Plik jest zabezpieczony znakiem wodnym

===LxciECQWZVFhUGheZw07AjQEYgNlAGFRN1VjBjIEMlNjW29ablo=

Spis ‌treści

1. Okładka

2. Strona tytułowa

3. Strona redakcyjna

4. Dedykacja

5. Prolog

6. Rozdział 1

7. Rozdział ‌2

8. Rozdział ‌3

9. Rozdział ‌4

10. Rozdział 5

11. Rozdział 6

12. Rozdział 7

13. Rozdział ‌8

14. Rozdział 9

15. Rozdział 10

16. Rozdział ‌11

17. Rozdział 12

18. Rozdział 13

19. Rozdział 14

20. Rozdział ‌15

21. Rozdział ‌16

22. Rozdział ‌17

23. Rozdział 18

24. Rozdział 19

25. Rozdział ‌20

26. Rozdział 21

27. Rozdział ‌22

28. Rozdział 23

29. Rozdział 24

30. Rozdział ‌25

31. Rozdział ‌26

32. Rozdział 27

33. Rozdział ‌28

34. Rozdział 29

35. Rozdział ‌30

36. Rozdział 31

37. Rozdział 32

38. Rozdział 33

39. Rozdział ‌34

40. Rozdział 35

41. Rozdział ‌36

42. Rozdział ‌37

43. Rozdział 38

44. Rozdział 39

45. Rozdział ‌40

46. Rozdział 41

47. Rozdział 42

48. Rozdział 43

49. Rozdział ‌44

50. Rozdział ‌45

51. Rozdział 46

52. Rozdział ‌47

53. Rozdział 48

54. Rozdział ‌49

55. Epilog

56. Od autora

===LxciECQWZVFhUGheZw07AjQEYgNlAGFRN1VjBjIEMlNjW29ablo=

Copyright © by ‌Przemysław ‌Piotrowski
Copyright © 2025 ‌for ‌the Polish edition by ‌Wydawnictwo ‌Czarna ‌Owca

All rights ‌reserved

Redaktorka prowadząca: Agnieszka Radzikowska
Redakcja: ‌Bartłomiej ‌Nawrocki, Jacek Ring
Korekta: ‌Ewa ‌Skibińska, Adam Osiński
Projekt okładki: ‌Piotr ‌Cieśliński (Dark Crayon)
Przygotowanie okładki ‌do ‌druku: Magdalena Zawadzka
Wersję elektroniczną ‌w systemie Zecerprzygotowała ‌Róża ‌Rozaxa

Wszelkie prawa ‌zastrzeżone. Niniejszy plik jest ‌objęty ‌ochroną ‌prawa ‌autorskiego i zabezpieczony znakiem wodnym ‌(watermark).
Uzyskany ‌dostęp upoważnia ‌wyłącznie ‌do prywatnego użytku.
Rozpowszechnianie całości ‌lub ‌fragmentu ‌niniejszej publikacji w jakiejkolwiek ‌postaci bez zgody właściciela ‌praw ‌jest zabronione.

Wydanie pierwsze
Warszawa ‌2025
ISBN 978-83-8382-721-6

===LxciECQWZVFhUGheZw07AjQEYgNlAGFRN1VjBjIEMlNjW29ablo=

Andrzejowi ‌Flügelowi za to,
że był ‌najlepszym ‌szefem na
świecie ‌i pomógł mi pokochać
słowo ‌pisane
===LxciECQWZVFhUGheZw07AjQEYgNlAGFRN1VjBjIEMlNjW29ablo=

Prolog

Zdjęty lękiem patrzył na ‌swój ‌dom. Upiorna chałupa ‌stała tam, gdzie ‌zawsze. Trochę na ‌uboczu, za ‌ciągiem garaży, przy ‌zjeździe w gęstwinę, ‌wcale nie tak daleko ‌od ‌torów kolejowych ‌z jednej i świeżo wybudowanego ‌osiedla bloków z drugiej strony. ‌Bezlistne ‌pnącza winobluszczu oplatały ‌ją niczym ‌utkany przez pająka kokon. ‌Zdawały ‌się ‌trzymać ‌w szponach całą konstrukcję, rozsypujący ‌się ‌komin i pokryte szronem ‌okna, płot, ‌na którym przesiadywały ‌kruki i wrony, ‌a nawet stracha ‌na ‌wróble, który straszył ‌jedynie dzieci ‌sąsiadów. Obejście spowijała ‌gęsta mgła, ‌w oddali szczekał pies. ‌W izbie tańczyły ‌płomienie świec.

Chłopiec ‌mocniej chwycił ‌palec opiekunki.

– Cieszysz się? ‌– zapytała, kucając ‌obok niego.

Pokręcił ‌głową. ‌Pociągnął nosem. Miał ‌na sobie ‌grubą ‌kurtkę ‌zapinaną na guziki, wysokie ‌buty ‌z kożuszkiem, wełnianą czapkę ‌i gruby szalik, ‌na dłoniach rękawiczki ‌z jednym palcem. ‌I wcale się nie ‌cieszył.

– Twój ‌ojciec już cię ‌nie skrzywdzi. ‌Odszedł. – Kobieta posłała ‌chłopcu oszczędny ‌uśmiech. Poprawiła mu zachodzącą ‌na ‌oczy grzywkę, ‌pstryknęła go ‌w nos. – Jesteś urodzonym ‌szczęściarzem. Nie ‌zapominaj ‌o tym.

– Ale ja ‌nie chcę – wymamrotał chłopiec.

– Jestem ‌pewna, ‌że mama zadba ‌o twoje bezpieczeństwo. ‌A ja od czasu do ‌czasu ‌będę do was ‌zaglądać, pasuje?

Na ‌twarzy malca pojawił się ‌grymas ‌świadczący o tym, ‌że ‌zaraz się rozpłacze. ‌Zdziwiła się, ‌bo ‌chłopak ‌płakał rzadko, prawie wcale. ‌Zwykle ‌nie ‌marudził, posłusznie wykonywał ‌polecenia i często się modlił. ‌Nie ‌był ‌problemowym dzieckiem ‌jak wiele innych w placówce. ‌Pomyślała, ‌że trauma, ‌jakiej doświadczył ‌w tym domu, wyryła w głowie ‌chłopca ‌trwałe ‌piętno. Co ‌z tego, skoro sędzina sądu ‌rodzinnego ‌miała ‌odmienne zdanie. ‌A może po prostu go ‌nie ‌miała? Czy w ogóle próbowała zrozumieć, co tu się wydarzyło?

– Ja nie chcę, nie chcę, nie chcę – powtarzał malec, tuląc się do płaszcza kobiety.

– Mama na pewno bardzo się za tobą stęskniła. Poza tym nie wiem, czy zdajesz sobie sprawę, ale w domu czeka na ciebie ktoś jeszcze.

– Nie, nie, nie…

– Nie, nie ojciec, spokojnie. Ojca już nie ma. – Zreflektowała się. – Jest ktoś inny. Nie mówiłam tego wcześniej, bo chciałam zrobić ci niespodziankę.

– Niespodziankę? – Ton chłopca zdradzał ciekawość.

Kobieta wyjęła z kieszeni starą grzechotkę z wizerunkiem misia. Potrząsnęła nią i wsunęła ją w drobną dłoń.

– Masz. Dasz ją siostrzyczce. Na pewno się ucieszy.

Chłopiec spojrzał na zabawkę i upuścił ją na ziemię. Spadła w śnieg.

– Nie chcę – powtórzył.

Kobieta podniosła grzechotkę, westchnęła. Wytarła ją o poły płaszcza. Z wyrokami sądu nie szło dyskutować. Chłopiec musiał wrócić do domu rodzinnego. Tak stanowiło prawo.

– Musimy iść – rzuciła szorstko i zrobiła krok do przodu. Szarpnęła za wiotką rączkę. – Zobaczysz, będzie dobrze. Wszystko się ułoży – dodała.

Chłopiec się rozpłakał, ale ruszył za opiekunką. Drobił małymi kroczkami, a pod podeszwami skrzypiał śnieg, dom się zbliżał, rósł, potężniał, pochłaniał jego świat. Nędzny płot, na nim czarne ptaszyska, coś zaszeleściło w chaszczach, w mroku rozbłysły ślepia, może kota, a może jakiegoś potwora. Oplatające chałupę pnącza wyciągały szponiaste paluchy, strach na wróble spoglądał na nich z góry, szczerząc domalowane kły, psy wyły smętnie, żałośnie. Zgrzytnęły zawiasy, ostrzegawczo, bo tam zło przecież, tyle zła, tylko ból i cierpienie.

– Nie chcę – wymamrotał malec, ale kobieta go nie usłyszała albo słyszeć nie chciała. Podeszła pod drzwi. Zapukała. Posłała mu blady uśmiech.

– Zobaczysz. Wszystko się ułoży – powtórzyła, wtedy chłopiec posikał się w majtki.

Zabrzmiała kołysanka, skrzypnęły deski, znów kołysanka. Kroki, gwizd czajnika, płacz niemowlęcia. Klamka. Zgrzyt zawiasów. Ciepło izby.

– Dobry wieczór.

– Dobry wieczór.

Chłopiec uniósł głowę. Spojrzał w twarz matki. Trzymała przy piersi opatuloną w koce istotkę i szeroko się do niego uśmiechała. Uśmiech miała brzydki, bezzębny. Ale to nie była jej wina, bo sama sobie tych zębów nie wyrwała, zostały wybite pięściami i trzonkiem od łopaty albo wideł, nie był pewny. Zdjęła mu czapkę, zmierzwiła czuprynę, przytuliła do pokaźnego brzucha, był ciepły i miękki.

– To Rozalka – przedstawiła siostrzyczkę, nachylając się z przyssanym do piersi niemowlęciem. – Czyż nie jest piękna?

Chłopiec pomyślał, że Rozalka nie ma w sobie nic pięknego. Jest małą żarłoczną kreaturą, która tylko je, płacze i brudzi pieluchy. Zawstydził się, bo sam przed chwilą zmoczył majtki. Nikt nie mógł się o tym dowiedzieć.

Przez następny kwadrans siedział przy piecu w zaduchu izby, susząc mokre spodnie, udając, że grzeje zmarznięte stopy i dłonie. Bezzębna matka oprowadzała kobietę po chałupie, pokazywała palcami tu i tam, gestykulowała. Potem usiadły przy herbacie, kobieta wyjęła dokumenty i długopis, podsunęła je matce, a matka je podpisała. Wstały i podały sobie dłonie, kobieta spojrzała na chłopca, powtórzyła, żeby się nie martwił i że wszystko będzie dobrze, potem jeszcze dodała „z Bogiem” i wyszła.

Nastała upiorna cisza. A potem coś trzasnęło w sklepieniu. W krokwiach. Pewnie pnącza, pomyślał chłopiec. To one zaciskają się na chałupie, aby ją zgnieść, zadusić, zrobić z niej miazgę. To miejsce tylko na to zasługuje, na zniszczenie.

Dlaczego nie dokończą dzieła?

Matka przekręciła zamki i zasunęła rygiel. Odwróciła się, pogłaskała córeczkę po czole, wbiła wzrok w siedzącego przy piecu malca. Siedział po turecku, udając, że ich nie widzi. Tak bardzo go kochała…

– Od dziś w tym domu nikt nikogo krzywdzić nie będzie – szepnęła do niemowlęcia, rozkołysała je i nucąc kołysankę sennie ruszyła w kierunku pieca.

Cichutko, dziecino, nie mów nic,

I nie kładź się blisko krawędzi…

Cichutko, dziecino, nie mów nic,

Bo przyjdzie i twe ciało uwędzi…

Cichutko, dziecino…

Matka zamilkła. Przez dłuższą chwilę wpatrywała się w syna. Dlaczego nie szukał jej dotyku? Dlaczego udawał, że jej nie widzi? Przecież zrobiłaby wszystko, aby go ochronić, ocalić przed złem, uszczęśliwić. Zresztą udowodniła swoją nieskończoną miłość. Potwora już w domu nie było. I nigdy nie wróci.

Pomyślała, że chłopcu brakuje bliskości, wszak teraz będzie musiała obdzielić miłością oboje. Dlatego odłożyła córkę do kołyski i przykucnęła obok syna. Pogłaskała go po głowie, przytuliła do nagiej piersi.

– Twoja kolej – rzekła.

Chłopiec wiedział, że jest już za duży, ale nie chciał robić mamie przykrości. Mama przecież bardzo go kochała. Dlatego przylgnął do piersi i zaczął ją łapczywie ssać.
===LxciECQWZVFhUGheZw07AjQEYgNlAGFRN1VjBjIEMlNjW29ablo=

Rozdział 1

Igor Brudny otworzył oczy. Zamrugał. Tępy ból w skroniach przemieścił się do płata czołowego. Zlękniony widokiem, który się przed nim rozpostarł, pospiesznie zamknął je z powrotem. W ustach czuł smak padliny. Przez kolejnych kilkadziesiąt sekund udawał martwego. Na dłuższą metę to jednak nie miało sensu. Trwał tak jeszcze chwilę, w końcu pogodził się z tym faktem i z duszą na ramieniu uniósł jedną powiekę, następnie drugą. Przy nieznanym mu aneksie kuchennym pląsały trzy rozczochrane brunetki. Każda miała na sobie taki sam T-shirt i identyczne legginsy. W zawieszonym na ścianie telewizorze leciał dokument o krokodylach, a w powietrzu unosił się zapach smażonego boczku i cebuli.

Robią jajecznicę, pomyślał. Brunetki zawirowały i zespoliły się w jedną, chwilę później znów się rozdzieliły. Jak pantofelek albo euglena zielona, bo tyle pamiętał z lekcji biologii. Zaczęły rozbijać jajka i mieszać zawartość, solić, pieprzyć. Zalały sześć kubków z kawą.

Nie jest dobrze, pomyślał. Ból w płacie czołowym wzmógł się, poczuł też rwanie w boku, a gdy lekko się skręcił, bolało go już całe ciało. Przebłysk pamięci. Ulica, ryk silnika, czterech cwaniaków. Atrakcyjna brunetka. Instynktownie przekręcił głowę w stronę lustra zawieszonego na ścianie. Aż dziw, jakie rzeczy człowiek pamięta. Przez chwilę przyglądał się swojemu odbiciu. Przynajmniej nie musiał już spekulować. Ewidentnie dostał wpierdol. Zagadką pozostawało, dlaczego tak srogi.

Wtedy zorientował się, że nie ma na sobie spodni, koszulki i skarpet. Zestrachany zerknął pod koc.

– Reszta jest na suszarce – usłyszał ciepły kobiecy głos. – Wyprałam je zaraz po przyjściu. Były poplamione krwią.

– Czyją?

– Was wszystkich.

Brudny spuścił nogi z kanapy. Drugi raz w ciągu ostatnich miesięcy obudził się w mieszkaniu obcej kobiety. Drugi raz z obitą mordą. Za pierwszym razem dał się ponieść chwili i wylądowali w łóżku. Po wszystkim miał strasznego moralniaka. Dziewczyna okazała się studentką trzeciego roku medycyny. Ta tutaj wyglądała na starszą. Na pewno po trzydziestce. Gorzej, że nie wiedział o niej nic więcej.

– Jak masz na imię? – zapytał.

– Nie pamiętasz?

– Nie.

– Zofia.

Doszedł do wniosku, że nie musi się przedstawiać. Albo zrobił to wczoraj, albo poradziła sobie sama. Broń, telefon, portfel, odznaka i legitymacja leżały na blacie. Jeśli jeszcze jakimś cudem nie znała jego gęby z telewizji, to na pewno już go sobie wygooglowała.

– Za jakieś dwie godzinki twoje rzeczy powinny być suche – powiedziała, kładąc mu talerz z jajecznicą pod nosem. – I chciałabym podziękować ci za to, co dla mnie zrobiłeś. Gdyby nie ty, to nie wiem, jak by się to skończyło.

– Czyli co?

– Może jednak zawieźć cię do szpitala?

Nic głupszego nie mogła zaproponować. Założył też, że nie zrobiła tego do tej pory, bo wcześniej zakomunikował jej, aby tego nie robiła. Cokolwiek się tam wczoraj wydarzyło.

– Nic mi nie będzie – oznajmił. – Co się stało?

– Uratowałeś mnie przed grupą zakapturzonych gnojków. Niestety, mieli przewagę czterech do jednego. Wlali ci, ale w pewnym momencie zorientowali się, że jesteś gliną, i uciekli. Będziesz ich ścigał?

– Możesz przynieść mi ciuchy?

– Są jeszcze mokre.

Brudny skupił się na jedzeniu. Był głodny jak wilk i pragnął pozbyć się smaku krwi. Zofia zaczęła mocować się z zawieszonymi na suszarce ubraniami. Miała ładną buzię i sprężyste ciało, gibkie ruchy. Spod rękawka wystawała obszerna blizna po oparzeniu. Trochę przypominała tę, którą na policzku miała Julka.

Chwilę później komplet ciuchów wylądował na wersalce. Zofia wyszła i przymknęła drzwi. Brudny pomyślał, że to dobry znak. Do niczego między nimi nie doszło.

Pospiesznie się ubrał, chwycił broń, zajrzał do komory, sprawdził magazynek, wcisnął ją za pasek. Spodnie rzeczywiście były jeszcze wilgotne, nogawki po prostu mokre. Pomyślał, że śniadanie dokończy u siebie. Stąd należało się natychmiast ewakuować.

– Musisz już iść, co? – zapytała, stając w progu. Pomyślał, że z tym kubkiem w dłoni wygląda bardzo seksownie, a gdy oparła się o framugę, dostrzegł coś, co wcześniej mu umknęło. Luźny T-shirt długi czas ukrywał wyraźnie zarysowany brzuszek ciążowy, dopiero teraz wyeksponowany.

– To nie powinno się wydarzyć – odparł zmieszany.

– Co takiego?

– To.

– Zostawisz mi swój numer?

Brudny prawie się zakrztusił. Odstawił kubek z kawą. O co tej kobiecie chodziło? Gdzie był jej facet?

– W sumie jesteś moim wybawcą – dodała. – Poza tym jako odpowiedzialna obywatelka powinnam chyba zgłosić napaść na policję, mam rację?

Szach i mat, pomyślał. Że też zawsze musi wpakować się w jakiś gnój. Przez ostatnie miesiące zraził do siebie chyba wszystkich. Kolegów i koleżanek w pracy nie miał, ale teraz zastąpili ich prawie sami wrogowie. Każdy patrzył na niego przez pryzmat tego, jak zachował się wobec Julki. Trudno było nazwać ich inaczej niż baranami, ale co miał zrobić. Walka z plotką przypominała tę z wiatrakami, próżna próba przeciwstawienia się ludzkiej naturze. Ludzie od zawsze gadali, choć najczęściej gówno wiedzieli, a ich wyobrażenia nie miały nic wspólnego z rzeczywistością. Igor nie miał zamiaru tego prostować, sprawa żyła więc własnym życiem. Niestety – choć gdyby go zapytali, z pewnością by zaprotestował – to w końcu odbiło się na pracy. Do sądu wpłynęły cztery pozwy, w każdym zarzut zbyt brutalnego traktowania podejrzanego, raz świadka. Do tego zaczął pić, bywało, że po służbie wałęsał się po melinach bez celu. Naczelnik wydziału nie chciał z nim gadać, nawet Czarnecki przestał zapraszać go na kawę.

– Kocham cię jak syna, ale musisz doprowadzić się do porządku. Jesteś mężczyzną, wiesz, co powinieneś zrobić – powiedział mu pewnego dnia w chwili słabości, nie mogąc już patrzeć, jak się stacza.

Łatwo mu było mówić. Nie był w jego sytuacji. Nie wiedział, co powiedziała mu Julka, gdy trzykrotnie próbował naprawić swoje błędy. Za pierwszym razem go przegoniła tak, jak przegania się bezpańskiego kundla, który nasrał pod furtką, za drugim jak namolnego domokrążcę, za trzecim przelał na jej konto okrągły milion złotych ze sprzedaży swojego mieszkania w Warszawie. Chciał dobrze, ale nie miał już innego pomysłu, bo wciąż nie chciała go słuchać, straciła do niego zaufanie. Nie przekonał jej nawet ów milion w założeniu mający pokryć szereg operacji plastycznych, na które nigdy nie mogłaby sobie pozwolić, bo wszystkie swoje oszczędności wydała na kupienie dla nich domu, dziś już nie ich, lecz jej, on mieszkał w wynajmowanej kawalerce w centrum miasta.

– Kiedyś miałeś klasę, Igor – powiedziała mu, a potem odesłała milion z powrotem na jego konto. Cokolwiek o niej mówić, miała swój honor. Za to ją kochał, ale ona go już chyba nie, wszystko szlag trafił.

Dlaczego była taka uparta? Dlaczego uwierzyła Jagnie? Dlaczego…?

– A jajecznica przynajmniej smakowała? – wyrwała go z zamyślenia Zofia.

– Tak – odparł, odchrząknął. – A jeśli chodzi o zgłoszenie napaści… Masz do tego pełne prawo i…

– Może po prostu dasz mi swój numer? – Uśmiechnęła się, kokieteryjnie wyciągając zza pazuchy karteczkę z długopisem. – A jak dojdziesz do siebie, to zadzwonię i podam ci nazwisko tego, który rozkwasił ci nos…

– Wiesz, jak się nazywa?

– Tak się składa, że kojarzę te gęby.

Brudny pomyślał, że obie wersje są do dupy. Pierwsza oznaczała, że owa Zofia będzie musiała oficjalnie zgłosić napaść, a tym samym udać się do komendy i złożyć zeznania. Pojawienie się w protokole nazwiska pijanego nadkomisarza wydziału kryminalnego, zresztą powszechnie kojarzonego nie tylko w komendzie, który w niepohamowanym dążeniu do autodestrukcji wdał się po służbie w awanturę z czterema zakapturzonymi typami, nie przysporzyłoby mu dodatkowych punktów zarówno u naczelnika wydziału, jak i u komendanta. W drugim przypadku Zofia narażała go na nieprzyjemność obcowania z nią w nieokreślonej przyszłości, co gorsza, przekazana wiedza o delikwentach, którzy obili mu ryj, w jego aktualnym stanie mogłaby stać się zbyt kusząca, aby nie wykorzystać jej do załatwienia sprawy z pominięciem uciążliwych procedur.

Igor bez słowa zapisał jej swój numer.

– Wiedz tylko, że przyciągam kłopoty – oznajmił, wręczając kobiecie świstek.

– Zapamiętam – odparła.

Brudny posłał jej krzywy uśmiech. Poszukał wzrokiem butów, nie bez trudu je włożył, podniósł się, przypadkiem przeniósł wzrok na lustro. Bywało gorzej, ale musiał uczciwie przyznać, że wpierdol był srogi. Opuchlizna u nasady nosa sugerowała, że ten może być złamany, do tego rozcięcie nad górną wargą i śliwka pod okiem. Mógłby straszyć dzieci.

– Przystojniak z ciebie, nie ma co – rzuciła Zofia, trochę prześmiewczo, a trochę na poważnie. – Raz jeszcze dzięki za to, co dla mnie zrobiłeś. Niewielu mężczyzn by się odważyło.

Brudny skinął głową, przekręcił zamek i wyszedł z mieszkania. Schodząc po schodach, czuł, że świat wiruje i zbiera mu się na wymioty. Nie miał pojęcia, że dokładnie w tym samym momencie dwunastoletni Mateusz Kocjan szarpie się z czarnym workiem na śmieci, w którym zaraz natknie się na coś, co sprawi, że do końca życia będzie cierpiał na trudną do wyleczenia traumę. I już nigdy więcej nie pójdzie do lasu na grzyby.
===LxciECQWZVFhUGheZw07AjQEYgNlAGFRN1VjBjIEMlNjW29ablo=

Rozdział 2

Ciepły sierpniowy poranek przywitał go zapachem smażonych naleśników. Paweł Baszta otworzył powieki. Czuł się kiepsko, a w zasadzie źle. Najchętniej nie wstawałby dziś z łóżka, ale niedziela rządziła się swoimi prawami. Msza, potem obiad z matką, w końcu crème de la crème dnia, czyli mecz żużlowy jego ukochanego Falubazu. Pomyślał, że to będzie fajny dzień, dlatego sięgnął po leżący na nocnej szafce smartfon i włączył ulubioną stronę z filmami porno. Wklepał kluczowe słowa, wyszukiwarka wypluła listę wyników, dokonał wyboru i zajął się robotą. Trwało to kilkadziesiąt sekund. Po wszystkim wytarł nasienie w chusteczkę i pomyślał, że fajnie by było mieć rozgarniętych kolegów, bo wtedy mogliby zrobić jakiejś dziwce to samo co ci Murzyni tej blondyneczce.

– Pawełku! Zejdźże już na dół. Ileż można spać, na Boga?

Czasem zastanawiał się, czy matka nie jest jakimś zaprogramowanym robotem. Te same teksty, te same ruchy, to samo jedzenie. Niedzielny plan dnia nie zmieniał się od lat. Każdy koniec tygodnia wyglądał niemal identycznie i powoli zaczynał powątpiewać, czy wina przypadkiem nie leży po jej stronie. Przecież, czy tego chciał, czy nie, też była kobietą. Niby matką, owszem, ale jednak zamiast pisiora miała kuciapę, zresztą równo przez ojca, tfu, chuj mu na grób, spenetrowaną, czego niezaprzeczalnym dowodem była jego obecność w tymże pokoju. On z kolei wychodził z założenia, że wszystkie kobiety to kurwy. Paweł Baszta miał trzydzieści dziewięć lat i nienawidził kobiet.

Zwlókł z łóżka swoje tłuste ciało, beknął i włożył majtki. Miały dziurę w kroku, ale przecież i tak nie planował się przed nikim rozbierać, więc się tym specjalnie nie przejął. Ubrał się, dyskretnie schował w zamkniętej dłoni chusteczkę i poszedł do łazienki. Wyrzucił ją do muszli klozetowej, spuścił wodę, umył twarz i pachy, wyszczotkował zęby. Napiął bicepsy, ale niechętnie stwierdził, że wciąż daleko mu do Jasona Stathama. Poprawił coraz szybciej uciekającą grzywkę, nałożył żel, użył taniego antyperspirantu, wytarł ręce w ręcznik i zszedł na dół.

– No w końcu – mruknęła matka. Miała na sobie podomkę w liście, której szczerze nienawidził. – Naleśniki za chwilę będą zimne. Poza tym zaraz na mszę trzeba iść – dodała.

– Zdążymy, mamcia, zdążymy – odparł.

– Zawsze to powtarzasz, a potem musimy gnać na złamanie karku. Kiedyś nogę sobie przez ciebie złamię. Albo jeszcze gorzej.

– Niczego sobie nie złamiesz.

– Nie bądź taki mądry. I jedz!

Paweł uznał, że dalsza dyskusja jest bezcelowa. Matki przegadać się nie dało, co gorsza, wczoraj przepił ostatnie pieniądze, a że od lat nagminnie uchylał się od uczciwego zarabiania, to nie miał na bilet na dzisiejszy mecz. To oznaczało, że będzie musiał z matką negocjować, czego nienawidził równie mocno jak liberałów, pedałów i pokrak z LGBT plus. W jego rozumowaniu jakakolwiek dyskusja z kobietą z pozycji petenta była nie do zaakceptowania, a tę przykrą konieczność tłumaczył sobie faktem, że przecież matka to matka i kurwą jak wszystkie inne baby być nie mogła. Prawda była jednak bardziej prozaiczna. Paweł po prostu nie miał innego wyboru.

– Gdzieś ty wczoraj był? – zagaiła matka, stawiając mu przed nosem kubek z kawą. – Idzie ci z gęby jak z gorzelni…

– Z chłopakami byłem.

– Znów po parkach wódkę rozpijaliście?

– Nie po parkach. I nie wódkę.

– Nie kłam matki.

– Prawdę mówię.

– A jakieś dziewuchy tam były? Przedstawisz mi w końcu jakąś?

– Mama nie ma nic innego do roboty, tylko o baby wypytywać?

– Ile to już masz lat, Pawełku? Ustatkować się trzeba. Co będzie, jak mnie zabraknie? Kto ci będzie obiadki robił?

– Mama nie przesadza. Sam se umiem zrobić.

– Ach tak? – Matka skrzyżowała dłonie pod obfitymi piersiami. – Stara jestem, ale pamięć wciąż mam dobrą. I jakoś sobie nie przypominam, żebyś kiedykolwiek ręce w gary włożył.

– Eee tam.

– Chleb też nie rośnie na drzewach. Znalazłbyś w końcu jakąś porządną robotę, to może i jakaś dziewucha spojrzałaby na ciebie łaskawszym okiem. A nie tylko piwko i gry komputerowe. Toż to szachrajstwo najgorsze. Oczy psują.

– Mama się uspokoi, bo nerwy nie służą ani zdrowiu, ani urodzie.

– A tych twoich kolegów głąbów też mam po dziurki w nosie. Sprowadzają cię na złą drogę.

– Mama się od moich kolegów odpier…

Paweł zamilkł. Taka eskalacja nie była wskazana. Matka nie tolerowała przekleństw pod swoim dachem i potrafiła brudną szmatą zdzielić przez łeb bez ostrzeżenia. Poza tym musiał mieć na uwadze fakt, że wciąż nie ma kasy na bilet. Jedno słowo za dużo mogło przekreślić wszystkie starania. O ile byłoby łatwiej, gdyby emerytura matki lądowała bezpośrednio w jego rękach…

Ta przelotna myśl sprawiła, że znów się podniecił. Poczuł usilną potrzebę szybkiego pozbycia się wewnętrznego napięcia, więc nie dojadłszy ostatniego naleśnika, pobiegł na górę. Otworzył laptop, wklepał słowa klucze, zsunął spodnie i w akompaniamencie pomruków czterech czarnoskórych drabów i jęków filigranowej blondynki pospiesznie wytarmosił, co trzeba. Gdy robił pauzę, aby się wytrzeć, film dotarł do sto dwudziestej siódmej sekundy.

– Pawełku!

– Ja pierdolę…

Matka nie potrafiła uszanować żadnych świętości. Irytowała go coraz częściej. W kółko nawijała o mszach, ustatkowaniu się, podjęciu pracy. Nic nie rozumiała. Żyła w swoim wyimaginowanym świecie teleturniejów dla debili i tych wszystkich Trudnych spraw dla jeszcze większych debili. Nie rozumiała, że świat, jaki wszyscy znają, znalazł się na krawędzi. I jeśli tak dalej pójdzie, to naturalne przymioty mężczyzn przestaną mieć znaczenie, a oni sami zostaną wyrugowani ze społeczeństwa. Siła, męstwo, honor, patriotyzm – te cnoty w dzisiejszym świecie, coraz częściej na różnych poziomach zarządzanym przez kobiety, przestawały mieć znaczenie, co gorsza, baby zaczęły zapuszczać brody i dorabiać sobie kutasy. W jakim celu? Paweł nie miał co do tego najmniejszych wątpliwości. Wszystko to robiły dlatego, żeby z czasem ich wyeliminować.

Juliusz Machulski to był jednak gość. Przewidział przyszłość. To już się działo!

Paweł zacisnął nerwowo pięści. Gdyby miał tu jakąś pod ręką…

Suki jebane. Chciały, żeby im otwierać drzwi, płacić za kino i kolacje, kupować błyskotki, najlepiej zaś wozić im te tłuste dupy sportowymi samochodami i budować wille z trzema łazienkami i basenem. Ale gdy jeden jedyny raz facet miał gorszy dzień, to od razu go wyśmiewały i rozpowiadały o wszystkim suczym koleżankom, te dodawały swoje, plotka szła w świat. Facet w oczach lokalnej społeczności stawał się niedojdą, niewartym pożałowania nieudacznikiem. W tym czasie one, znalazłszy nadzianego frajera, latały sobie po Paryżach czy innych Dubajach, gdzie za dolary połykały męskie klocki. Baby były obrzydliwe. Gardził nimi. Pałał do nich szczerą, nieskrępowaną nienawiścią.

– Jebać je – burknął do siebie i wyjął z szafy świeżo uprasowaną białą koszulę. Matka zawsze wymagała, aby do kościoła chodził ubrany odświętnie.

Włożył ją, zapiął guzik pod szyją, krawata wiązać nie zamierzał. Nie mogła mu rozkazywać we wszystkim. Był mężczyzną i miał prawo do swojego zdania. Krawata nosić nie miał zamiaru i koniec. Nic jej do tego!

– Krawat mógłbyś założyć – powiedziała, gdy pojawił się w progu kuchni. Paweł przewrócił oczami. – No co? – Poprawiła mu kołnierzyk. – Dobrze dobrany krawat dodaje chłopu męskości. A i łatwiej przyciągnąć spojrzenia potencjalnych kandydatek na żonę.

– Możemy już iść?

Matka posłała mu serdeczny uśmiech i wyszli z mieszkania. Ruszyli cuchnącym korytarzem, minęli klienta niekryjącej się ze swoim małym kurwidołkiem Baśki Obuchowicz, przeszli obok drzwi państwa Wiśniewskich, tam trwała nieustanna awantura, przemknęli obok mieszkania starej wariatki Moskalewiczowej, w końcu opuścili kamienicę i ostrożnie zeszli po schodkach.

– Pan Paweł Baszta?

Paweł obrócił się, średnio zaskoczony. Nie znał tych mężczyzn, ale podejrzewał, w jakim celu mogli się tu pojawić. Nie mówił tego matce, ale dziś pragnął pomodlić się o to, aby po niego nie przyszli.

– Tak – bąknął niepewnie.

– Pójdzie pan z nami.

– A kim panowie są? – wtrąciła się matka.

– Aspirant Adam Jagielski z komendy miejskiej. To posterunkowy Wiktor Mucha.

– Też z komendy miejskiej – uzupełnił kompan.

– Panowie z policji? – Matka spojrzała na syna, który spuścił wzrok. – Pawełku, co ci panowie od ciebie chcą?

– Nie wiem.

– Przeciwnie – rzucił Jagielski. – Dobrze wiesz. I rusz dupę, bo skujemy cię pod klatką.

– Ależ panowie!

– Pani nie przeszkadza w czynnościach, bo…

– Bo co?

– Przestań, mamo. Wstydu narobisz.

– Pani posłucha syna. Idziemy czy najpierw obrączkujemy?

– Idziemy.

– Coś ty narobił? Pawełek…

– Nic. Idź na mszę.

I poszli. Aspirant Jagielski, posterunkowy Mucha i genetycznie nienawidzący kobiet obywatel Baszta. W drodze do zaparkowanego kawałek dalej radiowozu Paweł pomyślał, że nadszedł czas, aby pokazać charakter. Nie złamią go, choćby skały srały. Będzie milczał jak grób.
===LxciECQWZVFhUGheZw07AjQEYgNlAGFRN1VjBjIEMlNjW29ablo=

Rozdział 3

– Ten facet kogoś mi przypomina…

Starszy aspirant sztabowy Mściwój Kruszwica zatrzymał nagranie i zrobił zbliżenie. Wgryzł się w kanapkę z tuńczykiem i odczekał swoje. Obraz z kamery przemysłowej był kiepskiej jakości, ale bystry obserwator mógł rozpoznać charakterystyczne cechy człapiącego mężczyzny. Pomagała mu niezidentyfikowana kobieta.

– Po co mi to pokazujesz? – zapytał Brudny.

– Bo jako jedyny jeszcze cię lubię. Trochę…

– Skasuj to.

– Tak się składa, że nie bardzo mogę.

– Bo?

– Dostaliśmy wytyczne, aby zebrać i zabezpieczyć wszystkie możliwe nagrania dotyczące napaści na kobiety z ostatniego miesiąca.

– Co się dzieje?

– Tydzień temu jakiś dzieciak podczas grzybobrania znalazł w lesie głowę kobiety. – Kruszwica odszedł od ekranu i wyjrzał przez okno. – To stosunkowo świeża sprawa, bo według Obojko głowa tej laski leżała w ziemi nie dłużej niż dwa, może trzy miesiące. Do tego DNA jest zgodne z materiałem porównawczym znalezionym niedawno w odpływie kanalizacyjnym.

– Mówisz o tej stopie?

– Yhy.

Brudny nerwowo podrapał się po policzku. Opuchlizna z nosa i górnej wargi zdążyła się zmniejszyć, ale siniaki dopiero nabierały kolorów. Ten pod okiem, krwawo-bordowy z piękną zieloną aureolą, prezentował się nadzwyczaj efektownie. Ale to nie one były teraz jego największym zmartwieniem. I nawet nie to, że nagranie mogło trafić w ręce naczelnika wydziału Roberta Czyża, bo akurat nim przejmował się najmniej. Gorzej sprawa miała się z komendantem Romualdem Czarneckim. To on tu rozdawał karty, a jeśli Igor dowiadywał się o głowie dopiero teraz, warto było zadać sobie pytanie o kwestię zaufania. Konkluzja przyszła szybko i wcale nie była dla Brudnego miła. Wszystko wskazywało na to, że stary przyjaciel co najmniej w niego zwątpił.

Nagrabiłeś sobie, Brudny, pomyślał. Spojrzał na zajadającego kanapkę Kruszwicę. Do niego nie mógł mieć żadnych pretensji. Chłop zachował się w porządku.

– I co dalej z tym robimy? – zapytał.

– Tak się składa, że całą czwórkę mamy na dołku. Zwinęliśmy ich wczoraj. Powiedziałbym, że to dość osobliwe przypadki.

Brudny pomyślał, że miło by było sobie z nimi pogawędzić.

– Ale rozumiesz… – dodał Kruszwica, robiąc wymowną minę.

– Naprawdę? – Brudny się skrzywił.

Mściwój wytarł dłonie w spodnie. Przełknął ostatni kęs.

– Dla mnie to nie problem, ale wiesz, jak jest – powiedział. – Po pierwsze to utajniona akcja, a po drugie ostatnio nie masz dobrych kart, że się tak wyrażę…

– Jakich kart? Co ty pieprzysz?

– Wiesz, o co mi chodzi, Igor. Lubię cię i szanuję, ale gdybym cię do nich wpuścił, to narobiłbym sobie gnoju. Może pójdź oficjalnie pogadać z Czarneckim. We mnie na pewno będziesz miał wsparcie.

– Brzmisz jak gadająca pizda.

– A to takie istnieją?

Żart Kruszwicy był lichy. Brudny otworzył okno i wyjął z kieszeni paczkę papierosów. W komendzie obowiązywał zakaz palenia, ale w pomieszczeniach należących do wydziału kryminalnego i tak wiecznie cuchnęło dymem. Trudno było oczekiwać od podwładnych, że przerzucą się na kulki antystresowe albo wycinanki origami. Kryminalny to była czarna dziura. Każdego dnia wysysał z pracujących tu policjantów życiodajną energię, aby po kilku latach wypluć ludzkie wraki. Tu mało kto był normalny, przynajmniej w powszechnym rozumieniu tego słowa. Dlatego na palenie wciąż przymykano oko.

Brudny się zaciągnął, tytoń zaskwierczał.

– Pójdę do niego – oznajmił. Tak naprawdę od dłuższego czasu nosił się z tym zamiarem. Chciał go poinformować, że chce się przenieść. Do Poznania, Wrocławia, Gdańska. Dokądkolwiek. Tu czuł się jak piąte koło u wozu.

– Czegoś jeszcze ci nie powiedziałem…

Komisarz nie skomentował. Zaciągnął się.

– Sprawdziliśmy tych ludków i jeden z nich miał epizod w sierocińcu.

Wciąż milcząc, Igor przeniósł wzrok na kompana.

– Sierocińcu hieronimek – uzupełnił Kruszwica, wyraźnie niepewny, czy powinien o tym wspominać.

I tym razem aspirantowi odpowiedziała cisza. Brudny raz jeszcze mocno się zaciągnął, wypuścił dym, wystrzelił niedopałek za okno i wbił wzrok w skąpany w słońcu park. Na polanie dokazywały dzieciaki.

– Jak się nazywa? – zapytał.

– Paweł Baszta.

– Baszta?

Brudny pospiesznie przeszukał pamięć, ale najwyraźniej to nazwisko było mu obce.

– Który rocznik?

– Osiem osiem.

– Hmm…

Historia zatoczyła koło, pomyślał. Jeśli to nie była pomyłka, to wpierdol spuścił mu facet, który za jego czasów u hieronimek był siusiumajtkiem. Ci parę lat od niego młodsi i tak mieli nieporównywalnie lepiej. W drugiej połowie lat dziewięćdziesiątych Gwidona dokonała poważnych korekt w działalności placówki. Wyraźnie poluzowała surowe zasady, ograniczyła kary cielesne i odwiedziny jurnych księży. Czy to z obawy przed bożym gniewem, czy powiciem diabła, którym w jej oczach stał się syn jednej z gwałconych wychowanek? A może po prostu zmianą ustroju, która utrudniała niemal jawne prowadzenie burdelu dla księży i wysoko sytuowanych w partii pedofilów? Ale nawet wtedy dzieciaki nie miały lekko. Na palcach jednej ręki można było znaleźć te, które opuściły mury klasztoru bez jakiejś traumy.

– Przesłuchałeś go?

– Na razie tylko zmiękczyłem.

– Więc ja z nim pogadam.

– Nie mam nic przeciwko, tylko…

– Ogarnę to.

Nic więcej nie dodając, Brudny wyszedł z pokoju i od razu ruszył w stronę gabinetu komendanta. Kruszwica odprowadził go wzrokiem do drzwi. Pomyślał, że będzie z tego gnój.

* * *

Inspektor Romuald Czarnecki akurat zastanawiał się nad wynikami oględzin znalezionej przed tygodniem głowy wciąż niezidentyfikowanej kobiety. Miał złe przeczucie.

Wtedy usłyszał pukanie. Nie zdążył jednak wypowiedzieć słowa, gdy w progu stanął nadkomisarz Brudny.

– Cześć. Przyszedłem pogadać – oznajmił gość.

– W końcu. Usiądź.

Brudny zajął miejsce na krześle po przeciwnej stronie biurka. Czarnecki odłożył akta, westchnął.

– Słucham.

– Chcę, żebyś mnie włączył do śledztwa w sprawie morderstwa tej poćwiartowanej kobiety.

– Już wywąchałeś? Kto ci powiedział? A zresztą…

– Przydziel mnie.

– A widziałeś siebie w lustrze?

– Bywało gorzej.

– Nie rozmawiaj ze mną w ten sposób. Doskonale wiesz, o co mi chodzi. Źle wyglądasz, Igor. Pijesz. Ta sytuacja cię przytłacza. I zamiast próbować znaleźć rozwiązanie, tylko dolewasz oliwy do ognia. Nie mogę cię wiecznie kryć…

– Dasz mi tę sprawę czy nie?

– A jaką mam gwarancję, że będziesz trzymać się procedur?

– Nie masz. Ale możesz mi zaufać.

– Zaufanie wymaga czasu…

Brudny nerwowo podrapał się po brodzie. Już kiedyś to słyszał. Tymi słowami Czarnecki zwrócił się do niego podczas ich pierwszej rozmowy, krótko po tym, jak wparował do sali, gdzie właśnie montowano grupę dochodzeniowo-śledczą mającą zająć się sprawą morderstw dokonanych przez faceta z jego facjatą. Obaj znaleźli się wówczas w bardzo skomplikowanej sytuacji. Wtedy, z naturalnym dla doświadczonego śledczego dystansem, ostatecznie sobie zawierzyli.

– Przestałeś mi ufać? – zapytał.

– Uważam, że nie jesteś w swoim najlepszym momencie.

– To nie jest odpowiedź.

– Ufam, ale… – Czarnecki poprawił okulary i nachylił się nad stołem – …nawet jeśli uważam cię za najlepszego gliniarza, z jakim kiedykolwiek przyszło mi pracować, to nie mogę tolerować twoich wybryków w nieskończoność. Nie jesteś świętą krową, Igor. Nie dajesz przykładu młodym, a przecież jesteś tu legendą. Każdy posterunkowy chciałby być taki jak ty. Tymczasem widzę i słyszę, co pokątnie o tobie mówią. Zresztą spójrz w lustro. Nie tak powinna wyglądać legenda. Jeszcze chwila i po legendzie nie pozostanie żaden ślad.

Brudny poczuł się jak żółtodziób. Nikt inny nie potrafił besztać swoich podwładnych z taką klasą, jak czynił to Czarnecki.

– W dupie mam legendę i to, co mówią i myślą o mnie inni. Poza tobą – odparł po chwili niezręcznego milczenia. – Dołącz mnie do tego śledztwa, a znajdę tego sukinsyna, który pociął tę kobietę.

Czarnecki zmrużył oczy. Tu czaiło się drugie dno.

– Dlaczego tak ci na tym zależy?

– Powiedzmy, że nie lubię, gdy kobietom dzieje się krzywda.

– Igor…

– Po prostu mnie dołącz.

– Za bardzo się angażujesz…

– Widzisz to? – Brudny przystawił palec do siniaka pod okiem. – To ślad po bucie faceta, który chciał zawinąć do samochodu pewną kobietę. Precyzyjnie rzecz ujmując, jednego z czterech. I tak się składa, że wszyscy oni są na dole, a niejaki Paweł Baszta to wychowanek hieronimek.

Czarnecki przez chwilę wpatrywał się w Brudnego z niedowierzaniem, w końcu odchylił się na krześle i parsknął śmiechem.

– Nie do wiary – rzucił w eter. – Po prostu nie do wiary. Powiedz mi, Igor, jak ty to robisz?

– Co?

– No to. Jesteś jak magnes. Ty naprawdę przyciągasz wszystkie możliwe kłopoty.

– Już tak mam.

Atmosfera zrobiła się luźniejsza. Igor już wiedział, że dopnie swego. Miał asa w rękawie, bo bez niego mogli ich co najwyżej postraszyć. Jakość filmu z kamery przemysłowej nie pozwalała na zidentyfikowanie ani jego samego, ani napastowanej kobiety, więc w przypadku braku złożenia zawiadomienia o przestępstwie Kruszwica miał w zasadzie związane ręce, mógł zatrzymanych co najwyżej postraszyć. A to czasem działało, a czasami nie. Co innego, gdyby Brudny pojawił się w pokoju przesłuchań. Napaść na policjanta, nawet niebędącego na służbie, to już był zupełnie inny kaliber przestępstwa. Z takim argumentem Brudny do spółki z Kruszwicą mieliby wszystkie karty w ręku.

– Masz moją zgodę – oznajmił w końcu Czarnecki. – Ale przypominam, że śledztwem kieruje Mściwój. Czy to jasne? – dodał, przesuwając akta w jego stronę.

– Jak słońce. – Brudny zgarnął teczkę.

– Gdy tak mówisz, zawsze zaczynam się bać.

– Pójdę popracować.

– Idź. Nie mogę na ciebie patrzeć.

Gdy drzwi za Brudnym się zatrzasnęły, inspektor Czarnecki wstał i sięgnął po konewkę. Podlał stojącą na parapecie paprotkę, odstawił ją, poluzował krawat. Pomyślał, że ten facet potrafi normalnie funkcjonować tylko wtedy, gdy jest naprawdę źle. I ta myśl nagle bardzo go zaniepokoiła.
===LxciECQWZVFhUGheZw07AjQEYgNlAGFRN1VjBjIEMlNjW29ablo=

Rozdział 4

Cela była mała, chłodna i nie miała okna. Paweł Baszta siedział na pryczy z podciągniętymi do klatki piersiowej nogami i się trząsł. W jego głowie panował nieskrępowany chaos. Od urodzenia nie był zbyt lotny, więc po pierwsze trudno było mu zapanować nad natłokiem ponurych myśli, a po drugie owe myśli przeradzały się w coraz to bardziej upiorne scenariusze. Świadomość, że może trafić do więzienia, była dla niego absolutnie przytłaczająca. Na filmach nigdy nie wyglądało to dobrze. Prawie zawsze znalazł się w nich jakiś wytatuowany drab, który miał inklinacje do szukania miłości pośród świeżego narybku. Czy to pod prysznicem, czy w jakimś zacienionym zakątku pralni. Boże uchowaj…

To, co uczynił, nie dawało mu spokoju. Bywało, że czuł do siebie odrazę, aby kilka chwil później pękać z dumy. No bo czy one na to nie zasługiwały? Owszem, zasługiwały. Na to i jeszcze więcej. Ona była personifikacją wszystkich tych obrzydliwych kobiet, gatunku niższego, w oczywisty sposób mężczyźnie podległego, za wszelką cenę próbującego zanegować naturalny porządek świata, wierzącego, że są w stanie napluć mężczyźnie w twarz.

Kto od tysięcy lat dawał im dach nad głową? Kto przynosił do domu jadło? Karmił je, poił? Kto je utrzymywał i bronił przed dzikimi zwierzętami i atakami wrogów?

Kiedyś kobiety przynajmniej potrafiły się odwdzięczyć. A dziś? Wszystko stanęło na głowie. Zamiast zajmować się domem i co wieczór zaspokajać swoich chlebodawców, robiły kariery, pokazywały dupy na Instagramie i w kółko skarżyły się na łamach gazet i portali internetowych, jak to są zaniedbywane i dyskryminowane, ba, publicznie narzekały, że – o zgrozo! – nie są wystarczająco zaspokajane przez swoich mężczyzn. Publicznie, w telewizji, nie kryjąc własnej tożsamości! Czasem myślał, że ci islamiści, srał ich pies, dobrze robią, zakrywając im szmatami te podłe ryje. Albo że wycinają im łechtaczki i potem wszystko to zaszywają. Są, jacy są, ale przynajmniej potrafią sprowadzić babę do parteru i trzymać ją za mordę, żeby za bardzo nie fikała.

Tylko co teraz? Co, jeśli ich nie wypuszczą? Przecież ona może tam zdechnąć…

Najbardziej obawiał się tego, że pozostali się rozprują. Pyra, Gruby i Truposz nie byli twardzielami i to trzeba uczciwie przyznać. Na takich jak oni w najlepszym razie mówiło się nerdy. Nieatrakcyjni, zwykle otyli bądź przeciwnie, wyglądający na ofiary Holocaustu pryszczaci okularnicy z zerową szansą na poderwanie choćby średnio atrakcyjnej dziewczyny, w kółko siedzący przed komputerem, regularnie tłukący po sieci w gry komputerowe albo walący konia do gangbangów. On nie był wyjątkiem. Paweł Baszta też czuł się przegrywem, choć oficjalnie nigdy się do tego nie przyznawał. W przeciwieństwie do Pyry, Grubego i Truposza on jednak postanowił wyjść ze strefy komfortu i udowodnić, że jest prawdziwym mężczyzną.

No źle to wyszło.

Szczęknął zamek. Baszta się wzdrygnął. Drzwi się otwarły.

– Wyjdź – rzucił mężczyzna w mundurze policjanta.

Baszta wstał, przełknął ślinę, oczami wyobraźni ujrzał siebie prowadzonego na spacerniak albo pod prysznice. Boże uchowaj…

Dwie minuty później nie był jednak na spacerniaku, bo takiego w komendzie nie ma, ani pod więziennymi prysznicami, których również w budowie gmachu nie zaplanowano. Paweł Baszta znalazł się w pokoju przesłuchań z lustrem weneckim, stołem, trzema krzesłami i kamerą. W środku siedziało dwóch mężczyzn, w tym jeden z zieloną śliwą pod okiem, efektem kontaktu jego buta z twarzą tegoż mężczyzny, bo wraz z Pyrą, Grubym i Truposzem postanowili udowodnić światu, że to oni są prawdziwymi twardzielami.

