Plik jest zabezpieczony znakiem wodnym

===LxciECQWZVZvX2ZRaQM1DDUDMQY3UWYCZAFlV28LaQo6AzZUMlQ=

Spis ‌treści

1. Okładka

2. Strona tytułowa

3. Strona redakcyjna

4. Cytat

5. PROLOG

6. ROZDZIAŁ 1

7. ROZDZIAŁ ‌2

8. ROZDZIAŁ ‌3

9. ROZDZIAŁ 4

10. ROZDZIAŁ ‌5

11. ROZDZIAŁ 6

12. ROZDZIAŁ ‌7

13. ROZDZIAŁ ‌8

14. ROZDZIAŁ 9

15. ROZDZIAŁ ‌10

16. ROZDZIAŁ 11

17. ROZDZIAŁ 12

18. ROZDZIAŁ ‌13

19. ROZDZIAŁ 14

20. ROZDZIAŁ 15

21. ROZDZIAŁ 16

22. ROZDZIAŁ ‌17

23. ROZDZIAŁ 18

24. ROZDZIAŁ 19

25. ROZDZIAŁ ‌20

26. ROZDZIAŁ 21

27. ROZDZIAŁ ‌22

28. ROZDZIAŁ 23

29. ROZDZIAŁ 24

30. ROZDZIAŁ ‌25

31. ROZDZIAŁ ‌26

32. ROZDZIAŁ 27

33. ROZDZIAŁ ‌28

34. ROZDZIAŁ 29

35. ROZDZIAŁ ‌30

36. ROZDZIAŁ 31

37. ROZDZIAŁ 32

38. ROZDZIAŁ 33

39. ROZDZIAŁ ‌34

40. ROZDZIAŁ 35

41. ROZDZIAŁ ‌36

42. ROZDZIAŁ ‌37

43. ROZDZIAŁ 38

44. ROZDZIAŁ 39

45. ROZDZIAŁ ‌40

46. ROZDZIAŁ 41

47. ROZDZIAŁ 42

48. ROZDZIAŁ 43

49. ROZDZIAŁ ‌44

50. ROZDZIAŁ ‌45

51. ROZDZIAŁ 46

52. ROZDZIAŁ ‌47

53. ROZDZIAŁ 48

54. ROZDZIAŁ ‌49

55. EPILOG

56. OD AUTORA

===LxciECQWZVZvX2ZRaQM1DDUDMQY3UWYCZAFlV28LaQo6AzZUMlQ=

Copyright © 2025 ‌by ‌Przemysław Piotrowski
Copyright © ‌2025 ‌by Wydawnictwo Czarna Owca

All ‌rights ‌reserved

Redaktorka ‌prowadząca: Agnieszka ‌Radzikowska
Redakcja: Wojciech Adamski
Korekta: Ewa ‌Skibińska, ‌Marta Tyczyńska-Lewicka
Projekt okładki: ‌Piotr ‌Cieśliński (Dark Crayon)
Przygotowanie okładki ‌do ‌druku: Magdalena Zawadzka
Konwersję do ‌wersji ‌elektronicznej wykonano w systemie Zecer

Wszelkie ‌prawa zastrzeżone. ‌Niniejszy plik jest objęty ‌ochroną ‌prawa autorskiego i zabezpieczony znakiem ‌wodnym ‌(watermark).
Uzyskany dostęp ‌upoważnia wyłącznie do ‌prywatnego użytku.
Rozpowszechnianie całości lub ‌fragmentu ‌niniejszej ‌publikacji ‌w jakiejkolwiek postaci bez zgody ‌właściciela ‌praw jest ‌zabronione.

Wydanie pierwsze
Warszawa 2025
ISBN ‌978-83-8382-251-8

===LxciECQWZVZvX2ZRaQM1DDUDMQY3UWYCZAFlV28LaQo6AzZUMlQ=

Porzućcie wszelką nadzieję,
wy, którzy ‌tu ‌wchodzicie.
Dante Alighieri, Boska komedia
===LxciECQWZVZvX2ZRaQM1DDUDMQY3UWYCZAFlV28LaQo6AzZUMlQ=

PROLOG

Akurat dziś, ‌gdy temperatura ‌w mieście dochodziła do trzydziestu ‌ośmiu ‌stopni ‌Celsjusza, jemu wysiadła ‌klimatyzacja. Na dodatek stał ‌w paskudnym ‌popołudniowym korku na ‌wylotówce do jego ‌wymarzonego domu w Hampton ‌Bays, bo ‌doszło do jakiegoś ‌karambolu, w którym ‌zderzyło się aż sześć ‌samochodów. ‌Przynajmniej tak ‌mówili w radiu. I choć ‌doskonale zdawał sobie sprawę, ‌że ‌mediom nie ‌można ufać, to ‌akurat tym razem mógł ‌zawierzyć ‌miłemu, choć stanowczemu ‌głosowi latynoskiej ‌dziennikarki Jenny Hodge, której ‌audycji ‌lubił słuchać, od ‌kiedy ‌pamięta.

John Pilar był przyzwyczajony ‌do ‌stania w korkach, bo nowojorska ‌metropolia nie ‌potrafiła sobie z nimi poradzić ‌od ‌dekad. Dlatego ‌trwający ‌kilka godzin powrót do ‌domu ‌nie był dla ‌niego czymś ‌wyjątkowym. Tym bardziej ‌że przez ‌ostatnie trzy lata musiał ‌na sukces ‌harować jak wół. Czasem ‌nawet ‌nie ‌opłacało mu ‌się wracać do ‌domu i zostawał ‌w jednym ze swoich ‌klubów fitness ‌na noc, co ‌jego żonę ‌doprowadzało do ‌szału. Bardzo ‌ją kochał, podobnie ‌jak trójkę ‌swoich ‌dzieci. Dwunastoletni ‌Tim był pasjonatem ‌lotnictwa, dziewięcioletnia ‌Natalia kochała prace ‌w ogródku, ‌a pięcioletnia Laura potrafiła już ‌śpiewać ‌jak ‌mała gwiazda estrady. ‌Uwielbiał z nimi przebywać i czuł, ‌że ‌jego ‌ciągła nieobecność ‌jest dla nich ‌uciążliwa. Przez ‌lata tłumaczył sobie, ‌że ‌wszystko, co robi, ‌robi dla ‌żony i dzieciaków. To dla ‌nich ‌zasuwał w pocie czoła ‌w Afganistanie, Iraku ‌czy ‌Syrii, ‌gdzie przeszedł przez piekło. ‌To ‌dla nich ‌tyrał wśród niewidzialnego ‌i czającego się za każdym ‌rogiem ‌wroga. Dla ‌nich wreszcie ‌został odznaczony srebrną gwiazdą ‌i purpurowym ‌sercem, gdy po ‌jednej ‌z akcji dostał się ‌do talibskiej ‌niewoli. Poddawany brutalnym ‌torturom, nie ‌ugiął się jednak ‌przed żądaniami ‌wroga i w końcu doczekał ‌się kolegów ‌z jednostki SEALsów, którzy ‌wyratowali go ‌z opresji. Kochał swój kraj, był patriotą. Ale rodzinę stawiał zawsze na pierwszym miejscu. Dlatego zrezygnował. Za żonę i dzieci był w stanie oddać życie i gdyby sam diabeł zechciał mu ich odebrać, on ruszyłby jego śladami do najgłębszych piekielnych czeluści.

Od czterech lat nie jeździł już na misje. Gdy urodziła się Laura, żona postawiła ultimatum.

– Jak chcesz tam wracać, to możesz tam zostać. Ja dłużej tego nie zniosę – rzuciła w nerwach.

– Ostatnia misja. Przysięgam i…

– Ostatnia miała być dwa lata temu. Potem rok temu. Ile jeszcze chcesz nas zwodzić?

– To moja praca.

– Gówno, a nie praca. Nie ma mowy. Dzieciaki cię potrzebują. Ja cię potrzebuję. Jesteś… jesteś, kurwa, moim mężem…

Wiedział, że każdy jego wyjazd jest dla żony prawdziwą gehenną, ale przez lata odsuwał te myśli od siebie jak najdalej. Rzeczywiście podchodził do tego jak do pracy, która pozwalała mu zarobić na rodzinę. A że w jednostkach specjalnych płacili całkiem przyzwoicie, nie szukał innej drogi. Do tego momentu nie zdawał sobie jednak sprawy, jak bardzo krzywdzi bliskich. Zdecydował się zostać w kraju. Przekalkulował, że za zarobione na wojaczce pieniądze, z małą pomocą banku, jest w stanie otworzyć dwie siłownie. Jedną urządził w Ridgewood, a drugą w Brighton Beach. Trafił świetnie i już po dwóch latach dołożył jedną na Greenpoincie i swoją perełkę na manhattańskim SoHo. Dzięki temu w końcu mógł się wyprowadzić z centrum i zamieszkać na przedmieściach Hampton Bays. No i spełnić niedoścignione przez lata marzenie – sprawić sobie wymarzonego forda mustanga shelby GT 500. Co prawda zawsze śnił o klasyku z 1967 roku, ale na ten model jeszcze nie było go stać. Kupił zatem egzemplarz prosto z salonu, rocznik 2016. Drapieżny, lśniący w piekielnym słońcu jak czarny diament, wyglądał magicznie. Zawsze czuł się w nim bosko. Do dziś…

Nie pamiętał takiego upału, od kiedy zamieszkał w Nowym Jorku przed dwudziestu laty. Prawie czterdzieści kresek w tej betonowej dżungli było dla przeciętnego mieszkańca męką niemal nie do zniesienia. Potrafił przetrwać podobne, a nawet wyższe temperatury podczas misji, i to w pełnym umundurowaniu, ale na pustyni powietrze było suche jak wiór. Na Manhattanie czy Brooklynie po prostu nie dawało się oddychać. Wilgotność zabijała, dosłownie i w przenośni, bo według najnowszych informacji z powodu upałów zmarło już co najmniej dwadzieścia sześć osób. W związku z tym burmistrz zdecydował nawet, aby specjalne grupy rozwoziły po ulicach darmową wodę, bo ludzie regularnie mdleli z przegrzania i odwodnienia organizmu.

On jak na złość nie zaopatrzył się w kolejną butelkę przed wjazdem na ekspresówkę i teraz bez odrobiny wody stał w swoim pięknym, wypolerowanym, czarnym mustangu, który chłonął promienie prawie jak bateria słoneczna. W środku pojazdu było już prawie siedemdziesiąt stopni. Niemal jak w piekarniku. W takiej temperaturze i przy takiej wilgotności organizm odwadniał się błyskawicznie.

Samochody znów ruszyły z miejsca. Powoli, ociężale.

John przekręcił kluczyk i delikatnie wcisnął pedał gazu. Głęboki pomruk sześciolitrowego silnika o mocy ponad sześciuset koni mechanicznych znów zabrzmiał pięknie, ale nie dane mu było się rozkręcić, bo za kilkanaście sekund wszystkie pojazdy raz jeszcze stanęły w bezruchu. Jenny Hodge ponownie zakomunikowała, że korek ma prawie siedem kilometrów i służby, mimo szczerych chęci, nie zdołają go rozładować szybciej niż za kilka godzin. Nie chcąc się dłużej denerwować, John pewnym ruchem otworzył drzwi i wysiadł z samochodu. Zrobił kilka kroków i zatrzymał się przy starym cadillacu. Za kierownicą siedział gruby Meksykanin, którego ramiona i szyja pokryte były tatuażami. Zobaczył pukającego w szybę gościa i delikatnie ją uchylił.

– Czego? – fuknął, rzucając mu kose spojrzenie.

– Siadła mi klima, a się nie zabezpieczyłem – odparł Pilar.

– Że co?

– Nie mam wody i cholernie mnie suszy. Pomożesz, człowieku?

Meksykanin raz jeszcze zerknął spode łba na Pilara i lekko kiwnąwszy głową, sięgnął za tylne siedzenie, skąd wyciągnął półtoralitrową butelkę Aquafiny.

– Pięć dolców – rzucił, nieco bardziej uchylając szybę.

John wyjął portfel i wyciągnął dziesięć, bo nie miał drobniejszych.

– Wezmę dwie – powiedział i wręczył go Meksykaninowi. Ten szybkim ruchem chwycił papier i przekazał butelkę z wodą.

– Nie mam więcej, reszty też nie. Na zdrowie, chłopie – odpowiedział i sekundę później szyba jego cadillaca się domknęła.

Pilar czym prędzej zaspokoił pragnienie i pospiesznie wrócił do samochodu. Odchrząknął, cmoknął. Czekała go rozmowa, której od kilkudziesięciu minut starał się uniknąć. Dziś już raz pokłócił się z żoną przed wyjściem do pracy. Sprzeczkę widział nawet stary Pat – zgrzybiały i cholernie wścibski sąsiad, szef sieci brooklyńskich deli, którego John po prostu nie lubił. Niestety, głos Jenny Hodge nie pozostawiał mu wyboru. Musiał w końcu zadzwonić do żony i uprzedzić ją, że spóźni się na urodziny najmłodszej córki.

Chwycił smartfon, zaklął pod nosem. Znów nawalił. Laura będzie zawiedziona, a Lisa z pewnością wykorzysta sytuację, aby się na nim wyżyć. Wątpił, aby próbowała zrozumieć, że tym razem to nie jego wina, a spóźnienie to efekt wypadku na autostradzie. Tłumaczenie się korkami w Nowym Jorku już dawno wyszło z mody. A on jak na złość ostatnio znów miał więcej pracy i w domu bywał później niż zwykle, co nie najlepiej wpływało na ich relacje. Dodatkowo dziś przed wyjściem obiecał, że na pewno dotrze o szóstej. Niechętnie spojrzał na zegarek. Nie miał szans dotrzeć do domu na czas.

Wybrał numer żony. Przetarł chusteczką czoło i szyję w oczekiwaniu na to, aż Lisa odbierze telefon. Nie czekał długo.

– Hej, skarbie – przywitała się.

– Hej, wszystko u was w porządku? – zapytał, jakby chciał maksymalnie oddalić wyznanie gorzkiej prawdy.

– Tak. Wracasz już?

– Stoję w korku. Najpewniej trochę się spóźnię.

– W jakim znowu korku? Nawet nie mów, że w tym, o którym myślę… – Ton głosu Lisy zmienił się błyskawicznie.

– Niestety. Pech chciał, że…

– Przecież wiesz, że nie spóźnisz się kwadrans czy pół godziny. – Żona nie dała mu dokończyć. – Słyszałam w radiu. No cholera, John! Z tobą tak zawsze.

– Skarbie, zrobię, co w mojej mocy, aby przyjechać jak najszybciej. Wiesz, że bardzo mi na tym zależy.

– Ech, z tobą tak zawsze. Chwilę poczekam z tortem, ale wiesz, że dzieciaki jutro idą do szkoły…

– Wiem, przepraszam. Zadzwonię, jak tylko wyjadę z tego pieprzonego korka. Kocham cię, Lisa.

– Pośpiesz się, okej?

Lisa się rozłączyła, a John poczuł ukłucie wyrzutów sumienia. Jej ostatnie słowa zabrzmiały, jakby straciła nadzieję. Jakby nie wierzyła, że jej mąż wróci do domu i razem z dziećmi zdmuchną świeczki. Oczami wyobraźni widział Laurę, która znów pyta, dlaczego nie ma taty, a Lisa cierpliwie go tłumaczy. Potrafiła być wredna, ale i kochana. Nie mógłby wymarzyć sobie lepszej kobiety.

Poczuł falę gniewu. Na siebie samego. Zacisnął palce na kierownicy tak mocno, że aż zbielały mu knykcie. Posłał w eter szpetną wiązankę i przeklął wszystkich stojących mu na drodze do domu.

Kilka chwil później był już spokojny. Uczono go, że nie ma sensu denerwować się o rzeczy, na które człowiek nie ma wpływu. W wojsku wbijali to do głowy regularnie. Dobry specjals musi umieć utrzymać nerwy na wodzy. Nawet w najbardziej stresujących i rozpaczliwych sytuacjach, z których, wydawałoby się, nie ma wyjścia. Opanowanie emocji to była podstawa, aby wyjść z opresji w jednym kawałku. A to był przecież tylko głupi korek. No dobra, korek, przez który znów zawiedzie żonę i dzieci.

John chwycił chusteczkę i przetarł spoconą twarz. Miał głęboko osadzone, ciemnobrązowe oczy, długi, nieco garbaty nos i wydatną szczękę z dołeczkiem na brodzie, który nieco łagodził surowe, żołnierskie oblicze. Jego aparycja i postura zawsze powodowały, że ludzie mieli do niego więcej szacunku, więc aby odrobinę złagodnieć, John cztery lata temu zapuścił włosy. Wcześniej, gdy jeździł na misje, codziennie golił głowę. To był jego rytuał, któremu oddawał się z namaszczeniem. Gdy na stałe wrócił do rodziny, zdecydował się na krótką, ale klasyczną męską fryzurę z włosami zaczesanymi do przodu. Traktował to jako ostateczną przemianę. Nie był już żołnierzem. Został statecznym ojcem rodziny. Dojrzałym, rozważnym i opanowanym. A przynajmniej robił, co w jego mocy, aby takim być.

Wielobarwny wąż setek pojazdów znów ruszył. Przez kolejne trzy godziny John musiał stawać jeszcze kilkadziesiąt razy. Słuchał wiadomości, potem listy przebojów, wywiadu z gwiazdorem New York Giants, znów wiadomości, muzyki. I tak w kółko, aż minął miejsce, w którym doszło do karambolu. W tej chwili wyglądało na to, że służby już sobie poradziły, bo jedynymi śladami po wypadku były czarne wstęgi gumy po hamowaniu, migające znaki ostrzegawcze, a także kilka wozów policyjnych oraz krzątających się po okolicy gliniarzy i pracowników pomocy drogowej. Straż pożarna i karetki zapewne już dawno wróciły do swoich siedzib, rozbite pojazdy zostały zabrane na parkingi, a ranni uczestnicy karambolu znajdowali się pod opieką lekarzy.

Gdy John minął ostatni radiowóz, wcisnął pedał gazu trochę mocniej. Z kierującej na lotnisko Johna Fitzgeralda Kennedy’ego sześćsetsiedemdziesiątkiósemki zjechał na autostradę numer dwadzieścia siedem prowadzącą wprost do Hampton Bays. Zegar wskazywał godzinę siódmą dziesięć, więc przy odrobinie szczęścia mógłby dotrzeć do celu przed dziewiątą. Jeśli dociśnie gazu, może skróci ten czas o dwa kwadranse. Przed oczami przemknęła mu zawiedziona twarz córki. Zredukował bieg. Silnik zawył, wskoczył na wyższe obroty, a wskazówka na prędkościomierzu niebezpiecznie odbiła w prawo.

Wykręcił numer do Lisy. Poczekał kilkanaście sygnałów, ale żona nie odbierała. Była na niego aż tak zła? Poczuł ukłucie niepokoju. A może po prostu bawiła się z dziećmi i nie słyszała dzwonka?

Docisnął pedał gazu jeszcze mocniej i zwizualizował sobie twarz uśmiechniętej Laury w momencie, gdy wręcza jej ogromnego pluszowego misia, który od rana jeździł z nim na tylnym siedzeniu. Spojrzał w lusterko wsteczne.

Tak, pomyślał i puścił do niego oko. Misiek powinien zrobić robotę.

* * *

– Pośpiesz się. – Lisa odłożyła smartfon i chwyciła się za głowę.

Przez chwilę tak trwała, w końcu przetarła wierzchem dłoni czoło i odłożyła szmatę na blat obok zlewu. Nawet nie była już na niego zła. Dziś rano czuła, że przesadziła, wypominając mu, że jest szefem czterech siłowni, a nie może wziąć wolnego nawet w dzień urodzin córki. Chciała go przeprosić, ale on znów musiał wszystko zepsuć.

Kochała go bardzo, ale nie potrafiła zmienić. Mimo że w końcu, po latach udało jej się namówić Johna do zakończenia służby, to miała wrażenie, że cząstka jego duszy wciąż jest poza jej zasięgiem. Potrafił być wspaniałym mężem i jeszcze lepszym ojcem, ale czasami swoimi przyzwyczajeniami i egoizmem doprowadzał ją do rozpaczy. Prawie wszystkie koleżanki zazdrościły jej takiego męskiego, silnego i przystojnego faceta. Wiedziały, czym się kiedyś zajmował i co poświęcił dla żony. W ich oczach był odpowiedzialnym i opiekuńczym ojcem rodziny, a zarazem drapieżnym i nieokiełznanym żołnierzem, który w łóżku musi wyprawiać cuda. Nie miały jednak pojęcia, że w codziennym życiu potrafi być partnerem złożonym, żeby nie powiedzieć: bardzo trudnym. Bo o ile w sprawach poważnych zawsze można było na niego liczyć, o tyle w drobnych rzeczach i obowiązkach, z których składa się codzienne życie, bywał mało użyteczny.

Dziś znów pokazał, że nie można na niego liczyć. Powiedział, że załatwi sprawy w mieście tak, aby najpóźniej o szóstej pojawić się w domu. O tej godzinie Lisa obiecała Laurze tort i prezenty, a najmłodsza córka od samego rana nie myślała o niczym innym.

– Kiedy wróci tata? – Laura chwyciła Lisę za zwiewną sukienkę w czerwono–pomarańczowo–żółte kwiaty, jakby czytała jej w myślach.

– Tatuś wróci później, kochanie. Na drodze był wypadek i stoi w korku. Obawiam się, że będziemy musieli zacząć bez niego.

– Ale ja chcę zaczekać na tatę!

– Tata będzie późno, córuś. Przyjedzie, jak już będziesz musiała iść do łóżka, więc…

– Ale ja chcę czekać. No, mama, nooo… – Laura była już bliska płaczu. Jej pyzate policzki i delikatny podbródek zaczęły się trząść niczym świeżo zastygła galaretka.

– Umówmy się tak. – Lisa przykucnęła i zmusiła się do uśmiechu. – Poczekamy trochę i jeśli tata nie przyjedzie, to zaczniemy bez niego. A gdy do nas dołączy, pozwolę ci iść do łóżka godzinkę, a może nawet dwie później.

Mała przez chwilę analizowała propozycję. W końcu wyciągnęła ręce do mamy, a Lisa podniosła ją i mocno przytuliła do piersi.

– To co, jesteśmy dogadane? – zapytała, aby się upewnić, czy córka nie szykuje kolejnego fortelu.

– No dooobra – wymamrotała mała pod nosem, a mama w nagrodę przyssała się do jej brzuszka i zaserwowała „pierdzioszki”. Laura długo nie mogła opanować śmiechu.

Po chwili zabawy Lisa postawiła córkę z powrotem na podłodze i delikatnym klapsem w pupę zachęciła, aby dołączyła do starszej siostry. Laura z uśmiechem na ustach popędziła przed siebie. Gdy tak przebierała drobniutkimi nóżkami, Lisie poprawił się humor. Na samą myśl o tej wspaniałej trójce zawsze robiło jej się cieplej na sercu. Tim, Natalia i Laura – trzy cuda, które kochała ponad wszystko na świecie.

Zegarek na wyświetlaczu z niewielkiego radia wskazywał godzinę 18.46, więc postanowiła, że jeszcze ogarnie kuchnię. Uwielbiała piec ciasta i torty, ale zrobienie prawdziwego arcydzieła, które już w pełnej gotowości czekało w lodówce, wymagało sporego zaangażowania. To zaś oznaczało bałagan. Wszędzie walały się brudne przyrządy, miski z resztkami surowego ciasta, ubabrana szpatułka i sztućce, rozsypana mąka czy skorupki po jajkach. Dlatego zanim zajęła się sprzątaniem, zajrzała jeszcze kontrolnie do salonu, w którym Laura i Natalia oglądały jakąś bajkę o pingwinach. Dziewczynki siedziały po turecku wpatrzone w ekran. Na twarzy matki zagościł szczery uśmiech.

Przez kolejne trzy kwadranse Lisa krzątała się po kuchni, sprzątając po przygotowaniach do urodzin Laury. Zdecydowała, że dorobi jeszcze ulubioną sałatkę Johna z jajkiem i kurczakiem. W końcu nie było się o co wściekać, zwykły pech i tyle. Z każdą minutą złość na męża jej przechodziła. To przecież nie jego wina, że na wylotówce zdarzył się wypadek. Zaczęła mieć nawet wyrzuty sumienia, że jest aż taką egoistką. Przecież w radiu powiedzieli, że dwie osoby zmarły, a siedem wylądowało w szpitalu. Czy naprawdę musiała go znów zrugać?

– Jędza z ciebie – mruknęła pod nosem, a chwilę później miała już w rękach swój smartfon. Pomyślała, że zadzwoni do męża i powie mu, że go kocha. Chociaż tyle. Męczyło ją to, że potraktowała go tak oschle. Gdy jednak włączyła swojego iPhone’a, a kolorowy ekran rozbłysnął, poczuła, że coś jest nie tak. Nie potrafiła tego nazwać, ale intuicja kazała jej skierować się czym prędzej do salonu.

Schowała urządzenie do kieszeni dżinsów i instynktownie wyjęła z drewnianego stojaka kuchenny nóż. Znów poczuła to nieprzyjemne mrowienie. Jakby miała szósty zmysł, który podpowiadał jej, że coś w jej otoczeniu się zmieniło. Gorzej, jakby nagle bezpieczeństwo jej i jej dzieci zostało zagrożone.

– Laura, Natalia? Oglądacie bajkę?! – zawołała nieśmiało, przekraczając próg kuchni. Zrobiła jeszcze kilka kroków korytarzem. – Gdzie jesteście, dziewczynki? Tim? – Tym razem krzyknęła w kierunku schodów prowadzących na piętro. Nikt nie odpowiadał.

Gdy weszła do salonu, jej niepokój wzrósł jeszcze bardziej. Dziewczynek nie było, a na ekranie telewizora wciąż dokazywały bajkowe pingwiny. Odniosła wrażenie, że głos był podkręcony. Wcześniej tego nie zauważyła, bo radio w kuchni grało dość głośno, a ona była zajęta sprzątaniem i szykowaniem sałatki dla Johna.

Wzięła pilota i przyciszyła dźwięk.

– Laura, Natalia, Timothy! Gdzie jesteście?! – zawołała. – Nie żartuję. Proszę natychmiast zejść na dół.

Odpowiedziała jej cisza. Lisa gwałtownie ruszyła do pokoju obok, następnie do gabinetu Johna. Dziewczynek i Tima nie było w żadnym z nich. Wybiegła na podwórko, ale na przystrzyżonym trawniku zobaczyła jedynie tryskający wodą spryskiwacz. Podmuch gorącego i wilgotnego powietrza sprawił, że poczuła drapanie w przełyku. Niepokój zamienił się w strach. Strach ewoluował w przerażenie.

Trawiona narastającym lękiem, pospiesznie wróciła do salonu i nieustannie wykrzykując imiona dzieci, wbiegła na schody. W kilku susach pokonała je i zajrzała do pokoju Tima. Laptop był włączony, ale nikt przed nim nie siedział. Strach zamienił się w panikę, gdy zobaczyła, że odrzutowiec Lockheed F22 Raptor, zawsze wiszący z sufitu, teraz pikował w dół, trzymając się tylko na jednym sznurku.

Wybiegła z pokoju przerażona. Wołała, krzyczała, groziła. Szarpnęła drzwi pokoju Natalii. Był pusty. Sprawdziła łazienkę i pokój najmłodszej Laury. Nie było tam śladu dzieci.

Do jej serca wkradła się panika. Miała jeszcze tylko jedną szansę. Ruszyła w kierunku swojej sypialni i gdy tylko zbliżyła się do uchylonych drzwi, poczuła, jak serce podchodzi jej do gardła. Przez ułamek sekundy ujrzała trójkę drobnych postaci. Leżały na podłodze twarzami do ziemi. Ich ręce były wykręcone i skrępowane na plecach szarą taśmą.

Zadziałał matczyny instynkt i Lisa ruszyła dzieciom na ratunek. Wpadła do pokoju jak huragan, ale zanim zdążyła się zorientować w sytuacji, jakaś siła cisnęła nią o komodę. Z jej ręki wypadł nóż. Złapała się za zgruchotaną szczękę, wtedy poczuła szarpnięcie i ktoś rzucił nią o ścienne lustro. Grzmotnęła o nie całym swoim ciężarem, a kawałki rozbitego szkła wbiły się w twarz.

Obraz stracił ostrość. Zakrwawiona grzywka dodatkowo zasłaniała jej pole widzenia. Przez sekundę miała wrażenie, że dostrzegła kontury leżących postaci, ale wtedy znów poczuła szarpnięcie. Ktoś chwycił ją za włosy i uniósł niczym szmacianą lalkę. Przemknęło jej przez myśl, że intruz zerwie jej skalp.

– Laleczka z ciebie – syknął mężczyzna, a następnie chwycił ją za żuchwę. Zacisnął na niej palce z siłą imadła. – Popatrz na mnie, dziwko! – warknął.

Otwarła powieki. Mężczyzna miał na głowie kominiarkę, a z ręcznie wyciętych otworów wyłaniały się spękane wargi i dwoje niemal czarnych oczu. Płonęły dziką, niepohamowaną żądzą. Z ust wydobywał się odrażający odór, mieszanina meksykańskiego żarcia i alkoholu. Lisa zwymiotowała.

– Ty szmato jebana! – wysyczał napastnik i rzucił Lisę na łóżko. Spróbowała się podnieść, ale uderzył ją w skroń, przy okazji rozbijając łuk brwiowy. Gdy na chwilę straciła świadomość, kilkoma zwinnymi ruchami unieruchomił jej ręce i zakleił usta taśmą. – Patrz teraz, kurwo. Patrz!

Napastnik podniósł z podłogi nóż i zbliżył się do leżącego na podłodze Tima. Bez słowa podniósł głowę chłopaka i głębokim cięciem otworzył tchawicę. Lisa zawyła z rozpaczy, ale z jej ust wydobył się jedynie gardłowy jęk. Napastnik na tym nie poprzestał. Potrząsnął głową chłopca kilkukrotnie, nie spuszczając wzroku z szarpiącej się na łóżku Lisy.

– Nie, nie, nieeeeee!!! – krzyczała, ale wtedy mężczyzna w kominiarce zbliżył się do Natalii. Przycisnął kolanem jej plecy do podłogi i szarpnął za rozpuszczone włosy, eksponując gardło. Z zaklejonych ust dziewczynki nie wydobył się żaden dźwięk. Ostrze rozcięło delikatną skórę z łatwością. Lisa ujrzała w oczach córki tylko szok i pytanie „dlaczego, mamo?”.

W akcie desperacji Lisa sturlała się z łóżka i resztkami sił podczołgała się do ostatniego żyjącego dziecka. Próbowała błagać o litość, ale taśma na ustach uniemożliwiała jej artykułowanie kolejnych słów. W końcu napastnik uniósł głowę maleńkiej Laury, która dziś miała zdmuchnąć pięć świeczek…

– Patrz, kurwo!

Chwilę później się dokonało, a głowa dziewczynki bezwładnie osunęła się w kałużę krwi. Lisa miotała się w spazmach, ale nie mogła nic zrobić. Tylko wyć i ronić łzy, nic poza tym. Intruz ukląkł nad nią, chwycił za szczękę i ścisnął tak, że usłyszała trzask wcześniej pękniętej żuchwy, następnie rozerwał związaną pod biustem koszulę, rozciął stanik i dobrał się do jej piersi. Ugniatał je, gryzł. W końcu znów spojrzał jej w oczy.

– Teraz się zabawimy, dziwko – rzucił, muskając ostrzem noża policzek pod okiem. – Bądź grzeczna, to będzie mniej bolało.

I wtedy usłyszała trzask drzwi wejściowych. Źrenice napastnika gwałtownie się rozszerzyły, a jego szeroka dłoń wylądowała na jej ustach i nosie. Chwilę później Lisa poczuła, że coś lodowatego wbija się w jej klatkę piersiową. Przez głowę przemknęła jej myśl, że to dobrze. Przynajmniej dzieci nie będą na nią długo czekać.

* * *

Czuła, że odpływa w ciemną otchłań. Miała wrażenie, że widzi przed sobą świetlisty punkt, a za nim – i była tego pewna – kontury dzieci. Tima, Natalii i Laury. Słyszała ich głosy. Wołały ją. Echo odbijało się od niewidocznych ścian spowitej mrokiem nicości.

– Tu jesteśmy, chodź do nas, nie zostawiaj nas. – Głosy niosły się jakby z oddali, przeszywały jej ciało, rezonując w każdej komórce. – Nie zostawiaj mnie, nie odchodź, błagam! – Ton się zmienił. Już nie brzmiał jak dziecięce wołanie. – Nie rób mi tego, Lisa! Błagam, oddychaj, walcz!

Lisa ocknęła się. Poczuła w klatce piersiowej rozrywający ból. Otworzyła powieki. Obraz był nieostry, ale zrozumiała, że znów jest w sypialni. Nad nią siedział John. Jej mąż. W ręce trzymał nóż, który po chwili odrzucił na dywan. Poczuła na piersi ciepło jego dłoni. Wtedy znów zwymiotowała. Tym razem własną krwią. Jego słowa zaczęły cichnąć, obraz ciemnieć.

Chwilę później Lisa powróciła w mroczną otchłań.
===LxciECQWZVZvX2ZRaQM1DDUDMQY3UWYCZAFlV28LaQo6AzZUMlQ=

ROZDZIAŁ 1

John Pilar usłyszał tępy dźwięk przeskakującego zamka w swojej celi. Kilka sekund później grube stalowe drzwi otworzyły się i jego oczom ukazał się naczelnik więzienia Huntsville w stanie Teksas, Richard Bowel. Stanowczym tonem wywołał go z imienia i nazwiska i poinformował, że nadszedł czas. John podniósł się z betonowej pryczy i wziął głęboki oddech. Ręce i nogi były skute masywnymi kajdanami połączonymi przez spajający je łańcuch. Ciążył mu jak zawsze, mimo to powolnym krokiem ruszył w kierunku wyjścia.

Nie byli sami. Prócz Bowela w korytarzu znajdowało się jeszcze pięciu strażników oraz kapelan. John znał wszystkich doskonale, przez cztery lata widywał się z nimi regularnie. Z kapelanem Jacobem Saundersem najwięcej czasu spędził w ciągu ostatnich kilku dni. Zanim łańcuchy znów złowrogo zabrzęczały i Pilar ruszył za naczelnikiem, zdążył jeszcze rzucić krótkie spojrzenie w kierunku księdza. Ojciec Saunders jedynie delikatnie skinął głową.

Dziewięć metrów, które musiał pokonać, aby dotrzeć do celu przeznaczenia, były najdłuższymi w jego życiu. Kremowa, błyszcząca posadzka prowadziła go do komory, w której już za niecałe trzydzieści minut miał dokonać swojego marnego żywota. Jego oczy łapały pojedyncze szczegóły: oznaczenia na rękawach strażników, brzęczące kajdanki przy ich paskach, załamania na niemal perfekcyjnie wyprasowanych mundurach. Odniósł wrażenie, że każda sekunda niesie takie bogactwo detali, że można jej doświadczać i kosztować na tysiące sposobów.

Jego czas już się jednak kończył. Serce zabiło mu mocniej, a ciało przeszedł nieprzyjemny dreszcz, gdy raz jeszcze usłyszał szczęk zamka. Drzwi miały kolor morza o poranku. Wyglądały niewinnie i gdyby nie fakt, że doskonale wiedział, co się za nimi znajduje, nigdy by nie pomyślał, że będą ostatnimi, jakie zobaczy.

Zresztą dziś wszystko było ostatnie. Ostatni telefon, ostatni posiłek, ostatnie spojrzenie w słońce. Starał się celebrować każdą czynność. Nie bał się śmierci, ale wiedział, że opuszcza doczesny świat, nie dokonawszy zemsty. Potwór, który z zimną krwią zaszlachtował jego żonę i trójkę dzieci, wciąż najpewniej chodził po tym świecie. Kto wie, może dziś zaśmiewał się do rozpuku, mając świadomość, że ten mąż i ojciec skazany za jego czyny zaraz dostanie zastrzyk w komorze śmierci. To bolało Johna najbardziej i choć pogodził się z myślą, że na tym świecie nie zdoła dopaść oprawcy rodziny, przysiągł sobie, że w kolejnym życiu dorwie go, choćby miał zejść do najgłębszych czeluści piekła. Bo jeśli istnieje życie po życiu, to ten potwór prędzej czy później trafi właśnie tam. A wtedy John go znajdzie.

Błękitne drzwi były już otwarte na oścież. John powoli wszedł do środka. Od razu rzuciła mu się w oczy idealnie biała pościel przykrywająca stojące na grubej nodze łoże śmierci. Po bokach złowieszczo wisiały grube, ciemnożółte pasy, którymi już wkrótce strażnicy przypną i unieruchomią jego ciało, aby chwilę później kat wstrzyknął śmiertelną mieszankę.

John na wyraźne polecenie naczelnika zatrzymał się, a jeden ze strażników, czarnoskóry Jeff Baduro, rozpiął mu kajdany. Najpierw uwolnił stopy, następnie dłonie. Zanim odszedł, posłał skazańcowi wymowne spojrzenie. Pilar wiedział, co się za nim kryło. Baduro nie wierzył w jego winę, zresztą jak wielu innych strażników. To była głośna sprawa, która podzieliła kraj, i John miał tyle samo przeciwników, co zwolenników. Nie przywiązywał do tego żadnej wagi, ale skinął strażnikowi w odpowiedzi na znak, że zrozumiał jego intencje i chce podziękować za dobre traktowanie przez ostatnie lata.

Rozejrzał się po ponurym pomieszczeniu. Na wprost była pomalowana na niebiesko ściana. Po jego lewej ręce znajdowało się lustro weneckie, za którym z pewnością czekał w gotowości kat. John nie miał pojęcia, kim mógł być. Biały, czarny, Latynos, a może Azjata; szczupły, gruby, z wąsem czy brodą? Wątpił, żeby była nim kobieta, ale i takiego scenariusza nie mógł wykluczyć. Wiedział jedynie, że osoba za szybą w odpowiednim czasie zaaplikuje kolejne trujące środki. Wcześniej technik medyczny włoży mu w przedramię wenflon, który podłączony do pompy infuzyjnej zacznie podawać sól fizjologiczną. Do momentu, gdy skończy się jego czas. Wtedy do akcji wkroczy kat, który wstrzyknie w rurki śmiertelną mieszankę. Najpierw do jego krwiobiegu dostanie się tiopental, który ma na celu uśpić skazańca i wywołać zapaść układu oddechowego i krwionośnego. Po minucie zostanie wpompowany pavulon, który zwiotczy mięśnie, spowoduje paraliż i zatrzymanie akcji oddechowej. W końcu kat wstrzyknie chlorek potasu, który ma za zadanie zastopować pracę serca. Śmierć, która przychodzi po kilku minutach, zostanie potwierdzona na podstawie wskazań kardiomonitora. Wtedy John połączy się z rodziną.

Ta myśl poprawiła mu humor. Od jakiegoś czasu cieszył się na myśl o ponownym spotkaniu z Lisą, Timem, Natalią i Laurą. Był przekonany, że na niego czekają. I choć przez te wszystkie lata obwiniał się o ich śmierć, to w tej chwili wierzył, że przyjmą go z otwartymi rękami. Modlił się o to żarliwie każdego dnia.

Na wyraźne polecenie Bowela położył się na śnieżnobiałym prześcieradle. Rozłożył ręce niczym Jezus Chrystus, a strażnicy sprawnie przytwierdzili je pasami do dwóch poprzecznych podpór. Następnie to samo zrobili z nogami i tułowiem, a gdy odeszli, John przekręcił głowę i przeniósł wzrok na szare zasłony, które zwisały od sufitu po samą posadzkę. Wiedział, że za nimi jest szyba, a za nią znajdą się wszyscy ci, którzy według procedur muszą być świadkami egzekucji. Z tego grona interesowała go tylko jedna osoba, bo ustawodawstwo stanu Teksas pozwalało, aby prócz losowo wybranych obserwatorów skazaniec mógł wybrać swojego kandydata.

Lukas, jego brat, był od niego młodszy o cztery lata i też zdecydował się na życie w mundurze. Nie poszedł jednak do wojska, lecz został oficerem nowojorskiej policji. Z racji swojej pracy rzadko się widywali. Łączyła ich za to mocna i głęboka więź, więc gdy okazało się, że prokurator stanowy oskarżył Johna o poczwórne morderstwo ze szczególnym okrucieństwem, młodszy brat nigdy nie przyjął tego do wiadomości. W pracy zaczął mieć problemy, bo mimo że był młodym, cenionym detektywem z kilkoma naprawdę błyskotliwie rozwiązanymi sprawami na koncie, zupełnie zatracił się w materii dotyczącej morderstwa rodziny brata. Nigdy nie uwierzył w winę Johna i robił wszystko, aby złapać prawdziwego mordercę. Szef zabronił mu wtrącać się w zamkniętą sprawę, w której wydano już prawomocny wyrok śmierci. Lukas nie mógł jednak pogodzić się z tym faktem i przez kolejne miesiące bruździł sobie w pracy, aż po dwóch latach szef dyscyplinarnie go zwolnił. Młody, o co John miał do niego wielkie pretensje, zupełnie się pogubił. Zaczął pić, szwendać się po melinach. Staczał się coraz niżej, bo nie miał własnej rodziny i brakowało osoby, która mogłaby zawrócić go na właściwą ścieżkę. Dwa lata temu w końcu się opamiętał, gdy podczas jednej z pijackich burd w północnym Bronxie został postrzelony w kolano. Lekarze uratowali nogę, ale nie udało im się doprowadzić jej do pełnej sprawności. Dlatego Lukas kulał i choć nie przeszkadzało mu to w codziennym funkcjonowaniu, to ewentualny powrót do zawodu pozostawał już tylko w sferze marzeń. Na szczęście udało mu się znów odnaleźć sens w życiu. Przestał pić, poszedł na terapię. Znalazł nową pracę, bo wyrobił sobie licencję prywatnego detektywa. Z przeszłością w policji miał w tym zawodzie ułatwioną ścieżkę, więc szybko zdobył pierwszych klientów i jakoś udawało mu się wiązać koniec z końcem. Ale gdy tylko miał wolną chwilę, węszył i tropił, wypatrywał jakiegokolwiek śladu mordercy rodziny starszego brata. John wiedział, że młody jest uparty i nawet po jego śmierci nie zakończy poszukiwań.

Dziś nawet z nim o tym dyskutował. Mógł wykonać ostatni telefon. Oczywiście zadzwonił do Lukasa. Rozmawiali całe regulaminowe piętnaście minut. John starał się go odwieść od drążenia tematu i choć pragnął śmierci człowieka w kominiarce, to chciał, aby młodszy brat w końcu ułożył sobie życie. Tłumaczył mu, że pogodził się ze śmiercią, a nawet cieszy się z faktu, że już dziś znów połączy się z rodziną. Młody był jednak nieprzejednany. Obiecał, że prędzej spocznie w grobie, niż odpuści człowiekowi, który wyrządził tyle zła ukochanemu bratu, jego żonie i trójce wspaniałych dzieci. Będzie go ścigał w świecie doczesnym, aż go dorwie i odeśle do piekła. Tam zaś odnajdzie go John, który dokona swojej własnej zemsty.

Kiedy John tylko o tym pomyślał, poczuł na dłoni ciepły dotyk. To był ojciec Saunders. Wspólnie mieli zmówić ostatnią modlitwę i prosić Boga, aby przyjął go do swojego królestwa. Tylko czy aby na pewno chciał tam trafić? Czy niebo w ogóle istniało?

Niebo, piekło, czyściec? Czy to były tylko puste frazesy, czy po drugiej stronie rzeczywiście istniał inny świat? Myślał o tym, gdy kapelan dawał mu ostatnie namaszczenie i modlił się do Boga, aby wybaczył Johnowi wszystkie grzechy. Nie trwało to długo i Pilar ocknął się, gdy ojciec Saunders zamknął Biblię i raz jeszcze wymownie spojrzał mu w oczy. Też nie wierzył w jego winę, ale prawo było innego zdania. John musiał dziś umrzeć.

Gdy Saunders dał znak naczelnikowi, że skończył swoją część, Bowel skinął na człowieka za progiem. Do pomieszczenia wkroczył młody mężczyzna w zielonym fartuchu i niebieskich, lateksowych rękawiczkach. Miał nie więcej niż trzydzieści lat, krótkie, brązowe włosy z grzywką. Nie spojrzał Pilarowi w oczy, tylko bez słowa wziął się do pracy. Najpierw przez otwór pod lustrem weneckim wyciągnął podaną mu przez kata rurkę, następnie podłączył ją do kroplówki, którą zawiesił na stalowym stojaku. W końcu z jednorazowego opakowania wyciągnął igłę i po namierzeniu głównej żyły na wewnętrznej stronie lewego przedramienia wkłuł się i podłączył wenflon, który następnie zespolił z kroplówką.

Kiedy młody technik zakończył pracę i opuścił pomieszczenie, John zrozumiał, że zostało mu piętnaście minut do momentu, gdy kat zacznie aplikować kolejne trujące substancje. W teorii wciąż miał szansę na przeżycie, gdyby zadzwonił gubernator lub prokurator generalny. Pierwszy mógł go automatycznie ułaskawić, drugi – przerwać egzekucję i ją odroczyć, gdyby pojawiły się na przykład nowe dowody świadczące o jego niewinności. John nie wierzył jednak w taki rozwój wypadków. Przestał się łudzić już dawno temu.

W pomieszczeniu został już jedynie ojciec Saunders i naczelnik Bowel. John znał procedurę i wiedział, że już za chwilę szara kotara zostanie przesunięta, a za szybą ujrzy świadków egzekucji, wśród nich Lukasa. Chwilę później kotara rzeczywiście się rozsunęła. John poszukał wzrokiem brata. Stał najbliżej szyby. Miał rozczochrane włosy i zmęczoną, wychudzoną twarz. Wciąż o siebie nie dbał. Znowu pił? Gdy rozmawiali przez telefon, Lukas sprawiał wrażenie, że jest w całkiem niezłej formie. John wyczułby, gdyby brat był pod wpływem alkoholu albo innych środków. Głos najwyraźniej nie oddawał pełni…

– Johnie Pilar… – Głos naczelnika przerwał jego rozmyślania. – Na mocy prawa stanu Teksas daję ci możliwość wygłoszenia ostatniego oświadczenia.

John zamknął powieki, a z jego ust nie wydobył się żaden dźwięk. Czy właśnie teraz poczuł ukłucie lęku? Strachu przed nieodgadnionym, a zarazem nieuchronnym?

– Synu, słyszysz, co rzekłem? To twoja ostatnia szansa, aby coś powiedzieć. – Formalny ton zmienił się w niemal ojcowski.

– Chciałbym prosić… – John przerwał, poczuł, że jego ciało zaczęło drżeć jak galareta, w ustach czuł suchość, jakiej nie doświadczył nigdy w życiu. Przeniósł wzrok na kapelana Saundersa. – Jeśli po drugiej stronie czeka mnie niebo, módl się, ojcze, aby żona i dzieci mi wybaczyli i przyjęli mnie do siebie. – Zawiesił na chwilę głos. – Jeśli jednak trafię do piekła, bo w życiu grzeszyłem dużo, módl się, abym wytrzymał cierpienie do czasu, aż zawita tam morderca mojej rodziny.

Saunders spuścił głowę, a John znów poszukał wzrokiem brata. Jego twarz była zniszczona, poprzecinana bruzdami i zmarszczkami. Wyglądał na przynajmniej dziesięć lat więcej. John mrugnął w końcu powiekami, pragnąc się pożegnać. Wtedy Lukas zbliżył się do szyby. Położył na niej dłoń, jakby chciał w telepatyczny sposób nawiązać ostatni kontakt.

– Przyślę go – szepnął.

John nie mógł go słyszeć, ale bezbłędnie odczytał sens z ruchu warg. Chwilę później, na wyraźny znak Bowela, znajdujący się za lustrem weneckim kat wstrzyknął do rurki pięć gramów tiopentalu. Barbituran dostał się do krwiobiegu skazańca i Johna zaczęła ogarniać błoga senność. Przez ostatnie dwadzieścia sekund myślał już tylko o żonie i dzieciach. Zrozumiał, że już nic innego nie ma znaczenia. Zapragnął trafić do nieba.
===LxciECQWZVZvX2ZRaQM1DDUDMQY3UWYCZAFlV28LaQo6AzZUMlQ=

ROZDZIAŁ 2

Od trzech dni Lukas nie był trzeźwy choćby przez minutę. Pił whisky od rana do wieczora – pierwszy łyk wziął krótko po tym, jak opuścił mury więzienia w Huntsville. Przemożna chęć pojawiła się w momencie, gdy John po raz ostatni odwrócił wzrok i spojrzał w sufit. Chwilę później zamknął oczy, a po kilku minutach jego serce się zatrzymało. Krzywa wskazująca wykres tętna w pewnym momencie stanęła i zmieniła się w linię prostą. Odczyt nie pozostawiał złudzeń. Serce Johna Pilara skończyło swoją pracę, a on nie żył.

Kiedy tylko Lukas przekroczył bramę więzienia, szybkim marszem skierował się do wypożyczonego chevroleta cruze’a i z piskiem opon ruszył w stronę pobliskiego miasteczka. Nawet nie próbował walczyć z uczuciami. Nie śmiał przeciwstawiać się alkoholowej żądzy, płonącej w nim żarem, którego nie zdołałby ugasić tuzin zastępów strażackich. Zatrzymał się przy pierwszym monopolowym i kupił litrowego jacka daniel’sa. Z powrotem wsiadł do samochodu i duszkiem wychylił ćwierć butelki. Od tamtej pory, przez kolejne trzy dni nie rozstawał się z jackiem ani na chwilę.

Tak naprawdę nie pamiętał, co działo się w ciągu tych siedemdziesięciu dwóch godzin. Miewał przebłyski z podróży samolotem, z taksówki, ze sklepu monopolowego i z brooklyńskiej budy o nazwie Bully gdzieś w Brighton, w której spędził pierwszą noc po powrocie z Teksasu. Nawet nie wiedział, gdzie wchodzi. Zaraz po opuszczeniu lotniska JFK złapał taryfę, ale nie pojechał do domu. Poprosił taksówkarza, aby zawiózł go gdzieś, gdzie poczuje powiew morskiej bryzy i nie braknie whisky. Pamiętał tylko, że buda była dość obskurna, miał za to widok na wodę i to mu wystarczało. Upił się wtedy do nieprzytomności. Obudził go dopiero gwar miasta o poranku.

Zbliżała się piąta rano, a on wciąż leżał na wysłużonej kanapie, nie mogąc odnaleźć snu. Pierwszej nocy padł jak kłoda, bo wypił ilość, która pewnie powaliłaby nosorożca. Od tamtej pory nie mógł jednak przespać dłużej niż dwie godziny. Nieustannie nękały go pijackie koszmary. Widział swojego brata, który leży bezwładnie w pokoju o niebieskich ścianach, przypiętego do łoża pasami, jakby był jakimś chorym, zdegenerowanym psycholem, którego trzeba wyeliminować ze społeczeństwa, z podpiętą do ręki rurką, którą popłynęła śmierć.

Dręczyły go i inne koszmary. John palił się jak żywa pochodnia, innym razem topił się w smole. Raz wstał z łóżka i zbliżył się do szyby, za którą stał Lukas. Wyglądał jak nieboszczyk obudzony do życia. Oczy miał przekrwione, a żyły na skroniach pulsowały jak żywe. Chwilę później jego głowa eksplodowała. I tak w kółko. Gdy Lukas zamykał powieki, brat znów się materializował. I umierał na tysiące sposobów.

Na dworze już świtało. Wycie policyjnych syren i karetek ustąpiło klaksonom aut osobowych, dźwiękowi wysłużonych wagonów i śpiewowi ptaków. Nowy Jork powoli budził się do życia.

Lukas podniósł się z kanapy, zapalił papierosa i poczłapał w stronę okna. Mrużąc oczy, wsadził palce pomiędzy żeberka żaluzji i lekko je rozsunął. Dzień jak co dzień. Śmieciarki, dostawcy, bezdomni, matki prowadzące dzieci do szkół i przedszkoli. Nikogo nie obchodził fakt, że zaledwie kilka dni temu za przyzwoleniem prawa zamordowano niewinnego człowieka. Lukas zaczesał tłuste strąki, a następnie mocno się przeciągnął.

Nie spał prawie w ogóle, ale dziś czekało go sporo pracy. Jeszcze przed wyjazdem na egzekucję umówił się z firmą pogrzebową, że pojawi się z wizytą w sprawie organizacji pochówku brata. Ciało ze względów formalnych miało dotrzeć po siedemdziesięciu dwóch godzinach i Lukas musiał być przygotowany. Wstępnie dogadał się z księdzem, że pogrzeb odbędzie się za dwa dni. Postawił jednak warunek. Nikt nie miał prawa dowiedzieć się, gdzie i kiedy odbędzie się skromna ceremonia. Wolał nie ryzykować, że pogrzeb zamieni się w cyrk, na którym do gardeł skoczą sobie zagorzali przeciwnicy i zwolennicy kary śmierci. Dlatego zapłacił podwójnie. Ksiądz przyjął pieniądze bez gadania.

Dziś musiał sprawdzić, czy ciało brata dotarło. Chciał też uzupełnić wytyczne, które John przekazał mu podczas ostatniej rozmowy.

– Chcę, aby pochowano mnie w mundurze, ale z polską flagą na piersi – powiedział. – Obiecasz, że tego dopilnujesz?

Lukas oczywiście się zgodził. Obaj nigdy nie wyrzekli się swoich korzeni, a te sięgały Zielonej Góry, średniej wielkości polskiego miasta przy granicy z Niemcami, dziś całkiem ładnego, choć dawniej szaroburego jak cały kraj w czasie przemiany ustrojowej; to wtedy bracia zdecydowali się wyemigrować do babci, która kilka lat wcześniej wygrała na loterii zieloną kartę uprawniającą do zamieszkania na amerykańskiej ziemi. Czasem zastanawiał się, kiedy to minęło? Dwadzieścia dwa lata. Szmat czasu.

Czuł się jak gówno i jak gówno wyglądał. Wciąż był pijany, cuchnął i chciało mu się wymiotować. Nie jadł prawie dobę, więc skierował się do lodówki, w której odnalazł ketchup, resztkę masła, kawałek zeschłego sera oraz cztery jajka. Wyboru nie miał, więc postawił patelnię na ogień, wrzucił na nią to masło, a potem jajka. Skromnie, ale więcej nie potrzebował. Po wszystkim wziął prysznic, następnie ubrał się i połknął dwie tabletki aspiryny. Poszukał wzrokiem smartfona. Odnalazł odpowiedni numer, beknął i wcisnął zieloną słuchawkę.

– Dzień dobry. Witamy w zakładzie pogrzebowym „Karawan”. Czym możemy służyć? – Kobiecy głos niewiele różnił się od automatycznej sekretarki.

– Lukas Pilar. Byłem umówiony w sprawie pogrzebu mojego brata. Johna Pilara.

– Przełączam.

– Dzień dobry. Michael Rowlins. Czym mogę służyć?

– Lukas Pilar, ja w sprawie…

– Pana Johna Pilara, tak, tak, byliśmy umówieni na dziś. Czy mógłby pan pojawić się około południa? Mamy teraz spory ruch i…

– Wolałbym jak najszybciej. Mam wiele spraw na głowie w związku z pogrzebem brata.

– Oczywiście, proszę wybaczyć.

– Widzimy się o dziewiątej.

Lukas się rozłączył. Spojrzał na zegarek, było kilka minut po ósmej. Przez moment pomyślał, aby wziąć samochód, ale stwierdził, że wyjazd w godzinach porannego szczytu może nie być najlepszym pomysłem. Z brooklyńskiego Williamsburga, gdzie mieszkał, musiał dostać się do Ridgewood, więc zdecydowanie najlepszym wyborem było skorzystanie z transportu publicznego. Poza tym we krwi na pewno miał jeszcze promile. Gdyby zatrzymała go policja, to zamiast zająć się pogrzebem brata, musiałby kombinować, jak wydostać się z aresztu. Nie znał tych gówniarzy z drogówki i pewnie niełatwo byłoby się wykręcić. Pomyślał, że spacer dobrze mu zrobi.

Wychodząc z klatki swojego wieżowca, przywitał się ze strażnikiem i wyszedł na zastawiony parking. Wrześniowe słońce dopiero się budziło. Poranek był chłodny, bo termometr wskazywał jedynie osiem stopni powyżej zera. Lukas zapalił, zasłaniając się przed wiatrem. Wsiadł do metra na stacji Metropolitan Avenue. Podróż nie trwała długo i już po kilku minutach wysiadł przy Myrtle–Wyckoff, skąd do celu miał jeszcze około kilometra. Myrtle Avenue o tej porze tętniła życiem. Hałas wywoływany przez samochody i pospiesznie przemieszczających się przechodniów mieszał się z zapachami okolicznych knajpek i popularnych deli, gdzie większość brooklyńczyków konsumowała śniadanie w drodze do pracy. W jednym z nich zamówił mocną kawę. Najchętniej wypiłby jeszcze zimne piwo, ale wiedział, że jeśli to zrobi, to chwilę później wypije kilka kolejnych, potem wstąpi do monopolowego i kupi whisky. Dzień byłby stracony.

Do celu podróży dotarł, gdy kończył trzeciego papierosa. Stara kamienica z lat trzydziestych wyglądała jak większość podobnych na Brooklynie; nie wzbudzała zaufania. Przekrzywiony szyld z napisem „Karawan” tylko to wrażenie potęgował. Lukas pstryknął niedopałek na ulicę i otworzył przeszklone drzwi. Tuż nad uchem rozległ się sygnał obwieszczający, że klient właśnie przekroczył próg.

Za biurkiem w niewielkim holu siedziała młoda blondynka w okularach. Pewnie to ona odebrała dziś rano telefon. Wstała i się przywitała. Była ubrana w skromną granatową garsonkę.

– Pan Pilar, jak mniemam – rzuciła z wystudiowanym uśmiechem.

– Tak, byłem umówiony.

– Proszę za mną.

Lukas ruszył za sekretarką. Poruszała się jak modelka na wybiegu i rozpylała za sobą kwiatowy zapach perfum. Pilar powąchał kołnierz płaszcza i zmarszczył nos. Póki był sam ze sobą, nie przejmował się tym, jak się prezentował, ale teraz poczuł się lekko zażenowany. Prawda była taka, że wyglądał i cuchnął jak dziad.

Zatrzymał się dobre dwa metry za jej plecami. Blondynka zapukała do drzwi szefa, a następnie je uchyliła. Zaanonsowała klienta i Lukas przekroczył próg.

– Witam pana, panie Pilar. Mam nadzieję, że nie trafił pan na korki. – Właściciel nie bez trudu podniósł się z krzesła i wyciągnął rękę na przywitanie. Miał na sobie wymiętą marynarkę, poluzowany przy kołnierzyku ciemny krawat i wysłużone dżinsy. Koszula ledwo opinała monstrualny brzuch.

– Przyjechałem metrem – rzucił Lukas. – Mam dziś sporo rzeczy na głowie i chciałbym załatwić formalności jak najszybciej.

– Klient nasz pan, jak to się mówi. – Rowlins wskazał mu krzesło i sam z powrotem rozsiadł się w swoim. Skrzypnęło pod jego ciężarem. Wyciągnął z szuflady kilka dokumentów, przetarł palcami wąsy i kontynuował: – Pański brat zostanie pochowany na cmentarzu w Williamsburgu, tak jak pan sobie tego życzył. W związku ze specjalnymi instrukcjami wybraliśmy godzinę dwunastą. Większość mieszkańców wtedy pracuje i nie powinno być zbyt wielu gapiów. Pogrzeb odbędzie się za trzy dni.

– Rozmawiał pan z ojcem Walczakiem?

– Zgodził się poprowadzić ceremonię. Prosił również, aby pan się z nim skontaktował osobiście.

– Zrobię to. Czyli… – Lukas się zawahał – …mam rozumieć, że wszystko przygotowane…

– Naturalnie. Do każdego klienta podchodzimy indywidualnie. Oczywiście urnę z prochami przechowamy do momentu…

– Chwilka… – Lukas ściągnął brwi. – Powiedział pan „urnę z prochami”?

– Nie rozumiem.

– Powiedział pan „urnę z prochami”.

– Zgadza się. To są moje słowa. Czy coś się nie zgadza?

– O jakich prochach mowa? O jakiej urnie? – Twarz Lukasa wykrzywił nerwowy grymas.

– W dokumentach jest wyraźnie napisane, że…

– Ja chcę zobaczyć ciało mojego brata! I to natychmiast!

Rowlins zamilkł. Odchrząknął. Poprosił o chwilę, wstał z krzesła i podszedł do szafki z segregatorami. Przeglądał kolejne dokumenty, aż w końcu wyciągnął ten, którego szukał.

– To potwierdzenie z osobistym podpisem pana Johna Pilara – oznajmił, przedkładając wydruk. – Tu jest wyraźnie napisane, że pański brat życzył sobie, aby jego zwłoki zostały skremowane.

Lukas łapczywie chwycił dokument. Rzeczywiście, urzędowe pismo informowało, że brat zdecydował się na kremację. Było opatrzone pieczęcią i parafką naczelnika więzienia w Huntsville oraz pełnym podpisem Johna. W rogu widniała data 28 września 2020 roku. Właśnie tego dnia wykonano wyrok śmierci.

Pilar przez kilkadziesiąt sekund wpatrywał się w kserokopię dokumentu, która według szefa zakładu pogrzebowego została mu przesłana faksem dzień po egzekucji. Nie informował o tym swojego klienta, gdyż z góry założył, że musi wiedzieć o zmianie w planach.

– To jakaś wierutna bzdura. – Lukas rzucił papier na blat. – Mówi pan, że otrzymał tę informację dzień po egzekucji?

– Tak. Dwa dni później kurier przywiózł urnę. Prochy pana brata są w pokoju obok.

– Chcę je zobaczyć.

Chwilę później Lukas stał już w niewielkim pomieszczeniu, którego ściany były obite czerwoną skórą. Na półkach znajdowało się kilkanaście urn. Różniły się wielkością, kolorem, wzorami i podpisami. Rowlins zbliżył się do tej najskromniejszej. Na przodzie wyryto słowa „John Pilar, zm. 28 września 2020 roku. Spoczywaj w pokoju”.

– Pan pozwoli, panie Pilar…

Rowlins wycofał się i zamknął drzwi. Lukas zbliżył się do urny, dotknął jej palcami, przełknął ślinę. Nie mógł zrozumieć, jak to możliwe, że John tak nagle zmienił zdanie. Przecież jeszcze sześć godzin przed egzekucją rozmawiali między innymi na ten temat. Brat wyraźnie mówił, że chce zostać pochowany w mundurze amerykańskiej armii z polską flagą na piersi. Taka zmiana nie była w jego stylu.

A może John się rozmyślił? Przecież nie był w jego skórze. W przeddzień śmierci ludzie mogą podejmować dziwne decyzje. Jeśli brat w ostatniej chwili postanowił, że chce zostać skremowany, nie miał już możliwości, aby go o zmianie zdania poinformować. Naczelnik musiał się przychylić do ostatniej woli skazanego. Takie były zasady.

Lukas delikatnie uchylił wieko urny. Proch wypełniał ją mniej więcej do połowy. Przełknął ślinę, zacisnął pięści. Kilka chwil później był już w monopolowym.
===LxciECQWZVZvX2ZRaQM1DDUDMQY3UWYCZAFlV28LaQo6AzZUMlQ=

ROZDZIAŁ 3

Smród zgniłych jaj wdzierający się właśnie do jego nozdrzy poznał już wcześniej. Ciężki odór po raz pierwszy zwęszył, gdy jako nastoletni chłopak wyjechał na rodzinne wakacje do Włoch i wdrapał się na Wezuwiusza, który akurat wykazywał drobną aktywność i wypuszczał ze swoich trzewi kłęby pary i dymu. Drugi raz cuchnącą woń poczuł, gdy miał już dwadzieścia cztery lata i razem z młodszym bratem wybrali się do parku Yellowstone podziwiać słynne gejzery. Ostatnie spotkanie z tym wstrętnym fetorem zapamiętał z czasów, gdy jako żołnierz amerykańskiej armii patrolował z kompanami okolice pól naftowych w poszukiwaniu sabotażystów z Państwa Islamskiego i podobnych organizacji.

Siarkowodór. Silny, odrzucający smród zgniłych jaj raz zwietrzony, pozostaje zapamiętany do śmierci. Duszący i okropny, w dużym stężeniu poraża oddychanie komórkowe i doprowadza do śmierci. Właśnie. Śmierci…

Ta myśl spowodowała, że John się ocknął. Poruszył głową i od razu tego pożałował, bo punktowy ból rozlał się po całej głowie. Poczuł, jak pulsują mu wszystkie żyły, a ciśnienie niemal rozrywa czaszkę. Odruchowo nabrał więcej powietrza, ale siarkowodór od razu podrażnił jego płuca i John zaczął kaszleć. Z ust wypłynęła mieszanina śliny i krwi.

Uniósł powieki, ale nie mógł złapać ostrości. Ostatnie, co pamiętał, to ceglana, niebieska ściana i światło mocnej jarzeniówki, które z czasem zaczęło blednąć, aż znikło zupełnie, a on zapadł się w otchłań ciemności. Wiedział, że umiera. Jego myśli krążyły wtedy wokół rodziny, która – w co głęboko wierzył – czeka na niego w niebie. Zapragnął wówczas trafić przed oblicze Boga.

W tym miejscu nie było Boga…

Wytarł pot z powiek i ponownie spróbował złapać ostrość. Otaczała go wszechobecna biel. Snuła się, kołysała, falowała. Gdzieś w oddali sączyło się czerwonawe światło, ale to mogła być tylko iluzja. John zamknął oczy.

Gdzie ja jestem? Czy żyję? Nie, przecież umarłem. Czy coś poszło nie tak? Czy jestem już po tamtej stronie? Gdzie jest moja rodzina? Lisa, Tim, Natalia, Laura! Co tu się dzieje, do diabła???

Huragan myśli i tysiące pytań, ale zero odpowiedzi. Przez głowę przemknęła mu ta wyjątkowo ponura. Ale przecież nie mogła być prawdą. Chociaż… W swoich ostatnich słowach przed śmiercią poprosił ojca Saundersa, aby się za niego modlił. Wtedy, gdyby trafił do nieba, i wtedy, gdyby trafił do…

Nie. To niemożliwe. Przecież ja żyję. Oddycham. Czuję ból. A boli jak jasna cholera.

Kolejny potok myśli przelał się przez jego głowę. Ruszył lewą dłonią, a następnie lekko uniósł całą rękę. Potem to samo zrobił z drugą. W kończynach miał czucie, a to już coś. Spróbował wstać. Oparł się dłońmi o podłoże i uniósł głowę. Wtedy usłyszał znajomy dźwięk. Metaliczny brzęk łańcuchów.

Co, do chuja? Gdzie ja jestem?

Gwałtownie się podniósł, ale wtedy poczuł silne szarpnięcie i z powrotem wylądował na ziemi. Jęknął, przytknął dłoń do gardła. Wtedy się zorientował, że ma na szyi stalową obrożę i jest przypięty do ściany jak pies.
===LxciECQWZVZvX2ZRaQM1DDUDMQY3UWYCZAFlV28LaQo6AzZUMlQ=

ROZDZIAŁ 4

Do pogrzebu Lukas praktycznie nie trzeźwiał. Siedział w swojej kawalerce i pił na umór. Męczyły go koszmary we śnie i na jawie. Czasem nie był już pewny, czy postacie pojawiające się przed jego oczami są realne, czy stanowią jedynie wytwór wyobraźni. Zdawał sobie sprawę z tego, że robi źle i że brat na pewno by tego nie chciał. Mimo to nie mógł zapanować nad nałogiem.

Dopiero trzeciego dnia nad ranem doprowadził się do porządku. Usiadł na skraju łóżka w swoich znoszonych bokserkach i przepoconym T-shircie z emblematem Giantsów. Głowa mu pękała, czuł się okropnie. Brata jednak trzeba było pożegnać godnie. Nawet jeśli podczas ceremonii prócz niego, księdza Walczaka i być może kilku kumpli z wojska nie byłoby nikogo więcej.

W głowie znów wybrzmiały mu słowa brata.

„W mundurze, wiesz którym, Lukas. To dla mnie bardzo ważne”.

Dlaczego do zakładu pogrzebowego dotarła urna? To nie trzymało się kupy. Ktoś tu coś kręcił, ale w jakim celu? Głowa pękała mu od najróżniejszych scenariuszy, ale wszystkie one rozmazywały się w pijackim widzie. Jeśli chciał do czegoś dojść, to musiał odstawić butelkę. Zacisnął pięści. Robił to już kilkakrotnie i choć zawsze prędzej czy później wracał do picia, były momenty, że potrafił się powstrzymywać przez dłuższy czas. Poza tym coś Johnowi przysiągł. I jeśli chciał dotrzymać obietnicy, jego umysł musiał działać na zdecydowanie wyższych obrotach.

