymi minami rozeszli się na swoje miejsca, głos zabrała Winnicka.

– Te filmy trafiają do materiału dowodowego jako ściśle tajne – oznajmiła tonem nieznoszącym sprzeciwu. – Jakieś pytania?

Ta kwestia nie wzbudziła żadnego sprzeciwu. Każdy zdawał sobie sprawę, że nagrania nie mogą wydostać się poza pokój. Skutki ewentualnego przecieku mogłyby okazać się katastrofalne.

– Wszyscy wiemy, jak jest, i nie mam zamiaru rozwodzić się nad sprawami niemającymi bezpośredniego związku z poszukiwaniem sprawcy – kontynuowała prokurator. – Dlatego przechodzimy od razu do konkretów. Zaczniemy od laboratorium.

Borucka otworzyła swoją teczkę. W środku znajdowały się dokumenty zaznaczone kolorowymi zakładkami, z których każda oznaczała inną dziedzinę techniki śledczej: zielona – traseologię, niebieska – daktyloskopię, czerwona – mechanoskopię, granatowa – toksykologię, fioletowa – grafologię, żółta – badania mikrośladów, a pomarańczowa – badania DNA.

– Zacznę od daktyloskopii – oznajmiła szefowa techników. – Z pierwszego miejsca zbrodni udało się pozyskać ślady czterech osób. Trzy z nich pokrywają się z tymi pobranymi od personelu szwalni. Dwie kobiety oraz mężczyzna. Ostatni notowany za dwa pobicia w latach osiemdziesiątych.

– Sprawdziliśmy go – wtrącił Warszawski. – To ta złota rączka, ale facet ma mocne alibi, a pobicia wyglądają na błędy młodości.

– Czwarty należy do ofiary, czyli możemy założyć – co zresztą potwierdzają nagrania – że sprawca używa lateksowych rękawiczek. Jeśli chodzi o drugie morderstwo, prace wciąż trwają. Zebraliśmy siedem różnych odcisków palców, głównie z klamek, framug, blatów stołów i tym podobnych. – Borucka zerknęła w stronę Zimnego. – Pobieramy próbki od pracowników prosektorium, zakładów pogrzebowych, a nawet personelu sprzątającego. Przesłuchujemy ludzi i jutro powinniśmy mieć pierwsze wyniki. Jeśli pojawi się jakakolwiek nieścisłość, będziemy to sprawdzać.

– Tu bym się zatrzymał – zasugerował Czarnecki, a wszystkie spojrzenia skupiły się na nim. – W związku z szeroko zakrojoną akcją zbierania odcisków od pracowników obu zakładów, co przecież nie jest standardową procedurą, bierzemy pod uwagę możliwość, że mordercą jest jeden z nich?

– Nie wykluczamy tego – odparł Zimny. – W obu przypadkach nie było widać śladów walki, co sugeruje, że sprawca mógł być znany ofiarom, zwłaszcza gdy mówimy o drugim morderstwie.

Taka sugestia brzmiała bardzo niebezpiecznie. Ewentualność, że sprawcą mógł być ktoś z wewnątrz, zawsze wprowadzała atmosferę niepewności i podejrzliwości. W sumie przy śledztwie brało udział przynajmniej kilkudziesięciu ludzi, począwszy od szeregowych policjantów, techników, pracowników biurowych, na personelu sprzątającym gabinety kończąc. Podejrzenie, że sprawca kryje się wśród nich, raczej burzyła zaufanie i jedność grupy, a nie budowała mosty.

– Dla świętego spokoju dokładnie sprawdzimy wszystkich, którzy pozostawili odciski – zapewnił Warszawski.

– Przechodząc do śladów mechanoskopijnych… – Borucka upiła łyk kawy i poprawiła niesforny pukiel włosów. – Przy drugim morderstwie sprawa jest jasna, bo sprawca pozostawił narzędzia zbrodni w prosektorium. Jak na ironię użył tych, którymi na co dzień operował Robert… – Głos Boruckiej załamał się i kilkakrotnie głębiej odetchnęła. – Przepraszam. To…

– Dla nas wszystkich to trudna sytuacja – wtrącił Czarnecki. – Jeśli potrzebujesz czasu…

– Nie, nie, Romek. To tylko chwila słabości. Już… – Borucka głośno wypuściła powietrze. – Tak jak mówiłam, nie znaleźliśmy na nich żadnych śladów daktyloskopijnych i tę kwestię zostawię chyba Eli, bo w tym wypadku nie możemy mówić o żadnym modus operandi tego bydlaka. Bo przecież po zamordowaniu Kotelskiego sprawca zachował się inaczej i zabrał ze sobą wszystkie narzędzia zbrodni. Testy laboratoryjne wykazały mikroślady po zwierzęcej, a dokładnie świńskiej skórze oraz sztucznej. Przekazałam wyniki Grzegorzowi.

Zimny pokiwał głową.

– Sprawdzamy sklepy z gadżetami BDSM, ale to może potrwać tygodnie. Właściciele z tej branży nie chcą udostępniać list klientów bez nakazu. Może gdy uda się zdobyć informacje od producentów i wyodrębnić poszczególne produkty, zawęzimy listę i będzie łatwiej. Nagranie będzie w tym wypadku bardzo pomocne, ale to też potrwa, bo większość gadżetów jest produkowana za granicą, głównie w Chinach.

– No i haki – kontynuowała szefowa kryminalistyków. – Na filmie również widoczne. Tak jak ustaliliśmy, to typowe haczyki i kotwice, jakie są używane w branży wędkarskiej. Prawdopodobnie ręcznie umocowane do tych… kurczę, nawet nie wiem, jak to nazywać… wieloramiennych pejczy… wiecie, co mam na myśli… – Borucka westchnęła.

– Nagranie potwierdziło wyniki z laboratorium. – Zimny ponownie włączył się do rozmowy. – Już wczoraj oddelegowałem ludzi do sprawdzenia podejrzanych zamówień. Te sklepy są bardziej otwarte na współpracę, ale to też w pewnym sensie szukanie igły w stogu siana. Akurat mamy szczyt sezonu, a wędkarstwo uprawia kilka milionów Polaków…

– A ile mamy sklepów? – W tonie Winnickiej pobrzmiewała irytacja.

– Internetowych czy stacjonarnych?

– Bez tej ironii, proszę. Powiedz, ilu ludzi potrzebujesz, to załatwię temat.

– Wszystkich?

– Już wczoraj zorganizowałam dodatkowych dwudziestu do działania w terenie. Od dziś masz ich do dyspozycji.

– Ooo… Dzięki.

Winnicka zdawała się wyraźnie poirytowana. Brudny dyskretnie obserwował każdy jej ruch i jego zdaniem zachowywała się co najmniej dziwnie. Owszem, na jej miejscu też byłby niepocieszony, bo sprawa cuchnęła na kilometr. Do tego z rąk mordercy zginął jeden z członków zespołu, a w śledztwo włączył się – a nie miała moralnego prawa mu tego zabronić – człowiek legenda, po którym w pewnym sensie przejęła schedę. Mało tego, Czarnecki był niezwykle szanowany i przez lata stworzył perfekcyjny schemat działania grupy, który ona planowała zmienić pod siebie. Fakt, że sprawca zdawał się polować na członków zespołu, też nie pomagał. Mógłby jeszcze wymieniać, ale nawet biorąc to wszystko pod uwagę, podskórnie czuł, że Winnicka coś ukrywa.

– Co z resztą mikrośladów? – zapytała prokurator, kierując wzrok z powrotem na szefową techników.

– Tak jak wspominałam wcześniej, badanie włókien potrwa tygodnie, choć wczoraj jeden z moich ludzi znalazł wśród nich kilka dziwnych włosów. Oddałam je do badania pod kątem DNA jako absolutny priorytet. Wyniki powinny być znane jutro około południa.

– Toksykologia?

– Wyniki potwierdzają wyraźnie, że Robertowi wstrzyknięto pavulon. To środek zwiotczający mięśnie stosowany głównie w medycynie przy skomplikowanych operacjach.

– Albo podczas egzekucji więźniów skazanych na karę śmierci – wtrącił Warszawski.

– Zgadza się. Im też. Ale wracając do sedna, to właśnie dlatego nie było widać śladów żadnej walki. Ofiara… – Borucka przygryzła górną wargę – …nie mogła poruszyć się o centymetr, choć czuła wszystko.

– Sukinsyn… – warknął Warszawski.

– Dodam, że oczywiście nie można dostać go w aptekach bez recepty, więc warto sprawdzić w ich systemie.

– Ten facet nie popełnia takich błędów – wtrącił Zimny. – Ale zlecę to komuś.

– Mógł go zakupić w tym darknecie. – Aspirant zerknął na Zawadzką.

– Mógł – odparła. – Na litry.

– Jak traseologia? – Winnicka zmieniła temat.

– To chciałam zostawić na koniec, bo chyba coś znaleźliśmy. Alek, proszę, kontynuuj.

Aleksander Dobrowolski odchrząknął. Widać było, że ma tremę. Borucka wyciągnęła z teczki zdjęcie i podała je siedzącemu najbliżej Czarneckiemu. Na sporej fotografii została uchwycona niewielka plama zaschniętego oleju, a w niej wyraźnie odbity ślad buta. Inspektor z uznaniem pokiwał głową i przekazał zdjęcie dalej.

– Rozmiar czterdzieści jeden, podeszwa zgadza się z fragmentem jednego z odcisków, jaki znaleźliśmy w szwalni – z pełnym przekonaniem zaczął traseolog. – To model Nike z poprzedniego roku, przeznaczony dla kobiet specjalnie do biegania. Ślady zużycia nie są duże, więc możemy zaryzykować twierdzenie, że został kupiony niedawno.

– Powiedziałeś, że dla kobiet?

– Tak. Dość duży numer jak na kobietę, ale to może być ściema. Już dwa razy spotkałem się z taką zagrywką, więc nie przeceniałbym tej kwestii.

– Ciekawe.

Warszawski potarł łysinę, ale nikt nie podjął tematu. Nie mogli wykluczyć, że za tym wszystkim stała kobieta, ale było to raczej mało prawdopodobne.

– To plama oleju? – zapytała Winnicka, gdy zdjęcie w końcu znalazło się w jej rękach.

– Tak – odparł aspirant. – Do niewielkiego wycieku doszło trzy dni temu z samochodu laborantki sekcyjnej Izabeli Nowakowskiej. Rozmawiałem z nią wczoraj i twierdzi, że w drodze do pracy wjechała w dziurę. Prawdopodobnie wtedy uszkodziła miskę olejową. To tylko pęknięcie, ale wystarczyło, aby pod samochodem utworzyła się mała plama.

– Gdzie dokładnie zaparkowała? – zapytała Winnicka.

– Pod prosektorium na stałym miejscu tuż przy północnej ścianie. To tam według nagrań z kamery monitoringu skierował się podejrzany po opuszczeniu budynku prosektorium.

– Czyli to może być jego but…

– Zgadza się. Było ciemno i mógł nawet nie zauważyć, że wdepnął w tę plamę.

– Zgłaszałeś się z tym do sklepów?

– Od wczoraj sprawdzamy potencjalnych kupców z ostatniego roku czterech modeli butów, które zdołaliśmy przyporządkować do śladów odnalezionych w szwalni. To też pewnie potrwa, ale mogę skupić się tylko na tym modelu. Wtedy będzie szybciej.

– Tak zrób. To ważny trop.

W grupie nastąpiło wyraźne poruszenie. To rzeczywiście posuwało sprawę do przodu. Pozostawione odciski butów na miejscu zbrodni nieraz pozwalały policji wpaść na trop sprawcy. Zwykle zajmowało trochę czasu, aby namierzyć właściciela obuwia, ale przy odpowiednim zaangażowaniu i odrobinie szczęścia można było liczyć na sukces. Brudny pamiętał przynajmniej jedną taką sprawę, kiedy to podejrzany o rozbój w czasie ucieczki wdepnął w psie odchody, gdzie zostawił piękny i cuchnący odcisk swoich jordanów. A ponieważ zakupił je w sieci, a dodatkowo model ten był bardzo rzadki, stosunkowo łatwo dało się go namierzyć. Dokładne wymycie podeszew nie zdało się na wiele. Badania osmologiczne wyraźnie wykazały, że trudny do całkowitego usunięcia ślad zapachowy idealnie pasuje do tamtej psiej kupy. Facet został przyciśnięty do muru i w końcu przyznał się do winy. W obecnej sytuacji mogliby postępować podobnie. Nawet jeśli morderca wyczyściłby podeszwy, ślad zapachowy oleju nie zniknąłby pewnie jeszcze przez kilka dni, a to dawałoby podstawy do przyjrzenia się delikwentowi bliżej. Najpierw jednak należało go znaleźć, co przy tym modelu butów było z pewnością dużo trudniejsze, pomijając fakt, że nabywca mógł się w nie zaopatrzyć w sklepie stacjonarnym, gdzie zapłacił gotówką.

Dobrowolski przedstawił sytuację mniej więcej w podobnym tonie i zaoferował się, że przypilnuje wszystkiego. Winnicka się zgodziła i kilka osób posłało młodemu traseologowi znaczące spojrzenia. Wykazał się, ale jeśli rzeczywiście chciał błysnąć, musiał doprowadzić sprawę do końca.

– Ela? – zagadnęła Winnicka. – Co możesz nam powiedzieć o profilu mordercy?

Dotąd Pałka jedynie przysłuchiwała się dyskusji. W drodze do Zielonej Góry, a następnie przez pół nocy ślęczała w pokoju hotelowym nad aktami sprawy, ale na razie nie czuła się na siłach, aby stworzyć pogłębiony rys psychologiczny sprawcy morderstw. Pierwsze wnioski jednak wyciągnęła, czego dowodem były sporządzone na kartce zapiski.

– Muszę to wszystko sobie jeszcze poukładać, zwłaszcza że pojawił się nowy dowód w postaci nagrań z morderstw, ale już teraz mogę stwierdzić, że według wszelkich klasyfikacji sprawca należy do typu zorganizowanego, a więc charakteryzującego się dokładnym planowaniem. Potwierdzają to oba morderstwa. W pierwszym miejsce zbrodni zostało odpowiednio zabezpieczone, wygłuszone, sprawca musiał też wiedzieć, że w nocy z piątku na sobotę okolice szwalni oraz sam budynek będą puste. Odpowiednio się przygotował. Miał statyw, kamerę, pełne przebranie i zestaw narzędzi specjalnie przygotowanych do dokonania mordu. Najwyraźniej zdołał też zwabić ofiarę, co, biorąc pod uwagę samo miejsce zbrodni, zapewne musiało zostać poparte jakimś wyrafinowanym podstępem. Przy drugim również wszystko dokładnie zaplanował. Najprawdopodobniej znał grafik ofiary i wiedział, że może zostać po godzinach.

– Mógł ich znać? – wtrącił Warszawski.

– Nie jest to wykluczone, ale pozwól, że przejdę do tego później. – Pałka upiła łyk nieco już chłodnej kawy. – Prawdopodobnie jest to mężczyzna w wieku pomiędzy trzydziestym a czterdziestym piątym rokiem życia, przystosowany społecznie, z IQ wyższym niż średnie. Zakładając, że świetnie porusza się w darknecie, może mieć wykształcenie informatyczne, zapewne też wcześniej korzystał z tej sieci. Nie możemy wykluczyć, że zabijał już wcześniej. Prowadzi raczej dzienny tryb życia, charakteryzuje się higieną osobistą i lubi porządek. Uważa się za mądrzejszego i sprytniejszego od policji, to dlatego wchodzi w bezpośredni kontakt. Lubi prowadzić grę na własnych zasadach i – przynajmniej w swoim przekonaniu – potrafi przewidzieć kolejne ruchy przeciwnika. Jest też dobrze zorientowany w procedurach i metodach działań policji. Czasami zdarza się, że sprawca pojawia się na miejscu zbrodni, a nawet pomaga w śledztwie. Jest reżyserem, który swoją grę będzie prowadził do nieokreślonego, choć zakładam, że efektownego finału.

– Reżyser… – mruknął Warszawski. – Ksywka pasuje jak ulał.

– Jaki może mieć motyw? – zapytała Winnicka.

– W pierwszej chwili, gdy jeszcze dokładnie nie znałam szczegółów zbrodni, pomyślałam o typie misjonarskim. To sprawcy, którzy kierują się, jak wskazuje nazwa, jakąś misją. Na ofiary wybierają na przykład prostytutki czy ludzi o danym kolorze skóry lub wyznaniu, aby oczyścić świat – w ich mniemaniu oczywiście – z jednostek niegodnych. Tu chwilowo widziałam motyw sugerujący jakąś zadrę w stosunku do ludzi związanych z wymiarem sprawiedliwości. Misjonarze nie działają jednak w sposób podobny do naszego człowieka. Zwykle skupiają się na samym akcie śmierci, a nie na procesie pozbawiania życia. Zabijają szybko i nie pastwią się nad ofiarami. Nasze nagrania wskazują na coś innego.

– Co zatem może być motywem?

– Biorąc pod uwagę dotychczasowe ustalenia, zwłaszcza zaproszenie do udziału w grze Igora i mnie, jest to najwyraźniej stara dobra zemsta, być może połączona z formą jakiejś nieokreślonej misji. We dwójkę pracowaliśmy tylko przy dwóch śledztwach, Kotelski zaś miał pośredni udział przy jednym. Moim zdaniem podczas sprawy kanibala komuś mocno nadepnęliśmy na odcisk i teraz pragnie dać nam nauczkę.

– Nam? – upewniła się Winnicka.

– Tak uważam.

– Czy to może być ktoś z sierocińca? – zapytał Czarnecki.

– Istnieje takie prawdopodobieństwo i moim zdaniem jest ono spore. Rozmawiałam z Igorem przed spotkaniem i jesteśmy zgodni, że wysłanie tego krzyżyka było symboliczne. Morderca zna Igora i być może – choćby z medialnych doniesień – także większość z nas. Co gorsza – choć to na razie bardziej moje osobiste przeczucie niż realny osąd – może nawet pracować przy śledztwie.

Pałka odłożyła obracany pomiędzy palcami długopis i odchyliła się na krześle. Sugestia ta była już wcześniej brana pod uwagę, ale w ustach psycholog policyjnej zabrzmiała dosadniej niż zwykle.

– Czyli co? – Warszawski wykrzywił usta w paskudnym grymasie. – Sugerujesz, że mordercy mamy szukać we własnym gronie?

– Tego nie powiedziałam, Łukasz.

– To tłumaczyłoby fakt, że morderca zna skład naszego zespołu. – Zimny włączył się do rozmowy.

– Równie dobrze mógł się włamać do naszego systemu. Skoro działa w darknecie, to pewnie zna się na komputerach, mam rację?

– Może tak, może nie – wtrąciła Zawadzka.

– Naprawdę myślicie, że w komendzie jest kret? – Warszawski wyglądał na coraz bardziej poirytowanego. – Nawet nie kret, tylko pierdolony psychopata, który nocami przywdziewa maskę dla świrów i wybebesza ludzi.

– A jaką dasz gwarancję, że nie? – włączyła się Borucka.

– Skup się na swoich ludziach, Anka. Równie dobrze ten psychol może być jednym z twoich techników i…

– Dość! – warknęła Winnicka, ale to Czarnecki podniósł się z krzesła. Położył prokurator rękę na ramieniu i omiótł spojrzeniem swoich byłych podopiecznych.

– Arleta ma rację – zaczął z pełną powagą. – Nie możemy pozwolić, aby emocje wzięły górę. I choć wszyscy wiemy, że sytuacja jest wyjątkowo skomplikowana i trudna, to musimy umieć je powściągnąć.

Warszawski zacisnął zęby, ale przytaknął na znak, że akceptuje słowa inspektora. Brudny pomyślał, że Czarnecki wstrzymywał się zbyt długo. Ludzie go potrzebowali. Jego doświadczenia, opanowania, stoickiego spokoju oraz charyzmy, która od niego biła, gdy tylko zaczynał mówić. Inspektor kontynuował.

– Nieco ponad pół roku temu też byłem przekonany, że ludziom, z którymi pracuję, ba, z którymi pracowałem blisko piętnaście lat, mogę w pełni zaufać. Nie chciałem nawet myśleć, że może być inaczej, bo zaufanie od zawsze było jedną z głównych rzeczy, którymi kierowałem się przy doborze ludzi. Niestety, taka arogancka postawa zemściła się, bo mój wieloletni współpracownik prokurator Krzysztof Lis okazał się zwykłym, pozbawionym zasad moralnych oszustem. – Czarnecki ściągnął okulary i wytarł je chusteczką. Ta chwila nie została zakłócona choćby westchnięciem. Z powrotem założył je na nos i omiótł spojrzeniem wszystkie twarze. – Nie twierdzę, że w zespole jest ktoś, kto ma inne cele niż reszta, ale nie możemy automatycznie negować, że ktoś taki nie działa wśród naszych licznych współpracowników. Nie możemy lekceważyć zagrożenia, nawet jeśli jest ono mało prawdopodobne, a zwłaszcza dopuścić, żeby ta sprawa nas podzieliła. Morderca na to liczy. Chce wzbudzić w nas niepokój i strach. Pragnie sprawić, abyśmy przestali sobie ufać, i robi wszystko, żeby podsycać nasze lęki. Nie możemy mu na to pozwolić. Musimy zjednoczyć się jeszcze bardziej, pomagać sobie i pod żadnym pozorem nie dać się skłócić. To wszystko, co chciałem powiedzieć.

Czarnecki usiadł i oparł łokcie o blat stołu. Przez dłuższą chwilę wszyscy kontemplowali słowa inspektora. Brudny obserwował reakcje członków grupy. Ich twarze wykrzywiały się w zawziętych grymasach, zaciskali zęby, zgodnie przytakiwali. Potrzebowali wsparcia i ta przemowa byłego lidera wyraźnie podniosła ich morale.

– Teraz przydałby się jakiś wspólny okrzyk – rzucił luźno Warszawski. – Taki, wiecie… w stylu „do boju” czy choćby „do roboty”.

– Obejdzie się, ale Roman ma rację. Musimy się wspierać i mieć oczy dookoła głowy – odparła Winnicka. – Dzisiejsza rozmowa nie ma prawa wyjść poza ten pokój. Jeśli rzeczywiście morderca kryje się wśród personelu, nie możemy się odkryć. Potrzebuję ochotnika, który zajmie się tym tematem.

Zebrani wymienili się spojrzeniami. Infiltracja własnych ludzi była co najmniej niewdzięcznym zadaniem, ale już po kilku sekundach większość członków grupy utkwiła wzrok w Warszawskim.

– Że niby ja? – obruszył się.

– Uważam, że jesteś najlepszym kandydatem – rzekła Winnicka.

– Masz doskonały kontakt z ludźmi w terenie – przyznał Czarnecki. – Lubią cię, Łukasz. I szanują.

Zimny poklepał młodszego stopniem kolegę po ramieniu, a Borucka dała wyraz uznania dyskretnym przytaknięciem.

– No dobra. Zajmę się tym, choć niechętnie – mruknął.

– Zatem postanowione. Zostaniesz po spotkaniu i omówimy szczegóły – poleciła Winnicka.

Brudnemu spodobał się ten pomysł. Nie znał zdecydowanej większości niższych rangą funkcjonariuszy zielonogórskiej policji, tym bardziej pracowników biurowych czy techników kryminalistycznych. Tylko człowiek stąd mógł zinfiltrować to towarzystwo, a Warszawski – w jego ocenie konkretny facet z łbem na karku – nadawał się do tego najlepiej. Pozostawała jednak jeszcze jedna kwestia.

Po raz ostatni obrócił srebrny krzyżyk w palcach i przesunął go po blacie w kierunku Winnickiej. Srebrna zawieszka zatańczyła na stole, przykuwając uwagę zebranych.

– Sporządziłem listę dwunastu osób z sierocińca – oznajmił.

– Kim są?

– To dwunastu młodocianych sukinsynów. Sadystów, gwałcicieli i degeneratów. Dziś powinni być już po czterdziestce. Każdego z nich trzeba prześwietlić i sprawdzić ostatnie dwadzieścia pięć lat życia. Nie chcemy chyba powtórki z historii Kwiczoła…

– Zajmiesz się tym?

– Będę potrzebował dwóch dodatkowych ludzi.

– Grzegorz znajdzie ci kogoś zaufanego.

– Wyselekcjonowałem też dodatkowe dwadzieścia pięć nazwisk. Powiedzmy, że to taka lista rezerwowa, ale ktoś mógłby zacząć przyglądać się im już teraz.

– Da się zrobić – oznajmił Zimny.

Przez chwilę w pomieszczeniu zapadła cisza. W tle słychać było tylko bzyczenie starego wentylatora.

– Ktoś ma jeszcze jakieś pytania? – zapytała Winnicka.

– Jedno – burknęła Borucka. – Mamy się teraz spodziewać, że morderca będzie polował po kolei na każdego z nas?

– To my zapolujemy na niego – syknął Warszawski.

– Kto może być następny? – zignorowała go.

– Ja.

Wszystkie spojrzenia skupiły się na Elżbiecie Pałce. Pałka, zapałka… – pomyślał Brudny. Pomyślał też, że byłoby lepiej, gdyby tym razem jednak się myliła.
===LxciECQWZVRtWGFUYwk/BjIDZ1BiUmUHZlBkUTUDNwY2B2NSNlQ=

ROZDZIAŁ 17

Brudny zaparkował pod płotem niewielkiego domku jednorodzinnego. Wysiadł z samochodu i zapalił papierosa. Słońce znów przygrzewało, a na niebie nie było ani jednej chmurki. Zaciągnął się i przyjrzał domostwu. Zbudowane na modłę lat osiemdziesiątych, w formie prostej bryły z płaskim dachem, przypominało szary karton z oknami i drzwiami. Przy podjeździe walały się grube, częściowo pocięte na mniejsze kawałki drewniane bale, zapewne opał na jesień i zimę. Nieco dalej, przy murze, znajdowała się sterta rozrzuconych pustaków, elementy połamanej framugi okiennej, dwa wiadra i jakieś puszki z farbami, mocno wysłużona piłka do nogi i złamana miotła. Komisarz pomyślał, że gospodarz raczej nie należy do pedantów, nie dba też specjalnie o wizerunek, skoro na tle sąsiednich, całkiem zadbanych posesji jego prezentowała się raczej mało efektownie. Co prawda, całość nieco ratowały znajdujące się zaraz za bramką dorodne orzechy i uginająca się pod ciężarem owoców czereśnia, a wzdłuż płotu rosły krzaczki truskawek i jakieś nieokreślone, zasadzone bez ładu i składu kwiaty, ale i tak pierwsze wrażenie pozostawało nie najlepsze.

Komisarz przyjrzał się niewielkiej przybudówce. Najwyraźniej pełniła funkcję garażu i zarazem miejsca pracy gospodarza, który na przymocowanej na płocie tablicy reklamował się jako mechanik samochodowy. Wymalowane na niej nazwisko nie pozostawiało wątpliwości – Brudny trafił w odpowiednie miejsce.

Andrzej Krowiak był pierwszym z parszywej dwunastki kundli Gwidony, którego Julka zdołała namierzyć jeszcze przed porannym spotkaniem grupy dochodzeniowo-śledczej. Jako jeden z nielicznych po wyjściu z sierocińca pozostał przy starym imieniu i nazwisku i nie wyjechał z kraju. A że Niedoradz znajdował się zaledwie kilkanaście minut drogi od Zielonej Góry, Krowa z automatu stał się pierwszym celem, u którego Brudny zaplanował wizytę.

Komisarz wszedł na podjazd. Szeroka brama garażowa była otwarta, a w warsztacie stały dwa powypadkowe pojazdy. Z kanału pod zielonym audi wydobywały się dźwięki stukania i pukania, a w tle sączyła się muzyka ze starego odtwarzacza płyt CD.

– Czym mogę służyć? – padło pytanie spod samochodu. Brudny od razu go poznał. Krowa miał bardzo charakterystyczny, chrypliwy głos.

– Andrzej Krowiak?

– Zależy, kto pyta.

– Stary znajomy.

Stukanie ustało. Przez dłuższą chwilę z kanału nie wydobył się żaden dźwięk. Ta reakcja była dla Brudnego czytelna. On też go poznał.

– Wiedziałem, że prędzej czy później tu przyleziesz. Czego chcesz? – rzucił Krowiak.

– Pogadać.

– Nie szukam problemów. Mam żonę i trójkę dzieci. Płacę podatki i…

– Wyjdź z kanału.

– Nie masz prawa mnie tak nachodzić i…

– Wyłaź! – warknął Brudny.

Stał na krawędzi kanału. Gdy dostrzegł, że mężczyzna zbliżył się do drabinki, cofnął się o krok, ale nie pozostawił mu zbyt wiele miejsca. Od początku chciał wzbudzić w nim uczucie niepokoju. Czujnie obserwował, jak Krowiak powoli wdrapuje się na górę. Klucz, który gospodarz trzymał w ręce, pozostał na dole i wyglądało, że nie ma wobec niego złych zamiarów, ale wolał dmuchać na zimne. W końcu mechanik stanął z komisarzem twarzą w twarz.

Wprawdzie wzrost mieli zbliżony, jednak Krowiak był znacznie szczuplejszy, co nie znaczy, że słaby, bo w żylastych przedramionach z pewnością kryła się krzepa. Nigdy nie należał do przystojnych, ale upływ czasu sprawił, że wyglądał na starszego niż w rzeczywistości. Miał zapadnięte policzki pokryte kilkudniowym zarostem, długi garbaty nos, spierzchnięte usta i dziwne plamy na skórze. Z ciemnych, głęboko osadzonych oczu biło zadziwiająco harde spojrzenie.

Krowiak przetarł wierzchem dłoni spocone czoło. Było upaćkane smarem, który tylko sobie bardziej rozmazał.

– Chcesz piwo? – zapytał.

Pytanie gospodarza zaskoczyło Brudnego. Myślał, że widok Krowy wzbudzi w nim wszystkie złe wspomnienia, ale tak się nie stało. Nagle wszystko wydało się bardzo odległe.

– Daj.

Krowiak obrócił się na pięcie i podszedł do stojącej pod ścianą lodówki. Wytarł ręce w szmatę i wyciągnął dwie butelki. Wyglądały na mocno schłodzone.

– Od jakiegoś czasu wyobrażałem sobie to spotkanie – zaczął. – Oglądałem wiadomości. Twoja morda w pewnym momencie latała na każdym kanale. Dlatego wiedziałem, że przyjdziesz. Nie byłem tylko pewny kiedy.

Mechanik wyciągnął zapalniczkę i otworzył nią obie butelki. Jedną wręczył Brudnemu, po czym wyciągnął z kieszeni dżinsów wymiętą paczkę papierosów. Brudny wyjął swoją i zapalili.

– Po co tu przyjechałeś? – zapytał, opierając się o jeden z samochodów.

– Mam kilka pytań.

– Nie szukasz zemsty?

Brudny się nie odezwał. Patrzył Krowiakowi w oczy.

– Kurwa, Krzychu… – Gospodarz upił łyk piwa. – Przychodzisz do mojego domu i mówisz, że po prostu masz do mnie kilka pytań? Ja pierdolę… bez jaj.

– Gdzie byłeś i co robiłeś w nocy z piątku na sobotę i w nocy z wtorku na środę?

– I nawet nie zapytasz o przeszłość? Nie zapytasz dlaczego? Dałbyś mi w ryj przynajmniej…

Krowiak nie zdążył mrugnąć, gdy na jego szczęce wylądował prawy prosty. Uderzenie było na tyle szybkie i silne, że mechanik nie zdążył się osłonić i na chwilę stracił kontakt z rzeczywistością. Oszołomiony osunął się na betonową podłogę i wypuścił z dłoni butelkę, która poturlała się po podjeździe, znacząc drogę rozlanym piwem.

– Skurwysyn… – zaklął pod nosem. – Dalej hardy z ciebie skurwiel, co? – mruknął, chwytając się za żuchwę.

– Chciałeś, to masz. – Brudny wyciągnął rękę. – I dla jasności, wcale nie jesteśmy kwita.

Krowiak spojrzał spode łba na wyciągniętą dłoń. Przez chwilę się wahał, ale w końcu uchwycił ją i z pomocą Brudnego stanął na nogi. Wtedy zza bali drewna wyskoczył półnagi kilkulatek. Miał zmierzwione rude włosy i krótkie upaćkane spodenki. W rękach trzymał wielką truskawkę.

– Tato, tato, patrz, jakiego byka znalazłem! – krzyknął, triumfalnie unosząc imponujących rozmiarów owoc. Zatrzymał się, gdy zobaczył Brudnego i leżącą na podjeździe butelkę. – Piwo ci się wylało, tato… – dodał nieco skołowany.

– Co się mówi?

– Dzień dobry.

– Dzień dobry – odparł Brudny.

Malec podbiegł do ojca i stanął przy jego nodze jak wyszkolony pies. Ojciec zmierzwił mu włosy, kucnął i szepnął coś na ucho, po czym chłopak, rzuciwszy Brudnemu niepewne spojrzenie, zniknął w czeluściach warsztatu. Gdy drzwi prowadzące do mieszkania się za nim zamknęły, Krowiak, rozmasowując obolałą szczękę, skierował się w stronę podjazdu.

– W nocy z piątku na sobotę byłem z żoną u sąsiadów na grillu – rzekł, gdy podniósł prawie już pustą butelkę. – Trochę popiliśmy, zwłaszcza ze starym Zbychem i jego synem Pawłem.

– A z wtorku na środę?

– Chyba pracowałem do późna w warsztacie, a potem wypiłem kilka piw i poszedłem spać. – Krowiak wyciągnął nowego papierosa i zapalił. – Nie chcę problemów. Sam widzisz, że staram się normalnie żyć. Prawie o tym wszystkim zapomniałem. Prawie…

– A ja wciąż pamiętam.

– Myślisz, że ja nie? Kurwa! To były inne czasy. Nie szukam przebaczenia. Każdy starał się jakoś przeżyć w tym pierdolonym piekle. Było, minęło.

Brudny patrzył na mężczyznę, który przez lata dręczył go wspólnie z bandą Kwiczoła. Facet miał rację. Każdy walczył wtedy o przetrwanie. Może i Krowiak stanął po złej stronie, ale czy ktoś w tym sierocińcu odróżniał wtedy dobro od zła? Dzieciaki od najmłodszych lat miały robione pranie mózgu, a wizyty księży pedofilów dodatkowo łamały i tak kruche dziecięce psychiki. Krowa był jednym z najbardziej uległych wobec Gwidony, ale i najczęściej wykorzystywanym przez zapraszanych przez nią gości. Brudny pamiętał jak przez mgłę, że już przy inicjacji trafił na proboszcza Wilczka. Stary zwyrodnialec urządził go tak, że po powrocie do sali wyglądał jak zombie. Popłakiwał całą noc, a nad ranem został przyłapany, jak próbował ukryć ubrudzoną pościel. Cuchnęła kałem i była przesiąknięta krwią, a Krowa tylko przepraszał i błagał, aby go za to dodatkowo nie karać surową pokutą. To wtedy Brudny postanowił, że gdy w końcu przyjdzie jego czas i Gwidona po niego pośle, nie da się złamać. I choć jako sześciolatek wciąż miał dość mgliste pojęcie o tym, co dzieje się w czasie wizyt księży, wiedział, że nie pozwoli się skrzywdzić w „ten sposób”. Nigdy nie pozwolił, a gdy nadeszła jego kolej, posunął się do ostateczności. Nigdy nie żałował, nawet gdy mściwa matka przełożona i jej wierne kundle zamienili jego życie w piekło.

– Nie przyszedłem cię rozliczać – odparł.

– Więc czego chcesz? Pastwić się nade mną? – Krowiak nagle stał się blady, a jego dłonie zaczęły się trząść, jakby właśnie wchodził w delirium.

– Po prostu odpowiadaj na pytania.

– Żona nie wie… Nie możesz jej…

– Zamknij się i odpowiedz na pytania. Odpowiesz zgodnie z prawdą, to już nigdy więcej mnie nie zobaczysz.

Krowiak rzucił komisarzowi podejrzliwe spojrzenie.

– Nic nie powiesz żonie?

– Nie obchodzi mnie twoje prywatne życie.

– Co chcesz wiedzieć?

Brudny zaczął wypytywać o kolejnych kompanów z bandy Kwiczoła. Mechanik odpowiadał zgodnie z prawdą, jakby doskonale zdawał sobie sprawę, że w obecności komisarza lawirowanie może mu tylko zaszkodzić. Niestety, Krowiak również szybko odciął się od ponurej przeszłości. Cenna okazała się jedynie informacja, że Boguś „Łycha” Łyszczek odsiaduje wyrok w pobliskim Wołowie. Tego typa Brudny pamiętał doskonale, bo był wyjątkowym skurwysynem i prawą ręką Kwiczoła. W przeciwieństwie do raczej przymuszanego do współpracy w ramach grupy Krowiaka lubował się w dręczeniu i katowaniu słabszych, co na własnej skórze Brudny odczuł niezliczoną ilość razy.

– Miałeś z nim jakiś kontakt? – zapytał komisarz.

– Nie, ale widziałem jego mordę w gazecie. Zmienił nazwisko… – Krowiak zmarszczył brwi – …nie pamiętam już na jakie, bo to było dobrych dziesięć lat temu, ale z tego, co wiem, dostał dożywocie.

Brudny pomyślał, że to by tłumaczyło fakt, że Julka nie zdołała namierzyć go od razu.

– Jesteś pewny, że to był on?

– Na bank. Ten kwadratowy ryj poznałbym wszędzie, nawet z tym paskiem na oczach.

– Za co go przymknęli?

– Zarąbał siekierą jakąś laskę i podpalił jej chatę. Dwa trupy, jeśli dobrze pamiętam, bo w zgliszczach znaleźli jeszcze jej babkę. Przynajmniej tak pisali w gazetach.

Za taki numer rzadko kiedy wypuszczano skazanych przed końcem zasądzonego wyroku. Brudny od razu zadzwonił do Julki, która na poczekaniu zajęła się tematem. Sprawdzenie delikwenta nie zajęło jej wiele czasu i wedle zdobytych informacji Bogusław Łyszczek vel Adam Bajer (dwa lata po opuszczeniu sierocińca, skazaniu za gwałt i odbębnieniu trzyletniego wyroku zmienił dane osobowe) wciąż znajdował się za kratkami w Wołowie.

– Słuchaj, Krowa – mruknął Brudny i zgasił peta na podjeździe. – Jeśli dowiem się, że próbujesz mnie robić w chuja, to wtedy tu wrócę.

– Nie robię.

– Ale jakbyś sobie nagle coś przypomniał, to zadzwonisz. Jasne? – Brudny wręczył mu swoją wizytówkę. – Jasne? – powtórzył, nie dostrzegając wystarczająco przekonującej reakcji rozmówcy.

– Okej. Ale powiedziałem już wszystko. Chcę tylko normalnie żyć i…

Brudny odwrócił się na pięcie i ruszył wzdłuż podjazdu. Usłyszał, jak gospodarz splunął za jego plecami, ale to zignorował. Ten człowiek nie mógł mu już bardziej dokuczyć.

Wsiadł do samochodu i spojrzał na zegarek. Dochodziła pierwsza. Szybko obliczył, że w Wołowie mógłby zameldować się przed piętnastą. Teraz miał do pogadania z Łychą.
===LxciECQWZVRtWGFUYwk/BjIDZ1BiUmUHZlBkUTUDNwY2B2NSNlQ=

ROZDZIAŁ 18

Odpięła klamry i ściągnęła maskę.

Rzuciła ją na pokrytą folią kanapę, na której leżało już kilka innych gadżetów. Dawno nie czuła się tak wyczerpana. Klienci jej salonu w ostatnim czasie byli coraz bardziej wymagający. W branży pracowała blisko trzydzieści lat, ale miała wrażenie, że przestaje nadążać. Z jej punktu widzenia wyglądało to tak, jakby jedni i drudzy próbowali przebić szklany sufit. Bo nawet w tej branży istniał szklany sufit. Wyżej kończyło się balansowanie na granicy i zaczynała się ekstrema.

Zerknęła na rzucony w kąt pejcz. Na jego zwiniętym ramieniu wciąż szkliły się krople świeżej krwi.

Ściągnęła szpilki i lateksowe kozaki, a następnie rozsupłała sznurki na ściskającym jej talię gorsecie. Odłożyła sztywny skórzany strój i spojrzała w lustro. Jej ciało nie było już tak zgrabne i jędrne jak kiedyś, a na brzuchu i biodrach odznaczały się wyraźne fałdki tłuszczu. Czerwone ślady na skórze po gorsecie były tego ewidentnym dowodem.

Skrzywiła się na ten widok. Była już stara i brzydka. Peruka z burzą czarnych włosów, botoks i implanty nie były w stanie zatuszować mijającego czasu. Sięgnęła po butelkę wódki i nalała sobie do szklanki, po czym wychyliła do dna. Raz jeszcze spojrzała w lustro. Widząc swoje odbicie, poczuła niesmak.

– Pani…

Kobieta się obróciła. Za plecami zmaterializowała się drobna blondynka o dziewczęcych rysach. Była bosa i naga, a na szyi nosiła obrożę. Delikatnie chyliła twarz ku podłodze. W wyciągniętej dłoni trzymała smartfon.

– Mówiłam, żeby mi nie przeszkadzać po sesji – zrugała ją kobieta.

– Zostawiła pani telefon.

– I po tu mi tu przyłazisz?

– Nie śmiałabym pani przeszkadzać, ale dzwoni już trzeci raz. To może być coś ważnego i…

– Dobra, daj go i idź posprzątaj. Ten dryblas zostawił po sobie straszny syf.

– Dobrze, pani.

Młoda dziewczyna dygnęła i zaczęła się wycofywać.

– Poczekaj – syknęła starsza. – Całuj – rozkazała i wyciągnęła pomarszczoną dłoń.

Blondynka zbliżyła się i delikatnie przytknęła usta do palców dominy. Kobieta przez chwilę przyglądała się z zazdrością jej delikatnym rysom. Trwało to kilka sekund, w końcu uniosła górną wargę z pogardą i uderzyła uległą otwartą dłonią.

– A to, żebyś zapamiętała, mała ladacznico. A teraz wynocha.

Odprowadziła ją wzrokiem. Blondynka nawet nie jęknęła. Posłusznie wycofała się na palcach i zniknęła za rogiem. Kobieta spojrzała na wyświetlacz smartfona. Westchnęła niepysznie. Dawno nie miała kontaktu z człowiekiem, który do niej dzwonił, ale nie mogła go zignorować. Wokół tej branży kręcili się ludzie, których lepiej było nie drażnić. Ten facet był jednym z nich, zresztą podobnie jak poprzedni, w chwili obecnej postawiony jeszcze wyżej. On zdołał jej zepsuć humor kilka godzin wcześniej.

Nalała sobie jeszcze jedną porcję wódki i wypiła duszkiem, po czym usiadła na sofie i wybrała numer.

– Eliza?

– To ja, M.

– Słyszałaś o morderstwach w Zielonej Górze?

M. jak zwykle nie owijał w bawełnę. Od razu przeszedł do sedna. Zaklęła w myślach. Nazwa tego miasta zabrzmiała tego dnia już drugi raz.

– Słyszałam.

– Wiesz coś na ten temat?

– Nie.

– Dowiedz się. Przy śledztwie pracuje jeden ze stołecznych, niejaki Igor Brudny. Kojarzysz go?

– Tak.

To nazwisko również padło kilka godzin temu, ale nie było sensu kłamać. M. należał do ludzi, którzy mieli swoje sposoby, aby to sprawdzić. Niepokój kobiety wzbudzało to, że o Brudnego pytali dwaj mężczyźni z samej góry, co gorsza dwaj na co dzień zwalczający się wzajemnie z wyjątkową zajadłością.

– Skąd go znasz? – zapytał mężczyzna.

– Kilka lat temu węszył przy okazji śmierci tamtej dziewczyny.

– Hmm…

– Wiesz, o czym mówię?

– Wiem.

Kobieta doskonale zdawała sobie z tego sprawę. Jej rozmówca był wtedy u władzy i dałaby sobie rękę uciąć, że brał czynny udział w tuszowaniu całej afery.

– Zatem krótko. Zakładam, że to nie ty, więc dowiedz się, kto za tym stoi, bo facet pozuje na kogoś z branży.

– Skąd wiesz, że to facet?

– Bo zakładam, że to nie ty.

– To nie ja.

– Lepiej, żeby tak było, Eliza. Masz kontakt z Ruskimi?

– Nie. Wiesz, że to psychopaci. Nie znają umiaru.

– Nieważne. Nawiąż go, jeśli zajdzie potrzeba. Chcę wiedzieć, kto zabił tego prokuratora. Zresztą… – Mężczyzna po drugiej stronie na chwilę zawiesił głos. – Czy on czasem nie był jednym z twoich klientów?

– Był. Lichym, że się tak wyrażę.

– Tym bardziej.

– Zorientuję się, ale niczego nie obiecuję. Co do Ruskich, to wolałabym, żebyś sam się tym zajął. Wygląda na ich robotę, a nie chcę się wystawiać. Wiesz, że z nimi nie ma żartów.

– Cóż… chwilowo wypadłem z gry…

M. nie kłamał. Trzy lata wcześniej władzę przejęła konkurencyjna formacja i to dziś jej członkowie zarządzali służbami. Mężczyzna, który zadzwonił do niej kilka godzin temu, był jednym z postawionych najwyżej w hierarchii. Kobieta poczuła, że igra z ogniem. Jeśli była na podsłuchu, mogła mieć kłopoty.

– Nie mogę. To zbyt niebezpieczne – zaryzykowała. M. był bogaty i miał wpływy, a do tego znała go lepiej niż faceta, z którym rozmawiała kilka godzin wcześniej. Ale gdyby musiała wybierać, wolała trzymać z tym, który pociągał za sznurki.

Przez dłuższą chwilę rozmówca milczał. Zamknęła oczy w oczekiwaniu na ostateczną reakcję. Ta mogła być różna, bo M. bywał wybuchowy i źle znosił jakąkolwiek odmowę. Nie tylko podczas kolejnych perwersyjnych sesji.

– Dobra. Dowiedz się tyle, ile zdołasz. – Kobieta odetchnęła z ulgą. – Ten gliniarz będzie węszył, a wiesz, że to bardzo upierdliwy sukinsyn.

– Cwany na pewno. Nie powiem, napsuł mi wtedy trochę krwi.

– Im szybciej sprawa się wyjaśni, tym mniejsza szansa, że dokopie się gdzieś, gdzie nie powinien.

– Postaram się czegoś dowiedzieć.

– Zadzwonię jutro.

Mężczyzna się rozłączył. Odłożyła smartfona i pogrążyła się w ponurych rozmyślaniach. Każda możliwość, która przychodziła jej do głowy, brzmiała kiepsko. Przez dłuższą chwilę siedziała ze wzrokiem wbitym w ścianę, następnie chwyciła butelkę i nalała sobie jeszcze jedną porcję wódki. Podjęcie kolejnych decyzji tego wymagało.
===LxciECQWZVRtWGFUYwk/BjIDZ1BiUmUHZlBkUTUDNwY2B2NSNlQ=

ROZDZIAŁ 19

Szczęk zamka wybił Brudnego z zamyślenia. Drzwi za jego plecami otwarły się i komisarz usłyszał odgłos ciężko stawianych kroków. Towarzyszył temu brzęk łańcucha, który spinał ręce i nogi prowadzonego mężczyzny. Tak traktowano tylko więźniów kategorii „R”. I tylko tych najbardziej niebezpiecznych.

– Jest pan pewien, komisarzu, że chce pan zostać z więźniem sam na sam? – zapytał strażnik.

– Tak – mruknął Brudny.

Miał szczęście, bo Winnicka potrafiła być przekonująca, a naczelnik zakładu penitencjarnego w Wołowie był starym kumplem Czarneckiego. Ich wsparcie okazało się nieocenione, bo spotkanie z odsiadującym wyrok dożywocia gwałcicielem i podwójnym mordercą byłoby trudne do załatwienia od ręki. Ale stary znajomy już stał za jego plecami i zaraz miał zostać usadzony przez strażnika po drugiej stronie stołu. Zastanawiał się, czy Łycha go pozna. Od ostatniego spotkania minęło jakieś dwadzieścia pięć lat i wcale nie było to takie oczywiste.

Brudny poczuł na sobie wzrok mijającego go skazańca, ale nie drgnął ani o centymetr. Kątem oka dostrzegł masywną postać w więziennym drelichu. Łyszczek od zawsze był duży, ale najwyraźniej po wyjściu z sierocińca nie żałował na sterydy.

Strażnik, równie szeroki w barkach, usadził go i raz jeszcze upewnił się, czy Brudny nie zmienił zdania. Chwilę później opuścił niewielkie, duszne pomieszczenie.

– Ktoś ty? – mruknął Łyszczek.

Brudny przyjrzał się mężczyźnie. Miał ogoloną głowę i kwadratową szczękę, a dłonie, szyję, a nawet twarz pokrywały tatuaże. Większość z pewnością powstała za kratkami, bo nie wyglądały na robione przez profesjonalistę, a do tego część z nich miała charakter symboliczny. Pomyślał, że na ulicy mógłby go nie rozpoznać, i zastanawiał się, czy Łycha ma ten sam problem.

Wtem więzień zmrużył oczy. Przechylił głowę i pochylił się nad stołem, aby skrócić dystans. Wydał z siebie gardłowy dźwięk i splunął na podłogę.

– Tylko ty z nas mogłeś zostać psem – mruknął z pogardą w głosie.

– Też miło mi cię widzieć, Boguś.

Przez chwilę milczeli, patrząc sobie w oczy.

– Po chuj tu przylazłeś?

– Pogadać.

– Chcesz klęknąć? – warknął Łyszczek. – Czy nadstawić dupy?

Brudny nie odpowiedział. Zachował kamienny wyraz twarzy. Wiedział, że Łycha może chcieć próbować wyprowadzić go z równowagi. W sierocińcu nienawidzili się jak psy.

– Długo nie dupczyłem takiego chłoptasia, więc chętnie cię wyrucham. Po to tu przylazłeś, Krzychu? Chcesz, żebym cię wyruchał? – Więzień znów splunął i nastroszył się jak paw. – No co? Powiedz coś. Po to tu chyba przyszedłeś, nie?

– Nie interesują mnie twoje niespełnione fantazje, Boguś – odparł Brudny, nie spuszczając wzroku z napinającego się rozmówcy. Najwyraźniej Łyszczek nie był też na bieżąco z tym, co działo się poza murami. – Jestem tu w konkretnej sprawie i chcę, żebyś odpowiedział mi na kilka pytań.

– Ty chcesz mi zadać kilka pytań? – żachnął się więzień. – To jest, kurwa, jakiś żart?

– Nie przyszedłem się nad tobą pastwić. Chociaż mógłbym…

– Spróbuj. Dokończę to, czego nie zdążyłem przed laty. Zanim wejdzie tu strażnik, to…

– Skończ to pierdolenie, Boguś. Minęło dwadzieścia pięć lat, więc daruj sobie te bzdury. Niczego nie dokończysz. Nic nie zrobisz. Dlatego słuchaj… – Brudny wyciągnął papierosy, wziął jednego i resztę paczki przesunął po blacie w kierunku rozmówcy. – Zapal sobie i trochę powspominamy. A jak nie chcesz… – komisarz przypalił swojego – …to wypierdalaj do swojej nory. A ja postaram się, aby reszta twojego nędznego życia stała się nie do zniesienia. Koledzy z celi wiedzą, że zostałeś przecwelony przez czarnych?

Łyszczek wygiął usta w podkowę, a jego oczy zapłonęły gniewem. Mimo że grypsował i stał wysoko w hierarchii skazanych, podobna plotka mogłaby to błyskawicznie zmienić. Biorąc pod uwagę, że nie miał lekkiego życia w więzieniu, bo zakład penitencjarny w Wołowie słynął z rygoru, a naczelnik Kazimierz Buchaj z surowej dyscypliny (z wiadomych względów nie był też jego ulubieńcem), nie potrzebował kolejnych kłopotów, choć w tym wypadku słowo „kłopoty” wydawało się określeniem co najmniej nieadekwatnym. Jego życie za kratkami zamieniłoby się w pasmo upokorzeń i nie pomogłoby żadne przeniesienie, bo z racji tego, że był znanym garusem, w każdym innym zakładzie informacja o tym, że jest cwelem, dotarłaby wcześniej od niego samego.

– Ognia? – zapytał Brudny.

– Srał to pies. Było, minęło. – Więzień sięgnął po papierosa i skorzystał z podsuniętej zapalniczki. Chwilę później niewielkie pomieszczenie utonęło w kłębach dymu. – Po chuj tu przylazłeś? – bąknął.

– Chcę wiedzieć, co się działo z resztą twojej bandy. Gdzie oni są?

– A co? Chcesz wszystkich pozamykać? Trochę ci zeszło, żeby znaleźć odwagę i…

– Pogadać. To wszystko.

– Pogadać… – Łyszczek omal nie parsknął śmiechem. – Nie jestem debilem, Krzychu. Pamiętaj, że to ty przylazłeś do mnie. A ja już nic nie muszę.

– Tym bardziej powinieneś mieć to w dupie.

– Może i tak… Co nie znaczy, że mam zdradzić starych ziomków. Na chuj ci te informacje? Chcesz się mścić?

– Nie będę się powtarzał. Wiesz coś o nich?

– Leżę od dziesięciu lat. Skąd mam, kurwa, wiedzieć, co robią?

– A po wyjściu z sierocińca?

– Z kilkoma miałem kontakt, ale większość to cioty. Nawet Kwiczoł.

– Co z nim? – Brudny postanowił wziąć go pod włos.

– Krótko po wyjściu planowaliśmy kilka numerów, ale wysrał się na mnie i spierdolił gdzieś nad morze z tym swoim przydupasem. Jak mu było? Kamilek.

– Wiesz, gdzie może przebywać?

– Ni chuja. Pokłóciliśmy się. Powiedziałem mu, że jest ciotą i żeby spierdalał. Ty wiesz… – Łyszczek z niedowierzaniem pokiwał głową. – Kwiczoł się, kurwa, chyba zakochał. Dasz wiarę?

– W kim?

– Jak to w kim? W tym Kamilku. Na pewno go pamiętasz.

Brudny kojarzył tego chłopaka jak przez mgłę. Cichy, spokojny, mikrej postury. Raczej nie wchodzili sobie w drogę. Należał do najbardziej zahukanych, ale źle patrzyło mu z oczu, co tłumaczył sobie tym, że należał – w dosłownym tego słowa znaczeniu – do Kwiczoła, który traktował go jak swoją prostytutkę.

– Owszem. Jedna z waszych kolejnych ofiar…

– Nie naszych, nie naszych. To była pizda Krzyśka. Poza tym na twoim miejscu tak bym mu nie współczuł. Nienawidził cię bardziej niż ja i Kwiczoł razem wzięci.

– A to niby dlaczego?

– A ja wiem? Może był o ciebie zazdrosny? Kwiczoł zrył mu banię i traktował go jak szmatę. Ale to o tobie mówił cały czas. Wiecznie planował, jak ci dopierdolić. Miał jobla na twoim punkcie i Kamilek… – Łyszczek zgasił papierosa na stole. – A zresztą chuj to wie tak naprawdę.

Brudny rzeczywiście kojarzył Kamila jako raczej śliskiego typa, ale ta informacja była dla niego sporym zaskoczeniem. Nigdy nie traktował go w kategorii śmiertelnych wrogów, a raczej ofiar. Widział w nim mięczaka, który dał sobie wejść na głowę nie tylko Gwidonie, ale także reszcie wychowanków, zwłaszcza Kwiczołowi, których relacja przypominała klasyczną więzienną git–cwel. Sam chyba nigdy z nim nie rozmawiał, ale tak naprawdę trzymał się na dystans od większości chłopaków. Kamil nie był jedynym, z którym w ciągu kilkunastu lat nie zamienił słowa.

– I twierdzisz, że wyjechali razem?

– Wiem, że tak planowali. Teraz nie mam pojęcia, co się z nimi dzieje.

– A reszta?

– Pierun poszedł w kamasze i to podobno do specjalsów, ale od tej pory nie miałem z nim kontaktu.

– A Dziad?

– Woził prochy. Znalazł dobry kontakt i coś tam próbowaliśmy wspólnie rozkręcić, ale capnęli go na lotnisku w Limie i słuch o nim zaginął. Co do reszty, to nie mam pojęcia.

– Francuz? Krowa? Kukieł?

– Głuchy jesteś? Nie wiem. W zasadzie tylko z Dziadem miałem jakiś kontakt, ale po tym jak wpadł, to pewnie w tej ichniej puszce już go dojechali. Naoglądałem się programów i podobno są mega chujowe.

– W sam raz dla takich skurwysynów jak ty.

– Pierdol się, Krzychu.

Brudny zgasił papierosa w kubku po kawie. Przez dłuższą chwilę świdrował wzrokiem Łyszczka. Nie zmienił się od czasów sierocińca. Dalej był tchórzem i nie zmieniały tego ani tatuaże, ani napompowane sterydami mięśnie. Gdyby miał jakąkolwiek wiedzę o swoich byłych kompanach, wsypałby ich od razu, aby chronić swój tyłek. Dosłownie i w przenośni.