– Siadaj – rzucił oschle ten drugi, bez śliwy pod okiem, ale z ramionami, na których widać było każdy mięsień i żyłę, dokładnie takich, o jakich marzyli on, Pyra, Gruby i Truposz, tyle że mało robili, aby takie mieć. – Wiesz, dlaczego zostałeś zatrzymany?

Baszta postanowił nie pękać. Mimo to spuścił głowę i wbił wzrok w podłogę. Lękał się spojrzeć w oczy gliniarza ze śliwą pod okiem.

– Pytałem o coś…

– Nie…

– A mnie pamiętasz? – zagaił Brudny. Nachylił się nad stołem, a Kruszwica siłą zmusił Basztę, aby spojrzał mu w oczy. – Bo tak się składa, że ja ciebie całkiem dobrze. Twoich spedalonych koleżków też. A wiesz, co to dla was oznacza?

Baszta zaczął drżeć. W oczach zebrały się łzy. Nici z napinania się, pomyślał. Nie był twardzielem.

– To oznacza, że pójdziecie siedzieć. Artykuł dwieście dwadzieścia dwa Kodeksu karnego mówi o tym, że za naruszenie nietykalności cielesnej policjanta można trafić za kratki na trzy lata. Ale prokurator nie oskarży was z tego paragrafu. Prokurator dopierdoli wam artykuł dwieście dwadzieścia trzy, czyli czynną napaść na funkcjonariusza publicznego, a ponieważ atak został zarejestrowany przez kamerę przemysłową i się z tego nie wybronicie, grozi wam kara do dziesięciu lat pozbawienia wolności. Ja z kolei dopilnuję, aby po ogłoszeniu wyroku i dostarczeniu was do więzienia strażnicy zadbali o wasze potrzeby natury cielesnej. A raczej o potrzeby stałych bywalców, zwykle jurnych i gotowych dostarczyć niezapomnianych wspomnień, abyście przez cały pobyt mieli odpowiednie towarzystwo. Wiesz, co chcę przez to powiedzieć?

– Ja… ja… przepraszam.

– W dupie mam twoje przeprosiny. – Brudny z powrotem oparł się na krześle. Wyjął papierosa, zapalił, wydmuchał dym. – Ale może jest sposób, aby uniknąć tego wszystkiego…

Baszta zrobił wielkie oczy i Brudny pomyślał, że coś tu chyba nie gra. Nie zdążył jednak wyrazić swoich wątpliwości, bo głos zabrał Kruszwica.

– Nasi technicy już przejrzeli wasze sprzęty i znaleźli tam sporo ciekawych rzeczy – powiedział. – A tak się składa, że w ostatnim czasie grzebiemy się w podobnych klimatach.

– Nie rozumiem…

– Znamy wasze poglądy i wiemy, że należycie do społeczności niejakich inceli, to jest… poczekaj… – Kruszwica zerknął na wyświetlacz smartfona – …subkultury ludzi, którzy definiują samych siebie jako osoby niezdolne do znalezienia partnera seksualnego. Według wujka Google’a jesteście mizoginami i rasistami, przepełnia was żal i nienawiść do kobiet, macie niską samoocenę i głosicie męską supremację. Jest więcej, ale może nam wszystkim tego oszczędzę. Czy w jakiejś kwestii się pomyliłem?

Baszta nerwowo pokręcił głową.

– Czy ja… czy… to znaczy…

– Chcesz coś powiedzieć? – zapytał Brudny.

– Czy ja… mogę prosić o adwokata?

Salę przesłuchań wypełnił rechot obu policjantów. Wyglądali na szczerze rozbawionych. W pewnym momencie Brudny huknął pięścią w stół z taką siłą, że aż podskoczyła leżąca na nim paczka papierosów.

– Posłuchaj, gnoju – warknął. – Możesz sobie myśleć, że jesteś chuj wie kim, możesz sobie nienawidzić czarnych, migrantów i kobiet, ale tutaj będziesz odpowiadał na moje pytania. W przeciwnym wypadku wyszlifują ci dupę, jak to kiedyś robili u hieronimek…

Jeśli Baszta jeszcze przed chwilą miał w sobie jakiekolwiek pokłady odwagi, tak teraz skurczył się do rozmiarów karalucha. Jego wyraz twarzy też niespecjalnie różnił się od owadziego.

– Ale jeśli chcesz tego adwokata… – zainicjował Kruszwica, wtedy Baszta się zmoczył.

– Ja pierdolę.

– Kolejny?

– Litości. Co z was za faceci?

– Ale wstyd.

– Mizogin pierdolony. Męski, kurwa, supremator.

– A jak zaraz się zesra?

– Wypluj to.

– Nie wierzę.

– Nie…

Pomieszczenie znów rozdarł grzmot pięści uderzającej w stół. Branie przesłuchiwanego na tak zwane huki było najprostszą i najczęstszą metodą przesłuchań stosowaną w policji. Na większość zgarniętych z ulicy wyrostków i leszczy pokroju Baszty wystarczyło pokrzyczeć, pogrozić, walnąć w stół czy wspomnieć o odsiadce w towarzystwie zatwardziałego recydywisty. Wtedy ich języki rozplątywały się błyskawicznie, a wizja należnego im skądinąd adwokata oddalała się na tyle, że przesłuchujący mogli swobodnie wyciągać z delikwenta kolejne interesujące ich informacje, zwykle dotyczące grubszych spraw, nad którymi akurat pracowali. Potem zwykle ich wypuszczali, najczęściej z nieformalnie przybitą umową wzajemnej współpracy. Tak kryminalni werbowali kolejne tak zwane ucha.

– A teraz mów, co wiesz – rzucił Brudny. – My sobie ładnie włączymy kamerkę i mikrofon, a ty powiesz nam wszystko, o co cię zapytamy, pasuje?

Podbródek Baszty zatrząsł się jak u czterolatka, który właśnie w tłumie stracił z oczu matkę. Z odrazą spojrzał na plamę w kroku.

– Na zmianę gaci przyjdzie czas. Teraz się spowiadaj – rzucił Kruszwica i dał znak kolegom za lustrem weneckim, aby uruchomić sprzęt nagrywający.

– Pytanie numer jeden. Dlaczego molestowałeś tamtą kobietę?

Gdy Paweł Baszta, a potem każdy z jego kompanów odpowiadali na pytania śledczych, całkiem niedaleko pewna kobieta kuliła się na cuchnącym materacu w ciemnej piwnicy jednej z zielonogórskich kamienic. Była brudna, obolała i głodna, ale nader wszystko spragniona. Jej myśli krążyły wokół tego, aby przegryźć sobie żyły.
===LxciECQWZVFhUGheZw07AjQEYgNlAGFRN1VjBjIEMlNjW29ablo=

Rozdział 5

Ból piersi nie pozwalał jej zasnąć. Kobieta poruszyła się, a ciemność zadygotała. Ścianami sutereny popełzł brzęk łańcuchów, w końcu wślizgnął się w szpary między cegłami i zgasł. Jęknęła, bo zastane ścięgna zaprotestowały, poprawiła pozycję i znów zastygła w bezruchu.

Dzień i noc zlały się w czekanie na śmierć. Jak długo tu przebywała? Mogła tylko podejrzewać, bo gdyby nie zmiany temperatury, nie miałaby żadnych punktów odniesienia. Przez większość czasu panowała głucha cisza i egipskie ciemności. Jej słuch wyostrzył się na tyle, że słyszała spacerującego po podłodze karalucha. Kilka takich ubiła gołymi rękoma, co jeszcze jakiś czas temu byłoby nie do pomyślenia, tak panicznie się ich bała. Pomyślała, że „jakiś czas temu” brzmi dziś surrealistycznie. W tej rzeczywistości nie istniał już czas. Czas się skończył. Pozostało trwanie. Nie było życia przed. Nie ma teraz. Nie będzie po. Jest tylko nieustające cierpienie.

Dlaczego jeszcze żyje? Jak długo każe jej to robić?

Trzy razy próbowała się zabić. Niepotrzebnie sprawiła sobie tylko więcej bólu, straciła zęby i paznokcie, przeguby owinięto jej grubą warstwą materiału, szorstkiego, drażniącego, łańcuch skrócono, aby nie mogła wziąć rozbiegu i roztrzaskać czaszki o mur, bo ten jeden jedyny raz naprawdę była bliska celu, wszak w kompletnym mroku umysł łatwo oszukać, ściany nie widać, można pójść na całość. Los chciał jednak inaczej, czaszka nie pękła, a na czole wyrósł ogromny guz i przyszły migreny, nieustające, intensywne, koszmarne.

Nie chciała już żyć.

A tym bardziej dawać nowego życia.

Wzdrygnęła się, gdy usłyszała szczęk otwieranych zamków. Jeden, drugi, trzeci. I stalowy rygiel. Drzwi zaskrzypiały i przez moment do jej uszu dotarło coś więcej niż człapanie karalucha i bicie własnego serca. Głos dojrzały, stateczny, dźwięczny. Należał do mężczyzny wydającego się jedynie ulotnym wspomnieniem życia, które jej odebrano. Mężczyzna ów nazywał się Hubert Urbański i z właściwą sobie emfazą pytał uczestnika teleturnieju, czy aby na pewno zaznaczyć odpowiedź C.

Wraz z podmuchem świeżego powietrza głos prowadzącego umilkł, drzwi z powrotem się zatrzasnęły, a ona zaczęła dygotać. Kroki, szuranie. Co zrobi jej tym razem?

Ciemność znów zafalowała, chwilę później na podłodze wylądowała miska z kaszą i czymś jeszcze, może sosem z grzybów jak ostatnio.

Usłyszała złośliwy chichot, a potem kroki zaczęły się oddalać, drzwi zaskrzypiały, Hubert Urbański ogłosił przerwę i znów nastała głucha cisza.

Kobieta poszukała dłońmi miski i zanurzyła palce w ciepłej kaszy, którą pospiesznie włożyła do spękanych ust. Pomyślała, że to coś nigdy nie pozwoli jej umrzeć.
===LxciECQWZVFhUGheZw07AjQEYgNlAGFRN1VjBjIEMlNjW29ablo=

Rozdział 6

– I jak to widzisz? – zagaił Kruszwica.

– Źle.

Brudny wcisnął do ust ostatni kawałek zakupionego na stacji hot doga z kabanosem, pogryzł, przeżuł, połknął i wytarł usta chusteczką. Usunął nią świeżą ptasią kupę z przedniej szyby swojego patrola.

– Są dwie opcje – dodał. – Albo wpuścimy w to towarzystwo kreta, albo wjadę tam osobiście. W większości to pizdy, więc nie powinni stawiać oporu. Tak czy siak, najpierw każdego z nich trzeba wrzucić na bęben.

– To potrwa.

– No to potrwa.

Zlustrowanie kilkudziesięciu facetów musiało potrwać, zwłaszcza że większość czasu żyli jak duchy, spędzając ten czas na łóżkach albo w specjalnych krzesłach do gier wideo typu Fortnite, na które wydawali ostatnie zaskórniaki, bo wydać je na prostytutki zawsze się wstydzili, choć bardzo by chcieli. Incele wciąż pozostawali dla Brudnego zagadką.

– Igor?

– Co?

– Wszystko w porządku?

– Co to za pojebane pytanie?

– Odnoszę wrażenie, że coś się pomiędzy nami spierdoliło.

– Nic się nie spierdoliło. – Brudny się zaciągnął. – To znaczy trzy dni temu spierdoliła mi się pralka. I nie mam już świeżych gaci, więc piorę ręcznie na bieżąco. Uwierz, kiepska sprawa.

– Poważnie pytam.

– To ja ci poważnie odpowiadam.

– Znam jednego typa, który mógłby pomóc. Zna się na robocie i drogo nie policzy.

– Czemu nie.

Na parking podjechała lśniąca nowością limuzyna BMW serii siedem w wersji jakiejś tam, choć Brudnemu nie robiło to różnicy, bo samochody o takiej wartości i tak były poza jego zasięgiem. Zaparkowała przy skarpie za stacją, a ze środka wyszło czterech mężczyzn w opiętych koszulkach. Wyglądali, jakby przez ostatnią dekadę karmiono ich paszą dla świń.

Pomachali im, a Kruszwica odmachnął.

– Koledzy? – zagaił Brudny, gdy zniknęli za rogiem stacji.

– Wierchuszka Falubazu. A ten z dziarą na czaszce to szef kiboli Zagłębia Lubin. Przez lata żyli w mocnej komitywie i razem kręcili biznesy. Nie wnikając w szczegóły, jakiś czas temu to ukróciliśmy, przychody spadły, pokłócili się. Ale najwyraźniej nie aż tak bardzo…

O więcej Brudny nie pytał. Sprawy kibolstwa interesowały go nie bardziej niż wartość ciśnienia we wnętrzu Jowisza, ale znał też przeszłość Kruszwicy. Facet od najmłodszych lat uprawiał sporty walki, a jako dzieciak nie był święty, choć na szczęście szybko zmądrzał. Osiedlowe znajomości jednak pozostały, zwłaszcza że po rozpoczęciu pracy w policji nie zaprzestał chodzenia na treningi, gdzie regularnie sparował z chłopakami z różnych środowisk, w tym z półświatka. Tam, na ringu czy macie, to, że był kryminalnym, nie miało jednak większego znaczenia. To było jedyne miejsce, gdzie policjant i gangster potrafili się jakoś dogadać, bo zwykle przemawiały pięści.

Brudny odchrząknął.

– Pogadasz z nimi? – zapytał.

– Pogadam – odparł Kruszwica.

Rozwinięcie tematu nie było konieczne. Obaj doskonale wiedzieli, że ludzie o poglądach licujących z tymi, które wyznawał Paweł Baszta, często dekowali się w grupach kibolskich. Wielu umiejscowionych najniżej w hierarchii pseudokibiców, potocznie zwanych żołnierzami, miało przekonania skrajnie prawicowe, szowinistyczne, rasistowskie i mizoginistyczne. Często, choć nie zawsze, pochodzili z rodzin patologicznych, gdzie kultywowano system patriarchalny, w których nie brakowało przemocy i alkoholu. Niewykształceni, do bólu prości, naznaczeni piętnem wychowania pasem po dupie, z trudem odnajdywali się we współczesnej rzeczywistości. Pomimo że przedstawiali się jako obrońcy wiary katolickiej, życia poczętego i kultu rodziny, tak naprawdę gardzili wszystkimi, którzy się z nimi nie zgadzali, zwłaszcza zaś kobietami. W ich pojęciu baba miała siedzieć w garach, rodzić dzieci i co wieczór dawać dupy, co zwykle względem ojca kultywowała ich matka, i tak do tego przez lata przywykli, a teraz wszystko stanęło na głowie, bo feministki, aborcja i tak dalej. Taka liczna wspólnota kibicowska często dawała im poczucie sensu życia.

Brudny pomyślał, że to też potrwa. To nie były dziesiątki, lecz setki potencjalnie zaburzonych jednostek. Znalezienie w takiej masie agresywnie nastawionych samców człowieka, który mógłby posunąć się do zamordowania i poćwiartowania kobiety, wydawało się szukaniem igły w stogu siana.

W drodze do prosektorium ustalili, że Kruszwica zajmie się środowiskiem kibolskim, a Brudny przyjrzy się grupom incelskim. Igor miał o tyle łatwiej, że w zamian za zwolnienie z zarzutów o czynną napaść na policjanta mocno zaangażowani w takie grupy Baszta i jego kompani zgodzili się pomóc w zinfiltrowaniu tejże społeczności.

– Zapewnimy wam sprzęt i odpowiednie przeszkolenie – tłumaczył Kruszwica. – Otrzymacie też instrukcje dotyczące tematów, które w naszej ocenie należy bezwzględnie poruszyć. Jednym z nich na pewno będzie sprawa odnalezienia w lesie kobiecej głowy. Jeden z was poda się za znajomego rodziny chłopaka, który się na nią natknął. Zarzuci temat na spotkaniu, a potem na grupach internetowych, które nasi spece będą obserwować dwadzieścia cztery godziny na dobę. Rozumiecie?

Nie oponowali. Nie zadawali dodatkowych pytań. Baszta, Pyra, Gruby i Truposz tak naprawdę nie mieli nic do gadania. Jeśli oczywiście kolejnych trzech miesięcy nie chcieli spędzić w areszcie, a potem zapewne kilku lat w więzieniu. Brudny i Kruszwica mieli ich w garści.

– Pyrkowski i Baszta, wy, jak widzę, macie aspiracje kibolskie – zauważył Mściwój. – Wybadacie atmosferę na najbliższym meczu. Ten przełożony z Włókniarzem odbędzie się już pojutrze, więc będziecie mieli okazję się wykazać.

– Będziecie naszymi oczami i uszami, czy to dla was jasne? – upewnił się Brudny.

Krótko później cała czwórka otrzymała podstawowe instrukcje i została zwolniona do domów. Brudny i Kruszwica przegadali zasady współpracy i pojechali do prosektorium, po drodze zahaczając o stację benzynową przy stadionie żużlowym. To za nim, przy wylotówce z miasta, znajdowało się niegdysiejsze królestwo nieodżałowanego Roberta Krzywickiego, dziś rządzone przez Magdalenę Obojko. Brudny lubił tę babkę. Mieli wiele wspólnych cech, ale tę, którą cenił u niej najwyżej, był brak niepohamowanej potrzeby wyrażania każdej myśli. Obojko nie mełła jęzorem bez sensu. Obojko potrafiła milczeć.

I milczała. Przynajmniej do czasu, gdy wyjęła z lodówki głowę i stopę, które położyła na stole sekcyjnym. Siorbnęła napoju z siekanej pietruszki.

– Do tej pory NN – oznajmiła. – Pomiędzy trzydziestym piątym a czterdziestym piątym rokiem życia. Zęby wybite, więc identyfikacja na podstawie karty dentystycznej niemożliwa. Złamany nos. Brak innych obrażeń twarzoczaszki. Reszta jak widzicie. Wątpię, aby rozpoznała ją własna matka.

Brudny założył jednorazówki i nachylił się nad wyjętą z worka głową. Nie bardzo ją przypominała, prędzej maskę z planu taniego horroru o zombie albo eksponat sprzed tysięcy lat wyjęty z alpejskiego lodowca bądź syberyjskiej wiecznej zmarzliny. Tkanka, choć wciąż obecna, w wielu miejscach nosiła ślady konsumpcji przez obecne w ziemi larwy, a oczodoły raziły pustką. Blond włosy znajdowały się w okropnym nieładzie, rozczochrane, posklejane, z resztkami ziemi i strupami nieznanych wydzielin.

– Pobraliśmy próbki DNA, ale poza tym należącym do ofiary żadne nie zostało sklasyfikowane jako należące do człowieka – wytłumaczyła Obojko. – Wszystko jest w sporządzonym przeze mnie raporcie, ale żeby oszczędzić wam czasu, powiem, że to głównie materiał genetyczny robactwa.

– A stopa?

– Ślady czerwonego lakieru na paznokciach, widoczne haluksy. Widać, że babka chodziła w szpilkach i o siebie dbała. Sama tkanka mocno zdegradowana, ale udało się wyróżnić ślady po kajdankach albo czymś podobnym. Bez wątpienia ofiara była gdzieś przetrzymywana wbrew swojej woli. No i torturowana. – Obojko znów siorbnęła łyk zielonego napoju. – A to stwierdzam po braku uzębienia. Obrażenia wyraźnie wskazują, że wszystkie zęby zostały wybite bądź wyrwane mechanicznie jeszcze za życia – dodała.

– Musiało boleć. – Kruszwica aż się skrzywił.

– Jak cholera. Ja do dziś mam uraz do dentysty i zawsze pytam o znieczulenie ogólne. Ta tutaj musiała przeżyć piekło.

– W jakim celu ktoś miałby wyrywać kobiecie wszystkie zęby? – Kruszwica podrapał się po głowie.

Obojko prychnęła, jakby odpowiedź była równie oczywista jak to, że jutro też wzejdzie słońce. Sięgnęła po lizaka.

– Ale że co? – zapytał skonfundowany.

– Wybacz, ale mam wrażenie, że jesteś mało domyślny.

– Albo ty masz nasrane w głowie.

– Może i mam, skoro wybrałam taki zawód. – Obojko uśmiechnęła się i wyrzuciła papierek do śmietnika. – Ale gdybym była facetem, to chyba jednak wolałabym się ubezpieczyć. Nawet spętana i sponiewierana ofiara mogłaby zacisnąć szczęki w najmniej odpowiednim momencie – dodała i wymownie włożyła lizaka do ust.

– Naprawdę myślisz, że to takie banalne?

– To wy jesteście banalni. I wyjątkowo przewidywalni. Znajdź inne wytłumaczenie, to masz u mnie piwo.

Brudny przysłuchiwał się wymianie zdań Obojko i Kruszwicy, nieustannie studiując szczątki. Nie to, że nie ufał patomorfologom. Po prostu musiał sam się przekonać, spojrzeć ofierze w oczy albo w to, co po nich zostało. Od początku kariery w policji był zwolennikiem teorii, że zwłoki potrafią zdradzić więcej niż żyjący świadkowie. Wystarczyło tylko, jakkolwiek to brzmi, cierpliwie trupa wysłuchać.

– Czym oddzielono głowę od korpusu? – zapytał.

– Narzędzia zbrodni wciąż nie znamy, ale mechanoskopia wykazała, że zarówno głowę, jak i stopę oderżnięto piłą do metalu – oznajmił Kruszwica.

– Po śmierci ofiary – dodała Obojko.

– Paluchy?

– Żadnych.

– Toksykologia?

– Myślałam, że nie zapytasz.

Usta Obojko ułożyły się w coś, co ewidentnie przypominało zawadiacki uśmiech, i Brudny pomyślał, że to pierwszy raz, kiedy widzi, że Obojko się śmieje. Patrzył, jak podchodzi do biurka i nie przestając smoktać lizaka, sięga do szuflady po plik dokumentów. Wertowała je do momentu, aż znalazła ten, na którym najbardziej jej zależało.

– Wyniki dostałam dopiero wczoraj. Podobno w laboratorium mieli jakieś problemy techniczne – oznajmiła, wręczając wybrany wydruk Brudnemu.

– Co to? – zapytał, wpatrując się w niezrozumiałe zapiski.

– Morfologia ofiary.

– Tyle wiem.

– Popatrz tutaj. – Obojko wyjęła z ust lizaka i lśniącą od śliny truskawkową główką wskazała szereg literek układający się w zbitkę „beta HCG”.

– Co to znaczy?

– To skrót od gonadotropiny kosmówkowej, żeńskiego hormonu syntetyzowanego przez zarodek od momentu, gdy zagnieździ się on w ścianie macicy. Jego stężenie jest bardzo wysokie…

Obaj policjanci przez dłuższą chwilę milczeli, w końcu podnieśli wzrok znad wydruku. Spojrzeli po sobie, jakby chcieli się upewnić, że słowa patomorfolożki zrozumieli właściwie.

– Ta babka była w ciąży – przerwała ich męki Obojko. – Takie stężenie beta HCG świadczy o tym, że prawdopodobnie w czwartym miesiącu. Może piątym.

– Skurwysyn – syknął Kruszwica. – Morderca musiał to wiedzieć…

– No raczej.

Brudny nic nie powiedział. Pomyślał jedynie, że ta informacja pozwoli im wkrótce poznać tożsamość ofiary, co najprawdopodobniej zawęzi grono potencjalnych sprawców. Wtedy złapanie mordercy pozostanie kwestią czasu, a on nie wywiąże się z obietnicy danej przyjacielowi. Pomyślał też, że Czarnecki zrozumie. A jak nie zrozumie, to trudno. On i tak zrobi, co trzeba.
===LxciECQWZVFhUGheZw07AjQEYgNlAGFRN1VjBjIEMlNjW29ablo=

Rozdział 7

Teresa Baszta ściągnęła podomkę i czym prędzej zaniosła ją do łazienki, gdzie nad umywalką szybko zaprała plamę po soku z wiśni. Zaklęła pod nosem, tak jak klną kobiety wychowane w pegeerze, gdzie ojciec chlał na umór i pasem po dupach lał, nie patrząc syn czy córka. Spojrzawszy w lustrzane odbicie, sięgnęła po krzyżyk i go ucałowała.

– Boże uchowaj – powiedziała do odbicia o sflaczałej twarzy z plamami pod oczami i nosem jak stary, puszczający pędy ziemniak, a potem z troską odmówiła zdrowaśkę w intencji syna. Miała tylko jego.

Wróciła do drylowania wiśni, następnie powkładała je do słoików, dodała dużo cukru, znacznie mniej imbiru, goździków, kardamonu i wanilii, wszystko to zalała wodą, zamknęła, zakręciła, wstawiła do garnka, bo żeby kompot wytrzymał do zimy, należało zawartość poddać procesowi pasteryzacji. Gdy skończyła, poszła do salonu i włączyła telewizor. Akurat leciał program Gogglebox. Przed telewizorem, który ostatnio zastąpił jej ulubione Trudne sprawy. Zapaliła papierosa i nalała sobie kieliszek wódki, nie bez trudu, bo ręka jej drżała, tak się o syna bała. Wychyliła, nalała kolejny, też wypiła.

Patrzyła w ekran, ale nie oglądała. Jej umysł nie rejestrował obrazu, zamiast tego tworzył w głowie wizualizacje, które ją przerażały. Co będzie, gdy Pawełek trafi do więzienia? Kto się nią zaopiekuje na stare lata?

Tak bardzo się o niego bała. Tak bardzo go kochała. Zrobiłaby dla syna wszystko. Może nawet zabiła?

Ostatnia myśl została z nią dłużej. Czy rzeczywiście byłaby zdolna to zrobić? Byłaby w stanie pozbawić życia bliźniego, aby uchronić syna przed więzieniem? Piąte przykazanie nie pozostawiało wątpliwości. Nie zabijaj, mówiło. Ksiądz Karol często nawiązywał do niego podczas swoich liturgii, zwłaszcza w obecnych, tak bardzo niespokojnych czasach. Co z tego, skoro życie tkało własne scenariusze. Nigdy przecież nie zapomni, jak obeszło się z nią samą. Najpierw straciła matkę, która wydając na świat młodszego brata, sinego zresztą, bo martwego, sama wyzionęła ducha. Ojciec zaczął chlać przed robotą, w robocie, po robocie, bo już nikt go nie pilnował, nikt głowy nie suszył, a gdy na córkę miał chętkę, to też brał, bo matki nie było i nie miał kto patelnią w łeb przyłożyć, aby go do porządku doprowadzić. Mała Tereska tak żyła, bo innego życia nie znała; poza pegeer, gdzie świnie na ubój hodowano, nigdzie nie wyjeżdżała; tam też uczyła się w małej szkole, ale nie miała punktu odniesienia, bo telewizora w domu nie było, a internetu przecież jeszcze nie wymyślono. Książek nie czytała, bo nie potrafiła, potem trochę się nauczyła, ale i tak nie czytała, bo pieniędzy na książki w domu nie było, były za to wódka i ziemniaki, które regularnie ojcu gotowała, i mięso ze świni, co to ojciec z tego pegeeru przynosił, więc Tereska schabowe smażyła, czasem żeberka, karkówkę, łopatkę, golonkę, co tam ojciec przytargał, to mu szykowała. Dupy też mu, niestety, dawać musiała.

Potem tak się to życie ułożyło, że Teresa z pegeeru wyjechała, bo już dość miała tego dawania dupy ojcu, robienia schabowych i gotowania ziemniaków też, pojechała więc autobusem do Zielonej Góry szukać szczęścia, wcześniej się o to szczęście żarliwie modliła. Czy to te wszystkie zdrowaśki czy co innego, trudno orzec, w każdym razie Teresa już pierwszego dnia poznała na przystanku młodego i przystojnego mężczyznę w modnym kaszkiecie na głowie, nieco wygniecionej koszuli i butach ze skóry, świńskiej, bo na świniach się znała, a on ją zaprosił na randkę. Zgodziła się, bo chłopak jej się podobał, a poza tym i tak nie miała gdzie spać, a on – co okazało się później – dysponował przydzielonym przez pracodawcę, a dokładnie Zaodrzańskie Zakłady Przemysłu Metalowego „Zastal”, mieszkaniem w starej kamienicy w centrum miasta. Przez całą randkę Teresa słuchała o budowie wagonów, bo to właśnie produkował „Zastal”, taborach kolejowych, potem trochę o piłce nożnej, bo Jarosław, jak zwał się jej przyszły mąż, był wielkim fanem piłki nożnej i wściekał się na jakiegoś faceta, który nazywał się Gary Lineker, był Anglikiem i strzelił nam trzy gole.

Zjedli marny obiad, kaszę z sosem jakimś, bez mięsa, bo w kraju była bida, a potem Jarosław chciał odprowadzić ją do domu, ale gdy zawstydzona przyznała, że nie ma dokąd, to wspaniałomyślnie zaproponował jej nocleg w swoim mieszkaniu, gdzie już pierwszej nocy ostro ją wytarmosił, a z tego tarmoszenia powstał Pawełek. Potem szybki ślub, bo jak to tak żyć w grzechu, gdy papieżem Polak. Teresa wniebowzięta, że wymodliła to szczęście, urodziła Pawełka i zajęła się domem, a gdy po zmianie ustroju „Zastal” upadł, Jarosław wpadł w depresję, popadł w nałóg alkoholowy i też zaczął brać Teresę, często nie pytając o zdanie, jak brał ją ojciec lata wcześniej. Historia zatoczyła koło, wszystko się zesrało, modły Teresy szlag trafił, szczęście domowe zniknęło. Był tylko wiecznie pijany mąż i ojciec, co z pasem krążył, awanturował się, żonę wyzywał, a mały Pawełek tego wszystkiego słuchał, że matka to kurwa jebana, szmata, podła bladź i przez nią to wszystko, przez nią robotę stracił, przez nią pije i przez nią mu chuj nie staje, więc musi ruchać inne, co to wiedzą, jak mu chuja postawić, sąsiadkę z dołu też i Ewkę, co kwiaty na deptaku sprzedaje też, a Teresie to może co najwyżej w łeb dać. I na oczach małego Pawełka w łeb jej dawał, a Pawełek to sobie zapamiętywał, a duży Paweł pamiętał.

Ojciec zachlał się na śmierć pięć lat po zmianie ustroju, zadławił się rzygowinami, a matka mu nie pomogła, choć to wszystko widziała, nie pomogła jednak, z wielkim guzem na skroni czekała, aż zdechnie, bo więcej nie chciała mieć takich guzów, a potem zadzwoniła na policję i powiedziała, że mąż nie oddycha i chyba nie żyje. Na miejsce przyjechał radiowóz i prokurator, ale udowodnić jej braku udzielenia pomocy nie można było, więc sprawę umorzono. Jarosław trafił do trumny, był pogrzeb, kwiaty, stypa, starzy koledzy z „Zastalu” odśpiewali hymn, złożyli kondolencje i poszli pić, bo co innego mogli robić. A Teresa zaczęła wychowywać Pawełka sama, obiecawszy sobie na rany Jezusa Chrystusa, że nigdy już za żadnego chłopa nie wyjdzie.

– Kobiety są złe – powtarzała mu niemal codziennie, bo nie chciała go stracić, a wiadomo, że synowie z gniazda wyfruwają za kobietami, nikim innym. – Będą cię kusić i namawiać do grzechu śmiertelnego, tak jak ojca kusiły i namawiały i teraz ojciec w piekle się smaży. Zapamiętaj moje słowa. Kobiety to zło.

Na początku Pawełek nie do końca mamę rozumiał, bo przecież ona też miała cycki, więc była kobietą, a potem dowiedział się w szkole, że kobiety mają też cipki, i to podobno bez zębów, o co później kłócił się z matką, bo ona twierdziła, że mają tam pełne uzębienie i jak wciśnie do nich kutasa, to go odgryzą, urżną i już go nie będzie miał. W wieku lat szesnastu Paweł już w to uzębienie w cipkach nie wierzył, ale jednak trochę się bał, tak samo gdy miał lat osiemnaście, dwadzieścia i dwadzieścia pięć. Jakoś nie mógł się przełamać, chociaż bardzo chciał, oglądał więc pornosy zboczone, gdzie dwoma albo trzema wielkimi murzyńskimi kutasami jedną babę penetrują, wyzywają ją, policzkują i plują na nią. I to zaczęło się kleić, mieć sens, to znaczy to, co ojciec wykrzykiwał o tych kurwach jebanych, szmatach i podłych sukach, ale też to, co matka mówiła, że baby są złe, grzeszne i tylko do tego się nadają, może jeszcze do robienia żarcia i rodzenia dzieci. W wieku lat trzydziestu Paweł w końcu postanowił przekonać się o tym wszystkim na własnej skórze, zawziął się, założył konto na profilu randkowym, umówił się z dziewczyną raz, drugi, jakoś to szło, nie wydawała się taka zła, za trzecim umówili się na seks. Przyszedł z czerwonym winem, wytrawnym, nietanim, zabrał się do roboty, niestety, sprawa się rypła, Pawła stres zeżarł, wzwodu nie miał, Anna go wyśmiała, wyszło, że matka ma rację, ojciec też miał, baby to kurwy.

Pozostały pornosy, ale matka tego nie mogła znieść, bo kiedyś przypadkiem się na te pornosy natknęła, gdy Paweł zapomniał wyłączyć komputer. Okropne to było, nie na jej oczy, więc chyba ze dwadzieścia zdrowasiek wyrecytowała i jeszcze kilka „Ojcze nasz”, żeby tylko Bóg Pawłowi te zbereźności wybaczył, a potem długo myślała, jak tę synowską chuć zaspokoić, i w końcu wymyśliła.

Teraz, siedząc i oglądając Gogglebox. Przed telewizorem, uznała, że jednak kiepsko to wyszło. Zgasiła więc papierosa w popielniczce, dopiła herbatę i poszła do kuchni, wzięła stamtąd, co trzeba, i zeszła do piwnicy.

Wróciła rozeźlona, ale humor poprawił jej ukochany syn. Paweł stał w kuchni i zalewał kawę.

– Mleka nie ma – oznajmił, wyraźnie poirytowany.

– Pal licho mleko, mówże, co na tej policji.

– Nic.

– Nic?

– No nic. Może nawet wyjdzie z tego coś dobrego.

– Bogu dzięki.

Teresa Baszta przeżegnała się i przytuliła do syna. Pomyślała, że nigdy nie pozwoli, aby go skrzywdzono. A jeśli trzeba będzie zabić, to zabije.
===LxciECQWZVFhUGheZw07AjQEYgNlAGFRN1VjBjIEMlNjW29ablo=

Rozdział 8

Skrzypienie drzwi, donośny głos Urbańskiego, powiew świeżego powietrza. Kroki.

Kobieta się wzdrygnęła, otworzyła oczy. Kiedyś próbowała udawać, że śpi albo nie żyje, ale to było takie naiwne. Jakiekolwiek odwlekanie tego, co miało nastąpić, tak naprawdę było tylko sroższą torturą. Diabła nie dało się oszukać, a teraz ten diabeł stał przed nią, w mroku gęstym jak smoła, pewnie na nią patrzył i oblizywał wargi albo robił inne sprośne rzeczy, już ona go znała.

Mało mówił, czasem chichotał i nucił kołysanki. Lubił ciemność, a ciemność lubiła jego. Potrafił się w niej rozpływać, wtedy osaczał ją, stapiał się z mrokiem, muskał jej udręczone ciało, sapał do ucha. Nie zapalał światła, dlatego nigdy nie wiedziała, czego się spodziewać. Poliże jej ramię, pogłaszcze ją po włosach, uszczypnie sutek? Kiedyś myślała, że nosi jakiś noktowizor, ale później zrozumiała, że to po prostu diabeł w ludzkiej skórze. Że żywi się jej strachem, zwłaszcza gdy towarzyszy jej długimi godzinami skryty w mroku, nucąc te swoje chore kołysanki. To było takie upiorne, że aż nierzeczywiste. A może tylko śniła wieczny koszmar, przecież takie rzeczy się nie dzieją, po prostu postradała zmysły i jej tu nie ma, jest tu tylko w swoim umyśle, ciało zaś w pokoju bez klamek, gdzieś tam, nie wiadomo gdzie, ale nie w tej piwnicy.

Usłyszała jego sapanie. Spięła się, zacisnęła powieki, jakby to miało sprawić, że zniknie albo obudzi się w pokoju bez klamek. Ale nie zniknęła ani nie obudziła się w pokoju bez klamek. Wciąż tu była, z nim, diabłem, który właśnie zaczął nucić kołysankę. Już doskonale wiedziała, czego chce.

Zaczęła dygotać, a gdy ciemność znów zafalowała, nerwowo przełknęła ślinę. Wtedy poczuła, jak owiewa ją jego plugawy oddech. Muska skórę, wżera się w ciało. Zakwiliła, gdy nagle poczuła na twarzy ciało obce.

Przylgnęło do jej skóry niczym pijawka. Zimne, szorstkie niczym rzemień, cuchnące potem i wilgocią. Szarpnęła się, ale wtedy zdała sobie sprawę, że ciało obce zaciska się na jej twarzy, przysysa się, wtapia w skórę, na potylicy zaś zaplata się silny węzeł. Wtedy przybysz pociągnął za końcówki sznura z taką siłą, że ten niemal wpił się w jej czaszkę. Jęknęła, ale nie miała odwagi zaprotestować. Tym bardziej nie chciała sobie wyobrażać, co właśnie założył jej na twarz.

Drgnęła, gdy ułożył głowę na jej kolanach. Zacisnęła powieki i zaczęła nucić kołysankę. Nie miała innego wyjścia. Tak ją nauczył. Że jak on się przysiada, to ona ma nucić. Niechętnie położyła więc drżącą dłoń na jego wielkiej czaszce, troskliwie pogładziła go po włosach, jak gładzi się po głowie niemowlę. Drugą uchwyciła nabrzmiałą pierś, przytknęła do jego twarzy, a on objął ją ustami i zaczął ssać.
===LxciECQWZVFhUGheZw07AjQEYgNlAGFRN1VjBjIEMlNjW29ablo=

Rozdział 9

Brudny przygniótł butem niedopałek i ruszył w kierunku klatki nowo powstałego apartamentowca, jednego z rosnących jak grzyby po deszczu zamkniętych osiedli o nazwach, w których muszą być gatunki drzew, „zakątki” lub „enklawy”. Stanął przy domofonie, rozejrzał się po okolicy i wcisnął odpowiedni guzik. Coś trzasnęło i zabrzmiał odgłos mechanizmu pozwalającego na otwarcie drzwi. Zrobił to bez namysłu, po czym skierował się do windy. Czekając na nią, rozmyślał o prowadzonym śledztwie. A to szło jak po grudzie, bo od momentu ustalenia, że ofiara była w ciąży, nie posunęło się choćby o milimetr. W systemie nie było żadnych zaginionych ciężarnych, a tajemnica lekarska nie pozwalała na wyciągnięcie z gabinetów ginekologicznych informacji o potencjalnych pacjentkach, które po stwierdzeniu ciąży nagle przestały odwiedzać lekarza, zachowywały się dziwnie, podejrzanie, jakkolwiek. Myślał, że ustalenie tożsamości kobiety okaże się znacznie prostsze, ale grubo się pomylił. Zdecydowanie brakowało mu opcji „Julka”. Wcześniej takie rzeczy cedował na nią, a ona prędzej czy później wracała do niego z konkretnymi informacjami. Bez niej w odwodzie miał wrażenie, że cofnął się o dwie dekady, co gorsza, na komputerowców w komendzie nie mógł liczyć, bo każdy mocno trzymał jej stronę i obwiniał go o cały ten syf, chociaż żaden nie znał prawdy, ale tak to już jest w tego typu strukturach, że ktoś musi być winny, i tyle. Relacja z nimi była trudna, ale nie krytyczna, wszak weryfikowanie kwestii zleconych przez oficerów pionu kryminalnego było ich zasranym obowiązkiem, robili więc przynajmniej to, co zostało im oficjalnie zlecone przez prowadzącego śledztwo Kruszwicę. Podobnie sprawa miała się z Basztą, Pyrą, Grubym i Truposzem, których to aktywność w sieci spece od cybernetyki nieustannie nadzorowali, ale swoje wnioski przekazywali w pierwszej kolejności Kruszwicy, co powodowało, że wszystko ciągnęło się jak flaki z olejem. Pozostała więc stara szkoła, chodzenie od drzwi do drzwi, przepytywanie ludzi, włóczenie się po ciemnych zaułkach, spelunach, a tam wiadomo, jameson kusił i kilka razy Brudnego skusił, na szczęście wszystko w granicach rozsądku.

Po tygodniu kręcenia się wokół własnego zadka Brudny postanowił odwiedzić niejaką Barbarę Lakiernik, pseudonim Hiena, z którą kilka miesięcy wcześniej prowadził dyskusję dotyczącą jednej z jej podopiecznych, czytaj prostytutek, którym wynajmowała lokale pod wiadome usługi. Ewidentnie nie była zadowolona z takiego obrotu sprawy.

– Nigdy się ode mnie nie odpierdolicie? – warknęła do słuchawki, gdy Brudny zapytał o możliwość spotkania.

– Może tak być – odparł z rozbrajającą szczerością.

Lakiernik nie była z pierwszej łapanki, a i sroce spod ogona nie wypadła. Znała zasady. Jeśli chciała udawać, że zarabia legalnie, to od czasu do czasu musiała zgiąć kark. Wtedy można było przymknąć oko na to i owo, wszak cokolwiek by o tej babie mówić, to dziewczyny pracujące w lokalach przynależnych do Hieny robiły to z własnej, nieprzymuszonej woli.

Zaraz po wyjściu z windy usłyszał ujadanie psa. Niechętnie wspominał Barry’ego. Pitbull Hieny przypominał jeden wielki kawał poskręcanych supłów mięśni. Z pewnością faszerowała go jakimiś sterydami.

Odchrząknął i stanął pod drzwiami. Czekała na niego.

– Jest pan sam? – rzuciła, gdy uchyliła drzwi. Błędnym wzrokiem zlustrowała korytarz. Musiała cierpieć na jakąś manię prześladowczą.

– Sam – odparł Brudny, a chwilę później łańcuszek opadł i drzwi się otwarły.

Gdy tylko Igor przekroczył próg, trzymany na smyczy pitbull doskoczył do jego nogawek i namiętnie zaczął je obwąchiwać. To był stały numer, aby zmiękczyć gościa, zwłaszcza nieproszonego.

– Czarna bez cukru, dobrze pamiętam?

– Zgadza się.

– Zna pan drogę.

Owszem, Brudny ją znał, choć w obecności Barry’ego poruszał się jak na szczudłach. Nie miał jednak zamiaru okazywać słabości. Hiena musiała widzieć, że się nie boi. A przynajmniej potrafi panować nad emocjami.

Pomieszczenie w najmniejszym stopniu nie zmieniło się od ostatniej wizyty. Ceglane ściany, nisko zawieszone lampy, tapeta z grafiką pulsującego nocą Dubaju, zakręcone stalowe schody na piętro i stół, którego nogi przypominały mechanizm z kół zębatych. W rogu salonu wciąż stało niepasujące tu do niczego pianino.

Lakiernik pojawiła się z powrotem po jakichś dwóch minutach. Postawiła tackę z dwoma filiżankami kawy o obłędnym zapachu. Na szklanym blacie wylądowały te same kokosanki.

– Czego znów ode mnie chcecie? – zapytała, gdy rozsiadła się w fotelu. O ile wystrój salonu pozostał identyczny, o tyle gospodyni zmieniła się nie do poznania. Nienachalny makijaż likwidował rzucające się ostatnio w oczy zmęczenie, szlafrok zastąpiły dopasowany top i dobrze skrojone dżinsy, a całość dopełniała gustowna biżuteria. Tylko ta fryzura. Blond zupełnie Hienie nie pasował. Zdecydowanie lepiej wyglądała w czerni z grzywką a’la Uma Thurman z Pulp Fiction.

– Informacji, jak zwykle – odparł Brudny.

– Bez takich jak ja nie znaleźlibyście gówna w klozecie.

– I po co te wycieczki?

Brudny upił kawy. Gdyby nie pilnujący go Barry, pewnie ująłby to bardziej dosadnie. Czyli jednak działa, pomyślał i ta myśl mocno go zirytowała.

– Do rzeczy, komisarzu Brudny. Nie będę udawała, że ta wizyta jest mi na rękę. – Lakiernik zapaliła. Brudny też.

– Zamordowano kobietę. Kilka miesięcy temu. Blondynka między trzydziestym piątym a czterdziestym piątym rokiem życia. Raczej zadbana. Coś pani to mówi?

– Przykro mi, ale nie.

– A czy w ostatnim czasie pani pracownice skarżyły się na klientów?

– Lokatorki – poprawiła go Lakiernik.

– Lokatorki – powtórzył. Nie zamierzał się sprzeczać. Widać, że Hienie zależało, aby na jej działalność nie padł żaden cień. Niech ma, pomyślał.

– Skarżą się cały czas. Że brudni, śmierdzący, roszczeniowi. Wymagający tych wszystkich fikołków, co tam się naoglądają w tych internetach. Nie ma dnia spokoju.

Brudny pomyślał, że to było źle zadane pytanie.

– Raczej chodzi mi o nietypowe zachowania. Fetysze, jakieś dewiacje…

Hiena parsknęła śmiechem. Strzepnęła nadmiar tytoniu do popielniczki.

– Na tym świecie żyją prawie sami dewianci, komisarzu Brudny – powiedziała.

– Co ma pani na myśli?

– Jest pan kryminalnym i jeszcze pan pyta?

Lakiernik spojrzała Brudnemu w oczy. Przez dłuższą chwilę wydawała się badać jego oczekiwania. W końcu podjęła:

– Każdy ma jakiś fetysz. Jeden lubi duże cycki, a inny jak szcza mu się do gęby. Jest pan w stanie zawęzić pole poszukiwań?

– Ciężarne.

– To znaczy w ciąży? – Hiena skrzywiła się z niesmakiem. – Nie, nie, to nie u mnie – dodała, jakby zapomniała, że właśnie przyznała się do nieformalnego prowadzenia wszystkich tych kurwidołków. – Znam przypadki kobiet, które pracują w zaawansowanej ciąży, ale albo są w naprawdę trudnej sytuacji materialnej, albo ktoś je do tego zmusza. Klientów na takie usługi nigdy jednak nie brakowało.

Brudnemu drgnęła powieka. Po tylu latach pracy w pionie kryminalnym nic już nie było w stanie go zaskoczyć, ale wykorzystywanie do celów seksualnych kobiet w zaawansowanej ciąży budziło w nim wstręt.

– Chodzi mi właśnie o takich klientów – powiedział. – Czy w ostatnim czasie pani lokatorki wspominały o kimś, kto rozpytywał o podobne usługi?

– Nie przypominam sobie. Poza tym ja nie mam z nimi takiego kontaktu, jak się panu wydaje. Płacą czynsz, to nie wnikam, co i z kim tam robią.

– Jeszcze przed chwilą mówiła pani, że nie ma pani dnia spokoju…

Lakiernik cmoknęła z rozdrażnieniem, wygięła usta w podkowę i cmoknęła raz jeszcze. Strzepnęła nadmiar tytoniu i skróciła dystans.

– Nie znoszę być łapana za słówka – fuknęła.

– A ja być traktowany niepoważnie.

Brudny schrupał kokosankę i upił kawy. Nie musiał dodawać nic więcej. Jakakolwiek próba wchodzenia z nim w otwarty konflikt byłaby dla Hieny bolesna. W każdym mieście burdele i kurwidołki działały tylko dlatego, że policja na to pozwalała. Co prawda dopóki pracownicom nie działa się krzywda, funkcjonariusze niewiele mogli zrobić, ale nieoficjalnie mieli pełną gamę środków nacisku, od rozpuszczania plotek o chorobach zakaźnych po legitymowanie klientów i naloty na lokale. Takiej wojny nie dało się wygrać.

Lakiernik poprawiła opadające na biust blond włosy i z powrotem rozsiadła się w fotelu. Założyła nogę na nogę.

– Tak jak powiedziałam, nie u mnie takie rzeczy. Ale był czas, że w mieście pracowała jedna ciężarna.

– Kiedy to było?

– Będzie z pół roku, może trochę mniej. Nie wiem, czy nie Rumunka, bo jakaś taka za bardzo opalona była. W każdym razie popracowała kilka tygodni i się zwinęła. Po niej lokal przejęła Pyśka, która dziś wynajmuje jeden z moich. Wspominała mi, że babka wyjeżdżała w pośpiechu, a przez kilka kolejnych dni pod oknem wystawał jakiś dziwny facet.

– Jak wyglądał?

– Trzeba by zapytać Pyśki. W każdym razie wspominała, że się go bała.

– Gdzie mieszka ta Pyśka?

– Na Zamkowej.

– Jest tam teraz? – zapytał Brudny. Z Ludowej na Zamkową nie było daleko. O tej porze zaledwie kilka minut samochodem.

Lakiernik wyjęła smartfon i wybrała odpowiedni numer, a następnie w kilku żołnierskich słowach poinformowała swoją pracownicę, że wkrótce będzie miała gościa.

– Będzie czekać – oznajmiła, gdy się rozłączyła. – To jednak młoda dziewczyna. Świeża w branży. Proszę mieć to na uwadze.

Brudny skinął, zgasił niedopałek w popielniczce i sięgnął po jeszcze jedną kokosankę. Spojrzał Hienie w oczy. Poza troskliwej opiekunki kompletnie do niej nie pasowała.

„To wredna bladź. Zawsze była bezwzględna” – powiedziała mu kiedyś stara znajoma z sierocińca, która swego czasu też pracowała w branży. Dziś Alina Szlachetko mieszkała w Trójmieście, miała faceta, układała sobie życie na nowo, była na fali.

On przeciwnie. Życie mu się spierdoliło.

Gdy z tą ponurą myślą opuszczał apartament Barbary Lakiernik, gdzieś niedaleko pewna kobieta walczyła z samą sobą, aby nie popaść w obłęd. Łzy rzewnie płynęły z jej oczu, a ona karmiła swojego oprawcę tak, jak matka karmi swoje nowo narodzone dziecko. Gdy Brudny wsiadał do swojego patrola, nie wytrzymała, pękła, zaprotestowała, eksplodowała, wtedy sprawy potoczyły się szybko. Kiedy parkował przy bloku na ulicy Zamkowej, kobieta leżała w kałuży krwi i była martwa jak manekin.
===LxciECQWZVFhUGheZw07AjQEYgNlAGFRN1VjBjIEMlNjW29ablo=

Rozdział 10

Inspektor Romuald Czarnecki wygramolił się z samochodu i upewnił, że nie tarasuje wjazdu sąsiadowi. Nie tarasował, więc zamknął drzwi i otworzył tylne. Zabrał z siedzenia czarne prostokątne opakowanie z przezroczystą folią na środku. Ważyło więcej, niż mogłoby się wydawać.

Rozejrzał się po okolicy. Tonęła w zieleni przydomowych krzewów i drzew, na horyzoncie majaczył las, a na niebie szybowały jaskółki. Sielankowy krajobraz, pomyślał, poprawił okulary i ruszył w kierunku drzwi. Zapukał, odczekał, zapukał mocniej. Odchrząknął. Drzwi się otwarły.

– Romek? – odezwała się kobieta w progu.