Tak jak się spodziewał, na pogrzebie zjawiło się jedynie dwóch jego kompanów z wojska, których na prośbę Johna sam poinformował. Bliskiej rodziny nie mieli. Babcia zmarła przed dziesięciu laty. Miała dziewięćdziesiąt jeden lat. We śnie dostała wylewu. Podobno nie czuła bólu i po prostu się nie obudziła. Rodzice, niestety, zdążyli dożyć do koszmaru, który dotknął Johna i jego rodzinę. Od tego momentu popadli w jakąś dziwną apatię. Trudno im było znieść, że w wiadomościach pokazują twarz ich syna i nazywają go dzieciobójcą. Strasznie to przeżyli. Matka kompletnie się załamała. Ojciec wrócił do picia, choć do butelki nie zaglądał prawie dwadzieścia lat. Oboje bardzo się postarzeli, oddalili od siebie. Lukas starał się ich pocieszać, dwukrotnie przyleciał do Polski. Mówił, że John radzi sobie całkiem dobrze, że jest twardy, a adwokaci robią wszystko, aby przesunąć egzekucję i wznowić proces. Robił, co się dało, aby zasiać, a potem pielęgnować ziarno nadziei w umysłach rodziców. Sam jednak zaczął pić, choroba alkoholowa coraz częściej powodowała, że zamykał się w domu, do Polski przestał latać. Było mu wstyd, dodatkowo nie mógł patrzeć, jak jego rodzina umiera, gaśnie z każdym tygodniem, z każdym dniem. Któregoś dnia matka zadzwoniła i powiedziała, że ojciec nie żyje. Zmarł na raka jelita grubego. Informację o chorobie utrzymywał w tajemnicy do ostatniej chwili. To matkę dobiło i choć Lukas próbował ją namówić na przyjazd do Nowego Jorku, odparła, że nie zamierza emigrować do kraju, który wkrótce zamorduje jej ukochanego syna. Pół roku temu odeszła. Zatruła się tabletkami. Na własne życzenie.

Myślał o nich, gdy urnę opuszczono do dołu, a grabarze zaczęli zasypywać ją czarną ziemią. Zimny, porywisty wiatr targał gałęziami drzew, porywał kolorowe liście. Pojedyncze wpadały do dołu i mieszały się z ziemią, która raz za razem spadała z łopat dwóch mężczyzn w czarnych uniformach. Daleko na horyzoncie kłębiły się ciemne chmury.

Pierwsze krople spadły w momencie, gdy grabarze skończyli pracę. Lukas został sam i mókł jeszcze przez chwilę, a gdy postanowił odejść, jego wzrok przykuł wielki czarny kruk siedzący na pomniku obok. Jego pióra były przetrzebione i posklejane. Wyglądał, jakby stoczył jakąś walkę z rywalem o kawałek chleba lub inny rzucony przez spacerowicza kąsek. Czarne ślepia nie wyrażały żadnych emocji. Nagle kruk głośno zakrakał i kilkoma zamaszystymi ruchami skrzydeł wzbił się w powietrze.

– Przyślę go. Obiecuję, bracie – mruknął pod nosem Lukas, po czym postawił kołnierz płaszcza i ruszył w stronę cmentarnej bramy. Chwilę później lunęło jak z cebra.

* * *

– Naczelnik Bowel jest obecnie nieuchwytny. Proszę zadzwonić w przyszłym tygodniu.

Lukas nie zdążył nawrzucać rozmówcy, bo ten się rozłączył. Był wściekły. Od trzech dni próbował skontaktować się z szefem więzienia w Huntsville, ale za każdym razem go w ten czy inny sposób zbywano. Owszem, był przyzwyczajony do tego, że ludzie do niego nie lgną. Obywatele z zasady nie lubili policji, a ci z najbiedniejszych dzielnic szczerze jej nie znosili. Zwłaszcza że najczęściej byli zgarniani z ulicy, a potem Lukas zamęczał ich w sali przesłuchań. Kto, gdzie, kiedy? Znał się na rzeczy i bywał bezwzględny. Potrafił dokręcić śrubę tak, że przesłuchiwani pękali jeden po drugim. Na odległość, niestety, to nie działało.

Dlatego wyrzucił niedopałek przez okno, chwycił leżące na fotelu pasażera dokumenty, w tym główny i najważniejszy – kopię podpisanego przez Johna papieru potwierdzającego jego zgodę na skremowanie własnego ciała, otworzył drzwi wypożyczonego chevroleta i wysiadł z pojazdu. Spojrzał na wysokie mury więzienia. To był najwyższy czas, aby stanąć z naczelnikiem Bowelem twarzą w twarz.
===LxciECQWZVZvX2ZRaQM1DDUDMQY3UWYCZAFlV28LaQo6AzZUMlQ=

ROZDZIAŁ 5

Jakiż to był piękny widok! Podniecał go. Lubił od czasu do czasu zajrzeć na konta swoich banków. Cyferki, które pojawiały się na ekranie monitora, były magiczne, a wartość, jaką prezentowały, pozwalała na szczęśliwe życie w każdym zakątku na ziemi. I o czym zapewniali go wszyscy z branży, kasa była całkowicie bezpieczna.

Znał ludzi znacznie bogatszych, którzy właśnie tam mieli zdeponowane swoje środki. W końcu to Karaiby – raj dla krętaczy i wszelkiej maści oszustów. Tu nikt nie miał prawa zapytać o pochodzenie kasy. Żaden rząd. Może amerykański, gdyby mu bardzo zależało, on mógł przecież wszystko. Wątpił jednak, aby jego drobne dziesięć milionów rozdzielone na trzy konta mogły kiedykolwiek wzbudzić jakieś specjalne zainteresowanie. Taka kwota nie była warta uwagi. Wśród rekinów biznesu nie był nawet większym kąskiem, co najwyżej planktonem. I dobrze. Nie chciał być z nimi łączony. Nie należał do krętaczy i oszustów podatkowych. Uczciwie zarabiał przez prawie czterdzieści lat. I co z tego miał? Wizję lichej emerytury i gnicia w fotelu przed telewizorem do końca życia. Może czasem wypad na ryby? Nie więcej. Tak właśnie państwo dbało o takich jak on. Miało ich w dupie.

Dlatego gdy jakiś czas temu otrzymał lukratywną propozycję, długo się nie zastanawiał. Zresztą, jak wywnioskował, bo głupi nie był, tym ludziom lepiej było nie odmawiać.

Naczelnik Richard Bowel był człowiekiem przed sześćdziesiątką, z bujnymi teksańskimi wąsami i przenikliwym spojrzeniem. Przerzedzone włosy zaczesywał na bok, aby ukryć przebijającą łysinę, często połyskującą od potu, który w czasie upałów oblewał go strumieniami. Posturą przypominał byka i choć wiek zrobił swoje, a jego ciało musiało pogodzić się z mijającym czasem, to pomimo widocznych fałd tłuszczu na brzuchu wyglądał zdrowo i postawnie. Mankamenty sylwetki potrafił doskonale redukować dobrze skrojonymi garniturami, na które nigdy nie żałował pieniędzy.

Uśmiechnął się na myśl o garniturach. Wkrótce zamieni je wszystkie na szorty i ucieknie na jakąś rajską wyspę, gdzie będzie popijał drinki z palemką i poklepywał po zadkach śniade kelnerki. Będą mu usługiwać i traktować go jak króla. Odbije sobie cztery dekady harówy. A nie był to łatwy chleb. Ludzie tak naprawdę nie mieli pojęcia, z jakimi demonami musiał się codziennie mierzyć. Dosłownie i w przenośni. Codziennie widywał najgorszych zwyrodnialców, jakich wydał świat. Najpierw jako młody strażnik, w końcu naczelnik. Prędzej czy później każdemu siadało na głowę. Ta praca niszczyła, rujnowała duszę i pustoszyła ciało. On jednak przyjął to brzemię i poświęcił się jej całkowicie. Liczyło się tylko Huntsville. Żona z tym się nigdy nie pogodziła. W końcu odeszła. Córka, gdy tylko się usamodzielniła, przestała się do niego odzywać.

Z zamyślenia wyrwał go dzwonek telefonu. Bowel podniósł słuchawkę. Dzwonił Trevor Smith, szef więziennej straży.

– Jakiś człowiek usilnie chce się z panem zobaczyć – zakomunikował.

– Dziś nikogo nie umawiałem.

– Facet twierdzi, że jest bratem zmarłego przed tygodniem Johna Pilara.

– Mógłby być nawet Dalajlamą. Powiedz, że mnie nie ma i żeby spierdalał. Tylko trochę ładniej.

– Widział, jak pan wjeżdża przez bramę i…

– I co?

– Tylko mówię.

– Kim jest ten szczyl, żeby oskarżać mnie o kłamstwo i mówić mi, co mam robić?

Bowel nie znosił, gdy ktoś, zwłaszcza pod koniec dnia pracy, przerywał mu jego fantazje o niedalekiej przyszłości. Tym bardziej, jeśli rozmowa zapowiadała się na długą i trudną.

– Spław go jakoś. Nie interesuje mnie jak. Po prostu to zrób.

– Już próbowałem, ale on twierdzi, że jeśli się pan z nim nie spotka, to wróci z prasą. Podobno od trzech dni jest ignorowany i nikt nie chce go z panem skontaktować. A wiadomo, jakie emocje wywołała sprawa Pilara…

Bowel cmoknął, westchnął i podrapał się po czole. Przez kilka następnych sekund rozważał wszystkie za i przeciw.

– Dobra, wprowadź go. Tylko należycie go przetrzepcie. Niech wie, że to on jest tu petentem.

– Zajmę się nim osobiście.

Smith się rozłączył i Bowel po raz ostatni rzucił okiem na ekran. Cyferki nie kłamały. Dziesięć baniek czekało na niego z utęsknieniem.

Po nieco ponad półgodzinie usłyszał pukanie. Nakazał wejść i jego oczom ukazał się szczupły, wysoki mężczyzna w wymiętej marynarce. Koścista twarz i blada skóra sprawiały, że przypominał trupa, który właśnie wstał z grobu. Tłuste włosy niedbale zaczesywał do tyłu i nieustannie pociągał nosem.

– Witam, panie Pilar. Proszę spocząć.

Facet przywitał się i usiadł. Ewidentnie nie miał dobrych zamiarów.

– Trudno się z panem skontaktować… – mruknął przybysz.

– Mamy dużo pracy. To więzienie, a nie sanatorium. Ale skoro tarabanił się pan do mnie przez pół kraju, to spróbuję panu pomóc.

Lukas przyjrzał się naczelnikowi. Szybko ocenił, że to facet, który nie da sobie w kaszę dmuchać. To było jego terytorium i już raz mu to pokazał. Należało poprowadzić rozmowę tak, aby przez cały czas czuł się panem sytuacji.

– Nie śmiałbym zajmować panu zbyt wiele cennego czasu, panie naczelniku. Chciałbym się jedynie upewnić, czy nie zaszło nieporozumienie. To dla mnie bardzo ważna sprawa – oznajmił w końcu.

– O jakim nieporozumieniu pan mówi?

– Czy mogę zapalić? Zanim zacznę…

Pilar zaczął wyjmować z kieszeni spodni paczkę papierosów. Owszem, chciał zapalić, ale nie to było jego głównym celem. Prośba miała pokazać, że się denerwuje.

– W tym biurze się nie pali.

Popielniczka na parapecie i unoszący się zapach tanich cygar sugerowały coś odmiennego. W każdym razie zadziałało. Lukas potulnie schował paczkę z powrotem do kieszeni, kątem oka uważnie obserwując reakcję rozmówcy. Naczelnik skrzyżował ręce na brzuchu i odchylił się w fotelu.

– Przyleciałem, bo najwyraźniej doszło do nieporozumienia – powiedział Lukas, gdy papierosy zniknęły w kieszeni marynarki. – Otóż właściciel domu pogrzebowego trzy dni przed ceremonią poinformował mnie, że John zostanie pochowany w urnie.

– I co w tym dziwnego?

– Rozmawiałem z bratem w dzień egzekucji. Prosił mnie, aby pochować go w mundurze i z flagą na piersi. W trumnie… – Lukas wymownie odchrząknął. – Zaskoczyła mnie zmiana decyzji i chciałbym się upewnić, czy przypadkiem nie doszło do jakiejś pomyłki?

– Co pan sugeruje?

– Zgoda na kremację była podpisana przez Johna. Dodam, że opatrzona jest także pana pieczątką i parafką.

– Zatem najpewniej tak było, a pański brat zmienił zdanie. Nie rozmawiałem z nim o tym osobiście. Podpisałem jedynie dokument, który na jego prośbę został mi przekazany do zaparafowania. W dzień śmierci ludzie zmieniają zdanie w wielu kwestiach. Zdziwiłby się pan w jakich.

– Chciałbym zobaczyć oryginał.

Naczelnik poruszył wąsami, wyraźnie niezadowolony. Spojrzał na Lukasa, jakby przyłapał go na dłubaniu w nosie. W końcu stuknął długopisem w blat biurka.

– Zwykle nie pokazujemy takich dokumentów i mógłbym kazać panu stąd wypierdalać.

– Wróciłbym.

– I dlatego panu pomogę. Szanuję zmarłych, choćby byli największymi zbrodniarzami. Proszę chwilę poczekać.

Bowel wstał z fotela i skierował się w stronę pancernej szafki. Po dłuższej chwili wyjął plik dokumentów. Gdy upewnił się, że to te, których szuka, wolno wrócił do biurka. Bezceremonialnie rzucił je na dębowy blat. Usiadł i wygrzebał ten najistotniejszy.

– Oto oryginał dokumentu potwierdzającego, że John Pilar poprosił o skremowanie swoich zwłok po egzekucji – oznajmił. Odwrócił pismo tak, aby rozmówca mógł je swobodnie przeczytać. Lukas wyciągnął rękę, ale Bowel przytrzymał papier dłonią. – Jedynie do wglądu, panie Pilar – rzucił ostrzegawczo.

Przez kolejnych kilkadziesiąt sekund Lukas studiował dokument. Nie dał nic po sobie poznać. W pewnym momencie pociągnął nosem i podniósł wzrok.

– Mam nadzieję, że jest pan usatysfakcjonowany – powiedział Bowel. – Przykro mi, że pana brat nie poinformował pana osobiście. Ale jak już mówiłem, ludzie bardzo często zmieniają zdanie, gdy wiedzą, że za kilka godzin udadzą się na tamtą stronę.

Bowel schował dokument do szuflady.

– Mogę jeszcze jakoś pomóc, panie Pilar?

– Owszem.

– To już chyba jednak eskalacja żądań…

– Tylko jedno krótkie pytanie.

– Słucham zatem.

– Czy mój brat złożył podpis piórem czy długopisem?

– Piórem. Hołdujemy tradycji. Ostatnia wola podpisana długopisem byłaby…

– Dziękuję i przepraszam za najście. Nie będę pana dłużej niepokoił.

Lukas wstał i wyciągnął rękę w kierunku naczelnika, a gdy ten ją uścisnął, odwrócił się na pięcie i ruszył w kierunku wyjścia. Poczuł przemożną chęć, aby się napić. Zacisnął pięści ze zdenerwowania. Gdy opuszczał biuro naczelnika Bowela, był już pewny, że podpis nie należał do jego brata.
===LxciECQWZVZvX2ZRaQM1DDUDMQY3UWYCZAFlV28LaQo6AzZUMlQ=

ROZDZIAŁ 6

W zatęchłym pokoju unosiła się ciężka woń papierosowego dymu, przetrawionego alkoholu i wyuzdanego seksu. Rose Parker wiedziała, że musi się ulotnić. Najlepiej szybko i bezszelestnie, aby jej kochanek nie zorientował się, że wychodzi. Czuła się zmęczona i wypompowana. Po nocy z Frankiem Cascarino nie mogło być inaczej. Facet był jurny jak byk rozpłodowy i zaczęła podejrzewać, że po kryjomu łyka tabletki na potencję. Zresztą który facet w jego wieku nie łykał.

Zastępca komisarza nowojorskiej policji miał pięćdziesiąt dwa lata i choć daleko mu było do Chrisa Hemswortha, to i tak prezentował się znakomicie. Postawny, barczysty, z wyrzeźbionymi ramionami, mógł się kobietom podobać. Delikatna siwizna dodawała mu powagi, której wymagała zajmowana pozycja w mieście, a surowe spojrzenie mogło przyprawiać o dreszcze. Poza tym Cascarino miał w sobie zwierzęcy popęd. Ale jej to nie przerażało, raczej ją podniecało. Dlatego poszła na ten układ. Bo to był układ. A dokładnie transakcja wiązana. Ona, dwudziestosiedmioletnia dziennikarka z wielkimi ambicjami, on – podstarzały gliniarz w separacji i z trójką dorastających dzieci na głowie. Spotykali się raz na dwa, trzy tygodnie, aby uprawiać dziki seks. Scenariusz niemal zawsze wyglądał tak samo. Dzień wcześniej kontaktowali się przez WhatsAppa i ustalali godzinę spotkania, które zawsze odbywało się w kawalerce Cascarina na górnym Manhattanie. On kupował wino albo dwa i zamawiał coś do jedzenia, ona wkładała najseksowniejszą bieliznę. Jedli, pili, a potem pieprzyli się do utraty tchu.

Dawała mu wszystko, czego zapragnął. W zamian on sprzedawał jej informacje, dzięki czemu zawsze utrzymywała się na powierzchni. A życie nigdy nie było dla niej łaskawe. Rodzice zginęli w wypadku samochodowym, gdy miała dziewięć lat. Prawdziwy koszmar miał się jednak dopiero zacząć, bo Rose trafiła pod opiekę mieszkającego na wsi wuja, który gwałcił ją bez opamiętania przez kolejnych pięć lat. W końcu pękła i wszystko powiedziała szkolnemu psychologowi. Zrobiono badania, obdukcję, do domu zapukała policja. Funkcjonariusze zabrali wuja, a ją zgarnęła opieka społeczna. Sierociniec dodatkowo ją zahartował. Dotrwała w nim do osiemnastego roku życia, a potem otrzymała od rządu mieszkanie i zapomogę. Szybko odkryła swoje powołanie. Chciała szukać i opisywać ludzkie tragedie. Mówić o nich głośno. Wykrzyczeć wszystko to, na co nie mają odwagi inne ofiary przemocy domowej, zresztą nie tylko domowej. Dostała pracę w gazecie „Daily News” i błyskawicznie wdrapała się na szczyt. Niekoniecznie lubiana przez kolegów i koleżanki, postrzegana jako wyniosła, czasem wręcz wredna suka, w pracy wyróżniała się silnym i dominującym charakterem. W łóżku zmieniała się nie do poznania. Czuła, że jej upodobania mają swoje korzenie w brutalnej przeszłości, ale nie chciała z nimi walczyć. Kiedyś próbowała, ale nie potrafiła zmienić swojej natury. Rose Parker lubiła być sponiewierana jak szmata. Pewnie dlatego z Cascarinem tak świetnie się rozumieli i uzupełniali.

Kiedy już pościel wystarczająco nasiąkła potem i spermą, Rose przystępowała do działania. Przez następne godziny wyciągała z kochanka wszystkie interesujące ją informacje. Cascarino nawet nie próbował oponować i zdradzał jej wiele sekretów z prowadzonych śledztw. A jej szef nigdy nie pytał, skąd ma te wszystkie tematy. Płacił dobrze, a przynajmniej tak dobrze, jak można w prasie codziennej. To jednak wciąż było za mało. Rose chciała więcej. Marzyła o awansie do telewizji. Pragnęła stać się gwiazdą. I między innymi dlatego zaczęła sypiać z Cascarinem. To on prędzej czy później miał jej sprzedać temat życia.

Co z tego, gdy dziś znów nie usłyszała tego, czego oczekiwała. Dostała cynk o śledztwie dotyczącym zbiorowego gwałtu na czarnoskórej nastolatce z Bronxu oraz sekty, która wykorzystuje nieletnie dziewczynki i chłopców do rytualnych orgii. Owszem, seks zawsze dobrze się sprzedawał, ale w dzisiejszych czasach większość czternastolatków swój pierwszy raz ma już dawno za sobą, a gra w słoneczko jest popularniejsza od chodzenia na randki do kina. Temat może trafiłby na pierwszą stronę, może nawet pożyłby dłużej niż dzień czy dwa. Potem przykryłaby go jednak gruba warstwa napaści, gwałtów i morderstw, których w Nowym Jorku nigdy dość. Może gdyby podczas tych orgii dokonywano rytualnych mordów, gdyby składano ofiary, a wiernymi byli wysoko postawieni urzędnicy – wtedy tak, temat byłby godny zainteresowania. Te nie były warte funta kłaków.

Wzdrygnęła się na samą myśl o tym wszystkim. Opanowała narastającą frustrację i spojrzała na zegarek swojego smartfona, który leżał na nocnej szafce. Cyferki na ekranie jej Samsunga wskazywały piątą czterdzieści siedem. Zanim zbierze się do kupy, wróci do siebie, wykąpie się i zje jakieś śniadanie, będzie już grubo po ósmej. Musiała wstawać.

Delikatnie wysunęła najpierw lewą, a potem prawą nogę spod czarnej satynowej pościeli. Usiadła na skraju łóżka i omiotła wzrokiem podłogę. Na czerwonym dywanie wciąż leżały trzy zużyte prezerwatywy i blond peruka. Zrobiło jej się niedobrze. Sama nie wiedziała, czy od ilości wypitego alkoholu, czy może dlatego, że właśnie ukłuło ją sumienie. Ludzie pewnie nazwaliby ją dziwką, która sprzedaje swoje ciało za garść badziewnych informacji od zboczonego i – jak ptaszki na mieście ćwierkały – skorumpowanego komisarza policji. Pewnie mieliby rację.

Odgarnęła rude kosmyki i zeszła z łóżka. Sięgnęła po leżący na podłodze stanik i poszukała wzrokiem stringów. Skromne piersi zakołysały się, gdy pochyliła się, aby zajrzeć pod łóżko.

– Leżą po mojej stronie. – Usłyszała zachrypnięty głos Cascarina. – Znów chciałaś się wymknąć bez pożegnania?

– Znasz mnie. Muszę lecieć do pracy – odparła oschle.

– Nie wykąpiesz się przed wyjściem? W sumie moglibyśmy jeszcze raz…

– Jeszcze ci mało? Szczerze, to już mnie wszystko boli.

– Taaak?

– Tylko sobie nie schlebiaj, okej? Widziałeś gdzieś mój top?

– Nie mam pojęcia, gdzie jest twój top, ale chętnie pooglądam, jak wypinasz swój tyłek, gdy będziesz go szukać.

– Ty naprawdę nigdy nie masz dość? – Rose nałożyła stanik i stringi. – Lubię się z tobą pieprzyć, ale czasem jesteś taki irytujący…

– Przesadzasz, kotku. Tylko doceniam to, co jest mi dane.

Cascarino przeciągnął się i spojrzał na zegarek.

– Kiedy znów się widzimy?

– Jak będziesz miał dla mnie coś więcej niż jakąś zasraną sektę.

– Poważnie mówisz?

– A wyglądam jak siksa, która pierdoli się za parę nowych spodni?

– Potrafisz być wulgarna nie tylko w łóżku…

– A ty zaczynasz być irytujący. – Rose przełożyła ciasny top przez głowę i zaczęła wciągać obcisłe dżinsy. – Gdybym nie lubiła się z tobą pieprzyć, tobym się nie pieprzyła. Nie jesteś jedynym, który mógłby mi sprzedawać podobne newsy. Ale bzykam się z tobą, bo jest mi dobrze. – Znów przerwała i wyszarpnąwszy z torebki niewielką szczotkę, przeciągnęła nią kilka razy po zmierzwionych włosach. – Naprawdę mógłbyś się jednak czasem bardziej postarać. Nie mówię, że masz mi zdradzać każdy sekret, ale… – Rose stanęła przed lustrem. Wyjęła szminkę i kredkę do oczu. – Na pewno pracujecie nad jakimiś większymi sprawami. No nie wiem, coś dla FBI albo Interpolu. Coś, czym mogłabym naprawdę błysnąć w tym skurwiałym mieście.

– Po co ci to? Nie wystarczy to, co ci oferuję?

– Wystarczało, ale w zalewie tego gówna można utonąć. A ja chcę się utrzymać na powierzchni. – Rose zaczęła wkładać czerwone szpilki. – Liczę na ciebie, Frank. Za jakiś czas się zdzwonimy, a tymczasem muszę uciekać.

– Bądź ostrożna.

– Na pewno. – Stuknęła obcasami, posłała mu buziaka i wyszła z pokoju. – Aha, było super, Frank. – Wychyliła się jeszcze zza framugi i puściła mu oczko.

Wiedziała, że te kilka słów i miły gest podziała na niego motywująco. Chwilę później była już na zewnątrz. Manhattan tętnił życiem. Pomyślała, że znów czeka ją ciężki dzień. Rose Parker wcale się w tej kwestii nie myliła.
===LxciECQWZVZvX2ZRaQM1DDUDMQY3UWYCZAFlV28LaQo6AzZUMlQ=

ROZDZIAŁ 7

Wizyta w Huntsville upewniła Lukasa, że miał rację. Co gorsza, naczelnik więzienia siedział w tym po uszy. Pytanie brzmiało, co na tym zyskał i kto pociągał za sznurki. Kiedyś słyszał, że w jednym z więzień Ameryki Południowej zabijano więźniów i pobierano od nich organy na sprzedaż, ale w tym wypadku raczej chodziło o coś innego. Za wcześnie było na wyciąganie wniosków, w każdym razie miał pewność co do jednego – podpis Johna nie był prawdziwy. Odkrył to w prosty sposób. Brat był leworęczny i jeśli chciałby złożyć swój zamaszysty podpis piórem, to najpewniej by go rozmazał. A to, że został złożony właśnie piórem, wychwycił już na wydruku, na którym było widać dwa delikatne zgrubienia atramentu. Widział w życiu setki podrobionych papierów, więc od razu zwrócił uwagę, że coś jest nie tak. I choć podpis wyglądał niemal identycznie jak ten Johna, to jego nakreślenie lewą ręką wydawało się niewykonalne.

Przez kolejne dni nie ruszył alkoholu, choć aż go skręcało. Trzymał się jednak dzielnie, nie pił nawet piwa. Wiedział, że po pierwszym wypiłby drugie, a potem trzecie. Stąd do butelki whisky już bardzo krótka droga. Ale trudno było poskromić drżenie rąk, więc aby zająć czymś dłonie, wypalał dwie paczki papierosów na dobę. To pozwalało jakoś wytrwać w abstynencji, choć bał się, że w końcu przyjdzie dzień, w którym pęknie. Myśl o obietnicy złożonej bratu trzymała go w ryzach. Miał nadzieję, że jak najdłużej.

Najpierw przejrzał egzekucje w Huntsville z ostatnich dziesięciu lat. Szybko okazało się, że John nie jest sam i przynajmniej trzech innych skazańców zostało skremowanych pomimo faktu, że ich rodziny przygotowały trumny. Co ciekawe, wszyscy w ciągu ostatnich osiemnastu miesięcy. Rozmawiał z krewnymi każdego z nich, więc nie mogło być mowy o zbiegu okoliczności. Coś było na rzeczy.

Ponadto w oczy rzucał się fakt, że wszyscy byli białymi mężczyznami. Przypadek? Szczerze wątpił, skoro większość osadzonych od lat stanowili czarnoskórzy i Latynosi. Wszyscy zdawali się winni, co różniło ich od Johna, ale tylko jeden z nich był seryjnym mordercą; pozostali zabijali albo w afekcie, albo z zemsty.

Na końcu Lukas wziął na celownik Bowela. Pomogli mu koledzy z komendy. Niestety, nie znalazł nic, co mogłoby sugerować, że naczelnik więzienia jest w coś zamieszany. Żadnych podejrzanych przelewów, nienaturalnych wydatków. Co prawda cieniem na jego życiorysie kładła się sytuacja rodzinna, ale za to, że żona od niego odeszła, a dzieci nie szukają kontaktu, jeszcze nie skazują. Bowel wydawał się krystalicznie czysty i to nie dawało Lukasowi spokoju. Przez tyle lat służby w policji zdążył zrozumieć, że tacy ludzie nie istnieją. A jeśli istnieją, to mają na sumieniu więcej niż przeciętny Kowalski. I doskonale to ukrywają.

Był zdeterminowany i poprosił o pomoc Charliego Antkiewicza, kumpla ze szkoły policyjnej, z którym stawiali pierwsze kroki na służbie. Potem ich drogi się rozeszły, a Charlie Antkiewicz wylądował w CIA, ale kontakt całkiem się nie urwał. Kompan pomógł mu namierzyć to, czego on nie był w stanie. Dzięki prześledzeniu historii telefonu Bowela, jego działalności w internecie oraz podróży z ostatnich trzech lat natknął się na kilka faktów, które sugerowały, że naczelnik wije sobie gniazdko na Kajmanach. Skąpe informacje wykazały, że założył tam trzy konta bankowe. Niestety, świetnie chronione. Jakie kwoty się tam znajdowały, pozostało dla Lukasa tajemnicą, ale skoro Bowel wybrał raj podatkowy, to musiał dysponować większą gotówką, którą zapewne nie chciał się też chwalić urzędowi skarbowemu. Kto mu ją wypłacił? I jaki miał w tym cel? To też pozostawało tajemnicą.

Po blisko miesiącu poszukiwań Lukas stanął przed ścianą. Pozostawała jedna opcja. Rose Parker. Tylko ona była w stanie nagłośnić sprawę tak, aby Lukas mógł wykorzystać dogodną sytuację i w odpowiedniej chwili wyskoczyć z cienia. Poznali się, gdy zajmowała się procesem brata. W najgorętszym okresie widywali się niemal codziennie. Z początku ją przeganiał, ale z czasem zdobyła jego zaufanie. Docenił, że nie wierzy w winę brata. Dziewczyna zaangażowała się nawet w odszukanie dowodów niewinności Johna. I nawet jeśli chciała na tym zbudować swoją karierę, dla Lukasa nie miało to znaczenia. Chciała pomóc, i tylko to się liczyło.

Wyciągnął telefon i poszukał kontaktu do dziennikarki. Wątpił, aby zmieniła numer, bo krótko po egzekucji jej numer wyświetlił mu się kilka razy. Nie odbierał, był wtedy w alkoholowym ciągu, pijany w sztok.

Popatrzył jeszcze przez chwilę na wyświetlacz, po czym wcisnął zieloną słuchawkę. Nie czekał długo.

– Cieszę się, że dzwonisz. Jak się masz? – przywitała się. – To znaczy… wiem, że to pytanie nie na miejscu i…

– Trzymam się. – Pilar przełknął ślinę. – U ciebie wszystko w porządku?

– Wiesz, jak jest. Praca, praca i jeszcze raz praca. Gonię za tymi tematami z wywalonym jęzorem, a szefowi wciąż mało. Jesteś w mieście?

– Jestem. Przepraszam, że wtedy nie odbierałem. Byłem…

– Daj spokój. Nie musisz się tłumaczyć. To ja nie powinnam. Czasem nie mam wyczucia.

Przez chwilę oboje milczeli. W tle Lukas słyszał szum samochodów i syrenę karetki.

– Posłuchaj, Rose. – Pociągnął nosem. – Mam do ciebie konkretną sprawę.

– Możesz walić jak w dym.

– Chciałbym się spotkać. Najlepiej jeszcze dzisiaj.

– Na pogaduchy czy już mam się zacząć bać?

– Szczerze, to chyba jedno i drugie.

– Tak myślałam. Ty nigdy nie odpuścisz, co?

– A ty byś odpuściła?

– Znasz mnie i wiesz, że gdybym miała jakiś punkt zaczepienia, to…

– Wiem, wiem. Kiedy będziesz wolna?

– Kończę jeden tekst i wychodzę z redakcji. Wciąż mieszkasz w tej kawalerce w Williamsburgu?

– Nigdzie indziej.

– Zamów jakąś pizzę. Na pewno będę głodna jak diabli. Jest czwarta, więc możesz spodziewać się mnie po szóstej. Pasuje?

– Jasne. Do zobaczenia.

– Pa.

Pilar rozłączył się i spojrzał na blat, na którym znajdowały się wszystkie papiery dotyczące sprawy brata. Wpatrywał się w nie przez chwilę, po czym chwycił pełną kiepów popielniczkę i wstał z kanapy. Miał dwie godziny, aby tę zatęchłą trupiarnię doprowadzić do względnego porządku.
===LxciECQWZVZvX2ZRaQM1DDUDMQY3UWYCZAFlV28LaQo6AzZUMlQ=

ROZDZIAŁ 8

Świadomość znów wróciła, podobnie jak ból, który rozlewał się na całe ciało. John czuł się tak, jakby przejechał po nim kombajn. Ciśnienie niemal rozrywało mu czaszkę, w ustach czuł metaliczny posmak krwi. Splunął na ziemię. Gęsta plwocina przez chwilę zawisła na jego spękanych wargach i dopiero gdy ponowił próbę, oderwała się i zniknęła gdzieś we mgle.

Nie umiał ocenić, jak długo był nieprzytomny. Gdy ostatnim razem próbował wstać, a żelazna obroża ściągnęła go z powrotem na podłoże, zemdlał po kilkunastu kolejnych sekundach. Teraz prócz bólu zaczynał czuć głód i pragnienie. Ślina przypominała kwas, a przy jej przełykaniu odnosił wrażenie, że w gardło wbija mu się kilkaset cienkich ostrzy. Musiał się napić. Inaczej umrze już wkrótce…

Umrze? Przecież nie żyje. Pamiętał, jak leżał w komorze śmierci, jak żegnał się z bratem, jak rurkami popłynęła śmierć. Umarł. Tylko gdzie jest? Przecież miał połączyć się z rodziną. Taki był plan, tego pragnął. Co więc robił w tym brudnym, gorącym i cuchnącym miejscu?

Znów przez głowę przemknęła mu ta ponura myśl. I znów ją wyparł. To nie mogła być prawda, takie rzeczy się nie dzieją. Uniósł dłonie i chwycił za stalową obrożę. Zacisnął na niej zgrabiałe palce i spróbował poszukać mechanizmu. Wyczuł jedynie duże oczko na karku, do którego przymocowany był gruby łańcuch. Żadnej kłódki, zacisku, klamry.

Pot nieustannie zalewał mu oczy. Było piekielnie gorąco. Miał wrażenie, że ogarnia go lepka mgła, która tylko momentami rozrzedza się, aby ukazać majaczące w oddali światła. Zebrał się w sobie i usiadł. Oparł się o ścianę. Wtedy poczuł silny ból i zdał sobie sprawę, że się oparzył. Jęknął cicho. Znów ten ohydny smród zgniłych jaj.

Woda, pomyślał. Koniecznie musiał się napić. I to natychmiast. Klęknął. Przeniósł ciężar ciała na drugą kończynę i powoli się podniósł. Łańcuch zadźwięczał, a obroża delikatnie napięła skórę na zbolałej szyi. Obraz powrócił.

Więzili go w przestronnej pieczarze, a wszystko, co znajdowało się poniżej jego klatki piersiowej, skrywał biały opar. Przypominał mgłę, gęstą, zawiesistą, lepką. Odnosił wrażenie, że nieustannie klei się do jego ciała, wżera w skórę. Uniósł rękę ponad mleczny opar. Snująca się leniwie mgła wzburzyła się, ale chwilę później wróciła do stanu pierwotnego. Spojrzał na skaliste sklepienie i dostrzegł cienie tańczących w oddali płomieni.

Zakręciło mu się w głowie. Był kompletnie odwodniony i czuł, że zaraz znów straci przytomność. Wtedy usłyszał odgłos ustępującej zasuwy. Przeniósł wzrok w kierunku, z którego dochodził dźwięk. Zmrużył oczy, dostrzegł cień. Masywny, nieludzki. Chwilę później grotę rozdarł histeryczny kobiecy krzyk.

Instynktownie ruszył z pomocą, ale stalowa obejma boleśnie o sobie przypomniała. Jęknął i chwycił się za grdykę, następnie z powrotem skrył się we mgle. Nasłuchiwał.

Kobiecy krzyk zamienił się w cichy lament. Usłyszał kroki. Ciężkie, toporne. Wstrzymał oddech.

Kobiecy lament zaczął się wzmagać. Mówiła coś w niezrozumiałym języku. Był jednak pewny, że cierpi. Prosiła i błagała. Płakała. Odpowiedziały jej zwierzęce pomruki. Dzikie i pełne żądzy.

John z powrotem wychynął z mgły.

– Ej! – wydusił z siebie. – Zostaw ją! Kimkolwiek jesteś…

Powietrze przeszył świst bata. Kobieta zaczęła wrzeszczeć, jakby obdzierano ją ze skóry. Bat ciął powietrze raz za razem. John ryczał, ale nie był w stanie powstrzymać tego, co działo się po drugiej stronie groty. W końcu nogi się pod nim ugięły. Znów stracił mnóstwo sił i padł na kolana.

Kiedy tracił przytomność, słyszał miarowe dyszenie oraz jęki bezimiennej kobiety. Trudno było dłużej odrzucać gorzką prawdę. John Pilar zrozumiał, że trafił tu, gdzie chciał. I prędzej czy później spotka mordercę swojej rodziny.
===LxciECQWZVZvX2ZRaQM1DDUDMQY3UWYCZAFlV28LaQo6AzZUMlQ=

ROZDZIAŁ 9

Lukas miał mało czasu, aby ogarnąć mieszkanie. Najpierw smród stęchlizny, który dla kogokolwiek poza nim zapewne byłby trudny do zniesienia. Potem wszechobecny syf: niedojedzone kawałki pizzy, czerstwe kabanosy, plamy po piwie i wymiocinach, talerze z niedopałkami, cuchnące skarpety i rzucone w kąt gacie. Po blisko pół roku próg jego mieszkania miała przekroczyć kobieta. I nie była to dziwka.

Otworzył okno. Najpierw jedno, a potem wszystkie. Miał nadzieję, że uda się przewietrzyć na tyle, że przestanie cuchnąć stęchlizną. Smród dymu papierosowego, który z natury uwielbiał wsiąkać we wszystko, co najwyżej ciut złagodnieje. Ciuchy powrzucał do pralki, umył naczynia, w końcu po półtorej godziny krzątaniny sięgnął po telefon i zamówił jedzenie na wynos. Włączył wiadomości. Czarnoskóra prezenterka na żywo relacjonowała sytuację z Bushwick, gdzie znów doszło do strzelaniny. Przełączył na kanał muzyczny. Pomyślał, że to wprowadzi go w bardziej towarzyski nastrój.

Zaklął, gdy zobaczył kolejny reality show. Nienawidził ich. Od czasów Big Brothera wyewoluowały w fatalnym kierunku i robiły wodę z mózgu, szczególnie dzieciakom. Dziś już nie podglądało się ludzi w domu czy barze. Teraz każdy kolejny program musiał coraz bardziej szokować. Jedni chlali na umór, inni pieprzyli się jak króliki, a jeszcze inni dawali sobie po mordach. Czasem Lukas zastanawiał się, kiedy dojdzie do tego, że pokażą na żywo egzekucję albo żołnierzom na froncie przyczepią kamery, aby ciemny lud mógł podniecać się latającymi flakami po wybuchu miny czy granatu.

Zaczął przełączać kolejne kanały, aż w końcu trafił na teledysk, w którym pląsała młoda Latynoska. Rytm i głos wpadały w ucho, więc odłożył pilota i poszedł wziąć prysznic, następnie się ogolił. Gdy spojrzał w lustro, nie było zaskoczenia. Wciąż wyglądał jak trup, choć może nie taki, co dopiero wstał z grobu. Zapadnięte policzki, wąsko osadzone oczy, garbaty i krzywy nos, na nim pamiątka bo barowej bójce, ryj wysuszony na wiór i zęby, choć proste i równe, to żółte od kawy i papierosów jak kwiat gnijącego słonecznika – nic z tych rzeczy nie dodawało mu urody.

Wzdrygnął się, gdy poczuł swój nieświeży oddech. Umył zęby i użył dezodorantu. Wygrzebał też fiolkę perfum od Toma Forda, którą otrzymał w prezencie chyba ze dwa lata temu, choć wyglądała, jakby ją dostał wczoraj.

Do wizyty Rose został kwadrans. Przez moment przemknęło mu przez myśl, aby wyskoczyć po piwo, ale szybko stłumił durny pomysł. Po pierwsze wiedział, jak to może się skończyć. Nawet gdyby nie nachlał się podczas jej obecności, to po jej wyjściu od razu zszedłby do monopolowego i kupił flaszkę jacka daniel’sa. Po drugie Rose doskonale zdawała sobie sprawę, że Lukas ma problem alkoholowy. Zresztą kiedyś nawet próbowała mu pomóc, ale ją odtrącił. Teraz pewnie czułaby się niezręcznie, a może wyrzygałaby mu prosto w twarz, co o tym wszystkim myśli. Za to też ją cenił. Potrafiła być szczera do bólu. Wolał tego uniknąć.

Kiedy wkładał sprane dżinsy, usłyszał dzwonek do drzwi. Spojrzał w wizjer, otworzył. Dostawca przekazał mu dwie pizze z pepperoni, odebrał zapłatę i poszedł. Lukas odłożył pudła na stół i wypsikał mieszkanie jedynym zapachem, który wygrzebał w łazience. Drzewo sandałowe i zapach pizzy powinny podratować sytuację. Przynajmniej taką miał nadzieję.

Rose pojawiła się dziesięć minut po czasie. Przed otwarciem drzwi poprawił grzywkę i chuchnął w otwartą dłoń. Nie było tragedii.

– Cześć. Miło cię znów widzieć! – Rose dała mu buziaka w policzek.

– Ciebie też. Wciąż wyglądasz fenomenalnie.

Rose rzeczywiście wyglądała czarująco. Ognistorude włosy symetrycznie opadały jej po obu stronach twarzy, jakby miała perukę, a duże zielone oczy kusiły długimi rzęsami. Równo przycięta grzywka budziła iluzję dziewczęcej swawoli, za to czerwona szminka przeciwnie – podkreślała wyuzdaną seksualność. Miała na sobie ciemny płaszcz, pod nim szarą koszulę z połyskującego materiału, czarną ołówkową spódnicę i kozaki na obcasie.

– Udało mi się wyjść trochę wcześniej, to wskoczyłam do sklepu kupić parę rzeczy – powiedziała, wręczając mu dwie wypchane reklamówki. – Masz tam jakieś pierdoły do chrupania, paluszki, coś do picia. Założyłam, że pizzę zamówiłeś.

– Niedawno dojechała – odparł. – Rozgość się. Kawy, herbaty?

– Pomogę ci – zaoferowała się i poszli razem do kuchni. – Nic się u ciebie nie zmieniło, jak widzę – dodała, otwierając szafkę z kubkami. – I wciąż nie zwalczyłeś tego grzyba. Próbowałeś chociaż?

– Ty też się nic nie zmieniłaś. Cięty język jak zawsze.

– Ale się nie obrazisz.

– Daj spokój.

Usiedli i zaczęli jeść. Poruszali przyziemne tematy. Co tam w pracy, a jak w życiu. Pośmiali się z idiotycznych teledysków i komentowali, w jaką to dziwną stronę zmierza świat. Gdy w końcu zaspokoili pierwszy głód i wypili wystarczającą ilość kawy, Rose zapytała, czy może zapalić. Lukas podsunął jej czystą popielniczkę i przypalił cienkiego, mentolowego LM-a.

– No dobra – rzuciła Rose, wypuszczając pierwszą smużkę dymu. – Miło się rozmawia, ale wiemy, że nie zadzwoniłeś do mnie, bo zebrało ci się na pogaduchy.

Lukas też zapalił. Podrapał się po skroni.

– Chodzi o Johna – powiedział.

– Czyli jednak mam się bać?

– Sam nie wiem, ale tylko tobie mogę zaufać. – Spojrzał jej głęboko w oczy. Rose nawet nie mrugnęła. – Gdy grzebałem Johna, to nie chowałem ciała, tylko prochy.

– Co dokładnie masz na myśli?

– John dał mi jasne wytyczne. Powiedział, że chce być pochowany tradycyjnie. Wiesz, w mundurze i z flagą. – Rose nieco zmrużyła oczy. Lukas dostrzegł jej rosnące zainteresowanie. – Kilka dni po egzekucji zakład pogrzebowy otrzymał natomiast urnę z prochami. Myślałem, że to jakiś ponury żart, ale właściciel pokazał mi kopię podpisanego przez Johna dokumentu, w którym prosił o skremowanie swoich zwłok. – Lukas się zaciągnął. – Znasz mnie, to mi nie pasowało. Pojechałem do Huntsville raz jeszcze i wymogłem na naczelniku pokazanie oryginału. Okazało się, że podpis jest fałszywy.

– Po czym to stwierdziłeś?

– Ostatnie decyzje skazańcy podpisywali piórem. A John był leworęczny i wszystko by sobie rozmazał.

– Jesteś tego pewny? To znaczy tego pióra?

– Sto procent. Poza tym potrafię wychwycić ściemę. Jestem pewien, że ten Bowel kłamał jak najęty.

Rose upiła kawy. Ostatni raz zaciągnęła się papierosem i zgasiła niedopałek w popielniczce. Westchnęła i spojrzała w oczy gospodarzowi.

– Rozumiem, kiepsko to wygląda. Ale nie bardzo wiem, jak miałabym ci pomóc…

– Nie dzwoniłbym, gdyby to było wszystko. Pogrzebałem w historii i okazało się, że nie tylko John został skremowany wbrew swojej woli. Odnalazłem trzy podobne przypadki. A to też nie wszystko, bo prześwietliłem tego Bowela i wychodzi na to, że ma jakieś tajne konta na Kajmanach. Nie wiem, ile tam trzyma, ale na pewno jest w coś zamieszany i zbija na tym grubą kasę.

– Sugerujesz, że mógł sprzedać ciało Johna?

– Nie mam pojęcia. Nie wiem nawet, czy pochowałem swojego brata, czy prochy jakiegoś bezdomnego. Jak zapewne wiesz, DNA nie da się odzyskać po kremacji.

– Wiem.

– To może być gruba sprawa, Rose. Naczelnika więzienia, w którym wykonuje się najwięcej egzekucji w kraju, nie dałoby się przekupić kilkoma tysiącami…

Rose wygodniej rozsiadła się w fotelu. Założyła nogę na nogę.

– Co racja, to racja. Ale kto jeszcze mógłby mieć z tego korzyść? Mafia? Kartele? Handlarze narządów?

– To chciałbym ustalić i myślę, że gdybyś pogrzebała w temacie i trochę go rozdmuchała, to Bowel mógłby w nerwach popełnić jakiś błąd. Nie chodzi mi o wielkie artykuły na pierwszej stronie. Może wystarczyłoby dyskretnie dać mu do zrozumienia, że ktoś ma go na oku, a jego machlojki mogą wkrótce zostać odkryte i upublicznione.

– To poza moim terenem i…

Rose skarciła się w myślach za tę chwilę słabości. Przecież tego właśnie chciała – grubego tematu! Dobry reportaż mógłby wynieść ją na sam szczyt. Odkrycie mrocznej prawdy o handlu ludzkimi organami czy ciałami prowadzonym przez dyrektora więzienia, w którym przeprowadza się najwięcej egzekucji, mogłoby być absolutnym hitem.

– Nie słyszałeś tego… – rzuciła. – Zrobię co w mojej mocy, aby się czegoś dowiedzieć – dodała.

– A pamiętasz tę sprawę sprzed roku? Tę z Meksyku? – Lukas zapalił kolejnego papierosa. – Kartele porywały białych turystów, aby ich patroszyć i w ich ciałach szmuglować kokainę. Huntsville jest blisko granicy i zarazem głównego szlaku przemytu narkotyków z południa.

– Pamiętam, sprawa była głośna. Ostatecznie skazali tylko jakieś płotki. Myślisz, że to może być coś podobnego?

– Nie wiem. Może. Myślałem nad setkami różnych możliwości. Ale mam za mało informacji, aby ustalić coś na pewno. Punktem zaczepienia jest Bowel. Może skontaktuje się z kimś, kto mu płaci, umówi się na spotkanie albo po prostu zrobi jakiś pochopny przelew. Warto by go jakoś sprowokować.

Rose też sięgnęła po kolejnego papierosa. Odchyliła głowę do tyłu i wypuściła dym. Trwała tak chwilę w kompletnej ciszy, analizując słowa Pilara. Pomyślała, że okazja na równie dobry temat raczej szybko się nie powtórzy.

– Daj mi kilka dni, Lukas – rzuciła. – Postaram się czegoś dowiedzieć. I żeby nie było, ten temat mam na wyłączność.
===LxciECQWZVZvX2ZRaQM1DDUDMQY3UWYCZAFlV28LaQo6AzZUMlQ=

ROZDZIAŁ 10

W ostatnich dniach nie mogła skupić się na pracy. Szef wymagał, aby pisała i szukała kolejnych tematów, ale Rose myślała wyłącznie o jednym z nich.

Już dwa dni po spotkaniu z Lukasem umówiła się z Cascarinem. Tym razem jednak nie poszli do jego kawalerki, to byłoby zbyt łatwe. Dobry seks z Frankiem był naprawdę dobry tylko wtedy, gdy robili to raz, góra dwa razy w miesiącu. Dlatego spotkali się w jednej z knajpek na środkowym Manhattanie. Chciała wiedzieć, czy nowojorska policja prowadzi śledztwo dotyczące znikających ciał albo chociaż współpracuje z federalnymi przy nim. Nie wspomniała o Richardzie Bowelu, Huntsville i Johnie Pilarze. Poprosiła jedynie Cascarina, aby sprawdził, czy dochodzenie sprzed dwóch lat zostało całkowicie zamknięte, czy federalni wciąż nad nim pracują.

– Na te informacje będziesz musiała uczciwie zapracować – rzucił, szyderczo się uśmiechając.

– Gadaj, nie marudź.

Tamta sprawa była słynna na cały kraj, a właściwie mówiono o niej w każdym zakątku globu. Gdy DEA zdołało uszczelnić granice na tyle, aby kokaina nie lała się tak gigantycznym strumieniem, kartele wymyśliły nowy sposób przemytu. W Meksyku zaczęli ginąć turyści. Najczęściej biali, mniej zamożni. Kartele, a przede wszystkim Los Zetas, porywali ich, uśmiercali i zostawiali ciała w stosunkowo łatwych do odnalezienia miejscach.

– Skorumpowana policja oddawała je do sekcji zwłok, a opłacani patomorfolodzy usuwali większość narządów i wypychali truchła kokainą niemal od stóp do głów – tłumaczył Frank. – W jednym ciele postawnego mężczyzny można było upchnąć nawet pięćdziesiąt kilogramów, więc proceder był bardzo opłacalny. Skorumpowani pogranicznicy przepuszczali trumny ze zwłokami przez granice, a rodziny ofiar, które nie zdając sobie z tego sprawy, idealnie uwiarygadniały przemyt, szybko były zastraszane. Ciała z powrotem otwierano już w kraju docelowym, a lokalne oddziały karteli zajmowały się rozprowadzaniem towaru. Rodzinom ofiar zostawiano wybór. Albo przyjmą określoną kwotę w formie zadośćuczynienia i wypchane szmatami zwłoki syna czy córki, albo zarobią kulkę w łeb. W najlepszym wypadku oczywiście. I wiesz, co mam tu na myśli.

– Mhm.

– Wystarczy wspomnieć, że przez cały ten czas nie znalazł się nikt, kto zdecydowałby się nie skorzystać z ich zadośćuczynienia.

– Jak długo trwał ten przerzut?

– Przynajmniej dwa lata. W sumie przez granicę przemycono prawie cztery tony białego proszku. Gdy DEA w końcu odkryło zmyślny proceder, wybuchł olbrzymi skandal. Okazało się, że przemyt nie ograniczał się jedynie do Stanów Zjednoczonych, ale mnóstwo towaru trafiało w ten sposób też do Europy. Kartele oszczędzały czas i pieniądze, bo denaci trafiali bezpośrednio na rynki zbytu. Nie byli potrzebni przewoźnicy, centra przeładunkowe, opłacani funkcjonariusze zachodnich służb. Należało tylko znaleźć turystę z Anglii, Niemiec, Włoch, Holandii czy Polski, wypuścić cycatą Latynoskę, która po kilku godzinach igraszek wyciągała z potencjalnej ofiary wszystkie interesujące kartel informacje, a potem sprzątnąć pijanego turystę z ulicy. Najpóźniej po tygodniu trup był już wypchany kokainą i gotowy do transportu do kraju, skąd pochodził. Dokładnie tego, gdzie akurat brakowało towaru.

– W Europie też było o tym głośno…

– Trafiły tam kolejne trzy tony. Śmierć turystów zawsze można było wytłumaczyć wysokim wskaźnikiem przestępczości. Tym bardziej że ofiar nie zabijano w meksykańskich kurortach, a raczej w stanach, gdzie kartele są najbardziej aktywne. Niewielki wzrost śmiertelności nikogo specjalnie nie dziwił, a władze robiły wszystko, aby przemilczeć temat.

– Żeby nie wypłoszyć turystów.

– Otóż to. Sprawie ostatecznie ukręcono łeb. Zamknięto w więzieniu kilkanaście osób. Większość to jednak pionki podrzucone przez kartele, ewentualnie zastraszeni urzędnicy, którzy w zasadzie sami oddali się w ręce policji. Wszystkim było to na rękę, bo śledztwo wyjaśniono, jacyś winni zostali ukarani, a proceder zlikwidowano. Przynajmniej w teorii.

– Myślisz, że jest kontynuowany?

– Nie zdziwiłbym się. Może tylko lepiej się zabezpieczają. Wiesz najlepiej, jaki ten świat podły.

– To jest coś na rzeczy czy nie?

– Nie wiem.

– Fraaaank.

– Dziś wieczorem. Mam kilka nowych gadżetów. Wtedy powiem ci co i jak.

– Nie kitujesz?

– Nie wiem wszystkiego, bo to jakaś tajna operacja. Ale jest coś na rzeczy. Zabawimy się w przesłuchanie. Im bardziej mi dogodzisz, tym więcej usłyszysz. Przyjmujesz wyzwanie?

– Ba!

– No to ustalone.

Krótko później się pożegnali. Rose odprowadziła go wzrokiem i uśmiechnęła się pod nosem. Tak naprawdę to ona rządziła w tym układzie. Prowadzała go na smyczy, choć nawet nie zdawał sobie z tego sprawy. Oddawała mu pole tylko w sypialni, ale gdyby tego nie lubiła, toby tego nie robiła. Tak to sobie przynajmniej tłumaczyła.

Pojechała do redakcji, a potem do domu. Odświeżyła się, zjadła, wyszykowała. Przeciągły klakson taksówki zabrzmiał akurat w momencie, gdy nakładała obcisłą ramoneskę. Frank lubił skórę, dlatego zadbała też o bieliznę. Dziś miało być wulgarnie, a Frank musiał odlecieć do innego wymiaru. Zbierając się do wyjścia, zerknęła jeszcze w lustro. Wyjęła swój najnowszy zakup – czerwoną szminkę z wbudowaną nagrywarką, którą w komplecie ze zintegrowaną kamerą w soczewce zamówiła u swojego przyjaciela. Facet nazywał się Deng Xiao i był chińskim hakerem. Czasem jej pomagał przy zakradaniu się do policyjnych archiwów. Teraz też nie zawiódł. Supergadżet nie dość, że miał niezwykle czuły mikrofon, to w połączeniu z minikamerą w soczewce kontaktowej był w stanie łączyć się z internetem. Kiedyś podobne oglądało się jedynie w filmach z Jamesem Bondem, dziś były w zasięgu niemal każdego człowieka. Deng dodatkowo skonfigurował urządzenie w sposób pozwalający łączyć się z siecią, wykorzystując poszczególne satelity i kodując sygnał tak, aby był praktycznie nie do wychwycenia. Tak w razie czego, przezorny zawsze ubezpieczony, mawiał Deng, który – choć przypadkiem natknęła się u niego na słynną maskę Guya Fawkesa – nigdy nie przyznał się do tego, że należy do hakerskiej grupy Anonymous; ta od lat sprawuje pieczę nad swobodnym przepływem informacji, a w razie rządowych prób jego ograniczenia straszy bądź atakuje strony poszczególnych państw lub organizacji. O tym Deng milczał. Rose przejechała szminką po ustach, po czym posłała swojemu odbiciu buziaka. Wcisnęła gadżet do torebki, poprawiła soczewkę. Frank nie miał szans się połapać. Zamknęła drzwi na dwa zamki i skierowała się do windy. Gdy ta nadjechała, usłyszała dźwięk brzęczącego telefonu. Dzwoniła Gwen Stevenson, jej przyjaciółka.

– Cześć, kochana. Masz chwilkę?

– Dla ciebie zawsze. Pewnie chcesz mnie dziś gdzieś wyciągnąć?

– A skąd wiesz? – Rozmówczyni zachichotała.

– Wiem, co myślisz, co robisz, a nawet z kim i kiedy się bzykasz – odpowiedziała żartobliwie. – Ale dziś nie mogę, jestem umówiona. Wiesz, ja pracuję dwadzieścia cztery godziny na dobę. Nawet jak śpię.

– Szkoda. A o czym piszesz?

– Kolejne krwawe kawałki. Same nudy.

– Może w końcu umówiłabyś mnie z jakimś przystojnym detektywem. Po rozstaniu z Philem przydałaby mi się jakaś niezobowiązująca randka. Najlepiej ze śniadaniem. – Gwen zarechotała.

– Znam takiego jednego. Nazywa się Jeremy O’Hara. Jest młody, ambitny i cholernie przystojny.

– Jezu, Jezu, Jezu. Jak wygląda? Wysoki, muskularny…

– Uwierz mi, że ci się spodoba, ale o tym pogadamy innym razem. Zadzwonię jutro. Wtedy pomyślimy, jak ugryźć temat, okej?

– Ty to jesteś… – Głos Stevensen zabrzmiał, jakby się obraziła. – Jak mam teraz spędzić wieczór sama?

– Skorzystaj z różowego. – Tym razem Rose zachichotała.

– Ooo, ty wiedźmo! Zapamiętam to sobie.

– Przynajmniej na bank cię nie zawiedzie.

– Marne pocieszenie.

– Dobra, Gwen, naprawdę muszę kończyć.

– Kocham cię, ty wredna pindo.

– Ja ciebie też. Pa.

Parker opuściła kamienicę. Zerknęła w niebo. Aż po horyzont zakrywały je stalowe chmury. Postawiła kołnierz płaszcza, bo właśnie spadły pierwsze krople i powiał nieprzyjemny wiatr. Pogoda na przełomie października i listopada zawsze była tu taka sama. Do dupy.

– Washington Heights – rzuciła, gdy wsiadła do taksówki.

Siedzący za kierownicą Hindus włączył się do ruchu, a Rose zwróciła twarz ku oknu. Niewielka trąba powietrzna właśnie poderwała z ulicy kolorowe liście, które zawirowały w powietrzu, aby w końcu pofrunąć w różnych kierunkach. Jej ciało przeszył delikatny dreszcz podniecenia. Być może dlatego nie dostrzegła, że za jej plecami rozbłysły reflektory starego cadillaca. On też włączył się do ruchu i leniwie podążył śladami żółtej taksówki.

* * *

Kiedy po blisko czterdziestu minutach Parker dotarła na skrzyżowanie Sto Siedemdziesiątej Siódmej i St. Nicholas Avenue, ulice przypominały rwące potoki. Burza przyszła nagle i chmury wylały z siebie strugi wody. Zerwał się huraganowy wiatr, zaczęły walić pioruny. Jeden efektownie uderzył w czubek budynku Chryslera, charakterystycznego symbolu miasta. Ulice niemal zupełnie opustoszały.

Rose wręczyła kierowcy pieniądze i otworzyła drzwi. Ruszyła biegiem w stronę czteropiętrowego budynku z czerwonej cegły. Frank najwyraźniej ją obserwował, bo gdy tylko dobiegła do drzwi, od razu usłyszała skrzeczący dźwięk domofonu, a magnes zamka puścił. W klatce schodowej poczuła zapach przygotowywanych kolacji. Przystanęła i wyciągnęła lusterko. Makijaż pozostał na miejscu, choć wyglądała jak zmokła kura. Mimo wszystko poprawiła usta. Frank uwielbiał krwistą czerwień.

Kiedy dotarła do celu, zauważyła, że drzwi są lekko uchylone. Zdziwiła się, bo Frank nigdy tak nie robił. Rytuał zawsze był taki sam. Dwa puknięcia, potem kolejne i znów dwa. Dlaczego dziś miałoby być inaczej?

Rose stanęła przed progiem. Zmarszczyła brwi, skonfundowana, mimo to popchnęła drzwi. Otwarły się z lekkim skrzypnięciem.

– Frank! – zawołała półgłosem, ale odpowiedziała jej cisza. Straciła pewność siebie. Pomyślała, żeby zawrócić, ale przecież przyszła tu po temat życia. – Frank, jesteś tam? Wszystko w porządku?

Znów cisza. Mimo to wślizgnęła się do środka. Za rogiem, gdzie znajdował się salon z łóżkiem, migało światło telewizora. W tle cicho grała muzyka.

– Frank? – powtórzyła, gdy dostrzegła kochanka. Siedział naprzeciwko telewizora. Chyba nagi, w każdym razie nieruchomy, wpatrzony w ekran. W dłoni opartej o podłokietnik fotela trzymał drinka. – To jakiś nowy rodzaj gry? Pytam, bo mogłeś mnie uprzedzić. Trochę się przestraszyłam i…

Zamilkła, a jej ciało przeszył lodowaty dreszcz. Poczuła, że wszystkie jej mięśnie zastygają w stalowym uścisku. Chciała krzyknąć, ale szok był na tyle silny, że z jej ust wydobyło się jedynie dziwne stęknięcie. Przytknęła dłoń do ust, aby nie zwymiotować.

Frank Cascarino siedział nago w fotelu, wpatrując się w telewizor oczyma wielkimi jak piłeczki tenisowe. Powieki wycięto. Podobnie uszy i nos, w których miejscu zionęły teraz krwawe dziury. Usta wypchano szmatami, a na splamionym krwią brzuchu leżało jego własne przyrodzenie i język.

Rose poczuła dreszcze. Kiedyś już widziała takie zwłoki. Nietrudno więc było odgadnąć, czyja to robota. Przekaz też wydawał się jasny – Cascarino miał za długi język.
===LxciECQWZVZvX2ZRaQM1DDUDMQY3UWYCZAFlV28LaQo6AzZUMlQ=

ROZDZIAŁ 11

Śnił.

Przed oczyma rozpostarte dłonie, po których spływa ciemnoczerwona krew. Lepka i gęsta. Nie może od nich oderwać wzroku. Czerwień jest jaskrawa, wręcz nienaturalna na tle wnętrza sypialni, która mieni się odcieniami szarości. Jak w starym czarno–białym filmie, w którym scenarzysta postanowił wyodrębnić jedynie kolor czerwony.

Czerwień nagle eksploduje. Tryska na dywan, ściany, lustro, meble, sufit. Ich gardła są otwarte, z ran sączy się krew. Nieśpiesznie, bo małe serduszka już nie pracują. Zaklejone taśmą usta nie poruszają się, dłonie leżą bezładnie przy ciałach. I te oczy, które będą go prześladować do końca życia. Serce pęka. Czuje niemal fizyczny ból. Paraliżuje go, aby zaraz wybuchnąć ze zdwojoną siłą. Widzi klatkę piersiową żony. Serce, choć rozdarte, wciąż pracuje, wyrzucając krew pod ciśnieniem na jego ramiona, tors, nawet twarz. Zrywa z siebie koszulkę, aby zatamować krwotok. Lisa jednak umiera. Nie ma dla niej nadziei. Oskarżającym spojrzeniem pyta: dlaczego, dlaczego znów się spóźniłeś, John!

Zwykle wtedy się budził. Gdy żył. A teraz? Kiedy ten koszmar przeminie?

Z rany znów tryska krew. Zalewa mu twarz. Krew wdziera się do oczu, nosa, ust. Czuje jej ciepło w suchym gardle. Przełyka. Ból chwyta go za krtań i zaciska na niej swoje szpony, bardzo mocno. John kaszle, dusi się, przytomnieje. Smród stęchlizny i uryny wdziera się do jego nozdrzy. Wyostrza się kontur stojącej nad nim postaci. Ten ktoś oddaje na niego mocz.

– Co do…

Poruszył głową, ale strumień moczu podążył za nią. John zamknął powieki i zacisnął zęby. Na nic więcej nie miał siły. Ciśnienie zaczęło maleć i po chwili ciepły strumień ustał.

Odczekał. Nie pierwszy raz ktoś oddawał na niego mocz. W talibskiej niewoli też próbowali go upokorzyć. Zresztą nie tylko jego. To tylko mocz, powtarzał sobie. Przetrwał.

Uniósł powieki.

Jego oczom ukazała się zwalista postać. Miała brudne, zrogowaciałe stopy. Długie i zagięte pazury przypominały szpony dzikiego zwierzęcia, a słoniowate, gęsto porośnięte włosami nogi nikły pod czymś na wzór skórzanej spódnicy, pod którą dyndał penis. Z boku, na wysokości miednicy, pobrzękiwały przytwierdzone do szerokiego pasa klucze. Tłusty brzuch wylewał się na zewnątrz, a powyżej trzęsły się poprzekłuwane stalowymi kolcami cycki. W uszach, wargach i nosie wisiały różnej maści trofea, a wszystko to oblewał cuchnący pot.

– Przys…tojniak z ciebie – wyjęczał John, ale szybko pożałował swoich słów. Kopniak w skroń sprawił, że znów zobaczył gwiazdy.

Postać zarechotała, następnie pochyliła się nad ofiarą. Podgardle zatrzęsło się jak galareta. John uniósł wzrok. Trudno było zaakceptować widok przypatrującej się mu kreatury. Skryte w gąszczu krzaczastych brwi oczy nagle rozbłysły czerwienią, a ze świńskiego nosa przebitego kolczykiem przypominającym te mocowane krowom kapnęło kilka kropel śluzu. Spękane wargi w końcu otwarły się, ukazując szereg spiłowanych zębów.

– Pewnie nie podoba ci się moja morda, mały człowieku? – wysyczała postać. W oczach Pilara niespecjalnie różniła się od knura. – Przyzwyczaj się, Johnie Pilar. I odrzuć wszelką nadzieję. Umarłeś i ziemskie życie już cię nie dotyczy. Od teraz należysz do Pana Królestwa Ciemności, Mistrza Wszelakiej Udręki, Władcy Bólu i Cierpienia.

Że, kurwa, kogo?

– Wody… – jęknął w odpowiedzi John.

– Czekają cię męki i cierpienie. Twoją drogą będzie ból i udręka. Umrzesz po tysiąckroć. Twoje człowiecze ciało będzie gotowane, palone i rozczłonkowywane, mięso odejdzie od kości, a kości te będą gruchotane, żyły zaś wyrywane…

– Daj mi wody…

Postać zamilkła. Stała bez ruchu i dyszała, w końcu odwróciła się i przy akompaniamencie pobrzękujących kluczy zniknęła w mglistej otchłani. Jegomość nie kazał na siebie długo czekać. Wynurzył się z zawiesistego oparu z dwoma misami w rękach. Kroczył, kulejąc, a z każdym ruchem pobrzękiwała stal, jaką w sobie nosił. Postawił naczynia metr od niego, otarł z czaszki pot i nachylił się w kierunku Johna.

– Pij i jedz, Johnie Pilar. Nabierz sił. Już wkrótce pojmiesz, że los zakpił z ciebie bardziej, niż ci się wydaje…
===LxciECQWZVZvX2ZRaQM1DDUDMQY3UWYCZAFlV28LaQo6AzZUMlQ=

ROZDZIAŁ 12

Rose Parker stała jak wryta. Wpatrywała się w okropnie okaleczone ciało, które jeszcze kilkadziesiąt minut temu było Frankiem Cascarino. Na ranach przysiadły już pierwsze muchy. W pokoju unosiła się woń śmierci.

Wtedy poczuła gwałtowny atak torsji. Odruchowo otworzyła swoją torebkę i zwymiotowała do środka. Zrobiła to kilkakrotnie, wypełniając ją niemal po brzegi.

– Kurwa – zaklęła pod nosem, gdy zorientowała się, że w torebce znajdował się telefon. Zresztą nie tylko on. Co jej strzeliło go głowy, żeby rzygać do własnej torebki? – Myśl, Rose, myśl – powtarzała, wsuwając palce po urządzenie.

Pobiegła do toalety. Odkręciła wodę z kranu, umyła dłonie i przetarła wyświetlacz komórki. Weszła w książkę adresową. Drżącą ręką wybrała numer Gwen. Zawahała się.

– Nie rób głupstw, Rose – skarciła się. Gwen nie mogła jej pomóc.