– Jeśli dowiem się, że coś przede mną zataiłeś, to zorientujesz się przy następnej kąpieli – mruknął z pełną powagą.

– Powiedziałem wszystko. Pozdrów ode mnie Kwiczoła, jak go spotkasz.

– Pozdrowię.

– „Chuj ci w dupę i kawałek szkła”. Możesz zacytować.

Brudny rzucił mu ostatnie spojrzenie, po czym wstał od stołu i skierował się w stronę drzwi.

– Krzychu?

Przystanął.

– Chcesz wiedzieć, dlaczego miałeś tak przejebane?

Pytanie zawisło w przestrzeni. Nie spodziewał się go.

– Jedyny nigdy nie dałeś dupy. I nikt nie był w stanie ci tego wybaczyć.

Chwilę później Brudny dał znak strażnikowi, że może otworzyć drzwi. Już nigdy więcej nie chciał oglądać tego bandyty.

* * *

Wsiadł do samochodu i przekręcił kluczyk w stacyjce. Silnik mruknął basem. Brudny włączył klimatyzację, po czym sięgnął do tylnej kieszeni dżinsów po stare, wygniecione zdjęcie. Kolory były już częściowo wyblakłe, jakość też pozostawiała sporo do życzenia.

Obrócił je w palcach. Było jednym z dwóch, jakie wyniósł z sierocińca. Pierwsze otrzymał na odchodne od samej Gwidony. Matka przełożona trzymała go na rękach, krótko po ceremonii chrztu świętego. Drugie, które właśnie miał w dłoniach, wykradł z księgi pamiątkowej tuż przed opuszczeniem placówki. Była to grupowa fotografia wychowanków podczas jednej z pielgrzymek i planowo miała być drogowskazem w wyłapaniu wszystkich oprawców, którzy przed laty tak uprzykrzyli mu życie. Z czasem emocje jednak opadły, on wyjechał i podjął pracę jako policjant, a zdjęcia wylądowały w kryształowej wazie, w której przygniecione masą innych rupieci przeleżały ponad dwadzieścia lat.

Dziś dzięki temu drogowskazowi może wreszcie znajdzie odpowiedni kierunek.

Najpierw wyszukał drobnego chłopaka w pierwszym rzędzie. Brudny miał wtedy siedem albo osiem lat. Krótko przed „inicjacją” – jak Gwidona zwykła nazywać pierwszy kontakt z pedofilem – która zakończyła się dla matki przełożonej, a zwłaszcza dla przybyłego księdza, wyjątkowo drastycznie. Zastanawiał się, czy ktoś – pominąwszy Julkę i Romana, którym ostatecznie wyznał prawdę – wie, co się wtedy stało. Wątpił w to. Sprawa została zamieciona pod dywan, a śmierć tamtego proboszcza uznana za wypadek. Ale on pamiętał każdy szczegół. Moment, w którym zorientował się, co mężczyzna chce zrobić, ucieczkę z pokoju, szarpaninę przy schodach. Samo zepchnięcie agresora, który sturlał się w akompaniamencie pękających kości. W końcu jeden głośny trzask kręgosłupa.

Od tamtej pory Gwidona widziała w nim diabła. I tak go traktowała.

Omiótł zdjęcie wzrokiem. Znał miejsce każdego z bandy Kwiczoła, ale nigdy nie zwrócił specjalnej uwagi na wspomnianego Kamila. Łycha zaskoczył go, twierdząc, że chłopak pałał do niego taką nienawiścią. Przecież nawet ze sobą nie rozmawiali, a przynajmniej on sobie tego nie przypominał. Po prawdzie nawet dokładnie nie pamiętał jego twarzy. Szczupły, mizerny, wiecznie rozczochrany. Tak go kojarzył, ale same rysy przez lata się rozmyły, podobnie jak nazwisko, które zdawało się komisarzowi umknąć zupełnie.

Zatrzymał się przy jednym z wychowanków, który stał z brzegu. To mógł być on, ale zdjęcie nie pozwalało stwierdzić tego z całkowitą pewnością. Kamilem mogło być przynajmniej kilku innych, zwłaszcza że pośród stłoczonych wychowanków trudno było ocenić ich posturę. Wybrał pięciu prawdopodobnych i pstryknąwszy fotkę smartfonem, wysłał plik do Julki. Chwilę później zadzwonił.

– I jak tam? – zagadnęła.

– Nic specjalnego, ale mam pewien trop.

– Widziałam fotkę, ale to nie ta twoja, którą gwizdnąłeś z sierocińca?

– To ta, ale posłuchaj.

– Już się boję.

– Masz dostęp do papierów hieronimek? Głównie chodzi mi o dane osobowe i fotki twarzy wychowanków.

– Gdzieś tam je mam.

– Trzeba by sprawdzić niejakiego Kamila. Nie pamiętam nazwiska, bo sobie na to nie zasłużył. Ale Łyszczek wspomniał, że chłopak za mną nie przepadał, a nawet mnie nienawidził. Mniejsza o to dlaczego, bo sam nie do końca zdawałem sobie z tego sprawę i do tej pory w ogóle nie brałem go pod uwagę. Myślę jednak, że warto go sprawdzić.

– Który to?

– No właśnie nie jestem pewny. Wybrałem pięciu najbardziej podobnych i chcę, żebyś porównała ich ze zdjęciami z sierocińca. Gdy trafisz na jakiegoś Kamila, to podeślij mi fotkę.

– Dobra. Mów, którzy to.

Brudny wskazał przyjaciółce konkretne osoby w poszczególnych rzędach. Zawadzka chciała zrobić to na poczekaniu, ale ostatecznie poprosiła o kwadrans. Komisarz postanowił nie czekać i ruszył w drogę powrotną. Gdy tylko wyjechał z miasta, usłyszał dzwonek telefonu. Odruchowo odebrał, myśląc, że to Julka.

– Cześć, Igor.

To nie była Julka. Oksana była ostatnią osobą, z którą teraz chciałby rozmawiać.

– Cześć – bąknął niechętnie.

– Przepraszam, że ci przeszkadzam, ale… – Ton jej głosu był inny niż zwykle. Mógłby zrzucić to na karb rozstania, ale zabrzmiało w nim coś niepokojącego.

– Coś się stało? – zapytał.

– Właśnie przyszłam do mieszkania zabrać ostatnie rzeczy i… – Teraz był już tego pewny, bo niedawna partnerka zdawała się kompletnie roztrzęsiona.

– Mów, co się stało, Oka.

– Bałagan. Straszny bałagan tu jest.

– Jaki bałagan?

– Chryste, Igor. Ktoś się włamał i wszystko poprzewracał.

– Gdzie?

– Do ciebie, Igor.

– Do mojego mieszkania?

– Tak i…

– Kurwa mać! – warknął przez zęby. Jeszcze tego mu było trzeba. – Wezwałaś policję?

– Nie.

– Jesteś bezpieczna?

– Chyba tak. – Głos Oksany drżał i niewiele brakowało, aby zaraz zaniosła się płaczem. – Albo nie. Nie. Nie wiem, bo… – Szczypenko zawiesiła głos.

– Oka, co tam się dzieje, do cholery?

– Ten kto… kto tu był… chyba zostawił wiadomość. O Boże!

Gdy Oksana krzyknęła, Brudny poczuł, jak jakaś siła ściska mu wnętrzności. Nie miał zamiaru ryzykować.

– Natychmiast opuść mieszkanie i wyjdź na ulicę! – polecił.

– Ale…

– Rób, co mówię, Oka!

Usłyszał, jak wychodzi na korytarz. Niemal to sobie wyobraził. Jak zbiega po schodach, przy akompaniamencie stukotu swoich szpilek. Dźwięk niósł się echem, które dudniło mu w uszach. Skrzypnięcie drzwi do budynku, śmiechy dzieciaków bawiących się na wewnętrznym placu, w końcu harmider ulicy.

– Już. Jestem na zewnątrz – wydyszała. Teraz zdawała się bardziej zmęczona niż przerażona.

– Nie widzisz nikogo podejrzanego?

– Chyba nie.

– Rozejrzyj się.

– Nie, Igor. Chyba nie. Sporo tu ludzi.

– Dobrze. Usiądź i ochłoń. Na chwilę się rozłączę i zadzwonię bezpośrednio do Beryla. Wyśle do ciebie patrol, który się tobą zaopiekuje i sprawdzi mieszkanie.

– Nie, Igor. Proszę, nie rozłączaj się.

– To zajmie tylko chwilę.

Nie czekając na odpowiedź, Brudny przerwał połączenie i wybrał numer do komendanta swojego komisariatu. Gdy tylko usłyszał pierwszy sygnał, coś go tknęło. To było nadto silne uczucie. Wcisnął czerwoną słuchawkę i zaklął pod nosem. Nagle zdał sobie sprawę, że stracił zaufanie do swojego szefa, ale chwilę później znów wybrał ten sam numer. Do jego mieszkania i tak zostałby wysłany patrol przyporządkowany do komisariatu, w którym pracował.

– Zapomniałeś się pożegnać? – usłyszał oschły głos.

– Miałem włamanie, Ryszard. Ktoś przeorał całe moje mieszkanie.

– Co?

– No, kurwa, to. Wyślij tam kilku ludzi i niech sprawdzą każdy centymetr. Obawiam się, że to nie przypadek.

– Poczekaj.

Komendant błyskawicznie wydał rozkazy i już po kilku sekundach był z powrotem.

– Skąd o tym wiesz?

– Dzwoniła do mnie Oksana. Czeka przed bramą. Niech ktoś się nią zaopiekuje. Mnie trochę zejdzie, zanim przyjadę.

– W co ty znów wdepnąłeś, Igor?

– Nie wiem, ale się dowiem. A teraz muszę kończyć. Na razie.

Brudny rozłączył się i od razu wybrał numer do byłej partnerki. Odebrała, zanim skończył się pierwszy sygnał.

– Wszystko w porządku, Oka?

– Chyba tak. Boję się, Igor.

– Za chwilę przyjedzie policja. Już nic ci nie grozi.

– Mhm.

– Oka…

– Tak, Igor? – Jej głos wciąż drżał.

– Co miałaś na myśli, mówiąc, że włamywacz zostawił wiadomość?

– Bo… zostawił.

– Co zostawił?

– Chryste, Igor… Najpierw zobaczyłam napis. Nad łóżkiem. Jakby krwią…

Komisarz poczuł kolejny przypływ adrenaliny.

– Co tam było napisane?

– „Odpuść”.

– I tylko tyle?

– Tak. To znaczy nie. Na łóżku leżała jeszcze lalka, czy jak to się mówi po polsku? Kukła chyba.

– Kukła?

– Na twarzy miała maskę.

Brudny zamknął oczy i zacisnął zęby. Wszystko wskazywało na to, że ten sukinsyn pogrywa z nim jak z żółtodziobem.

– Jak wyglądała ta maska? – zapytał z udawanym spokojem.

– Taka czarna… Straszna.

– Możesz ją opisać dokładniej?

– Nie miała oczu, a na ustach tylko zamek.

– Maska BDSM?

– Właśnie.

Brudny docisnął pedał gazu.

– Czekaj na mnie w komisariacie i nigdzie się nie ruszaj. Zrozumiałaś?

– Tak.

– Na razie.

– Igor?

– No…

– Kocham cię.

Komisarz nie odpowiedział. Rozłączył się i skręcił w drogę S8, a następnie wybrał zjazd na Warszawę.
===LxciECQWZVRtWGFUYwk/BjIDZ1BiUmUHZlBkUTUDNwY2B2NSNlQ=

ROZDZIAŁ 20

Łukasz Warszawski czuł, że zaraz mózg wypłynie mu przez uszy. Od rana sporządził listę wszystkich osób bezpośrednio lub pośrednio zaangażowanych w śledztwo oraz kolejnych mających dostęp do prowadzonej sprawy. W sumie uzbierała się ponad setka ludzi, począwszy od funkcjonariuszy działających w terenie, przez techników, pracowników prosektorium, a skończywszy na ludziach z zakładów pogrzebowych czy ekip sprzątających. Zdołał wyselekcjonować dwadzieścia nazwisk. Na razie wyeliminował wszystkich członków grupy dochodzeniowo-śledczej, kobiety, mężczyzn niemieszczących się pomiędzy trzydziestym trzecim a czterdziestym trzecim rokiem życia (założył, że z dużym prawdopodobieństwem mogli znać Brudnego, więc utworzył widełki plus minus pięć lat od wieku Igora) oraz tych, których rozmiar buta wynosił więcej niż czterdzieści dwa (biorąc pod uwagę odcisk buta w plamie oleju). Teraz w dyskretny sposób należało dokładnie sprawdzić ich udział w śledztwie oraz czy mieli alibi w czasie popełnianych zbrodni. Wstępnie udało mu się tego dokonać, w związku z tym zawęził listę do sześciu osób, w tym czterech niższych stopniem policjantów, jednego technika oraz patomorfologa. Czuł się z tym kiepsko, bo każdy z wyselekcjonowanej szóstki kiedyś przynajmniej raz przewinął mu się w pracy i choć nie o każdym miał dobre zdanie, to trudno byłoby mu uwierzyć, że którykolwiek mógłby posunąć się do tak okrutnych mordów. Z jednym wyjątkiem.

Posterunkowy Leszek Węgorzewski, choć postrzegany jako całkiem sympatyczny gość, zawsze kojarzył mu się z małym, zwyrodniałym psychopatą. Zachowanie tego człowieka wyraźnie odbiegało od ustalonych norm i choć w policyjnym światku częste dyskusje o śmierci czy obleśne, czasem skrajnie wulgarne żarty były na porządku dziennym, to Węgorz nie znał umiaru. Pomijając, że regularnie chodził na kurwy i chwalił się, że lubi to robić „na ostro”, nie krył się też ze swoją fascynacją śmiercią i wszelakimi zboczeniami. Jego telefon pełny był obrzydliwych filmów z wypadków, egzekucji ISIS czy ekstremalnego porno z ekskrementami w roli głównej, ale nie były to rzeczy stricte nielegalne, wobec czego nikt nie robił z tego wielkiej afery, mało tego, większość kolegów lubiła się pośmiać z filmów, na których jacyś debile wpychali sobie cukinię w dupę albo wciskali głowę w odbyt konia, a w tej kwestii na Węgorza zawsze można było liczyć. Co istotne, nosił taki sam numer buta jak podejrzany (to akurat bardzo łatwo ustalił, bo tego typu informacje o funkcjonariuszach znajdowały się w systemie każdej komendy czy komisariatu) oraz według wstępnych informacji nie miał alibi. Warszawski nigdy też nie słyszał, żeby Węgorzewski chwalił się przeszłością, nie wspominając o matce czy ojcu.

Węgorz był więc pierwszy na liście i aspirant postanowił, że przed wyjściem z komendy dyskretnie przyjrzy się zawartości jego szafki. Po drodze zaszedł jeszcze do biura Zimnego, który podobnie jak on pół dnia spędził przed ekranem monitora i wyglądał, jakby zaraz miał zasnąć na siedząco.

– Znów oglądasz pornosy? – zagadnął, ziewając.

– Ech… – jęknął inspektor. – Niedawno przesłali mi pierwsze nagrania ze sklepów wędkarskich. Ale to szukanie igły w stogu siana…

Warszawski zerknął Zimnemu przez ramię. Przed ladą stała właśnie skąpo ubrana blondynka z imponującym biustem. Nawet stąd było widać, że sprzedawca nie mógł odkleić oczu od mocno wyeksponowanych piersi.

– Przynajmniej masz na co popatrzeć… – mruknął.

– Akurat trafiłeś. Dziewięćdziesiąt dziewięć procent klientów to tatuśkowie z brzuchami albo emeryci. Nikt, kto mógłby choćby zbliżyć się do profilu podejrzanego.

– Lepiej mi powiedz, który to sklep, bo z takim kompanem jak ta przy ladzie to sam mógłbym pójść na ryby… – Warszawski zaśmiał się pod nosem.

– Tylko zgorszyłbyś lokalną społeczność.

– Nie dość, że fajna dupa, to jeszcze potrafi zrobić prezent swojemu gachowi. Ja nie pamiętam, kiedy ostatnio dostałem nową wyścigówkę.

– Może nie zasłużyłeś?

– Ech… – Warszawski z powrotem się wyprostował. – Spadam. Winnicka coś jeszcze jęczała?

– Nie. Spotkanie grupy jutro o dziewiątej.

– Dobra. Na razie.

– Cześć.

Warszawski zszedł na poziom, gdzie znajdowały się szatnie. Minęła już godzina od rozpoczęcia kolejnej zmiany, więc spodziewał się, że będą puste. W momencie, gdy chwycił klamkę, drzwi się otwarły i stanęła w nich sprzątaczka. Zaskoczona, rzuciwszy półgębkiem „dobry wieczór”, zaraz czmychnęła po schodach na górę. Aspirant odprowadził ją wzrokiem i gdy zniknęła z pola widzenia, wszedł do środka. Upewnił się, że jest sam, i wyciągnąwszy uniwersalny wytrych, w który zaopatrzył się już wcześniej, odszukał szafkę Węgorzewskiego. Uważając, aby niczego nie poprzestawiać, przejrzał jej zawartość, ale nie odkrył nic, co mogłoby Węgorza obarczyć poważniejszym podejrzeniem. Gdy z powrotem dyskretnie zamykał drzwiczki, zorientował się, że coś jest nie tak. Nie był sam. Wstrzymał oddech i nadstawił uszu, chcąc namierzyć obecność intruza. Zajrzał do toalet, ale wyglądały na puste. Dla pewności otworzył każdą po kolei, ale nie natknął się na nikogo. Wtedy usłyszał kroki. Dochodziły z korytarza, którym przyszedł. Wybiegł z łazienki i ruszył w kierunku drzwi, ale gdy wypadł z szatni, usłyszał tylko ich milknące echo.

Nie miał już szans na dogonienie intruza. Zresztą mógł nim być każdy, kogo by teraz spotkał. I choć o tej porze komenda powoli pustoszała, nie mógł przecież ot tak chodzić i rozpytywać. Nie tylko by się zdradził, ale pewnie patrzyliby na niego jak na głupka.

Zaklął pod nosem i wrócił do szatni. Zamknął szafkę Węgorza i przez moment zastanawiał się, co powinien teraz zrobić. Jeśli ktoś go obserwował, to mógł widzieć, że grzebie w cudzych rzeczach. Wyglądało i brzmiało fatalnie. Warszawski zmrużył oczy. Morderca? Ta myśl sprawiła, że poczuł dreszcz podniecenia. Jeśli to był on, na pewno nie planował zwracać na siebie uwagi i sprawa nie wypłynie.

Z tą myślą opuścił szatnię, a następnie komendę. Wsiadł do samochodu akurat w momencie, gdy zadzwonił jego smartfon. Odebrał.

– Cześć, Łukasz. Tu Julia.

– Cześć. Mam zapisany twój numer. Co tam?

– Podsyłam ci fotkę jednego z wychowanków hieronimek. To zdjęcie sprzed dwudziestu kilku lat, ale i tak chciałabym, żebyś mu się przyjrzał.

– Nie ma problemu. Coś konkretnego?

– Na razie nie. Po prostu rzuć okiem. Wiesz… jeśli chcemy iść tym tropem, to… no nie wiem, może kiedyś ci się przewinął. Wysyłam.

– Okej, dam znać, jakby co. Na razie.

– Cześć.

Chwilę po przerwaniu rozmowy przyszła wiadomość. Warszawski otworzył plik. Ukazało mu się czarno-białe zdjęcie młodego chłopaka. Od razu przykuło jego uwagę. Nastolatek miał pociągłą twarz z mocno zarysowanymi kośćmi policzkowymi, wydatny nos i odstające uszy, których nie była w stanie przykryć nawet modna wówczas fryzura na Nicka Cartera z Backstreet Boys z przedziałkiem na środku. Miał mętny i smutny wzrok i wyglądał na kujona.

Warszawski oblizał dolną wargę i podrapał się po zarośniętym policzku. Odnosił wrażenie, że już gdzieś widział tego chłopaka. Może dawno temu, może tylko raz, ale te rysy nie były mu całkiem obce. Jeszcze przez chwilę przyglądał się fotce w nadziei, że pamięć pozwoli mu przyporządkować go do jakiejś konkretnej osoby, ale w końcu poddał się i odłożył telefon do schowka. Nie chciał robić Zawadzkiej nadziei. Zadzwoni, gdy będzie pewny. Uruchomił silnik i zaczął wycofywać.

Gdy odjeżdżał, nie miał pojęcia, że w jednym z okien stoi postać i uważnie mu się przypatruje. Obserwowała go do momentu, aż samochód zniknął za drzewami, po czym sięgnęła do kieszeni i wyjęła pęk kluczy. Chwilę później spokojnym krokiem ruszyła korytarzem w kierunku jego biura.
===LxciECQWZVRtWGFUYwk/BjIDZ1BiUmUHZlBkUTUDNwY2B2NSNlQ=

ROZDZIAŁ 21

Brudny obudził się na wersalce i spojrzał na zegarek. Dochodziła szósta rano. Rozejrzał się po salonie. Ostatni kryminalistyk wyszedł od niego krótko przed drugą i komisarz odłożył sprzątanie na następny dzień. Większość szafek wciąż pozostawała otwarta, a rozrzucone rzeczy walały się na meblach i podłodze.

Na razie nie wspominał o całej sytuacji nikomu prócz Julki. Musiał się z tym przespać, bo nie był pewny, co o tym wszystkim myśleć. Ktoś się z nim bawił, a tego bardzo nie lubił. Co gorsza, wysyłał niejasne sygnały, które tylko mnożyły kolejne pytania. Bo co miała znaczyć pozostawiona przez intruza na ścianie wiadomość „odpuść”, skoro kilka dni temu sam zaprosił go do swojej gry. Czy od tamtego czasu coś się zmieniło? Czy znalazł się aż tak blisko odkrycia prawdy, że morderca spanikował? I co miała znaczyć ta cholerna kukła w skórzanej masce? Miała go nastraszyć?

Jeśli sprawca go znał, to pewnie wiedział, że jakaś głupia lalka nie spowoduje, że podwinie ogon. Prędzej zmotywuje go do działania i sprawi, że zaangażuje się jeszcze bardziej. Cała ta sytuacja znaczyła również, że morderca jest mobilny i musiał popracować nad alibi, aby mieć czas na podróż do Warszawy i z powrotem. A może wciąż tu jest? Może ściągnął go tu z pełną premedytacją i chce przenieść arenę pojedynku do stolicy?

Te i inne pytania mnożyły się jak grzyby po deszczu. Potrzebował czasu, aby sobie to wszystko poukładać. Co prawda Beryl obiecał, że potraktuje sprawę priorytetowo i próbki uzyskane przez techników zostaną poddane badaniu w laboratorium najszybciej, jak to możliwe, ale po ostatniej rozmowie zaufanie komisarza do przełożonego było dość ograniczone. Brudny miał też nieodparte wrażenie, że komendant próbuje wziąć go pod włos. Kluczył wokół sprawy morderstw w Zielonej Górze, pokusił się o porównanie jej do sprawy dark klubów, w końcu, niby mimochodem, zapytał o postępy w śledztwie zgwałconej i uduszonej w toalecie Karoliny Pisz.

– A co, chcesz ją przekazać komuś innemu? – odburknął wyraźnie poirytowany Brudny.

– To zależy, jak długo masz zamiar siedzieć w tej przygranicznej mieścinie na końcu świata – odparł z właściwą dla rodowitych warszawiaków butą.

– Niedługo.

– Uczulam cię tylko, że sprawa jest pilna i cisną mnie z samej góry.

– Niby kto? Czabański? Czy może jaśnie nam panujący komendant główny?

– Powiedzmy, że ta sprawa jest delikatna i pewni ludzie pragną mieć pełną jasność co do winy i podejrzanego. Chcą poznać postępy w śledztwie…

Beryl uciął, jakby ugryzł się w język. Wtedy Brudnemu zapaliła się lampka. A jeśli morderstwa w Zielonej Górze miały jakiś związek ze sprawą śmierci Karoliny Pisz? Może znów nadepnął komuś na odcisk? Śledztwo w sprawie dark klubów nauczyło go, że w tym kraju są ludzie, którzy mają wystarczającą władzę, aby zamieść pod dywan każdą niewygodną sprawę. Dlatego słowa Beryla brzmiały co najmniej niepokojąco. Włamanie do jego mieszkania i wymalowana czerwoną farbą zawoalowana groźba na ścianie też nabierały szerszego kontekstu.

Brudny wstał z łóżka i poszedł do kuchni. Wstawił wodę na kawę, a następnie wziął prysznic i z papierosem oraz parującym kubkiem w dłoni poszedł się załatwić. Później raz jeszcze dokładnie przejrzał każdy zakamarek mieszkania, a następnie zadzwonił kolejno do Czarneckiego i Winnickiej. Oboje byli zaskoczeni, ale to prokurator dała się złapać.

– Co napisali? – zapytała.

– „Odpuść”. I dlaczego sugerujesz, że oni?

Pomyślał, że przestanie się z nią patyczkować. Nie ufał jej i miał ku temu powody.

– Nic nie sugeruję. Tak jakoś…

– Jak wrócę, będziemy musieli porozmawiać – przerwał jej.

– Ten zwrot nigdy nie zwiastuje nic dobrego…

– Bo nie zwiastuje.

– Co mam przez to rozumieć? – Jej ton zmienił się na bardziej szorstki.

– Muszę kończyć. Mam robotę.

– Igor…

– Dowiesz się, jak wrócę.

– Kiedy przyjedziesz?

– Jak załatwię sprawy w stolicy. Na razie.

– No… cześć.

Potem zatelefonował do Oksany. Noc spędziła u koleżanki, choć niechętnie. Nie dlatego, że mogła się czegoś obawiać, bo dostała ochronę, ale wiedział, że z pewnością będzie chciała wykorzystać sytuację, aby znów się do niego zbliżyć. Nie miał teraz głowy do takich rzeczy. Zadra wciąż była świeża, a ponieważ nawet nie zdążył przemyśleć sprawy sesji zdjęciowej, nie mogło być mowy o jakichkolwiek rozmowach. Zapytał więc, czy wszystko u niej w porządku, a następnie poinformował, że przez najbliższe dni ma nie wychodzić z domu i słuchać poleceń ochraniających ją policjantów. Potem rozłączył się, nie dając jej szansy na kolejne zmyślne zabiegi mające na celu zmiękczenie go.

Zjedzenie śniadania i sprzątanie zajęło mu kolejne dwie godziny. Uznał, że większość rzeczy i tak powinien wyrzucić, bo nie wyobrażał sobie, że włoży cokolwiek, co przeszło przez ręce mordercy, zresztą dziewięćdziesiąt procent ciuchów to były tanie, sprane szmaty, które i tak leżały nieużywane. Pomyślał, żeby zadzwonić po ślusarza, ale uznał, że skoro intruz poradził sobie z poprzednim zamkiem (który jako jedna z niewielu rzeczy w jego mieszkaniu był nowy), to zapewne w razie potrzeby nie będzie miał problemu z kolejnym. To mogło poczekać, w przeciwieństwie do planów, które nie cierpiały zwłoki.

* * *

Najpierw Brudny pojechał do komisariatu. Po sugestii Julki przejrzał swój komputer, a następnie podszedł do jej stanowiska i zalogował się na jej konto. Szybko okazało się, że w obu ktoś grzebał. Partnerka prowadziła go jak po sznurku i choć okazało się, że żaden z plików tajemniczo nie wyparował, to logowania były ewidentne.

– Chcesz o tym poinformować Beryla? – zapytała.

– Nie.

– Naprawdę sądzisz, że to na jego polecenie?

– To prawie pewne. Ma zbyt duże ciśnienie na sprawę tej Pisz. A jeśli głównym podejrzanym jest syn ministra, to możemy mieć na głowie nie tylko Beryla, ale nawet służby.

– W chmurze się nie dokopią.

– W jakiej znowu chmurze?

– Ja pierniczę, Igor. Mamy dwudziesty pierwszy wiek, a ty gadasz, jakbyś dopiero co wyszedł z Peweksu. Chmura to… – podkomisarz przez chwilę szukała odpowiednich słów – …zresztą nieważne. Dane są bezpieczne. Lepiej nie gadajmy o tym przez telefon. Opowiem ci, jak wrócisz.

– Dobra.

– Jakie masz plany?

– Odwiedzę kilku dobrych znajomych.

– Tych, o których myślę?

– Tak.

– Uważaj na siebie.

W głosie Julki dało się wyczuć szczerą troskę.

– Pewnie. Aha, Julka. Dziś mają pojawić się wyniki DNA tych włosów, które znaleźli w szwalni. Przyciśnij Ankę i daj mi znać.

– Jasne.

– To na razie.

– Cześć.

Brudny przemilczał sprawę w rozmowie z komendantem. Omówili jedynie kilka kwestii związanych z włamaniem, komisarz uzgodnił też, że zabierze czarną maskę, którą intruz wcisnął na kukłę. Beryl raz jeszcze obiecał, że będzie pilotował sprawę osobiście i prędzej czy później „dopadną skurwiela”. Tym razem nie podjął tematu śledztwa w sprawie śmierci Karoliny Pisz, choć Brudny odniósł wrażenie, że tylko szuka okazji, aby o niej napomknąć. Nie dał mu szansy i po stosunkowo krótkiej rozmowie opuścił budynek posterunku. Za pierwszy cel obrał sobie znany w mieście klub Ostroga.

Ostroga nie była miejscem przeznaczonym do spędzania czasu w miłym towarzystwie, przynajmniej z punktu widzenia przeciętnego mieszkańca stolicy. W Ostrodze panowały nieco odmienne warunki, nie można było tam wejść bez uprzedniego zapowiedzenia swojej wizyty. Brudny akurat tym się nie przejmował, bo nie widział się w roli klienta, których pomimo stosunkowo dużej tolerancji (choć w zasadzie miał to wszystko w głębokim poważaniu) nie mógł do końca zrozumieć. Klient tegoż przybytku mógł liczyć, że zostanie związany, poniżony, zgwałcony i sprowadzony do roli zwierzęcia, a nawet kibla. I o ile ta część oferowanych usług nie budziła jego niepokoju, o tyle klub był otwarty również dla mężczyzn mających potrzeby zogniskowane na przeciwległym biegunie. Tu pojawiały się wątpliwości, bo męska dominacja zdawała się o tyle niebezpieczna, że dużo częściej wymykała się spod kontroli. I nawet jeśli Ostroga była zarejestrowanym i legalnie działającym klubem BDSM, krążyły pogłoski, że niektórzy klienci (jak wspomniany syn ministra) zbyt mocno angażowali się w swoje praktyki. Oczywiście były to tylko plotki, bo pierwszą zasadą klubu była dyskrecja, a poza tym nikt nigdy nikogo nie oskarżył, ale prostytutki mające za sobą epizod w Ostrodze nie zawsze wspominały swoją „służbę” najlepiej.

Brudny stanął przed bramą, za którą pośród drzew kryła się imponująca willa. Znajdowała się poza miastem, otoczona wysokim murem i ukryta pod lasem na końcu jednej z zabitych dechami wsi. Musiała mieć ponad tysiąc metrów kwadratowych, a jej nowoczesny design zdradzał, że jest nie tylko nowa, ale i bogato wyposażona. Tak rzeczywiście było, choć willa miała swoje tajemnice, a jedną z nich był wystrój niektórych pokoi oraz spora część ich „wyposażenia”, niewiele się różniących od miejsc pracy średniowiecznych katów. Budynek okalały rozłożyste buki i kasztany, a do wejścia prowadził elegancki podjazd.

Tak jak się spodziewał, brama nie drgnęła, wobec czego wysiadł z samochodu i wcisnął guzik domofonu. W oczekiwaniu na odpowiedź zerknął na wyświetlacz, na którym dostrzegł swoją zmęczoną i zarośniętą twarz. Pomyślał, że większość bywalców klubu to ludzie pozujący na eleganckich i wypacykowanych bogaczy i gdyby już wcześniej nie miał przyjemności poznać właścicielki, to obserwujący go odźwierny nawet by nie odebrał. Albo od razu pogonił psami.

– Dzień dobry. Czym możemy służyć? – odezwał się miły kobiecy głos.

– Proszę poinformować Elizę, że przyszedł Igor Brudny. Komisarz Igor Brudny.

– Czy był pan umówiony, komisarzu Brudny?

– Nie mam zamiaru ci się tłumaczyć, dziewczyno. Wołaj Elizę.

– Pani Eliza jest teraz zajęta. Czy mogę jeszcze jakoś panu pomóc?

– Poczekam w środku.

– Nie jest to możliwe. Pani nie zaprasza osób, które wcześniej nie uzyskały jej łaski.

– Łaski? – Brudny aż poczerwieniał. – Otwieraj bramę, gówniaro! – warknął.

– Przykro mi. Proszę odejść na bezpieczną odległość. W przeciwnym wypadku będziemy musieli wezwać policję.

Nie pierwszy raz próbował nawiązać kontakt z szefową Ostrogi. Kilka lat temu musiał przechodzić przez to samo. Wtedy użył całej gamy środków perswazji, które w ostatecznym rozrachunku i tak nic nie dały. Dopiero po tygodniowej walce drzwi pozwolił mu otworzyć nakaz sądowy. Lepiej poszło mu kilka tygodni temu, gdy odwiedził właścicielkę i podpytał o Jarosława Czabańskiego, syna ministra.

Najwyraźniej trafił na świeżą dziewczynę, postanowił więc bardziej nie zaogniać sytuacji. Kolejny bluzg mógł sprawić, że będzie tu sterczał do momentu, gdy właścicielka zdecyduje się opuścić firmę, jakkolwiek by to brzmiało.

– Powiem to tylko raz i lepiej mnie posłuchaj, młoda damo – zaczął spokojnie. – Jeśli mi nie otworzysz, postaram się o nakaz sądowy i wobec śledztwa, które jest prowadzone, możesz być pewna, że takowy zostanie wydany. A gdy tak się stanie, nie będę już miły i zanim po naszej wizycie doprowadzicie klub do porządku, miną tygodnie. Pomijam kwestię utraconych klientów, którzy nie lubią rozgłosu, ale także renomy w tym waszym porąbanym światku. Ostroga na tym dużo straci, co oznacza, że twoja pani – Brudny wyraźnie zaakcentował ostatnie słowo – nie będzie zadowolona, w związku z czym możesz być pewna, że wylądujesz na bruku.

Co akurat byłoby dla ciebie najlepszym wyjściem, dodał w myślach.

Przez dłuższą chwilę słyszał jedynie trzaski. W końcu usłyszał brzęczenie i otworzył furtkę. Minutę później już stał przy niewielkiej ladzie, za którą siedziała jego rozmówczyni. Na oko miała nie więcej niż dwadzieścia lat, bardzo delikatną i naturalną urodę i pasowała do tego miejsca jak pięść do nosa.

Zaoferowała mu kawę i poprowadziła go do pokoju, który dobrze znał. Wyglądał na świeżo po remoncie, choć nie zmienił się zbyt mocno. Nowoczesne meble, płaski telewizor na ścianie, duży narożnik i dwa fotele obite czarną skórą, kilka efektownych kwiatów. Gdyby nie jeden obraz, którego tu wcześniej nie było, nie różniłby się od eleganckiego gabinetu dyrektora jednej z renomowanych firm płacących miliony za przestrzeń w szklanych biurowcach stolicy. Brudny spojrzał na słynne dzieło Edvarda Muncha. Krzyk zawsze budził w nim nieprzyjemne skojarzenia. Cień. Mrok. Sierociniec. Stara chlewnia. Zamknął oczy i wstrzymał oddech. Poczuł ssanie w żołądku.

– Dzień dobry, komisarzu Brudny.

Nawet nie wiedział, kiedy się zakradła. Wydawało mu się, że czekał zaledwie kilka chwil, gdy zorientował się, że filiżanka z kawą jest już prawie pusta.

Wstał i podał kobiecie dłoń. W pierwszej chwili jej nie poznał, bo przy ostatnim spotkaniu miała znacznie krótsze włosy i prezentowała się mniej efektownie. Najwyraźniej dziewczyna, z którą rozmawiał przy bramie, kłamała, bo tym razem właścicielka wyglądała schludnie i elegancko, co było oczywistym dowodem, że przed chwilą nie mogła prowadzić żadnej sesji. Miała na sobie luźną czarną suknię do kostek, z obcisłą, odznaczającą się szykownym wzorem, częściowo prześwitującą górą. Pod starannie utkanym materiałem prześwitywał stanik, kryjący ogromny, niewątpliwie napchany silikonem biust. Eliza z pewnością założyła też perukę, bo długie, kruczoczarne włosy kusiły nienaturalnym blaskiem.

– Proszę wybaczyć tej młódce – rzekła. – Są coraz mniej przystosowane, ale właśnie dlatego staram się nad nimi pracować.

Zabrzmiało dwuznacznie i Brudny nie do końca rozumiał, co Eliza miała na myśli. Wiedział jednak jedno. Przy tej kobiecie pewne konwenanse schodziły na dalszy plan, a ona sama większość mężczyzn potrafiłaby wprowadzić w niemałe zakłopotanie. Przekonał się o tym już przy pierwszym spotkaniu, bo wbrew pozorom okazało się, że to kobieta wybitnie inteligentna, przenikliwa i mająca rzadki dar, który sprawiał, że nawet jemu trudno było zachować z nią naturalny kontakt wzrokowy. Postanowił nie dać jej szans na rozstawienie swoich pionków.

– Nie mam do niej pretensji – odparł. – A teraz do rzeczy. Czy to pani człowiek?

– Hola, hola, komisarzu. Jest pan moim gościem, choć przyznam, że nieproszonym. Nie oznacza to jednak, że…

– Nie mam czasu na te bzdury. – Brudny wyciągnął zza paska kawałek folii i wyeksponował zawartość. – Tę maskę ktoś wczoraj nałożył na kukłę i zostawił mi w domu jako ostrzeżenie. Chcę wiedzieć, kim on jest i dlaczego to zrobił.

Eliza nie odpowiedziała od razu. Wyciągnęła z torebki zapalniczkę i zapaliła papierosa. Gdy ponownie na niego spojrzała, dostrzegł w jej oczach niezdrowy błysk.

Wiedziała. Pozostało pytanie, jak tę wiedzę z niej wyciągnąć.
===LxciECQWZVRtWGFUYwk/BjIDZ1BiUmUHZlBkUTUDNwY2B2NSNlQ=

ROZDZIAŁ 22

W laboratorium było przyjemnie chłodno. Anna Borucka siedziała przy jednym ze stanowisk i popijała sok z pomarańczy. Zdążyła rozdzielić pracę i z niecierpliwością czekała na komputerową analizę DNA włosa.

Miała mieszane uczucia. Na dzisiejsze spotkanie grupy dochodzeniowo-śledczej nie przyniosła dobrych wieści. Ślady daktyloskopijne nie wykazały nic nowego, a jedynie wykluczyły z podejrzeń osoby, które je zostawiły. Odcisk buta to była pieśń przyszłości i dalsze działania (bardzo czasochłonne i tak naprawdę niedające żadnej gwarancji sukcesu) w zasadzie pozostawały w gestii śledczych, podobnie jeśli chodzi o mikroślady i mechanoskopię. Tak naprawdę wszystko, co do tej pory udało się ustalić, nie przybliżało do schwytania sprawcy nawet o włos.

Włos, pomyślała. Może on w końcu posunie sprawę do przodu. Nie robiła sobie wielkich nadziei, ale doświadczenie podpowiadało jej, że coś z nim, a właściwie z nimi, jest nie tak. Były dziwne i nie pasowały do reszty zebranych próbek, co więcej, ich niezwykle głęboka barwa nijak korespondowała z kolorem włosów pracujących szwaczek. Wśród nich były blondynki, rude, brunetki, ale żadna nie miała włosów o tak głębokiej i lśniącej czerni. Problem leżał gdzie indziej. Włosy miały około pół metra długości i z dużą dozą prawdopodobieństwa należały do kobiety, a Borucka nie była sobie w stanie wyobrazić, aby właśnie kobieta mogła posunąć się do tak odrażających czynów. Postać na nagraniu co prawda nosiła maskę, ale wszystkie poszlaki wskazywały, że mordercą jest mężczyzna. Czy wobec tego mogła ze swoim odkryciem wiązać jakiekolwiek nadzieje? Wątpiła w to, ale tym razem nie zamierzała popełnić choćby najmniejszego błędu. Zaniechania (choć nikt w zespole jej za to nie winił) przy śledztwie w sprawie kanibala były w jej mniemaniu ewidentne i nic ich nie tłumaczyło. Drugi raz nie mogła nawalić i nawet jeśliby się okazało, że to włos Cyganki, która zostawiła go w szwalni dekadę temu, miała zamiar dopilnować, aby to nie była tylko hipoteza, a twardy, niepodważalny dowód. W planach miała dodatkowe badania cytogenetyczne, a jeśli będzie trzeba, nocami pogrzebie przy chromosomach.

Komputer wciąż myślał. Drażnił ją program, na którym była zmuszona pracować, bo czasem podobne analizy trwały długo, a programista nie wpadł na to, aby stworzyć pasek określający czas wykonania danego działania. W ogóle drażniło ją ostatnio wiele rzeczy, a najbardziej to, że naraża córkę, która nawet nie chciała słyszeć o jakiejkolwiek ochronie.

– Nikt nie będzie za mną łaził. A już na pewno nie jakichś dwóch przygłupich krawężników – rzuciła matce w nerwach.

– To dla twojego bezpieczeństwa, Jagoda.

– W dupie to mam. Może jeszcze będą zaglądać mi do łóżka?

Borucka pół roku temu w dość przykrych okolicznościach dowiedziała się, że szesnastoletnia córka od jakiegoś czasu współżyje z chłopakiem. Jagoda poinformowała ją o tym podczas jednej z kolejnych kłótni, które dotyczyły głównie zbyt dużego zaangażowania w pracę. Miała wtedy momenty zwątpienia, zwłaszcza że sprawa kanibala doprowadziła ją na skraj wytrzymałości. Po niej sytuacja trochę się unormowała, ale buntownicza szesnastolatka wciąż dawała jej w kość.

– Nikt nie będzie ci zaglądał do łóżka. Po prostu chcę, żebyś na siebie uważała. To zawodowcy. Nawet nie będziesz wiedziała, że mają cię na oku – tłumaczyła.

– Wiesz, co powiedzą moi znajomi? Będą gadać, że prowadzam się z psami. Masz pojęcie, co to oznacza?

– Nie przesadzasz, Jagoda?

– Nie, i naprawdę mam dość tej twojej pojebanej roboty. Wychodzę.

Na to wspomnienie znów zrobiło jej się ciężko na sercu. Od dłuższego czasu nie wiedziała, jak dotrzeć do córki. Pozwalała jej zrobić tatuaże, przekłuć nos, brew i język. Zaakceptowała, że uprawia seks, i tłumaczyła to sobie tym, że przynajmniej robi to z jednym chłopakiem, który co prawda nie był z jej bajki i z pewnością popalał trawkę, ale przynajmniej zawsze mówił jej „dzień dobry” i zdawał się w Jagodzie szczerze zakochany.

Westchnęła na myśl o ostatniej rozmowie. Na ekranie komputera kółeczko wciąż się kręciło, a ze środka maszyny wydobywały się dźwięki sugerujące, że procesor wciąż ciężko myśli. Gdy już chciała wyjść do toalety, proces znienacka się zakończył. Założyła okulary i przyjrzała się wynikom. Zmarszczyła brwi. Nie przypominała sobie, aby kiedykolwiek – może poza czasem studiów – takie widziała.

Wklepała analizę porównawczą. Komputer znów zaczął myśleć, ale na szczęście tym razem uporał się z zadaniem w kilkadziesiąt sekund. Sekwencja DNA włosa znalezionego w szwalni nie pozostawiała żadnych wątpliwości.

Borucka natychmiast chwyciła za telefon. Zastanawiała się, który numer powinna wybrać pierwszy. Wahała się tylko chwilę.

* * *

Brudny przeprosił rozmówczynię i odebrał.

– Tak. Mhm. Do kogo? Mhm. Przypomnij, jak wyglądał? Mhm. Jesteś tego pewna? Okej, dzięki. Będziemy w kontakcie. Cześć.

Schował smartfon z powrotem do kieszeni dżinsów i wrócił do rozmowy.

– Wracając do tych Rosjan… – nawiązał do przerwanej dyskusji. – Jak mógłbym się z nimi skontaktować?

– Pan wybaczy, komisarzu, ale w tej kwestii nie pomogę. To bardzo niebezpieczni ludzie. Nie mam zamiaru się narażać.

– Skąd to przekonanie?

– Komisarzu Brudny… – Eliza odrzuciła pukiel czarnych włosów za ramię. – Prowadził pan sprawę tamtej dziewczyny, więc pan doskonale wie. Czy ktoś odpowiedział za tamto… morderstwo?

Ostatnie słowo dziwnie trudno przeszło jej przez gardło. Owszem, śledztwo sprzed ośmiu lat wykazało, że sprawca najprawdopodobniej nie pozbawił życia ofiary z premedytacją, ale efekt był dokładnie taki sam. Wskutek podduszania kobieta zmarła.

– Wtedy jeszcze nie działali w kraju.

– Owszem, ale jak pan myśli, komisarzu? Kto pozwolił im przejąć biznes? Komu zależało, aby trwał?

– Ostroga nie spełnia oczekiwań klientów?

– Większości owszem. Ale jak ze wszystkim… Zawsze znajdą się tacy, którym jest mało.

Brudny przez chwilę myślał nad tym, co powiedziała właścicielka klubu. Miała rację. Zawsze znaleźli się tacy, którzy chcieli więcej, mocniej, ostrzej. Im nie wystarczało udawanie. Co gorsza, zaliczali się do nich głównie ci, którzy mieli już wszystko, w związku z czym potrzebowali jeszcze silniejszych bodźców. Bogaci, sławni i szanowani miewali także drugie, mroczne oblicze. Nie mógł generalizować, ale po tym jak kilka lat temu prześledził listę klientów dark klubów, zdecydowanie rzadziej włączał telewizor. Znalazło się na niej co najmniej kilka osób, w tym kobiety, które szerszej opinii znane były z zupełnie innej strony. Nie mógł patrzeć, jak brylowali w mediach i szczerzyli się do tłumów. Wiedział, że w głębi duszy są złymi ludźmi. Podniecało ich znęcanie się nad słabszymi, poniżanie ich. Nie liczyli się z tym, co czują ich ofiary. Liczyło się tylko to, że mieli pieniądze i władzę, aby spełniać swoje chore, często ekstremalnie zboczone zachcianki. Pamiętał, że krótko po rozpracowaniu sieci dark klubów sprawę (a co za tym idzie dowody) przejęło Centralne Biuro Śledcze i do tej pory temat nie powrócił, bo utknął w meandrach kartotek służb, do których dostęp ma kilka, może kilkanaście osób. Czasem myślał, że to właśnie z tej przyczyny oba zwalczające się obecnie obozy polityczne były tak zabetonowane. Jedni trzymali haki na drugich i odwrotnie.

– Prokurator Kotelski też był waszym klientem, prawda?

– Owszem, ale raczej mało aktywnym. Nasz cennik jest dostosowany także do takich osób, ale ten klient nie potrafił tego zrozumieć. Wykluczyłam go z klubu.

– Komu mogło zależeć na jego śmierci?

– Wiem tylko, że kiedyś podpytywał o dark kluby. Już po tym, jak przejęli je Rosjanie.

– Mógł z nimi nawiązać kontakt?

– Nie wiem. Niewykluczone. Jeśli był równie arogancki i butny to… – Eliza pochyliła się nad ławą i zgasiła papierosa w popielniczce. – Oni nie mają żadnych hamulców. Robią nam bardzo zły piar.

– Na pewno pani zna kogoś, kto mógłby mnie z nimi skontaktować.

Kobieta upiła łyk czerwonego wina i wbiła spojrzenie w komisarza.

– Naprawdę chce pan igrać z ogniem, komisarzu?

– Potrzebuję namiaru. To wszystko.

– A jeśli jakimś cudem udałoby mi się taki namiar dostać, to co ja bym z tego miała?

– Będzie mogła pani dalej w spokoju prowadzić swój biznes.

– I nie wjedzie mi tu pan znów z nakazem?

– Jeśli będzie pani współpracować. Wie pani, jak to działa. Coś za coś.

Brudny doskonale zdawał sobie sprawę, że kolejny nalot na prężnie działający salon BDSM mógłby poważnie nadszarpnąć jego reputację. Osiem lat temu rozwijający się klub omal nie zbankrutował, gdy po wejściu policji obroty spadły o ponad dziewięćdziesiąt procent. Bo nawet jeśli Eliza niosła na sztandarach hasła o absolutnej dyskrecji, musiała mieć jakąś bazę danych odwiedzających. Jej zaszyfrowanie (czym chwaliła się potencjalnym klientom) było ordynarnym kłamstwem, bo policyjni komputerowcy z pewnością prędzej czy później by sobie z takim szyfrem poradzili. Ci mniej ogarnięci mogli w to uwierzyć, ci bardziej majętni już nie.

– Jeśli chce pan narażać życie, to pana sprawa. Spróbuję pomóc. Proszę czekać na wiadomość ode mnie. Jeśli to wszystko, to proszę wybaczyć, ale zaraz mam kolejne spotkanie.

Brudny wstał. Nie spuszczał wzroku ze swojej rozmówczyni. Wydawała się pewna siebie, choć miał wrażenie, że poszło mu zbyt łatwo, zwłaszcza biorąc pod uwagę to, czego przed chwilą się dowiedział.

– Jeszcze jedno pytanie – zagadnął.

– Tak?

– To prawdziwe włosy, bo przy naszej ostatniej rozmowie miała pani dużo krótsze?

– Pan pyta damę o takie rzeczy?

Brudny pomyślał, że chyba coś jej się z tą damą pomyliło.

– Z ciekawości.

– Nigdy żaden policjant nie pyta „z ciekawości” – odparła z przekąsem. – Ale jeśli tak to pana interesuje, to owszem, to prawdziwe włosy, choć oczywiście nie moje. Noszę perukę.

– Pewnie ma ich pani całkiem sporo.

– Niech to już pozostanie moją słodką tajemnicą, choć ta jest jedną z droższych. Według producenta włosy należą do kobiety z Wietnamu.

– Czego to nie wymyślą… – Brudny pokręcił głową w udawanym zdumieniu. – Czekam na sygnał. Przypominam, że czas gra tu istotną rolę.

– Będę o tym pamiętać, komisarzu. Do widzenia.

– Do widzenia.

– Komisarzu…

Brudny przystanął. W tym tonie zabrzmiało coś nienaturalnego. Mogła się połapać.

– Mała rada. – Eliza wychyliła do końca lampkę wina. – Proszę pogrzebać we własnym ogródku. Jak to mówią, czasem najciemniej pod latarnią… Czy jakoś tak… Do widzenia.

Zatrzymał się dopiero kilka kilometrów za bramą. Wysiadł z samochodu i wyciągnął papierosa. Przez dłuższą chwilę palił w milczeniu, próbując sobie to jakoś poukładać. Gdy zgasił niedopałek i wsiadł z powrotem za kółko, wciąż nie miał żadnego sensownego wytłumaczenia. To wszystko po prostu zupełnie nie trzymało się kupy.
===LxciECQWZVRtWGFUYwk/BjIDZ1BiUmUHZlBkUTUDNwY2B2NSNlQ=

ROZDZIAŁ 23

Elżbieta Pałka od kilku godzin próbowała znaleźć wspólny mianownik. Żałowała, że na pierwszym spotkaniu grupy dochodzeniowo-śledczej nakreśliła tak obszerny profil podejrzanego, bo z każdym kolejnym dniem miała wrażenie, że jej teoria rozłazi się w szwach. Owszem, opierała się na solidnych przesłankach, ale kolejne dowody zaczynały przeczyć pierwotnej wersji, zwłaszcza ostatnia informacja z laboratorium. Borucka rozesłała wyniki próbki włosa już kilka godzin temu i jeśli miałyby się potwierdzić, a dowód rzeczywiście pozostawił sprawca, sytuacja mocno się komplikowała.

Po pierwsze skład chemiczny znacznie różnił się od przeciętnego ludzkiego włosa. Wyglądał, jakby został specjalnie zakonserwowany, ale nie to budziło jej największe zdziwienie. Jego sekwencja DNA wykazywała, że pochodzi od kobiety z Azji Południowo-Wschodniej. Zimny zareagował błyskawicznie i godzinę po otrzymaniu informacji był już w domu Wiesława Ryżego, właściciela szwalni. Producent utrzymywał, że nigdy nie zatrudnił kobiety pochodzącej z tych rejonów, choć kiedyś się nad tym zastanawiał. Skąd zatem włosy Azjatki w kotłowni jego zakładu? Wszystko wskazywało na to, że nie znalazły się tam przypadkiem, a hipoteza, że zostawił je morderca, mogła się bronić, wszak lubujący się w młodych Azjatkach Kotelski mógł je ze sobą przywlec. Według zdobytych informacji ostatni jego wypad na sekswakacje miał jednak miejsce w marcu i prawdopodobieństwo, że włosy młodych kochanek zachowały się gdzieś w jego ubraniu tak długi czas, było minimalne.

Prokurator Winnicka zasugerowała inną, stosunkową łatwą do sprawdzenia hipotezę. Według niej zamordowanie prokuratora mogło być zemstą za zgwałcenie jednej z mieszkanek miasta. Gdyby nie reszta dowodów, miałoby to jakieś podstawy. Na jej polecenie Zimny sprawdził więc wszystkie zgłoszenia gwałtów z ostatnich trzech miesięcy, ale nie znalazł żadnego złożonego przez kobietę pochodzącą z tamtej części świata. Winnicka nie poddała się jednak (dla Pałki to już była nadgorliwość) i nakazała sporządzić wykaz wszystkich mieszkańców miasta o dalekowschodnich rysach. Podobno pierwsze patrole już składały im wizyty.

Koncepcja Winnickiej wydała się Pałce co najwyżej naiwna, ale podsunęła pewną myśl, którą wcześniej odrzucała. Opierała się ona na tym, że mordercą rzeczywiście mogła być kobieta. To tłumaczyłoby kilka dotąd niejasnych poszlak, głównie sposób zwabienia stutrzydziestokilogramowego prokuratora do obskurnej kotłowni jednej z miejskich szwalni. Nieznana była treść ostatniej rozmowy Kotelskiego, ale według wszelkich danych odbył ją właśnie z mordercą. Taką hipotezę wzmacniały informacje, do których dogrzebali się policyjni informatycy; potwierdzili, że nieco wcześniej ofiara na jednej ze stron internetowych przeglądała profile prostytutek. Ostatni należał do tajemniczej „Niewolnicy do rżnięcia”, który później został wykasowany. Oczywiście w internecie nic nie ginie i udało się odtworzyć profil razem ze zdjęciami. Można było w ciemno zakładać, że nie są prawdziwe, a robią jedynie za wabik na klienta, ale w żaden sposób nie można było ich lekceważyć. Wachlarz usług prostytutki był natomiast niemal nieograniczony, co – znając upodobania ofiary – mogło zadziałać na Kotelskiego bardzo silnie. Namierzenie IP komputera, z którego fotki zostały wgrane, niestety okazało się niemożliwe, gdyż przy okazji starych logowań pojawiło się kilkadziesiąt lokalizacji, począwszy od Rosji, a skończywszy na Burkina Faso.

Inne kwestie również nie eliminowały kobiety jako takiej z grona podejrzanych. Nagrania nie pozwalały jednoznacznie określić płci oprawcy (maska mogła być próbą odwrócenia uwagi), choć częściowo widoczne usta bardziej przypominały kobiece (to było jej subiektywne zdanie). Podobnie rozmiar buta, który jak na mężczyznę był raczej mały, choć uczciwie należało przyznać, że jak na kobietę – stosunkowo duży. W końcu samo działanie, które według wszelkich wzorców umiejscawiało sprawcę w gronie zorganizowanych, absolutnych perfekcjonistów. Takie działanie natomiast często cechowało kobiety, które były uważane za trudniejsze do schwytania, ponieważ dokładniej planowały kolejne zbrodnie. Ekstremalny sadyzm sprawcy również nie wykluczał przedstawicielek płci pięknej z grona podejrzanych. Wystarczyło wspomnieć takie seryjne morderczynie jak Myra Hindley czy Rosemary West, które swoje ofiary przed śmiercią torturowały, okaleczały, gwałciły, a następnie ćwiartowały zwłoki, co gorsza, nie odpuszczały nawet dzieciom. W końcu ostatnia rzecz, która nie dawała jej spokoju, zwłaszcza biorąc pod uwagę dwa wspomniane nazwiska. Obie kobiety (jak i wiele innych w historii kryminologii) mordowały wspólnie ze swoimi partnerami. Czy zatem w Zielonej Górze mogła działać para psychopatów na wzór „Morderców z wrzosowisk” lub „Zabójców z Cromwell Street 25”?