– Cześć, mogę wejść?

– Jasne. – Otworzyła drzwi szerzej i przeczesała palcami posklejane strąki.

– Przyniosłem jedzenie.

– Sushi?

– Wiem, że ostatnio jest modne. A ja nie chciałbym wypaść z obiegu.

– Może być i sushi. Tylko ostrzegam, że w domu jest bałagan. Nie spodziewałam się gości.

– A ja się nie zapowiadałem.

– Na własne ryzyko, Romek.

Gdy znaleźli się w salonie, gospodyni czym prędzej zabrała się do sprzątania najbardziej kłujących po oczach śmieci. Zgarnęła ze stołu wypełnioną po brzegi popielniczkę, dwie puste butelki po winie, babskie gazety i zużyte chusteczki. Przetarła blat i wyjęła dwa talerze, pojemnik na sos sojowy i jeszcze dwa na siekany imbir i wasabi. Wygrzebała z szuflady świeże pałeczki, ale Czarnecki zaprotestował.

– I tak nie wiem, jak ich używać – powiedział.

– Pokażę ci.

– Chyba jednak skorzystam ze sztućców.

Czarnecki przyglądał się temu wszystkiemu wyraźnie zmieszany. Julia Zawadzka nie wyglądała ani na zdrową, ani na zadowoloną z życia. I wcale nie przez liczne blizny na twarzy i odsłoniętych ramionach. W oczy rzucały się tłuste włosy, wory pod oczami, spierzchnięte usta, brak makijażu. Miała na sobie wytarte spodnie dresowe i włożoną tył na przód białą koszulkę na ramiączkach, a na nogach hotelowe kapcie. Gdy w końcu postawiła przed nim szklankę z wodą i usiadła do stołu, wymienili jeszcze kilka kurtuazyjnych zdań i zaczęli jeść. Czarneckiemu coraz trudniej było jednak ukryć zakłopotanie. I to nie z powodu tego, że nie wiedział, jak zacząć.

– Drugi raz z rzędu nie byłaś na spotkaniu z Majchrzakową – przełamał się. – Chorowałaś? Wyjechałaś? Wydarzyło się coś, o czym nie wiem?

– Na twoim miejscu spróbowałabym tego z tuńczykiem – zignorowała go i wskazała pałeczką na futomaka obleczonego kuleczkami czerwonej ikry. – Uwierz, niebo w gębie. Ten z łososiem i awokado też jest spoko. A ten z węgorzem… cóż… to już kwestia gustu.

– Julia…

– A próbowałeś już wasabi? To taki japoński chrzan. Potrafi przedmuchać zatoki nie gorzej niż nasz.

Czarnecki nałożył na jedną z rolek wspomniane wasabi, umoczył ją w sosie sojowym i włożył do ust. Wszystko to, uważnie przyglądając się rozmówczyni.

– I jak smakuje? – zapytała, jakby naprawdę myślała, że może udawać w nieskończoność. Sama skosztowała kolejnej rolki, płynnie chwytając ją w pałeczki. Gdy sięgała po następną, Czarnecki położył dłoń na jej przegubie.

– Nie możesz tak dłużej, Julka. To droga donikąd.

Zawadzka powoli wysunęła dłoń spod jego dłoni i uchwyciła pałeczkami wcześniej upatrzoną rolkę. Umoczyła ją w sosie sojowym, dołożyła wasabi, włożyła do ust, przeżuła, połknęła, imbiru nie tknęła. W pewnym momencie gwałtownie odłożyła pałeczki, prawie rzuciła, i wstała od stołu. Odwróciła się do Czarneckiego plecami, oparła ręce o blat kuchni, przez chwilę tak trwała w milczeniu, w końcu wyjęła z górnej szafki lampkę wina, napełniła ją i wypiła duszkiem. Odstawiła, zapaliła papierosa.

– Ty naprawdę myślisz, że jest mi łatwo? – zapytała, nie odwracając się. – Naprawdę myślisz, że przyjdziesz tu z pudełkiem jebanego sushi i będziesz mi mówić, co mam czuć? – Gwałtownie się odwróciła. – Popatrz na mnie, Romek. No popatrz! – Nachyliła się nad Czarneckim i zmusiła go, aby spojrzał jej w oczy. – Popatrz na tę szpetną gębę i jeszcze raz powiedz mi, że tak dłużej nie mogę!

Julia klapnęła na krzesło i schowała głowę w dłoniach. Trwała tak przez dłuższy czas, milcząc.

– Nie chciałam tego – rzekła w końcu. – Nie chciałam, żeby tak wyglądało moje życie. Jestem tu całkiem sama, rozumiesz? W jakiejś jebanej Zielonej Górze, o której przed przyjazdem wiedziałam tyle, że istnieje, w wielkiej chacie, której nigdy nie chciałam, i bez faceta, który okazał się niegodnym zaufania gnojkiem. A do tego wyglądam jak damska wersja cholernego stwora Frankensteina. – Podniosła wzrok. – Ty naprawdę myślisz, że możesz mi pomóc?

Czarnecki przez chwilę rozważał, czy powinien, ale ostatecznie przytulił Zawadzką do piersi. Nie spodziewał się, że sytuacja wygląda aż tak źle. Okoliczności pobieżnie nakreśliła mu psycholog policyjny Sylwia Majchrzak, która na co dzień opiekowała się zdrowiem psychicznym funkcjonariuszy. Procedury na ten temat jasno mówiły, że każdy policjant, poza regularnymi wizytami określonymi w regulaminie, po każdej poważniejszej akcji musi się stawić na badaniu. Majchrzak weryfikowała wówczas jego aktualny stan psychofizyczny, a następnie zdawała raport jego przełożonemu. W przypadku tak skomplikowanych sytuacji jak ta, z którą mierzyła się Zawadzka, szczegółowo planowano całą terapię. Tymczasem pacjentka najwyraźniej nie zamierzała współpracować. Czarnecki znał się z Julią zbyt długo i za bardzo ją cenił, aby przejść obok tego obojętnie.

– Pomogę na tyle, na ile zdołam, ale przede wszystkim nie zostawię cię z tym samej – powiedział. – Coraz trudniej mi na was patrzeć. Na was oboje.

Zawadzka podniosła głowę i pospiesznie wytarła łzę wierzchem dłoni. Czarnecki podał jej świeżą chusteczkę.

– Co u niego? – zapytała.

– Igor jak to Igor. Nieustannie dąży do autodestrukcji. Może z tą różnicą, że ten proces znacznie w ostatnim czasie przyspieszył.

– Co znów nawywijał?

– Wdał się po pijaku w bójkę z czterema facetami. Wynik takiego starcia mógł być tylko jeden.

Na twarzy Zawadzkiej na krótko zagościł uśmiech. Zaraz jednak zgasł.

– Dałem mu wymagającą robotę, bo chyba tylko wtedy potrafi normalnie funkcjonować. Normalnie jak na Igora, ma się rozumieć.

– Co to za sprawa?

– Nie wiem, czy powinnaś tego słuchać…

– Widziałam już wszystko. Niczym mnie nie zaskoczysz.

– Czyżby? – Czarnecki wymownie uniósł brwi.

– No mów. Wariuję już w tej samotni. Z czystej ciekawości.

Inspektor odczekał jeszcze chwilę jakby w nadziei, że Julia zmieni zdanie. Nie dała mu żadnego takiego sygnału, więc poprawił okulary i westchnął ciężko.

– Znaleźliśmy szczątki kobiety – powiedział. – A dokładnie głowę i stopę. Dowody wskazują, że była przetrzymywana i torturowana.

– No to rzeczywiście przykra sprawa.

– Badania potwierdziły, że była w piątym miesiącu ciąży.

– O cholera!

– Igor bardzo się zaangażował. Odnoszę wrażenie, że nie je i nie śpi, tylko ciągle pracuje. Jakby ta praca była lekiem na całe zło, które w nim siedzi.

– Chyba już nie chcę o tym słuchać…

Zawadzka wzięła głęboki wdech i poszukała popielniczki. Zgasiła papierosa, sięgnęła po pałeczki i skosztowała kolejnej rolki.

– On bardzo za tobą tęskni, Julka…

– No właśnie problem jest taki, że on nie potrafi tęsknić. Nigdy nie potrafił, pewnie dlatego, że nie miał za czym. Nie potrafi też się cieszyć, smucić, kochać, nawet nienawidzić. Jest wyzuty z emocji. Jakichkolwiek.

– Nie jestem psychiatrą, ale… – Czarnecki westchnął ciężko – moim zdaniem przesadzasz. Igor może nie jest chodzącym ideałem, ale to dobry człowiek. I honorowy.

– No tak. Może i kulkę za ciebie weźmie, ale dzień później już nie będzie o tym pamiętał.

Czarnecki się zasępił. Coś w tym było. Brudny zawsze był zimny i oschły w stosunku do ludzi, nawet względem niego. Nie przejmował się tym, co go otacza, życiem innych, nie obchodziło go, co o nim mówią, wszystko miał gdzieś. Jeśli w coś wierzył, to w fundamentalną uczciwość, w związku z czym kierował się prostymi zasadami, te zaś często kłóciły się z policyjnymi procedurami, więc niespecjalnie się nimi przejmował. Broniła go jednak skuteczność i ta niespotykana brawura, której próżno było szukać u innych funkcjonariuszy, tak jakby nie zależało mu na własnym życiu, jakby to życie było mu obojętne, zresztą zdrowie też, bo nieraz jego eskapady kończyły się srogim łomotem, wtedy po prostu się otrzepywał i szedł dalej. Był uparty jak osioł, nie dbał o nic, nie szło przemówić mu do rozsądku, a gdy już obrał sobie jakiś cel, to nie oglądał się na nikogo i na nic, szedł jak taran, byle do tego celu.

Komendant pomyślał, że pracować z nim a mieszkać pod jednym dachem to dwie różne rzeczy. Julka i tak musiała mieć anielską cierpliwość. No bo jak tu żyć z człowiekiem, który nie szanuje własnego życia? Jak żyć z kimś, komu jest wszystko jedno? Cały ten pseudoromans Igora i Jagny pewnie przeszedłby bez echa, gdyby nie fakt, że na dłuższą metę życie z Brudnym pod jednym dachem było nie do wytrzymania. Zresztą nie wierzył, że Igor się z nią przespał. Nawet jeśli był nieczułym draniem, to Julce by tego nie zrobił.

– Moim zdaniem powinniście porozmawiać – powiedział w końcu. – Tak robią dorośli ludzie. Pomimo tego, że z początku wydaje się to trudne albo wręcz niemożliwe. W przeciwnym razie to was zniszczy.

– Porozmawiać z Igorem? – Julka prychnęła. – Przecież go znasz. Równie dobrze mogłabym rozmawiać z kotem. Albo ze ścianą.

– Jesteś tak samo uparta jak on.

– Być może. Ale… – Westchnęła i sięgnęła po kolejnego papierosa. – Zresztą nieważne. Ta rozmowa jest bezcelowa.

– Rozmowa to jedyna szansa na naprawę czegoś, co zostało zepsute. Wszystko zaczyna się od słów, Julka. Wszystko.

– Możemy zmienić temat?

Czarnecki pomyślał, że tego dnia więcej nie wskóra. Julia rzeczywiście była równie uparta jak Igor, a do tego czuła się podwójnie zraniona. Miała jednak do tego pełne prawo. W jej przeświadczeniu człowiek, którego kochała, dla którego porzuciła poprzednie życie i zaryzykowała wszystko, zdradził ją, wykorzystał i na dodatek sprowokował sytuację, z której to ona wyszła najbardziej poszkodowana. A takie blizny goją się znacznie wolniej. Rany na sercu potrafią krwawić miesiącami, a nawet latami. W tej chwili nie dało się przeskoczyć pewnych rzeczy. Julia potrzebowała czasu.

Zmienili temat, dojedli sushi i Czarnecki raz jeszcze obiecał wszelkie wsparcie. Nawet jeśli teraz nie był w stanie jej pomóc, musiała wiedzieć, że może na niego liczyć. Potem się pożegnali, a on wsiadł do samochodu i pojechał do domu. Gdy wchodził do mieszkania, jego żona właśnie kroiła kurczaka na jutrzejszy obiad, a nieco dalej pewien mężczyzna kroił zwłoki kobiety. Wycierając pot z czoła, zastanawiał się, gdzie porzucić szczątki. I że czym prędzej musi znaleźć kolejną…
===LxciECQWZVFhUGheZw07AjQEYgNlAGFRN1VjBjIEMlNjW29ablo=

Rozdział 11

– W końcu coś – mruknął Kruszwica.

– Wciąż mało.

– Pogadałaby z Rafalskim?

Podkomisarz Aleksander Rafalski był w komendzie etatowym ekspertem od tworzenia portretów pamięciowych. Wsławił się nietypowym rysunkiem, na którym zdołał odmłodzić podejrzanego o ponad dwadzieścia lat i zrobił to na tyle dobrze, że Brudny od razu rozpoznał w nim mordercę.

– Twierdzi, że nie widziała dokładnie twarzy, bo nosił czapkę z daszkiem i ustawiał się w cieniu.

– Ale co najmniej raz zapukał do drzwi…

– Widziała go tylko przez wizjer. Nie otworzyła, bo przyszedł niezapowiedziany, a do tego ewidentnie do tej ciężarnej. Jej już jednak nie było, bo wyjechała do innego miasta. To właśnie w jej miejsce w lokalu pojawiła się Pyszczyńska.

– I facet zaczął się awanturować, tak?

– Chciał wiedzieć, gdzie tamta wyjechała, ale Pyszczyńska nie mogła mu pomóc. Nie znały się. Gdy mu to oświadczyła, podobno zaczął zachowywać się dziwnie, nerwowo, gadał do siebie, łapał się za głowę. W końcu grzmotnął pięścią w drzwi i powiedział, że jeszcze tam wróci.

– Trzeba będzie tu tę Pyszczyńską zaprosić…

– Jak trzeba, to ją urobię.

– Na piękne oczy?

Brudny skwitował to milczeniem. Nie lubił brnąć w takie bzdury. Przecież wiadomo było, że nie na piękne oczy. Ale fakt, że dwa lata wcześniej, ledwo powłócząc nogami, rozbił brutalny gang sutenerów niejakiej Grażyny Pawlickiej, pseudonim Małpa, przy okazji pozbywając się jej wtyki w komendzie, niesławnego komisarza Artura Kłosa, dziś trupa, bez wątpienia pozostał nie tylko w pamięci policjantów, ale i najbardziej zainteresowanych. Kobiety pracujące w branży erotycznej na pewno mu tego nie zapomniały, wszak od tego czasu mogły pracować bezstresowo, jakkolwiek to brzmi w kontekście działalności w tej profesji.

Kruszwica też to wiedział.

– Pod czterdziestkę, metr dziewięćdziesiąt, może więcej, postawny, okrągła głowa, ciemne włosy, wąsy, broda, czapeczka z daszkiem. Facet kogoś mi przypomina.

– Też od razu o nim pomyślałem.

– Baszta to pizduś, ale ma w sobie coś, co mnie niepokoi. Wiesz, co mam na myśli…

– Wiem.

W ocenie Brudnego facet rzeczywiście był przypadkiem co najmniej nietypowym. Wielka głowa, tęgi w pasie, flegmatyk, taki duży miś. Co prawda złamali go szybko, a facet poszedł na współpracę, ale Igor miał nieodparte wrażenie, że Baszta chowa coś w zanadrzu i wcale nie jest takim głupolem, na jakiego pozuje. W jego oczach krył się jakiś niedefiniowalny mrok.

– Można by go wziąć na druty. I jeszcze postraszyć wykrywaczem – zasugerował Kruszwica.

– I pokazać tej całej Pyśce. To mogłoby zamknąć temat.

Kruszwica się zasępił. Wysługiwanie się w ten sposób człowiekiem, z którym weszło się we współpracę, nigdy nie zwiastowało nic dobrego. Takie zachowanie z jednej strony podważyłoby zaufanie do policji jako takiej, co w przyszłości, bo sprawa niewątpliwie wypłynęłaby za mury dzięki jego kolegom, zapewne utrudniłoby pozyskiwanie innych współpracowników, z drugiej – mogło ujawnić interesujący trop. Tu trzeba było działać ostrożnie i z wyczuciem.

– Pogadam z Czyżem. Co tam jeszcze mówiła ta cała Pyśka?

– Bała się go. Twierdziła, że potrafił wystawać pod oknem grubo przed świtem. Albo po północy. Nie było reguły.

– Tak nie zachowują się normalni ludzie…

– Chyba że się zakochają. A jeśli odwiedzał ją regularnie…

To też, wbrew pozorom, nie była wcale rzadka sytuacja. Klienci prostytutek często się w nich zakochiwali. I nie było tu reguły. Pod czarem takiej kobiety mógł znaleźć się równie dobrze chłop oderwany od pługa, jak i dyrektor banku. Wystarczyło tylko znaleźć u kochanka słaby punkt, a później umiejętnie drążyć, aby w końcu owinąć sobie delikwenta wokół palca. Tacy klienci regularnie zabierali swoje wybranki w delegacje, na urlopy, przepisywali na nie samochody, a nawet się z nimi żenili. Tu nie było szklanego sufitu.

– Moim zdaniem to naciągane – skwitował Kruszwica.

– Opcji wciąż jest dużo. Dużo za dużo.

– Mówiła też, że facet był flegmatyczny, tak?

– Że miał w sobie jakąś flegmę. Tak to ujęła.

– Czym to się objawiało?

– Nie potrafiła określić. Tak po prostu. Wielki, flegmatyczny typ.

– Flegmatyczny miś. No Baszta jak malowany.

– Powiedz lepiej, co u ciebie.

Kruszwica zreferował mu informacje uzyskane ze środowiska kiboli. Tu o konkrety było znacznie trudniej, bo ten światek był bardzo zróżnicowany, a w porównaniu z innymi charakteryzowała go wyższa od przeciętnej liczba mężczyzn mających na koncie wyroki. Zwykle za haracze, narkotyki czy pobicia, ale część odsiedziała swoje za udział w zorganizowanych grupach przestępczych, te zaś, głównie z racji bliskości granicy z Niemcami, w dużej mierze parały się przemytem ludzi i sutenerstwem, biznesami charakteryzującymi się wyjątkowym brakiem empatii wobec kobiet, jeśliby nie rzec – bestialstwem, bo często traktowano więzione kobiety jak zwierzęta. U takich ludzi próżno było szukać szacunku do płci pięknej, wobec czego lista potencjalnych podejrzanych wydawała się nie mieć końca. I nawet jeśli Kruszwica miał w tym towarzystwie solidne rozeznanie, niełatwo było przebić się przez mur milczenia.

– Rozpytam i dam ci znać – przekazał mu jeden z nich, niejaki Pacan, czyli Jacek Pacyna, stary kolega z osiedla, dziś dyrektor sprzedaży w jednej z firm produkującej oświetlenie, a przy tym mocno zaangażowany kibol Falubazu. Przyjaźnili się do tej pory, mimo że dziś różniło ich niemal wszystko, a Pacan dalej jeździł na ustawki. – Tylko nie dociskaj Wiarusa. Wiesz, że niedawno urodził mu się synek. Okazało się, że ma porażenie mózgowe czy coś podobnego.

– Słyszałem.

– Dlatego robimy zbiórki na leczenie. Zrzucają się chłopaki z całej Polski. Też mógłbyś.

Kruszwica pomyślał, że interesy muszą iść wyjątkowo kiepsko, ale nie mogło być inaczej, skoro kryminalni z dolnośląskiej jednostki do walki z przestępczością zorganizowaną wykonali kawał dobrej roboty, mocno uderzając w grupy z Lubina i Wrocławia. W ostatnim półroczu przejęli trzy duże ładunki narkotyków, zlikwidowali szlaki przemytu, także żywego towaru, dobili również osłabioną Małpę, a to rykoszetem uderzyło w podwykonawców, takich jak ci operujący na terenach Zielonej Góry. Zresztą, choć chwalić się Pacanowi nie zamierzał, sam przyłożył do tego rękę. Pacan też milczał.

– I tak to właśnie wygląda – powiedział Mściwój. – Pacan się nie odzywa, Wiarus zajmuje się zbiórkami na rzecz syna. Nawet piarowo wygląda to u nich pięknie. Trudno będzie wjechać w to towarzystwo z takimi oskarżeniami, a i żaden sędzia nie wyrazi zgody na założenie podsłuchów tylu ludziom.

– To wszystko? – Brudny wymownie uniósł prawą brew.

– Z informacjami od ciebie można by się bliżej przyjrzeć kilku typom. Ale naprawdę tu trzeba ostrożnie. To stąpanie po kruchym lodzie.

– Możemy się zamienić.

Kruszwica zmrużył powieki. Spojrzał Brudnemu w oczy. Przez chwilę zastanawiał się, jak ma odebrać słowa partnera. W sumie brzmiało to jak pretensja, wyrzut, a nawet przygana.

– Możesz wprost? – zapytał.

– Zaoferowałem ci pomoc. To tyle.

– Odebrałem to inaczej.

– Zdarza się. Nie jesteś pierwszy.

– Wolę jasne sytuacje.

– Ta jest jasna jak słońce. Poza tym mam dość nicnierobienia. Tych czterech najwyraźniej nie wzięło sobie naszych uwag do serca. Nie ruszają się z domów. Albo grają w jakieś gierki, albo sobie trzepią. Ileż, kurwa, można tego słuchać?

– Miałem zapytać o to spotkanie…

– Poszli po linii najmniejszego oporu.

Brudny płynnie przeszedł do tematu Baszty, Pyry, Grubego i Truposza. Cała czwórka rzeczywiście niespecjalnie przykładała się do powierzonych im zadań. Najgorzej, że trudno było ocenić, czy to kwestia ich upośledzonej predyspozycji do socjalizacji z innymi ludźmi, niezrozumienia sytuacji, w jakiej się znaleźli, czy najzwyczajniejszej bezczelności względem organów ścigania. W każdym razie dwóch ostatnich, poza wrzuceniem kilku mało chwytliwych komentarzy szkalujących kobiety na paru forach internetowych, nie zrobiło praktycznie nic. Pyra z Basztą raz wybrali się natomiast na zbór podobnych do siebie. Spotkanie odbyło się w piwnicy jednej z lokalnych knajp, gdzie co tydzień zbierali się przy piwie wszyscy antyszczepionkowcy, płaskoziemcy i wyznawcy reptilian, czyli teorii mającej na celu udowodnienie, że światem rządzą ludzie-jaszczury. Rzeczywiście wyraźną nadreprezentację stanowili w niej mężczyźni i rzeczywiście temat kobiet pojawiał się stosunkowo regularnie, choć wywody większości przybyłych brzmiały bardziej jak mokre sny pryszczatych nastolatków. Brudny niechętnie usiadł więc przy najbardziej oddalonym stoliku, wcale nie udając, że pochłania kolejne kufle piwa.

– Uwierz, że na trzeźwo nie dało się tego słuchać – relacjonował. – W każdym razie ani Baszta, ani Pyra nie przebili się z tematami. Zostali zagłuszeni pierdoleniem o depopulacji Ziemi, która zaczęła się od pandemii, a ma skończyć na wojnie atomowej, którą przeżyją jedynie… no zgadnij…

– Reptilianie.

– Otóż to. Ich twarda skóra ma chronić przed promieniowaniem gamma, a plamy na dłoniach Putina to dowód, że chłop kiepsko się przypudrował. – Brudny podszedł do okna i zapalił. Zaciągnął się, wypuścił dym, odwrócił się do Kruszwicy. – Zatem jeśli w tym, co powiedziałem, było jakieś drugie dno, to właśnie takie. Cała czwórka szcza na nas ciepłym moczem, a ja nie mam zamiaru tego znosić. Niech niańczy ich ktoś inny. Ja chcę szukać zabójcy tej kobiety.

Kruszwica zmełł w ustach przekleństwo i wyłączył monitor komputera. Pomyślał, że się wygłupił. Gdy już miał otworzyć usta, aby jakoś zmyć powstałe wrażenie, usłyszał sygnał swojego smartfona. Odebrał, powiedział „tak, tak, dobra robota” i „zajmę się tym osobiście”. Rozłączył się.

– No to chyba temat sam się rozwiązał – oznajmił.

– Czyli co?

– Udało się zidentyfikować ofiarę.

– Hmm.

– Już wcześniej kazałem zabezpieczyć próbki DNA. Póki nie było ciśnienia, to nikomu się nie spieszyło, ale w końcu laboratorium przekazało materiał porównawczy Mariolce z zaginionych. I voilà.

– Kim jest ofiara?

– To zaginiona pięć miesięcy temu Monika Otręba z Zielonej Góry. Zgadnij, czym się zajmowała.

– A to zgaduj-zgadula?

– W kontekście braku zębów.

– Po prostu powiedz.

– Była protetyczką. Ironia losu, co?

Brudny nie odpowiedział. Ironia, nie ironia, jakie to miało znaczenie?

– Wyślij mi akta.

– Robi się.

Gdy nadkomisarz Igor Brudny i starszy aspirant sztabowy Mściwój Kruszwica skupili się na zapoznawaniu się z dokumentacją dotyczącą śledztwa w sprawie zaginięcia Moniki Otręby, pewna starowinka po raz trzydziesty ósmy wykręcała numer alarmowy dziewięć dziewięć siedem, który automatycznie przełączał dzwoniącego na aktualny numer sto dwanaście. Cierpiała na daleko posunięty artretyzm, rozwiniętego alzheimera i wiecznie trzęsły się jej dłonie. Słuch jednak wciąż miała znakomity, dlatego trzydziesty ósmy raz w ciągu ostatniego miesiąca zapragnęła zgłosić, że z zardzewiałego odpływu poniemieckiej wanny wydobywają się bardzo niepokojące odgłosy. Trzydziesty ósmy raz usłyszała, że ma się nie przejmować, bo to pewnie echo albo sąsiad z dołu, w związku z czym pani Genowefa Moskalewicz trzydziesty ósmy raz z rzędu odłożyła słuchawkę srogo zawiedziona. I zaraz o wszystkim zapomniała.
===LxciECQWZVFhUGheZw07AjQEYgNlAGFRN1VjBjIEMlNjW29ablo=

Rozdział 12

Mężczyzna podciągnął dżinsy, zapiął rozporek i spojrzał z pogardą na zbrukane kobiece ciało. Odcharknął i splunął, a następnie wyjął z tylnej kieszeni paczkę chusteczek i rzucił ją na linoleum.

– Wytrzyj się, bo nie mogę na ciebie patrzeć – warknął i się odwrócił. Zrobił kilka kroków, zawrócił, powtórzył. Patrzyła na niego ze zgrozą. Przerażał ją. – I co ja mam z tobą zrobić? Co ja mam z tobą zrobić? – powtarzał, przechadzając się od ściany do ściany.

Zerkała na niego płochliwie. Z perspektywy podłogi wydawał się jej ogromny niczym cyklop albo gigant z greckich mitów. Pan i władca, jak kazał się do siebie zwracać. Mistrz, król, dominus. Nigdy nie mógł się zdecydować. Jakby dopiero odkrywał sam siebie. Szukał tego, co go najbardziej kręci. W przeciwieństwie do zgrai tych wszystkich zboczeńców, których poznała w czasie swego podłego życia, ten wyróżniał się na ich tle kompletnym brakiem tego, co sprawiało, że mężczyznę można było nazywać mężczyzną. Właśnie dlatego się tu znalazła. Z powodu jego słabości. Sam jeden nigdy nie znalazłby sobie partnerki. Był tak beznadziejny, że nawet musiał wysługiwać się innymi, aby ją tu do siebie sprowadzić.

Szpetny, obleśny i żałosny frajer, myślała, gdy na niego patrzyła. Raz, na samym początku, nawet wykrzyczała mu to w twarz, co okazało się jednak poważnym błędem, którego skutki odczuwała do tej pory. Nauczka była tak sroga, że – choć zawsze uważała się za twardą sztukę – więcej się na taką odwagę nie zdobyła.

Życie nigdy nie było dla niej łaskawe.

Marta Dutko wychowała się w rodzinie patologicznej, gdzie alkohol i przemoc były na porządku dziennym, na jedzenie często brakowało, bo ojciec, górnik z Lubina, raz wypłatę przyniósł, ale czasem wydał ją na wódkę i kurwy, matka zaś nie pracowała, bo niczego nie umiała, w związku z czym córki też niczego nie nauczyła. Starszych braci też nie, ojciec co najwyżej lał po dupie, aż puchła w oczach, więc przykładu nie mieli, a przynajmniej nie dobrego, bo zły to może tak. I ten zły najwyraźniej sobie przyswoili i z czasem wdrożyli, bo całe osiedle się ich bało. Kradli, bili, ludzi terroryzowali, a że wciąż byli głupi, szybko dali się złapać i wylądowali w poprawczaku, Marta zaś została sama, a wtedy ojciec dodatkowo sobie na córce poużywał. Wytrzymała tak dwa lata tylko dlatego, że ćpała, po czym uciekła i żyła tak, jak żyli wygnańcy w dorabiającej się Polsce, na peronach i pod mostami, puszczając się za działkę heroiny, którą wstrzykiwała sobie bezpośrednio do żyły na przedramieniu, a potem do żył na stopach i wszędzie, gdzie można je było zobaczyć przez bladą skórę.

I tak sobie Marta żyła z dnia na dzień, od działki do działki, na wiecznym haju, śpiąc gdzie popadnie i z kim popadnie, oby było na narkotyki. Na stare śmieci nie wróciła, bo nie było do czego, matka umarła, ojciec zachlał się na śmierć, bracia siedzieli w więzieniu, dom zabrali i zlicytowali urzędnicy. Gdy poprztykała się z koleżanką, niejaką Malwiną, a ta w ramach zemsty za kilka spraw, których nie warto wspominać, zlała ją srogo i ogoliła jej głowę na łyso, Marta postanowiła ewakuować się z miasta. Z pomocą niejakiego Dominika wylądowała w Zielonej Górze, heroinowej mekce, gdzie towaru było w bród, do tego taniego, i chodziły słuchy, że tam spokój i kobiety kobietom głów na łyso nie golą.

Nie do końca tak to było, a i legenda o heroinowej mekce okazała się trochę na wyrost, bo lata dziewięćdziesiąte dawno przeminęły, ale na pewno było lepiej niż w Lubinie, gdzie Marta była spalona i gdzie wracać nie chciała. Przyjęła więc życie w tej dziwnej Zielonej Górze, innej niż sobie wyobrażała, bo to nie była żadna góra, zielona też tak sobie, ale z Dominikiem jakaś taka nić porozumienia się zawiązała, coś jakby miłość, że już nie chciała sypiać z innymi, nawet za działkę. Zamieszkali więc razem, poszli nawet na odwyk, jeden, drugi, potem chyba czwarty i piąty, aż przestała ćpać. Niestety, jak pech to pech, Dominik umarł na zawał.

– Masz dopiero trzydzieści pięć lat. Przed tobą całe życie – powiedział jej na ponurym pogrzebie młody ksiądz Karol, taki z powołania, co naprawdę dobrze chciał dla innych ludzi, wcale przy tym nie szukając korzyści dla siebie. – Zatrudnię cię, będziesz dbać o czystość i inne rzeczy, będziesz odbierać pocztę i robić zakupy, czasem załatwiać inne sprawunki. Zapłacę uczciwie, tylko nie ćpaj.

Marta wzięła się w garść. Nie ćpała, nie piła, tylko paliła papierosy. Z czasem pojawili się kolejni absztyfikanci, do których niespecjalnie się garnęła, zwłaszcza że niektórzy byli żonaci i ich kobiety krzywym okiem na nią patrzyły, nawet z pogardą i złością, bo Marta jednak dobre geny miała, piersi jędrne, biodra ponętne, a buzia promieniała, gdy tylko się uśmiechnęła. A uśmiechała się często, bo wszyscy uśmiechali się do niej. Trwało jakiś czas to uśmiechanie się, ale różne żony gdakały pokątnie, że coś z nią trzeba zrobić, dziwką jedną, bo ktoś ją tam kiedyś widział, zapamiętał, że ćpała i się w bramach prostytuowała, wszak jeszcze im mężów zbałamuci. Atmosfera zrobiła się zła i w świat poszły plotki, że ksiądz Karol zatrudnia Martę, bo sam na tym w sposób niegodny korzysta, co nie było prawdą, ale to już nie miało znaczenia, denuncjacja w archidiecezji zielonogórsko-gorzowskiej przyniosła efekt.

– Pozbądź się jej albo ja pozbędę się ciebie – zagroził biskup Maurycy Świątkowski, zresztą wcale nie taki święty, bo swoją babę miał i dwójkę dzieci wychowywał, ale nikt o tym nie wiedział, co najwyżej podejrzewano.

Ksiądz Karol nie miał wyjścia, następnego dnia poprosił Martę do siebie i oświadczył, że musi ją zwolnić, choć bardzo tego nie chce, za to tak chce Pan w niebiesiech, i tyle, bo co tu więcej dodawać, z Panem Bogiem dyskusji nie ma.

– Chuj z tym twoim Bogiem zasranym, Jezusem Chrystusem z dupy, nie wierzę w niego, a tfu! – odparła zdegustowana, splunęła i rozżalona, że tak ją potraktowano, od razu poszła się napić, a potem naćpać. Siedem dni później Marta wylądowała w ciemnej piwnicy, choć niewiele z tego pamiętała, tylko jakąś pomarszczoną babę, bo poszła w cug.

Teraz Marta Dutko leżała naga na wilgotnym materacu, skulona jak pędrak wykopany z ziemi, brudna, posiniaczona, w cuchnącej stęchlizną suterenie, nie wiedząc jak długo, bo jej tego nie mówił, ten szpetny, obleśny i żałosny dupek, którego gębę znała, bo też się kiedyś do niej uśmiechał.

– No co? – powtarzał. – Powiesz mi w końcu? Co ja mam z tobą zrobić? Nadaj się do czegoś, głupia dziwko. Masz język w gębie czy nie?

Nie wiedziała, co o tym wszystkim myśleć. Do tej pory nigdy się tak nie zachowywał. W końcu się zatrzymał. Głowę trzymał przekręconą, jakby ta zaraz miała opaść mu na prawe ramię. Często tak na nią patrzył, gdy już z nią skończył. Jak na lalkę albo manekina. Zapinał wtedy rozporek i wychodził.

– Kurwa mać! – krzyknął. – Przez ciebie mam teraz przejebane, rozumiesz? Rozumiesz, szmato?

Skuliła się jeszcze bardziej w oczekiwaniu na ciosy, których często nie szczędził. Lubił bić i kopać po nerkach, udach, całym ciele, szarpać za włosy, policzkować. Gdy wpadał w szał, bluzgał niemiłosiernie, darł się jej do ucha, pluł, gryzł, bardzo się wtedy bała, bo był nieprzewidywalny. Teraz też był bliski amoku.

Zamknęła oczy, zacisnęła powieki. Znów zapragnęła umrzeć. Nie chciała go słyszeć, widzieć, czuć. Marzyła, aby po prostu zapaść się pod ziemię, zniknąć. Wtedy jej oprawca rozpaczliwie wrzasnął, tupnął nogą i pokracznie wyczołgał się z piwnicy.

Pomyślała, że jeśli sama się nie zabije, to on nigdy z nią nie skończy.
===LxciECQWZVFhUGheZw07AjQEYgNlAGFRN1VjBjIEMlNjW29ablo=

Rozdział 13

– Monika Otręba, lat trzydzieści sześć, bezdzietna, rozwódka, w związku z Kamilem Paluchem, lat czterdzieści dwa, muzealnikiem, nienotowanym – wyliczał starszy sierżant Jacek Majewski z Zespołu Poszukiwań i Identyfikacji Osób, sekcji podległej Wydziałowi Kryminalnemu. Był to mięsisty trzydziestoczterolatek, który codziennie golił czaszkę na mokro, pił trzy białkowe szejki i w martwym ciągu podnosił dwieście pięćdziesiąt kilogramów. To właśnie on pół roku wcześniej został oddelegowany do przyjrzenia się zaginięciu Otręby. – Wyżej wspomnianego Palucha przemaglowaliśmy całkiem solidnie. Dziwny był trochę, że tak to ujmę, nie rozpaczał jakoś specjalnie po stracie partnerki. Ale miał mocne alibi.

– Mógł porwanie komuś zlecić – zauważył Brudny.

– Sprawdziłem ten trop. Wydaje się mało prawdopodobny.

Brudny wątpił, aby to była prawda, bo już kilkakrotnie przyłapał Majewskiego na mijaniu się z prawdą. Zresztą ciągnęła się za nim opinia wazeliniarza i oportunisty. Wielki, niezgrabny typ, który robił wszystko trzy razy wolniej, a i tak zawsze miał najwięcej do powiedzenia. Mało kto jednak wchodził mu w drogę, bo jednym uderzeniem mógłby wbić każdego w ziemię. Zwykle pracował z Dorotą Paź, filigranową blondynką, która całą robotę robiła za niego. Ten raport też pewnie był jej udziałem.

Poza nimi w pokoju siedzieli jeszcze komendant Romuald Czarnecki, naczelnik wydziału kryminalnego Robert Czyż, prokurator Jarosław Chmura i starszy aspirant sztabowy Mściwój Kruszwica. Ten ostatni, w kontekście nowych informacji o zamordowanej, jako prowadzący śledztwo zawnioskował o zebranie mające na celu ustalenie priorytetów.

– A dziecko? – zapytał. – W protokole z przesłuchania nie widziałem, żeby ktoś o nie pytał…

– No bo nie pytałem. Skąd miałem wiedzieć, że ofiara była w ciąży? – odparł Majewski.

– Fakt, nie mogłeś.

– Ale zapytamy teraz. Niech gnojek się tłumaczy, mam rację?

Kruszwica przytaknął.

– Wysłałem już ludzi, aby go przywieźli do firmy – uzupełnił, kierując słowa do pozostałych. Skinął Majewskiemu, aby ten kontynuował.

– Zatem co do rodziny, to wszystko wskazuje na to, że nikt o ciąży nie wiedział – ciągnął sierżant. – Matka i ojciec mieszkają we wsi Pożarów obok Żagania, siostra gdzieś pod Hamburgiem. Wniosek, jaki mi się nasunął po rozmowach z obiema stronami, jest taki, że córki miały raczej kiepski kontakt z rodzicami, choć ofiara regularnie jeździła odwiedzać chorującą matkę. Agnieszka Otręba wspominała też, że siostrze zdarzały się momenty depresyjne. Miała dość nieudanych związków i kiepsko płatnej pracy, w związku z czym poważnie rozważała wyjazd za granicę. W pewnym momencie pomyśleliśmy nawet, że rzeczywiście mogła to zrobić, bo w historii jej przeglądarki znaleźliśmy sporo odnośników do salonów protetycznych w Anglii i państwach skandynawskich. Ewidentnie szukała pracy, ale czy ją znalazła?

– Już wiemy, że nie – bąknął Brudny.

– A ta jej przyjaciółka? – zapytał Kruszwica.

– Ona przejęła się chyba najbardziej. Nie wierzyła, żeby Otręba tak nagle podjęła decyzję i wyjechała bez pożegnania. Upierała się, że musiało stać się coś złego. O ciąży jednak nie wspominała.

– Z nią też trzeba będzie porozmawiać raz jeszcze – zasugerował Czarnecki. – Trudno mi uwierzyć, że ofiara nie podzieliła się informacją o ciąży z najbliższą przyjaciółką. I ze swoim ginekologiem. Jego tożsamość też trzeba ustalić.

Wszyscy zebrani zgodnie pokiwali głowami.

– W końcu kierowca autobusu – kontynuował Czarnecki. – To ostatnia osoba, która widziała ofiarę żywą. Po przeczytaniu protokołu z przesłuchania stwierdzam, że wniosło ono do sprawy za mało. Zdecydowanie za mało.

– Mogę się tym zająć – zaoferował się Brudny.

– Zgoda. Trzeba będzie też rozszerzyć pole działania. – Czarnecki skupił uwagę na Czyżu. – Do śledztwa dołączą sierżanci Majewski, Grudzień i starsza posterunkowa Seremak. W najbliższym czasie macie się skupić tylko na Otrębie. – Komendant wbił wzrok w tego pierwszego. – Rozpytacie osoby z jej otoczenia. Ktoś musiał coś wiedzieć.

Czyż przytaknął na znak, że przyjął polecenie do wiadomości. Rzadko cokolwiek komentował, bo wolał wydawać rozkazy, niż je przyjmować. Czarnecki przeniósł wzrok na Brudnego. Poprosił, aby komisarz przedstawił swoje ustalenia.

– To tylko jeden z tropów, ale uważam, że warty uwagi – zaczął. – Według dokumentacji sporządzonej przez doktor Obojko możemy wnioskować, że ofiara, zanim ostatecznie została zamordowana, co najmniej przez dwa miesiące była przetrzymywana i torturowana. Nie mamy twardych dowodów, że motywem był ten seksualny, ale możemy domniemywać, że tak właśnie było.

– Masz na myśli brak uzębienia? – zapytał Majewski.

– Też.

– Gdybyśmy zajrzeli do… yhm… do…

– Póki nie mamy reszty ciała, to tam nie zajrzymy, stąd moje stwierdzenie, że brakuje nam twardych dowodów.

– Okej, okej.

– No więc jeśli założymy, że głównym motywem był seks, a ofiara została porwana w drugim bądź trzecim miesiącu ciąży i przez kolejne dwa była przetrzymywana, należy wziąć pod uwagę, że sprawca może mieć fetysz związany z kobiecą ciążą, fachowo nazywany – Brudny zerknął na wyświetlacz smartfona – grawiditofilią.

– Czym?

– Grawiditofilią. Wynika to z fetyszyzacji kobiecego brzucha, ale nie jestem specjalistą. Powtarzam to, co wyczytałem w sieci.

– Chore to.

– W każdym razie mówię to, bo wczoraj rozmawiałem z jedną z prostytutek, którą nachodził dziwny klient. A konkretnie klient dziewczyny, która wynajmowała lokal przed nią. Co istotne, tamta była w zaawansowanej ciąży.

– Kontynuuj. – Czarnecki wyraźnie się zainteresował.

– Twierdziła, że był natarczywy, nerwowy, zachowywał się jak niezrównoważony. Koniecznie chciał namiary na poprzednią dziewczynę i groził, że jeśli ich nie dostanie, będzie wracał do skutku.

– Ochrona nie zareagowała? – dopytał Majewski.

– To było prywatne ogłoszenie. Miała psa.

Przez dłuższą chwilę trwała cisza, a zebrani mężczyźni analizowali zasłyszane fakty. Cmokali, stękali, wzdychali. Chyba nikt nie był przekonany do tej teorii, zresztą Brudny też niekoniecznie. Ludzie mieli różne fetysze, ale to jeszcze nie było zabronione. W życiu miał do czynienia z ludźmi o tak wynaturzonych potrzebach seksualnych, że jakaś tam grawiditofilia nie robiła na nim żadnego wrażenia. Gorzej, jeśli sprawca sprowadził ów fetysz do maniakalnej potrzeby zaspokojenia własnych popędów. Wtedy sprawy się komplikowały.

– Zajmij się tym, proszę – skwitował w końcu Czarnecki. – Mściwój?

Kruszwica zreferował swoje ustalenia, ale niespecjalnie miał się czym pochwalić. Nie narzekał, ale jasne było, że do prowadzenia tak szeroko zakrojonego śledztwa ma zbyt małe zasoby, wszak sprawa odnalezienia ciała, a w zasadzie samej głowy niezidentyfikowanej kobiety, miała pełne prawo być traktowana jak kolejne pospolite morderstwo, to zaś sprawiało, że wszystko ciągnęło się dłużej. Fakt, że od wczoraj znali tożsamość ofiary, miał szansę to zmienić. Kwestia nadania jej statusu priorytetowej rozstrzygnęła się natomiast w momencie, gdy w czasie rozdzielania zadań Kruszwica odebrał telefon z dyżurki. To, co powiedział do słuchawki, natychmiast zwróciło uwagę wszystkich zebranych. Gdy wydał polecenia i się rozłączył, wstał od stołu.

– Mamy kolejne szczątki – oznajmił.

– Gdzie?

– Przy Turystycznej. Płynie tam jakiś strumień, a na nim jest zapora wodna. Ktoś wie, gdzie to jest?

– To przy obwodnicy. Odnoga Foluszowej niedaleko ronda Ireny Sendlerowej przy wylocie na Przylep. Straszna dziura – wyjaśnił Majewski.

Brudny pomyślał, że Majewski równie dobrze mógłby przekazać mu adres po chińsku. Pretensje mógł mieć jednak tylko do siebie. Wciąż nie znał za dobrze topografii miasta.

Kwadrans później parkował patrola przy rozwiniętej między drzewami taśmie policyjnej. Razem z Kruszwicą opuścili pojazd i rozejrzeli się po gęsto zadrzewionym terenie. Nieco dalej w las klinem wrzynała się droga gruntowa, przy której stało kilka zapuszczonych chałup. W tej najbliżej awanturowała się okazałych gabarytów kobieta, którą próbował poskromić jeden z posterunkowych. Jej brodaty partner siedział przy nakrytym ceratą stoliku, popijał wódkę i palił papierosa, zupełnie ignorując otoczenie. Przy drodze dojazdowej pojawili się pierwsi gapie.

– Mieliście działać dyskretnie – rzucił poirytowany Kruszwica, mijając policjanta pilnującego wejścia na zabezpieczony teren. – Teraz pewnie zjadą się tu pismaki. Masz już pomysł, co im powiesz?

Funkcjonariusz przez dłuższą chwilę szukał odpowiedzi, w końcu coś burknął, ale Kruszwica z Brudnym byli już daleko z przodu. Przemknęli przez zaśmiecony teren brodacza i jego wyszczekanej partnerki, przedarli się przez łąkę i krzaki, w końcu dotarli do zapory wodnej, którą był kawałek muru przecinającego koryto strumienia. To tam, wtłoczony pomiędzy wystające z brudnej wody gałęzie, oblepiony muchami unosił się siny ludzki korpus.

– Skurwysyn… – jęknął Kruszwica, zatykając dłonią nos. Brudny tylko się gapił. – Myślisz o tym samym co ja? – zapytał.

Brudny nie myślał, on już wiedział. Bo wcale nie potrzebowali na miejscu doktor Obojko, aby stwierdzić, że właśnie patrzą na świeże szczątki, a pośmiertna opuchlizna wcale nie jest pośmiertną opuchlizną. Korpus należał do kobiety w ciąży. Kobiety, która ledwie dobę czy dwie temu jeszcze żyła.
===LxciECQWZVFhUGheZw07AjQEYgNlAGFRN1VjBjIEMlNjW29ablo=

Rozdział 14

Inspektor Czarnecki poprawił okulary i zajął miejsce. Odchrząknął.

– Dziękuję za punktualne przybycie – powiedział. – Zakładam, że wszyscy zaznajomili się z sytuacją. Komplet informacji wysłałem na wasze skrzynki pocztowe wczoraj wieczorem.

Zebrani potwierdzili na głos lub pokiwali głowami. W pokoju poza Czarneckim znajdowali się prokurator Jarosław Chmura, naczelnik Robert Czyż, nadkomisarz Igor Brudny, starszy aspirant Mściwój Kruszwica, starszy sierżant Jacek Majewski, szefowa kryminalistyków Anna Borucka, jej podwładny, traseolog Aleksander Dobrowolski oraz lekarz medycyny sądowej Magdalena Obojko. Nieco z boku w pełnej gotowości na sygnał czekał protokolant, sierżant Janusz Kosiński.

– Jak już zapewne wiecie, znaleźliśmy kolejne ciało – kontynuował. – A ściśle mówiąc, kobiecy tułów. Wciąż nie mamy głowy, rąk i nóg, które według pobieżnych oględzin zostały odkrojone i zapewne porzucone w innym miejscu. Mściwój, możesz rozwinąć?

– Jasne, szefie. – Kruszwica otworzył teczkę i puścił w obieg fotografie wyjętego z wody korpusu oraz te, na których znajdowały się głowa i stopa znalezione kilka tygodni wcześniej. – Dla jasności, nie mamy jeszcze niezbitego dowodu świadczącego, że oba morderstwa są ze sobą powiązane, ale myślę, że możemy tak domniemywać.

– Bo? – mruknął prokurator.

– Rany są podobne – wtrąciła się Obojko. – Upewnię się, gdy dokonam precyzyjnych oględzin, ale już teraz mogę stwierdzić, że w obu przypadkach sprawca użył piły do metalu.

– Ustalimy to na pewno – dodała Borucka.

– Tak czy siak, mamy dwie ofiary – kontynuował Kruszwica. – Dwie kobiety w wieku między trzydziestym a czterdziestym piątym rokiem życia. Pierwsza to niejaka Monika Otręba, która zaginęła blisko pół roku temu. Wszelkie informacje na jej temat otrzymaliście w przesłanych aktach. Drugiej jeszcze nie zidentyfikowaliśmy, ale to kwestia czasu. W okolicach lędźwi i pod piersiami ofiara miała tatuaże. Pospolite, ale powinny nam ułatwić robotę. Anka zebrała też próbki DNA ofiary i po otrzymaniu wyników porówna je z materiałem dostępnym w systemie rejestrującym osoby zaginione. Zakładam, że w tej sytuacji potrwa to krócej…

– Nadałem śledztwu najwyższy priorytet – potwierdził Czarnecki.

– Co ważne – ciągnął Kruszwica – obie ofiary były przed śmiercią przetrzymywane wbrew własnej woli i torturowane. W przypadku pierwszej wiemy to po wyrwanych zębach i ranach w okolicach kostki, a w drugim po, i tu uwaga, śladach zębów na piersiach. Magdo, rozwiniesz?

Obojko odgarnęła blond kosmyki, które z jednej strony zawsze opadały jej na połowę twarzy.

– Zbadałam je pobieżnie na miejscu, ale jestem przekonana, że da się odtworzyć zgryz sprawcy – oznajmiła.

– To świetna wiadomość – stwierdził Czarnecki. – Kiedy możemy spodziewać się dokładnych wyników?

– Jutro, najpóźniej pojutrze. Ale wracając do samego mordercy. – Obojko na chwilę zamilkła. Poszukała konkretnej fotografii. – Spójrzcie na te obrażenia wokół brodawek. Nigdy się z czymś takim nie spotkałam…

– Wygląda, jakby próbował je odgryźć – rzucił Majewski.

– Raczej jakby je ssał – dodał Kruszwica. – Siniaki wokół brodawek są bardzo wyraźne, a rany po ugryzieniach niezbyt głębokie.

– Otóż to – skwitowała Obojko. – Wygląda na to, jakby sprawca przyssał się do piersi ofiary bardzo, bardzo mocno. Jakby ją ssał godzinami. Nie badałam jeszcze wnętrza pochwy, ale widzę tu mocny podtekst seksualny. Do tego poparty jakimś zwyrodniałym fetyszem.

– Fetyszem czego? – wtrącił się Brudny.

– Nie wiem. Może kilkoma naraz. Kobieta w ciąży, ślady na piersiach, wyrwane zęby. Tego nie spotyka się na co dzień.

– Co racja, to racja – wtrącił Majewski. – Po mojemu to mamy tu do czynienia z niezłym psycholem.

– Który nie przestanie zabijać.

– Dopóki go nie dorwiemy.