McGregor, jej szef. Nie, narobi tylko większego bajzlu. Lukas. Tak! Lukas Pilar. On jej pomoże.

Rose wybrała numer. Pilar odebrał po drugim sygnale.

– Cześć. Jak…

– Lukas… – jęknęła. – Musisz mi pomóc. Mam problem i…

– Coś ci grozi?

– Jestem u…

Parker zamilkła. Spojrzała w lustro i poczuła, jak lodowate szpony lęku wbijają się w jej kark. Za nią stał mężczyzna. Miał na sobie garnitur, a na głowie nosił kominiarkę.

– Błagam – jęknęła, upuszczając smartfon do umywalki.

Postać w kominiarce wyszczerzyła zęby i uniosła dłoń, w której błysnęło zagięte ostrze. Przypominało pazur jakiegoś drapieżnika. Wielkiego i groźnego.

– Czy ktoś wie, że tu jesteś? – zapytał oschle.

Parker nie mogła wydobyć z siebie głosu. Drżała.

– Odpowiedz, bo cię zabiję tu i teraz – warknął napastnik, tym razem bardziej stanowczo.

Rose dostrzegła, że palce na rękojeści zacisnęły się mocniej. Poczuła, że po policzku spłynęła jej łza.

– Proszę nie robić mi krzywdy – rzuciła piskliwie. – Z Frankiem spotykaliśmy się co jakiś czas, żeby uprawiać seks. Nic poza tym. Ja naprawdę…

– Podła z ciebie kurwa… – wysyczał mężczyzna.

– Tylko mnie nie zabijaj! Nic nie zrobiłam, błagam, błagam…

– Kurwy nikt w tym mieście nie będzie żałował.

Mężczyzna zrobił krok w kierunku dziennikarki i złapał ją wolną ręką za włosy. Szarpnął, aby odsłonić wrażliwe gardło, a następnie szybkim ruchem przeciąć krtań i otworzyć tchawicę. Rose zamknęła oczy. Nie miała siły walczyć. Przez umysł przemknęła jej tylko uśmiechnięta twarz Gwen. Dlaczego akurat jej?

Wtedy usłyszała strzały, a jej prawy policzek zbryzgała ciepła krew. Nie poczuła jednak bólu. Instynktownie okryła dłońmi to miejsce. Otworzyła oczy.

Przez ułamek sekundy pomyślała, że nie żyje i ten obraz będzie ostatnim, jaki wyryje się w jej pamięci. Rozbite lustro było całkowicie splamione krwią, ale w popękanej skorupie próżno było szukać mężczyzny w kominiarce. Zachwiała się i odruchowo podparła się o zlew. Wtedy ujrzała drgający na podłodze korpus. Górna część ciała mężczyzny znajdowała się w kabinie prysznicowej, nogi na posadzce. Z rany w czaszce wylewała się krew, usta poruszały się w milczeniu, jak u ryby.

– Nic ci już nie grozi, Rose.

– Lukas?

– Chwilowo jesteś bezpieczna, ale nie mamy wiele czasu. Zaraz zjadą się tu gliny, a nie możemy ufać nikomu.

– Ale…

– Nie ma dyskusji. Idziemy.

* * *

Jechali jego starym cadillakiem w milczeniu. Ciężkie krople słabnącego deszczu stukały w karoserię. Wycieraczki ledwo zbierały wodę z przedniej szyby, wydając nieprzyjemny dla ucha dźwięk. Lukas od dawna zbierał się, aby je wymienić, ale tylko się zbierał. Podobnie rzecz miała się z pękniętym przednim zderzakiem, blokującą się szybą i kilkoma innymi usterkami. Radia też nie było. Prawie pół roku temu jakiś gówniarz wyrwał je razem z całym okablowaniem. I tak już zostało.

Dziś ta cisza go drażniła. Już od momentu, gdy prowadzony instynktem zajechał pod dom Rose i blisko cztery godziny czekał, aż wsiądzie do taksówki. Nie chciał jej śledzić, czuł się z tym kiepsko. Intuicja podpowiadała mu jednak, że musi mieć ją na oku. Teraz czuł wyrzuty sumienia, że miał rację. Nie powinien jej w to wciągać.

– Dobrze się czujesz? – przerwał milczenie. Właśnie opuszczali Manhattan.

– Ujdzie – rzuciła Parker i drżącą dłonią sięgnęła po leżące na desce rozdzielczej papierosy Pilara. – Jak na kobietę, która przed chwilą znalazła rozczłonkowanego kochanka i o mało nie została zarżnięta przez jakiegoś psychola – dodała, gdy wydmuchała dym.

– Dlaczego mi nie powiedziałaś, że twoim kontaktem jest Cascarino?

– A ty byś mi powiedział?

Pilar milczał, wpatrując się w drogę.

– No właśnie. Pieprzyłam się z nim. Stąd miałam większość informacji. Nie sądzę, aby to był powód do dumy, a tym bardziej chwalenia się wszystkim dokoła.

Lukas próbował zebrać myśli. Fakt, że Parker znalazła trupa, to jedno, ale to, że był jej kochankiem i nazywał się Frank Cascarino, dość istotnie zmieniał postać rzeczy. Facet był zastępcą komisarza nowojorskiej policji, a to oznaczało, że zaraz w teren ruszy cała armia gliniarzy. Ukrywanie się w mieście nie miało sensu.

– Dlaczego nic nie mówisz? – Parker nie wytrzymała dłuższej ciszy.

– Myślę. – Pilar też sięgnął po papierosa. – Wpadliśmy w gówno po uszy. I musimy znaleźć schronienie. Najlepiej daleko stąd.

– Skoro nie jedziemy do ciebie, to dokąd?

– Na wybrzeże. Za New Haven wybudowaliśmy z Johnem domek, którego swego czasu używaliśmy podczas wypraw na ryby. Tam będziemy bezpieczni. – Lukas spojrzał na rozdygotaną pasażerkę. – Jakoś z tego wybrniemy, Rose – zapewnił.

– Gdy wyjdzie, że Frank czekał na mnie, to…

– Dlatego od teraz musisz być ze mną całkowicie szczera.

– Chyba nie myślisz, że coś ukrywam.

– Spokojnie. Ufam ci.

– Jakoś, kurwa, nie jestem spokojna.

– To zrozumiałe.

– I tylko nie mów, żebym się uspokoiła, bo jeszcze bardziej się wtedy denerwuję.

– Niczego takiego nie mówię.

– I dobrze.

Parker zgasiła niedopałek w samochodowej popielniczce, następnie schowała głowę w dłoniach.

– Domyślasz się, kim mógł być typ, który cię zaatakował?

– Jakimś popierdolonym psycholem? Widziałeś, co zrobił z Frankiem.

– Tylko pytam.

– Więc oficjalnie cię informuję, że wśród moich znajomych nie ma rzeźników odcinających innym ludziom uszy, nosy i narządy płciowe. I nie mam zielonego pojęcia, kim mógł być ten facet.

– Pytanie brzmi, dlaczego to zrobił i dlaczego chciał upozorować zabójstwo na styl karteli.

– Dlaczego upozorować?

– Widziałaś jego rysy twarzy, jego ubiór i broń, jakiej używał. To był jakiś Arab, człowiek z Bliskiego Wschodu, może z Afryki Północnej. W każdym razie stamtąd pochodził albo on, albo jego rodzice.

– No na Meksyka to nie wyglądał – rzuciła Parker. Przypomniała sobie moment, gdy Lukas zdjął mu z głowy kominiarkę.

– Sposób zabicia Cascarina ewidentnie wskazuje na robotę kartelu. Odcięty penis i język mają sugerować, że to wiadomość dla innych kapusiów albo tych, którzy nie potrafią trzymać języka za zębami. A skoro Cascarino był twoim kontaktem, to zakładam, że miał ci przekazać jakieś informacje.

– Temat miał być mocny.

– To by zatem tłumaczyło jego egzekucję. Tylko ten Arab. W strukturach karteli nie ma miejsca dla obcokrajowców, zwłaszcza muzułmanów. Ale…

Lukas znów zamilkł. Przez dłuższą chwilę tylko wpatrywał się w przednią szybę.

– Ale… – Rose przerwała irytującą ciszę.

– Nie wiem, co myśleć o tym tatuażu, który facet miał za uchem. Nic tu do siebie nie pasuje…

– Co masz na myśli? O jakim tatuażu mówisz?

– Mogłaś go nie dostrzec. Wyglądał jak oko wpisane w trójkąt. Mnie to się kojarzy z okiem Boga, tym religijnym symbolem. Wiesz, że stwórca zawsze widzi wszystko i takie tam.

– W dzisiejszych czasach tatuaż ma co drugi facet w jego wieku.

– Nie, jeśli jest Arabem. Wątpię, aby jakikolwiek muzułmanin ośmielił się wytatuować sobie symbol chrześcijańskiego Boga.

– Meksykanie już nie mieliby tego problemu, czyż nie? Kartele mocno utożsamiają się z wiarą katolicką.

– Tak, ale jestem przekonany, że to nie był żaden Latynos. To był człowiek z Bliskiego Wschodu. Jestem tego pewien. Do tego ten styl, garnitur za parę tysięcy, buty za kilkanaście. I ten nóż z zakrzywionym ostrzem. Ma swoją nazwę, której teraz nie pamiętam.

– To dżambia.

– Możliwe. W każdym razie jest bardzo popularny w krajach arabskich.

– Nie uważasz, że to wszystko trochę naciągane?

Pilar wyrzucił niedopałek przez okno.

– Nie wiem, głośno myślę, ale brutalne morderstwo zastępcy komisarza nowojorskiej policji to nie w kij dmuchał. Ktoś, kto się na to zdecydował, musiał wiedzieć, że otwiera puszkę Pandory.

– Masz jakiś plan?

– Najpierw bezpieczne miejsce. Potem spokojnie pomyślimy. Skoro Cascarino został zamordowany za to, że się do czegoś dokopał, to znaczy, że stoi za tym ktoś znacznie wyżej, ktoś, kto pociąga za sznurki. A jeśli ma to związek z tym, co Cascarino chciał ci przekazać, to oboje jesteśmy kolejni na jego liście.

– Tego nie musiałeś dodawać.

– Wolę uczciwie przedstawić nasze szanse.

– Tylko że to dla mnie za wiele. Naprawdę się boję. I teraz to już nie wiem, czy dobrze zrobiliśmy, że uciekliśmy z miejsca zbrodni. Może jednak… Co ja narobiłam?

Rose znów ukryła twarz w dłoniach. Lukas nie skomentował, bo co tu komentować. Sam ją w to wpakował i teraz musiał to jakoś odkręcić. Zerknął w lusterko wsteczne, upewnił się, że nikt ich nie śledzi, chwilę później mocniej zacisnął palce na kierownicy i wdusił pedał gazu.
===LxciECQWZVZvX2ZRaQM1DDUDMQY3UWYCZAFlV28LaQo6AzZUMlQ=

ROZDZIAŁ 13

W wyciszonym pomieszczeniu panował półmrok. Słychać było jedynie brzęczenie błyskawicznie wbijających się w ciało igiełek, które w okolicach jego krocza tatuowały symbol mający być przepustką do nowego życia. Pełnego wszelakich rozkoszy dla ciała i duszy. Ten symbol dawał mu szansę na zmianę, o której do niedawna nie śmiał marzyć. Edgar Krüger uśmiechnął się pod nosem, gdy znów uzmysłowił sobie, jak potoczyły się ostatnie godziny. Poczuł, jak do jego nagiego penisa zaczyna napływać krew. Nie chciał tego, ale sama myśl o tym, co go wkrótce czeka, powodowała trudne do opanowania podniecenie.

– Proszę skupić się na czymś innym niż to, o czym pan teraz myśli.

Tatuator zsunął maskę z twarzy, ale Edgar tylko rozłożył ręce. Co miał niby zrobić? Zapanować nad wzwodem?

Tatuator wrócił do przerwanej pracy. Podekscytowanie zaczęło słabnąć, penis wrócił do stanu spoczynku. Gładko ogolone krocze sprawiło wrażenie, że wyglądał na dużo większego niż w rzeczywistości. Efekt zaskoczył Edgara, który był tradycjonalistą i uważał, że faceci, którzy golą przyrodzenie, tracą męskość. W jego oczach stawali się bezwolnymi cipami.

On nie był cipą. Nigdy by sobie też na taką obelgę nie pozwolił. Zawsze brał, co chciał i jak chciał. Nie pytał. Baby nadawały się tylko do jednego. Bywały i takie, co próbowały się sprzeciwiać. Wtedy doprowadzał je do porządku. Miał swoje sposoby.

Edgar jęknął, gdy igły znów wbiły się w okolice ukrwionej pachwiny. Zacisnął jednak zęby i odwrócił wzrok w kierunku białej ściany. Cały gabinet był bardzo sterylny. Nawet powietrze wydawało się inne. Czystsze, bardziej przejrzyste i higieniczne. Od momentu przybycia w to miejsce czuł się, jakby trafił do jakiegoś nowego, lepszego świata. Świata przyszłości. Nie pamiętał, aby ujrzał choć jedną roślinę, jednego owada, choćby muszkę owocówkę. Tu wszystko wydawało się poukładane i zsynchronizowane ze sobą jak w szwajcarskim zegarku. Nie było miejsca na wyjątki. Czysta, wręcz wkurwiająca perfekcja.

Nieznajomy pojawił się u niego w domu niezapowiedziany. W rękach dzierżył dużą, zapieczętowaną kopertę.

– Wiadomość dla pana, panie Krüger – powiedział i odszedł.

Edgar z początku nie był pewny, jak powinien zareagować, ale zwyciężyła ciekawość. Otworzył kopertę. Propozycja okazała się zacna, więc jeszcze tego samego dnia został zabrany do tego dziwnego miejsca. W limuzynie podano mu środek usypiający. Takie były zasady. Gdy się ocknął, znalazł się naprzeciwko mężczyzny o aparycji arabskiego księcia. Ciemny garnitur, krótko przystrzyżone włosy, idealnie przycięta broda. Na koszuli sporadycznie dekorowanej złotymi nićmi nie można było znaleźć najmniejszego zagięcia, podobnie na spodniach. Wypolerowane buty błyszczały odbitym światłem sufitowej lampy. Wszystko wyglądało nienaturalnie, jakby Edgar przeniósł się do innego wymiaru.

– Pięć milionów dolarów za trzy miesiące pracy dla naszej firmy – oznajmił gospodarz. – Nie będzie pan zadawał żadnych pytań, tylko wykonywał instrukcje. Jeśli wywiąże się pan z kontraktu, otrzyma pan zapłatę, a zdjęcia i film nigdy nie ujrzą światła dziennego.

Z początku Edgar spodziewał się najgorszego, bo fakt, że nieznajomy przyniósł mu w kopercie płytę ze zdjęciami i filmem, na którym morduje dwie kobiety po wcześniejszym ich zgwałceniu, nie mógł wróżyć niczego dobrego. A jednak. Po wysłuchaniu oferty aż zakręciło mu się w głowie.

Gospodarz cierpliwie poczekał na reakcję. Wyrażoną przez Edwarda zgodę przyjął z wyraźnym zadowoleniem. Wtedy pojawił się inny mężczyzna, który przekazał kontrakt do podpisania. Z chwilą, gdy parafka została złożona, zabrał swój egzemplarz i bez słowa zniknął tak szybko, jak się pojawił. Edgar nawet nie czytał kolejnych podpunktów. I tak nie miał wyjścia. Zresztą wątpił, aby istniała opcja odmowy. Ci ludzie wyglądali na takich, co mogą dużo i nie negocjują. Jeden z paragrafów mówił natomiast o zgodzie na wykonanie tatuażu. Miał być ukrytym, nieusuwalnym symbolem. Cyrografem, który potwierdzał, że Edgar na trzy miesiące zaprzedał swoje ciało i duszę.

– Jest pan wolny – rzucił krótko tatuator, wytrącając Edgara z zamyślenia. – Proszę dwa razy dziennie obmywać okolicę tym płynem i po wytarciu smarować tym kremem. – Mężczyzna w zielonym kitlu pokazał dwa pojemniki. – I przykrywać świeży tatuaż jałową gazą. W ciągu trzech dni wszystko powinno się zagoić i nie będzie pan czuł żadnego dyskomfortu. To wszystko. Może pan wyjść.

– Co to jest? – zapytał Edgar, ale tatuator już się odwrócił i zaczął czyścić narzędzia. – Jakieś oko? – dodał niepewnie.

Stwierdził, że nie ma sensu zadawać tatuatorowi kolejnych pytań, więc zszedł z kozetki i sięgnął po specjalnie przygotowany strój. Ubrał się w coś, co przypominało sztywną koszulę nocną, następnie włożył stopy w kapcie i skierował się ku wyjściu.

Kiedy tylko zbliżył się do drzwi, te się otwarły. Za nimi czekał już mężczyzna, który wcześniej wręczył mu do podpisania kontrakt.

– Proszę za mną – rzucił krótko i ruszył jasno oświetlonym korytarzem.

Przez moment Edgarowi zdawało się, że hol nie ma końca, ale po kilkudziesięciu metrach i minięciu kilkunastu par drzwi mężczyzna wskazał te właściwe. Nie miały klamki i przypominały Edgarowi te na statkach kosmicznych z filmów science fiction.

– Od tej chwili zaczyna pan swoją pracę dla naszej firmy. Po przekroczeniu progu dowie się pan wszystkiego. Na stoliku nocnym znajdzie pan szczegółowe informacje. W środku czeka na pana również film instruktażowy. Proszę się z nimi zapoznać i przyswoić jak najszybciej, bo po dwudziestu czterech godzinach przyjdzie do pana człowiek, który wyda instrukcje.

Edgar przekroczył próg. Nie odwrócił się, gdy usłyszał cichy szmer zamykających się drzwi. Zamiast tego zrobił kilka kroków do przodu. Pokoik okazał się niewielkim pomieszczeniem przypominającym wielkością baraki pracownicze w dokach, gdzie kiedyś pracował. Łóżko, szafka nocna, płaski telewizor, za drzwiami toaleta z prysznicem. Niezbędne minimum. Jego wzrok przykuł leżący na stoliku pilot. Miał tylko jeden czerwony przycisk. Edgar usiadł na łóżku i wcisnął go, wtedy ekran natychmiast się rozjaśnił. Położył się, przeciągnął i zaplótł ręce za głową. Nadszedł czas, aby zapoznać się z zasadami w nowej pracy.
===LxciECQWZVZvX2ZRaQM1DDUDMQY3UWYCZAFlV28LaQo6AzZUMlQ=

ROZDZIAŁ 14

Na miejsce dojechali tuż po północy. Niewiele rozmawiali. Od momentu gdy opuścili Bronx, Lukasowi nawet to pasowało, bo mógł na spokojnie pomyśleć i poukładać sobie wszystkie wydarzenia. Był tym wszystkim przytłoczony, ale nie panikował. Śmierć Cascarina musiała wywołać w mieście potężne retorsje. On zaś nie mógł ufać policji. Zabójca też nie wyglądał na amatora, prędzej profesjonalistę, który dostał zlecenie. Od kogo? To pytanie pozostawało bez odpowiedzi.

Jeszcze w mieszkaniu udawało mu się zachować zimną krew, ale gdy tylko odjechali, poczuł przemożną chęć napicia się. Gdy na wylotówce mijali monopolowy, odruchowo zwolnił. Opamiętanie przyszło po kilku sekundach, choć zdawał sobie sprawę, że gdyby obok nie siedziała Rose, to jego decyzja mogłaby być odmienna.

Parker większość ponadtrzygodzinnej podróży przesiedziała wpatrzona w boczną szybę. Niewiele było tam do oglądania. Pola, las, zresztą spowite mrokiem. Droga była monotonna, a ruch niewielki. Gdy wysiedli z samochodu, wiatr zdążył już przegnać chmury na południowy zachód i coraz śmielej wyglądał zza nich blady księżyc. W tle dało się słyszeć szum oceanu i odgłos fal rozbijających się o postrzępione wybrzeże.

Domek Pilarów stał całkowicie samotnie w miejscu, gdzie ocean wbijał się szerokim klinem w ląd. Do pomostu wdzierającego się w wody zatoki było nie więcej niż kilkanaście metrów i z łatwością dawało się wyłowić uchem wszystkie dźwięki kojarzące się z tym miejscem. Chlupoczące fale, skrzypienie pomostu, szum wysokich traw, które uginały się przy kolejnych podmuchach wiatru. Obok zacumowanej łódki skrzeczało kilka mew.

Pilar zdjął płaszcz i okrył nim przyjaciółkę. Przyjęła ten gest z satysfakcją. Uśmiechnęła się, a gdy otworzył bagażnik, aby wyjąć plecak, podeszła bliżej.

– Dziękuję, że uratowałeś mi życie – wyszeptała.

Pilara zatkało. Nie wiedział, co powiedzieć, więc zadziałał instynktownie. Przytulił ją mocno i pozwolił, aby przylgnęła do jego klatki piersiowej. Pogłaskał ją po włosach.

– Co my teraz zrobimy? – jęknęła.

– Na pewno się nie poddamy. Ja nas w to wpakowałem i ja nas z tego wyciągnę.

Lukas spojrzał na wody zatoki. Księżyc znów skrył się za chmurami, a od morza powiało chłodem. Wtedy zdał sobie sprawę, że ją okłamał. Tak naprawdę nie miał pojęcia, co teraz robić.
===LxciECQWZVZvX2ZRaQM1DDUDMQY3UWYCZAFlV28LaQo6AzZUMlQ=

ROZDZIAŁ 15

Robert McGregor wkroczył do biura i zatrzasnął za sobą drzwi. Był wściekły. Po pierwsze dziś w redakcji wrzało jak w ulu, bo zniszczenia po ubiegłonocnej nawałnicy spowodowały masę interwencji, po drugie za żadne skarby nie mógł dodzwonić się do swojej najlepszej dziennikarki, w końcu po trzecie doszło do jakiegoś wydarzenia, które postawiło na nogi całą nowojorską policję. Wątpił, aby Parker nie odbierała jego telefonów z tego powodu. Potrafił być szorstki i wymagający, a ona wyszczekana, ale szanowali się nawzajem. Gdyby widziała, że dzwoni, na pewno by odebrała.

Usiadł w fotelu i odchylił się do tyłu. Mechanizm zaskrzypiał, a McGregor poczuł woń własnego potu. Ostatnio przytył, przez co znów wszystko zaczynało mu przychodzić z większym wysiłkiem. Sięgnął po chusteczkę i przetarł nią twarz, po czym mokrą wyrzucił do kubła przy biurku.

Od dłuższego czasu zżerał go stres, przez co czuł się coraz gorzej. Miał już prawie sześćdziesiąt lat, daleko sięgającą łysinę i przynajmniej dwadzieścia kilo nadwagi, a i tak musiał harować jak wół. Zdarzały się dni, że chciał to wszystko rzucić w diabły i więcej czasu spędzać z rodziną. Żona, która nie pracowała od blisko dekady, coraz częściej suszyła mu głowę, aby odpuścił. Tym bardziej że niecałe pół roku temu lekarz podczas kontroli stwierdził, że ciśnienie krwi jest na niebezpiecznie wysokim poziomie, a otyłość może doprowadzić do choroby wieńcowej skutkującej zawałem. Robert przyjął to do wiadomości, na prośbę żony wziął nawet tydzień wolnego. Obiecał sobie, że zdejmie w pracy nogę z gazu. Po powrocie z każdym dniem wskakiwał jednak na wyższe obroty i dziś już po niedawnym postanowieniu zniknął wszelki ślad.

Tak naprawdę nie mógł sobie przypomnieć, kiedy ostatnio widział się z córką i wnukami. Syn, który mieszkał w Kanadzie, też rzadko odwiedzał rodzinne strony. O ile w tym wypadku mógł to zrzucić na barki dzielącej ich odległości, o tyle żałośnie rzadkie spotkania z córką, która mieszkała w tym samym mieście, były nie do wytłumaczenia. Denerwowało go to, ale wmawiał sobie, że jeszcze kilka tygodni i na pewno zwolni. Pragnął tego jak nigdy dotąd, ale nie mógł zostawić redakcji. Przez prawie czterdzieści lat zżył się z tymi murami, stały się jego drugim domem, w którym tak naprawdę spędzał więcej czasu niż w prawdziwym.

Teraz, gdy wszystko przytłaczało go tak bardzo, coraz częściej czuł się jak więzień we własnej redakcji. Tak naprawdę już nie decydował. Od momentu, gdy osiem lat wcześniej redakcja została wykupiona przez największy koncern medialny w USA, New Media Group, na której czele stał miliarder Victor Rosenheim, stał się w zasadzie jedynie przekaźnikiem poleceń z góry. Przestał być szefem w dosłownym tego słowa znaczeniu, nie decydował już, który materiał znajdzie się na pierwszej stronie. Najpierw sporadycznie, dziś już przynajmniej kilka, a czasem nawet kilkanaście razy w miesiącu dostawał telefon albo mail z góry. Bywało, że od samego szefa. Doszło do tego, że czasem otrzymywał makietę projektu pierwszej strony i instrukcje, co ma się na niej znaleźć. Tym bardziej stresował się na kolegiach redakcyjnych, gdy wbrew sobie wyjaśniał podwładnym, co i jak trzeba zrobić.

Prawda była taka, że gdyby nie Parker, to chyba już dawno zwinąłby się na wcześniejszą emeryturę. Ona jedyna potrafiła jeszcze go zaskakiwać i robić naprawdę dobre materiały. Pamięta, gdy zajęła się sprawą oskarżonego, a następnie skazanego na śmierć za zamordowanie własnej rodziny Johna Pilara. Jako jedna z niewielu wierzyła w jego niewinność, dokopała się do materiałów pozwalających snuć przypuszczenia, że miała rację. Nie były to twarde dowody, ale jako naczelny niezależnej gazety powinien dać jej szansę na przedstawienie swojego punktu widzenia. Niestety, instrukcje z góry były jasne. Szefostwo koncernu, w którego posiadaniu były tak naprawdę wszystkie największe tytuły i telewizje w kraju, stało po stronie wymiaru sprawiedliwości i nie dopuszczało do jakichkolwiek wyjątków. Pamiętał, że wtedy się z nią mocno pokłócił. Nie mogła zrozumieć mechanizmów rządzących wielką korporacją.

– Pierdolę taką robotę – rzuciła na jednym z kolegiów, podczas których znów musiał implementować polecenia z góry, i bezceremonialnie opuściła spotkanie. Przez dwa tygodnie nie przychodziła do pracy i pewnie odeszłaby na dobre, gdyby nie zainterweniował osobiście. Zadzwonił i namówił ją, aby wróciła. Zgodziła się pod warunkiem, że zostanie główną reporterką od spraw kryminalnych i będzie miała wolną rękę w poszukiwaniu tematów. Przystał na to, bo nie chciał pozbyć się dobrego pracownika.

Czy w końcu straciła cierpliwość? Czy po raz pierwszy olała obowiązki w tak ordynarny sposób? Parker była, jaka była, ale nigdy go nie ignorowała.

Z zamyślenia wyrwał naczelnego dźwięk telefonu. Chwycił komórkę, mając nadzieję, że jego najlepsza pracownica w końcu oddzwania. Szybko jednak przyszło rozczarowanie. Zamiast „Parker” na wyświetlaczu wyświetliło się „Rosenheim”. Szef wszystkich szefów. Od momentu przejęcia „Daily News” przez New Media Group osobiście odezwał się do niego po raz trzeci. Za pierwszym razem przy sprawie Johna Pilara, następnie przy dość nieoczekiwanym awansie na stanowisko komisarza nowojorskiej policji Elliego Moore’a. Czego mógł chcieć teraz?

– Robert McGregor. Dzień dobry, panie Rosenheim. Czym mogę służyć?

– Dla kogo dobry, dla tego dobry. Na pana komputerze są już gotowe pierwsze strony jutrzejszej gazety. Proszę dopilnować, aby nie pojawiły się na nich żadne zmiany. Dokładnie o godzinie dziesiątej nasz informatyk wprowadzi też kolejne informacje na stronę internetową. Nikt z waszych ludzi nie będzie miał do nich dostępu, więc proszę ich na to przygotować. Sprawa jest bardzo delikatna i absolutnie priorytetowa, dlatego głęboko wierzę, że mogę na pana liczyć. Czy ma pan jakieś pytania, panie McGregor?

– Mogę zapytać, o co dokładnie chodzi?

– Wszystko ma pan już w skrzynce mailowej. Proszę zapoznać się z jej zawartością jak najszybciej, najlepiej w tej chwili. Liczę na pana.

– Już wchodzę, moment…

– Do usłyszenia, panie McGregor.

Szef się rozłączył. McGregor zaklął pod nosem i odłożył smartfon na biurko. Wklepał hasło do poczty i wszedł w najświeższą wiadomość od Rosenheima. Otworzył się załącznik graficzny przedstawiający pierwszą stronę.

– Jasna cholera – mruknął pod nosem. Przetarł spocone czoło. – Gdzie jesteś, Parker. Gdzie jesteś? – dodał, zagłębiając się w detalach lektury.

Wielki tytuł brzmiał „Cascarino brutalnie zamordowany! Czy stoją za tym meksykańskie kartele?”, a na okładce widać było dużą, nieco zamyśloną twarz zastępcy komisarza nowojorskiej policji na tle fury poukładanych pieniędzy i liderów karteli Los Zetas, Sinaloa czy Jerez. „Czy Frank Cascarino stał się ofiarą porachunków mafii? Kto i dlaczego zabił zastępcę komisarza nowojorskiej policji i dlaczego wcześniej poddał go brutalnym torturom? Więcej na stronach 2–6”.

Jakim cudem dowiedział się o tym dopiero teraz? On, naczelny jednej z najbardziej poczytnych gazet na Wschodnim Wybrzeżu? Pomyślał, że skoro nie wie, że zastępca komisarza policji miasta, w którym mieszka od blisko sześćdziesięciu lat, leży zmasakrowany w jakiejś zatęchłej norze na górnym Manhattanie, to czas umierać.

Wtedy znów odezwał się jego telefon. Spojrzał na wyświetlacz. Numer nieznany.
===LxciECQWZVZvX2ZRaQM1DDUDMQY3UWYCZAFlV28LaQo6AzZUMlQ=

ROZDZIAŁ 16

Kiedy tylko Lukas rozpalił w kominku i zrobiło się trochę cieplej, Rose zasnęła kamiennym snem. On nie mógł i prawie do rana buszował w sieci. Instynkt podpowiadał mu, że kluczem do rozwiązania zagadki może być dziwny symbol, który niedoszły zabójca miał wytatuowany za uchem. Przez kilka chwil próbował odgrzebać w najgłębszych zakamarkach informacje o tym, czy był on używany przez jakiekolwiek zorganizowane grupy przestępcze. Nie skojarzył ani jednej. Owszem, oko jako takie było często wykorzystywane, ale oko wpisane w trójkąt miało wyraźnie odmienny charakter. Lukasowi znak ten kojarzył się z jednodolarówką oraz wiarą i wszystkowidzącym Bogiem. Zresztą pamiętał, gdy jako sześcio- czy siedmiolatek rysował podobne na lekcjach religii. Wielkie oko wpisane w trójkąt, z którego wystrzeliwały promienie – to był symbol, który znało chyba każde dziecko wychowywane w wierze katolickiej. Tak mu się przynajmniej zdawało do momentu, gdy wrzucił temat w Google.

Oko opatrzności, bo tak brzmiała pełna nazwa symbolu, zostało przyswojone przez Kościół na przełomie szesnastego i siedemnastego wieku jako wyobrażenie wszechwiedzącego i widzącego wszystko Boga, jedynego i prawdziwego architekta wszechświata. Trzy ramiona, w które zostało wpisane, postrzegano jako symbol Trójcy Świętej. Ciekawiej zrobiło się w momencie, gdy okazało się, że symbol ma też inne znaczenia i istniał na długo przed narodzinami Chrystusa.

Okazało się, że oko opatrzności zostało zapożyczone od starożytnych Egipcjan. To właśnie tam symbol ten pojawia się po raz pierwszy – jako oko Horusa, jednego z najważniejszych bóstw tej cywilizacji. Horusa czczono od okresu predynastycznego aż do okresu grecko-rzymskiego. Był bogiem nieba, uosabiał wszechwiedzę, a jego oko było najpotężniejszym amuletem. Symbol ten stał się jednym z najczęściej pojawiających się hieroglifów i z grubsza, w zależności od kontekstu, oznaczał władzę, naturę lub boskość. W późniejszym okresie oko Horusa stało się tak popularne, że do jego symboliki przyznawali się inni, w tym sataniści. W ich pokrętnej logice łączyli je z synem Ozyrysa, boga śmierci, władcy krainy umarłych i wcielenia wszelkiego zła, co próbowali przełożyć na grunt chrześcijaństwa jako symbol szatana. Stąd już niedaleka droga do legendarnych iluminatów, dla których oko wpisane w trójkąt stało się znakiem rozpoznawczym, gdyż według Kościoła czcili „niosącego światło”, czyli Lucyfera. Założony przez Niemca Adama Weishaupta w 1776 roku zakon iluminatów, którzy byli propagatorami oświecenia i nauki, był dla słabnącego papiestwa jednym z największych wrogów. Dlatego robiono wszystko, aby ich zdyskredytować, co do dziś pokutuje historiami o tajnych organizacjach mających na celu przejęcie władzy na całym świecie czy zredukowanie populacji planety poprzez wywołanie konfliktu zbrojnego na wielką skalę.

Pilar przez kilka godzin surfował w sieci, szukając jakichś konkretnych informacji o wykorzystywaniu symbolu w dzisiejszych czasach, ale prócz oka opatrzności widniejącego na odwrotnej stronie jednodolarowego banknotu nie znalazł nic, co mogłoby budzić poważniejsze zainteresowanie. Żaden meksykański kartel nie używał go jako swojego znaku, wyróżnika czy identyfikatora, podobnie kolumbijskie bądź jakiekolwiek inne. Nie stosowała go też żadna z dużych i niebezpiecznych sekt, oka opatrzności nie odnalazł również w żadnej ideologii, doktrynie czy strategii, którymi mogłyby się kierować jakieś nowo powstałe grupy neonazistowskie, religijne czy polityczne. Nic, absolutnie nic poza tym, co wcześniej znalazł na temat historii symbolu. No i tej nieszczęsnej jednodolarówki.

O niej zresztą każdy młody chłopak słyszał niestworzone historie. Nieporozumienia wokół symbolu trwają niemal od 1776 roku, kiedy to zebrał się pierwszy komitet mający ustalić godło dla pieczęci Stanów Zjednoczonych Ameryki, ale dopiero w 1935 roku trafiło ono na najpopularniejszy banknot świata. Wizerunek przedstawiał wszystkowidzące oko w trójkącie, umieszczone nad niedokończoną piramidą. U jej podstawy były rzymskie cyfry MDCCLXXVI oznaczające liczbę 1776, nad wszystkim pojawiła się sentencja Annuit Coeptis (błogosław naszemu przedsięwzięciu), a na dole Novus Ordo Seclorum (nowy porządek wieków). Szybko zauważono, że pieczęć właściwie nie różni się niczym od znaku tajemniczych iluminatów. Legenda nabrała popularności, gdy dostrzeżono, że dewiza Novus Ordo Seclorum używana była przez Weishaupta, a gwiazdy nad orłem tworzą heksagram, symbol mający duże znaczenie w okultyzmie i symbolice masońskiej. Do tego powtarzająca się często trzynastka (piramida, jak policzono, też ma trzynaście stopni), odnosi się do trzynastu potężnych rodzin mających rządzić krajem. Gdyby dodać do tego fakt, że ojcowie założyciele: George Washington, Thomas Jefferson i Benjamin Franklin, byli faktycznie znanymi masonami, efekt tych dociekań mógł być jeden: Stany Zjednoczone to szatan chcący zapanować nad światem, a jego narzędziem jest dolar.

Lukas wyciągnął swoją starą nokię i wybrał odpowiedni numer. Godzina była bardzo późna, ale wiedział, że Charlie Antkiewicz się nie obrazi. Kiedyś byli najlepszymi kumplami. Razem skończyli szkołę policyjną i zaczęli pracę jako funkcjonariusze w Nowym Jorku. W pracy byli partnerami, a w cywilu kumplami na zabój. Razem pili, balowali, nawet dzielili się kobietami. Nie raz uratowali sobie nawzajem życie, jeden drugiemu oddałby nerkę. Przez pięć długich lat nic nie mogło ich rozdzielić.

– Poznałem kogoś – powiedział mu kiedyś kompan. Siedzieli na rybach, pijąc piwo.

– No i? – Lukas beknął.

– Nazywa się Jennifer i chyba zaczęło mi zależeć.

Pilar tylko się zaśmiał, ale szybko zrozumiał, że nie ma z czego. Sympatyczna blondynka weszła w ich świat bez pardonu. Z czasem, powoli acz systematycznie, zaczęła zabierać swojego przyszłego męża tylko dla siebie, aż została panią Antkiewicz. Lukas nawet ją polubił, choć wiedział, że stracił najlepszego kompana. Wtedy też Charlie oznajmił, że stara się o angaż w Centralnej Agencji Wywiadowczej. Był ambitny i pracowity, co szybko przyniosło rezultaty. Zdał wszystkie testy, został przyjęty i przeniósł się do Langley, gdzie firma wynajęła mu piękny dom. Niecały miesiąc później świat Lukasa się zawalił, gdy Johna oskarżono o zamordowanie rodziny.

Charlie chciał pomóc, ale pogrążony w żałobie Lukas odrzucił wyciągniętą rękę. Pił dniami i nocami do momentu, aż prawie zachlał się na śmierć. Wtedy przyszło lekkie opamiętanie. Spotkali się, pogadali, przyjaciel zaoferował, że trochę pogrzebie przy sprawie. Niestety, do niczego się nie dokopał, być może dlatego, że wtedy wciąż nie miał szerokiego dostępu do tajnych dokumentów. Dziś – Lukas miał taką nadzieję – sprawa mogła wyglądać zgoła inaczej.

– Cześć, brachu. – Antkiewicz ziewnął. – Wiesz, która jest godzina?

– Wiem. Nie dzwoniłbym, gdybym nie musiał.

– Tak od razu z grubej rury?

– Znajdziesz chwilę?

– Jasne. Poczekaj, wyjdę do kuchni.

Lukas usłyszał szuranie, kroki i kilka chrząknięć. Domyślił się, że Charlie nie chce rozmawiać przy żonie. Dobrze zrobił.

– Mów – rzucił Antkiewicz.

– Mam kłopoty. I to poważne. – Lukas zrobił krótką pauzę. – Szczerze mówiąc, nie wiem, jak zacząć, bo to wszystko jest cholernie skomplikowane. Zresztą chyba wolałbym się spotkać i…

– Oddzwonię z innego telefonu.

Rozmowa została przerwana, ale już po kilkunastu sekundach jego stara nokia znów zawibrowała.

– Teraz jesteśmy na bezpiecznej linii. Nikt nas nie podsłucha. No chyba że ja – rzucił Charlie z przekąsem.

– A więc od początku…

Lukas zreferował przyjacielowi całą historię od momentu, gdy zamiast trumny z ciałem brata ujrzał urnę z prochami. Gdy skończył, Charlie poprosił o chwilę do namysłu.

– Śmierć Cascarina to poważna sprawa – rzekł w końcu. – Moore wypuści wszystkie swoje psy, a sprawę na pewno przejmą federalni. Już samo to stawia mnie w niekomfortowej sytuacji.

– Wiem. Nie prosiłbym o pomoc, gdyby…

– Posłuchaj. – Głos Antkiewicza stwardniał. – Moim zdaniem to nie kartele, one nie miałyby żadnego celu w zamordowaniu Franka. Cascarino, poza tym, że rzeczywiście był skorumpowanym skurwysynem, nie miał poważniejszych wrogów. Ale jeśli szukał czegoś dla tej dziennikarki, to mógł się do czegoś dokopać.

– A ten Arab z wydziaranym okiem? Coś ci to mówi?

– Może… – Charlie zawiesił głos. – Muszę się upewnić, ale chyba już to gdzieś widziałem.

– Kiedy znów się skontaktujemy?

– Zadzwonię jutro o trzeciej. Do tej pory się nie wychylaj.

– A co, jeśli…

– Wtedy tam, gdzie zawsze. O dziesiątej.

– Będę czekał. Dzięki.

– Nie dziękuj. Jutro dzwonię. Trzymaj się, brachu.

– Ty też.

Lukas położył się na kanapie i momentalnie zasnął. Obudziły go odgłosy krzątaniny w kuchni. Uniósł powieki. Rose właśnie szykowała kawę. Miała na sobie jego sweter, włosy spięła w kitkę. W najmniejszym stopniu nie przypominała siebie z dnia poprzedniego.

– Jak się masz? – zapytał, a ona się odwróciła.

– Kawy?

– Chętnie.

Czuł, że śmierdzi, więc poszedł się odświeżyć. Znów naszły go myśli, żeby się napić. Dałby się pokroić za zimny browar. Wczoraj wieczorem nie wypił tylko dlatego, że w domku nie znalazł żadnego, a najbliższy sklep oddalony był o kilkadziesiąt kilometrów. Aż tak ryzykować nie miał zamiaru. Teraz na domiar złego dopadła go migrena. Na szczęście znalazł w szafce aspirynę. Popił ją kawą, zapalił. Zauważył, że dłonie drżą mu tak mocno, że z trudem utrzymuje płomień przy papierosie.

– Nie sądzę, żeby to była robota karteli – zaczął. – Wczoraj trochę pogrzebałem i uważam, że ktoś chce ich w to wmanewrować. I sprzedać mediom taką właśnie bajeczkę, aby odwrócić uwagę od sedna sprawy.

– Sedna sprawy?

– Próbowałem pójść drogą tego tatuażu z okiem, ale póki co nie natrafiłem na nic, co mogłoby mieć jakiś sens. Nie licząc oczywiście tematów związanych z religią, Bogiem, kulturą egipską i… tymi całymi iluminatami. Ale to raczej ślepy zaułek…

– Kulturą egipską? A facet nie wyglądał na Araba?

– Zgadza się, ale nie widzę nic, absolutnie nic łączącego Johna z Egiptem. Nie interesował się nim ani nigdy tam nie był, nawet na wakacjach. Owszem, w ramach misji jeździł do Iraku i Afganistanu, ale tam miał do czynienia z ekstremistami, którzy gardzą takimi rzeczami.

– Kim zatem mógł być ten psychol?

– Na moje oko zabójcą na zlecenie. Ktoś go opłacił, aby zabił Cascarina i upozorował robotę kartelu. Tylko dlaczego? Można iść na skróty i twierdzić, że to czysty przypadek, że został zamordowany akurat teraz. Ja jednak nie wierzę w takie zbiegi okoliczności i myślę, że facet się do czegoś dokopał.

– To co robimy? Co ja mam zrobić?

– Najlepiej byłoby, gdybyś się stąd nie ruszała. Ktoś próbował cię zabić i może próbować dokończyć dzieła. Tu jesteś najbezpieczniejsza. Poza tym nie wiemy, czego się spodziewać po powrocie.

– Ja wiem, czego mogę się spodziewać: wkurwionego do entej potęgi szefa. Bo nie uważasz, że jeśli nie pojawię się w pracy dzień po tym, gdy zabito zastępcę komisarza nowojorskiej policji, będzie to, delikatnie mówiąc, trochę podejrzane?

Pilar zastanowił się chwilę i przygryzł górną wargę.

– No będzie – odrzekł po chwili. – Do miasta jednak chwilowo wrócić nie możemy, bo ktoś, kto w tak wyrafinowany sposób pozbył się Cascarina, z pewnością może dopaść i nas. A fakt, że stracił swojego człowieka, z pewnością jedynie zaogni sytuację. A gdy połączy Cascarina z tobą, weźmie na celownik i mnie. Wystarczy sprawdzić kilka połączeń, popytać sąsiadów, w razie czego użyć odpowiednich środków perswazji. To zawsze tak działa. Po nitce do kłębka.

– Przerażasz mnie, Lukas. Naprawdę myślisz, że staliśmy się celem jakiejś grupy interesów?

– Pewne jest to, że nie możemy ufać nikomu, zwłaszcza policji. Przecież Cascarino był gliną i korzystał z policyjnych komputerów. Mógł mieć wspólników wśród funkcjonariuszy, coś chlapnąć.

– Co sugerujesz?

– Zadzwoń z mojego telefonu do szefa i jakoś się wytłumacz. Jeśli to możliwe, spróbuj wybadać, co wie.

– To nie będzie łatwe. Robert wkurwi się potężnie. Znam go i wiem, że nie uwierzy w ani jedno moje słowo. Wie, że mając na tacy taki temat, to nawet gdybym miała połamane ręce i nogi, dotarłabym do redakcji na latającym dywanie.

– Czekaj… – przerwał nagle Pilar. Coś na wyświetlaczu tableta mocno przykuło jego uwagę. Rose dosiadła się obok i teraz oboje wpatrywali się w stronę www.dailynews.us w osłupieniu.

– Ani słowa o drugim trupie – mruknął Lukas. – To wszystko jest ustawione.

– Taki materiał zbiera się przynajmniej kilka godzin, a jest dopiero po dziesiątej – przytaknęła Rose. – Nie wiem, kto to napisał, ale na pewno nikt z redakcji. To… to… kurwa, no nie mam pojęcia, co to jest – dodała wyraźnie skołowana.

– Zrzucają winę na kartele. Widzisz te tytuły?

Rose nieco zmrużyła oczy. Zawsze tak robiła, gdy chciała wyglądać jak profesjonalistka.

– Pytanie zawarte w tytule jest jak wydanie wyroku – zaczęła. – W tle znane twarze meksykańskich bossów i kolejne pytanie w leadzie: „Czy Cascarino jest ofiarą porachunków kartelu?”. Potem jeszcze słowo „brutalne” i „tortury”. Fachowa robota. Przekaz jest jasny i działa podprogowo. Rozpęta w mediach prawdziwe piekło.

Parker wstała z kanapy i naciągnęła kołnierz za dużego swetra pod sam podbródek. Przez chwilę oboje milczeli.

– Wiesz, co jest w tym najgorsze? – przerwał ciszę Pilar i nie czekając na odpowiedź, dodał: – To, że w tym wszystkim ubabrana jest policja. I najprawdopodobniej media. Nie wiem, czy Moore i jego podwładni zdołali zataić przed prasą śmierć tego Araba, gdzie ukryli ciało i dlaczego skierowali podejrzenie na Meksykanów. Obawiam się, że ten, kto pociąga za sznurki, może mieć w kieszeni i policję, i media. A jeśli mam rację, to jesteśmy w dupie.

Lukas wziął ostatni łyk kawy. Odstawił kubek na blat stołu i wyjął z mocno wymiętej paczki ostatniego papierosa.

– Zadzwoniłem do pewnego faceta, który nam pomoże – oznajmił. – O trzeciej ma się odezwać i poinformować, czego zdołał się dowiedzieć. Do tego czasu nie ruszamy się stąd.

– A co ze mną?

– Tak jak mówiłaś, twoja nieobecność, a w szczególności brak kontaktu mogą być mocno podejrzane. Dlatego musisz skontaktować się z szefem i jakoś wykręcić się od tematu.

– To nie przejdzie, nie ma szans – rzuciła Parker.

– Wymyśl coś. I jeśli to możliwe, wybadaj, co wie. – Pilar wręczył jej swoją starą nokię. – Dzwoń. Numer jest bezpieczny, ale nie rozmawiaj za długo.

Rose zaczęła wciskać kolejne guziki na archaicznym urządzeniu. Gdy w końcu jej palec wylądował na tym z zieloną słuchawką, przyłożyła telefon do ucha. Zaraz będzie łgała.
===LxciECQWZVZvX2ZRaQM1DDUDMQY3UWYCZAFlV28LaQo6AzZUMlQ=

ROZDZIAŁ 17

Z błogiego snu wyrwało go brutalne szarpnięcie. Przez ułamek sekundy myślał, że w końcu koszmar się skończył, ale ponury brzęk łańcucha przypomniał mu, że ten trwa i zapewne będzie trwać jeszcze długi czas.

John otworzył oczy i przez kilka kolejnych sekund próbował złapać ostrość. Obraz tańczył, kołysał się, miał wrażenie, że jego ręce i nogi są jak z waty. Podobnie czuł się, gdy w czasie misji dostał odłamkiem po wybuchu. Kawałek blachy wbił mu się pod łopatką. Koledzy od razu pomogli mu przedostać się w bezpieczne miejsce, ale pod ostrzałem wroga nie byli w stanie szybko opatrzyć rannego towarzysza. Ból był trudny do zniesienia, więc John skorzystał z będącej na wyposażeniu każdego żołnierza dawki morfiny. Ukoiła cierpienie, ale sprawiła, że niemal odpłynął. Obraz się rozmył, dźwięki świszczących kul przycichły, a tempo całej akcji jakby zwolniło.

Teraz też wszystko wyglądało i brzmiało jak w zwolnionym tempie. Słyszał głos dochodzący z oddali. Obraz pływał. Wtem poczuł kolejne szarpnięcie. Plecy Pilara wygięły się w łuk, a on usłyszał trzeszczenie stawów. Poczuł na gardle mocarny uścisk.

– Już wkrótce staniesz na nogi, Johnie Pilar – usłyszał ochrypły głos. – Czas, abyś poznał swoje przeznaczenie, marny śmiertelniku. Wstawaj!

Pilar spróbował zaprotestować, ale nie miał sił. Złapał stalową obejmę na gardle. Przyjrzał się oprawcy. Nijak nie potrafił stwierdzić, z kim, a raczej z czym ma do czynienia.

Postać nie miała twarzy. W jej miejscu znajdował się świński ryj. Zadarty, przekłuty kolczykiem nochal, tłuste wargi, za nimi czarne, spiłowane zęby, błyszczące czerwienią oczy i nalane podgardle dawało obraz knura w najczystszej postaci.

– Wyjątkowo… szpetna z ciebie kre…atura – wyjęczał Pilar, po czym splunął knurowi pod nogi. Od zwierzęcia różniło go tylko to, że poruszał się w pozycji wyprostowanej i umiał mówić.

– To już czas, Johnie Pilar. Czas stanąć naprzeciw przeznaczenia…

Knur odwrócił się na pięcie i zniknął we mgle. Pilar usłyszał brzęk łańcucha, a po chwili brutalna siła pociągnęła go za sobą. Zarył twarzą w podłoże, ale szybko się podparł. Wstał. Ruszył za oprawcą, skuty, zniewolony. Posuwali się niespiesznie. Knur mamrotał pod nosem, wydawał z siebie dziwne pomruki, charczał, stękał. Otaczała ich lita skała, rozświetlana przez sporadycznie przytwierdzone do ścian pochodnie. Poza tym nic. Tylko ta gęsta, lepka mgła, w której mogło kryć się wszystko. I się kryło. A raczej kryła, bo przykute do ściany dłonie należały do kobiety. Tak samo sponiewieranej, stłamszonej, zniewolonej. Jej głowa i tułów ginęły w białej chmurze, ale słyszał jej zawodzenie. Nie rozumiał ani słowa, ale mógłby przysiąc, że prosi o szybką śmierć.

– Co jej zrobiłeś? – rzucił w stronę knura, ale ten nie zareagował. Człapał kilka metrów przed nim, ciągnąc łańcuch, dysząc, mamrocząc pod nosem. Gdy w końcu zaskrzypiały stare zawiasy, John pojął, że to dopiero początek koszmaru. Znalazł się w ciemnym korytarzu pełnym pochodni. Mgła zaczęła rzednąć, ale powietrze wypełniał intensywny smród siarkowodoru.

– Gdzie jestem? Dokąd mnie prowadzisz? – zapytał bez wiary, że otrzyma odpowiedź.

– Wciąż nie wiesz? Wciąż wątpisz? – Knur odwrócił się, a jego ślepia rozbłysły czerwienią.

– Po prostu powiedz…

Knur zarechotał i zrobił dwa kroki w jego kierunku. Stanął naprzeciwko twarzy Johna. Potwornie cuchnął, dyszał trupem.

– Umarłeś, nędzny człowieku – wysyczał w końcu. – Zdechłeś i trafiłeś do miejsca, gdzie odpowiesz za swoje grzechy. Każdy musi za nie odpowiedzieć – dodał, wykrzywiając gębę.

– Chcesz powiedzieć, że… jestem w… piekle?

Przez ułamek sekundy Johnowi wydało się to nawet zabawne. To pytanie brzmiało doprawdy absurdalnie, wręcz groteskowo. A jednak wydawało się jak najbardziej na miejscu.

– Trafiłeś tu, żałosny śmiertelniku, bo sobie na to zasłużyłeś. Stąd nie ma ucieczki, więc porzuć nadzieję. Należysz do mojego Pana, który już wkrótce zadecyduje o twojej pokucie.

John miał wrażenie, że głowa zaraz mu eksploduje. Balansował na granicy jawy i koszmaru. Próbował zmierzyć się z tym szaleństwem, ale jego umysł nieustannie wypierał ponurą prawdę. A piekło najwyraźniej istniało. Nie tylko w bajkach i legendach. Pilar pomyślał o Bogu. No bo skoro istnieje piekło, to musi istnieć i niebo. Dlaczego więc ten litościwy, wielkoduszny i miłosierny Bóg pozwolił, aby John tu trafił? Czy był złym człowiekiem? Czy czynił zło? Oszukiwał, gwałcił, mordował? Przecież nie zasztyletował swojej rodziny, tylko… czy nie był winny ich śmierci? Przecież gdyby był wtedy w domu, bandyta prawdopodobnie nie odważyłby się dokonać najścia.

A może trafił tu, bo zabijał? Owszem, wypełniał rozkazy i z jego ręki zginęło czternastu ludzi. Trzynastu z nich było zatwardziałymi bandytami gotowymi poświęcić swoje dzieci w imię chorej ideologii dżihadu. Czternasty? Mógł być zwykłym człowiekiem, ojcem czwórki dzieci, ale równie dobrze jednym z bojowników. John trafił go przypadkiem podczas przeczesywania kryjówki wroga. Nie zapomni, gdy jego dzieci rzuciły się na zakrwawione ciało. Przez wiele miesięcy słyszał ich szloch. Nie mógł spać, budził się zlany potem. Odbierał to jako swoistą pokutę, która była bardziej bolesna niż wszystko, czego fizycznie doświadczył podczas misji na terytorium wroga.

Ale czy to, że zabijał, mogło sprowadzić na niego ten koszmar? Czy piekło nie było zarezerwowane dla takich bestii jak ten potwór, który zamordował jego rodzinę? Jak jest stworzony ten świat, skoro tacy ludzie unikają kary, a on trafia do piekła? O co w tym wszystkim, kurwa mać, chodzi?

Świat znów zawirował. John poczuł, że traci władzę w nogach. Gdy uderzył skronią w głaz, a krew powoli zalewała mu oczy, usłyszał w oddali odgłosy, które do reszty zmroziły mu krew w żyłach. Dźwięki niewysłowionego cierpienia. Niepojętego i niewyobrażalnego. Jęki udręczonych dusz tysięcy pokutujących grzeszników.
===LxciECQWZVZvX2ZRaQM1DDUDMQY3UWYCZAFlV28LaQo6AzZUMlQ=

ROZDZIAŁ 18

– Co ty odpierdalasz, Parker? – grzmiał McGregor. – Dlaczego byłaś poza zasięgiem i co to za zjebany zastrzeżony numer? Gdzie jesteś, do kurwy nędzy?

– Poza miastem. Musiałam wyjechać i miałam poważną awarię na niemal całkowitym pustkowiu. Wrócę tak szybko, jak to możliwe.

Nie czuła się urażona podejściem szefa, bo doskonale znała jego wybuchowy charakter. Na wulgaryzmy się nie obrażała. Czasem potrafiła mu przyłożyć jeszcze ostrzej.

– Co znaczy „tak szybko, jak to możliwe”? Kiedy będziesz?

– Nie wiem, przynajmniej kilka godzin. Tyle zajmie mi dojazd i…

– Kpisz sobie? Chcę cię tu widzieć najpóźniej za kwadrans. Inaczej wypierdolę cię na zbity pysk!

Słyszała to już przynajmniej tuzin razy. McGregor uwielbiał rzucać „kurwami” na lewo i prawo i regularnie groził jej zwolnieniem. Taki miał styl.

– To niemożliwe, ale zrobię, co mogę, aby pojawić się jeszcze dziś. – Pomyślała, że przynajmniej zagra na czas. – Powiedz mi tylko, czy to jakiś żart na stronie internetowej? Gdy zobaczyłam, że Frank Cascarino został…

– Dobrze widziałaś, Rose! – nie dał jej dokończyć McGregor. Miała wrażenie, że zapluł się z wrażenia. – Meksykańce podobno zarżnęły go jak świnię! W mieście jest piekło. Na każdego Latynosa patrzą jak na potencjalnego bandytę. To się, kurwa, źle skończy.

– Kto to napisał?

McGregor westchnął, odchrząknął.

– Nie mów, że góra…

– Szkoda gadać. Naprawdę. Jeśli mam być szczery, to dziś chyba skończyło się dla mnie rzetelne dziennikarstwo. Nie dość, że zadzwonili, to przysłali gotowe pierwsze strony jutrzejszego wydania. Przejęli też panel internetowy.

– Żartujesz?

– Brzmię, jakbym żartował? – rzucił zrezygnowanym tonem.

– Może to nawet lepiej, że stało się, co się stało. W redakcji szlag by mnie trafił.

– Ale przynajmniej miałbym kogoś, kto ma jaja, aby to zweryfikować. Jak mam publikować coś w ciemno? No jak, do jasnej cholery? Jakich ja czasów dożyłem?

– Nie wierzysz w informacje portalu?

– Ja już w nic nie wierzę, Rose. Prawda jest taka, że od lat nie piszemy i nie mówimy prawdy, tylko to, co ludzie chcą przeczytać i usłyszeć. Dziś media to ściek.

Trudno było z tym polemizować. Dziennikarstwo w ciągu ostatnich lat rzeczywiście bardzo się zmieniło. Na pewno nie na lepsze.

– Kiedy dostałeś tego gotowca?

– Jakoś krótko po zakończeniu kolegium.

– Wiesz, co to oznacza?

– Że jeśli morderstwo zostało popełnione nocą, a wszystko na to wskazuje, to w centrali musieli o tym wiedzieć już wczesnym rankiem. To zaś oznacza, że dogadali się z policją na uzgodnioną wcześniej wersję za naszymi plecami. Jestem stary, ale nie naiwny.

– Myślisz, że sprawa ma drugie dno?

– Jeśli z instrukcjami dzwoni do ciebie facet, który ma na koncie prawie dwieście miliardów dolarów, to taka sprawa musi mieć drugie dno. Nie wierzę w bajki, Rose. Jestem na to za stary. Gdyby ktoś od dłuższego czasu polował na Cascarina, to ja bym o tym wiedział. Wiedziałaby policja i federalni. Nie pozwoliliby facetowi tak po prostu wejść do domu zastępcy komisarza nowojorskiej policji i pociąć go w talarki.

McGregor zamilkł, a Rose usłyszała dźwięk odsłanianych żaluzji. Szef miał to w zwyczaju, gdy zastanawiał się, co zrobić. Wyglądał przez okno i patrzył na tętniące życiem ulice Manhattanu.

– Ale czy mam prawo podważać decyzje mojego chlebodawcy? Czy mogę coś z tym zrobić? Czy powinienem? – dodał zrezygnowanym tonem.

Nie doczekał się odpowiedzi. Zamiast tego połączenie zostało zerwane, a nagrany asystent oznajmił, że abonent jest poza zasięgiem. To samo z drugiej strony usłyszała Parker. Wybrała numer ponownie, ale Pilar zabrał jej urządzenie.

– Zbieraj się – rzucił. – Nie mamy dużo czasu. Musimy się ewakuować.

* * *

Robert McGregor poluzował krawat. Spojrzał w niebo. Wziął głęboki wdech. W końcu czuł się wolny.

Jeszcze godzinę temu na pewno nie zdecydowałby się na taki krok, ale czara się przelała. Gdy otrzymał telefon od Victora Rosenheima i zapoznał się z przygotowanymi materiałami, ostatecznie stracił wiarę, że w tej pracy może spotkać go jeszcze coś dobrego. Mimo ponadczterdziestoletniego stażu pracy został potraktowany jak gówniarz. Napluli mu w twarz.

Ile czasu zmarnował, ile zdrowia stracił, jak bardzo oddalił się od rodziny przez te wszystkie lata? Sam liczył ich już pięćdziesiąt dziewięć, choć czasem odnosił wrażenie, że ma przynajmniej o dziesięć więcej. Czuł się zmęczony, wypalony i kompletnie wyeksploatowany.

Ale nie teraz.

Teraz czuł się jak młody Bóg.

W chwili gdy z teczką w dłoni opuszczał budynek z czerwonej cegły na skrzyżowaniu ulic Szóstej i Czterdziestej Siódmej, nie obchodził go ani Cascarino, ani tym bardziej Rosenheim. Mijał pospiesznie maszerujących przechodniów, turystów, sunące ulicami taksówki, ulicznych grajków i nagle zrozumiał, jak wiele tracił. Nagle wszystko to nabrało kolorów, dźwięki stały się wyrazistsze, zapachy intensywniejsze. Pomyślał, że świat doprawdy jest piękny.

Robert McGregor czuł się wolny. Kilka minut wcześniej zadzwonił do centrali i oznajmił, że się zwalnia.

– Nie będę brał odpowiedzialności za to, co dzieje się w redakcji. Ani za materiały w wydaniu internetowym, ani te, które mają znaleźć się w jutrzejszym wydaniu papierowym. To już nie jest dziennikarstwo. To szambo.

Nawet nie wiedział, z kim rozmawiał, ale gówno go to obchodziło. Został wysłuchany, a jego decyzję przyjęto do wiadomości. Wysłał też krótki mail do swojego obrzydliwie bogatego pryncypała, którego przez ostatnie kilka lat zdążył szczerze znienawidzić.

Nie zszedł do stacji metra, jak to miał w zwyczaju. Rozpierała go energia, więc pomyślał, że po raz pierwszy od niepamiętnych lat wróci do domu na piechotę. Do Chelsea wbrew pozorom nie było tak daleko. Zaledwie kilkanaście przecznic. Może godzinka drogi. Pryszcz. Bułka z masłem. Dlaczego wcześniej tak nie myślał?

Po drodze snuł wizje na najbliższe dni i tygodnie. Przeprowadzi się na przedmieścia, zadba o sypiący się związek, zapisze się na siłownię, będzie uprawiał jogging. A wieczorami bez stresu, który towarzyszył mu po pracy cały czas, obejrzy film lub wybierze się powędkować. Nie będzie musiał się zastanawiać, czy aby na pewno wszystko poszło dobrze, czy nikt nie wytoczy mu procesu. W końcu odpocznie, odda się błogiemu lenistwu.

Mijając kolejne przecznice, myślał, jak te informacje przyjmie żona. Prychnie? Nie uwierzy? Wyśle go do lekarza? A on wtedy wyjmie zza pleców bukiet kwiatów i powie, jak bardzo ją kocha.

Kiedy dotarł do Herald Square, pomyślał, że na chwilę przycupnie i odpocznie. Powoli zaczynał rozumieć, dlaczego do tej pory poruszał się metrem. Tusza zrobiła swoje.

Jego wzrok przykuła młoda kobieta, która właśnie wyszła z salonu Victoria’s Secret i z kilkoma siatkami czekała na zielone światło. Wyglądała prawie jak Rose Parker. Te same rude włosy, ekstrawaganckie szpilki, czerwona szminka i ciemne okulary. Miała swoje za uszami, ale jako jedyna wciąż miała też serce do tej roboty.

Dziś Rose jednak do pracy nie przyszła. Co gorsza, oszukała go. Był stary, ale nie głupi. Wyczuł, że kłamie. Nie wiedział dlaczego, ale nie miał zamiaru drążyć. Rozczarowała go, a on ostatecznie stracił wiarę.

Westchnął i wstał z murka klombu. Skierował się na południe w kierunku Dwudziestej Drugiej. Po drodze zaszedł do kwiaciarni, gdzie kupił pięćdziesiąt róż. Bukiet był tak wielki, że przesłaniał mu prawie cały widok. Jak go schować, żeby żona od razu się nie połapała?

Do domu zostało mu dwieście metrów. Dziarsko maszerując, nieustannie wizualizował sobie reakcję żony, to zaskoczenie, zdumienie, nawet szok. W końcu łzy, które roni, a on je wyciera. Przytula ją, mówi, że ją kocha, że od dziś wszystko się zmieni. Jeszcze tylko jedno skrzyżowanie, jedna ulica.

Wtem wizja McGregora pękła jak mydlana bańka. Bukiet róż pofrunął w górę. Rozpędzony jeep grand cherokee uderzył znienacka. W ułamku sekundy wszystkie narażone na kolizję kości skruszyły się w drobny mak, mięśnie i ścięgna rozerwały na strzępy, a narządy wewnętrzne popękały. Ciało pofrunęło wysoko, noga zatrzymała się na hydrancie. Terenówka przyspieszyła i zniknęła za następnym zakrętem.

Chwila ciszy. Szok i niedowierzanie. Otwarte szeroko usta i oczy. Potem krzyki, wrzaski, wołania o pomoc. W oknie pojawiła się nawet pani McGregor, ale krwawa miazga na ulicy nie przypominała jej męża. Odwróciła wzrok i zabrała się za wieszanie prania.
===LxciECQWZVZvX2ZRaQM1DDUDMQY3UWYCZAFlV28LaQo6AzZUMlQ=

ROZDZIAŁ 19

Piekło! Piekło, jak jasna cholera! Ból narastał z każdą chwilą, aż w końcu eksplodował. Umysł zareagował i John poderwał się z podłoża jak oparzony.

– Co, do cholery!? – zaklął głośno i chwycił się za lewy bok, na którym w oczach rósł wielki pęcherz.

W nozdrzach poczuł swąd palonego ciała.

– Wstawaj, psie! – ryknął knur i solidnym kopniakiem w przypalone miejsce sprawił, że Pilar z jękiem przewalił się na plecy.

Pęcherz pękł, a z rany zaczęła wylewać się surowica. Ból wzmógł się jeszcze bardziej. Pilar zacisnął zęby.

– Pierdol się! – nie wytrzymał. – Pierdol się, tłusty wieprzu, ty knurze jebany, ty… – Skóra znów zaskwierczała. Tym razem na barku.

Szarpnął się, ale na więcej nie było go stać. Wciąż kręciło mu się w głowie, obraz był niewyraźny. Stawianie oporu mijało się z celem.

Poczuł szarpnięcie i usłyszał kolejne rozkazy. Wstał i powolnym krokiem poczłapał za swoim oprawcą. Wtedy znów je usłyszał. Dochodziły z głębi korytarza. Jęki, dziesiątki, setki jęków cierpienia. Szloch i krzyki rozpaczy. Błaganie o litość. Odgłosy tłuczenia, piłowania, rozdzierania. Cała ta kakofonia upiornych dźwięków zlewała się w koszmarną kompozycję przyprawiającą o nieustające dreszcze.

Zbliżali się. Czuł to. Po raz pierwszy mignął mu obraz inny niż lita skała. Po lewej stronie korytarza minął pomieszczenie, w którym dwie rogate istoty okładały wiszącego na łańcuchach nieszczęśnika maczugami nabitymi gwoździami. Jego nagim ciałem, w całości zbroczonym krwią i poszarpanym, targały spazmy. John złapał z mężczyzną kontakt wzrokowy. Nie było w nim nadziei, tylko cierpienie.

Przeniósł wzrok na drugą ścianę. W wykutej jamie nabity jak świniak kręcił się na rożnie jakiś otyły Azjata. Języki ognia oplatały jego ciało, po części sczerniałe, odchodzące od kości. Skapujący tłuszcz skwierczał na rozżarzonych węglach, podsycając płomienie. Nieszczęśnik darł się wniebogłosy, a kręcąca korbą rogata kreatura kłuła go widłami, sycząc i bluzgając. Gdy w kolejnym pomieszczeniu ujrzał kilka człekopodobnych istot rozszarpujących na strzępy dwie młode kobiety, zdał sobie sprawę, że knur nie kłamał. To było piekło, a jego czekają niekończące się męki.

Zamknął oczy. Zapragnął, aby to był tylko sen. Trzymał powieki zaciśnięte, niedorzecznie licząc, że może zaraz się obudzi, ale gorąca obroża wciąż oplatała mu szyję, smród siarki drażnił nozdrza, a jęki cierpiących nie chciały ucichnąć. Pilar oparł się o skałę i zwymiotował. Ale knur nie zwolnił. Człapał dalej swoim ślimaczym tempem. Zwaliste ciało chybotało się na lewo i prawo, fałdy tłuszczu trzęsły się miarowo, smród nie ustawał. Mijali wyryte w ścianach rogate oblicza. Diabłów, demonów i innych szpetnych maszkar. Na jednych pożerały dzieci, na innych deptały rozczłonkowane ciała, dźgały widłami grzeszników albo kąpały się w ich wnętrznościach.