Nie mogła tego wykluczyć. Tym bardziej że taka sytuacja idealnie wpisywałaby się w założenie, że mordercą/mordercami jest ktoś z sierocińca hieronimek. Wspólne wychowywanie się w takim miejscu mogło mieć wybitnie destrukcyjny wpływ na psychikę takiej pary. Ta hipoteza coraz bardziej do niej przemawiała i pomyślała, że jutro pomówi na ten temat z Brudnym.

Co więcej, podskórnie czuła, że morderca jest bardzo przebiegły, a każdy jego ruch dokładnie wyreżyserowany. Wbrew powszechnej opinii ludzie wychowani w tego typu ośrodkach wcale nie musieli być skazani na życiową klęskę. Najlepszym tego przykładem był Brudny, który przetrwał piekło, ale dzięki temu zdołał wytworzyć odpowiednie mechanizmy obronne. Przez kolejne kopniaki stał się twardszy i nieugięty. Nie potrzebował pomocy matki, ojca czy dziadków, aby wejść w dorosłe życie. Od początku mógł liczyć wyłącznie na siebie, regularnie używać wrodzonej inteligencji, uczyć się zaradności, korzystać ze sprytu. Zresztą podobnie sprawa miała się z Lisem, który co prawda skończył marnie, ale przez blisko piętnaście lat pracował jako prokurator, mało tego, odnosił w zawodzie spore sukcesy. Tacy ludzie bywali niezwykle niebezpieczni, zwłaszcza że większość obywateli zwykle ich nie doceniała. Gdy patrzyła na sprawcę przez ten pryzmat, widziała w nim mroczne odbicie Brudnego. Przerażało ją to, bo jeśli morderca był równie inteligentny, nikt nie mógł czuć się bezpiecznie. Zwłaszcza ona.

„Pałka, zapałka, dwa kije,

Kto się nie schowa, ten zginie”.

Ta krótka rymowanka nie pozwalała jej się na niczym skupić. Gdy już myślała, że jest na tropie, gdy czuła, że powoli wchodzi w umysł psychopaty, echo tych słów powracało. Odbijało się złowieszczym echem i kompletnie wybijało ją z rytmu.

Czy morderca rzeczywiście zaprosił ją do gry? Czy przygotował dla niej jakąś rolę? Zwykle nie nosiła ze sobą broni, ale od przyjazdu do Zielonej Góry nie rozstawała się ze swoim glockiem ani na chwilę. Była najlepszym psychologiem policyjnym w kraju i nie mogła ukrywać przed samą sobą, że po prostu się boi. Reżyser – jak zaczęła nazywać mordercę – ją przerażał, bo widziała w nim równorzędnego przeciwnika. Tak, była tego niemal pewna. On rzucił jej wyzwanie. Rzucił je im wszystkim. I musiał być kurewsko dobry.

Pomyślała, że musi wyjść poza schemat. Przestać myśleć szablonowo. Coś tego człowieka motywowało, ale najwyraźniej grę, którą z nimi prowadził, potrafił kontrolować. To była niezwykle rzadka cecha. Wśród seryjnych morderców w zasadzie niespotykana. Może więc te dziwne włosy to jakaś wskazówka? Wyzwanie dla jej inteligencji? Może zostawił je tam z pełną premedytacją? A odcisk buta w plamie oleju? Może i to zaplanował?

Głowa zaczynała jej pękać i postanowiła, że zejdzie na chwilę do hotelowego lobby. Miała ochotę na drinka. Zjechała windą na dół i zamówiła orzeźwiające Mojito. Usiadła przy barze. Po kilku minutach na hookerze obok zajął miejsce postawny mężczyzna w eleganckim garniturze i drogich okularach. Zamówił podwójną szkocką z lodem i kilkakrotnie poprawił przylizane włosy. Na oko miał jakieś sześćdziesiąt lat, spory brzuch i nieapetyczne podgardle, które dygotało przy każdym, nawet najdelikatniejszym ruchu głowy. Gdy unosił szklankę do ust, jego dłoń drżała, a w barowym świetle błyszczał wart fortunę zegarek Breitlinga. W pewnym momencie obrócił się do niej i posłał jej zalotny uśmiech, drugą ręką znów poprawiając fryzurę. Wtedy niesforny tupet przesunął się o centymetr.

Pałka zacisnęła usta w linię, a mężczyzna natychmiast poprawił go i zmieszany zawołał barmana. Gdy zamawiał drugą szkocką, profilerka poczuła nagły przypływ adrenaliny. Chwilę później rzuciła na ladę pięćdziesiąt złotych i szybkim krokiem ruszyła do windy.

Miała całą noc, aby rozpracować mordercę od A do Z.
===LxciECQWZVRtWGFUYwk/BjIDZ1BiUmUHZlBkUTUDNwY2B2NSNlQ=

ROZDZIAŁ 24

Brudny odczytał wiadomość na stacji benzynowej. Zaczynał się niecierpliwić, ale Eliza najwyraźniej stanęła na wysokości zadania. Znał adres, bo często bywał w tych okolicach, gdy pełnił służbę. Opinia tego miejsca daleka była od ideału. Przeciętny mieszkaniec Śródmieścia, Powiśla czy choćby Mokotowa powiedziałby: zagłębie dziwek, ćpunów i złodziei. I niewiele minąłby się z prawdą.

Wciskając sobie do ust kolejny kawałek zapiekanki, na wszelki wypadek wbił w Google Maps dokładny adres. Wyskoczył mu jakiś opuszczony magazyn na obrzeżach Pragi. Też go kojarzył, choć nie przypominał sobie, aby kiedykolwiek wchodził do środka.

Spojrzał na zegarek. Dochodziła dziewiąta. Spotkanie z nieznajomym, z którym umówiła go Eliza, miało się odbyć za godzinę. Ponieważ stanął na tankowanie przed mostem Poniatowskiego, mógł dotrzeć na miejsce za kilkanaście minut. Spokojnie dokończył jeść, skorzystał z toalety i wrócił do samochodu. Sprawdził broń. Miał nadzieję, że nie będzie musiał jej użyć, ale wolał przygotować się na najgorsze. Słyszał o Rosjanach. Nie należeli do takich, którzy układają się z policją, a Julka, z którą był w stałym kontakcie, zdecydowanie odradziła mu ten pomysł. Ona znała ich jeszcze lepiej. W darknecie widziała filmy, które tworzyli. Mówiąc o nich, nigdy nie używała słowa „ludzie”.

Brudny miał jeszcze inny powód do zmartwień. Ostatnie kilka godzin spędził na próbach rozwiązania problemu, ale do tej pory mu się nie udało. Eliza nie była z nim szczera, to na pewno. Co gorsza, w trakcie rozmowy zadzwoniła do niego Borucka i przekazała mu wyniki DNA znalezionych włosów. To dlatego zapytał właścicielkę o perukę. Gdy usłyszał, że znalezione włosy należały do kobiety z Wietnamu, Eliza właściwie stała się głównym podejrzanym. Ale jaki mogła mieć motyw? Nie potrafił znaleźć odpowiedzi na to pytanie. Owszem, przed laty trochę zaszedł jej za skórę, ale ostatecznie jej biznes rozkwitł na nowo i próba odegrania się po takim czasie, w momencie gdy zarabiała krocie, nie miałaby żadnego sensu. Zatem może ktoś z jej ludzi? Nie znał jej pracownic i pracowników, a jeśli kilka tygodni temu przy okazji prowadzenia śledztwa w sprawie śmierci Karoliny Pisz pojawił się u niej ponownie, być może ktoś go rozpoznał. Ktoś, kto czuł głęboką urazę? Próbował przypomnieć sobie twarze ludzi, których mijał, gdy oprowadzała go po salach tortur. Niestety, większość miała na twarzach maski albo inne gadżety, których nawet nie potrafił nazwać.

Czy mogła go wystawić? Wątpił w to. Nie ryzykowałaby wtargnięcia do jego mieszkania i niepotrzebnego zwrócenia na siebie uwagi. Zbrodnie popełniano w oddalonej o ponad czterysta kilometrów Zielonej Górze i takim posunięciem tylko strzeliłaby sobie w stopę. Poza tym wyglądało na to, że w czasie morderstw nie ruszała się ze stolicy, bo Julka szybko zajęła się sprawdzeniem logowań jej telefonu. Nie było to żelazne alibi, ale wobec braku motywu i sytuacji z włamaniem dawało pewien obraz całości. Eliza nie była też w ciemię bita i gdyby rzeczywiście osobiście zakatowała Kotelskiego, z pewnością wychwyciłaby podstęp i nie wspomniała, że włosy z peruki pochodzą od Wietnamki.

Ale czy miała dobre intencje? Wątpił w to. Wszystko wyjaśni się już za kilkadziesiąt minut. Pocieszał się tym, że Eliza nie ryzykowałaby wysyłania go na pewną śmierć. Nawet jeśli miałaby ku temu powody, nie podjęłaby takiego ryzyka, bo musiała zdawać sobie sprawę, że w takim wypadku zwaliłaby się jej na głowę połowa stołecznej policji. To oznaczałoby gwarantowane bankructwo i poważne problemy z wymiarem sprawiedliwości, prawdopodobnie proces i odsiadkę.

Z tą myślą uruchomił silnik i wyjechał na Aleje Jerozolimskie, po czym skierował się na wschód. Po kwadransie był już na miejscu. Zaparkował pod zdezelowanym płotem. Wsadził walthera za pasek i wyszedł z pojazdu. Omiótł wzrokiem budynek magazynu. Powoli tonął w mroku. Panowała cisza, jedynie w tle dało się słyszeć odgłosy stolicy. Nie zdziwił się, że w tej części były to akurat policyjne syreny. Upewnił się, że dotarł pod właściwy adres, i skierował się w stronę wejścia. W miejscu drzwi zionęła czarna dziura, a obdrapane mury pomazano setkami raczej mało udanych graffiti. Pod butami chrzęścił piach i kawałki szkła z rozbitych okien na wyższych piętrach, kawałek dalej leżała kupa gruzu częściowo porośnięta chwastami.

Stanął w wejściu i obejrzał się za siebie. Nie dostrzegł nic niepokojącego. Wyciągnął podręczną latarkę i wszedł w mrok. Nie dbał o to, czy ktoś go usłyszy, więc stawiał kroki normalnie, uważając tylko, aby nie skręcić sobie kostki na walających się cegłach, połamanych framugach czy kawałkach gruzu z niebezpiecznie wystającymi prętami zbrojeniowymi. Budynek był ruiną i w jego ocenie nadawał się jedynie do rozbiórki.

Gdy wszedł do przestronnej hali, zgasił latarkę. Z początku pomyślał, że oczy przyzwyczaiły się do ciemności, ale dopiero gdy się rozejrzał, zrozumiał, że wnętrze wypełnia srebrzysta poświata górującego nad miastem księżyca. Omiótł spojrzeniem ściany i sufit. Większość szyb z gęsto rozmieszczonych okien i częściowo oszklonego sklepienia było powybijanych, a część dachu po przeciwległej stronie hali zupełnie się zawaliła.

– Jestem sam i nie mam złych zamiarów – rzucił w przestrzeń, unosząc ręce. – Chcę tylko porozmawiać. Nic więcej.

Echo jego słów poniosło się po hali, a za plecami do lotu zerwało się kilka nietoperzy. Wzdrygnął się, ale nie sięgnął po broń. Ssaki zatoczyły nad jego głową kilka okręgów i wyfrunęły przez otwór w dachu.

– Jestem sam. Na pewno to sprawdziłeś. Chcę tylko porozmawiać i…

Nie dokończył, gdy usłyszał świst i ukłucie pod łopatką.

– Skurwysyn… – mruknął. – Na to się nie umawialiśmy…

Przez kilka sekund gimnastykował się, aby dosięgnąć igły, a gdy w końcu mu się to udało i ujrzał w dłoni niewielką strzykawkę, poczuł, jak traci siły. Chwilę później osunął się w mrok.

* * *

– No już, piesku. Budzimy się.

Mężczyzna kilkakrotnie uderzył Brudnego w twarz. Chwycił go za żuchwę i uniósł palcami górną powiekę.

– No dalej. Pobudka, Brudny!

Komisarz się ocknął. Otworzył oczy. Przez chwilę obraz falował i zdawał się rozmyty, ale z czasem nabrał ostrości. Szarpnął się, gdy zorientował się, że jest skuty i podwieszony za nadgarstki.

– Nooo… W końcu. Już myślałem, że przesadziłem z dawką. Słyszysz mnie? Odpowiadaj!

Brudny miał wrażenie, że ból zaraz rozerwie mu czaszkę. Napastnik coś mu zaaplikował i tylko mógł się domyślać co. Ale żył.

– Słyszę – wymamrotał.

– To dobrze.

Mężczyzna puścił jego szczękę i cofnął się kilka kroków. Posturą przypominał rugbistę, dłonie miał jak szpadle, a na głowie nosił kominiarkę.

– Zabrakło ci na skórzaną? – zakpił Brudny.

– Żartowniś z ciebie, co?

Nieznajomy grzmotnął go pięścią w brzuch. Komisarz poczuł gwałtownie rozlewający się ból, a treść pokarmowa podeszła mu do gardła. Przez moment walczył, aby złapać oddech.

– Nie tak sobie wyobrażałem tę rozmowę – jęknął, gdy w końcu wrócił do jako takiej równowagi.

– A ja tak. Co będzie dalej, zależy tylko od ciebie.

– Dlaczego to robisz?

– Na razie jeszcze nic nie zrobiłem. Ale mamy dużo czasu…

Mężczyzna wyszczerzył zęby w szyderczym uśmiechu.

– Nie jesteś Rosjaninem, więc kim?

– Kimś, kto jest panem życia i śmierci. Chciałbyś dziś umrzeć?

– Miałem spotkać się z kimś od Rosjan. Eliza mówiła…

– Eliza jest tylko starą, sprzedajną kurwą i nie ma nic do gadania.

Nie brzmiało to najlepiej. Brudny poruszył dłońmi, próbując sprawdzić, czy ma jakąkolwiek możliwość, aby uwolnić się z kajdanek. Szybko się zorientował, że szanse są raczej nikłe, bo łączący obejmy łańcuszek został przerzucony przez stalową rurę.

– Ty zostawiłeś tę wiadomość?

– Skoro tu jesteś, to najwyraźniej nie wziąłeś jej sobie do serca.

– Dlaczego ich zabijasz? I skąd wiedziałeś o łańcuszku?

Mężczyzna przekrzywił głowę.

– Nie wiem, o czym pierdolisz i…

– Czym ci, kurwa, zawiniłem? – przerwał mu Brudny. – Znamy się? Zrobiłem ci coś? Po chuj cały ten cyrk?

– Zawrzyj ryj! – W rękach nieznajomego nagle pojawiło się szerokie ostrze, które chwilę później błysnęło przy oku komisarza. – Nie mam pojęcia, o czym do mnie pierdolisz. I nie ty tu, kurwa, jesteś od zadawania pytań. Otwórz jeszcze raz mordę bez pozwolenia, a wykłuję ci oko. Rozumiemy się?

Brzmiało jeszcze gorzej. Brudny przytaknął. Z trudem próbował przetworzyć informacje. Facet zdawał się szczerze zaskoczony pytaniami i najwyraźniej w ogóle nie wiedział, o co chodzi. Jeśli nie był Rosjaninem ani mordercą, to kim?

– Czego w takim razie ode mnie chcesz? – zapytał Brudny, gdy ostrze z powrotem wylądowało w pochwie przy pasku.

Zanim się obejrzał, otrzymał serię kolejnych ciosów. Najpierw w korpus, a następnie w twarz. Uderzenia były naprawdę mocne i miał wrażenie, jakby ktoś okładał go stalowym obuchem. Poczuł w ustach metaliczny smak krwi, a po chwili zwymiotował.

– Zrobisz to raz jeszcze, to utnę ci jaja – warknął mężczyzna, wycierając wierzch dłoni.

Brudny wisiał bezwładnie. Siły zupełnie go opuściły. Czuł, jak kolejne krople krwi skapują mu po podbródku, a pod okiem rośnie potężny guz.

– A teraz posłuchaj mnie, kurwo. – Mężczyzna sięgnął do kieszeni dżinsów i wyciągnął kilka zdjęć. Drugą ręką chwycił go za ucho i uniósł mu głowę. – Poznajesz ich?

Brudny otworzył powieki i w jednej chwili zalała go fala gorąca. Kolejne fotografie przedstawiały Oksanę, brata Filipa z żoną Anną oraz ich małą Lenkę. Co gorsza, wyglądały na zrobione całkiem niedawno. Komisarz zacisnął zęby i od razu tego pożałował, bo jeden z nich poluzował się na tyle, że wypadł z zębodołu. Wypluł go z krwawą plwociną, a jego usta wykrzywiły się w nerwowym grymasie.

– Nawet nie próbuj, skurwy…

Nie dokończył, gdy na jego nerce wylądował kolejny potężny sierp.

– Jeśli nie chcesz, abym każdego po kolei wysyłał ci w kawałkach, odpuść młodemu. Rozumiemy się?

Brudny zmarszczył brwi. Przez chwilę próbował przeanalizować słowa oprawcy, ale w tym stanie nie szło mu najlepiej. Olśnienia doznał dopiero, gdy przed twarzą znów błysnęło mu ostrze.

– Kto cię przysłał? Beryl czy sam Czabański?

– Trzeci raz nie powtórzę. Rozumiemy się?

Brudny przytaknął. Nie miał wyjścia. Po prawdzie już jakiś czas temu pogodził się z faktem, że Jarosław Czabański i tak nie odpowie za swoje czyny. Jego ojciec zasiadał w ministerialnej ławie, a prokuratura od lat była upolityczniona. Miał w rękach wszystkie asy i tak naprawdę nie było żadnej siły, aby go sprawiedliwie osądzić i skazać. Nie było sensu walczyć z wiatrakami, a tym bardziej narażać najbliższych.

– Powiedz to głośno i wyraźnie.

– Rozumiemy się – burknął.

Mężczyzna schował ostrze i poklepał Brudnego po spuchniętym i zakrwawionym policzku.

– Od razu lepiej, komisarzu. Od razu lepiej… – odezwał się swoim basowym głosem. – Przekażesz też komendantowi wszystkie dowody, jakie na chłopaka znalazłeś, i usuniesz wszystkie pliki dotyczące jego osoby. Z racji tego, że masz pod sobą kilku ludzi, dostaniesz siedemdziesiąt dwie godziny. Aha… jeszcze coś. – Mężczyzna sięgnął do torby i wyjął kolorowy magazyn. Otworzył go na rozkładówce i pokiwał głową z uznaniem. – Muszę przyznać, że ta twoja niunia to kawał dobrej dupy. Chcę, żebyś wiedział, że jeśli nawalisz, to zacznę od niej. Ale zanim ją potnę, wypierdolę ją tak, że wywróci się na drugą stronę.

Brudny chciał coś powiedzieć, ale ugryzł się w język. Wolał zachować resztę zębów.

– Jedno pytanie – wystękał.

– Należy ci się. Słucham.

– Po co zostawiłeś w mieszkaniu tę kukłę?

– Nie zostawiłem żadnej kukły.

– Z czarną maską. Była tam. Podobną do tej, jaką…

– Twój czas się skończył, komisarzu. Siedemdziesiąt dwie godziny.

Nieznajomy wrzucił magazyn do torby i zapiął zamek. Założył ją sobie na ramię, ale po chwili zmienił zdanie i postawił ją z powrotem na ziemi. Podszedł do Brudnego i wymierzył mu kolejny cios w korpus. Komisarz usłyszał trzask żeber.

– Kluczyk do kajdanek. Ufam, że sobie poradzisz – rzucił na odchodne, upuszczając niewielki kawałek metalu pod nogi Brudnego. – No, chyba że jakoś ich przekabacisz i ci pomogą… – dodał z kpiną w głosie, po czym podniósł torbę i zniknął w mroku.

Brudny dopiero po chwili przyswoił jego ostatnie słowa. „Ich przekabacisz? Pomogą ci?”

Wypluł zalegającą w ustach krew i spojrzał na drobny kawałek metalu. Kluczyk leżał w jego zasięgu i podjął pierwszą próbę uchwycenia go pomiędzy buty. Wtedy usłyszał chrzęst kruszonego szkła. Podniósł wzrok. Z mroku wychynęły dwa cienie. Pomyślał, że nie wyglądają specjalnie przyjaźnie. Pomyślał też, że dopiero teraz może zrobić się nieprzyjemnie.

* * *

Gdy Brudny, walcząc z bólem, gimnastykował się, aby ratować skórę, w tym samym czasie w jednym z pokojów zielonogórskiej komendy rozbłysnął ekran monitora. Przez kilka minut słychać było tylko płytki oddech i stukanie klawiszy. Po kilku kolejnych stukanie ustało, a ekran zgasł. Znów zapadła głucha cisza.
===LxciECQWZVRtWGFUYwk/BjIDZ1BiUmUHZlBkUTUDNwY2B2NSNlQ=

ROZDZIAŁ 25

Julia Zawadzka pierwsza pojawiła się w pokoju przeznaczonym dla grupy dochodzeniowo-śledczej. Noc spędziła na pracy i dopiero nad ranem zapadła w płytki sen. Miała koszmary. Nie pamiętała szczegółów, ale dotyczyły Igora. Obudziła się zlana potem krótko po piątej nad ranem i od razu sięgnęła po telefon. Zadzwoniła, ale nie odebrał, co tylko wzmogło jej obawy, które tak naprawdę narastały od momentu, gdy wyjawił swoje plany. Wiedziała, że go nie powstrzyma, bo był uparty jak osioł. Miała tylko nadzieję, że wie, co robi.

W ciągu kilkunastu następnych minut w pokoju pojawili się kolejni członkowie zespołu. Ostatnia przyszła Winnicka, której kilkuminutowe spóźnienia stały się już pewnym rytuałem. Na jej twarzy malowało się rozdrażnienie, a worków pod oczami nie była w stanie ukryć nawet tona skrzętnie nałożonego makijażu. Walnęła papiery na stół i usiadła. Przez chwilę w milczeniu wertowała dokumenty.

– Igor jeszcze nie wrócił? – rzuciła, nie podnosząc wzroku.

– Nie spowiada mi się – odburknęła Zawadzka.

– Zaczniemy bez niego.

Prokurator nawet nie próbowała ukrywać poirytowania i Zawadzka była ciekawa, co ją tak wpieniło. Wszyscy czekali. Milczał nawet Czarnecki.

– Zaczniesz, Grzegorz?

– Może lepiej Anka? – Zimny poprawił się na krześle. – Te włosy to dość ciekawy temat.

– Okej. Anka?

– Wszystko opisałam w raporcie, który rozesłałam wczoraj wieczorem. Włosy należą do kobiety pochodzącej z Azji Południowo-Wschodniej i zostało to potwierdzone. Tajlandia, Wietnam, Kambodża. Tamte okolice, choć konkretnego kraju nie da się ustalić.

– Tyle już wiemy. Grzegorz, jak przesłuchania?

– Trwają. W Zielonej Górze mieszka prawie sześciuset imigrantów pochodzących z tamtego rejonu świata. Do tej pory nie mamy jednak żadnych konkretów.

– A jeśli ich właścicielka nigdy nie była na miejscu zbrodni? – wyrwała się Pałka.

Oczy zebranych skupiły się na profilerce.

– Kontynuuj – mruknęła Winnicka.

– Wczoraj przyszła mi na myśl jedna rzecz. Założyliśmy, że sprawca jest nieprzeciętnie inteligentny, nigdy nie zostawia śladów i prowadzi z nami pokrętną grę. Czy zatem możemy być pewni, że to nie kolejna podpucha?

Członkowie grupy znali możliwości Pałki i temperatura w pomieszczeniu wzrosła o kilka stopni. Wszyscy byli ciekawi jej spostrzeżeń i nieszablonowej propozycji, która mogła wywrócić śledztwo do góry nogami. Profilerka nie oczekiwała odpowiedzi. Kontynuowała:

– Przeanalizowałam wszystkie możliwości, jakie przyszły mi do głowy, nawet te, że sprawcą jest kobieta lub para.

– Para? – dopytał Zimny.

– Kobieta i mężczyzna. To tłumaczyłoby wiele niejasności i nie wykluczałoby, że wychowali się w sierocińcu. Historia kryminalistyki zna wiele przykładów seryjnych morderców działających w parze. I wcale nie mam tu na myśli Bonnie i Clyde’a.

– Kobieta wabi, a mężczyzna zabija – rzucił Warszawski. – W przypadku Kotelskiego i na bazie tego, co znaleźliśmy w jego komputerze, to miałoby sens.

– But numer czterdzieści jeden. Rozmiar raczej… męski – dodał Zimny.

– Chłopięcy…

– Jedno z nich pracuje przy śledztwie, drugie mu zapewnia alibi.

– Ciekawa teoria, choć…

– Dajcie dokończyć – przerwała Pałka i odgarnęła rudy kosmyk. – Morderca mógłby też wcielić się w obie role. Próbując zwabić pierwszą ofiarę, udawałby kobietę, a gdy osiągnął zamierzony efekt, dalej robiłby swoje.

– Nie brakuje ćwoków lubiących przebierać się w babskie fatałaszki. – Warszawski uśmiechnął się głupio pod nosem.

– Przechodzimy do sedna – powiedziała stanowczo Pałka, nie zaszczyciwszy go spojrzeniem. – Przyjmując, że sprawca znał upodobania Kotelskiego, mógł założyć fejkowe konto na portalu randkowym i czekać, aż potencjalna ofiara się do niego odezwie. Następnie, obiecując gruszki na wierzbie, zwabić ją do szwalni.

– No nie wiem… – mruknął Warszawski. – Kto przyjeżdżałby do jakiejś szwalni na ruchanie?

– Akurat to nie ma znaczenia – wtrąciła Zawadzka. – W Warszawie natknęłam się na kilka podobnych miejsc. Ludzie lubujący się w praktykach BDSM uwielbiają takie pokręcone miejscówki. Według nich robią klimat i takie tam.

– Dla mnie to trochę grubymi nićmi szyte. Naprawdę myślicie, że Kotelski nie poznałby, że to facet?

– W piwnicy panował mrok, a morderca nosił maskę. Wypchanie stanika też nie stanowiłoby większego problemu.

– No okej. Co mają do tego włosy?

– Dla zmylenia ofiary mógł też nosić perukę.

– Perukę?

– Ożeż, Elka! Też o tym pomyślałam – włączyła się Borucka. – Skład chemiczny nie dawał mi spokoju i wysłałam do firmy robiącej peruki zapytanie o listę chemicznych składników do konserwacji implementowanych włosów.

– Kiedy będziesz miała odpowiedź? – włączyła się wyraźnie zaciekawiona Winnicka.

– Wysłałam wczoraj wieczorem, gdy firma była już zamknięta. No nie wiem. Jak nie wpadnie im do spamu, to mam nadzieję, że wkrótce.

– Zadzwoń tam, Grzegorz, i pospiesz ich – poleciła Winnicka.

– Morderca mógł też upiec dwie pieczenie na jednym ogniu – kontynuowała Pałka. – Wykorzystując perukę, mógł specjalnie zostawić na miejscu zbrodni kilka włosów, aby wprowadzić w nasze działania chaos.

Pałka raczej nie zrobiła tego specjalnie, ale Zawadzka dostrzegła przebłysk zniesmaczenia na twarzy Winnickiej. To na jej żądanie kilkanaście patroli, zamiast trzymać się planu, latało po całym mieście w poszukiwaniu Azjatów, choć tak naprawdę nikt nie był w stanie określić kogo dokładnie.

– Zakręcona ta teoria jak ruski termos, ale coś w tym może być – bąknął Warszawski. – Tylko co teraz? Co to właściwie zmienia?

Warszawski poczuł wibrowanie telefonu. Zerknął na wyświetlacz. Jeden z posterunkowych wysłał mu fotkę z dopiskiem „Hahaha chyba mamy pedała”. Pomyślał, że to pewnie kolejny bzdurny mem albo głupi filmik, które regularnie krążyły między policjantami. Chciał schować smartfon z powrotem do kieszeni, ale coś go tknęło. Otworzył zdjęcie i omal nie spadł z krzesła.

– Coś się stało? – zapytała Winnicka, dostrzegając jego reakcję.

– To jest, kurwa, nie do wiary… – burknął i z rozdziawionymi ustami zmierzył spojrzeniem Pałkę.

– No mów co, do jasnej cholery.

– Chaos, kurwa. Mamy, kurwa, chaos.

* * *

Warszawski wybrał numer do Remigiusza Sułkowskiego.

– Co to ma być? – warknął.

– No tak, jak ci napisałem. Chyba mamy w szatni pedała – odparł wciąż wyraźnie rozbawiony sierżant. – I nie zgadniesz kogo – dodał, rechocząc.

– Co to za peruka, którą masz na łbie?

– Zajebaliśmy Węgorzowi. Wypadła mu z szafki, jak ją otworzył. Nawet sobie nie wyobrażasz, co próbował nam wmówić i…

– Masz ją teraz?

– Nie. Chłopaki rzucają się nią i drą łacha z Węgorza. Prawie się pobili z Makusem, bo…

– Zabierz ją i natychmiast przynieś do dwieściepiątki. Migiem, kurwa!

– Ale co cię ugryzło… Tylko jaja sobie robimy i…

– Migiem, kurwa! To rozkaz!

Warszawski się rozłączył. Nerwowo przetarł dłonią spoconą glacę.

– Chłopaki znaleźli w szafce Węgorzewskiego perukę – rzekł po chwili i przesunął smartfon w kierunku Boruckiej.

– Jasna cholera! – jęknęła. – Wyglądają na takie same.

W jednej chwili wszyscy wstali z krzeseł. Każdy chciał zobaczyć zdjęcie, na którym sierżant Sułkowski pozował w przekrzywionej czarnej peruce i wspólnie z kompanem starszym posterunkowym Piotrem Bromskim szczerzyli się do obiektywu. Chwilę później emocje wzięły górę. Każdy chciał coś powiedzieć, w jakiś sposób zareagować. Posypały się przekleństwa i obelgi. W oczach Zawadzkiej wyglądało to tak, jakby w jednej chwili prawie wszyscy członkowie grupy wydali już wyrok. Z jednym wyjątkiem. Czarnecki jak zwykle próbował tonować emocje, ale tak gorącej atmosfery nawet on nie potrafił ostudzić. Udało mu się to dopiero, gdy trzasnął ręką w stół.

– Dość! – krzyknął i to był chyba pierwszy krzyk, jaki Zawadzka usłyszała z jego ust. – Opanujcie się, ludzie!

Gwar zelżał i wszystkie spojrzenia skupiły się na inspektorze. Nawet Winnicka, której przybył z odsieczą, nie próbowała przejąć inicjatywy.

– Łukasz, Grzegorz. Zejdźcie na dół i dowiedzcie się, co się tam dzieje. Arleta, jeśli to się potwierdzi, to trzeba będzie zatrzymać tego policjanta do wyjaśnienia. Ja zajmę się komendantem. Reszta niech na razie stonuje emocje. Ten funkcjonariusz ma swoje prawa. I jeśli się nie mylę, to przez ostatnie pół roku prawo się nie zmieniło i panuje zasada domniemania niewinności. Czy to jasne?

– Idę – bąknął Warszawski i wspólnie z Zimnym zerwali się do wyjścia. Reszta nerwowo przytaknęła.

– Wiem, że wszyscy jesteśmy porządnie zdenerwowani, ale jesteśmy też profesjonalistami. – Czarnecki skupił uwagę na Winnickiej. – Sugeruję, aby zebrać wszystkich ludzi biorących udział w incydencie w szatni i na razie utajnić całe zajście.

– Tak, Roman. Zgadzam się. To nie podlega dyskusji.

– Cała historia nie ma prawa wydostać się poza mury komendy, bo w razie przecieku możemy być pewni, że zwali się nam na głowę wewnętrzny. Jeśli podejrzenia się potwierdzą, to i tak tego nie unikniemy, ale na razie musimy trzymać nerwy na wodzy.

Zawadzka słuchała inspektora, bijąc się z myślami. Znała przebieg rozmowy Brudnego z właścicielką Ostrogi, ale prosił, żeby na razie zachowała ją w tajemnicy. Brudny jednak od wczoraj nie odbierał i obawiała się, czy przyjacielowi nic się nie stało. Postanowiła, że nie może dłużej czekać.

– Jest jedna sprawa, o której musicie wiedzieć – rzekła, wchodząc inspektorowi w słowo.

Pomyślała, że źle zaczęła, bo reakcja członków grupy była natychmiastowa. Wszystkie spojrzenia wbiły się w nią, jakby co najmniej ściągnęła majtki.

– Igor może być w poważnych tarapatach.

– Igor sobie poradzi – odparła zniesmaczona Winnicka. – Poza tym w obecnej sytuacji…

– Wczoraj odkrył, że włos z miejsca zbrodni mógł należeć do niejakiej Elizy.

– Jakiej znowu Elizy?

– Właścicielki Ostrogi. Najbardziej popularnego klubu BDSM w Warszawie.

Tym razem nawet Czarnecki stracił panowanie nad mimiką. Zawadzka poczuła się jak gazela otoczona przez grupę wygłodniałych hien.

– To jest, kurwa, jakiś żart? – Winnicka nie wytrzymała.

– Odradzałam mu to, ale uparł się, aby umówiła go z tymi Ruskimi.

– Od darknetu?

– Od tego momentu nie odbiera telefonu i jest poza zasięgiem.

– Ja pierdolę.

Ta niewyszukana puenta chwilowo zamknęła temat, bo rozległo się pukanie do drzwi. Do pomieszczenia wkroczył zdyszany sierżant Sułkowski. W dłoni ściskał czarną perukę. Na jego twarzy malowało się niezrozumienie.

– Nie myślałem, że to pociągnie takie konsekwe… – zaczął niepewnie.

– Zamknij się i dawaj ją tu – warknęła Winnicka. – I siadaj na dupie, bo chwilę tu zabawisz.

Zawadzka nagle poczuła ucisk w gardle. Obawy wróciły. Sięgnęła po smartfon i wybrała numer do przyjaciela. Wciąż nie było sygnału.

Mniej więcej w tym samym czasie w szczelnie zasłoniętym roletami mieszkaniu woda w elektrycznym czajniku zaczęła wrzeć. Postać wychynęła z mroku i chwyciła za rączkę. Spojrzała na siedzącą przed lustrem ofiarę. Setki blizn pokrywających jej ciało wyglądały absolutnie zjawiskowo. W ustach miała knebel, ale w oczach trudno było doszukać się przerażenia. Zdążyła się przyzwyczaić. Miała na to długie lata i doskonale wiedziała, co zaraz się wydarzy. Postanowiła, że nie będzie się dłużej powstrzymywać. Woda w czajniku z każdą sekundą traciła temperaturę. Chwilę później zrobiła to, co musiała.
===LxciECQWZVRtWGFUYwk/BjIDZ1BiUmUHZlBkUTUDNwY2B2NSNlQ=

ROZDZIAŁ 26

Wzdrygnął się, gdy poczuł na policzku ciepłe promienie słońca. Nieznacznie poruszył głową, ale od razu tego pożałował. Ból w czaszce pojawił się nagle i nie zamierzał odpuścić. Brudny niechętnie otworzył oczy. Oślepiające światło sprawiło, że z powrotem je zamknął. Wziął kilka głębszych wdechów. W ustach czuł metaliczny smak krwi i wymiocin, a jego gardło domagało się wody.

Komisarz zebrał się w sobie i ignorując ból, podniósł się z betonowej podłogi. Z pozycji klęczącej, mrużąc oczy, omiótł spojrzeniem halę magazynu. Wypełniało ją jasne słoneczne światło, a pod dachem harcowały jaskółki. Chyba był sam, a przynajmniej taką miał nadzieję. Nie ufał swoim zmysłom. Wciąż zdawały się przytępione, a on był zdezorientowany i skołowany. Kolejne fale bólu tylko potęgowały to wrażenie. Dotknął okolic prawego oka. Syknął z bólu. Pod palcami wyczuł olbrzymią opuchliznę. Podobnie na lewej części żuchwy i skroni.

Sięgnął po leżący obok smartfon. Wyświetlacz był pęknięty, a karta SIM leżała kilkadziesiąt centymetrów dalej. Włożył ją do aparatu i włączył zasilanie. Zaklął pod nosem, gdy ujrzał, że system zaczyna aktualizację oprogramowania. Schował telefon do kieszeni i poszukał wzrokiem swojego walthera. Leżał pół metra dalej, tuż obok portfela. Wyciągnął po niego rękę, ale porażony gwałtownym bólem w dolnej części tułowia omal nie osunął się z powrotem na podłogę. Wziął kilka głębszych wdechów. Nawet oddychanie sprawiało, że cierpiał. W końcu, ignorując dolegliwości, chwycił pistolet i wyciągnął magazynek. Wciąż był pełny. Wcisnął walthera za pasek i z trudem wstał.

Spojrzał na zegarek. Dochodziła dziesiąta. Musieli dać mu niezły wycisk, skoro obudził się dopiero teraz. Wstrzyknięta substancja też pewnie zrobiła swoje. Ale żył. Gdyby tego nie chcieli, jego truchło już pewnie gniłoby gdzieś na nadwiślańskich bagniskach. Kulejąc i trzymając się za prawy bok, ruszył w stronę wyjścia. Nie miał teraz głowy, aby wracać pamięcią do tego, co usłyszał poprzedniego wieczoru. Wspomnienia były poszatkowane. W pierwszej kolejności musiał się napić, następnie zadzwonić do Julki. A potem wrzucić w siebie tonę środków przeciwbólowych i doprowadzić się do jako takiego porządku.

Dotarł do samochodu i napił się wody. Przejrzał się w lusterku. Nie wyglądał dobrze, choć uczciwie musiał przyznać, że bywało gorzej. Przemył twarz wodą z butelki i starł zaschniętą krew, po czym sięgnął do apteczki po tabletki. Zerknął na dwie ampułkostrzykawki. Czy to był ten moment, aby ich użyć? Pewnie by pomogły, ale ostatecznie zrezygnował z tego pomysłu, połknął kilka aspiryn i oparł się o zagłówek. Zapalił papierosa i przez dłuższą chwilę siedział nieruchomo, dysząc i próbując się skupić na tym, aby bardziej nie bolało. W końcu wyciągnął z kieszeni smartfon, który zdołał już uporać się z aktualizacją oprogramowania. Wybrał numer Julki. Odebrała błyskawicznie.

– Cześć, Igor.

– Cześć.

– Wszystko w porządku? Martwiłam się jak cholera.

– Powiedzmy, że tak.

– Co znaczy „powiedzmy”? I dlaczego masz taki głos?

Brudny mówił, jakby w nocy wypił litr taniej wódki, a potem urządził sobie maraton po ulicach Warszawy. Charczał i dyszał jak zwierzę, choć chyba nawet nie zdawał sobie z tego sprawy.

– Żyję. To chyba najważniejsze… – Jęknął, gdy poprawił się w siedzeniu.

– Ja pierdolę, Igor. Zawsze muszę wszystko z ciebie wyciągać ? Nic ci nie jest?

– Trochę nie wyglądam, ale dojdę do siebie. Morda nie szklanka, jak to mówią. – Wypuścił z sykiem powietrze i jęknął z bólu.

– Dlaczego nie zadzwoniłeś wcześniej? Od zmysłów odchodziłam.

– Zabrali mi telefon i wyjęli kartę. Dopiero teraz się ogarnąłem. Potrzebuję kilku godzin, Julka. Zadzwonię.

– Poczekaj.

– No…

– W komendzie zrobił się niezły bałagan. W sumie to trochę, jakby pierdolnęła bomba atomowa.

– Ooo…

– Mamy podejrzanego. To jeden z posterunkowych. Niejaki Leszek Węgorzewski.

– Hmm…

– Koledzy przypadkiem znaleźli u niego perukę. Na pierwszy rzut oka włosy wyglądają identycznie z tymi z miejsca zbrodni. Już trafiły do laboratorium i jeśli przypuszczenia się potwierdzą, to…

– No nieźle – przerwał jej. – Wyślij mi gębę tego typa. A teraz muszę kończyć. Odezwę się.

– Na pewno wszystko okej?

– Tak. Wyluzuj.

– To na razie.

– Cześć.

Brudny odłożył smartfon na fotel obok, odetchnął głęboko i zamknął oczy. Przez chwilę trwał tak, próbując zebrać siły, po czym sięgnął do schowka po ciemne okulary i włączył silnik. Do domu miał kilkanaście minut drogi.

* * *

W mieszkaniu spędził kilka godzin. Nie chciał marnować czasu, więc wykąpał się, a następnie zdezynfekował, zakleił rany i obtarcia plastrami. Chwilę odetchnął na kanapie, wcisnął w siebie dwa jogurty i kolejne dwie tabletki przeciwbólowe i z powrotem wsiadł do samochodu. Niepokoił się trochę kłuciem w prawym boku, ale było znośne, a według jego własnej oceny żebro nie było złamane, a jedynie pęknięte. Nie pierwszy i nie ostatni raz. Z doświadczenia wiedział, że uraz nie jest na tyle groźny, aby tracić czas na bieganinę po szpitalach, zwłaszcza że jako dziecko z podobnymi problemami musiał sobie radzić sam. Gwidona korzystała z usług lekarza tylko w poważnych, zagrażających życiu i zdrowiu sytuacjach. Stłuczenia czy pęknięcia kości do nich się nie zaliczały.

Droga do Zielonej Góry minęła mu stosunkowo szybko. Głównie na myśleniu i próbach poukładania sobie wszystkiego w jakąś sensowną całość. Jak się okazało, Eliza dotrzymała słowa i Rosjanie pojawili się na miejscu. Co prawda musieli odczekać swoje, co tylko świadczyło o tym, że facet w kominiarce należał do ludzi, z którymi nawet oni woleli nie zadzierać. Kim był? Na pewno nie poszukiwanym mordercą. Brudny mógł się tylko domyślać. Biorąc pod uwagę żądania, jakie przedstawił, i łatwość, z jaką go podszedł, sytuowało go to gdzieś pomiędzy tajnymi służbami a płatnymi zabójcami. Ludzie u władzy lubili mieć takich na podorędziu w razie nieprzewidzianych problemów, zwłaszcza ktoś, kto zasiadał na stołku Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji.

Rosjanie natomiast należeli do zupełnie innej ligi. Okazali się zwykłymi drabami, którzy w razie potrzeby bez mrugnięcia okiem wyrwaliby ofierze wszystkie paznokcie, ucięli jaja i obdarli ją ze skóry, ale ich działaniami kierowały zupełnie inne pobudki. Najwyraźniej lubili efekciarstwo, bo gdy się pojawili, wyglądem przypominali Pokraka z Pulp Fiction. Brudnego niespecjalnie to ruszyło. I tak już ledwo dyszał. Szczęśliwie nie mieli złych zamiarów i wymiana zdań odbyła się na w miarę normalnych zasadach. Okazało się, że też mają do wyrównania pewne rachunki, a podejrzany o zamordowanie Kotelskiego i Krzywickiego znalazł się w kręgu ich zainteresowań. Nie wyglądali, żeby w tej kwestii żartowali, padła nawet propozycja współpracy, którą Brudny jednak odrzucił. I choć po części mieli wspólny cel, nie wyobrażał sobie wchodzenia w jakiekolwiek układy z bandytami. Kosztowało go to kilka kolejnych siniaków i pęknięty łuk brwiowy. W pewnym momencie przyszła nawet chwila zwątpienia, ale trzymał się mocno tego, że po poprzedniej wizycie uzyskał swoisty immunitet. Nie mogli go zabić, mogli co najwyżej próbować się dogadać.

Spotkanie zakończyło się pewnym kompromisem. On dowiedział się, że szukają kogoś o tajemniczym przydomku Sasza Dark, oni, że poszukiwana przez nich osoba prawdopodobnie działa w Zielonej Górze. Tylko tyle i aż tyle. Do Winnego Grodu wracał więc z mieszanymi uczuciami, mając w tyle głowy, że na arenie zmagań może pojawić się trzeci gracz. Gracz, którego nie będą obowiązywać procedury i który z pewnością zrobi wszystko, aby być pierwszym w wyścigu po głowę mordercy. To, że poleje się krew, było niemal nieuniknione. Dlatego musiał się spieszyć.

Do hotelu Pod Dębem dotarł po dziewiątej. Zawadzką zastał w majtkach i podkoszulku. Siedziała po turecku na łóżku i zajadając czereśnie, grzebała w swoim laptopie.

– Jesteś – rzekła i zeskoczyła z łóżka, po czym mocno go uściskała. – Nawet nie masz pojęcia, jak się o ciebie bałam – dodała z troską w głosie. Brudny od jakiegoś czasu zauważył, że Julka coraz rzadziej kryje się ze swoimi uczuciami. Co prawda nie przekraczała umownej granicy, ale nie mógł ukrywać, że czuje się coraz bardziej osaczany. Nie miał jednak siły, żeby zareagować, gdy delikatnie objęła jego twarz dłońmi. – Boże, Igor. Jak ty wyglądasz? Co oni ci zrobili?

– Nie jest tak źle – mruknął i uchylił głowę. – Poboli i przestanie. Jedna blizna mniej, jedna więcej nie zrobi różnicy.

– Ta na łuku brwiowym na pewno – zakpiła. – Przecież to należy zszyć, Igor.

– Plaster ściągający wystarczy.

– Chyba długo nie oglądałeś się w lustrze.

– Daj spokój, Julka. Nie mam głowy do takich pierdół.

– Dobrze, że w ogóle jeszcze masz głowę.

Brudny ciężko usiadł na łóżku.

– Masz coś do picia?

– Mam resztkę jamesona.

– Dawaj.

Zawadzka rozlała po setce i wyrzuciła butelkę do śmietnika. Dorzuciła po kilka kostek lodu, a worek z resztą przyłożyła mu do spuchniętego policzka.

– Opowiesz mi, co tam się stało? – zapytała, gdy usiadła obok niego.

– Później, Julka. Muszę się położyć.

– A przynajmniej było warto?

– Ech… – Brudny chciał się podnieść, ale Zawadzka położyła mu dłoń na ramieniu.

– Jak chcesz, ale daj mi chociaż ogarnąć te rany. Ściągnij koszulkę.

– Poradzę sobie.

– Daj spokój, Igor. Nie wstawaj. – Podniosła się z łóżka i sięgnęła do torebki po chusteczki i podręczną apteczkę, z którą nigdy się nie rozstawała. Brudny, zaciskając zęby, ściągnął przepocony T-shirt. Jego tors nie wyglądał dużo lepiej. Był cały posiniaczony, a po prawej stronie rozlał się krwiak wielkości pięści. – To wygląda na złamane żebro. Byłeś u lekarza?

– Co najwyżej pęknięte.

– No nie wiem…

– Uwierz mi, mam w tym doświadczenie. Zrośnie się.

Brudny wypił alkohol i skrzywił się z bólu. Zawadzka zrezygnowana pokiwała głową i włożyła chusteczkę do swojej szklanki z whisky. Po kolei pozbywała się starych plastrów, odkażała i czyściła rany i zadrapania, a w ich miejsce naklejała nowe. Milczała, podobnie jak Brudny, który starał się udawać, że nie czuje bólu. Trochę ją to bawiło, ale nie dała tego po sobie poznać. Najwięcej problemów sprawił jej rozcięty łuk brwiowy, którego krawędzie po pęknięciu rozeszły się prawie na centymetr pomimo wcześniej założonego plastra ściągającego.

– Teraz będziesz miał blizny na obu łukach brwiowych – rzekła, puszczając mu szelmowski uśmiech.

– Będę jeszcze bardziej sexy? – Wysilił się na zmęczony uśmiech.

– Laski będą sikać na twój widok.

– Taaa…

Ich spojrzenia się spotkały. Brudny dostrzegł błysk w oku przyjaciółki, która chwilę później speszona zaistniałą sytuacją spuściła wzrok i nieumiejętnie próbując ukryć zakłopotanie, skupiła się na zaklejaniu rozcięcia. Wtedy Brudny zbliżył się i ją pocałował. Delikatnie musnęli się ustami. Nie oponowała, choć nie zrobiła kolejnego kroku. Trwali tak przez dłuższą chwilę, po czym nieco bojaźliwie się cofnęli.

– Przepraszam, Julka. Kurwa, poniosło mnie – rzekł komisarz, błądząc wzrokiem wszędzie, byle na nią nie spojrzeć.

– No tak… – Zawadzka zacisnęła usta i odsunęła się. – Ten plaster był ostatni – dodała, spuszczając wzrok.

– Naprawdę, ja… Pójdę już. – Brudny wstał. – Dzięki, Julka.

– Nie ma za co.

– To na razie.

– Hej.

Brudny odwrócił się i zacisnął zęby. Czuł się jak skończony idiota. Nie miał pojęcia, co w niego wstąpiło. Gdy w końcu znalazł się w swoim pokoju, runął na łóżko jak długi. Przez chwilę próbował zebrać się w sobie, aby pójść do łazienki i wziąć prysznic, ale zasnął, nie ściągnąwszy butów.
===LxciECQWZVRtWGFUYwk/BjIDZ1BiUmUHZlBkUTUDNwY2B2NSNlQ=

ROZDZIAŁ 27

Czarnecki stał za lustrem weneckim. Podpierał dłonią podbródek i wsłuchiwał się w prowadzone przesłuchanie Leszka Węgorzewskiego. Obok niego stali komendant Niemiec i prokurator Winnicka. Nie mieli tęgich min, choć z innego powodu niż sierżant w sali przesłuchań, który wyglądał na przerażonego i szczerze zaskoczonego całą sytuacją. Warszawski i Zimny męczyli go już trzecią godzinę, ale szedł w zaparte. Fakty mówiły jednak same za siebie. Błyskawiczne działania laboratorium nie pozostawiały złudzeń. Włosy z miejsca zbrodni w szwalni były dokładnie tymi samymi, które znajdowały się na znalezionej w jego szafce peruce. Na jego niekorzyść przemawiał również rozmiar buta numer czterdzieści jeden – dokładnie taki sam, jaki według wszystkich wskazówek pozostawił po sobie morderca.

– Zatem jak ta peruka znalazła się w twojej szafce? – Warszawski powtórzył pytanie po raz trzeci.

– Już mówiłem. Nie mam zielonego pojęcia. Ile razy będziesz mi jeszcze zadawał to kretyńskie pytanie?

– Tyle, ile trzeba. Przekonaj mnie, że nie należy do ciebie, to damy ci spokój.

– Kurwa, Łukasz. Ktoś mi ją podrzucił, i tyle. – Węgorzewski był blady, bo musiał zdawać sobie sprawę z ewentualnych konsekwencji. Na peruce znajdowały się jego odciski palców i nie mógł udowodnić, że pozostawił je dopiero wtedy, gdy wypadła mu z szafki.

– Niby kto? Święty Mikołaj? Wierzysz w Świętego Mikołaja, Grzechu? – Warszawski zerknął na siedzącego obok Zimnego.

– Ja nie wierzę. A ty?

– Ja też nie. – Uwaga aspiranta znów skupiła się na przesłuchiwanym. – Więc, kurwa, kto? No, Węgorz? Kto mógł mieć kluczyki do twojej szafki?

– Skąd mam, kurwa, wiedzieć? Dobrze wiesz, że te kluczyki to pic na wodę i szafki otworzyłby każdy.

Warszawski musiał przyznać mu rację. Sam nie miał najmniejszych problemów, aby uporać się z zamkiem. Zajęło mu to zaledwie kilka sekund.

– No dobrze… – Cmoknął i zmierzył Węgorzewskiego kąśliwym spojrzeniem. Przez chwilę milczał, dłubiąc wykałaczką w zębach. – Wróćmy do alibi, którego nie masz…

– Bo spałem. Co niby miałbym robić o drugiej w nocy?

– W piątek wieczorem? – Aspirant zaśmiał się pod nosem. – Pić z chłopakami? Zabawiać się z jakąś laską? Przecież lubisz się tym chwalić…

– No i co z tego? Nie ja jedyny. Poza tym w ruchaniu nie ma nic zdrożnego. W piciu tym bardziej.

– Ćpałeś coś tej nocy?

– Spierdalaj.

– Tak czy nie? Wiesz, że jak ci zrobimy testy, to wyjdzie.

Węgorzewskiemu nagle napłynęła krew do twarzy. Nie było tajemnicą, że bywał wybuchowy. Warszawskiemu od zawsze przypominał takiego małego, jazgotliwego yorka, który tylko czeka, aby kogoś obszczekać, a potem znienacka ugryźć w kostkę.

– Nie wpierdolicie mnie na tę minę. Poza tym miałem się wytłumaczyć, a wy mi tu robicie przesłuchanie.

– To się wytłumacz. Nikt tu nie chce tych buraków z wewnętrznego.

– Ile razy mam wam powtarzać. Nie wiem, skąd się wzięła. Ktoś chce mnie wrobić, i tyle. Zresztą chyba będzie najlepiej, jak zadzwonię po adwokata.

– A masz adwokata?

– Pierdol się. Obaj się pierdolcie.

Warszawski i Zimny spojrzeli po sobie. Strategia, jaką przyjęli, miała na celu wyprowadzenie przesłuchiwanego z równowagi. W nerwach często mówi się za dużo, czasem nawet wyrzyguje się wszystko. Węgorzewski był co prawda średnio inteligentnym typem, ale nie był też głupcem. Wiedział, że przesłuchanie nie może być traktowane jako oficjalne, bo policjantów podejrzanych o przestępstwa przejmuje Biuro Spraw Wewnętrznych. Oczywiście dopiero w momencie, gdy nie da się załatwić sprawy po koleżeńsku, czyli zamieść sprawy pod dywan. W tym wypadku nie mogło być mowy o zamiataniu niczego pod dywan, choć zawsze lepiej było dogadywać się ze swoimi. Obaj liczyli, że Węgorzewski weźmie to pod uwagę, bo nawet oni nie wierzyli, że mógłby być tak głupi, aby obciążający go dowód przyniósł do komendy i umieścił w swojej szafce.

– Podsumujmy więc… – mruknął Zimny, przeglądając sporządzone zapiski. – W twojej szafce w niewyjaśniony sposób pojawiła się peruka, z której włosy znaleziono na miejscu zbrodni. Nie wiesz, jakim cudem się tam znalazła, twierdzisz też, że nie należy do ciebie i nigdy wcześniej jej nie widziałeś. Zgadza się?

Węgorzewski przewrócił oczami. Chciał coś powiedzieć, ale się zapowietrzył i tylko pokiwał głową.

– Nie masz jednak alibi na czas popełnienia morderstwa, co gorsza, na czas drugiego też nie. Twierdzisz, że spałeś, niestety nikt nie może tego potwierdzić. Nie pozwalasz też na przeszukanie swojego mieszkania.

– A skąd mam wiedzieć, że znów mi czegoś nie podrzucicie? – warknął.

– Ty… Węgorz… – wtrącił się Warszawski. – Tobie się coś w tej pustej makówce czasem nie popierdoliło?

– Nie ufam nikomu. Zresztą Niemiec się nie podłoży i bez względu na wszystko i tak zajmie się tym wewnętrzny.

– Owszem. Zajmą się tym i możesz być pewny, że jeśli dalej będziesz się tak stawiał, to przejadą się po tobie jak po szmacie. Wyjdzie wszystko. Począwszy od ruchania przydrożnych kurew po branie w łapę. Myślisz, że o tym nie wiemy?

– Chuja wiecie.

– Dla twojej wiadomości, Zakapior już się rozpruł.

Zakapior, czyli Jędrzej Zakaperski, blisko dwa lata był partnerem z patrolu Węgorzewskiego. Też nie miał najlepszej opinii, ale z racji tego, że patrol miał dobre wyniki, komendant przymykał oko na ich drobne wybryki. Nie oni jedni w zamian za spokój na wylotówkach z miasta bzykali stojące tam prostytutki albo łasili się na drobne od złapanych na wykroczeniach kierowców.

– Nie sądzę.

– Podobno nikomu nie ufasz. Może to właśnie on podrzucił ci tę perukę? Może to on jest mordercą?

– Jestem niewinny. Nikogo nie zabiłem.

– Nie gadalibyśmy tu z tobą, gdybyśmy myśleli inaczej. Nawet taki półmózg jak ty nie przyniósłby tu tak mocnego dowodu swojej winy. Dlatego ogarnij się, Węgorz, i zacznij współpracować.

Sierżant westchnął ciężko i spuścił głowę. Przez dłuższą chwilę siedział bez ruchu, wlepiając spojrzenie w blat stołu.

– Jest tylko jeden problem – bąknął pod nosem.

– Słuchamy.

– Gdy wczoraj wieczorem wróciłem z roboty do chaty… – Poruszył nerwowo żuchwą. – Nie wiem, jak to powiedzieć, żeby… – Przygryzł dolną wargę i zamilkł.

– Zerwałeś się wcześniej, bo niby sraczkę miałeś, mam rację?

– No powiedzmy. Sraczki nie miałem, tylko umówiłem się z taką małolatą, a że mogła tylko po szkole, to musiałem zawinąć się wcześniej.

– Ty mówisz poważnie?