Zebrani zgodnie przyznali Majewskiemu rację. Tylko Brudny pozostał niewzruszony. Nie przytakiwał, nie dodawał sobie ani innym animuszu, po prostu siedział i analizował. Pomyślał, że kimkolwiek jest ów zwyrodnialec, to gdy stanie z nim twarzą w twarz, nie będzie kalkulował. Najpierw odstrzeli mu jaja, a potem zapakuje kulkę w łeb.

– Myślałeś, aby zapytać o zdanie Elkę? – rzucił, gdy w końcu nastała cisza. Sam się zdziwił, że powiedział to na głos. Potrzebował swoistego pozwolenia, a psycholog śledczy Elżbieta Pałka mogła mu je zapewnić.

– Już to zrobiłem. Czułem, że nie będzie chciała przegapić takiego przypadku. Ela będzie w mieście dziś wieczorem – odparł Czarnecki.

Brudny pomyślał, że to bardzo dobra wiadomość. Współpraca z Pałką była czystą przyjemnością, bo po pierwsze była wybitną profilerką, a po drugie po prostu ją lubił. No i kiedyś próbowała wszystkim wmówić, że on i brat są psychopatami. Może jednak miała trochę racji…

– Jak wygląda sytuacja z nagraniami z monitoringu? – Czarnecki ponownie przeniósł uwagę na Kruszwicę.

– Okolica przy zaporze nie jest monitorowana, ale Łącza, bo tak nazywa się ta smródka, płynie przez tereny przemysłowe, gdzie przynajmniej część hal i magazynów powinna mieć zamontowane kamery, powinna dać jakieś wyniki. Wysłałem ludzi, aby się tym zajęli. To jednak potrwa.

– Świadkowie?

– Wczoraj zostali przesłuchani, a protokoły są załączone do akt sprawy. To cztery osoby: dwóch nastolatków, którzy znaleźli pływający korpus, oraz właściciele przyległej do strumienia działki, niejacy Mieczysław i Eleonora Mazurowie. Niestety, ich zeznania chwilowo nie wnoszą do śledztwa nic istotnego.

– Trzeba szukać dalej. Wyślij ludzi i niech pochodzą po domostwach przyległych do Łączy. Strumień nie powinien być długi, ale mogę się mylić. Sprawdź zresztą całą sieć kanałów, bo wbrew pozorom jest ich w mieście całkiem sporo. Jak psy?

– Złapały kilka tropów, ale żaden nie rokuje. Sprawca, czego można się było spodziewać, wrzucił ciało do kanału w innym miejscu.

– Rozumiem. Aniu…

Anna Borucka odstawiła szklankę z herbatą.

– Zabezpieczyliśmy kilka odcisków po butach, starych kolein po oponach rowerowych i samochodowych. Pobraliśmy też sporo próbek, ale nie napalałabym się na jakieś przełomowe odkrycia – ostrzegła. – Wychodzimy z tego samego założenia co Mściwój, mianowicie że sprawca nie jest aż tak głupi i nie porzucił ciała przy zaporze. To natomiast oznacza, że należałoby kontynuować poszukiwania po obu stronach kanału na całej jego długości. Na to jednak nie mamy środków.

– Rób swoje. A jak ludzie na coś się natkną, to zostaniesz poinformowana. Czy ktoś jeszcze chciałby zabrać głos? – Czarnecki powiódł wzrokiem po zebranych, ale wszyscy powoli chowali już swoje graty do teczek i toreb. – Jeśli nie ma, to do roboty. Musimy znaleźć tego szaleńca, zanim zabije kolejną ofiarę.

Salka powoli się opróżniała. Jednym z ostatnich wychodzących był Brudny. Czarnecki poprosił go, aby został.

– Co jest? – zapytał podejrzliwie komisarz.

– Jak to widzisz, Igor? Tak po swojemu.

– Co znaczy po mojemu?

– Przecież wiesz, co mam na myśli. Co podpowiada ci instynkt?

Brudny wygiął usta w podkowę. Gdyby powiedział Czarneckiemu, co postanowił względem sprawcy, ten zapewne musiałby odsunąć go od śledztwa.

– Kolejny psychol, którego trzeba dorwać i wsadzić za kratki – odparł po chwili namysłu.

– Tak po prostu?

– Tak po prostu.

– Dobrze, wybacz. Chyba jestem przewrażliwiony. Albo już na to za stary.

– Jesteś odpowiednim człowiekiem na odpowiednim miejscu.

– Powiedz to mojej żonie. Jak się dowie, jakiego wariata ścigamy, to znów mi nawrzuca, że stary a głupi.

– Akurat twoja żona to najbardziej wyrozumiała kobieta we wszechświecie.

– Tak, to prawda. Jadźka to wspaniała kobieta. Dlatego coraz trudniej mi znosić jej milczenie.

Brudny zmarszczył brwi. Owszem, inspektor mógł mówić o własnej żonie, o tym, jak ją zwodził powrotem na emeryturę, o tym, jak tłumaczył swoje decyzje, przeciągające się wieczory w komendzie, spóźnienia na kolacje, niezrealizowane plany wakacyjne i pewnie jeszcze wiele innych rzeczy, które wiązały się ze służbą, a które każda żona policjanta, jeśli nie planowała rozwodu, musiała znosić w milczeniu. Ale jakoś nie chciało mu się w to wierzyć.

– Byłeś u Julki, mam rację? – zapytał.

Czarnecki westchnął.

– Przyznaję, przejrzałeś mnie. Ciebie nie da się podejść.

– Albo robisz się zbyt przewidywalny.

Przez chwilę milczeli.

– Naprawdę nie jesteś ciekawy, co u niej?

– A czy moja ciekawość coś zmieni?

– Jeśli nie zapytasz, to pewnie nic.

– I tak pewnie mi powiesz, więc miejmy to już za sobą.

Czarnecki odchrząknął i poprawił okulary. W jego spojrzeniu próżno było szukać zrozumienia dla nieugiętego uporu rozmówcy. Brudny go jednak nie szukał. Romka szanował, ale w tej sytuacji inspektor nie był w stanie mu pomóc. Toku rozumienia kobiet nie rozumiał nawet on.

– Julia bardzo cierpi – powiedział w końcu. – Chcę, żebyś to wiedział i wreszcie coś z tym zrobił.

Brudny prychnął.

– Nie masz pojęcia, jak ta baba jest uparta…

– Dokładnie tak samo jak ty.

– Ech…

Milczeli jeszcze przez chwilę, w końcu Brudny ruszył w kierunku drzwi. Gdy złapał za klamkę, odwrócił się w stronę inspektora.

– Zajmę się tym, gdy dorwę tego sukinsyna, może być?

– Trzymam za słowo.

I wyszedł.
===LxciECQWZVFhUGheZw07AjQEYgNlAGFRN1VjBjIEMlNjW29ablo=

Rozdział 15

Fetor rozkładających się zwłok był odrażający.

Brudny łyknął soku z czarnej porzeczki i potarł nos. Smród trupa już go nie ruszał, ale smród trupa, którego po kilku dniach wyciągnięto z wody, bywał naprawdę uciążliwy. To była chyba jedyna woń, która wżerała się w skórę.

– Tułów został umyty, pozbyłam się też robactwa, przynajmniej tego z zewnątrz, więc ogólnie i tak nie jest źle – oświadczyła Obojko, zakładając lateksowe rękawiczki. – Niestety, otwarte rany, woda i temperatura przyspieszyły proces gnilny, stąd ten fetor. Na to nic już nie poradzę.

W salce sekcyjnej poza Obojko, jej asystentką Izą Nowakowską i Brudnym znajdowali się jeszcze Kruszwica, Majewski i prokurator Chmura. Dwaj ostatni musieli się podpierać, aby nie zemdleć, a prokurator zaraz po wejściu cofnął się na korytarz, aby zwrócić zjedzoną po przebudzeniu białą kiełbasę z Biedronki. Nikt mu tego nie wypominał. Prawie każdy kiedyś porzygał się przy zwłokach.

– Macie ostatnią okazję, aby się przyjrzeć, zanim ją otworzę – oznajmiła Obojko. – Ktoś coś? – dodała, siorbiąc przez słomkę swój pietruszkowy trunek.

Brudny nachylił się nad korpusem jak pies nad rzuconym na ziemię kawałkiem mięsa. W jego nozdrza uderzył jeszcze silniejszy fetor. Zdławił go jednak siłą woli i zaczął studiować kolejne fragmenty kobiecego korpusu.

– To plamy opadowe? – zapytał, przyglądając się bordowym wstęgom na piersiach i brzuchu.

– Yhy.

– Czyli po śmierci musiała leżeć twarzą do ziemi.

– Zgadza się.

Brudny się wyprostował, zmrużył powieki. Wniosek wydawał się oczywisty.

– Nie zależało mu na niej… – bąknął.

– Co konkretnie masz na myśli? – podłączył się Kruszwica.

– Nie była dla niego nikim ważnym. Po wszystkim porzucił ją jak szmacianą lalkę. Gardził nią. Może nawet jej nienawidził.

– Ma to sens – przyznała Obojko.

– I zgadzałoby się z naszą incelską teorią – dodał Kruszwica.

– Wy znowu o tych incelach? – Prokurator aż się zakrztusił. – O co chodzi z tymi jebanymi incelami? To jakaś nowa moda? Znak czasów?

– Pewnie wszystkiego po trochu. Kiedyś niedorajdy bunkrowały się w domach i trzepały się do świerszczyków, a dziś zakładają własne subkultury i pierdolą na czatach o tym, jak im w życiu źle. – Kruszwica posłał Obojko wymowne spojrzenie. – A za wszystko obwiniają takie wytatuowane, wyemancypowane Madzie, które nie dość, że nie boją się iść przez życie na własnych zasadach, to jeszcze kroją trupy, popijając przy okazji, no właśnie, co ty tam pijesz…

– Nie interesuj się.

– Zmieloną natkę pietruszki?

– Powiedzmy.

– W każdym razie wiecie, co mam na myśli. Nasze dwie ofiary też wyglądały na rozgarnięte babki. Szpilki, pazurki, dziary na tyłku czy pod cyckami. Idę o zakład, że też popijały pietruchę albo inną sojową latte.

– To akurat da się ustalić. – Obojko teatralnie siorbnęła. – Jeśli dacie mi ją w końcu otworzyć.

Brudny po raz ostatni omiótł spojrzeniem siny kobiecy tułów, a następnie odsunął się od stołu sekcyjnego. Obojko dała znak swojej asystentce, a ta od razu chwyciła skalpel, po czym wprawnym ruchem nacięła korpus od szyi po wzgórek łonowy.

– Jeśli jesteście za aborcją, to lepiej odwróćcie wzrok. Jeśli przeciw, tym bardziej… – ostrzegła Obojko, zerkając na poczynania młodej blondynki, która właśnie ściągała skórę z klatki piersiowej. Przypominało to trochę filetowanie ryby. – Ostrożnie z macicą – rzuciła, gdy Iza zabrała się do usuwania narządów wewnętrznych. Asystentka skinęła, jakby nie była zadowolona z tej uwagi, następnie wycięła i wyłożyła do blaszanych pojemników żołądek, nerki i macicę. Smród zaostrzył się, a prokurator znów musiał opuścić salę sekcyjną. Obojko chwyciła macicę i przytknęła do niej skalpel. – Może jednak chcecie sobie zrobić przerwę? Jakiś papierosek albo coś? – zapytała.

– To chyba nie najgorszy pomysł – rzucił Kruszwica, zerkając przy okazji na Brudnego.

Igor pomyślał, że dobry papieros nigdy nie jest zły. I wyszli. Wrócili po kwadransie. Obojko analizowała zawartość żołądka. W ustach trzymała kulkowego lizaka.

– I jak tam? Mamy jakieś wnioski? – zagaił Kruszwica.

– Jadła całkiem dobrze. – Wyjęła lizaka. – Ostatnio kaszę gryczaną, kurczaka i fasolę. Kał też wygląda zdrowo, ale wiadomo… powiem więcej, gdy otrzymam wyniki próbek z laboratorium. W każdym razie laska głodem nie przymierała.

– Hmm… dziwne to…

– I średnio ma się do tej waszej incelskiej teorii – dorzucił Majewski. – Nie to, żebym się przypierdalał, ale sami widzicie. Jakoś średnio to współgra.

– Albo facet ma to całe żarcie pod ręką – rzucił Brudny, bardziej do siebie niż w kontrze do Majewskiego.

– Że niby pracuje w gastronomii?

– Na przykład. Knajpy wyrzucają średnio jedną trzecią serwowanego jedzenia, mam rację?

– Niestety – włączyła się Obojko. – I to jest prawdziwy dramat tego świata. Kolejne pokolenia będą nas za to przeklinać.

– Za co?

– Nieważne. Nie odchodźmy od tematu – ukrócił Kruszwica. – Sugestia Igora ma sens. Warto pójść tym tropem. Knajp jest w mieście co najwyżej kilkadziesiąt. Trzy patrole powinny obrobić się w góra dwa dni.

– Kogo mamy szukać?

– Kucharzy, kelnerów, barmanów. Najlepiej wysokich, przy kości, flegmatycznych.

– Co drugi kucharz to flegmatyczny grubas.

Kruszwica przeniósł wzrok na Majewskiego. Gość sam wyglądał jak flagowy przykład ciepłej kluchy.

– A ty wiesz to z MasterChefa czy z Kuchennych rewolucji? – zapytał z kpiną w głosie.

– Nie, ale… no, kurwa, kucharz to kucharz. Nie widziałem małych i chudych.

– To gówno w życiu widziałeś – uciął. – Trop jest dobry. Dostaniesz trzech ludzi i to sprawdzicie. Każdą knajpę w tym mieście, rozumiesz?

– Jak mus, to mus.

Brudny w myślach podziękował Kruszwicy za sprytne rozwiązanie zaogniającego się konfliktu. Majewski może i był nie najgorszym policjantem, ale wyraźnie nie nadawali na tych samych falach. Lepiej, żeby swoją irytującą osobowością wnerwiał kucharzy i ich szefów niż jego.

– Była gwałcona? – zmienił temat Brudny.

– Otóż nie. – Obojko znów wyjęła z ust lizaka. Wskazała nim na krocze, a prokurator znów zakrył usta i wyszedł. – Okolice pochwy nie są oczywiście nienaruszone, ale to raczej efekt porzucenia w kanale. Podobnie sytuacja ma się z odbytem. Nie dostrzegłam śladów penetracji. Tym bardziej zalegającego wewnątrz materiału biologicznego.

Brudny się zamyślił. Nic tu nie miało sensu. Motyw seksualny do tej pory wydawał się oczywisty, ale słowa patomorfolog mocno z tym przekonaniem kontrastowały. Nie wykluczały, choć co najmniej podawały w wątpliwość. Owszem, miał do czynienia z przypadkami, gdy sprawca był impotentem, ale wówczas ofiary zwykle przeżywały jeszcze większe piekło. W takich sytuacjach sprawca cedował winę za swoją niemoc właśnie na nie, w nim samym budziła się jeszcze większa agresja i w ramach kary i zemsty penetrował je wszystkim, co wpadło mu w rękę. Butelkami, sztućcami, narzędziami. Ograniczała go tylko wyobraźnia, dlatego takie gwałty charakteryzowały się największą brutalnością i często sam akt kończył się śmiercią. W tym wypadku okolice krocza były nietknięte.

– Spotkałaś się kiedyś z podobnym przypadkiem? – zapytał Obojko.

Patomorfolog pokręciła głową.

– Nigdy nawet o czymś takim nie czytałam – dodała, wyjąwszy z ust lizaka. – Bez wyników z laboratorium niczego więcej wam nie powiem. Może poza tym, że reszta narządów też jest w dobrym stanie. To znaczy w sensie, że laska o siebie dbała.

– O której dziś przyjeżdża Pałka? – Brudny zerknął na Kruszwicę.

– Podobno koło osiemnastej.

– Powinna to zobaczyć.

– Też jestem ciekawa jej opinii – wtrąciła Obojko. – Przeczytałam wszystkie napisane przez nią pozycje. Mądra z niej babka.

– Zatem jej nie zamrażaj. Niech zobaczy ją w tym stanie.

– No problemo.

– A ten zgryz?

– Jak sobie w końcu pójdziecie, to się tym zajmę. Pasuje?

Mężczyźni dokonali proceduralnych obowiązków i po podpisaniu papierów opuścili salę sekcyjną, a następnie budynek prosektorium. Na zewnątrz słońce prażyło niemiłosiernie. Brudny oparł się o maskę patrola i zapalił. Odprowadził wzrokiem wsiadających do samochodu Majewskiego i Chmurę.

– Co tak naprawdę o tym sądzisz? – zapytał Kruszwica.

– A co chcesz usłyszeć? – Brudny się zaciągnął.

– Jesteś bardziej doświadczony. Ścigałeś największych zwyroli…

– Takiego nie.

– Ja tym bardziej. Do mnie coś takiego nie dociera. Żeby kobiety w ciąży…?

– Dorwiemy go.

– Nie inaczej.

Brudny zaciągnął się jeszcze kilka razy. Zmrużył oczy i spojrzał w górę, jakby chciał ocenić godzinę po pozycji słońca na niebie. Koniec sierpnia był w tym roku bardzo upalny.

– Podrzucę cię do komendy i pojadę do tego PKS-u – oznajmił.

– Ja pogadam z przyjaciółką Otręby. Mam też już adres jej ginekologa. Jego też przydałoby się docisnąć.

– Dociśniemy. A co z tym jej gachem? Ktoś z nim już gadał?

– Siedzi w Berlinie, ale jutro ma być na miejscu. Zaraz po powrocie obiecał stawić się w komendzie. Jego też możemy przesłuchać wspólnie.

– W porządku. Wsiadaj.

Brudny rzucił niedopałek i zgniótł go butem. Chwilę później silnik patrola mruknął z zadowolenia, a samochód powoli wytoczył się na ulicę Wrocławską. W drodze do komendy zastanawiał się, czy w natłoku tych wszystkich poszlak czegoś nie przegapili. Już wkrótce miało się okazać, że to nieodparte wrażenie ma silne podstawy, a oni błądzą we mgle.
===LxciECQWZVFhUGheZw07AjQEYgNlAGFRN1VjBjIEMlNjW29ablo=

Rozdział 16

Brudny zaparkował pod kilkumetrowym świerkiem i wysiadł z samochodu.

Zapalił, wytarł pot z czoła, rozejrzał się. Budynek Przedsiębiorstwa Państwowej Komunikacji Samochodowej, który z komunikacją samochodową miał dziś tyle wspólnego co rosyjska Duma z demokracją, nie był ani okazały, ani efektowny. Gmach przypominał trochę większy klocek Lego z oknami i czerwonym napisem PKS w rogu. Do wnętrza prowadziły schody kryte przezroczystą wiatą, która jednak nie osłaniała podjazdu dla osób niepełnosprawnych. Na poręczach wisiały donice z kwiatami o czerwonych płatkach, o których Brudny wiedział tyle, że nie są to róże.

W pewnym momencie z przeszklonych drzwi wyszła kobieta ubrana w zbyt obcisłą garsonkę i człapiąc na za wysokich szpilkach jak kaczka, z najwyższym namaszczeniem podlała je wodą z czerwonej konewki.

– I po co palić te papierochy? – rzuciła w kierunku Igora, kręcąc głową z dezaprobatą. Nie usłyszawszy odpowiedzi, odchrząknęła, obciągnęła spódnicę i poczłapała z powrotem do swojego urzędniczego królestwa.

Brudny odprowadził ją wzrokiem, a następnie przeniósł go na tarczę zegarka. Z racji rygorystycznych obostrzeń dla kierowców PKS funkcjonował trzyzmianowo, więc według Kodeksu pracy o czternastej powinno dojść do wymiany pracowników. Do pełnej godziny brakowało ośmiu minut. Igor wyrzucił więc papierosa do śmietnika i ruszył w kierunku drzwi. Podszedł do punktu informacyjnego. Za szybą mościła się poznana przed chwilą miłośniczka kwiatów doniczkowych. Dostrzegła go, ale zlekceważyła, upijając łyk herbaty. Wtedy zapukał w szybkę.

– Słucham – rzuciła, zwierając usta w dziubek.

– Ja do dyrektora.

– A w jakiej sprawie?

– Urzędowej.

– A był pan umówiony?

– Nie.

– Zatem nie mogę panu pomóc. Pan dyrektor przyjmuje tylko wcześniej umówionych petentów i…

Kobieta przerwała, gdy na szybie wylądowała policyjna legitymacja. Przez dłuższą chwilę wpatrywała się w nią nerwowo, w końcu przełknęła ślinę, poprawiła niesforny loczek i sięgnęła po słuchawkę. Przedstawiła gościa, a Brudny usłyszał w słuchawce podniesiony głos. Po minie Wandy, bo takie imię widniało na przypiętej do bujnej piersi plakietce, można było wnioskować, że właśnie dostawała opierdol.

Pomyślał, że rozpoznawalność ma swoje plusy. Dwie minuty później był już pod gabinetem dyrektora. Wszedł bez pukania.

– Dzień dobry, komisarzu – przywitał się Konrad Kobylak. Był to postawny mężczyzna po pięćdziesiątce, a charakteryzowały go nadmierna potliwość i włosy w uszach. Miał na sobie znoszony garnitur i krzywo zawiązany krawat, którą to niefrasobliwość pospiesznie próbował skorygować. – Proszę usiąść – zachęcał. – Bardzo się cieszę, że mogę gościć u siebie taką osobistość. Mam nadzieję, że pani Wandzia nie sprawiała problemów. Wie pan, ostatnio ma problemy z synem i…

– Pani Wandzia była przemiła – uciął Brudny.

– Proszę się rozgościć. Kawy, herbaty?

– Wolałbym przejść do sedna sprawy. Wie pan, w jakim celu tu przyszedłem?

– Nie bardzo, jeśli mam być całkiem szczery.

Dyrektor się zarumienił. Ale równie dobrze mogła to być kwestia przegrzania zwojów mózgowych. Brudny był prawie pewny, że facet przed chwilą chlapnął kielicha.

– Chcę porozmawiać z jednym z pana podwładnych, niejakim Januszem Wróblem.

– Czy coś się stało?

– Czy jest teraz na terenie obiektu?

– Nie wiem. Najlepiej będzie, gdy zadzwonię po Gienia.

– Kim jest Gienio?

– Kierownikiem zmiany. On tym wszystkim zawiaduje.

– Gdzie go znajdę?

– Ma swoje biuro na parterze. Przy szatniach dla kierowców.

– Pan go uprzedzi, że do niego idę.

– Ale… a ta kawa?

Brudny był już przy drzwiach i nie mógł widzieć rozgoryczonej miny dyrektora Kobylaka. Na dole minął popijającą herbatę panią Wandę, która zastygła z kubkiem przy niedawno ostrzykniętych tanim kwasem hialuronowym ustach, ale gdy tylko zniknął jej z oczu, beznamiętnie wróciła do przerwanej czynności. Do biura kierownika też wszedł bez pukania. W środku natknął się na trzech mężczyzn. Dwóch z nich próbowało wymusić coś na tym trzecim, w ogóle nie przejmując się jego obecnością. Brudny postanowił im nie przerywać, zamiast tego stanął w kącie i zaczął się im przysłuchiwać. Mieli na sobie dżinsy, jeden na szelkach, i nie najświeższe koszule, a przy kierowniku – jak zdążył wywnioskować z rozmowy – wyglądali jak dwaj karłowaci pięściarze wagi ciężkiej. Gdy w końcu się obrócili i zobaczył ich toporne rysy twarzy, pomyślał, że pasują do opisu podejrzanego jak ulał.

– Ile macie wzrostu? – zapytał ni z gruchy, ni z pietruchy.

– A pan to kto?

– Ja go skądś znam.

– Tyyy… ja też.

– Kim ty jesteś, człowieku?

Brudny postanowił nie przeciągać. Przedstawił się, wyjął legitymację, podał wydział i stopień. Po ich reakcjach wywnioskował, że każdy go kojarzy. Mina jednego z kierowców zdradzała słabo skrywaną niechęć. Drugi wyglądał na zaniepokojonego.

– Czy któryś z panów to Janusz Wróbel? – zapytał, gdy minęło wystarczająco wiele czasu.

– To ja – odparł ten pierwszy. Na jego lewym przedramieniu, tuż przy podciągniętym mankiecie, wyłaniał się wytatuowany herb Falubazu, a na szyi pod uchem fragment krzyża celtyckiego. – A o co chodzi?

– Chciałbym porozmawiać o sprawie sprzed pół roku.

– Znowu?

– Panowie zostawią nas samych? To nie zajmie długo.

Kierownik z mężczyzną w spodniach na szelkach bez gadania opuścili gabinet. Brudny pomyślał, że poszło nadzwyczaj łatwo, ale znając życie, założył, że od teraz będzie tylko trudniej. Przyjrzał się mężczyźnie. Nieco niższy od niego, masywny, niezgrabny, zarośnięty, z głową w kształcie gruszki, bujnymi wąsami i wiszącym podgardlem. Kąciki oczu opadały nieznacznie, budząc skojarzenia z niegroźnym guzdrałą. Wrażenie, że pasuje do opisu Pyśki, stało się jeszcze silniejsze.

– Wie pan, kim jestem? – zapytał.

– Wiem.

– Odpowie mi pan na zadane pytania?

– Spróbuję.

– Kiedy ostatnio był pan na kurwach?

Mężczyzna zmarszczył brwi. To pytanie najwyraźniej go zaskoczyło. Do tego sugerowało odpowiedź, a przynajmniej jej część. Te kilka sekund milczenia też miało swój wydźwięk.

– Nie chodzę na kurwy, proszę pana – odpowiedział po dłuższej chwili Wróbel. Podwinął mankiet jeszcze wyżej. Spod materiału wyłoniło się kilka imion z datami urodzin. – Mam żonę i dzieci, które bardzo kocham, więc proszę mi tu nie insynuować, że korzystam z takich usług.

Brudny wiedział, że facet kłamie, ale nie miał na to żadnych dowodów. Przez głowę przemknęła mu myśl, że Julka już dawno by je znalazła, a on na takie spotkanie przyszedłby dużo lepiej przygotowany.

– Ma pan rację. Źle zaczęliśmy – powiedział, choć wcale tak nie uważał. Zaczęli znakomicie, bo Brudny już wiedział, że gość, może poza nieco niższym wzrostem, pasuje do rysopisu Pyśki i regularnie chodzi na dziwki. Pomyślał, że dobrze byłoby zajrzeć do jego szafki, ale zamiast tego wyjął z kieszeni pogięty kawałek papieru. Na oczach mężczyzny rozłożył go i przekazał w jego ręce. – To protokół z pańskiego zeznania w sprawie zaginięcia Moniki Otręby z Zielonej Góry. Czy to pana podpis? – zapytał.

Wróbel przyjrzał się dokumentowi.

– No mój, a co? – rzucił niedbale.

– Dobrze wiedzieć, panie Wróbel. Bo tak się składa, że pani Otręba została brutalnie zamordowana, a pan wciąż jest ostatnią osobą, która widziała ją żywą.

– O kurwa!

Brudny wbił spojrzenie w ciemne tęczówki rozmówcy. Facet w istocie wydawał się zaskoczony. Ale równie dobrze mógł trenować tę reakcję przed lustrem tygodniami.

– W związku z zaistniałą sytuacją muszę zadać panu kilka dodatkowych pytań – powiedział.

– Po co?

– Bo być może pomogą nam w uchwyceniu mordercy.

Zapadła niezręczna cisza. Brudny nie miał zamiaru jej przerywać, chciał, aby rozmówca pojął grozę sytuacji.

– A co mi tam. Pytaj pan – rzucił niespodziewanie Wróbel. – Ja tam nie mam nic do ukrycia. Tylko nie wiem, czy jeszcze wszystko dobrze pamiętam.

Brudny zaczął zadawać kolejne pytania. Wróbel odpowiadał zgodnie z tym, co znajdowało się w protokole, a drobne nieścisłości dotyczące dokładnego czasu czy panującej wówczas pogody świadczyły tylko na jego korzyść, przecież nikt, kto by się na taką ewentualność specjalnie nie przygotował, nie złożyłby identycznych zeznań. Te natomiast rzeczywiście nie wnosiły wiele. Wróbel twierdził, że kojarzył denatkę, bo jeździła tą linią stosunkowo regularnie, zwykle kilka razy w miesiącu.

– No biła od niej taka słodycz, że hej – mówił. – Może dlatego ją zapamiętałem tak dobrze. W miarę możliwości siadała zawsze na tym samym miejscu, tak że mogłem mieć ją na oku. A było to oko na czym zawiesić, oj było. No z tym to nie ma co dyskutować.

– Podobała się panu?

– Spodobałaby się nawet gejowi. Taka ładna była.

Te odpowiedzi wydały się Brudnemu zaskakujące o tyle, że Wróbel nie obawiał się ich głośno wyrażać. Gdyby zmieniono mu status ze świadka na podejrzanego, podobne kwestie mogłyby zadziałać na jego niekorzyść. W tym zachwycie próżno jednak było szukać jakiejś chorej fascynacji. Facet mówił raczej jak dobry wujek.

– Ktoś się do niej przysiadał? Z kimś rozmawiała? – dopytywał Brudny, coraz bardziej zawiedziony tym, że Wróbel nie konfabuluje.

– Nie, nigdy. Ignorowała potencjalnych adoratorów. Dużo czasu spędzała albo z nosem w telefonie, albo wpatrzona w widoki za oknem.

Wróbel powtórzył też, że tamtego dnia siedziała sama i miała smutny wyraz twarzy. Podobno podczas rozmowy telefonicznej kilka razy wytarła chusteczką łzy. Potem po prostu wysiadła na swoim przystanku i zniknęła w mroku. Niestety, nie pamiętał, czy ktoś wysiadł razem z nią, choć przyznał, że to bardzo prawdopodobne.

– Nie widziałem jednak, żeby ktoś za nią poszedł – dodał na koniec.

– Z kim jeździł pan wówczas na trasie? – Brudny zmienił temat.

To było jedno z pytań, których nie było w starym protokole z zeznania Wróbla. Brudny pomyślał, że warto byłoby przesłuchać też drugiego z kierowców. Wątpił w jakiś przełom, ale nie chciał mieć później sobie niczego do zarzucenia.

– Ma pan na myśli Jędrka Sienkiewicza czy Miecia Papużańskiego?

– A który to który?

– Jędruś to ten tutaj. – Wróbel wskazał na zdjęcie wiszące na tablicy korkowej. Przedstawiało pracownika roku, a na fotografii znajdował się mężczyzna o nieokreślonym wieku i twarzy jak księżyc w pełni. Uwagę zwracały bujne wąsy. – Już jednak z nami nie pracuje. Odszedł z firmy pod koniec ubiegłego roku. Nawet pamiątkowego medalu nie odebrał, tylko kasę wziął. Szkoda chłopa.

– Dlaczego szkoda?

– Matka mu ciężko chorowała. W końcu zmarła. Wtedy wziął urlop i już do pracy nie wrócił. Ale cóż zrobić? Życie…

– A ten drugi?

– Mietek powinien właśnie kończyć. O tej porze zapewne się przebiera.

Brudny niechętnie musiał przyznać, że Wróbel na każdym etapie rozmowy był nad wyraz przekonujący. Mówił spokojnie, płynnie, naturalnie szukając w głowie drobiazgów, które przeciętnemu człowiekowi mogłyby umknąć. Dodatkowo istotnie starał się pomóc. To, że prawdopodobnie chodził na dziwki, niczego jeszcze nie przesądzało. Większość klientów tego typu przybytków to wbrew pozorom wcale nie są źli ludzie.

– Ile lat mają pańskie dzieci? – zapytał Brudny. Sam do końca nie wiedział, dlaczego akurat o to.

– Jurek osiemnaście, Agata szesnaście, Andrzej piętnaście, Borys trzynaście, Maja dziesięć, Krzyś osiem i Lilka dwa. Nieźle, co?

Komisarz prychnął z niedowierzaniem. Szybko policzył i wyszło, że facet jest ojcem siedmiorga dzieciaków. Pomyślał, że w dzisiejszych czasach to nie jest normalne, a chwilę później, że facet powinien dostać medal.

– Lilka nas trochę zaskoczyła – dodał Wróbel. – Ale wiesz pan, jak to jest. Człowiek strzela, a Pan Bóg kule nosi.

– No tak – mruknął Brudny. – Nie będę już dłużej pana niepokoił.

– Nie ma problemu. To pana praca, mam rację?

Brudny nie odpowiedział. Schował stary protokół z powrotem do kieszeni, podał Wróblowi rękę i wyszedł. Nie mógł przestać myśleć o tym, że facet spłodził siedmioro dzieci. I o tym, że biorąc pod uwagę fetysz zabójcy, brzmi to co najmniej osobliwie.
===LxciECQWZVFhUGheZw07AjQEYgNlAGFRN1VjBjIEMlNjW29ablo=

Rozdział 17

Brudny wyrzucił opakowanie po kebabie, wytarł dłonie w spodnie i sięgnął do kieszeni w poszukiwaniu papierosów. Zapalił, zasłaniając się przed wiatrem, wtedy w zasięgu wzroku pojawił się zdezelowany land cruiser Kruszwicy. Zatrzymał się obok patrola.

– Sorki za spóźnienie – rzucił Mściwój, gdy tylko wyszedł z pojazdu.

Brudny zignorował przeprosiny, które w jego ocenie i tak niczego nie zmieniały. W tej robocie za spóźnienia się nie przepraszało, bo nie przepraszało się za coś, co stanowiło powszechne zjawisko. Jak nie pilna interwencja, to korki na mieście, jak nie korki, to papierologia, a jak nie papierologia, to nagłe wezwanie do naczelnika po opierdol. I tak w kółko.

– Co ustaliłeś? – zapytał, oparłszy się o maskę.

– Wiedziała.

Kruszwica opowiedział, jak do spółki ze starszą posterunkową Mileną Seremak odwiedził przyjaciółkę zamordowanej Otręby. Już wcześniej zauważyli, że błędem było wysłanie Majewskiego, który wyglądał jak ogr i nie budził w człowieku chęci do zwierzeń. Być może właśnie dlatego Jowita Puchalska niczego Majewskiemu nie zdradziła, a przynajmniej nic ponad to, o co pytał. Seremak i Kruszwica poradzili sobie sprawniej. Ona pytała, on ją wspierał. I jeśli widział potrzebę, dociskał.

– Podobno rozmawiały na temat ciąży wielokrotnie. Również w dzień jej zniknięcia – tłumaczył Kruszwica. – Otręba była tym wszystkim bardzo przybita. Zastanawiała się nad aborcją. Dużo płakała.

– To by pasowało do zeznań Wróbla.

– Czyli?

Brudny opowiedział, co usłyszał z ust kierowcy autobusu.

– Czyli wracała od rodziców w kiepskim humorze. Zadzwoniła do najlepszej przyjaciółki, aby się wyżalić. Potem opuściła autobus i słuch o niej zaginął.

– Mniej więcej.

– Ktoś z nią wysiadał?

– Wróbel tego nie wykluczył. Trzeba zapytać Majewskiego, czy zabezpieczył nagrania z autobusu.

– Lepiej, żeby tak było.

Przez chwilę obaj mężczyźni milczeli.

– A ta cała Puchalska? Powiedziała coś jeszcze? – przerwał ciszę Brudny.

– Nic istotnego. Podobno Otręba nie miała wielu przyjaciół i rzadko wychodziła na imprezy. Większość czasu spędzała w domu z facetem.

– A seks?

– Pod tym względem była tradycjonalistką. Żadnych zabawek, pejczów i lateksów, a przynajmniej Puchalska nic o tym nie wie. Otręba w ogóle rzadko się zwierzała. Podobno ten temat ją zawstydzał.

– Hmm…

– Ciekawe, co powie ten jej gach. Ale nie ma co gdybać. Idziemy do tego doktorka?

Brudny zdusił niedopałek pod butem i obaj mężczyźni przeszli na drugą stronę ulicy. Gabinet doktora Jakuba Reicherta znajdował się na drugim piętrze nowego budynku przy wjeździe na parking przy Palmiarni. Zostali wpuszczeni bez problemu i już po kilku chwilach stali w poczekalni. Brudny przemknął spojrzeniem przez hol, w którym na swoją kolej czekały trzy młode kobiety. Jedna z nich szczerze się do niego uśmiechnęła.

– Nie do wiary – burknął pod nosem i też się uśmiechnął.

– Co jest?

– Nie chcesz wiedzieć.

– Mów.

– Tamta brunetka w żółtej kiecce to ta, która zgarnęła mnie wtedy z ulicy.

– I przenocowała… – Kruszwica wyszczerzył zęby.

– Nie wkurwiaj mnie. Do niczego nie doszło.

– Yhy.

– Ona jest w ciąży…

Kruszwica zerknął przez ramię. Kobieta była atrakcyjną brunetką z okazałym biustem i zarysowującym się pod sukienką ciążowym brzuszkiem. Miała duże lśniące oczy koloru hebanu, piegi i prosty, nieco spiczasty nos, który tylko dodawał jej urody. Nieustannie się uśmiechała.

– Wstała – szepnął.

– Kurwa…

– Poradzisz sobie. Ja poszukam gabinetu doktorka.

Zostało mu kilka sekund. Zofia jeszcze cofnęła się po torebkę, ale teraz maszerowała już wprost na niego. Tylko dlaczego musiał natknąć się na nią właśnie teraz? Nie było w tym mieście innych gabinetów ginekologicznych?

– Cześć. – Wyciągnęła zadbaną dłoń.

– Cześć. – Uścisnął ją.

– Też do doktora Reicherta?

Brudny przytaknął. Czuł się jak kretyn. I wcale nie dlatego, że właśnie przyznał się do wizyty u ginekologa.

– Czekałam i czekałam, a tu proszę. Wystarczyła mała boska interwencja i słynny Igor Brudny wpadł jak śliwka w kompot.

– Myślę, że Bóg nie ma z tym nic wspólnego.

– Widzę, że rany się goją. – Dotknęła skroni, ale się cofnął. – Dobrze, już dobrze. Nie chciałam być nachalna. Po prostu… – znów się uśmiechnęła – czuję się za ciebie odpowiedzialna.

– Nie dzwoniłem, bo z tamtej sprawy wynikł grubszy temat.

– Nie musisz mi się tłumaczyć.

– Chcę. Zachowałem się… – Brudny odchrząknął – nie w porządku.

– Jak dupek. Brzmi lepiej.

– Co racja, to racja.

– Na twoje szczęście jestem wyrozumiała. I mam niewyczerpalne pokłady cierpliwości, w związku z czym raz jeszcze dam się zaprosić na kawę…

Brudny pomyślał, że to trochę dziwne. Laska ewidentnie go podrywała, a była nie dalej niż w piątym miesiącu ciąży. Najwyraźniej dostrzegła jego zmieszanie, bo dodała:

– I żeby nie było. Nie jesteś jedynym dupkiem na tym świecie. Ojciec tej kruszynki zostawił mnie, gdy tylko dowiedział się o ciąży. Gnojek wyjechał za granicę i przestał się odzywać.

– Przykro mi.

– Nie powinno. I nie bój się. Nie szukam zastępczego tatusia. Po prostu chciałabym się napić kawy z mężczyzną, a nie ze smarkiem.

Brudny się uśmiechnął. Tym razem szczerze.

– Umowa stoi – powiedział. – A teraz wybacz, ale jestem tu służbowo. Do doktora Reicherta właśnie.

– Mam się bać? Bo jestem następna w kolejce…

– Nie, w żadnym wypadku. Sprawa dotyczy zupełnie czego innego.

– Uff. To kiedy się widzimy?

– Muszę iść.

– Nie odpuszczę. Jutro wieczorem?

– W porządku. A teraz naprawdę…

– Idź. Miło było znów cię zobaczyć.

Brudny już się nie odwrócił, zamiast tego przyspieszył kroku. Kruszwica, co dostrzegł kątem oka w czasie rozmowy z Zofią, zdążył ich już zaanonsować i czekał pod drzwiami na swoją kolej.

– Jak poszło? – zagaił, zerkając Brudnemu przez ramię.

– Nie interesuj się.

– Ech…

Za drzwiami poniósł się stukot szpilek i po chwili w progu stanęła wymuskana blondynka z oczami jak dachowiec i ustami mogącymi robić za opony łagodzące uderzenie cumujących jednostek pływających. Obrzuciła ich wzgardliwym spojrzeniem i minęła bez słowa.

Mężczyźni uznali, że nie ma tu czego komentować, i weszli do środka. Przywitał ich chudy jak szczypior mężczyzna w białym kitlu i fryzurze na Nicka Slaughtera z Żaru tropików.

– Przyszliśmy pogadać o jednej z pana pacjentek. – Brudny pominął konwenanse.

– A macie panowie nakaz?

– Nie, ale lepiej, żeby nie utrudniał pan śledztwa. Ta pacjentka nie żyje, bo została brutalnie zamordowana.

– O Boże…

– Boga tam nie było. Była za to Monika Otręba. Kojarzy ją pan, doktorze?

* * *

– Wiedział pan, że pana pacjentka była w ciąży?

Reichert nerwowo przełknął ślinę i zaprzeczył, ale jego ciało wysłało wszystkie możliwe sygnały, że kłamie. Brudny tylko na to czekał.

– Powtórzę raz jeszcze – zaczął powoli. – Czy wiedział pan, że Monika Otręba…

– A ja raz jeszcze chciałbym zapytać o nakaz – wydusił przez ściśniętą przeponę ginekolog. – Wiecie panowie, że obowiązuje mnie tajemnica lekarska i…

– Ble, ble, ble.

– Panowie muszą zrozumieć, że…

– Skończ pierdolić i dawaj te papiery.

– Ale…

– Dawaj je.

Brudny usiadł na biurku, a Kruszwica zaczął wertować jakieś ulotki. Taktyka brania na huki zwykle działała na takich gogusiów, dlatego Igor używał jej wobec nich nagminnie. Zwłaszcza gdy trafiał na takiego oślizłego typa jak Reichert, bo co do tego, że doktorek bierze w łapę, nie miał już żadnych wątpliwości. Tak się jakoś składało, że męski instynkt funkcjonował wówczas dużo sprawniej niż kobiecy, który z niezrozumiałych powodów przy takich lalusiach zawodził.

Reichert dłużej nie oponował. Otworzył szafkę z dokumentacją medyczną i zaczął przeszukiwać jej zawartość. Co chwila nerwowo zerkał na policjantów. W końcu włożył rękę głębiej, ale wtedy doskoczył do niego Kruszwica.

– Nie tym razem, doktorku – rzucił, chwytając go za przedramię. – Pokaż, co tam masz? W całości.

Brudny znał tego typu zagrywki na pamięć, więc czekał spokojnie. Jeśli w środku była jakaś dokumentacja, którą chciał przed nimi ukryć, to swoim zachowaniem tylko pogorszył sprawę.

Kruszwica wyjął teczkę opatrzoną danymi Moniki Otręby. Otworzył ją.

– Nie macie prawa – podjął ostatnią próbę Reichert, ale policjanci go zignorowali. Zabrali się do studiowania dokumentów.

– No i po co było nas oszukiwać? – Kruszwica wyjął zdjęcie USG. Przedstawiało macicę, a w niej ledwo czytelny zarys płodu.

– Nie muszę pamiętać wyników każdej pacjentki – obruszył się Reichert.

– Dlaczego pan kłamał? – Brudny wbił ponure spojrzenie w ginekologa.

– Nie kłamałem. Ja po prostu…

– Nie będę powtarzał… – ostrzegł.

Wahanie mężczyzny trwało jeszcze chwilę. Nie wiedział, gdzie podziać wzrok, ale w końcu odważył się spojrzeć Brudnemu w oczy.

– Pani Otręba prosiła mnie, abym zachował dyskrecję – oznajmił. – W dzisiejszych czasach to częste, bo kobiety boją się opresyjnego prawa. Wciąż chcą mieć wybór.

– Ma pan na myśli ustawę antyaborcyjną?

– Tak – przyznał. – Mam obowiązek wprowadzenia wyników badania USG do systemu, ale to by oznaczało, że ewentualna utrata ciąży mogłaby pociągnąć dla pacjentki określone skutki prawne. A w tych niespokojnych czasach kobiety nie chcą dodatkowych problemów, wszak wyjazdy do Czech czy Niemiec na zabieg aborcji wcale nie są rzadkością. Nie nam, mężczyznom, oceniać ich decyzje.

– Ile kosztuje pana dyskrecja?

Reichert wyraźnie się zmieszał.

– Co łaska – bąknął, czym rozbawił obu stróżów prawa.

Policjanci porobili zdjęcia, a następnie zasypali ginekologa lawiną pytań dotyczących Otręby i oceny jej stanu psychicznego. Po tym, jak zapewnili go, że nie obchodzą ich jego praktyki, w tym te zapewniające dyskrecję, poczuł się nieco pewniej i zaczął mówić. Z jego opowieści wyszło, że pacjentka była dość rozchwiana emocjonalnie i rzeczywiście rozważała poddanie się zabiegowi aborcji.

– Nawet pytała, czy znam kogoś, kto mógłby się tego podjąć, bo nie miała pieniędzy na wyjazd do kliniki za granicą. Ale ja nie wspieram takich praktyk. Odesłałem ją do domu.

– Bierze pan w łapę za dyskrecję, ale nie wspiera takich praktyk? – upewnił się Brudny.

– Nie o to mi chodziło…

– Jasne… – Brudny postanowił nie drążyć. Odłożył dokumenty. – Czy mówiła o kimś, kto mógłby chcieć ją skrzywdzić?

– Nie przypominam sobie.

– Jakieś imię? Nazwisko? Proszę się skupić.

– Nie, naprawdę nie. Była raczej skryta. Ale to było tak dawno temu, że mogę wszystkiego nie pamiętać. Codziennie mam kilkanaście pacjentek…

– Coś musiało panu utkwić w pamięci…

– Przykro mi.

Policjanci zadali jeszcze kilka rutynowych pytań, ale odpowiedzi Reicherta krążyły wokół starej śpiewki w stylu „nie jestem pewny, to było dawno, nie pamiętam, mogę się mylić”. Co gorsza, facet raczej nie konfabulował. Po pół roku i kilku tysiącach wizyt miał prawo drobiazgów nie pamiętać.

Po niecałej godzinie Brudny z Kruszwicą opuścili gabinet. Wyszli w momencie, gdy zniecierpliwione pacjentki zaczynały szykować zbiorowy protest, więc aby nie zostać obrzuconymi jajkami, musieli brać nogi za pas. Kiedy znaleźli się przy samochodach, Brudny wyjął paczkę papierosów. Zapalił.

– Co o tym sądzisz? – zapytał.

– Powiedział, co wiedział. Mamy kopie dokumentacji medycznej. To już coś.

– Yhm.

– A poza tym to skorumpowany gnojek. Co łaska, kurwa… – Kruszwica splunął na ziemię. – Zresztą nie chce mi się gadać…

Tu komentarz nie był potrzebny. Korupcja była w policji postrzegana jednoznacznie. Mężczyźni wsiedli do samochodów i pojechali w swoją stronę. Brudny skierował się do Baszty. Nie miał zamiaru mu odpuszczać, zwłaszcza że w jego ocenie facet niespecjalnie przykładał się do zleconej roboty. Takich jak on trzeba było nieustannie pilnować, co bywało nużące. On preferował inne podejście. Niekoniecznie popularne wśród przełożonych, ale przetestowane i skuteczne.

Kiedy stał pod drzwiami jego mieszkania, zza których sączył się intensywny zapach duszonej kapusty, pewien mężczyzna zatrzymał swój samochód przy wjeździe na parking przy Palmiarni. Wyjął papierosa, otworzył okno, zapalił. Ręce mu się trzęsły. Z ekscytacji i podniecenia. Gdy ujrzał wychodzącą z poradni brunetkę w żółtej sukience, od razu poczuł, że to idealna kandydatka. Gdy do niego pomachała, przekręcił kluczyk w stacyjce i podjechał jak najbliżej. Na dzień dobry obdarzył ją szczerym uśmiechem.
===LxciECQWZVFhUGheZw07AjQEYgNlAGFRN1VjBjIEMlNjW29ablo=

Rozdział 18

Starszy sierżant Jacek Majewski był mężczyzną z traumą. Długo nie zdawał sobie sprawy z tego, z czym przyjdzie mu się zmierzyć w przyszłości, bo jako niemowlę w ogóle nic z otaczającej go rzeczywistości nie rozumiał, jako smarkacz się tym nie przejmował, a jako nastolatek głęboko wierzył, że sprawa rozmiaru to tylko kwestia czasu. Niedługo później Jacek zrozumiał, że nadzieja jest matką głupców.

Otóż Jacek miał problem z rozmiarem i wcale nie chodziło tu o fakt, że zawsze był największy w klasie, a w podstawówce łupał orzechy siłą własnych dłoni. Owszem, chłopak rósł jak na drożdżach, a samotnie wychowująca go matka z największą radością tuczyła syna pierogami, ziemniakami i schabowymi, jednak żadne z zawartych w tychże produktach składników nie były w stanie sprawić, aby wraz z Jackiem rósł jego penis. O tym, dlaczego tak się dzieje, Jacek dowiedział się podczas pierwszej niezależnej wizyty u lekarza.

– Mikropenis większy nie urośnie – dobiła go całkiem atrakcyjna androlożka, doktor Małgorzata Poręba. Musiał zwalczyć potrzebę chlaśnięcia jej w twarz, bo – choć to była jedynie jego projekcja – dostrzegł, jak jej usta wykrzywiają się w kpiarskim uśmieszku. – To zaburzenie, które wciąż jest dla nauki zagadką, ale wszystko wskazuje na to, że to kwestia nieprawidłowości we wczesnym rozwoju płodu.

Penis Jacka nie chciał rosnąć i gdy jego właściciel skończył osiemnaście lat, we wzwodzie osiągał zawrotne pięć i pół centymetra długości, czyli mniej więcej tyle, ile mierzy mały palec dorosłej kobiety. Trauma, z którą Jacek żył tyle lat, tylko się pogłębiła. Nie pomagały tajemne żele i maści, łykane suplementy i techniki mające na celu rozciągnąć mięśnie członka. Gehenna trwała blisko pięć lat, w czasie których nieszczęsny młodzieniec próbował odnaleźć się w świecie, gdzie gołe pośladki i silikonowe biusty wyskakiwały nawet z lodówki, a on w obawie przed wyśmianiem musiał radzić sobie sam, choć zamiast dłoni używał palców, a dokładnie kciuka i palca wskazującego, ewentualnie środkowego. W jego umyśle dojrzewała jednak myśl, że przecież nie jest na świecie sam, a ta przypadłość po prostu się mężczyznom przydarza, ci zaś jakoś z nią żyją, a nawet zakładają szczęśliwe rodziny. I chyba nawet lepiej mieć mikropenisa, niż być obojnakiem, babą z kutasem albo innym dziwolągiem, co to twierdzi, że jest słoniem albo jednorożcem, a przecież jest człowiekiem i to widać jak na dłoni. Ale z pierwszej randki Jacek uciekł w popłochu już po pierwszym pocałunku, za drugim razem, gdy partnerka położyła mu dłoń na kroczu, trzecia próba zaprowadziła go z kolei w ramiona prostytutki. Bogusia, bo takim swojskim imieniem posługiwała się czterdziestoczteroletnia góralka z Bukowiny Tatrzańskiej, przyjęła go z nieco wymuszonym uśmiechem, bo była już zmęczona ciężkim dniem pracy. Podjęła jednak starania, aby klientowi było miło, zwłaszcza że doświadczenie miała nieliche, i szybko pojęła, że trafiła na niecodzienny egzemplarz.