John nieustannie próbował to racjonalizować. Przecież czuł ból, głód, pragnienie. Na jego ciele po przypaleniu tworzyły się pęcherze, po uderzeniu – siniaki, a z ran płynęła krew. Gadał nawet ze swoim oprawcą. To oznaczało, że nie umarł. Żył.

Tylko czy aby miał prawo rozsądzać, co jest prawdziwe, a co nie? Czyż nie był tylko człowiekiem? Przecież dusza potrafiła odczuwać równie mocno, nienawidzić tak samo silnie. Czy po śmierci nie mogła dalej żyć? W piekle? Skazana na wieczne męki?

Pilar nie umiał odpowiedzieć na te pytania. Same sprzeczności, żadnego sensu, ale czy w piekle istniały jakieś reguły?

Wciąż czuł się, jakby ktoś zdzielił go obuchem, a potem nafaszerował środkami odurzającymi. Obrazy, jakie rodziły się w jego głowie, przybierały coraz bardziej upiorne kształty. Harmider robił się coraz większy, można było wychwycić kolejne dźwięki. Krzyk, lament, rechot, świst bata, bębny, znów bat, wrzask rozpaczy.

Dźwięki stawały się coraz głośniejsze, smród – coraz bardziej intensywny. Zbliżali się i John czuł, że zaraz ujrzy coś, co najpewniej wymyka się jakiejkolwiek logice. Lękał się potworności, których miał doświadczyć, tortur i bólu, które go czekały. W SEALsach szkolono go, aby znosił każdy możliwy rodzaj cierpienia. Co z tego, gdy ci ludzie o cierpieniu wiedzieli tyle co nic.

Przestronny korytarz kończył się łukowatym sklepieniem, nad którym John dostrzegł setki wyrytych napisów w różnych językach. Ten w języku angielskim wyryto w miejscu, którego nie dało się przeoczyć.

Porzućcie wszelką nadzieję, wy, którzy tu wchodzicie.

Nie był erudytą, ale tę sentencję znał i pamiętał. Zresztą kto nie czytał Boskiej komedii Dantego?

Poczuł, że drżą mu dłonie. John Pilar zacisnął zęby, zamknął oczy i przekroczył bramę piekieł.
===LxciECQWZVZvX2ZRaQM1DDUDMQY3UWYCZAFlV28LaQo6AzZUMlQ=

ROZDZIAŁ 20

Na krajową dziewięćdziesiątkępiątkę wyjechali po niespełna trzydziestu minutach. Lukas był pewny, że już wpadli na ich trop. Od ostatniego telefonu minęło niecałe pół godziny, więc nawet jeśli ich namierzyli, to zostało im przynajmniej kolejne pół. Bo kimkolwiek byli ci, którzy ich ścigali, nie mogli mieć swojej komórki na wybrzeżu przy zapyziałym ujściu Connecticut River, w związku z czym dotarcie z Nowego Jorku, Bostonu czy choćby najbliżej leżącego New Haven musiałoby zająć im przynajmniej godzinę.

Wolał nie ryzykować i poruszał się bocznymi drogami. Odbił na północ na Hartford, a następnie na zachód do Poughkeepsie. Zatrzymał się dopiero w niewielkim Kent na granicy stanów Connecticut i Nowy Jork. Do tego czasu nie rozmawiał wiele z Rose, która przez większość drogi paliła papierosa za papierosem. Była tym wszystkim przytłoczona, ogarnęło ją przerażenie. Czuł się winny, że sprowadził na nią wszystkie te kłopoty i choć do tej pory nic na ten temat nie wspomniała, to doskonale zdawał sobie sprawę, że dawno wykrzyczałaby mu to prosto w twarz, gdyby nie był jej jedyną deską ratunku

Zatrzymali się przy lokalnej knajpce Panini Cafe. Powietrze było rześkie. Wiatr od północnego wschodu delikatnie podrywał opadłe z drzew liście, które przy gwałtownych podmuchach unosiły się ponad dachy pobliskich posesji. Lukas sięgnął jeszcze po swój tablet i kiwnął głową do rozglądającej się niepewnie Rose.

– Zjedzmy coś – rzucił.

Knajpka była we włoskim stylu. W środku znajdowały się jedynie cztery osoby. Przy oknie siedziała młoda blondynka w okularach i podparta na łokciach wsłuchiwała się w opowieści chłopaczka w jasnej marynarce. Przy stoliku znajdującym się bliżej baru dyskutowało dwóch mężczyzn około pięćdziesiątki. Zajadali lasagne i głośno rozprawiali na temat polityki migracyjnej.

Lukas położył dłoń na biodrze Rose i delikatnie skierował ją w stronę ostatniego stolika po przeciwległej stronie sali. Zrobił to odruchowo, ale nie zaoponowała. Pozwoliła się poprowadzić, a nawet się uśmiechnęła. Blado, bo blado, ale jednak. Do tej pory niespecjalnie patrzył na nią jak na obiekt pożądania, ale ta myśl właśnie przemknęła mu przez głowę. Ładna była, co tu dużo mówić. Nawet w tym rozciągniętym swetrze.

Usiedli, zajrzeli do menu. Przez chwilę analizowali w milczeniu jego zawartość.

– Dzień dobry, czym mogę służyć? – Kelner zmaterializował się niczym duch. Był drobnym mężczyzną po trzydziestce, miał orli nos i czarne włosy zaczesane na bok.

– Podwójne americano, a dla pani… – Lukas zerknął na Rose.

– Latte poproszę. I może panini na początek.

– Dla pana?

– To samo. Jakie jest hasło do wi-fi?

– Milano. Wie pan, od AC Milan, najlepszego klubu piłkarskiego na świecie.

Kelner uśmiechnął się szeroko i widząc, że nie jest już potrzebny, obrócił się na pięcie i odszedł w kierunku kuchni. Za oknem hulał wiatr, co rusz podnosząc kolorowe dywany z liści. Na płocie posesji znajdującej się po przeciwległej stronie ulicy siedziały dwa kruki, łypiąc czarnymi oczami raz w lewo, raz w prawo. Gdy obok przejechała zielona ciężarówka, wzbiły się w powietrze i zniknęły z pola widzenia.

– Myślisz, że jesteśmy tu bezpieczni? – zapytała Rose.

– Chwilowo. Telefony zniszczyliśmy, a z garażu wyjąłem starego dodge’a należącego do brata. Takich na prowincji jeżdżą tysiące. Myślę, że chwilowo nic nam nie zagraża.

– Jak w takim razie chcesz się skontaktować z tym facetem, o którym mówiłeś?

– Nie będę się z nim kontaktował. Spotkamy się w umówionym wcześniej miejscu.

– Gdzie tym razem?

– Wracamy do miasta…

– Mówiłeś, że…

– Wiem, co mówiłem, ale nie mamy wyjścia. Ten facet to nasza jedyna szansa.

– Ufasz mu?

– To przyjaciel. Poza bratem nikomu nie ufałem bardziej.

– Ale skoro nie możemy wrócić do naszych domów, to gdzie będziemy nocować?

– Mam kilka miejsc, w których moglibyśmy spędzić noc, nie płacąc kartą. Praca detektywa ma swoje zalety.

– W sumie to się chyba nawet cieszę. – Rose poprawiła włosy. – Czuję się nieswojo, gdy nie widzę Manhattanu dłużej niż dobę.

Zamówili jeszcze po pizzy z pepperoni i w oczekiwaniu na posiłek zagłębili się w czeluściach internetu. Wszędzie wyświetlały się te same hasła. Cascarino, Cascarino, Cascarino, kartele, kartele, kartele. Ale ani słowa o drugim trupie. Rose przejrzała jeszcze kilka newsów i weszła do swojej poczty.

Przeskrolowała spam. Oferty wielkich jak przedramię wibratorów, magicznych materaców leczących raka czy listy od mecenasów zmarłych i bardzo majętnych wujków z kopalniami diamentów w Afryce. Pokasowała je i kliknęła w mail od Gwen. Wiadomość nie miała żadnej treści, jedynie dwa załączniki. Nie namyślając się długo, otworzyła pierwszy z nich. Zamarła.

– Co się stało? – Pilar natychmiast wyłapał, że coś jest nie tak. Przesunął się, aby lepiej widzieć wyświetlacz.

Wideo było krótkie, ale treściwe. W centralnym punkcie siedziała przywiązana do krzesła kobieta, obok stał mężczyzna w kominiarce. Jedną ręką trzymał ją za włosy, w drugiej trzymał żarzącego się papierosa. Nagle przyłożył go do jej policzka. Kobieta wrzasnęła, a film się skończył.

– Kim ona jest?

– To Gwen, moja najlepsza przyjaciółka. – Rose przytknęła dłoń do ust. Jej oczy się zaszkliły. – Jezu… Dlaczego on jej to robi?

– Mówiłaś jej coś? Kontaktowałaś się z nią?

– Nie, to znaczy wcześniej tak, może…

– Rose, skup się. To bardzo ważne.

– Nie, chyba nie, kurwa, nie wiem… – Parker się rozpłakała. Pilar wyjął z pojemnika serwetkę i wręczył jej, aby otarła łzy. – Ostatni raz rozmawiałyśmy wczoraj, ale nic jej nie mówiłam ani o Cascarinie, ani tym bardziej o twojej sprawie z Johnem.

– Jesteś tego pewna?

– Tak.

Pilar wygasił tablet. Rose pociągnęła nosem i spojrzała w górę, aby nie dopuścić do zbierania się w oczach kolejnych łez.

– Straciłam apetyt. Chodźmy stąd – rzuciła.

Niemal w tej samej chwili zza baru wyłonił się kelner z dwoma pizzami.

– Weźmiemy na wynos – rzucił krótko Pilar i sięgnął po zaczepiony na pobliskim wieszaku prochowiec. Wyciągnął z kieszeni dwie wymięte dwudziestodolarówki i rzucił je na stolik.

– Ale…

– Bez dyskusji. I proszę zrobić to szybko.
===LxciECQWZVZvX2ZRaQM1DDUDMQY3UWYCZAFlV28LaQo6AzZUMlQ=

ROZDZIAŁ 21

Charlie Antkiewicz właśnie skończył drugie śniadanie, na które składały się kanapka z szynką parmeńską i pomidorem oraz kubek kawy z mlekiem. Poluzował krawat i uwierający go pasek od spodni. Od siedzenia za biurkiem dorobił się brzuszka i nie był w stanie się go pozbyć. Dziś nie miał zbyt wielu obowiązków, więc szybko mógł zająć się sprawą, o którą prosił Lukas.

Ostatnio rzadko do siebie dzwonili. Kiedyś byli kumplami na zabój. Dziś Charlie miał żonę i dwójkę cudownych dzieciaków. Pracował w wynajętym przez firmę domu z basenem w najlepszej dzielnicy Langley. To tu mieszkali urzędnicy Centralnej Agencji Wywiadowczej. Gdy zaczynał jako szeregowy agent, czuł się, jakby złapał pana Boga za nogi. Jeździł po świecie, brał udział w akcjach jak z holywoodzkich filmów, jako jeden z niewielu zawsze znał prawdę. Nie tę, którą firma podawała do mediów – jeśli w ogóle cokolwiek podawała – ale tę prawdziwą. Śmiał się, gdy czasem oglądał wiadomości i słuchał prezenterów, którzy z poważną miną sprzedawali ludziom cały ten szajs. Nie mieli pojęcia, jakie plotą bzdury.

Świat był do kitu – to Charlie pojął dopiero po kilku latach, gdy pierwsza euforia minęła. Owszem, dobrze zarabiał, miał ciekawą pracę, nawet trochę władzy. Niestety, wszystko dokoła cuchnęło kłamstwem i korupcją. Tak naprawdę każdy chciał ugrać jak najwięcej dla siebie. Nieważne, czy był to zamiatacz ulic, dziwka, sprzedawca fast foodu, bankier, prawnik, kacyk z jakiegoś państewka w Afryce, czy w końcu prezydent Stanów Zjednoczonych. Każdy z nich był do kupienia, wszystko pozostawało kwestią ceny.

Światem rządził pieniądz, ściśle biorąc – dolar. Tych najwięcej miały korporacje. Konglomeraty tak potężne, że musiały się z nimi liczyć wszystkie państwa z USA na czele. Dlatego, choć nikt nie traktował tego poważnie, to one rządziły światem. Decydowały, kto umrze, a kto przeżyje, gdzie wybuchnie wojna, a gdzie będzie pokój. Mogły kupić wszystkich. Pożyczyć, zadłużyć, a potem wyzyskać i obłupić. Rynek z pieniędzy, kraje z surowców, ludzi z myślenia. Czasem czuł, jakby żył w jakimś matriksie. Patrzył na ludzi jak na masę bezmózgich zombie karmionych medialną papką, kierowanych jak zaprogramowane roboty. Głównie dzięki szeroko pojętym mediom, w których skład wchodziły prasa, radio, telewizja i przede wszystkim media społecznościowe. Ten, kto sprawował nad nimi kontrolę, miał władzę, a kto miał władzę, ten miał u stóp cały świat.

Po ponad ośmiu latach Charlie awansował na stanowisko zastępcy dyrektora do spraw wewnętrznych. Wiedział dużo i mógł jeszcze więcej. Miał dostęp do większości tajnych dokumentów i zabezpieczonej sieci.

Podniósł słuchawkę i wybrał zero. Po chwili po drugiej stronie odezwał się zachrypnięty głos jego sekretarki.

– Słucham, panie dyrektorze?

– Nie przysyłaj mi już dziś nikogo. Chyba że przyjdzie Jones. Nie chcę, żeby mi przeszkadzano, okej?

– Oczywiście, panie dyrektorze.

Charlie pozbył się krawata i rozpiął górne guziki koszuli. Spojrzał na zegarek Breitlinga, który tydzień temu sprezentowała mu żona na dziesięciolecie ślubu. Dochodziła dopiero jedenasta, więc miał sporo czasu. Wklepał w Google hasła dotyczące symbolu, o którym wspominał Lukas. Wiedział, że kiedyś się z nim spotkał. Nie był pewien gdzie i kiedy. Przez lata pracy w terenie poznał tylu ludzi i zobaczył tyle miejsc, że trudno było spamiętać wszystko. Był jednak pewien, że gdzieś – i to nie tylko na jednodolarówce – widział wszystkowidzące oko.

Klasyczna wyszukiwarka wypluła sam śmietnik. Przez kilka minut starał się wyłuskać jakieś sensowne i wiarygodne informacje, ale szybko się poddał. Otworzył agencyjną wyszukiwarkę i wklepał to samo. Jakież było jego zdziwienie, gdy na ekranie nie pojawiło się absolutnie nic. Do tej pory nie spotkał się z podobną sytuacją. Tymczasem żadnego odnośnika, linku czy jakiejkolwiek informacji. Kliknął raz jeszcze. Nic. I jeszcze raz. Wciąż tylko ciemne tło z logo Agencji.

Ściągnął okulary i rozmasował skronie. Podrapał się po brodzie w nadziei, że zdoła wykoncypować coś sensownego. Niczego nie wymyślił. Tym razem się jednak nie poddał. Wklepał kolejne hasła nawiązujące do tematu. Za każdym razem ekran pozostawał pusty. Wstał od biurka i podszedł do zasłoniętego żaluzjami okna. Rozsunął palcami żeberka i sprawdził, co się dzieje na dworze. Słońce, które nad ranem przyjemnie przyświecało, teraz tylko momentami przebijało się przez ciężkie chmury. W oddali pierwsze błyskawice zaczęły przecinać niebo. Nadciągała burza.

Dlaczego agencyjna wyszukiwarka nie pokazywała żadnych danych? Przecież gdyby nie miał dostępu – a z oczywistych względów nie miał wglądu we wszystko – to pojawiłaby się klarowna informacja. Tymczasem ekran pozostawał pusty.

Wpisał w wyszukiwarkę zbitkę haseł „oko, iluminaci, Arab”. Kliknął i wnet obraz zapełnił się linkami. Zaczął je przeglądać. Wzrok przykuło natychmiast zdjęcie chińskiego multimiliardera Zhu Hongbo oraz uważanego za najbogatszego obecnie człowieka świata, właściciela medialnej korporacji New Media Group, Victora Rosenheima. Pojawili się również niektórzy amerykańscy senatorowie, rosyjscy oligarchowie, generalnie śmietanka światowej polityki i biznesu, obrzydliwie bogaci właściciele największych korporacji, od marek odzieżowych po konglomeraty paliwowe. Niestety przy każdej próbie kliknięcia w link pojawiał się napis „brak dostępu”.

Zachęcony pierwszym małym sukcesem uparcie klikał w kolejne odnośniki. I gdy w końcu jeden z nich zadziałał, poczuł, jakby ktoś grzmotnął go obuchem w łeb. Przypomniał sobie, skąd kojarzył to „oko”. Odnośnik przekierował go do kilku zdjęć The Clock Towers, bazy hotelowej z najwyższym budynkiem w Arabii Saudyjskiej, przypominającym londyńskiego Big Bena, z tą różnicą, że wierzchołek sześciusetmetrowego kolosa zdobił złoty półksiężyc.

Przecież to właśnie tam trzy lata temu brał udział w jednej z licznych konferencji dotyczących nowych technologii. Pojechał do Dżuddy tylko dlatego, że jego przełożony dostał udaru mózgu, a zastępca szefa połamał się na nartach podczas urlopu, i z konieczności reprezentował Agencję podczas nudnych wykładów. Pamiętał spotkanie w ogromnym, pełnym obrzydliwego wręcz przepychu gmachu, w którym śmietanka polityków i ludzi biznesu delektowała się szampanem. Na wysublimowanych kieliszkach znajdował się niewielki, delikatny grawerunek – oko opatrzności.

To towarzystwo nie bardzo mu pasowało. Zresztą szybko dano mu odczuć, że jest nie z tej ligi. Gdy część z gości zaczęła przechodzić przez pokryte złotymi freskami, wysokie na ponad cztery metry drzwi, Charlie został zatrzymany i poproszony o pokazanie zaproszenia. Nie był pewien, czy tylko mu się wydawało, czy mężczyźnie chodziło o coś więcej niż tylko zwykły świstek papieru. I tak go nie miał, więc mężczyzna w garniturze grzecznie wskazał mu drzwi po drugiej stronie sali.

Charlie, niespecjalnie zawiedziony zaistniałą sytuacją, wrócił więc do swojego apartamentu. Wpatrując się w połyskującą taflę Morza Czerwonego, utwierdził się w przekonaniu, że dobrze zrobił. Gdy w tylnym holu przypadkiem natknął się na sznur kilkudziesięciu młodych prostytutek, także w męskim wydaniu, zrobiło mu się niedobrze. Nie było wątpliwości, że są prowadzone, aby już wkrótce potowarzyszyć zaproszonym na tę okazję gościom. Tym z zegarkami zdobionymi brylantami i jachtami mogącymi pomieścić boisko do koszykówki. To byli ludzie z innego świata. Popijali szampana Gout de Diamants, zajadali się kawiorem z bieługi, białymi truflami, a na koniec raczyli się deserem Golden Phoenix – muffinkami ozdobionymi płatkami z dwudziestotrzykaratowego jadalnego złota.

Bal porcelanowych lalek.

Charlie czuł, że nie pasuje do tego towarzystwa. Gdyby nie fakt, że CIA była w tak zażyłych stosunkach z szejkami, najpewniej by go tu nie było. Pech chciał, że jego przełożeni się rozłożyli i polecieć musiał. Zresztą pech to może nie było najlepsze słowo, bo kiedyś marzył o tym, żeby być bogatym. I dziś ujrzał, jak żyją i bawią się ci, którzy mają u stóp cały świat.

Momentami wyglądali jak wyzute z jakichkolwiek marzeń zombie. Zastanawiał się, czy takie bogactwo psuje, co czują ludzie, którzy już nie mają o czym marzyć? I właśnie wtedy po raz pierwszy spotkał się z tym symbolem. Grawerunek wszystkowidzącego oka na kieliszkach nie zwrócił jego szczególnej uwagi. Wrył się w pamięć jedynie dlatego, że jednym łykiem skonsumował sporą część swojego majątku. To było chore i popieprzone, ale zarazem niesamowite. Nie zapomni tego uczucia, które mógł porównać jedynie do orgazmu bez wytrysku. Przez ten jeden krótki moment poczuł się równy im wszystkim. Był jednym z nich, jednym z ludzkich bogów.

Z zamyślenia wyrwał go dźwięk stojącego na biurku firmowego telefonu. Odebrał.

– Mówiłem, żebyś nikogo na dziś nie umawiała – skarcił sekretarkę szorstkim głosem.

– Przepraszam, że przeszkadzam, ale dyrektor Lagenbrunner chce się z panem widzieć – odparła pani Kerry.

Patrick Lagenbrunner był szefem wszystkich szefów. Zazwyczaj oschły, trzymający dystans, wzywał do siebie ludzi w dwóch sytuacjach: albo gdy szykowała się jakaś gruba sprawa, albo gdy chciał ich konkretnie opierdolić. Obie wersje nie wróżyły dziś nic dobrego.

– Powiedz, że za chwilę będę – rzucił krótko i odłożył słuchawkę.

Antkiewicz wstał od komputera i podciągnął spodnie. Mocniej ścisnął poluzowany wcześniej pasek, kilkoma sprawnymi ruchami z powrotem zawiązał krawat. Chwycił z krzesła marynarkę i wyszedł z biura.

Szybkim krokiem ruszył w kierunku długiego holu, na którego końcu znajdowało się biuro Lagenbrunnera. Skinął do strażnika, minął czterech ubranych w czarne garnitury pracowników i zapukał w drzwi szefa.

– Otwarte.

Lagenbrunner stał przy oknie, wpatrując się w niepokojąco nisko wiszące burzowe chmury. Co jakiś czas rozjaśniała je pajęczyna błyskawic. Odwrócił się w momencie, gdy murami wstrząsnęło uderzenie pioruna. Było ogłuszające i Antkiewicz zastanawiał się, czy jeden nie rąbnął w budynek. Chwilę później lunęło jak z cebra.

– Usiądź – rzekł beznamiętnie Lagenbrunner.

Antkiewicz usiadł na obitym skórą krześle. Czuł się nieswojo i miał złe przeczucie. Odruchowo wziął w ręce leżący na stole długopis i okręcił go w palcach. Złoty klips błysnął, przykuwając uwagę. Widniał na nim niewielki grawerunek – oko opatrzności.
===LxciECQWZVZvX2ZRaQM1DDUDMQY3UWYCZAFlV28LaQo6AzZUMlQ=

ROZDZIAŁ 22

Pizzę zjedli na leśnym parkingu. Lukas nieustannie myślał o filmie z załącznika. Obawiał się, co znajdowało się na kolejnym. Nie mógł ryzykować oglądania takich treści w knajpie, bo ściągnęliby na siebie niepotrzebną uwagę. A tego w obecnej sytuacji należało się wystrzegać.

Gdy tylko zaspokoił pierwszy głód, niepostrzeżenie odezwał się ten drugi. Poczuł, jak skręca go w żołądku, a przełyk pali, jakby ktoś wlał mu do gardła kwas. To pragnienie wlania w siebie odrobiny whisky przychodziło znienacka. Zamknął oczy i zagryzł zęby. Mocniej zacisnął dłonie na kierownicy, a gdy uniósł powieki, jego oczom ukazał się monopolowy. Mały sklepik znajdował się tuż przy wyjeździe z parkingu. Małpka, no chociaż piwo. Wtedy się uspokoi i pomyśli spokojnie.

Rose też spojrzała w tamtą stronę. Gdy Lukas otworzył drzwi, chwyciła go za rękaw prochowca.

– Nie idź tam, Lukas – rzuciła stanowczo.

– Kurwa mać… – warknął i uderzył dłonią w kierownicę. Pospiesznie wyjął papierosa. Zapalił. Mocno się zaciągnął. Wypuścił dym. Znów się zaciągnął i rozmasował skronie. – Musimy obejrzeć te filmy – odezwał się w końcu. – Przynajmniej ja muszę. Te nagrania mogą zdradzić więcej.

– Myślisz, że ona żyje?

– Nie będę zgadywał. Znajdziemy jakąś stację.

Lukas zatrzymał się na pierwszej, na którą się natknęli. Dotankował i złapał wi-fi. Gdy tylko wrócił do pojazdu, rozsiadł się na przednim siedzeniu i uruchomił tablet. Kiwnął w kierunku Rose, dając jej do zrozumienia, aby zalogowała się na swoją pocztę. Odebrał jej urządzenie.

– Nie musisz tego oglądać – rzucił krótko i włożył do uszu wyciągnięte z kieszeni słuchawki.

Najpierw raz jeszcze obejrzał pierwszy film, następnie otworzył drugi. Okazał się dłuższy i dużo bardziej drastyczny. Przez ponad minutę mężczyzna w kominiarce bił kobietę pięścią po twarzy i brzuchu, a na koniec przeciął jej nożem policzek. Operator zbliżył kamerę do krwawiącej rany, a następnie załzawionych oczu. Przez chwilę tak trwał, skupiając się na błagalnym spojrzeniu, w końcu przeniósł się na mężczyznę w kominiarce.

– Pinezka w załączniku. O północy. Wiesz, co się z nią stanie, jeśli nie przyjdziesz – oznajmił oprawca i film się urwał.

Pilar jeszcze przez moment wpatrywał się w ekran tabletu, po czym wygasił go i spojrzał na zegarek. Do północy mieli jeszcze sporo czasu. Zastanawiał się, jak ma to powiedzieć Rose.

– Twoja przyjaciółka żyje – wyksztusił w końcu. – Ale jeśli nie skontaktujemy się z nimi albo nie pojawisz się do północy w swoim mieszkaniu, najprawdopodobniej ją zabiją.

– Boże…

– Widzą w tobie poważne zagrożenie.

– W nas, Lukas. W nas!

– Co do tego to wcale nie mam pewności. Szczerze mówiąc, wątpię, aby o mnie wiedzieli. To mogłaby być jakaś przewaga…

– Naprawdę nie możemy po prostu zadzwonić na policję?

– Wtedy ona zginie na pewno. To profesjonaliści, Rose. Zrobią wszystko, aby cię dopaść.

– Dzięki, kurwa… – rzuciła Parker.

– Nie chciałem tego.

– Powiedz lepiej, jaki masz plan. No bo przecież nie możemy jej zostawić w rękach tego skurwiela…

– Skurwieli.

– To było ich więcej?

– Przynajmniej dwóch. Jeden trzymał kamerę. I nie! Nie zostawimy jej na pastwę tych sukinsynów.

– To co chcesz zrobić?

– Jedziemy na Manhattan. Mamy prawie sześć godzin do ultimatum. Będziemy myśleć po drodze.
===LxciECQWZVZvX2ZRaQM1DDUDMQY3UWYCZAFlV28LaQo6AzZUMlQ=

ROZDZIAŁ 23

Uniósł powieki.

Przed nieprzyzwyczajonym i przytępionym wzrokiem zawirowały tysiące migoczących ogników. Wyglądały jak rozmazane gwałtownym ruchem lunety gwiazdy na brunatnym niebie. Tańczyły przed oczami jak pijane robaczki świętojańskie w takt dudniących bębnów wybijających jakiś pradawny, plemienny rytm. Jego nuty niosły ze sobą czyste zło.

John potrząsnął lekko głową i zamrugał. Obraz zaczął się wyostrzać. Łuny wokół świetlików zaczęły zanikać, a tło eksponowało kolejne połyskujące rzeki. Magma leniwie wiła się wydrążonymi w skałach korytami, oświetlając ściany potężnej, niknącej po horyzont groty, której wysokie sklepienie zdobiły wiszące pomiędzy stalaktytami klatki. Jak okiem sięgnąć pieczarę spowijała pajęczyna skalistych dróg i kładek, którymi poruszała się cała masa umęczonych postaci. Bardziej przypominały drepczące zombie niż ludzkie istoty. Wyczerpane, półżywe, ledwo powłóczące nogami wyglądały, jakby pogodziły się ze swoim marnym losem, jakby uleciała z nich wszelka nadzieja. Wyły, zawodziły, lamentowały. Ich ciała krwawiły albo gniły.

– Mój Boże…

John Pilar wkroczył do piekła.

– Bóg ci nie pomoże, żałosny śmiertelniku – zarechotał knur z wyraźną satysfakcją. Zaciągnął się smrodliwym powietrzem. – Każdy w ten czy inny sposób zwraca się do swojego boga, gdy wchodzi tu po raz pierwszy. Ale tu boga nie ma. Tu czekają tylko wieczne męki – dodał i splunął.

Świat znów lekko zawirował, gdy knur szarpnął łańcuch i przerzucił go sobie przez ramię. John zamknął oczy. Pomyślał o żonie i dzieciach. Przez ułamek sekundy zwizualizował sobie ich uśmiechnięte twarze, ale obraz zaraz pękł jak bańka mydlana. Szybki i głośny świst bicza wyrwał go z marzeń na jawie. Intuicyjnie przeniósł wzrok w miejsce, skąd dobiegł odgłos. Jakiś koszmarnie chudy mężczyzna właśnie upadł na kolana. Na plecach niósł kosz z rozłupanymi skałami, które wypadły i sturlały się po zboczu. Z ust nieszczęśnika wylała się jakaś wydzielina. Wtedy na jego ciele wylądowały kolejne razy. Ostatni rozciął skórę tuż nad lędźwiami, a haczykowata końcówka wyrwała kawałek tkanki.

Przeniósł wzrok na oprawcę. Do gęby swojego obleśnego kompana zdążył się przyzwyczaić, ale widok rogatego stwora ze spiczastymi uszami i czerwonymi ślepiami sponiewierał go do reszty. To był demon, diabeł, bies, zwał, jak zwał, w każdym razie identyczny z tymi, które pamiętał z lekcji religii i tanich horrorów klasy B. Jego pokryte tatuażami ciało lśniło od potu, a na szyi i nadgarstkach nosił nabite ćwiekami skórzane rzemienie, genitalia przykrywał szeroki kawał skóry, a stopy przypominały końskie kopyta. Dyszał ciężko, syczał, szczerzył spiłowane zęby, w pewnym momencie posłał Pilarowi kose spojrzenie i lekko przygarbiony ruszył w kierunku sznura człapiących pokutników.

John znów zamknął oczy. Nie chciał na to patrzeć. Pragnął jedynie znów ujrzeć twarze najbliższych. Tak jak oni odszedł już z tamtego świata i modlił się żarliwie, aby żadne z nich, choćby przypadkiem, przez jakieś pieprzone nieporozumienie, nie trafiło w to przeklęte miejsce. Sama myśl o tym, że gdzieś w tym martwym tłumie mogą kroczyć i oni, przyprawiała go o szybsze bicie serca.

Serca. Przecież już nie biło. Umarł. Dlaczego więc czuje ból i krwawi? Życie po śmierci najwyraźniej również było pełne absurdów.

Wkroczyli do pnącego się w górę tunelu. John bez słowa mijał kolejnych pokutników, niosących na plecach kosze z kamieniami. Inni z kilofami w rękach rozłupywali ściany, drążąc kolejne przejścia. Ich ciała były posiniaczone, skrwawione i pełne koszmarnych blizn. Łomot kilofów odbijał się echem w całym tunelu. Monotonny i przytłaczający.

Kolejny wrzask. Kolejny cierpiący nieszczęśnik. Oczko z magmą. Dwie rogate kreatury spychające grzeszników do bulgoczącej kipieli. Buchające płomienie. Smród siarki. Niewyobrażalny gorąc.

John spuścił wzrok. Jaki los czeka jego samego? Czy to wszystko w ogóle jest prawdą, czy może chorym koszmarem i pośmiertną imaginacją umierającego mózgu? Przecież tyle lat myślał o wyroku i śmierci, tyle czasu spędził na próbach zrozumienia tego, co może czekać na niego po drugiej stronie. A może to wszystko to tylko kompletnie popieprzony sen i zaraz odwodniony obudzi się w swoim mustangu, a nad sobą ujrzy cucące go pielęgniarki?

Kolejne szarpnięcie wyrwało go z rozważań. Ponury rytm bębnów stał się głośniejszy, teraz wdzierał się do jego uszu niczym rozszalałe tsunami. Podniósł wzrok. Obraz ponownie stał się nieostry, powietrze znów wypełniła zawiesista mgła, majaczyły w niej różne postaci. Wyciągały do niego ręce, inne szczerzyły kły, a jeszcze inne biły pokłony. Obraz zaczął się kołysać, stracił ostrość. Ale czuł ich obecność, słyszał ich jęki, czuł ich smród.

I wtedy rytmiczne dudnienie nagle ustało. Podobnie jak szepty i zawodzenie. Przez kolejne sekundy jedynie echo pozwalało wierzyć, że te wszystkie dźwięki nie były tylko złudzeniem. John pomyślał, że może to koniec, że dotarł do momentu, w którym otworzy oczy i się obudzi. Gdy wziął głębszy wdech, który niemal oparzył mu płuca, wrócił do rzeczywistości. Uniósł spętane dłonie i przetarł zlane potem oczy. Dla pewności mrugnął jeszcze kilka razy, bo wciąż nie mógł uwierzyć w to, co widzi.

Przed nim wyrósł nagle potężny tron otoczony dziesiątkami pali, na których drgały ciała zawodzących cierpiętników. Stopnie obito dywanem z ludzkiej skóry. Ze sklepienia zwisały klatki, w których znajdowały się wysuszone, obleczone skórą szkielety, a w powietrzu unosiła się kwaśna woń śmierci.

John patrzył na to wszystko z niedowierzaniem, próbując dociec, kto kryje się w skrytym w mroku tronie. Gdy mgła ustąpiła, dostrzegł zarys potężnej rogatej postaci. Wtedy kreatura powstała i wyszła z cienia.

Przełknął ślinę, przeszyła go fala dreszczy, a wszystkie włosy na ciele stanęły dęba. Przed oczami miał potężną, przynajmniej dwumetrową istotę o brunatnej, żłobionej dziesiątkami bruzd twarzy. Z gołej czaszki wystawały dwa jakby baranie rogi, a oczy błyszczały jaskrawą czerwienią. Długie, kanciaste palce zakończone były szponami, a spomiędzy zębów co rusz wysuwał się rozdwojony jęzor. Najgorsze było jednak to, że pod skórą wszystko się ruszało, jakby ta istota gniła od środka, a robactwo drążyło w tkance tunele. Przyodziana była jedynie w przepaskę mającą na celu zakrycie przyrodzenia i kilka rzemieni na ramionach i klatce piersiowej. U stóp wiły się drobniejsze istoty, których szponiaste dłonie pieściły jego uda i krocze. Miały fikuśne fryzury i dorodne piersi, wiły się i płaszczyły, spomiędzy kuszących czerwienią ust wysuwały się rozdwojone języki, raz za razem muskając ciało ich pana.

– Na kolana, nędzny grzeszniku! – zagrzmiał diabeł, a nogi Johna się ugięły. Klęknął. – Jestem Panem Królestwa Ciemności, Mistrzem Wszelakiej Udręki, Władcą Bólu i Cierpienia. Uwierz we mnie teraz, żałosny śmiertelniku. Uwierz i cierp męki, Johnie Pilar. Czy wiesz, jakie grzechy popełniłeś?

Jeśli do tej pory John łudził się, że to zwykły koszmar, tak teraz stracił nadzieję, że kiedykolwiek się obudzi. Świst bicza przypomniał mu, że nie ma już władzy nad swoim ciałem. Usłyszał, jak skóra rozrywa się na jego plecach. Ból eksplodował.

– Nie! Nie! Nieeeee! – ryknął w akcie desperacji. – Nie wiem, kurwa, dlaczego tu trafiłem, wy jebane parchy, pierdolone diabelskie pomioty, wy…

Nie dokończył, bo bicz znów świsnął nad jego głową. Poczuł palący ból na karku.

– Zamordowałeś żonę i trójkę swoich dzieci, Johnie Pilar – zaczęła ponownie postać na tronie. – Pozbawiłeś życia Laurę, Tima i Natalię, a potem osobę, której ślubowałeś miłość, wierność i uczciwość małżeńską aż do śmierci. Popełniłeś zbrodnię, za którą nie ma zbawienia. Dlatego trafiłeś do mnie, Johnie Pilar. I przede mną za swoje grzechy odpowiesz.

To wszystko było zupełnie abstrakcyjne i John stracił pewność, że istnieje. Przez moment przeszło mu przez myśl, że może rzeczywiście zabił swoją rodzinę, a mordercę sobie jedynie wyobraził. Oszalał, zamordował, a następnie w chorym umyśle stworzył iluzję, aby pozbyć się poczucia winy. Może po prostu był złym człowiekiem i zasługiwał na taki los?

– Ja nie mogłem… – szepnął pod nosem. – Nie zabiłem swojej rodziny. Kochałem ich ponad życie.

Wyczekał na kolejny raz, ale ku jego zdziwieniu taki nie nastąpił. Rogata istota uniosła rękę na znak, żeby knur nie używał bicza.

– Nie jesteś pierwszym, który to mówi, Johnie Pilar – odrzekł diabeł. – Wielu próbuje mnie oszukać w nadziei na moją litość. Ja jednak nie znam tego słowa. Litości tu nie ma. Oferuję jedynie cierpienie.

John zacisnął zęby. Pomyślał, że gorzej już być nie może. A skoro trafił przed oblicze władcy piekła, to…

– Jeśli jesteś samym Lucyferem, to powinieneś wiedzieć, że ja tego nie zrobiłem – rzucił wyzywająco. – Święty nie jestem, ale oskarżasz mnie o grzech, którego nie popełniłem.

Diabeł przez dłuższą chwilę milczał. Jakby analizował. John pomyślał, że to wyjątkowo ludzkie.

– Masz dziś sporą widownię, Johnie Pilar – wysyczał w końcu. Wykonał zamaszysty ruch ręką. – Rozejrzyj się. Skoro twierdzisz, że jesteś niewinny, pozwolę ci zawalczyć o swoją rację.

Pilar uniósł głowę i omiótł wzrokiem ponury świat. Wokół znajdowało się przynajmniej kilkadziesiąt postaci, które w zdecydowanej większości wyglądały jak demony z najgorszych koszmarów. Rogate maszkary, wiedźmy, powykręcane straszydła. Niektóre syczały, wysuwając rozdwojone języki, inne pożądliwie spoglądały na Pilara jak na kawałek surowego mięsa. Diabeł kontynuował:

– Dziś jesteś czwartym, który nie przyznaje się do winy. Czterech was stanie zatem do walki. Kto nie przetrwa, będzie cierpiał po wieki najstraszliwsze męki w moim królestwie. Kto zdoła obronić swoją prawdę, otrzyma kolejną szansę.

Diabeł dał znak i pradawny rytm bębnów zabrzmiał na nowo. John znów poczuł szarpnięcie i knur poprowadził go pomiędzy palami do okrągłej, głębokiej na nie więcej niż trzy metry jamy. Przypominała wnętrze pradawnego Koloseum. W środku znajdowało się trzech mężczyzn, z których każdy ledwo powłóczył nogami. Pierwszy, postawny typ z krótkimi, dość mocno zmierzwionymi włosami, wyglądał najlepiej. Drugim był jakiś koszmarnie wychudzony Azjata, trzeci, kompletnie przerażony i rozglądający się dokoła czarnoskóry Afrykanin, mówił coś w niezrozumiałym języku.

Knur wyszczerzył zębiska, mlasnął jęzorem i włożył w dziurkę przy obroży wyciągnięty wcześniej kluczyk. Chwilę później Pilar dostał kopniaka i wpadł do dziury.

Upadł, przeturlał się, wypluł żwir z ust. Zebrał się w sobie i wstał z kolan. Wtedy znów rytm bębnów ucichł. W tle snuły się tylko jęki i zawodzenie pokutników.

– Niech zatem sprawiedliwości stanie się zadość – zagrzmiał diabeł i przeniósł wzrok w kierunku wykutego w skale okratowanego tunelu.

John usłyszał szuranie i stękanie. Powarkiwanie i charczenie. Jakby całe stado jakichś stworzeń piekliło się za kratami, aby wyrwać się z niewoli. Pilar mógł przysiąc, że one prosiły, wręcz pokornie błagały, aby ktoś w końcu spuścił je ze smyczy. Pomyślał, że czymkolwiek są, sprawiają wrażenie wygłodniałych i oszalałych z pragnienia. Pragnienia krwi i żądzy mordu.
===LxciECQWZVZvX2ZRaQM1DDUDMQY3UWYCZAFlV28LaQo6AzZUMlQ=

ROZDZIAŁ 24

Dotarli do przedmieść Nowego Jorku i Lukas zmienił kanał w nadziei, że zdoła dowiedzieć się czegoś więcej o sytuacji w mieście. Śmierć Cascarina obiegła już nie tylko media lokalne, ale także państwowe, a nawet międzynarodowe. To była gruba sprawa, więc miały pożywkę.

…poniósł śmierć na miejscu. Według świadków sprawca wypadku nie udzielił pomocy i zbiegł z miejsca zdarzenia. To prawdziwy czarny piątek i drugi zgon znanej osoby w Nowym Jorku… – Lukas odruchowo pogłośnił, ton prowadzącego przykuł również uwagę Rose. – … rzecznika prasowego nowojorskiej policji, ale na razie nie podał więcej szczegółów, tłumacząc się dobrem śledztwa. Robert McGregor był wieloletnim naczelnym gazety „Daily News” i z pewnością będzie nam wszystkim go bardzo brakowało. Łączymy się w bólu z rodziną zmarłego.

Kiedy padło nazwisko McGregora, Parker nerwowo spojrzała na stare urządzenie i jeszcze mocniej podkręciła głos. Z grozą w oczach zerknęła na kierowcę, jakby nie była do końca pewna, czy Pilar usłyszał to samo. Po chwili z głośników poleciał melodyjny kawałek Adele.

– Słyszałeś to? – zapytała niepewnie.

– Tak, zmień kanał. Może powiedzą coś więcej – odparł Pilar.

Rose jedną dłonią odgarnęła pukiel włosów, a drugą zaczęła grzebać przy sprzęcie. Był stary jak świat i kolejnych stacji trzeba było szukać ręcznie.

– Nie wierzę w to, Lukas. Jeśli to prawda, to…

– Szukaj dalej – rzucił.

Nie żył na tym świecie od wczoraj, a dodatkowo przez wiele lat najpierw był nowojorskim policjantem, a później prywatnym detektywem. Doświadczył i zobaczył tu tyle, że już nic nie mogło go zdziwić. Wierzył jednak w prostą zasadę – akcja równa się reakcji. Nie było miejsca na zbiegi okoliczności, nie w kilkunastomilionowej aglomeracji. I fakt, że jednej nocy ginie zastępca komisarza policji, a kilkanaście godzin później naczelny gazety, który jeszcze kilka godzin temu rozmawiał z Rose Parker o fałszowanych informacjach w swojej gazecie, świadczył, że nie mogło być mowy o przypadku. Po kilku nieudanych próbach znalezienia odpowiedniej stacji z głośników znów popłynął interesujący ich fragment.

…z przykrością zawiadamiamy, że dziś o godzinie drugiej czterdzieści pięć po południu redaktor naczelny gazety „Daily News” Robert McGregor został śmiertelnie potrącony przez nieznanego sprawcę na skrzyżowaniu Dwudziestej Drugiej ulicy i Siódmej alei. Zginął na miejscu. Według świadków niósł ze sobą bukiet czerwonych róż, które mogły ograniczyć jego pole widzenia i spowodować, że nieostrożnie wszedł pod koła rozpędzonego samochodu. Kierujący pojazdem nie zatrzymał się i uciekł z miejsca zdarzenia. Skrzyżowanie ulic jest zamknięte, policja zabezpieczyła teren i bada wszystkie ślady. Udało nam się ustalić, że kierujący poruszał się samochodem terenowym, najprawdopodobniej nowym modelem jeepa grand cherokee. Do sprawy wrócimy już wkrótce.

Z głośników znów popłynął melancholijny utwór, tym razem jakiegoś mało znanego artysty. Rose siedziała sztywno i tępo wpatrywała się w przednią szybę. Przypominała teraz pacjentkę szpitala psychiatrycznego, która wpadła w stupor. Pilar zaczynał się coraz mocniej niepokoić. Ile ta dziewczyna mogła jeszcze znieść?

Mijały sekundy i cisza zaczęła robić się coraz bardziej przytłaczająca. W końcu Lukas otworzył usta, ale Parker gwałtownie uniosła rękę na znak, aby zamilkł.

– Nic, kurwa, nie mów, Lukas – warknęła. – Nawet nie waż się cokolwiek mówić.

Pilar zastosował się do poleceń. Wiedział, że musi dać jej chwilę, a próby udzielenia jakiejkolwiek pomocy spełzną na niczym, co najwyżej bardziej ją rozjuszą. Parker była twardą babką, ale nawet ona miała swoje granice. Potrzebowała czasu, aby najgorsze emocje opadły.

Śmierć McGregora z pewnością była powiązana z ich sprawą, ale teraz schodziła na drugi plan. Zresztą w ostatnim czasie wszystko poza utrzymaniem się przy życiu schodziło na dalszy plan. Pierwotne zadanie również. Liczyło się tylko to, aby przetrwać. Charlie mógł w tym pomóc.

– Nie chcę już więcej śmierci – przerwała ciszę Parker. – Pojedźmy z tym na policję. Przecież nie może być tak, że cały departament jest umoczony. Jestem dziennikarką śledczą, znają mnie tam. Wiem, że tam są dobrzy ludzie i czyści policjanci.

– W to nie wątpię, ale przychodząc na komisariat, odkryjesz się – odparł Pilar. – Jeśli nawet jakimś cudem Moore nie siedzi w ich kieszeni, to na pewno któryś ze skorumpowanych gliniarzy skontaktuje się ze swoim prawdziwym mocodawcą. Namierzą cię i odstrzelą, jak tylko opuścisz komisariat. Widziałaś, do czego ci ludzie są zdolni.

– To co chcesz zrobić? Przecież oni mają Gwen…

– Myślę…

– Myślisz, kurwa, dobre sobie…

Pilar pozostawił te słowa bez komentarza. Skupił się na drodze, która stawała się coraz bardziej zatłoczona. Większość kierowców zapewne zmierzała na Manhattan, aby w piątkowy wieczór oddać sizę błogiemu relaksowi. Każdy weekend w centrum miasta był taki sam. Zaczynał się w piątek po pracy, a kończył w poniedziałek o świcie.

Spojrzał na zegarek. Do końca ultimatum wciąż mieli jeszcze ponad cztery godziny, do spotkania z Charliem – niecałe pół. Byli już na przedmieściach Bronxu i w oddali majaczyły majestatyczne drapacze chmur środkowego Manhattanu.

Lukas uchylił okno i poczuł chłodny wiatr na policzku. Jakiś duży SUV, z którego środka dochodziła głośna muzyka techno i który błyskał kolorowymi światłami, minął ich z dużo większą prędkością. W pewnym momencie jeden z imprezujących smarkaczy wystawił rękę przez szyberdach i pokazał innym uczestnikom ruchu środkowy palec. Pilar pomyślał, że chłopaki będą mieli ciężką noc, a potem docisnął pedał gazu. Jego też czekała ciężka noc.
===LxciECQWZVZvX2ZRaQM1DDUDMQY3UWYCZAFlV28LaQo6AzZUMlQ=

ROZDZIAŁ 25

W kominku trzaskały iskry, a kolejne polana brzozy oplatały języki ognia. Pokój spowijał półmrok, który rozświetlał jedynie blask płomieni, powietrze przesiąkło ciężkim zapachem kubańskich cygar, a długie wstęgi dymu, który się z nich wydobywał, wiły się w ciemności, niknąc gdzieś pod ciemnym sufitem.

Czterech mężczyzn siedziało w ciszy i delektowało się panującą atmosferą. Piąty, oparty o kominek, stał ze szklaneczką whisky w dłoni i przyglądał się pozostałym. Miał na sobie ciemnobrązową marynarkę, dżinsy i buty ze skóry krokodyla.

– Cieszę się, że skorzystali panowie z mojej gościny – odezwał się i pyknął cygaro. – Muszę przyznać, że pierwsze wyniki są doprawdy imponujące. Pytanie, czy towar rzeczywiście trafił do wszystkich odbiorców.

Rysy jego twarzy pojawiały się i znikały w tańcu płomieni. Głębokie bruzdy, obwisła skóra na szyi, plamy wątrobowe. Mężczyzna bez wątpienia był w podeszłym wieku. Jego oczy kryły się za szkłami okularów. Błyszczały niepokojąco.

– Do wszystkich, którzy złożyli zamówienie – odrzekł jeden z mężczyzn siedzących w fotelu. – Mogę oficjalnie potwierdzić, że do tej pory nie mieliśmy najmniejszego problemu z dostarczeniem towaru do żadnego z klientów.

– Jak duże jest zainteresowanie?

– Przeszło moje najśmielsze oczekiwania.

– Znakomicie, doprawdy znakomicie. – Mężczyzna wyszedł z cienia. – Zatem, drodzy przyjaciele, wypijmy za ten nowy, wspaniały projekt. Miejmy nadzieję, że przyniesie nam oczekiwany zysk, a klienci będą zadowoleni. Za nasz wspólny sukces.

Mężczyźni podnieśli się z foteli. Ich stare, ponaciągane skalpelem chirurga twarze migotały w świetle tańczących płomieni. Gra świateł i cieni sprawiała, że wyglądały jak maski, każda z nich wykrzywiała się teraz w szyderczym i pełnym satysfakcji uśmiechu. Trwali tak chwilę, spoglądając na siebie nawzajem, po czym zabrzęczały szklaneczki i wznieśli toast.

Za nowy, wspaniały projekt.
===LxciECQWZVZvX2ZRaQM1DDUDMQY3UWYCZAFlV28LaQo6AzZUMlQ=

ROZDZIAŁ 26

Stał w kolejce i oglądał obrazkowe menu nad głowami krzątających się za barem kelnerów. Wielkie hot dogi, monstrualne hamburgery czy cheesburgery, kebaby, tortille i cały ten śmieciowy szajs można było dostać raptem za kilka dolców. Z głębi kuchni słyszał przekrzykujących się pracowników, którzy składali zamówienia u kucharzy, ci uwijali się jak w ukropie, upychając do bułek mięso, kiście warzyw i tony tłustych, śmierdzących sosów. Gdyby do środka napluli, a kto wie, może i nasrali, to klienci pewnie nawet by się nie zorientowali. Szczególnie po północy, gdy większość z nich była już pod wpływem alkoholu, a niektórzy w stanie wyraźnego upojenia. Zresztą o tej porze prawie wszyscy traktowali mieszczący się w pobliżu Times Square lokal La Clave jak przerywnik pomiędzy chlaniem i bzykaniem.

Panujący w tej knajpie harmider kiedyś Charliemu nie przeszkadzał, dziś wyraźnie go drażnił. Nie zdążył jednak zjeść po drodze nic konkretnego i był po prostu głodny. Bał się, że w piątkowy wieczór może trafić na korki, więc jak najszybciej wsiadł na lotnisku do taksówki i ruszył w drogę. Na szczęście trasa z La Guardii przez tunel na Manhattan była przejezdna i na miejscu pojawił się czterdzieści minut przed czasem.

– Co dla ciebie, gringo? – zapytał niewysoki Latynos.

– Cheesburgera z podwójną wołowiną, frytki i colę – odparł Antkiewicz, szczerząc się w nieszczerym uśmiechu.

Kiedyś kojarzył tu wszystkich pracowników i choć dziś nie rozpoznawał żadnego, to trzymał się pewnej uniwersalnej zasady. Nie można być szorstkim, a tym bardziej chamskim dla osób, które robią i podają ci jedzenie. Nawet gdy ten ktoś jest meksykańskim kurduplem i w twoim mieście woła do ciebie „gringo”.

Latynos wykrzyczał zamówienie, a Antkiewicz rzucił na stół dwudziestaka i dał do zrozumienia, że reszty nie oczekuje. Stanął z boku i omiótł spojrzeniem całe pomieszczenie, następnie kontrolnie zerknął na ulicę. Nic nie budziło podejrzeń.

Kiedy odebrał zamówiony posiłek, przecisnął się pomiędzy krzesłami i usiadł przy oknie. Skupił się na jedzeniu, choć od czasu do czasu zerkał na klientów albo przechodniów na ulicy. Zastanawiał się, czy będzie miał problem z przekroczeniem tych niepozornych drzwi w rogu knajpy, których dziś pilnowało dwóch czarnoskórych dryblasów. Oczywiście nie byłby to problem, gdyby pokazał legitymację, ale wolał nie kusić losu i nie zostawiać niepotrzebnych śladów. Zresztą zawsze pozostaje druga możliwość. Kiedyś, jeszcze za czasów szkoły policyjnej, sam stał tu na bramce. Stąd znał właściciela lokalu i wiedział, że zwykły fast food wcale nie jest taki zwykły, a pod ziemią kryje się wykwintny klub dla tych, którzy wolą spędzać czas niezauważeni.

Uśmiechnął się pod nosem na myśl, jak kiedyś zagrodził drogę podpitemu i awanturującemu się Melowi Gibsonowi. Widywał tu Jennifer Lopez, Jay Z czy Snoop Doga. Wieczory spędzali tu gracze Knicksów, Giantsów i Jankesów. Za młodu bardzo mu to imponowało, więc mimo że zarabiał gówniane pieniądze, lubił tu pracować. Z właścicielem nawet się zaprzyjaźnił i łapał dodatkowe fuchy przy remontach jego innych lokali. Zresztą nie tylko u niego. Kiedyś Janet Jackson poprosiła go, aby przez tydzień zajął się jej psami.

Stare czasy, pomyślał, gdy siorbnął słomką resztki coli. Dyskretnie beknął, poluzował pasek spodni, wytarł usta i wstał od stołu. Wyrzucił pozostałości po posiłku do śmietnika i pewnym krokiem skierował się ku stojącym w rogu gorylom. Obaj z założonymi rękoma stali, jakby chcieli podeprzeć mającą się zaraz zawalić ścianę.

– Mogę zadzwonić do Sama, ale chyba nie będę musiał tego robić – rzucił, po czym dodał: – Bywałem tu stałym gościem, gdy wy jeszcze ssaliście cycki waszych matek.

Wielgachni bramkarze wymownie na siebie spojrzeli i jeden powiedział coś do przypiętego do kołnierza mikrofonu. W skupieniu wysłuchał odpowiedzi przełożonego.

– Pana nazwisko, proszę – mruknął.

– Powiedz Samowi, że przyszedł Antek i ma zamiar odebrać swoją stówę.

Mężczyzna znów coś burknął do swojego kołnierza, aby po kilku sekundach chwycić za klamkę i otworzyć drzwi.

Antkiewicz podziękował i ruszył schodami w dół. Znał tę budę jak własną kieszeń i gdyby nagle oślepł, bez problemu znalazłby drogę. Najpierw po krętych schodach w dół, potem przez kuchnię, magazyn i spiżarnię, w której, tak jak myślał, stało kolejnych dwóch bramkarzy. Ci nie sprawiali już jednak żadnego kłopotu i widząc Charliego, otworzyli solidne drzwi do La Clave w wersji dla VIP-ów.

Kiedy tylko przekroczył próg lokalu, poczuł się, jakby cofnął się w czasie o dwadzieścia lat. I choć wystrój był nieco inny, a za didżejkę robiła jakaś młoda Azjatka, to klimat pozostał ten sam. Mury z czerwonej cegły, delikatny półmrok rozświetlany wmontowanymi w ściany ledami i skąpo ubrane kelnerki. Uśmiechnął się pod nosem i skierował do baru, za którym stał barman z toną żelu na zaczesanych do tyłu włosach. Antkiewicz otworzył usta, aby zamówić wodę niegazowaną, gdy z wejścia dla personelu wyłonił się barczysty łysy typ, którego znakami szczególnymi były odstające uszy i krogulczy nos. Sam Daniels nigdy nie był typem przystojniaka, ale swoją osobowością potrafił przekonać do siebie najbardziej zatwardziałego egocentryka. W La Clave pracował jako szef ochrony prawie trzydzieści lat i wykonywał robotę jak należy.

Widząc Charliego, szeroko się uśmiechnął, prezentując szereg śnieżnobiałych zębów.

– No nie wierzę, kogo goszczę. – Daniels wyciągnął obie ręce, aby uściskać dawno niewidzianego przyjaciela. – Latka lecą, ale widzę, że wciąż trzymasz formę.

– Jako tako, choć tego waszego cheesburgera pewnie będę spalał co najmniej tydzień. – Antkiewicz odwzajemnił uśmiech i serdecznie się przywitał. – A ty, widzę, nic się nie zmieniłeś. Dalej brzydki jak samo piekło – dodał i razem wybuchnęli śmiechem.

– Ileż to się nie widzieliśmy? Siedem lat, osiem, więcej?

– Dokładnie dziesięć. Tyle czasu nie mieszkam już w Nowym Jorku.

– Ależ ten czas leci. Naprawdę dobrze wyglądasz. Napijmy się.

– Chętnie, ale nie dziś. Mam kilka ważnych spraw do załatwienia i sam rozumiesz…

– No tak, przecież jesteś tajniak. – Sam zarechotał. – Możesz chociaż zdradzić, co cię sprowadza akurat do mojego lokalu?

– Umówiłem się z Lukasem i…

– No nie żartuj! On też będzie?

– Będzie, ale z kobitką. Mamy do omówienia parę tematów, więc ewentualne wspominki musimy przesunąć na kiedy indziej.

– Okej, okej. Znasz mnie. Nigdy nie wcinam się między wódkę a zakąskę. I tak się cieszę, że was zobaczę.

– Zaraz ma być, więc uprzedź chłopaków, żeby nie sprawiali kłopotów.

– Jasne, zatem pogaduchy przekładamy na później. Pewnie chcecie jakiś spokojny boks, więc sugeruję tamten w… zresztą wiesz przecież. Czuj się jak u siebie. Zaraz oddeleguję jedną z dziewczyn, żeby się wami zajęła.

– Dzięki, Sam.

Charlie doskonale wiedział, o który boks chodzi, i od razu skierował się do wyciszonego pokoiku przeznaczonego właśnie na tego typu spotkania. W tle grała spokojna muzyka, a w powietrzu unosił się delikatny zapach świeżego drewna. Zanim zdążył się porządnie rozsiąść, młoda kelnerka o kruczoczarnych kręconych włosach podeszła i uśmiechając się, postawiła przed nim szklankę z lodem i cytryną oraz butelkę wody. Antkiewicz wodził za nią wzrokiem. Miała wszelkie atrybuty kobiecości i była bardzo zgrabna. Pomyślał, że z łóżka by jej nie wyrzucił.

Przed oczami stanął mu sznur luksusowych prostytutek w saudyjskim Big Benie. Co też musiało dziać się za drzwiami, sprzed których go zawrócono? Kelnerka odeszła, a on skarcił się w myślach. Ostatnio coraz częściej zdarzało mu się myśleć o takich rzeczach. Żona go wkurwiała, dzieciaki wchodziły na głowę. Potrzebował relaksu, a najlepiej kilkutygodniowego oderwania od gorzkiej rzeczywistości. Może kiedyś…

Sprawdził, czy ma przy sobie sprzęt. Dwa drobne pakunki wielkości pudełka na pierścionek były w wewnętrznej kieszeni płaszcza. Spojrzał na zegarek, dochodziła dziesiąta. Upił wody i raz jeszcze poukładał sobie w głowie wszystko, co wiedział na temat sprawy Johna i Lukasa Pilarów. Wnioski były dość ponure, bo wszystko wskazywało na to, że obaj mają całkowicie przejebane.

Poczuł, że zaczyna się pocić. Nie chciał wypaść przed starym przyjacielem na przestraszoną ciotę. Wyciągnął chusteczkę i przetarł czoło, a następnie całą twarz. Spojrzał na zegarek. Wtedy kotara się uniosła i do środka weszła zgrabna dziewczyna o rudych włosach do ramion, a za nią chudy mężczyzna w prochowcu.

Przywitali się, wymienili uprzejmości, Lukas przedstawił Rose. Kelnerka przyjęła zamówienie i odeszła.

– Znasz mnie i wiesz, że nie owijam w bawełnę. Jest źle. A nawet bardzo źle – oznajmił Lukas.

– Zdążyłem to sobie uświadomić.

– Do tego kolejna osoba znajduje się w niebezpieczeństwie.

– Kto taki?

– Niejaka Gwen Stevenson, przyjaciółka Rose. Te bydlaki ją torturują i grożą, że jeśli dziś o północy nie pojawimy się w umówionym miejscu, to ją zabiją.

Agent CIA zmrużył oczy i przez moment milczał, analizując sytuację. Spojrzał na zegarek, kwadrans po dziesiątej.

– W związku z tym, co udało mi się ustalić, to wbrew pozorom – rzucił Rose wymowne spojrzenie – dobra informacja. Oznacza, że po prostu nie są w stanie was namierzyć. Zakładam, że pozbyliście się telefonów i nie używaliście kart kredytowych.

Pilar przytaknął, było to równie oczywiste jak to, że jutro wzejdzie słońce.

– Mamy półtorej godziny, żeby ułożyć jakiś plan. Musimy załatwić to sami.

Lukas ponownie skinął głową.

– To wszystko sięga dalej, niż się spodziewałem. To niebezpieczna gra, bo zadarliście z samym diabłem.

– Mów konkretnie.

– Powiem wam wszystko, co wiem, pomogę też namierzyć porywaczy i zrobię, co w mojej mocy, aby uwolnić waszą przyjaciółkę. Musicie mi jednak w stu procentach zaufać.

– Komu miałbym ufać jak nie tobie?

– W tej sytuacji nie powinniście ufać nikomu. Nie powinienem tego mówić, ale sam nie byłbym pewien, czy mogę ufać Agencji. Ten szajs sięga za daleko. Za wiele osób mają w kieszeni, a ich macki oplatają szereg organizacji w kraju i na świecie.

– Co chcesz przez to powiedzieć?

– Chcę, żebyście zrozumieli, że jeśli już was połączyli ze sprawą, to nie odpuszczą. Nawet jeśli uda się załatwić tych dwóch, którzy trzymają waszą przyjaciółkę, to wyślą kolejnych. Musicie liczyć się z tym, że już nigdy nie wrócicie do normalnego życia. I że waszym jedynym wyjściem jest stawienie im czoła.

Antkiewicz zawiesił głos i poprawił okulary. Kątem oka ujrzał, że chudy papieros w rękach rudej dziennikarki zaczyna dygotać. Lukas patrzył mu w oczy.

– Co powinniśmy zrobić? – zapytał w końcu Pilar.

– Najpierw uratujemy waszą przyjaciółkę, jeśli jeszcze żyje. Pomogę wam w tym, ale swoich ludzi w to nie zaangażuję. Jesteśmy zdani na siebie. – Agent sięgnął do wewnętrznej kieszeni kurtki. – Potem wystawię wam Bowela i jego mocodawców. Musicie mi jednak pomóc – dodał i położył na stole dwa małe ciemnoniebieskie opakowania. – Użyjcie tego, a wtedy być może uda nam się dobrać tym sukinsynom do skóry.
===LxciECQWZVZvX2ZRaQM1DDUDMQY3UWYCZAFlV28LaQo6AzZUMlQ=

ROZDZIAŁ 27

Całość przypominała film, który został puszczony w starym kinie, dodatkowo w zwolnionym tempie. Kolejne klatki przeskakiwały, a postaci zmieniały na nich swoje pozycje, ich oblicza były jakby ludzkie, ale po stokroć bardziej szkaradne, rysowały się na nich wściekłość, żądza i niepohamowany głód. Z oślinionych pysków leciała piana, w oczach widać było jedynie szaleństwo.

John nie czuł bólu, zmęczenia, nawet strachu. Organizm miał skrajnie wyczerpany. Nie słyszał już żadnych głosów, nie widział kolorów, nie czuł zapachów. Jedynie kolejne klatki z przesuwającej się w jego głowie kliszy. Wtedy zadziałał instynkt.

Gdy pierwsza z bestii rzuciła mu się do gardła, natychmiast uniknął ataku, chwycił ją za głowę i skręcił jej kark. Zdążył powalić jeszcze jednego agresora, ale kolejne kreatury zaatakowały nogi. Dwie z nich wgryzły się w uda, a potem ktoś potężnie gruchnął go w potylicę i zapadła ciemność.

* * *

Znów widzi się z żoną i dziećmi, znów gania z nimi po ogrodzie. W tej chwili ściga najmłodszą Laurę, aż w końcu dopada ją przy hamaku, chwyta w pasie i wysoko unosi. Potrząsa córką, całuje ją w policzek, a dziewczynka piszczy z radości. Zazdrosne rodzeństwo podbiega i zaczyna szarpać ojca za koszulkę, prowokując do dalszej zabawy.

Nagle zupełnie znikąd niebo zasnuwają ciemne, ołowiane chmury. Zrywa się wichura. Uderzają gromy. Ich huk zagłusza wołanie żony. Lisa stoi w progu, wymachuje rękoma i coś wykrzykuje, ale to jedynie niemy krzyk. Dzieci proszą, błagają. John nic jednak nie rozumie, ich głosy nie są w stanie przebić się przez rumor potężnej burzy. Zagarnia dzieci i biegnie do domu.

Droga wydaje się nie mieć końca. Mimo że biegnie, dom się nie zbliża. Uwieszona na szyi Laura głośno płacze, Tim i Natalia stają się przezroczyści, w końcu znikają. Gdy wreszcie dobiega do żony, orientuje się, że jest sam. Dzieci nie ma, choć na szyi wciąż czuje gorący oddech najmłodszej córki. Ciepłe krople letniego deszczu spływają mu po czole i zalewają oczy.

Żona wciąż krzyczy, ale on nic nie słyszy. Chyba błaga o litość, ale kto to wie. Niczego już nie jest pewien. Wtedy Lisa go policzkuje. Raz, drugi, trzeci. John próbuje unieruchomić jej dłonie, ale nie może. Woda wdziera mu się do ust, zaczyna się dusić. Klatka piersiowa żony otwiera się, a z ciemnej dziury tryska fontanna gorącej krwi, która zalewa mu całą twarz. Kolejne uderzenie, kolejny policzek…

– Hej, stary, obudź się, chłopie!

Głos dźwięczy mu w uszach, jakby dochodził spod ziemi.

– Kolego, ocknij się! I pij, bo zdechniesz tu, jak przykuty do łańcucha pies.

Błysk świadomości. Krótki jak mgnienie oka, jak uderzenie serca. Znów krew, we włosach, na oczach, w ustach. Czuje jej smak i zapach. Kolejny refleks. Powieki Johna się unoszą. Znów krew.

Wnet ból uderza z ogromną siłą, przeszywa każdy centymetr jego ciała. John krztusi się, kaszle i otwiera oczy. Szczęśliwie to był tylko koszmar. W końcu się obudził. Co za ulga.

– Pij i zbieraj siły. Wkrótce po ciebie przyjdzie. Musisz być przygotowany.

– Ja… ja jestem, nie chcę…

Poczuł, jak jego usta wypełnia życiodajna woda. Ktoś wlewał mu ją do ust. Znów się zakrztusił. Przez kilkanaście sekund próbował złapać oddech, w końcu głęboko zaciągnął się gryzącym w gardło powietrzem.

– Kim jesteś? – wycedził przez zaciśnięte zęby.

– Pij. Wkrótce znów będziemy musieli zadowolić naszego pana. Musisz mieć siłę, bo trafisz do…

– Jakiego pana? Co ty pierdolisz, człowieku?

– Pamiętasz, co się wczoraj wydarzyło?

– Nie jestem pewien. To znaczy…

Pamiętał szczątki informacji, przebłyski świadomości, ale podświadomie nie chciał do tego wracać. Obraz wyostrzył się, a rysy pochylającej się nad nim postaci zaczęły nabierać coraz wyraźniejszych kształtów.

– Czy dalej jesteśmy w tym przeklętym miejscu? – John uniósł głowę. Rozejrzał się po zamglonej grocie.

– Wiem, że boli, ale dostałeś w kość – rzekł mężczyzna. – Dodatkowo jedna z tych bestii wskoczyła ci na plecy i wgryzła się w kark. Masz jednak szczęście, że byłem w pobliżu.

Obraz wciąż trochę falował, ale wyostrzył się na tyle, że John mógł ujrzeć swojego rozmówcę wystarczająco dokładnie. Mężczyzna uśmiechał się do niego.

– Pomóż mi się podnieść – rzucił.

Nieznajomy podał dłoń. John rozejrzał się po zamglonej okolicy. Nie miał wątpliwości, że znalazł się w tej samej pieczarze, w której obudził się po raz pierwszy. Spojrzał na towarzysza niedoli. Też miał na szyi obrożę i też był przypięty do łańcucha jak pies.

– Nazywam się John Pilar – powiedział i wyciągnął dłoń na przywitanie.