– No… Ale spoko, ma szesnaście lat, więc za to kryminał nie grozi. Wystawiła mnie w każdym razie. Zajebiście się wkurwiłem i wypiłem setkę i kilka browców w ogródku na mieście.

– Kontynuuj…

– Wiecie, jaka jest pogoda. Słońce przygrzało i trochę się uwaliłem, więc w końcu polazłem do chaty. A potem to jak przez mgłę pamiętam, że… no sam nie wiem…

– No, Węgorz, wyduś to z siebie…

– Pamiętam, że mocowałem się z drzwiami, ale jakoś wszedłem. Walnąłem się na kanapę i chciałem odpalić laptopa, ale okazało się, że był już włączony. Dziwne to trochę było, ale specjalnie się tym nie przejąłem. Chciałem… no wiecie…

– Poruchać?

– No… wlazłem na portal i zacząłem szukać jakiejś niuńki, ale chyba byłem zbyt najebany, bo w pewnym momencie padłem.

– No i co?

– Nie jestem pewny, ale chyba słyszałem, że ktoś wychodzi mi z chaty. Chyba nawet widziałem jakąś postać…

– Co ty kombinujesz, Węgorz?

– Mówię prawdę.

– Brzmi jak tania wymówka.

– Ale tak było. Możecie zapytać barmana w Żywcu i sprawdzić mojego kompa.

– A ta małolata?

– Nazywa się Lukrecja.

– Dobra, co było potem?

– Padłem. Olałem to, a może mi się tylko przyśniło. Nie wiem, bo obudziłem się dopiero po północy.

– I co?

– Nic. Zajarałem, zjadłem hamburgera z Żabki i dalej poszedłem spać, aby wytrzeźwieć przed pójściem do roboty.

Zimny z Warszawskim wymienili spojrzenia. Obaj byli doświadczonymi śledczymi i potrafili wyczuć kłamstwo. Nie musieli nic mówić. Mieli podobne odczucia. Tłumaczenie Węgorzewskiego brzmiało tak absurdalnie, że trudno byłoby posądzić go o konfabulowanie. Jeśli tą opowiastką chciał sobie zapewnić alibi na wypadek, gdyby podczas przeszukania mieszkania znaleźli u niego kolejne obciążające go dowody, to albo był kompletnym idiotą, albo mówił prawdę.

– Ty słyszysz siebie, Węgorz? – upewnił się Warszawski.

– Nie ściemniam. Sprawdźcie sobie logowania telefonu, pogadajcie z barmanem, a nawet tą małolatą. Mogę dać wam jej numer.

– Weźmiemy. A teraz daj nam klucze do mieszkania.

Posterunkowy westchnął. Widać było, że bije się z myślami. Nie miał jednak wielkiego wyboru. Wiedział, że dopóki mieszkanie nie zostanie przeszukane, i tak go nie wypuszczą. I zrobią to jego koledzy albo jacyś napaleńcy z Biura Spraw Wewnętrznych.

– Dobra – bąknął i wcisnął dłoń do kieszeni, z której chwilę później wyjął breloczek z wypiętą damską pupą i kilkoma przymocowanymi doń kluczami. – Ale idę tam z wami. Chcę patrzeć wam na ręce.

– W takim razie w drogę.

Mężczyźni opuścili salę przesłuchań i ruszyli bezpośrednio do wyjścia. Jeszcze w korytarzu złapał ich jeden z policyjnych informatyków. Był spocony i zdyszany. Wyglądał na podekscytowanego. Przez chwilę wahał się, ale w końcu skupił uwagę na starszym stopniem Zimnym i poprosił go na bok. Rozmawiali przyciszonymi głosami, po czym komputerowiec obrócił się na pięcie i szybkim krokiem odszedł.

– Co jest? – zagadnął Warszawski, który pilnował Węgorzewskiego.

Zimny chwycił Warszawskiego za ramię i nie spuszczając wzroku z posterunkowego, wycofał się z nim kilka metrów dalej.

– Te filmy trafiły do ogólnodostępnej sieci – szepnął Zimny.

– Te z morderstw?

– Tak.

– Pierdolisz… – Warszawski przetarł ręką spoconą łysinę. – To teraz nie mamy już chaosu, tylko cholerne piekło.

– Mało tego. Namierzyli już komputer, z którego zostały wpuszczone do sieci.

– Tak szybko?

– Podobno to nie przez ten darknet, więc to była bułka z masłem. Chcesz znać adres?

– Dawaj.

– Węgierska czterdzieści osiem „D” przez dwanaście.

– To…

Warszawski aż się zapowietrzył, następnie równo z Zimnym przeniósł spojrzenie na stojącego kilka metrów dalej posterunkowego. Leszek Węgorzewski patrzył w wyświetlacz smartfona i głupio się uśmiechał.
===LxciECQWZVRtWGFUYwk/BjIDZ1BiUmUHZlBkUTUDNwY2B2NSNlQ=

ROZDZIAŁ 28

– Nie znam typa – mruknął Brudny i skrzywił się, upijając łyk kawy. Każdy ruch sprawiał mu ból. Uszkodzony nerw po wybitym zębie i świeże rany wciąż przypominały mu o tym, co wydarzyło się kilkadziesiąt godzin wcześniej.

– Jesteś tego pewny? – Zawadzka pokazała kolejne zdjęcie. – Mają na niego cholernie mocne dowody.

– Na bank, Julka. Nigdy wcześniej go nie widziałem.

Zawadzka wyszła z galerii zdjęć i odłożyła telefon na stół. Facjata sierżanta Leszka Węgorzewskiego nic Brudnemu nie mówiła. Nie był to dobry znak, bo dowody na winę policjanta rzeczywiście były przytłaczające. Wczoraj późnym wieczorem dostała telefon od Warszawskiego, który potwierdził, że przeszukując mieszkanie podejrzanego, dodatkowo natrafili na buty Nike, skórzaną maskę i zestaw pejczy używanych przez sprawcę, a filmy z morderstw trafiły do sieci z nieumiejętnie ukrywanego IP jego komputera. Z takim materiałem dowodowym Winnicka mogła w zasadzie zamknąć sprawę i przyjść do sądu jedynie po to, aby ten przyklepał dożywocie. Tym bardziej martwiła się o to, jak ludzie z zespołu przyjmą Brudnego, który po wizycie w Warszawie mógł zepsuć im przedwczesną radość ze schwytania mordercy.

Spojrzała z troską na przyjaciela, a następnie na zegarek. Za niecałe pół godziny powinni stawić się na porannym spotkaniu grupy.

– Jesteś pewny, że dasz radę tam jechać? – zapytała.

– To tylko kilka zadrapań.

– Pieprzysz jak potłuczony. Nie musisz przy mnie zgrywać twardziela.

– Przestań, Julka.

– Jak chcesz. Może ktoś inny przemówi ci do rozumu. Powinieneś leżeć w szpitalu i…

– Julka!

– No dobra, już dobra. Co ty w ogóle chcesz im powiedzieć?

– Że to nie on.

Zawadzka uniosła brwi i rzuciła mu wymowne spojrzenie.

– No i co? Powiesz, że to nie on, bo co? Bo go nie znasz?

– Przypomnę im tamtą sprawę. Pamiętasz, na kogo wskazywały wtedy wszystkie dowody?

– No…

„Tamta sprawa” była dla Brudnego najbardziej osobistą. Niemal od początku prowadzonego śledztwa znajdował się w gronie podejrzanych, zwłaszcza że przy kolejnych morderstwach na miejscu zbrodni policja odnajdywała tropy bezpośrednio wskazujące na niego. Papierosy, kawałki pizzy, a nawet jego włosy – badania DNA wszystkich próbek jednoznacznie wskazywały na komisarza. W pewnym momencie został nawet zatrzymany. Cały zespół dochodzeniowo-śledczy był przekonany o jego winie i gdyby nie Czarnecki, który od początku nie dawał temu wiary, prawdopodobnie dziś siedziałby za kratkami, a szczątki jego dopiero co odszukanego brata bliźniaka z rodziną gniłyby gdzieś na nadodrzańskich łąkach.

– Tu też brakuje motywu – dodał Brudny, połykając kolejną tabletkę przeciwbólową. – Nie wspominając już o wysłanym do mnie krzyżyku czy kilku innych sprawach.

– Ale facet, w przeciwieństwie do ciebie, nie ma żadnego alibi.

– To nie on.

– Trzeba będzie przekonać resztę.

– Czarneckiego mamy już po swojej stronie, prawda?

Nie oni jedni mieli wątpliwości. Krótko po telefonie od Warszawskiego Julka skontaktowała się z Czarneckim. Nie chciała budzić skatowanego przyjaciela i dość enigmatycznie opowiedziała inspektorowi o tym, co spotkało Igora. Ten od początku miał mieszane uczucia, a wydarzenia w stolicy tylko wzmogły jego wrodzoną podejrzliwość.

– Ale to Winnicka jest prowadzącą – oznajmiła, chrupiąc paluszka. – Nie zapominaj o tym, a znając tę pindę, to pewnie wydała już wyrok.

– Nie możesz jej nie doceniać – odparł Brudny. – Zresztą mam z nią do pogadania na inny temat.

– Ooo… zdradzisz coś więcej?

– Później, Julka. – Komisarz zerknął na zegarek. – Chodźmy, bo się spóźnimy. Pomożesz mi włożyć koszulkę?

– Widzisz. Nawet nie jesteś w stanie…

– Dobra, poradzę sobie.

– Chryste, Igor.

Zawadzka przewróciła oczami i chwyciła koszulkę, po którą próbował sięgnąć Brudny. Strzepnęła ją, aby nie wyglądała jak wyjęta psu z gardła, i przełożyła mu przez głowę. Przez ułamek sekundy ich spojrzenia spotkały się, ale oboje szybko odwrócili oczy. Chwilę później T-shirt był już na miejscu, a Brudny chwycił z szafki nocnej okulary przeciwsłoneczne. Latem nosił je codziennie, ale dziś miały pełnić dodatkową funkcję. Przed wyjściem zerknął w lustro. Wyglądał, jakby czołowo zderzył się z ruskim czołgiem i okulary niewiele poprawiały sytuację. Kątem oka dostrzegł, jak Julka wymownie wzdycha, a potem popchnął ją w kierunku drzwi.

– Idziemy – zakomenderował.

– Wariat.

– Sama jesteś wariatka. Ruszaj się.

Na komendę przyjechali punktualnie. Brudny od razu wzbudził kontrowersje. Do tej pory nikt prócz Czarneckiego nie zdawał sobie sprawy z tego, co mu się przytrafiło. Oczywiście nie obeszło się bez prób namówienia go na wizytę u lekarza, w czym pierwsze skrzypce grały kobiety, ale komisarz gasił wszelkie tego typu sugestie w zarodku. Po pierwszym szoku usiadł i pokrótce streścił ostatnie kilkadziesiąt godzin, pomijając spotkanie z człowiekiem w kominiarce i zrzucając winę za obrażenia na dwóch przybyłych po nim Rosjan.

– Masz jaja, człowieku – rzekł Warszawski z uznaniem. – Pchać się w łapy tych zwyrodnialców… – dodał, ale nie dokończył, tylko wypuścił z sykiem powietrze i pokręcił z niedowierzaniem głową.

Brudny nie skomentował. Upił łyk kawy, próbując nie krzywić się z bólu. W ustach wciąż czuł metaliczny smak krwi, a opuchlizna przeszkadzała mu nawet w mówieniu.

– Znasz aktualną sytuację, Igor? – Winnicka zmieniła temat.

– Macie podejrzanego. I mocne dowody.

– To jeden z funkcjonariuszy. Niejaki Leszek Węgorzewski. Peruka w szafce, buty, maska i pejcze znalezione w jego mieszkaniu. No i filmy. Wystarczy, aby go oskarżyć i skazać.

– A motyw?

– Złamiemy go – wtrącił Zimny.

– No chyba właśnie nie wy.

Czarnecki milczał, choć podskórnie czuł, że ta dyskusja nie skończy się dobrze. Pytanie brzmiało: dla kogo?

– Komendant poinformował już wojewódzką i jeszcze dziś ma pojawić się dwóch z wewnętrznego – oznajmiła Winnicka. – Przejmą sprawę, więc w zasadzie możemy pakować manatki. Sugeruję też, aby każdy z was przygotował precyzyjny raport ze swoich dotychczasowych działań.

– Tylko że to nie on. – Brudny wygrzebał w kieszeni woreczek strunowy, w którym trzymał srebrny krzyżyk, i rzucił go na środek stołu. – Nie daje ci to do myślenia? – dodał z wyczuwalną pogardą.

– Nie podoba mi się ten ton, Igor.

– Nie uciekaj od tematu, Arleta.

– Nie uciekam. Jestem pewna, że to też da się jakoś wytłumaczyć.

– Niby jak? – wtrąciła się Zawadzka.

– Odpowiedzi na to pytanie udzielą ludzie z Biura Spraw Wewnętrznych, pani podkomisarz.

– Pff…

Winnicka zmierzyła Zawadzką lodowatym spojrzeniem. Utrzymała jednak nerwy na wodzy.

– Dla jasności. Nie ja wymyślałam procedury. Sprawę przejmuje Biuro Spraw Wewnętrznych i tyle na ten temat. Ktoś ma zamiar o tym dyskutować?

Przez dłuższą chwilę nikt nie chciał podjąć rękawicy. Winnicka miała rację o tyle, że ingerencja ludzi z wewnętrznego była nieunikniona. Należało im przekazać wszystkie zebrane dowody, raporty ze spotkań i protokoły z przesłuchań, ale nie oznaczało to, że grupa musiała odciąć się od prowadzonego śledztwa. Mało tego, w razie jakichkolwiek wątpliwości powinna je kontynuować, bo Węgorzewski wciąż był jedynie podejrzanym, a nie skazanym. Postawa prokurator była więc co najmniej dziwna, zwłaszcza że morderca celował w ludzi z zespołu i w razie pomyłki ktoś z obecnych mógł zapłacić najwyższą cenę.

– Naprawdę myślisz, że złapaliście prawdziwego mordercę? – zapytał Brudny, przerywając niezręczną ciszę.

– Dowody są niezbite, a facet nie ma alibi.

– Możesz tego nie pamiętać, ale całkiem niedawno Romek też miał niezbite dowody. Wiesz na kogo?

Brudny postanowił przejść do sedna. Winnicka musiała wiedzieć. I choć nie brała wtedy czynnego udziału w śledztwie, historia zatrzymania komisarza z pewnością nie była jej obca.

– Co sugerujesz?

– Że wtedy prawie wszyscy tu obecni też chcieli wsadzić mnie za kratki, bo dowody – Brudny mocno zaakcentował ostatnie słowo – były niezbite.

Winnicka zamilkła, a atmosfera w jednej chwili zgęstniała. Członkowie grupy pamiętali doskonale pierwsze spotkanie z Brudnym, bo kilku w odruchu zawstydzenia spuściło głowy. Poza Winnicką, która wówczas nie brała udziału w śledztwie, i Czarneckim od początku wierzącym w niewinność Brudnego, wszyscy byli święcie przekonani, że w świetle znalezionych na miejscach zbrodni twardych dowodów i faktu, że człowiek o jego rysach twarzy znalazł się na nagraniach kamer z monitoringu, komisarz ze stolicy musi być poszukiwanym zabójcą. Dopiero gdy trafił za kratki, a morderstwa nie ustały, musieli posypać głowy popiołem, choć i wtedy niektórzy widzieli w nim przynajmniej współsprawcę. W ostatecznym rozrachunku okazało się, że część dowodów była ordynarnie podrzucana przez człowieka biorącego bezpośredni udział w śledztwie i to – choć minęło już osiem miesięcy – do tej pory większość członków grupy przyprawiało o zakłopotanie.

Nieznośnie przedłużającą się ciszę postanowił przerwać Czarnecki. Miał paskudne przeczucie, że zbyt wiele rzeczy nie zostało tu powiedzianych na głos, a napięcie na linii Brudny–Winnicka to coś więcej niż tylko zwykła różnica zdań. Nie był jeszcze w stanie określić, co to takiego, ale nie chciał ryzykować powtórki z jesiennego śledztwa przeciwko Rzeźnikowi.

– Arleta ma rację – zaczął spolegliwym tonem. – Procedury nie pozostawiają nam wyboru, ale dowody, choć wydają się niezbite, nie powinny uśpić naszej czujności.

– Naprawdę sugerujecie, że ktoś jest na tyle bezczelny, że podrzuca je w komendzie miejskiej? – zapytała niepocieszona Winnicka.

– Sprawa tej peruki cuchnie na kilometr – wtrącił Brudny.

– Nawet jeśli, to i tak musi się tym zająć wewnętrzny.

– Nie, jeśli w grę wchodzi życie śledczych. A chciałbym przypomnieć, że morderca nie wybiera celów przypadkowo.

– Morderca jest za kratkami.

– Jesteś tego absolutnie pewna, Arleta? Chcesz zaryzykować?

Słowa inspektora wywołały konsternację. Pozwolił, aby każdy przypomniał sobie, co spotkało poprzednie dwie ofiary. W tym śledztwie ewentualna pomyłka nie kończyła się burą od komendanta czy śmiercią kolejnej niewinnej osoby. Tu chodziło o ich własne życie.

Winnicka omiotła spojrzeniem twarze członków grupy. Nie wyglądali na przekonanych. Żaden nie chciał nawiązać z nią kontaktu wzrokowego.

– Ja nie będę ryzykować – rzekła w końcu Borucka.

– I dla mnie brzmi to rozsądnie – dołączył do niej Warszawski.

– Mnie ten facet też kompletnie nie pasuje do profilu – dodała Pałka.

Chwilę później przy stole widniał już las uniesionych rąk.

– Arleto? – Czarnecki skupił wzrok na Winnickiej.

Prokurator przez dłuższą chwilę milczała, ale gdy poczuła na sobie palące spojrzenia pozostałych członków grupy, nie mogła odmówić. Brudny obserwował ją bardzo dokładnie i wiedział, że cokolwiek powie, dziś wieczorem i tak ją odwiedzi.

– Póki nie znajdziemy motywu, będziemy kontynuować śledztwo – oznajmiła tonem nieznoszącym sprzeciwu. – Proponuję zacząć od Igora. Jestem pewna, że ma już jakiegoś podejrzanego.

* * *

Brudny nie miał zamiaru wykładać wszystkich kart na stół. Nie musiał też długo zmyślać, bo zaledwie kilka chwil po tym, jak Winnicka wbiła mu szpilkę, rozległo się pukanie, a następnie próg przekroczyło dwóch rosłych policjantów z Biura Spraw Wewnętrznych. Mieli nieprzyjemne twarze i ponure miny, nie wyglądali też na takich, którzy lubią czekać na swoją kolej. Dzień można więc było spisać na straty, bo oczywiste było, że każdy z członków zespołu dochodzeniowo-śledczego musi zostać przesłuchany i podzielić się swoją wiedzą na temat prowadzonego śledztwa. Brudny do tej pory nie podzielił się wszystkimi swoimi spostrzeżeniami nawet z Julką, tym bardziej nie miał zamiaru zdradzać swoich hipotez jakimś dwóm pajacom z wewnętrznego. Z racji swojej niecodziennej aparycji został wzięty na spytki w pierwszej kolejności. Pasowało mu to, bo nie był w nastroju, forma również nie dopisywała i chciał mieć to jak najszybciej za sobą. W ciągu dwóch kwadransów odpowiedział więc zgodnie z prawdą na pytania, na które uznał, że odpowiedzieć może. Resztę zachował dla siebie, nawet się nie siląc na kamienny wyraz twarzy, która w każdym momencie przypominała co najwyżej rozmemłaną galaretę.

Obu mężczyzn zainteresował wątek rosyjski, ale ponieważ Brudny twardo obstawał, że rozmowa ograniczyła się do obicia mu mordy, nie ciągnęli go długo. Oczywiście nie było to do końca zgodne z prawdą, ale obrażenia, jakich się nabawił (głównie za sprawą człowieka w kominiarce), uwiarygadniały każdą bzdurę, jaką by im sprzedał. Wyszedł z przeświadczeniem, że uwierzyli w jego zeznania, zwłaszcza że sprawcę morderstw podano im w zasadzie na tacy i zapewne nie mieli ochoty zagłębiać się w bagno darknetu i wątpliwe wątki związane z rosyjskimi gangami stręczycieli. Oczywiście wywiódł ich w pole, bo Rosjanie nie byli całkiem wyłączeni ze sprawy, mało tego, mogli odgrywać w niej wręcz kluczową rolę. Fakt ten na razie planował zachować dla siebie, przynajmniej do czasu, aż rozmówi się ze zdecydowanie nieświętą panią prokurator. Spotkanie musiało odbyć się jednak w odpowiednim miejscu i o odpowiedniej porze. Wymagało też właściwego przygotowania, choć jego aparycja wykluczała pewne sprawy, które planował wcześniej.

Z komendy udał się prosto do hotelu, gdzie poleżał do czasu, aż dwaj mili panowie z wewnętrznego skończyli maglować Julkę. Przyjechała dopiero po trzech godzinach z pizzą i sześciopakiem zimnego piwa. Pizzy nie zjadł, ale piwa nie odmówił.

– I jak się czujesz? – zapytała ze szczerą troską w głosie.

– Tak jak wyglądam. Ale bywało gorzej. Co im powiedziałaś?

– Skupiłam się na darknecie i tych wszystkich magicznych pierdołach, których nie ogarniają. Widziałam, że słuchają, ale równie dobrze mogłabym mówić do nich po chińsku.

– Moja dziewczyna.

– Tak poważnie, to będą mieli duży problem z tymi filmami. Pewnie widziałeś, co dzieje się pod komendą…

– No…

Brudny musiał opuścić komendę tylnym wyjściem, bo na placu kłębiły się dziesiątki reporterów. Media lokalne były w mniejszości, bo filmy z nagraniami morderstw lotem błyskawicy trafiły już niemal do każdej telewizji i redakcji w kraju. Wszyscy chcieli odpowiedzi, bo słynne „filmy ostatniego tchnienia” do tej pory w opinii publicznej były traktowane raczej jako swego rodzaju mroczna legenda. Oczywiście po sieci krążyły egzekucje ISIS czy jakieś hardcore’owe nagrania meksykańskich czy kolumbijskich karteli, ale wszystko to zdawało się bardzo odległe, przez co niemal nierealne. Teraz Polska miała swój własny snuff, mało tego, ekstremalnie brutalny i stworzony nie przy okazji kolejnej egzekucji członka konkurencyjnej grupy przestępczej czy ofiary wojny, ale nagrany przez jakiegoś zwyrodnialca, który przynajmniej jeszcze do niedawna (a według Brudnego do tej pory) krążył po ulicach. I choć do walki z ich rozprzestrzenianiem zostali zaprzęgnięci najlepsi policyjni informatycy w kraju, filmy w ciągu kilkunastu godzin zostały pobrane w kilkuset tysiącach egzemplarzy, często zapisane bezpośrednio na twardych dyskach lub kartach pamięci telefonów, przez co praktycznie stały się niemożliwe do całkowitego usunięcia.

– Widziałam, jak Winnicka kłóciła się z komendantem. Chyba właśnie o coś z tym związanego.

– Pewnie wewnętrzny chce, żeby to ona zjadła tę kupę.

– Niech je. Mogę podstawić jej miskę. – Zawadzka puściła do niego oko i wzięła do ręki kolejny kawałek pizzy. – A tak poważnie. Nie sądzisz, że dziwnie się dziś zachowywała? Nie lubię jej, ale babka zna się na robocie. Wszyscy wiemy, że to medialna sprawa i szansa na pogrzanie się w blasku fleszy.

– Też mi się tak wydaje – mruknął Brudny, z cichym jękiem poprawiając pozycję na łóżku. – Dziś chcę z nią o tym pogadać.

– Zamieniam się w słuch.

– Powiem ci, jak od niej wrócę.

– No dobra. Jak chcesz.

Zawadzka wstała i z małej lodówki wyciągnęła kolejne piwo. Poczuła się urażona, bo nigdy niczego przed nim nie ukrywała. On zawsze miał jakieś sekrety. I choć znali się jak łyse konie, nie mogła się z tym do końca pogodzić.

– Powiesz mi przynajmniej, co dokładnie stało się w tym magazynie? – zapytała, odkręcając kapsel od butelki.

– No właśnie o tym chciałem pogadać. Wyłącz telefon i wyjmij kartę.

Podobny tekst z jego ust nigdy nie zwiastował czegoś dobrego. Nie pomyliła się. Wysłuchała jego szczegółowej relacji, począwszy od wizyty w Ostrodze, kończąc na laniu od człowieka w kominiarce i Rosjanach. Przez dłuższy czas nie była w stanie przyswoić szokującej prawdy.

– To jest jakaś pierdolona aberracja… – rzekła, kryjąc twarz w dłoniach. – Ale żeby Beryl wziął w łapę? Ja pierdolę.

– Wziął, nie wziął. Jak widać po mojej facjacie, Czabański potrafi być przekonujący.

– Ty go jeszcze bronisz? – obruszyła się.

– Nie, ale myślałem nad tym. W pierwszej chwili też chciałem powiesić go za jaja, ale podobnie jak mnie mógł nie dać mu wyboru. Te skurwysyny z Wiejskiej mogą więcej, niż nam się wydaje.

– Ale, Igor… – Spojrzała na niego zmieszana. – Ty naprawdę chcesz się poddać? Chcesz zostawić tę sprawę?

– Nie będę narażał Filipa i jego bliskich. Ani Oksany. Ten facet w kominiarce był profesjonalistą. Nie ta liga, Julka.

Brudny skrzywił się przy kolejnym łyku piwa. Spuścił głowę. Jeszcze rok temu pewnie tak szybko by się nie poddał. Ale czasy się zmieniły. Zmieniło się jego życie. Teraz już nie był Igorem Brudnym, który za kompanów miał jedynie jamesona i filmy z Brudnym Harrym. Teraz był Igorem Brudnym, który miał rodzinę. Nie mógł narażać zdrowia i życia najbliższych. Brata, którego dopiero co poznał, szwagierki, zwłaszcza zaś malutkiej bratanicy Lenki, przy której zupełnie zatracał się w uczuciach. I, rzecz jasna, Oksany. Bo nawet jeśli przeżywali poważny kryzys, czuł się za nią odpowiedzialny. Ta kobieta wycierpiała już zbyt wiele i nigdy by sobie nie wybaczył, gdyby z jego powodu spadł jej choćby włos z głowy.

Od miesięcy nie mógł sobie z tym poradzić. Miotał się. Bywało, że czuł się osaczony. Tak jakby ta bańka, w której żył od lat, nagle pękła, a on został zmuszony do budowania swojego życia na nowo.

– To jest… to jest po prostu… – Zawadzka nie mogła znaleźć odpowiednich słów.

– Po prostu jesteśmy dla nich za mali, Julka.

– Ale…

– To koniec.

– W takim razie ja pierdolę taką robotę! – warknęła i chwyciwszy paczkę papierosów, zerwała się z łóżka. Zapaliła jednego przy oknie i mocno się zaciągnęła.

– Pamiętasz, jak wściekałaś się przy okazji sprawy dark klubów? – zapytał po dłuższej chwili.

– Pamiętam – burknęła.

– I co? – Brudny upił łyk piwa. – Też nas wydymali. Nikt nie beknął za śmierć tamtej młodej laski, a sprawie urżnęli łeb. Akta pewnie do tej pory leżą gdzieś w sejfach służb i się kurzą.

– Wtedy nikt nie groził ci śmiercią najbliższych.

– Bo podejrzanym o gwałt i morderstwo nie był syn ministra, a sprawa nie była tak jednoznaczna.

– Była, kurwa, bardzo jednoznaczna – fuknęła. – Wtedy też zginęła kobieta…

– Mam na myśli, że te całe dark kluby mogli przykleić do jakiejś grubszej sprawy o zasięgu międzynarodowym. I tak zrobili. Ale dobra, nieważne. Chcę, abyś przesłała na skrzynkę Beryla wszystkie akta sprawy Karoliny Pisz. Ja rozmówię się z nim jutro.

Zawadzka pstryknęła niedopałek i nalała sobie drugą szklankę jamesona. Przerzuciła się na whisky już kilkanaście minut wcześniej. Wciąż nie mogła w to wszystko uwierzyć.

– Co mu powiesz?

– Berylowi?

– Tak.

– Poinformuję go o fakcie przesłania wszystkich akt. Poproszę też o oficjalne wyłączenie mnie ze śledztwa. Oczywiście ciebie też.

– Ja pierdolę… – Zawadzka wychyliła trunek do końca. – Nie wierzę w to. No, kurwa mać, nie wierzę.

Oboje przez chwilę milczeli. Brudny dopił piwo i podniósł się z łóżka. Też nalał sobie szklankę jamesona, a następnie napełnił przyjaciółce.

– A teraz… – Wychylił prawie do dna. – Chcesz wiedzieć, kto jest mordercą?

– Co? – Zawadzka omal się nie zakrztusiła.

– Otwórz laptop. Chcę mieć pewność. Zanim odwiedzę naszą zwyrodniałą panią prokurator.
===LxciECQWZVRtWGFUYwk/BjIDZ1BiUmUHZlBkUTUDNwY2B2NSNlQ=

ROZDZIAŁ 29

Wieczór był ciepły.

Arleta Winnicka leżała na szezlongu z lampką wina w dłoni. Taras na najwyższym piętrze loftów przy ulicy Fabrycznej pozwalał delektować się widokiem na rozświetlone miasto. Wbrew wszelkiej logice zdawało się spokojne, jakby szykowało się do snu. Ona również była zmęczona, ale wiedziała, że sen szybko nie przyjdzie. Wizyta funkcjonariuszy z Biura Spraw Wewnętrznych, przepychanki z żądnymi krwi mediami, w końcu wykańczająca ją niepewność co do finału śledztwa. Pierdolony Leszek Węgorzewski, pomyślała. Głupi fiut, który wszedł jej w drogę i wszystko rozpieprzył.

Żałowała decyzji o wzięciu tej sprawy. Gdy tylko usłyszała, że ofiarą jest Kotelski, straciła czujność. Do tej pory miała z nim układ. Od kilku lat jako jedyny wiedział o jej małym sekrecie. Był na tyle bezczelny, że próbował ją szantażować, lecz też na tyle głupi, że jej nie docenił. Błyskawicznie zadbała, aby znaleźć na niego haki, dzięki czemu uratowała reputację, po czym niemal zupełnie odcięła się od przeszłości. Nie mogła ryzykować. Nigdy więcej.

Jego śmierć była dla niej szansą, aby raz na zawsze uwolnić się z klinczu, w którym z nim tkwiła. Poprowadzenie śledztwa miało umożliwić jej wgląd w jego wszystkie prywatne rzeczy, z komputerem i telefonem włącznie. Gdy tylko weszła do szwalni i zobaczyła zmasakrowane zwłoki, od razu pożałowała decyzji. Kim był ten, kto mu to zrobił? Czy go znała? Odeszła z branży lata temu, ale nie mogła tego wykluczyć. I to przerażało ją najbardziej.

Podniosła się, aby dolać sobie wina. Wtedy usłyszała dzwonek do drzwi.

Poczuła niepokój. Nikogo się nie spodziewała, a w obecnej sytuacji – choć udawała przed samą sobą, że wcale tak nie jest – nie czuła się tak bezpieczna jak zwykle. Pomyślała o broni, którą trzymała w sejfie. Nigdy jej nie nosiła, ale wiedziała, jak się nią posługiwać. Odrzuciła tę myśl i weszła do salonu, a następnie do przedpokoju. Zerknęła przez wizjer i poczuła nagły przypływ adrenaliny.

Poprosiła gościa o chwilę i szybko popędziła do łazienki. Wyciągnęła kosmetyczkę i kilkoma wprawnymi ruchami poprawiła włosy i makijaż. Na szczęście wciąż nie zdążyła przebrać się w domowe ciuchy i choć nie prezentowała się tak jak zwykle w tego typu sytuacjach, uznała, że może to i lepiej. Musiała zachować pozory. W drodze powrotnej szybko włożyła jeszcze szpilki. Przekręciła oba zamki i otworzyła drzwi.

– Cześć – przywitał ją Brudny. Pomimo nieciekawej prezencji wyglądał inaczej niż zwykle. Miał na sobie wyprasowaną koszulę, dżinsy i rozsiewał całkiem elegancki zapach perfum. W dłoni trzymał butelkę czerwonego chilijskiego wina.

– Cześć – odparła, siląc się na neutralny ton.

Przez chwilę stali, patrząc sobie w oczy.

– Mogę wejść? – zapytał w końcu komisarz.

– Proszę.

Obserwowała go, gdy przechodził obok. Zamknęła oczy, próbując studzić emocje. Były tak skrajne, że niemal ją przytłaczały. Nienawidziła się za to, ale ten facet wzbudzał w niej namiętności, nad którymi nie mogła zapanować.

– Nie spodziewałam się nikogo. Zwłaszcza ciebie… – rzekła, kierując się w stronę salonu. Bezwiednie zakręciła biodrami.

– Wspominałem, że chcę z tobą porozmawiać.

– Rzeczywiście. – Wskazała mu miejsce na skórzanej kanapie. – To nie mogło poczekać do jutra?

– Nie.

– Hmm… – Winnicka rzuciła mu protekcjonalne spojrzenie. – Przychodzisz do mnie z winem, a zachowujesz się jak obszczymur. Zdecyduj się.

– Masz korkociąg? – Brudny zignorował jej przytyk.

– Jest w szafce kuchennej. Na lewo od zlewu. Lampki do czerwonego w górnej, koło okapu.

Brudny pokuśtykał z winem do kuchni. Wyciągnął korek i napełnił kieliszki. Podał jeden Winnickiej. Przyjęła go, zakładając nogę na nogę.

– Przyszedłeś przeprosić?

– Za co?

– Nie myśl, że zapomniałam.

– Rozczaruję cię. – Brudny rozsiadł się wygodnie na kanapie.

– Pojawiłeś się z winem. Nawet ubrałeś się jak mężczyzna. Przynajmniej mógłbyś zachować pozory.

– Nie przyszedłem ani przepraszać, ani się z tobą pieprzyć.

– Pff… – Winnicka obrzuciła go wzgardliwym spojrzeniem. – Miałeś swoją szansę, Igor. I jej nie wykorzystałeś.

– Możemy skończyć ten temat?

– Chociaż seks z takim brutalem mógłby być interesujący…

– Nie odpuścisz?

– Nie żartuj, Igor. Po prostu czasem lubię się podrażnić. U mnie nikt nie dostaje drugiej szansy.

– Wypijmy za to.

Stuknęli się kieliszkami. Wszystko, co w tej chwili mówiła, nie było warte funta kłaków. Odnosiła wrażenie, że każdy jej ruch zdradzał, że zachowałaby się zgoła odmiennie. Arleta zastanawiała się, czy Brudny w ogóle zdawał sobie z tego sprawę.

– Dlaczego tak bardzo zależało ci na tym, aby przekazać tę sprawę wewnętrznemu? – zapytał, gdy upił wina.

– Sprawa jest oczywista, a dowody niepodważalne – odparła.

– Dobrze wiesz, że facet nie miał żadnego motywu, a te dowody to lipa.

– Węgorzewski to już nie nasz problem, Igor. Pogódź się z tym.

– Naprawdę chcesz wpakować za kratki niewinną osobę? W ogóle cię to nie rusza?

– A skąd ta twoja pewność, że on jest niewinny?

– Arleta… – Brudny pochylił się nad stołem i skrócił dystans. – Nie udawaj idiotki. Dobrze wiesz, że te dowody zostały w ordynarny sposób podrzucone. Mam ci to dalej tłumaczyć?

– Jego aresztowanie przynajmniej trochę uspokoi opinię publiczną.

– I to ma być powód? Złamiesz temu facetowi życie.

– Jestem prokuratorem. Po prostu robię swoje.

Brudny odstawił kieliszek na stół. Przez moment siedział i patrzył rozmówczyni w oczy. Przyjęła wyzwanie i nie spuściła wzroku. Dostrzegł błysk w jej źrenicach. Miał w sobie coś niezdrowego. Kąciki jej ust uniosły się leciutko. Drażniła się z nim.

– Tak do niczego nie dojdziemy, Arleta – rzucił po dłuższej chwili.

– A dokąd chciałbyś dojść? – Uśmiechnęła się.

Zabrzmiało co najmniej dwuznacznie, ale Brudny nie dał się sprowokować. Podniósł się, krzywiąc z bólu, i wyciągnął paczkę papierosów.

– W domu nie palę – rzuciła.

– Wyjdźmy na zewnątrz.

Brudny skierował się w stronę otwartego tarasu. Gdy wyszedł z salonu, jego twarz owiało ciepłe powietrze. O tej porze temperatura w Polsce rzadko kiedy przekraczała dwadzieścia kilka stopni Celsjusza. Ten wieczór zdawał się wyjątkowo gorący. Zapalił papierosa, wsłuchując się w powolne kroki Winnickiej. Szła za jego plecami, a on oczami wyobraźni widział, jak porusza biodrami. Podeszła do niego w milczeniu i stanęła przy barierce. W dłoni trzymała długiego mentolowego papierosa. Komisarz przypalił go.

Przez dłuższą chwilę patrzyli w milczeniu na panoramę starego miasta. Prezentowało się pięknie. Po lewej znajdował się oświetlony ratusz i okalający go deptak, dalej wieże kościołów i dziesiątki sennych uliczek. Zdawało się spokojne jak nigdy wcześniej. Powiódł wzrokiem wzdłuż jednej z głównych miejskich arterii. Prowadziła do wznoszącego się wzgórza, na którego szczycie dumnie górowała słynna zielonogórska Palmiarnia. To tam jesienią poprzedniego roku znaleziono zwłoki młodej dziewczyny. Nazywała się Oliwia Malinowska i miała dopiero siedemnaście lat. Kto wie, czy gdyby nie błędy, jakie wówczas popełnili, nie udałoby się jej uratować.

– Pamiętasz ją? – zapytał, zaciągając się papierosem.

– Kogo?

– Tę dziewczynę. Znaleźli ją na rzeźbie tego konia. Na Palmiarni.

– Ofiarę Rzeźnika… – Winnicka powiodła wzrokiem w tamtym kierunku. – Owszem, pamiętam. Dlaczego o nią pytasz?

– Miała tylko siedemnaście lat. – Brudny pstryknął niedopałkiem. – Zgwałcił ją, potem wykłuł oczy, odciął piersi i zdjął skórę z twarzy. W końcu otworzył jak rybę. Od gardła po krocze.

– Dla ciebie to akurat chyba dość trudny temat.

– Nie chodzi o to, kto to zrobił, ale dlaczego. Wiesz dlaczego?

– Po co do tego wracasz? – Winnicka zmrużyła oczy.

– Zrobił to, bo pewien prokurator za wszelką cenę chciał dowieść, że to ja jestem mordercą. Aby przekonać członków zespołu, zdobył się nawet na to, że na miejsce zbrodni podrzucił dowody wskazujące na mnie.

– Ty chyba…

– Daj mi dokończyć. – Brudny uciszył Winnicką ruchem dłoni.

– Ale…

– Czarnecki od początku wiedział, że te dowody są lipne, ale pod naciskiem opinii publicznej i członków swojego zespołu, mając niezbite, powtarzam NIEZBITE dowody, zatrzymał mnie. Wszyscy poklepali się po plecach i sprawy omal nie zamknięto. Omal…

– Igor – fuknęła Winnicka. – Nie podoba mi się to, co mówisz, i nie wiem, czy chcę dalej tego słuchać.

– Skończyło się tak, że gdy ja siedziałem w celi, a wszyscy cieszyli się, że mają mordercę, ten prawdziwy pastwił się nad tą dziewczyną. A potem, jak gdyby nigdy nic, zdołał ją wtargać na wzgórze i udekorować nią rzeźbę konia.

– Nie podejdziesz mnie w ten sposób…

Brudny odwrócił się w stronę Winnickiej. Spojrzał jej głęboko w oczy.

– Nie chcę powtórki z rozrywki, Arleta. Tym bardziej że morderca poluje na nas. Na nas. Rozumiesz to?

– Myślisz, że o tym zapomniałam?

– A nie?

– Nie.

– To co ukrywasz?

– Co to za pytanie? – Winnicka zmieniła ton. – Ty chyba nie posądzasz mnie o…

– Nie będę powtarzał, Arleta. Daję ci szansę…

– Zapominasz się, Igor…

– Kajdanki, pejcze, ostry seks bez tabu. Coś ci to mówi?

– Dość tego. Wyjdź!

– Nie jesteś święta, mam rację?

– Wyjdź, powiedziałam! Wynoś się!

– Po co na sekcji pajacowałaś z tym kneblem? Dlaczego teraz chcesz pozbyć się tej sprawy? Komu jeszcze niedawno mówiłaś, że chcesz być jego suką?

Winnicka nie wytrzymała i zamachnęła się, aby spoliczkować Brudnego, ale ten chwycił ją za przegub, a chwilę później unieruchomił drugi. Okręcił ją plecami i przycisnął do siebie, niemal odcinając dostęp tlenu. Jedną dłoń wsunął jej pod spódnicę, po czym gwałtownym ruchem uniósł ją, obnażając jeden z pośladków.

– Właśnie dlatego kazałem ci się wtedy wynosić… – syknął jej do ucha, ściskając pośladek w miejscu, gdzie znajdowała się niewielka blizna. – Po tatuażach zostają ślady, Arleta.

– Pierdol się.

– Wiem wszystko, więc lepiej zacznij gadać. Bez tabu…

Puścił ją. Winnicka wyrwała się i odskoczyła. Uniosła górną wargę w grymasie wściekłości. Jej starannie ułożone włosy teraz były w nieładzie, a oczy pałały nienawiścią. Przez kilka następnych sekund wpatrywała się w Brudnego, jakby chciała wydrapać mu oczy. Chwilę później się na niego rzuciła.

Brudny nie spodziewał się tego. Zdołał się uchylić i złapać ją za przedramię, ale jej druga dłoń wylądowała w okolicy szyi. Podrapała go, a następnie szarpnęła za koszulę, urywając kilka guzików i obnażając jego tors. Próbował ją unieruchomić, ale wiła się jak w jakimś amoku, a on wciąż odczuwał silny ból w okolicy prawego boku i nie był w stanie jej powstrzymać. Wtedy wgryzła się w jego pierś, a wolna ręka powędrowała w okolice jego rozporka.

– Co ty wyprawiasz!? – warknął.

– Wiesz wszystko, to co się pytasz? – syknęła, dysząc.

– Opanuj się, Arleta. To… – Jęknął z bólu, gdy ponownie ugryzła go w brzuch.

Zanim zdołał dojść do siebie, klęczała przed nim, a on miał już rozpięty pasek. Wciąż trzymał jej jedną rękę, ale drugą robiła, co chciała.

– Czuję go. Chcesz tego – szczuła go. – Tak chcesz się zabawić, prawda?

Brudny nagle zdał sobie sprawę, że rzeczywiście jest w pełni gotowy do stosunku. Chciał, nie chciał, ta sytuacja wywołała w nim gwałtowną reakcję, której nie mógł powstrzymać.

Gdy Winnicka zaczęła dobierać się do jego bokserek, chwycił ją za włosy i spróbował unieść. Zaczęła się szamotać jak opętana, w końcu wyrwała się i jedną dłonią ścisnęła jego członek z taką siłą, jakby chciała go wyrwać.

Chwycił ją raz jeszcze i pociągnął. Tym razem mocniej, aż stęknęła z bólu. Uniosła twarz. Jej makijaż był już częściowo rozmazany, a włosy znajdowały się w kompletnym nieładzie. Śmiała się szyderczo, odsłaniając rząd równych białych zębów, przez co wyglądała, jakby wstąpił w nią demon.

– Uderz mnie! – syknęła. – No na co czekasz? Przecież wszystko wiesz.

Brudny nagle zdał sobie sprawę, że to nie on sprawuje nad wszystkim kontrolę. Miała go w garści. Dosłownie i w przenośni. Błyskawicznie wykorzystała chwilę jego zawahania i wzięła członek do ust.

Jęknął z rozkoszy i zacisnął pięść w jej potarganych włosach. Przez następnych kilka sekund nie był w stanie oprzeć się dzikiej żądzy. Otrzeźwienie przyszło, gdy zaczęła zsuwać mu spodnie.

– Dość! – warknął i wysunął się z jej ust. Puścił jej włosy i odsunął się kilka metrów w stronę salonu. Po chwili wahania ruszyła za nim na czworakach z obłędem w oczach.

– Nie wkurwiaj mnie, Igor – syknęła. – Wiem, że tego chcesz, więc przestań się wydurniać. Po to tu przyszedłeś, więc dokończ, co zacząłeś.

Brudny zdążył z powrotem naciągnąć spodnie. Zapinał pasek, gdy doskoczyła do niego i znów ugryzła go w pierś. Poczuł na obolałych żebrach jej ciężar, ale tym razem zareagował bardziej zdecydowanie. Chwycił ją za gardło i zacisnął palce.

– Taaak… – stęknęła, szczerząc zęby.

Trzymał mocno, patrząc jej w oczy. Dopiero gdy na jej skroniach nabrzmiały błękitne żyły, a białka zaszły czerwienią, chwyciła go oburącz za przegub w panicznej próbie uwolnienia się z uścisku. Przetrzymał jeszcze kilka uderzeń serca i puścił ją. Zsunęła się na podłogę i zaczęła krztusić. Dochodziła do siebie przez kilkadziesiąt następnych sekund. Brudny wykorzystał ten czas, aby się do końca ogarnąć. Gdy w końcu spojrzała na niego spode łba, wyciągnął do niej dłoń.

– Starczy, Arleta – rzekł spokojnym, choć stanowczym tonem. – Potraktujmy to jako remis.

– Pierdol się, gnoju.

Winnicka wstała o własnych siłach i wciąż pokasłując, wspięła się na kanapę. Odchyliła głowę, eksponując szyję, na której znajdował się wyraźny odcisk jego palców. Przez dłuższą chwilę milczeli. Gdy w końcu odzyskała miarowy oddech, poprawiła potargane włosy i sięgnęła po lampkę wina.

– Pytaj – rzuciła wzgardliwie. – Powiem ci wszystko, ale to zostaje między nami.

– Umowa stoi. Pytanie numer jeden. Kim jest Sasza?
===LxciECQWZVRtWGFUYwk/BjIDZ1BiUmUHZlBkUTUDNwY2B2NSNlQ=

ROZDZIAŁ 30

Elżbieta Pałka była wykończona. Przez cały dzień próbowała jakoś wcisnąć Leszka Węgorzewskiego w naszkicowany przez siebie profil, ale nijak do niego nie pasował. Inne poszlaki też wskazywały na to, że aresztowano niewinną osobę. Bo nawet jeśli nie należał do funkcjonariuszy o najbardziej krystalicznej reputacji, a do tego wykazywał pewne cechy psychotyczne, nie byłby w stanie dokonać tak makabrycznych i świetnie zaplanowanych zbrodni. W jej ocenie był po prostu za mało inteligentny.

Musiała oczyścić umysł. Zwłaszcza że po rozstaniu ze swoją długoletnią partnerką, wziętą malarką z Trójmiasta, która postanowiła kontynuować karierę za oceanem, sfera prywatna w ostatnim czasie dość mocno ucierpiała. Były ze sobą ponad dziesięć lat i doskonale się rozumiały. Nigdy nie robiły sobie wyrzutów, a częste wyjazdy służbowe tylko wzmagały ich wzajemne pożądanie. Wszystko miało jednak swoje granice. Justyna przekroczyła ją, gdy znienacka oznajmiła, że opuszcza kraj i przenosi się do Nowego Jorku. Decyzja ta spadła na Pałkę niespodziewanie i była dużym szokiem. A gdy w trakcie kłótni okazało się, że partnerka planowała to co najmniej od sześciu miesięcy, w ich związku nastąpiło pęknięcie. Z czasem się pogłębiło, a dwa miesiące po wyjeździe postanowiły, że nie ma sensu tego kontynuować.

To był dla niej cios i niekiedy zastanawiała się, czy to nie dlatego, że w ostatnim czasie trochę się zaniedbała. W ciągu kilku minionych lat przytyła prawie dziesięć kilogramów i choć po reakcjach mężczyzn mogła przypuszczać, że wciąż ma w sobie to coś, podejrzewała, że Justynie zaczęło to w pewnym momencie trochę przeszkadzać. Ona, w oczach wielu ideał kobiety o wymiarach, których mogła jej pozazdrościć każda polska celebrytka, zawsze przykładała dużą wagę do wyglądu zewnętrznego i choć nie było w tym nic złego, Pałka nigdy nie umiała dotrzymać jej kroku. Był okres, że wylewała na siłowni siódme poty, ale genetyka nie pozwalała jej na utrzymanie takiej figury, gdyż od zawsze należała do tych nieco tęższych, a każdy podjedzony batonik – w przeciwieństwie do mogącej pochłaniać nieskończone ilości słodyczy Justyny – sprawiał, że na boczkach pojawiała się kolejna fałdka.

Nawet nie pamiętała, kiedy ostatni raz uprawiała seks. Cztery, pięć miesięcy temu? Justyna wyjechała z kraju krótko po Nowym Roku, ale już wcześniej ich życie intymne nie wyglądało tak, jak by sobie to wymarzyła. Przeszło jej przez myśl, aby jednak nawiązać kontakt z dziewczyną, która kilka minut temu zagadała ją przy barze. Zamieniły parę zdań, a Agnieszka – jak przedstawiła się nowo poznana – poprosiła ją o pstryknięcie kilku fotek na tle efektownego akwarium. Teraz siedziała w kącie i popijała drinka z laptopem na kolanach, od czasu do czasu zalotnie zerkając w jej kierunku. Była w podobnym wieku, ale nie miała obrączki, a do tego dawała dyskretne sygnały, że jest zainteresowana czymś więcej niż samą rozmową. Ostatecznie Pałka doszła do wniosku, że nie ma ochoty na żadne przygody. Może gdyby nie była tak zmęczona, podjęłaby inną decyzję, zwłaszcza że Agnieszka wyglądała na osobę na poziomie, a do tego, pomimo niecodziennej urody, prezentowała się naprawdę atrakcyjnie.

Dwa drinki sprawiły, że trochę zakręciło jej się w głowie. Zrzuciła to na karb zmęczenia, sięgnęła więc po torebkę, rozliczyła się i poszła do windy. Gdy wcisnęła guzik i drzwi się zamykały, w ostatniej chwili zatrzymała je Agnieszka. Wcisnęła się do środka, a następnie uśmiechnęła, zerkając na panel z przyciskami.

– Ja też na czwartym. Przypadek? – zagadnęła.

– Może…

– Może?

– Może… innym razem. – Pałka uśmiechnęła się kurtuazyjnie.

Agnieszka wydawała się miła, ale zmęczenie coraz bardziej dawało o sobie znać. Poczuła, że zakręciło się jej w głowie. Gdy drzwi się otworzyły, musiała się oprzeć o framugę. Nagle nogi zrobiły się jak z waty.

– Wszystko w porządku? – zapytała Agnieszka w troską w głosie.

– Tak, tak. Barman chyba nie szczędził Havany.

– Też uwielbiam rum. Kolejny przypadek?

Pałka wyszła z windy, ale zachwiała się. Agnieszka podtrzymała ją, żeby nie upadła.

– Barman chyba naprawdę na tobie nie oszczędzał – rzekła. – Odprowadzę cię do pokoju.

– Nie trzeba.

– W którym pokoju mieszkasz?

– Naprawdę nie trzeba. Dziękuję i miłej nocy.

Pałka ruszyła chwiejnym krokiem wzdłuż korytarza. Poczuła, że zbiera jej się na wymioty. Czy wypiła aż tak dużo? Jej pokój był na samym końcu po prawej. W pewnym momencie nogi odmówiły posłuszeństwa i musiała podeprzeć się o ścianę.

– Na pewno dobrze się czujesz? Może wezwać obsługę hotelową?

Pałka poczuła na ramieniu dłoń nowo poznanej sąsiadki. Głowa zdawała się coraz cięższa, a nogi coraz bardziej miękkie. Agnieszka chwyciła osłabioną profilerkę pod ramię, drugą dłoń kładąc na brzuchu. To na niej spoczął wzrok Pałki, która nie była już w stanie unieść głowy. Spod przymkniętych powiek patrzyła na zadbane palce pomagającej jej kobiety. Nie mogła się oprzeć wrażeniu, że…

Przebłysk. Profil zabójcy…

Zdjęcie przy akwarium. Odwrócenie uwagi…

Wsunęła wolną rękę do torebki i wymacała pistolet. Jej palce zacisnęły się na rękojeści glocka. Wzięła kilka głębszych wdechów i ostatkiem sił wyrwała się z objęć Agnieszki. Chwyciła oburącz broń i wycelowała w pierś kobiety.

– Na ziemię! – krzyknęła, choć z jej ust wydobywał się jedynie chrapliwy jęk.

Ostatnie, co zarejestrowała, to pospiesznie oddalające się Agnieszki. Co najmniej trzy. Chwilę później straciła przytomność.
===LxciECQWZVRtWGFUYwk/BjIDZ1BiUmUHZlBkUTUDNwY2B2NSNlQ=

ROZDZIAŁ 31

Brudny opuścił apartament Winnickiej z mieszanymi uczuciami. Próbował nie myśleć o tym, co nim kierowało, gdy pozwolił jej posunąć się tak daleko. To nie był czas ani miejsce na tego typu rozterki. Skupił się na tym, co mu powiedziała. A powiedziała dużo, co gorsza, jej historia zdawała się wiarygodna i zamiast dać konkretne odpowiedzi, przynosiła jedynie więcej pytań.

Usiadł w samochodzie i zapalił papierosa. Włączył ulubioną płytę Queen i przez kilkanaście minut pozwalał się ponieść magicznemu głosowi Freddiego Mercury’ego. Pamiętał, że w sierocińcu legendarny rockman był jednym z najbardziej zakazanych owoców. Gwidona w ogóle nie lubiła muzyki, ale za słuchanie Queen karała bezwzględnie. Widziała w nim posłańca szatana, występnego, perwersyjnego dewianta, którego Bóg pokarał za niegodziwe, nieetyczne i niemoralne życie śmiertelną chorobą. Mawiała, że wybrał go, aby pokazać światu, że homoseksualizm to najcięższy grzech i że tak będą cierpieć wszyscy, którzy swoimi plugawymi czynami w tak ordynarny sposób obrażają Jezusa Chrystusa. Jakim trzeba być hipokrytą, aby opowiadać takie rzeczy, a na co dzień zapraszać do ośrodka pedofilów i przyzwalać, żeby gwałcili młodych chłopców? Z dzisiejszej perspektywy to wszystko zdawało się jakimś szaleństwem, kompletną aberracją i totalnym absurdem. Świat był jednak pełen absurdów. Dziś otrzymał na to kolejny dowód.

Winnicka opowiedziała mu swoją historię. Postawił ją pod ścianą i nie miała wyjścia. Zdradziła ją blizna po tatuażu. Tamtej pamiętnej grudniowej nocy, gdy odwiedziła go z winem Gremplera i próbowała uwieść, zobaczył ją pierwszy raz. Była jedynie małym cieniem na pośladku, ale poznał ten wzór. Duże „D” wpisane w kształt serca. Dark Heart. Skłamał, gdy dziś powiedział jej, że właśnie z tego powodu nie uległ jej perwersyjnym zalotom. Gdyby nie Oksana (a być może i Julka), pewnie dałby się ponieść żądzy. W końcowym rozrachunku kazał jej wyjść, a fakt, że kiedyś należała do organizacji urządzającej imprezy w dark klubach, uznał za mało istotny i niewiele wnoszący do sprawy. Przynajmniej dla prowadzonego wówczas śledztwa w sprawie kanibala. Potem wrócił do Warszawy, a temat umarł śmiercią naturalną. Gdy jednak okazało się, że w Zielonej Górze grasuje psychopata pozujący na kogoś z perwersyjnego światka, do którego Winnicka kiedyś z pewnością należała, sprawy się skomplikowały. Dlatego bacznie ją obserwował. Dość nieumiejętnie próbowała tuszować swoją niewiedzę na ten temat. Głupie pytania o budowę knebla, rodzaje pejczy czy unikanie tematu darknetu tylko pogłębiły jego wątpliwości co do tego, czy prowadzącą sprawę prokurator kieruje wyłącznie dobro śledztwa. W pewnym momencie nawet zaczął podejrzewać, że może mieć w tym wszystkim jakiś udział, zwłaszcza po słowach Elizy, sugerującej, aby najpierw poszukał „we własnym ogródku”. Arleta wyjaśniła mu ich historię, która zdawała się wiarygodna. Bez wnikania w szczegóły, obie panie po prostu za sobą nie przepadały.