– Mniam, jaki piękny – powiedziała, gdy rozpięła pasek i zsunęła spodnie, i zrobiła to szczerze, bo lubiła małe członki, których za bardzo w sobie nie czuła. – Zabawimy się z tym łobuziakiem, co ty na to?

Trudno powiedzieć, co stało się przyczyną tego, że mikropenis Jacka opadł z sił już na wstępie, być może to „mniam”, a może świadomość, że to przecież nie zabawa, a jego penis to żaden łobuziak. W każdym razie krew odeszła, a penis Jacka zmniejszył się do rozmiarów paznokcia Bogusi, z tego zaś to już przy największych staraniach nie dało się nic zrobić, nawet doświadczona góralka w końcu się poddała. Jacek opuścił lokum prostytutki zdruzgotany i przemknęło mu przez myśl, aby rzucić się pod pociąg, ale że był strachliwy, to na widok nadjeżdżającej lokomotywy ustąpił i do pomysłu nie wrócił. I tak dalej żył, smutnie, grając w gry wideo i oglądając filmy porno, z czasem coraz bardziej wyuzdane, potem już zwyrodniałe, aż sam zaczął się bać, co ma w głowie. W końcu jednak zrozumiał, co ma w tej głowie, a była to żądza dominacji nad drugim człowiekiem.

– Zostań policjantem – poradziła mu pewna tajemnicza osoba na jednym z forów dla takich jak on. – W mundurze będą cię szanować. Zdobędziesz władzę, a twoja samoocena wystrzeli. Ja tak zrobiłem i teraz powtarzam, że mój to może i jest mały, ale za to wariat.

– Co masz na myśli?

– No, że rucham jak opętany. Co więcej, biorę, którą chcę i kiedy chcę. Gliniarze mogą za darmo.

Ta wiedza nie była mu całkiem obca, a o byciu policjantem marzył już w wieku lat pięciu, gdy był smarkiem i rozmiarem się jeszcze nie przejmował, pomyślał więc, że to przecież wcale nie taki zły pomysł, wszak wykształcenie średnie miał, a także nieposzlakowaną opinię, skazany nie był, poza tym wielki jest, silny jak tur i nikt mu raczej nie podskoczy, a w szatni najwyżej gaci nie będzie ściągał albo coś tam innego wymyśli, żeby jego mikropenisa koledzy nie zobaczyli. Zgłosił się więc młody Majewski do komendy miejskiej, testy wiedzy i sprawności fizycznej jakoś tam zaliczył, badania psychologiczne też, rozmowę kwalifikacyjną przeszedł bez mrugnięcia, tylko na komisji lekarskiej trochę się wstydził, ale lekarz specjalnie się jego mikropenisem nie przejął, być może widział ich już tyle, że nie robiły one na nim żadnego wrażenia. Potem decyzja, która wobec braku chętnych do służby była jedynie formalnością, następujące po niej półroczne szkolenie, w końcu przydział do prewencji i już można było hulać po ulicach miasta służbową kią. A po robocie z odznaką na domówki zajeżdżać i dziewczyny brać za darmoszkę, co rzeczywiście było prawdą, bo taka istniała niepisana zasada, że gdy gliny za friko ruchają, to kurwy spokój mają. Z tym ruchaniem to było różnie, bo rozmiar, wiadomo, a mało doświadczone dziewczyny nie zawsze potrafiły ukryć rozbawienie, w związku z czym Jacek kilkukrotnie musiał dać upust zdenerwowaniu, zwłaszcza że za czasów komisarza Kłosa, który był skorumpowanym policjantem i na handel żywym towarem oko przymykał, a nawet sam czerpał z tego procederu korzyści, to można było robić wszystko, nawet kurwy po gębach lać, gdy na to przyszła ochota.

I dlatego sierżant Jacek Majewski nie lubił komisarza Igora Brudnego, zresztą z wzajemnością, choć ten drugi o tych wszystkich ekscesach pierwszego nie wiedział, bo sprawy innych policjantów go nie interesowały, a przynajmniej do czasu, gdy nie nadepnęli mu na odcisk albo nie zrobili czegoś powszechnie uznawanego za niegodziwe, czego Brudny nie tolerował, tak jak komisarz Artur Kłos, którego rozegrał, ledwo powłócząc nogami, a jego partnerka Julia Zawadzka podziurawiła go jak ser szwajcarski i ciało Kłosa jadły teraz w trumnie robaki.

Ta myśl nie dawała Majewskiemu spokoju. Jak nie znosił Brudnego, tak nie chciał, żeby i jego trupa zżarły robaki.

– Szlag by go trafił – rzucił w końcu zrezygnowany, bo jednak się go bał i nie chciał wchodzić mu w drogę. Zagłębił zęby w kebabie, a sos pod ciśnieniem wystrzelił z tortilli i upaćkał mu rękaw munduru. – Kurwa mać!

– Ty zawsze musisz się czymś upierdolić – zarechotał stojący obok mężczyzna.

– A ty, Wara, zamknij lepiej mordę, bo mnie wkurwiasz.

Majewski obrzucił partnera pogardliwym spojrzeniem. Sierżant Piotr Grudzień był średniego wzrostu krępym mężczyzną z bujnym zarostem, który lubił piwo i darta. Miał ksywę Wara albo Zając, bo urodził się z zajęczą wargą, którą zoperowano mu już w dzieciństwie, a która niemal nie przyczyniła się do wykluczenia jego kandydatury w czasie badań na komisji lekarskiej. Jacek dogadywał się z nim nieźle, bo obaj nie mieli powodzenia u kobiet i dzielili jakiś rodzaj traumy związanej z odrzuceniem. No i bez obaw, że któryś doniesie, mogli otwarcie zrzędzić, kwękać, utyskiwać i narzekać na kobiety, którymi żywo gardzili, zwłaszcza zaś policjantkami, choć akurat tego publicznie nigdy nie okazywali.

– Życia nam nie starczy, żeby obskoczyć te wszystkie budy z żarciem – zmienił temat Grudzień. – Co ten Brudny sobie myśli? Że będzie nam życie ustawiał?

– Tak właśnie sobie myśli – odparł Majewski, międląc w ustach zawartość tortilli. – Masz pomysł, co z tym zrobić?

– Myślałem, że ty masz.

– Nie mam.

– Ja też nie.

– Weź już lepiej zamilcz, debilu. – Majewski wcisnął do otworu gębowego ostatni kawałek kebabu, wytarł usta chusteczką i wrzucił ją do śmietnika. – Idziemy do Cafe Noir. A potem do Chinkalni. Swoje odjebać trzeba.

– No trzeba.

Grudzień miał inklinacje do powtarzania słów innych albo stwierdzania rzeczy oczywistych, co Majewskiego czasem irytowało, a czasem powodowało chęć użycia siły. I zapewne prędzej czy później uległby temu pragnieniu, gdyby nie fakt, że próżno było szukać w jednostce policjanta o równie radykalnych przekonaniach. Poza tym Grudniem można się było wysługiwać, z czego Majewski korzystał często i chętnie.

Minęli muzeum i przeszli na drugą stronę deptaka. Wtedy ich wzrok przykuł znajomy pojazd zaparkowany w podwórzu jednej z kamienic. Patrola Brudnego trudno było pomylić z jakimkolwiek innym.

– A ten co tu robi? – zapytał Grudzień. – Nie mieszka tu czasem ta stara wariatka?

– Jaka stara wariatka?

– No ta, co na okrągło wydzwania na dyżurkę i pieprzy o odgłosach dochodzących z odpływu. Jakichś jękach, duchach i innych bzdurach.

Majewski posłał partnerowi niejasne spojrzenie.

– Skupmy się lepiej na robocie, okej?

– Coś ty dziś taki nerwowy?

– Nie odpowiadaj pytaniem na pytanie, bo mnie to wkurwia.

– A coś cię ostatnio nie wkurwia?

Być może Majewski uległby pokusie użycia siły właśnie teraz, gdyby na przeszkodzie nie stanął gołąb. A dokładnie to, co upuścił z kilkunastu metrów wprost na pokaźne ramię sierżanta, brudząc mu mundur od pagonów po przytwierdzoną do pasa kaburę.

– Kurwa mać! – rzucił w nerwach Majewski, bo nic więcej w tej kwestii uczynić nie mógł.
===LxciECQWZVFhUGheZw07AjQEYgNlAGFRN1VjBjIEMlNjW29ablo=

Rozdział 19

Gołąbki były wyśmienite. Brudny wytarł usta chusteczką jednorazową, zgniótł ją w palcach i położył na nieomal wylizanym talerzu. Tak smacznego posiłku nie jadł od miesięcy, a może nawet od czasu rozstania z Julką. Ale nawet ona, niczego nie ujmując jej talentom kulinarnym, nie mogłaby rywalizować z Teresą Basztą i jej gołąbkami, bo i tak z miejsca znalazłaby się na przegranej pozycji.

– Widzę, że komisarzowi smakowało – powiedziała gospodyni, zabierając talerz.

– Tak. Dziękuję.

– Ależ nie ma za co. – Machnęła ręką. – Pomyślę o tym jako o dobrym uczynku. Żeby policjant mógł łapać bandziorów, to musi mieć dużo siły, mam rację?

Między innymi tym Baszta go przekonała. W ciągu dnia rzeczywiście przyjął niewiele, a dokładnie kilka kabanosów, obrzydliwego hot doga i kilka kaw. Gdy kobieta otworzyła mu drzwi, a zapachy pobudziły ślinianki, pomyślał, że nie odmówiłby obiadu.

– Pawełka, niestety, nie ma w domu, ale lada chwila powinien się pojawić. Narobiłam gołąbków, więc nie ma pan komisarz wyboru. Zje pan, nabierze sił, a i czas szybciej zleci – powiedziała, a Brudny postanowił się nie wykłócać.

Zjadł trzy sztuki i łychę ziemniaczanego purée polanego wyśmienitym sosem pomidorowym. I pewnie poprosiłby o dokładkę, gdyby nie usłyszał skrzypnięcia drzwi wejściowych. Spożywanie posiłku wspólnie z facetem, który najpierw obił mu mordę, a potem został jego informatorem, w jego ocenie przekraczało pewne granice dobrego smaku.

Widok siedzącego przy stole policjanta okazał się dla Baszty sporym zaskoczeniem. Odstawił słoik z ogórkami kiszonymi i się przywitał, ale później długo nie wiedział, gdzie podziać wzrok.

– Coś zmalowałeś, że tak się stresujesz? – zagaił Brudny. Miał zamiar wywrzeć na facecie lekką presję, aby łatwiej się rozmawiało. Nic poza tym.

– Długo pan tu jest?

– A mama nie nauczyła, że to nieładnie odpowiadać pytaniem na pytanie?

Na plecach Baszty wylądowała matczyna szmata.

– Zachowuj się, bo wstyd matce przynosisz – fuknęła. – Pan komisarz przyszedł tu w dobrej wierze. Opowiedział, co ty tam wieczorami z bandą tych jełopów robisz.

– Oj tam, mamuś. To nie tak.

– Nie pogrążaj się. I nie kłam matki! – Podała mu pod nos talerz z gołąbkami. – I odpowiadaj na pytania pana komisarza, jak na spowiedzi. Jak Pan Bóg przykazał, zrozumiano?

– Dobra, już dobra.

Cały ten spektakl wyglądał na wyreżyserowany. Brudny wyczuwał w tym fałsz, ale tak było w dziewięćdziesięciu procentach przypadków. Gdy pojawiał się na terenie kogoś takiego jak Baszta, rozmówca odgrywał przed nim teatrzyk. Nie było w tym nic nowego, choć złapał się na tym, że ten obiad też nie był jedynie odruchem serca. Matka mężczyzny pragnęła wywrzeć na nim presję dokładnie tak samo, jak on próbował to zrobić względem jej syna.

Pomyślał, że gołąbki były tego warte, a następnie wbił wzrok w posilającego się Basztę. Nic nie mówił, tylko patrzył. Doskonale zdawał sobie sprawę, że dla człowieka, który ma coś za uszami, nie ma nic gorszego. Takie przewiercające spojrzenie zaczynało parzyć bardzo szybko, a pewność siebie rozmówcy ulatywała jak gaz z otwartego piwa.

– Upaćkałem się albo coś? – zapytał, nie wytrzymawszy, Baszta.

– Nie.

– To czemu tak się pan gapi?

– To moja praca.

– Aha.

Baszta jadł dalej, a Brudny dalej się na niego patrzył. Kątem oka dostrzegł niecierpliwiącą się matkę. Wycierała mokre talerze, ale bez wątpienia wszystko kontrolowała. Jej też udzieliła się nerwowość, bo w pewnym momencie szklanka strzeliła jej w dłoniach.

– Jasny gwint! – zaklęła i natychmiast włożyła dłoń pod kran. Wyjęła z tkanki drobinki szkła, obmyła ranę i owinęła dłoń czystą szmatą. – Stara już i niezdarna się robię. Przepraszam najmocniej. Pójdę założyć sobie opatrunek.

– Pomogę ci, mamcia.

– Siedź i jedz. To nic takiego.

– Ale…

– Rzekłam.

Kobieta wyszła z kuchni i zniknęła za rogiem. Brudny przez chwilę zastanawiał się, czy aby nie zachował się zbyt grubiańsko, nie oferując pomocy, ale zaraz pomyślał, że i on się chyba starzeje. To, że baba nakarmiła go gołąbkami, nie znaczyło, że ma teraz biegać za nią jak pies za suką w rui. Taka rana to nie była rana. Woda utleniona, bandaż, poradzi sobie.

Odczekał jeszcze chwilę, a gdy Baszta wsadził do ust ostatni kęs, wyjął papierosa i zapalił.

– Mam wrażenie, że chyba nie do końca poważnie podchodzisz do naszej umowy – odezwał się, wypuszczając dym w kierunku uchylonego okna. – Od naszego spotkania minął grubo ponad tydzień, a ja nie widzę żadnych efektów. Co gorsza, nasi analitycy też nie. Wytłumaczysz, dlaczego tak się dzieje?

– Bo to nie takie proste, jak się panu wydaje – odpowiedział Baszta. – Analitycy widzą, że na forach podejmuję wskazane tematy, ale dziś mało kto bierze takie rzeczy poważnie. Za dużo fake newsów.

Takie wytłumaczenie mieściło się w granicach rozsądku, ale Baszta wydał mu się nadzwyczaj opanowany. Pomyślał, że to uderzające i coś musi się za tym kryć.

– Gdzie byłeś, zanim tu przyszedłeś?

– Na dworze.

– Gdzie na dworze?

– Tu i tam. Lubię się czasem poszwendać i popatrzeć na ludzi.

– Na dworze jest ponad trzydzieści stopni, a po przyjściu nie byłeś spocony…

Baszta nerwowo poszukał paczki papierosów matki. Zapalił.

– Pocisz się dopiero teraz… – Brudny dmuchnął w twarz Baszty. Chmura dymu owionęła jego głowę, ale facet nawet nie drgnął. – Pogrywasz ze mną w kulki, panie Baszta, a ja bardzo tego nie lubię. Pytam po raz ostatni. Gdzie byłeś?

– No nigdzie, no. – Baszta zabrzmiał jak karcony dwunastolatek. – Najpierw byłem na spacerze, a potem zaszedłem do piwnicy po ogórki. Tyle.

– Pokażesz mi tę piwnicę, co ty na to?

Mężczyzna nerwowo zamrugał, ale w końcu przytaknął. Dwie minuty później znajdowali się już na schodach prowadzących do podziemi kamienicy. Panował półmrok, bo tylko co trzecia z chwiejących się na kablach żarówek działała. Sklepienie pokrywały połacie pajęczyn, a surowe ceglane ściany potęgowały uczucie przejmującego chłodu. Ziemia była usłana śmieciami, jakby nikt nigdy tu nie sprzątał. Wszędzie walały się stare gazety, niedopałki papierosów i trutka na szczury, a pod podeszwą chrzęściło szkło. Poza tym panowała niemal głucha cisza.

– Która to twoja? – Brudny przemknął strumieniem światła z podręcznej latarki po piwnicznych drzwiach.

– Ta – odparł Baszta, a w jego dłoni zadźwięczał plik kluczy.

Chwilę później drewniane drzwi ze skrzypnięciem ustąpiły. Baszta zapalił światło i lekko się pochyliwszy, wszedł do środka, Brudny zaraz za nim. Komisarz rozejrzał się po wnętrzu, które poza tym, że było dość przestronne, niespecjalnie różniło się od tego typu przybytków w innych budynkach. Niskie sklepienie, na ścianach przytwierdzone składane półki, na których stało mnóstwo słoików z ogórkami, konfiturami czy kompotami, a pod przeciwległą ścianą walały się zużyte opony, stare sprzęty, krzesła ogrodowe, makulatura, kartony, materace, a nawet pęknięta muszla klozetowa. Przy tej ostatniej stała pokaźnych rozmiarów szafa pancerna z zamkiem szyfrowym.

– Otworzysz? – zapytał Brudny.

– Wolałbym nie.

– Słucham?

– Znam prawo. Jeśli nie jestem o nic podejrzany, a pan nie ma nakazu, to nie muszę niczego otwierać. Pokazuję panu piwnicę tylko dlatego, że tego chcę.

– Kpisz sobie?

– Po prostu wolałbym tej szafy nie otwierać.

Brudny prychnął, bo nie dowierzał. Już miał użyć bardziej przekonujących argumentów, gdy nagle poczuł jak piwnica się kurczy. Wrażenie to spotęgowała świadomość, że masywny Baszta w każdej chwili mógłby go przygnieść do ściany i wcale nie byłoby łatwo się z takiego uścisku uwolnić. Wzrok Brudnego z powrotem prześlizgnął się po rzuconym w kąt materacu i pękniętej muszli.

– Otwieraj tę pierdoloną szafę – warknął, kładąc dłoń na rękojeści wciśniętego za pasek walthera.

– To nie jest dobry pomysł.

– Ja o tym decyduję.

– Ale to naprawdę…

– Zamknij ryj i otwieraj. Powtarzam to po raz ostatni.

Baszta skrzywił się z niesmakiem i dostrzegłszy, że nic więcej nie wskóra, powolnym krokiem ruszył w kierunku pancernej szafy. Brudny przepuścił go, trzymając broń w pogotowiu. Mężczyzna ledwo mieścił się w niskiej suterenie, poruszał się ślamazarnie, notorycznie przekrzywiał głowę na jedną stronę, aby nie wyrżnąć nią w sklepienie. Przed zamkiem posłał Brudnemu kąśliwe spojrzenie i zaczął kręcić.

Jedna zapadnia, druga, trzecia, czwarta. Drzwi ustąpiły, skrzypnęły. W półcieniu Brudny dostrzegł ludzki kształt. Wyjął broń, a Baszta odchylił skrzydło na oścież.

– Kurwa mać – zaklął i wytarł pot z czoła, bo takiego widoku się nie spodziewał.
===LxciECQWZVFhUGheZw07AjQEYgNlAGFRN1VjBjIEMlNjW29ablo=

Rozdział 20

– Nie robisz mnie w bambuko?

– Przysięgam, że nie.

– Nie wierzę.

– Ciekawe, co reszta z nich ma poutykane w szafach…

– Nie jestem pewny, czy chcę to sprawdzać. Zarekwirowałeś ją?

– A po co?

– W sumie racja. Niech ma.

Mężczyźni stuknęli się kuflami z piwem, a Brudny raz jeszcze zarechotał. Rzadko zdarzało mu się ubawić tak jak w piwnicy Baszty, zwłaszcza że spodziewał się najgorszego. Tymczasem z szafy wyłoniła się naturalnych rozmiarów gumowa lalka. A w zasadzie profesjonalny seksrobot wyposażony w moduł sztucznej inteligencji, który pozwalał mu reagować na proste słowa, jęczeć, wydzielać ciepło, a nawet poruszać kończynami. Baszta ściągnął go z Chin za całkiem niewielkie pieniądze i po stanie, w jakim się znajdował, można było domniemywać, że spacery po ogórki dla mamy były nader częste.

– Nie mogłeś powiedzieć od razu? – rzucił, próbując powstrzymać śmiech. – Mogłem cię rozwalić. Zdajesz sobie z tego sprawę?

– A co tu było mówić…

Robot wyglądał jak mokry sen każdego tryskającego testosteronem nastolatka. Szczupła blondynka o twarzy niewinnej dziewczynki i biuście rozmiaru niemieszczącego się w granicach zdrowego rozsądku wyglądała jak żywa. Miała prawdziwe włosy, lśniące oczy i poruszała ustami, których faktura, jak zresztą materiał imitujący skórę, wydawała się niczym przeszczepiona od prawdziwego człowieka. Wnętrze szafy skrywało jeszcze kilka innych gadżetów, od lubrykantów po kajdanki i pejcze.

– Świat zmierza w dziwnym kierunku – mruknął filozoficznie Kruszwica. – Żeby sztuczną babę lać pejczem po dupie. No, kurwa, nie do wiary. Szkoda, że nie widziałem wyrazu twojej gęby.

– Baszta błagał, żebym nie wygadał się jego matce, to przynajmniej go trochę docisnąłem. Od teraz będzie chodził jak w zegarku.

– Nie wątpię. – Kruszwica znów zarechotał i uniósł kufel. – Nasze zdrowie – dodał i wypili.

Zamówili po hamburgerze z frytkami i kolejne piwo. Gospoda „U Svejka” słynęła z jednego i drugiego, a Brudny lubił kompleksowe rozwiązania. No i można było znaleźć spokojny kąt, aby pogadać, niekoniecznie przekrzykując się jak baby na targowisku. Kolejny poruszony temat nieprzyjemnie go jednak zaskoczył.

– A jak sprawy z Julką? – zapytał aspirant, upiwszy kolejny łyk piwa.

Brudny popatrzył na niego, jakby przyłapał go na zjadaniu smarków.

– Czy wyście się, kurwa, zmówili? – rzucił kąśliwie.

– Nie musisz odpowiadać. Tak tylko…

– Już to słyszałem. Tak tylko, a zaraz potem potok zasranych rad. To nie twoja sprawa, a ja nie mam zamiaru o tym gadać, więc mnie o to nie pytaj więcej, jasne?

Kruszwica uniósł dłonie, jakby usłyszał komendę „ręce do góry”, a chwilę później je opuścił i złapał burgera. Był tak ogromny, że jeśli nie miało się otworu gębowego jak ryczący do mikrofonu Mick Jagger, niemożliwością było chwycić go między zęby. Mściwój się jednak nie poddawał, co szybko skończyło się tak, jak się skończyć musiało – sos z burgera wylądował na jego przedramieniu, a następnie na spodniach. Brudny tego nie skomentował, walcząc ze swoim i zastanawiając się nad tym, co go skłoniło, aby po raz kolejny wyjść z tym chłopakiem na piwo. Musiał przyznać, że naprawdę go polubił. Co prawda dzieliła ich spora różnica wieku, ale dogadywali się świetnie. Kruszwica nie był nachalny, potrafił milczeć i robił, co do niego należało. Poza tym miał pasujące mu poczucie humoru i najwyraźniej można mu było ufać, a przynajmniej do tej pory facet nigdy tego zaufania nie nadużył. Mało kto na tym świecie mógł się pochwalić takim zestawem cech i nie był do tego irytujący czy wkurwiający.

– Jesteś w porządku – rzucił Brudny, sam zaskoczony tym, że wypowiedział to na głos.

Kruszwica przełknął kęs burgera, popił piwem i się uśmiechnął.

– To mnie teraz chyba zaszczyt kopnął – powiedział, wytarłszy wierzchem dłoni pianę z górnej wargi. – Nie wiem, co powiedzieć, żeby nie zrobiło się zbyt ckliwie.

– To może nic nie mów. Poniosło mnie.

Brudny podniósł kufel i wznieśli toast. Kruszwica beknął dyskretnie.

– Jestem już po czwartym, to chyba jednak powiem…

– Nie.

– Chyba jednak tak.

– Nie.

– To zaszczyt z tobą robić. Po prostu.

Te słowa nie były potrzebne, bo przez chłopaka przemawiały czyny. Od momentu, gdy się poznali, a Kruszwica – sporo przecież ryzykując, bo to była nieoficjalna akcja – wsparł go przy rozegraniu skorumpowanego Kłosa, do teraz, gdy został namaszczony przez komendanta na prowadzącego śledztwo. Mógł zachować się różnie, a zachował się tak, jak trzeba.

Brudny kiwnął głową na znak, że przyjmuje komplement, ale sam nic więcej już na ten temat nie dodał. Dokończyli burgery, dopili piwo, zamienili jeszcze kilka słów i wyszli z knajpy. Gdy wsiadali do zamówionych taksówek, całkiem niedaleko pani Genowefa Moskalewicz nie mogła zasnąć, bo do jej uszu znów docierały upiorne dźwięki z odpływu. W końcu wstała i z duszą na ramieniu poszła do łazienki, następnie nie bez trudu pochyliła się nad wanną. Kobiece krzyki rezonowały jeszcze mocniej niż zwykle. I były jeszcze bardziej upiorne. Pani Genowefa sięgnęła więc po telefon i wykręciła numer alarmowy, niestety, znów nie została wysłuchana, a gdy kobiece krzyki ustały, w końcu zasnęła, tak jak kilka kilometrów dalej w swoich łóżkach zasnęli nieświadomi jej problemu Igor Brudny i Mściwój Kruszwica.

Tej nocy nie spała natomiast Zofia Wasilewska. Zofia Wasilewska siedziała w cuchnącej piwnicy i przykuta do ściany wołała pomocy. Wciąż miała nadzieję, że ktoś ją usłyszy.
===LxciECQWZVFhUGheZw07AjQEYgNlAGFRN1VjBjIEMlNjW29ablo=

Rozdział 21

Brudny siedział i drapał się po nieogolonym policzku, przysłuchując się przemowie Czarneckiego. Nawet je lubił, bo wprowadzały do tej podłej roboty namiastkę szeroko pojętej kultury. Po wszystkich uprzejmościach inspektor oficjalnie przywitał na pokładzie psycholog policyjną Elę Pałkę, następnie zwrócił się w stronę Kruszwicy. Ten jednak odbił piłeczkę.

– Myślę, że najlepiej będzie, jak Igor sam o wszystkim opowie – oznajmił.

– Igorze…

Wzrok wszystkich skupił się na Brudnym, który starając się zachować pełną powagę, zrelacjonował interwencję w piwnicy Basztów. Nie obyło się bez kilku kąśliwych uwag ze strony Majewskiego i Czyża, ale reszta przyjęła opowieść na chłodno. Najwięcej w swoim kajeciku bazgrała Pałka, ale na szczęście nie dopytywała o szczegóły. Wszystko wskazywało, że nie ma sensu tracić czasu na faceta, który zaspokaja swoje potrzeby chińskim robotem z Alibaby. Krzywdę mógł zrobić co najwyżej sobie.

W następnej kolejności głos zabrała Borucka, ale z racji tego, że laboratorium wciąż nie dostarczyło wyników toksykologicznych, a Dobrowolski nie ukończył analizy traseologicznej i daktyloskopijnej, dość szybko przekazała pałeczkę siedzącej obok Obojko. Patomorfolog aż paliła się do zabrania głosu. Przedstawiła swoje wnioski, starając się nie nadużywać języka stricte medycznego, co nie zawsze się udawało. W końcu jednak podsumowała swój wywód w sposób zrozumiały dla zebranych.

– Wszystko wskazuje na to, że nasz podejrzany ma bardzo poważną wadę zgryzu, a dokładnie tak zwany zgryz krzyżowy, najczęściej występujący u osób z zajęczą wargą. Wiecie, czym charakteryzuje się ta wada?

– Ha! – wyrwał się Majewski. – Przecież Grudzień ma zajęczą wargę.

– Kto taki? – zapytała Obojko.

– Sierżant Piotr Grudzień. Ten z wąsami.

Patomorfolog prychnęła. Nie kojarzyła faceta.

– To niemożliwe. Zajęcza warga dyskwalifikuje kandydata na policjanta.

– Mylisz się.

– Nie mam zamiaru się spierać, ale z tego, co mi wiadomo, to procedury w tej kwestii są nieubłagane. Może to jakaś blizna albo…

– To zajęcza warga.

– Skupmy się na podejrzanym, bo ta rozmowa do niczego nie prowadzi – przerwał tę wymianę zdań komendant. – Nikt z tu obecnych nie badał sierżanta Grudnia ani go nie kwalifikował do służby. Wszystko to można sprawdzić, ale teraz tracimy jedynie cenny czas. Magdo, kontynuuj, proszę.

Obojko odgarnęła blond kosmyki za ucho. Odchrząknęła.

– Zatem raz jeszcze – zaczęła. – Zajęcza warga to wada wrodzona, często skoligacona z rozszczepem podniebienia. Występuje mniej więcej raz na dwa tysiące urodzeń i powstaje we wczesnym okresie płodowym, gdy dochodzi do łączenia się tkanek podniebienia miękkiego i twardego. Tu najlepiej zapytać specjalisty, na przykład stomatologa albo chirurga szczękowego. W każdym razie, nie wnikając w szczegóły, zabieg zespolenia takich tkanek jest wykonywany we wczesnym dzieciństwie, a to zwykle powoduje zniekształcenie zgryzu.

– Sto czterdzieści tysięcy mieszkańców miasta podzielić na dwa tysiące urodzeń daje siedemdziesiąt. Z czego tylko połowa to faceci – podsumował Kruszwica.

– Minus jeden Grudzień – dodał Majewski.

– Jeśli to nie on.

– No raczej.

– W każdym razie brzmi nieźle, bo grono potencjalnych podejrzanych mocno się zawęża. – Aspirant poprawił się w krześle. – W jaki sposób zmienia to ten zgryz? – dopytał.

– Po usunięciu rozszczepu podniebienia górna szczęka i łuk zębów często stają się zbyt wąskie i dochodzi do tak zwanego zgryzu krzyżowego, w ramach którego część górnych zębów ustawia się za dolnymi. To najczęściej spotykana wada zgryzu u dzieci z zajęczą wargą. I wszystko wskazuje na to, że z czymś podobnym mamy do czynienia u mordercy.

– Tego się nie leczy?

– Owszem, leczy się. Za pomocą aparatu ortodontycznego, który zakłada się dziecku zwykle w wieku dziewięciu, dziesięciu lat, gdy zaczynają wyrastać zęby właściwe. W tym wypadku jednak wątpię, aby nasz podejrzany kiedykolwiek miał na zębach taki aparat. Zgryz jest, pomijając ubytki, w bardzo złym stanie.

Brudnemu stanęło przed oczami trzech wychowanków hieronimek. W tego typu placówkach aż roiło się od dzieciaków z wadami genetycznymi i schorzeniami. To właśnie one stawały się głównym powodem tego, że rodzice, czy to z własnej wygody, zawiedzionych oczekiwań, czy strachu, że sobie nie poradzą z wychowaniem pociech, znacznie częściej decydowali się na taki krok. Na własne oczy widział, jak oddawali je siostrom zakonnym, czasem w kołysce, czasem prowadząc za rączkę, teatralnie przy tym rozpaczając, aby choć trochę pozbyć się wyrzutów sumienia. Te zaś, porzucone, niekochane, świadome swoich ubytków, zwykle cierpiały jeszcze bardziej, bo te zdrowe chętnie im o tym przypominały. Dzieciaki zawsze były bezwzględne.

– To zdecydowanie powinno ułatwić nam robotę – przyznał Kruszwica.

– I tak, i nie – mruknął Brudny.

Wszyscy obecni skupili na nim swoją uwagę.

– Możesz uzasadnić swoje wątpliwości? – rzucił Czarnecki.

– Zakładam, że nie będziemy chodzić od domu do domu i zaglądać ludziom do gęby, wobec czego poszukiwania oprzemy na kartach stomatologicznych.

– No nie inaczej – prychnął Majewski.

– Magda przyznała, że zgryz podejrzanego wciąż jest w fatalnym stanie, czy tak? – Zerknął w stronę patomorfolog.

– Zgadza się.

– Zatem możemy założyć, że facet się nie leczył, a jeśli się nie leczył, to nie ma założonej karty dentystycznej. To oznacza, że z grona podejrzanych możemy wykluczyć sierżanta Grudnia i w zasadzie to by było na tyle. Tak czy siak, najpierw musimy go namierzyć.

– Masz chyba zbyt fatalistyczne podejście, ale w porządku. Robota i tak sama się nie zrobi – podsumował Kruszwica.

– Dostaniesz dodatkowych ludzi – postanowił Czarnecki. – Niech objadą wszystkie gabinety dentystyczne i protetyczne w mieście. Temat zgłoszę też posterunkom poza miastem. A nuż dopisze nam szczęście.

– Ja bym na to nie liczyła – włączyła się do rozmowy Pałka.

– Słuchamy.

– Moim zdaniem Igor ma rację.

– Bo?

– Jeszcze wczoraj, zaraz po przyjeździe do hotelu, wybrałam się do prosektorium, gdzie Magda, i tu dziękuję za cierpliwość, pokazała mi szczątki obu zamordowanych kobiet. Widok doprawdy mną wstrząsnął i pobudził do natychmiastowego działania, dlatego jeszcze tej nocy stworzyłam zarys profilu psychologicznego mordercy. I we wspomnianym kontekście nie mam dobrych wieści.

– Co dokładnie masz na myśli?

– To, że to człowiek z nizin społecznych. Prawie na pewno z rodziny patologicznej, gdzie któryś z rodziców, a być może oboje, znęcał się nad nim w sposób wyjątkowo wyrafinowany i brutalny. To zaś oznacza, że jest mało prawdopodobne, aby kiedykolwiek był leczony. Z tym przecież można żyć.

– Ale co to za życie. – Majewski westchnął.

– Wspomniana w protokole z zebrania grawiditofilia też wydaje mi się ciekawym punktem zaczepienia. – Pałka zignorowała sierżanta. – Do tej pory nie spotkałam się jeszcze z mordercą, który fetyszyzowałby brzuch ciężarnej kobiety, ale w kontekście faktów, jakie udało się do tej pory ustalić, zwłaszcza obrażeń, jakie morderca zadaje ofiarom, oraz tego, jak traktuje ich zwłoki, byłabym skłonna zaryzykować stwierdzenie, że dużą rolę w psychozie, której obecnie doświadcza i która pcha go do tych wszystkich okropnych czynów, miała bądź wciąż ma, bo to też przecież niewykluczone, jego matka. Ale zaznaczam, że to tylko pobieżna ocena. Pełniejszą przedstawię jutro, najpóźniej pojutrze.

Słowa Pałki pobudziły burzę mózgów. Wrócił temat nienawiści do kobiet, być może zaimplementowanej sprawcy przez matkę. Nikt jednak nie odważył się odpowiedzieć na pytanie, dlaczego miałaby to zrobić, co z czasem ewoluowało w teorię sugerującą, że pogarda względem kobiet może mieć źródło w nienawiści skierowanej w stronę matki.

Gorącą dyskusję przerwało pukanie. Chwilę później w drzwiach pojawił się jeden z posterunkowych.

– Podkomisarz Rafalski prosił, abym to przekazał – powiedział, oddając w ręce Czarneckiego złożoną na pół kartkę. Inspektor podziękował i zluzował posłańca, następnie przyjrzał się ręcznie narysowanemu portretowi mężczyzny. Przedstawiał nalaną męską twarz z bujnymi wąsiskami.

– Oldskulowa robota – rzucił Kruszwica, zapuszczając żurawia. – Chyba go mamy, czyż nie?

– Chciałbym w to wierzyć – odparł komendant i puścił kartkę w obieg.

Przez kolejne kilka minut każdy miał szansę zapoznać się z nakreślonym ołówkiem portretem pamięciowym. Brudny przyglądał mu się trochę dłużej niż wszyscy. Nie mógł oprzeć się wrażeniu, że gdzieś widział tę twarz. Mężczyzna miał wydatną żuchwę, co zgadzałoby się z tym, co mówiła Obojko, wąsko osadzone, zaspane oczy i stosunkowo krótki, bulwiasty nos. Na głowie nosił czapkę z daszkiem, a uwagę zwracały nisko osadzone barki, sugerujące, że mężczyzna może się garbić albo mieć inną wadę postawy.

Brudny puścił portret dalej w obieg i wbił spojrzenie w Majewskiego. Sierżant nerwowo drapał się po policzku. Bez wątpienia też dostrzegł podobieństwo. Nalana gęba, wąsko osadzone oczy, perkaty nos. Gdyby dorobić facetowi wąsy i założyć na głowę bejsbolówkę, to jego partner wyglądałby wypisz wymaluj jak ten na kartce.

Ich spojrzenia na chwilę się splotły, ale Majewski szybko przeniósł je na innych uczestników spotkania. Brudny nie ustępował i „torturował” go do momentu, aż kartka wróciła do rąk komendanta.

– Wszystko wskazuje na to, że mamy pierwszy portret podejrzanego – oznajmił Czarnecki. – Skserujcie go, ale na razie zachowajcie dla siebie. Media już zwęszyły, że coś się dzieje, i nie chciałbym, aby to wypłynęło, dopóki nie upewnimy się, że to nasz lub nie nasz człowiek. W sensie morderca – poprawił się, co nie umknęło tym, którzy znali Grudnia.

Brudny pomyślał, że nie tylko on i Majewski dostrzegli uderzające podobieństwo. Pomyślał też, że dla świętego spokoju warto byłoby zajrzeć do gęby sierżanta Grudnia.
===LxciECQWZVFhUGheZw07AjQEYgNlAGFRN1VjBjIEMlNjW29ablo=

Rozdział 22

Mrok był tak gęsty, że zdawał się przylepiać do skóry. Nie pamiętała, kiedy ostatni czuła się tak potwornie wyczerpana. Krzyczała pół nocy, wołała pomocy, wyła, szlochała, choć każde jej słowo wsiąkało w ceglane ściany, potem w mokrą ziemię, tłumione na zawsze. W końcu opadła z sił, wraz ze zmęczeniem przyszły znużenie i niemoc, a teraz do jej umysłu pukały zwątpienie i beznadzieja. Z nimi nieubłaganie kroczyła apatia. Jej nadejście zwiastowało koniec walki.

Czy miała w sobie jeszcze resztki sił, aby podjąć walkę? Dziadek zawsze jej powtarzał, że człowiek nigdy do końca nie pojmie swojego potencjału, jeśli nie zostanie on wystawiony na próbę. A wiedział, co mówi. Dziadek Dionizy Wasilewski spędził w katowniach NKWD dwa lata, a potem kolejnych osiem na syberyjskich rubieżach północno-wschodniej Jakucji, gdzieś u ujścia Leny, a może i dalej, w każdym razie bardzo daleko od domu.

– Zimami temperatura spadała poniżej pięćdziesięciu stopni. Jesteś to sobie w stanie wyobrazić, Zosiu?

– Musiało być bardzo, bardzo zimno.

– Było, kochanie, było. A jednak ciało ludzkie to prawdziwie boski twór. Potrafi znieść warunki iście ekstremalne.

– Opowiedz jeszcze, dziadziu, proszę…

Mała Zosia składała wówczas rączki jak do modlitwy, a dziadek Dyzio opowiadał o tym, jak siekierą rąbał potężne sosny syberyjskie i walczył z chmarami żarłocznych komarów albo polował na renifery i niedźwiedzie, bo i z tymi bestiami przyszło mu się mierzyć, jeśli nie koloryzował. Ale chyba nie koloryzował, bo dziadek już taki był, że tego nie robił, a o niektórych rzeczach w ogóle nie mówił, choć mógłby, wtedy przemawiały jego blizny.

– Cokolwiek cię w życiu spotka, dobrego czy niedobrego, wiedz, wnusiu, że masz w sobie siłę, aby przezwyciężyć każdy problem. I pamiętaj. Nigdy, przenigdy się nie poddawaj, w przeciwnym razie to będzie twój koniec – mówił i przypalał trzymaną w kościstych palcach fajkę, a potem pykał ją na bujanym fotelu, przysypiając albo patrząc w ogień, czasem chyba tęskniąc za tym surowym życiem, które go ukształtowało.

Nie poddam się, dziadku, pomyślała Zofia. Nie poddam się nigdy, przenigdy. Kimkolwiek jest ten psychol, przecież mnie nie zamorduje. Kto zabija kobiety w ciąży?

Ta myśl dodała jej wiary. Tylko czego od niej chce? W jakim celu ją tu sprowadził? I czy ten, który do niej schodzi, to ten sam, który ją tu przywiózł?

Podciągnęła się, wykorzystując przytroczony do ściany łańcuch, usiadła i stopą poszukała wiadra. Pamiętała, że stało gdzieś obok materaca i mogło służyć tylko do jednego. Gdy na nie natrafiła, podniosła się i opróżniła pęcherz, a potem wróciła na miejsce i zatopiła się w myślach. Nie trwało to długo…

Zgrzyt zamka sprawił, że po plecach spłynął jej lodowaty dreszcz. Gdy ciemność rozbrzmiała odgłosem ciężkich kroków, zadrżała. Szedł do niej. Leniwie, niespiesznie, ospale. Jakby pragnął ją torturować samą swoją obecnością. W pewnym momencie przydepnął kawałek szkła albo porcelany, to coś pękło pod butem, a Zofia pisnęła z przerażenia. Usłyszała jego chrypliwy oddech, a potem znów kroki.

Zapragnęła mieć więcej odwagi, krzyknąć na niego, zapytać, czego od niej chce, ale strach zupełnie ją sparaliżował. Odebrał jej głos, zatkał tchawicę, zacisnął szczęki. Upiór poruszał się w ciemności, rozgarniał ją niczym kret ziemię. Czuła wywołane przez niego drgania na nagich przedramionach, te drobne ruchy powietrza, gdy się zbliżał, a następnie okrążał ją i oceniał, wartościował, osądzał, a przynajmniej tak to odbierała, jakby była jego własnością, przedmiotem, nie więcej niż manekinem czy lalką.

Zofia Wasilewska jeszcze nie rozumiała, że to wrażenie jest błędne i nie ma nic wspólnego z rzeczywistością. Zofia była dla niego kimś o wiele, wiele ważniejszym.

Chwilę później poczuła na piersi szorstką dłoń.
===LxciECQWZVFhUGheZw07AjQEYgNlAGFRN1VjBjIEMlNjW29ablo=

Rozdział 23

– Czy ja jestem o coś podejrzany? Powinienem zadzwonić do swojego adwokata?

– A skąd to przypuszczenie?

– Nie wiem. Pierwszy raz jestem w takiej sytuacji…

Mężczyzna zdążył już wrócić do względnej równowagi psychicznej, bo przez ostatni kwadrans na przemian płakał i wymiotował. Informacja o śmierci byłej partnerki wstrząsnęła nim bardziej, niż można by się tego spodziewać. Gdy w końcu pojął grozę sytuacji, uspokoił się, schował głowę w dłoniach i trwał tak przez kilka minut. Potem wytarł łzy, wyprostował się w krześle. Wszystko to w ocenie Brudnego wyglądało sztucznie, co zresztą nietrudno było wyłapać, bo większość ludzi mających coś na sumieniu podczas przesłuchań odgrywała taki czy inny teatrzyk. Zwykle mało przekonująco.

– Nie jest pan podejrzany, toteż nie ma konieczności wzywania adwokata. Został pan tu wezwany w roli świadka – odpowiedział spokojnym tonem Kruszwica.

Blondyn nerwowo przełknął ślinę. Brudny pomyślał, że facet chyba jednak w słowa Kruszwicy nie uwierzył. Mimo to zaczął odpowiadać na kolejne zadawane przez aspiranta pytania. Igor rzucał pochmurne spojrzenia, cmokał, dłubał w zębach. Umówili się, że przyjmie rolę tego złego i zajmie się wywieraniem presji. To, przy jego pokreślonej bliznami gębie, zawsze wychodziło mu świetnie.

Trwało to kilkanaście minut, w czasie których mężczyzna zdążył wypić butelkę wody, spocić się jak szczur i podrapać wszystkie możliwe części ciała, od czubka nosa po jaja.

– Facet zaczyna mnie wkurwiać – rzucił w końcu Brudny, gdy Kamil Paluch po raz trzeci wyparł się wiedzy o ciąży swojej partnerki. – Nie sądzisz, że gość ściemnia? Przecież widzę, że kłamie – zwrócił się do Kruszwicy, jakby Paluch nie siedział przy tym samym stole.

– Poczekaj…

– Na co?

Kruszwica teatralnie westchnął, cmoknął, zamrugał.

– Mój partner uważa, że pan kłamie. A to dobry fachowiec. Kłamie pan, panie Kamilu?

– Nie… ja…

– Ja bym go wrzucił do jamy na cztery osiem. Tam chłopaki go naprostują – rzucił Brudny.

– Poczekaj. Dajmy mu czas.

– Nie mamy czasu. Na zewnątrz krąży facet, który kroi baby na kawałki i rozrzuca je po mieście, a ty obchodzisz się z tym chłoptasiem jak z porcelanową lalką. Jesteśmy w komendzie, a nie w jebanym przedszkolu.

Z każdym kolejnym słowem dyskusja eskalowała, a głowa przesłuchiwanego nerwowo obracała się to w prawo, to w lewo, jakby mężczyzna oglądał mecz tenisowy. Jeśli Kruszwica próbował hamować emocje, to Brudny je podkręcał. Dobry–zły policjant działał w dziewięćdziesięciu procentach przypadków. Nie nabierali się tylko starzy recydywiści.

– Wiedziałem – przerwał im w końcu Paluch. Na skroniach perliły mu się krople potu, a tęczówki drżały, jakby dostały padaczki.

– Co wiedziałeś? – Kruszwica natychmiast doskoczył do mężczyzny.

– Że Monika była w ciąży.

– Dlaczego kłamałeś?

– Bo się bałem…

– Czego?

– Że trafię do więzienia.

– Za co?

– Za namawianie i pomoc przy aborcji.

Brudny podrapał się po policzku. Zerknął wymownie na Kruszwicę. Słowa Palucha brzmiały groteskowo, ale facecik rzeczywiście mógł w to wierzyć. Polskie prawo w istocie stanowiło, że za pomoc w aborcji można trafić za kratki, i to nawet na trzy lata, ale trudno mu było odnaleźć w pamięci choć jeden przypadek, który potwierdzałby, że zostało ono kiedyś zastosowane. Nawet za czasów poprzedniej władzy sądy były w tej kwestii łaskawe. Po jej zmianie prawo stało się martwe.

– Jeśli już mamy to za sobą, to teraz opisze nam pan w detalach wszystko to, czego nie powiedział pan za pierwszym razem, rozumiemy się?

– Ja bym jednak chciał tego adwokata.

– A ma pan coś jeszcze do ukrycia?

– Nie.

– To czego się pan obawia?

Paluch tylko przełknął ślinę. Nieznacznie wzruszył ramionami.

– Zatem adwokat nie jest panu potrzebny. No chyba że zabił pan swoją partnerkę. Wtedy rzeczywiście będzie go pan potrzebował…

– Nie, nie, nie zabiłem Moniki. Nigdy bym tego nie zrobił. Po prostu… – Zrobił krótką pauzę. – Wszystko potoczyło się tak… niefortunnie.

– Co znaczy niefortunnie?

– Bo to wszystko nie tak miało być.

– Mów konkretnie – warknął Brudny.

– No… ja jestem, jaki jestem. Nie mogłem tak tylko z jedną, a Monika szukała partnera na całe życie. – Paluch zmarkotniał. – Nigdy jej nie kochałem. Po prostu spotykaliśmy się na seks, a ona ubzdurała sobie wielką miłość. Powiedziałem jej, że to koniec chwilę przed tym, gdy ona poinformowała mnie, że jest w ciąży. I głupio to wyszło.

– Bardziej niż głupio.

– No wiadomo, przepraszam. Nie o to mi chodziło. W każdym razie Monika przeżyła to źle. Chyba nawet się podłamała, a nawet coś tam bąknęła, że jeśli ją zostawię, to ona się zabije. – Paluch ściszył głos. Zrobił krótką pauzę. W końcu podjął: – Nie mogło to jednak zmienić mojej decyzji. Gdy ochłonęła, to obiecałem, że pokryję wszystkie koszty związane z aborcją.

– Zgodziła się?

– Tak. A potem przestała się odzywać.

– I nie wydało ci się to dziwne?

– Jeśli mam być szczery, to mi to nawet przypasowało.

– Kawał chuja z ciebie – włączył się do rozmowy Brudny.

– Wiem – przyznał Paluch i zamilkł.

Na potwierdzenie swojej historii Paluch pozwolił technikom zeskanować swój telefon. To w zasadzie pozwalało usunąć go z listy podejrzanych. Nikt, kto miałby coś na sumieniu, nie zdecydowałby się na taki krok z własnej nieprzymuszonej woli.

Brudny odpuścił i dał jeszcze trochę popracować Kruszwicy, a ten po półgodzinie maglowania Palucha na różne tematy w końcu kazał mu wracać do domu. Gdy za mężczyzną zamknęły się drzwi, aspirant przetarł twarz, jakby chciał zedrzeć z niej skórę.

– Strata czasu. Facet nie ma z tym nic wspólnego.

– A za bycie chujem do więzienia nie wsadzamy.

– I jak tu żyć?

Igor zerknął na zegarek. Dochodziła piąta. Ziewnął. Ostatnio mało spał, a dziś jeszcze miał spotkanie ze swoją wybawczynią. Przemknęło mu przez myśl, aby je przełożyć, ale tym razem chyba naprawdę nie wypadało. Zofia jednak pomogła mu wyjść z tamtej przykrej sytuacji z twarzą. I wszystko wskazywało, że rzeczywiście chce tylko napić się kawy.

– Jadę do domu – oznajmił.

– Dość na dziś?

– Tak. – Brudny podniósł się z krzesła.

– Gadałeś z tym gościem od pralki?

– Nie miałem czasu. Na razie.

– Na razie.

Pogoda na zewnątrz dopisywała. Lekkie podmuchy wiatru łagodziły spływający z nieba żar. Na trawnikach parku rozstawiono zraszacze, które najwięcej frajdy sprawiały dokazującym dzieciakom. Młodzież pokątnie popalała na ławkach papierosy i marihuanę. Jej wszędobylski zapach nie robił już na nikim większego wrażenia. Brudny też nie zareagował. Ten temat traktował instrumentalnie i – jeśli zaszła potrzeba – wykorzystywał do szantażowania drobnych łobuzów, którzy jeszcze dawali się na to łapać. To, że palą, miał gdzieś.

Wsiadł do samochodu i włączył się do ruchu. W drodze do mieszkania myślał o tym, że najchętniej spędziłby ten wieczór w towarzystwie jamesona i Brudnego Harry’ego. W pewnym momencie był nawet bliski wysłania wiadomości, że coś mu wypadło, ale w ostatniej chwili się rozmyślił. Za bycie draniem nie wsadzają, ale nie zawsze warto nim być.

Po godzinie był już najedzony i wykąpany. Wyprasował jedyną koszulę, jaką miał, i zadzwonił do Zofii. Zdziwił się, że jest poza zasięgiem, ale pomyślał, że to w sumie dobrze. Wcale by się nie obraził, gdyby zmieniła zdanie i nie oddzwoniła.