– Alan Riggs. Co prawda głupio to zabrzmi, ale miło cię poznać, John.
===LxciECQWZVZvX2ZRaQM1DDUDMQY3UWYCZAFlV28LaQo6AzZUMlQ=

ROZDZIAŁ 28

Lukas nie czuł się najlepiej. Był zmęczony, migrena nie dawała o sobie zapomnieć, a dodatkowo miał coraz większą zgagę. Zawsze przychodziła, gdy nie pił kilka dni. Potrafiła go męczyć całymi dniami do momentu, gdy w końcu nie wytrzymywał i sięgał po piwo. Wtedy zazwyczaj szło z górki i prędzej czy później budził się w nieznanym sobie miejscu. Czasem bez portfela, a czasem bez butów.

Starał się o tym nie myśleć, ale boląca głowa i palący przełyk nie były jego jedynymi zmartwieniami. Skręcało go w żołądku, obawiał się, że zaraz dopadnie go biegunka. Nigdy nikomu się do tego nie przyznawał, ale podobne objawy miał przed każdą poważną akcją.

Zerknął na siedzącego obok przyjaciela. Tylko on znał prawdę, a dziś znów byli razem. Kto by pomyślał? Kolejny skurcz spowodował, że mocniej zacisnął dłonie na kierownicy.

– Jeszcze trzy przecznice i skręć w lewo – polecił Antkiewicz. – Następnie ze dwa kilometry wzdłuż tej opuszczonej fabryki. Na końcu są jakieś stare baraki pracownicze. Tam trzymają waszą przyjaciółkę.

Zatrzymali się dwie przecznice od miejsca, które wskazała nawigacja. Pilar zgasił światła.

– Mają nas jak na widelcu – stwierdził, rozejrzawszy się po okolicy.

– I tak, i nie – skonstatował Antkiewicz. – Widzisz tę skarpę?

Ocenili możliwości i wybrali najlepszą. Skryci w cieniu skarpy i licznych kontenerów, przemknęli bliżej punktu na mapie GPS. Najpierw Charlie, tuż za nim Lukas i ostatnia Rose. Wkroczyli pomiędzy opuszczone baraki. Rozlatujące się rudery pokrywały graffiti, a większość szyb była powybijana. Tu nikt nie mieszkał, chyba że bezdomni.

Charlie wyjął z kabury berettę, Lukas glocka. Przykleili się do jednej ze ścian.

– Pójdę pierwszy, ty mnie osłaniaj – zarządził Antkiewicz. Przeniósł wzrok na Parker. – Ty zostajesz tutaj. Sprawdziłaś słuchawki? Słyszysz mnie? – dopytał i popukał w przypięty przy kołnierzu maleńki mikrofon.

– Tak.

– Przyjdziesz, dopiero gdy damy ci wyraźny sygnał. Zrozumiałaś?

Dziennikarka kiwnęła głową i przeniosła wzrok na północno-zachodnie skrzydło budynku. W jednym z okien można było dostrzec żółtawą poświatę. Jakby ktoś rozpalił w środku niewielkie ognisko albo oświetlił pomieszczenie blaskiem świec.

– Czy tam idziecie? – zapytała.

– Gdybyś usłyszała, że coś poszło nie tak, od razu biegniesz do samochodu i odjeżdżasz.

Nie była to odpowiedź, jakiej oczekiwała, ale nic więcej nie powiedziała. Chwilę później została sama. Przykucnęła pod murem fabryki i nasłuchiwała. Słyszała ich miarowe oddechy, chrzęst żwiru pod podeszwami butów, szepty. Charlie pierwszy wszedł do budynku. Przeszył ją dreszcz. Zapięła zamek kurtki pod samą brodę.

Aż podskoczyła, gdy w słuchawce rozbrzmiał głośny dźwięk tłuczonego szkła. Antkiewicz zaklął pod nosem. Pewnie potknął się o leżącą na ziemi butelkę albo kawałek rozbitej szyby. Wstrzymał oddech, a Rose razem z nim. Kompletna cisza, ucichło nawet krakanie kruków. W oddali odezwał się znajomy sygnał policyjnego koguta. Pewnie gdzieś w północnym Bronksie znów ktoś kogoś zastrzelił.

Miarowy oddech w słuchawce był coraz szybszy i płytszy. Kroki, skrzypienie posadzki. W tle dźwięk radia, może telewizora, ktoś musiał słuchać lokalnych wiadomości. Oddech znów przyspieszył. I jeszcze bardziej. Usłyszała, jak bije jego serce.

– Kuuurwa mać – zaklął przeciągle Antkiewicz.

Rose zamarła.

Usłyszała plusk wymiocin rozbryzgujących się o podłogę.

* * *

– Powiecie mi w końcu, co tam się stało? – zapytała po raz trzeci z rzędu. Do tej pory obaj mężczyźni milczeli jak zaklęci.

W tym czasie ciemny dodge pędził już ulicami Bronxu w kierunku Manhattanu. Plan był prosty. Oddalić się jak najszybciej, wtopić się w tłum i zniknąć. Potem pomyśleć, co dalej.

– Ej! Słyszycie, co mówię? – nie dawała za wygraną Rose.

– Twoja przyjaciółka nie żyje – rzucił w końcu Pilar.

Pomimo chłodu wyglądał, jakby płonął. Obaj cuchnęli stęchlizną z murów fabryki i trupem.

Rose przez dłuższy czas milczała.

– Spóźniliście się – wyszeptała w końcu, a chwilę później puściły jej nerwy. – Zaryzykowaliście i spieprzyliście sprawę! A ona teraz przez was nie żyje!

Posypały się bluzgi i inwektywy. Antkiewicz w końcu obrócił się i chwycił ją za przedramiona.

– Zamknij się! – wycedził przez zaciśnięte zęby. – Tylko pogarszasz sytuację.

– Pierdol się. Obaj się pierdolcie!

– Ucisz tę babę, bo za siebie nie ręczę.

Lukas gwałtownie zatrzymał pojazd. Oboje rzuciło do przodu, ale na szczęście zdołali się zaasekurować.

– Uspokójcie się oboje – powiedział, po czym przeniósł wzrok na Parker. – Gwen nie żyje i musisz się z tym pogodzić. Wiesz, że dałbym wszystko, aby to się tak nie potoczyło, ale stało się. I jeśli to ma ci jakoś pomóc, to chcę, żebyś wiedziała, że nie spóźniliśmy się, a ona nie żyła już od paru godzin.

Ugryzł się w język i zacisnął powieki. Kłamał.

Rose ukryła twarz w dłoniach. Wyglądała na zdruzgotaną. Ale kto z nich nie był? Po tym, co ujrzeli?

– Jak zginęła? – spytała, odgarniając do tyłu rude włosy.

– Strzelili jej w głowę.

– Przecież ona nie miała z tym absolutnie nic wspólnego…

– Wystarczyło, że znała ciebie – wtrącił Antkiewicz. – I nie chciałbym być złym prorokiem, ale pomyśl, ile bliskich ci osób mieszka w Nowym Jorku i okolicach.

– Nie mam rodziny – rzuciła krótko.

– Żadnej? Ciotek, wujków, chrzestnych, dalekich krewnych?

– Nikogo, nie licząc kilku znajomych, z którymi od czasu do czasu wychodziłam na drinka. Kiedyś miałam jeszcze przyjaciółkę, ale ona nie mieszka tu od lat.

– A ty, Lukas? Masz kogoś, kto…

– Nie.

– No to możemy żywić nadzieję, że w najbliższym czasie nikt więcej nie zginie. Macie może gumę do żucia?
===LxciECQWZVZvX2ZRaQM1DDUDMQY3UWYCZAFlV28LaQo6AzZUMlQ=

ROZDZIAŁ 29

Mniej więcej po trzech dobach – John nie był w stanie określić dokładnego czasu – jego stan poprawił się na tyle, że mógł swobodnie poruszać wszystkimi kończynami. Rany, choć wciąż nie zasklepiły się na dobre, nie krwawiły już tak mocno, a miejsce po oparzeniu pochodnią zaczęło się powoli goić. Olbrzymia w tym była zasługa Alana, który smarował obrażenia na ciele Pilara medykamentami przyniesionymi przez jegomościa knura. Trzeciego dnia John sam był w stanie o siebie zadbać.

Wciąż bolała go głowa, a obraz pływał. Rozmowy z Riggsem dawały chwilę oddechu i zapomnienia. Zdarzało im się żartować z knura. Miny im jednak zrzedły, gdy przy jednej z wizyt poszedł do przeciwległego, ukrytego w gęstej mgle narożnika i brutalnie zgwałcił przykutą tam kobietę. Od czasu do czasu słyszeli jej cichy szloch.

Dużo dyskutowali. Zastanawiali się, jakim cudem trafili do tego miejsca, czym ono jest i czy rzeczywiście umarli, a to ich kolejne życie. Nikt nie twierdził, że życie po życiu będzie wyglądać właśnie tak, nikt przecież nie wrócił zza grobu. Teoretycznie więc nie można było wykluczać żadnej wersji. Może piekło było po prostu innym wymiarem? Śmierć tylko tunelem? Może on po prostu skręcił nie tam, gdzie trzeba?

Alan opowiedział mu swoją historię. Zanim tu trafił, mieszkał z żoną Sunny w Sydney. Po dwóch latach urodziła im się piękna córeczka Elizabeth, którą pewnego dnia zabrali na wakacyjny wypad do Tajlandii, urokliwego i oddalonego od zgiełku rozpasanych turystów Khao Lak na wybrzeżu Morza Andamańskiego. Urlop spędzili w sielankowej atmosferze, wylegując się na piaszczystych plażach, popijając kolorowe drinki i chadzając na trekkingowe wyprawy do dżungli. Alan nosił wówczas córkę na barana, uwielbiała kwiaty i motyle. Myśleli, że może zostanie botanikiem albo entomologiem. Od najmłodszych lat kochała naturę.

Do wylotu z pobliskiej wyspy Phuket pozostały im dwa dni – wtedy jego świat runął jak domek z kart. Gdy obudził się w jedwabnej pościeli obok zakrwawionego ciała ukochanej, doznał szoku. Miała kilkanaście ran kłutych klatki piersiowej i szyi, a nóż z odciskami palców Alana leżał tuż obok jej głowy. Spanikowany zajrzał do łóżeczka córki, ale nie było jej w środku. Ciała nigdy nie odnaleziono, a przynajmniej nikt go o tym nie poinformował. Kolejne pół roku spędził w celi śmierci jednego z owianych najgorszą reputacją tajskich więzień Bang Kwang. Pewnego dnia po niego przyszli, wyprowadzili na zaciszny plac śmierci i po prostu strzelili mu w głowę. Później obudził się tutaj.

Opowiadał to bez żadnych emocji, jakby już pogodził się z tym faktem, że jest trupem. A nie był? John wielokrotnie łapał się na podobnych kwestiach. Żyje, nie żyje? Serce bije czy nie bije? Jest głodny czy nie? Zmarli przecież nie jedzą. W tym miejscu absurd gonił absurd. Codziennie od tych wszystkich niedorzeczności pękała mu głowa.

Pilar pamiętał moment, gdy znaleźli się na arenie. Kojarzył te wychudzone istoty, które wypełzły z mgły i rzuciły się na niego, Alana i dwóch bezimiennych mężczyzn. Dwóch rozszarpały, oni przetrwali.

– To żadne potwory – mówił Riggs. – Zwykli ludzie. Zagłodzeni, zniszczeni, zdziczali. Mieli spiłowane zęby, długie szpony i spiczaste uszy. Z ust toczyli pianę, a w ich oczach było widać jedynie obłęd.

– Dlaczego mi pomogłeś?

– Bo czułem się samotny?

Parsknęli śmiechem, bo tyle im zostało. Alan wydawał się porządnym człowiekiem. W jego oczach czaił się jakiś rodzaj szaleństwa, ale czy w tym miejscu znajdował się ktoś o zdrowych zmysłach? Kimkolwiek był, zerwał mu z pleców jedną z tych podłych kreatur i złamał jej kark. Potem dobił te, które pozostały przy życiu.

Dźwięk przekręcanego zamka wyrwał Pilara z letargu. Zbliżał się knur.

– To nie pora posiłku – rzucił półszeptem Alan.

Knur człapał we mgle. Powoli, ociężale, mamrocząc pod nosem niezrozumiale. Gdy zbliżył się do obu mężczyzn, jego oczy znów rozbłysły czerwienią.

– Nadszedł wasz czas, ludzkie ścierwa – rzucił oschle. – Nasz Pan i jego wierni oczekują ofiary z krwi.

Knur wybuchnął szyderczym śmiechem, chrumkając jak świnia. Gdy w końcu się uspokoił, leniwie odpiął łańcuchy od przytwierdzonych do ścian kajdan i rozkazał im powstać.

– Gdzie nas prowadzisz? – zapytał John, gdy poczuł na szyi pierwsze szarpnięcie.

– Złożycie ofiarę naszemu Panu – odparł knur.

– Ale…

– Milcz, ścierwo!

John zastanawiał się, co czeka go tym razem. I czy zdoła przetrwać kolejny test? Zresztą co miało znaczyć przetrwanie? Przecież ma tu cierpieć całą wieczność. Czy w ogóle był sens tym wszystkim się przejmować? Czy istniała jakakolwiek nadzieja, że zdoła stąd uciec?

Szli znanym mu tunelem, aż dotarli do wykutych w skale pomieszczeń, w których ostatnio widział katowanych nieszczęśników. Dziś nie słyszał krzyków i błagań, a jedynie pojedyncze jęki. Ciekawość sprawiła, że nie wytrzymał i zerknął w tamtym kierunku. W środku niewielkiej groty znajdowało się pięć krzyży, a na nich przybitych do nich pięciu grzeszników, w tym dwie kobiety. Wszyscy nadzy, ich ciała ponacinane albo pozbawione całych płatów skóry i mięśni. Krew z ran pokutników spływała do wgłębienia, w którym siedział jakiś mężczyzna. Miał kruczoczarne włosy i bujny zarost. Unosił rękę i kreślił w powietrzu wzory niczym początkujący dyrygent orkiestry. Kąpiąc się w ich krwi.

– Na kolana, psy! – ryknął knur. Przepiął łańcuch Alana i przykuł go do ściany tunelu. – Ty tu zostajesz – rzucił i nic więcej nie dodał.

Mężczyźni wymienili spojrzenia, a potem Pilar ruszył w dalszą drogę. Przestronny hol, na którego końcu znajdował się cytat z Dantego, nie zrobił już na nim takiego wrażenia jak za pierwszym razem. Podobnie główna pieczara pełna harujących cierpiętników. Krążyli alejami pod batem diabelskich maszkar. Kilka razy spojrzał w ich ślepia. Źrenice przypominały gadzie, białka kolorem przywodziły na myśl zalegający w pisuarze mocz. Mimo to nie odczuwał strachu. Nie lękał się. Myślał trzeźwiej. Jakim cudem wciąż nie popadł w obłęd?

Zanim się obejrzał, znów wkroczył w gęstą, zawiesistą mgłę. Migały w niej pokraczne cienie, oczy błyskały czerwienią. Miał wrażenie, że go obserwują, lustrują, czytają w myślach. Mgła zaczęła się przerzedzać i przed sobą ujrzał doskonale znany mu widok. Na palach nabite były już jedynie gnijące truchła, z oddali zaczęły wyłaniać się obite ludzką skórą schody i potężny tron z kości i czaszek. Znów owionął go porażający trupi odór.

Bum, bum, bum – bębny znów wypełniły okolicę mrocznym brzmieniem. Przeszyła go seria dreszczy.

– Na kolana, grzeszniku!

Knur zdzielił go pod kolanami. Pilar ukląkł, a na tronie pojawiła się znajoma postać. John mógłby przysiąc, że jeszcze przed chwilą nikogo tam nie było, ale teraz siedział w nim diabeł z grubymi, baranimi rogami, bacznie go obserwując. Po chwili wstał i uniósł ręce w górę. Bębny ustały.

– Czy jesteś gotowy cierpieć kolejne męki, Johnie Pilar? – zagrzmiał.

Pilar milczał. No bo co miał powiedzieć? Postanowił zmienić taktykę. Wyczekiwał.

– Czy jesteś gotów ponieść konsekwencje swoich ziemskich wyborów?

Cisza. John klęczał.

– Czy jesteś gotów ponieść najsurowszą pokutę, aby spotkać tego, który zamordował twoją rodzinę?

Pilar poczuł, jak jego rozpalone ciało zadrżało, szarpnięte silnym, gwałtownym dreszczem. Jego źrenice rozszerzyły się, dłonie zwinęły w pięści, a długo nieobcinane paznokcie przebiły skórę wewnętrznej części dłoni. Zacisnął szczęki tak mocno, że prawie pogruchotał sobie zęby.

– Czy on tu jest? – zapytał. – Tacy jak on zawsze trafiają do mojego królestwa – odrzekł spokojnie diabeł. – Tak samo jak tacy jak ty…

– Powiedz, czy on tu jest…

– A może chciałbyś w końcu zobaczyć swoją rodzinkę?

Pilara oblał zimny pot. Zacisnął powieki. Jeszcze niedawno myślał, że już nic gorszego go tu nie spotka. Czy aż tak mógł się pomylić?

– Mogę zaofiarować ci wszystko, czego zapragniesz – kontynuował diabeł. – To moje królestwo i ja ustalam w nim reguły. Wiem, że nie zamordowałeś żony i trójki dzieci, ale to nie znaczy, że nie musisz odpokutować za swoje grzechy…

Pieczarę przeszył wrzask jakiejś bezimiennej kobiety. To nie była Lisa.

– …i masz moje słowo, że jeśli oddasz mi się całkowicie, to pozwolę ci spotkać się z człowiekiem, który zamordował twoją rodzinę, a potem kto wie… może nawet zobaczysz się z żoną i dziećmi, które…

Cierń wbił się w jego serce.

– Nie mów, nie chcę tego słuchać. Nie chcę nawet myśleć, że moje dzieci są w tym przeklętym miejscu… – Pilar nie miał już sił. Kreatura trafiła w najczulszy punkt.

– Pamiętaj jednak, że jeśli chcesz ich zobaczyć, czeka się surowa pokuta. Będziesz cierpiał i sprawiał cierpienie, zrozumiesz, co to niewysłowione katusze, będziesz…

– Zrobię wszystko, zrobię, kurwa, wszystko… – wybuchnął John.

– Zatem postanowione. Idź i pokutuj za grzechy!

Znów zadudnił pradawny rytm, a echo bębnów rozbrzmiało w najdalszych zakątkach piekielnej groty. John dostrzegł kątem oka jakiś cień i gwałtownie się odwrócił, ale ujrzał tylko szponiastą dłoń, z której koszmarna poczwara z czerwonymi oczami i orlim nosem dmuchnęła mu w twarz jakąś sproszkowaną substancję. Chwilę później stracił przytomność.
===LxciECQWZVZvX2ZRaQM1DDUDMQY3UWYCZAFlV28LaQo6AzZUMlQ=

ROZDZIAŁ 30

Lukas otworzył lodówkę i włożył do niej żółty ser, wędlinę, pomidory, masło i jajka. Dałby się pokroić za zimne piwo, ale nalał do szklanek coca-coli. Wiedział, że Rose nie kupiła wina z jego powodu. Nie był pewien, czy jej za to dziękować, czy wręcz odwrotnie.

Znajdowali się w niewielkim mieszkaniu na parterze blokowiska w Newark. To była większa kawalerka, którą przed laty Charlie wykorzystywał do miłosnych podbojów. Zawsze był z niego pies na baby. Po ciężkim patrolu lubił wyjść do baru, a upolowane dziewczyny ściągał właśnie tu, uprawiali seks, a potem się żegnali. Zdarzało się, że nawet nie pytał o imię. Z czasem dorósł, założył rodzinę i dochrapał się wysokiego stanowiska, stał się szychą. Zarabiał tyle, że nie musiał sprzedawać mieszkania, więc stało i się kurzyło, gotowe na takie nieprzewidziane sytuacja jak ta.

– Może to niezbyt wykwintna kolacja, ale powinna ci posmakować – rzekła Rose, stawiając talerz z kanapkami.

– Na pewno.

Zaczęli jeść. Lukas dostrzegł, że dłonie Parker drżą. Cała musiała być kłębkiem nerwów. Pilar pomyślał, aby włączyć wiadomości, ale zrezygnował z pomysłu. Dziś żadne z nich nie chciało już słuchać o śmierci.

– Ufasz temu Antkiewiczowi? – przerwała ciszę Parker.

– To mój były partner. Komu mam zaufać, jeśli nie jemu?

– Jeśli mam być szczera, to wcale mi się on nie podoba. Cieszę się, że pomógł, wiesz… Pewnie jest profesjonalistą, i w ogóle, ale w jego towarzystwie czuję się… hmm… źle?

Pilar spojrzał na nią, jakby nie do końca rozumiał, co chce mu powiedzieć.

– Charlie bywa szorstki. Ale to dobry facet i świetny glina. I przede wszystkim mój przyjaciel.

– Skoro tak mówisz… – Rose wychyliła szklankę z colą i sięgnęła po papierosa.

– Nigdy się na nim nie zawiodłem, jeśli to miałoby cię pocieszyć. – Pilar też wziął papierosa. – Dwa razy uratował mi życie. Teraz ratuje mi tyłek po raz trzeci.

Przez kilkadziesiąt kolejnych sekund milczeli i palili. Gdzieś w oddali zawyła policyjna syrena, ktoś przyhamował z piskiem opon.

– Myślisz, że plan tego Antkiewicza się powiedzie? Że te wszystkie gadżety zagrają? – przerwała ciszę Rose.

– Szczerze? – Lukas spojrzał na nią. – Jestem raczej konserwatywny w tych sprawach i nigdy nie byłem zwolennikiem tej całej elektroniki. Ale wierzę, że to ma szansę zadziałać. Zresztą mamy inne wyjście? Jeśli nie wystawimy tych, co pociągają za sznurki, to już nigdy nie wrócimy do normalnego życia. Do końca będziemy musieli uciekać.

– Nie mógłbyś najzwyczajniej odpowiedzieć: tak, Rose, jestem przekonany, że wszystko się uda?

– Miałem być szczery, zresztą…

Pilar ugryzł się w język. Rose musiała być spętana strachem.

– Wszystko będzie dobrze – powiedział i nakrył jej dłoń własną. – Ja cię w to wpakowałem i ja cię z tego wyciągnę.

Nie był pewien, czy właśnie takiej odpowiedzi oczekiwała, bo nie dostrzegł żadnego sygnału zwrotnego. Jej oczy tylko delikatnie się zaszkliły, a atmosfera zrobiła się krępująca. Lukas nerwowo poprawił pozycję i puścił dłoń Rose. Nieco speszony wstał z kanapy.

– Pójdę wziąć prysznic – rzucił krótko i zniknął za rogiem.

Z ulgą zamknął za sobą drzwi. Rozmowa zbaczała na jakieś dziwne tory, a on nie był najlepszym psychologiem. Pragnął też choć na chwilę zostać sam, potrzebował wytchnienia.

Rozebrał się, powiesił ręcznik koło prysznica i wszedł do kabiny. Po chwili trysnął szeroki strumień gorącej wody. Ciało przeszył przyjemny dreszcz, spięte mięśnie puściły, woda spłukała złe emocje. Oparł się o ścianę, zamknął oczy i delektował się chwilą. Szum wody sprawił, że nie usłyszał otwieranych drzwi.

Gdy się zorientował, że nie jest już sam, było za późno. Pomyślał, że zrobiło się naprawdę niebezpiecznie.

– Mogę? – zapytała Rose.

Lukas nie odpowiedział. Poczuł nagły przypływ żądzy. Przylgnęli do siebie, obsypali się pocałunkami. Ich dłonie wędrowały po ciałach, pragnąc wyrwać dla siebie jak najwięcej z ciała partnera. Kochali się dziko i namiętnie. Momentami brutalnie. W końcu obojgiem targnęły spazmy orgazmu, jęki zastąpiło dyszenie, a potem już tylko szum wody…
===LxciECQWZVZvX2ZRaQM1DDUDMQY3UWYCZAFlV28LaQo6AzZUMlQ=

ROZDZIAŁ 31

Ciepła woda sprawiła, że niepewność powodująca silne napięcie mięśni zaczęła powolutku uchodzić. Wiktor Jakuszew rozsiadł się wygodnie w swoim basenie, a blondwłosa piękność położyła dłonie na jego ramionach. Jęknął z rozkoszy, gdy masażystka wykonała pierwsze ruchy. Jej dłonie potrafiły czynić cuda.

Przymknął powieki i wbił wzrok w siedzącego po drugiej stronie mężczyznę. Ten milczał, nie spuszczając wzroku z gospodarza. W innej sytuacji Jakuszew mógłby odebrać to jako afront, ale nie tym razem. Po raz pierwszy od lat to on był petentem.

Wiktor miał prawie sześćdziesiąt lat, ale wciąż był głodny życia. Posmakował go dopiero niedawno, krótko po tym, gdy do władzy doszedł car Putin. Znali się z petersburskiej ulicy. Razem przymierali głodem i kradli z bazaru chleby, bili po mordach i sami w mordę przyjmowali. Po przejęciu władzy w kraju Władimir Władimirowicz nie zapomniał o starych druhach. Jemu przypadła branża wydobywcza, jedna z najbardziej dochodowych. Od tego momentu zaczęło się życie Wiktora Jakuszewa, po czterdziestce.

Co z tego, gdy luksus już nie smakował jak kiedyś. Najdroższe rezydencje, superszybkie samochody, prywatne odrzutowce, a w nich najbardziej wyuzdane kurwy – nic już nie robiło na nim wrażenia. Z nudów zapraszał czasem sto prostytutek i udawał sułtana. Robił z nimi rzeczy wręcz fizycznie niemożliwe, faszerował się niebieskimi tabletkami i oddawał się wszelakim cielesnym rozkoszom. Był zepsuty do szpiku kości i doskonale zdawał sobie z tego sprawę. Niestety, żądza pozostawała niezaspokojona.

Czy ten arabski fircyk był w stanie to zmienić? Irytowało go to, że spogląda na niego z góry. Nie łasi się, nie płaszczy. Zamiast tego świdruje go wzrokiem jak bramkarz potencjalnego klienta taniego burdelu. Mógł go wygonić w każdej chwili. Nie po to go jednak do siebie zapraszał.

– Czy może mi pan w skrócie opisać projekt, w którym będę miał przyjemność wziąć udział? – zapytał Jakuszew.

Mężczyzna nie odpowiedział, a jedynie skierował wzrok na masażystkę.

– Ach tak, oczywiście. – Jakuszew przełknął tę gorzką pigułkę. Uniósł dłoń, dając sygnał masującej go kobiecie.

Naga piękność bez słowa podniosła się z kolan i bezszelestnie ruszyła w kierunku oszklonego wejścia. Sunęła jak modelka na wybiegu, a jej biodra kusząco kołysały się w lewo i w prawo. Wiktor nieświadomie oblizał dolną wargę.

– Uczynna z niej dziewczyna – mruknął, gdy zamknęła za sobą drzwi do sauny. – Czy jeszcze czegoś panu trzeba?

– Dziękuję, czuję się wyśmienicie – odrzekł płynnym rosyjskim Arab. – Możliwie szybko chciałbym przejść do interesów.

– No tak, interesy. Nic tylko interesy. Myślałem, że wy, południowcy, macie większe poczucie humoru i lubicie sprawić sobie trochę przyjemności. A tego w moich progach nigdy za wiele…

Wiktor zarechotał, ale mężczyzna nie podzielił jego wesołości. Jego twarz pozostała nieruchoma.

– Czy pan jest jedyną osobą biorącą udział w projekcie? – zapytał Arab.

– Weźmie w nim udział jeszcze mój czternastoletni syn, Jurij.

– Zatem na początek proponuję projekt rzymski. Jako odpowiedzialna firma sugerujemy się nie spieszyć. Będzie to z pewnością znakomity wstęp zarówno dla pana, jak i dla pańskiego syna. Czy żona też…

– Nie, ona…

– Dziękuję, rozumiem. Czy zdaje pan sobie sprawę, że dołączenie do projektu łączy się z pańską zgodą na absolutną dyskrecję, której złamanie będzie karane z najwyższą surowością?

Grożenie Wiktorowi w jego własnej saunie w każdym innym wypadku skończyłoby się dla gościa tragicznie. Tym razem musiał jednak przełknąć obrazę majestatu. Coś za coś, pomyślał.

– To zrozumiałe.

– Aby wziąć udział w projekcie, konieczny jest również zabieg, który pozwoli panu i pańskiemu synowi korzystać z wszelkich dobrodziejstw oferowanych przez naszą firmę. Będzie również nieusuwalnym symbolem pańskiej przemiany.

– Wszystko rozumiem. Zgadzam się i…

– Pan wybaczy, ale jestem zmuszony do przekazania panu wszystkich niezbędnych informacji o projekcie.

Jakuszew westchnął ciężko i poprawił pozycję w basenie. Facet coraz bardziej go irytował.

– Zasady dla wszystkich klientów są takie same. Dlatego muszę pana pouczyć, że w razie niedochowania dyskrecji przez pańskiego niepełnoletniego syna zostanie on także ukarany z pełną surowością. Czy pan to rozumie?

Jakuszew przełknął kolejną gorzką pigułkę. Zacisnął szczęki tak mocno, że zazgrzytały porcelanowe implanty. Odetchnął głęboko.

– Rozumiem – odparł, próbując zachować oschły ton. – Mówił pan, że na początek sugeruje projekt rzymski. Czym on się charakteryzuje?

– Wszystko w swoim czasie, panie Jakuszew. Najpierw musi pan podpisać dokumenty i poddać się zabiegowi. Sugerowałbym również przywołać syna.

Wiktor wyciągnął z wody swoją potężną rękę i wykonał gest w kierunku jednej z licznych kamer zamontowanych w saunie. Po kilku sekundach szklane drzwi rozsunęły się i do środka wszedł wysoki mężczyzna w czarnym garniturze.

– Przyprowadź Jurija.

Mężczyzna skinął głową i zniknął za drzwiami równie szybko, jak się pojawił. Jakuszew przeniósł wzrok na swojego gościa. Arab wciąż siedział nieruchomo i świdrował go wzrokiem. Spojrzenie czarnych oczu niezmiennie pozostawało chłodne.

Po raz pierwszy od niepamiętnych lat Jakuszew poczuł się we własnym domu nieswojo. I nic nie mógł z tym zrobić.

– Mój syn zaraz przyjdzie. Sugeruję, aby do tego czasu przygotował się pan do sfinalizowania umowy – powiedział i wyszedł z basenu. Nie chciał przebywać z tym człowiekiem dłużej niż to konieczne. Wstyd przyznać, ale facet go przerażał.
===LxciECQWZVZvX2ZRaQM1DDUDMQY3UWYCZAFlV28LaQo6AzZUMlQ=

ROZDZIAŁ 32

Szybki i agresywny stosunek pozwolił im ukoić nerwy. Później nie rozmawiali. Gdy weszli pod kołdrę, żądza powróciła. Znów się kochali. Tym razem dłużej i bardziej namiętnie, bez czułych słówek i niepotrzebnych wyznań. Gdy w końcu opadli wycieńczeni na łóżko, przez długi czas po prostu leżeli. Płytkie oddechy zaczynały powoli cichnąć. Milczeli.

Ciszę przerwało nagle pstryknięcie zapalniczki. Rose przypaliła papierosa, a w jej ślady poszedł Lukas.

– Skłamałeś, prawda? – zapytała Rose, podciągnąwszy kołdrę pod szyję. Lukas nie odpowiedział. Absolutnie nie potrzebował teraz rozmowy o tym, co się wydarzyło. – Pytam o Gwen. Skłamałeś, mówiąc, że zginęła od kuli…

– Dlaczego pytasz? – Pilar westchnął wymownie.

– Bo czuję, że nie powiedziałeś mi prawdy. Powiem więcej: ja to wiem.

Pilar aż się wzdrygnął, gdy przed oczami stanął mu obraz zmasakrowanej Gwen Stevenson. Jak, do diabła, miał jej to powiedzieć?

Zaciągnął się mocno. Wydmuchnął dym.

– Twoja przyjaciółka nie zginęła od strzału w głowę – przyznał.

– W takim razie jak?

– A czy to istotne? Nie żyje. Po co ci ta informacja?

– Po prostu. Muszę wiedzieć, jak umarła. Pamiętasz naszą umowę? Żadnych kłamstw ani niedopowiedzeń.

– Masz rację.

– No więc?

– Ale jeśli mam być szczery, to wybrałaś sobie najgorszy moment z możliwych…

– Lepszego nie będzie…

Pilar wahał się jeszcze tylko przez moment. Znał ją nie od dziś i wiedział, że będzie drążyć, aż usłyszy prawdę. Zresztą zapewne wkrótce temat zaleje lokalne media i usłyszy ją w telewizji lub przeczyta na jednym z internetowych portali. Odwlekanie tej rozmowy nie miało sensu.

– Gdy tam weszliśmy, twoja przyjaciółka już nie żyła.

– Jak zginęła?

– Przybili ją do krzyża.

Lukas zgasił papierosa w popielniczce. To wciąż nie była cała prawda. Rose spojrzała w sufit i choć jej oczy znów się zaszkliły, żadna łza nie spłynęła po policzku.

– Jak zginęła? – powtórzyła.

– Obdarli ją ze skóry, jak cebulę.

– Chryste…

– To nie koniec, Rose. Miała w ustach jednodolarowy banknot, na którym napisano czarnym mazakiem „To wasza droga do piekła”. Taka właśnie jest prawda.

Rose głośno przełknęła ślinę, a chwilę później zaczęła się trząść. Uwierzyła, pomyślał i poczuł ulgę, że ma to już za sobą. Nie mógł jednak z siebie wydusić, że jej przyjaciółka wtedy jeszcze oddychała.
===LxciECQWZVZvX2ZRaQM1DDUDMQY3UWYCZAFlV28LaQo6AzZUMlQ=

ROZDZIAŁ 33

Śni na jawie. Przynajmniej tak mu się wydaje, bo nie jest już pewien absolutnie niczego. Czuje, że dusza swobodnie odrywa się od ciała i gdzieś się błąka. Nie panuje ani nad jednym, ani nad drugim. Wszystko jest rozmazane, dźwięki przytłumione. Nie jest w stanie poruszać rękami ani nogami. Jakby unosił się w niewidzialnej pajęczynie, jakby pływał w gęstej, bezbarwnej galarecie. Widzi, choć ma zamknięte oczy. Kołysze się, jakby znajdował się na starej łajbie podczas sztormu. Dokoła panuje chaos.

Słyszy brzęk łańcucha. Głośno, wyraźnie. Nagle cichnie, a ktoś szepcze mu do ucha. Miękki, dziecięcy głos. Jest w nim jednak coś jeszcze, czuje zimny dreszcz. Głos nagle wybucha przeraźliwym płaczem, przeobraża się w krzyk niewyobrażalnego cierpienia. Trwa to krótką chwilę i znika. Pozostaje tylko echo.

Nagle eksploduje światłość. Przymyka powieki, gdyż razi go nisko wiszące słońce. Błękitne niebo na horyzoncie przechodzi w pomarańcz, a następnie w czerwień. Pojedyncze chmury, które próbują wpisać się w kolorowy pejzaż, dodają całości magicznego uroku. Liście opadają z koron drzew i tworzą kolorowe dywany wzdłuż niemal pustej alei starych, majestatycznych kasztanowców. Przy jednym z pni stoi kilkuletni chłopczyk i z płaczem próbuje podnieść swój rower. Skórę na kolanach i łokciach ma przetartą do krwi. Przy kolejnej próbie wywraca się. Wtedy ktoś podaje mu rękę.

Znów ciemność, wraca czucie. Może poruszać rękoma i nogami. Wyciąga dłonie przed siebie. Przynajmniej teraz czuje grawitację, tak mu się przynajmniej zdaje. Słyszy płacz dziecka. Szuka go, ale nie widzi. Panują egipskie ciemności. Nie widzi nawet własnych dłoni.

Znów stoi w kasztanowej alei, obserwując płaczącego chłopca. Mówi coś w dziwnym języku do niewysokiego mężczyzny w okularach. Dorosły ma na sobie znoszoną marynarkę i zbyt szerokie spodnie, których nogawki raz za razem są szarpane przez podmuchy wiatru. Nagle sięga do kieszeni i wyciąga ogromnego, kolorowego lizaka. Uśmiecha się i wręcza go płaczącemu chłopcu. Drobny blondynek odwzajemnia uśmiech, w jego oczach widać szczerą radość. Łysiejący mężczyzna w okularach podnosi uszkodzony rower. Kręci głową z dezaprobatą. Poklepuje malca po ramieniu i razem ruszają wzdłuż kasztanowej alei. Nagle jegomość gwałtownie się odwraca. Syczy, szczerzy zęby. Otwiera usta, z których wydobywa się chmura czarnego dymu, a po nim rój robactwa.

Kilka następujących po sobie oślepiających błysków znów sprowadza go w mrok. Trzyma coś w dłoniach. Słyszy przeciągłe syknięcie, po którym mrok zaczyna rozświetlać blade, słabe światło. Jeden błysk, drugi, trzeci, czwarty, piąty. Po chwili stara sufitowa jarzeniówka rozbłyska z pełną mocą, ukazując przerażający widok. Klęczy wśród rozbitych kawałeczków szkła, jego nogawki są przesiąknięte rozlaną formaliną. W dłoniach trzyma niewielką głowę. Brakuje jej jednego oka, drugie wpatruje się wprost w niego z pełną surowością. Naciągnięta do granic możliwości skóra nosi ślady wielu cięć. Odsłonięte zęby i dziąsła wyzierają w grymasie niewypowiedzianego bólu.

Upuszcza głowę, która z plaśnięciem spada na podłogę. Podnosi się z kolan i jego oczom ukazują się kolejne półki wypełnione słojami. W każdym znajduje się głowa małego chłopca. Każda twarz jest wykrzywiona w grymasie cierpienia, każda nosi ślady okrutnych tortur. Żaden z nich nie mógł mieć więcej niż kilkanaście lat.

Skrzypią drzwi. Okropnie. Jakby czyste zło właśnie wkraczało do jego domu. Ale to nie jest jego dom. Blask migającej jarzeniówki oświetla jedynie ponurą piwnicę, jej ściany z czerwonej cegły, z sufitu sypie się tynk. Światło nie obejmuje całego pomieszczenia, jakby nie było w stanie przebić się przez gęstniejący w kątach mrok. To właśnie stamtąd dochodzi złowrogie skrzypienie.

Lampa znów syczy, miga. Wtedy jego oczom ukazuje się zło. Czuje przypływ gniewu. Ma wrażenie, że jest jak wulkan wypełniony magmą pod ogromnym ciśnieniem, która właśnie szuka ujścia i chce wybuchnąć z pełną mocą. Nie wie, skąd w jego ręku pojawia się wielki, lśniący tasak. W jednej chwili znajduje się przy łysiejącym mężczyźnie, który kuca za niewysokim blondynkiem i liże mu plecy.

Wybucha, eksploduje, budzi się, ciężko dysząc. Mruży oczy, gdy czuje ostre pieczenie, wstrzymuje oddech przepełniony ohydną wonią gazów siarkowych. Jest potwornie gorąco, lepi się od potu. W końcu unosi powieki. Widzi swoje dzieło. Wciąż trzyma w ręku tasak, z którego na ziemię spadają krople kleistej krwi. Sam jest w niej umazany od stóp do głów. Stoi nad zmasakrowanym ciałem łysiejącego mężczyzny w okularach, których szkła i oprawki teraz znajdują się w głębi jego rozłupanej czaszki. Tego samego, który dał chłopcu lizaka, a potem zabrał go do piekła.

Piekło, myśli, i słyszy znany pradawny rytm bębnów. Przez chwilę dudni mu w uszach, jakby chciał wziąć we władanie cały jego umysł. Chwilę później John Pilar traci przytomność.
===LxciECQWZVZvX2ZRaQM1DDUDMQY3UWYCZAFlV28LaQo6AzZUMlQ=

ROZDZIAŁ 34

Dochodziła osiemnasta, a Richard Bowel wciąż siedział za swoim wielkim dębowym biurkiem. Półmrok panujący w przestronnym gabinecie rozświetlał jedynie ekran laptopa. W bladym blasku widać było każdą kroplę potu na jego twarzy. Prześwitująca łysina błyszczała się, jakby czaszka była naoliwiona, na kołnierzyku ciemniała cuchnąca obwódka. Mimo że już dawno poluzował krawat, to wciąż mocno się pocił.

Wstał i niecierpliwie zaczął krążyć tam i z powrotem. Nerwowo przekładał w palcach długopis, klikając przyciskiem. Nie mógł się skupić i na spokojnie przeanalizować całej sytuacji.

W ciągu dwóch ostatnich dni otrzymał cztery wiadomości, które go kompletnie wyprowadziły z równowagi. Ktoś wiedział o jego tajnych kontach i dał mu to wyraźnie do zrozumienia. Gorzej, zasugerował, że wie, za co otrzymuje pieniądze. Jeśli to była prawda, trzymał go w szachu. Bowel nie był w stanie się obronić. Same oskarżenia mogłyby go pogrążyć. Oskarżenia poparte w miarę konkretnymi i prawdopodobnymi poszlakami – strącić do piekła. Najpewniej zostałby aresztowany, a w najlepszym razie dostałby policyjny nadzór, oczywiście z zakazem opuszczania Teksasu. Następnie – prędzej czy później – albo trafiłby za kratki, albo zostałby wyeliminowany przez ludzi, z którymi zawarł układ. Oni nie wybaczali.

Kiedy dziś przed południem dodatkowo okazało się, że został wezwany do biura senatora Williama Atkinsa, nogi się pod nim ugięły. Czego mógł chcieć? Czy mógł coś podejrzewać? Bowel wiedział, że na plakatach, na których firmował swoją osobę, jego wizerunek jest jedynie kunsztownie wypieszczonym marketingowym majstersztykiem wykonanym przez najlepsze agencje piarowe. Atkins nie był ani tak uśmiechnięty, ani tak miły, ani tak wyrozumiały, jak przedstawiano go na filmach i bilbordach, tym bardziej nie należał do ludzi serdecznych i ciepłych. Ten spadkobierca naftowej fortuny był człowiekiem szorstkim w obyciu, surowym wobec podległych mu pracowników i bezwzględnym dla tych, którzy stawali mu na drodze. Dążył do celu po trupach, dosłownie i w przenośni, zresztą jak większość taplających się w bagnie wielkiej polityki. Wielkiej, bo Atkins za cel postawił sobie zostanie prezydentem. Wybory miały odbyć się za dwa lata i każda, nawet najmniejsza rysa na jego reputacji mogłaby być dla jego wizerunku zabójcza. Gdyby wyszło na jaw, że Bowel pobiera pieniądze za… Wolał o tym nie myśleć. Konsekwencje z pewnością byłyby straszne.

Kurwa mać, zaklął w myślach. Nie był w stanie opanować narastającej paniki. Za kilka minut powinien stawić się w oddalonym o trzy godziny drogi gabinecie Atkinsa, a wciąż stał przy swoim biurku i wpatrywał się w ekran laptopa. To była jego jedyna szansa. Dziesięć milionów dolarów na trzech tajnych kontach na Kajmanach mogły rozwiązać każdą sprawę. Chyba…

Niemal równo z zegarem ściennym, który wybił godzinę szóstą po południu, rozległo się głośne pukanie.

– Co znowu? – warknął.

W progu pojawił się szef straży więziennej Trevor Smith. Pewnie wkroczył do środka. W przeciwieństwie do czerwonej i przekrwionej twarzy Bowela jego była trupioblada. Pociągła, końska, a do tego odstające uszy – wszystkie te elementy dodawały mu uroku stwora Frankensteina.

– Coś się stało? – zapytał poirytowanym głosem Bowel.

– Niestety, panie naczelniku, ale mamy trupa.

– Kurrrwa! Jeszcze tego brakowało. Kto to?

– Juan Morales, ten Meksykaniec, który…

– Wiem, kim jest i za co siedzi. Gdzie to się stało?

– W pralni. Ktoś pociął go nożem, w zasadzie zarżnął jak świnię. Wszędzie jest pełno krwi, ale na razie rozkazałem niczego nie ruszać, dopóki pan tego nie zobaczy.

Bowel zasępił się, choć podświadomie ucieszył się z takiego rozwoju sytuacji. Perfekcyjna wymówka, którą mógł wykorzystać, tłumacząc się z tego, że nie przybył do biura Atkinsa. Ten trup spadł mu z nieba.

– Długo nie żyje?

– Trudno powiedzieć, ale według Pinedy… wie pan, tego nowego strażnika…

– Nie kojarzę, ale chcę go zaraz u siebie. Mów dalej…

– A więc Pineda mówił, że Morales miał w grafiku sprzątanie przed obiadem, więc może nawet kilka godzin.

Idealnie, pomyślał Bowel, choć nie dał po sobie tego poznać ani trochę. Jebany Morales odroczył jego spowiedź u senatora.

– Zaprowadź mnie tam – rzucił krótko i ruszył za podwładnym.

Niezaplanowana śmierć więźnia nie zdarzała się w Huntsville często. Zwykle umierali o konkretnej godzinie w towarzystwie Bowela, kapelana, strażników i wybranych świadków, najczęściej rodzin ofiar, przypięci do kozetki pasami, w spokoju i ciszy. Podobny wypadek ostatni raz przydarzył się prawie cztery lat temu, gdy na spacerniaku czarnoskóry Billy Oswald rzucił się na Helmuta Müllera, wytatuowanego, zatwardziałego nazistę. Bowel pamiętał tamten obrazek, jakby to było wczoraj. Oswald wgryzł się i dosłownie wyrwał zębami tchawicę upatrzonej wcześniej ofiary. Przez kilkanaście sekund narobił takich szkód, że lekarze nie byli w stanie odratować rannego. Jak się później okazało, była to zemsta za to, że Müller razem z trójką swoich kumpli zgwałcili i zamordowali siostrzenicę Oswalda, zanim jeszcze trafili do Huntsville. Jakimś cudem ten fakt został w dokumentach przeoczony, przez co Bowel miał niemałe problemy. Ostatecznie awantura rozeszła się po kościach, naczelnik zachował stanowisko, rozkazał zaostrzyć procedury i wszystko po jakimś czasie wróciło do normy.

Dotarcie do miejsca zbrodni zajęło prawie dziesięć minut. Zdziwił się, bo wejścia do pralni nie pilnowali żadni strażnicy. Wkroczył do środka z przeświadczeniem, że zaraz opierdoli ich z góry na dół. Rozejrzał się. W środku znajdowało się sześć wielkich pralek, bęben każdej mógł spokojnie pomieścić dorosłego mężczyznę. Cuchnęło stęchlizną i grzybem. Nie było jednak śladu martwego Moralesa. Ani nikogo innego.

– Gdzie ten sztywniak? – rzucił poirytowany.

Smith nie odpowiadał, wnikliwie przyglądał się swojemu pryncypałowi. Na jego ustach pojawił się ledwo widoczny uśmieszek.

– Co wy odpierdalacie, Smith? – zagrzmiał Bowel. – Gdzie ten cholerny Morales?

Cisza, w tle dało się słyszeć odgłosy szybkich kroków.

– Czy was popierdoliło do reszty? Jak mi zaraz nie powiecie, o co tu chodzi, to pożałujecie, że się urodziliście! Tak wam się dobiorę do dupy, że…

– To wy pożałujecie, naczelniku, i to wam się do dupy dobiorą – odparł w końcu szef strażników. – Zbyt długo mną poniewierałeś, stary pedale. Teraz chłopaki zajmą się twoim dupskiem jak należy.

Bowela zatkało, bo gdy tylko Smith skończył mówić, w drzwiach pojawiło się czterech barczystych więźniów. Znał każdego z nich z imienia i nazwiska. Wszyscy byli skazani za morderstwa na tle seksualnym, zwyrodnialcy bez szans na resocjalizację i z długimi wyrokami.

Jakim zatem cudem udało im się wydostać z cel i tu dotrzeć? Kto ich przepuścił przez kolejne bramy? Bowel poczuł, jak zalewa go fala gorąca.

– Polecenie jest jasne. Macie wyruchać go tak, żeby wywrócił się na drugą stronę. Jak skończycie, chcę widzieć, jak ciągnie za sobą własne flaki – rozkazał szef strażników i rzuciwszy pryncypałowi ostatnie triumfalne spojrzenie, usunął się w cień.

Naczelnik stał jak wryty. Zanim pierwsza pięść wylądowała na jego szczęce, poczuł, jak ciepły mocz zalewa mu uda.
===LxciECQWZVZvX2ZRaQM1DDUDMQY3UWYCZAFlV28LaQo6AzZUMlQ=

ROZDZIAŁ 35

Mijał już trzeci dzień, od kiedy Charlie zostawił ich w swojej kawalerce. Pilar nie miał innego wyjścia, jak zaufać przyjacielowi. Antkiewicz dał im laptopa i komórkę, według niego absolutnie bezpieczne. Twierdził, że nie da się do nich wkraść ani ich podsłuchać. Lukas wykorzystał ten czas, aby pogrzebać w sieci, a Charlie, żeby postraszyć naczelnika więzienia Huntsville. Bowel był w tej chwili jedynym punktem zaczepienia, bo dwaj mordercy Gwen Stevenson przestali się odzywać i stawiać żądania. Po prostu wyparowali.

Wszystko to miało niewiele sensu i ta myśl dręczyła Lukasa nieustannie. Pierwsza noc z Rose pozwoliła mu choć na chwilę oderwać się od rzeczywistości, ale rankiem następnego dnia kombinował, jak wybrnąć z tej fatalnej sytuacji w jednym kawałku, nie zapijając się przy tym na śmierć. Korciło go jak diabli. Co gorsza, monopolowy był za rogiem. Na tę myśl skręcało go w żołądku, przełyk palił, zgaga doprowadzała do szału. Nie pomagały seks i hurtowo pochłaniane papierosy. Życie straciło urok.

Na dodatek w Rose coś pękło. Stała się oschła i wyprana z emocji. Całe dnie krążyła przybita z kąta w kąt, wiecznie ze swoim chudym, mentolowym papierosem w drżącej dłoni, blada i wymizerowana, przypominająca trupa.

Kiedy obudzili się po wspólnie spędzonej nocy, bez słowa wstała z łóżka i przygotowała śniadanie. Zrobiła kawę i kilka kanapek dla dwojga, ale nie odezwała się w czasie posiłku ani razu. Lukas nie naciskał. Po posiłku zapaliła i w końcu przemówiła.

– To był tylko seks. Wykorzystałam cię, aby sobie ulżyć, i chcę, aby to było jasne – oznajmiła.

– Okej – bąknął, bo co miał powiedzieć.

– Tylko się pieprzyliśmy. Nic poza tym.

– Dzięki za śniadanie. Robisz wyborne kanapki.

Tego ranka prawie w ogóle nie rozmawiali. Nie z powodu zażenowania, akurat to uczucie było im w tej chwili zupełnie obce. Każde z nich po prostu musiało poukładać sobie w głowie wszystko, co zdarzyło się w ciągu ostatnich kilku dni i tygodni. Lukas zastanawiał się jeszcze, czy nie powiedzieć jej całej prawdy. Była okrutna, ale podobno najgorsza prawda jest lepsza niż kłamstwo, nawet to w dobrej wierze. Nie tym razem, uznał ostatecznie. Przekazać Rose, że jej najlepsza przyjaciółka, gdy znaleźli ją oskórowaną od stóp do głów, jeszcze oddychała, że widzieli jej pracującą tchawicę, wybałuszone oczy i porzuconą na podłodze skórę, byłoby zbyt okrutne. Dlatego nie powiedział, że Antkiewicz jednym głębokim cięciem pozbawił ją życia, zresztą spełniając jej ostatnie życzenie.

Przez lata pracy w Nowym Jorku widział dziesiątki morderstw i setki trupów. Nie był mu obcy widok rozerwanych kulami ciał, roztrzaskanych czaszek, zakłutych ofiar. Kiedyś musiał zajmować się sprawą mężczyzny, który posiekał żonę tasakiem do mięsa. Innym razem w Brighton Beach przeszukiwali mieszkanie jednego z rosyjskich mafiosów i natrafili na beczki z kwasem wypełnione szkieletami. Nigdy nie zapomni też widoku czterech martwych kobiet, które niejaki Ryan Kessel brutalnie zgwałcił, a następnie – według patomorfologa zrobił to jeszcze za życia ofiar – odgryzł im piersi i łechtaczki, a w końcu zamordował. Lukas widział wiele, ale takiego barbarzyństwa nigdy. Jaki zwyrodnialec podjął się karkołomnego zadania obrania kobiety ze skóry? W tak precyzyjny sposób? Zachowując ją przy życiu? Przecież miała być jedynie zakładnikiem, a mordercy traktowali ją jako środek do pochwycenia Rose Parker. Kim byli i dlaczego to zrobili? Ten akt okrucieństwa nie miał żadnych logicznych podstaw. Zero sensu.

Dziwił go również fakt, że do tej pory żadne media nie podjęły tematu tak brutalnego morderstwa. Zaginięcie młodej kobiety akurat nie było w Nowym Jorku czymś niezwykłym, ale śmierć w takich okolicznościach byłaby pożywką dla wszystkich szukających sensacji gazet, rozgłośni radiowych i stacji telewizyjnych na długie dni, jeśli nie tygodnie. Niewykluczone, że do tej pory nikt się tam nie pojawił, gorzej, jeśli policja odnalazła trupa i wszystko zataiła. I w końcu ta cholerna jednodolarówka z wizerunkiem oka opatrzności, którą wyciągnęli z ust Gwen Stevenson. Tuż pod piramidą z okiem widniał napis „To wasza droga do piekła”. Co to, do kurwy jasnej, mogło znaczyć!? Kto bawił się z nimi w jakieś satanistyczne gierki? Czy to jakiś popieprzony kult? Kto pociągał za sznurki i dlaczego, jeśli spodziewał się przybycia Rose i Lukasa, nie kazał pozostać mordercom i wyeliminować zagrożenia? Jak to się miało do arabskiego zabójcy Cascarina i zniknięcia ciała Johna? Nic mu się nie zgadzało, wszystko było totalnie pogmatwane, każda uliczka, w którą wchodził, okazywała się ślepa. To po prostu nie miało żadnego sensu. Prawie, bo podskórnie czuł, że oko opatrzności jest mu w trudny do wyjaśnienia sposób znane. Nie wiedział skąd, ale miał wrażenie, że kiedyś spotkał się z tym symbolem. Teraz z każdą godziną stawał mu się bliższy. Oko opatrzności nie czaiło się gdzieś w głębi umysłu. Musiał jedynie przebić się przez gruzowisko wspomnień, odgrzebać pokryte starymi pajęczynami szufladki i znaleźć tę właściwą.

Im bardziej się starał, tym bardziej go to frustrowało. Zaczął śnić koszmary. Całkowicie odjechane sny, po których budził się zlany potem. Może to przez brak alkoholu, może dopadało go delirium?

Lukas chwycił w garść ostatni kawałek zimnego burrito i wepchnął go sobie do ust. Oblizał palce z resztek ostrego sosu, zapalił i włączył telewizor. Miał nadzieję obejrzeć jakieś lokalne wiadomości, ale jego oczy od razu ujrzały grupę młodych ludzi dyskutujących przed kamerą o tym, ile wczoraj wypili i ile lasek bzyknęli podczas imprezy, kto miał największą banię i czy Luna byłaby w stanie pójść z Rockym i Bingiem na dwa baty.

Jak on nienawidził tych debilnych reality show! Ekipa z Bronxu była chyba jednym z najgłupszych. Zgraja nadzianych niedorozwojów kręciła się po mieście, zaliczając wszystkie możliwe imprezy, upijając się do nieprzytomności, wymiotując z przepicia i pieprząc się nawzajem jak naćpane króliki. Przełączył kanał.

– No nie wierzę… – westchnął, gdy zobaczył zajawkę zaczynającego się właśnie I ty możesz zostać twardzielem.

Kolejna pożywka dla idiotów. Co dziś w programie? Liz Tooney będzie pływać z rekinami i karmić je z dłoni kawałkami surowego mięsa, Reese Shaw podda się godzinnemu waterboardingowi, a psychofan Sylvestra Stallone, niejaki Bradley Whooper, będzie rażony prądem, dopóki nie wytrzyma z bólu lub lekarz nie każe przerwać. Minuta i siedem sekund to rekord ustanowiony przez dryblasa z Kalifornii, czarnoskórego Evandera Harooma. Jeśli Whooper wytrzyma dłużej, dostanie sto tysięcy dolców premii i nie będzie musiał bać się, że wyleci z programu. Przy najbliższym głosowaniu telewidzów będzie chroniony.

– Dokąd ten świat zmierza? – Lukas pokręcił z niedowierzaniem głową.

– Widzę, że te reality show wnerwiają cię tak samo jak mnie. – Rose niespodziewanie zmaterializowała się za jego plecami. – Nic mnie tak nie wkurza jak totalna głupota. A to jest najgłupsza forma przekazu, z jaką miałam kiedykolwiek do czynienia. Niestety, jak widać, ludzie to kochają.

Usiadła na sofie obok niego. Nakryła nogi kocem. Włosy miała w nieładzie, była nieumalowana, a w dłoni żarzył się nieodłączny papieros. Przez chwilę wpatrywała się w ekran telewizora, w końcu strzepnęła nadmiar tytoniu do popielniczki i zaczęła mówić.

– Miałam kiedyś przyjaciółkę – zaczęła i upiła coli z jego szklanki. – Miała na imię Hannah i była mi bardzo bliska. Dzieliłyśmy ten sam koszmar, bo obie szybko straciłyśmy rodziców. Wychowałyśmy się wspólnie w sierocińcu. Razem chodziłyśmy do szkoły, razem zaczęłyśmy pracować w gazecie, był czas, że nawet bzykałyśmy się razem z tymi samymi facetami. Młode, głupie dziewuchy, które myślały, że są już dorosłe. Czerpałyśmy z życia pełnymi garściami, przynajmniej tak nam się wydawało. W tamtym czasie wszystko kręciło się wokół pracy, imprez i przygodnego seksu. Poranny kac, kawa, wyjście do pracy. Zrobienie jakiegoś materiału, napisanie tekstu i do domu. Potem kolacja, butelka wódki, czasem trochę trawki, a nawet koksu i ruszałyśmy w miasto. Rzadko się zdarzało, abyśmy wracały do łóżka bez jakiegoś przystojniaka.

Lukas był wyraźnie zaskoczony. Rose wydawała się szczera do bólu. Poczuł niepokój, ale słuchał dalej.

– Byłyśmy szalone, ale nie głupie. Szczególnie Hannah, która pomimo tego, skąd się wywodziła i co w życiu przeszła, a uwierz mi, że przeszła bardzo dużo, była niezwykle inteligentna. Jej IQ wynosi aż sto pięćdziesiąt dwa punkty, zaledwie osiem mniej od Einsteina. Do tego była wyjątkowo uparta i zawsze potrafiła postawić na swoim. Zresztą miała też inne atrybuty. Wiesz… piękna buźka, długie nogi, wielkie cycki i kształtny tyłek. Nie było faceta, który by się jej oparł. Jednym spojrzeniem zjednywała sobie każdego, na którego miała ochotę. Czułam się przy niej jak szara myszka. Owszem, nie miałam problemu, żeby zaciągnąć chłopaka do łóżka, ale to ona była tą lepszą. I wiesz co? – Parker zawiesiła monolog, aby znów pozbyć się nadmiaru wypalonego tytoniu. – Jakieś pięć lat temu ni stąd, ni zowąd podeszła i zapytała mnie, czy pojadę z nią na casting do tego nowego reality show I ty możesz zostać gwiazdą porno. Pamiętasz go? Pierwsza edycja zrobiła sporo szumu, wywoływała skandal za skandalem, ale póki była na kodowanych i płatnych kanałach, to nikt nie miał prawa się przyczepić.

Lukas kiwnął głową. Pamiętał ten program aż za dobrze.

– Lubiłam seks jak chyba większość kobiet, może trochę bardziej, miałam jednak swoje granice. Powiedziałam jej, że w to nie wchodzę, bo to zahacza już o prostytucję. Poza tym pieprzyć się z nieznajomym albo nieznajomymi, gdy patrzy na mnie na żywo kilka czy kilkanaście milionów ludzi? To przecież chore. Nie zgodziłam się. Próbowałam ją od tego odwieść, ale stwierdziła, że nigdy nie będziemy mieć lepszego życia, jeśli nie zagramy o pełną pulę. Takie jak my nigdy nie osiągną sukcesu, nigdy nie przebiją się do głównych wiadomości, nigdy nie będą gwiazdami. Ona chciała być gwiazdą i na casting pojechała.

Pilar był coraz bardziej zaciekawiony. Wciąż trudno mu było odgadnąć, co Parker ma na myśli, ale zakładał, że nie mówiła mu tego bez powodu. Rose zgasiła niedopałek i głęboko westchnęła.

– Tak jak podejrzewałem, Hannah dostała się do programu. Wystarczyło kilka tygodni i zrobiła w nim furorę. Pieprzyła się z każdym i wszędzie. Z jednym, z dwoma czy z kilkunastoma naraz. Nie był jej straszny anal, podwójny anal, piss, dominacja, wiązanie, kneblowanie, a nawet pozorowany zbiorowy gwałt, na który seks w programie był stylizowany. O wszystkim mi opowiadała. Nie mogłam uwierzyć, że mówi to na takim luzie, bez żadnego skrępowania. Jak pamiętasz, program odniósł gigantyczny sukces. Abonament zakupiło dwanaście milionów Amerykanów i kilka razy tyle osób w Europie i Azji. Liczba chętnych kandydatek zszokowała samych twórców, bo zgłosiło się ponad osiemdziesiąt tysięcy młodych dziewczyn. Pamiętam, jak opowiadała o tej rywalizacji, o tym, co musiała robić, aby przejść dalej. O tym, jakie ci ludzie, a mam na myśli producentów i ich bogatych przyjaciół, mają wyrafinowane gusta. Bo to, co robiła na ekranie, było jedynie namiastką tego, co robiła poza nim. Musiała, jeśli chciała przebijać się dalej. Uwierz mi, że Hannah wyrzuciła ze swojego słowniczka słowo „nie”. Nie było dla niej w seksie żadnego tabu, jeśli w ogóle to, co robiła, można było jeszcze nazwać seksem. Opowiadała, jak zmieniło się jej życie, ilu poznała milionerów, jakimi samochodami jeździła, jakimi latała odrzutowcami i jakimi pływała jachtami. Poszła na całość, wtedy też zaczęła się dziarać, bo choć do tej pory miała już trzy niewielkie tatuaże, to od momentu gdy wystartowała w tej chorej rywalizacji, zwariowała na punkcie kolejnych. Stała się wyrazista, marketingowo był to strzał w dziesiątkę. Wygrała program i została gwiazdą. Tak jak chciała.

– Hannah „Róża” Lafayette to twoja przyjaciółka?

Lukas spodziewał się wszystkiego, ale nie tego, żeby Rose była najbliższą przyjaciółką pornoaktorki, którą znał chyba każdy facet nie tylko w Ameryce, ale i na świecie. Od razu stanęła mu przed oczami seksowna blondynka z kształtnymi pośladkami i ogromnym biustem w kleszczach setek czerwonych róż. Kwiat musiał być jej obsesją, gdyż większość ciała była pokryta niekończącym się krzewem róży, który sięgał od stóp aż po szyję. Kolejne łodygi oplatały jej łydki, uda, pośladki, miednicę, plecy, brzuch i piersi, a ostatnie pędy zakończone pięknymi czerwonymi koronami kończyły się u nasady szyi. Szkarłat kwiatów kontrastował z czernią liści i długich kolców, na których gdzieniegdzie lśniły krwistoczerwone krople. To był jej znak rozpoznawczy. Hannah „Róża” Lafayette. Namiętna, drapieżna, ostra i gotowa na wszystko.

– Każdy mężczyzna ją kojarzy, mam rację? – Na twarzy Rose pojawił się blady uśmiech, który jednak szybko zgasł. – I nie. Hannah nie jest już moją przyjaciółką. Była nią, ale od momentu gdy zaczęła brać udział w tym programie, zaczęła się zmieniać. Ten program, ci ludzie, to nieprzebrane bogactwo zatruły jej umysł i duszę, wciągnęły bez pamięci i doprowadziły do upadku jakichkolwiek wyższych uczuć. Nie potrafię jednoznacznie ocenić, co konkretnie wpłynęło na nią aż tak bardzo, pewnie wszystko po trochu, w każdym razie stała się kompletnie wyjałowiona z uczuć. Dyskutowałyśmy niby normalnie, ale dostrzegałam w niej coś, no nie wiem, szukam dobrego słowa… coś diabolicznego? Też potrafię być wyrachowaną suką, ale w Hannah wstąpiło coś naprawdę złego. Stała się dla mnie obca. Nigdy jej tego nie powiedziałam, chyba dlatego, że zaczęła mnie przerażać.

Rose znów zrobiła pauzę. Sprawiała wrażenie bardzo przygnębionej. Ta historia bez wątpienia była dla niej bolesna.

– W pewnym momencie przestałam się do niej odzywać – ciągnęła. – Tak naprawdę obie odpuściłyśmy i nie naciskałyśmy na spotkania, skończyły się nawet rozmowy przez telefon. Wszystko zakończyło się tak jakoś samoistnie. Poczułam nawet swoistą ulgę, bo był czas, gdy jej opowieści zaczęły zatruwać i mnie. Wielokrotnie proponowała mi, że mnie wprowadzi i jeśli tylko zrobię, czego oczekują, moje życie może się odmienić. Mówiła, że poznam świat, o jakim mi się nie śniło, który istnieje obok nas, ale którego nikt nie widzi, dopóki się w nim nie znajdzie. Wodziła mnie na pokuszenie przy każdej okazji i w pewnym momencie pokusa stała się niezwykle silna. Ostatecznie przyszło opanowanie. Powiedziałam „nie”. Wtedy nasza przyjaźń wygasła. Nie rozmawiałam z nią ponad dwa lata.

– Ona gra w naprawdę ostrych produkcjach…

– Wiem, dlatego nie oglądałam. Brzydziło mnie to.

Rose wbiła wzrok w Lukasa. Przez kilka sekund wpatrywała się w niego, aż poczuł, jak narasta w nim dyskomfort.

– Ale dlaczego mi to wszystko mówisz? – podjął, żeby przerwać ciszę.

– Bo mam wrażenie, że właśnie wkroczyliśmy do tego drugiego świata – odparła Parker. – Tego, który jest obok nas, ale którego na co dzień nie widzimy. Tego, w którym żyje Hannah.

Pilar poczuł nieprzyjemne mrowienie na karku.

– Myślisz, że ona ma z tym jakiś związek? – zapytał.

– Nie wiem, ale jedną z ostatnich rzeczy, którymi mi się pochwaliła, był tatuaż tuż nad pośladkami. A właściwie cytat: „Oto moja droga do piekła”.
===LxciECQWZVZvX2ZRaQM1DDUDMQY3UWYCZAFlV28LaQo6AzZUMlQ=

ROZDZIAŁ 36

Z nieba leje się żar, jakiego John nie czuł nigdy w życiu. Ma wrażenie, że znajduje się w piekarniku, niemal słyszy jak pod wpływem temperatury otwierają się wszystkie pory na jego oblanym potem ciele. Kuca przy jednej ze ścian i spogląda w niebo. Ani jednej chmury, tylko krążące nad gruzowiskiem sępy. Ich rozpostarte skrzydła przypominają, że w pobliżu czai się śmierć. Zataczają szerokie kręgi, od czasu do czasu skrzecząc z oddali.

John doskonale wie, co zaraz nastąpi, nie jest to dla niego żadną tajemnicą. Koszmary dręczą go od lat. Tylko dlaczego znów musi tego doświadczać? Ile to już razy musiał brnąć w tym skwarze, kurzu, pyle i smrodzie rozkładających się ciał? Mężczyzn, kobiet, starców i dzieci. Przede wszystkim kobiet i dzieci.

Kolejna komenda przywraca mu świadomość. Dowódca oddziału, silny jak tur Gabriel da Luz, rozkazuje oddziałowi ruszyć w kierunku kościoła, który znajduje się za parkiem, a przynajmniej tym, co z niego zostało. Teraz już nie ma w nim jednak placu zabaw, nie dokazują dzieci, rodzice nie siedzą na ławkach w cieniu koron drzew. Większość obszaru pokrywają leje po bombach, wraki spalonych pojazdów i gruz z okolicznych budynków.

Razem z rekordzistą jednostki na sto metrów, drobnym, ale niezwykle wyżyłowanym Joelem Silbermannem, Uszatkiem – której to ksywy nie lubi – Michaelem Spezzą, Irlandczykiem o wiecznie czerwonej twarzy Nickiem O’Sullivanem i jeszcze większym od da Luzy, nieco gburowatym, choć niezwykle dobrotliwym Thomasem Rafalskim, mają dojść do linii spalonych drzew, omijając szerokim łukiem trzy największe leje po bombach. Wykorzystując jako osłonę wraki samochodów i pozostałości po murkach ciągnących się wzdłuż alei, cała szóstka dociera do wysokiego na dwa metry płotu. Da Luz daje znak i grupa kuca przy ogrodzeniu.