Do organizacji wprowadził ją były mąż, biznesmen z branży kopalnianej i do niedawna szanowany poseł partii rządzącej, Maciej Roch, dziś w opozycji. Brudny pamiętał, że jego nazwisko przewinęło się w aktach, gdy osiem lat temu pracował nad sprawą wyłowionej z rzeki Pauliny Szymańskiej. Roch nie był jedynym politykiem na liście, która przepadła z racji, gdy sprawę błyskawicznie przejęło Centralne Biuro Śledcze. W ciągu trzech lat małżeństwa Roch wprowadził żonę w mroczny świat perwersji i wynaturzonego seksu. Trafił na podatny grunt. Winnicka nawet nie próbowała szukać usprawiedliwień. Polubiła to i wsiąkła bez reszty, oddając się wszelakim rozkoszom ciała i duszy. Dość regularnie brała udział w imprezach organizowanych w dark klubach, przynajmniej do czasu, gdy podczas jednej z nich doszło do nieplanowanej śmierci Pauliny Szymańskiej. Sprawie ostatecznie ukręcono łeb, organizacja rozpadła się, jej założyciel został zatrzymany i prawdopodobnie (bo to nie zostało wyjaśnione) w areszcie zamordowany. Tego typu działalność jednak nie lubi próżni. Próbowała ją wypełnić jedna z najpopularniejszych członkiń – Eliza, ale została wygryziona przez coraz mocniej rozpychających się w branży Rosjan, którzy pozwolili jej jedynie na dalsze prowadzenie w miarę stonowanej jak na ten biznes Ostrogi. Sami zajęli się ekstremą dla ludzi o najbardziej wysublimowanych gustach. Eliza nie próbowała oponować, bo chodziły legendy o potwornościach, do których się posuwali, a nawet tworzonych na zamówienie filmach „ostatniego tchnienia”. Przez dłuższy czas nikt nie chciał babrać się w ich bagnie, choć fakt, że osiem lat temu sprawę dark klubów przejęło CBŚ (tłumacząc to podpięciem pod grubsze śledztwo o charakterze międzynarodowym), mógł temu przeczyć. Winnicka nie znała powodów tego nagłego zaangażowania, ale podobno była to naprawdę wielka, skoordynowana akcja służb z kilku, a nawet kilkunastu krajów Europy i świata. Brudny pamiętał, że w stolicy chodziły pogłoski o czymś dużym, ale nie wnikał w szczegóły, bo miał swoje sprawy na głowie, a poza tym dla niego była to inna liga. Ostatecznie nieco ponad rok temu rosyjska grupa została rozpracowana i prawie rozbita, przez co przynajmniej czasowo musiała ograniczyć działalność. I właśnie w tym miejscu pojawiło się to imię.

Sasza.

– Kim jest Sasza?

Brudny powtórzył to pytanie trzy razy, ale Rosjanie nie chcieli odpowiedzieć. Pragnęli poznać szczegóły śledztwa, ale istniały pewne granice, których komisarz nie mógł przekroczyć. Pewnie, gdyby nie niepisany immunitet, jaki zapewnił mu człowiek w kominiarce, wyciągnęliby z niego potrzebne informacje. Najwyraźniej woleli jednak nie igrać z władzą.

Słyszał, jak mówili, że go ubiją. Ubiją Saszę. Powtarzali to jak mantrę, co oznaczało, że Sasza musiał mocno zaleźć im za skórę. Ale dlaczego Sasza zaczął mordować w Zielonej Górze? Czym on sam zalazł mu za skórę? Czy go znał?

Te pytania nurtowały go od momentu, gdy obudził się w magazynie. Sasza. Sasza. Sasza. Kim był tajemniczy Sasza?

Pstryknął niedopałek za okno. Winnicka tylko wprowadziła więcej chaosu. Włączył silnik i pojechał do hotelu. Julkę zastał w ulubionej pozycji – siedzącą na łóżku po turecku z laptopem przed sobą. Obok stało na wpół wypite piwo i talerzyk z okruszkami po cieście.

– I jak poszło? – zagadnęła.

– Pobiliśmy się.

– Ooo…

– Ale pękła. Moje podejrzenia się sprawdziły.

– Od początku nie wyglądała na świętą. Co jeszcze mówiła?

– Zawarłem z nią układ, Julka…

– Naprawdę…? – Zawadzka przewróciła oczami. Gdy Brudny dawał komuś słowo, zawsze go dotrzymywał. Zżerała ją ciekawość, ale wiedziała, że nie wyciągnie od niego nic ponad to, co sam uzna za stosowne.

– Dogrzebałaś się do tych akt sprzed lat?

– Nie i nie wiem, czy mi się uda. Włamanie się do systemów CBŚ to nie w kij dmuchał.

– Postaraj się. A ten Kamil?

– Wciąż myślisz, że to on?

– Co masz?

Zawadzka streściła mu wszystko, do czego się dokopała. To był ciekawy trop, który podsunął mu w Wołowie Łyszczek.Był jednym z wielu, ale jego policyjny nos podpowiadał mu, że może znaczyć coś więcej. Przeczucie? Instynkt – tak wolał to nazywać. W każdym razie odkurzona w pamięci twarz Kamila nabierała coraz wyraźniejszych rysów, a on nie mógł oprzeć się wrażeniu, że znów gdzieś ją widział. Co gorsza, całkiem niedawno.

Kamil Kuchar był jednym z wychowanków sierocińca. Jego historia – jak większości innych dzieciaków – była dość ponura. Wychowywał się w całkiem przyzwoitej rodzinie i gdyby nie paskudne zrządzenie losu, dziś pewnie należałby do grona porządnych, płacących podatki obywateli. Los nie był jednak dla niego łaskawy. Stracił rodziców w wieku pięciu lat. Spłonęli żywcem w nowo wybudowanym domku pod Zieloną Górą. Pożar spowodowała matka Kamila, która nie dopilnowała węgla po integracyjnym grillu z sąsiadami. Najpewniej myślała, że popiół wygasł, i wsypała resztki do plastikowego wiadra, które postawiła pod starannie poukładanym drewnem do kominka. Żar jednak wciąż się tlił, a gdy wszyscy poszli spać, nastąpił zapłon. Najpierw wiadro, potem ułożone pod ścianą polana, w końcu ściana, dach, cały dom. Rodzice obudzili się za późno. Badania wykazały, że ojciec miał półtora promila alkoholu, matka prawie dwa. Nie byli pijakami, po prostu nie chcieli odmawiać nowym sąsiadom i trochę przesadzili. Silne odurzenie sprawiło, że zanim otworzyli oczy, cały dom stał już w płomieniach. Ojciec zdążył jedynie wyciągnąć z łóżeczka syna i wyrzucić go przez okno. Ledwo trzymającej się na nogach żonie nie był już w stanie pomóc. Oboje spłonęli żywcem.

W sierocińcu Kamil często budził się z krzykiem na ustach. Podobno w sennych koszmarach słyszał ich agonalne wrzaski. Gwidona tego nie lubiła i nie tolerowała, gdyż z zasady tępiła wszelkie przejawy zakłócania ciszy nocnej. Też nie miał u niej lekko, a ponieważ był bardzo mizernym chłopcem, koledzy dodatkowo się na nim wyżywali. Został przez nich pobity i zgwałcony wiele razy, stał się też ulubionym cherubinkiem wizytujących placówkę księży pedofili. Tak go właśnie nazywali. Cherubinek. Bo odznaczał się wyjątkową urodą, dużymi niebieskimi oczami i bujną blond czupryną. To stało się jego przekleństwem. Dwukrotnie próbował popełnić samobójstwo. Raz skoczył z okna, ale tylko złamał nogę. Rok później podciął sobie żyły, ale i tym razem siostry go uratowały. Pewnie w końcu dopiąłby swego, gdyby nie zwrócił na niego uwagi Kwiczoł. W sierocińcu był swoistym hersztem i miał po swojej stronie Gwidonę, mógł więc roztoczyć nad Kamilem swego rodzaju parasol ochronny. Oczywiście nie zrobił tego za darmo, bo Kamil stał się kimś w rodzaju jego prywatnego cwela. Kwiczoł nim poniewierał, gwałcił go, traktował jak swoją własność. Brudny pamiętał, że widział w nim bardziej ofiarę niż kogoś, kto mógłby życzyć mu najgorszego. Tym bardziej słowa Łyszczka wzbudziły jego podejrzliwość.

Pierwsza wzmianka o Kamilu Kucharze po opuszczeniu przez niego sierocińca pochodzi z Ustki. To tam został zatrzymany za posiadanie niewielkiej ilości narkotyków. Pobrano odciski palców, odsiedział swoje na dołku, ale ostatecznie – w zamian za sprzedanie kilku dilerów – nie postawiono mu zarzutów. Potem był zatrzymywany na wybrzeżu jeszcze sześć razy, głównie za narkotyki i nieobyczajne zachowanie, bo jak się okazało, Kamil zaczął sprzedawać swoje ciało. Po dzieciństwie u hieronimek nie było to nic specjalnie szokującego. Wykorzystywani wychowankowie dość często po opuszczeniu sierocińca trudnili się najstarszym zawodem świata. Chłopcy, dziewczęta – nie miało to znaczenia, czego pierwszym z brzegu przykładem była Alina Szlachetko. Przez całe życie uczeni, że oddawanie się innym to coś normalnego, mieli problemy ze zmianą spojrzenia na te sprawy, a przeświadczenie o swojej niższości trudno było wykorzenić ot tak. Dewastacja jego psychiki musiała postępować, bo znów próbował popełnić samobójstwo, tym razem wieszając się na klamce od drzwi. Ponownie bez skutku.

Ostatnim razem pojawił się w systemie w dwa tysiące siódmym roku w Sopocie. Zarzuty? Nagabywanie turystów, nieobyczajne zachowanie, zaśmiecanie. Jednym słowem bzdury, za które żaden normalny prokurator nie wsadziłby za kratki. Potem ślad się urwał. Na tyle, że zupełnie zniknął z radaru KSIP-u. Julka ustaliła też, że do dziś nie był nigdzie zameldowany, nie miał żadnych pożyczek w bankach, nie operował kartami kredytowymi. Biorąc pod uwagę jego przeszłość, wyglądało to co najmniej podejrzanie. A Brudny wychodził z dość prostego założenia. Jeśli coś wygląda podejrzanie, to pewnie takie jest.

Przynajmniej tak myślał do tej pory. Winnicka zupełnie zbiła go z tropu.

– Sasza to nie był facet – wyprowadziła go z błędu. – To była suka Dostojnego, założyciela organizacji. Tego, co go załatwili w więzieniu po tej akcji z dark klubami.

– Kobieta?

– W sumie nigdy nie widziałam jej twarzy, bo zawsze pojawiała się u jego boku w lateksowym kombinezonie i zakrywającej twarz masce. Ale wiesz… długie włosy, duże cycki. Mówił, że jest jego najlepszą niewolnicą.

Brzmiało wiarygodnie. Brudny pamiętał, że gdy podczas działań operacyjnych znalazł się w dark klubie, połowa członków chodziła ubrana w ten sposób. Wielu nosiło maski, a niektórzy byli prowadzani na smyczy jak psy. Jeśli to była prawda, Kuchar wypadał z grona podejrzanych, gdyż wszelkie poszlaki wskazywały, że to właśnie Sasza jest kluczem do rozwiązania zagadki.

Brudny nic z tego nie rozumiał. Zawadzka tym bardziej.

– Poczekaj… – Opróżniła butelkę i wstała z łóżka. – Twierdzisz, że Ruscy mówili o Saszy jako o facecie, mam rację?

– Na tyle znam język.

– Jesteś tego pewny?

– Na bank.

– Zatem ktoś tu kłamie.

– Na to wygląda…

Brudny zamyślił się. Te puzzle nijak do siebie nie pasowały.

– Moim zdaniem Winnicka jednak coś kręci – przerwała ciszę Zawadzka.

– Wątpię. Jestem przekonany, że mówiła szczerze.

– Chyba jesteś ślepy. Naprawdę tego nie dostrzegasz?

– Co dokładnie masz na myśli?

– No choćby to, że jeszcze kilka lat temu sama biegała w takiej masce. I chuj ją tam wie, co dokładnie robiła. – Zawadzka przycisnęła wewnętrzną część dłoni do czoła i mocno je przetarła. – Mów, co chcesz, ale ja jej nie ufam. Łaziła na te spotkania, znała tych ludzi, pieprzyła się nie wiadomo z kim. A teraz za wszelką cenę chce wsadzić tego Węgorzewskiego i zamknąć sprawę. Cuchnie na kilometr.

– Twierdzisz, że…

– Przynajmniej tego nie wykluczam. Z Kotelskim miała na pieńku, Krzywickiego szczerze nie znosiła, a podczas śledztwa udawała, że nie wie, jak działa knebel. Do tego z łatwością mogła podłożyć dowody, bo miała pełny dostęp, także do grafiku Węgorzewskiego. A biorąc pod uwagę sugestię Pałki, że morderca może być kobietą… Dokończ sobie…

– Jedno się nie zgadza.

– Co takiego?

– Numer buta. Winnicka nosi trzydzieści siedem, góra trzydzieści osiem.

– Dla zmylenia tropów mogła umieścić je na miejscach zbrodni z premedytacją.

– Teoretycznie…

– Zdążyła też poznać twoją przeszłość. Wiedziała o sierocińcu. Miała dostęp do archiwum sądowego. No i w końcu… – Wbiła w niego ostre spojrzenie. – Też zaszedłeś jej za skórę, Igor. Nienawidzi cię.

Brudny podniósł się z łóżka i w milczeniu sięgnął do kieszeni dżinsów po papierosy. Podszedł do okna i zapalił. Przez kilkanaście następnych sekund patrzył na drzewa przyhotelowego parku. Musiał przyznać, że Julka miała rację. Wszystko układało się w sensowną całość. Gdyby okazało się, że Winnicka nie ma twardego alibi na czas popełnianych zbrodni, w normalnych warunkach mogłaby stać się główną podejrzaną. Ale czy byłaby zdolna do popełnienia tak bestialskich zbrodni? Owszem, była mściwa i miała charakter, ale jakoś nie mógł sobie wyobrazić, aby wychłostała Kotelskiego na śmierć, a Krzywickiego wypatroszyła jak rybę. Ale może rzeczywiście miał skrzywioną perspektywę i nie dostrzegał pewnych zależności? Przecież jeszcze dwie godziny temu ta kobieta trzymała jego członka w ustach.

Może właśnie taki miała plan? Może chwytała się brzytwy? Gdy zrozumiała, że ją przejrzał, próbowała złapać go na seks. Gdyby uległ, mogłaby to wykorzystać i zaszantażować na zasadzie „jeśli ja pójdę na dno, pociągnę cię za sobą”?

Głowa pękała mu od kolejnych domysłów. Musiał niechętnie przyznać, że ta kobieta owinęła go sobie wokół palca. Mógłby dodać „prawie”, ale nie chciał się dłużej okłamywać. Miała w sobie coś, co sprawiało, że chwilami nie był sobą. Poczuł wstyd i zamknął oczy. Zaraz pojawiła się twarz Kamila Kuchara. Dlaczego właśnie jego?

Z zamyślenia wyrwało go wibrowanie telefonu. Sięgnął do kieszeni. Dzwonił Warszawski.

– Ktoś próbował zaatakować Elę – zaczął z grubej rury.

– Kto?

– Podobno jakaś kobieta. Zaraz będziemy mieli nagrania z monitoringu.

– Nic jej nie jest?

– Chyba nie, ale jest półprzytomna. Twierdzi, że dodała jej coś do drinka. Wygląda na tabletkę gwałtu.

– Gdzie to się stało?

– W hotelu.

– W Rubenie?

– Dokładnie.

– Dobra, zaraz tam będziemy.

Chwilę później siedzieli w samochodzie. Hotelowe kamery musiały uchwycić twarz napastniczki. Ta myśl sprawiła, że przyspieszył. Wkrótce mieli poznać tożsamość mordercy.
===LxciECQWZVRtWGFUYwk/BjIDZ1BiUmUHZlBkUTUDNwY2B2NSNlQ=

ROZDZIAŁ 32

– I co z nią? – zapytała Zawadzka.

– Zabrali ją do szpitala – odparł Warszawski. – Podejrzewają pigułkę gwałtu, ale wolą dmuchać na zimne.

– Świadkowie? – wtrącił Brudny.

– Tylko barman. Mamy już jego zeznanie. Atrakcyjna, elegancka blondynka, wysoka, nosiła okulary. To, co rzuciło mu się w oczy, to duży i mocno wyeksponowany biust.

– Dziwka?

– Być może. Kierownik zmiany właśnie przygotowuje nam nagrania z hotelowych kamer.

– A Elka? Rozmawiałeś z nią?

– Chwilę. Była półprzytomna. Wspomniała tylko, że babka przedstawiła się jako Agnieszka i ulotniła się, gdy kazała jej położyć się na ziemi. Potem Ela zaczęła wymiotować i zabrało ją pogotowie.

– Ktoś jej pilnuje? – Znów do rozmowy włączyła się Zawadzka.

– Tak. Mają podać jej kroplówkę, aby jak najszybciej zniwelować działanie podanych środków. Zwłaszcza że istnieje obawa o pamięć. Wiecie, jak to działa…

Pigułka gwałtu od lat była zmorą wszystkich policjantów, prokuratorów i sędziów. Zawarte w niej substancje psychoaktywne z grupy antydepresantów prawie zawsze wywoływały kilkugodzinną amnezję. Po jej przyjęciu ofiara mogła być okradziona czy wykorzystana seksualnie, a po przebudzeniu i tak nie pamiętała nic z tego, co się wydarzyło. Co gorsza, zwykle nie kojarzyła nawet rysów napastnika.

– W jakim była stanie, gdy ją zobaczyłeś?

– Kiepskim. – Warszawski wykrzywił usta w wymownym grymasie. – Nie mogła utrzymać się na nogach, momentami traciła przytomność, wymiotowała. Ledwo co wyciągnąłem od niej te kilka strzępów informacji. Myślę, że dostała sporą dawkę.

– To od niej wiele się nie dowiemy.

– Pewnie nie. Ale zaraz jadę na komendę przejrzeć nagrania. Wydałem też polecenia, aby ściągnęli ludzi od miejskiego monitoringu. Może i tam uda się coś ustalić.

– Pogadam jeszcze z barmanem i jedziemy.

– Podrzucisz mnie po drodze do szpitala? – zagadnęła Zawadzka. – Zobaczę, jak Ela się czuje, i najwyżej później wezmę taksówkę.

Brudny skinął głową. Podobał mu się ten pomysł. Pałka nie miała w mieście żadnej rodziny i dobrze, aby ktoś przy niej czuwał. Z Julką dogadywały się znakomicie, a poza tym zawsze istniała szansa, że może nagle pojawi się jakiś przebłysk świadomości.

Wypytał barmana raz jeszcze. Facet wyglądał na trochę oszołomionego zaistniałą sytuacją, ale współpracował. Streścił mu to, co zapamiętał, ale nie wniósł nic ponad to, co przekazał mu Warszawski. Tymczasem na miejscu pojawił się Zimny z nieco rozdrażnioną Borucką i dwoma technikami, a ci od razu zajęli się zabezpieczeniem wszystkich miejsc, w których mogła przebywać podejrzana kobieta. Zdejmowali odciski ze stołów, oparć, szklanek, buszowali też w windzie i korytarzu. Szansa na ich znalezienie była całkiem spora, bo jeśli tajemnicza Agnieszka nie chciała wzbudzać podejrzeń potencjalnej ofiary, nie mogła nosić rękawiczek, a wątpliwe było, aby w pośpiechu zdążyła pozbyć się pozostawionych śladów.

W wyjściu Brudny natknął się jeszcze na Czarneckiego. Zamienili kilka zdań. Inspektor poinformował go, że w drodze na komendę był już podkomisarz Aleksander Rafalski, ekspert od tworzenia portretów pamięciowych. W oczach Brudnego facet był absolutnym mistrzem w swoim fachu i do tej pory nie mógł wyjść z podziwu, jak jesienią ubiegłego roku na podstawie zeznań świadka narysował podejrzanego, a następnie odmłodził go o ponad ćwierć wieku, dzięki czemu komisarz mógł złapać kluczowy trop. A ponieważ z nagraniami z kamer bywało różnie, dobry portret pamięciowy zawsze się przyda. Ostatecznie wszyscy umówili się na komendzie, gdzie mieli kontynuować działanie. Fakt, że było już grubo po północy, nie miał tu żadnego znaczenia.

– Co o tym myślisz? – zagadnęła Zawadzka już w samochodzie.

– Że morderca popełnił błąd.

– Morderczyni.

– No tak. W każdym razie teraz piłeczka jest po naszej stronie.

– Mieli sporo kamer. Pewnie zobaczymy jej twarz…

Brudny rzucił jej zuchwałe spojrzenie. Nie musiała kończyć. Jej hipoteza runęła jak domek z kart. Pałka przed zabraniem do szpitala wyraźnie powiedziała Warszawskiemu, że kobieta przedstawiała się jako Agnieszka, a chyba trudno było podejrzewać, żeby pomyliła ją z Winnicką. Czuł z tego powodu ulgę, bo przyjaciółka w pewnym momencie zasiała w nim ziarno niepewności i zaczął powątpiewać, czy jest w stanie obiektywnie ocenić sytuację.

Kobieta z hotelu nie była prokurator Arletą Winnicką i to nie podlegało dyskusji. Kim więc była?

Zostawił Julkę przy szpitalu i pojechał wprost na komendę. Szybko ruszył do pokoju Warszawskiego. Ten w towarzystwie informatyka już przeglądał nagrania z hotelowych kamer.

– I co macie? – zapytał.

– Lipa.

– Hmm?

– No mamy tę laskę, ale jest bardzo cwana. Na żadnym z ujęć dokładnie nie widać jej twarzy. Coś da się z tego wyciągnąć, ale niewiele. Musiała doskonale wiedzieć, gdzie znajdują się kamery.

– Kurwa.

– Ale cycki to ma jebitne, no nie? – Informatyk zatrzymał kadr, na którym widać było jej odsłonięty dekolt. – Pewnie sztuczne… – dodał, gdy dostrzegł, że jego wtrącenie niespecjalnie rozbawiło towarzyszących mu funkcjonariuszy.

– Skup się na twarzy – rzekł Brudny. – Macie te programy wyostrzające pikselozę i tak dalej, prawda?

– No tak, ale jakość nagrania wcale nie jest taka dobra, a poza tym nie mam odpowiednich kadrów. Te dwa… – postukał w klawisze laptopa – …są chyba najlepsze.

Brudny przyjrzał się obu kadrom. Na jednym kobieta szła korytarzem z pochyloną głową. Miała wysokie szpilki, obcisłe, połyskujące spodnie w kolorze ecru i równie przylegający do ciała biały top, na który zarzuciła elegancki żakiet. Wyglądała na wysportowaną, a długie blond włosy były mocno kręcone i przypominały mu fryzurę Magdy Gessler. Na drugim kobieta siedziała przy barze z twarzą skierowaną w stronę Pałki, w dużej części ukrytą za włosami. Na nosie miała okulary, sądząc po czerwonych oprawkach szkła były stosunkowo duże. Na dłoni dodatkowo trzymanej tak, aby utrudnić rozpoznanie twarzy, dostrzegł kilka połyskujących pierścionków i złotą bransoletkę.

– Mnie kojarzy się z ekskluzywną dziwką – skomentował w końcu Warszawski. – Jak to wygląda tam u ciebie w Warszawie?

– Ekskluzywne dziwki nie zaczepiają klientów w hotelowym barze.

– No w sumie…

– Ale masz rację. Coś w tym jest. Warto byłoby zrobić nalot na lokalne burdele i mieszkania tych cichodajek.

– Wyślę te kadry do patroli. Popytają.

– A ten barman? Rafalski już z nim pracuje?

– Tak.

– A informowałeś o sprawie Winnicką?

– Dzwoniłem, ale nie odbierała. Dupa chroniona.

Mężczyźni jeszcze przez blisko pół godziny analizowali nagrania. Na jednym z kadrów dało się dostrzec, że gdy kobiety wstawały, aby zrobić podejrzanej zdjęcie na tle akwarium, ręka blondynki dyskretnie powędrowała w kierunku stojącego na ladzie drinka należącego do Pałki. Nietrudno się było domyślić, w jakim celu. Obejrzeli też nagranie z windy, ale na nim widać było w zasadzie jedynie burzę blond włosów, w końcu fragment z korytarza. Tam kamerę zamontowano jednak tylko na jego początku i postaci były słabo widoczne. Pospieszne oddalenie się podejrzanej od chwiejącej się z pistoletem Pałki też nie przyniosło przełomu, choć kadr był jednym z lepszych.

Podsumowując, Brudny spodziewał się więcej. W tej chwili nie mógł zbyt wiele zrobić. Zimny rozesłał patrole na wylotówki, bo należało przypuszczać, że podejrzana – w związku z fiaskiem zaplanowanych działań – może spanikować i próbować wymknąć się z miasta. Sam kontrolnie zadzwonił do Aliny Szlachetko, w nadziei że będzie mu w stanie jakoś pomóc, ale, niestety, miała wyłączony telefon, czyli pewnie pracowała. Skontaktował się więc z Julką, która wciąż czuwała przy Eli. Odebrał ją spod szpitala i pojechali do hotelu. Z jej relacji dowiedział się, że stan Pałki jest stabilny, choć zatrucie wyglądało na poważne i lekarze na wszelki wypadek zdecydowali się zrobić płukanie żołądka, po którym podłączyli ją pod kroplówkę. Przynajmniej do rana miała odpoczywać, najlepiej nie niepokojona przez nikogo.

W hotelu wypili jeszcze po piwie, a Brudny streścił jej sytuację z nagraniami. Potem poszli spać, bo dochodziła trzecia, a planowo mieli się zebrać na komendzie o ósmej. Nie zorientowali się, że ktoś odwiedził oba pokoje pod ich nieobecność. Dwie postaci były bardzo dyskretne i zmotywowane do wykonania zadania.

Gdy zasypiali, w jednym z mieszkań w centrum miasta wciąż paliło się światło. Na stole w kuchni stała napoczęta butelka wódki, a obok tabletki uspokajające, nóż, nożyczki, czajnik i żelazko. Gospodarz siedział na krześle, z trudem panując nad drżeniem rąk. Intensywnie myślał, w końcu sięgnął do szuflady i wyciągnął niewielki pakunek. Otworzył go i przyjrzał się zawartości. Zamknął oczy. Nie miał wyjścia. Musiał zachować zimną krew i przyspieszyć.

Spojrzał w lustro. Ofiara wyglądała na równie przerażoną, jak on sam. Uśmiechnął się do niej, a ona odwzajemniła uśmiech. Czas na przyjemności przyjdzie później, pomyślał. Włożył pakunek do kieszeni, sięgnął po klucze i wyszedł z domu. Po kwadransie stał już pod komendą. Tylne wejście kryło się w mroku. Spojrzał na zegarek. Nie zostało wiele czasu. Musiał zaryzykować.
===LxciECQWZVRtWGFUYwk/BjIDZ1BiUmUHZlBkUTUDNwY2B2NSNlQ=

ROZDZIAŁ 33

Brudnego obudziło bzyczenie telefonu. Półprzytomny sięgnął po smartfona. Ku swemu zaskoczeniu zobaczył, że dzwoni Ryszard Beryl.

– Cześć, Igor.

– No cześć.

– Dzięki za przesłanie plików.

– No…

– Wszystko tam u was w porządku?

Komisarz z trudem utrzymał nerwy na wodzy. Komendant mówił, jakby zupełnie nic się nie stało. To było potwornie deprymujące.

– Resztę dostaniesz, jak uporam się z tematem na miejscu. Może być?

– Ile ci to zajmie?

– Pytasz, jakbyś nie znał tej roboty. Nie wiem.

– Macie w ogóle jakiegoś podejrzanego?

– A ty nie masz co robić u siebie? – Brudny zaczynał tracić cierpliwość.

– No właśnie mam. Dlatego pytam. Dostaliśmy rozkaz wejścia do Ostrogi i zatrzymania właścicielki.

– Co?

– Na wniosek waszej prokuratury. Jakie macie na nią dowody?

Brudny był zszokowany. Owszem, poprzedniego dnia na spotkaniu grupy dochodzeniowo-śledczej podzielił się informacją, że był w willi Elizy i zaistniało podejrzenie, że nosi perukę, której włosy mogły znaleźć się na miejscu zbrodni, ale nie sądził, że Winnicka może wystąpić do sądu o wydanie nakazu jej zatrzymania. Poczuł, jak wzbiera w nim gniew, bo podczas ostatniej rozmowy nawet się na ten temat nie zająknęła.

– Weszliście już?

– Chłopaki zabezpieczyli teren i przewieźli podejrzaną do aresztu. Podobno ktoś od was ma przyjechać i ją przesłuchać. Zakładam, że ty.

– Tak. Muszę kończyć. Na razie.

Brudny rozłączył się. Spojrzał na zegarek. Dochodziła siódma. Wziął kilka głębszych wdechów i wybrał numer Winnickiej.

– Cześć, Igor. Już wszystko wiem. Grzegorz mi…

– Wystąpiłaś o nakaz przeszukania Ostrogi? – przerwał jej.

– Owszem.

– Po co?

– Jeszcze się pytasz? Po tym, co wydarzyło się wczoraj w Rubenie?

Komisarz potrzebował kilku sekund. Wzrost podobny, postura też. Włosy pewnie nie były prawdziwe, a Eliza dysponowała setkami najróżniejszych peruk i potrafiła zmieniać wygląd. No i biust. Kobieta w hotelu i Eliza mogły pochwalić się naprawdę ogromnymi piersiami.

– Myślisz, że to może być ona?

– Nie wiem, ale warto ją o to zapytać. Stąd do Warszawy można dojechać w nocy w trzy i pół godziny. Poza tym nie znasz jej. To wyjątkowo wredna suka. I bardzo zaangażowana w… no wiesz…

– W co?

– No powiedzmy, że nie ma hamulców. Myślisz, że skąd miała numer do Rosjan?

Brzmiało rozsądnie. Ale jaki miałaby motyw?

– Kto niby ma jechać ją przesłuchać?

– Mogę wysłać kogokolwiek, ale domyślam się, że nie odmówisz.

– Kurwa mać. Arleta. Dlaczego mi nie powiedziałaś?

– Nie pytałeś.

Winnicka się rozłączyła. Brudny odłożył smartfon i poszedł do łazienki. Wykąpał się i zmienił opatrunki. Jego twarz zaczęła nabierać coraz bardziej tęczowych kolorów, choć opuchlizna powoli schodziła. Chwilę później usłyszał pukanie. Zawadzka weszła, nie czekając na zaproszenie. Odwróciła się, gdy zobaczyła, że Brudny stoi przed łóżkiem kompletnie nagi.

– Przestań pajacować – mruknął, gdy usłyszał jej chichot. Szybko włożył bokserki, a następnie spodnie. – Wiesz, że Winnicka wysłała ekipę do Ostrogi?

– No co ty.

– Zatrzymali Elizę. Chce, żebym ją przesłuchał.

– Mówiłam ci, że tej piździe nie można ufać. Ona w coś pogrywa. I wiecznie manipuluje.

– Winnicka?

– A kto?

– No… ale gdyby spojrzeć na te nagrania z hotelowych kamer… – Brudny zapiął pasek i zaczął rozglądać się za T-shirtem. – To mogłaby być ona.

– Chyba sam w to nie wierzysz.

– Jeszcze wczoraj byłbym tego samego zdania, ale po wydarzeniach z nocy nie mam już takiej pewności.

– Nie wystarczy pokazać Pałce jej zdjęcia?

– Pokażemy. Ale wiesz, jak działają te substancje…

Zawadzka cmoknęła niezadowolona. Amnezja, zwłaszcza po tak dużej dawce, była bardzo prawdopodobna. Musiała też zgodzić się z tym, że jest to pewien trop, który należy sprawdzić. Choćby dla świętego spokoju.

– W takim razie jadę z tobą.

– Przy okazji ogarniemy do końca temat z Berylem. Chcę mieć to z głowy.

– Przemyślałeś to?

– Tak. Nie ma sensu walczyć z wiatrakami. Poza tym nie będę narażał bliskich.

– Okej.

– Jestem gotowy.

– No to idziemy.

* * *

Inspektor Czarnecki pojawił się w gabinecie przed czasem. Wyciągnął z siatki szklankę i swój staromodny koszyczek, po czym wsypał do niej kawy i nastawił wodę. Od dłuższego czasu nosił się z tym zamiarem, bo Winnicka pozbyła się większości jego rzeczy, w tym szklanek, które zamieniła na kolorowe porcelanowe kubki, a tych nigdy nie akceptował. Przynajmniej do kawy. Czarnej, z dokładnie wymierzonymi proporcjami i oczywiście pitej ze szklanki w koszyczku.

Usiadł przy stole i rozłożył gazetę. Tytuły o chwytaniu mordercy waliły po oczach. „Reżyser schwytany”, „Policjant brutalnym mordercą?” czy „Miasto psychopatów. Kiedy to się skończy?”. Wyobraźnia dziennikarzy nie znała granic, co gorsza, tradycyjnie skazali pierwszego podejrzanego, któremu postawiono zarzuty. Zastanawiał się, czy już wiedzieli o wydarzeniach w Rubenie. Przed wyjściem z mieszkania przejrzał media internetowe, ale nie znalazł jeszcze nic, co by na to wskazywało. Prasówkę przerwało mu wejście Zimnego i Warszawskiego. Przywitał się z nimi i zamienili kilka zdań. Zapytał o stan Pałki, która według tego drugiego podobno już czuła się lepiej, choć tak jak wszyscy podejrzewali, zupełnie nic nie pamiętała z całego zdarzenia. Nie pomogło nawet zdjęcie, które aspirant dostał od Zawadzkiej. Profilerka nie musiała długo przyglądać się właścicielce Ostrogi i szybko oznajmiła, że pierwszy raz widzi kobietę na oczy.

Okazało się, że na spotkaniu nie pojawi się Borucka, która od wczesnych godzin rannych w pocie czoła pracowała w laboratorium. Jej nieobecność była zrozumiała, bo wszystkim zależało na czasie i jak najszybszym uzyskaniu dowodów, zwłaszcza odcisków palców, które mogły znacznie przyspieszyć odkrycie tożsamości tajemniczej kobiety. Na spotkaniu z racji nieplanowanej wycieczki do Warszawy zabrakło też Brudnego i Zawadzkiej. Winnicka nie oponowała, a nawet w duchu ucieszyła się, że komisarz pojechał do stolicy bezpośrednio z hotelu, bo po wczorajszej nocy nie miała najmniejszej ochoty go oglądać. Zawadzkiej tym bardziej.

Wszyscy nowo przybyli po kolei zrobili sobie kawę. Winnicka poinformowała o wkroczeniu do Ostrogi i zatrzymaniu Elizy oraz usprawiedliwionej nieobecności Brudnego i Zawadzkiej. Następnie na stole wylądowały wydrukowane kadry z hotelowych kamer. Wędrowały z ręki do ręki. Każdy z zebranych zabierał głos i szukał sensownego wyjaśnienia całej sytuacji.

– Rzeczywiście może ich być dwoje – powiedział Warszawski. – Nie wykluczałbym nawet opcji, że ta kobieta działała wspólnie z Węgorzem.

– Po co w takim razie podrzucałaby mu dowody?

– A ja wiem? – Warszawski przetarł spoconą głowę. – Może mają wspólnie jakiś chory plan. Wyreżyserowali sobie to wszystko. W końcu tak nazwała go Elka. Reżyser. Mam rację?

– Naciągana teoria – mruknął Zimny. – Ale mnie już nic nie jest w stanie zdziwić.

– Nie wykluczałbym absolutnie niczego – wtrącił Czarnecki. – Sprawca wydaje się bardzo inteligentny i zawsze jest krok przed nami.

– Szkoda, że nie możemy sprawdzić kontaktów Węgorzewskiego z tą Elizą…

– Węgorzewski to już nie nasz problem – wtrąciła Winnicka tonem nieznoszącym sprzeciwu.

– Ale jeśli kontaktował się z tą całą Elizą… – Warszawski nie odpuszczał. – Z tego, co wiem, babka pasuje do profilu, a Węgorz lubił te wszystkie zboczone filmiki, gdzie ruchanie było co najwyżej tłem dla srania na klatę czy innych… nawet, kurwa, nie wiem, jak to nazwać…

– Igor jest w drodze na przesłuchanie. Po południu powinniśmy mieć od niego jakieś wieści.

– Nic mu nie powie. Co najwyżej zaświeci mu cyckami, i tyle.

– Dla jasności, Łukasz, kobiety mają piersi, a nie cycki. – Winnicka rzuciła mu wymowne spojrzenie. – Ktoś rozmawiał z Anką? Kiedy będziemy mogli wrzucić do KSIP-u te odciski?

Warszawski zamyślił się. Zmrużył oczy i na chwilę wyłączył się z dyskusji. Coś go tknęło. Wrócił pamięcią do poprzednich dni. Spojrzał na Zimnego, który właśnie spowiadał się Winnickiej z braku raportu na temat nagrań z miejskiego monitoringu.

– Czekajcie! – Warszawski uniósł ręce i niemal krzyknął. – Wracając do tych cycków. Czy piersi…

– Lepiej zamilcz – zrugała go prokurator.

– Nie, nie, poczekaj, Arleta. Chcę…

– To nie miejsce ani czas na tego typu wynurzenia.

– Daj mi, kurwa, coś powiedzieć, do jasnej cholery! – Warszawski nie wytrzymał. Zapadła cisza jak makiem zasiał. – Kobieta na filmie miała duży biust, zgadza się? – Aspirant zdawał się wyraźnie podekscytowany.

– Lepiej, żeby to miało jakiś sens, Łukasz.

– Grzechu, pamiętasz tę babkę z wędkarskiego? – Jego uwaga skupiła się na Zimnym. – Tę, co mówiłem, że z taką chętnie poszedłbym na ryby…

– Nooo… – Zimny zmarszczył brwi.

– Też była blondynką i miała duży biust. No i włosy, też takie konkretne…

– W Castoramie też podobna się przewinęła. – W głosie Zimnego pojawiła się ekscytacja.

– Wiadomo, co kupowała?

– Nie mam pojęcia. Nie zwróciłem na nią szczególnej uwagi, bo wtedy cycate blondynki nie były w kręgu naszych zainteresowań. Ale… – Zimny klasnął w dłonie. – Na obu widać było jej twarz!

– Gdzie są te nagrania? – Winnicka włączyła się do rozmowy.

– No choćby u mnie na laptopie.

– Chcę je mieć na już. Do roboty!

Chwilę później zebrani się rozeszli. Czuli podekscytowanie, bo deptali sprawcy po piętach. W jednej chwili myśliwy zamienił się w zwierzynę. Nie mieli tylko pojęcia, że spotkali się w takim gronie po raz ostatni w życiu.
===LxciECQWZVRtWGFUYwk/BjIDZ1BiUmUHZlBkUTUDNwY2B2NSNlQ=

ROZDZIAŁ 34

Brudny z Zawadzką dojechali do Warszawy jeszcze przed południem. Od razu stawili się na komisariacie, gdzie trzymano Elizę. Do przesłuchania jednak nie doszło, bo jej adwokat jasno wyraził stanowisko swej klientki, która postanowiła skorzystać z prawa do odmowy zeznań. Brudny pomyślał, że na jej miejscu pewnie zrobiłby to samo. Co więcej, wątpił, że jest w to zamieszana. Owszem, wpisywała się w profil naszkicowany przez Pałkę, działała w branży, gdzie nieobce były jej skórzane maski, kneble i pejcze, a z postury i krągłości nawet przypominała kobietę z nagrań kamer hotelowych. Nie mógł doszukać się jednak żadnego sensownego motywu, jakim mogłaby się kierować, w okrutny sposób mordując Kotelskiego i Krzywickiego, poza tym raczej nie mogła znać przeszłości komisarza.

Przez trzy i pół godziny mieli wystarczająco czasu, aby zgłębić temat, i już w połowie drogi stwierdzili, że jej kandydatura jest co najmniej wątpliwa. Winnicka uważała inaczej, ale z każdym pokonanym kilometrem utwierdzał się w przekonaniu, że zrobiła to z czystej złośliwości. Pamiętał, że o Elizie wyrażała się z pogardą i dała do zrozumienia, że za sobą nie przepadały. Co mogło je poróżnić? Winnicka wiedziała, że rozmawiał z Elizą. Może myślała, że wszystko mu na jej temat wypaplała? A może, gdy nadarzyła się okazja, po prostu chciała jej dopiec. Miał nadzieję, że uda mu się podjąć ten temat z właścicielką Ostrogi, ale srogo się zawiódł. Nie chciała go widzieć i w sumie jej się nie dziwił. Nie dotrzymał słowa, a przynajmniej tak mogła odebrać to, co się wydarzyło, nawet jeśli decyzja została podjęta za jego plecami. Najazd policji na jej klub i wyprowadzenie Elizy w kajdankach z pewnością już w tej chwili mocno nadszarpnęły jej reputację, a fakt, że willa została zamknięta i zabezpieczona policyjną taśmą, podkopał interesy.

W normalnej sytuacji pewnie dwa razy by się zastanowił, czy w ogóle jest sens jechać do stolicy, ale planował przy okazji załatwić kilka innych rzeczy. Przez głowę przeleciała mu myśl, aby zobaczyć się z Oksaną, ale szybko ją odrzucił. Nie chciał dokładać sobie problemów, a taka rozmowa z pewnością nie zakończyłaby się bez morza wylanych łez. By zagłuszyć wyrzuty sumienia, zadzwonił do niej ze stacji benzynowej. Oksana wciąż pomieszkiwała u koleżanki i – tak jak podejrzewał – rozpłakała mu się do słuchawki. Jakimś cudem udało mu się ją uspokoić, przypomniał też, że ma się nie wychylać i nie opuszczać mieszkania, jeśli nie jest to absolutnie konieczne. Gdy się żegnali, nie odpowiedział, że „też ją kocha”. Od jakiegoś czasu miał w tej kwestii mieszane uczucia, co go bardzo denerwowało, bo burzyło wewnętrzny spokój, do którego przez lata zamknięcia w swoim kokonie się przyzwyczaił i który bardzo lubił. Cała ta uczuciowość przytłaczała go. Sytuacja z Julką też nie pomagała. Ostatnia noc z Winnicką tym bardziej. Czuł się osaczony. Odwlekał to, co nieuniknione.

Jeden telefon do Oksany sprawił, że wszystkie te myśli wróciły ze zdwojoną siłą. Nie mógł się od nich opędzić nawet w momencie, gdy wspólnie z Julką odgrzebywali w jego biurze wszystkie papiery związane ze sprawą Karoliny Pisz i podejrzanego o jej zgwałcenie i zamordowanie Jarosława Czabańskiego. Oddając je na biurko wyraźnie zakłopotanego zaistniałą sytuacją komendanta Ryszarda Beryla, nie powiedział ani słowa. Gdy na blat rzucił mu skórzaną maskę, którą wcześniej zabrał, dostrzegł skrzętnie ukrywaną reakcję szefa. Mały tik, przełknięcie śliny, nienaturalny ruch ustami. To była jego sprawka. Bez dwóch zdań. Nawet jeśli wiadomość na ścianie zostawił facet w kominiarce, maskę podrzucił Beryl. W jakim celu? Jedynym sensownym wytłumaczeniem tego nieprzemyślanego do końca ruchu mogła być próba wprowadzenia jeszcze większego chaosu i odsunięcia od siebie podejrzeń o współpracę z Czabańskim, tym bardziej z człowiekiem w kominiarce.

Popatrzyli na siebie ponuro. Komendant już wiedział, że on zna prawdę. Brudny nie powiedział jednak nic więcej, choć zaświtała mu pewna myśl. Musiał do niej dojrzeć, a w oczach przyjaciółki widział, że najwyraźniej nie jest w tym odosobniony. Wychodząc z komisariatu, żadne nie zdecydowało się wyrazić na głos tego, co myśli. Uznał, że tak będzie najlepiej, a na podsumowania przyjdzie czas, gdy człowiek w masce w końcu zostanie schwytany. Do tej pory należało skupić się na zadaniu. Przynajmniej tak było w teorii…

Jego założenia runęły jednak jak domek z kart, gdy odebrał telefon od Romualda Czarneckiego, a trochę później od Filipa Trochana. Obaj nie mieli dobrych wieści, choć to nie najlepsze określenie tego, co wydarzyło się w Zielonej Górze. Pierwszy sprawił, że serce Brudnego przyspieszyło niczym francuski TGV, a drugi, że omal nie zatrzymało się w miejscu.

* * *

– Cześć, Igor.

– Cześć.

– Wszystko u ciebie w porządku?

Ton inspektora był dziwny. Brudny się zatrzymał.

– W sumie to wszystko jest do dupy, ale nie narzekam – odparł, sięgając do kieszeni po paczkę papierosów.

– Pytam poważnie. Dobrze się czujesz?

– Co to za pytania, Romek?

– Odpowiedz, proszę.

– Gęba i bok wciąż mnie napieprzają, ale żyję. O co chodzi?

– Mamy tu poważne zatrucie. Ludzie czują się fatalnie. Próbujemy dojść, co się stało, bo sprawa wygląda na naprawdę poważną.

– Nie mówisz, jakbyś się zatruł.

– No właśnie ja nie odczuwam żadnych dolegliwości. Julka też zdrowa?

Brudny zerknął na Zawadzką pochłaniającą kolejne bezy kupione na rogu. Wcinała, aż jej się uszy trzęsły, i z pewnością nie wyglądała, jakby miała jakieś problemy żołądkowe.

– Nic jej nie dolega. Ale co tam się dzieje? Kto się zatruł?

– Wszyscy. Łukasz, Grzegorz, Jakub, Aleksander, nawet Arleta. Mają różne objawy. Chyba najgorzej jest właśnie z Arletą. Została zabrana do szpitala.

– Ale jakie mają objawy?

– Nudności, wymioty, biegunka, zawroty głowy, zaburzenia widzenia. Arleta miała nawet problemy z wysławianiem się.

– A Anka?

– Nic jej nie dolega, ale od rana siedzi w laboratorium. Ciebie i Julki też nie było na porannym spotkaniu.

– A ty?

– No właśnie ja tam byłem.

– Jadłeś coś?

– Nie, ale na stole stały tylko paluszki i orzeszki. Zresztą nie widziałem, żeby Arleta coś jadła, a czuje się najgorzej. Nie wiem, co o tym myśleć. Poczekaj chwilę…

Brudny usłyszał w tle sygnał karetek pogotowia. Jechało ich co najmniej kilka.

– Jesteś tam, Romek?

– Tak, ale muszę kończyć, bo chyba zabierają wszystkich do szpitala. Odezwę się. Cześć.

Czarnecki się rozłączył. Brudny spojrzał na przyjaciółkę.

– Boli cię brzuch albo coś?

– To drugie.

– Czyli?

– Coś.

– Możesz odpowiedzieć?

– No okres mam. Dlatego teraz opycham się bezami.

– Pytam poważnie, Julka.

Zawadzka skrzywiła się. Brudny czasami miał swoje loty, ale nigdy aż takich.

– Coś ty się nagle taki troskliwy zrobił? – zapytała podejrzliwie.

– Na komendzie czymś się potruli.

– Kto?

– Wszyscy z zespołu prócz Boruckiej, która nie wzięła udziału w porannym spotkaniu, i Czarneckiego.

– Jego też nie było?

– No właśnie był.

– Może zjedli jakieś gówno. Wiecznie coś tam przegryzają.

– Paluszki i orzeszki. Od tego nie sra się krwią i nie ma kłopotów z mową. Poza tym z tego, co mówi, wynika, że Winnicka też nie jadła, a pierwsza wylądowała w szpitalu.

– Jest aż tak źle?

– Podobno.

Przez chwilę oboje milczeli, próbując przyswoić niepokojące fakty. Zatruli się wszyscy, którzy byli na porannym spotkaniu grupy. Z wyjątkiem Czarneckiego. Przyznał, że jako jedyny nic nie jadł, ale to niczego nie tłumaczyło, bo Winnicka też nic nie jadła, a czuła się najgorzej.

– Myślisz o tym samym co ja? – zapytał.

– Brudny i Zawadzka nie wierzą w przypadki, zgadza się?

– Yhy…

Brudny wyrzucił niedopałek na ulicę i otworzył centralny zamek swojego patrola. Wsiedli do środka, ale gdy szykował się, aby uruchomić silnik, poczuł w kieszeni sygnał wibrującego smartfona. Spodziewał się Czarneckiego, ale dzwonił jego brat. Nie miał teraz głowy na dysputy w stylu „co słychać, kiedy nas odwiedzisz?”, więc wcisnął czerwoną słuchawkę i schował go z powrotem do spodni. Zanim jednak wyciągnął rękę, znów poczuł wibrowanie. Filip musiał mieć coś pilnego. Odebrał.

– Igor… – Jego głos drżał. – Musisz mi pomóc, bracie. Musisz…

– Co się stało? – Brudny poczuł suchość w ustach.

– Lena. Ona zniknęła. Moja córeczka zniknęła.

Brudnego zalała fala gorąca, a serce podjechało mu do gardła. Powiedzieć, że miał złe przeczucie, to nic nie powiedzieć.

– Poczekaj, Filip. Spokojnie. Wytłumacz mi dokładnie, co się stało.

– Panie z przedszkola same nie wiedzą. Były z dziećmi na placu zabaw i Lena nagle wyparowała.

– Widziały kogoś w pobliżu?

– Pani Kasia mówi, że na ławce obok siedziała jakaś kobieta.

– Jak wyglądała? – Serce komisarza jeszcze bardziej przyspieszyło.

– Podobno miała bujne czerwone włosy. Średniego wzrostu. Miała ciemne okulary i nie widziały twarzy.

Peruka, pomyślał Brudny. Stracił resztki nadziei. Zmieniła perukę na czerwoną.

– Zgłosiłeś sprawę policji?

– Anka właśnie dzwoni, ale… – Głos brata się załamał. – Boję się, Igor. Bardzo boję się o Lenkę. Wiem, że jesteś w mieście. Możesz tu przyjechać?

– Jestem w Warszawie, ale już wsiadam do samochodu.

– W Warszawie? Myślałem, że…

– Dobrze myślałeś. Wracam do Zielonej Góry. I nie martw się. Znajdzie się.

– Myślisz, że ona… ta kobieta…

– Tak. Porwała ją.

– Boże…

– Zajmę się tym, bracie. Obiecuję ci, że ją odnajdę. Oddzwonię z trasy.

Brudny schował telefon do kieszeni i włączył silnik. Gwałtownie wycofał, sprawiając, że jadący główną drogą kierowca nowego passata wcisnął klakson i zatrzymał się z piskiem opon niemal na jego haku. Chwilę później wcisnął gaz do dechy.

– Ta twoja „beemka” jest na chodzie? – zapytał.

– Tak.

– To dobrze. Potrzebujemy szybszego samochodu.

– Czy ja dobrze słyszę, że…

– Tak, Julka. Ta suka porwała moją bratanicę. – Zawadzka usłyszała, jak trzeszczy skórzana osłona na kierownicy. – Dzwoń do Czarneckiego. Niech stawia blokady. Ta kurwa nie może wywieźć Leny z miasta.
===LxciECQWZVRtWGFUYwk/BjIDZ1BiUmUHZlBkUTUDNwY2B2NSNlQ=

ROZDZIAŁ 35

Czarnecki siedział na krześle. Pielęgniarka zdążyła już go starannie zbadać, a teraz szykowała się do pobrania krwi. Podczas całej swojej kariery jeszcze nigdy nie czuł się tak osobiście zaangażowany. Gdy po kilku minutach zadzwoniła do niego Julia Zawadzka i przekazała mu informację o tym, że bratanica Brudnego najprawdopodobniej została porwana przez podejrzaną, omal nie dostał zawału. Co gorsza, w pierwszych sekundach nawet nie wiedział, jak się zachować, bo wszyscy decydenci biorący udział w śledztwie znajdowali się w szpitalu, a według najnowszych informacji ich stan jedynie się pogarszał.

W komendzie zapanował chaos. Ludzie zostali ewakuowani. Zaczęto nawet podejrzewać użycie broni biologicznej, choćby w postaci laseczek wąglika. Objawy mogły o tym świadczyć, ale przypuszczenie, że do zatrucia doszło najprawdopodobniej w czasie porannego spotkania grupy, wykluczało taką możliwość z racji tego, że postać jelitowa, którą podejrzewano, wykluwa się znacznie dłużej niż kilka godzin. Hipotezie tej przeczył również fakt, że jak dotąd w najcięższym stanie znajdowała się prokurator Winnicka, która podczas zebrania nic nie jadła ani nie piła.

Zgłosił sprawę komendantowi, ale z oczywistych względów Niemiec miał na głowie zupełnie inne problemy. Tylko dzięki swoim znajomościom zdołał wymusić na policyjnych informatykach, aby jak najszybciej rozesłali zdjęcie Leny Trochan do wszystkich znajdujących się w terenie patroli, a następnie wprowadzili je do systemu, dzięki czemu każdy policjant w Polsce mógłby się z tą informacją zapoznać. Wiedział jednak, jak to działa, i nie łudził się, że sprawca będący na tyle inteligentny, aby wykończyć prawie całą grupę ścigających go profesjonalistów, da się złapać na autostradzie byle krawężnikowi.

Poza tym był praktycznie bezsilny, bo jako emerytowany już inspektor nie miał uprawnień do wydawania rozkazów. Nic więcej nie wskórał i mógł jedynie czekać na rozwój sytuacji. Nie chciała opuścić go myśl, że Pałka znów trafiła w sedno. Gdy po raz pierwszy zasugerowała, że swoimi działaniami sprawca chce wzbudzić chaos, brzmiało to co najwyżej jak jeden z najczarniejszych scenariuszy. Od momentu podrzucenia dowodów chaos ten tylko przybierał na sile, dziś osiągając swoje apogeum.

Poczuł ukłucie, a chwilę później pulchna pielęgniarka napełniła dwie pełne strzykawki. Po wszystkim nakleiła niewielki plaster.

– Może pan czuć się trochę oszołomiony – poinformowała go o skutkach pobrania krwi. – Jest pan pewny, że absolutnie nic panu nie dolega?

– Tak. Czuję się dobrze.

– Sugeruję pozostać na obserwacji. Nigdy nie wiadomo, czy pański organizm nie zareaguje z opóźnieniem.

Pielęgniarka wyglądała na osobę, która jeśli nie osiągnęła wieku emerytalnego, to przynajmniej dobiegała sześćdziesiątki. Z pewnością miała ogromne doświadczenie i w normalnych warunkach jakiekolwiek dyskusje, tym bardziej negacja jej poleceń, z pewnością byłyby co najmniej niewskazane. Dziś jednak warunki znacznie odbiegały od normalności.

– Nie stać mnie na taki komfort, siostro. – Czarnecki posłał jej sztuczny uśmiech i sięgnął po herbatę. Upił łyk. Pielęgniarka ze zrezygnowaniem pokiwała głową.

– Wie pan, że mówi to prawie każdy badany pacjent? – zapytała.

– Nie chciałem, aby to tak zabrzmiało.

– Ech… – Machnęła ręką. – Te korporacje to teraz wysysają z ludzi całą energię życiową. Wyżymają i wyrzucają. Zdrowie się nie liczy. Tylko ta pogoń za pieniądzem. A potem to człowiek nieszczęśliwy.

– Czasy się zmieniły…

– W tym wypadku chyba nie całkiem na lepsze. Muszę iść do kolejnego pacjenta. Pan inspektor niech przynajmniej dopije herbatę. Pięć minut pana nie zbawi, a przynajmniej nie zemdleje pan za rogiem.

– Tak zrobię, siostro. I obiecuję, że będę na siebie uważał.

Chwilę później Czarnecki został sam. Sięgnął po szklankę, która, tak jak lubił, znajdowała się w eleganckim koszyczku. Pomyślał, że są jeszcze na świecie ludzie, którzy hołdują tradycji.

Gdy zbliżył ją do ust, coś go tknęło. Odsunął ją powoli i zmarszczył brwi. Wtedy poczuł serię dreszczy. Chwilę później wybiegł z pomieszczenia.

* * *

Pod Poznaniem wbili się w koszmarny korek. Zawadzka nie miała koguta, dlatego po prostu zjechali na pas awaryjny i w akompaniamencie klaksonów, wrzasków i zaciśniętych pięści innych kierowców przemknęli do kolejnego zjazdu. Tam czekał już na nich radiowóz, z którego wysiadła para funkcjonariuszy i kazała im się zatrzymać. Brudny załatwił sprawę błyskawicznie i chwilę później jechali już na sygnale za policyjną kią. Przy bramkach podziękowali za pomoc i popędzili dalej.

Brudny jeszcze dwukrotnie rozmawiał z bratem. Nie był w stanie go uspokoić, zresztą sam czuł się równie roztrzęsiony, co gorsza nachodziły go myśli, że to wszystko jego wina. Znał podstawy psychologii i wiedział, że nie powinien się obwiniać, ale sprawa była oczywista – Lenka została porwana z jego powodu. Wiadomości od Czarneckiego również nie napawały optymizmem. Ewakuacja komendy, chaos w szeregach, bezsilność z tym związana. Brudny jeszcze nigdy nie czuł się tak bezradny. Na dodatek wciąż nie mieli zielonego pojęcia, kim jest morderca. A może morderczyni? A może ona i on? Myśl, co może spotkać małą Lenkę, sprawiała, że zbierało mu się na wymioty. Przez niego… Porwano ją, kurwa, przez niego!