Zapalił, obejrzał wiadomości, znów zapalił. Mijały kolejne minuty, a on siedział na kanapie w samych gaciach i po prostu trwał, patrząc w sufit albo w ścianę, w ekran i reklamy proszków, leków, szamponów, nie myśląc, nie zastanawiając się, nie analizując. Potrzebował resetu, w końcu padł.

Ocknął się po blisko dwudziestu minutach. Krótka drzemka okazała się odświeżająca, więc podniósł się, zrobił sobie kawę i niechętnie sięgnął po telefon. Żadnej wiadomości od Zofii, żadnego nieodebranego połączenia. Uśmiechnął się pod nosem i zerknął na stojącą na komodzie butelkę jamesona. Chwycił ją w garść, wtedy poczuł, że coś jest nie tak. Jakby nagle doznał przykrego déjà vu.

– Kurwa… – bąknął sam do siebie. Cofnął się myślami kilka godzin wstecz.

Zgodziła się? Tak. A potem przestała się odzywać. I nie wydało ci się to dziwne? Jeśli mam być szczery, to mi to nawet przypasowało. Kawał chuja z ciebie.

– Wiem – przyznał niechętnie. Cmoknął, skrzywił się, poczuł przypływ wstydu. Gardził hipokrytami, a najwyraźniej niewiele się od nich różnił. – Chuj z ciebie, Brudny. Nic dodać, nic ująć – rzucił i raz jeszcze wybrał numer Zofii Wasilewskiej.

„Osoba, do której dzwonisz, ma wyłączony telefon bądź jest niedostępna”.

Brudny upił kawy i z powrotem rozsiadł się na kanapie. Wklepał krótką wiadomość na komunikatorze WhatsApp i odczekał kilka minut. Ta jednak nie została dostarczona. Zapalił, westchnął, podrapał się po czole, pomyślał, że nie tak miało być.

Wybrał kolejny numer. To, co zamierzał zrobić, było wbrew prawu, ale w takich sytuacjach funkcjonariusze zwykle sobie pomagali. Na szczęście odebrał znajomy głos. Brudny się przedstawił.

– Mógłbyś na szybko sprawdzić ostatnie logowanie numeru pięćset dziewięć czterysta dwanaście zero zero osiem? – zapytał.

– Bardzo ważne?

– Bardzo.

– Chwila.

W słuchawce rozległo się stukanie w klawisze. Brudny się zaciągnął, wydmuchał dym. Upił kawy.

– Ostatnie logowanie z tej karty miało miejsce przedwczoraj, to jest w środę o godzinie szesnastej siedem.

– Gdzie?

– W okolicy Palmiarni.

– Kurwa!

– Co się dzieje?

– Nic. Nie wiem. Dzięki.

Brudny się rozłączył. Skupił myśli, próbując ustalić, co dokładnie robił w środę o godzinie szesnastej. Długo to nie trwało. W środę po szesnastej zajadał się gołąbkami Teresy Baszty. I nie byłoby w tym nic dziwnego, gdyby nie fakt, że pojechał tam prosto po opuszczeniu gabinetu ginekologicznego doktora Jakuba Reicherta, gdzie chwilę wcześniej umawiał się z Zofią na dzisiejszy wieczór.

Dlaczego krótko później wyłączyła telefon i do tej pory go nie uruchomiła? Pomyślał, że tak nie zachowuje się młoda kobieta w ciąży. Wybrał numer po raz trzeci. Zofia wciąż była poza zasięgiem sieci.
===LxciECQWZVFhUGheZw07AjQEYgNlAGFRN1VjBjIEMlNjW29ablo=

Rozdział 24

Brudny zaparkował na wysokim krawężniku przy na wpół rozwalonym płocie jakiegoś placu budowy i wysiadł z patrola. Rozejrzał się. Na zamkniętym terenie stała koparka i kilka maszyn nieznanego mu przeznaczenia, do tego całe góry pustaków i rur. Po drugiej stronie ulicy wznosił się kilkuletni budynek, który w zamierzeniu miał być apartamentowcem, ale jednak wyszedł z niego bardziej blok.

Przemknął pomiędzy zaparkowanymi samochodami i wszedł do klatki, następnie wbił w domofon numer mieszkania. Nikt nie odebrał, więc wybrał numery na chybił trafił, przedstawiając się jako kurier. Trzecia osoba, ufna starsza pani, wpuściła go do środka. Wjechał na czwarte piętro i dyskretnie zakradł się pod drzwi. Przyłożył do nich ucho i przez dłuższą chwilę nasłuchiwał. Żadnych kroków, szumu prysznica, grającego telewizora, nic. W mieszkaniu nikogo nie było.

Pomyślał, że może jednak powinien wrócić do domu, nalać sobie szklankę jamesona i puścić film z Brudnym Harrym, ale zamiast tego wyjął z kieszeni podręczny wytrych. Z zamkiem mocował się kilkadziesiąt sekund. Chwilę później drzwi ustąpiły.

– Pakujesz się w kłopoty, Brudny – mruknął pod nosem i przekroczył próg.

Przywitał go intensywny zapach drzewa sandałowego. Znał go i potrafił nazwać, bo dokładnie takiego samego używała Julka. Poza tym w mieszkaniu panował zaduch, jakby przez kilka dni nikt nie otwierał okien. Pomyślał, że zaduch brzmi lepiej niż trupi odór, która to myśl w pewnym stopniu przyczyniła się do tego, że tu przyjechał. Być może przesadzał, nadinterpretował i robił z igły widły, ale nie chciał później czegoś żałować. Zofia nie zasługiwała, aby z jego powodu spotkała ją jakaś krzywda, a miał nieodparte wrażenie, że jak zwykle coś ze sobą przyciągnął. Ten brud, który oblepiał jego duszę, zło, które się nim karmiło i co jakiś czas sięgało po inne, bliskie mu osoby…

Stłumił złe myśli. To nie były czas ani miejsce, aby znów się biczować. Zamknął za sobą drzwi, omiótł wzrokiem przedpokój, a następnie zaczął sprawdzać kolejne pomieszczenia. Nie było ich wiele, a dokładnie trzy: łazienka, sypialnia i salon z aneksem kuchennym. W żadnym z nich nie natknął się na nic, co mogłoby wzbudzić jakikolwiek niepokój. W mieszkaniu panował względny porządek i wyglądało tak, jakby jego właścicielka wyszła do pracy albo po zakupy. I tak pewnie pomyślałby przeciętny zjadacz chleba, ale to nie był tok rozumowania, który był mu szczególnie bliski.

Skarcił się w myślach za te wszystkie fatalistyczne wizje. Nie był jednak w stanie nic poradzić na to, że instynkt nieustannie podsuwał mu coraz czarniejsze scenariusze. Gdyby chociaż przeszłość jawiła się normalnie, a bliscy mu ludzie nie doświadczali krzywd, nie cierpieli i nie umierali. Ale przeszłość nie była normalna, a on nie miał w sobie nic z normalności. Był jak zły omen. Rzucona klątwa. Samozwańczy król potępionych.

Pomyślał, że może naprawdę przesadza. Zofia mogła po prostu zgubić telefon, zostać okradziona, zostawić go w taksówce albo na ławce, cokolwiek. Bateria w końcu padła, i tyle. Nie miała do niego numeru w innej formie, więc nie zadzwoniła, on nie miał jej nowego, więc dzwonił pod stary, który był nieosiągalny. Ot, cała historia.

Co z tego, skoro instynkt nieustannie popychał go dalej.

Otworzył lodówkę i obejrzał znajdujące się w niej artykuły. Ogórki i pomidory były lekko zasuszone, a dwa z czterech jogurtów przeterminowane. Chleb w chlebaku czerstwy, a bułki do wyrzucenia. Zerknął na nadwiędłe kwiatki na parapecie. Następnie do zlewu. W środku znajdowały się niedomyte kubki i talerz. Przyjrzał się przylepionym resztkom, a gdy poczuł nieprzyjemny zapach, otworzył szafkę pod zlewem. Śmieci cuchnęły dużo bardziej intensywnie. Gniły.

– Co najmniej trzy dni – mruknął pod nosem, zasępiając się jeszcze bardziej. Wszystko wskazywało na to, że Zofia nie była w domu od trzech dni, a więc dokładnie tyle, ile minęło od momentu, gdy widzieli się po raz ostatni.

Brudny wyjął telefon i odruchowo wybrał numer Julki. Zatrzymał się w ostatnim momencie. Zmełł w ustach przekleństwo. Bez niej był jak bez ręki. Kto miał mu sprawdzić numery jej rodziców? Albo chociaż tego jej gacha?

– Kurwa mać! – Tym razem już się nie hamował. Gdyby znów zadzwonił na komendę, ktoś mógłby nabrać podejrzeń, a on przecież tu się najzwyczajniej włamał. Co gorsza, nie miał w ręku mocnych kart i miał wrażenie, że wrogowie tylko czekają na jego potknięcie. Poza Czarneckim nie miał pełnego zaufania do nikogo, nawet do Kruszwicy. A nawet jeśli, to przecież do żadnego z nich nie będzie dzwonił z taką pierdołą.

Zniesmaczony wrócił do przedpokoju, przejrzał się w lustrze i wyszedł z mieszkania. Jeszcze w windzie wyjął z kieszeni papierosy. Zaraz po opuszczeniu klatki zapalił. Przez dłuższą chwilę intensywnie się zastanawiał, co powinien zrobić. Wtedy w kieszeni spodni poczuł wibrację smartfona. Wyjął urządzenie, sprawdził, kto dzwoni, odebrał.

– Cześć. Nie przeszkadzam? – To był głos Kruszwicy.

– Nie.

– Nie jesteś na tej randce?

– Nie. O co chodzi?

– Właśnie kończyłem raport, gdy w ręce wpadła mi jedna notatka.

– No…

– Przyniósł ją dyżurny, żółtodziób. Niby nic, ale czy ty czasem nie byłeś ostatnio na alei Niepodległości osiemnaście?

– No byłem. To kamienica, w której mieszka Baszta. A o co chodzi?

– Na notatce jest napisane, że uporczywie dzwoni niejaka Genowefa Moskalewicz, mieszkanka kamienicy spod jedynki. Nie zwróciłbym na to uwagi, gdyby nie adres.

– Do brzegu.

– Ta cała Moskalewicz podobno słyszy z odpływu wanny dziwne głosy. Jęki, krzyki, skowyt. Jest nawet coś o duchach.

– I nikt tego nie sprawdził?

– Wolałem do ciebie zadzwonić i…

– Kto i kiedy spisał tę notatkę?

– Nie znam chłopa z imienia. To świeżak.

– Kiedy to było?

– Dziś, ale starowina podobno dzwoni regularnie. Ma alzheimera, więc nawet kilka razy dziennie, a potem zapomina i…

– Pojadę tam.

– A coś się stało?

– Nie sądzisz, że to dziwny zbieg okoliczności?

– No…

– Dobra, kończę.

– Ale…

Brudny rozłączył się, zbiegł ze schodów i pospiesznym krokiem przekroczył ulicę. Wsiadł do patrola i gwałtownie ruszył z miejsca. Spod opon wystrzelił żwir z budowy.

W drodze na deptak zastanawiał się nad tym, czy tak bardzo stracił instynkt, że zdołał go oszukać wypierdek pokroju Pawła Baszty. Gumowa lalka, prychnął i dodał gazu. Czuł, jakby ten gnojek każdym swoim oddechem pluł mu w twarz.
===LxciECQWZVFhUGheZw07AjQEYgNlAGFRN1VjBjIEMlNjW29ablo=

Rozdział 25

Stanął pod drzwiami klatki i raz jeszcze wykręcił numer do Wasilewskiej. Nic się nie zmieniło. Jej telefon znajdował się poza zasięgiem sieci. Wcisnął na domofonie guzik z numerem jeden i odczekał kilka sygnałów.

– Tak, proszę – usłyszał rwący się głos starszej pani.

– Policja. Proszę otworzyć – rzucił.

– Policja? – W tonie dało się wyczuć zaskoczenie.

– Proszę otworzyć – powtórzył, a chwilę później mechanizm zgrzytnął.

Otworzył drzwi i kilkoma susami pokonał schody na pierwsze piętro. Zapukał. Drzwi otworzyła mu filigranowa staruszka w okularach jak spodki od słoików. Miała na sobie spraną zieloną koszulkę na guziki i staromodną sukienkę do kostek. Na jej pomarszczonej twarzy malowały się niepokój i zdziwienie.

– Pan z policji? – upewniła się.

– Tak. Mogę wejść?

– A gdzie pana mundur?

– Wydział kryminalny. Nie nosimy mundurów.

– Kryminalny?

– Mogę wejść?

Staruszka przez moment się wahała, ale ostatecznie wpuściła komisarza do mieszkania. W środku unosił się zapach starości, ale wnętrze prezentowało się schludnie. Brudny dał się poprowadzić do przestronnego salonu, w którym stał wielki dębowy stół, a zaraz obok znajdowały się piec kaflowy i wiekowa komoda, która mogła pamiętać czasy przedwojenne. Uwagę zwracało sporo obrazów Matki Boskiej.

– Zaparzę panu herbatę – zaproponowała kobieta, Brudny jednak odmówił. Usiadł na zdobionym krześle i zasugerował, aby gospodyni zrobiła to samo.

– Pozwoli pani, że przejdę do konkretów – chrząknął. – Dzwoniła pani, bo słyszy pani jakieś głosy, mam rację?

Pani Moskalewicz zmarszczyła brwi i poprawiła kołnierzyk koszulki. Zamrugała.

– Głosy… – wymamrotała. – Tak, głosy. Tak, tak – ożywiła się. – Zdarza mi się słyszeć głosy. Dobrze, że pan przyjechał, bo ja je słyszę.

– Kiedy je pani słyszała po raz ostatni?

Głowa kobiety drgnęła, jakby cierpiała na jakiś tik nerwowy. Popatrzyła na Brudnego, jakby dopiero co się zmaterializował. Znów zmarszczyła brwi.

– Pan jest policjantem?

Brudny pomyślał, że to nie będzie łatwa przeprawa.

– Tak. Komisarz Igor Brudny z wydziału kryminalnego Komendy Miejskiej w Zielonej Górze. My nie nosimy mundurów – dodał na wszelki wypadek.

– Aha. Zaparzę panu herbaty.

– Głosy, pani Moskalewicz – uciął jej zapędy. – Mówiła pani o kobiecych głosach…

– Ach, tak. Głosy. Tak, głosy. Słyszę je.

– Kiedy ostatnio je pani słyszała?

– Słyszę je cały czas. Ta biedaczka musi bardzo cierpieć.

– Co dokładnie pani słyszy?

Kobieta znów zmarszczyła brwi i Brudny pomyślał, że zaraz zapyta o to, kim jest i co tu robi. Tak się jednak nie stało. Stare oczy spojrzały na niego w pełni świadomie.

– Powtarzam to od tygodni, panie komisarzu – oznajmiła. – I nikt mnie nie słucha.

– Ja panią słucham. Co dokładnie pani słyszy?

– Jęki i krzyki. Jak z czyśćca. Albo i samego piekła. Ta nieszczęśnica, gdziekolwiek jest, nie zasłużyła sobie na takie męki. Do tego ten diabeł…

– Jego też pani słyszy?

– Czasami.

– Co mówi?

– Okropne rzeczy. Podłe. Wstyd mówić.

– Mnie może pani powiedzieć. Co mówi diabeł?

Moskalewicz znów zamrugała, a przez jej twarz przemknął kolejny nerwowy tik. Chwilę później cała zadygotała. Zerknęła na wiszący nad głową Brudnego obraz Maryi z dzieciątkiem. Przełknęła ślinę.

– Co mówi diabeł? – powtórzył pytanie Brudny.

– Ja… ja… ja nie mogę. To straszne słowa. Grzeszne. Nikczemne.

– To naprawdę ważne, pani Moskalewicz…

– On… – Skrzywiła się. – On mówi, że ją… no wie pan… będzie z nią robił to i tamto. Znaczy bałamucił. Ale tak okropnie, jakby był bardzo zboczony. Wyzywa ją od najgorszych, bije, a potem to chyba to robi.

– Co robi?

– No to, co wcześniej zapowiada. No bałamuci ją.

– Pokaże mi pani miejsce, gdzie najlepiej słychać te głosy?

Pani Moskalewicz podniosła się z krzesła i poprowadziła Brudnego do łazienki. W pomieszczeniu o wystroju w stylu lat słusznie minionych dominowała duża wanna z rdzawymi zaciekami przy odpływie. Kościstym palcem wskazała zatknięty weń gumowy korek.

– Zatykam, żeby nie słyszeć… – powiedziała, jakby chciała się usprawiedliwić.

Brudny nie odpowiedział. Zerknął tylko na stojące na półce silne leki psychotropowe i schyliwszy się nad wanną, nieśmiało chwycił przyczepiony do korka łańcuszek. Pociągnął go w górę i nachylił się jeszcze głębiej. Przytknął ucho do odpływu, wstrzymał oddech, skupił zmysły.

Stare rury przemówiły właściwym sobie głosem. Coś zabulgotało, zastukało, zaszumiało. Instalacja zapewne wymagała wymiany, bo odniósł wrażenie, że hula w niej wiatr. Poczuł się jak głupek i gdy już miał się wycofać, z labiryntu rur poniosło się coś jeszcze. Jęki były ledwo słyszalne, ale na pewno nie należały do gumowej lalki.

Odczekał, posłuchał, zacisnął szczęki. Chwilę później przemówił sam diabeł.
===LxciECQWZVFhUGheZw07AjQEYgNlAGFRN1VjBjIEMlNjW29ablo=

Rozdział 26

Teresa Baszta przytknęła do ust filiżankę z herbatą w momencie, gdy usłyszała trzask drzwi wyrwanych z zawiasów. Poderwała się z fotela, oblewając dekolt i dłonie wrzątkiem. Zanim się obejrzała, intruz był już w środku.

– Boże święty! – krzyknęła, ale Brudny był już obok. Nerwowo rozglądał się po mieszkaniu.

– Gdzie on jest? – warknął, otwierając drzwi do sypialni.

– Chryste Panie, co pan? Co tu się dzieje?

Ból dopiero zaczął rozlewać się po jej ciele. Zaczerwieniony dekolt piekł, jakby ktoś przykładał jej do skóry żywy ogień.

– Gdzie jest Paweł Baszta? – powtórzył Brudny, skupiając na niej całą uwagę. W ręku trzymał pistolet.

Kobieta nie odpowiedziała. Miotała się, próbując oderwać nasiąknięty wrzątkiem materiał od ciała. W pewnym momencie, nie bacząc na rzucane w jej kierunku pytania, wybiegła do łazienki i odkręciła kran. Polała dekolt zimną wodą.

– Oszalał pan? – syknęła, gdy ból zelżał.

Brudny stał w progu, obserwując każdy jej ruch.

– Jest w piwnicy? Gdzie ją przetrzymuje? Mów, bo…

– Spieprzaj pan! Dzwonię na policję! – odwarknęła.

– Zapytam po raz ostatni. Gdzie…

– Spierdalaj!

Takiej odpowiedzi mógł się spodziewać. Babka musiała być równie zwichrowana jak jej synalek. W końcu go wychowała.

Nie skomentował i wrócił do salonu, skąd zabrał leżący na komodzie smartfon. Trudno było uwierzyć, że nie brała w tym udziału, i lepiej było nie ryzykować, że nie spróbuje ostrzec syna, gdy on, Brudny, opuści mieszkanie. Kajdanek przy sobie na co dzień nie nosił.

– Radzę się stąd nie ruszać – rzucił na odchodne i pospiesznie opuścił mieszkanie.

Kobieta znów go zwyzywała, ale miał to gdzieś. Zbiegł po schodach na parter, po drodze mijając dwóch zdezorientowanych lokatorów. Wytrychem otworzył drzwi do piwnicy, wyjął latarkę i wycelował broń przed siebie. Jeśli Baszta był w tym budynku, to tylko tutaj.

Wytarł przedramieniem pot z czoła i powoli zaczął schodzić w głąb piwnicy. Nie chciał zapalać światła, aby go nie wystraszyć, a najlepiej złapać na gorącym uczynku. Przez myśl przemknęło mu, że to dobrze, że nie ma kajdanek. Tym bardziej nie miał zamiaru dzwonić po wsparcie. Świadkowie tej interwencji byli tu zbędni.

Chłód podziemi mocno kontrastował z rozgrzanym wieczornym powietrzem na zewnątrz. Podobnie niemal głucha cisza, która miała się nijak do gwaru deptaka. O tej porze centrum miasta tętniło życiem, ale tutaj można było odnieść wrażenie, że człowiek znalazł się w innym świecie. Jakby przekroczył tę magiczną granicę, jakby przeszedł na drugą stronę lustra.

Kapanie wody, chrzęst szkła pod podeszwą, własny oddech.

Ominął leżącą na ziemi butelkę i rozsypaną trutkę na szczury. Światło latarki tańczyło po ceglanych ścianach pokrytych pajęczynami i niewybrednym graffiti. Wzdrygnął się, gdy zimna kropla spadła mu na kark, a chwilę później w rurach zaszumiała spuszczana przez któregoś z mieszkańców woda. Poza tym kamienica milczała.

Żadnych jęków, krzyków, gróźb z ust oprawcy. Z jednej strony to wydawało się naturalne, wszak Baszta nie mieszkał w kamienicy sam i gdyby nie był ostrożny, to ktoś mógłby go nakryć. Z drugiej strony Brudny tyle razy wysłuchał, że „to był taki grzeczny młody człowiek, który zawsze mówił mi «dzień dobry»”, że już nic nie miało go prawa zaskoczyć, włącznie z tym, że w proceder wciągnięta była nie tylko matka, ale pół kamienicy.

Dotarł do piwnicy Baszty. Wytężył słuch, ale nie usłyszał niczego, co mogłoby wskazywać, że ktoś jest w środku. Przez szparę pomiędzy drzwiami a podłogą nie dostrzegł łuny światła, więc facet albo się zorientował i udawał, że go tam nie ma, albo zdołał się ewakuować. Brudny powoli nacisnął klamkę, ale drzwi nie ustąpiły. Zapukał w nadziei, że przetrzymywana kobieta, nawet zakneblowana, jęknie albo szarpnie się i narobi rabanu.

Nic z tego. Cisza wydała mu się jeszcze głębsza, wręcz otumaniająca. Włożył latarkę do ust, pistolet pod pachę i skorzystał z wytrycha. Mechanizm był tak prosty, że poradził sobie w kilka sekund. Omiótł z obu stron korytarz światłem latarki, aby się upewnić, że nikt nie czai się w mroku, z powrotem chwycił w dłoń walthera i naparł na klamkę. Drzwi zgrzytnęły i się otwarły. Sprawdził wnętrze, śledząc snop światła lufą pistoletu. Nic, tylko stare graty. I pancerna szafka.

Zagryzł dolną wargę i wszedł do niskiego pomieszczenia, a następnie zapukał w stalowe skrzydło. Niestety, żadnej odpowiedzi. Kobiety, a przynajmniej jej żywej wersji, w środku nie było.

Opuścił piwnicę i wycelował snop światła w przeciwległą ścianę długiego korytarza. Jeszcze w Warszawie nauczył się, że stare kamienice nieraz kryją w swoich trzewiach wiele niespodzianek. Podziemne tunele łączące kilka lub kilkanaście budynków nie należały do rzadkości, a często zdarzało się, że komunikowały się z tymi po przeciwnej stronie ulicy. Takie labirynty czasem ciągnęły się kilometrami, co często wykorzystywała młodzież, kryjąc się przed wścibskim okiem rodziców i stróżów prawa, tworząc prywatne meliny, handlując, ćpając i pieprząc się jak króliki. W takich miejscach często swoje miejsce znajdowali też bezdomni, dzieciaki na gigancie, squattersi i ludzie z szeroko pojętego marginesu społecznego. Zasada była taka, że im większe i starsze miasto, tym więcej działo się pod ziemią. A zwykle działo się tam wszystko to, czego nie wypadało robić na powierzchni.

Jak pod tym względem wyglądała Zielona Góra? Brudny wciąż nie znał miasta tak dobrze, jakby chciał. Do tej pory nie słyszał, aby pod ziemią istniała sieć tuneli łączących poszczególne części miasta, ale to, że nie słyszał, wcale nie musiało oznaczać, że takowa nie istnieje.

Przypomniał sobie moment, gdy przed laty odkrył zapomnianą piwnicę winiarską, gdzie niemal całe swoje życie spędził spłodzony w katakumbach klasztoru hieronimek morderca kanibal. W Zielonej Górze nie wiedział o niej nikt poza Gwidoną, jej psychopatycznym bratem i prokuratorem Lisem, zresztą też jej zwyrodniałym wychowankiem. Wzdrygnął się na samą myśl o tym, co zastał we wnętrzu tamtej piwnicy. Takie historie mogło pisać tylko życie.

Stłumił rozpraszające go myśli i skupił się na tym, co tu i teraz. Wytarł pot z czoła, ominął zdechłego szczura. Poruszał się powoli, ostrożnie, aby niefrasobliwym ruchem nie zdradzić swojej obecności. Podłoże usiane było kawałkami szkła i odchodami gryzoni. Cuchnęło stęchlizną i gnijącymi truchłami padłych szczurów. Dlaczego nikt ich nie sprzątał?

Po dobrych dwudziestu metrach korytarz się rozwidlał. W ślepym zaułku dostrzegł drzwi do pomieszczeń gospodarczych. W pierwszym znajdowała się rozdzielnia prądu, w drugim kotłownia. Na obu widniały przybite znaczniki ostrzegające przed próbą ich sforsowania. Przyjrzał się zamkom i profilaktycznie nacisnął klamki, ale pozostawały zamknięte. Nieustannie wsłuchiwał się w ciszę. Próbował wychwycić jakikolwiek odgłos mogący sugerować, że w domu pani Moskalewicz nie doznał omamów słuchowych. Korytarz ciągnął się i rozwidlał, kierując do kolejnych lokatorskich piwniczek, każdy jednak prędzej czy później kończył się ścianą. Na ostatniej znajdowały się drzwi niczym z bajki o krasnoludkach. Sięgały mu do pasa. Stalowy rygiel był odsunięty, a połyskującą nowością kłódkę z dodatkowym mechanizmem na czterocyfrowy kod przewieszono luzem przez uchwyt.

Brudny aż zazgrzytał zębami. Skoro była niezapięta, to ktoś musiał być w środku. Przyklęknął, przyłożył ucho do drzwi i wstrzymał oddech. Z wnętrza niosły się chrapliwe jęki mężczyzny i odgłosy uderzających o siebie ciał.

– Mam cię, gnoju – szepnął sam do siebie i delikatnie nacisnął klamkę. Drzwi jednak nie ustąpiły. Niespecjalnie go to zaskoczyło. Oprócz zasuwanego rygla i kłódki drzwi miały też zwykły zamek na klucz, Brudny wyjął więc wytrych i jak najdyskretniej zaczął grzebać nim w otworze. Szybko jednak zrezygnował. Mechanizm okazał się za solidny.

Skoro tak, pomyślał i sięgnął po odłożonego na ziemię walthera. Pożałował, że nie ma tłumika, ale przecież nigdy go ze sobą nie nosił. Kieszenie też były puste. Zużyte zatyczki do uszu, które po wizycie na strzelnicy czasem bezrefleksyjnie zabierał ze sobą, tym razem zapewne wylądowały w śmietniku. Nie pierwszy i zapewne nie ostatni raz, dodał w myślach, następnie przycelował i trzykrotnie pociągnął za spust.

Huk wystrzałów omal nie rozerwał mu bębenków, a echo gruchnęło wąskimi korytarzami niczym fala uderzeniowa po wybuchu jądrowym. Powietrze wypełnił zapach prochu, drażniąc nozdrza, ale Brudny już szarpał za stalowy uchwyt. Drzwiczki w końcu ustąpiły, a on wgramolił się do środka. Jego wzrok od razu przykuły dwie postaci.

– Gleba, Baszta! – krzyknął, choć wcale nie miał pewności, że zwraca się właśnie do niego. Facet miał na sobie katowską maskę i ściskał w dłoni rzemień połączony z kneblem wciśniętym w usta przykutej do ściany kobiety. Ubrana była w połyskujący lateksowy kombinezon z wyciętymi fragmentami na pośladki i uda, a jej głowa dodatkowo opleciona została skórzanymi paskami przywodzącymi na myśl końską uzdę. – Drugi raz nie powtórzę! Odejdź od niej i morda w ziemię! – dodał, walcząc z pokusą, aby nie odstrzelić mu flaczejącego w oczach przyrodzenia.

Mężczyzna nie reagował. Dyszał ciężko. Brudny zrobił kilka kroków w kierunku obojga, dopiero wtedy facet w masce odsunął się od znajdującej się na czworakach kobiety i uniósł wielgachne dłonie w górę. Cały był masywny, a skórę na klatce piersiowej i plecach pokrywało gęste owłosienie, upodabniając go bardziej do goryla niż człowieka. Na dłoniach nosił skórzane rękawice nabijane ćwiekami, a na przedramionach karwasze z kolcami, których ślady mieniły się czerwonymi pręgami na nagich pośladkach i udach umęczonej ofiary.

Jej widok sprawił, że Brudny chwilę się wahał, ale w końcu ponownie nacisnął spust. Huk wystrzału wypełnił labirynt piwnic, a pół metra od buta mężczyzny wystrzelił wyłupany przez kulę kawałek betonu.

– Kolejna trafi w jaja – warknął Brudny i przycelował między nogi mężczyzny. Dopiero wtedy ten powoli uklęknął i położył się na podłodze. – Ręce za głowę. I nawet nie drgnij! – dodał, zerkając na wiszące na hakach przybory oprawcy. Problem z brakiem kajdanek rozwiązał się sam.

Ściągnął jedne z nich, ale zanim skupił uwagę na leżącym na wznak mężczyźnie, wiedziony potrzebą poznania tożsamości ofiary, nachylił się nad kobietą. Spod lateksowej maski wystawały ciemne włosy, ale labirynt wrzynających się w skórę rzemieni dodatkowo utrudniał identyfikację. Pomyślał, że bardzo by nie chciał, aby to była Zofia.

I wtedy kobieta przekręciła głowę, a w wyciętych otworach zalśniły piwne tęczówki. Odbijały się w nich strach, cierpienie i coś, czego Brudny się nie spodziewał. To coś pojawiło się nagle i komisarz nie miał już czasu na reakcję. Usłyszał jedynie dźwięczne „bang”, po którym świat zawirował niczym w kalejdoskopie. Drugie „bang” sprawiło, że runął na ziemię jak kłoda drewna.
===LxciECQWZVFhUGheZw07AjQEYgNlAGFRN1VjBjIEMlNjW29ablo=

Rozdział 27

W sali panował zaduch, a temperatura sięgała dwudziestu sześciu stopni Celsjusza.

– Przecież tu jest jak w piekarniku. Nie mają klimatyzacji?

Kruszwica otworzył okno, aby wpuścić trochę świeżego powietrza. Zasłonki zafalowały w rytm podmuchów wiatru, który nieco łagodził upalne sierpniowe popołudnie. Nie wpłynęło to natomiast w żaden sposób na uporczywe pikanie kardiomonitora. Urządzenie konsekwentnie wybijało rytm serca pacjenta, który najwyraźniej znajdował się w stanie co najmniej stabilnym.

– To polski szpital. Mów dalej – rzucił pacjent. Kruszwica odwrócił się w stronę leżącego na szpitalnym łóżku nadkomisarza Igora Brudnego, który z obandażowaną głową wyglądał jak mumia.

– No więc po naszej rozmowie telefonicznej przeszło mi przez myśl, że jednak możesz coś odjebać.

– Stałem się tak przewidywalny?

– Może, nie wiem. W każdym razie dokończyłem pracę papierkową i podjechałem na deptak. Po drodze wcisnąłem jeszcze kebab i to był błąd. Gdybym nie tracił czasu na żarcie tego gówna, to może dziś byś tu nie leżał.

– Twoja troska mnie rozczula.

– Nad tobą? – Kruszwica się zaśmiał. – Po prostu stwierdzam fakt. To, że dostałeś w łeb, to jedno, ale najgorsze jest to, że zniknął nam Baszta. Swoją drogą, to nieźle nas wyrolował, co?

– Nawet mi nie przypominaj. – Brudny poprawił ułożenie ciała. Syknął z bólu, bo najmniejszy ruch sprawiał, że głowa po raz kolejny rozpadała mu się na małe kawałeczki. Ale nawet to wydawało się mniej bolesne niż świadomość, że dali się tak wkręcić. Baszta udawał idiotę, jakby był zawodowym aktorem. I to tym z górnej półki. – Co było dalej? – zapytał.

– Gdy kończyłem kebab, usłyszałem wystrzały – kontynuował Kruszwica. – Stłumione, więc przez moment nie byłem pewny, czy źródło odgłosów nie jest inne. W każdym razie wyszedłem ze Stodoły i ruszyłem do tej kamienicy. Kolejny wystrzał sprawił, że wątpliwości uleciały, więc pogoniłem do mieszkania Baszty. Wyłamane z zawiasów drzwi tylko utwierdziły mnie w przekonaniu, że to twoja robota. Co z tego, skoro nikogo w środku nie zastałem.

– Że też dałem się tak zaskoczyć starej babie…

Brudny chwycił jeden z czujników przylepionych do klatki piersiowej. Uważał, że to przesada. Owszem, od czasu do czasu brało go na wymioty, a w głowie nieustannie szalało stado dzikich koni, ale wstrząśnienie mózgu to on miał przynajmniej dziesięć razy w życiu. I jeszcze nigdy z tego powodu nie umarł.

– Nie ty pierwszy i nie ostatni. Ważne, że ofiara żyje. A Basztę dopadniemy prędzej czy później.

– Kim ona jest? – Brudny od dłuższego czasu obawiał się zadać to pytanie. Każda odpowiedź wydawała mu się zła.

– Nie wiem. Nie miała przy sobie dokumentów, a znajdowała się w głębokim szoku. Zaraz po przyjeździe reszty ferajny trafiła w ręce psychologów.

– To jedna z tych… ciężarnych?

– Nie. I choć to dziwnie zabrzmi, to wcale nie jest dla nas dobra wiadomość.

Kruszwica miał rację. To nie była dobra wiadomość. Z jednej strony Brudny poczuł ulgę, że ofiarą nie była Zofia, ale z drugiej ta informacja nie wyjaśniała jej zniknięcia. Sam Baszta też nie do końca wpisywał się w profil mordercy, bo z kręgu podejrzanych wykluczało go to, że nigdy nie stwierdzono u niego rozszczepienia podniebienia. No chyba że to nie był Baszta…

Ta myśl nie dawała mu spokoju. Facet w katowskiej masce pomimo nagłego wtargnięcia był nad wyraz opanowany. Nic nie mówił ani nie pokazał twarzy. Co prawda posturą przypominał Basztę, ale czysto teoretycznie to mógł być zupełnie ktoś inny. Pretensje Brudny mógł mieć jednak tylko do siebie. Powinien to ustalić i zabezpieczyć teren. Nie zrobił tego. Nawalił.

– Jak gnojek wydostał się z kamienicy? – pytał dalej Brudny.

– Prawdopodobnie innym wyjściem. Te piwnice ciągną się na długości co najmniej ośmiu kamienic. Nasi analizują monitoring. To centrum miasta. Kamery są na każdym rogu. Nie ucieknie nam.

– Mogliby się bardziej przyłożyć – mruknął Brudny. – Ile to już minęło? Zaraz upłynie doba.

– Gdzieś się zamelinował, ale raczej nie opuścił miasta. Zgarnęliśmy na komendę jego koleżków, a widziałeś, co to za buraki. Prędzej czy później któryś się rozpruje. Do tego jego gębę wysłaliśmy do wszystkich lokalnych mediów. Jego zdjęcie na telefonie ma już każdy policjant, taksiarz czy kierowca autobusu. Baszta nie ucieknie. Złapanie go to kwestia czasu.

– A jego matka?

– Jest na komendzie. Narowista baba. Widzisz te ślady? – Kruszwica pokazał Brudnemu przedramię, na którym widniały rany po zębach. – Ugryzła mnie w momencie, gdy próbowałem ją spacyfikować.

Kruszwica pokrótce opisał swoją interwencję. Po tym, gdy zorientował się, że mieszkanie Baszty jest puste, od razu pobiegł do piwnic. Do tej konkretnej wparował pięć minut po pierwszym wystrzale, ale tyle wystarczyło Baszcie, aby się ulotnić. Zaraz po tym, jak jego matka zdzieliła Brudnego żeliwną patelnią w głowę, zrzucił z siebie rękawice, karwasze i katowską maskę, a następnie ubrał się w rzucone w kąt ciuchy, w których przyszedł. Piwnicę opuścił zapewne chwilę przed wtargnięciem Kruszwicy. Ten zaś wpadł do środka w momencie, gdy Teresa bezrefleksyjnie próbowała zacierać ślady. Syzyfowa to była praca i na pewno bezcelowa, ale nie przerwała jej nawet w momencie, gdy nakazał jej położyć się na ziemi. To wtedy postanowił użyć środków przymusu, a ona ugryzła go w przedramię.

– Mówiła coś? Przyznała, że tu chodzi o syna? Tłumaczyła go jakoś? – ciągnął Brudny.

– Na razie tylko pluje i wyzywa.

– Chroni go.

– I jest przy tym zawzięta jak jasna cholera.

Brudny pomyślał, że jej podejście do sprawy sporo wyjaśnia. Nie kryłaby obcego człowieka, a już na pewno nie ryzykowałaby ataku na policjanta, gdyby nie chodziło o jej syna. A wszystko wskazywało, że była chorobliwie nadopiekuńcza. Takie jak ona potrafiły bronić swoich pociech do ostatniej kropli krwi, nawet jeśli te pociechy okazywały się zwyrodniałymi zboczeńcami, katującymi kobiety w dusznych i zimnych piwnicach przedwojennych kamienic.

– Kiedy ją przesłuchamy?

Kruszwica rzucił Brudnemu kose spojrzenie. Mógł się tego po nim spodziewać, ale ta nadaktywność wydała mu się trochę niepokojąca.

– Nie gap się tak. Chyba nie myślisz, że tu zostanę podpięty do kabelków – rzucił Igor i na dowód swojej determinacji zerwał czujniki monitorujące jego funkcje życiowe. Pomieszczenie natychmiast wypełnił przeciągły pisk, a na kardiomonitorze pojawiła się pozioma czerwona linia. Spuścił nogi na podłogę, puścił się krawędzi łóżka, ale gdy tylko zrobił pierwszy krok, do sali wbiegła pielęgniarka.

– Co pan robi, panie Brudny? – Wyglądała na wkurzoną.

– Widziałeś gdzieś moje ciuchy? – Brudny ją zignorował.

– Pan musi leżeć. Odpoczywać. Ma pan założone dwanaście szwów i…

– Nie ma co się tak emocjonować. Od tego można dostać zmarszczek.

– Słucham? – Pielęgniarka położyła ręce na biodrach. Przeniosła wzrok na Kruszwicę. – No niechże pan przemówi koledze do rozsądku. Policjanci to nie terminatory czy inne robocopy. Przecież to do niczego niepodobne.

– Wychodzę. Bez dyskusji.

– Co zrobisz, jak nic nie zrobisz?

Kruszwica bezradnie rozłożył ręce, po czym sięgnął po leżącą przy ścianie sportową torbę z ciuchami Brudnego. Wręczył mu ją, bo wiedział, że nie ma sensu kopać się z koniem.

– Pan przynajmniej poczeka na lekarza. Może on przemówi panu do rozsądku.

– Niech od razu weźmie ze sobą formularz wypisu na żądanie.

– Pan jest niemożliwy.

– A ja muszę z nim pracować na co dzień. I co pani na to?

Pielęgniarka tylko pokręciła z niedowierzaniem głową. Nie miała więcej argumentów. Chciała jeszcze dodać, że widziała te wszystkie blizny i prędzej czy później organizm Brudnego wystawi mu za to rachunek, ale ostatecznie się rozmyśliła. Plotki o tym człowieku wcale nie były przesadzone.

Kiedy mężczyźni znaleźli się na zewnątrz budynku, Brudny wygrzebał z kieszeni wymiętą paczkę papierosów. Zapalił, co przyniosło mu chwilową ulgę. Powolnym krokiem ruszyli do samochodu Kruszwicy. Przed pojazdem zatrzymali się. Igor oparł się o maskę i przez chwilę palił w milczeniu.

– Gdy wtedy zadzwoniłeś, to akurat byłem w mieszkaniu Zofii Wasilewskiej – powiedział.

– Czyli jednak byłeś na randce.

– Mieszkanie jest puste od kilku dni, a jej telefon nie odpowiada od momentu, gdy opuściła gabinet ginekologa.

– Włamałeś się?

– Po prostu miałem złe przeczucie. Wiesz, że byliśmy umówieni na tę zasraną kawę. Ale nagle kontakt się urwał.

Kruszwica przeniósł wzrok na dwa człapiące gołębie. Przez chwilę rozważał słowa kolegi.

– Myślałeś, że to może być ona? – zapytał w końcu.

– Powiedzmy, że przeszło mi to przez myśl.

– Ale to nie była ona…

– Właśnie. – Brudny odszedł kilka kroków i zgasił papierosa w śmietniku. – A ja dalej mam złe przeczucie – dodał, gdy wrócił.

– Pytałeś w zaginionych?

– Zaraz po przebudzeniu. Nikt niczego nie zgłaszał.

– Może gdzieś wyjechała?

– Może…

Wsiedli do samochodu. Kruszwica włączył silnik i zaczął wycofywać. Podjechał do szlabanu. Pomyślał, że z ostatnim tekstem się wygłupił. Pomyślał też, że gdy Brudny ma złe przeczucie, to zawsze wynika z tego straszny gnój.

Chwilę później szlaban się uniósł, a Kruszwica włączył się do ruchu.
===LxciECQWZVFhUGheZw07AjQEYgNlAGFRN1VjBjIEMlNjW29ablo=

Rozdział 28

Nie tak inspektor Czarnecki wyobrażał sobie sobotnie popołudnie. Planowo miał przebywać z żoną nad jeziorem i pluskać się w wodzie, ale już od jakiegoś czasu czuł, że nic z tego nie wyjdzie. Prażące słońce tylko potęgowało jego wyrzuty sumienia. Podobnie jak plujące niesprawdzonymi newsami media.

„Strzelanina w centrum miasta”, „Horror w starej kamienicy”, „Potwór na wolności” – kolejne tytuły wykluwały się jak kurczaki na fermie. Telefony z lokalnych mediów nie przestawały dzwonić. Wszyscy chcieli wyjaśnień, a po mieście rozeszła się plotka, że w okolicy znów pojawił się seryjny morderca.

– Ile w tym prawdy? – zapytał go prezydent miasta Adrian Murawski, młody, ambitny i lojalny aktualnie panującej władzy. Dotąd żył z nim dobrze, choć nie mieli wielu okazji do współpracy. Nie chciał tego psuć, choć zdawał sobie sprawę, że i on zapewne inaczej wyobrażał sobie weekend kończący okres wakacyjny.

– Nie przez telefon, panie prezydencie.

– Wie pan, że za tydzień startuje Winobranie. Dzieciaki od poniedziałku ruszają do szkoły. Jeśli to, co mówią i piszą w mediach, okaże się prawdą, to czeka nas katastrofa i…

– Rozumiem, dlatego chciałbym omówić sprawę w cztery oczy.

Wtrącanie się do śledztwa władzy nigdy nikomu nie wychodziło na dobre, ale Czarnecki wolał ugasić pożar, zanim ten się rozprzestrzeni. Murawski rzeczywiście miał prawo się zamartwiać. To był pierwszy rok jego prezydentury, a Winobranie było największą i najbardziej dochodową imprezą Zielonej Góry. Gdyby informacja, że po mieście grasuje seryjny morderca kobiet, rozeszła się po Polsce, straty dla budżetu mogłyby być olbrzymie. Wszystko zaś wskazywało, że Baszta nie jest tym, kogo widzą w nim dziennikarze i łowcy sensacji. I, niestety, to wcale nie było dobrą informacją.

Prezydent pojawił się w jego gabinecie dwie godziny później. Przyszedł w garniturze i pod krawatem, jak codziennie, gdy wybierał się do pracy. Twarz miał gładko ogoloną i pachniał dobrą wodą kolońską. Na jego twarzy malowała się irytacja pomieszana z lękiem.

Mężczyźni podali sobie dłonie i Czarnecki wskazał gościowi fotel w rogu gabinetu. Jedna z policjantek zastępująca sekretarkę przyniosła ciasteczka i kawę. Prezydent podziękował, poprawił krawat, upił łyk.

– Od razu przejdę do rzeczy – oznajmił tonem, który można by odebrać jako szorstki, ale doświadczony śledczy nie mógł mieć wątpliwości, że za tymi słowami kryje się bojaźń. Murawski odchrząknął, co tylko spotęgowało wrażenie braku pewności siebie. – Czy w mieście mamy seryjnego mordercę kobiet, który podczas nieautoryzowanej akcji wymknął się policji i wciąż nie został złapany?

Czarnecki odczekał chwilę, bo odniósł wrażenie, że prezydent chce jeszcze coś dodać. Ale nie dodał.

– W mediach mówią i piszą różne niestworzone rzeczy – odparł. – Ale rzeczywiście prowadzimy śledztwo ukierunkowane na poszukiwanie człowieka, który może być odpowiedzialny za śmierć dwóch kobiet.

– Czyli mówimy o seryjnym mordercy…

– Gdybym miał trzymać się podręcznikowej terminologii, to nie, bo o seryjnym mówimy, gdy zostaną mu przypisane co najmniej trzy morderstwa. Ale rzeczywiście mamy podejrzenia, że to człowiek aspirujący do tego miana.

– Czyli jednak tak.

– Odłóżmy na bok przypuszczenia. Czego pan ode mnie oczekuje?

Prezydent ponownie odchrząknął i sięgnął po filiżankę. Upił kawy, poprawił krawat, na jego twarzy wykwitły czerwone plamy.

– Chcę znać prawdę – bąknął.

– My również, panie prezydencie. Dlatego robimy, co w naszej mocy, aby odszukać sprawcę zabójstwa dwóch kobiet. Nie mogę jednak zdradzać szczegółów śledztwa osobom spoza kręgu zaangażowanych w nie funkcjonariuszy. To wbrew procedurom.

– Jestem prezydentem miasta.

– A ja komendantem policji. Odpowiedzialność spoczywa na moich barkach, dlatego nie mogę udzielać takich informacji osobom postronnym.

Atmosfera zgęstniała, ale nie na tyle, aby wzbudzić w Czarneckim większy niepokój. Po tym, co nawywijał Brudny, już nic nie było w stanie bardziej wyprowadzić go z równowagi. A już na pewno nieopierzony prezydent miasta, który przyszedł tu prężyć muskuły, a wyglądał, jakby dopiero co przestał sikać w pieluchy.

– Proszę mnie źle nie zrozumieć… – Murawski zmienił ton. – Nie chcę wchodzić w pańskie kompetencje, ale sprawa, zwłaszcza biorąc pod uwagę początek roku szkolnego i zbliżające się Winobranie, jest dla mnie wyjątkowo… skomplikowana.

– Tak się składa, że śledztwa w sprawie morderstw zwykle są skomplikowane. I proszę wierzyć, że nie ma dobrego czasu na zabijanie kobiet. – Czarnecki postanowił zaakcentować fakt, że nie pozwoli sobie na tego typu sugestie. Murawski ewidentnie szukał drogi pozwalającej mu w przyszłości zrzucić winę na kogoś innego. – A wracając do kwestii ucieczki podejrzanego – upił łyk kawy – to mogę panu zdradzić jedynie tyle, że najprawdopodobniej nie jest to poszukiwany morderca.

Prezydent zareagował, jakby spadł mu kamień z serca, które zaraz potem przeszyła włócznia. Najwyraźniej przez chwilę synapsy w jego mózgu nie nadążały z przetwarzaniem informacji.

– Nie rozumiem – bąknął w końcu. – O czym w takim razie piszą media?

– Już powiedziałem, że niestworzone rzeczy. I za to akurat mam do nich żal, bo głęboko wierzyłem, że po zmianie władzy jakaś fundamentalna rzetelność jednak wróciła. Najwyraźniej się pomyliłem.

– Co w takim razie jest prawdą? Kim jest człowiek, o którym piszą, że uciekł?

– Badamy to. Wiemy tyle, że posunął się do zbrodni, ale wszystko wskazuje na to, że nie do morderstwa. Więcej panu powiedzieć nie mogę. Mam nadzieję, że pan to rozumie.

– Planuje pan konferencję prasową? Trzeba ukrócić to, co mówią i piszą, bo w mieście zaraz wybuchnie panika.

– Jeszcze dziś na stronie komendy miejskiej pojawi się informacja o dacie i godzinie. Prawdopodobnie jutro o dziesiątej.

– Co ma pan zamiar powiedzieć?

– Na pewno nie będziemy siać paniki. A podejrzanego o to, co wydarzyło się w kamienicy przy alei Niepodległości, wkrótce znajdziemy. To kwestia czasu.

– Trochę mnie pan uspokoił. – Prezydent poluzował krawat. – Ja też będę musiał zapowiedzieć konferencję. Może zrobimy ją razem?

– To nie jest najlepszy pomysł. Wspólna konferencja mogłaby tylko spotęgować wrażenie, że próbujemy coś ukryć przed społeczeństwem. My jutro zrobimy swoją, a pan może zrobić swoją w poniedziałek. Oczywiście możemy współpracować przy treści, jaką mamy w planach przekazać.

– A jaka ona będzie?

– Dla dobra prowadzonego śledztwa nie możemy ujawniać szczegółów i… – Czarnecki przyjaźnie się uśmiechnął. – Jest pan politykiem i zna pan realia. Powiemy to, co uznamy za stosowne w danej sytuacji. Na pewno zaś, i powtórzę to, aby to było jasne, nie będziemy siać paniki. To nie sprawa kalibru Rzeźnika z Nietkowa, który rozwieszał na deptaku ludzkie jelita, czy kanibala grasującego po lasach. A odnoszę wrażenie, że media zatęskniły za czymś podobnym.

– Przykre to. Dzisiejsze media to ściek.

– Trudno się nie zgodzić, ale…

Czarnecki zamilkł, bo rozległo się pukanie. Już miał powiedzieć, żeby mu nie przeszkadzano, gdy drzwi się otwarły i stanął w nich Brudny. Na głowie miał przeciekający bandaż.

– Przyszedłem nie w porę? – zapytał, nic sobie nie robiąc z obecności prezydenta. Wyglądał, jakby go nie rozpoznał, co w pobieżnej ocenie inspektora nie byłoby niczym dziwnym.

– Co ty tu robisz? – Komendant starał się zachować spokój. – Zresztą… – Dwie godziny wcześniej dowiedział się, że Igor opuścił szpital i natychmiast do niego zadzwonił, aby wyartykułować, co o tym sądzi. Wskórał niewiele, ale rozłączył się w nadziei, że przynajmniej tego dnia nie będzie musiał go już oglądać. Brudny miał odpoczywać. Tylko tyle i aż tyle. Pomyślał, że ten facet nigdy nie przestanie go zaskakiwać. – Nadkomisarz Igor Brudny – przedstawił podwładnego. – Prezydent miasta Adrian Murawski.

– Pan krwawi – zauważył ten drugi, podając mu rękę.