John nie chce patrzeć, ale to nie od niego zależy. Może jedynie dać się nieść i czekać, aż w końcu obraz zniknie, a on obudzi się w ramionach swojej ukochanej żony. Rusza wzdłuż ogrodzenia. Wzrok skierowany na ulicę i budynki znajdujące się za nią. Słońce jest po jego prawej stronie, tak że cień płotu pada na chodnik i ulicę. Na zaostrzonych, przypominających groty żebrach płotu goreją w słońcu nabite ludzkie głowy.

Skurwysyny, myśli. Pierdolone, zawszone skurwysyny!

Wie, co zobaczy, gdy w końcu cała grupa dobiegnie do skrzyżowania. W tym śnie nigdy nic się nie zmienia. Czuje, że złość wzbiera w nim coraz mocniej. Wstrzymuje oddech, aby z pełną premedytacją posłuchać, jak bije jego własne serce.

Przed wejściem do kościoła grupa sześciu mężczyzn biega dookoła, krzycząc i śmiejąc się przy tym do rozpuku. Jeden z nich staje obok i nagrywa telefonem komórkowym film. Dokumentuje mecz piki nożnej. Tylko że nie ma piłki. Zamiast niej mężczyźni kopią ludzką głowę. Rechoczą i grają ludzką głową. To niepojęte!

John przygryza wargi i mocniej chwyta swój szturmowy M4. Wie, że to nie jest realne, to jedynie wspomnienie, mimo to czuje, jak od uścisku bieleją mu knykcie. To dopiero początek…

O’Sullivan i Spezza załatwiają wszystkich ze swoich karabinów wyborowych w ciągu niecałych sześciu sekund. Powietrze przecina ze świstem sześć pocisków, każdy dociera do celu, który jest oddalony o nie więcej niż sto metrów. Dla wyszkolonych strzelców to bułka z masłem. Mężczyźni upadają jak pionki na szachownicy, w głębi duszy cieszy się jak dziecko.

Wie, co się stanie, gdy wejdą do środka. Nigdy nie zapomni tego widoku. Oddałby duszę samemu diabłu, aby tak się stało, ale wie, że to niemożliwe. A żaden psycholog biorący trzysta dolców za godzinę, żadna terapia grupowa, nawet tabun cholernych dzikich koni nie jest w stanie wyrwać mu z głowy tego wspomnienia raz na zawsze.

Czuje, jak narasta w nim złość, potężny gniew wzbiera w każdej komórce jego ciała. Wie, że zaraz ujrzy piekło, jakiego nie sposób opisać żadnymi słowami. Gabriel da Luz delikatnie uchyla ciężkie drzwi kościoła i kolejni żołnierze cicho wślizgują się przez wąską szparę i od razu rozpierzchają się za kolumnami świątyni. Z głębi dochodzą głosy, okropne, odrażające. Czasem tylko przebija się smutny, pełen beznadziei szloch…

John podchodzi bliżej. Widzi, choć nie chce widzieć. Taka jest jednak wojna, rzadko widzimy to, co chcemy, zwykle wojna dyktuje nam, co oglądamy. W okolicy dużego ołtarza ośmiu mężczyzn gwałci trzy pozostałe przy życiu kobiety. A w zasadzie kobietę i dwie dziewczynki, które mogą mieć nie więcej niż dwanaście lat. Na krzyżu wisi przybity ksiądz, któremu wyrwane powieki nie pozwalają odwrócić wzroku od makabrycznej sceny. Dookoła walają się bezgłowe ciała sióstr zakonnych i dziesiątek wiernych. Truchła leżą na posadzce, są oparte o ściany lub siedzą w pierwszych kilku rzędach, jakby obserwowały bluźnierczy rytuał. Ołtarz, schody i posadzka toną we krwi, są usłane kawałkami ciał i wnętrznościami wiernych. Jeden z oprawców filmuje bestialskie akty, wykrzykując coś w swoim języku, śmiejąc się, szydząc i sporadycznie wzywając swojego boga.

Piekło, myśli Pilar, pierdolone piekło. Zawsze w tym momencie powtarza to samo. Wtedy zazwyczaj budzi się w sypialni zlany potem, czasem w ramionach próbującej uspokoić go żony.

Nie tym razem, myśli. Próbuje zamknąć oczy, ale choć powieki opadają, obraz nie znika. Na rozkaz da Luza każdy z jego kompanów wyskakuje z miejsca ukrycia i oddaje strzał w kierunku wroga. Ale mimo że każdy z nich jest wyszkolonym do granic możliwości SEALsem, w kościele nie pada żaden trup. Można jedynie usłyszeć serię krzyków przepełnionych bólem po postrzałach w bark, rękę lub nogę. Każdy strzela tak, aby nie zabić.

Obraz ciemnieje, Pilara uderza fala gorąca i gryzącego smrodu gazów siarkowych. Widzi znajomą twarz, pojawia się tylko na moment, ale zaraz znika. Nie ma już kościoła, nie ma krwi, w powietrzu wisi tylko znana woń śmierci. Ale i ona po chwili znika. Teraz czuje smagający policzki wiatr. Podmuch przypomina ten z hutniczego pieca. Otwiera oczy i widzi, że leci w przestworzach, ma skrzydła, pod nim znajduje się powierzchnia Księżyca. Z lotu ptaka dziesiątki kraterów przypominają pole bitwy z lejami po bombach. To jednak nie może być Księżyc, jest zbyt jasno, John może oddychać.

Wulkan, John widzi dymiący wulkan. To nie kratery na Księżycu, tylko wulkaniczne kaldery. Są ich dziesiątki, majestatyczne okręgi w pofałdowanej i spękanej ziemi zapraszają go w swoje podwoje. Śmieją się szyderczo, jak złośliwe emotikony. Pilar nie jest sam, teraz szybuje wśród sępów, które jeszcze niedawno widział nad swoją głową. Są ich setki, niebo niemal czernieje od ich kształtów, na ziemię rzucają olbrzymi, złowrogi cień. Zwiastują kroczące zło i zbliżającą się ucztę. Wygłodniałe pragną krwi i ludzkiego mięsa, chcą się nasycić. John czuje ich głód każdą komórką ciała. Wie, że musi on zostać zaspokojony.

Unosi głowę i widzi je nad sobą, John znów jest na ziemi, patrzy w niebo przez ciemne, żołnierskie okulary. Smród palonych zwłok wdziera się w jego nozdrza, jest tak silny, że John omal nie mdleje. Kieruje wzrok na kościół, następnie na płonące trupy mężczyzn, których jego kompani zastrzelili przed wejściem do świątyni. Słyszy, jak skwierczą palone ciała. Da Luz klepie go po ramieniu. John odwraca głowę i widzi ośmiu nagich bojowników przywiązanych do ogrodzenia czegoś, co kiedyś było parkiem. Większość stoi w ciszy, ale trzech zaczyna prosić o litość. Wzywają swojego boga, po czym łamaną angielszczyzną błagają o miłosierdzie. Nie znajdą go.

Upał doprowadza go do skrajnego wyczerpania. Obraz zaczyna się zacierać, faluje, w końcu znika. John słyszy głosy, dwóch mężczyzn rozmawia koło niego po arabsku. Wymieniają uwagi, ich ton jest bardzo opanowany. Na twarzy mają maski, wyglądają jak lekarze. Czuje, że jest przykryty jakimś mokrym materiałem. Mokrym od potu, który zalewa mu oczy, czuje, jak fala gorąca rozlewa się po całym jego ciele. John otwiera oczy, ale nic nie widzi. Słyszy głosy, teraz dochodzą z oddali, nie widzi jednak, do kogo należą. Na moment znów odzyskuje wzrok; może to umysł płata mu figle i widzi to tylko w swojej głowie. Nie jest już pewien niczego, ale przez chwilę ponownie miga mu twarz. To Alan Riggs, człowiek z piekła. Pojawia się i znika. Znów ogarnia go ciemność.

Świadomość wraca po nieokreślonym czasie. Nie wie, czy był nieprzytomny minutę, godzinę czy cały miesiąc. Orientuje się, że wciąż śni, że to wszystko jest jedynie wytworem jego umęczonego umysłu. W końcu otwiera oczy i widzi umęczoną twarz mężczyzny. Czarna broda jest brudna od krwi, pełna strąków, gęste brwi kryją ciemne oczy, które z nadzieją kierują się na niego. W oddali słyszy pradawny rytm bębnów i całą serię okropnych skrzeków wirujących nad jego głową sępów. Część z nich wydaje przedziwne dźwięki, jakby wiwatowały i zachęcały go do działania.

Czuje się totalnie odwodniony, zmysły zaczynają go zawodzić, ledwo rusza rękami i nogami. Kolejne sekundy wydają się ciągnąć godzinami, czuje już tylko swąd palonego ciała. W ręku trzyma pochodnię. Unosi głowę i widzi, jak języki ognia oplatają głowę mężczyzny, płoną jego broda i włosy, na skórze występują bąble, które po chwili pękają. Nieszczęśnik wyje z bólu, ale jest skrępowany i nie może wyrwać się z objęć płomieni. Podobnie jak jego siedmiu kompanów. Ich ciała czernieją, wrzaski ustępują pola sporadycznemu rzężeniu i charczeniu. W końcu słychać jedynie skwierczenie palonego mięsa, smród powoduje, że Pilar krztusi się, klęka na jedno kolano i próbuje złapać oddech. W końcu nabiera powietrza głęboko w płuca, czuje, jak żar wypełnia wszystkie pęcherzyki. Upada, słyszy, jak sępy karmią się tym widokiem, skrzeczą, wiwatują, kłapią wielkimi dziobami.

Kiedy odpływa w mrok, w tle słyszy znajomy, pradawny rytm bębnów. Pragnie nigdy więcej się nie obudzić.
===LxciECQWZVZvX2ZRaQM1DDUDMQY3UWYCZAFlV28LaQo6AzZUMlQ=

ROZDZIAŁ 37

Lukas został ze swoimi myślami sam. W pokoju panował półmrok, który rozświetlało jedynie bladożółte światło niewielkiej lampki stojącej na drewnianym stoliku obok rozkładanej sofy, na której jeszcze nie tak dawno uprawiał seks z Rose. Mimo że od tamtego czasu minęły już kolejne dwie noce, nie mógł na dobre o tym zapomnieć. Jego głowę zaprzątały myśli o morderstwach Franka Cascarino i Gwen Stevenson, o bezimiennym zabójcy, którego Lukas zastrzelił, o naczelniku więzienia w Huntsville Richardzie Bowelu, o przekazanej wiadomości, o Charliem Antkiewiczu i jego planie, w końcu o oku opatrzności, które zaczynało stawać się dla niego prawdziwą obsesją. Nie mógł jednak opędzić się od wspomnienia ciepłych ud i wilgotnych ust Rose. Ona i oko opatrzności naprzemiennie bałaganiły mu w głowie.

Było to o tyle dobre, że Pilar coraz rzadziej myślał o tym, żeby się napić. Owszem, głód wciąż nie odpuszczał i gnieździł się w jego żołądku, przełyku i gardle, ale fantazje o whisky częściej zastępowały myśli o Rose lub oku opatrzności.

Teraz w jego głowie była Rose.

Lukas poczuł, że ma wzwód. Położył rękę na rozporku i lekko unosząc biodra, upchnął penisa w okolice uda. Nie musiał robić tego specjalnie dyskretnie, gdyż Rose właśnie brała prysznic. Z łazienki docierał szmer lejącej się wody. W głowie zwizualizował sobie Rose, która wspólnie ze swoją starą przyjaciółką Hannah Lafayette na przemian pieszczą językami jego członek. Ssą, liżą, bawią się nim jak dwie psotliwe studentki. Gdy już go wycałują…

Do diabła, Lukas, ogarnij się!

Gdy już go wycałują, Hannah bierze go pomiędzy swoje ogromne, wytatuowane piersi. Wsuwa go w gąszcz czerwonych płatków i ostrych kolców, śmieje się lubieżnie i…

Kurwa mać, Lukas!

Pilar sięgnął po papierosa. Głęboko się zaciągnął. Przed oczami znów stanęła mu wytatuowana Hannah Lafayette. Obrazek mignął mu tylko przez chwilę, ale nagle poczuł się, jakby właśnie włożył palec w kontakt. W jednej sekundzie silny dreszcz przebiegł przez całe jego ciało, a wszystkie włoski na ciele stanęły dęba. Dorwał się do laptopa jak wygłodniały pies do miski z żarciem.

Zaczął wertować kolejne strony internetowe; wtedy z łazienki wyszła Rose. Miała na sobie tylko ręcznik. Bez słowa skierowała się do kuchni, zapaliła światło i otworzyła lodówkę. Włączyła czajnik, zalała dwie kawy i zrobiła kanapki, następnie postawiła talerz na stole i przysiadła się do Pilara. Zajrzała mu przez ramię.

– Naprawdę?

– Czekaj.

– Oglądasz pornosa z Hannah?

Na ekranie jego laptopa ogromny czarny penis napastliwie wdzierał się w odbyt jej byłej przyjaciółki. Dźwięk był wyłączony, więc trudno było ocenić, jak długo Lukas napawa się tym widokiem, w każdym razie wyglądał na niezdrowo podekscytowanego. Kadr ukazywał w zasadzie jedynie penetrację, a wagina przesłaniała teraz niemal cały ekran.

– Lukas…

– Nic nie mów.

Prychnęła z niesmakiem i pożałowała, że nie ma tu oddzielnej sypialni. Wtedy Lukas zatrzymał obraz, a jej wzrok przykuł na ekranie niewielki szczegół. Zaledwie kilka centymetrów nad łechtaczką Hanny „Róży” Lafayette, w gęstwinie pędów, liści i kolców, surowym wzrokiem łypało na nich oko opatrzności.
===LxciECQWZVZvX2ZRaQM1DDUDMQY3UWYCZAFlV28LaQo6AzZUMlQ=

ROZDZIAŁ 38

Hannah Lafayette opuściła lotnisko i szybkim krokiem sunęła w kierunku czarnej limuzyny. Miała na sobie ciemnobrązowe, sięgające połowy ud futro z sobola, w którym wyglądała na dużo mniejszą, niż była w rzeczywistości, mimo że włożyła białe kozaki za kolano na wysokim obcasie. Śnieg skrzypiał pod jej stopami w takt rytmicznych kroków, a pojedyncze blond kosmyki wyzierały z puszystego kaptura i unosiły się za nią jak żółte tasiemki przymocowane do zmagającego się z wiatrem latawca. Całość zdominowały ogromne okulary przeciwsłoneczne w białych oprawkach.

Słońce od czasu do czasu przedzierało się przez rzadkie chmury, a gzymsy i kable elektryczne nieustannie obsiadały kraczące kruki i wrony. Bobby, jej ochroniarz, zamachał swoją olbrzymią ręką. Hannah przyspieszyła kroku. Dziś nie miała czasu na jakiekolwiek interakcje z fanami. Faceci często prosili ją o zdjęcie lub autograf, mniej odważni po prostu gapili się na nią z rozdziawioną gębą, zresztą podobnie jak kobiety, z tą różnicą, że te ostatnie zazwyczaj patrzyły na nią z czymś, co przypominało mieszaninę zazdrości, pogardy i odrazy. Nie przejmowała się tym, nawet ją to kręciło, ale nie dziś. Dziś nie miała na to czasu.

Kiedy tylko drzwi samochodu się zamknęły, ściągnęła kaptur i strzepała z kurtki płatki śniegu. Bobby usiadł za kierownicą i odwrócił się do niej ze szczerym uśmiechem na twarzy.

– Cześć, mała, tęskniłaś? – zapytał, odpalając silnik.

– Cześć – przywitała się. – Za miastem może i tak, za tobą na pewno, ale nie za tą cholerną pizgawicą. Od kiedy jest u was tak zimno?

– Wczoraj przyszedł front znad Kanady i temperatura w ciągu nocy spadła prawie o dziesięć stopni. Nie pierwszy i nie ostatni raz, choć dla ciebie to pewnie musi być szok.

– Delikatnie mówiąc. Ile wy tu macie stopni? Minus czterdzieści?

– Termometr wskazuje tylko minus cztery, ale silny wiatr dokłada swoje.

Z głośników poleciał znany kawałek Michaela Jacksona Bad. Czarna limuzyna ruszyła z miejsca.

– Teraz się zrelaksuj i odpocznij – ciągnął Bobby. – W taką pogodę będzie sporo korków, więc do apartamentu dojedziemy nie wcześniej niż za półtorej godziny.

– Marzę o gorącej kąpieli.

Hannah westchnęła i rozpięła futro. Poprawiła ciążący jej biust. Ostatnio miała wrażenie, że prawa pierś zboczyła z kursu, dlatego trudno było dobrać odpowiedni stanik. Pieprzone implanty nigdy nie mogły pozostać na właściwym miejscu. Myśl, że czeka ją poprawka u Aleksieja, żydowskiego chirurga plastycznego z nosem jak Pinokio, a co za tym idzie tydzień na prochach przeciwbólowych, była równie przygnębiająca jak pogoda.

Wyłaniające się na horyzoncie strzeliste wieżowce Manhattanu zawsze przypominały jej moment, gdy po raz pierwszy zobaczyła Nowy Jork. Miała tylko trzynaście lat i był to dla niej, dziewczyny z zapyziałej dziury w Tennessee, której nazwę już dawno wyrzuciła z pamięci, prawdziwy szok. Na lotnisku La Guardia wylądowała późnym wieczorem w towarzystwie Miriam, opiekunki z Urzędu do spraw Dzieci, Młodzieży i Rodziny. Celem ich podróży był dom dla sierot i dziewcząt, jedna z wielu placówek mających za zadanie pomóc młodym dziewczynom po traumie, jakiej doświadczyły w życiu. Pamiętała, jak miasto rosło w oczach, a ona z twarzą przyklejoną do szyby wpatrywała się z zachwytem w migające tysiącami świateł drapacze chmur. Wyglądały, jakby rzeczywiście sięgały nieba.

To była jedna z tych chwil, w których czuła się szczęśliwa. Tak naprawdę…

Nim się zorientowała, czarna limuzyna stanęła pod znanym jej gigantem przy Lexington Avenue. Bobby otworzył jej drzwi, a następie zajął się walizkami. Ona, zapiąwszy guziki futra, drobiąc na szpilkach, ruszyła do głównego wejścia budynku Chryslera. Zerknęła na jedną z kamer w holu. Te małe urządzenia otaczały ją nieustannie. Jej mocodawcy wiedzieli, co robi, co je, co ogląda, nawet kiedy chodzi do toalety. Przyzwyczaiła się, że nie ma żadnej prywatności, zresztą filmowcom pozwoliła nawet na zamontowanie minikamer w jej pochwie i odbycie.

– To będzie rewolucja. Wspólnie przeniesiemy świat porno w nowy wymiar – tłumaczył jej reżyser jednej z produkcji. Z sukcesu nic nie wyszło. Faceci najwyraźniej woleli oglądać Hannah z zewnątrz.

Winda zawiozła ją na sześćdziesiąte dziewiąte piętro. Znajdowały się tam tylko dwa ogromne apartamenty. Jeden z nich należał do niej, a w zasadzie do jej pracodawcy, zresztą jak większość lokali w tej części miasta. W drugim od dłuższego czasu nie przebywał nikt, choć był własnością tej samej osoby. Ostatnio wynajmował go mężczyzna około sześćdziesiątki, prawie łysy, ze świńskim podgardlem i wyłupiastymi oczami, zawsze w okularach i idealnie skrojonym garniturze. Wyglądał na bankowca lub prawnika, w każdym razie obsługa traktowała go niemal jak boga i regularnie przysyłała mu młode, luksusowe i bez wątpienia małoletnie prostytutki, z których co druga wychodziła z podbitym okiem albo zakrwawionym nosem. Dwa miesiące temu widziała go po raz ostatni. Później wyleciała do pracy w Dubaju i do dziś nie miała z nim żadnego kontaktu.

Rzadko zastanawiała się nad tym, kim są ludzie, z którymi spotykała się w swoim nowym życiu. Jak nikt inny potrafiła natomiast przejrzeć ich psychikę, zrozumieć potrzeby, które bardzo często były wyjątkowo wyrafinowane, oględnie mówiąc, a w rzeczywistości kompletnie popieprzone. Nie marudziła jednak i robiła wszystko, co jej kazano. Nauczyła się nie zadawać pytań, choć doskonale wiedziała, że jej sukces musi być okupiony grzechem. Przyjęła go z pełną świadomością i podpisała cyrograf. Zdawała sobie sprawę, że świat dla jednych jest rajem, a dla innych piekłem. Ten kontrast był widoczny szczególnie mocno w tym, który wybrała sobie do życia i o który tak zaciekle walczyła. Hannah wolała żyć w raju, ufała swojemu szefowi, który objął ją absolutną ochroną, a to, jak zaspokajała współpracowników z branży przed kamerą i jak robiła to z odpowiednio dobranymi klientami poza nią, pozwalało jej na utrzymanie tej wysokiej pozycji w hierarchii jej podobnych.

Nie żałowała swoich decyzji, miała to, czego chciała. Podziwiał ją cały świat, a połowa ludzkiej populacji regularnie waliła gruchę przy porno z jej udziałem. Przekraczając kolejne bariery, stała się ikoną łamiącą wszelkie tabu, jedną z najbardziej rozpoznawalnych twarzy świata, z którą mogły konkurować tylko największe gwiazdy filmu czy sportu. Zresztą czy aby na pewno mogły? Brada Pitta czy Cristiana Ronaldo znał prawie każdy facet na świecie, a „prawie” robi przecież ogromną różnicę. Hannah „Różę” Lafayette znał każdy bez wyjątku.

Poczuła lekkie ukłucie w sercu, gdy nagle w jej głowie pojawiła się myśl o starej przyjaciółce, od której imienia wzięła swój przydomek. Otwierając drzwi do apartamentu, przez ułamek sekundy ujrzała jej twarz, smukły równy nos, duże zielone oczy, rude włosy i nieco łobuzerski uśmiech, który tak u niej lubiła, gdy za dawnych lat zakładały się, która wyrwie konkretnego faceta bądź szykowały się do nocnej eskapady. To była jedyna rzecz, której żałowała, bo choć dziś Hannah miała świat u stóp, to bez swojej przyjaciółki czuła się samotna. Wiedziała jednak, że ich wspólne życie nie było możliwe. Rose nie była w stanie złożyć na ołtarzu swojego ciała i duszy. Szczególnie duszy.

Hannah zrzuciła z siebie kolejne warstwy ubrania. Stanęła przed lustrem. Wygięła się w jedną stronę, następnie w drugą, zapozowała. Wyglądała idealnie, jak zawsze. Prócz trzech operacji piersi i kilku drobnych poprawek na twarzy nie musiała upiększać się jak zdecydowana większość jej koleżanek z branży, które bez tony makijażu i seksownych fatałaszków prezentowały się jak strachy na wróble. Podniecał ją widok własnego ciała pokrytego od stóp do nasady szyi jednym wielkim tatuażem ciernistego krzewu róży. Kusiła i podniecała miliony, a może nawet miliardy zarówno facetów, jak i kobiet.

Hannah poczuła, że wilgotnieje. Nie czekając ani chwili dłużej, poszła do łazienki i wzięła gorący prysznic, przy okazji się zaspokajając. Następnie nawilżyła zmęczoną skórę olejkiem z nasion opuncji figowej i wmasowała w twarz najdroższy krem świata marki Angle and Weightman, kosztujący aż dziesięć tysięcy dolarów za opakowanie. Duża ilość komórek macierzystych, składniki pochodzenia morskiego i jedyny w swoim rodzaju dodatek w postaci drobinek minerałów z meteorytu odnalezionego w Czadzie miały jej – jak innym partnerkom superbogaczy – zapewnić nieskazitelną cerę i wieczną młodość. Ta myśl sprawiła, że uśmiechnęła się pod nosem. Kolejny plus bycia luksusową dziwką.

Kiedy się oporządziła i wyszła w szlafroku do salonu, włączyła pilotem ogień w kominku i przygasiła światło. W przedpokoju już stały jej bagaże. Pomyślała, że dziś nie musi ich rozpakowywać, bo niczego jej nie brakuje. Skierowała się do barku, wyjęła czerwone wino i nalała do kieliszka. Wychyliła całość dwoma łykami, po czym napełniła go ponownie i ruszyła w głąb salonu, gdzie znajdował się wielki narożnik pokryty beżową skórą. Ułożyła się wygodnie i włączyła telewizor. Na ekranie pojawił się Struś Pędziwiatr, który właśnie znów zdołał wykiwać ścigającego go Kojota. Przełączyła.

Wiadomości, jakiś film gangsterski, mecz, kolejny mecz, wiadomości. W końcu zrezygnowana wybrała swój ulubiony program muzyczny, ale zamiast relaksującego utworu usłyszała kolejną kłótnię w reality show Ekipa z Bronxu. Nie interesowały jej te bzdury, zresztą na nikim już nie robiły wrażenia. W dzisiejszych czasach potrzeba było czegoś więcej, aby przyciągnąć widzów. Zresztą fakt, że program leciał na otwartym kanale, wyjaśniał wszystko. Za ekskluzywny program Ty też możesz zostać gwiazdą porno zainteresowani musieli zapłacić pięćdziesiąt dolarów miesięcznie. A przecież były też droższe…

Wyłączyła telewizor i spojrzała na zegarek; dochodziła dziewiąta. Upewniła się, że jej telefon komórkowy leży na szklanym blacie stołu, po czym zamknęła oczy. Miarowe oddechy wypełniły absolutną ciszę. Tkwiła tak przez kolejnych kilka minut, aż zdała sobie sprawę, że słyszy bicie własnego serca. Wiedziała, że właśnie odezwało się sumienie.
===LxciECQWZVZvX2ZRaQM1DDUDMQY3UWYCZAFlV28LaQo6AzZUMlQ=

ROZDZIAŁ 39

Mimo chłodnego wieczoru okna w mieszkaniu Antkiewicza były uchylone. W środku panował potworny zaduch, bo Lukas i Rose palili jak lokomotywy. Na stole stały opróżnione opakowania po chińskim jedzeniu. Z pudełka łypał na nich kolorowy smok, który życzył smacznego. Obok w kubkach parzyła się kawa.

– Zadzwoń w końcu do tego Charliego – poleciła Rose.

Wstała z kanapy i podeszła do okna. Przez uchylone żaluzje dostrzegła, że cała okolica pokryta jest białym puchem. Lukas nie odpowiadał. Siedział pogrążony w poszukiwaniach. Na ekranie laptopa co rusz zmieniał się obraz, ale niemal zawsze wspólnym motywem było oko opatrzności. Wzdrygnęła się i zamknęła okno.

– Słyszysz, co do ciebie mówię? Wkurza mnie, gdy tak mnie ignorujesz – zwróciła się ponownie do Pilara.

– Przepraszam, co mówiłaś?

– Powiedziałam, że mógłbyś zadzwonić do tego Antkiewicza.

Lukas znów zamilkł. Jego zmęczona twarz odbijała się w ciemnym wyświetlaczu, na którego tle znajdowały się jakieś satanistyczne symbole. Gdy już chciała ponownie otworzyć usta, wzdrygnął się i odwrócił głowę.

– Wiesz dobrze, że on nas widzi i słyszy. Nie odzywa się, bo analizuje temat. Zresztą tak jak my – odrzekł rozdrażniony.

– A ten Bowel? Co z nim? – naciskała Parker.

– Skąd mam wiedzieć? Nie myśl, że też nie siedzę tu jak na szpilkach. Charlie robi, co może, ale nie jest cudotwórcą. Musimy mu zaufać.

– Nie wiem, czy mu ufam i, wybacz panie Antkiewicz – rzuciła w przestrzeń – ale sam mówiłeś, że nie możemy nikomu ufać.

Dobrze wiedziała, że Wielki Brat słyszy i widzi wszystko, co robią i mówią. Zaklęła pod nosem z bezsilności.

– Uspokój się. Jestem przekonany, że wkrótce się odezwie. A jeśli do tej pory nie dał znać, to znaczy, że po prostu nie ma żadnych konkretów.

– Ale my mamy. – Rose kiwnęła głową w kierunku włączonego laptopa.

– To wciąż niewiele. Sama jednak mówiłaś, że Hannah zrobiła sobie ten tatuaż, gdy wasze drogi się rozeszły.

– Wciąż mam jej numer telefonu…

– Mówiłaś, ale nie możemy zadzwonić ot tak. Co chcesz jej powiedzieć? Hej, to ja, twoja stara psiapsiółka, możesz mi powiedzieć, kiedy i dlaczego wydziarałaś sobie nad cipką oko opatrzności?

Rose zagryzła wargi i spuściła wzrok. Lukas miał rację, musieli to rozegrać lepiej. Zawsze istniała szansa, że to zwykły zbieg okoliczności, ale było to co najmniej wątpliwe. Do tej pory symbol ten towarzyszył im od samego początku. Miał go jej niedoszły zabójca, znajdował się na jednodolarówce wyjętej z ust Gwen. A teraz Hannah Lafayette, jej dawna przyjaciółka, która wybrała życie gwiazdy porno. Ona miała wytatuowany ten symbol nad łechtaczką. Czym było to cholerne oko opatrzności? Co symbolizowało? Dlaczego wszędzie, gdzie się pojawiało, ktoś chciał ich zabić?

Upiła łyk kawy. Skrzywiła się lekko, bo była już zimna. Wzięła głęboki oddech i odchyliła głowę. Pragnęła choć na chwilę zapomnieć, odprężyć się, wyluzować. Wtem odezwał się głośny dzwonek. Pilar raptownie chwycił słuchawkę i przyłożył do ucha.

– Słyszysz mnie dobrze? – upewnił się Antkiewicz.

– Jesteśmy na skraju wyczerpania nerwowego, więc powiedz, że masz dobre wieści.

– Niestety. I nie będę owijał w bawełnę, bo wygląda to kiepsko.

– Mów.

– Bowel jest w szpitalu w stanie krytycznym. Nie ma szans, aby się z nim skontaktować. Udało mi się jedynie ustalić, że został pobity i zgwałcony przez grupę własnych więźniów, a po wszystkim próbował się powiesić. Niestety, nie znam wszystkich okoliczności, to zajęłoby mi jeszcze dzień lub dwa.

– A jakie to ma teraz znaczenie? – Sprawy ewidentnie nie szły po ich myśli.

– Może ma, a może nie. Wiem, że przeczytał moje wiadomości. Wprowadziłem małego robaka do jego komputera i przyjrzałem się historii przelewów. Są jednak tak utajnione, że zanim uzyskam dojścia do innych banków, co, uwierz mi, jest cholernie trudne nawet dla mnie, minie jeszcze kilka dni, jeśli nie tygodni.

– Raczej nie mamy tyle czasu. Jakie są szanse, że wyjdzie z tego cało?

– Jest w śpiączce, ma bardzo poważne obrażenia wewnętrzne i zmiażdżoną krtań. Lekarze nie są optymistami.

– Kto zajmuje się tą sprawą?

– Najpierw była to lokalna policja, ale krótko potem przejęło ją FBI. I tu sprawa się komplikuje, bo bez oficjalnych ścieżek nic od nich nie uzyskam. Oni nie lubią nas tak samo jak my ich.

– Czyli jesteśmy w dupie… – Lukas przetarł twarz dłonią.

– Niekoniecznie. Jest koło ciebie ta ruda?

Pilar zerknął na przysłuchującą się rozmowie Rose. Posłała mu wymowne spojrzenie.

– Jestem – rzuciła.

– A więc gdy zobaczyłem, że odnalazłeś tatuaż z tym okiem tuż nad cipką tej gwiazdki porno, od razu się nią zająłem. Swoją drogą gratulacje, dobra robota. Nie dzwoniłem, bo chciałem ją najpierw sprawdzić – dodał.

– Konkretnie, Charlie, konkretnie.

– Potrzebowałem czasu, aby ją przefiltrować, ale ostatecznie dogrzebałem się do kilku bardzo ciekawych informacji.

W telefonie coś delikatnie trzasnęło. Zaszumiało.

– Antek? Jesteś pewny, że to bezpieczna linia?

– Bez obaw. To bezpieczne połączenie. W zasadzie to ja takie tworzę.

– No to mów.

– A więc ta cała Lafayette rzeczywiście wskoczyła do szeroko pojętego show-biznesu dzięki programowi Ty też możesz zostać gwiazdą porno. – Antkiewicz zaczął coś jeść. – Szybko stała się gwiazdą, bo dała się poznać jako laska bez hamulców. W dzisiejszych czasach jednak jej wyczyny nie były w sumie niczym, co zasługiwałoby na więcej uwagi. Z jedną różnicą…

Antkiewicz znów coś przegryzł, w słuchawce dało się słyszeć ciche mlaskanie.

– Wiecie, kto był cichym producentem tego programu?

– Szczerze mówiąc, to nie, ale…

Pilar spojrzał na Parker, która nagle otworzyła oczy tak szeroko, jakby zobaczyła ducha. Przecież to było oczywiste, jak mogli to pominąć?

– Victor Rosenheim – powiedzieli niemal równocześnie.

– Otóż to. Oczywiście facet wolał siedzieć w cieniu i nie przyznawać się do organizowania tak kontrowersyjnego projektu, ale firmował go niejaki Vince Sykes z podległej New Media Group spółce córce New Age Porn Release. Wszyscy w branży o tym wiedzieli, ale nikt nie miał odwagi, aby otwarcie sugerować, że za produkcją stoją pieniądze Rosenheima. Po pierwsze taki ktoś straciłby robotę, a po drugie lepiej było nie zadzierać z medialnym hegemonem.

– Jezuuu… – szepnęła pod nosem Rose. – Przecież Rosenheim był też moim szefem. To on decydował, co ma pojawić się na pierwszej stronie i…

– Nie tylko na pierwszej stronie „Daily News”, ale na pierwszej stronie ponad trzydziestu tytułów w całym kraju i ponad setki na świecie – przejął pałeczkę Antkiewicz. – W jego ręku jest prawie sześćdziesiąt stacji telewizyjnych. Wiecie, co to oznacza?

– Facet właściwie ma we władaniu wszystkie najważniejsze media.

– Otóż to, przyjacielu. A kto ma media, ten…

– …ma władzę – dokończyła Rose.

– A kto ma władzę, ten ma policję – dodał Pilar.

Wszyscy zamilkli. Lukas zapalił, zaciągnął się. Wszystko zaczynało układać się w całość. Rosenheim miał w rękach media, a macki jego korporacji sięgały wszędzie. To on decydował, co jest prawdą, a co nie.

Czy magnat medialny Victor Rosenheim mógł być w to zamieszany? Czy jego człowiek czekał na Rose, aby ją zabić? Jeśli tak, to dlaczego i jakie informacje miał jej przekazać Cascarino?

– To nie koniec – kontynuował agent. – Lafayette nigdy nie przebiłaby się tak daleko, gdyby nie miała protekcji. Nikt o tym głośno nie mówi, ale wszyscy pamiętają, gdy dwa lata temu zaczęły chodzić słuchy, jakoby sypiała z najbardziej prominentnymi ludźmi w kraju. Można powiedzieć, że była taką luksusową – Antkiewicz mlasnął – w zasadzie superluksusową prostytutką. Podobno sypiała z szefami największych koncernów, sędziami, a nawet senatorami. Nikt się do tego nigdy oczywiście nie przyznał, ale w sieci pojawiały się jej zdjęcia u boku takich ludzi jak William Atkins.

– Ten z Teksasu? – dopytał z lekkim niedowierzaniem Pilar.

– Zgadza się. Ale nie tylko z nim, bo podobno bzykała się nawet z samym Rosenheimem. Oczywiście to tylko plotki, ale wiecie, jak to jest, nie biorą się znikąd.

– A ten Atkins, dlaczego o nim wspomniałeś?

– Facet kreuje się na dobrotliwego misia, ale ten naftowy krezus, który ma także większościowe udziały w sektorze zbrojeniowym, znany jest w środowisku ze swoich ekscentrycznych upodobań. Moim zdaniem to cyniczny, pragnący władzy despota, który już dziś organizuje wojny w krajach Trzeciego Świata. Jest groźny teraz, ale robi wszystko, aby wystartować w najbliższych wyborach prezydenckich. I ma na to duże szanse. A wiecie, kogo forsują obecne media…

– Media należące do Rosenheima promują go aż nazbyt nachalnie. Ale jaki on może mieć z tym wszystkim związek?

– Może żaden, ale czyż nie jest senatorem Teksasu, w którym mieści się Huntsville? I co, jeśli ci powiem, że telefonował do Bowela kilka godzin przed tym, nim ten został zaatakowany przez więźniów?

Nastała kolejna chwila ciszy. Pilar zaciągał się tak mocno, że żar pochłaniał już filtr. Rose patrzyła na niego wyprostowana, jakby połknęła kij od miotły.

– Nie było trudno dotrzeć do tej rozmowy. Odsłuchałem ją. Atkins chciał go widzieć u siebie. Niby nic wielkiego, ale sądzisz, że to kolejny przypadek?

Pilar podrapał się po karku. Włosy miał tłuste, a dłonie mokre od potu.

– Czyli siedzimy po uszy w gównie – mruknął po chwili i zgasił niedopałek. – Tylko jaki to wszystko może mieć związek ze zniknięciem ciała Johna?

– Dobre pytanie.

Znów zapadło milczenie. Nikt nie miał lekarstwa na rozwiązanie nawarstwiających się problemów. Rose, pochylona nad stołem, gapiła się w sobie tylko znany punkt, Pilar nerwowo drapał się po brodzie, a ze słuchawki niosło się ciche mlaskanie.

– Dałbyś radę nas gdzieś ukryć? Na dłużej? – zapytał Lukas po dłuższej chwili.

– Hola, hola! – zaprotestowała Parker. – Może wypowiadaj się tylko za siebie, bo mnie już załatwiłeś na amen.

– Nie mamy żadnych dowodów, a jedynie poszlaki. W ten sposób nie wygramy z systemem. Macki tych ludzi sięgają za daleko i boję się, że naszą jedyną szansą jest ukrycie się w miejscu, gdzie te macki nie sięgają.

– Chcesz się poddać? – zapytał Antkiewicz.

– Chcę żyć.

– A panna Parker?

– Sama nie wiem. Wy mnie w to wciągnęliście. Nie mam pojęcia, co robić…

Wszystko wskazywało na to, że porażka stała się faktem. Nie mieli szans, aby rzucić tych ludzi na kolana. Nawet jeśli znali prawdę, nie mieli jej komu przedstawić bez lęku, że ta osoba nie siedzi w kieszeni Rosenheima bądź innych wpływowych ludzi z jego otoczenia. Koło się zamykało.

– Nie będę tu pieprzył o przyjaźni i takich tam – przerwał ciszę agent. – Ale zrobię to, jeśli naprawdę tego chcesz, Lukas.

– Dzięki.

– Nie dziękuj, bo bezpieczeństwa ci nie zagwarantuję. Ci ludzie nie odpuszczają i będą was ścigać do końca życia. Zapomnijcie też o fałszywych tożsamościach, bezpiecznych kryjówkach i takich tam, bo to nie jest oficjalna akcja. Mogę jedynie wykorzystać pewne ścieżki, znajomości, wszystko nieoficjalnie. Ale pamiętajcie, że od chwili, gdy wylądujecie w miejscu docelowym, nigdy więcej się nie zobaczymy. Nasze kontakty raz na zawsze zostaną przerwane i od tego momentu będziecie musieli radzić sobie sami. Czy rozumiecie, co to oznacza?

– Nie mamy już rodzin, Charlie… – bąknął Pilar.

– Do końca życia będziecie musieli oglądać się przez ramię, czyścić odciski palców ze szklanek i sztućców w knajpach, unikać kamer, które są prawie na wszystkich skrzyżowaniach miast. Nigdy już nie odezwiecie się do starych znajomych, nie skorzystacie z bankomatów, płatności internetowych, portali społecznościowych, nawet telefonów, bo dziś istnieją systemy mogące wychwycić unikatowy ton i barwę głosu każdego człowieka. Staniecie się duchami gdzieś na końcu świata bez szans powrotu do cywilizacji…

– Albo… – wyrwała się nagle i zupełnie nieoczekiwanie Rose.

– Albo dokończycie to, co zaczęliście.

– Nie rozumiem – zaciekawił się Lukas.

– Pójdziecie do Hannah Lafayette, zdobędziecie dla mnie twarde dowody spisku na najwyższych szczeblach, a ja przedstawię je komu trzeba. Do rozprawy zostaniecie objęci oficjalnym programem ochrony świadków, a gdy posypią się najważniejsze figury, cała organizacja rozleci się jak domek z kart. Lukas dowie się prawdy o bracie, a panna Parker zrobi materiał, który wstrząśnie światem na długie lata. Wtedy być może wrócicie do poprzedniego życia.

Wtedy być może wrócicie do poprzedniego życia…

– Nie wiem, czy chcę wracać do poprzedniego życia – wyartykułował myśl Pilar.

– A ja nie wyobrażam sobie ukrywania się do końca życia w jakimś zasranym domku w zasranych górach w kraju zasranego Trzeciego Świata – zaprotestowała Parker.

Lukas nie odpowiedział. Wbił wzrok w podłogę. Wtedy poczuł szturchnięcie.

– Słyszałaś, co powiedziałam? – zapytała.

– Tak – szepnął.

– Wasza wola – rzekł Antkiewicz. – Ale decyzja musi być wspólna. Albo wchodzicie w to razem, albo razem znikacie na zawsze.

Pilar uniósł głowę i spojrzał w oczy młodej dziennikarki. Płonęły naiwną młodością, żądzą życia, niespełnionymi marzeniami – wszystkim tym, czego on już dawno się wyzbył. Poczuł się stary i zmęczony.

– Jest jeszcze jedna sprawa… – kontynuował Antkiewicz. W jego tonie pojawiły się wyjątkowo ponure nuty. Lukas go znał aż za dobrze. – Wiesz, że nasz fach zawsze opierał się na zbieraniu niezbitych dowodów…

– Do czego konkretnie dążysz?

– Tak samo jak ty nie widziałem ciała twojego brata. Co, jeśli on wciąż żyje…?

Coś ścisnęło Lukasa w żołądku. Zabolało jak jasna cholera.
===LxciECQWZVZvX2ZRaQM1DDUDMQY3UWYCZAFlV28LaQo6AzZUMlQ=

ROZDZIAŁ 40

Obudziła go odrażająca mieszanina intensywnych woni zepsutego mięsa, odchodów i siarkowodoru. John jeszcze nigdy nie czuł czegoś tak okropnego i odstręczającego. Długo zwlekał, zanim otworzył oczy. Wiedział, że nie czeka go nic dobrego. Co najwyżej kolejna porcja cierpienia.

Tak jak zapowiadał Pan tego przeklętego miejsca.

Wokół panował półmrok rozświetlany jedynie przez kilka przytwierdzonych do ścian pochodni. W uszach mu szumiało i każdy ruch powodował silny ból. Mimo to spróbował się obrócić. Przyszło mu to z wielkim trudem. Podobnie czuł się na szpitalnym łóżku po operacji wyjęcia odłamka z lędźwi, gdy lekarze przez kilka dni jedynie obracali go z brzucha na plecy, aby nie zrobiły się odleżyny. Mógł już poruszać palcami, zdołał zgiąć nogę w kolanie, rękę w łokciu. Gdy wziął haust powietrza, zakrztusił się. Odkaszlnął dwa dorodne czerwie.

Czucie wróciło, a on zobaczył, że całe jego ciało pokrywa dywan z białych robaków. Pełzały po nogach, brzuchu, klatce piersiowej, a nawet po twarzy. Największe skupiska ucztowały na wciąż niezaleczonych ranach. Pomyślał, że teraz to już na pewno nie żyje. Jest trupem i gnije.

Zwymiotował.

Trupy nie rzygają, do jasnej cholery! Niech to się wreszcie skończy!

John strzepnął z siebie larwy jak pszczelarz pszczoły z plastra miodu. Wstał, ale teren był nierówny i jego stopa utknęła w jakiejś wnęce. Szarpnął się, wtedy stracił równowagę i upadł, wzniecając ciemną chmurę much. Dopiero wówczas zrozumiał, że pod nogami ma morze gnijących zwłok.

Kolejne chore wizje?

Sam już nie wiedział, czy ufać własnym zmysłom. Zwymiotował kilkukrotnie i omiótł wzrokiem pieczarę. Wypełniały ją dziesiątki trupów w różnym stanie rozkładu. Ich oczodoły wypełniały ucztujące larwy, z ust wylewało się wszelkiej maści robactwo. Wiele z nich było rozprutych, poćwiartowanych, obdartych ze skóry lub spalonych. Wzdęte brzuchy ofiar pulsowały, jakby truchła wciąż żyły. Pilar nie chciał myśleć, co pożywia się wewnątrz ciał, pragnął jedynie zamknąć oczy i zapomnieć.

Wtedy usłyszał metaliczne szczęknięcie przesuwanego rygla. Uniósł głowę i dostrzegł, że wieko na sklepieniu się otwiera. Chwilę później do wnętrza jamy spadło bezgłowe ciało. Muchy znów wzbiły się w powietrze, bzycząc niemiłosiernie.

W ciągu kolejnego kwadransa w ten sam sposób do jamy dostało się jeszcze kilkanaścioro zwłok. Nic nie dały nawoływania i krzyki, że wciąż żyje. Wieko się otwierało, trup spadał, wieko się zamykało. Gdy zdał sobie sprawę, że nie ma na szyi obroży, a ręce są wolne od kajdan, przez głowę przemknął mu najgorszy możliwy scenariusz. Że zostanie w tej trupiarni na wieki.

Wtedy znów usłyszał szczęknięcie rygla. Nie dochodził jednak z góry, lecz z ciemnego zakątka w oddali. Instynktownie ruszył w tamtym kierunku. Dostrzegł chwilowy błysk światła, na którego tle dojrzał dwie postawne sylwetki. Obie znał i kojarzył. Knur wepchnął Alana do środka i czym prędzej zatrzasnął wrota. Kompan na dzień dobry opróżnił żołądek, następnie podparł się na kolanach i podniósł wzrok na Johna.

– Niezła chujnia, co? – zapytał, wycierając usta z resztek wymiocin.

– Hilton to to nie jest – odpowiedział Pilar.

– Knur kazał tu posprzątać – oznajmił Alan, ignorując słowa kompana. – Powiedział: „Jak wrócę, ma tu być czysto jak w szpitalu”.

– Też ma cięty dowcip, jebany. – Pilar zdjął ze ściany jedną z pochodni i zamaszystym ruchem omiótł najbliższą okolicę. Nie dalej jak metr od jego stóp zalegały pierwsze ciała. – Co niby mamy posprzątać? To morze trupów? – zapytał.

– Może nas nie lubi…

– Mnie na pewno. Obudziłem się tu oblepiony robactwem, które zaczynało żreć mnie żywcem.

– No to może ciebie bardziej.

Obaj mężczyźni parsknęli śmiechem. Tylko humor mógł ich uratować. Zaraz jednak spoważnieli.

– Ci wszyscy nieszczęśnicy jeszcze niedawno żyli… – rzekł John. – Rozumiesz, o co może im chodzić? To znaczy temu całemu szatanowi?

– Nie mam pojęcia. Ja już niczego nie wiem.

– Okoliczności są, jakie są, ale nawet w piekle powinniśmy zachować resztki człowieczeństwa. Powiedział, co mamy z nimi zrobić?

– Posprzątać.

– No to się rozejrzyjmy.

Pieczara była spora, ale wąska. Zdecydowanie nie przypominała tej, w której John obudził się po raz pierwszy. Brakowało zawiesistej mgły, panował też gęstszy mrok. I potwornie cuchnęło trupami.

Pilar, nie bacząc na Alana, skierował się do drzwi. Grube, ciężkie, ze stali, bez szans na sforsowanie ich siłą. Ruszył wzdłuż ściany i ku swojemu zaskoczeniu dostrzegł cztery stalowe wiadra z wodą. Bez zastanowienia przepłukał dłonie i wziął kilka łyków. Woda była chłodna i smaczna. Obmył rany, a w końcu całe ciało. Po chwili dołączył do niego Riggs.

Metr dalej dostrzegł mopa i pomyślał, że to bardzo dziwne. Stalowy uchwyt, podłużna myjka ze zmacerowaną gąbką na spodzie. Prawie jak w domu.

W jakim piekle znajduje się cholerny mop?

Ta myśl przywróciła mu wiarę. Sam nie wiedział w co, ale poczuł się lepiej. Jeśli rzeczywiście znajdował się w piekle, to to piekło musiało być bardzo ludzkie. Uśmiechnął się pod nosem, gdy zwizualizował sobie knura zapieprzającego z mopem.

– Rozumiesz coś z tego? – zapytał John.

– Wiem, że mamy wodę i mop, ale nie mam pojęcia, co niby mamy zrobić. Przecież mopem trupów nie usuniemy.

– Gdzieś musi być miejsce na te wszystkie ciała.

– Ty naprawdę chcesz je sprzątać?

– Dopóki nie mam planu ucieczki, wolę nie drażnić ani knura, ani żadnej z tych pokrak.

– Ucieczki?

– Naprawdę myślisz, że w piekle używają mopa?

– Nie wiem, ja już nic nie wiem. – Riggs oparł się o ścianę, jakby zaraz miał stracić przytomność. – Wszystko mi się pomieszało. W głowie mam burdel. Ale co masz na myśli? Że niby nie jesteśmy…

– Cicho. Ja też nie wiem, co jest snem, a co jawą. Ale…

Pilar ugryzł się w język. Zdał sobie sprawę, że pewne rzeczy musi zachować dla siebie i tylko dla siebie. Strzępy wspomnień wróciły już jakiś czas temu. I były niesamowicie realne. To, co robił na arenie, nie przyniosłoby chluby nikomu.

– Zobaczmy, co się tu jeszcze kryje – rzucił, zmieniając temat. Czuł wstyd.

Ruszyli wzdłuż nierówno żłobionej ściany, która po chwili przeobraziła się w wąski tunel. Przyklejeni do ściany poruszali się ostrożnie, patrząc pod nogi. Z każdym krokiem temperatura rosła. W pewnym momencie na końcu korytarza oczom Pilara ukazała się czerwona łuna. Podszedł na skraj szerokiej na kilka metrów szczeliny, na której dnie płynęła rzeka bulgoczącej magmy. Wiła się pomiędzy skałami, omijając głazy, od czasu do czasu wypluwając z bąbli trujący opar.

– No to chyba możemy brać się do roboty – rzucił oschle.

– Chyba tak – zgodził się Alan.

Obaj mężczyźni wymienili wymowne spojrzenia i ruszyli w kierunku sterty gnijących zwłok.
===LxciECQWZVZvX2ZRaQM1DDUDMQY3UWYCZAFlV28LaQo6AzZUMlQ=

ROZDZIAŁ 41

Hannah Lafayette stała przed oszklonym balkonem i wpatrywała się w pokryty śnieżnobiałym puchem Central Park. Dziś leżał u jej stóp. Grube płatki śniegu leniwie opadały na ulice i dachy budynków, kruki i wrony przesiadywały na gzymsach i bezlistnych konarach drzew, łypiąc na przechodniów i śmigające na lodowisku dzieciaki. Pejzaż przypominał jej ten ze szklanej kuli, która po przekręceniu lub poruszeniu wprawiała w ruch tysiące maleńkich płatków. W takt cichej kolędy opadały na podświetlone wzgórza, drzewa, kościółek i kilka domostw. Pamięta, jak zamknięta w komórce lubiła oglądać ten czarodziejski efekt, który dawał jej nadzieję, że jeszcze gdzieś istnieje piękniejszy świat. Tamten, na prowincji, był piekłem.

Dziś pijany ojczym nie zamykał jej w komórce, a tym bardziej nie gwałcił ani nie bił. Dziś robiła to, co chciała i z kim chciała. Jako nastolatka próbowała zrozumieć, dlaczego ma takie, a nie inne skłonności. Gdy dorosła, zrozumiała, że podczas tych przerażających lat codziennego molestowania jej organizm wypracował jedyną możliwą reakcję obronną – poddał się, pogodził z okrutnym losem, a w pewnym momencie zaczął nawet czerpać z tego lubieżną przyjemność. Tylko w ten sposób mogła przetrwać horror młodzieńczych lat, ale raz wypracowany mechanizm pozostał w niej na zawsze. Wiedziała, że się nie zmieni, że nie jest w stanie zapanować nad popędami. Pojęła, że nie ma sensu walczyć z własną bestią, która łaknęła, a może nawet musiała zostać brutalnie poskromiona. Oddawała się wtedy w ręce tych wszystkich zwyrodnialców, którzy poniewierali nią, wycierali nią podłogę, wyzywali od najgorszych kurew, aby w kolejnym scenariuszu sama założyć maskę diablicy. Chwytała wtedy nabijany ćwiekami pejcz i wymierzała niewolnikom kolejne razy, aż lała się krew.

Lubiła to i ze wszystkiego potrafiła czerpać bezwstydną przyjemność. Na tle rywalek, które w większości robiły to jedynie dla pieniędzy, wdzięcząc się do kamery bez krzty prawdziwej frajdy i rozkoszy, była autentyczna. Ludzie ją za to pokochali i wynieśli na szczyt. Stała się gwiazdą i dziś błyszczała najjaśniej.

Czasem zastanawiała się, czy wciąż ma duszę. Wątpiła w to. Straciła ją lata temu, wtedy gdy diabeł wyssał z niej dziecięce marzenia. Aureolę dziewictwa straciła już w wieku siedmiu lat i przez kolejne sześć była gwałcona każdego dnia przez ojczyma i dziesiątki jego pijanych w sztok kolegów. Brudnych, obleśnych, śmierdzących zjełczałym potem i krowim gównem farmerów, którzy następnego dnia nakładali garnitur i krawat i z rodzinami dumnie maszerowali do kościoła. Uśmiechali się, poklepywali synów po ramieniu, mierzwili im czupryny, córki głaskali po słonecznych włosach i dawali im kolorowe lizaki. Potem żarliwie się modlili i szli na smaczne obiady swoich niczego niepodejrzewających żon. Następnego dnia wracali do małej Hannah.

Świat był plugawy, dobrze o tym wiedziała. Ludzie spotykani na ulicy, mili, przyjaźni, sympatyczni, oni wszyscy nosili maski. Każdy z nich krył jakąś mroczną tajemnicę, każdy nosił w sobie ziarno zła, pierwotnego drapieżcy. U jednych bestia trwała głęboko ukryta, trzymana w ryzach przez ograniczenia narzucane przez wspólnotę, wychodziła dopiero, gdy świat obracał się w gruzy. U innych ziarno kiełkowało i porastało duszę niczym bluszcz mury starych zamczysk, zatruwając umysł i spuszczając ze smyczy monstrum w najmniej spodziewanym momencie. U ostatnich – oni nosili najpiękniejsze maski, które kryły najbardziej szkaradne oblicza – zło pęczniało w umysłach długo, ale coraz bardziej zuchwale, karmiąc się każdym następnym, nieprzystającym do wpajanych wartości uczynkiem. Przekraczanie kolejnych granic kruszyło kręgosłup moralny, jedyny mur oddzielający coraz bardziej sytego potwora od reszty społeczeństwa. W końcu, gdy wszystkie fantazje, marzenia i żądze zaspokojono, bestia była wypuszczana na żer.

Rose jako jedyna nie nosiła maski, bo choć miała równie trudne dzieciństwo, przed nią się go nie wstydziła. Hannah kochała ją, ale życie zweryfikowało wspólne plany. Rose była za słaba. A może po prostu wciąż miała duszę?

Hannah spojrzała na zegarek. Wskazywał kwadrans po czwartej. Zerwał się delikatny wiatr. Śnieg zaczął zacinać, kruki i wrony na gzymsach stały się niespokojne, po ulicach pospiesznie przemykali przechodnie. Wszyscy chcieli schronić się w domach, zanim zapowiadana burza rozpęta się na dobre. Dzisiejszej nocy Nowy Jork miał zniknąć pod białą pierzyną.

Wzdrygnęła się, gdy usłyszała dźwięk telefonu. Upiła cappuccino z cynamonem i podeszła do komody, na której leżał aparat.

– Dzień dobry, panno Lafayette. Tu Celine Buelzac z recepcji. Stoi przede mną pewna kobieta, która podaje się za pani bliską przyjaciółkę. Nalega, aby ją wpuścić. Nazywa się…

– Rose Parker, jak mniemam.

– Przepraszam, jeśli była pani umówiona, panno Lafayette. Mój poprzednik nie przekazał mi takiej informacji, w systemie również…

– Nie zgłaszałam tego. Wpuść ją, proszę.

– Gwoli ścisłości jest w towarzystwie mężczyzny.

– Nie szkodzi. Powiedz Bobby’emu, aby wskazał im drogę do apartamentu.

– Oczywiście, panno Lafayette. Miłego wieczoru.

Hannah Lafayette odłożyła słuchawkę i głęboko westchnęła. W świecie, który wybrała, czasem trzeba było robić rzeczy wbrew własnej woli. Dziś właśnie przyszedł ten dzień.

* * *

Od recepcji towarzyszył im czarnoskóry krępy mężczyzna, który na pewno nie należał do stałego personelu budynku Chryslera. Nie był rozmowny i prócz wymiany uprzejmości nie odzywał się w ogóle, zerkał jedynie na oboje gości chłodnym, choć pozbawionym wrogości spojrzeniem. Pilar podejrzewał, że musiał być prywatnym ochroniarzem, bo zdradzały go szerokie barki, muskularne ramiona oraz płynność i gibkość ruchów, rzadko spotykane u ludzi o podobnej posturze. Nie był tym zachwycony, gdyż należało założyć, że w razie problemów mężczyzna stanąłby na ich drodze. Założył też, choć nie dało się tego jednoznacznie stwierdzić, że facet nosi przy sobie broń. Zastanawiał natomiast fakt, że nie zostali przeszukani. Ochroniarz obrzucił jedynie spojrzeniem okolice jego kostek, bioder i klatki piersiowej, następnie spojrzał mu w oczy i uśmiechnął się głupkowato w stylu „i tak nie masz ze mną szans, chłopcze, więc bądź grzeczny, bo skopię ci tyłek”.

Winda stanęła na sześćdziesiątym dziewiątym piętrze. Ochroniarz dyskretnym ruchem ręki wskazał kierunek, w którym mają się udać, i cała trójka podreptała po czerwonym dywanie. Pilar ocenił, że znajdowali się w północnej części budynku, zapamiętał dwa wyjścia ewakuacyjne na klatkę schodową – tak na wszelki wypadek. Panowała nienaturalna cisza. Nagle barczysty ochroniarz przystanął i zapukał w masywne, ciemnobrązowe drzwi. Raz jeszcze zmierzył Lukasa od góry do dołu, w końcu spojrzał mu w oczy.

Drzwi się otwarły i stanęła w nich słynna Hannah „Róża” Lafayette.

– Rooose Parker! – wykrzyczała, rozpościerając szeroko ręce. Objęła przyjaciółkę i mocno ją wyściskała.

– Wyglądasz wspaniale – odparła Parker i przez chwilę obie panie zaczęły się przekomarzać, jakby nie widziały się zaledwie kilka dni.

– Kim jest twój towarzysz? – Hannah posłała Pilarowi oceniające spojrzenie.

– To Lukas, mój przyjaciel.

Hannah wyciągnęła dłoń, jakby chciała, aby Pilar pocałował ją w pierścień i złożył śluby poddaństwa. Nie był mu obcy zwyczaj całowania w dłoń, więc delikatnie musnął ustami jej aksamitną skórę, niechcący zerkając na wypięty biust.

– Szarmancki, to lubię – rzuciła zalotnie Hannah. – Rozgośćcie się. Przygotuję coś do picia.

Lukas omiótł wzrokiem wnętrze apartamentu. Było zaprojektowane nowocześnie, ale z klasą. Na środku stał duży, beżowy narożnik z obiciem z cielęcej skóry, obok dwa gustowne fotele z tego samego kompletu. Sufitowe lampy rzucały światło w nieco niepokojący sposób. Na niskiej komodzie kilka nagich aktów, a na prawej ścianie wielki plakat prężącej się w strugach deszczu właścicielki. Długie blond włosy opadały i niknęły w błocie, jej lubieżny wzrok kusił, paznokcie drapieżnie wbijały się w rozmokłe podłoże, na ramionach, piersiach i twarzy skrzyły się kropelki wody. Wygięta w łuk wyglądała jak lwica czająca się na bezbronną ofiarę. Była cholernie seksowna.

– Podoba się panu, panie…?

– Proszę mówić mi po imieniu – powiedział Pilar. – I tak, bardzo. Jest pani taka… drapieżna.

– Mów mi Hannah, tak będzie łatwiej. W dzisiejszym świecie lepiej należeć do drapieżców niż do ofiar, zgodzisz się ze mną, Lukas?

Lafayette znała własną wartość i potrafiła wykorzystywać swoje atuty. Pilar już wiedział, że ma rywalkę, która nie da się łatwo podejść.

– Każdy drapieżca ma wrogów.

– Celna uwaga, Lukas.

Hannah bezceremonialnie zmierzyła go od stóp do głów. Pilar miał nieodparte wrażenie, że waży jego możliwości, nie był tylko pewien, czy widzi w nim potencjalnego kochanka, czy ofiarę, z której chce wyssać krew, jak tylko straci czujność.

– Czego się napijecie? Na takie spotkanie mam coś wyjątkowego. Proponuję sześćdziesięcioletnią Heighland Park, jedna z dwustu siedemdziesięciu pięciu butelek wyprodukowanych w tysiąc dziewięćset sześćdziesiątym roku w słynnej destylarni Orkney.

Pilar poczuł dreszcz, jej słowa były muzyką dla jego uszu. Gdyby tylko…

– Dziękuję, ale już nie piję – wyrwała się Rose. – Ostatnio wyraźnie nadużywałam i stwierdziłam, że muszę przystopować.

– Nie poznaję przyjaciółki – odparła Hannah z kpiarskim uśmieszkiem na ustach. – Ale nie nalegam. A ty, Lukas?

Pilar poczuł na sobie palące spojrzenie Rose.

– Wystarczy pepsi.

– Szkoda. Taki zacny trunek. – Lafayette wyglądała na szczerze zawiedzioną. – A ja się chętnie napiję. W razie gdybyście zmienili zdanie, po prostu sobie nalejcie – dodała i zajęła się przygotowaniem napojów.

Lukas zdał sobie sprawę, że wodzi za nią wzrokiem nieco zbyt nachalnie. Nawet nie śnił, że kiedyś znajdzie się z Lafayette u niej w apartamencie. Nie byłby w stanie zliczyć, ile razy trzepał sobie do filmów z jej udziałem. Był czas, że prawie codziennie.

– Świetnie sobie radzisz – zagaiła Parker. – Piękny widok na Central Park. Zawsze o takim marzyłam…

– Nic z tego nie jest za darmo, kochana. Ciężko na to pracowałam.

– Nie wątpię.

– A co u ciebie? Wyglądasz kwitnąco.

Lafayette kłamała. Rose wcale nie wyglądała kwitnąco. Gospodyni czuła się we własnym apartamencie równie swobodnie jak na planie swoich produkcji porno. Nie była prostaczką, to na pewno. Prezentowała się raczej jako kobieta wykwintna, choć niepozbawiona słabości. Była równie dystyngowana, jak wulgarna.

Ogień i woda.

– Przy tobie jestem jak ta myszka.

– Nie ujmuj sobie.

– Nie ujmuję. Tylko… – Rose posłała jej wymowny uśmiech. – Ale jak sobie radzisz z tym biustem? Przecież te cycki są jak małe arbuzy…

Hannah zarechotała.

– Da się wytrzymać, choć regularnie chodzę na masaże pleców. Ale w dzisiejszych czasach bez porządnych cycków wypadasz z gry. A wiesz, że ja zawsze chcę wygrywać.

– Moje to przy twoich wisienki. – Rose szczerze zachichotała.

– Wisienki na torcie. Na smakowitym torcie. Coś o tym wiem…

Lafayette zalotnie zerknęła na Pilara, który wciąż stał i udawał, że podziwia wystrój apartamentu. Odpowiedział jej sztucznym uśmiechem. Przełknął ślinę, bo umysł samoistnie podrzucił mu obrazek obu kobiet w czasie miłosnych igraszek.

– Czy ten cały Lukas jest dobry w te klocki? – zapytała Lafayette, jakby miał to wypisane na czole. – Skoro jesteś przyjacielem Różyczki, to pewnie zdążyłeś poznać jej nietypowe upodobania… – dodała, wręczając mu szklankę z pepsi. Musnęła aksamitnymi palcami jego zniszczone dłonie, a potem puściła do niego oko. Speszony spuścił wzrok, który zatrzymał się na jej jędrnym biuście. Miała go w garści.

– Ty tylko o jednym. Nie słuchaj jej, Lukas. Ona tak zawsze.

– Dobra, dobra, tylko żartowałam. Nie musisz odpowiadać, jeśli nie chcesz.

Lafayette obróciła się na obcasie i krokiem modelki wróciła do Rose. Miała na sobie obcisłe dżinsy z niskim stanem, które idealnie podkreślały jej szerokie biodra i wąską talię. Odkryty brzuch kusił zawieszonym w pępku kolczykiem, czarne pędy krzewu róży wiły się i znikały pod białym podkoszulkiem z jakimś abstrakcyjnym bohomazem. Całość niesamowicie i wyzywająco kontrastowała ze sobą, kusząc i mamiąc.

Maszyna do pieprzenia.

Pilar próbował tłumić tego typu skojarzenia, ale nie potrafił. Dał się wciągnąć w jej grę i tylko brakowało, aby zaczął się ślinić. Ale czyż ta kobieta nie była marzeniem milionów facetów na całym świecie? Przed oczami stanęła mu kolejna scena filmu z jej udziałem.

Kurwa, Lukas, ogarnij się! Zejdź na ziemię, masz tu do wykonania zadanie!

Lukas zbliżył szklankę do ust i upił łyk. Wnet poczuł, jak zalewa go fala błogiej ulgi. Nie próbował się wzbraniać, Hannah trafiła w jego najczulszy punkt. Dębowy zapach dobrej whisky, którą Lafayette dolała do zamówionej pepsi, wywołał serię przyjemnych dreszczy. Upił jeszcze trochę, delektując się płynem spływającym do żołądka.Chciał jeszcze, ale wyglądałoby to nie tylko niegrzecznie, ale podejrzanie. Rose też potrafiła być spostrzegawcza…

– A ty, Lukas, co myślisz o tym biznesie? Lubisz porno? – zapytała znienacka Lafayette.

– Hmmm… – bąknął. – Wszystko jest dla ludzi, porno też – odparł po chwili zastanowienia.

– Nie o to pytałam. Konkretnie: lubisz oglądać pieprzących się ludzi?

Rose postanowiła nie reagować. Branża, w której pracowała przyjaciółka, powodowała, że ten temat traktowała bardzo swobodnie.

– Drapieżna to mało powiedziane. – Pilar uśmiechnął się. Czuł się zdecydowanie swobodniej. – Lubię uprawiać seks przy porno. Zresztą wiele kobiet też to lubi. To fajny afrodyzjak.

– Coraz więcej ludzi zaczyna to w końcu dostrzegać, mam rację? W dzisiejszych czasach prawie wszyscy kręcą własne porno. Wciąż masz naszą własną kolekcję?

– Jesteś niemożliwa, cała Hannah. – Rose się zarumieniła. – Ale ja bym tak nie potrafiła. To znaczy tak przed kamerami – uciekła od tematu.

– A ja uważam, że powinnaś spróbować. Przecież kręciło cię bycie podglądaną. Pamiętasz, że specjalnie nie zasłaniałyśmy okien…

Lafayette posłała Lukasowi kolejne spojrzenie.

Co ona kombinuje?

Kolejne dwa kwadranse zeszły im na dyskusji o porno-biznesie, skutkach jego szerokiej dostępności, aspektach moralnych. Wymiana spostrzeżeń nie była zbyt burzliwa, raczej spokojna. Dziwnie rozmawiało się o zbiorowych orgiach czy pozorowanych gwałtach z kobietą, dla której to wszystko jest codziennością i nie różni się specjalnie od zjedzenia bułki z masłem. W trakcie pogawędki Lafayette dolała gościom napojów, w szklance Pilara znów nie zabrakło whisky, w trzeciej i czwartej również. Wiedział, że nie powinien, że najprawdopodobniej straci czujność, zapewne popełni błąd – nałóg był jednak silniejszy, a każdy kolejny łyk coraz bardziej usprawiedliwiał fakt, że to nie jego wina. On był chory, a choroba nie wybiera.

– A teraz powiedzcie mi, w jakiej sprawie do mnie przyszliście? – zapytała zupełnie znienacka Lafayette.

Odrzuciła włosy do tyłu, a jej duże niebieskie oczy zalśniły niepokojącym blaskiem. Spoważniała. Rysy na twarzy wyostrzyły się jak u drapieżcy szykującego się do ataku.