Brudny był bliski wybuchu, ale wzbierający gniew przygasił sygnał smartfona. W chwili obecnej każdy telefon dawał jakąś nadzieję. Dzwoniła Borucka.

– Cześć, Igor.

– Powiedz, że ją znaleźli.

– Kogo?

– Nic nie wiesz?

Komisarz zagryzł wargi. Nie musiała wiedzieć o porwaniu. Pewnie miała na głowie zupełnie inne rzeczy.

– Co się stało?

– Nieważne – uciął. Nie chciał przedłużać, bo nie dzwoniłaby bez konkretów. – Co masz?

– Pozwoliłam sobie wrzucić do systemu odciski zdjęte w hotelu. Wiesz, teraz jest niezły chaos. Wszyscy w szpitalu i…

– Co masz, Anka? – Jego ton był szorstki. Zbyt szorstki.

– Dwa z nich należą do karanych. Nie są to poważne przestępstwa, ale pomyślałam, że chciałbyś wiedzieć.

– Nazwiska.

– Pierwszy to Ryszard Babij. Kilkanaście lat temu przemycał fajki do Niemiec. Skazany na półtora roku, z czego odsiedział niecały rok. Potem jest czysty.

– A ten drugi?

– Niejaki Kamil Kuchar. Aresztowany za zakłócanie spokoju, narkotyki, nieobyczajne zachowanie…

Brudny słuchał, czując, jak krew w jego żyłach powoli zaczyna osiągać stan wrzenia. Zawadzka zrobiła tylko wielkie oczy.

– Anka! – przerwał jej w końcu. – To nasz człowiek. Kuchar to nasz człowiek. To morderca!

– Ale czy nie szukamy kobiety? Ja…

– Kuchar to jeden z wychowanków sierocińca. Nienawidził mnie. Może ktoś mu pomaga. Nie wiem. Ale to on wszystko zaplanował!

– To co ja mam teraz…

– Poinformuj, kogo się da. Ja dzwonię do Romana.

Brudny się rozłączył. Pobladł, a usta wykrzywiały mu się w grymasach, jakich Zawadzka jeszcze nigdy nie widziała. Wyglądał jak dzikie zwierzę, co przy prędkości ponad dwustu kilometrów na godzinę nie wróżyło nic dobrego.

– Zwolnij, Igor – rzekła spokojnie, choć stanowczo.

– Skurwysyn! Pierdolony skurwysyn! – Brudny uderzył dłońmi w kierownicę, po czym nerwowo zaczął grzebać w smartfonie. – Jak ten skurwiel mógł nas tak… Kurwa mać!

– Zwolnij, bo nas zabijesz.

Tym razem jej słowa przebiły się do jego świadomości. Zdjął nogę z gazu i przekazał telefon przyjaciółce.

– Wybierz numer do Czarneckiego – polecił.

– Patrz przed siebie – odparła, wyszukując w kontaktach inspektora. – I ogarnij się. Te bluzgi nic nie zmienią, a tylko się nakręcasz.

Przerywany sygnał. Inspektor musiał prowadzić rozmowę. Brudny zazgrzytał nerwowo zębami.

– Wiemy już, kto za tym stoi, więc złapanie tego gnojka to tylko kwestia czasu – rzekła Julka, ponownie nawiązując połączenie.

– Tylko teraz może być gdziekolwiek. Mógł ją nawet wywieźć za granicę.

– Rozpędzasz się, Igor. Na razie nikt nie widział tam faceta, tylko kobietę.

Znów zajęte.

– Tym bardziej. Będą szukać kobiety z dzieckiem. Zanim w tym chaosie informacja dotrze do wszystkich patroli, mogą być już setki kilometrów stąd. I co jest, kurwa, z tym Czarneckim? Dlaczego nie odbiera?

– Igor? – Inspektor przełączył rozmowę akurat w momencie, gdy Brudny puścił kolejną niewybredną wiązankę. – Przepraszam, ale mamy tu straszny kocioł. Morderca najwyraźniej użył trucizny.

– Wiem, kim on jest – odparł. – To Kamil Kuchar. Jeden z wychowanków sierocińca.

– Skąd…

– Odciski z hotelu. Anka wrzuciła je do systemu i jednym z karanych był Kuchar.

– Ale w hotelu była kobieta…

– Nie wiem, Romek. Może działają wspólnie, jak zasugerowała Ela. Ale to Kuchar pociąga za sznurki. Porwał Lenę, bo chce dopaść mnie.

– Będą szukać kobiety…

– Odkręć to. Niech Anka wyśle ci zdjęcie z KSIP-u. Jego gęba musi trafić do każdego gliny w promieniu dwustu kilometrów.

– W tej sytuacji to może potrwać, Igor. Nie mam żadnych prerogatyw, a wszyscy z naszej grupy są w szpitalu. Ich stan tylko się pogarsza i…

– Zrób, co możesz. Będę za niecałą godzinę.

Brudny się rozłączył. W tej chwili liczyła się każda sekunda, bo nawet najmniejsza zwłoka działała na korzyść mordercy. Zawadzka przypaliła papierosa i włożyła mu w usta, z wyraźnym zastrzeżeniem, aby patrzył przed siebie i nie przeginał z prędkością. Gdy się zaciągnął, nieco się uspokoił. W tej chwili nie mógł zrobić nic więcej. Zadzwonił jeszcze do brata, ale tylko nasłuchał się lamentów szwagierki. Błagała go o pomoc, której nie był w stanie udzielić. Czuł się bezradny, co gorsza, nie miał żadnego planu. Gdzie miałby szukać Kuchara? Jedyna myśl, która przychodziła mu do głowy, to sierociniec. Czy morderca tak chciał to zakończyć? Czy taki napisał scenariusz? Równie dobrze mógł wyjechać nad morze albo do Niemiec. I jeśli jest sprytny, ukrywać się tygodniami, miesiącami, a nawet latami. Czy to nie byłoby dla Brudnego największą karą? Zdawać sobie sprawę, że jego maleńka bratanica jest więziona przez człowieka, który dopuścił się tak bestialskich mordów?

I z kim współpracował? Kim była ta kobieta? Czy też ją znał? Co jej zrobił, że zdecydowała się przyłączyć do tej koszmarnej wendety?

Nie mógł znaleźć odpowiedzi. Tak naprawdę nie potrafił nawet doszukać się motywu kierującego działaniami samego Kuchara. Przecież nic mu nie zrobił. Nie pamiętał, żeby przez lata spędzone w sierocińcu zamienili choćby słowo. Coś musiało mu umykać. Coś…

Kwiczoł. Kuchar był cwelem Kwiczoła. Ale co dalej? Łycha twierdził, że Kwiczoł w pewnym momencie…

Z zamyślenia wyrwała go Zawadzka, która kazała mu zwolnić, bo za chwilę będzie musiał zjechać z ekspresówki. W momencie gdy włączył kierunkowskaz, zabrzmiał sygnał jego telefonu. Dzwonił Czarnecki.

– Gdzie jesteś? – zapytał inspektor.

– Właśnie wjeżdżam do miasta.

– Mam bardzo złe wieści.

Przez głowę w trybie ekspresowym przeleciały mu wszystkie najczarniejsze myśli. Głośno przełknął ślinę.

– Mów.

– Ona nie żyje, Igor.

– Nie… – jęknął żałośnie.

– Arleta Winnicka zmarła dziesięć minut temu. Po prostu przestała oddychać.

Brudny poczuł niewyobrażalną ulgę. I nawet jeśli w obecnej sytuacji wyglądało to paskudnie, nie dbał o to.

– Co z resztą?

– Są na OIOM-ie. Walczą o życie.
===LxciECQWZVRtWGFUYwk/BjIDZ1BiUmUHZlBkUTUDNwY2B2NSNlQ=

ROZDZIAŁ 36

Słońce powoli osuwało się coraz niżej, z każdą minutą barwiąc horyzont szkarłatem. Niebo przybrało rdzawy kolor, powietrze stało, nie poruszało się nawet źdźbło trawy. Tylko świerszcze. Ich koncert przyprawiał ją o ból głowy, gdy z papierosem w dłoni stała za rogiem domu Trochanów. Nie była rodziną. Nie chciała przeszkadzać. Wiedziała, że potrzebują chwili, aby rozładować emocje.

Czarnecki poinformował ją, że inspektor Grzegorz Zimny również przegrał walkę. Po prostu stanęło mu serce. Lekarze reanimowali go dwukrotnie, ale nie byli w stanie mu pomóc. Diagnoza nie została jeszcze potwierdzona laboratoryjnie, ale padło przypuszczenie, że członkowie grupy zostali otruci botuliną, powszechnie znaną jako jad kiełbasiany. Od razu wygooglowała w internecie, bo choć wiedziała, że jest to groźna dla życia substancja, nie zdawała sobie sprawy, że to jedna z najgorszych toksyn na świecie. Nie mogła uwierzyć, że dawka śmiertelna wynosi zaledwie jeden mikrogram na kilogram masy ciała przy podaniu doustnym, a jedna łyżeczka stołowa stężonej botuliny zdołałaby zabić nawet kilkaset milionów ludzi.

– Jak na to wpadłeś? – zapytała.

– Nie wpadłem, że to jad kiełbasiany. Nie znam się na tym ani trochę. Ale pomyślałem, że to mogła być trucizna, gdy zorientowałem się, że jako jedyny nie piłem kawy z biurowych kubków – odparł zmęczonym głosem. – Po moim odejściu Arleta usunęła szklanki z koszyczkami, a jestem staroświecki i… – zawiesił głos, Zawadzka miała wrażenie, że czuje się winny – …dziś w końcu przyniosłem swoją. Zgłosiłem sprawę lekarzom, pobrali próbki z rantów wszystkich kubków. Nie ma jeszcze wyników, ale właściwie są przekonani, że to botulina. I jeśli ktoś je nią wysmarował… – Czarnecki westchnął. – Wystarczyło umoczyć usta…

– Taka dawka setki razy przekracza dawkę śmiertelną…

– Julio… Obawiam się o życie pozostałych. Arleta zmarła pierwsza, Grzegorzowi zdążyli podać antytoksynę, ale było już za późno.

– A reszta? Mają szansę z tego wyjść?

– Przy takiej dawce lekarze dają im małe szanse. Nie wiem, czy potrafię dokładnie powtórzyć, ale twierdzą… hmm… moment… chyba, że przeciwciała nie działają albo… nie wiążą, o tak, chyba nie wiążą się już z cząsteczkami botuliny, które zdążyły związać się z płytką… mięśniowo-nerwową chyba, nie jestem pewien. Są pod respiratorami i tą całą aparaturą podtrzymującą życie, ale… ech…

Czarnecki zdawał się kompletnie rozbity. Mówił chaotycznie, urywanymi zdaniami, gubił myśli. Zupełnie nie przypominał siebie samego. Każdego z tych ludzi znał lata. Musiało mu być bardzo ciężko.

Rozłączyła się, gdy Brudny wyszedł z bratem na taras. Spojrzał na nią wymownie. To spojrzenie mogłoby zmrozić samo piekło. Jego twarz zdawała się niczym wykuta z kamienia, jakby w ogóle nie targały nim te wszystkie emocje. Ale w oczach tliło się coś, czego nigdy wcześniej nie widziała. Przyszło jej na myśl słowo „ostateczność”. Nie wiedziała dlaczego, ale właśnie to czuła. W tych źrenicach dostrzegła właśnie ostateczność. Igor był gotowy zejść do samego piekła. I jeśli tego wymagałaby sytuacja, pozostać tam na zawsze.

Zapalił papierosa i zbliżył się do przyjaciółki.

– Musimy spotkać się z Romanem – rzekł bez emocji, co ją trochę zmroziło. – Ustalimy plan i zaczniemy go szukać.

– Jasne.

– Julka…

– Tak. – Miała wrażenie, że zapiszczała jak nastolatka.

– Zostaliśmy z tym sami. Ty, Roman i ja. Nikt inny nam nie pomoże.

– Zwykle było nas tylko dwoje…

– Nie mam zamiaru go aresztować. Ani jej…

– Ja też nie.

– Jesteś tego pewna?

– I tak chciałam rzucić tę robotę.

Brudny spojrzał jej głęboko w oczy. Drżały w sposób, który mówił więcej niż tysiąc słów. Odwrócił się do Filipa.

– Tak jak ustaliliśmy – powiedział. – Gdyby się odezwał, natychmiast dzwoń do mnie.

– Dobrze.

– Pilnuj Anny.

– Okej.

Komisarz poklepał brata po ramieniu i ruszył trawnikiem w kierunku samochodu. Julka doskoczyła do przyjaciela, ale postanowiła nie zabierać głosu. Wiedziała, że z tej sytuacji nie ma dobrego wyjścia. I cokolwiek Igor planował, mogła tylko iść za nim jak w dym.

Wsiedli do samochodu. Brudny włączył silnik. W oknie dostrzegł brata z żoną. Obejmowali się, a ona wciąż płakała.

Zawadzka przez chwilę myślała, aby wykonać jakiś gest, wesprzeć przyjaciela, ale wycofała się. Nie miała odwagi. Nawet ona, choć znała go tyle lat, nigdy nie widziała go w takim stanie. W jego oczach zagnieździło się coś absolutnie przerażającego. Spowijał je mrok, czarny jak bezkresna otchłań. Tak jakby jakaś zapomniana, przed laty zakuta w dyby i ukryta w trzewiach istota w końcu uwolniła się z kajdan i powoli przejmowała nad nim kontrolę. Nie wątpiła, że w tym momencie bez wahania wyrwałby serce Kuchara gołymi rękoma.

– Podrzucę cię do Romka – oznajmił, gdy ruszył z miejsca. – Przygotujcie wszystko, co do tej pory udało się ustalić. Spotkamy się w hotelu.

– Co chcesz zrobić? – zapytała niepewnie.

– Pojadę pogadać z tymi kobietami z przedszkola. Masz numer do gościa od portretów pamięciowych?

– Nie, ale załatwię od Romka. Na pewno nie chcesz, abym ci towarzyszyła?

– Nie.

– Okej. Tylko… – Posłała mu niespokojne spojrzenie. – Nie rób nic głupiego, dobra?

– Załatw ten numer. Musimy odkryć tożsamość tej kobiety. Jest policjantką albo pracownicą komendy. Ta suka doprowadzi nas do Kuchara i Leny.

* * *

– Proszę się skupić i jeszcze raz dokładnie opisać tę kobietę – polecił Brudny.

Miał szczęście, bo obie przedszkolanki spędzały wieczór w domu jednej z nich. Roztrząsały sytuację sprzed kilku godzin. Widział, że są kompletnie przerażone, ale gówno go obchodziły ich obawy. Nie miał zamiaru się z nimi cackać.

– Już mówiłam – odparła młodsza. Miała dwadzieścia sześć lat, była świeżo po studiach i gdyby nie tona tapety na twarzy, pewnie prezentowałaby się całkiem atrakcyjnie. Prawdopodobieństwo, że podczas pilnowania dzieci na placu zabaw wymieniała na Facebooku lub Instagramie wiadomości ze swoimi absztyfikantami, było zdaniem Brudnego spore.

– W takim razie powie to pani jeszcze raz – odparł tonem, który zwykle rezerwował dla podejrzanych.

– No… – Jej wzrok błądził po ścianach. – No miała rude włosy, chyba…

– Chyba czy na pewno?

– No, chyba na pewno.

– Pani się zdecyduje.

– Gosia była bliżej i…

– Pani Gosia teraz pracuje z naszym ekspertem od portretów pamięciowych. I niech pani się skupi, bo zaraz też to panią czeka. Jak wyglądała ta kobieta? Konkretnie.

– No… Nie zwracałam na nią specjalnej uwagi, choć wyglądała trochę jak taka… no wie pan… lafirynda.

– A konkretniej?

– No… nie wiem. Całokształtnie?

Brudny zastanawiał się, czy to możliwe, aby ta kobieta rzeczywiście skończyła studia.

– Ciuchy, biżuteria, znaki szczególne, tatuaże? – Komisarz wymownie spojrzał na wytatuowanego pod uchem kobiety kolibra.

– Chyba coś miała na kostce…

– Co?

– Boże, nie wiem. Pan zadaje tyle pytań…

– Widziała pani, skąd przyszła?

– Niestety…

– Co pani robiła, gdy dzieci się bawiły?

– Pilnowałam ich.

Kłamała. Brudny od razu wyczuł zawahanie w jej tonie.

– Jak pani ich pilnowała?

– No…

– Konkretnie. Co pani robiła tuż przed tym, zanim się zorientowała, że Lenka zniknęła?

– Boże… Nie wiem. Chyba siedziałam na ławce przy piaskownicy.

– Korzystała pani z telefonu?

Dziewczyna nerwowo chwyciła za leżący na blacie smartfon, ale zaraz zabrała palce. Przygryzła dolną wargę, a jej oddech przyspieszył.

– Niczego pani nie ukryje. Nasi informatycy sprawdzą ten telefon i cokolwiek pani usunęła, i tak to odzyskają.

– No…

– Co pani robiła z telefonem?

– Ja…

– Włącz go i pokaż, co tam robiłaś. Teraz.

Brudny uznał, że czas najwyższy skończyć te ceregiele. Ta gówniara nie potrafiłaby oszukać babci z alzheimerem. Dostrzegł, jak zadrżał jej podbródek.

– Rozmawiałam z chłopakiem na Messengerze… – wydusiła w końcu piskliwie.

– Co jeszcze?

– No… – Po jej policzkach popłynęły łzy. – Ja nie chciałam, proszę pana… Zwykle tego nie robię, tylko…

– Włącz go – rozkazał, chwytając urządzenie. Brunetka drżącym palcem odblokowała wyświetlacz. – Co jeszcze robiłaś? – zapytał, wchodząc w aplikację.

– Tylko kilka zdjęć i…

– Zdjęć?

Brudny nawet nie chciał się zastanawiać, dlaczego żaden z tych pizdowatych krawężników wezwanych do spisania zawiadomienia o porwaniu do tej pory nie zapytał o to obu kobiet. Sytuacja w komendzie, choćby wybuchła tam bomba atomowa, nie usprawiedliwiała takiego podejścia do obowiązków.

– Najpierw zrobiłam fotki dzieciom do przedszkolnej galerii, a potem tylko kilka swoich dla… Artura. – Brunetka uciekła wzrokiem. – To trwało tylko chwilę, bo…

Brudny wszedł w galerię. Nerwowo zaczął przesuwać kolejne zdjęcia, na których w większości dokazywały dzieci. Bawiły się w piaskownicy, na huśtawkach, ślizgawkach i konstrukcjach wszelkiej maści, od ciuchci po drewniane labirynty. Nie znalazł tego, czego szukał. Nie znalazł też tych, o których wspomniała, gdy przycisnął ją do muru.

– Gdzie one są? Te dla chłopaka?

– Skasowałam je, proszę pana. Przepraszam bardzo. Bardzo… – Dziewczyna zupełnie się rozkleiła i zaczęła łkać. Na tyle głośno, że z pokoju obok wychynął Rafalski.

– Wszystko okej? – zapytał.

– Umiesz odzyskać skasowane zdjęcia? – Brudny zupełnie zignorował zarówno pytanie, jak i szlochającą rozmówczynię.

– Jeśli mamy pod ręką laptopa…

Jedno surowe spojrzenie na kobietę wystarczyło. Przytaknęła. Drugie sprawiło, że urządzenie w kilka sekund znalazło się na stole przed komisarzem. Rafalski przysiadł się obok i ściągnął oprogramowanie. Zajęło to zaledwie kilka minut. Chwilę później podłączył smartfon i w ciągu kolejnych dwóch odzyskał utracone zdjęcia.

Dwadzieścia siedem selfie. Na wszystkich młoda brunetka z dzióbkami i innymi idiotycznymi grymasami na twarzy. Siedem niewyraźnych. To tam ustawiony w smartfonie automat nie zadziałał tak, jak powinien. Na szczęście.

Postać w tle. Przy krzewach. Z burzą czerwonych włosów.

Miał ją.
===LxciECQWZVRtWGFUYwk/BjIDZ1BiUmUHZlBkUTUDNwY2B2NSNlQ=

ROZDZIAŁ 37

Postać sięgnęła po żyletkę.

Przyjrzała się w lustrze szkaradnemu ciału, po czym przyłożyła ją do wewnętrznej strony uda i nacięła skórę. Wsunęła ją nieco dalej, aby ostrze naruszyło głębsze tkanki, po czym gwałtownie przesunęła je w górę. Syknęła, a jej ciałem wstrząsnęła seria spazmów. Zacisnęła zęby i napięła wszystkie mięśnie. Spojrzała na ranę, z której powoli sączyła się krew. Wiedziała, że za kilka dni się zasklepi. Tak jak setki innych pokrywających jej całe ciało.

Przełożyła żyletkę do drugiej ręki i ponowiła cięcie na drugim udzie. Znów poczuła przeszywający ból, a następnie krótki flesz niepohamowanej euforii, po którym oblało ją błogie uczucie ulgi. Absolutnej. Jedynej w swoim rodzaju. Totalnie uzależniającej.

Okaleczyła się w ten sposób jeszcze cztery razy, po dwa cięcia na obu przedramionach. Od kilku lat cięła już po bliznach, bo z trudem mogła znaleźć miejsce, które byłoby wolne od szram, sznytów i poparzeń. Do samookaleczeń używała wszystkiego, co miała pod ręką. W młodości pocierała skórę zapałkami, potem zaczęła używać żyletek i noży, papierosów, żelazka, gotującej się wody. Proces autodestrukcji przyspieszył, gdy wieloletni kochanek odszedł do starego prokuratora. Nigdy mu tego nie wybaczyła. Kochała go przez tyle lat. On też wydawał się ją kochać. Nie zapomni tej kłótni i ostatnich słów partnera.

– Nie mam zamiaru kurwić się tu do śmierci! – krzyczał kochanek. – To jest moja szansa na wygrzebanie się z tego bagna. Naprawdę tego nie pojmujesz?

– Chcesz mnie zostawić… Jak ja sobie bez ciebie poradzę?

– Życie to nie bajka. Kto jak kto, ale ty chyba coś o tym wiesz…

– Ale…

Postać pamiętała, jak rzuciła mu się na szyję. Partner chwycił ją za przeguby i ścisnął, jakby chciał połamać kości.

– Odjebało ci? – warknął. – To koniec, kurwa!

– Błagam cię, Krzysztof… – Postać zaszlochała. Uklękła i uczepiła się jego nogi.

– Puszczaj, kurwo!

– Błagam…

– Nigdy cię nie kochałem. Jesteś tylko moją kurwą. Kurwą! Rozumiesz? Jebaną kurwą do ruchania! Niczym więcej!

Mężczyzna nic już nie dodał. Wyrwał się z uchwytu i kopnął postać w bark. Ta upadła i zaniosła się płaczem, a po kilkudziesięciu minutach niekontrolowanego szlochu sięgnęła po nóż kuchenny i zaczęła się ciąć. Skończyła, gdy była cała we krwi i powoli zaczynało jej się robić słabo. Zatamowała krwotok, bo tego dnia nie chciała umrzeć. Ale nie zaprzestała się ranić. Zwykle w momentach wysokiego napięcia emocjonalnego, a tego rodzaju momentów w jej ponurym życiu nie brakowało. Zwłaszcza gdy została zupełnie sama.

Postać pozwoliła, aby przez kilkanaście następnych sekund ciepła krew spływała po jej skórze. Uwielbiała ten stan. Tuż po. Od lat poprawiał jej nastrój, dawał odprężenie i ulgę. Na ten krótki czas wszystkie problemy znikały, a ona czuła się panem i władcą. Bo czyż nie był panem i władcą ten, który decydował o życiu i śmierci?

Postać odkaziła rany i owinęła bandażem uda i przedramiona. Przez dłuższą chwilę siedziała przy zakurzonym stole, kontemplując plugawość tego świata. I swoje dzieło.

Może nie było idealne, ale dzisiejszej nocy po raz ostatni miała zamiar zabawić się w Boga. Zamknęła oczy, gdy z kąta pomieszczenia doszły do niej odgłosy żałosnego kwilenia. Słyszała je dziesiątki razy. A może i setki? Przestała liczyć po roku. Siedem lat, pomyślała. Siedem pierdolonych lat!

Chwilę później sięgnęła po telefon. Wybrała odpowiedni numer i przez jakiś czas przypatrywała się mu na wyświetlaczu. Uśmiechnęła się pod nosem. Gdy wcisnęła zieloną słuchawkę, poczuła przyjemne łaskotanie w żołądku. A chwilę później nieco niżej.

Myśl, że będzie cierpiał, sprawiła, że zrobiła się mokra.
===LxciECQWZVRtWGFUYwk/BjIDZ1BiUmUHZlBkUTUDNwY2B2NSNlQ=

ROZDZIAŁ 38

Brudny zerwał się z kanapy i wpadł do pokoju obok. Rafalski, który po odzyskaniu zdjęć wrócił do pracy przy portrecie pamięciowym, uniósł głowę znad kartki papieru, na której powoli nabierała kształtów twarz podejrzanej. Nie szokowały go już dziwactwa kolegi po fachu.

– Mamy ją. Jesteś w stanie zrobić jakieś dobre zbliżenie?

Rysownik wziął telefon i przyjrzał się zdjęciom. Chwilę pogrzebał w aparacie.

– Dobry grafik na pewno…

– Nie mamy czasu na szukanie grafika. Dasz radę?

– No… ma ustawioną wysoką rozdzielczość. Ogarniemy to, ale potrzebuję swojego sprzętu.

– Gdzie go masz?

– Jeden na komendzie, ale… – Rafalski cmoknął i przygryzł dolną wargę. – Mam też oprogramowanie na prywatnym…

– Jedziemy?

Brudny powiedział to w taki sposób, że nie do końca było jasne, czy to pytanie czy polecenie. Rafalski rzucił mu wymowne spojrzenie, ale chwilę później spakował neseser. Lubił tego faceta, a poza tym chciał wierzyć, że Brudny zrobiłby to samo dla niego.

Chwilę później, dziękując obu kobietom za poświęcony czas, wyszedł za Brudnym. Wymienili kilka zdań i wsiedli do swoich samochodów. Komisarz uczepił się zderzaka Rafalskiego i wysławszy zdjęcia, wybrał numer Julki.

– Powinnaś mieć fotki tej suki – oznajmił, gdy tylko odebrała.

– Porywaczki?

– Tak. Zobacz, co się da z nimi zrobić. Pokaż je Czarneckiemu i wrzućcie je do systemu. Ja jadę do Rafalskiego. Ma do tego oprogramowanie i postara się je podciągnąć, dlatego trochę się spóźnimy. Ale ty działaj już teraz.

– Dobra. Romek przyjedzie z Elką. Są już w drodze.

– Okej. Elka może się przydać. Muszę kończyć. Na razie.

Brudny się rozłączył. Pomyślał, że to miłe ze strony Pałki, że chce się zaangażować. Nie miał jednak czasu, aby to roztrząsać. Nie chciał zgubić Rafalskiego, który najwyraźniej wziął sobie sprawę Leny do serca, bo pędził przez kolejne skrzyżowania niczym podjarany nastolatek, który właśnie zrobił prawo jazdy. Przy znajomym budynku aresztu poczuł wibrowanie swojego smartfona. Nie znał tego numeru.

– Komisarz Igor Brudny?

– Tak, ale… – Zawiesił głos. Normalnie by się wyłączył, ale zorientował się, że zna ten głos. Kobiecy, szorstki, nieco gardłowy. Skręcił za kią Rafalskiego w osiedlową uliczkę. – Z kim mam przyjemność? – zapytał.

– Jest pan sam, komisarzu?

Brudny zaczął lawirować pomiędzy gęsto zaparkowanymi autami.

– Tak. – Z trudem zapanował nad zbyt stanowczym tonem. Dostrzegł rysownika, który zaparkował pod jednym z bloków. – Kto mówi?

– Ktoś, kto ma kogoś, na kim panu bardzo zależy…

– Dobrze… – Zacisnął zęby, aby nie dać się sprowokować. Odetchnął głębiej i zaparkował obok samochodu Rafalskiego. – Gdzie i kiedy mam przyjechać, aby odebrać bratanicę?

– Cieszę się, że się rozumiemy, komisarzu…

– Gdzie i kiedy?

– Jeszcze pan nie wie, komisarzu? Proszę wyprowadzić mnie z błędu, bo będę bardzo rozczarowana…

Brudny zaparkował tuż obok kii Rafalskiego, omal nie wjeżdżając w tyłek prawidłowo stojącego mercedesa. Kątem oka dostrzegł rysownika, który wysiadł z auta.

– Nie mam czasu na te zabawy. Gdzie i kiedy?

– Przyjedzie pan sam, komisarzu?

– Gdzie i kiedy? – powtórzył Brudny, ledwie się hamując. Rafalski zaczął wymownie gestykulować, więc pokazał, żeby się chwilę wstrzymał.

– Wyczuwam nerwowość w pana głosie, komisarzu. Czy na pewno nie ma pan towarzystwa?

– Zaraz mogę mieć. A przynajmniej wzbudzę podejrzenia, więc…

– Piekło. – Rozmówca syknął przez zęby. – To adres, pod którym się spotkamy.

Rafalski podszedł do okna i zapukał w szybę. Brudny raz jeszcze wstrzymał go ruchem dłoni, starając się nie zdradzać emocji, jakie w nim wzbierały.

– A konkretniej?

– Nasz dom, tępy chuju! Masz godzinę.

Połączenie zostało urwane. Brudny zacisnął szczęki z taką siłą, jakby chciał sobie pogruchotać wszystkie zęby. Otworzył okno.

– Idź sam. A potem wyślij te zdjęcia Julce i Czarneckiemu.

– Nie chcesz przy tym być?

– Mam coś do załatwienia. To pilne. Zobaczymy się w hotelu.

– Okej.

Brudny machnął ręką, wcisnął wsteczny i żwawiej, niż miał to w zwyczaju, ruszył z miejsca. Wycofując, zahaczył jeszcze o błotnik zaparkowanego audi, ale zupełnie to zignorował. Wykręcił i z piskiem opon wyrwał przed siebie. Znał „podany” adres.

Ulica Kolejowa czterdzieści dwa. Zabór.

Placówka Opiekuńczo-Wychowawcza Hieronimek Zielonogórskich.

* * *

– Jakub i Łukasz też odeszli – oznajmił Czarnecki. Starał się zachować kamienne oblicze, ale mięśnie jego twarzy drgały, jakby postarzał się o dwadzieścia lat. – O życie walczy jeszcze najmłodszy Alek Dobrowolski. Chciałem, żebyście to wiedziały.

W niewielkim hotelowym lobby siedzieli we czwórkę. To było pozytywne zaskoczenie i Zawadzka poczuła przypływ optymizmu. Spodziewała się, że na Czarneckiego będą mogli liczyć. Ten jednak nie tylko przyłączył się do nieformalnej grupy, ale też od razu skontaktował się z Borucką i Pałką. Nie odmówiły. Pierwsza w jednej chwili rzuciła wszystko i przyjechała na miejsce. Z profilerką inspektor spotkał się w szpitalu, z którego na własne życzenie została wypisana. I choć lekarze jej to odradzali, czuła się na siłach, aby wrócić do pracy.

– To zdjęcie podejrzanej, które przesłał mi Igor – oznajmiła Zawadzka, odwracając laptop, aby wszyscy mogli przyjrzeć się fotografiom na ekranie. – Trochę to wyostrzyłam, ale zaraz powinniśmy mieć jeszcze lepsze. Igor właśnie działa w tej sprawie z Rafalskim, który ma do tego specjalne oprogramowanie.

– Powinny wystarczyć – skomentowała Pałka, która niemal wcisnęła głowę w ekran. – To ona. Tak, to musi być ona – dodała z przekonaniem w głosie.

– Trafiły już do systemu z odpowiednią adnotacją – wtrącił Czarnecki. – Każda kobieta z małoletnią dziewczynką będzie zatrzymywana.

Przez kilkadziesiąt następnych sekund zebrani przyglądali się zdjęciom kobiety, wymieniając kolejne uwagi. Zdawali sobie sprawę, że czas nagli. W obecnym chaosie, jaki zapanował po ewakuacji komendy miejskiej, mogli liczyć tylko na siebie. Atak w hotelu, otrucie zespołu, odciski sugerujące, kto kryje się za tym wszystkim, porwanie bratanicy Brudnego – to wszystko sprawiało, że musieli wziąć się w garść i po prostu dopaść mordercę. Wgryźć się w jego psychikę, znaleźć słaby punkt, przewidzieć kolejny ruch. W końcu namierzyć, wyprzedzić i złapać. Jeśli byli profesjonalistami, za jakich się uważali, to z takim materiałem dowodowym nie mieli wyjścia. Nikt nie powiedział tego na głos, ale nie musiał. Wszyscy doskonale zdawali sobie z tego sprawę. Teraz dostali jeszcze zdjęcie porywaczki, które Zawadzka zdołała poprawić na tyle, że można było rozpoznać twarz. Co prawda początkową euforię przyćmił fakt, że nikt jej nie kojarzył, ale bądź co bądź znali już twarz obojga morderców. I nawet jeśli kobieta zmieniała wygląd jak kameleon (a skoro robiła to pod ich nosem przez tak długi czas, to musiała być w tym cholernie dobra), to jednak zdjęcie od kilkunastu minut znajdowało się już w policyjnym systemie, do którego miał dostęp każdy funkcjonariusz w kraju. To zaś oznaczało, że prędzej czy później ich dopadną. To nieformalne spotkanie miało na celu, aby stało się to prędzej, bo przy porwaniach liczyła się każda sekunda.

Najpierw musieli jednak wszystko poskładać.

– Myślę, że możemy zacząć bez Igora. Im więcej ustalimy do jego przybycia, tym lepiej – zaproponował Czarnecki, który przyjął rolę nieformalnego przywódcy grupy. Nikt nie zaoponował. – Zatem podsumowując. Podejrzanym są Kamil Kuchar oraz kobieta o nieustalonej tożsamości. Odciski tego pierwszego znaleziono na drzwiach windy w hotelu Ruben. To wychowanek sierocińca, który według innego, odsiadującego dożywocie, z całego serca nienawidzi Igora. Człowiek ten jest też ofiarą systemu wychowawczego matki przełożonej, a także był kimś w rodzaju pachołka Kwiczoła.

– Był jego cwelem – wtrąciła Zawadzka. – Nazywajmy rzeczy po imieniu.

Czarnecki skinął i poprawił okulary. Kontynuował:

– Po wyjściu z sierocińca wyjechał z Lisem. Wiemy to jedynie z relacji tego…

– Łyszczka – podsunęła mu Zawadzka.

– Łyszczka, który wspomniał, że Lis zrezygnował z nieokreślonych propozycji współpracy, aby wyjechać z Kucharem. Padła też sugestia, że się w nim zakochał. Dobrze mówię?

Zawadzka skinęła głową. To były ogólnie znane fakty, którymi Brudny podzielił się już wcześniej.

– Potem ślad się urywa i następny pojawia się w Ustce.

– Kuchar zostaje zatrzymany za posiadanie niewielkiej ilości narkotyków – potwierdziła. – Tam po raz pierwszy pobrano od niego odciski palców. Później zatrzymano go w Kołobrzegu, Mielnie, na Helu i dwukrotnie w Sopocie – za nagabywanie turystów i nieobyczajne zachowanie. Facet po prostu zaczął dawać dupy.

– Od tego momentu, to jest sierpnia dwa tysiące siódmego roku, ślad po Kucharze się urywa, a Kuchar po trzynastu latach pojawia się w Zielonej Górze, w hotelu Ruben, w którym niezidentyfikowana kobieta nagabuje Elę i wrzuca jej do drinka tabletkę gwałtu. Gdy Ela orientuje się, że coś jest nie tak, kobieta ucieka. Ta sama kobieta jest widziana na kamerach monitoringu w sklepach: Duuuża Ryba, gdzie kupuje między innymi haczyki wędkarskie, oraz w Castoramie, gdzie nabywa piankę wygłuszającą. Jedno i drugie zostaje wykorzystane na miejscu pierwszej zbrodni. Dzień po akcji w Rubenie połowa zespołu zostaje otruta stężoną botuliną, którą można nabyć…

– Wyniki z laboratorium szpitalnego wykazały, że to sama esencja – wtrąciła Borucka. – Niemożliwa do nabycia absolutnie nigdzie.

– Z wyjątkiem darknetu – wtrąciła Zawadzka.

– Niestety, Ela nie pamiętasz nic z tamtego spotkania, mam rację?

– Nic. – Profilerka spuściła głowę, jakby to miał być powód do wstydu. – Ale… – dodała i podniosła wzrok. – Coś mnie męczy. Pewnie też tak czasem macie. Jakbym miała to na końcu języka.

– Widziałaś twarz… – Czarnecki wskazał na ekran laptopa, gdzie wciąż widniały fotografie z telefonu przedszkolanki.

– To nie to, Romek. – Pokręciła głową. – To… – Pałka zamknęła powieki i zacisnęła usta.

– Musiałaś coś zauważyć. Na kamerach niewiele widać, ale to zapoczątkowało twoją reakcję.

– Wiem, oglądałam. Ale… – Rozłożyła ręce. – Przykro mi…

Zapadła cisza. Pałka zdawała się rozeźlona swoją słabością, ale nikt nie miał do niej pretensji. Tak naprawdę wciąż powinna znajdować się w szpitalu, mimo to siedziała tu z nimi. Amnezja po zażyciu substancji znajdujących się w pigułkach gwałtu czasem była trwała, czasem nie, ale charakteryzowała się tym, że niczego nie można było przyspieszyć. Jeśli pamięć miała wrócić, to mogli jedynie uzbroić się w cierpliwość.

– Dlaczego morderca próbuje pozować na kogoś z branży BDSM? – zapytał Czarnecki.

– Analizowałam to i mam pewną sugestię – zaczęła Pałka. – Zauważcie, że oba przypadki zostały tak zaplanowane, aby ofiary umarły w sposób, z którym jakoś się identyfikują. Faktem jest, że Kotelski lubił te wszystkie kajdanki i pejcze, realizował się jako dominator upadlający młode kobiety. Jak został potraktowany? Dokładnie tak samo. – Pałka upiła łyk kawy. – Robert? Zginął na stole sekcyjnym, niejako wcielając się w rolę trupa. Nie mógł nawet mrugnąć, gdy sprawca odbierał mu życie. Leżąc w szpitalu, próbowałam wykombinować, co szykował dla mnie…

– Do czego dążysz?

– Że może niekoniecznie pozował na kogoś z branży brudnego porno. Patrzymy tak na niego przez pryzmat filmów, jakie nagrał, zwłaszcza tego z Kotelskim.

– Mamy jeszcze wątek tych Rosjan. Twoim zdaniem to zły trop?

– Nie – wtrąciła Zawadzka. – Za dużo powiązań i zbiegów okoliczności. Peruka i Eliza, maska w mieszkaniu na Saskiej Kępie, Rosjanie i Sasza. To w jakiś sposób łączy się z tym światkiem, ale wolałabym nie wchodzić w buty Igora.

– Eliza została zatrzymana, więc jest wykluczona z grona podejrzanych o porwanie Lenki, maskę w mieszkaniu trudno wyjaśnić, podobnie Rosjan i ich przekonanie, że mordercą jest ktoś od nich. Pojawia się też wątek niezidentyfikowanego Saszy. Kim on jest?

– To mógłby być Kuchar, ale według Winnickiej Sasza był kobietą…

Zawadzka pominęła kwestię wspomnianej maski i pokrótce przypomniała słowa prokurator, które usłyszała od Brudnego. Według nich Sasza była niewolnicą głównego założyciela Dark Heart oraz organizatora eventów w dark klubach. Niestety, nie mogli go o to zapytać, bo znany niegdyś chirurg plastyczny od ośmiu lat nie żył, a śmierć w celi nigdy nie została wyjaśniona.

W pewnym momencie zamilkła. Zmarszczyła brwi. Przez dłuższą chwilę zastanawiała się nad ostatnimi słowami. Nawet nie zarejestrowała, że Czarnecki odebrał telefon od Rafalskiego. Z głębokiego zamyślenia wyrwał ją głos inspektora.

– Olek wysłał zdjęcia lepszej jakości – oznajmił. – Powiedział, że zaraz przyjedzie.

– A Igor? – Już wiedziała. – Igor jest z nim?

Poczuła, jak przeszył ją silny dreszcz. Jakby wsadziła palce w gniazdko. To było jak grom z jasnego nieba. Raptem wszystko wskoczyło na swoje miejsce. Wszystkie puzzle ułożyły się w jedną całość. Nagle zrozumiała, jak bardzo wszyscy się mylili.

– Mieli się spotkać tutaj – odparł Czarnecki, obserwując z niepokojem jej reakcję.

– Co mu powiedział? – Zawadzka zabrzmiała jak rozhisteryzowana nastolatka.

– Podobno zachowywał się dziwnie. Rozmawiał z kimś przez telefon, a potem powiedział, że ma do załatwienia coś pilnego, i odjechał z piskiem opon.

– Kurwa mać! – warknęła.

Wstała z krzesła. Zaczęła nerwowo grzebać w kieszeni dżinsów w poszukiwaniu smartfona. Nie miała czasu na tłumaczenia. Najpierw musiała skontaktować się z przyjacielem. Musiała go ostrzec.
===LxciECQWZVRtWGFUYwk/BjIDZ1BiUmUHZlBkUTUDNwY2B2NSNlQ=

ROZDZIAŁ 39

Brudny zaparkował przed bramą wjazdową, zgasił światła i wysiadł z samochodu. Nie miał zamiaru się podkradać. Jeśli Kuchar i jego towarzyszka tu byli, to z pewnością się go spodziewali. Spojrzał na zegarek. Dojazd do Zaboru zajął mu rekordowe osiemnaście minut. Wątpił, aby ktokolwiek kiedykolwiek pokonał ten odcinek szybciej.

Wyciągnął z tylnej kieszeni wymiętą paczkę papierosów i włożył jednego do ust. Miał jeszcze trochę czasu. Musiał ochłonąć. Zebrać myśli. Do tej pory nie był w stanie. Emocje były zbyt silne. Kuchar o to zadbał. Wiedział, gdzie uderzyć.

W drodze do sierocińca przeszło mu przez myśl, aby zadzwonić do Julki, ale zrezygnował. Nie chciał jej w to mieszać. Nie chciał mieszać w to nikogo. Teraz miał wątpliwości. Wiedział, że ta kobieta zagrała na jego emocjach. Wspominając sierociniec, przemówiła do jego mrocznej duszy i jednocześnie wbiła szpilkę w serce, grożąc, że zrobi krzywdę Lence. To go zupełnie rozstroiło. Sprawiło, że przestał myśleć trzeźwo.

Mógłby chociaż wysłać Julce wiadomość. Ta myśl pojawiła się już kilka minut temu, ale szybko ją odrzucił. Nie mógł ryzykować. Nie mógł narazić życia bratanicy. Kuchar i jego wspólniczka byli parą popierdolonych psychopatów i myśl, co mogliby jej zrobić, sprawiała, że aż skręcało go w środku. A jeśli zawiedzie? Jeśli nie podoła? Jeśli mu się nie uda? Kto wtedy dowie się o tym, co tu zaszło? Jego zabiją, a Lenkę…

Przed oczami stanęły mu wszystkie najbardziej zwyrodniałe filmy z darknetu. Ludzie ludziom potrafili stworzyć piekło. On wiedział to najlepiej.

Z tej sytuacji nie było dobrego wyjścia. Musiał zaufać intuicji. Dlatego sięgnął po wsuniętego za pasek walthera. Sprawdził i przeładował broń. Pomyślał o przeznaczeniu. Wtedy to do niego dotarło. To, że się tu znalazł, nie było przypadkowe. Poczuł się, jakby od początku swego istnienia tak to się miało zakończyć. Jakby nadszedł czas na ostateczne rozliczenie z przeszłością i tym przeklętym miejscem. Pomyślał, że gdy przejdzie przez tę bramę, przeznaczenie się wypełni.

Poczuł ulgę. Tak jakby zrzucił z barków ciężar, który nosił blisko czterdzieści ponurych lat. Spojrzał w rozgwieżdżone niebo.

– O nic nigdy cię nie prosiłem, ale… – zamknął oczy – …jeśli gdzieś tam jesteś, pomóż mi ją uratować – szepnął. – O nic więcej cię nie proszę, skurwysynu. Pozwól jej żyć i cieszyć się życiem.

Chwilę później popchnął uchyloną bramę i wszedł na teren sierocińca. Ruszył szeroką aleją, po której obu stronach rosły tęgie buki i kasztanowce. To w ich cieniu wykuwał się przed laty jego charakter. W miejscu, gdzie zalęgło się zło. Prawdziwe, najczystsze w swej istocie, bo wymierzone w najbardziej niewinne i bezbronne istoty. Ileż to razy musiał się kryć przed nękającymi go koszmarami, gojąc rany po kolejnym laniu od starszych kolegów albo surowej pokucie zasądzonej przez Gwidonę. Zaciskając zęby z bólu, w samotności, dyskretnie wycierając spływające po policzkach łzy. Dziś zło znów wypełzło, a ścieżka przez dziedziniec nachalnie wskazywała drogę do matni. To na jej końcu, w świetle księżyca, wynurzała się z mroku ponura bryła prawie trzystuletniego klasztoru. Placówka Opiekuńczo-Wychowawcza Hieronimek Zielonogórskich czekała na swojego wychowanka z otwartymi ramionami.

Przystanął przy pomniku Hieronima Emilianiego. Patron sierot i porzuconych dzieci spoglądał na niego z góry bez wyrazu. Tuż za nim wyrastał potężny budynek z czerwonej cegły, częściowo przykryty coraz bardziej rozrastającym się na ścianach bluszczem. Brudny omiótł spojrzeniem okna klasztoru. Nie odbijały światła księżyca. Były czarne jak najczarniejsza otchłań. Jakby za nimi kryło się wszystko, co nikczemne, zdeprawowane i podłe.

Brudny podszedł do głównych drzwi. Zakładał, że skoro otrzymał zaproszenie, będą otwarte. Nie pomylił się. Gdy nacisnął klamkę, ustąpiły z lekkim, złowieszczym skrzypnięciem. Poczuł z wnętrza powiew chłodu. Zimne powietrze omiotło jego twarz, szyję i odkryte ramiona. Włosy na rękach uniosły się delikatnie, a gdy przekroczył próg, zdał sobie sprawę, że słyszy własny, przyspieszony oddech. To było irracjonalne, ale miał wrażenie, że jakaś nadnaturalna siła próbuje go wessać do środka. Głębiej, w otchłań niekończących się korytarzy, pełnych czających się upiorów, złośliwie krążących i naigrywających się z naiwności byłego wychowanka, który ośmielił się zburzyć ich spokój i stawić czoło ponurej przeszłości.

Wzdrygnął się, a następnie skarcił w myślach. To miejsce sprawiało, że nie był sobą. Odetchnął głębiej. Wtedy uzmysłowił sobie, że czuje wyraźną woń benzyny. Wyciągnął z kieszeni niewielką latarkę. Ostra wiązka rozświetliła mrok. W powietrzu unosiły się drobinki kurzu, a na ścianach tańczyły pokraczne cienie. Niepokojąca cisza zdawała się niemal przytłaczająca i było w niej coś wyjątkowo nieprzyjemnego, wręcz namacalnie złośliwego. Brudny zrobił kilka kroków w kierunku schodów prowadzących na górę, gdzie przed laty znajdowały się sale dla wychowanków, ale lodowaty powiew z tonących w ciemności piwnic sprawił, że zmienił zdanie. Jeśli finał miał być efektowny, to musiał rozegrać się właśnie tam, w ponurych klasztornych katakumbach. Kuchar też bywał ich gościem, wszak Gwidonie wystarczyło zasikane prześcieradło, aby wysłać dzieciaka na tydzień pokuty.

Komisarz skierował wiązkę światła w dół schodów. Dostrzegł niknące w mroku kable i mieniący się kolorami tęczy ślad znaczony rozlaną benzyną. To był jasny sygnał, że ktoś jest na dole. I na niego czeka.

Powoli zaczął schodzić po schodach. Z każdym kolejnym krokiem czuł, jak demony przeszłości wracają. Nie mógł uwolnić się od tych myśli. Gdy pomimo chłodu poczuł na skroni kroplę potu, zdał sobie sprawę, że walczy z samym sobą, aby się nie odwracać. Tak jakby miał ujrzeć za plecami wykrzywioną w gniewnym grymasie twarz matki przełożonej. Wtedy usłyszał w kieszeni wibrowanie smartfona. Poczuł falę gorąca. Zaklął w myślach, przylgnął plecami do zimnego muru i wyciągnął go z kieszeni. Dzwoniła Julka. Zawahał się, ale wcisnął czerwoną słuchawkę.

Kontrolnie rozejrzał się, czy aby nie ma niechcianego towarzystwa. Wokół wciąż panowała cisza. Była tak przytłaczająca, że słyszał, jak szum wibracji niesie się echem i więźnie w murach. Tutaj każdy odgłos prędzej czy później wsiąkał w mury. Każdy bez wyjątku.

Nie zdążył wyłączyć telefonu, gdy znów zawibrował. Ponownie skasował połączenie. Kilka sekund później wiadomość. Znów się zawahał, ale odczytał.

„Odbierz. Pilne”.

Cokolwiek to było, nie miało już znaczenia. Gdy już chciał wyłączyć urządzenie, usłyszał coś, co sprawiło, że telefon wypadł mu z ręki i potoczył się w dół schodów.

Ciche łkanie.

To była ona. Lenka.

* * *

Smartfon wibrujący na betonowej posadzce zdawał się brzmieć niczym młot pneumatyczny. Brudny kilkoma susami zbiegł i podniósł go. Chciał go wyłączyć, ale coś go tknęło. Odebrał.

– Igor?

– Nie dzwoń więcej.

– Musisz mnie wysłu… Kuch… nas… oszuk…

– Przerywa. Kończę.

– Nie! – Jeszcze nie słyszał, aby Julka brzmiała tak stanowczo. – Kuch… to jedna… ma osoba. To …styta. Zmieni… ć w klin… w Sopo… i…

Sprawa rozwiązała się sama, bo chwilę później połączenie zostało zerwane. Pamiętał, że na niższych kondygnacjach zasięg był słaby, nie wspominając o piwnicach, gdzie znikał zupełnie. I tak nic z jej bełkotu nie rozumiał, więc wyłączył urządzenie i schował z powrotem do kieszeni. Przez chwilę wsłuchiwał się w milknące echo. Znów zapadła przejmująca cisza. Głucha, niepokojąca, porażająca układ nerwowy.

Wytarł nadgarstkiem czoło. Pomimo panującego w murach chłodu obficie się pocił. To miejsce zawsze miało na niego okropny wpływ. Było plugawe, złe do szpiku kości. Od powrotu do Zielonej Góry był tu po raz trzeci i za każdym razem koszmary wracały. Nie potrafił nad tym zapanować, wyłączyć się, wyrzucić z umysłu. Czuł się jak dzieciak, który po obejrzeniu horroru boi się zejść do piwnicy w obawie, że z ciemności wychynie jakaś szponiasta dłoń i wciągnie go w mrok. Różnica polegała na tym, że ten mrok był rzeczywisty, a horror realny. Przeżył go, przetrwał upokorzenie, ból, samotność. I w przeciwieństwie do domowej piwnicy w tej wciąż krążyły upiory.

Tępy smarkaczu…

Wzdrygnął się, gdy znów ją usłyszał. Duch Gwidony wciąż był tu obecny. I choć zdawał sobie sprawę, że ten szept za plecami jest jedynie wytworem jego wyobraźni, nie był w stanie opanować odruchu, aby nie upewnić się, czy nikt się z tyłu nie czai. Zszedł kilka schodów niżej. Kolejny krok w otchłań piwnic. Chrzęst potłuczonego szkła. Złowieszcze echo.

Wtedy z głębi klasztornych katakumb znów zaczął się sączyć cichutki płacz. Boleśnie wwiercał się w jego mózg, gdzie nabierał mocy niczym rosnący w siłę huragan. Zorientował się, że drżą mu obie dłonie.

To była Lena. Bez wątpienia. Choć nigdy nie słyszał płaczu bratanicy, tembr jej głosu rozpoznałby choćby w pracującym tartaku. Nagle cichy szloch przerodził się w paniczny wrzask, którego echo niemal rozsadziło mu głowę. W jednej sekundzie serce podeszło mu do gardła. Poczuł, jak do krwiobiegu wlewa się adrenalina. Pokonał jeszcze kilkanaście schodów i znalazł się na samym dole.

Skierował snop światła latarki w głąb korytarza. Wycelował lufę walthera przed siebie i ruszył w mrok. Znał labirynt korytarzy i pomieszczeń na tyle, aby się nie pogubić. Łkanie ucichło, ale gdy tylko przystanął, zabrzmiało ze zdwojoną siłą. Lena rozpłakała się. Momentami krzyczała. „Mama, mama, mamaaaaa!” Strasznie zawodziła. Brudny miał wrażenie, że serce zaraz wyskoczy mu z piersi. Chciał po prostu wziąć ją w ramiona. Ucałować. Uspokoić. Stłumić szloch i obiecać, że nie pozwoli jej skrzywdzić. Z trudem powstrzymywał się, aby tego nie zrobić. Wiedział, że Kuchar tylko na to czeka. Mógł czaić się wszędzie. Znał te piwnice równie dobrze jak on. Każdy kąt, każdy mroczny zakamarek. Też spędził tu na pokucie wiele godzin, dni, być może tygodni.

I znów cisza. Tylko echo.

Kapanie wody. Odgłos szczurzych łapek.

I kolejny krzyk. Rozdzierający serce. Palący trzewia. Bolesny niczym rozgrzany ołów wlany wprost do gardła.

– Zostaw ją! Zostaw ją, skurwysynu! – Brudny nie wytrzymał, ale tylko pogorszył sytuację. Echo jego krzyków zlało się z zawodzeniem bratanicy, zamieniając ciszę w symfonię grozy.

Zerwał się do biegu. Nie dbał już o nic. Po prostu chciał ją zobaczyć. Zakończyć to. Raz na zawsze.

Kluczył, szukając źródła panicznego szlochu. Nagle odniósł wrażenie, że labirynt korytarzy jest mu obcy. Jakby go nie znał. Jakby nigdy tu nie był. Płacz Lenki wzmagał się z każdym pokonanym metrem, każdym kolejnym krokiem. Brzmiał mu w uszach coraz głośniej. I głośniej. Dobiegał zewsząd. Jakby nagle zawtórowały jej duchy wszystkich pokutujących wychowanków. Cały cholerny sierociniec.

Wtem coś wyrosło mu tuż pod stopami. Potknął się i zarył twarzą o mokry beton. Coś chrupnęło, a ból rozlał się po całej twarzy. Nie był pewny, ale chyba na chwilę stracił przytomność, bo gdy znów otworzył oczy, wokół panowała już niemal głucha cisza. Płacz ucichł. Tylko mury szeptały. One zawsze lubiły szeptać.

Brudny uniósł głowę, ale poczuł, jak przylegający do podłoża policzek oblepia jakaś gęsta ciecz. Przez chwilę myślał, że to może być jego krew, ale szybko zdał sobie sprawę, że to nie może być prawda. Jego byłaby ciepła, świeża. Ta była zimna. Prawie lodowata.

Sięgnął po upuszczoną latarkę. Wiązka oświetlała rdzawą kałużę. Zatoczył koło strumieniem światła i poczuł, jak jakaś niewidzialna siła odcina mu dostęp tlenu.

Cała betonowa posadzka była we krwi.
===LxciECQWZVRtWGFUYwk/BjIDZ1BiUmUHZlBkUTUDNwY2B2NSNlQ=

ROZDZIAŁ 40

– Rozłączył się, kurwa mać! – syknęła Zawadzka i rzuciła Pałce wymowne spojrzenie. – Czy twoim zdaniem ten sukinsyn jest w stanie zamordować Lenę? – zapytała.

Profilerka się zawahała. Wciąż nie mogła wyjść z szoku po tym, co usłyszała. Jak mogła to przeoczyć? Teraz to zdawało jej się takie oczywiste. Banalnie proste. W jednej chwili wszystkie puzzle ułożyły się w idealny obraz skrzywionego, poharatanego przez życie charakteru psychopatycznego zabójcy. Zaklęła w myślach. Przecież krążyła wokół tego. Dlaczego nie poszła tym tropem? Dlaczego się zawahała? Charakterystyka profilu Kuchara powinna ją naprowadzić. Jego orientacja, poszlaki z kamer sklepowych, klinika w Sopocie, śmierć sponsora, Rosjanie…

Zamiast tego zboczyła na zupełnie inne tory. Nie mogła sobie tego wybaczyć. Oszukał ją. Oszukał ich wszystkich.

– Elka!

– Myślę, że tak. – Profilerka wyrwała się z letargu. – Ten człowiek zrobi wszystko, aby sprawić Brudnemu jak największy ból.

– Kurwa!

– Upokorzenie, zadanie mu jak największego cierpienia, dokonanie ostatecznej zemsty to jego jedyny cel. Nie cofnie się przed niczym, aby go zrealizować.