– Ryzyko zawodowe – odparł Brudny, po czym przeniósł wzrok z powrotem na komendanta. – Chciałbym porozmawiać. To pilne.

– Właśnie kończyliśmy. Panie prezydencie. Obowiązki wzywają.

– Rozumiem. – Murawski poprawił krawat, odchrząknął i raz jeszcze spojrzał na czerwoną plamę na bandażu. – Znam pana dokonania, komisarzu Brudny. I jestem dumny, że w naszej komendzie pracują tacy ludzie jak pan.

Igor popatrzył na prezydenta, jakby ten niechcący puścił głośnego bąka i próbował zrzucić winę na kogoś innego, następnie głupio się uśmiechnął i wydusił, że mu miło, ale sprawa naprawdę jest pilna i musi porozmawiać z szefem na osobności. Murawski podziękował za poświęcony czas i wyszedł.

Kiedy drzwi się za nim zamknęły, Czarnecki obrzucił Brudnego spojrzeniem pikującego jastrzębia.

– Czyś ty do reszty zwariował? – zapytał, nie podnosząc jednak głosu.

– Nie mam czasu na pierdoły. Czego on tu chciał?

– Ty naprawdę krwawisz. I kto ci, do jasnej cholery, założył ten opatrunek?

– Wszedłem pod prysznic i zapomniałem, że go mam. Przemókł i musiałem założyć sobie nowy.

– Nie do wiary…

– Naprawdę nie ma na to czasu. Baszta nie jest mordercą, ale to chyba już wiesz.

– Rozmawiałem z Mściwojem. Powiedział mi o twoich wątpliwościach.

– Ale nie powiedział ci o tym, że od czterech dni nie ma kontaktu z Zofią Wasilewską.

– Kim?

– Kobietą, która tamtej nocy mnie przenocowała. Ona też jest w ciąży.

Komendant westchnął, zamknął oczy i nerwowo przetarł palcami czoło. Pobieżna analiza sytuacji nie pozwalała mu zignorować słów Brudnego. Igor musiał znaleźć się pod ścianą. W innym wypadku nie przychodziłby zawracać mu głowy.

– Sugerujesz, że ta Wasilewska może być w niebezpieczeństwie?

– Tak sądzę. Znam się na ludziach i wiem, że nie zachowałaby się tak, jak się zachowuje. Usiądziemy?

Czarnecki wskazał gestem fotel. Usiedli.

– Wczoraj miałem się z nią spotkać – kontynuował Igor. – Nie pasowało mi to, ale babka uratowała mi tyłek, więc przynajmniej wypadało postawić jej tę cholerną kawę. Mieliśmy się zdzwonić co do konkretnej godziny, ale nie odebrała, a w zasadzie jej telefon znajdował się poza zasięgiem. Z początku nawet się ucieszyłem, ale coś mnie tknęło, bo gdy widzieliśmy się ostatnim razem, nie sprawiała wrażenia, że może zmienić decyzję. Podjąłem jeszcze kilka prób nawiązania kontaktu, a potem do niej pojechałem. I wszedłem do mieszkania…

– Włamałeś się?

– Miałem złe przeczucie.

– Ty i te twoje przeczucia…

– W każdym razie wszystko wskazuje na to, że od czterech dni nie było jej w domu. Zostawiła mieszkanie, jakby zaraz miała do niego wrócić.

– Ale nie wróciła…

– Otóż to. Zapytałem też o jej logowania. Ostatnie miało miejsce krótko po naszej rozmowie w gabinecie ginekologicznym tego Reicherta. Od tamtego momentu jej telefon milczy.

– To rzeczywiście dziwne. – Czarnecki przez chwilę analizował słowa nadkomisarza. – Ale chyba nie sądzisz, że to sprawka tego ginekologa…

– Święty to on nie jest, ale głupi też nie. To byłoby jak przyznanie się do winy, dlatego szczerze w to wątpię. Co nie znaczy, że nie można by go zgarnąć.

– Podstawy mamy. A co z jej bliskimi? Nikt do tej pory nie zainteresował się jej zniknięciem?

– Nie znam jej relacji z rodziną. Nawet nie wiem, czy jakąś ma. Jedyne, co mi wiadomo, to to, że jest w ciąży z jakimś dupkiem, który z tego powodu ją zostawił.

Inspektor znów na dłuższą chwilę zaniemówił. Przed oczami przemknęły mu wszystkie sytuacje, przy których węszył Brudny. I jakoś nie był w stanie przypomnieć sobie takiej, w której nos go zawiódł.

– Dobrze – oznajmił w końcu. – Masz jakieś jej zdjęcie?

– Ma ich wiele na Facebooku i Instagramie.

– W takim razie zadzwoń do Mariolki i przekaż jej wszystkie informacje. Zresztą wiesz, co robić. Musimy znaleźć tę dziewczynę.

Kiedy Brudny przekazywał koleżance z Zespołu Poszukiwań i Identyfikacji Osób wszystkie znane sobie informacje na temat zaginionej Zofii Wasilewskiej, całkiem niedaleko, w zatęchłej piwnicy bez okien, Zofia siedziała po turecku i ze łzami w oczach gładziła po głowie swojego oprawcę. On ssał jej pierś w upiornym milczeniu.
===LxciECQWZVFhUGheZw07AjQEYgNlAGFRN1VjBjIEMlNjW29ablo=

Rozdział 29

Wyraz twarzy kobiety przypominał wnerwionego mopsa.

Kruszwica z trudem zapanował nad tym, aby się nie roześmiać. Wciąż wyobrażał sobie moment, w którym obecna w sali przesłuchań Teresa Baszta powala Brudnego zamaszystym ciosem patelnią w głowę.

– Kocha pani syna? – zapytał po raz czwarty. Dołączył do Pałki po godzinie przesłuchania. Profilerka miała wybadać, co kobiecie w duszy gra, ale najwyraźniej jej socjotechniczne sztuczki na Basztę nie działały.

– Wkurwiacie mnie już – warknęła. – To chyba oczywiste, co nie? Masz dzieci, chłopczyku? No masz?

– To my tu zadajemy pytania, pani Baszta.

– Ble, ble, ble. Gadaj zdrów. Gówno wam powiem.

– Jeśli pani kocha syna, to w pani interesie jest pomóc nam go odnaleźć. Powtórzę, że jest poszukiwany za porwanie i brutalny gwałt, a do tego, jako że jest uzbrojony, został uznany za niebezpiecznego. Rozumie pani, co chcę przez to powiedzieć?

Baszta poprawiła okulary. Milczała.

– Kocha pani syna? – zapytał po raz piąty. Podsunął się bliżej i nachylił się nad kobietą. – Kocha pani syna, pani Baszta?

– Jasne, że, kurwa, kocham, debilu jebany! – wrzasnęła. – Ile razy jeszcze będziesz zadawać mi to pytanie, gówniarzu?

– Zatem proszę nam powiedzieć, gdzie może się ukrywać.

– Gówno, gówno, gówno!

– Pani wciąż nie rozumie grozy sytuacji. Ścigający go policjanci dostali rozkaz zatrzymać go za wszelką cenę. I jeśli znajdą go, a Paweł będzie stawiał opór, to… cóż… – Kruszwica z powrotem rozparł się w krześle.

– Nie odważycie się! Chuje!

– Inwektywy w tej sytuacji pani nie pomogą. Pani synowi też.

Kruszwica i Pałka wymienili się spojrzeniami. Aspirant zaczynał tracić cierpliwość, ale Pałka zasygnalizowała, żeby jeszcze się wstrzymał. W jej ocenie mur pomału kruszał. Gniew Baszty brał się właśnie ze strachu o syna. I z bezradności.

Gdy już miała przejąć pałeczkę, w kieszeni Kruszwicy zadźwięczał telefon. Aspirant sprawdził, kto dzwoni, i po chwili opuścił pomieszczenie.

– Co jest? – rzucił do słuchawki.

– Mamy go.

– Gdzie?

– Na torach przy Zaciszu. Skurwiel ma jakiegoś chłopaczka i grozi, że poderżnie mu gardło.

– Wzywaj wszystkie posiłki. Zaraz tam będę.

Kruszwica rozłączył się i do sali przesłuchań wpadł jak tornado.

– Zbieraj się. Mamy go – rzucił w kierunku Pałki.

– Pawełka? – zaskrzeczała Baszta, ale Kruszwica ją zignorował.

Profilerka odwróciła się zaskoczona.

– Ruchy, Elka. Wziął za zakładnika jakiegoś dzieciaka.

Nic więcej dodawać nie musiał. Pałka zerwała się z krzesła i pospiesznie opuściła salkę. Kwadrans później byli już na miejscu, a dokładnie przy pokrytym graffiti wiadukcie przy ulicy Foluszowej, obok której swoją nieckę miała Łącza. Nie tylko Kruszwicy wydało się to dziwnym zbiegiem okoliczności.

Z obu stron nasypu stało w sumie sześć radiowozów z włączonymi sygnalizatorami. Drogi dojazdowe były zabezpieczone taśmami policyjnymi, za którymi zbierali się gapie. Oczy wszystkich były skierowane na tory, na których stał Paweł Baszta trzymający w objęciach nastoletniego chłopaka.

– Jak sytuacja? – Kruszwica zwrócił się do sierżanta sztabowego Mikołaja Przecławskiego. Był to wysoki mężczyzna o końskiej twarzy i wyłupiastych oczach.

– Trafili go Muniek z Krystkiem. Przypadkiem, na jednej z pobliskich działek.

– Skąd ten dzieciak?

– Nie wiem. Ustalamy to. Złapał go podczas ucieczki. Chłopak miał pecha, bo znalazł się w niewłaściwym miejscu o niewłaściwej porze. To jego rower. – Przecławski wskazał na leżący pod wiaduktem jednoślad. – Potem, grożąc mu nożem, wciągnął dzieciaka na nasyp i tak stoją.

– Groził, że go zabije?

– Powtarza to cały czas. Wycofaliśmy się, żeby go nie rozjuszyć, ale wygląda mi na takiego, który nie ma nic do stracenia.

Kruszwica pomyślał, że facet w istocie posiada niewiele. Ani kobiety, ani dzieci, a jedynie stare pozastalowskie mieszkanie, komputer z pornosami oraz zgnuśniałą matkę, która podobno robi całkiem smaczne gołąbki. No i niezaleczoną traumę po czasie spędzonym pod opieką sióstr hieronimek.

– Co z pociągami?

– Zgłosiłem dyżurnemu. Miał się kontaktować z koleją. Ale co dalej, to nie wiem.

Chwilowo więcej informacji nie było mu potrzebne. Przecławski zachował się wzorowo. Odruchowo rozejrzał się w poszukiwaniu patrola Brudnego. Nie namierzył go i pomyślał, że to nawet dobrze. Igor, jakkolwiek przydatny w każdej innej sytuacji, akurat w tej mógłby narobić więcej szkód niż pożytku.

Popatrzył na dwie postaci na torach, a potem przeniósł wzrok na Pałkę. Co prawda nie była negocjatorem, ale to właśnie ona miała najwyższe kompetencje ze wszystkich tu obecnych.

– Poradzisz sobie? – zapytał.

– Jestem cholernym psychologiem śledczym. Mam inne wyjście?

– Mam iść z tobą?

– Nie. Twoja obecność może go tylko rozdrażnić.

Pałka wyjęła z kieszeni gumkę do włosów i spięła je w mało atrakcyjny kucyk. Ściągnęła okulary przeciwsłoneczne. Słońce powoli chyliło się ku zachodowi i mocno raziło, więc poprosiła stojącego najbliżej funkcjonariusza, aby pożyczył jej czapkę z daszkiem. Podczas negocjacji porywacz musiał widzieć jej twarz, zwłaszcza oczy. Tylko tak mogła wzbudzić jego zaufanie.

– Idę – rzuciła.

I poszła.

Kruszwica odprowadzał ją wzrokiem, wyjmując z kabury berettę. Uniósł wzrok. Dwie postaci niezwykle ostro kontrastowały na tle nieba płonącego krwawą poświatą zachodzącego słońca. Baszta wydawał się przy chłopcu jeszcze potężniejszy niż w rzeczywistości i nie wiedzieć czemu skojarzył się z Kruszwicy z golemem. Jedną rękę owinął wokół chudej szyi, a w drugiej połyskiwało ostrze noża, które co rusz przystawiał do twarzy chłopca, wykrzykując przy tym swoje niemożliwe do spełnienia żądania i wszelakie bluzgi.

Aspirant zrobił kilka kroków do przodu. Ustawił się tak, aby jeden z grubych konarów pobliskiego drzewa zasłaniał słońce. Wytarł pot z czoła. Mocniej zacisnął palce na rękojeści pistoletu, bo choć od porywacza i zakładnika dzieliło go nie więcej niż trzydzieści metrów, użycie broni było ekstremalnie ryzykowne. Pomyślał, że chciałby ściągnąć z siebie tę odpowiedzialność, ale do tej pory na miejsce nie zdążył dotrzeć nikt wyższy stopniem. To on wydawał rozkazy i w krytycznym momencie musiał podjąć odpowiednią decyzję.

Słyszał krzyki mężczyzny i płacz dziecka. Widział, jak Pałka powoli, z uniesionymi rękami, wspina się po skarpie. Baszta machał nożem, syczał, wyzywał, oskarżał policję i cały świat. Gdy w końcu wydarł się, że ma w dupie życie i jak będzie trzeba, to zdechnie tu razem z dzieciakiem, Kruszwica poczuł spływający po plecach dreszcz.

– Najgorszy jest człowiek, który nie ma nic do stracenia – powiedział mu kiedyś instruktor w szkole kadetów. Zapamiętał te słowa aż za dobrze.

I gdy już myślał, że nic gorszego wydarzyć się nie może, do jego uszu doszedł charakterystyczny szum nadciągającego pociągu. Wciąż był daleko za szerokim łukiem, a do tego zasłaniała go linia drzew pobliskiego lasu, ale nic nie wskazywało, że zamierza hamować.

Zaklął w nerwach, bo w tym krótkim ułamku sekundy do jego procesu decyzyjnego wkradła się panika. Co, do cholery, mogło pójść nie tak?

Kiedy tylko o tym pomyślał, pewien mężczyzna głośno jęknął z rozkoszy, a jego sperma wypełniła pochwę wypiętej kobiety w niepełnym mundurze Polskich Kolei Państwowych. Głośna muzyka, która miała ostatecznie zagłuszyć miłosne igraszki obojga kochanków, nie pozwoliła mu w odpowiednim momencie zareagować na sygnał z centrali, mający za zadanie poinformować maszynistę o czyhającym na torach niebezpieczeństwie w postaci dwóch mężczyzn, w tym niepełnoletniego. Gdy w końcu maszynista zorientował się w sytuacji, ważący prawie czterysta ton pociąg Deutsche Bahn na trasie Berlin Hauptbanhof – Zielona Góra Główna z dwustu trzydziestoma siedmioma pasażerami na pokładzie nie miał już najmniejszych szans, aby wyhamować przed osiągnięciem feralnego miejsca. Wiązanka przekleństw, którą nerwowo wypluł, wysuwając się spomiędzy rozgrzanych ud konduktorki, a którą owa konduktorka wzięła za serię sprośnych uwag dotyczących jej osoby, tym bardziej nie miała takiej mocy. Pozostała nadzieja, ale maszynista Michał Zbójecki znał życie i wiedział, że nadzieja to matka głupców.

Mimo wszystko gwałtownie zaciągnął hamulec, a siła dośrodkowa rzuciła rozanieloną konduktorkę na kokpit lokomotywy, przez co jej piękny nos stał się pierwszą ofiarą nieuchronnej katastrofy.
===LxciECQWZVFhUGheZw07AjQEYgNlAGFRN1VjBjIEMlNjW29ablo=

Rozdział 30

Brudny patrzył w szeroko otwarte oczy leżącej u podnóża skarpy skrwawionej głowy i zastanawiał się, czy on też tak kiedyś skończy. Do tej pory uchował się jako jeden z niewielu. Większość wychowanków sierocińca prowadzonego przez Gwidonę albo gniła w ziemi, albo dogorywała za kratkami. Nieliczni, których kojarzył, jakoś ułożyli sobie życie. Mógłby ich policzyć na palcach jednej ręki.

– Niezły bajzel, co? – wyrwała go z zamyślenia Borucka. Miała na sobie biały kombinezon, którego używali kryminalistycy, a w dłoni trzymała aparat. Brudny nie odpowiedział. – Zrobisz mi miejsce?

Dopiero wtedy się przesunął. Obserwował, jak koleżanka robi zdjęcia odciętej przez koła pociągu głowy, a potem pakuje ją do worka.

– Kolejny dzieciak będzie miał traumę do końca życia – bąknęła, zerkając na karetkę, do której pakowano niedoszłą ofiarę Baszty.

– Żyje. To najważniejsze – odparł beznamiętnie.

Kilka minut wcześniej zaparkował tuż przy policyjnej taśmie. Wysiadł i przemknął obok dzieciaka, którym zajmował się jeden z przybyłych na miejsce lekarzy. Chłopak miał na twarzy, rękach i łydkach tylko kilka zadrapań spowodowanych upadkiem ze skarpy.

– Tuż przed uderzeniem pociągu Baszta zrzucił chłopaka z nasypu i sam położył się na torach – tłumaczył mu Kruszwica. – Wyglądało to dość dramatycznie, ale dzieciak tylko trochę się poobijał. Nie ma złamań ani innych poważniejszych obrażeń. Co innego nasz Pawełek.

Pawełka, a raczej to, co z niego zostało, rozrzuciło w promieniu kilkunastu metrów. Z jednej strony skarpy pod spryskanymi krwią krzakami leżały nogi, a u stóp drugiej głowa i ręce, które lokomotywa odcięła niczym skalpelem, gdy tymczasem tułów– sądząc po poczynaniach dwóch innych techników – znajdował się gdzieś pod czwartym wagonem. Szczelnie ubrani w białe kombinezony klękali i zaglądali pod podwozie, coś sobie wzajemnie udowadniając, ubezpieczani przed wścibskimi oczami kotłujących się w oddali gapiów przez jakiegoś bezimiennego posterunkowego, który dla odmiany walczył z mdłościami.

Brudny pokręcił się jeszcze chwilę, pod wiaduktem wypalił papierosa i skierował się do samochodów, przy których stała cała wierchuszka śledczych. Domyślał się, że jest ostatnią osobą, którą chcą oglądać, ale uznał, że lepiej trzymać rękę na pulsie, w razie gdyby prokurator albo naczelnik wpadli na niedorzeczny pomysł, aby zamknąć sprawę. Wiedział, że o tym marzą i będą do tego dążyć, bo akcja – pomimo niewątpliwie krwawego zakończenia – mogła zostać przedstawiona w mediach jako ich wielki sukces. Poszukiwany morderca nie żyje, zakładnik uratowany, a wszystko to dzięki profesjonalnej pracy zielonogórskich funkcjonariuszy i policyjnej psycholog Elżbiety Pałki, która – o czym zapewne informować nie zamierzali – znalazła się tam zupełnie przypadkowo, bo komendant Czarnecki ściągnął ją do miasta w zupełnie innej roli dwa dni wcześniej. Oczami wyobraźni widział, jak Czyż i Chmura w świetle fleszy przypinają sobie kolejne ordery. Ich szczerzące się gęby tylko go w tym przekonaniu utwierdzały.

– Jebać to – mruknął pod nosem i ruszył w ich kierunku z mocnym postanowieniem wybicia im z głowy podobnych głupot. Wtem poczuł na ramieniu silny uścisk.

– Odpuść – usłyszał. – Wiem, co planujesz, ale to nie jest dobry pomysł.

Brudny zmierzył Kruszwicę surowym spojrzeniem. W pierwszej chwili zirytowało go zachowanie kompana, zwłaszcza że miał prawo mieć do niego żal o to, że nie poinformował go o sytuacji na torach. Ale nie poszedł dalej.

– Wyglądasz, jakby to ciebie ten pociąg rozjechał – dodał aspirant. – Jak zaczniesz rozstawiać ich po kątach, to tylko podasz im siebie na tacy. Odsuną cię od sprawy i wyślą na przymusowy urlop. Nawet Romek cię nie wybroni.

Trudno było polemizować z faktami. Kruszwica miał rację. Pytanie brzmiało, jak to teraz rozegrać, bo o ile mógł liczyć na wsparcie ze strony Czarneckiego, o tyle przepychanki między nimi a prokuratorem i naczelnikiem mogły – pomijając spodziewane pohukiwania z komendy wojewódzkiej, a być może i głównej – znacznie spowolnić procesy decyzyjne, a tym samym osłabić energię i zasoby ludzkie planowo mające zostać nakierowane na poszukiwanie zaginionej Zofii Wasilewskiej.

– Obaj wiemy, że to nie on – powiedział Brudny po dłuższej chwili milczenia.

– Ufam ci, stary, ale chwilowo nie powinniśmy się z tym wychylać. Chmura i Czyż na pewno będą chcieli pochwalić się na jutrzejszej konferencji prasowej swoim sukcesem. Zresztą popatrz, ile hien się zjechało. Będą o tym pieprzyć we wszystkich mediach, więc jakakolwiek próba podważenia oficjalnej wersji może ściągnąć na ciebie tylko kłopoty.

– W dupie ich mam. Media też.

– Tylko co to zmienia?

Brudny nerwowo zacisnął zęby. Kruszwica znów miał rację, a najbardziej trafny był argument ostatni. Jego „manie” w dupie Czyża i Chmury nijak nie przekładało się na konstruktywne działanie. Tylko co miał teraz uczynić? Co powinien zrobić, aby przebić się przez mur niechęci ze strony przełożonych? Relacje z Czarneckim też w ostatnim czasie uległy pogorszeniu, choć w tym wypadku pretensje mógł mieć jedynie do siebie. Niestety, wszystko wskazywało na to, że w najbliższym czasie będzie musiał działać bez wsparcia.

Znów pomyślał o Julce. Ona zawsze przy nim była. Na dobre i na złe. Skrzywił się, bo poczuł się jak śmieć. Zapalił.

– Nic tu po nas, Igor – mruknął Kruszwica. – Nie wiem jak ty, ale dziś mam zamiar zresetować głowę. Dołączysz?

Brudny spojrzał w oczy rozmówcy, a potem przeniósł wzrok na debatujących przy radiowozach Chmurze, Czyżu i Czarneckim. Pierwszy z nich gratulował Pałce, drugi, klnąc, odklejał z buta psie gówno, trzeci wydawał polecenia dwóm zagubionym w tym chaosie funkcjonariuszom. Wokół kręciło się mnóstwo ludzi w mundurach i przypominających białe ufoludki kryminalistyków, a kawałek dalej, tuż za policyjnymi taśmami, kłębiły się dziesiątki dziennikarzy z mikrofonami i kamerami. Wszyscy łaknęli sensacji, doskonale zdając sobie sprawę z potrzeb rynku. Krwawe, ale szczęśliwie kończące się historie sprzedawały się jak świeże bułeczki. Pomyślał, że nie ma zamiaru brać udziału w tym cyrku. I że pomysł Mściwoja może wcale nie jest taki zły, bo jeśli już łeb ma go napierdalać tak jak teraz, to lepiej tłumaczyć to sobie kacem, a nie patelnią starej baby.

Skinął na znak, że przyjmuje zaproszenie, i powoli ruszyli w kierunku swoich samochodów. Gdy do nich wsiadali, jeden z mężczyzn w tłumie gapiów bacznie obserwował każdy ich ruch. Odprowadził oba pojazdy wzrokiem, po czym charknął, splunął i chybocząc się jak morska boja, ruszył z powrotem do domu. Nie miał daleko. I to bardzo mocno go niepokoiło.
===LxciECQWZVFhUGheZw07AjQEYgNlAGFRN1VjBjIEMlNjW29ablo=

Rozdział 31

– Polej – rzucił Brudny.

Kruszwica po raz drugi napełnił szklanki whisky. Siedzieli w jego dwupokojowym mieszkaniu niedaleko komendy. Urządził je schludnie, wręcz minimalistycznie, przez co wystrój nie wyróżniał się niczym szczególnym, a uwagę przykuwała jedynie kolekcja pucharów i medali z zawodów sportów walki, głównie brazylijskiego jiu-jitsu. W powietrzu unosił się zapach drzewa sandałowego, który znów przywiódł Brudnemu wspomnienie Julki. Uwielbiała go i dbała, aby w ich domu zawsze był obecny.

W jego wynajmowanym mieszkaniu cuchnęło tylko szlugami, kabanosami i niepranymi skarpetami. Nie znalazł w tej myśli niczego przyjemnego i opróżnił szklankę. Wtedy rozległ się dzwonek.

Kruszwica podniósł się z krzesła i poszedł odebrać domofon. Dwie minuty później siedzieli już we trójkę. Pałka, która postanowiła dołączyć do wieczornej nasiadówki, wyglądała na wykończoną. Pierwszego polanego też wychyliła do dna.

– Potrzebowałam tego – mruknęła, odchylając się na krześle. – Właśnie przez takie akcje czasem nienawidzę tej roboty.

– Ja jej nienawidzę cały czas – odparł Kruszwica. – To znaczy lubię, ale i nienawidzę. Czy to normalne?

– Oczekujesz, że postawię ci diagnozę?

– To mogłoby być nawet ciekawe.

– W takim razie chyba powinnam zacząć od siebie. Bo jak kocham tę robotę, tak w takich momentach mam ochotę rzucić wszystko w diabły i wyjechać na Madagaskar.

– Czy to nie blisko Zanzibaru? – Kruszwica zarechotał.

– A co ma do tego Zanzibar?

– Nic, ja tak tylko… – Porozumiewawczo zerknął na Brudnego. – Z tego, co pamiętam, to Romek miał tam kiedyś lecieć na urlop. I chyba nawet poleciał, chociaż głowy nie dam.

– Zanzibar, Madagaskar, jeden pies. Oby jak najdalej stąd.

– Masz zamiar wyjechać? – włączył się do rozmowy Brudny.

– Nigdy w życiu – odparła, czym wszystkich na chwilę rozbawiła. – Ale tak poważnie… – dodała, gdy wypili. – Tak samo jak ty, Igor, nie sądzę, aby za morderstwami Otręby i tej drugiej stał Baszta. I nawet nie chodzi o dowody, które w dużej mierze są sprzeczne z taką wersją wydarzeń. Ten facet, choć na pewno mocno skrzywiony, nie był aż tak złym człowiekiem.

– Chodzi ci o to, że puścił dzieciaka?

Pałka schrupała dwa paluszki. Przytaknęła.

– Żałuję, że miałam tylko chwilę. Ale on nie chciał zabić tego chłopaka. Udowodnił to w ostatniej chwili, zrzucając go ze skarpy. Zresztą zrobił to… hmm… – Pałka upiła łyk drinka – zrobił to w miarę delikatnie. A przynajmniej tak, żeby nie stała mu się większa krzywda.

– W kontekście tego, co tygodniami robił tamtej kobiecie, twoja diagnoza brzmi trochę mało wiarygodnie.

– Zgodzę się, ale on naprawdę nie chciał zrobić mu krzywdy. Wziął go na zakładnika tylko dlatego, że nie znalazł innego wyjścia. Był przerażony. Jak zagoniony w pułapkę szczur. Po ucieczce z piwnicy miał czas, żeby nasłuchać się w radiu czy telewizji o tym, że jest poszukiwany nie tylko za porwanie, ale że łączy się go z morderstwami. A sami widzieliście, jaki to człowiek. Za przeproszeniem, pizda nie facet. Jestem przekonana, że więzienia bał się bardziej niż śmierci. Za to, co zrobił tej kobiecie, mógł mieć u innych współwięźniów przesrane. Gdyby wlepić mu dodatkowo mordy na ciężarnych, to… no sami rozumiecie.

Brudny nie przypominał sobie, aby kiedykolwiek wsadził za kratki kogoś, kto zamordował kobietę w ciąży, ale mógł sobie wyobrazić, jak zareagowaliby współwięźniowie, gdyby taki delikwent trafił z nimi do celi. Od dawien dawna najgorzej traktowani byli pedofile i mordercy dzieci. Tak zwani cwele w zakładach penitencjarnych nie mieli żadnych praw i uchodzili za coś, co można by przyrównać do połączenia szmaty do podłogi z pozostałością przylepionego kału w muszli klozetowej. Dla takich najmniej surowym wymiarem kary było wylizywanie kibla po innych osadzonych, choć nierzadko byli gwałceni albo zmuszeni do innych czynności seksualnych. Nietrudno więc było sobie wyobrazić, jak zostałby potraktowany człowiek skazany za brutalne morderstwa kobiet w zaawansowanej ciąży.

– I dlatego twoim zdaniem popełnił samobójstwo? – zapytał.

– Nie tylko dlatego, choć strach przed więzieniem na pewno był jednym z istotnych elementów. Ale… – w ustach Pałki zniknęły kolejne trzy paluszki – to był też człowiek bardzo nieszczęśliwy. W ostatnich słowach wyznał, że nienawidzi całego świata. Musiał nosić w sobie wielki żal do ludzi, a Dutko, jego ofiara, stała się dla niego kimś, na kim regularnie mógł wyładowywać swoje frustracje. Te dotyczące niespełnionych relacji z kobietami i te odnoszące się do nas wszystkich.

– Sugerujesz, że nie była dla niego jedynie obiektem seksualnym?

– Pewnie też, bo żeby robić niewinnej kobiecie takie rzeczy, trzeba mieć wyjątkowo silny, choć skrzywiony popęd seksualny. Nie samo spełnienie było w tym jednak najważniejsze. On chciał ją upodlić tak, jak sam czuł się upadlany przez innych. A to sprawiało, że po każdej wizycie w piwnicy doznawał czegoś w rodzaju oczyszczenia, swoistego katharsis. Przechodził przemianę z życiowego przegrywa w kierunku dumnego i pewnego siebie mężczyzny, którym nigdy nie był, a którym bez wątpienia zawsze pragnął być.

– Sporo tego…

– Mogłabym tak opowiadać godzinami, choć w całym tym bajzlu najbardziej interesuje mnie tok rozumowania jego matki. Przecież ona musiała wiedzieć, co jej synalek robi w piwnicy. Nie zdziwiłabym się, gdyby to był jej pomysł.

– W jakim sensie?

– Na pewno była nadopiekuńcza. Może widząc trawiący go gniew, chciała mu jakoś ulżyć? Wynagrodzić upokorzenia? A może po prostu bała się go stracić i tym sposobem pragnęła zatrzymać go w domu? – Pałka wzruszyła ramionami i sięgnęła po kolejnego paluszka. – Nie znamy historii tej rodziny, ale to na odległość śmierdzi patologią. Gdy Baszta ochłonie po śmierci syna, to na pewno jeszcze z nią porozmawiam.

– Pozostaje kwestia tej działki… – mruknął Brudny.

– Pytasz o to, dlaczego Baszta ukrył się akurat tam?

– Yhm.

Brudny polał.

– To własność Brunona Kąkolewicza, który według dostępnych informacji od lat nie mieszka w Polsce. Ale tu raczej nie o niego chodzi, bo facet otrzymał działkę w spadku po matce, niejakiej Józefinie Kąkolewicz, zmarłej cztery lata temu pracownicy opieki społecznej – wyjaśnił Kruszwica. – Wszystko to jest jeszcze do sprawdzenia, ale doszły mnie słuchy, że kobieta była w środowisku bardzo szanowana, a jej kontakt z podopiecznymi nie ograniczał się jedynie do typowych wizyt domowych. Może Baszta nawiązał z nią jakąś bliższą relację w przeszłości? Nie wiem…

– To akurat miałoby logiczne wytłumaczenie – przyznała Pałka. – W umysłach dręczonych dzieciaków każda postać, która w jakikolwiek sposób przyczyni się do polepszenia warunków ich życia, przeciwstawi się ich oprawcom, obroni czy po prostu zaoferuje dobre słowo, szybko staje się w ich świadomości idealizowana. Gdy Baszta znalazł się w tak krytycznej sytuacji, mógł sobie o niej przypomnieć. Szkoda, że nie można już z nią pogadać, bo na razie to tylko szyta grubymi nićmi teoria.

Brudny pomyślał, że to rzeczywiście jest szyte grubymi nićmi. Jako dzieciak był nie tylko w sierocińcu dręczony, ale wręcz terroryzowany, i choć znalazło się kilka osób, które starały się ulżyć mu w cierpieniu, to po opuszczeniu klasztoru nigdy nie nawiązał z nimi żadnej relacji. A tym bardziej żadnej z tych osób nie idealizował.

– A ta Dutko? – zapytał.

– Próbowałam z nią porozmawiać, ale jest za wcześnie. Nie wyszła z szoku. Spróbuję w poniedziałek.

Gospodarz polał następną kolejkę. Wypili. Potem następną. Też wypili. Zaczęli omawiać kierunki, w jakich może potoczyć się śledztwo. Brudny postanowił nie wychodzić przed szereg, aby przekonać się, czy będzie mógł liczyć na jakiekolwiek wsparcie. Nie oczekiwał go. Życie nauczyło go jednej prostej zasady. Umiesz liczyć, licz na siebie. Mimo to odnośnie do tego, co mówiła Pałka, istniała szansa, że wobec niemal pewnej próby zamknięcia sprawy przez Czyża i Chmurę w grupie dochodzeniowo-śledczej pojawi się opór, który przy wsparciu Czarneckiego pozwoli nie zamykać sprawy. Konferencja konferencją, a media mediami. Dziennikarzom trzeba było rzucić trochę mięcha, aby wypełnili szpalty i czas antenowy, a przy okazji nieco uspokoić mieszkańców miasta. Po siódmej albo ósmej kolejce wszyscy byli co do tego zgodni. Prokurator i naczelnik, jeśli mieli chociaż trochę oleju w głowie, po przeanalizowaniu dowodów powinni podjąć jedyną rozsądną decyzję. Tą zaś było kontynuowanie śledztwa, a co za tym idzie, poszukiwanie zaginionej Zofii Wasilewskiej.

Przynajmniej tak to powinno wyglądać. Z naciskiem na „przynajmniej”, pomyślał.

Nie pomylił się, bo gdy następnego dnia zwlókł się z łóżka i zajrzał do sieci, ta kipiała już od informacji na temat wydarzeń na torach. Wszystkie okraszono zdjęciami dumnie prężących się prokuratora i naczelnika wydziału kryminalnego, a ich wydźwięk był dokładnie taki, jakiego się spodziewał. Morderca schwytany, dzieciak uratowany, akcja przeprowadzona sprawnie dzięki niebagatelnemu zaangażowaniu, doświadczeniu i profesjonalizmowi zielonogórskiej policji, której to funkcjonariusze o każdej porze dnia i nocy z narażeniem zdrowia i życia dbają o bezpieczeństwo mieszkańców miasta. I tak dalej, i tak dalej, aż do porzygu.

Ku jego zdumieniu nie padło hasło „sprawa zamknięta”.

Zrobił serię pompek i brzuszków, wykąpał się, zjadł liche śniadanie i otworzył okno, aby przewietrzyć swoją klitkę. Zapalił, rozważając, czy powinien wysłać do Czarneckiego wiadomość z podziękowaniami, bo nie miał wątpliwości, że to jego zasługa. Nie wahał się długo. Siedząc na toalecie, napisał krótkie „dzięki”, a potem otworzył służbowego maila. Na nim czekał zaszyfrowany plik w formacie pdf. Nadawcą była Mariola Konieczna z Zespołu Poszukiwań i Identyfikacji Osób. Otworzył go i zaczął czytać.
===LxciECQWZVFhUGheZw07AjQEYgNlAGFRN1VjBjIEMlNjW29ablo=

Rozdział 32

Atmosfera w pokoju odpraw była nerwowa. Do tego stopnia, że dało się wyczuć smród potu. Brudny czekał.

– Mamy tydzień na złapanie mordercy – oznajmił już na początku spotkania inspektor Czarnecki. – Takie ustalenia poczyniłem z prokuratorem Chmurą. Co łatwe nie było…

Prokurator przewrócił oczami, ale się nie odezwał. Wyraźnie nie był zadowolony ze zgniłego kompromisu, ale przypinanie orderów musiał odłożyć. Śledztwo zawierało zbyt dużo nieścisłości i tylko głupiec mógłby połasić się na zamknięcie tak nieoczywistej sprawy. W równie kiepskim humorze był naczelnik Czyż, który od dłuższego czasu przeczuwał, że jego pozycja jest marginalizowana, a komendant nie darzy go zbyt wielkim szacunkiem. On też jednak musiał pogodzić się z faktami, a te wskazywały, że Baszta niekoniecznie miał cokolwiek wspólnego z poprzednimi dwoma morderstwami.

W zupełnie innych humorach byli Kruszwica i Pałka. Słowa Czarneckiego przyjęli z kamiennymi twarzami, lecz profilerka posłała krótkie, ale znaczące spojrzenie Brudnemu. Igor nie zareagował. Trudno było cieszyć się z faktu, że przełożeni nie są aż tak bezrefleksyjnymi kretynami.

W pokoju odpraw siedziało jeszcze pięć osób: szefowa kryminalistyków Anna Borucka, traseolog Aleksander Dobrowolski, patomorfolog Magdalena Obojko, starszy sierżant Jacek Majewski oraz jego szefowa z Zespołu Poszukiwań i Identyfikacji Osób, Mariola Konieczna. Nieobecność protokolanta Janusza Kosińskiego była usprawiedliwiona zapaleniem ucha. Ich twarze nie wyrażały żadnych emocji, może z wyjątkiem Majewskiego, który kręcił się na krześle, jakby poprzedniego wieczoru ktoś mu wychlastał dupę pejczem nabijanym ćwiekami. Brudny pomyślał, że wcale by się nie zdziwił. W spojrzeniu tego wielkoluda czaiła się jakaś niesprecyzowana potrzeba, paranoja, może nawet obłęd, nie potrafił tego wyrazić słowami. Wiedział tylko, że go nie lubi i nie polubi. Zapewne z wzajemnością.

Pierwsze minuty dotyczące wczorajszej konferencji Brudny uznał za stracone. To było klasyczne kurtuazyjne pierdolenie, które należało przeczekać. Czekał więc cierpliwie, walcząc z potrzebą podrapania się po obolałej głowie. Szwy na ranie, zamiast promieniować bólem, niemiłosiernie go swędziały i gdyby nie to, że aby je założyć, lekarz musiał ogolić tę okolicę na zero, a po powrocie do domu Brudny poprawił resztę maszynką, byłby skory podejrzewać, że ma wszy.

W końcu Czarnecki przeszedł do sedna. Oddał głos Koniecznej.

– Na wniosek Igora przyjrzałam się niejakiej Zofii Wasilewskiej, lat trzydzieści cztery, urodzonej w Karpaczu, córki zmarłego w dwa tysiące piątym Bogdana Wasilewskiego i Lucyny, z domu Moczulska, z którą poszukiwana w dwa tysiące szóstym wyemigrowała do Anglii – zaczęła swój wywód. – Z niejasnych powodów Wasilewska wróciła do Polski w dwa tysiące szesnastym, a w dwa tysiące osiemnastym zamieszkała w Zielonej Górze, gdzie poznała niejakiego Marcina Hadasia, za którego wyszła za mąż rok później. Małżeństwo nie przetrwało jednak próby czasu, bo rozpadło się już po ośmiu miesiącach. Od tej pory Wasilewska jest singielką. Aktualnie bezrobotna, wcześniej pracowała dorywczo, ostatnio w sklepie z butami.

– Kiedy zaginęła? – zapytał prokurator.

– Wedle ustaleń Igora w środę, krótko po opuszczeniu gabinetu ginekologicznego niejakiego Jakuba Reicherta, lat czterdzieści dwa, pracującego w szpitalu wojewódzkim oraz prowadzącego własną działalność gospodarczą. Jej telefon został wylogowany o godzinie siedemnastej dwadzieścia dwie i do tej pory nikt go nie włączył. Wszystko wskazuje też na to, że poszukiwanej od tamtego czasu nie było w wynajmowanym mieszkaniu.

– Skąd ta pewność?

Konieczna zerknęła porozumiewawczo na Brudnego.

– Bo to sprawdziłem – rzucił od niechcenia.

– W jakim sensie?

– Wszedłem do mieszkania.

– Na jakiej podstawie?

Pierwsze, co przyszło Brudnemu na myśl, to „srakiej”, ale ugryzł się w język. To nie był dobry moment, aby dać się sprowokować.

– Poszedłem tam, bo mieliśmy się spotkać, ale nie odbierała – powiedział, patrząc Chmurze w oczy. – Mieszkanie sprawiało wrażenie opuszczonego w pośpiechu albo po prostu na chwilę. Poza tym, że śmieci gniły i cuchnęło jak w chlewie.

– Czyli się włamałeś…

– Kurwa…

– Jarek. Skupmy się na sprawie. W tej robocie takie rzeczy się dzieją.

Reakcja Czarneckiego przyszła w odpowiednim momencie, bo niepocieszony zaistniałą sytuacją prokurator ewidentnie szukał konfrontacji. Chmura skrzywił się z niesmakiem i burknął pod nosem coś, co z dużą dozą wyrozumiałości można by uznać za przeprosiny.

Głos ponownie zabrała Konieczna.

– Z informacji uzyskanych od jednej z nielicznych bliskich znajomych poszukiwanej wynika, że na początku roku Wasilewska zaszła w ciążę z niejakim Grzegorzem Szczepułą, lat trzydzieści pięć, który krótko później zostawił ją i wyjechał do pracy za granicę. Pracujemy nad tym, aby ustalić miejsce jego pobytu. – Konieczna zrobiła krótką pauzę, aby napić się herbaty. – Sama Wasilewska to raczej typ domatorki. Po aktywności w mediach społecznościowych i liczbie połączeń z jej numeru telefonu można wywnioskować, że nie ma wielu przyjaciół i rzadko opuszcza mieszkanie. Wyjątkiem jest Agnieszka Rachwał, lat trzydzieści cztery, zamieszkała na ulicy Obywatelskiej osiemnaście przez siedem w Zielonej Górze. Igor…

Brudny odchrząknął. Wszystkie przedstawione informacje poznał już dzień wcześniej, zaraz po przesłaniu mu przez Konieczną wstępnego raportu. Kluczowe okazały się połączenia Wasilewskiej z ostatniego miesiąca i choć było ich jak na lekarstwo, to jeden numer powtarzał się nagminnie. Należał do Agnieszki Rachwał.

– Pojechałem do niej wczoraj wieczorem – zaczął. – Niestety, rozmowa nie była długa, bo miała pod opieką trójkę maluchów. Wszystkie jeszcze w pieluchach. Ojciec jest zawodowym kierowcą, więc była z nimi tylko ona i… sami rozumiecie. Nie szło pogadać.

– Powiedziała cokolwiek?

– Tyle, że jest urobiona po pachy i jej kontakty z Wasilewską w ostatnich tygodniach nie były tak częste. Bardzo się przejęła, gdy powiedziałem, że zaginęła.

– Mamy jeszcze co najmniej dwa adresy, które można by sprawdzić – dodała Konieczna. – Niestety, większość jej znajomych albo wyemigrowała, albo Wasilewska nie utrzymywała z nimi kontaktu. Innych bliskich osób brak.

– Brzmi trochę depresyjnie – westchnęła Borucka.

– Co konkretnie masz na myśli? – zainteresował się Czarnecki.

– No… – Zamyśliła się. – Przykra ta jej historia. Najpierw umiera ojciec, potem emigracja, powrót do kraju, gdzie wychodzi za mąż za faceta, z którym rozwodzi się po niecałym roku. W końcu jakiś typ robi jej dziecko i ją zostawia.

– Ale coś sugerujesz?

– Nie, nic. Tak po prostu mi się powiedziało. Nie mam na myśli samobójstwa, jeśli to ci przyszło na myśl. Nic z tych rzeczy.

– Ale takiej wersji odrzucać nie możemy – włączył się do rozmowy Chmura.

– Nie możemy odrzucać żadnej wersji – uciął Czarnecki.

Brudny przysłuchiwał się rozmowie w milczeniu. Nie wierzył, że Zofia mogłaby targnąć się na własne życie. Owszem, pewnie większość psychiatrów po zapoznaniu się z jej historią i aktualną sytuacją życiową mogłaby wysnuć wniosek, że Wasilewska miała pełne prawo popaść w depresję ze wszystkimi jej konsekwencjami, ale tylko on z tu obecnych miał okazję spojrzeć jej w oczy. A w nich wciąż płonął młodzieńczy żar. Ta kobieta pragnęła żyć i doświadczać, na pewno zaś nie należała do tych, które napotkawszy pierwszą lepszą przeszkodę, położyłyby się na torach albo ukręciły pętlę na szyję. Zofia brała życie za rogi, nawet jeśli to życie nieustannie rzucało jej kłody pod nogi. Chyba że…

– Ja bym jednak zajrzał do jej karty pacjenta – uprzedził go Chmura. – Skoro zaginęła zaraz po opuszczeniu poradni ginekologicznej, to możemy podejrzewać, że ta wizyta mogła ją do tego skłonić.

– Skłonić do zaginięcia? – fuknęła Pałka.

– Wiecie, o co mi chodzi. Może doktorek wykrył jakąś wadę płodu? Może w związku z tym poszukiwana wyjechała za granicę, aby dokonać aborcji? Nie sprawdzimy, to się nie dowiemy, a możemy się jedynie wygłupić.

Brudny pomyślał, że tym razem prokurator trafił celniej. Co gorsza, mógł mieć rację. To nie byłby pierwszy raz, gdy zastraszona przez nieludzkie prawo antyaborcyjne obywatelka Polski opuszcza kraj w celu terminacji ciąży. Tylko czy z tego powodu wyłączałaby telefon zaledwie kilkanaście minut po opuszczeniu poradni?

– To rzeczywiście trzeba będzie ustalić – podsumował Czarnecki, a Kruszwica zgłosił swoją obecność. – Pilnie – dodał, aby podkreślić wagę swoich słów.

Rozmowa zboczyła na dowody potwierdzające bądź eliminujące zmarłego Basztę z grona podejrzanych o morderstwa Moniki Otręby i wciąż niezidentyfikowanej drugiej ofiary. Prokurator i momentami naczelnik stanęli w roli kontestatorów każdego dowodu i każdej poszlaki, ale ostatecznie polegli. Nic sensownego z ich punktu widzenia ulepić się z tego nie dało. Nic, przynajmniej na tę chwilę, nie łączyło Baszty ze śmiercią obu kobiet, choć gdyby Brudny miał być ze sobą szczery, to nic go też z udziału w tychże morderstwach nie wykluczało. Ostatecznym dowodem miała być jego karta stomatologiczna, choć też tylko jeśli chodzi o drugie zabójstwo.

Na koniec swoje dołożyły Obojko i Borucka, ale żadna z nich nie dostarczyła grupie przełomowych wieści. Pierwsza przedstawiła wyniki sekcji Baszty, co w sprawie zaginięcia Wasilewskiej nie miało większego znaczenia, oraz poinformowała o przekazaniu odlewu szczęk potencjalnego sprawcy, który zrekonstruowano na podstawie śladów po ugryzieniach pozostawionych na piersiach ofiary. Kruszwica przyznał, że system nie wypluł żadnych wyników, co w sumie nikogo nie zdziwiło, bo morderca miał tak koszmarne uzębienie, że trudno było podejrzewać, aby kiedykolwiek był u dentysty. W informacjach przekazanych przez Borucką jedynym wartym uwagi wątkiem był ten dotyczący wykrycia w próbkach uzyskanych ze szczątków śladowych ilości pyłu ceglanego, a dokładnie pyłu z cegły ceramicznej, której skład chemiczny sugerował okres produkcji przypadający na lata sześćdziesiąte, ewentualnie siedemdziesiąte ubiegłego wieku. Zawężało to poszukiwania – dzięki temu można było wykluczyć obiekty wybudowane w ciągu ostatnich dwóch dekad – ale zmieniało niewiele, bo większość budynków nie miała klasycznych piwnic, a poza tym profil sprawcy i tak sugerował, że mieszka w jakiejś ruderze.

Zanim Czarnecki rozdzielił zadania, poprosił o głos Pałkę. Brudny częściowo poznał jej opinię podczas sobotniej nasiadówki u Kruszwicy, ale wówczas – jak Elka sama przyznała – była ona niepogłębiona i nieuporządkowana. Niedzielę miała poświęcić na powtórną analizę dowodów i jej usystematyzowanie.

Pałka wyjęła z neseseru swoje zapiski.

– Sprawca to biały heteroseksualny mężczyzna, najprawdopodobniej w wieku między trzydziestym a czterdziestym piątym rokiem życia, stanu wolnego. Ma kiepskie wykształcenie i szorującą po dnie samoocenę, jest impulsywny i działa pod wpływem emocji, co sprawia, że zdecydowanie bliżej mu do miana mordercy niezorganizowanego, choć nie w klasycznym rozumieniu tego terminu. Bardzo prawdopodobne, że wychował się w aspołecznej, patologicznej rodzinie z ojcem alkoholikiem i… chorobliwie nadopiekuńczą matką.

– Nadopiekuńczą matką? – upewnił się Kruszwica.

– Tak uważam. Rzeczywiście, zwykle nasza uwaga skupia się na przemocowym ojcu. I ja tego nie wykluczam, a wręcz się ku temu skłaniam. Ojciec prawdopodobnie pił i bił, ale w mojej ocenie to matka jest głównym źródłem problemów.

– Skąd taki wniosek?

– Rzadko się o tym mówi, bo matki to symbol bezwarunkowej miłości, ale najsłynniejsi seryjni mordercy mieli zwykle bardzo zaburzoną relację właśnie z matkami. Nie z ojcami, ale właśnie z matkami. Słynny Ted Bundy jako dziecko był przekonany, że jego matka jest jego siostrą, ukraiński kanibal Andriej Czikatiło sypiał z rodzicielką w jednym łóżku do czasów nastoletniości, a Rosjanin Aleksander Spiesiwcew, zresztą też kanibal, razem z rodzicielką mordował kobiety i dzieci, które później matula kroiła w talarki na obiadki dla synka.

– Ożeż w mordę…

– A Ed Gein…

– Ten od Teksańskiej masakry piłą mechaniczną?

– Tak, film rzeczywiście został zainspirowany jego historią. W każdym razie słynny Rzeźnik z Plainfield, w którego domu znaleziono między innymi łóżko zdobione ludzkimi czaszkami czy kombinezony z ludzkiej skóry, to modelowy przykład człowieka, który doznał ogromnej krzywdy ze strony nadopiekuńczej matki. Augusta miała na Eda przemożny i bardzo toksyczny wpływ. Fanatyczka religijna, która od najmłodszych lat zabraniała synowi kontaktów z rówieśniczkami, wmawiała mu, że kobiety z zasady są podłe, grzeszne, niemoralne, zwał jak zwał, i kierując się kompletnie wypaczoną troską, niejako zaprojektowała syna do późniejszych mordów.

Pałka zatrzymała się i powiodła wzrokiem po twarzach zebranych. Trudno było wyczuć, co się dzieje teraz w ich głowach, ale bez wątpienia wzbudziła ich zainteresowanie. Upiła kawy.

– Dlatego nie przez przypadek wspomniałam o chorobliwej nadopiekuńczości – kontynuowała. – Czasem owa nadopiekuńczość może wyewoluować w stronę nadmiernej kontroli. Matczyna troska przybiera formę dominacji, często totalnej. Taka kobieta staje się zaborcza i zazdrosna. Myślę, że podobną sytuację, choć w mniejszym natężeniu, mamy w przypadku relacji Pawła i Teresy Basztów, bo zakładam, że ona, tak jak w przypadku wspomnianego Spiesiwcewa, wiedziała o tym, co robił jej syn, mało tego, podejrzewam, że porwanie pani Dutko to mógł być jej pomysł.