– Hannah…

Rose zawiesiła na chwilę głos i zaniepokojona spojrzała na Pilara, którego oczy zrobiły się mętniejsze niż zwykle. Jego powieki nieznacznie opadły, wyglądał na zmęczonego, jakby zamroczonego albo… pijanego.

To niemożliwe, przecież on pije tylko pepsi.

– Hannah… Czy mogę ci zaufać?

– Zawsze możesz mi ufać. Jesteś moją siostrą i zawsze nią pozostaniesz.

Rose spojrzała przyjaciółce głęboko w oczy. Dostrzegła w nich swoje odbicie, jakby została uwięziona w zwierciadle, którego właścicielką była Lafayette. Wtedy, to był tylko ułamek sekundy, poczuła się obco. To wyszło od Hannah, choć ta nawet nie drgnęła. Mimo to czuła, że wyziera z niej jakaś diaboliczna siła, ta, która zagnieździła się w jej sercu lata temu. Oczy Hannah błyszczały, ale w środku sprawiały wrażenie zatrutych i jałowych. Były martwe.

– Żartowałam. – Rose roześmiała się i zrobiła głupią minę. – Dałaś się złapać.

Lafayette nie odwzajemniła uśmiechu i przeniosła wzrok na zamroczonego Pilara. Nie był już żadnym zagrożeniem.

– Wiem, że nie żartujesz – odparła oschle. – I wiem, dlaczego tu przyszłaś.

Rose poczuła na plecach ciarki. Chciała wstać, ale Lafayette przytrzymała ją za przedramię. Świat zawirował, nogi i ręce zrobiły się wiotkie jak z waty.

– Przykro mi, Rose…

Parker bezwiednie osunęła się na sofę. Ostatnie, co zapamiętała, to oczy Lafayette, które teraz skrzyły się jak gadzie. Oczy drapieżcy.
===LxciECQWZVZvX2ZRaQM1DDUDMQY3UWYCZAFlV28LaQo6AzZUMlQ=

ROZDZIAŁ 42

John ocknął się w doskonale sobie znanej pieczarze. Smród gazów siarkowych był dziś słabszy, mgła wisiała równie gęsta jak wcześniej. Instynktownie wymacał dłonią miskę z jedzeniem. Był głodny jak wilk.

Ostatnie dni, a raczej okresy od ocknięcia się do omdlenia, zupełnie go rozstroiły psychicznie. Nie był już pewien absolutnie niczego. Sen mieszał się z jawą, rozmowy z Alanem z krwawymi ucztami na arenie. Pamiętał, że został zmuszony do walki z jakimś obrzydliwym typem, któremu z gęby cuchnęło trupem, potem już tylko jego drgające na skalistym podłożu truchło z wbitym w klatkę piersiową trójzębem. Patrzył z góry na jego leżące w szkarłatnej kałuży ciało, słyszał świst powietrza wciąż pracujących płuc i widział krew na własnych na rękach.

Pamiętał też dwie kościste postaci, które niczym wygłodniałe psy grzebały w ludzkim truchle porzuconym na środku areny. Miały gwałtowne ruchy, pyski umorusane we krwi, jedna trzymała w ręku ludzkie przedramię i obgryzała je jak nogę kurczaka, a druga wpychała sobie do ust jelito. Z ich oczu bił pierwotny lęk i zwierzęcy apetyt. Rzuciły się na niego z dziką furią i choć dał się dwukrotnie ugryźć, powalił obie istoty: jednej złamał kark, a drugą udusił chwytem gilotynowym.

Nie wszystko było tak oczywiste, bo wizje zlewały się z tym, co realne. Widział wiedźmy, trolle, diabły i wszelkiego rodzaju maszkary, wytwory jego chorego umysłu, który najwyraźniej tracił kontakt z rzeczywistością i uciekał w świat majaków i halucynacji. Na przemian ukazywały mu się upiory i rodzina – krwawiąca, cierpiąca, błagająca o litość. Nic tu nie było oczywiste, nic nie było pewne prócz kolejnych blizn.One były świadectwem, że John wciąż żyje, walczy o ciało, duszę i nagrodę, którą obiecał mu Pan tego mrocznego królestwa. Tylko czy aby na pewno zrobił dobrze, ufając samemu Lucyferowi? Tkwił w nadziei, bo nic innego mu nie zostało.

Akurat skończył wylizywać miskę, gdy usłyszał szczęk zamka. Do pieczary, ciężko dysząc, wkroczył knur.

Co tym razem?

– Pssst, Alan!

Pilar nie był w stanie dojrzeć, czy jego towarzysz niedoli siedzi przykuty tam gdzie zawsze. Gęsta mgła to uniemożliwiała. Nie usłyszał też odpowiedzi. Ostatnio coraz częściej byli rozdzielani, przestali również żartować, z czasem rozmawiali coraz rzadziej. Nikt nie chciał się chwalić tym, do czego jest zmuszany.

Masywny cień wychynął z mgły. John uniósł głowę.

– Dziś twój wielki dzień, Johnie Pilar! – ryknął knur. – Wstań. Pan chce z tobą mówić.

Pilar z bólem się podniósł, poczekał, aż knur odepnie łańcuch od wmontowanych w ścianę kajdan, po czym pokornie ruszył jego śladem. Dziś czuł się znacznie lepiej. Lepiej widział, obraz nie pływał, jakby był pod wodą. Ból, owszem, doskwierał, ale miał wrażenie, że po raz pierwszy od czasu, gdy wspólnie z Alanem opróżniali pełną zwłok pieczarę, ma całkowitą władzę nad ciałem i umysłem. Rany nie krwawiły, goiły się ładnie, a na kilku z nich wyczuł zapach jakiejś maści.

Kiedy wychodził z groty, usłyszał szczurze popiskiwanie. Miejsce pokuty tej bezimiennej kobiety jak zwykle zasnuwała gęsta mgła, ale powiew trupiego odoru nie pozostawiał złudzeń. Czym ta nieszczęśnica zasłużyła sobie na taki marny koniec?

Minęli pokoje tortur, piekielny hol i wkroczyli do głównej groty. Smród dwutlenku siarki przybrał na sile, jęki cierpiących grzeszników wypełniły okolicę, w tle już było słychać rytm bębnów. Kolejne zadanie, kolejna próba. Pilar znów miał zrobić coś okropnego, znów miał zabić.

Dlaczego nie chodził z resztą grzeszników w labiryncie kładek i tuneli głównej pieczary? Dlaczego nie pracował pod batem rogatych maszkar? Dlaczego jego pokuta musiała wyglądać akurat w ten sposób? Te pytania oraz tysiące innych nie miały w tym miejscu żadnego sensu. Tak wybrał Pan tych podziemi, szatan codziennie pożerany przez miliony ucztujących pod jego skórą robaków, chełpiący się swoją zgnilizną diabeł, sam wielki Lucyfer. Jego wybory były wyrokami, to nie podlegało dyskusji, tylko on wiedział, jaką karę otrzyma konkretny poddany, skazany przez Boga i rzucony w otchłań na wieczne męki. Co tym razem przygotował dla niego Pan i Władca Krainy Ciemności?

Diabeł siedział tam gdzie zawsze, otoczony nałożnicami, delektował się cierpieniem tysięcy poddanych mu dusz, w jego wnętrzu roiły się miliony żarłocznych pasożytów. Dziś skóra pulsowała wyjątkowo intensywnie. Pilar miał wrażenie, że słyszy szelest ucztującego robactwa drążącego tunele w gnijącym od grzechu ciele. Szkarłatne oczy świeciły jeszcze silniejszym blaskiem, ostre jak brzytwy zęby szczerzyły się w paskudnym grymasie, a zagięte szpony stukały w tron z kości. W powietrzu unosiła się kwaśna, metaliczna, odrażająca woń śmierci.

Nauczony wcześniejszymi razami John padł na kolana, aby ukorzyć się przed swoim władcą. Bębny ucichły, z oddali dał się słyszeć przeraźliwy wrzask kobiety, która właśnie obudziła się w wiszącej klatce. Pilar odruchowo skierował na nią wzrok. Szarpała stalowe pręty i darła się wniebogłosy. Pewnie była nowa i po raz pierwszy spoglądała na piekielne katakumby. Musiała mieć doskonały widok.

– Johnie Pilar! – zagrzmiał diabeł. – Czy wierzysz?

Pilar nie odpowiedział. Pokornie klęczał w oczekiwaniu na rozkazy swego Pana.

– Czy wierzysz we mnie, Jedynego Pana Królestwa Ciemności, Mistrza Wszelakiej Udręki, Władcy Bólu i Cierpienia?

– Wierzę – szepnął Pilar.

– Czy wierzysz, że odkupiłeś swoje winy i wszelakie grzechy, których dopuściłeś się w swoim nędznym, nic nieznaczącym życiu?

Pilar zawahał się.

– Wierzę.

– Czy jesteś gotów wyrzec się Boga?

John uniósł głowę i spojrzał na Lucyfera. Robactwo wciąż ryło pod jego skórą.

– Czy jesteś gotów oddać mi cześć i stanąć oko w oko z mordercą twojej rodziny?

Poczuł, jak po kręgosłupie spływa mu lodowaty dreszcz. Zacisnął pięści tak mocno, że paznokcie przebiły skórę. Czy to może być prawda? Czy szatan wywiąże się ze złożonej obietnicy?

– Jestem gotów oddać ci moje ciało i duszę, ale najpierw ty oddaj mi tego skurwysyna.

Ostatnie słowo Pilar wypluł z siebie razem z nadmiarem śliny, jego oczy gorzały nienawiścią. Lucyfer uniósł ręce w geście triumfu, nałożnice przylgnęły do jego stóp. W oddali kobieta w klatce znów rozpaczliwie krzyknęła.

– A więc niech tak będzie, Johnie Pilar. Dziś spotkasz oprawcę swojej rodziny. Chcę delektować się twoją zemstą.

Wybrzmiały bębny. John zamknął oczy i poczuł, że po policzkach spływają mu łzy szczęścia.
===LxciECQWZVZvX2ZRaQM1DDUDMQY3UWYCZAFlV28LaQo6AzZUMlQ=

ROZDZIAŁ 43

Szumiało.

Gwałtownie otworzyła oczy, poderwała się z siedzenia. Poczuła kłucie w głowie, rozmasowała skronie. Kac?

Rozejrzała się. Siedziała na eleganckiej skórzanej sofie, przed nią stała przytwierdzona do podłogi szklana ława. Pomieszczenie przypominało gustownie umeblowaną, choć klaustrofobiczną tubę. Przyłożyła twarz do plastikowej szyby. Była w samolocie.

Skąd się w nim wzięła? Gdzie są inni pasażerowie? Poczuła nagły przypływ lęku. Znów zerknęła przez okno. Niebo było bezchmurne, a krajobraz na dole wydawał się całkowicie jałowy. Żadnych miast, dróg, pól, jakiegokolwiek świadectwa obecności człowieka. Tylko skały i piasek. Morze piasku. Jaskrawożółty ocean z wydm, których fale zastygły w niemym grymasie surowej natury.

Pustynia? W jakiej odległości od Nowego Jorku jest najbliższa pustynia?

Rose nigdy nie była orłem z geografii i zdawała sobie sprawę, że to jedna z jej dziennikarskich słabości. Ale była pewna, że w całych Stanach nie ma takich wydm. Meksyk? Możliwe. Tam były pustynie. Ale czy takie? A może Ameryka Południowa? Chile? Kojarzyła, że pustynia Atacama była najsuchszą na ziemi, ale chyba wyglądała inaczej. Kolejnym najbliższym miejsce była Afryka i…

Chryste Panie! Jestem nad Saharą!

Spojrzała na zegarek, właśnie minęła jedenasta. Zamknęła oczy i szybko zaczęła liczyć w myślach. Na tej wysokości geograficznej – nie była pewna, czy należy godziny dodawać, czy odejmować – musi być po piątej, może szóstej po południu. Jaskrawoczerwone promienie słońca wyraźnie wskazywały, że jest na najlepszej drodze, aby wkrótce schować się za horyzontem. A świeciło na ogonie, musieli więc lecieć na wschód.

Bliski Wschód…

Arab, Egipcjanie, oko opatrzności, wszystko się zgadzało. Podążali do krainy piramid. Ale po co? Jak znalazła się w tym cholernym samolocie? I gdzie jest Lukas?

Miała na sobie te same ciuchy, które włożyła na spotkanie z tą kurwą Hannah: ciemne niebieskie dżinsy, beżowy podkoszulek i skórzaną kurtkę, obok leżała nawet jej torebka. Kobiecy instynkt nakazał jej natychmiast sprawdzić jej zawartość. Na pierwszy rzut oka było wszystko, choć z pewnością ktoś grzebał w środku. Niestety, telefonu nie miała od dłuższego czasu, a jedyny, jaki zostawił im Antkiewicz – niech go piekło pochłonie – od początku znajdował się w rękach Lukasa. Siarczyście zaklęła pod nosem i niemal równo z jej wiązanką otwarły się drzwi, w których stanął siwy mężczyzna w okularach. Poznała go od razu. Victor Rosenheim.

– Po co tak nerwowo, panno Parker? – zapytał. – Czyżby warunki pani nie odpowiadały?

Rose milczała. Próbowała trzeźwo myśleć i analizować. Nie była przypięta kajdankami, miała pełną swobodę ruchów. Ale przecież nie było dokąd uciec. A może w ogóle nie będzie trzeba…?

– Pozwoli pani, że się przysiądę, panno Parker.

Rosenheim zachowywał się jak dżentelmen, ale Rose czuła, że za tymi wszystkimi gestami kryje się coś złego. Prezentował się schludnie i elegancko. Miał na sobie gustowny ciemny garnitur szyty na miarę, jasnoniebieską koszulę i bordowy krawat. Czarne buty lśniły w promieniach wkradającego się do samolotu zachodzącego słońca.

– Co ja tu robię i dokąd mnie pan zabiera? – zapytała, starając się zachować spokój.

Jej szef wyciągnął z wewnętrznej kieszeni srebrną papierośnicę i wysunął dłoń w kierunku rozmówczyni. Rose zawahała się, ale w końcu uległa pokusie i wyjęła papierosa. Po chwili przed jej nosem rozbłysnął płomień ze złotej zapalniczki z wygrawerowanymi inicjałami V.R. Rosenheim oraz – a jakżeby inaczej – łypiącym hardo okiem opatrzności. Zanim znów się odezwał, sam zapalił. Głęboko się zaciągnął.

– Czy wierzy pani w Boga, panno Parker?

– Co to za pytanie?

– Proszę odpowiedzieć.

– Wolałabym się dowiedzieć, dokąd mnie pan zabiera.

– Wkrótce wszystkiego się pani dowie, panno Parker. A tymczasem proszę odpowiedzieć na moje pytanie. Czy wierzy pani w Boga?

– Nie odpowiem, dopóki nie powie mi pan, dokąd lecimy i gdzie jest… – przerwała, bo nie była pewna, czy dobrze postępuje, wspominając o Lukasie.

– Pan Pilar, jak mniemam – dokończył za nią Rosenheim. – Pan Pilar jeszcze się nie obudził, ale bez obaw. Leci z nami. Nasz specyfik w kontakcie z alkoholem ma po prostu trochę silniejsze działanie niż zazwyczaj.

Ta suka cichaczem polała mu whisky! Miękki, żałosny dupek…

– Co mi podaliście?

– Nic pani nie będzie, zapewniam, panno Parker. A teraz zapytam raz jeszcze i sugeruję odpowiedzieć, bo po raz czwarty powtarzać nie będę. Czy wierzy pani w Boga?

Rose aż się wzdrygnęła. Ton Rosenheima trącił groźbą, a ona była w pułapce. Pomyślała, że lepiej go nie drażnić, wszak ten niepozorny mężczyzna o równo zaczesanych do tyłu siwych włosach i dużych oprawkach okularów był bezwzględny jak Hitler i Stalin razem wzięci.

– Nie wierzę w Boga, jestem ateistką – odparła i nerwowo się zaciągnęła.

– Czy z powodu pani… jakby to ująć… ponurego dzieciństwa?

Skąd ten skurwiel może to wiedzieć?! Hannah, jebana suka, ona powiedziała mu wszystko…

– Nie wierzę, bo nigdy go nie widziałam.

– Tylko dlatego?

– Nie wierzę, że istnieje Bóg, bo codziennie mam styczność ze złem, które trawi moje miasto. Nie wierzę, bo widzę, ile skurwysyństwa jest na świecie. Nie wierzę, skoro tacy ludzie jak pan mogą cieszyć się wystawnym życiem, pomimo że są mordercami.

– Brawo! – rzucił z emfazą Rosenheim. – Taką właśnie sobie panią wyobrażałem. Dziennikarka z krwi i kości, która żyje tym, co pisze i co się wokół niej dzieje. Ale skoro nie wierzy pani w Boga, to może, skoro widzi pani cały ten plugawy świat, wierzy pani w diabła?

Rose zawahała się, wszak logika wskazywałaby powiedzieć „tak”. Skoro już dała się wciągnąć w jego grę, musiała szukać najlepszego rozwiązania, żeby wyjść z niej cało. Postanowiła brnąć w rozmowę dalej.

– Właśnie przez takich ludzi jak pan jestem bliżej tego, aby uwierzyć w diabła.

– Jest pani w stanie uwierzyć czy pani wierzy?

– Wierzę w zło, podłość, niegodziwość, bestialstwo. Pan może nazywać to tak, jak pan chce.

– A co pani zdaniem określa człowieka? Czym on jest?

– Nie rozumiem.

– Czyż człowiek nie został stworzony na podobieństwo Boga?

– Już mówiłam, że nie wierzę w Boga.

Rosenheim westchnął i strzepnął nadmiar tytoniu do popielniczki. Wyjrzał przez okno i przez chwilę trwał w milczeniu. W końcu z powrotem przeniósł wzrok na Rose.

– Nie sądzi pani, że w każdym z nas kryje się cząstka zła?

– W panu na pewno.

– A w pani?

Rose nie odpowiedziała. Nie znała odpowiedzi. Nikt nie był idealny. Ona pewnie też nie.

– Kiedyś wszyscy byliśmy bestiami, czyż nie? Gdyby nie wrodzona agresja, ów gen drapieżcy, nigdy nie osiągnęlibyśmy tego wszystkiego. Być może nigdy nie zeszlibyśmy z drzewa…

Rosenheim z każdym kolejnym słowem wytrącał z ręki Rose atuty. Trudno było odmówić mu racji. Człowiek od początku istnienia był najgroźniejszym drapieżcą na całej planecie. W przeciwieństwie do zwierząt, które zabijały, żeby przetrwać, człowiek mordował dla przyjemności, wykształcił w sobie popędy, które raz obudzone, rosły i zatruwały jego duszę po dziś dzień. Historia ludzkości naszpikowana jest sadyzmem, bestialstwem i barbarzyństwem starożytnych władców, którzy czy to z konieczności, czy dla własnej satysfakcji potrafili eksterminować całe cywilizacje. Nie oszczędzano kobiet, starców ani dzieci. Torturowano ludzi w najbardziej wyszukane sposoby: palono, ćwiartowano, skórowano, rzucano na pożarcie dzikim zwierzętom na arenach, publiczne egzekucje przyciągały tłumy. Tłuszcza zawsze pragnęła krwi, czerpała chorą satysfakcję z dręczenia innych, rozkoszowała się ich cierpieniem. Przecież w dwudziestym wieku zwykli ludzie byli w stanie pod wpływem szalonych jednostek zamieniać się w armię krwiożerczych potworów i eksterminować całe nacje! Do dziś ludzie rżną się bez opamiętania, a wykonane komórką filmy z tortur i egzekucji krążą po sieci i są oglądane przez setki milionów użytkowników. Później ci ludzie zwykle idą do szkoły czy pracy, w ogóle nie zastanawiając się nad losem nieszczęśników złapanych w diabelski kadr.

– Ludzie potrafią być okrutni, ale tylko chore i zdemoralizowane jednostki pragną mordować – odparła w końcu Rose. – Nie wszyscy czerpiemy przyjemność z cierpienia innych. Nie wszyscy jesteśmy tacy jak pan, panie Rosenheim.

Rosenheim tylko delikatnie się uśmiechnął, najwyraźniej nie poczuł się urażony. Dał znak kelnerowi, który zmaterializował się przy stoliku niczym duch. Na tacy niósł butelkę szampana i dwa kieliszki. Z wyuczoną precyzją pozbył się korka i napełnił oba złocistym napojem.

– Uważa mnie pani za potwora? – zapytał Rosenheim, zanim jeszcze kelner zdążył zniknąć.

– A pan uważa, że normalni ludzie kastrują innych i obdzierają bezbronne kobiety ze skóry?

– Mam nadzieję, że nie chce mnie pani za wszelką cenę obrazić…

Rose ugryzła się w język, niepotrzebnie tak nachalnie atakowała swojego rozmówcę. Była na jego łasce i niełasce. Chwyciła kryształową nóżkę i upiła mały łyk.

– Nie rozumiem, do czego pan dąży, panie Rosenheim…

– Kwestia tego, co dobre, a co złe, jest bardzo płynna, panno Parker. Czyż Juliusz Cezar nie był bohaterem Rzymian, a tyranem dla podbitych ludów Galii? Czyż podobnie nie było z Aleksandrem Wielkim, Napoleonem, Hitlerem, Mao i tysiącami innych przywódców? Czyż większość Rosjan wciąż nie wielbi Józefa Stalina, mimo że reszta świata uznaje go za jednego z największych zbrodniarzy w historii?

Rosenheim upił łyk szampana i spojrzał na mknące w kieliszku bąbelki. Rose miała wrażenie, że napawa się swoim monologiem.

– Widzi pani, panno Parker, wszystko zależy od punktu widzenia. Jedno natomiast nie ulega wątpliwości: wszyscy ci ludzie byli mordercami, a pod ich rozkazami zabijano miliony. Nie tylko mężczyzn, ale także kobiet, starców i dzieci. Oni robili to, bo tego pragnęli. Nie liczyli się ze skutkami swoich czynów i byli gotowi dokonać najstraszliwszych rzezi, aby podbudować swoje ego, zaspokoić własne pragnienia. Podkreślam: WŁASNE PRAGNIENIA. Ale to zwycięzcy piszą historię i jednych uważamy za bohaterów, a innych za zbrodniarzy. Zapomina się, że aby dopiąć swego i zwyciężyć, te jednostki były w stanie poświęcić wszystko, a ludzi zamienić w armię bezlitosnych bestii.

– Wojna jest zła i budzi w ludziach wszystko, co najgorsze…

– Otóż to, panno Parker. Wojna.

– Ale teraz nie ma wojny. Nie musimy przecież…

– I teraz dotknęła pani sedna sprawy, panno Parker. Bo kto powiedział, że nie musimy? – Rosenheim nie dał jej dokończyć, w jego oczach dostrzegła złowieszczy błysk. – Kto pani daje prawo mówienia w imieniu wszystkich? Dlaczego pani twierdzi, że nie musimy? Ludzie od dziesiątek tysięcy lat walczą ze sobą, zabijają, mordują, dają upust tłumionej agresji. W naturze trwa ciągła bitwa, silniejsi pokonują słabszych, drapieżcy pożerają swoje ofiary. Dlaczego pani uważa, że nagle w dwudziestym pierwszym wieku ludzkość wyzbędzie się swojej prawdziwej natury?

– Jesteśmy coraz bardziej cywilizowani i…

– A czymże jest nasza cywilizacja? Czyż wielcy Rzymianie nie uważali się za cywilizowanych, choć ich, jakby to pani ujęła, barbarzyńskie zwyczaje często po stokroć przewyższały swoim okrucieństwem obrzędy podbitych ludów? Czyż to nie oni uważali się za najbardziej światłych, mimo że rzucali chrześcijańskie niemowlęta na pożarcie lwom i palili ich matki na krzyżach przy uciesze rozpasanego tłumu? Właśnie takich szarych ludzi, z jakich dziś składa się społeczeństwo: kupców, rzemieślników, lekarzy, prawników, a nawet uczniów i duchownych. Przykłady takich cywilizacji można mnożyć w nieskończoność. Czym więc jest ta cywilizacja, panno Parker?

Rose odniosła wrażenie, że Rosenheim zaczyna się nakręcać, tym bardziej że tok jego rozumowania był nawet logiczny. Miał mocne argumenty, ale najwyraźniej był zaślepiony swoimi teoriami traktującymi człowieka jak bezrozumne zwierzę, które nie jest w stanie panować nad swoimi popędami. Owszem, zdarzały się jednostki mające z tym wyraźny problem, ale one w zdecydowanej większości były eliminowane ze zdrowego społeczeństwa przez wymiar sprawiedliwości. Większość socjopatów i psychopatów, seryjnych morderców i ludzi o poważnych zaburzeniach umysłowych siedziała albo za kratami, albo w pokojach bez klamek. Inni, nawet jeśli mieli pewne ciągoty i predyspozycje, musieli trzymać się reguł, jakie nakładała na nich reszta społeczeństwa. Nie mogli wyjść na ulicę i bezkarnie zabijać, gwałcić i dręczyć pozostałych członków wspólnoty.

Oczywiście wszelkim tym założeniom wymykał się czas wojny i wszystko, co ze sobą niesie – wtedy narzucone normy społeczne przestają obowiązywać. Zwłaszcza na froncie. Tam rządzi prawo silniejszego.

– Cywilizację tworzą ludzie, ale to nie ludzie są z gruntu źli – odrzekła Rose po dłuższym namyśle. – Bywają jednak słabi i zagubieni, potrzebują autorytetów i charyzmatycznych przywódców, którzy są w stanie pokierować ich życiem albo przynajmniej wskazać w nim jakiś sens. To, że Hitler porwał prawie cały naród, nie czyniło wszystkich obywateli Niemiec krwiożerczymi bestiami. Oni po prostu chcieli polepszyć swoje życie, a on to wykorzystał do własnych celów.

– Jakim zatem cudem zamieniali się w bezlitosnych morderców? Często mieli wybór, ale i tak wybijali całe wsie. Nikt w obozach koncentracyjnych nie zmuszał strażników do katowania ludzi…

– Pewnie jakoś ich selekcjonowano. To znaczy tych strażników…

– Proszę sobie nie żartować. – Rosenheim wypił szampana i dolał do obu kieliszków. – Wszyscy jesteśmy bestiami. Czy pani tego chce, czy nie. Każdy z nas ma w sobie ziarno zła, ale nikt nie rodzi się z gruntu dobry. Dlatego jesteśmy córkami i synami szatana, a nie Boga. I tu się z panią całkowicie zgadzam, że Bóg nie istnieje. Jest tylko iluzją dla słabych, aby mogli wierzyć, że po śmierci ich nędzny los się poprawi. A wie pani, jak natura traktuje słabych?

Jego oczy lśniły jeszcze jaskrawszym blaskiem. Rozpierała go duma, czysta satysfakcja, czuł, że góruje nad wszystkimi i wszystkim.

– Natura ich E-LI-MI-NU-JE – wysyczał. – Ona nimi gardzi, a nagradza zdrowych i silnych. Przetrwać mogą jedynie ci, którzy nie chcą odżegnywać się od natury, którzy pielęgnują w sobie tę bestię, karmią ją i od czasu do czasu wypuszczają na żer. Oni przejdą ostateczną selekcję. Przeżyją tylko ci, co noszą w sobie diabła.

Ten facet oszalał!

Rose poczuła, że skręca ją w żołądku i te kilka łyków szampana zaraz wyląduje na szklanym blacie. Skrzywiła się z niesmakiem. Zgasiła papierosa w popielniczce. Odwróciła głowę w stronę okna. Pomyślała, że Rosenheim ma jednak trochę racji. Wiele z jego argumentów mogło się obronić.

– Czy teraz powie mi pan, dokąd lecimy? – zapytała.

– Wkrótce się pani dowie, panno Parker. Już lada chwila będziemy na miejscu.

Rosenheim uniósł kieliszek, jakby chciał wznieść toast, po czym przechylił go i wypił do dna. Zauważyła, że również jego przeszył delikatny dreszcz. W mig pojęła, że jego geneza miała zupełnie inne podłoże. To był dreszcz silnego podniecenia.
===LxciECQWZVZvX2ZRaQM1DDUDMQY3UWYCZAFlV28LaQo6AzZUMlQ=

ROZDZIAŁ 44

John Pilar stawiał kroki powoli. Pragnął napawać się zemstą tak długo, jak to możliwe. Odpokutował za swoje grzechy, oddał się diabłu, ten zaś w końcu dostrzegł jego poświęcenie. Zabijał we śnie, zabijał na jawie, sam nie był w stanie do końca określić swojej roli w tej piekielnej grze. Jego udręczone, pokryte dziesiątkami świeżych i wciąż gojących się blizn ciało tylko utwierdzało go w przekonaniu, że zapłacił za zło, którego dopuścił się w poprzednim życiu. Szczególnie za wydarzenia w syryjskim Homs. Tam, w miejscu, które wtedy nazywał piekłem, oddziałowi objawił się sam diabeł. Jakby czaił się na nich w murach świątyni, która stała się ponurym ołtarzem zbrodni, jakiej mogli dopuścić się jedynie ludzie zatruci jego ponurym przesłaniem. Nigdy nie zapomni widoku bezgłowych i rozczłonkowanych ciał, brutalnie gwałconych dziewczynek i szyderczego chichotu ich oprawców. Wtedy w cały oddział wstąpiło coś, czego nie potrafił wytłumaczyć. Czuł się jak wszystkie matki, siostry, bracia i ojcowie tych, których życie zostało odebrane w tym kościele w tak okrutny i bezmyślny sposób.

Wtedy oni spuścili swoje bestie. Zamienili się w demony zemsty i sprawili, że oprawcy cierpieli równie mocno, umierali długo i słyszeli, jak skwierczą ich palone ciała. Nie mieli dla nich litości, tak jak nie mieli jej muzułmańscy bandyci. Delektowali się ich wrzaskami, to wówczas była muzyka dla ich uszu. Gdy w końcu przyszło opamiętanie, zawarli między sobą układ. Zmowę milczenia. Krótko potem John odszedł z armii i poświęcił się rodzinie.

Drugi wielki grzech długo do niego nie docierał. A był to grzech najcięższy, przeciwko dzieciom i żonie, grzech niewybaczalny, bo przecież tak niewiele było trzeba: wystarczyło poświęcić się rodzinie, być przy nich, chronić ich przed czającym się złem. John pozwolił jednak, aby morderca wszedł do jego domu, naruszył jego oazę spokoju i miłości, po czym zarżnął Laurę, Tima, Natalię i Lisę. Za ten grzech może cierpieć tu wieczne męki. Całą wieczność.

Ale najpierw dokona zemsty. Spuści ze smyczy swoją bestię. I nie będzie miał litości…

John zacisnął palce na kratach. Tylko one oddzielały go od człowieka, który zamordował mu rodzinę. Skurwysyn znajdował się na środku areny. Rozciągnięty na głazie, ręce i nogi spętane kajdanami przytwierdzonymi do skały. John poczuł, że drży. Czekał na ten moment długie lata, myślał o nim każdej nocy i każdego dnia. Jego oczy gorzały gniewem i nienawiścią, z ust sączyła się świeża krew, bo z nerwów prawie odgryzł sobie dolną wargę. Wyglądał jak posłaniec samych piekieł. Jego własna bestia aż się rwała, aby spuścić ją ze smyczy. Łaknęła krwi.

Obrzydliwy oddech knura nie zrobił na Pilarze żadnego wrażenia. Stwór odpiął łańcuch i rozkuł kajdany, po czym wykrzywił mordę w dziwnym grymasie.

– Masz, czego chciałeś. Idź i korzystaj z łaskawości naszego Pana – dodał i kazał unieść kratę.

Rozległ się szczęk mechanizmu, łańcuchy zostały wprawione w ruch. Krata unosiła się powoli, centymetr po centymetrze. John dyszał jak zwierz, zaciskał pięści, w końcu schylił się i wyszedł na arenę, ruszył do rozciągniętego na głazie mężczyzny. Z każdym krokiem jego gniew rósł coraz bardziej. Jak wygląda twarz potwora, kim jest, jakie powinien zadać mu cierpienie? Choć dotarł do swojej przyszłej ofiary w kilka sekund, miał wrażenie, że szedł do niej całe życie. W końcu miał ją w zasięgu ręki.

Przystanął, delektując się tą chwilą. Płonął z podniecenia, pot zalewał mu oczy. Na skraju areny stał już tłum gapiów, wszelkiej maści maszkar, wiedźm, diabłów i innych trudnych do opisania kreatur. Wyły, syczały, nawoływały do przemocy. Zabrzmiały bębny.

John chwycił mężczyznę za włosy i odchylił mu głowę, aby spojrzeć ofierze w oczy. I wtedy zamarł. Nogi ugięły się pod nim, jakby były z waty. Rozchylił szeroko usta, bo nie mógł uwierzyć w to, co widzi.

– Alan? – wyszeptał skołowany.

Zacisnął pięści i poczuł, jak zalewa go fala wściekłości tak strasznej, że zaraz przez nią eksploduje i rozpadnie się na miliony kawałeczków. W jego żyłach zamiast krwi płynęła teraz lawa.

– Nieeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeee!!!

Jego krzyk był niczym erupcja, rozdarł piekielną grotę niczym grzmot pioruna podczas burzy albo złowieszczy huk nadciągającego tsunami. Osunął się na kolana. Gardło paliło ogniem, ciśnienie dosłownie rozsadzało mu głowę. W tle wciąż biły bębny, a tłum gapiów nawoływał do działania.

Pilar w końcu się otrząsnął i wstał. Jeszcze raz uniósł głowę Alana.

– Nie wierz mu… – wyjęczał Riggs, jego głos był ledwo słyszalny. – To diabeł, on cię okłamuje.

Pilar czuł, że jego ciało płonie. Serce waliło mu w piersi, jakby chciało rozerwać klatkę piersiową i z niej wyskoczyć. Bębny wybijały swój rytm, maszkary wyły na skraju areny. John zatkał usta pięścią i wgryzł się w ciało w nadziei, że zapanuje nad potrzebą roztrzaskania głowy przyjaciela o głaz tu i teraz.

– Nie zabiłem twojej rodziny, Johnny. Musisz mi uwierzyć – tłumaczył się Riggs, jego oczy były nabiegłe krwią. – Nie wierz mu… Ja bym nigdy…

Coś spadło niemal tuż pod nogami Pilara. John przeniósł wzrok w to miejsce. W piachu leżał nóż z piłką, podobny do tego, jaki miał na wyposażeniu w wojsku. Metr dalej wylądowała piła do drewna, następnie z tłumu pofrunął tasak, cęgi, szczypce i dziesiątki innych narzędzi, których nawet nie umiał nazwać. Schylił się i podniósł nóż. Chwycił go mocno i ciężko dysząc, przysunął drżącą dłonią do policzka Riggsa. W oczach miał obłęd.

– Johnny… Ja tego nie zrobi… Ja nigdy bym nie… Błagam, nie wierz mu, błagam…

Pilar walczył z szalejącą furią. Wystarczyło spuścić ją ze smyczy i oddać się opętaniu, zacząć rzeź. Coś go jednak powstrzymywało, jakaś wewnętrzna siła próbowała poskromić budzącego się w nim potwora. Zamachnął się. Bębny waliły coraz szybciej i głośniej. Tłum wył, wrzeszczał, szalał z nienawiści.

John osunął się na kolana i schował głowę w dłoniach.

Nie mógł zabić przyjaciela. Alan nie mógł być mordercą jego rodziny.

Diabeł znów z niego zadrwił. Kiedy John tracił przytomność, słyszał jego szyderczy rechot.
===LxciECQWZVZvX2ZRaQM1DDUDMQY3UWYCZAFlV28LaQo6AzZUMlQ=

ROZDZIAŁ 45

Zmierzchało. Ostatnie promienie słońca chowały się za postrzępionym wulkanicznymi stożkami horyzontem. Niebo na zachodzie świeciło szkarłatnym blaskiem, nadając tej chwili jeszcze bardziej upiorny wyraz.

Rose wyszła z odrzutowca w eskorcie dwóch mężczyzn w nienagannie skrojonych garniturach. Obaj mieli arabskie rysy i ciemne okulary, chociaż było już prawie całkiem ciemno. Na dole czekał już Lukas, również w asyście ochroniarzy. Niebo było bezchmurne i mogła dostrzec majestatyczny księżyc. Piękny, zakrzywiony i lśniący, wyzywającym blaskiem zdawał się mówić, że właśnie dotarli do miejsca, które jest jego królestwem absolutnym.

Zeszła po schodach i dołączyła do Lukasa. Miał kajdanki i niewielkiego siniaka pod lewym okiem, pod nosem dostrzegła resztki zaschniętej krwi. Wiedziała, że ma wyrzuty sumienia, ponieważ dał się omamić Hannah Lafayette i bez słowa sprzeciwu przyjął od niej pepsi z domieszką whisky. Umawiali się, że będą wobec siebie całkowicie szczerzy, a on ją okłamał.

– Nic ci nie jest? – spytał, gdy znalazła się obok.

– Nie skrzywdzili mnie, jeśli o to pytasz – odparła, zerkając na opuchliznę pod okiem. – A ty się trzymasz?

– Tak, to nic, drobny siniak. – Unikał jej wzroku jak ognia. – Rose… ja… przepraszam, że…

– Daj spokój – urwała, nie chciała słuchać jego żałosnych tłumaczeń.

Zanim się spostrzegli, Rosenheim wsiadał już do zaparkowanego hummera. Mężczyźni w garniturach popchnęli ich w tym kierunku i po chwili drzwi potężnego wozu się za nimi zatrzasnęły.

Jechali w kompletnej ciszy. Za oknami od czasu do czasu wynurzały się ponure cienie stożków wulkanicznych. Wszystko wokół było jałowe i pozbawione życia. Wyglądało, jakby nigdy nie zostało tknięte ludzką stopą. Rose zdawało się, że z każdym połkniętym kilometrem zanurzają się w otchłań, która przyciągała ich jak czarna dziura. Wiadomo, jak to jest z czarnymi dziurami. Z nich nie ma odwrotu. Złapani w jej pole grawitacyjne mogą tylko odliczać czas do swojej śmierci. Czarne dziury nie wypuszczają nawet światła.

Po niedługiej przejażdżce samochód nagle się zatrzymał. Drzwi się otworzyły. Wyszli na zewnątrz.

Stali u stóp potężnego wulkanu. W jego zboczu można było dostrzec konstrukcję przypominającą ogromną bramę. Rosenheim wymienił kilka uwag ze swoimi ludźmi i wrota z sykiem się otworzyły. Idący z przodu zniknęli w mroku, a Rose znów pomyślała o czarnej dziurze, która chwilę później wchłonie i ją.

Boże, tylko nie to…

Wzdrygnęła się, gdy usłyszała dźwięk mechanizmu, który zasunął za nią drzwi. Ogarnął ją klaustrofobiczny lęk, a wtedy rozbłysły jarzeniówki. Cyk, cyk, cyk – kolejne lampy rozbłyskały, połykając spowite w ciemności segmenty przestronnego tunelu. Rose poczuła napierające na jej plecy łapsko jednego z ochroniarzy. Zrobiła pierwszy krok, a potem następny. Pomyślała, że przynajmniej nie umrze w mroku.

* * *

Tymczasem w ciemnej piwnicy w klawiaturę stukało dziesięć palców. Stuk, stuk, stuk, stuk, stuk – łyk kawy – stuk, stuk, stuk, stuk, stuk. Palce uwijały się jak w ukropie. Stuk, stuk, stuk, stuk. Po chwili dołączyło do nich kolejnych kilkadziesiąt. Stuk, stuk, stuk, stuk, stuk, stuk, stuk, stuk, stuk, stuk, stuk, stuk, stuk, stuk. Stukały w mroku, porannych promieniach słońca, w południe i spowijającym świat zmierzchu. Wkrótce miały dołączyć setki, a potem tysiące.

Stuk, stuk, stuk, stuk, stuk, stuk, stuk, stuk, stuk, stuk, stuk, stuk, stuk, stuk, stuk, stuk, stuk, stuk, stuk, stuk, stuk, stuk, stuk, stuk, stuk, stuk, stuk, stuk, stuk, stuk, stuk, stuk, stuk, stuk, stuk, stuk, stuk, stuk, stuk, stuk, stuk, stuk, stuk, stuk, stuk, stuk, stuk, stuk, stuk, stuk.
===LxciECQWZVZvX2ZRaQM1DDUDMQY3UWYCZAFlV28LaQo6AzZUMlQ=

ROZDZIAŁ 46

Rose i Lukas szli w milczeniu. Nie było sensu walczyć, bo każda taka próba z góry skazana była na niepowodzenie. Byli zależni od łaski i niełaski Rosenheima i trzeba było się z tym pogodzić, ewentualnie wymyślić coś, co mogłoby zwiększyć szansę na przetrwanie.

Tunel wydrążono w litej skale. Z początku doskwierał im chłód, ale im bardziej zagłębiali się w trzewia góry, tym robiło się cieplej. W momencie gdy na wyraźny znak Rosenheima przystanęli, po plecach spływały im już krople potu. Wtedy znów usłyszeli dźwięk mechanizmu i drzwi przed nimi rozsunęły się z cichym syknięciem. W głębi grała muzyka.

– Panno Parker, panie Pilar, dotarliśmy do celu podróży – oznajmił Rosenheim. Przetarł czoło białą chusteczką i schował ją do kieszeni marynarki.

Weszli.

Rose poczuła, jakby przekroczyli bramę do innego świata. Znaleźli się w bogato zdobionym, klimatyzowanym holu. Kroczyli po czerwonym dywanie, na ścianach wisiały dziesiątki obrazów przedstawiających wyobrażenia starożytnych bitew, egipskich faraonów czy rzymskich orgii. Na marmurowych podwyższeniach stały wyryte w kamieniu posągi ówczesnych cesarzy, gladiatorów lub nagich niewiast. Kolejne ukazywały czasy Mahometa, następnie średniowieczne wizualizacje piekła i cierpiących w nim grzeszników, pojawiały się również wątki staroruskie, starochińskie czy japońskie. Wielu nie potrafiła umiejscowić w czasie i przestrzeni, ale nie wyglądały na podróbki.

Zanim się spostrzegła, znaleźli się przy złotej kotarze, zza której niosła się kakofonia przeróżnych odgłosów. Niosły ze sobą coś więcej niż grozę. Wtedy fałdy kotary się rozsunęły.

Jezusie i Maryjo Przenajświętsza…

Rose nigdy nie należała do osób wierzących, ale ten widok sprawił, że nic innego nie przyszło jej do głowy. Rozdziawiła usta, jakby zobaczyła nie jednego, ale całą rodzinę duchów swoich przodków z obleśnym wujem pedofilem na czele. Poczuła, że w żyłach gęstnieje jej krew.

Z odrętwienia i szoku wybiła ją głośna komenda mężczyzny ubranego jedynie w kefiję, tradycyjne nakrycie głowy arabskich szejków. Miał długą brodę i pełen pogardy wyraz twarzy, jego olbrzymi brzuch falował w takt kolejnych kroków, podobnie jak piersi, które Rose w mig oceniła przynajmniej na rozmiar miseczki D. Nie to jednak było najgorsze, bo mężczyzna trzymał w rękach cztery złote łańcuchy, na których jak psy prowadził cztery nagie kobiety. Wszystkie miały głowy przy lśniącej posadzce, węsząc jak suki i od czasu do czasu wydając z siebie dźwięki podobne do szczekania. W pewnym momencie jedna z nich, długowłosa blondynka o niebieskich oczach i zmysłowych ustach, podniosła wzrok i ich spojrzenia się spotkały. Surowa komenda trzymającego smycz brodacza przywołała ją do porządku i po chwili minęły Rose, węsząc za wyimaginowaną wonią czegoś, czego wolała sobie nawet nie wyobrażać. Wzdrygnęła się gdy poczuła smród człapiącego za nimi szejka. Był odrażający.

Wtedy do jej mózgu zaczęły docierać kolejne obrazy, jakby poucinane, klatka po klatce. Na skórzanym narożniku jakiś mężczyzna oddawał mocz na klęczące u jego stóp kobiety, niewiele dalej przy pozłacanym jacuzzi postawny facet biczował spętaną i nagą nastolatkę, a na podłodze przy ścianie klęczała wypięta czarnoskóra piękność, wyjąc przez knebel z bólu, gdyż jeden z mężczyzn wciskał jej w odbyt rękę aż po łokieć, a drugi przyduszał ją foliowym workiem. Gdy jednak Rose ujrzała suchego jak wiór starca, który przydusza do swojego brzucha głowę płaczącego chłopczyka, poczuła, że zaraz zwymiotuje. Wszystko w takt V symfonii Ludwiga van Beethovena, którą to z pasją wygrywał na fortepianie szczupły mężczyzna w białym garniturze.

Rosenheim milczał. Obserwował ich rozdziawione usta, szeroko otwarte oczy, grymasy obrzydzenia. Po kilku kolejnych sekundach obok przybyłych pojawiły się dwie Azjatki, przepasane na biodrach jedynie złotym łańcuszkiem, które Rose bardziej przypominały naszpikowane silikonem lalki. Jedna trzymała w prawej dłoni tacę z kieliszkami szampana, a druga częstowała ich równo poporcjowanym białym proszkiem. Uśmiechy kobiet były tak sztuczne jak twarze i ciała.

– Częstujcie się, w końcu jesteście moimi gośćmi – rzekł Rosenheim i chwycił w dłoń jeden z kryształowych, ręcznie zdobionych kieliszków z grawerunkiem oka opatrzności.

Pilar wzgardził propozycją i splunął na tackę, co Rose uznała za niepotrzebny przejaw wrogości. Chętnie zrobiłaby to samo, ale tym razem jedynie odwróciła wzrok. Silikonowe usta kelnerki rozwarły się w grymasie zdumienia i zaskoczenia, ale jedno spojrzenie Rosenheima wystarczyło, aby natychmiast odeszła.

– Gardzicie moją gościnnością, ale rozumiem, że możecie być nieco… skołowani – powiedział Rosenheim. – Chciałbym, abyście po raz ostatni poczuli, a może powinienem powiedzieć: pierwszy i ostatni raz, trochę luksusu. Może wtedy zrozumiecie, że życie to coś więcej.

– Jesteś chorym, zwyrodniałym sukinsynem – wysyczał Pilar.

– Dla takich ludzi jak pan, panie Pilar, może i tak. Należymy jednak do zupełnie innych światów i w moim to nazywa się ekstrawagancja. Czyż nie mówi się, że szary człowiek mający zbyt wysublimowane pragnienia to fetyszysta, a bogaty to ekscentryk?

– To nazywasz ekstrawagancją, zboczeńcu? – warknął Lukas, wskazując na siwego, wysuszonego starca, który w tej chwili zaczął gwałcić ośmio-, może dziewięcioletniego chłopca o bujnej czuprynie. – A może to? – Skinął na tłustego jak wieprz Azjatę, który oddawał kał do rozdziawionych ust młodej kobiety, drapieżnie masując przy okazji swojego penisa. W oczach Lukasa wzbierała nienawiść i Rose bała się, że zaraz zrobi coś wyjątkowo głupiego.

– Wkrótce postaram się państwu wszystko wyjaśnić. I chciałbym zauważyć, że do tej pory nie przeszliśmy na ty, więc oczekuję większej kultury z pana strony. Chyba że chce się pan zamienić w jedną z naszych zabawek. Jak choćby ta Murzyneczka. – Rosenheim skierował wzrok w stronę mężczyzny, który niemiłosiernie męczył się, aby jeszcze głębiej wepchnąć rękę w odbyt wygiętej w łuk kobiety.

Pilar rzucił Rosenheimowi pełne pogardy spojrzenie, ale nic więcej nie dodał. Z sali dało się słyszeć krzyk, a potem serię utyskiwań upaćkanego nieswoją krwią mężczyzny, do którego natychmiast podbiegła z ręcznikiem jedna z silikonowych Azjatek. Rosenheim skinął do jednego ze swoich ludzi, a ten szybkim krokiem ruszył w tamtym kierunku. Grzecznie przeprosił wycierającego dłonie faceta i szepnął coś na ucho. Mężczyzna jedynie machnął ręką i wykrzykując coś w zdenerwowaniu, zirytowany usiadł na wygodnym leżaku przy basenie. W czasie gdy wciągał do nosa biały proszek ze stolika obok, dwóch mężczyzn już wynosiło wychłostaną do nieprzytomności kobietę. Trzymali ją za ręce i nogi jak topielca, który dopiero co został wyciągnięty z wody.

Rose patrzyła na ten koszmarny spektakl jak na jakiś groteskowy film próbującego zszokować swoich widzów debiutanta. Gdy przeniosła wzrok na oprawcę, zamarła.

To przecież niemożliwe…

Postawny, dobrze zbudowany mężczyzna po czterdziestce nie był zwykłym szarym obywatelem tego świata. W leżaku pociągał nosem sam William Atkins, senator z Teksasu i prawdopodobnie jeden z kandydatów na prezydenta w przyszłych wyborach!

Pierdolony zboczeniec!

Po pierwszym szoku przyszło otrzeźwienie. Oczy Rose wędrowały po twarzach kolejnych mężczyzn. Zhu Hongbo – chiński multimiliarder łapczywie pieszczący filigranową dziewczynkę, Alistair McDonald – wiekowy brytyjski lord, gwałcący cicho popiskującego chłopczyka, Abd as-Salih, katarski książę dumnie przechadzający się ze swoimi czterema sukami, rozpoznała nawet leżącego na sofie i pałaszującego winogrona amerykańskiego gwiazdora kina, Carla Seemana.

Wiele twarzy kojarzyła, choć nie potrafiła od razu przypomnieć sobie, kim są, ale większość z nich to byli arystokraci, politycy i miliarderzy, znani i szanowani na całym świecie. Poczuła, że zalewa ją fala gniewu.

– Zapraszam za mną – rzucił cierpko Rosenheim, jakby właśnie uznał, że Rose i Lukas widzieli już wystarczająco. – Do finału zostało jeszcze trochę czasu, więc chętnie pokażę państwu resztę mojego małego królestwa.

Jakiego znowu finału?

Rose poczuła, że do oczu napływają jej łzy. Traciła nadzieję, że to jeszcze może się udać.

* * *

Rosenheim zaprowadził ich do zupełnie wyciszonego pomieszczenia, które przypominało luksusową lożę. Na kolejnych podwyższeniach znajdowały się skórzane sofy i fotele, pomiędzy nimi szklane stoły, nad głowami wisiały designerskie lampki. Dawały delikatne światło, które padając z góry, powodowało, że większa część twarzy siedzących osób była spowita cieniem. Oblicze Rosenheima wyglądało w tym bladym świetle jeszcze bardziej posępnie.

Usiedli w centralnej loży. Kelnerka przyniosła trzy wysokie szklanki z napojami i wymknęła się równie szybko, jak się pojawiła.

– Proszę się nie obawiać, panie Pilar. To tylko woda – zachęcił Rosenheim. – Akurat dziś zależy mi na tym, aby był pan trzeźwy – dodał z drwiną w głosie.

Pilar upił łyk. Rzeczywiście smakowało jak zwykła woda. Wychylił do dna, bo od dłuższego czasu gardło przypominało Saharę. Rose również się skusiła.

– Pokazał nam pan swoje „dzieło” – rzekła z pogardą w głosie. – Czy teraz powie nam pan, gdzie jesteśmy i dlaczego nas pan tu zabrał?

– Owszem, powiem. Choć to nie tylko moje dzieło. W zasadzie jestem jednym z głównych udziałowców projektu, który zapoczątkowali możni tego świata. Proszę jednak poczekać z oceną, jak to pani ładnie ujęła, mojego dzieła. Na to już wkrótce przyjdzie czas. – Rosenheim uśmiechnął się szczerze.

Pilar milczał. Mierzył Rosenheima pełnym pogardy wzrokiem i wyraźnie hamował się, aby nie napluć mu w twarz. Rose widziała, jak nieudolnie próbuje zapanować nad trzęsącymi się dłońmi i podrygującą nogą. Miała nadzieję, że pojął grozę sytuacji i nie narobi głupstw. Nie miała co do tego stuprocentowego przekonania.

– Czy ma pani marzenia, panno Parker? – zagaił po dłuższej chwili Rosenheim.

– Co to za pytanie?

– Proszę odpowiedzieć.

– Mam, to chyba oczywiste, każdy człowiek ma jakieś marzenia.

– I widzi pani… – Rosenheim zawiesił na chwilę głos i upił łyk wody. – Otóż nie, nie każdy. Marzenia są piękne, ale w życiu niektórych ludzi przychodzi taki moment, że przestają marzyć. Wie pani dlaczego?

Parker uniosła jedną z brwi, ale zaraz ja opuściła. Pomyślała, że nie będzie go bardziej drażnić. Niech się wygada.

– Myśli pani, że tacy ludzie jak ja mogą mieć jeszcze marzenia?

– Proszę mnie oświecić.

– Otóż jest taka linia, granica czy bariera, jak zwał, tak zwał, po której przekroczeniu człowiek staje się kimś więcej niż tylko zwykłym, szarym obywatelem. Zaczyna rozumieć, że dotychczasowe życie było jedynie żałosną namiastką tego prawdziwego, którego bramy dopiero się przed nim otwierają. Nie dlatego, że jest lepszy, mądrzejszy czy bardziej inteligentny, ale dlatego że może wszystko. Po prostu MOŻE. Absolutnie wszystko, bez wyjątku. A proszę mi przypomnieć, jak nazywamy kogoś, kto jest wszechmogący? Rosenheim dopił resztkę wody i odstawił wysoką szklankę. Spojrzał na dziennikarkę przenikliwym wzrokiem. Rose wyglądała na szczerze rozbawioną.

– Pan uważa się za boga? – zapytała.

– Może to pani nazywać, jak sobie pani chce, ale to ode mnie zależy, czy dziś umrzecie, czy nie, mam rację? – Rosenheim uniósł brwi i nie czekając na odpowiedź, kontynuował: – To ja decyduję, który rząd opłacę, który zadłużę, a który doprowadzę do upadku. To ja jestem człowiekiem, którego słuchają miliardy dusz na całym świecie. To w końcu ja rozstrzygam o tym, gdzie wybuchnie wojna i zginą tysiące, a gdzie miliony. Może pośrednio, ale jednak ostateczna decyzja zawsze należy do mnie i wąskiego grona moich przyjaciół. Mimo to, i tu muszę panią rozczarować, panno Parker, nie uważam się za boga i nie o to w tym wszystkim chodzi, wcale nie o to…

– Więc o co?

– Gdy człowiek się bogaci, przychodzi czas, że w końcu przekracza tę granicę i tu muszę przyznać pani rację: inni zaczynają widzieć w nim boga, tak zaczynają do niego podchodzić i tak go traktować. Czyż boskość od zawsze nie była największym marzeniem ludzkości? Niestety, gdy ta bariera zostanie pokonana, coś się kończy, człowiek przestaje marzyć. Wówczas wchodzi w kolejny etap i zaczyna urzeczywistniać wszystkie swoje pragnienia. Gdy w końcu spełni je wszystkie, próbuje szukać dalej. Przekracza kolejne granice, zagłębia się w swoim jestestwie i odnajduje żądze, pierwotne żądze, które kryją się w każdym z nas.

– Pan jest obłąkany…

– Obłąkani siedzą w szpitalach dla umysłowo chorych, panno Parker. I tu właśnie tkwi źródło nieporozumienia pomiędzy takimi jak ja a takimi jak wy. Obłąkani, szaleni, psychiczni, czy jak ich tam nazwać, są ludźmi, którzy nie umieją zapanować nad swoją naturą, nie są w stanie dostosować się do reguł narzuconych przez wspólnotę i jej ograniczenia. Czasem ulegają takiemu złudzeniu i próbują iść na skróty, ale prędzej czy później są zamykani za murami więzienia bądź w szpitalu psychiatrycznym. Co mądrzejsi wybierają się na wojnę i tam puszczają wodze swoich fantazji. Dlaczego? Bo są biedni i nie mogą sobie pozwolić na tego typu ekstrawagancje w państwach prawa. Ale gdy przekracza się tę boską granicę, prawo znika. Przestaje istnieć, a człowiek staje się prawdziwie wolny.

– Myśli pan, że pan i panu podobni jesteście ponad prawem?

– Jedynym prawem na tym świecie są pieniądze, panno Parker. Gdy ma się ich tyle, że można na własny koszt polecieć w kosmos, wybudować flotyllę samolotów, statków, kupować rządy i całe narody, to człowiek zaczyna tracić sens życia. Nie ma już naturalnych podniet, nic już człowieka nie stymuluje, brakuje impulsów do dalszego trwania. Na szczęście wtedy z ratunkiem przychodzi nasza natura.

Oczy Rosenheima błyszczały teraz złowrogim blaskiem. Rose nie chciała już słuchać dalszych wywodów tego chorego człowieka, ale on najwyraźniej dopiero się rozkręcał. Musiała wytrwać i grać na czas, jak najdłużej.

– Myśli pani, że multimiliarderzy są ulepieni z innej gliny niż pozostali? Otóż nie, nie są. Jesteśmy tacy sami. Jak ci, którzy tłumnie przychodzili do Koloseum na walki gladiatorów, jak ci, którzy wpadali w euforię, widząc rozrywane w szczękach lwów matki z dziećmi, jak ci, którzy w ekstazie pasjonowali się średniowiecznymi egzekucjami niewinnych ofiar inkwizycji bądź katów, choć doskonale wiedzieli, że paleni, łamani kołem i obdzierani ze skóry ludzie są w większości niewinni. Wszyscy gapie pragnęli jednego: krwi i cierpienia innych, witając każdą kolejną torturę w niemal spazmatycznych konwulsjach podniecenia.

– To było setki lat temu… – odparła drżącym głosem Rose. Lukas uważnie słuchał, starając się nie okazywać żadnych emocji. – Przecież teraz jesteśmy cywilizowanymi ludźmi i…

– Cywilizowanymi? Pani nie ma pojęcia, co dzieje się na tym świecie, chociaż pisze codzienne wiadomości! Codziennie gwałcone są dziesiątki milionów kobiet, w Afryce i Azji z głodu umierają miliony. Jedni drugim obcinają głowy, patroszą na żywca, palą i obdzierają ze skóry. Handel żywym towarem ma się najlepiej w historii, a chętnych do zakupu niewolników przybywa z każdym dniem coraz więcej. Wie pani dlaczego?

Rosenheim nabrał powietrza. Wyraźnie próbował się hamować, ale emocje zaczynały brać górę.

– Bo ludzie nigdy nie odejdą od swojej dzikiej natury. Kierują nami pierwotne żądze, czy tego chcemy, czy nie. Tak było, jest i będzie. Świat jest zepsuty do szpiku kości, żądny zła, pragnący krwi. Nie ma sensu z tym walczyć.

– Dlaczego pan nam to mówi?

– Mówię to, bo stworzyłem dzieło, które już wkrótce zmieni świat. Dałem szansę tym, którzy nie wstydzą się swojej natury, którzy są na tyle silni, aby przetrwać, mają na tyle pieniędzy, aby znaleźć się w naszym wąskim gronie. Płacą, a ja karmię ich bestie, pozwalam cieszyć się wolnością. Prawdziwą wolnością, panno Parker!

Na skroniach Rosenheima pojawiły się widoczne żyły. Rose z trwogą patrzyła na pulsującą w nich krew, miała wrażenie, że ten siwy mężczyzna w okularach zaraz eksploduje.

– Czy pan pozwala mordować ludzi za pieniądze? – zapytał w końcu Lukas tonem, którego Rose by się nie spodziewała. Był spokojny i stonowany. Rosenheim powoli odwrócił głowę i spojrzał Pilarowi głęboko w oczy.

– Daję im jedynie możliwość robienia tego, czego pragną. A muszę przyznać, że dziś już nie tak łatwo zadowolić moich klientów. Oczekują więcej i więcej…

Rosenheim spojrzał na zegarek, a kąciki jego ust uniosły się w szyderczym uśmiechu. Podniósł rękę i czterech mężczyzn natychmiast pojawiło się przy Lukasie. Nie oponował, gdy dwóch z nich chwyciło go i sprowadziło na niższy poziom, gdzie przygotowano dla niego specjalne siedzisko. Było na stałe przytwierdzone do podłoża, a na oparciach wisiały skórzane pasy. Pilar nie miał wątpliwości, do czego służą, zaraz zostanie przypięty i unieruchomiony. Nie oponował, bo jakakolwiek próba stawiania oporu była bezcelowa. Jeśli chciał przetrwać, musiał wymyślić coś innego.

Gdy mężczyźni owijali pasy wokół jego przegubów i zapinali żelazne sprzączki, do jego uszu zaczęły docierać głosy wypełniających loże ludzi. Szeptali, chichotali, stukali się kieliszkami. Poczuł się jak na kinowej premierze. Rosnące napięcie, oczekiwanie, w końcu pierwsza klatka i akcja ruszy do przodu. Miał nieodparte wrażenie, że zaraz usłyszy odgłosy szeleszczących chipsów i rozgniatanej w zębach prażonej kukurydzy.

Wtedy kotara rozsunęła się i za szybą ukazała się potężna, skąpana w czerwonym świetle grota. Wstęgi bulgoczącej magmy wiły się w wydrążonych korytach, a na skalistych ścianach i sklepieniu płonęły pochodnie. Na pierwszym planie, otoczona tłumem wiwatujących maszkar z piekła rodem, znajdowała się arena, a w samym jej środku głaz wielkości jego cadillaka. Do kamienia przykuty był nagi mężczyzna.

Mój Boże…

Lukas przełknął ślinę. Zabrzmiał pradawny rytm bębnów.
===LxciECQWZVZvX2ZRaQM1DDUDMQY3UWYCZAFlV28LaQo6AzZUMlQ=

ROZDZIAŁ 47

Ciężki i jednostajny rytm dudnił mu w mózgu, jakby ktoś wbijał mu go młotem pneumatycznym. John Pilar otworzył oczy i ujrzał oblepiony krwią głaz. Świadomość wróciła. Uniósł głowę, ale w mig zrozumiał, że jest przykuty do skały, a jego ręce są rozpostarte na głazie dokładnie tak samo jak Alana jeszcze kilka chwil temu. Mógł jedynie kręcić głową i bezcelowo szarpać kajdanami.

Rozejrzał się po arenie. Na jej obrzeżach znów zbierał się tłum gapiów, obok głazu wciąż leżały rzucone pod jego nogi narzędzia. Ostrza błyszczały w migoczącym świetle rozwieszonych pochodni. Zamarzył, aby to wszystko po prostu już się skończyło. Wtedy za plecami usłyszał kroki.

Postanowił, że cokolwiek się wydarzy, on już nie będzie brał w tym udziału. Nigdy więcej nie uwierzy tej jebanej kreaturze, kimkolwiek lub czymkolwiek jest. Jeśli to rzeczywiście było piekło, to mogło go tu spotkać jedynie cierpienie. Przez głowę przemknęła mu myśl, że jest kompletnym idiotą. Żałosny, naiwny głupek, który zaufał diabłu.

Wtem poczuł we włosach czyjąś dłoń. Nie dbał o to, kim lub czym jest ta istota, nie miał już zamiaru walczyć. Usłyszał, jak wśród zebranej widowni narasta wrzawa.

– Nasz Pan cię nie okłamał, drogi przyjacielu. – Przed na wpół zamkniętymi powiekami Pilara pojawił się szyderczy uśmiech. Znał ten uśmiech. I ten głos. – Nasz Pan mówił prawdę, Johnny. Naprawdę nazywam się Edgar Krüger i to ja zaszlachtowałem twoją rodzinkę. Dodam, że z kurewską satysfakcją.

Alan Riggs wyszczerzył zęby w szyderczym rechocie, a chwilę później zakołysał mu przed oczami zardzewiałymi cęgami. John uniósł powieki, a białka zaszły szkarłatem, jakby w jednej chwili popękały mu wszystkie naczynka krwionośne. Na skroniach wybrzuszyła się siatka żył, które pulsowały tak mocno, jakby miały zaraz wyrwać się spod skóry i opleść głowę Riggsa, zgnieść i zamienić w papkę z krwi, kości i mózgu. Wtedy Pilar eksplodował.

– Arghhhh! – ryknął i zakłapał zębami tuż przed tchawicą Riggsa. Gdyby nie kajdany, bez wątpienia osiągnąłby cel; zamiast tego zdarł sobie z przegubów całe płaty skóry. Bezskutecznie próbował dopaść mordercę rodziny jeszcze kilkukrotnie, ale w końcu stracił siły i opadł na kolana. Zawył wściekle, rozpaczliwie, tragicznie.

Lukas patrzył na ten szokujący spektakl, bezsilnie wyrywając się i szarpiąc jak wściekły doberman. Nic więcej nie mógł zrobić.

* * *

Skóra pękła z trzaskiem, rysując na plecach Johna otwartą ranę od prawego barku aż po lewy bok. Krew trysnęła, ciągnąc za sobą wstęgę czerwieni. Pilar krzyknął z bólu, mięśnie pleców napięły się, oczekując kolejnego uderzenia twardego rzemienia. Przyszło z drugiej strony rozcinając skórę od karku po lędźwie. Rozległ się pomruk podniecenia tłumu gapiów. Kolejne razy siekły jego plecy, tnąc, szarpiąc i rozrywając skórę i mięśnie, a gdy tracił przytomność, Edgar z uśmiechem na ustach polewał go wodą, a rany posypywał solą.

Za szybą Lukas szarpał się w ciszy, bo dwóch ludzi Rosenheima wepchnęło mu do gardła kawał szmaty. Łzy ciurkiem spływały po policzkach, umysł miał rozdarty, bo przecież brat wciąż żył, tylko co z tego, gdy to życie to pasmo udręki. John był tylko kukiełką w teatrze dla największych zwyrodnialców tego świata. Co musiał czuć, gdy ten skurwysyn cucił go i szeptał do ucha kolejne obelgi, drażnił się z nim, chwaląc się, jak mordował jego żonę i dzieci? Jeśli gdzieś istniało piekło, to właśnie tu, we wnętrzu tego cholernego wulkanu, w zaimprowizowanej przez bogaczy matni zła.

Kiedy po następnym uderzeniu John znów stracił przytomność, a kolejne próby przywrócenia mu świadomości spełzły na niczym, siedzący na jakimś tronie rogaty stwór rozkazał zaprzestać dalszego biczowania. Kim był? Na podobieństwo czego został stworzony? Lukas nie wierzył w diabły, wiedźmy i inne głupoty, więc w mig pojął, że najpewniej jest jedynie człowiekiem wynajętym przez Rosenheima, przebranym i ucharakteryzowanym na szatana. Zza szyby grota wyglądała jak potężna, poprzecinana korytami rzek magmy pieczara, ale wciąż jedynie pieczara. Człowiek znajdujący się w środku mógł odnieść wrażenie, że w istocie trafił do piekła.

Wrzawa w końcu ucichła, a dwóch rosłych ludzi Rosenheima podeszło do Lukasa i oswobodziło go z kajdan. Pilar odwrócił się i ujrzał, że znajdujące się za nim loże niemal całkiem opustoszały. W środku wciąż znajdował się Rosenheim z Rose, ona kompletnie rozmazana, tusz spływał jej po policzkach, wyglądała koszmarnie. Chciała wstać, ale potężna dłoń ochroniarza spoczęła na jej ramieniu, zatrzymując ją na miejscu.

Rosenheim cierpliwie poczekał, aż Pilar zaprzestanie bezsensownej walki, po czym dyskretnie dał znak człowiekowi stojącemu przy wejściu. Wtedy do pomieszczenia wkroczył mężczyzna. Lukas rozpoznał go od razu – Charles Antkiewicz. Jego oczy zdradzały wstyd i zażenowanie. Skurwysyn! Jak mógł? Od początku z nimi pogrywał. Oszukał ich, a Lukas dał się wyruchać jak żółtodziób. Teraz już po ptakach, czeka ich niechybna śmierć, kawaleria nie przybędzie.

Wszyscy ich zdradzili. Najbliżsi przyjaciele, Hannah i Charlie, też byli już po tamtej stronie. Oboje podali ich na tacy potworowi. Czy to był rzeczywiście ich koniec? Rose patrzyła na rozchylające się usta Rosenheima, ale zdawała się nie słyszeć jego słów. Świat przyhamował, jakby ktoś zwolnił tempo. Stary patrzył na nią, zwracał się do niej bezpośrednio, nie słyszała go jednak. Dochodziły do niej jedynie pogłos bębnów i rozrywające grotę krzyki Johna Pilara, a raczej ich echo, które utkwiło w umyśle, w kółko odtwarzane, aby ją dręczyć. Tępo patrzyła na rozmówcę, ale ten najwyraźniej się zorientował, że nie jest słuchany, bo uderzył ją na odlew w twarz.

– Słucha mnie pani, panno Parker? – zapytał Rosenheim, poprawiając jej kosmyk włosów. Ten drobny gest wydał jej się przerażający. Przytaknęła lękliwie. – Na pewno? – Stary zmarszczył brwi.