– Gdzie mamy go szukać?

– Jeśli się nie mylę… – to nagle stało się oczywiste – …i sprawca rzeczywiście chce to zakończyć bez względu na konsekwencje, to…

– Gdzie, Elka?

– Na jego miejscu wybrałabym jedyne miejsce, które obaj doskonale znają.

– Sierociniec! – Zawadzka łupnęła otwartą dłonią w stół. – Jasne, że, kurwa, sierociniec!

– Tam się wychowali, tam doznali najwięcej cierpienia i upokorzeń, tam wyrosła w nim nienawiść do Igora i całego świata. A z tego, co się orientuję, to ten klasztor stoi pusty i niszczeje…

– Placówkę zamknięto na początku roku – wtrącił Czarnecki.

– Ktoś jej pilnuje?

– Wątpię. Z tego, co wiem, zaklejono ją taśmą i zamknięto na cztery spusty. Czeka na decyzję konserwatora zabytków i…

– Dobra, nieważne – przerwała Zawadzka. To nie był czas na takie dyrdymały. – Ledwo go słyszałam, więc możemy założyć, że jest już w środku. Potrzebuję samochodu…

– Naprawdę tak to chcecie załatwić? Tylko we dwoje? – Czarnecki spojrzał na nią. – Wasze, kurwa, niedoczekanie.

Inspektor wstał z miejsca, a Zawadzka zdała sobie sprawę, że po raz pierwszy usłyszała z jego ust słowo „kurwa”. Wyrażało więcej niż tysiąc słów. Bo nawet jeśli stary gliniarz był do bólu prawy i przyzwoity, musiał w końcu zdać sobie sprawę, że gdyby nie szczęśliwy zbieg okoliczności, pewnie już by go tu nie było. Ani pozostałej trójki.

Chwilę później od stołu wstały Borucka i Pałka. Akcja była nieautoryzowana, co oznaczało, że każdy z nich mógł zostać pociągnięty do odpowiedzialności, a konsekwencje takiej decyzji były trudne do przewidzenia, ale z pewnością – i to biorąc pod uwagę najlepszy scenariusz – nieprzyjemne. Pewna granica została jednak przekroczona. I nikt nie miał zamiaru stawać w obronie niezbywalnych praw mordercy i całego tego policyjnego gówna, dzięki któremu większość bandytów nigdy nie dostawała tego, na co naprawdę zasłużyła.

– Jedziemy wszyscy – oznajmił Czarnecki. – Możesz prowadzić.

Inspektor wyciągnął kluczyki do swojego renault megane i wręczył je Zawadzkiej.

– Ryzykujecie karierę – odparła, zbierając się do wyjścia. – Tym razem wewnętrzny nie odpuści. Po tym, co się stało w komendzie, do miasta zwali się cała stołeczna wierchuszka. Sprawa Kuchara będzie badana drobiazgowo i…

– Julia… – Czarnecki spojrzał jej głęboko w oczy. – Igor to też mój przyjaciel. A poza tym oficjalnie jestem już na emeryturze.

– To prawie tak jak ja…

Cała czwórka pospieszyła do samochodów. Czarnecki usiadł na miejscu pasażera, a Pałka z Borucką z tyłu.

– Co chcesz przez to powiedzieć? – zapytał zaintrygowany tym, co przed chwilą powiedziała.

– Powiedzmy, że moja i Igora kariera dobiegły końca dziś przed południem…

Inspektor zmarszczył brwi. Nie miał pojęcia o tym, co wydarzyło się w Warszawie. O fakcie sterowania śledztwem w sprawie śmierci Karoliny Pisz przez wiceministra Czabańskiego, o naciskach na komendanta Beryla, o ultimatum, jakie postawił Brudnemu człowiek w kominiarce. Nie miała zamiaru mu tego tłumaczyć. Ani jemu, ani nikomu innemu. Choćby z tego powodu, żeby nie zniszczyć w tym człowieku tego, za co tak bardzo go szanowała. Absolutnie nadzwyczajnego etosu pracy, w dzisiejszych czasach niespotykanego już praktycznie w żadnej profesji, zwłaszcza w miernej, kulawej i zdziadziałej organizacji dumnie nazywanej Policją.

Gdy wyjeżdżali z hotelowego parkingu, myślała już zupełnie o czymś innym. Miała wiele wątpliwości, ale była pewna jednego. Gdy nadejdzie czas, nie zawaha się. Zrobi to, co będzie konieczne.

* * *

Nie zważając na doskwierający ból, błyskawicznie zerwał się na równe nogi. W jednej chwili wyobraził sobie najgorsze. Małe, blade ciałko. Bez krwi. Bez życia. Omiótł pomieszczenie wiązką światła. Z ulgą spostrzegł, że najczarniejszy scenariusz się nie ziścił. Poświecił na przeciwległą ścianę. Też była spryskana krwią. Czerwone smugi wyglądały jak gwałtowne wytryski tętnicze. Nietrudno było się domyślić, do kogo należały, bo poniżej ujrzał oparte o ścianę dwa nagie, okropnie okaleczone ciała.

Podszedł bliżej, przeganiając pożywiające się szczury. Uniósł koszulkę i jej dolną częścią wytarł twarz. Biały materiał natychmiast nasiąkł krwią. W milczeniu poświecił najpierw na jedno, a następnie na drugie ciało. Należały do rosłych mężczyzn, a ich nieruchome, opadłe na klatki piersiowe głowy stanowiły niepodważalny dowód, że nie żyją. Nie mieli lekkiej śmierci, bo ręce i nogi skrępowano im trytytkami, a z rozciętych brzuchów wylewały się wnętrzności. Oba trupy były też pozbawione przyrodzeń, które ktoś wepchnął im w usta.

Brudny odchrząknął, ale poczuł się pewniej. Tak jakby ten ponury widok ustawił go do pionu, jakby wszystkie te upiorne przebłyski z przeszłości zastąpiło tu i teraz. Mocniej zacisnął dłoń na rękojeści pistoletu. Już nie drżała jak wcześniej. Była stabilna.

Odwrócił się i poświecił w miejsce, gdzie wcześniej mignął mu nienaturalny cień. Zbliżył się do niewielkiego urządzenia, które ktoś postawił na kilku luźno ułożonych cegłach. Przypominało telewizyjny dekoder albo…

Projektor.

Przyjrzał mu się bliżej. Pomyślał, że stąd te kable. Ktoś musiał zadać sobie sporo trudu, aby podłączyć je do gniazdek na górze. Przełknął ślinę, choć jego gardło było suche niczym pustynia. Kuchar bawił się z nim. I był bardzo pewny siebie.

Wtedy nastąpiło ciche kliknięcie i niewielkie pomieszczenie rozbłysło niebieskawym światłem. Brudny błyskawicznie obrócił się za siebie, ale nie dostrzegł zagrożenia. Wzdrygnął się jedynie, gdy na ścianie, tuż powyżej ułożonych pod nią trupów, pojawił się nieco niewyraźny obraz.

Biała sofa, a na niej kobieta w masce. Tylko w masce. Lateksowej, podobnej do tej z nagrań obu morderstw. Wyglądała na przestraszoną. Czekała skulona w narożniku. Drżała. Chwilę później w kadr znienacka wtargnął masywny mężczyzna z prętem w dłoni. Zaczął ją okładać bez opamiętania, aż na białej skórze pojawiły się pierwsze smugi ciemnoczerwonej krwi. Kilka zbliżeń na rany, następnie ujęcie rozchylonych, łapczywie łapiących powietrze ust ofiary. I znów ten facet. Tym razem z pejczem. Kolejny festiwal ohydnej przemocy. Chwila wytchnienia, kilka ujęć przerażonej kobiety i kolejna scena. Tym razem mężczyzna wkroczył w kadr z kijem bejsbolowym. Brudny odwrócił wzrok, gdy zrozumiał, że wcale nie zamierza użyć go, aby pobić ofiarę.

Otrząsnął się z letargu, upewnił się, że broń jest gotowa do strzału i w migającym świetle pracującego projektora opuścił pomieszczenie. Gdy tylko to zrobił, niebieska poświata rozbłysła na czerwonych cegłach korytarza. Obraz był nienaturalnie zagięty i wydłużony, ale nie było wątpliwości, co z kobietą w masce robi kilku wytatuowanych i przyodzianych w dziwaczne ciuchy drabów. Skuta łańcuchami bez wątpienia cierpiała katusze, gdy w nią wchodzili, po kilku naraz, przyduszając ją i wymierzając kolejne uderzenia po całym ciele.

Brudny przemknął przez rzucaną przez projektor poświatę. Zgasił latarkę, uznając, że projekcje rzucają wystarczająco dużo światła, aby nie musiał jej używać. Nie dawało mu to przewagi, ale przynajmniej przy każdym kroku nie zdradzał swojej obecnej pozycji. Kolejne obrazy dostrzegł kilka metrów dalej. Przynajmniej w dwóch pomieszczeniach. Zerknął do obu. Były puste, ale w nich też puszczano na ścianach nagrania, jeszcze obrzydliwsze i bardziej okrutne. Wszystko w dojmującej ciszy, którą tylko od czasu do czasu przerywały odgłosy jego kroków albo wszędobylskich szczurzych łapek.

Po co Kuchar zadał sobie tyle trudu? Umysł Brudnego pracował na najwyższych obrotach, ale w tym festiwalu niemego bestialstwa z trudem mógł pozbierać wszystko do kupy. Ten spektakl zwyrodniałego porno miał jednak jakiś cel. Co Kuchar chciał mu przekazać? Kim była dla niego ta kobieta? Czy Brudnego coś z nią łączyło? I w końcu co chciała mu powiedzieć Julka? Mówiła coś o tym, że Kuchar ich oszukał. Nic więcej nie zrozumiał. Miał wrażenie, że jest o krok, aby połączyć wszystkie kropki, ale wciąż coś mu umykało.

Kolejne kroki. Smród benzyny. Szczurze łapki. Szepczące ściany.

I szloch. Tym razem dochodził z bardzo, bardzo bliska.
===LxciECQWZVRtWGFUYwk/BjIDZ1BiUmUHZlBkUTUDNwY2B2NSNlQ=

ROZDZIAŁ 41

Brudny zacisnął palce na rękojeści walthera. Zachował jednak zimną krew. Minął kolejne pomieszczenia, które co rusz rozbłyskiwały niebieskawą poświatą projektorów. Ile ich było? Dziesięć, dwanaście? Może więcej. Starał się nie skupiać uwagi na obrazach, które stawały się coraz bardziej drastyczne. Nie na wszystkich główną aktorką była kobieta w masce. Pojawiały się inne ofiary, co gorsza, część z nagrań zdawała się oryginalnymi snuffami – legendarnymi „filmami ostatniego tchnienia”, nieinscenizowanymi, ukazującymi ekstremalnie brutalne morderstwa.

Brudny starał się o nich nie myśleć. Szedł za głosem bratanicy. Jej lękliwy szloch sączył się z labiryntu błyskających poświatą korytarzy, budując skrajnie dokuczliwy dysonans i szarpiąc napięte do granic nerwy. Ale był już blisko. Na tyle, że zdołał usłyszeć coś jeszcze. Szept, po którym Lenka znów zamilkła.

Wstrzymał oddech. W kolejnej piwnicy panował kompletny mrok. Nad wejściem wciąż wisiał niewielki drewniany krzyżyk, pozostałość po Gwidonie i jej salach pokuty. Ciche, ledwo słyszalne pyknięcie i wszystko zgasło. Znów otulił go mrok. Niemal namacalnie odczuł, jak okrywa go niczym zimny, mokry i lepki koc. Znów wychwycił jakiś dźwięk. Krótki, stłumiony jęk. Trzask napinanych ścięgien. I dudnienie własnego serca.

Okręcił się na stopie i wskoczył do jednej z piwnic, ułamek sekundy wcześniej włączając na powrót latarkę. Gdy wycelował w miejsce, gdzie spoczęła wiązka światła, zobaczył siedzącą na krześle postać. Miała przepaskę na oczach i knebel w ustach, na których dodatkowo zaciskały się kościste palce.

– Puść ją, Kuchar. – Brudny powiedział to instynktownie, zanim jeszcze ogarnął obraz całości.

– Ćśśś…

– Puść ją, sukinsynu. To tylko dziecko i…

– Podobała ci się moja inscenizacja? – weszła mu w słowo postać kryjąca się za Lenką.

Kucała za krzesłem, w jednym ręku trzymając podręczny panel. Druga dłoń powoli zsunęła się z ust przerażonej dziewczynki, po czym skryła się jeszcze bardziej za oparciem krzesła. Nie miał najmniejszej szansy na celny strzał, bo zza oparcia krzesła wystawały jedynie łokcie mordercy. Ale nawet gdyby miał, nie starczyłoby mu odwagi, aby nacisnąć spust. Brudny poczuł, jak niewidzialna siła wykręca mu jelita w supeł. Spodziewał się wszystkiego, ale nie tego. Na drobnym korpusie bratanicy dostrzegł przytwierdzony mechanizm. Nie trzeba było specjalisty, aby szybko zrozumieć, że to bomba.

– Takich ładunków jest tu więcej. Dokładnie dziewięć. Począwszy od piwnic aż po parter. A to… – postać za krzesłem potrząsnęła panelem – …jak się zapewne domyślasz, to detonator. Jeden błędny ruch i ta mała istotka zniknie jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki. A wraz z nią i my. Czyż można było wymarzyć sobie lepsze zakończenie?

– Spokojnie – rzekł Brudny. Zabrzmiało to dość trywialnie, ale nic lepszego nie przyszło mu do głowy. Miał kilka możliwości, lecz każda była zła. Najgorsze, że wszystko wskazywało na to, że Kuchar naprawdę nie dbał o to, czy przeżyje, a próba dogadania się z człowiekiem, który nie ma nic do stracenia, od zawsze była największym przekleństwem każdego negocjatora. – Nie będziemy robić nerwowych ruchów. Okej?

– To zależy…

Brudny skupił się na bratanicy.

– To tylko taka zabawa, Lenuś – zwrócił się do niej. Miała już jednak prawie sześć lat i z pewnością kojarzyła fakty. Dzieci w tym wieku były bardzo ufne i tej nadziei się trzymał. – Taka trochę realna, dlatego troszkę cię boli. Ale to wciąż zabawa. Taka jak z Zingsami. W bohaterów i złoczyńców.

– Wujek mówi prawdę, Lencia – syknęła postać. – To tylko taka zabawa…

Zza krzesła poniósł się zjadliwy rechot, który Brudnemu skojarzył się z chichotem wiedźmy. Co rusz zza oparcia wyłaniały się kościste łokcie i długie czarne strąki, które złośliwie zdawały się uwiarygadniać tę idiotyczną hipotezę.

– Dlaczego to robisz, Kamil? Znamy się nie od dziś. Przecież możemy się dogadać…

Ton komisarza złagodniał. Wątpił, aby coś tym zyskał, ale warto było spróbować. Kuchar włożył dużo pracy, żeby wszystko zaplanować, i prawdopodobnie będzie chciał realizować plan krok po kroku.

– Owszem, Krzysiek. Znamy się. Chyba mogę tak na ciebie mówić?

– Możesz.

– W takim razie… – Kuchar na chwilę zawiesił głos. – Skoro jesteśmy starymi dobrymi kolegami, to może przestaniesz celować do mnie z tego pierdolonego pistoletu?

Tym razem ton był szorstki. Stanowczy. Brudny zacisnął usta w linię. Gdyby przycelował w łokieć, detonator wypadłby sukinsynowi z ręki. Prawie zawsze tak to działało. Trafiony nie zdążyłby zareagować. Cokolwiek trzymałby w dłoni, upuściłby. Kluczowe w tym wypadku było słowo „prawie”. Poza tym nie za bardzo się znał na ładunkach wybuchowych i nie umiał jednoznacznie ocenić, jak realne jest zagrożenie. Nie mógł ryzykować. Nie, gdy w grę wchodziło życie Leny.

Jego rozmyślania zostały gwałtownie przerwane, gdy nagle cztery reflektory wystrzeliły jaskrawym światłem prosto w niego, niemal zupełnie go oślepiając. Instynktownie zasłonił ręką twarz. Kiedy znów chciał spojrzeć na Lenę, okazało się, że nie widzi kompletnie nic. Tylko jaskrawą, kłującą w oczy biel.

– Odłóż broń i kopnij ją w moim kierunku – rozkazał Kuchar. – Na ziemi po prawej stronie znajdziesz kajdanki. Skuj się. Obok stoi szklanka z wodą. Wypij do dna.

Brudny próbował szybko znaleźć jakieś rozwiązanie, ale nic nie przychodziło mu do głowy. Nie dość, że przeciwnik trzymał go w szachu, to jeszcze dodatkowo oślepił.

– Rób, co mówię, Nowak, albo odetnę jej ucho! – ryknął, gdy komisarz nie zareagował.

Do uszu Brudnego dotarł stłumiony jęk bratanicy. Wciśnięty w usta knebel nie pozwalał jej wyartykułować żadnego słowa, ale był niemal pewny, że wołała mamę. Błyskawicznie się zreflektował i odłożył pistolet na podłogę, po czym kopnął go w stronę Kuchara.

– Co chcesz zrobić? – zapytał, rozglądając się w poszukiwaniu wspomnianych chwilę wcześniej akcesoriów. W głowie kołatały mu się tysiące myśli, ale żadna nawet nie przybliżała go do rozwiązania fatalnej sytuacji.

– To, co należało zrobić już dawno temu – odparł mężczyzna. Oślepiające światło wciąż nie pozwalało dostrzec choćby jego konturów. Brudny usłyszał dźwięk mechanizmu walthera. Kuchar upewnił się, czy jest odbezpieczony. – A teraz powiedz, Krzychu… Kiedy połapałeś się, że za tym stoję?

– Zostawiłeś odciski w hotelu – odparł zgodnie z prawdą. – Połączyliśmy je z twoimi z poprzednich zatrzymań. Zastanawia mnie tylko, jakim cudem zdołałeś namówić tę kobietę, aby ci w tym wszystkim pomogła. Kim ona jest?

Kuchar zarechotał zjadliwie.

– Chciałbyś się tego dowiedzieć, prawda?

I znów ten szyderczy śmiech.

– Zakładam, że to ona jest na tych filmach. Kim jest? Znam ją? Kim ona jest dla ciebie?

– Za dużo pytań, Krzychu. – Morderca nagle spoważniał. – Ale obiecuję ci, że wkrótce poznasz wszystkie odpowiedzi. Ba, poczujesz je na własnej skórze. A teraz zakładaj te pierdolone kajdanki!

Brudny zwlekał, ale najwyraźniej Kuchar tracił cierpliwość. Lenka znów jęknęła żałośnie. Musiała być skrajnie przerażona. I z pewnością głęboko wierzyła, że wujek policjant ją uratuje. Czyż nie tak kończą się wszystkie bajki? Dobro zawsze zwycięża. Zawsze triumfuje. A potem wszyscy żyją długo i szczęśliwie.

Komisarz zrobił, co mu kazano, a następnie chwycił szklankę z wodą.

– Co to jest?

– A co to za różnica? I tak to wypijesz.

Oczywiste było, że w wodzie została rozpuszczona jakaś substancja, zwłaszcza że w ostrym świetle reflektorów dostrzegł pływające drobinki. Mógł się tylko domyślać, że to jakiś silny środek nasenny albo zwiotczający mięśnie, w każdym razie taki, który ma za zadanie zwalić go z nóg. Co prawda nie przypominał sobie, aby ten drugi był podawany doustnie, i mógł mieć tylko nadzieję, że w tej kwestii się nie myli.

– Pij, kurwa! – warknął Kuchar.

Brudny przechylił szklankę i wypił do dna. Płyn smakował jak zwykła woda. Zastanawiał się, kiedy rozpuszczone substancje zaczną działać i jaką zaaplikował sobie dawkę. Miało to zasadnicze znaczenie, bo komisarz poczynił pewne kroki i miał asa w rękawie. Może nie asa, prędzej króla, damę, a może nawet lichego jopka, ale ta karta dawała nadzieję na choćby lekkie zniwelowanie przewagi przeciwnika.

Komisarz wrócił na miejsce. Wyprostował się i mrużąc oczy, spojrzał na wprost. Lenka milczała. Nie widział jej twarzy, ale miał wrażenie, że słyszy jej oddech. I bijące serce.

– Czy teraz możesz wyłączyć te reflektory?

– Na wszystko przyjdzie czas, mój drogi.

Mój drogi? Brudny zmarszczył brwi.

– Wypuść ją. Jestem skuty. Bez broni. Nie stanowię dla ciebie zagrożenia.

– Zastanowię się.

– Kamil…

– Nie ma Kamila, mój drogi. Kamil to przeszłość.

Brudny pomyślał, że facet może mieć urojenia, być może był schizofrenikiem albo cierpiał na osobowość mnogą. To by tłumaczyło zupełny brak empatii i skrajne okrucieństwo. Może właśnie rozmawiał z jego drugim „ja”? Kimś, kto zalęgł się w jego ciele i umyśle. A może po prostu z niego drwił.

– Powiedz w takim razie, po co mnie tu ściągnąłeś.

– Naprawdę muszę? Rozczarowujesz mnie, Krzychu. Twoja renoma cię wyprzedza i po tak zabójczo skutecznym policjancie spodziewam się czegoś więcej.

– Zabiłeś wielu niewinnych ludzi. Dlaczego? I po co wysłałeś mi ten krzyżyk?

– Niewinnych? – żachnął się Kuchar, ale natychmiast spoważniał. – Ten knur Kotelski był twoim zdaniem niewinny?

– Nie oceniam go, ale…

– To był pierdolony zwyrodnialec. Dymał wszystko, co nie spierdalało na drzewo. Mało tego. Upadlał te dziewczyny. Sprowadzał do roli zwierzęcia albo kibla. I ty twierdzisz, że ten skurwiel był niewinny?

W głosie Kuchara dało się wyczuć wzbierający gniew. Brudny musiał szybko ugasić ten pożar.

– Kotelski był bydlakiem.

– I należało mu się.

Brudny się zawahał.

– Powiedz to.

– Należało się.

– Powinieneś mi podziękować.

– Dziękuję.

Musiał grać w jego grę. W tej chwili to przeciwnik ustalał zasady.

– Za tamtych dwóch też chyba powinieneś mi podziękować…

Brudny domyślił się, kim byli dwaj leżący w piwnicy mężczyźni. Ich charakterystyczne tatuaże na klatce piersiowej nie pozostawiały wątpliwości.

– Dziękuję.

– Myślę, że powinieneś uklęknąć. I zrobić to z przekonaniem.

Komisarz wykonał polecenie. Tym dwóch sukinsynom akurat naprawdę się należało. I nie dlatego, że złoili mu skórę w tamtym magazynie. Biorąc pod uwagę ich wcześniejsze dokonania, byli stosunkowo delikatni. Jednak filmy, które Kuchar zaserwował mu w swojej „inscenizacji”, nie pozostawiały złudzeń. Nie tylko skrzywdzili wiele kobiet, ale część z nich prawdopodobnie w okrutny sposób zamordowali.

– Dziękuję. Byli zwyrodniałymi sukinsynami. Należało im się.

– Lepiej… – W tonie Kuchara dało się wyczuć szczere zadowolenie. – Pewnie chciałbyś wiedzieć, jak się tu znaleźli? To żadna tajemnica. Wypatrzyli mnie pod komendą. Wtedy, w nocy, gdy nieco doprawiłam kubki dla twojej gromadki…

Doprawiłam? Brudny nie był pewny, czy się nie przesłyszał. Powoli zaczynał czuć działanie nieznanej substancji. Kuchar kontynuował.

– Można powiedzieć, pech. Tak bywa. Zorientowałam się, gdy kątem oka zobaczyłam ich furgonetkę. Przyjechałam więc tutaj. Idioci myśleli, że uda im się mnie dopaść w moich czterech ścianach. Jak widzisz, przeliczyli się.

Kuchar wybuchnął śmiechem. Brudny chciał wstać, ale nagle nogi odmówiły mu posłuszeństwa. Tak jakby ktoś odciął mu prąd. Podparł się ręką, wciąż próbując zrozumieć, dlaczego Kuchar mówi o sobie w rodzaju żeńskim. Czy rzeczywiście miał rozdwojenie jaźni?

– Widzę, że moja miksturka zaczyna działać. Trochę późno, ale to dobrze. To bardzo dobrze…

– Dlaczego… dlaczego powiedziałeś, że Kamil odszedł?

Brudny podparł się drugą dłonią. Zakręciło mu się w głowie, a powieki zaczęły ciążyć, jakby nie spał od kilku dni. Osunął się na podłogę. Wtedy usłyszał kroki. Odbijały się od ceglanych murów nienaturalnym echem. Były bardzo charakterystyczne. Podobnie poruszała się…

…Arleta Winnicka.

To były szpilki. To szpilki. Szpilki. Dlaczego, kurwa, szpilki? Uczepił się tej myśli, jakby miała pozwolić mu zachować świadomość. Ostatkiem sił przewrócił się na plecy.

Spod półprzymkniętych powiek spojrzał na ścianę. Cień rósł na niej, rytmicznie, w takt wystukiwanych kroków. Pieprzonych szpilek. W końcu przystanął tuż nad jego głową. Brudny zmusił się do ostatniego wysiłku, aby otworzyć oczy.

Stała nad nim kobieta o długich, smukłych nogach i imponującym biuście. Miała na sobie lateksowy kostium, podkreślający jej wysportowane ciało, który idealnie komponował się z długimi, czarnymi, kręconymi włosami. Przez chwilę postać przyglądała mu się z nieskrywaną satysfakcją, w końcu umalowane krwiście czerwoną szminką usta wygięły się w grymasie pogardy.

– Bo już go nie ma – syknęła i przygniotła mu szyję obcasem. – Ale od dziś możesz mówić do mnie Kamila.

Chwilę później Brudnego pochłonął mrok.
===LxciECQWZVRtWGFUYwk/BjIDZ1BiUmUHZlBkUTUDNwY2B2NSNlQ=

ROZDZIAŁ 42

– Że ona i on…? – Czarnecki uniósł brwi, poprawił okulary i z sykiem wypuścił powietrze. Kurczowo trzymał się uchwytu nad oknem, bo Zawadzka nie miała zamiaru przestrzegać przepisów. – Jak na to wpadłaś?

– Klinika w Sopocie. I ten sponsor, którego zdjęli w celi. Był chirurgiem plastycznym.

– Jestem starej daty, ale…

Inspektor pokiwał głową z niedowierzaniem.

– Kuchar to transwestyta. A w zasadzie transseksualista – kontynuowała Zawadzka. – W dwa tysiące siódmym zniknął z radarów. W Sopocie. A skąd pochodził główny organizator dark party?

– Z Sopotu?

– Otóż to. To wszystko łączy się z tamtą sprawą sprzed ośmiu lat. Facet był właścicielem luksusowej kliniki chirurgii plastycznej. Ludwik Dostojny. Tak się nazywał. Oprócz tego był też fanem tego całego sado-maso. Tak się w to zaangażował, że stworzył organizację o nazwie Dark Heart, której przewodził. Rozbiliśmy ją w dwa tysiące trzynastym, a Igor był podstawionym tajniakiem, który miał potwierdzić cel. Wszystko poszło zgodnie z planem, wjechaliśmy tam, a Dostojny trafił do paki, gdzie się powiesił. Oczywiście to oficjalna wersja, dla mnie bzdura, bo z pewnością ktoś mu w tym pomógł.

Zawadzka była bardzo podekscytowana. Wyrzucała z siebie słowa z prędkością karabinu maszynowego.

– Pamiętam tę historię. Mówili o tym w wiadomościach, choć specjalnie się tym nie interesowałem.

– CBŚ szybko ukręciło sprawie łeb, bo w tym syfie taplało się wielu sławnych i bogatych. Także polityków.

– Oni zawsze spadną na cztery łapy.

– Niestety, w każdym razie gdy skojarzyłam tę klinikę, to… – Zawadzka wykonała wolną ręką wymowny gest. – No po prostu wszystko wskoczyło na swoje miejsce. To nie może być zbieg okoliczności. Nie, biorąc pod uwagę wszystko, co do tej pory odkryliśmy.

– Trudno byłoby znaleźć kobietę z numerem buta czterdzieści jeden – wtrąciła Borucka.

– Tak jak i faceta – zgodziła się Zawadzka. – A Kuchar był podobno wyjątkowo cherlawym chłopakiem. I ładnym do tego. Wśród tych księży pedofilów miał przydomek „cherubinek”.

– Nawet to by się zgadzało – rzuciła Borucka. – Nie wiem, ile w tym prawdy, ale gdzieś czytałam albo oglądałam, że cheruby to istoty obojga płci? Chryste…

– O tym nie miałam pojęcia, w każdym razie ten sukinsyn to świetny aktor. Mógł wcielić się praktycznie w każdego. Człowiek w masce, kobieta w Rubenie, Sasza, ta z opowieści Winnickiej i ten Sasza od Rosjan – wszyscy oni tak naprawdę nazywają się Kamil Kuchar.

– Dłonie! – wtrąciła Pałka, przerywając wywód Zawadzkiej. – Boże… Zorientowałam się po dłoniach. Wtedy w hotelowym korytarzu. Można zmienić niemal wszystko, ale nie cholerne dłonie.

Nikt nie miał już wątpliwości. Nagle wszystko ułożyło się w jedną, idealnie dopasowaną całość. Kamil Kuchar, wychowanek hieronimek, którego delikatna uroda stała się przekleństwem. Jako słabowity i zahukany dzieciak nie był w stanie zagrozić Brudnemu w sierocińcu, ale mógł pałać do niego równie wielką nienawiścią, jak większość pozostałych rówieśników. Rozmawiali o tym. Brudny opowiadał, że Kuchar od samego początku miał najgorzej. Od najmłodszych lat był popychadłem. Koledzy dręczyli go, poniżali i odbijali sobie na nim wizyty u pedofilów. Czasem widywał go, gdy zwinięty w kłębek krył się pod łóżkiem, łkając cicho. Często cuchnął spermą i moczem, gdyż okrutnym wyrostkom nie wystarczyło, aby go zgwałcić. Musieli go dodatkowo upodlić. Ileż to razy jeszcze tego samego dnia był wzywany przez Gwidonę, aby dotrzymać towarzystwa kolejnemu wizytującemu placówkę pedofilowi. Prawie każdy z nich najpierw prosił o „tego pięknego cherubinka”. Kuchar nie miał lekkiego życia i z pewnością mógł patrzyć na Brudnego z zazdrością.

– On obwinia Igora o całe zło, jakie go spotkało. – Pałka w końcu wszystko sobie poukładała. – Punktem zapalnym mógł być Lis. Jego pierwszy „opiekun”.

– Podobno byli w głębokiej relacji – wtrąciła Zawadzka.

– Pamiętacie? Wystarczyło posłuchać wiadomości. O tamtych śledztwach trąbili na każdym kanale, a Igor był przedstawiany jako ten, który doprowadził do jego śmierci. Wcześniej stał za aresztowaniem tego Dostojnego, mam rację?

– Tak.

– Kolejny opiekun. Ta relacja mogła być jeszcze silniejsza, bo ten chirurg spełnił jego największe marzenie. Mógł być dla Kuchara kimś w rodzaju mentora, pana, nauczyciela, przewodnika. No nie wiem, człowieka gwarantującego spokojny i bezpieczny żywot. I od razu uprzedzając pytania – dla kogoś tak skrzywdzonego przez życie jak Kuchar nawet bycie niewolnikiem może być atrakcyjne. Coś jak życie w złotej klatce, na co, nie łudźmy się, decyduje się całkiem sporo ludzi, zwłaszcza atrakcyjnych kobiet.

– Wystarczy choćby wspomnieć te lale u szejków… – wtrąciła Zawadzka.

– Coś w tym stylu. Ale wracając do tematu. Z twoich słów wynika, że Rosjanie byli dobrze zorientowani w tym, co dzieje się w dark klubach. I jeśli weszli do branży, to mogli przejąć ją z całym, że się tak wyrażę, inwentarzem. Niekoniecznie zgodnie z wolą ludzi. A z tego, co nam mówiłaś… – Pałka skupiła uwagę na Zawadzkiej – …to ta grupa jest wyjątkowo brutalna i coś, co do tej pory przez większość ludzi z branży było jako tako akceptowane, zostało przesunięte do granic niewyobrażalnego okrucieństwa.

– Oni tworzą snuffy…

– Właśnie o tym mówię. Współpraca z nimi pewnie nie należy do zbyt przyjemnych i możemy się tylko domyślać, jak wygląda na co dzień. Jeśli Kuchar dla nich pracował – a z tego, co mówi Igor, to dobrze go znają – jego i tak krucha i poharatana psychika mogła ulec kompletnemu rozpadowi.

– O to też go pewnie obwinia.

– Obwinia Igora o wszystko. Nienawidzi jego, siebie i całego świata. Jest potwornie rozgoryczony i biorąc pod uwagę liczbę prób samobójczych, wątpię, aby obchodziło go to, czy wyjdzie z tego cało…

Ostatnie słowa Pałki zabrzmiały wyjątkowo złowieszczo. Bo jak mieli przekonać do współpracy kogoś, kto nie ma nic do stracenia? Ten, kto za nic ma własne życie, rzadko kiedy liczy się z życiem innych. A gdy dodatkowo szczerze nienawidzi…

Zawadzka nie chciała o tym myśleć. Musiał być jakiś sposób, aby z tego wybrnąć. Z zamyślenia wyrwał ją Czarnecki, który pokierował ją pod bramę. Zaparkowała obok swojej beemki. Wysiedli.

– Wejdę tam sama – oznajmiła Zawadzka, sprawdzając broń. – Zapewne stracę zasięg, więc nie będziemy mieć kontaktu. Jeśli nie wrócę w ciągu trzydziestu minut, róbcie, co uważacie za stosowne.

– Będę cię ubezpieczał – zaofiarował się Czarnecki.

– Jesteś pewny, że chcesz tam wchodzić, Romek?

– Może i jestem emerytem, ale jeszcze potrafię utrzymać pistolet w dłoni.

Zawadzka pokiwała głową z uznaniem. Zaimponował jej. Ten facet nie musiał już niczego udowadniać, mimo to był gotów zaryzykować.

Pałka i Borucka w środku były praktycznie bezużyteczne, ale ktoś musiał zostać, aby w razie czego być łącznikiem, gdy dojdzie do ostateczności i trzeba będzie wezwać wsparcie. Miały wszelką wiedzę, aby ułatwić posiłkom pierwsze rozeznanie i ewentualną interwencję.

Chwilę później przekroczyła bramę i razem z inspektorem potruchtała w stronę klasztoru. Biegnąc, myślała już tylko o Brudnym. O Igorze. O facecie, którego kochała i dla którego była gotowa skoczyć w ogień.
===LxciECQWZVRtWGFUYwk/BjIDZ1BiUmUHZlBkUTUDNwY2B2NSNlQ=

ROZDZIAŁ 43

Brudny czuł, że zaraz zwymiotuje. Nie dlatego, że dostał końską dawkę barbituranów, ale dlatego że wcześniej sam dołożył do tego porcję węgla aktywowanego, mającego związać ewentualne toksyny, trochę silnych środków przeciwbólowych i pół litra oliwy, którą kupił i wtłoczył w siebie, zanim wyjechał z miasta. To był jego jedyny plan. Spodziewał się, że morderca spróbuje go w jakiś sposób odurzyć, a znając jego modus operandi, mógł założyć, że nie będzie chciał ryzykować bezpośredniej konfrontacji z silniejszym, sprawniejszym i wyszkolonym w walce wręcz policjantem. Wybierze bezpieczniejsze wyjście.

Nie pomylił się.

Kuchar, nie… Kamila zrobiła dokładnie to, czego po takim tchórzu mógł się spodziewać. Dlatego, choć czuł się mocno oszołomiony, nie stracił przytomności. Oliwa, którą wypił kilkadziesiąt minut wcześniej, wyścieliła ściany jego żołądka na tyle grubą warstwą, że spowolniła wchłonięcie podanej substancji, węgiel (taką miał nadzieję) związał część podanych środków, a silne środki przeciwbólowe zahamowały odczuwanie bodźców, w tym efektów spożycia tak trudnego to przetrawienia koktajlu.

Fortel zadziałał. Kamila była przekonana, że Brudny jest nieprzytomny. Krążyła w tych cholernych szpilkach po pomieszczeniu, wykonując jakieś niepokojąco brzmiące czynności. Charakterystyczny szorstki zgrzyt rozwieranych nożyc nie wróżył nic dobrego, podobnie syk sprężonego powietrza, odgłosy testowanej wiertarki czy buczący dźwięk urządzenia, którego przeznaczenia nawet nie chciał sobie wyobrażać. Kamila w tym czasie radośnie sobie pogwizdywała, a nawet nuciła pod nosem jakieś rosyjskie melodie, co tylko utwierdziło Brudnego w przekonaniu, że spędziła z tymi ludźmi całkiem sporo czasu. Po pierwszym szoku uświadomił sobie też przykrą prawdę. Kobietą na nagraniach, które miał nieprzyjemność przed chwilą obejrzeć, była właśnie ona. Mógł tylko przypuszczać, przez co przeszła, będąc zmuszana do kręcenia tych wszystkich obrzydliwych filmów. Nie rokowało to też najlepiej na najbliższe godziny. Postawienie hipotezy, że zorganizowała cały ten spektakl, gdyż obwiniała go o wszystkie swoje krzywdy, i teraz chciała mu się odwdzięczyć za lata upokorzeń i cierpienia, było co najmniej uprawnione.

Sytuacja wciąż wyglądała kiepsko, ale przynajmniej nie stracił przytomności, a to była podstawa do wdrożenia kolejnej części planu. Ciche łkanie Leny nie pomagało mu skupić myśli i w każdej sekundzie musiał walczyć, aby nie zareagować. Musiał też wyczekać na odpowiedni moment, moment, który mógł nigdy nie nadejść. Był zbyt osłabiony, aby wykonać następny krok i w obecnej sytuacji z pewnością zwróciłby uwagę przeciwniczki. Pozostało czekać i mieć nadzieję, że środek, jaki mu zaaplikowała, nie wchłonie się szybciej.

– Nie wiem, czy zauważyłeś, Krzychu, ale przygotowałam dla ciebie coś specjalnego – powiedziała Kamila, nachylając się nad nim. Przeciągnęła dłonią po jego twarzy, torsie, brzuchu, w końcu zatrzymując ją na kroczu. – Taki byłeś hardy, ale jestem trochę rozczarowana – dodała, ugniatając to miejsce. – Ale nie martw się, mój drogi. Będziesz miał szansę udowodnić, że się mylę.

Chwyciła Brudnego pod pachy i szarpnęła. Zaklęła pod nosem, gdy zrozumiała, że przetransportowanie go nie będzie łatwym zadaniem, zwłaszcza w niewygodnych i zdecydowanie nieprzeznaczonych do tego typu zadań szpilkach. W końcu jednak, centymetr po centymetrze, przyciągnęła komisarza do jednej ze ścian. Brudny domyślił się, że zapewne do jednej z tych, które miały wbudowane żelazne ucha. Nigdy nie dowiedział się, czy zostały tam zamontowane na polecenie Gwidony, czy ktoś zadbał o to już wcześniej. Obie możliwości były prawdopodobne, gdyż podziemnych lochów starych zamczysk i klasztorów zwykle nie budowano, aby spędzać tam szczęśliwe chwile. Tak czy siak, informacja, że Kamila planuje przykuć go do jednego z nich, była fatalna. Nie mógł na to pozwolić, bo wtedy nie miałby już żadnego pola manewru.

Poruszył lekko dłonią. Miał wrażenie, jakby ważyła dziesięć razy więcej niż w rzeczywistości. Wątpił, aby zdołał ją unieść, a co dopiero – skuty kajdankami – spróbować zaatakować przeciwniczkę.

Myśl, Igor. Myśl.

Czas uciekał, dodatkowo czuł, że żołądek zaczyna się buntować i zaraz może dojść do rewolucji. W jego umyśle pojawiły się pierwsze oznaki paniki. Ile jeszcze miał czasu? Minutę? Dwie? Może pięć? Później zostanie przykuty do ściany i oprawiony… na oczach Lenki? Ta myśl wydała mu się gorsza niż sam fakt, że zaraz będzie torturowany.

Wtedy usłyszał pisk, a chwilę później trzask. Dochodziły z korytarzy katakumb.

Nadzieja wróciła.

* * *

Zawadzka pożegnała się z Czarneckim mniej więcej w połowie schodów, tam gdzie ostatecznie urywał się zasięg. Nie chciała, aby jej towarzyszył z kilku powodów, ale chyba decydującym był ten, że stary inspektor najlepsze lata miał już za sobą i w terenie bywał po prostu niezdarny. Uznała, że lepiej, jak poczeka na wsparcie, bo choć z początku planowali rozegrać to inaczej, właśnie jego wiedza i doświadczenie sprawiły, że wcześniejsza koncepcja musiała zostać dość poważnie skorygowana.

Już w wejściu do budynku zrozumieli, że nie pomylili się co do oceny sytuacji. Kuchar miał plan i wszystko wskazywało, że chciał zrealizować go z przytupem. Unoszący się w powietrzu gryzący zapach benzyny był tego dowodem, jeszcze gorszą wiadomością okazało się odkrycie przy ścianie ładunku wybuchowego. Według Czarneckiego, który interesował się wojskowością i wszystkim, co z nią związane, był to czeski semtex i, niestety, wyglądał na prawdziwy, w związku z czym oboje uznali, że nie ma na co czekać i trzeba wezwać zespół saperów już teraz. To wiązało się z postawianiem na nogi wszystkich służb z policją na czele, ale w tym wypadku nie mieli innego wyjścia. Cokolwiek siedziało temu psychopacie w głowie, plan spalenia, a być może także wysadzenia klasztoru, w którym to wszystko się zaczęło, można było uznać za bardzo prawdopodobny. Choć fakt, że według Czarneckiego semtex nie wchodził w reakcję z ogniem, mógł odrobinę podnieść na duchu, to sama świadomość, że człowiek znajduje się na przysłowiowej beczce prochu, do której lont trzyma świr niedbający o własne życie, zdecydowanie nie sprzyjał spokojowi ducha.

Zawadzka schodziła powoli, uważając, aby nie nadepnąć na cokolwiek, co mogłoby ją zdradzić. W jednym ręku trzymała glocka, a w drugim latarkę. Co kilka kroków stawała i nasłuchiwała. Gdy zeszła na najniższy poziom, poczuła, że cierpnie jej skóra. W klasztornych katakumbach znalazła się po raz pierwszy i nie znała rozkładu korytarzy ani piwnic. Osobliwość tego miejsca uderzyła ją jednak z siłą, jakiej się nie spodziewała. Atmosfera nagle zrobiła się gęsta jak zupa. Te ściany z czerwonej cegły, ten nieprzenikniony mrok, ta obezwładniająca cisza miały w sobie coś wyjątkowo nieprzyjaznego, wręcz odpychającego. Jakby przez lata nasiąkły smutkiem, bólem i cierpieniem niezliczonej liczby dręczonych tu dzieci. W powietrzu wisiało zło. Zdawało się niemal namacalne i choć daleka była od wiary w te wszystkie głupoty o duchach czy innych nadprzyrodzonych bytach, to jeśli kiedykolwiek miałaby wskazać miejsce najbardziej przesycone złą energią, nie wahałaby się ani chwili.

Skarciła się w myślach, że skupia się na pierdołach, ale zdała sobie sprawę, że serce bije jej szybciej niż po porannym treningu. Nie mogła jednak uciec od wrażenia, że czuje się w tym miejscu okropnie. Skradając się tunelami, wyobrażała sobie, co musiały czuć przetrzymywane tu całymi dniami dzieciaki. Czasem tygodniami. Samotne, przerażone, zdruzgotane. Igor opowiadał, że niektóre miały zaledwie kilka lat. On sam pierwszy raz został tu sprowadzony w wieku lat pięciu. Gdy znów obudził całą salę, krzycząc przez sen, śniąc swój najgorszy koszmar. Koszmar, który po latach ponownie sprowadził go do tego okropnego miejsca.

Nagle usłyszała cichy szloch. Dochodził z głębi katakumb. Brzmiał, jakby… Odrzuciła tę głupią myśl. Jakby dochodził z ciemności. Jakby w głębi katakumb zawodziły duchy udręczonych sierot.

Chryste! Co to za miejsce! Miała wrażenie, że odbiera jej racjonalne myślenie. Przystanęła i nasłuchiwała, aby się upewnić, czy nie traci zmysłów. Cisza.

Podkradła się jeszcze kilka metrów. Stawiała kroki ostrożnie, ale coraz częściej kierowała wiązkę światła w mrok przed sobą. Kolejnych kilka metrów. Ciemność zdawała się ją osaczać, a cisza przytłaczać. Wytarła wierzchem dłoni spocone czoło. Poprawiła niesforny kosmyk. Przełknęła ślinę.

Kroki. Charakterystyczny stukot. Znajomy.

Szuranie. Ciche łkanie.

Omal się nie wywróciła, gdy nagle ciszę rozdarł piłujący ucho pisk. Szczur, któremu nadepnęła na ogon, chwilę później zniknął w mroku, a ona, łapiąc równowagę, nadepnęła na jakieś niewielkie plastikowe pudełko, które trzasnęło pod jej ciężarem. Echo błyskawicznie poniosło się po labiryncie mrocznych korytarzy. Zacisnęła usta z wściekłości. Była nieostrożna. I jeśli Kuchar z Igorem gdzieś tu się znajdowali, pewnie już wiedzieli, że nie są sami.

Zgasiła latarkę i oblepiła ją ciemność. Niemal czuła na gołej skórze jej lodowate paluchy. Przez chwilę nasłuchiwała, ale gdy echo uwięzło w murach, znów zapanowała głucha cisza. Zawadzka stała tak przez kilkanaście kolejnych sekund. W końcu z powrotem włączyła latarkę.

Wtedy ciszę rozdarł potworny huk, a ona poczuła, jakby w jej bark uderzyła rozpędzona lokomotywa.
===LxciECQWZVRtWGFUYwk/BjIDZ1BiUmUHZlBkUTUDNwY2B2NSNlQ=

ROZDZIAŁ 44

Kobieta zdjęła lateksowe kozaki, zgasiła światło, a następnie chwyciła pistolet i detonator i wymknęła się na korytarz. Brudny wiedział, że to jego jedyna szansa. Otworzył oczy. Panował nieprzenikniony mrok, ale ciemność w tej sytuacji była jego sprzymierzeńcem.

Sięgnął do kieszeni spodni. Prawie nie czuł dłoni, mimo to zebrał wszystkie siły i wsunął jedną z nich do wnętrza. Uchwycił palcami mały plastikowy przedmiot. Pilnując się, aby go nie upuścić, wyciągnął go i drugą ręką ściągnął z igły ochronną nakładkę. Chwilę później wbił sobie ampułkostrzykawkę w udo i popchnął tłok. Wstrzyknięta substancja z impetem wdarła się do krwiobiegu.

Adrenalina.

Kupił dwa strzały krótko po akcji z kanibalem, gdy po powrocie do Warszawy jeden z policjantów z jego komisariatu zasugerował, że skoro wiecznie przyciąga taki syf, to powinien się w coś takiego zaopatrzyć. Pomyślał, że to dobry pomysł. Nie miał jednak pojęcia, czy zadziała, bo nigdy jej sobie nie zaaplikował, ale to było jedyne, co przyszło mu do głowy, gdy pędził na złamanie karku do sierocińca. Taki miał plan. Poddać się woli rywala, spowolnić działanie toksyny i w odpowiednim momencie wstrzyknąć sobie adrenalinę.

Ile minęło czasu? Piętnaście sekund? Dwadzieścia? Nic nie czuł. Słyszał, że dobrze jest rozmasować miejsce iniekcji. Wtedy podobno adrenalina szybciej dostaje się do krwiobiegu. Panicznie zaczął przesuwać palce po udzie, ale jedynie delikatnie muskał nimi spodnie. Czuł się bezradny. Jakby został zamknięty w nie swoim ciele.

Wtedy usłyszał serię sześciu wystrzałów. I pełen rozpaczy krzyk Julki.

Jego serce gwałtownie przyspieszyło, bo huk zlał się ze stłumionym wrzaskiem Leny. Krzyczała. Niewyraźnie, mimo to rozumiał każde jej słowo. A w zasadzie tylko jedno. Mama, mama, mama…

Usłyszał, że Julka coś wykrzykuje. Coś o policji i tym, że Kuchar się z tego nie wywinie. Była ranna, ale żyła. Wtedy ktoś wbiegł do pomieszczenia. Znów zapłonęły reflektory. Lekko rozsunął powieki. Kamila klęła pod nosem. Wyglądała groteskowo, jak jakaś lateksowa lalka z taniego porno. Podeszła do krzesła, przecięła więzy, którymi przywiązała Lenę, i kazała jej wstać. Chwilę później stanęła za nią, przykładając jej pistolet do głowy. W drugiej ręce trzymała detonator.

Czekała na Julkę. I była wściekła jak osa.

Brudny wciąż leżał niczym kłoda.

* * *

Kula trafiła ją w lewe ramię, rozrywając mięśnie i muskając kość. Pięć kolejnych chybiło celu i wyłupało dziury w ceglanym murze. Zawadzka upadła i krzyknęła, a latarka poszybowała kilka metrów dalej. Palce drugiej dłoni instynktownie oplotły rękojeść glocka jeszcze mocniej.

O dziwo nie czuła bólu. Bardziej rozlewające się ciepło. Wycelowała w mrok, ale nie odnalazła żadnego celu. Postać, którą dojrzała ułamek sekundy przed tym, jak została postrzelona, znów pochłonął mrok.

– Wiem, kim jesteś, Kuchar! – krzyknęła. – Poddaj się. Oddaj dziewczynkę i poddaj się. Za kilka minut będzie tu setka policjantów. Nie wywiniesz się.

Kłamała, ale musiała jakoś odwrócić jego uwagę. Wzbudzić niepewność. Strach. Bezpowrotnie straciła szansę na zbudowanie przewagi i zaskoczenie przeciwnika. Musiała improwizować. Ale co ona sobie myślała? Że przechytrzy Kuchara w doskonale znanych mu… jej katakumbach? Pierdolony szczur, pomyślała. Może gdyby nie on, to…

Usłyszała kroki. Kobieta się oddalała. Chwilę później zapadła cisza. Raptownie wstała i dopiero wtedy poczuła, jak ostry ból rozlewa się po całej ręce i barku. Jęknęła, ale adrenalina stłumiła go przynajmniej na tyle, aby Julka mogła w miarę normalnie funkcjonować. Nie miała wiele czasu, więc zdała się na instynkt. Rozdarła koszulkę i fragmentem materiału owinęła okolice tuż powyżej rany, która wyglądała paskudnie. Kiedy zawiązała supeł, biały materiał błyskawicznie nasiąknął krwią. Zacisnęła zęby i chwyciła leżącą dwa metry dalej latarkę. Wycelowała wiązkę w mrok przed sobą.

Tym razem nie dostrzegła nikogo. Tylko nieprzenikniony mrok. Usłyszała krzyki. Dochodziły zza pleców, ale szybko zorientowała się, że to Czarnecki. Nie miała pewności, co powinna zrobić, co mu odpowiedzieć. Nie miała na to czasu. Ruszyła w głąb korytarza. Nie musiała się już skradać, więc nie dbała o to, aby zachować ciszę. Czuła ciepłą krew. Spływała jej po łokciu, przedramieniu, dłoni. Ciurkiem.

Wtedy dostrzegła łunę światła. Wydobywała się z jednego z pomieszczeń. Kuchar też nie miał zamiaru dłużej się ukrywać. Przylgnęła do muru przy otwartych na oścież drzwiach, policzyła do pięciu i weszła do środka.

* * *

– Nie ruszaj się! – warknęła, ale odruchowo osłoniła oczy przed oślepiającym światłem reflektorów.

Spodziewała się, że zaraz usłyszy strzał i padnie jak rażona piorunem z rozłupaną czaszką albo rozerwanym sercem. Nie doczekała się i instynktownie posłała snop światła latarki w kierunku majaczących postaci. Mrużąc oczy, rozróżniła kontury i szybko zdała sobie sprawę, że widzi dwoje ludzi. Kobietę i dziecko. Precyzyjniej, kobietę z pistoletem przystawionym do głowy dziecka.

– Mogłabym cię teraz zastrzelić – rzekła postać w cieniu. – Ale nie o ciebie mi chodzi.

Miała rację. Zawadzka popełniła szkolny błąd, który w większości przypadków skończyłby się tragicznie. Dlaczego tego nie zrobiła?

– Zostaw dziecko i poddaj się. Nie masz najmniejszych szans. Wszystkie wejścia są obstawione.

– Tu jest tylko jedno wejście. I wyjście… – W głosie kobiety pobrzmiewała drwina.

– Tym bardziej. Puść dziewczynkę, uklęknij i…

– Stul pysk, zarozumiała zdziro!

Zawadzka zamilkła. Nie mogła stawiać warunków. Sama nie byłaby w stanie pociągnąć za spust, nawet gdyby kobieta nie kryła się za plecami Leny. Światło reflektorów oślepiało ją niemal zupełnie. Nie mogła jednak pokazać słabości. Myśl, Julka. Myśl!

„Nie o ciebie mi chodzi”. To były jej pierwsze słowa. „Nie o ciebie…”

– Nie chodzi ci o mnie. Więc o co? – zapytała, próbując zmiękczyć ton.

– Oddam ci dziecko. – Kobieta znów złagodniała. – Ona mnie nie interesuje. Poza tym nie jestem potworem.

Zawadzka ugryzła się w język.

– Lena. Lena to ładne imię. Znałam kiedyś jedną Lenę. Miała osiemnaście lat, piękne zielone oczy i włosy czerwone jak słońce o zachodzie słońca. Wiesz, co jej zrobili? – Odgarnęła dziewczynce grzywkę. – Zgwałcili ją. W dwunastu. Jeden po drugim. Tak brutalnie, że wywaliło jej jelita. Potem pocięli ją maczetami. Widziałaś kiedyś kobiece ciało porżnięte maczetami?

– Nie. – Zawadzka przełknęła ślinę. – Po prostu mi ją oddaj i jakoś to załatwimy. Prokurator z pewnością…

– Przestań pierdolić. Dziś to zakończę. To musi się zakończyć.

– Dobrze. Spokojnie. Po prostu pozwól jej odejść.

Kobieta nachyliła się nad uchem dziecka i coś jej szepnęła. Chwilę później, na zachętę delikatnie ją popychając, pozwoliła ruszyć małej w kierunku Zawadzkiej. Lenka szła wolno, zbyt wolno jak na dziecko w jej wieku. Zawadzka pomyślała, że coś jest nie tak. Wtedy, gdy w końcu wyłoniła się z mroku, zobaczyła przytwierdzony do jej tułowia mechanizm.

– To semtex – oznajmiła kobieta. – Takich ładunków jest w całym budynku jeszcze dziewięć. Wystarczy, aby zdmuchnąć tę budę w mgnieniu oka. Jak zapewne się domyślasz, w ręku mam detonator. Tylko od ciebie zależy, czy go użyję i czy Lenka jeszcze zobaczy tatusia i mamusię.

Zawadzka przygryzła dolną wargę. Mogła spodziewać się wszystkiego, ale nie tego. Lena podeszła do niej. W ustach miała knebel, a jej włosy były rozczochrane. Cała drżała, ale nie płakała. Była niezwykle dzielna.

– Jaką mam gwarancję, że jak stąd wyjdziemy, nie użyjesz detonatora? – zapytała, obejmując Lenę, która wtuliła się w jej nogi i mocno zacisnęła na udach małe rączki.

– Nie masz. Ale tak jak ci mówiłam, nie chodzi mi o nią. Ani o ciebie. Zanim skończę, wasi saperzy pewnie to z niej zdejmą.

– Co planujesz?

– Za dużo pytań. Idź już.

Zawadzka usłyszała za plecami odgłosy kroków. Znała ten chód. To był Czarnecki. Zagryzła dolną wargę tak mocno, że poczuła w ustach metaliczny smak krwi. W oślepiającym świetle nie mogła dostrzec nic, co znajdowało się za reflektorami. Jeśli Igor tu był, to dlaczego się nie odzywał? Dlaczego nie dawał znaku życia?

– Gdzie on jest? – zaryzykowała.

– Tam gdzie jego miejsce. Krzysiek jest w domu. I tu już pozostanie. I nie myśl, że nie wiem, że go kochasz. Ale musisz wybrać. Ona albo on.

Zawadzka poczuła się bezsilna. Przez chwilę stała w milczeniu, próbując wymyślić coś na poczekaniu. W głowie miała pustkę.

– Nie będę powtarzać po raz trzeci. Idź, zanim zmienię zdanie.

Podkomisarz rzuciła jej ostatnie, pogardliwe spojrzenie. Chwilę później, zaciskając zęby z bólu, uniosła Lenę i wyszła z piwnicy.

* * *

Brudny odprowadził przyjaciółkę wzrokiem. Kilkanaście sekund temu zaaplikował sobie drugą dawkę. Efekt wciąż był mizerny. Mógł już poruszać kończynami, czuł, że serce bije szybciej, a zmysły stały się ostre jak brzytwa, ale wciąż był zbyt słaby. Nawet w walce z takim chuchrem jak Kamila w tym stanie nie miałby żadnych szans. Nie mógł jednak odbierać Lenie szansy na ratunek. Dlatego milczał. Nie reagował. Przyjechał tu po to, aby ją uwolnić i właśnie pojawiła się na to realna szansa.

Zerknął w stronę Kamili. Wciąż w jednej dłoni ściskała detonator, a w drugiej jego walthera. Przysłuchiwał się wymianie zdań Julki i Romka. Ich głosy zaczęły się oddalać. Zaraz zostanie sam. Wątpił, aby ktokolwiek wszedł tu z powrotem, wiedząc o zagrożeniu. To był mądry ruch. Bardzo mądry. Zanim przyjedzie ekipa saperów, pewnie minie godzina. Może dłużej. Zanim ściągną i rozbroją bombę przytwierdzoną do Lenki, przynajmniej kolejne pół. I następna, zanim uporają się z resztą ładunków w klasztorze.

Jeśli w ogóle zdecydują się tu wejść…

Ale dlaczego ten pierdolony zastrzyk nie zadziałał? A może źle wkłuł igłę? Przy pierwszym przecież ledwo mógł ruszać dłonią. Na ulotce czytał, że adrenalina działa niemal natychmiast. Po dwóch, góra trzech minutach powinna postawić na nogi trupa. Ile minęło? Od pierwszej iniekcji na pewno więcej. A jeśli adrenalina nie była w stanie zniwelować odurzenia barbituranami? Może zaaplikowała mu za mocną dawkę? Zamiast dostać energetycznego kopa, miał wrażenie, że zaraz zwymiotuje.

Głosy umilkły. Kamila jeszcze przez chwilę nasłuchiwała. Gdy upewniła się, że zostali sami, odłożyła pistolet na wózek i z detonatorem w dłoni zbliżyła się do Brudnego. Przykucnęła i nachyliła się nad nim.

– Zostaliśmy sami, mój drogi – rzekła z satysfakcją w głosie. – Czas dokończyć naszą randkę. Ale zanim zaczniemy… – Uniosła palec, układając usta w dzióbek, i rzuciła okiem na leżące na ziemi lateksowe kozaki. – Odzieję się odpowiednio do sytuacji. Przynajmniej jedno z nas powinno…

Odwróciła się, odłożyła detonator i chwyciła oba kozaki. Dla wygody usiadła na krześle i zaczęła naciągać but. Wtedy komisarz poczuł nagły przypływ gorąca. Tak jakby w jednej chwili udrożniły się wszystkie żyły, aby kilka sekund później wypełnić się bulgoczącą magmą. Nigdy nie czuł czegoś takiego. To było jak dotknięcie palca bożego. Potężny kop energii. Po kilkunastu sekundach jego dłonie straciły wcześniejszy ciężar, ból ustał, a płuca nagle łapczywie zaczęły domagać się tlenu, jakby dopiero ktoś wyłowił go z wody. Odetchnął tak głęboko, że aż uniosła się jego klatka piersiowa.

Nie umknęło to uwadze Kamili. Zmarszczyła brwi.

Zanim zdążyła zareagować, Brudny już siedział i patrzył na nią szeroko otwartymi oczami.
===LxciECQWZVRtWGFUYwk/BjIDZ1BiUmUHZlBkUTUDNwY2B2NSNlQ=

ROZDZIAŁ 45

Lenka była bardzo dzielna. Nie oponowała, gdy Zawadzka przekazała ją w korytarzu Czarneckiemu. Inspektor wziął ją na ręce i wspólnie opuścili katakumby, a następnie klasztor. Już w wyjściu dostrzegli tańczące za bramą światła policyjnych kogutów. To były dopiero dwa patrolujące okolicę radiowozy, ale z pewnością reszta była już w drodze. Gdy kilkanaście minut temu Czarnecki zadzwonił pod numer alarmowy, podał swoje dane i poinformował o zaistniałej sytuacji, wiedział, że wydano rozkazy, aby na teren sierocińca przyjechały wszystkie możliwe siły policyjne: saperzy, antyterroryści, kryminalistycy, psycholodzy dziecięcy i Bóg wie kto jeszcze. Zatrzymali się około pięćdziesięciu metrów od bramy. Czarnecki przykucnął obok małej Lenki i Zawadzkiej, która nie odstępowała jej na krok.

Uśmiechnął się do dziewczynki. Rzuciła mu krótkie spojrzenie. Miała włosy w kompletnym nieładzie, a na policzkach ślady po kneblu, ale o dziwo nie płakała. Zacisnęła usta i od czasu do czasu przytakiwała słowom otuchy, które kierowała do niej Zawadzka. Z przyczepionym do tułowia ładunkiem wybuchowym wyglądała jak mała aktorka przygotowująca się do kolejnej sceny w jakimś hollywoodzkim filmie.

– Byłaś bardzo, ale to bardzo dzielna, Lena – powiedział Czarnecki po dłuższej chwili. Ponownie skupiła wzrok na zmęczonej twarzy inspektora. – Obiecuję, że dostaniesz odznakę dla najlepszej i najbardziej bohaterskiej policjantki w mieście.

– I worek prezentów – dodała Zawadzka, muskając palcem jej mały nosek.

Pałka i Borucka na polecenie Czarneckiego trzymały się z dala. Pierwsza z nich w bramie przekazała mu apteczkę, dzięki czemu, nie odstępując Leny, mogli opatrzyć zranioną rękę Zawadzkiej. Zasłonili się, aby nie dokładać małej więcej koszmarów, bo ramię wyglądało dość paskudnie. Rana mocno krwawiła, ale w sumie była niegroźna, dlatego po odkażeniu, owinięciu bandażem i nałykaniu się tony tabletek przeciwbólowych podkomisarz mogła z powrotem skupić się na działaniu.

Czarnecki od razu wychwycił błysk w jej oku. Julka musiała jednak zdawać sobie sprawę, że wracając do katakumb, naraziłaby życie Leny. Kuchar drugi raz mogłaby nie być tak wyrozumiała. Poza tym skoro upchała w sierocińcu aż tyle ładunków wybuchowych, z pewnością planowała ich użyć. Co prawda zawsze pozostawała szansa, że to atrapy, ale biorąc pod uwagę fakt, że do tej pory działała bezbłędnie, a do tego świetnie poruszała się w darknecie, gdzie można było nabyć praktycznie wszystko, należało założyć najgorszy scenariusz. Nawet jeśli prawdopodobieństwo, że sygnał z detonatora pokona drogę z katakumb na dziedziniec, było znikome.

Podkomisarz wciąż rozmawiała z Lenką. Ta kobieta imponowała Czarneckiemu pod każdym względem. Ile takich zdecydowałoby się zostać z dziewczynką, wiedząc, że w zasadzie w każdej chwili mogą zostać rozerwane na strzępy? Mimo to nie odstępowała jej na krok. Robiła wszystko, aby jej pomóc. Właśnie dyskutowały o jakichś figurkach przedstawiających rzeczy codziennego użytku w formie Bohaterów i Złoczyńców. Lena nazywała je Zingsami i bardzo zaangażowała się, aby wytłumaczyć Julce wszystkie zawiłości z nimi związane. Pomyślał, że ta funkcjonariuszka zasługuje na najwyższe odznaczenia. I że obie są prawdziwymi bohaterkami.

Z zamyślenia wyrwał Czarneckiego dźwięk policyjnych syren, a chwilę później wszędzie rozbłysły koguty radiowozów.

Zostawił Julkę i Lenę i ruszył do bramy.
===LxciECQWZVRtWGFUYwk/BjIDZ1BiUmUHZlBkUTUDNwY2B2NSNlQ=

ROZDZIAŁ 46

Przez ułamek sekundy patrzyli sobie w oczy, po czym Brudny, wykorzystując szok i niedowierzanie przeciwniczki, zerwał się na równe nogi i rzucił w stronę wózka, na którym leżał detonator i jego walther.

Kamila, będąc w trakcie wciągania na nogę niewygodnego i obcisłego kozaka, potknęła się i wyrżnęła głową w metalową obudowę. Wózek wywrócił się, a leżące na nim przedmioty z brzękiem rozsypały się po podłodze. Dwa z nich były w tym momencie najbardziej pożądane i oba jak na złość poturlały się w przeciwnych kierunkach. Reakcja Brudnego była błyskawiczna; rzucił się na błyskające czerwonym światłem pudełko. Chwycił je w garść, ale kobieta, widząc, że nie ma już szans na wygranie tego pojedynku, sięgnęła po leżącego zdecydowanie bliżej walthera.

– O nie, nie, nie – warknęła, celując w Brudnego, który właśnie próbował podnieść się z ziemi. Skrzywiła usta, widząc, że przeciwnik ściska w ręku detonator. – Rusz się jeszcze o centymetr, a rozjebię ci łeb – zagroziła.

Brudny czuł, że serce zaraz wyskoczy mu z piersi. Waliło, jakby w środku szalało stado bizonów. Kamila miała go jednak na muszce, a z tej odległości nie chybiłby nawet ślepiec.

– Sytuacja się zmieniła, Kuchar – syknął przez zęby.

– Nic się nie zmieniło, Krzychu. To wciąż ja tu rządzę, a ty odłożysz ten detonator i grzecznie odsuniesz się z powrotem pod ścianę.

Kamila wyszczerzyła zęby w grymasie wściekłości. Jeśli chciała być groźna, to srogo się przeliczyła, bo prezentowała się groteskowo. Czerwone usta wyglądały, jakby pokąsały ją pszczoły, sterczący biust niemal wyskakiwał z rozpiętego na wysokości mostka lateksowego kostiumu, a przekrzywiona peruka sprawiała wrażenie, że w ogóle nie chce brać w tym wszystkim udziału. Walther drżał kobiecie w dłoni, jakby był dla niej za ciężki. Każdy, kto nosił pistolet na co dzień, byłby w stanie dostrzec, że Kamila nie jest obeznana z bronią. Starcie z Julką tylko to przypuszczenie potwierdzało. Sześć oddanych strzałów, z czego tylko jeden celny, choć i tu można by dyskutować. To oznaczało, że zostały jej dwie kule. Gdyby tylko zmusił ją do popełnienia jakiegoś błędu, mógłby zaryzykować.

– Ty jesteś tą sprzątaczką z komendy… – Brudny postanowił grać na czas i wyczekać na odpowiedni moment. – Latałaś z mopem, gdy przyszedłem spotkać się z Winnicką. To jest, kurwa, nie do wiary.

– Co jest, kurwa, nie do wiary? – obruszyła się kobieta.

Uderzył w odpowiednie tony, ale musiał zachować czujność. Kamil… Kamila po licznych terapiach i operacjach mogła być wyczulona na krytykę swojego wyglądu. Brudny musiał jednak przyznać, że chirurg wykonał kawał dobrej roboty. Widział przed sobą całkiem zgrabną i urodziwą kobietę. Co prawda ubraną wulgarnie, wręcz groteskowo, ale kobietę. Delikatne rysy, długie, choć oszpecone bliznami nogi, szczupłe ręce, nawet delikatne wcięcie w talii i niemęski, choć specyficzny, dość szorstki tembr głosu. Teraz już wiedział, skąd go zna. I nigdy, przenigdy nie zaryzykowałby stwierdzenia, że w biurze Winnickiej rozmawiał z kimś, kto urodził się jako facet.

– Nie do wiary, jaką przeszłaś przemianę – odparł Brudny. Musiał grać. Z pewnością Kamila była łasa na komplementy, a wyraźne wyartykułowanie uznania dla tej bezdyskusyjnie nieprawdopodobnej przemiany mogło wzbudzić w niej pożądany dysonans. – Ludwik Dostojny ci to zrobił, mam rację?

– Nie masz prawa wymieniać jego imienia, skurwysynu! Cofnij się, kurwa! Cofnij się, bo odstrzelę ci łeb!

Emocje rosły. Nie mógł zakładać, że kobieta utrzyma nerwy na wodzy. Z patronem, który przeprowadził ją przez cały proces korekty płci, musiała ją łączyć silna więź. Cofnął się o krok, wciąż trzymając detonator w dłoni.

– To dlatego się mścisz? Za to, że wsadziłem go za kratki, bo był odpowiedzialny za uduszenie tej młodej kobiety?

– Zamknij się! On nie miał z tym nic wspólnego. A ty go zamordowałeś!

– Powiesił się w celi. To…

– Zamknij się, kurwa!

Kamila aż się zapluła. Brudny pomyślał, że wkroczył na zbyt grząski grunt. Ta kobieta była chora i nieprzewidywalna, a rozbudzanie w niej zbyt silnych emocji z dużą dozą prawdopodobieństwa mogło skończyć się fatalnie. Musiał się z tego jakoś wycofać.

– Tylko wykonywałem swoją pracę. To nie było nic osobistego.

– Zamknij się, powiedziałam! – warknęła, wstając z podłogi. – Wszystko przez ciebie. I wiesz, że to nieprawda. Od początku byłeś gnidą. Zakłamaną, pierdoloną gnidą, która zawsze musiała wygrywać. Nie zasłużyłeś na to. Nie przeszedłeś tego co ja, Krzysztof i inni. Nikt ci paluchów ani fiutów w dupę nie wsadzał. Nie srałeś po kątach, bo po ruchaniu puszczały ci zwieracze. Nikt nie dymał cię kijem od miotły. Tylko łaziłeś, kurwa, łaziłeś i się naśmiewałeś. Chuj z ciebie był. Chuj i skurwiel.

Brudny czujnie obserwował każdy jej ruch. Bredziła. Owszem, po części miała rację, bo sam nigdy nie został zgwałcony. Ale też nie miał lekko. Zarówno u matki przełożonej, jak i jej wiernych kundli, zwyrodniałych, skrzywionych psychicznie i pozbawionych jakiejkolwiek empatii starszych wychowanków, w tym Krzysztofa Kwiczoła, herszta bandy.

– W tym miejscu każdy niósł własny krzyż. – Musiał ciągnąć tę konwersację. Choćby z tego powodu, że Kamila przestała interesować się detonatorem. Z pistoletem w dłoni czuła przewagę. A emocje rosły. – To niczyja wina, że tu trafiliśmy. Byliśmy dzieciakami…

– Ale ty zawsze musiałeś wygrywać. Zawsze, kurwa! Wszyscy cię za to nienawidzili. Marzyłam o tym, żeby Krzysztof cię w końcu dojechał. Ale ty zawsze jakoś się wykręciłeś. Dostałeś wpierdol, odsiedziałeś swoje na dole i wracałeś jak gdyby nigdy nic.

– Masz na myśli Kwiczoła?

To było oczywiste, ale musiał grać na czas. Poza tym po prostu chciał poznać prawdę. Co też nakręcało tego człowieka, co spowodowało, że był gotowy dopuścić się tak okropnych czynów?

– Krzysztof też był sukinsynem. Kochałam go i myślałam, że on mnie też, ale był takim samym chujem jak ty. Zostawił mnie dla jakiegoś dzianego prokuratora. Porzucił mnie jak zabawkę, jak śmieć. Znienawidziłam go za to, ale gdy dowiedziałam się, że i jego zabiłeś, to… – Głos Kamili zadrżał.

– Zaczęłaś to z powodu Kwiczoła? – Brudny miał takie podejrzenia już wcześniej, ale wątpił, aby to był jedyny motyw. – Nie zabiłem go, Kamil… Kamila. – Zdążył w ostatnim momencie. – Zaatakowały go wilki i…

– Nie pierdol mi tu, Nowak. Wiem, że kłamiecie. Wszyscy kłamią jak opętani. Wszyscy, którzy przyłożyli do tego rękę, zasłużyli na śmierć. A ty… ty… Zabiłeś wszystkich, których ceniłam i kochałam. Którzy… – Wściekłe spojrzenie przykryła warstwa łez. – …Ty skurwysynu. Zabiłeś ich, a ja trafiłam do tych psychopatów. I co? Co, kurwa, zrobiła policja? Zajebaliście Ludwika, który nie zrobił nic złego, ot, jeden z jego klientów przeszarżował. Zwykły pech. Zdarza się. A gdy biznes przejęli ci ruscy zwyrodnialcy, to nie kiwnęliście palcem przez lata. Wiesz, co tam się działo? Masz, kurwa, pojęcie, co oni robili z tymi dziewczynami? Co, kurwa, robili ze mną?

Dlatego to wszystko przygotowała. Filmy rzeczywiście były bestialskie. Sama Kamila musiała przeżyć piekło, ale jaki on miał na to wpływ? Sprawę dark klubów zamieciono pod dywan, CBŚ przejęło sprawę i – choć trwało to długo – w końcu do spółki ze służbami z innych krajów rozbito grupę rosyjskich oprawców, a przynajmniej poważnie ograniczono ich wpływy. Nie znał szczegółów, ale doszło do tego jakiś rok temu. Pewnie wtedy Kamila wykorzystała sytuację, aby się wymknąć. Pytanie, skąd miała pieniądze na ten cały szajs. Nawet jeśli zatrudniła się w firmie sprzątającej, która obsługiwała budynek komendy, to na pewno nie zarabiała tyle, aby zaopatrzyć się w darknecie w kilka kilogramów semtexu czy dawkę czystej botuliny. Swoją drogą sam pomysł był genialny, bo sprzątaczki miały komplet kluczy właściwie do każdego pokoju, a fakt, że Kamila całkiem sporo wiedziała o świecie cyfrowym, tłumaczył, że tak naprawdę zawsze była o krok przed nimi i mogła nieustannie wodzić ich za nos. Kasa jednak była jej potrzebna, a tego typu rzeczy nie kosztowały kilkuset złotych.

– Okradłaś ich, prawda? Dlatego chcieli cię dopaść…

– To i tak za mało za to, co mi zrobili. Ale nie zmieniaj, kurwa, tematu. Znam te wasze policyjne, psychologiczne sztuczki.

Nie znała. Już dawno by się połapała, że wyrzucając z siebie wszystkie żale, zapomniała o najważniejszej rzeczy – detonatorze. Gdyby teraz Julka stanęła w drzwiach, sprawa zostałaby załatwiona błyskawicznie. Kamila nie miałaby najmniejszych szans. Brudny przestał jednak spekulować, bo taka opcja była mało prawdopodobna, przynajmniej dopóki saperzy nie zrobią, co do nich należy. Został sam i sam musiał to zakończyć.

– A teraz dawaj ten detonator! – warknęła Kamila, jakby czytała Brudnemu w myślach.

Nie spuszczając wzroku z Brudnego, przykucnęła i wymacała leżącą na podłodze zapalniczkę. Stara dobra zippo. Otwierana, benzynowa, z blokadą płomienia. Po co jej była? Komisarz bił się z myślami. Czy to ta chwila? Stał skuty trzy metry od przeciwniczki. Atak byłby bardzo ryzykowny. Kobieta wyprostowała się, a szansa wyparowała. Jej oczy płonęły z wściekłości, a po policzkach spływały łzy.

– Kamila… – Brudny musiał szukać kolejnej szansy. – Jesteś wściekła. Jaką mam gwarancję, że jak ci go oddam, to nie wysadzisz… Lenka wciąż może…

– Dawaj, kurwa, ten pierdolony detonator!

– Ale…

Brudny nie dokończył, gdy piwnicę znów rozdarł huk wystrzału. Odruchowo odskoczył, gdy kula wyłupała kawałek betonu tuż przy jego prawej stopie. Może jednak potrafiła strzelać…?

– Następny będzie w jaja, a kolejny w bebechy. Dawaj go!

Została jej jedna kula. Brudny był pewny, że kobieta nie ma o tym zielonego pojęcia. Nie zużyłaby tej ostatniej, gdyby o tym wiedziała.

– Dobra, Kamila. Wygrałaś. Odłożę go na ziemię. Tylko nie rób głupstw.

Jedna kula. Tylko jedna. Jeśli ją zaskoczy, może chybić. Może zranić. Brudny wciąż czuł, jakby w żyłach zamiast krwi płynęła magma. Jakby zaraz miał eksplodować. Jedna kula go nie powstrzyma. Wtedy ją dopadnie i rozszarpie.

Komisarz powoli przykucnął i delikatnie odłożył detonator na podłogę. Wtedy usłyszał kliknięcie. Chwilę później charakterystyczny zgrzyt krzesiwa. Iskra. Płomień.

– Żebyś nie myślał, że kiedykolwiek stąd wyjdziesz…

Chwilę później zapalniczka pofrunęła w kierunku korytarza. Brudny odprowadził ją wzrokiem do momentu, gdy uderzyła o beton, błyskawicznie wzniecając płomień, który rozlał się po podłodze i z charakterystycznym sykiem ruszył w naznaczoną benzyną drogę na powierzchnię.

– Tu się wszystko zaczęło i tu się skończy.

Kamila wyszczerzyła zęby. Wyglądała na naprawdę zadowoloną, co, biorąc pod uwagę fakt, że właśnie podpisała na nich wyrok śmierci, wydawało się kompletnym szaleństwem. Ale czy nie próbowała odbierać sobie życia już wcześniej? Musiała nienawidzić jego, siebie i całego cholernego świata. Była kompletną wariatką. Nie dbała o nic. Interesowała ją tylko zemsta i zniszczenie wszystkiego, co ją określało, ukształtowało i sprawiało, że z zahukanego, udręczonego chłopca zmieniła się w potwora.

Nie wzięła pod uwagę jednego. Teraz Brudny też nie miał już nic do stracenia.
===LxciECQWZVRtWGFUYwk/BjIDZ1BiUmUHZlBkUTUDNwY2B2NSNlQ=

ROZDZIAŁ 47

– Mów do niej – polecił saper.

Zawadzka spojrzała zza szyby w oczy Lenki. Nie było to łatwe, bo miała na sobie ponad czterdziestokilogramowy kombinezon antywybuchowy. Naszpikowany wkładami balistycznymi z kevlaru miał chronić ją przez odłamkami, falą uderzeniową i gorącem. Wątpiła, aby w razie eksplozji pomógł, ale nie miała wyjścia i musiała go założyć. Tak naprawdę w ogóle nie miała prawa tu być, ale uparła się, że nie ruszy się z miejsca, choćby mieli ją końmi wyciągać. Reakcja Leny też miała w tym swój udział, bo mała od razu zaczynała zanosić się płaczem, gdy Julka choć na chwilę ją odstępowała. Przy robocie sapera nie mogło być mowy o najmniejszym błędzie. Potrzebny był spokój i opanowanie, dlatego podpułkownik Waldemar Szczypior, dowódca Piątego Kresowego Batalionu Saperów stacjonującego w Krośnie Odrzańskim, niechętnie, ale ostatecznie zgodził się na jej asystę.

Szczypior przedstawił się jako weteran sześciu tur w Iraku i Afganistanie. Był postawnym mężczyzną o przenikliwym spojrzeniu, z sumiastym, ale nienagannie przystrzyżonym wąsem, który często poprawiał. Epatował siłą i pewnością siebie, a jego podkomendni odnosili się do niego z pełnym szacunkiem. Wyglądał na godnego zaufania profesjonalistę, co Julka wzięła za dobry znak, bo choć zupełnie pozbyła się lęku, to akurat w tym momencie lepiej było mieć obok człowieka, który zna się na robocie.

– Opowiedz mi jeszcze o Kit Kazoomie. To jedyny przywódca, którego jeszcze nie masz, dobrze pamiętam?

Lena chyba nie do końca zdawała sobie sprawę z tego, co się wokół niej dzieje. Julka zadbała o to, starając się od początku do końca wmawiać jej, że to taka zabawa, tylko że dla dorosłych, a tamta pani przebrana za kota chciała zrobić jej psikusa. Najtrudniej było jej wyjaśnić, dlaczego ona, Julka, krwawi, ale i to dała radę jakoś wytłumaczyć, wmawiając małej, że to sok malinowy. Momentami Lena patrzyła na nią zbyt dorosłym wzrokiem, jakby podskórnie czuła, że ciocia nie jest z nią do końca szczera, ale gdy wchodziły na temat Zingsów, zwykle tak ją pochłaniał, że zapominała o całej reszcie.

Gdy Szczypior przyznał, że to na pewno nie atrapa, Julka zaangażowała się w rozmowę jeszcze bardziej. Kątem oka zerkała na ręce sapera, który analizował bryłę plastyku, poszczególne kolorowe kabelki, ale szczęśliwie szybko się okazało, że ładunek nie jest zbyt skomplikowanym mechanizmem i można go ściągnąć razem z taśmą, którą był przytwierdzony do ciała. Wystarczyły dwa precyzyjne cięcia i kawał semtexu znalazł się w ręku Szczypiora.

– Pan już zabrał bombę? – zapytała Lena, gdy dowódca saperów oddalił się, aby schować ładunek do specjalnego, mającego tłumić ewentualną eksplozję pojemnika.

– Tak, Lencia, tak, kochanie – odparła Zawadzka, uśmiechając się szczerze. – Wygrałaś zabawę. Jesteś superbohaterką.

Ściągnęła hełm i przytuliła dziewczynkę. Poczuła, jak kolejne łzy ciekną jej po policzkach. Zaczęła je wycierać, bo nie chciała, aby pozostali zobaczyli, że płacze. Trwała tak przez dłuższą chwilę, a później poprosiła Lenę, aby jej zaufała, bo ciocia będzie musiała ją opuścić. Powiedziała o mamie i tacie i tym, że nie musi się już niczego obawiać i jest najdzielniejszą dziewczynką na świecie. Potem zawołała jednego z saperów i z jego pomocą ściągnęła kombinezon.

Gdy po krótkiej wymianie zdań z Czarneckim usłyszała dziwny zgiełk, obróciła się w kierunku klasztoru. Kiedy dostrzegła niezgrabnie wybiegających z gmachu pozostałych saperów, poczuła ukłucie lęku. Gdy chwilę później ujrzała wydobywający się z wnętrza czarny dym, zalała ją fala rozpaczy.

Zareagowała instynktownie i pobiegła w stronę płonącego klasztoru.
===LxciECQWZVRtWGFUYwk/BjIDZ1BiUmUHZlBkUTUDNwY2B2NSNlQ=

ROZDZIAŁ 48

Brudny spojrzał na rozświetlony korytarz. Pływał w ogniu. Mógł sobie tylko wyobrazić, jak płomień z sykiem posuwa się tunelami w kierunku schodów, a następnie rozłazi się pajęczyną naznaczoną wylaną benzyną po kolejnych pomieszczeniach na górze. Jak zaczyna pożerać boazerię, meble, zasłony, drzwi, jak płomienie liżą sufit, aby przedostać się na wyższe piętra. Nie był ekspertem od materiałów wybuchowych, ale z zajęć na ten temat pamiętał, że semtex nie eksploduje pod wpływem temperatury ani w kontakcie z ogniem, jednak w tym momencie, gdy tysiące myśli bombardowały jego umysł niczym deszcz meteorów, nie postawiłby na to złamanego grosza.

Z katakumb nie było innego wyjścia, a przynajmniej on takiego nie znał. Kamila od początku planowała takie zakończenie. Nie zależało jej na życiu. Liczba prób samobójczych jasno na to wskazywała, podobnie blizny rozsiane na częściowo odkrytych udach. Można było tylko próbować sobie wyobrazić, co kryło się pod lateksowym kostiumem. Musiała nienawidzić swojego ciała równie mocno jak Brudnego i całego otaczającego go świata. Owszem, dziesiątki paskudnych szram czy śladów po oparzeniach mogły być gorzkim owocem czasu spędzonego z Rosjanami, ale świeże opatrunki wyraźnie temu zaprzeczały. Nienawidziła się tak bardzo, że chciała się zniszczyć. Była chorą psychicznie, kompletnie skrzywioną i opętaną żądzą samodestrukcji psychopatką – kolejnym owocem patologicznego systemu wychowawczego równie obłąkanej Gwidony. Brudny zaś nietrafioną personifikacją wszystkich krzywd, jakie ją w życiu spotkały.

– Została ci jedna kula – rzekł Brudny nadzwyczaj spokojnym tonem. – Myślisz, że mnie powstrzyma?

Kamila na ułamek sekundy zerknęła na drżący w dłoniach pistolet. To wystarczyło, aby Brudny zszedł z linii strzału i rzucił się na przeciwniczkę. Piwnicę znów rozdarł huk wystrzału. Pocisk trafił w cel. Rozerwał wewnętrzny mięsień skośny brzucha, przerysował miednicę, odbił się od kości i wystrzelił rykoszetem, wyrywając dziurę w dolnej części pleców i wbijając się w jedną z cegieł. Brudny nawet tego nie poczuł. Adrenalina, która zdawała się wręcz rozsadzać jego ciało, teraz zamieniła się w falę niepowstrzymanego tsunami. Runął na Kamilę jak rozjuszony byk, obalając ją niczym wystawowego manekina. Oboje się wywrócili, przy okazji przewracając jeden z reflektorów. Kobieta pisnęła żałośnie, ale potem zaczęła wrzeszczeć, walcząc, aby jak najszybciej wyczołgać się spod próbującego obezwładnić ją Brudnego. Komisarz starał się ją powstrzymać, ale skute kajdankami ręce nie ułatwiały mu zadania. Chwycił ją za stopę, na którą wciąż częściowo wsunięty był kozak, ale kobieta wyrwała się; w dłoni Brudnego pozostał jedynie lśniący lateks. Znacznie gorszą wiadomością było to, że Kamila dopadła do rozrzuconych na podłodze narzędzi, a chwilę później w ręku błysnęły jej sporych rozmiarów nożyce.

Przez kilka następnych sekund, ciężko dysząc, wpatrywała się w Brudnego wściekłym wzrokiem. Zerwała z głowy przekrzywioną perukę, odsłaniając łysą, pooraną bliznami czaszkę. W jej przekrwionych oczach odbijały się pełzające w korytarzu płomienie, upodabniając ją do jakiegoś groteskowego demona. Brudny zdołał usiąść. Wtedy usłyszał dziki wrzask, a Kamila rzuciła się z nożycami. Runęła na niego, uderzając kolanem w miejsce po postrzale i dosiadając jak zranionego rywala w oktagonie, ale Brudny w ostatniej chwili zdołał zablokować cios kierowany w klatkę piersiową. Łańcuch z kajdanek zatrzymał nożyce, a jego dłonie oplotły kruche nadgarstki przeciwniczki.

– Zdechniesz tu, Nowak. Zdechniesz w tym jebanym sierocińcu. Tu, gdzie twoje miejsce!

Kobieta docisnęła jeszcze mocniej. Miała w oczach szaleństwo, a spomiędzy zaciśniętych zębów pryskały kropelki śliny. W normalnych warunkach Brudny zrzuciłby ją z siebie jak natrętną muchę, ale zaangażowane w taką próbę mięśnie brzucha odmawiały posłuszeństwa, postrzał w zasadzie wykluczył możliwość wykorzystania do obrony nóg, których po prostu nie był w stanie unieść. Kamila napierała z coraz większą siłą, dodatkowo jątrząc kolanem w ranie po kuli. Miała przewagę. Ogromną. Kwestią czasu był moment, gdy mięśnie rąk w końcu odmówią Brudnemu posłuszeństwa, a zwarte nożyce wkłują się w klatkę piersiową albo szyję.

Patrzyli sobie w oczy. Oboje wiedzieli, że zaraz któreś z nich zgaśnie na zawsze. Ich twarze wykrzywiały się we wściekłych grymasach, a krew buzowała w żyłach. Ostrze nożyc w szaleńczym tańcu unosiło się już tylko kilka centymetrów nad klatką piersiową Brudnego. Tracił siły. Wypływały z niego z każdym uderzeniem serca. Musiał coś zrobić, aby wyjść z tego morderczego klinczu. Musiał to zrobić teraz.

Zawył wściekle, zmuszając się do ostatniego wysiłku i wypchnąwszy ostrze poza pole największego rażenia, pozwolił, aby opadło. Nożyce przeorały mięsień kapturowy i zaryły w beton tuż obok szyi. Nie czekał i wgryzł się w przedramię napastniczki, po czym zacisnął zęby z taką siłą, jakby chciał wyrwać kawał mięsa. Usłyszał trzask pękającej skóry, poczuł miękką tkankę i ciepłą krew. A potem nieludzki, gardłowy wrzask.

Kobieta stoczyła się z Brudnego i złapała się za zranione przedramię. Obficie krwawiło. Gdy dostrzegła, że Brudny chwyta nożyce, rzuciła się do panicznej ucieczki. Było jednak za późno. Nie zdążyła nawet podnieść się z kolan, gdy ostrze wbiło się w jej łydkę. Brudny zamachnął się jeszcze raz i poprawił, czując, że trafił w kość. Gorejącą piwnicę rozdarł kolejny ryk, a chwilę później kobieta zdołała się wyswobodzić.

Oboje niemal równocześnie spojrzeli na leżący na podłodze detonator. Kamila była bliżej. Znacznie bliżej. Miała go niemal na wyciągnięcie ręki.

Brudny przetoczył się na brzuch i zaczął czołgać się w jej stronę. Nie zważając na ból, pełznął, znacząc przebytą drogę krwawą smugą. Co rusz starał się złapać kostkę przeciwniczki – bezskutecznie. W końcu chwycił jej stopę, a palce drugiej dłoni owinęły się na łydce.

Szarpnął tak mocno, jak tylko potrafił. Kobieta się odwróciła. Łysa, poorana bliznami czaszka lśniła od potu i krwi, a na skroniach nabrzmiały niebieskie żyły. W przekrwionych, rozjuszonych oczach błysnął płomień. Płomień triumfu.

W ręku ściskała detonator. Podniosła ochronną klapkę. Położyła kciuk na czarnym guziku.

– Przegrałeś, Krzychu – syknęła. – Myślisz, że już ją rozbroili? – zarechotała.

– Nie rób tego. Błagam cię, nie jesteś potworem. To tylko dziecko. Ona musi przeżyć…

– Nigdy się tego nie dowiesz…

Ostatni błysk, ostatnia kropla śliny, ostatni wdech rozgrzanego powietrza. Chwilę później klasztorne mury zadrżały, wydały z siebie głuchy pomruk i nie było już nic.

* * *

Zawadzka nie słyszała krzyków Czarneckiego, Boruckiej, Pałki i całej reszty przybyłych funkcjonariuszy, zwłaszcza zaś pieklącego się podpułkownika Szczypiora. Albo po prostu nie chciała słyszeć. Minęła wycofujących się saperów. Próbowali ją zatrzymać, ale nie zareagowała. Jej myśli krążyły tylko wokół jednej osoby.

Igor Brudny. Jej mężczyzna. Ludzie mogli mówić, co chcieli. Od momentu gdy się poznali, a po jednej z akcji przypadkiem wylądowali w łóżku, wiedziała, że już nigdy nie będzie chciała nikogo innego. Mijały lata, a ona zawsze była przy nim. Próbowała do niego dotrzeć, zburzyć ten okropny, zdawałoby się niezniszczalny mur, który wokół siebie wybudował, aby odgrodzić się od świata. Żyła wiarą, że kiedyś przyjdzie czas, że runie, a on otworzy na nią swoje pokaleczone serce. Tej wiary nie zniszczył nawet jego związek – choć dla niej ta relacja była bolesna i trudna do zniesienia – z Oksaną Szczypenko, która w jakiś sobie tylko znany sposób zdołała nadkruszyć mur. Julka czekała dalej. Znała go. Wiedziała, że musi przejść ten etap, że on minie, że Igor i Oksana są z dwóch różnych światów, których na dłuższą metę nie da się pogodzić. Dlatego czekała dalej, a gdy dwa dni temu ją pocałował, tak szczerze jak jeszcze nigdy wcześniej, była pewna, że tym razem nic już nie przeszkodzi, aby w końcu mogli stać się parą. Ten pocałunek niósł ze sobą więcej, niż dałoby się wyrazić za pomocą słów.

To nie mogło się tak skończyć. Nie mogła na to pozwolić. Musiała go stamtąd wyciągnąć bez względu na wszystko, wbrew wszelkiej logice i wszystkim czyhającym na nią niebezpieczeństwom. Musiała skoczyć za nim w ogień.

Zrobiłaby to, gdyby nie zdała sobie sprawy, że gdy wbiegnie przez główne drzwi, nie ujdzie kilku metrów. Płomienie buchały z pełną mocą, lizały ściany, sufit, hucząc i sycząc, jakby znały całe wyrządzone tu zło i chciały pożreć sierociniec, zamieniając mury klasztoru w kupę gruzu. Bijący od nich żar uniemożliwiał oddychanie i smagał wrażliwe oczy.

Nie poddała się. Zbiegła z niewielkich schodów na dziedziniec i zsunęła się ze skarpy, kierując się do bocznego wejścia. Tam płomienie jeszcze nie dotarły. Chwyciła za klamkę, ale drzwi nie ustąpiły. Bez wahania strzeliła kilkakrotnie w zamek i szarpnęła jeszcze raz. Raz, drugi, trzeci. Naruszone drewno pękło i drzwi otwarły się z trzaskiem. Pomyślała, że jeszcze nie wszystko stracone.

Potem zadrżała ziemia, a ona poczuła silny, gorący podmuch. Zdążyła tylko zamknąć oczy.
===LxciECQWZVRtWGFUYwk/BjIDZ1BiUmUHZlBkUTUDNwY2B2NSNlQ=

ROZDZIAŁ 49

– Czy wyrzekacie się wszystkiego, co prowadzi do zła, aby zło was nie opanowało?

– Wyrzekamy się.

– Czy wyrzekacie się szatana, który jest głównym sprawcą grzechu?

– Wyrzekamy się.

– Czy wierzycie w Boga Wszechmogącego, Stworzyciela nieba i ziemi?

– Wierzymy.

– Czy wierzycie w Jezusa Chrystusa?

– Wierzymy.

– Czy wierzycie w Ducha Świętego?

– Wierzymy.

– Taka jest nasza wiara. Taka jest wiara Kościoła, której wyznawanie jest naszą chlubą, w Chrystusie, Panu naszym.

– Amen.

Głosy dochodziły z oddali. Jakby nie były z tego świata. Poczuł przenikliwy chłód.

– Czy chcecie, aby Krzysztof Nowak otrzymał chrzest w wierze Kościoła, którą przed chwilą wyznaliśmy?

– Chcemy.

Wzdrygnął się.

– Krzysztofie Nowaku, ja ciebie chrzczę w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.

– Chwała Ojcu i Synowi, i Duchowi Świętemu.

Lodowaty dotyk. Dreszcz, który spłynął po kręgosłupie.

– Krzysztofie Nowaku, stałeś się nowym stworzeniem i przyoblekłeś się w Chrystusa, dlatego otrzymujesz białą szatę. Niech drogie siostry słowem i przykładem pomogą ci zachować godność dziecka bożego nieskalaną aż po życie wieczne.

– Amen.

Brudny otworzył oczy. Panował mrok. Czarny jak najczarniejsza noc. Jak nieskalana światłem otchłań. I absolutna cisza. Krępująca myśli, paraliżująca zmysły.

Poruszył się. Ze zdziwieniem zaobserwował, że nie czuje żadnego bólu. Gdzie był? Co się z nim stało? Pamiętał jak przez mgłę. Klasztorne katakumby, Kuchar, eksplozje. I ciemność.

– Ćśśś…

Wzdrygnął się i błyskawicznie obrócił za siebie. Z dala dobiegł go znajomy głos. Wredny. Złośliwy. Nienawidził go.

– Tępy gówniarzu!

Aż podskoczył, gdy usłyszał go tuż nad uchem. Jakby była tuż za jego plecami.

– Jeszcze raz. Powtarzaj!

– Moja wina, moja wina, moja bardzo wielka wina.

Usłyszał swój głos.

– Spowiadam się Bogu Wszechmogącemu i wam, bracia i siostry, że bardzo zgrzeszyłem mową, myślą, zaniedba…

– Nie tak! – syknęła. – Ty tępy, nieznośny smarkaczu! Od początku!

Co tu się, kurwa, dzieje? To był jego głos.

– …myślą, mową, uczynkiem i zaniedbaniem. Moja wina, moja wina, moja bardzo wielka wina. Przeto błagam cię, Panie…

Nagle poczuł, jak na jego głowie ląduje nasiąknięta wodą szmata. Podniósł wzrok. Z mroku wychynęła znienawidzona twarz pełna gniewu. Jej poorane bruzdami rysy wykrzywiały się nienaturalnie, a w oczach odbijał się blask płonącej świecy. Obleczona w czarny habit stała nad nim sama Gwidona. W jednej ręce miała szmatę, a w drugiej drewniany kij.

– Jeszcze raz, Nowak! – syknęła. – Powtarzaj od początku!

– Pierdol się! – odwarknął. Przecież był już dorosły. Co mogła mu zrobić?

– Dodatkowe trzy dni pokuty. Aż się nauczysz!

Po tych słowach obróciła się na pięcie i zniknęła w mroku. Nie usłyszał kroków. Skupił wzrok w miejscu, gdzie otuliła ją ciemność. Mrok zgęstniał, a następnie zadrżał, jakby zaczął przybierać namacalną formę. Jakby zaraz miał się zmaterializować. Z oddali zaczął sączyć się ten dźwięk. Też go znał. Narastający krzyk rozpaczy. Wzbierał z każdą kolejną sekundą. Wiedział, kogo zaraz ujrzy. Mrok gęstniał, a krzyk zamienił się w nieludzki wrzask, a następnie piłujący uszy pisk. Brudny zamknął oczy i chwycił się za głowę. Nie chciał go widzieć. Nie chciał oglądać cienia. Nie chciał czuć tego, co on, patrzeć na to, co on, słyszeć tego, co on. Ścisnął głowę, jakby chciał ją rozłupać. Wtedy wszystko ucichło.

Otworzył oczy. Wciąż panował nieprzenikniony mrok. Poruszył się. Czy wciąż był w tym przeklętym sierocińcu? Tylko dlaczego nie czuł bólu, a jedynie chłód? Podniósł się i przeszedł kilka metrów na czworakach. Nie natrafił na żadną przeszkodę. Poczuł się nieco pewniej. Nie słyszał już głosów. Był tylko mrok i jeszcze to przejmujące zimno. Wstał i wyciągnął ręce przed siebie. Po omacku zaczął szukać czegoś, co pomogłoby mu ustalić położenie. Jeden krok, drugi, dziesiąty. Wciąż nic. Przyspieszył. Pokonał kolejne metry, ale wciąż nie natrafił na nic, czego mógłby dotknąć. W końcu przystanął. Czuł się kompletnie zdezorientowany.

– Igor…

Wzdrygnął się. Czy umysł znów płatał mu figle? Zamknął oczy i zaczął nasłuchiwać.

– Jestem tu…

Ledwo ją słyszał, ale rozpoznał od razu. Julka. Wołała go, ale nie mógł się zorientować, skąd wydobywa się głos. Otworzył oczy i ze zdumieniem zauważył, że na wprost widzi mały jasny punkt. Skupił wzrok. Światełko w tunelu…

Z wolna ruszył w tamtym kierunku. Słyszał ją coraz lepiej. Mówiła do niego. Jej głos drżał. Przyspieszył, ale punkt wciąż był daleko. W końcu zaczął biec. Myślał o Julce, Oksanie, Filipie z rodziną. Nagle ich twarze zaczęły mu się wizualizować. Nie rozumiał jak, po prostu mu się ukazywały. Widział je w kolejnych sytuacjach. Julka przyjmująca przysięgę w mundurze, Oksana robiąca śniadanie w samej bieliźnie, Filip siedzący w fotelu i przyglądający się baraszkującej w ogródku córeczce. Uśmiechnięta twarz Romka Czarneckiego, Anki Boruckiej, Elki Pałki, zadumany Łukasz Warszawski i rzucająca mu dwuznaczne spojrzenie Arleta Winnicka. I znowu Julka. Ona była najwyraźniejsza. Pojawiała się najczęściej. Na łóżku z laptopem, w krótkich spodenkach i podkoszulku, z ogryzkiem jabłka i papierosem w dłoniach. W dżinsach, z piwem, uśmiechnięta, zamyślona, wkurzona. Wciąż do niego mówiła.

Wtem przystanął. Zdziwił się, że nie jest zmęczony, że nie słyszy własnego, przyspieszonego oddechu. Julka stała na skraju światła i wyciągała do niego rękę.

Podszedł do niej. Uśmiechała się, ale tym razem już nic nie mówiła. Chwycił jej dłoń, a ona mocno zacisnęła na niej palce. Poczuł bijące od niej ciepło. Spojrzeli sobie w oczy, po czym przysunęła się do niego i szepnęła mu coś do ucha. Wtedy zrozumiał.

Pomyślał, że przez te wszystkie lata był kompletnym idiotą. Pomyślał też, że tym razem już nic ich nie rozdzieli.
===LxciECQWZVRtWGFUYwk/BjIDZ1BiUmUHZlBkUTUDNwY2B2NSNlQ=

EPILOG

Zmęczone listopadowe słońce powoli kryło się za koronami drzew. Większość z nich była już pozbawiona liści, a groby – jeszcze kilka dni temu czyste, z kolorowymi kwiatami i płonącymi zniczami – dziś w większości przykrywała warstwa gnijących liści. W wazonach stały obkurczone i poskręcane łodygi, na osmolonych płytach walały się pozostałości po świeczkach, a pomiędzy ławkami dreptały kruki i wrony w poszukiwaniu resztek po niedawnych gościach. Zmarli odpoczywali od zgiełku tysięcy swoich bliskich, którzy jeszcze kilkadziesiąt godzin temu tłumnie przyszli, aby powspominać wspólne chwile. W ciszy i spokoju, i coraz silniejszych podmuchach mroźnego, zwiastującego nadchodzącą zimę wiatru.

Romuald Czarnecki złapał oba końce kołnierza i przycisnął do szyi. Minęło już prawie pięć miesięcy, a on wciąż nie mógł przestać myśleć o tym, co wydarzyło się tamtego piekielnie gorącego lata. Starał się jakoś to sobie poukładać, zrozumieć, wytłumaczyć, ale przy każdej próbie zderzał się ze ścianą. Co gorsza, tak naprawdę nikt nie chciał zrozumieć. Przez dwa, dokładnie dwa dni po akcji w Zaborze media skupiły się na konkretach, wspominano zmarłych śledczych, na ekranach pojawiały się płonące znicze i czarno-białe fotografie. Nawet nie przeszło mu przez myśl, co przyniesie najbliższa przyszłość. Jeszcze przed pogrzebami rozpętała się medialna jatka. Nikogo nie interesowało, co doprowadziło Kamilę do podjęcia takich, a nie innych decyzji, co sprawiło, że jej psychika rozsypała się w drobny mak i dlaczego zaczęła bestialsko mordować. Zamiast tego do studia zapraszano kolejnych radykałów, którzy wykorzystywali sytuację, aby nawzajem się opluwać. Co gorsza, obu stronom z wielkim trudem przyszło uderzanie się w piersi. I tak jedni nie potrafili jednoznacznie przyznać, że Kamila Kuchar była po prostu okrutną morderczynią, tylko starali się jej bronić na każdym kroku, a drudzy robili, co mogli, aby wygładzić problem pedofilii, a ponurą historię sierocińca zarządzanego przez siostrę Gwidonę sprowadzić do mało istotnego i niezwiązanego ze sprawą incydentu.

Ta płytka, obrzydliwa i nacechowana prymitywizmem wojna medialna trwała do dziś i przyprawiała go o mdłości. Mógłby powiedzieć „wojna kulturowa”, ale z kulturą nie miało to absolutnie nic wspólnego, zwłaszcza że o ludziach, którzy byli prawdziwymi bohaterami i zginęli na służbie, wypełniając swój obowiązek, zapomniano, zanim jeszcze trumny z ich ciałami spoczęły pod ziemią.

Nie mógł tego zrozumieć, a także nie potrafił uwolnić się od poczucia winy i odpowiedzialności za śmierć tych wspaniałych ludzi, w większości przyjaciół, z którymi pracował i których znał od lat. Choć od zawsze był zagorzałym ateistą, w poszukiwaniu odpowiedzi wybrał się nawet do kościoła. Podobno gdy człowiek wyczerpie już wszystkie możliwości, gdy już nie ma się do kogo zwrócić, to zawsze na koniec – nawet jeśli jest niewierzący – zwraca się do Boga. Czarnecki zrozumiał to po trzech miesiącach. I poszedł. Ukląkł w jednej z ostatnich ławek, koślawo zmówił Ojcze Nasz i zapytał: dlaczego?

Nie otrzymał odpowiedzi. Ani od razu, ani później. Czekał na nią przez kolejne cztery godziny. Ludzie wchodzili i wychodzili, modlili się do Boga, prosili o wybaczenie grzechów, zdrowie dla bliskich, szczęście w miłości, siłę do przetrwania trudnych czasów. On nie prosił o nic, pragnął tylko otrzymać odpowiedź na jedno pytanie.

Opuścił kościół dopiero przed północą, gdy młody wikary przyszedł i poinformował go, że musi zamknąć. Kiedy przyszedł do domu, zupełnie się rozkleił i płakał w ramionach żony jak dziecko. Tamtej wrześniowej nocy śnił straszne koszmary.

Wyciągnął z reklamówki kolejny znicz. Zapalił go i postawił na płycie nagrobnej. Spojrzał na wyryty w kamieniu napis.

Grzegorz Piotr Zimny
Ukochany Mąż i Ojciec
ur. 23.01.1972
zm. 18.06.2020
Na zawsze w naszej pamięci…

Zimny podmuch nawiał z alejki kilkanaście liści, które rozpanoszyły się na świeżo wysprzątanej płycie. Sięgnął po zmiotkę i strzepnął je na ziemię, wiedząc, że zaraz wiatr nawieje je z powrotem. Jeszcze przez chwilę w milczeniu przyglądał się miejscu wiecznego spoczynku swojego przyjaciela, po czym chwycił torbę i ruszył do kolejnego grobu.

Znajdował się po przeciwległej stronie cmentarza i musiał pokonać dobrych kilkaset metrów, aby tam dotrzeć. Po drodze minął jakąś podpierającą się laską starowinkę, która otulona chustą zmierzała w niewiadomym kierunku. Wyglądała strasznie mizernie, a ciepły sweter, który miała na sobie, był pełen pocerowanych dziur. Przez moment zastanawiał się, czy jej nie pomóc, ale pomyślał, że musi być silną kobietą, skoro o tej porze przychodzi, żeby odwiedzić bliskich. Odprowadzał ją wzrokiem do momentu, gdy weszła pomiędzy groby i przysiadła na ławeczce obok jednego z nich. Kiedy ruszył dalej, zorientował się, że zielonogórski cmentarz już tonie w mroku. Porywisty i lodowaty powiew przywrócił go do rzeczywistości, a wirujące w powietrzu liście przypomniały, że chyba jednak ubrał się za lekko. Mimo to postanowił odwiedzić ostatniego z pochowanych tu przyjaciół.

Gdy przykucnął przy granitowej płycie i wyciągnął ostatni znicz, poczuł na przemarzniętych palcach pierwsze krople. Spojrzał w niebo. Wiatr musiał przygnać chmury, bo zaczęło nieprzyjemnie siąpić. Ściągnął pokrywkę i przypalił knot, który szybko rozbłysnął żółtym płomieniem.

Wyprostował się i spojrzał na napis na płycie. Wtedy poczuł w kieszeni marynarki wibrujący telefon. Odchrząknął i wyciągnął urządzenie. Zmarszczył brwi, ale nie czekając ani chwili dłużej, odebrał połączenie.

– Dobry wieczór, inspektorze.

– Dobry wieczór, doktorze.

– Jest pan w mieście?

– Owszem. Czy…

– Dzwonię, bo prosił pan, żeby w pierwszej kolejności odezwać się do pana.

– Tak…

– Proszę przyjechać. Ktoś bardzo chciałby z panem porozmawiać.

KONIEC
===LxciECQWZVRtWGFUYwk/BjIDZ1BiUmUHZlBkUTUDNwY2B2NSNlQ=

OD AUTORA

Gdy zaczynałem pisać Piętno, nie miałem w planach stworzenia trylogii. Tak naprawdę nie miałem pojęcia, co z tego wyjdzie. Minęło nieco ponad pół roku, a Wy właśnie przeczytaliście Cheruba, trzecią odsłonę przygód Igora Brudnego, który – jak piszecie w swoich wiadomościach – stał się jednym z Waszych ulubionych bohaterów.

Tradycyjnie zależało mi na realizmie, dlatego prawie wszystkie miejsca i instytucje opisane w Cherubie istnieją, z wyjątkiem dwóch, które zostały wymyślone na potrzeby fabuły. Pierwszą jest placówka opiekuńczo-wychowawcza sióstr hieronimek w Zaborze, drugą klub BDSM Ostroga pod Warszawą. Wszyscy bohaterowie, którzy pojawiają się na łamach powieści, są fikcyjni (poza tymi luźno inspirowanymi osobami wspomnianymi w podziękowaniach), w związku z czym wszystkie podobieństwa do prawdziwych postaci i zdarzeń są przypadkowe.

Z ciekawostek chciałbym wspomnieć o historii z darknetem, który na potrzeby powieści musiałem odwiedzić i trochę w nim powęszyć. Julka podała Wam instrukcję, jak tam wejść, ale muszę zaapelować – nie róbcie tego! Tego, co można tam zobaczyć, nie da się zapomnieć. Naprawdę jest to przedsionek piekła, który zostaje w człowieku na zawsze. Być może skuteczniej zniechęci Was fakt, że trzy dni po mojej ostatniej kilkugodzinnej wizycie w darknecie padł mi twardy dysk i płyta główna w laptopie, przez co niemożliwe okazało się odzyskanie pierwszych trzech rozdziałów Cheruba. Specjaliści w serwisie przyznali, że najprawdopodobniej komputer został zawirusowany, a żadne klasyczne programy antywirusowe nie chronią przed tym, co kryje się po ciemnej stronie internetu. Mam nadzieję, że chociaż to będzie dla Was wystarczającą przestrogą.
===LxciECQWZVRtWGFUYwk/BjIDZ1BiUmUHZlBkUTUDNwY2B2NSNlQ=

PODZIĘKOWANIA

Ta książka nigdy by nie powstała, gdyby nie moja ukochana rodzina i przyjaciele, którzy byli nie tylko inspiracją, ale także pomagali i wspierali mnie na każdym kroku.

Podczas pisania trylogii o Igorze Brudnym spotkałem wielu wspaniałych ludzi. Rozmawiałem z policjantami, lekarzami, patomorfologiem, winiarzem, chemikiem, prawnikiem, myśliwym oraz wieloma innymi osobami, których drobne uwagi czy podpowiedzi pozwoliły mi na napisanie – mam nadzieję – porządnej, spójnej i emocjonującej historii. Szczególnie chciałbym podziękować dwóm z nich: byłemu inspektorowi Romanowi Czarneckiemu, na którego zawsze mogę liczyć w kwestiach proceduralnych oraz wszystkich tych, które bezpośrednio łączą się z prowadzeniem policyjnego śledztwa, oraz niezastąpionemu Robertowi Krzywulskiemu, patomorfologowi, który bardzo dzielnie zniósł swoją śmierć na kartach powieści, a dodatkowo przyłożył się do szczegółowego jej opisania (wiesz, Robert, co mam na myśli).

Tradycyjnie dziękuję też moim pierwszym „recenzentom”: rodzicom oraz serdecznym przyjaciołom Grzegorzowi Sikorze i Krzysztofowi Figurze, którzy szczerze ocenili Cheruba, nie szczędząc krytyki, ale doceniając też jego walory i motywując do wytężonej pracy przy kolejnych tytułach.

Oczywiście z całego serca dziękuję Wydawnictwu Czarna Owca, które jest chyba najlepszą możliwą przystanią dla pisarza. W szczególności dziękuję Bartkowi Nawrockiemu, Adamowi Dzikowi, Beacie Nowak i Laurze Kusiak, którzy roztoczyli nade mną niesamowitą opiekę, dzielnie znoszą wszystkie moje telefony i zawsze służą pomocą. Współpraca z nimi to czysta przyjemność. W końcu wielkie podziękowania dla Marka Korczaka, człowieka, który we mnie uwierzył. Po prostu.

Dziękuję też wszystkim, których nie wymieniłem z imienia i nazwiska, a którzy przyczynili się do powstania Cheruba w jego ostatecznej wersji.

Na koniec chciałbym podziękować Tobie, Drogi Czytelniku, że zdecydowałeś się sięgnąć po Piętno, Sforę i Cheruba i dobrnąć do końca tej historii. Mam nadzieję, że powieść odkładasz usatysfakcjonowany. Czy to naprawdę koniec historii z komisarzem Igorem Brudnym? Cóż… każdy z Was odczyta ostatnie strony tak, jak będzie chciał. To, co mogę powiedzieć na pewno, to że ponownie spotkamy się już na wiosnę.

Jeszcze raz wszystkim Wam dziękuję.

Przemysław Piotrowski
===LxciECQWZVRtWGFUYwk/BjIDZ1BiUmUHZlBkUTUDNwY2B2NSNlQ=

===LxciECQWZVRtWGFUYwk/BjIDZ1BiUmUHZlBkUTUDNwY2B2NSNlQ=