– Tak… tak…

– Zatem wracając do tego lotu MH370 malezyjskich linii lotniczych, bodajże w dwa tysiące piętnastym roku. Wiecie, tego, który „zaginął” – ciągnął swój monolog. – Szybka akcja na zamówienie pierwszych, wyjątkowo szczodrych klientów, nie gwarantowała jednak stałego abonamentu i wtedy zrozumieliśmy, że aby zachęcić nowych, należy zatrzymać ich na dłużej oraz wprowadzić więcej dramaturgii. – Rosenheim strzepnął z pół marynarki nieistniejące paproszki. – Pierwszy nasz projekt VIP był, i mówię to z dzisiejszej perspektywy z lekką irytacją, prosty, jeśliby nie rzec: banalny. Zaczęło się od „Rzymu”, projektu bardzo kosztownego, bo na jednej z moich wysp na Pacyfiku musieliśmy wybudować Koloseum, które to dla zachowania realizmu należało wypełnić tysiącami sowicie opłaconych statystów. Może nie było pełnowymiarowe, ale odpowiednia perspektywa robiła swoje. Gladiatorów wybieraliśmy głównie podczas wojen, spośród rannych żołnierzy lub najemników. Problemem było to, że nawet nasze specyfiki i długotrwałe pranie mózgu nie były w stanie ich do końca przekonać, że rzeczywiście przenieśli się w czasie. Większość nie umiała tego zaakceptować, ale gdy już poczuli pod stopami piach areny, nie mieli wyboru i walczyli. Z ofiarami egzekucji było łatwiej, bo wybieraliśmy ich spośród analfabetów w Afryce czy Azji. Oni byli w stanie uwierzyć we wszystko.

Rosenheim upił łyka szampana. Uśmiechnął się serdecznie.

– Podobnie sprawa miała się z projektem „Auschwitz”. Też nie był tani, ale zdołaliśmy ograniczyć koszty. Dogadaliśmy się z Koreańczykami z Północy, którzy udostępnili nam jeden ze starych obozów koncentracyjnych w górach. Aktorom zaproponowaliśmy sowite wynagrodzenie za pobawienie się w niemieckich strażników, a „Żydów” zamawialiśmy głównie na wojnach. Coraz częściej sięgaliśmy też po turystów tułających się po krajach Trzeciego Świata. Ich zaginięcie zawsze dawało się łatwo wytłumaczyć, a byli zdecydowanie ciekawszymi więźniami. Zazwyczaj lepiej wyedukowani, zdecydowanie bardziej to wszystko przeżywali, mocniej doświadczali, a tym samym dostarczali widowni przed ekranami większych emocji. Wciąż jednak wielu z nich nie było w stanie uwierzyć, że naprawdę znaleźli się w hitlerowskim obozie koncentracyjnym. Postawiłem sobie za punkt honoru, że znajdę rozwiązanie i tego problemu. Czy nadążacie?

Rose słuchała, ale nie mogła w to uwierzyć. Czy ten szaleniec poszedł o krok dalej? Czy on stworzył coś na wzór reality show, w którym mordował ludzi? Czy…

– Panno Parker, czy jest pani z nami? – spytał Rosenheim i odstawiając szklankę z wodą, poprawił okulary. Wymownie przeniósł wzrok na puchnące miejsce pod jej lewym okiem. – Myślałem, że pani zawsze chciała zdobyć temat życia, czyż nie?

– Pan jest chory, pan kompletnie oszalał, postradał zmysły, pan…

– Czy tysiące, ba, dziesiątki tysięcy moich klientów uważa pani za szaleńców?

– Dziesiątki tysięcy? Pan chyba śni. Pan jest zupełnie oderwany od rzeczywistości. Ja tu widziałam kilkunastu, może kilkudziesięciu rozpieszczonych bogaczy, którym kasa uderzyła do głowy. To garstka chorych psychicznie ludzi, dokładnie tak jak pan.

Rosenheim popatrzył na jej rozmazany makijaż i skinął do stojącego obok ochroniarza. Ten jakby czytał w myślach swojego szefa, wyciągnął chusteczkę i podał dziennikarce. Szybkim ruchem wyrwała mu ją z dłoni i wytarła miejsca pod oczami, które znów nabrały bardziej drapieżnego wyrazu.

– Tu widzi pani ludzi, którzy wykupili wersję diamentowy VIP. Sto milionów dolarów miesięcznego abonamentu z możliwością oglądania na żywo, a nawet bezpośredniej interakcji z uczestnikami show. Ale chyba nie myśli pani, że jestem tak mało ambitny i krótkowzroczny…

Rose poczuła, jakby ktoś zdzielił ją w głowę obuchem. Chwilę później przeszedł ją lodowaty dreszcz. To przecież nie mogło być prawdą!

– Widzę, że chyba się pani domyśla, panno Parker… – zadrwił Rosenheim, a kąciki jego ust uniosły się w szyderczym uśmiechu.

– Antkiewicz… – wymamrotała Rose. – Ten plan, te mikrofony, soczewki…

Jezu! On to wszystko sobie zaplanował. Zakpił z nas, bawił się z nami od samego początku…

– Pan to transmituje na żywo…

– Brawo, panno Parker! – Rosenheim zaklaskał. – W końcu pani przenikliwy umysł pojął, że od początku graliście dla mnie. No, prawie od początku…

Lukas znów wyrzucił z siebie parę niezrozumiałych odgłosów, ale po chwili został brutalnie sprowadzony na ziemię przez dwóch dryblasów, a szmata wylądowała w jego ustach jeszcze głębiej.

Rosenheim się tylko uśmiechnął i kontynuował.

– Jak pani zapewne się domyśla, panno Parker, to, co tu pani widzi, to mój trzeci projekt o swojsko brzmiącej nazwie „Piekło”. Ruszył już pół roku temu i okazał się strzałem w dziesiątkę. Jest usytuowany w jednym z wulkanów w krainie Harrat w Arabii Saudyjskiej, której szczodrzy szejkowie go współfinansowali.

– Jesteśmy w Arabii Saudyjskiej? Jak to moż…

– Książęta Abd as-Salih oraz Muhammad Ibn Abd al-Farah są wyjątkowo ekscentryczni, więc z wielkim zaangażowaniem przystąpili do projektu. Nie był zbyt kosztowny, większość prostych ludzi, którzy wciąż go rozbudowują, zdołała uwierzyć, że umarła. Na wojnach tysiące giną każdego dnia, więc wmówić rannym lub po prostu ogłuszonym, że budzą się w piekle, było stosunkowo proste. Wynajęci i odpowiednio ucharakteryzowani aktorzy wydawali się im diabłami wcielonymi, tym bardziej że każdy „grzesznik” przechodził swoistą terapię na środkach halucynogennych. Nawet nie zdaje sobie pani sprawy, co można zrobić z człowiekiem, gdy trochę namiesza mu się w głowie…

– Pan jest chorym, zdegenerowanym, zwyrodniałym sukinsynem i…

– Proszę bez inwektyw, panno Parker, to niepotrzebne. Nie chciałbym zostać zmuszony, aby potraktować panią tak jak pana Pilara.

Rose tylko skinęła głową. Za plecami usłyszała kilka uderzeń, które z pewnością wylądowały na głowie szamoczącego się Lukasa.

– A więc stworzyliśmy im piekło. – Rosenheim zamaszystym ruchem wskazał na wnętrze wulkanu. – Takie, jakie większość ludzi sobie wyobraża. Mamy diabły, demony, wiedźmy i inne straszydła. Czasem ktoś wpadnie do magmy, kogoś upieką w kotle, innego zatłuką lub zakłują widłami. Jak to w piekle.

Rosenheim zrobił głupi grymas, jakby wygłaszał jakąś oczywistą, niezaprzeczalną prawdę. Upił wody i kontynuował.

– W środku zainstalowaliśmy dwa tysiące ukrytych kamer, zadbaliśmy o efekty świetlne i dymne, resztę robi naturalny wulkan. Każdy z naszych diabłów ma dodatkowo założone soczewki przesyłające sygnał do studia. Opcja VIP, czyli ta dla telewidzów, którzy oglądają jedynie to, co im pokażemy, sprzedawała się całkiem dobrze. Prawie trzydzieści tysięcy widzów, abonament miesięczny milion dolarów. – Rosenheim na chwilę zawiesił głos i kilka razy mrugnął, jakby coś wpadło mu do oka. – Ktoś mógłby zapytać, jakim cudem to nigdy nie trafiło do mediów? Pani chyba nie muszę tego wyjaśniać, panno Parker. Media to ja, więc nie miało prawa, a każdy potencjalny abonent musiał podpisać… Właśnie mi przyszło do głowy idealnie wpasowujące się w dzisiejszą sytuację słowo – cyrograf. Nie było odwrotu, a każdy, kogo, dajmy na to, ruszyło sumienie albo coś podobnego, musiał liczyć się z tym, że poniesie najsurowszą karę. Zresztą nie tylko on, ale także cała jego rodzina. Mieliśmy jedynie dwie podobne sytuacje i dwie szybko zażegnaliśmy. Jednym słowem, szło jak po maśle. Niestety, znudzenie publiki pojawiło się dość szybko. Proszę mi wierzyć, że ludzi, którzy mają wszystko, naprawdę trudno zadowolić. Trzeba było szybko znaleźć jakieś rozwiązanie.

– Wtedy pojawił się John…

– Ma pani niezwykle przenikliwy umysł. Skazany za zamordowanie żony i trójki dzieci były żołnierz SEALs idealnie nadawał się do programu. Silny, twardy, potrafiący walczyć, wytrzymały na skrajnie niesprzyjające warunki. I co bardzo ważne, był w stanie uwierzyć, że po straceniu trafił do piekła. Miał dokonywać egzekucji, walczyć, zabawiać żądnych krwi ludzi, być takim showmanem. Ale nie był łatwy w obyciu, więc musieliśmy go trochę oszlifować. Pranie mózgu, duże dawki DMT i innych psychodelików i Johnny zaczął grać dla nas. Był naprawdę przekonany, że jest w piekle. Nauczony na własnych błędach wiedziałem jednak, że muszę planować z wyprzedzeniem i prędzej czy później nawet on znudzi się moim widzom.

Rose cierpliwie słuchała, modląc się do Boga, aby ostatnia nadzieja, która wciąż jeszcze tliła się na horyzoncie, nie okazała się bramą do otchłani. Jej nadzieja…

– W reality show potrzebne jest stałe podbijanie emocji. Postanowiliśmy więc odszukać mordercę rodziny Johna, co zresztą nie było specjalnie trudne. Ów mężczyzna nazywa się Edgar Krüger i jest klasycznym przykładem psychopaty, który nie jest w stanie zapanować nad własną bestią. Miał na koncie kilka gwałtów i morderstw, więc złożyliśmy mu propozycję nie do odrzucenia. Zgodził się udawać niejakiego Alana Riggsa, którego celem było zbliżenie się do Johna. Miał się z nim zaprzyjaźnić, wkraść się w jego łaski. Edgar poradził sobie i zyskał jego sympatię, choć przyznam, że drżałem, czy podoła. Na szczęście dotarł do finału, którego wkrótce będziemy świadkami. – Rosenheim ponownie posłał jej szeroki uśmiech. – Wie pani, ilu nowych abonentów zyskaliśmy w ciągu ostatniego miesiąca? – zapytał, ale nie czekał na odpowiedź. – Kolejne dwadzieścia tysięcy. Dwadzieścia miliardów dolarów w trzydzieści dni plus kolejnych trzydzieści od początku trwania programu. Ale pojawił się drobny problem, zapewne domyśla się pani jaki…

– Lukas zaczął grzebać, gdy się połapał, że nie ma ciała brata…

– I znowu pani trafiła w dziesiątkę, panno Parker. Tak, braciszek zaczął węszyć, a pani nieświadomie mu pomogła, angażując w temat tego idiotę Franka Cascarino. Głupiec dla cipy, bez urazy, panno Parker, sprzedałby własną matkę za kilka dolców. Komputery policyjne mamy pod kontrolą, więc szybko go namierzyliśmy. Wysłałem człowieka, aby to wyjaśnił i pozbył się świadków, ale tu biję się w pierś, nazbyt przeceniłem jego umiejętności. Nie doceniłem natomiast pana Pilara. Nie dość, że sprzątnął jednego z moich najlepszych ludzi, to jeszcze rozszyfrował tego idiotę Bowela, którego w późniejszym czasie musieliśmy ukarać za niesubordynację. W każdym razie po akcji u Cascarina zniknęliście.

Kolejny łyk wody i kolejne przenikliwe spojrzenie. Rosenheim wydawał się bardzo spokojny i pewny siebie. W jego głosie słychać było nutkę perwersyjnego triumfalizmu.

– Nie było łatwo was znaleźć, więc pojawił się pomysł, aby wywabić panią dzięki tej przyjaciółce o blond włosach, jak ona miała…?

– Gwen Stevenson, ty…

– Dziękuję i proszę się nie rozpędzać. A więc był taki pomysł, ale dowiedziałem się, że zwróciliście się po pomoc do obecnego tu Charlesa Antkiewicza, podwładnego jednego z naszych bliskich przyjaciół Patricka Lagenbrunnera. Wpadł, szukając oka opatrzności w specjalnej wyszukiwarce CIA. Wtedy mnie olśniło.

Rosenheim rozłożył ręce, jakby zwracał się do samego stwórcy. Antkiewicz stał dwa metry od niego, wyglądał jak zbity pies u nogi swojego pana. Nic go nie usprawiedliwiało.

– Może to pana ucieszy, panie Pilar, ale pan Antkiewicz nie był w to zaangażowany dopóty, dopóki nie odkryliśmy, czego szuka. Złożyliśmy mu propozycję nie do odrzucenia, na którą przystał, tu muszę trochę pana zmartwić, panie Pilar, dość szybko.

– Daliście mu te soczewki…

– A on przekazał je wam, wciskając bzdury o tym, że szuka na nas dowodów. Przystaliście na tę propozycję i sami je sobie założyliście, dobrowolnie wkraczając w mój najnowszy projekt Drogę do piekła. Wiecie, ilu ludzi was oglądało? Ilu wam kibicowało?

Lukas znów próbował się szamotać, ale szybko został przywołany do porządku. Rose w głupim przypływie wstydu przypomniała sobie moment, gdy uprawiali seks, ale z ulgą przyjęła fakt, że wtedy oboje ściągnęli dane im przez Antkiewicza soczewki.

– Emocje, emocje i jeszcze raz emocje. Były policjant, a dziś zapijaczony detektyw, brat niewinnego, ale siedzącego w piekle z mordercą swojej rodziny Johna, byłego SEALsa, szukał jego ciała ze starym przyjacielem z CIA i perwersyjną dziennikarką, którą w przeszłości ojczym wykorzystywał seksualnie. To było to!

Rose poczuła ukłucie w sercu – temat jej dzieciństwa zawsze wywoływał w niej bolesne wspomnienia. Nawet tu, nawet w sytuacji nad przepaścią, jej oczy zaszkliły się. Nie ze smutku, ale ze złości.

– Droga do piekła stała się niekwestionowanym hitem, a dziś widzowie obejrzą finał. Czas najwyższy dołączyć do brata, panie Pilar. Dajcie ludziom show!

Rosenheim zarechotał i wyszczerzył zęby w groteskowym uśmiechu. Był bardzo podekscytowany. Lukas wydał z siebie jeszcze kilka nieartykułowanych dźwięków i chwilę później dwóch ochroniarzy wyprowadziło go tylnym wyjściem.

– Mam nadzieję, że Edgarowi nie zabraknie fantazji i nie będziemy się nudzić, panno Parker – rzekł Rosenheim i dał znak, aby poinformować resztę przyjaciół, że czas najwyższy z powrotem zasiąść w lożach.

Kolejni goście zaczęli pojawiać się w salce, a Rosenheim z perwersyjną szczerością zaczął przedstawiać ich bliżej. William Atkins, senator z Teksasu, lubował się w katowaniu młodych kobiet. Najpierw je gwałcił, potem zabierał do „pokojów zabaw”, które były usytuowane przed wejściem do głównej groty. Tam wiązał i katował, ostatnio lubował się w obdzieraniu ze skóry. Zhu Hongbo – chiński multimiliarder był pedofilem, ale i wybrednym smakoszem. Gwałcił kilkuletnie dziewczynki, co było zawsze preludium do drugiej pasji, którą smakował już w piekle. Na zlecenie byli porywani jego rynkowi rywale, a on przypiekał ich na rożnie, a potem zjadał, starając się jak najdłużej zachować nieszczęśników przy życiu. Książę Kataru Abd as-Salih kochał kobiety, ale widział w nich jedynie własne suki, które wiernie służą swojemu panu. Nie byłby specjalnym wyjątkiem wśród zdegenerowanych szejków, gdyby nie to, że raz w miesiącu musiał wziąć kąpiel we krwi świeżo ukrzyżowanych chrześcijan, których regularnymi dostawami zajmowali się bojownicy z Państwa Islamskiego. Twierdził, że tym samym dokłada się do dżihadu i Allah mu to wynagrodzi.

Rose słuchała tego w swoistym stuporze. To wszystko przechodziło granice jej pojmowania. Zastanawiała się, jak długo pozwolą jej żyć. Bo że umrze, było tylko kwestią czasu. Za dużo widziała. Nie mówiłby jej tych rzeczy, gdyby chciał ją wypuścić. Rosenheim musiał zdawać sobie sprawę, że jest niepokorna, i nawet jeśli bałaby się o życie, to kiedyś mogłaby przegrać z wyrzutami sumienia. Jej serce jeszcze nie było czarne.

Loże wypełniły się już niemal całkowicie i Rose kątem oka dostrzegła, że ktoś zbliża się do Rosenheima. Obcisła, lateksowa spódnica perfekcyjnie podkreślała obfite kształty właścicielki. Lśniła w delikatnym świetle lamp, jakby była pokryta lakierem, na głębokim dekolcie odznaczały się czerwone płatki róż. Stanęła przy swoim mocodawcy i spojrzała na starą przyjaciółkę wzrokiem, z którego Rose nie była w stanie zbyt wiele odczytać. Hannah Lafayette, nawet jeśli jeszcze miała w sobie jakiekolwiek ludzkie odruchy, zbyt długo przebywała w matriksie Rosenheima. Uśmiechnęła się do niej delikatnie i spoczęła obok swojego pana. Przypominała Rose wierną sukę, bardziej zwierzę niż człowieka. Ona już nie miała duszy.

Zadudniły bębny, a dwie rogate istoty wprowadziły na arenę nagiego, szamoczącego się Lukasa. Przykuły go głazu, tak że teraz bracia mogli spojrzeć sobie w oczy.

Demon na tronie wstał i dał znak, że Edgar może zaczynać. W jego dłoniach złowrogo błysnęły dwa ostrza.

– Zaczynamy show, panno Parker – rzekł rozemocjonowanym tonem Rosenheim. – Mam nadzieję, że pan Krüger ma bujną wyobraźnię – dodał i zarechotał.
===LxciECQWZVZvX2ZRaQM1DDUDMQY3UWYCZAFlV28LaQo6AzZUMlQ=

ROZDZIAŁ 48

Lukas patrzył w na wpół otwarte oczy swojego brata. John wciąż był nieprzytomny, pod powiekami jaśniały jedynie przekrwione białka, z ust sączyła się gęsta, czerwona plwocina, która spływała po powierzchni głazu, do którego obaj byli przykuci. Skała przypominała kamień ofiarny pokryty mozaiką przyschniętej krwi i drobnych kawałków tkanki – efektów brutalnego biczowania.

Targały nim ambiwalentne uczucia. Z jednej strony jego serce wypełniała radość, że brat żyje, z drugiej kłębiły się w nim gniew, wściekłość i strach przed tym, co czeka ich obu już za kilka chwil. Wiedział, że nie ma najmniejszych szans wyjść z tego cało. Skoro zdradził go najbliższy przyjaciel, nikt inny nie przyjdzie z pomocą.

– Johnny, jestem tu z tobą… jestem z tobą – powtarzał, ale brat nie reagował. Nie miał złudzeń. Chciał, aby umarli razem. Nic poza tym.

Wtedy usłyszał za plecami kroki, zaraz później zabrzmiały bębny, a tłuszcza ryknęła. Zacisnął szczęki i powieki. Edgar minął go jednak, jakby go tu nie było. Zbliżył się do Johna, splunął w piach i spojrzał na Lukasa. Wyszczerzył zęby, przykucnął, wbił w zakrwawione udo Johna strzykawkę i wcisnął tłoczek. Reakcja była niemal natychmiastowa. Starszy z braci Pilarów szeroko otworzył oczy i wziął głęboki haust powietrza.

Adrenalina…

– Ty skurwysynu, dopadnę cię, choćbym miał zgnić w piekle! – ryknął Lukas, plując śliną.

– Jesteś w piekle – odparł Krüger. Zarechotał i uniósł ręce w geście triumfu. Podniosła się wrzawa. – Rodzinka w komplecie. Nigdy bym nie pomyślał, że dostąpię tego zaszczytu – dodał, zerkając na Lukasa.

John wodził wzrokiem po okolicy. Jakby patrzył, ale nie widział, nie rejestrował obrazu. Mrugał, kręcił głową, potrząsał nią. Nagle zatrzymał się i wbił wzrok w oczy Lukasa. Zamarł.

– To ja, bracie. – Lukas uśmiechnął się blado. – Jestem tu i… ja…

– Nie wierzę… – John przeniósł wzrok na tron i siedzącego na nim Lucyfera. – Nie wierzę ci, skurwysynu! Nie dam się zwieść i…

– To aktor. A mnie porwali i wpakowali w to przeklęte miejsce i…

– Nie wierzę, nie, nie, nie, nie wierzę, to jakaś kolejna pierdolona sztuczka! – Pilar kilkakrotnie uderzył czołem w głaz.

– To nie jest piekło, bracie. I wkrótce to wszystko się skończy. Będziemy mogli…

– Nieeeeeeeee!!!

John ryknął rozpaczliwie, a echo tego ryku rozeszło się po całej grocie i przebiło się przez rytm bębnów i ryki gapiów. Jego ciało napięło się do granic możliwości, z trzaskiem popękały niemal wszystkie niezagojone strupy, a oczy zmieniły kolor na całkowicie czerwony. Wtedy Kruger szarpnął go za włosy, w powietrzu błysnęło ostrze.

– Kocham cię, bracie… – wyjęczał Lukas. – I przepraszam…

– Nie przepraszaj – odparł John i przeniósł wzrok na pochylającego się nad nim Krügera. – A ciebie dopadnę w kolejnym życiu – rzucił. – A teraz dawaj. No dalej, pizdo. Pokaż, co potrafisz!

Krüger wykrzywił usta w grymasie pogardy i zagłębił ostrze w tkance. Powoli, sukcesywnie zaczął nim ryć w ciele ofiary. John zacisnął szczęki, napiął wszystkie mięśnie, znosił ból w milczeniu. Syknął dopiero w momencie, gdy oprawca wsunął w tkankę swoje palce i szybkim ruchem zerwał z jego ramienia wykrojony płat skóry.

Uniósł go niczym trofeum. Tłum zaryczał. Zaczął się krwawy show.

* * *

– To są emocje! Aż mnie ciarki przeszły – rzucił wyraźnie podniecony Rosenheim.

Rose miała otwarte oczy, ale starała się nie rejestrować obrazu. Groźba usunięcia powiek spowodowała, że nie mogła ich zamknąć i zapomnieć. Krzyki, wrzaski, jęki, miotane przekleństwa i groźby raz za razem rozdzierały jej serce. Dźwięki krojenia, obdzierania, szarpania i wyrywania spowodowały, że Rose nie wytrzymała i zwymiotowała, a jedna z „silikonowych buzi” natychmiast posprzątała. Była na granicy wytrzymałości, ale wciąż coś ją powstrzymywało, aby spróbować po raz ostatni zawalczyć o życie.

Strach. Tchórzliwa pinda… Zbierz się w sobie, Rose… Ciebie czeka to samo, nie pozwól temu zwyrodnialcowi katować twoich przyjaciół. Nie pozwól…

W tym momencie zdała sobie sprawę, że ani John, ani tym bardziej Lukas nie są jej obojętni. Zawsze była odporna na głębsze uczucia, ale właśnie odkryła, że młodszy z braci jest dla niej kimś więcej. Zamknęła oczy i zebrała się w sobie.

Krüger właśnie trzymał w ręku ucho Johna, prężąc klatkę piersiową przed tłumem wiwatujących gapiów. Wcześniej odciął mu trzy palce, powoli, jeden po drugim, i wypalił na rozdartych plecach pentagram. Lukasa z perwersyjną lubieżnością wciąż omijał, jedynie drażnił go, machając mu przed nosem kolejnymi narzędziami, szeptał do ucha. Potem katował Johna.

Za plecami słyszała kolejne „achy” i „ochy”, jęki i pomruki rozpasanej widowni.

Dość!

– Nie ujdzie ci to na sucho, zboczony skurwielu – rzuciła nagle Rose w kierunku Rosenheima. – Już tu lecą, aby wyciągnąć cię za szmaty i wpakować kulkę w łeb.

– Och, panno Parker – żachnął się, jego policzki nabrały kolorów, oczy błyszczały podnieceniem. – Prosiłem bez inwektyw, a pani dalej swoje.

Krüger szedł wzdłuż publiczności, ważąc w jednej ręce piłę do drewna, a w drugiej duże, czarne cęgi. Widzowie z ekstatycznym wrzaskiem przyjęli opcję numer dwa.

– Transmitujesz to gówno do tysięcy swoich użytkowników? – Rose odwróciła głowę i drapieżnie spojrzała prosto w twarz Rosenheima. Jej oczy gorzały nienawiścią i pragnieniem zemsty.

– Do ponad pięćdziesięciu tysięcy, ściśle mówiąc – poprawił ją. – Niesamowity spektakl, czyż nie?

– A jeśli ci powiem, gnoju, że oglądają to miliony, dziesiątki, nie, kurwa, setki milionów! – Ostatnie słowa wręcz wypluła z siebie, jakby trzymała je w sobie od długich lat.

Rosenheim spojrzał na nią z drwiącym uśmieszkiem, ale była niemal pewna, że w jego oczach ujrzała coś jeszcze. Zaskoczenie? Zwątpienie? Zagrała va banque i wcale nie miała pewności, że się uda, ba, szanse były znikome, jeśli nie żadne. Ale musiała zaryzykować.

– Nawet w takim momencie żarty się pani trzymają, panno Parker. Doceniam tę szaloną próbę, ale…

– Jeśli ci powiem, stary chuju, że twoje dzieło śledzą teraz miliony zwykłych użytkowników? Ten zasrany reality show jest dostępny na żywo w każdym komputerze na świecie? I co ty, kurwa, na to?

Z twarzy Rosenheima wciąż nie znikał szyderczy uśmiech, ale kąciki jego ust lekko opadły. Rose dostrzegła, że kolejne słowa zachwiały jego pewnością siebie.

– Niech pani sobie nie żartuje, bo psuje mi widowisko i…

– A jeśli ci powiem, pieprzony psycholu, że od spotkania z Frankiem Cascarino wciąż miałam swoją soczewkę, która nagrywała każdy mój ruch? Co wtedy powiesz, bydlaku?

Rosenheim zmierzył ją surowym spojrzeniem, ale tym razem była już pewna, że na dnie jego oczu pełzał strach.

Boże, spraw, żeby Deng był w stanie odebrać ten sygnał. Spraw, żeby moje słowa nie były jedynie czczym gadaniem zdesperowanej idiotki. Boże, błagam cię, jeśli istniejesz, pomóż mi…

Rose sięgnęła do torebki i wyciągnęła z niej swoją czerwoną szminkę. Nie zdejmując wzroku z targanego wątpliwościami Rosenheima, przeciągnęła nią po ustach i rzuciła mu ją na kolana.

– A dzięki temu w świat poszło każde twoje słowo, zasrańcu – warknęła i zacisnęła zęby w oczekiwaniu na reakcję rozmówcy, któremu właśnie zaparowały okulary.

W momencie gdy wstawał i wyciągał podręczną krótkofalówkę, był już totalnie przerażony.

* * *

– Sygnał nie wygląda na zakłócony, panie Rosenheim. Wszystko zdaje się działać poprawnie.

– Sprawdź internet, idioto! – ryczał do słuchawki Rosenheim. – Sprawdź, kurwa, bo zdechniesz w najgorszych męczarniach, skurwysynu! In-ter-net!!!

– Chwila…

– Nie ma, kurwa, chwili! Chcę wiedzieć, czy poza naszym kanałem to jest gdzieś transmitowane!

Rosenheim czuł, jak na przemian zalewa go fala gorąca, a następnie przeszywają lodowate dreszcze. Kolejne stuknięcia w klawiaturę kierownika łączności wydawały się wiecznością. Zza ściany doszedł go kolejny pomruk podniecenia. Krüger robił swoje.

– Kuuuurwa! Co z tą transmisją?!

– Już, panie Rosenheim, już sprawdzam.

Sekundy ciągnęły się jak godziny. Serce waliło mu niczym młot pneumatyczny. W końcu usłyszał krótkie, ale jak najbardziej treściwe „Mój Boże…”.

– Co to ma, kurwa, znaczyć?!

– Droga do piekła jest…

– Co jest, kurwa mać?!

– Ona… program… jest dostępny na ogólnodostępnym kanale YouTube, panie Rosenheim…

Poczuł, jak krew uderza mu do mózgu, w jednej chwili cały świat zawirował. Silne ukłucie pod żebrami spowodowało, że niemal osunął się na ziemię.

– Ma ponad sześćdziesiąt milionów subskrybentów i…

– Zablokuj to, debilu! Kurwa, zdechniesz kretynie, ty…

– Sygnał jest zakodowany, to chwilę potrwa i…

– Wyłącz nasz sygnał, idioto!!! – Rosenheim wrzasnął do słuchawki i roztrzaskał krótkofalówkę o posadzkę.

Przez kilka kolejnych sekund miotał się w próbach zebrania myśli. W końcu przywołał stojących obok ochroniarzy, którzy zdezorientowani przyglądali się jego szaleństwu.

– Zbierzcie ludzi i wszystkich pracowników sprowadźcie na dół. Diamentowych VIP-ów poinformujcie, że muszą opuścić teren i natychmiast udać się do swoich czarterów. Na mój znak macie pozbyć się wszystkich, którzy znajdują się na dole. Macie się ich pozbyć, mają, kurwa, zniknąć! Rozumiecie?

– Tak jest, panie Rosenheim – odparli równocześnie dwaj ochroniarze i wyciągnąwszy swój sprzęt, zaczęli wydawać polecenia.

– Szykujcie też mój czarter, ma być gotowy za kwadrans. Zrozumiano?

– Tak jest, panie Rosenheim.

– I pamiętajcie! Wszyscy, wszyscy co do jednego mają zniknąć w tym wulkanie. Tu nie ma prawa zostać żadnego śladu, żadnego, kurwa! Zrozumiano?

Mężczyźni skinęli i wrócili do pracy. Rosenheim zacisnął pięści, a potem zęby z taką siłą, że prawie pokruszył porcelanowe korony. Zdecydował, że Rose zabiera ze sobą. Nie puści jej tego płazem. Będzie go jeszcze błagała o szybką śmierć.

Kiedy chciał dostać się do środka, pierwsze osoby w pośpiechu opuszczały salę z lożami. Na ich twarzach malowało się zaniepokojenie, na niektórych lęk. Napór z wewnątrz był taki, że Rosenheim nie miał szans wejść do środka. Wśród gości pojawił się nagle jeden z ochroniarzy, ciężko dyszał.

– Mam informację, że do wulkanu zbliżają się dwa amerykańskie śmigłowce, panie Rosenheim – rzekł z wyraźną paniką w głosie.

– Śmigłowce? – powtórzył Rosenheim. – Jakie, kurwa, śmigłowce?

– Amerykańskie, lecą z północnego zachodu. Zapewne znad Jordanii. Tam Amerykanie mają jedną ze swoich baz i…

– Kiedy tu będą?

– Za pół godziny. Może czterdzieści minut.

– Kurwaaaaa!!!

Rosenheim zaczął siłą przedzierać się przez wybiegających w popłochu gości. Wszystko wydawało się stracone. Pragnął jedynie za wszelką cenę dorwać tę kurwę. Tłum wpadł już jednak w panikę i w żaden sposób nie można było przecisnąć się do środka.

– Gdzie ta dziennikarka? – spytał ochroniarza, który wiernie stał u jego boku.

– Sprowadzają ją na dół, tak jak pan prosił…

– Zatrzymaj ją! Chcę ją tu! Natychmiast!

Dryblas w garniturze syknął coś do krótkofalówki, ale w tle słychać było jedynie kroki, trzaski i dźwięki szamotaniny. Rosenheim wyrwał sprzęt z ręki ochroniarza i sam zaczął wzywać swoich ludzi. Po kilku nieudanych próbach zaklął szpetnie i oddał słuchawkę swojemu człowiekowi.

– Idź tam i sprowadź ją do samolotu. Rozkaż pozostałym, aby wszystkich sprzątnęli. Rozumiesz?

Mężczyzna skinął głową i napierając całą swoją masą, zaczął się wdzierać w nacierający tłum. Rosenheim, widząc jego nieudolne próby, machnął ręką i skierował się do wyjścia. Należało improwizować. Potem będzie myślał, jak wykorzystać swoje miliardy, aby uratować skórę.
===LxciECQWZVZvX2ZRaQM1DDUDMQY3UWYCZAFlV28LaQo6AzZUMlQ=

ROZDZIAŁ 49

Rose sunęła w tłumie nagich kelnerek, na wpół ucharakteryzowanych diabłów, wiedźm i wszelkiej maści pracowników Drogi do piekła. Popychana w wąskim korytarzu przez napierający tłum, zdołała wykorzystać sytuację i zniknąć z oczu swojemu opiekunowi, który miotał się raz za razem, próbując nawiązać łączność z pozostałymi ludźmi Rosenheima.

Bała się, ale rozpierały ją duma i niepohamowana radość. Ograła Rosenheima, pokonała go. Wspólnie z Dengiem, wspólnie z Anonymous. Wiedziała, że jeśli wyjdzie z tego cało, to wycałuje Denga jak niemowlaka. Zresztą najchętniej wycałowałaby ich wszystkich. Pilnował jej od samego początku, ale musiał dokonać cudów, aby utrzymać sygnał we wnętrzu wulkanu. Jak to zrobił? Czy zhakował, a następnie wykorzystał miejscowe nadajniki? Nie dbała o to, bo i tak nic by z tego nie zrozumiała. Najważniejsze, że minikamera zamontowana w jej soczewce działała równie sprawnie jak ta, którą zaoferował im w La Clave ten cholerny agent.

Biegła dalej. W tłumie aktorów i pracowników mogła czuć się choć trochę anonimowa. W pewnym momencie zorientowała się, że tunel wyraźnie się zakorkował. Coś blokowało przejście, nie była jednak na tyle wysoka, aby dojrzeć ponad głowami innych, co się wydarzyło. Zaczęła się dusić, bo z tyłu ludzie wciąż napierali, a z przodu gnietli się jak sardynki w puszcze. Wtedy usłyszała szczęknięcie zamka i zgrzyt unoszących się krat. Chwilę później tłum znów ruszył.

Piski się wzmogły, po chwili przeszły w krzyki kompletnego przerażenia. Znalazła się na arenie, po której biegało kilkadziesiąt osób: fikuśnie ubrane prostytutki, gustownie odziani kelnerzy, kucharze, częściowo ucharakteryzowani aktorzy, a nawet pianista, który jeszcze kilka chwil temu wyczarowywał pod palcami kolejne utwory muzyki klasycznej. Szukali drogi ucieczki, której nie było. Miotali się jak dzieci we mgle. Na środku przykuci klęczeli Lukas i John Pilarowie, obok stał Edgar Krüger, ściskając w rękach wielki młot, a na skraju areny wciąż kłębiły się dziesiątki straszydeł, najwyraźniej jeszcze nieświadomych sytuacji; gdzieś tam mignął jej Antkiewicz, zagubiony jak cała reszta. Nikt już jednak nie nawoływał do mordu, nikt nie krzyczał i się nie śmiał. Z dziwną ulgą przyjęła fakt, że przestały grać te cholerne bębny. Wszyscy stali jak wryci, zupełnie zaskoczeni faktem, że zza krat nagle wylał się tłum ludzi, który nijak się miał do zaplanowanego reality show. Wśród gapiów dało się słyszeć pomruk niezadowolenia, aż w końcu jeden z osobników stojących najbliżej tronu zrobił kilka kroków w tył, po czym odwrócił się i ruszył w kierunku tunelu w skale. Krüger dostrzegł to, ale nie zareagował; wciąż zaskoczony obserwował, jak kolejni ludzie wlewają się na aren. Skojarzyli mu się z maszerującymi mrówkami.

W pewnym momencie napierający tłum się skończył i nastała nienaturalna cisza przerywana jedynie pojedynczymi piskami przerażonych kobiet, z których większość przylgnęła do skalistych ścian. Rose instynktownie zrobiła kilka kroków w kierunku przykutych braci, ale po chwili do środka wkroczyło dwóch dryblasów Rosenheima. W swoich garniturach wyglądali groteskowo. Zablokowali drogę ewakuacji. Wtedy ona poczuła nagły przypływ energii i siły, jakiej nie doświadczyła nigdy w całym swoim trzydziestoletnim życiu.

– To koniec! – ryknęła w kierunku tłumu gapiów na skraju areny. – Wie już o was cały świat! To koniec tego pieprzonego reality show! – Brzmiała jak rozwścieczona lwica, echo jej słów odbijało się od ścian groty, boleśnie kłuło w uszy. – Pomoc jest już w drodze, słyszycie, skurwysyny? Zaraz tu będą!!!

Blefowała, nie miała pojęcia, ale w duszy prosiła Boga, aby tak właśnie było. Kobieca intuicja podpowiadała jej jednak, że robi dobrze, bo Rosenheim nie wpadłby w taki szał i nie doprowadziłby do rozwalenia całego programu, gdyby nie czuł się poważnie zagrożony. Pomoc musiała być w drodze. Musiała…

Chciała krzyknąć, gdy nagle ktoś gwałtownie chwycił ją za szyję i podniósł. Zdążyła jeszcze tylko spojrzeć na Lukasa, który zawył z wściekłości, spętany jak zwierzę. Gdy potężny ochroniarz wynosił ją pod pachą, słyszała, jak Lukas wykrzykuje jej imię.

* * *

Ochroniarz taszczył Rose, a na arenie cichy pomruk gapiów zaczął przemieniać się w zgiełk. Kolejne diabły, wiedźmy i inne maszkary biegły do kładek i tuneli. Demon o gnijącej twarzy zniknął, kilku gapiów zostało strąconych na arenę. W piekle zapanował chaos.

Lukas bezskutecznie próbował oswobodzić się z kajdan. Szarpał się, ranił sobie przeguby i stopy, ale twarda stal pozostawała niewzruszona. Spojrzał na Johna, który wyglądał, jakby właśnie został wypluty przez maszynkę do mięsa. Wciąż oddychał, ale w kilku miejscach był pozbawiony całych płatów skóry, a nawet mięśni, nie miał ucha, kilku palców, spomiędzy głębokich ran bieliły się kości żeber, które Krüger planował wyrwać gołymi rękoma, ale nie zdążył. Było też jasne, że nie będzie w stanie chodzić, bo kilka chwil wcześniej oprawca zmiażdżył mu młotem stopę.

– Wytrzymaj, bracie, błagam cię, wytrzymaj…

Lukas zmusił się do uśmiechu, ale w odpowiedzi dostał jedynie niezrozumiałe burknięcie, a z ust Johna polała się krew. Krüger chwycił młot w obie ręce i posłał im obu dzikie spojrzenie. Splunął, wykrzywił usta.

– W dupie mam was obu, ale zapłacili mi za show, więc go dostaną – warknął i uniósł młot, aby roztrzaskać głowę dogorywającego Johna.

Lukas z przerażeniem spojrzał na brata, który tylko lekko się uśmiechnął i puścił do niego oko. To było pożegnanie, krótkie i dosłowne. W stylu Johna. Wszystko trwało sekundy, ale on czuł się, jakby oglądał film klatka po klatce. Obuch powędrował w górę, aby zaraz runąć na czaszkę brata i rozgnieść ją jak dojrzałego arbuza. Wtedy przyszło niespodziewane.

Młot zawisł w powietrzu, a potem runął, ale nie na głowę Johna – spadł na piach. Krüger krzyknął z bólu, bo staw łokciowy trzasnął jak zapałka, kość wystrzeliła na zewnątrz, morderca zarył twarzą w piach i dostał jeszcze kopniaka w szczękę.

Lukas spojrzał na Charlesa Antkiewicza – teraz to on stał w miejscu Krügera, z tym samym młotem w rękach. Obuch ponownie powędrował w górę, błysnął w świetle pochodni i runął w dół. Potężny huk rozdarł pieczarę, posypały się iskry, pękł jeden łańcuch, potem drugi. John i Lukas osunęli się bez sił, ale ten drugi zaraz się pozbierał i wstał.

– Zdejmij koszulę, musimy zatamować krwawienie – rozkazał, a Charles natychmiast zerwał z siebie przepocone ubranie. Lukas zbliżył się do Johna. – To już koniec, bracie, wydostaniemy cię stąd. Wytrzymaj.

Poczuł łzy na policzkach. Pragnął objąć brata, wyściskać, ale tylko powiększyłby jego cierpienie. Zamiast tego zaczął tamować krew.

Na arenie panował chaos. Kobiety płakały, mężczyźni krzyczeli i klęli, szarpali za spuszczone z powrotem kraty. Inni bezskutecznie próbowali wspinać się po skałach, wyrwać się z piekła areny na miejsca widowni, której już nie było, bo aktorzy rozpierzchli się po wykutych ścieżkach i kładkach w nadziei, że uratują skórę.

John oddychał bardzo płytko i świszcząco. Lukas wiedział, że to zły znak, że płuco musi być uszkodzone i powoli zalewa je krew.

– Gdzie Alan? – wymamrotał John. Ledwo mówił, z trudem unosił powieki.

– Jest nieprzytomny. Już nic ci nie zrobi.

– Obudź go, chcę… chcę spojrzeć… – John zakaszlał krwią.

– Teraz skup się na oddychaniu. I najlepiej nic nie mów.

– …w oczy chcę spojrzeć… – ciągnął John. – On zabił moją rodzinę, on… on nie może… nie może żyć.

– Nie będzie żył, ale ty musisz. Pomoc na pewno jest w drodze. Tylko to się teraz liczy. Musisz wytrzymać.

Lukas podniósł wzrok na stojącego obok Antkiewicza. Nie mógł pozwolić, aby zabrali Rose.

– Antek, pilnuj Johna jak oka w głowie. Muszę odszukać Rose.

– Rób swoje.

Lukas przez moment się wahał, stał z zaciśniętymi zębami i patrzył to na brata, to na biegających dokoła ludzi.

– Idź już… – wydusił z siebie John. – Ratuj swoją kobietę, bo… spuszczę ci wpierdol – dodał i znów zapluł się krwią.

Lukas ruszył w stronę krat. Przedarł się przez tłum, szarpnął raz i drugi, nawet nie drgnęły. Poszukał jakiegoś przycisku, dźwigni, czegokolwiek, co mogłoby wprawić je w ruch. Nic nie znalazł; zaklął pod nosem, spróbował wspiąć się po skale, ale odpadł od ściany. Uszkodzona noga nie pomagała. Bez wsparcia albo liny nie miał szans.

Wtem usłyszał strzały, pojedyncze serie z automatów. Dochodziły z głębi groty, ale także zza krat, z wnętrza tuneli. Pozbywali się świadków? Ludzie Rosenheima zaczęli rzeź? Pokuśtykał do brata i Antkiewicza, trzeba było improwizować. Nagle kraty zaczęły się unosić, odgłosy wystrzałów zagłuszały krzyki. Pomyślał, że ludzie Rosenheima zaraz tu wpadną i wybiją wszystkich. Chwycił Antkiewicza za ramię i wskazał wejście do tunelu; zrozumieli się bez słów. Podbiegli tam. Ludzie nie wiedzieli, jak się zachować. Część wchodziła, inni się wycofywali. Zanim Lukas się zorientował, do środka wpadło czterech uzbrojonych mężczyzn.

Nie wierzę…

Trzymali karabinki wycelowane przed siebie i z wyuczoną precyzją analizowali zagrożenie. Ich mundury moro, oliwkowe hełmy, taktyczne kamizelki i ciężkie buty spowodowały, że Lukas o mało nie wrzasnął na całe gardło. Naszywki na ramionach nie pozostawiały żadnych złudzeń. To byli komandosi US Navy SEALs.

– Lukas Pilar? – spytał ten, który zbliżył się do niego pierwszy.

– Tak.

W tym czasie pozostali już rozpierzchli się po całej arenie i przekonawszy się, że sytuacja jest pod kontrolą, meldowali dowódcy, że jest „czysto”. Dwóch z nich podbiegło do Johna. Lukas i Charles już przy nim byli.

– Spezza, apteczka i tlen, piorunem – rzucił pierwszy z nich i pochylił się nad Johnem. Ściągnął hełm i spojrzał w oczy Pilara.

– Da Luz… – wystękał John. – Zapomniałem, że wy zawsze macie… takie… wejścia…

– Nic nie mów. Chłopaki zaraz się tobą zajmą.

– Skąd…?

– Później. Oddychaj..

W tym samym momencie z tunelu wybiegła Rose, a tuż za nią dwóch sanitariuszy, którzy od razu zabrali się do roboty. Wszyscy zebrali się przy Johnie. Szybka diagnoza nie była dobra, John stracił bardzo dużo krwi i miał poważne obrażenia wewnętrzne. Gdy w końcu sanitariusze doprowadzili rannego do stanu, w którym można go było przetransportować do śmigłowca, arena już zupełnie opustoszała. Podnieśli nosze. Wtedy John najpierw porozumiewawczo spojrzał na Lukasa, a potem szarpnął za rękę asystującego mu majora. Chciał coś powiedzieć, ale wargi tylko wykrzywiły się w grymasie bólu. Jego powieki drżały, z ust wciąż sączyła się krew. Gestem poprosił, aby da Luz schylił się, co też major uczynił. John z trudem wyszeptał kilka słów.

Gabriel da Luz z powrotem stanął na równe nogi i spojrzał na swoich ludzi, a potem na Lukasa i Rose.

– Rafalski, O’Sullivan, oczyśćcie grotę. Spezza, Silbermann, upewnijcie się, że wszystkie kamery są nieczynne, a zasilanie zostało wyłączone – rzucił krótko i ruszył w kierunku tunelu.

* * *

Edgar Krüger oprzytomniał, gdy usłyszał zgrzyt zardzewiałego łańcucha. Otworzył oczy, a jego oczom ukazała się potężna grota poprzecinana dziesiątkami kładek, mostów i tuneli, które oplatała czerwonożółta mozaika potoków leniwie sunącej magmy. Z góry wyglądała jak fragment Mordoru z Władcy Pierścieni; to było pierwsze, co przyszło mu na myśl. Poruszył się, a mała klatka się zakołysała.

Chwycił zardzewiałe szczeble i kilka razy szarpnął nimi, rozkołysując okratowany boks jeszcze bardziej. Pod nim bulgotała magma. Był nagi, nogi zwisały luźno, czuł żar bijący z dołu.

– Jesteś tego pewien? – spytał Lukas.

– Ja już… – John zawiesił głos. – Ja już żadnego piekła się nie boję… – wydusił i przyciągnął do siebie dźwignię. Mechanizm rozbrzmiał złowrogim szczęknięciem przesuwającego się łańcucha.

Klatka osunęła się kilka centymetrów. Krüger szarpał i miotał się, bezskutecznie. John i Lukas Pilarowie, Rose Parker, Gabriel da Luz, Michael Spezza, Joel Silbermann, Thomas Rafalski i Nick O’Sullivan patrzyli na niego w milczeniu.

Najpierw poczuł, jak poskręcały, a następnie stopiły się włoski na jego nogach. Zaczął błagać. Chwilę później zaskwierczały jego stopy, wtedy po raz pierwszy wrzasnął. Gdy płomienie objęły ciało, zawył jak zwierzę. Kiedy stopy, a następnie nogi i tułów zanurzyły się w bulgoczącej magmie, zamilkł na wieki. Pozostało echo.

W piekle diabły już rozpalały palenisko…
===LxciECQWZVZvX2ZRaQM1DDUDMQY3UWYCZAFlV28LaQo6AzZUMlQ=

EPILOG

Huk śmigieł helikoptera zagłuszał myśli Lukasa, który mocno ściskał dłoń brata. Powieki Johna unosiły się, ale zaraz opadały. Miał założoną maskę tlenową, którą sanitariusz co jakiś czas musiał unosić, gdy John kaszlał krwią. W rozświetlającym wnętrze maszyny czerwonym blasku nabrała szkarłatnego odcienia, podobnie jak bandaże, które gęsto oplatały jego ciało, przez co bardziej przypominał staroegipską mumię niż wciąż żyjącego człowieka.

Lukas wciąż szeptał mu do ucha, żeby się nie poddawał, że musi wytrzymać jeszcze chwilę i zaraz zajmą się nim najlepsi lekarze. Że po kilku tygodniach będzie mógł chodzić, a za kilka miesięcy wybiorą się na ryby. Tak jak za dawnych lat.

Rose siedziała obok i w milczeniu wspierała obu braci, od czasu do czasu muskając ramię czy plecy Lukasa i zapewniając, że wszystko będzie dobrze.

W pewnym momencie Lukas poczuł, jak palce Johna mocniej zacisnęły się na jego dłoni. Powieki brata zadrżały i z trudem uniosły się, ukazując przekrwione białka. Lukas nachylił się i przyłożył ucho do jego spękanych ust. Rose nie usłyszała ani słowa, bo wirnik śmigłowca kompletnie zagłuszył szept starszego z braci Pilarów. Domyśliła się jednak, co chciał powiedzieć. Zwłaszcza że chwilę później Lukas zagryzł wargi, zamknął palce na dłoni Johna, a po jego policzkach pociekły łzy.

Lukas przyłożył głowę do dłoni brata i po raz ostatni spojrzał mu w oczy. Chwilę później maska tlenowa zaparowała po raz ostatni, a John zamknął powieki na zawsze.

Kiedy jego dusza ulatywała z ciała, John Pilar uśmiechnął się, bo w oddali właśnie zobaczył swoją ukochaną rodzinę.

* * *

– Hej, wszystko okej, Lukas? – wyrwał go z zamyślenia troskliwy głos Rose. Wytarł łzę wierzchem dłoni.

– W porządku, tak tylko rozmyślałem… – odparł.

Oboje stali nad grobem rodziny Pilarów: Lisy, Natalii, Laury, Tima i Johna. Początek stycznia na Brooklynie był wyjątkowo mroźny, płytę nagrobną pokrywała cienka warstwa szronu. Od miesiąca, gdy odbył się pogrzeb Johna, nigdy jednak nie zabrakło na nim zniczy ani świeżych kwiatów, których nie skąpili nie tylko najbliżsi, ale także wielu zwykłych mieszkańców Nowego Jorku.

Nowego Jorku, który nie był już tym samym miastem, tak samo jak świat nie był takim samym światem. Zmieniło się wszystko, Droga do piekła wstrząsnęła opinią publiczną pod każdą szerokością geograficzną.

Wychodząc na spotkanie z Frankiem Cascarino, Rose po raz pierwszy założyła soczewkę z minikamerą, którą w końcu chciała wypróbować w akcji. Zintegrowana z mikrofonem w szmince była na stałe połączona z siecią, a nad poprawnym funkcjonowaniem czuwał Deng Xiao, który pomagał dziennikarce przy zbieraniu co „wrażliwszych” materiałów. Liczyła, że nagranie wszystkiego zapewni jej reportaż życia i dowody przy ewentualnej rozprawie sądowej. Nie powiedziała o tym nikomu, nawet Lukasowi, ale każdy jej ruch był nagrywany od samego początku, Deng zaś nieustannie miał ją na oku. Ofertę Antkiewicza przyjęła z pewną rezerwą, nie ufała mu. Nie miała jednak za bardzo wyjścia, więc się zgodziła. Głupi Rosenheim zginął od własnej broni, bo choć spanikowała, wchodząc do wnętrza wulkanu, Deng Xiao wraz z przyjaciółmi z grupy hakerów Anonymous zdołał przekonfigurować sygnał i podłączyć się pod antenę, z której korzystał Rosenheim, jednocześnie sprytnie ukrywając swoje włamanie do ich sieci. Gdy odzyskał obraz, puścił na żywo wszystko, co działo się wewnątrz wulkanu, a relacja trafiła do niemal każdego komputera na świecie, w tym do tych znajdujących się w bazie armii Stanów Zjednoczonych w Jordanii, gdzie stacjonowała macierzysta jednostka Johna. Nietrudno było sobie wyobrazić ich reakcję. Zanim jeszcze otrzymali potwierdzenie od dowództwa, już lecieli z pomocą staremu przyjacielowi i reszcie dręczonych ludzi. Gdy dotarli na miejsce, Rosenheima i większości wąskiego grona „diamentowych VIP-ów” już nie było, ale trafili na pozostawionych w pośpiechu ochroniarzy, którzy jako zakładniczkę trzymali Rose. Ci poddali się, rozumiejąc, że są bez szans z uzbrojonymi po zęby SEALsami. Wtedy dziennikarka poprowadziła żołnierzy do środka wulkanu.

Rosenheim i wszyscy jego poplecznicy zdołali umknąć, ale zdecydowaną większość przechwyciły myśliwce sąsiednich krajów, resztę wyłapano później. Nikt nie mógł uwierzyć w to, jaką machinę śmierci stworzyły perwersyjne umysły rozpasanych miliarderów, którzy na co dzień byli szanowanymi figurami na światowej scenie politycznej, gospodarczej czy medialnej.

Dlaczego akurat w Arabii Saudyjskiej? Kraina wulkanów Harrat, która pokrywa całkiem sporą część tego kraju, nadawała się do tego jak żadna inna, bo po pierwsze geologiczna struktura idealnie wpisywała się w stworzenie scenerii piekła, jakie sobie na ogół ludzie wyobrażali; po drugie znajdowała się w miejscu, z którego można było szybko i tanio zdobywać ofiary z krajów objętych konfliktami; po trzecie została umiejscowiona w jednym z najbardziej zamkniętych państw świata, którym rządzili obrzydliwie bogaci i wyjątkowo zepsuci szejkowie; w końcu po czwarte kraina ta niczym nie przyciągała kamer satelitów.

Kiedy do środka weszli funkcjonariusze służb, odkryto tysiące umęczonych do granic możliwości ludzi. Większość pochodziła z regionów objętych wojnami, które często były specjalnie podtrzymywane przez oligarchów ze Stanów Zjednoczonych, Arabii Saudyjskiej, Rosji, Chin, Iranu i wielu innych mocarstw. Ofiary były traktowane w sposób, którego nie powstydziliby się najokrutniejsi zbrodniarze wojenni. W głównej grocie ludzie musieli harować w przerażających warunkach, większość umierała po kilku czy kilkunastu dniach od trujących oparów lub pod batem specjalnie wynajmowanych i oczywiście sowicie wynagradzanych aktorów, którzy podpisywali lojalki pod groźbą śmierci własnej i swojej rodziny. W innych pomieszczeniach znajdowały się sale tortur, w których najbogatsi – „diamentowe VIP-y” – mogli realizować najbardziej perwersyjne zachcianki. Gwałcili, katowali, pastwili się i mordowali w niewyobrażalny dla przeciętnego człowieka sposób, aby zaspokoić swoje chore żądze. Najgorsze było jednak to, co odkryto w najgłębszych katakumbach.

Dzieci, zaledwie kilku- czy kilkunastoletnie, gnieździły się w mrocznych tunelach jak szczury w kanalizacji. Przechodziły pranie mózgu i tresowano je jak dzikie zwierzęta. Miały spiłowane zęby, przycięte w szpic uszy, wiele z nich nie poruszało się na dwóch nogach. Uczono ich agresji, bito, maltretowano i głodzono do granic możliwości, aby wzbudzić w nich zwierzęcy instynkt. Nikt nie był przygotowany na taki widok.

Ogólnoświatowy wstrząs był tak potężny, że urządzono prawdziwe polowanie na oligarchów, do którego przyłączyły się niemal wszystkie rządy. Rozpoczęły się procesy, giełda i ceny surowców zwariowały, powodując zamieszki w wielu krajach. Świat doznał szoku, serce ludzkości stanęło. Droga do piekła zmieniła wszystko, zupełnie wywróciła rynek mediów, rozgorzała globalna dysputa o ich potędze. Rose Parker miała w garści Nagrodę Pulitzera i stała się liderką, która prowadziła dyskusję o wpływie mediów na kształtowanie umysłów młodych ludzi, roli, jaką odgrywają w dzisiejszych czasach. Cały świat zastanawiał się, jak można było doprowadzić do sytuacji, w której największy magnat medialny był zdolny do takich wynaturzeń. Odpowiedź, przynajmniej z jego ust, nigdy nie padła, bo Rosenheim zamilkł na zawsze po tym, jak został wielokrotnie zgwałcony przez kilkunastu współwięźniów. Atak był tak brutalny, że byłemu miliarderowi pękła odbytnica i niemal wykrwawił się na śmierć, a odratowany nie uniósł psychicznie ciężaru i stracił kontakt z otaczającą go rzeczywistością. Oczywiście padały pytania, jakim cudem znalazł się z innymi osadzonymi sam w jednej łaźni, wszczęto śledztwo, ale tak naprawdę nikomu nie zależało na odkryciu prawdy o tym, co go spotkało. Milczące przyzwolenie opinii publicznej, strażników, a nawet prokuratorów i sędziów spowodowało, że cała afera rozeszła się po kościach. Proces dopiero się rozpoczął, ale nikt nie wyobrażał sobie, aby główny architekt Drogi do piekła mógł zostać uznany za niewinnego. Cały świat domagał się najsurowszej kary i pomimo pokrętnych prób ukazania Rosenheima przez jego adwokata jako szaleńca szanse na jej uniknięcie były mizerne, jeśli nie zerowe.

Technika pozwoliła na odkrycie wszystkich współpracowników i abonentów, z „diamentowymi VIP-ami” na czele. Wszystkie kraje nie miały dla nich litości, nawet rodzina królewska Arabii Saudyjskiej rozprawiła się z biorącymi udział w projekcie szejkami – w tym z trzema członkami własnej rodziny – wyjątkowo surowo, publicznie ścinając ich już niecały miesiąc po odkryciu całego procederu. W krajach Zachodu procesy wciąż trwały, bezwzględnie tropiono osoby mogące mieć coś wspólnego z organizacją, którą roboczo nazwano „Okiem”. Dyrektor CIA Patrick Lagenbrunner trafił za kratki, Charlie Antkiewicz również siedział w areszcie. Jeżeli sąd weźmie pod uwagę fakt, że do współpracy ze zwyrodnialcami został zmuszony groźbą wymordowania jego rodziny, może zapadnie łagodniejszy wyrok, na co Lukas po cichu liczył. Na przychylność sądu nie mógł natomiast liczyć senator i niedoszły kandydat na prezydenta Stanów Zjednoczonych William Atkins, podobnie Hannah Lafayette – Rose już nigdy więcej nie spotkała się z nią twarzą w twarz – a także zdecydowana większość biorących udział w programie aktorów. Część z nich z pewnością czekała kara śmierci, pozostali mogli liczyć się z dożywotnią lub – w zależności od popełnionych w „Piekle” czynów – wieloletnią odsiadką w zakładach o zaostrzonym rygorze.

Część oligarchów wciąż jeszcze się ukrywała, ale społeczna mobilizacja była tak potężna, że z każdym dniem odkrywano kolejnych zbrodniarzy. Jednego wydał ochroniarz, innego ktoś ze służby, partner biznesowy czy ktoś z rodziny. Zapewne niektórzy robili to ze strachu, inni z poczucia sprawiedliwości, jeszcze inni dla pieniędzy. Pewne było, że zdecydowana większość zwyrodnialców, jeśli nie wszyscy, prędzej czy później trafi przed oblicze Temidy. Świat zjednoczył się jak nigdy wcześniej, wyzwalając w ludziach pokłady głęboko skrywanej empatii, budząc solidarność w każdej warstwie społecznej, wśród wyznawców każdej religii i obywateli każdej rasy. Jedno natomiast znikło na zawsze – już nigdy żadna stacja w żadnym kraju nie odważyła się umieścić w ramówce programu typu reality show. To był definitywny koniec tego typu programów.

– Na pewno wszystko gra? – ponowiła pytanie Rose.

– Chodźmy już. Zjemy jakąś pizzę i obejrzymy dobry film.

Rose łagodnie się uśmiechnęła, podciągnęła golf pod szyję i spojrzała w zachmurzone niebo, z którego zaczęły spadać wielkie i puszyste płatki. Śnieg zaskrzypiał pod ich butami, gdy ruszyli w kierunku bramy cmentarza.

Kiedy opuszczali nekropolię, pomyślała, że świat wcale nie jest taki zły, a oni mają przed sobą jeszcze kawał życia.

* * *

Osiem miesięcy później.

Tępy dźwięk przeskakującego zamka, brzęk masywnych kajdan, poorana bruzdami twarz kapelana Saundersa. Dziewięć metrów błyszczącej posadzki, załamania na niemal perfekcyjnie wyprasowanych mundurach strażników, sekundy ciągnące się jak godziny. Morskie drzwi, idealnie biała pościel, jasna kozetka i ciemnożółte pasy. Ostatnie namaszczenie.

Przelotnie myśli o Bogu…

Wenflon, kroplówka, ostatnie spojrzenie w miejsce, gdzie zaraz odsunie się kotara. Nie patrzy, nie ma odwagi. Czuje, że drżą mu dłonie, przełyk ma suchy jak wiór, mięśnie szyi napinają się coraz mocniej. Na rozpostartych rękach pojawiają się żyły, palce stóp i dłoni wyginają się w nienaturalnych skurczach. Krew pulsuje w głowie coraz mocniej, ma wrażenie, że zaraz rozsadzi mu czaszkę, a oczy wyjdą z orbit. Całe ciało przeszywa potworny ból jelit. Wykręca się na kozetce, ale pasy mocno trzymają wierzgające ciało.

Delikatny bulgot. To niemożliwe, ale słyszy go zza ściany. W plastikowej rurce pojawia się przezroczysty płyn. Tiopental zaraz go uśpi, a potem wywoła zapaść układu oddechowego i krwionośnego. Wie, co będzie dalej. Kolejny spazm, słychać trzask przeskakujących kości i napinanych ścięgien. Boi się.

Modli się do Boga…

Przed oczami robi się ciemno, ale słyszy i czuje. Kolejny bulgot, wie, że do jego krwiobiegu pędzi już pavulon, który zaraz zwiotczy mięśnie, spowoduje paraliż i zatrzymanie akcji oddechowej. To przeraża go jeszcze bardziej.

Patrzy na siebie z góry, widzi własną starą twarz, słyszy kolejny bulgot. Teraz jego dźwięk jest głośny i wyraźny. W rurce już płynie chlorek potasu, który za chwilę zatrzyma pracę serca. Z jego przymkniętych oczu spływają łzy, moczą białe prześcieradło. Osunięte policzki, wpółotwarte usta, zapadnięta żuchwa. Myśli, że wygląda okropnie…

Ogarnia go lęk. Krzyczy, ale już nikt go nie słyszy. Jego usta i język nawet nie drgną. Patrzy z góry na samego siebie, na kardiomonitor, znów na własną twarz…

Żarliwie modli się do Boga …

Z przerażeniem odkrywa, że wyczuwa w oddali czyjąś obecność. Nie jest sam, ktoś go obserwuje. I cierpliwie czeka.

Kiedy na kardiomonitorze pojawia się cienka linia prosta, jakaś siła ciągnie go w otchłań. Nie może z nią walczyć, choć próbuje z całych sił z niemym, lecz pełnym paniki krzykiem na ustach. Osuwa się jednak w mrok coraz bardziej. Po raz ostatni spogląda na swoje ciało, w kroczu widzi wielką plamę i czuje smród własnych fekaliów.

Victor Rosenheim po raz ostatni błaga Boga o przebaczenie…

Nie otrzymuje go.

Do jego nozdrzy dociera ohydna woń siarki, a do uszu narastający złowieszczy rechot. Słyszy bulgot gotującej się smoły…

KONIEC
===LxciECQWZVZvX2ZRaQM1DDUDMQY3UWYCZAFlV28LaQo6AzZUMlQ=

OD AUTORA

Czy książka mniejsza objętościowo od pierwowzoru o blisko jedną trzecią może być od niego lepsza? Otóż może, i najjaskrawszym tego dowodem jest właśnie Droga do piekła.

Po wznowieniu mojego debiutu, czyli Kodu Himmlera, nie myślałem, że jeszcze kiedykolwiek czeka mnie taka redakcyjna gehenna. A jednak, życie potrafi zaskakiwać. Droga do piekła, wydana po raz pierwszy w 2016 roku, okazała się jeszcze trudniejsza do przeredagowania, a w zasadzie została przeze mnie przepisana zdanie po zdaniu. I podczas pracy nad nią po raz kolejny zadawałem sobie pytanie: czy naprawdę ja to napisałem?

Tym razem nie zastanawiałem się długo i zabrałem się za opiłowywanie tych wszystkich niepotrzebnych rzeczy, które większość niedoświadczonych pisarzy na siłę próbuje zaimplementować do tekstu. Ściąłem objętość o trzydzieści procent, finalnie nic nie ujmując z fabuły i tworząc książkę o niebo lepszą od pierwowzoru. Wiem, jak to może zabrzmieć, ale taka jest prawda: jedna trzecia tekstu była tu po prostu zbędna. Nowa Droga do piekła ma lepsze tempo, dynamikę, dialogi, mniej w niej autorskich i zupełnie niepotrzebnych wtrętów i – pomimo usunięcia jednej trzeciej tekstu – fabuła tylko zyskuje.

Długo zastanawiałem się też, do jakiego gatunku tę powieść przypisać. I tak naprawdę do tej pory nie do końca wiem. Wielu może odnieść wrażenie, że to horror w najczystszej postaci, wszak jest tu krwawo, brutalnie, są i demony, i piekło. Ja jednak nieustannie wolę mówić o Drodze do piekła jako mrocznym i ciężkim thrillerze. Wszak nie ma tu żadnych historii nadprzyrodzonych (choć w pierwszej chwili może się tak wydawać), a właśnie ten element fantastyczny jest dla mnie wyznacznikiem tego, czy dana książka może być sklasyfikowana jako horror lub nie. Ale w sumie czy to aż takie ważne…?

Od tamtej pory napisałem łącznie szesnaście nowych powieści (a w zasadzie siedemnaście, bo kolejna jest już w procesie redakcyjnym) i mogę uczciwie przyznać, że spełniam marzenia. A droga do nich, z różnych względów, wcale nie była usłana różami. Ta książka pochodzi z czasów, gdy było naprawdę trudno. Bardzo, bardzo trudno. Mimo wszystko walczyłem o swoje, nie poddawałem się i parłem do przodu. Dziś jestem tu, gdzie jestem, choć zdaję sobie sprawę, że przede mną wciąż długa droga. Gdzie będę za następne dziesięć lat? Nie wiem i nie chcę wiedzieć, bo ta droga byłaby niewyobrażalnie nudna.

I tu jest miejsce na podziękowania. Poza najbliższą rodziną tym razem chciałbym podziękować głównie Wam, drodzy Czytelnicy i Czytelniczki. Za to, że kiedyś uwierzyliście w tego nieopierzonego pisarza i kupowaliście moje książki. Za to, że daliście mi nadzieję i kredyt zaufania, że dalej ze mną jesteście i dalej czytacie moje powieści. Dziękuję Wam za to bardzo, bardzo mocno. Wasze wsparcie motywuje mnie do nieustannej, ciężkiej pracy, nauki, poprawiania warsztatu i walki o marzenia. Oczywiście dziękuję wszystkim pracownikom Wydawnictwa Czarna Owca, którzy są absolutnie fantastyczni i umożliwiają mi ciągły rozwój. Kłaniam się także przyjaciołom i tym, którzy wspierają mnie w dążeniu do spełniania kolejnych, czasem – wydawałoby się – nierealnych celów. Jeszcze raz bardzo mocno Wam wszystkim za to dziękuję.

I na koniec: w tym roku zostanie wydana jeszcze jedna moja powieść. Tym razem będzie to coś, na co – w co głęboko wierzę – mocno czekacie. Więcej zdradzić nie mogę, ale i tak pewnie już wiecie… ;)

Trzymajcie się ciepło i do zobaczenia!

Przemysław Piotrowski
===LxciECQWZVZvX2ZRaQM1DDUDMQY3UWYCZAFlV28LaQo6AzZUMlQ=

===LxciECQWZVZvX2ZRaQM1DDUDMQY3UWYCZAFlV28LaQo6AzZUMlQ=