– To jest akurat do sprawdzenia – rzucił Chmura.

– I na pewno będę chciała zbadać tę zależność. Do tego jednak wrócimy, bo najpierw chciałabym z Teresą Basztą porozmawiać. W każdym razie sprawca naszych dwóch morderstw musi szczerze nienawidzić kobiet i w moim odczuciu to może być pochodną tego, co w dzieciństwie zgotowała mu matka. W mojej ocenie wygenerowała w nim jakiś wyjątkowo rzadko spotykany fetysz. Fakt, że porywa i torturuje ciężarne, sam w sobie jest skrajnie obrzydliwy, ale zauważcie, że Magda nie znalazła żadnych śladów świadczących o penetracji, czy to klasycznej, czy analnej.

– Nie mam jasności co do oralnej… – wtrąciła się Obojko. Kruszwica tylko głupio się uśmiechnął.

– W raporcie z sekcji nie znalazłam nic na temat zalegających wewnątrz ust płynów ustrojowych, mam rację? – upewniła się Pałka.

– Laboratorium niczego nie potwierdziło – przyznała Borucka.

– Co to zatem, waszym zdaniem, oznacza? – Pałka ponownie przemknęła wzrokiem po zebranych.

– Że facet jest impotentem? – zaryzykował Kruszwica.

– Pudło. Impotenci w zdecydowanej większości przypadków, pomimo świadomości swojej ułomności pod tym względem, podejmują próby odbycia stosunku, a gdy im nie wychodzi, mszczą się, często bardzo brutalnie. Wykorzystują wówczas różne narzędzia, jak kołki, rury czy butelki. Okolice krocza są wtedy zmasakrowane. Jakieś inne propozycje?

– Może to ma jakiś związek z rodzeństwem? Zabija ciężarne, bo to przypomina mu brata lub siostrę, którzy jakoś go skrzywdzili?

– Cieplej, choć nie do końca. Mimo wszystko jestem za tym, aby przyjrzeć się przypadkom zgonów dzieci. Element rywalizacji między rodzeństwem może mieć rację bytu. Coś jeszcze?

– Nie mam pomysłu.

– Ani ja.

– Hmm…

– Co w tej historii jest najbardziej szokujące? – ciągnęła Pałka.

– Zabijanie ciężarnych?

– A konkretnie?

– Torturowanie, ćwiartowanie. Jednej z nich facet wyrwał cęgami na żywca wszystkie zęby.

Pałka przewróciła oczami i przeniosła wzrok na Brudnego, który do tej pory przysłuchiwał się dyskusji w milczeniu.

– A co jest najdziwniejsze? No, niespotykane? Coś, co…

– Piersi ofiary?

– Bingo, Igor! To jest jego fetysz. Facet ma wyraźne zaburzenie dotyczące kobiecego biustu.

– Dlatego kręcą go ciężarne. Ciężarna równa się duży biust – dodał Kruszwica.

– Zaczynacie łapać. A dlaczego ciężarnym rosną piersi?

– Nie…

– To jest naprawdę pojebane.

– Nie ma w tym nic pojebanego. To się nazywa laktafilia. Seksualny fetysz, w którym bodźcem są piersi wydzielające mleko. I teraz was zaskoczę, bo to wcale nie taka rzadka sprawa. Internet jest pełen filmików, na których widać podobne akty. I nie mówię o żadnym darknecie. To po prostu jedna z dewiacji seksualnych. Na pewno mniej groźna od większości z blisko stu zdiagnozowanych parafilii.

– Że niby faceci piją kobiece mleko? – Znudzony do tej pory Czyż w końcu się uaktywnił.

– Powtarzam. W sumie to niegroźna rzecz. Bardziej, no… preferencja seksualna niż dewiacja.

– Dla mnie to obrzydliwe.

– Tak jak i dla niektórych kobiet picie spermy. Czy zatem te, które ją piją, to dewiantki?

Czyż skrzywił się, podrapał po policzku, w końcu wzruszył ramionami.

– No właśnie. Dlatego nie bądźcie, panowie, tacy purytańscy. Na babskich wieczorach słyszy się różne rzeczy…

– Żebyś wiedziała – dodała Borucka, dwuznacznie się uśmiechając.

– Przyssać się do cyca to jedno, ale…

– Możemy skupić się na konkretach? – przerwał wymianę zdań Czarnecki. – Możesz wyjaśnić, skąd bierze się ten fetysz i dlaczego w tym wypadku wyewoluował w tak ekstremalną dewiację?

Głupawe uśmiechy zgasły. Pałka odgarnęła rudy kosmyk i odchrząknęła.

– Laktafilia to dość skomplikowany typ parafilii, który wymaga bodźca często niedostępnego. Ciężarnej kobiety, mówiąc po waszemu – dodała, widząc unoszące się brwi słuchaczy. – Geneza praktycznie zawsze ma swoje źródło w dzieciństwie, a to oznacza właściwie dwie opcje. Pierwsza, w mojej ocenie mniej prawdopodobna, to ta, w której dziecko pomimo wyraźnej potrzeby, a te jednak w zależności od jednostki bywają mniejsze bądź większe, było odcięte od mleka matki. Być może w związku z tym głodowało, może było traktowane znacznie gorzej niż brat czy siostra, mniej kochane, czuło się zaniedbane i porzucone. Powodów może być wiele. Ja jednak skłaniam się ku drugiej wersji, mianowicie tej, w której to nadopiekuńcza matka karmiła dziecko dużo dłużej niż powinna.

– O jakim okresie mówimy?

– Znane są przypadki matek, które karmiły piersią nawet nastolatków.

– Grubo.

– W trudnych czasach mleko matki było czasem jedynym źródłem pożywienia bogatego w składniki odżywcze. Ma przecież wszystko: białka, węglowodany, zdrowe tłuszcze, witaminy, enzymy, a nawet składniki przeciwinfekcyjne. Mało kto o tym mówi, ale jeszcze sto czy dwieście lat temu śmiertelność niemowląt była bardzo wysoka, a w biednych chłopskich rodzinach nic nie mogło się zmarnować. Jeśli więc małe dziecko umierało, matka karmiła starsze pociechy, dzięki czemu utrzymywała laktację latami. To między innymi dlatego w czasach głodu najlepsze kąski zawsze jedli rodzice, a dopiero później do stołu dopuszczano dzieciaki, które musiały zadowolić się resztkami. Ojciec jadł pierwszy, aby mieć siłę do ciężkiej pracy w polu, a matka druga, aby produkować wartościowy pokarm. Ale wracając do tu i teraz, to… – Pałka upiła kawy – w mojej ocenie mamy do czynienia z człowiekiem, który został zdominowany przez matkę w sposób absolutny.

– Jak ten od teksańskiej masakry?

– Może nawet bardziej. I tak jak on jest człowiekiem mającym ogromne problemy interpersonalne, jest aspołeczny, a jego samoocena szoruje po dnie. Nie zdziwiłabym się, gdyby był prawiczkiem, bo matka tak nakładła mu do głowy, że do dziś boi się, że kobiety mają tam zęby.

– Ale…

– Dobra, sorry, poniosło mnie. Chodzi mi o to, że z jednej strony ich pragnie, trochę jak zakazanego owocu, a z drugiej się ich boi, co sprawia, że dysonans, jaki odczuwa, budzi w nim gniew i nienawiść. Do nich, do siebie i do całego świata.

– Dlatego je zabija?

– Prawdopodobnie.

– A matka?

– Nie zbliżyłby się do żadnej obcej kobiety, gdyby żyła.

– Sugerujesz, żeby przejrzeć nekrologi?

– Z ostatniego roku. Jeśli moja teoria jest bliska prawdy, to powinniśmy zawęzić poszukiwania do kilkudziesięciu rodzin. A samego sprawcy szukałabym wśród nisko wykwalifikowanych robotników albo w zawodach, które maksymalnie ograniczają interakcję ze współpracownikami. Sprzątacze, stróże, kierowcy…

– Autobusowi?

– Owszem. Taksówkarze też. Odrzuciłabym natomiast tirowców, bo to człowiek, który boi się świata. Nie zapuszcza się na odległość niepozwalającą mu wrócić na noc do domu. To jego jedyny azyl, w którym czuje się bezpiecznie.

– Trzeba będzie raz jeszcze pogadać z tym… jak on tam miał? – Kruszwica przeniósł wzrok na Brudnego.

– Wróbel – odparł Igor. – Tylko że… facet ma siedmioro dzieciaków.

– Czyli prawiczkiem raczej nie jest.

– Ale laktację u żonki ma cały czas – zauważył Majewski.

– Jeśli ta żyje…

Brudny pomyślał, że tego nie sprawdził. Pomyślał też, że bujne wąsy zgrabnie mogły ukrywać zajęczą wargę.

– Przypilnuję tematu – uciął, żeby nie musieć się tłumaczyć.

– Warto też odwiedzić szpitale i poradnie ginekologiczne – dodała Pałka. – To tam sprawca może szukać potencjalnych ofiar.

– To by się wpisywało w zniknięcie Wasilewskiej…

– Za dużo teoretyzujemy – włączył się do rozmowy Czyż. – Laktafilie, nadopiekuńcze matki, incele, teksańskie masakry piłą mechaniczną. Brakuje jeszcze tego, aby zrobić z niego kanibala, który wypieka w piwnicy steki z młodych piersi. Wybaczcie, ale to brzmi jak bełkot.

– Tak jak pomylenie przez, dzięki Bogu, byłego już komendanta głównego granatnika z butelką wódki – odparł Czarnecki, czym wzbudził falę śmiechu. Nie śmiał się tylko naczelnik Czyż.

Pięć minut później zadania były już rozdzielone, a pomieszczenie wypełnił szelest pakowanych dokumentów i stukot przestawianych krzeseł. Gdy śledczy powoli opuszczali salę odpraw, pewien mężczyzna siedział w dziurawym fotelu i trzymając w jednej dłoni mazak, a w drugiej płat świńskiej skóry, niespiesznie tworzył swoje kolejne dzieło. Na ławie obok leżały nożyce, szpula grubej nici i kilka igieł, a w tle snuł się głos radiowej dziennikarki, która przekonywała, że niejaki Paweł B., podejrzany o porwanie i seksualne wykorzystanie jednej z mieszkanek miasta oraz prawdopodobnie dwa zabójstwa innych kobiet, zginął na torach potrącony przez pociąg. Mężczyzna uśmiechnął się pod wąsem, bo lepszego rozstrzygnięcia nie mógł sobie wymarzyć. Raz jeszcze przyjrzał się swojemu dziełu, następnie przeniósł wzrok na stojący na komodzie portret kobiety. I znów na swoje dzieło. Pomyślał, że jest już bardzo blisko ideału.

Chwilę potem poczuł wilczy głód.
===LxciECQWZVFhUGheZw07AjQEYgNlAGFRN1VjBjIEMlNjW29ablo=

Rozdział 33

Kolejne cztery dni Brudny spędził na przesłuchiwaniu kolegów Baszty i na wizytach w znanych policji burdelach, melinach i szemranych siłowniach. Jedno ani drugie nic nie dało. Znajomi Baszty wypierali się, płakali, a gdy po wyłączeniu kamer raz czy drugi zdzielił ich po ryju, jednemu puściły zwieracze i trzeba było sprzątać. Informacji nie uzyskał także od lokalnych cichodajek, ćpunów, sterydziarzy ani pomniejszych dilerów. Miał taki wyraz twarzy, że wszyscy schodzili mu z drogi, a ci, którzy unieśli się honorem ulicy i nie chcieli współpracować, skuci lądowali ryjem w ziemi albo psim gównie. Ostatecznie nie zatrzymał żadnego, bo choć po spędzeniu w jego towarzystwie uroczego kwadransa większość sprzedałaby własną matkę, wszystkie uzyskane od nich informacje nie miały w związku z poszukiwaniem Wasilewskiej żadnej wartości.

Piątego dnia czuł, że śledztwo wymyka mu się z rąk. Czas nie działał na jego korzyść, a informacje spływające z kamer miejskich czy od patrolujących okolice kanału funkcjonariuszy nie wnosiły niczego, co mogłoby dawać nadzieję na zbliżenie się do mordercy. Ponowna wizyta w PKS-ie też nie przyniosła przełomu, bo matka Wróbla żyła i miała się znakomicie, a facet – poza tym, że chodził na dziwki i mecze Falubazu – wydawał się czysty.

Przed osiemnastą zatrzymał się przy Czerwonej Budce, gdzie kupił zapiekankę. Przysiadł na ławce, wchłonął ją na kilka kęsów, zapalił. Był zły, bo wszystko wskazywało na to, że Zofia przepadła jak kamień w wodę. Rezultatów nie przyniosła też rozmowa z jej przyjaciółką, a zgarnięty na przesłuchanie ginekolog przedstawił wersję, która praktycznie eliminowała możliwość wyjazdu Wasilewskiej za granicę w celu dokonania aborcji.

– W dokumentacji, którą przedstawił, nie ma śladu na temat wad płodu – referował mu Kruszwica, który go przesłuchiwał. – Doktorek twierdzi też, że bardzo chciała urodzić to dziecko, i w moim odczuciu nie kłamał. Zresztą po co miałby to robić?

Partner wziął też na siebie szpitale i poradnie. Na efekty trzeba było jednak poczekać, bo we wszystkich tych placówkach pracowało co najmniej kilkudziesięciu mężczyzn, którzy mogli wpisywać się w profil sporządzony przez Pałkę. Stróże, sprzątacze, ochroniarze, magazynierzy, kierowcy. Ich weryfikacja wymagała dokładnej analizy, a to był przecież jedynie wycinek z kilkunastu tysięcy potencjalnych pracowników tych branż operujących na terenie miasta i okalających je wiosek. Przypominało to trochę szukanie igły w stogu siana, ale pewnych rzeczy po prostu nie dało się przeskoczyć.

– Trochę jak na złość – skarżył mu się Kruszwica. – Co zobaczę kogoś z listy Elki, to wyglądem przypomina przerośniętego ziemniaka. Na samej porodówce natknąłem się na dwóch takich, a gdy w sekretariacie dali mi listę zatrudnionych, to złapałem się za głowę. Oni wszyscy się chyba umówili.

– Rozmawiałeś z którymś z nich?

– Ze sprzątaczem i ochroniarzem. Pierwszy wielki i wąsaty, chyba lekko upośledzony, raczej niegroźny, drugi gruby i szczerbaty gaduła, który w ciągu kwadransa opowiedział mi tyle szpitalnych historii, że teraz mam wątpliwości, czy aby na pewno chciałbym tam kiedykolwiek trafić na leczenie.

– Trzeba będzie przez to wszystko się przebić.

– No…

Igorowi pozostawało jeżdżenie od drzwi do drzwi i liczenie na łut szczęścia, ale choć momentami nie tylko przekraczał procedury, lecz także brutalnie je łamał, nie posuwał się ani kroczek do przodu.

Odnosił wrażenie, że na to pieprzone miasto spłynęła jakaś zasłona milczenia. Dlaczego w ogóle jeszcze tu był? Dlaczego się z nim użerał? Nie oferowało mu nic poza okropnymi wspomnieniami i nieustannym cierpieniem. Tylko czy gdziekolwiek indziej na świecie znalazłby swoje miejsce? Swój dom?

Westchnął na wspomnienie bieszczadzkiej chałupy po ciotce Klepackiej. Tam mu było najlepiej. Spokój, wygoda, cisza, brak ludzi. Tylko on, dzikie zwierzęta i hulający po wzgórzach wiatr. I to jebane przekleństwo, które zawsze ciągnie za sobą. Czy Zofia też padnie ofiarą jego klątwy?

Przed oczami stanęła mu Julka. Piękna, uśmiechnięta, życzliwa, pełna energii. Tak wyglądała, zanim się poznali. A jak wygląda dzisiaj? Jak się czuje? Zacisnął nerwowo zęby. Ona była chyba najbardziej jaskrawym przykładem osoby, która przez niego straciła wszystko. Poświęciła się, wyrwała go z rąk śmierci i uratowała w każdym tego słowa znaczeniu. A co dał jej w zamian? Tylko ból i cierpienie.

Pomyślał, że nikt by po nim nie płakał, gdyby teraz palnął sobie w łeb. Może powinien. Tu, na tej ławce, tak po prostu, bez zapowiedzi. Unicestwiłby to, czym w sierocińcu hieronimek zainfekowała go Gwidona i co podąża za nim po dziś dzień. To zło, ten brud, ten demoniczny byt, którego stał się żywicielem, a który sprawia, że więdną przy nim kwiaty, a ludzie tracą zdrowie albo umierają.

Zacisnął mocniej powieki, gdy zwizualizował sobie tamte dwie turystki. Nie mógł o nich zapomnieć i na samo ich wspomnienie zalewały go wyrzuty sumienia. Przyszły tylko naładować telefony, a on – choć zbliżał się wieczór i powinien zaprotestować – dla własnej wygody pozwolił im ruszyć dalej na szlak. Obie zostały brutalnie zamordowane tylko dlatego, że on, kurwa jego mać, był zbyt zajęty nicnierobieniem. Pomyślał, że jeśli znajdą ciało Zofii, to następna wystrzelona kula będzie przeznaczona dla niego.

Z tym postanowieniem wyrzucił niedopałek do śmietnika i ruszył w kierunku zaparkowanego patrola. Gdy wsiadł i przekręcił kluczyk w stacyjce, poczuł w kieszeni wibrację telefonu. Dzwonił Kruszwica.

– Gdzie jesteś? – rzucił bez zbędnych ceregieli.

– W centrum.

– Przyjedź pod magazyn na działki przy Olchowej. Chłopaki mają jakiegoś bezdomnego, który twierdzi, że jakiś czas temu widział faceta wrzucającego do kanału worek ze śmieciami. Ja jestem w drodze.

– Jadę.

Po dziesięciu minutach zaparkował obok land cruisera Kruszwicy. W powietrzu wciąż unosił się kurz po hamowaniu, a aspirant dopiero opuszczał pojazd. W tle grały świerszcze i śpiewały ptaki.

Bez gadania sforsowali furtkę i pospiesznym krokiem ruszyli w kierunku wskazanym Kruszwicy przez jeden z patroli. Na miejscu zastali dwóch młodych stażem funkcjonariuszy. Stali nad na wpół siedzącym, na wpół leżącym mężczyzną o zarośniętej i przesadnie rumianej twarzy. W ręku trzymał do połowy opróżnioną butelkę taniego wina i szczerzył resztki zepsutych zębów.

– To ten – oznajmił starszy posterunkowy. Miał nos jak sęp i był chudy jak strach na wróble. – Jest dziabnięty, ale nie aż tak bardzo i…

– W porządku – uciął Kruszwica. – Jak na niego trafiliście?

– Prowadziliśmy czynności w przydzielonym rejonie. Mieliśmy szukać podejrzanych typów, przesłuchiwać okolicznych mieszkańców. Na tego natknęliśmy się, gdy srał w krzakach przy kanale.

– Dobra robota, panowie. Co zdążył powiedzieć?

Strach na wróble w kilku słowach przekazał w sumie dość skąpe dane na temat widzianej przez bezdomnego postaci. Skąpe nie znaczyły jednak, że mało wartościowe. Kruszwica pochylił się nad mężczyzną, który przedstawiał się jako Zenek.

– Wszystko w porządku, panie Zenku? – zapytał.

– Słońce świeci, kwiaty pachną, ptaki świergolą. A i na winko się uzbierało. Czego tu chcieć więcej, panie władzo?

– Miło słyszeć, że pan zadowolony z życia.

– Mnie tam niewiele trzeba. Miniml… minimi… minimili…

– Minimalistą pan jest, czy tak?

– O właśnie! To żem chciał wypowiedzieć. Trudne słowo, a język po winku to się czasem pląta jak włosy na psioszce.

Strach na wróble parsknął śmiechem, a jego kompan, przypominający dla odmiany wkurwionego mopsa, podrapał się po kroczu. Brudny ograniczył się do zapalenia papierosa.

– Niech pan raz jeszcze opowie, kogo, kiedy i gdzie pan widział. To dla nas bardzo ważne, rozumie pan?

– A co ja mam nie rozumieć, jak po polsku mnie matka i ojciec, chuj mu na grób, nauczyli gadać?

– Proszę zatem mówić.

– A papieroska jakiegoś macie, panowie?

Brudny wyjął z kieszeni wymiętoloną paczkę, zajrzał do środka i rzucił ją mężczyźnie. Zenek łapczywie ją zgarnął i wygrzebał jeden z trzech ostatnich papierosów. Ułamał filtr, wsadził resztę w spękane usta i przypalił. Zaciągnął się tak, jakby chciał wessać tytoń między zęby.

– A gdyby tak jeszcze jakiś Chrobry… albo Kazimirz, Wielki oczywiście… No bo na Jagiełkę to ja nie liczę, no chyba że…

– Chcesz nas wkurwić, Zenek? – mruknął Brudny.

– W żadnym wypadku, panie władzo. Co złego, to nie ja.

Bezdomny wyszczerzył popsute zęby i promieniście się uśmiechnął. Kruszwica prychnął, wyjął z portfela dwadzieścia złotych i wręczył je mężczyźnie. Jego oczy od razu rozbłysły. Za te pieniądze można było kupić trzy tanie wina albo litr dziadowskiej wódki. W ostatnim czasie dyskonty prześcigały się w promocjach, oferując absurdalnie niskie ceny, a zaparkowany w cieniu dębu koszyk z logo Lidla tylko potwierdzał przypuszczenie, że Zenek jest z ofertami reklamowymi na bieżąco.

– A teraz gadaj jak na spowiedzi – rzucił Kruszwica. – Prawdę, prawdę i tylko prawdę, rozumiemy się?

– Rozumiemy, rozumiemy. Tylko od czego ja mam tu zacząć?

– Najlepiej od początku.

Zenek opowiedział, jak około północy kilkanaście dni wcześniej drzemał w krzakach nad brzegiem kanału, gdy nagle pojawił się facet z workiem na plecach. Dostrzegł go przypadkiem, bo akurat przebudził się, aby opróżnić pęcherz.

– W tym kapturze wyglądał jak Mikołaj – zarechotał. – Dziwnie tak gapił się to tu, to tam, jakby się bał, że ktoś go przypili albo coś. No to ja se leżał cicho i rozważał, co tam w tym worku może się kryć, a potem facet zaczął w nim grzebać, wywalił, co tam w środku było, znowu pogapił się to tu, to tam i poszedł w chuj.

– I pan się nie zainteresował, co to mogło być?

– Ano się zainteresował. I poszłem ja zobaczyć, ale ciemno było i ja się wypierdolił o jakiś konar, i tyle. Jak ja się obudził, to już ranek był, a w wodzie nic. Pewnie prąd zabrał.

– Jak wyglądał ten człowiek?

– No mówił ja. Jak Mikołaj trochę tak. Duże chłopisko, z worem na plecach. Szkoda, że ja się wypierdolił i nie zobaczył, co to było.

– Rozpoznałby go pan?

– No gdzie tam. Kaptur miał na łbie i ciemno było.

Kruszwica z Brudnym spojrzeli po sobie. Chyba spodziewali się czegoś więcej. Komisarz zaciągnął się po raz ostatni, wypuścił dym nosem i wystrzelił niedopałek do wody.

– Gdzie to było? – zapytał, kucając przy Zenku.

– No tu.

– Co znaczy tu?

– Przy tym dębu, co tu sobie leżę.

– Kurwa…

Brudny spojrzał pod nogi. Podłoże przy brzegu było gliniaste, a wokół walało się mnóstwo śmieci. Puste butelki po winie i wódce, puszki po piwie, ogryzki i zużyty papier toaletowy. Zenek musiał tu pić, jeść i srać co najmniej od kilku dni.

– Wstawaj, Zenek – rzucił Kruszwica.

– Ale po co?

– Zaraz będziesz miał wjazd na chatę – dodał i skinięciem głowy dał znak posterunkowym, aby się ewakuowali.

– Ale…

– Nie pierdol i rusz dupę. Ciesz się, że przynajmniej dziś zjesz jak człowiek.
===LxciECQWZVFhUGheZw07AjQEYgNlAGFRN1VjBjIEMlNjW29ablo=

Rozdział 34

Brudny stał z boku i paląc papierosa, przyglądał się pracy techników. Robili zdjęcia, badali każdy centymetr podłoża, analizowali poszczególne gałązki przybrzeżnych krzewów i źdźbła traw. Dwóch funkcjonariuszy z psami krążyło w nadziei na złapanie tropu.

Nie robił sobie wielkich nadziei. Ewentualne ślady tajemniczego mężczyzny po takim czasie z pewnością zostały już zadeptane, a Zenkowe wonie mogły co najwyżej połechtać lubujące się w intensywnych zapachach psie nozdrza. Jedyny wniosek, który mu się nasuwał, był taki, że morderca musi mieszkać w pobliżu. Trudniej było nie ulegać wrażeniu, że cała ta historia nie ma nic wspólnego z Basztą namierzonym przez patrol zaledwie kilkaset metrów od miejsca, w którym natknęli się na Zenka.

– Nie daje ci to spokoju, co? – zagaił go Kruszwica, jakby czytał mu w myślach.

– Co takiego? – udał, że nie kojarzy faktów.

– Czyż i Chmura będą chcieli to wykorzystać.

Brudny nie odpowiedział, ale nie mógł odmówić koledze racji. Naczelnik i prokurator, jeśli informacja do nich dotarła, zapewne już zacierali ręce, bo taki zbieg okoliczności trudno było zupełnie zlekceważyć. Jeśli udałoby się ustalić, że mężczyzna, o którym mówił Zenek, to ten sam, który wyrzucił do kanału korpus jednej z ofiar, obaj zrobiliby wszystko, aby podpiąć to pod swoją teorię, mającą na celu uwikłanie w morderstwa nieżyjącego już, a tym samym niemogącego się bronić Pawła Baszty.

On sam też nie wierzył w przypadki i nawet przemknęło mu przez myśl, że facet rzeczywiście mógłby być w to zamieszany. Teoretycznie rzecz biorąc, w kamienicy mógł trzymać jedną z kobiet, którą przy pełnej świadomości matki wykorzystywał seksualnie, ale to tu, na opustoszałych nocami działkach, mógł wprowadzać w czyn swoje najbardziej zwyrodniałe fantazje. Tak to zwykle działało. Psychopaci z czasem ewoluowali. W przypadku Baszty mogło zacząć się od gumowych lalek, następnie wizyt u prostytutek i porwania bezdomnej ćpunki, a skończyć na torturowaniu i mordowaniu kobiet, o których matka wcale nie musiała wiedzieć, wszak jej tolerancja też pewnie miała swoje granice.

Dlaczego na swój azyl wybrał akurat tę część Zielonej Góry? Czy to rzeczywiście był zbieg okoliczności?

– Chuj z nimi – mruknął i wypuścił dym nosem. Odczekał chwilę. – Reichert przyznał, że płód był zdrowy, a Wasilewska chciała urodzić to dziecko, więc możemy raczej wykluczyć, że wyjechała poddać się aborcji. Gdyby wlepić tamte morderstwa Baszcie, to jej zaginięcie zeszłoby na czwarty plan. Nie pozwolę na to.

– Będziemy jej szukać do skutku.

– Ten zwyrol jest gdzieś tutaj. – Brudny zaciągnął się i omiótł spojrzeniem kilka okolicznych ruder i działkowe chatynki, a następnie przeniósł wzrok na prześwitujące za drzewami po drugiej stronie kanału obskurne magazyny. – Trzeba przetrzepać wszystkie te dziury w promieniu dwóch kilometrów. Jeśli targał na plecach wór z pokrojoną babą, to najpewniej mieszka w pobliżu.

– Roześlę ludzi.

– Oby szybko.

Brudny przydepnął niedopałek i zostawił Kruszwicę samego. Po drodze chwilę porozmawiał z Borucką, ale szefowa techników nie miała dla niego dobrych wieści.

– Materiału jest sporo, ale sam widzisz, jak to wygląda. Nie liczyłabym na to, że sprawca postanowił nam podrzucić pustą puszkę po piwie albo że przycisnęło go na dwójkę – przyznała, unosząc w dłoni woreczek strunowy z kawałkiem brudnego papieru toaletowego.

– Kiedy się z tym obrobisz? – zapytał.

– Pierwsze wyniki będę miała jutro. Ale na całość zejdzie pewnie kilka dni.

Podziękował i poszedł do samochodu. Pomimo że słońce chyliło się ku zachodowi, nie miał zamiaru wracać do domu. Obie wersje nie niosły ze sobą nic dobrego. Jeśli za zniknięcie Wasilewskiej rzeczywiście odpowiadał Baszta, to Zofia mogła teraz w jakiejś zapomnianej piwnicy umierać z pragnienia. Jeśli stał za tym ktoś inny… wolał o tym nie myśleć.

Dziesięć minut później był już przy bramie wjazdowej na Rodzinne Ogródki Działkowe „Na Skarpie”. Zaparkował na poboczu i wysiadł z wozu. Na furtce wisiał łańcuch z kłódką, a nad nim tabliczka oznajmiająca, że teren jest zamykany po godzinie dwudziestej pierwszej.

Przeskoczył furtkę i ruszył pomiędzy chatynki i altanki. Ta, w której patrol natknął się na Basztę, znajdowała się prawie dwieście metrów na zachód od wejścia. Przemierzając ogródki główną aleją, zastanawiał się, jakim cudem dwóch młodych policjantów pozwoliło masywnemu, a co za tym idzie, powolnemu i raczej pokracznemu w ruchach Baszcie umknąć z terenu działek i dotrzeć aż w okolice pobliskich torów. Wnioski, które wyciągał w podobnych momentach, tylko pogłębiały jego niechęć do wstępujących do służby. Poziom ich wyszkolenia z każdym rokiem pikował coraz bardziej.

Skromny murowany domek graniczył z ogrodzeniem okalającym zamknięty teren. Nawet w półmroku można było zauważyć, że jest mocno zaniedbany i od dawna nikt z niego, poza Basztą, nie korzystał. Ogródek przypominał zachwaszczony ugór porośnięty dzikimi drzewkami owocowymi, na których wciąż powiewały porwane taśmy policyjne. Teren został dokładnie przebadany, więc niespecjalnie zdziwiło go, że zardzewiała furtka jest uchylona.

Kiedy jednak otworzył ją szerzej, jego wzrok przykuło tańczące wewnątrz domku światło latarki. Nie było czasu na analizę, więc gwałtownie doskoczył do rozłożystej gruszy. Przykucnął. Wyjął broń. Skupił wzrok na małym okienku, z którego dochodziła świetlista poświata. Wtedy furtka, wracając do pierwotnej pozycji, paskudnie skrzypnęła.

Zaklął w myślach i aby nie tracić czasu, zgięty wpół podbiegł do chatynki. Przykucnął przy postawionej pionowo taczce, a chwilę później doskoczył do połamanej pergoli. Wytężył słuch. Skupił wzrok na uchylonych drzwiczkach i przez moment nasłuchiwał. Ktoś, kto z początku kręcił się wewnątrz domku, teraz też zastygł w bezruchu. Światło zgasło. Na ogródki działkowe spłynęła ciemność i głucha cisza przerywana jedynie odległym ujadaniem psów i sygnałem spieszącej gdzieś karetki.

Wyłaź, sukinsynu, pomyślał Brudny, mocniej zaciskając palce na rękojeści walthera. Od drzwi dzieliło go nie więcej niż dwa metry. Gdyby teraz natarł, istniała spora szansa, że by przeciwnika zaskoczył i zneutralizował. Ale co, jeśli tamten miał broń i tylko na to czekał?

Odczekał jeszcze kilka uderzeń serca, po czym zrobił w kucki dwa małe kroki i wychylił się zza pergoli. Wycelował w uchylone na zewnątrz drzwi, wtedy te delikatnie skrzypnęły. Wyłaź, gnoju, powtórzył w myślach.

Zza murku okalającego teren ogródków dobiegł go głos przejeżdżającego motocykla. Gdy kierujący jednośladem znalazł się na wysokości ich domku, a dźwięk silnika zagłuszył jakiekolwiek inne, Brudny usłyszał trzask sypiącego się szkła. Gwałtownie odwrócił się w kierunku okna, w którym zionęła teraz czarna dziura, wycelował pomiędzy połamanymi deskami pergoli, ale zanim na dobre zdołał zorientować się w sytuacji, usłyszał za plecami skrzypnięcie desek i znajomy dźwięk przeładowywanego pistoletu.

Zastygł, ale tylko na chwilę. Kolejna reakcja była błyskawiczna i wybił się niczym skoczek narciarski na progu skoczni, napierając ciałem na przeciwnika z całą swoją mocą. Siła uderzenia była tak duża, że obaj runęli na pergolę po drugiej stronie ścieżki, obalając ją ciężarem swoich ciał.

Przez kilka sekund szarpali się zawzięcie, ale w końcu Brudny dosiadł rywala i przygwoździł kolanami jego ręce do ziemi.

– Leż, gnoju – syknął. – Leż, bo…

Zamilkł. Przez ułamek sekundy stracił orientację. Wyciągnął z kieszeni latarkę i poświecił w oczy leżącego. A raczej leżącej.

– Julka? – wydusił.

– Złaź ze mnie. Kurwa, ale boli.

Brudny natychmiast zsunął się z byłej partnerki i pomógł jej wstać. Miała włosy w nieładzie i grudki ziemi na pooranej bliznami twarzy.

– Co ty tu robisz? Mogłem cię zabić…

– Chyba ja ciebie. – Otrzepała się z ziemi. – Gdybym w ostatniej chwili cię nie poznała, już byłbyś trupem.

– Nic ci nie jest? Nie krwawisz? – Dotknął jej ramienia, ale odtrąciła jego rękę.

– Chyba nie. Tylko coś… – Julka skręciła biodra – z plecami. I w dupę jakaś drzazga mi chyba weszła.

– Pokaż. Trzeba ją wyjąć i…

– Chyba, kurwa, śnisz. Gdzie moja latarka?

Igor podał jej swoją. Posłała mu pełne pretensji spojrzenie, ale ostatecznie wzięła ją i omiotła strumieniem światła tułów, ręce i nogi. Poklepała się po pośladkach. Podniosła upuszczonego w trakcie szarpaniny glocka.

– Masz szczęście. Dupa cała – rzuciła i schowała go do kabury. – Gdzieś tu powinno być wiadro z deszczówką – dodała, omiatając okolicę domku strumieniem światła. Gdy je znalazła, nabrała wody w dłonie i chlusnęła sobie w twarz. Następnie przetarła wyjętą z kieszeni chusteczką policzki i szyję. – Pytałeś mnie, co ja tu robię. A co ty tu robisz? – Oddała mu latarkę.

– Pomyślałem, że tu zajrzę. Powiedzmy, że w tej sprawie jest za dużo zbiegów okoliczności. – Brudny wyjął paczkę papierosów i poczęstował byłą partnerkę. Zawahała się, ale w końcu wzięła jednego. – Teraz twoja kolej. Co tu robisz, skoro jesteś na L cztery?

– Ty byś wysiedział na dupie tyle czasu? – Zaciągnęła się, wydmuchała dym. – Miałam dość. Naprawdę dość. Poza tym facet torturuje i zabija kobiety. Nic nie poradzę, że takich skurwieli nie mogę zdzierżyć.

– Skąd wiedziałaś, że to nie Baszta?

– Wiedziałam i już.

– Romek ci powiedział? Mściwój?

– I tak ci nie powiem.

– Elka!

– Nie drąż. Poza tym… ogolony na pałę wyglądasz fatalnie.

– Cóż…

– Nie to, że mnie to specjalnie interesuje, ale… A zresztą. Idźmy stąd. Nic tu nie ma.

Wyszli z terenu działki i ruszyli główną aleją, ale po pokonaniu kilkunastu metrów Julka odbiła w boczną uliczkę.

– Gdzie idziesz? – zapytał.

– Do samochodu.

– Ale…

– Zaparkowałam przy bocznej bramie. Ty pewnie przy głównej, więc szerokiej drogi.

Brudny zatrzymał się i przez chwilę milczał, patrząc, jak była partnerka niknie w mroku.

– Julka, poczekaj! – krzyknął i pospieszył za nią. Dogonił ją i zrównał tempo. – Możemy pogadać? – wydusił.

Zatrzymała się.

– A o czym? – zapytała.

– O…

– Daj spokój.

– Julka, do cholery! – Ugryzł się w język. – Nie widzisz, że to do niczego nie prowadzi?

Zawadzka westchnęła i odwróciła wzrok. Przez chwilę patrzyła w jaśniejący na niebie rogal księżyca. W jego blasku dostrzegł, że jej oczy delikatnie się zaszkliły.

– Skoro przed chwilą prawie się nie pozabijaliśmy, to może los chce nam coś przekazać? – Brudny sam do końca nie wierzył w to, co mówi. Do tej pory takie gadki były mu obce. – Wiesz, że nie jestem dobry w te paplaniny, ale… – Owszem, nie był dobry i słowa po raz kolejny uwięzły mu w gardle. – Skończmy tę durną wojenkę. Jej kontynuowanie nie ma żadnego sensu.

Dostrzegł, jak kąciki jej ust unoszą się nieznacznie. Wtedy obróciła się i spojrzała mu w twarz.

– Wiesz co? – westchnęła. – Przez krótki moment myślałam, że w końcu wydusisz z siebie coś więcej niż te okrągłe gadki o niczym. Ale… – nerwowo potrząsnęła głową – ty nie potrafisz. I nigdy się nie zmienisz. Ja już nawet nie jestem na ciebie zła. Jestem rozczarowana.

Brudny przypatrywał się obliczu kobiety, którą znał od dekad i z którą dzielił setki wspomnień. Tych dobrych i tych złych. Była jedyną, która znosiła jego humory, nigdy go nie oceniała i nigdy nie zawiodła, nie raz i nie dwa narażając się dla niego na utratę zdrowia, a nawet życia. Zdał sobie sprawę, jak bardzo za nią tęskni i jak bardzo mu jej brakuje. Tym bardziej ubodły go jej słowa.

– Idę, Igor – dodała. – Nie bierz tego do siebie, bo to i tak niczego nie zmieni. To nie twoja wina, że taki jesteś. Pogodziłam się z tym.

Nie odpowiedział, wtedy usta Julki wykrzywiły się w bladym uśmiechu.

– I popracuj nad refleksem, bo drugi raz w ciągu kilku dni zaskoczyła cię kobieta. Młodszy nie będziesz, a twoje siedem żyć powoli się wyczerpuje. Pomyśl o tym.

Odprowadził ją wzrokiem do momentu, gdy zlała się z mrokiem. Trwał w stuporze jeszcze przez kilkadziesiąt sekund, w końcu pomału zawrócił w kierunku bramy głównej. Gdy wsiadł do samochodu, pomyślał, że dziś nie pomogą mu nawet jameson i Brudny Harry. Pomyślał też, że gdyby nie Zofia, wyjąłby walthera już teraz. To miejsce idealnie nadawało się na śmierć.
===LxciECQWZVFhUGheZw07AjQEYgNlAGFRN1VjBjIEMlNjW29ablo=

Rozdział 35

Ciemność oblepiała go niczym pajęczyna, a upiorna cisza budziła coraz większy niepokój. Nie czuł rąk ani nóg. Miał wrażenie, że unosi się w czarnej, bezkresnej nicości, sam jeden, wrzucony w środek otchłani, skazany na wieczne potępienie.

– Tępy smarku – poniosło się z mroku. – Myślisz, że jesteś wyjątkowy? Nieprawda. Diabeł cię począł. Jesteś synem diabła! Małym diabelskim pomiotem!

Zadrżał. Głos niósł się z oddali, ale przeszywał go do cna, niemal słyszał, jak skręca mu jelita. Wredny. Złośliwy. Nienawidził go.

Z mroku wychynęła koślawa twarz. Poorana bruzdami. Pełna gniewu. Wiecznie zła. Zacisnął powieki, ale nic się nie zmieniło. Wpatrywała się w niego płonącymi ślepiami, falowała, wykoślawiała się, w końcu przeobraziła się w kolejne znienawidzone oblicze.

– Łapcie go za ręce i nogi. Naplujemy gnojowi do ryja, a potem ukręcimy mu wora. – Głosowi towarzyszył rechot innych, których gęby punktowo zaczęły pojawiać się w mroku. Śmiały się do rozpuku, wyły. Upiorne echo niosło się, otaczało go, kąsało jak małe, wiecznie głodne piranie.

Wił się, szarpał, ale nie miał sił, aby przeciwstawić się grupie małych zwyrodnialców. Zimne mury chłonęły jego krzyki niczym gąbka, łzy wsiąkały w prześcieradło. A rechot trwał.

– Odkupienie może przyjść tylko poprzez cierpienie. Nikt ci tego nie powiedział?

– Chodź, synu, opowiesz mi wszystko.

– Tępy smarkaczu!

– Bądź miły, a ja będę miły dla ciebie.

– Dajcie mu wycisk!

– Jezus kocha wszystkie swoje owieczki.

– Klękaj!

– Módlmy się.

– Tępy gówniarzu!

– Moja wina, moja wina, moja bardzo wielka wina…

– Będziesz tu pościł, aż zmądrzejesz.

– Obciągniesz mi?

– Spowiadam się Bogu Wszechmogącemu i wam, bracia i siostry…

– Zgaś mu peta na ryju.

– Amen.

Brudny obudził się zlany potem. Otworzył oczy, ale mrok nie ustąpił. Trząsł się, prześcieradło było mokre od potu. Zrzucił kołdrę i poszukał dłonią przycisku lampki nocnej. Chwilę później mały pokoik rozświetliła żółtawa poświata.

Opadł na łóżko, nie przestając się trząść. Pomyślał, że ta suka nigdy mu nie odpuści. Pieprzona Gwidona będzie mu towarzyszyć aż do śmierci. A potem dopadnie go w piekle.

– Jebać to! – rzucił i sięgnął do szafki po walthera. Spuścił nogi na podłogę i przez chwilę trzymał go w drżących dłoniach. – Jebać Gwidonę i wszystko wokół – dodał i włożył sobie lufę do ust. Jeśli tak bardzo pragnęła się z nim zobaczyć, to proszę bardzo. Sam do niej przyjdzie. I stanie przed nią z otwartą przyłbicą.

Położył palec na spuście i spojrzał w lustro. Ogolona czaszka lśniła od potu, a po prawym policzku sączyła się spod opatrunku strużka krwi. Wyglądał żałośnie. Spuchnięty i pobliźniony ryj, mieniące się wszystkimi barwami tęczy siniaki, jałowe spojrzenie. W tym ciele nie było już życia. Od dawna. Tylko serce uparcie wykonywało swoją pracę.

Po raz ostatni spojrzał w lustro. Za plecami stała Gwidona.

Igor Brudny nacisnął spust.

* * *

Huk sprawił, że zerwał się z łóżka jak oparzony. Gwałtownie rozejrzał się po ciemnym pokoju, wciąż walcząc z dźwięczącym mu w uszach echem wystrzału. Zapalił światło. Poczuł mdłości i czym prędzej pobiegł do łazienki, gdzie zwymiotował do muszli klozetowej.

Wytarł z brody resztki rzygowin.

– Ja pierdolę… – mruknął pod nosem. – Co się z tobą dzieje, Brudny?

Dopiero teraz zaczął kojarzyć fakty. Układały się w ponury obraz niczym rozsypane diabelskie puzzle. Najpierw chaotyczny sen z Gwidoną i jego oprawcami z sierocińca, a potem kolejny, gdzie budzi się z tamtego, a następnie strzela sobie w usta. Bez dwóch zdań nie wyglądało to dobrze. A może teraz też śni? Może zaraz z kibla wyłoni się jakaś ręka, złapie go za ryj i wciągnie do środka?

Splunął do muszli, wytarł się i stanął przed lustrem. Senne majaki niespecjalnie różniły się od rzeczywistości. Wyglądał jak siedem nieszczęść.

Obmył twarz i poszedł do lodówki, z której wyjął karton mleka. Wychylił duszkiem wszystko, co zostało, nastawił wodę na kawę i wyszedł na balkon. O tej porze miasto spało twardym snem, poza kilkoma wyrostkami, którzy przy garażach urządzili sobie nasiadówkę. Zapalił, ubił kilka komarów, a gdy zgasił niedopałek w filiżance z górą kiepów, skierował się z powrotem do salonu. Zaparzył kawę i otworzył laptopa. Dziś nie miał już zamiaru wracać do łóżka.

Znalazł folder z materiałami dotyczącymi śledztwa i popijając kawę, zaczął przeglądać kolejne dokumenty i zdjęcia. Postanowił przyjrzeć się wszystkiemu od początku. Nie było w tym nic dziwnego, bo często zdarzało się, że śledczy pochłonięci kolejnymi spływającymi dowodami albo poszlakami pomijali szczegół, który wcześniej wydawał się mało znaczący albo wręcz nieistotny dla sprawy. Na tym to właśnie polegało. Na łączeniu punktów, wydarzeń, faktów. Czasem jedno małe uchybienie, omyłka czy nadinterpretacja powodowały, że cały ciąg przyczynowo-skutkowy gubił sens, a trop prowadził w ślepą uliczkę.

Przeczytał protokoły z przesłuchań, raporty z sekcji, dokumentację z laboratorium, analizę stworzonego przez Pałkę profilu mordercy i wszystkie fakty dotyczące Zofii Wasilewskiej. Gdy na dworze zaczynało jaśnieć, a on dopijał trzecią kawę, kliknął w folder z materiałami dotyczącymi akcji na torach. Pominął zeznania maszynisty i jego kochanki. Ich zeznania go nie interesowały, podobnie jak raporty Pałki i Kruszwicy, które poznał u źródła. Żałował, że wciąż nie udało się przesłuchać porwanego i finalnie puszczonego wolno dzieciaka, ale policyjne psycholożki były nieugięte i odwlekały taką możliwość do momentu, aż chłopak wróci do jako takiej równowagi psychicznej. Na dłuższą chwilę jego uwagę przykuły więc zdjęcia rozczłonkowanego ciała Baszty, a następnie wiaduktu i pociągu, w końcu gapiów, którzy koczowali tuż za taśmą policyjną. Tym ostatnim poświęcił najwięcej uwagi.

W sumie naliczył sześćdziesiąt sześć osób, w tym trzydziestu jeden mężczyzn, dwadzieścia dwie kobiety i trzynaście osób niepełnoletnich. W większości musieli to być okoliczni mieszkańcy, którzy zwabieni zaistniałą sytuacją nie mogli sobie odmówić dodatkowej dawki adrenaliny. Kto porwał chłopca? Dlaczego rzucił się pod koła pociągu? Co z niego zostało? Odcięta głowa? Nogi? Ręce? Krwawe flaki? Brudny pamiętał, jak policjanci wściekali się na latające im nad głowami drony. Wydawane przez megafon ostrzeżenia o surowych konsekwencjach niestosowania się do poleceń przez dłuższy czas pozostawały bez odpowiedzi, ale w końcu obie maszyny odleciały i najwyraźniej nikt się tym później nie zainteresował, bo materiału z obu kamer w żadnych aktach nie widział.

Zdjęcia wykonywane przez jednego z posterunkowych, mającego za zadanie udokumentować obecnych gapiów, głównie jako dowód dla sądu w razie ewentualnych procesów po wystawionych, ale nieprzyjętych mandatach, były całkiem dobrej jakości. Niestety, większość uchwyconych obserwatorów, może poza dzieciakami, w momencie strzelania migawki albo umykała, albo kryła twarze, nie chcąc znaleźć się w materiałach policyjnych, to zaś sprawiało, że spora część zebranych była niemożliwa do zidentyfikowania po rysach twarzy. Uwagę Brudnego skupili zwłaszcza trzej postawni mężczyźni, którzy na każdej z fotografii umiejętnie ukrywali tożsamość. Pomyślał, że tonący brzytwy się chwyta, ale i tak je zaznaczył, skopiował do oddzielnego folderu i z odpowiednimi instrukcjami wysłał do jednego z mózgowców zajmujących się w komendzie obróbką i wyostrzaniem zdjęć.

Skrolując pozostałe fotografie, zatrzymał się jeszcze przy tych, na których uchwycone w obiektywie zostały porośnięte krzakami ściany wiaduktu. Na tle innych wyróżniały się pewną artystyczną formą, bo przedstawiały wątpliwą sztukę lokalnych graficiarzy. Kilka niewiele mówiących mu haseł, symbole wielbionego w mieście Falubazu, jakieś komiksowe postaci przywodzące na myśl japońską mangę, wypięte dupy i byle jak maźnięte teksty w stylu „Andrzej kocha Madzię”, „Krycha dobrze robi loda” albo „Heniek Zajęcza Warga ssie cyca matki”.

Ten ostatni sprawił, że myśli o śniadaniu poszły w zapomnienie.
===LxciECQWZVFhUGheZw07AjQEYgNlAGFRN1VjBjIEMlNjW29ablo=

Rozdział 36

– Zaczynamy bez Igora – oznajmił Czarnecki.

Naczelnik wydziału cmoknął z niesmakiem, co zapewne miało na celu podkreślenie niechęci zarówno do Brudnego, jak i do zaistniałej sytuacji. Inspektor pominął to milczeniem. Doskonale wiedział, że Czyż nie pała do Igora miłością i zapewne przeczuwa, że za jego plecami planowane są ruchy kadrowe. Choć „były planowane” w tym momencie wydawało się właściwszym stwierdzeniem, wszak Brudny od kilku miesięcy robił wszystko, aby nie tylko nie zostać awansowany, ale wręcz karnie usunięty z wydziału.

Pomyślał, że chyba nigdy nie zrozumie tego człowieka. Igor Brudny był wybitnym policjantem, ale w każdym innym aspekcie przypominał dziecko we mgle.

– Mściwoju… – oddał głos Kruszwicy.

Starszy aspirant sztabowy wyprostował się w krześle. Miał mocno podkrążone oczy i wyglądał na niewyspanego. W kilka minut przedstawił sytuację, która niespecjalnie zmieniła się od poprzedniego wieczora. Z jednym wyjątkiem.

– Dziś po piątej dostaliśmy informację, że w ścieku miejskim jakieś dzieciaki natknęły się na ludzkie szczątki. To dłoń i łydka. Zostały już wysłane do Magdy. Sprawdzi, czy należą do znanych nam ofiar.

– Zajmę się tym zaraz po odprawie – potwierdziła Obojko.

– Na miejscu grzebią jeszcze technicy.

Borucka potwierdziła słowa kolegi, fakt został odnotowany, ale nie wzbudził w zebranych większych emocji. Prędzej czy później można się było tego spodziewać. Wszystko wskazywało na to, że morderca rozrzucał rozczłonkowane fragmenty ofiar bez ładu i składu. Jaki cel temu przyświecał? To pytanie na razie pozostawało bez odpowiedzi.

– Co wiemy o Zenonie Malarzu? – zmienił temat Czarnecki.

– Pięćdziesiąt osiem lat, rozwodnik, dwójka dzieci, które mieszkają za granicą i chyba nie chcą mieć z nim kontaktu. Prowadził małą firmę przewozową, ale biznes mu się posypał i facet wylądował na bruku. Alkoholik. Kiedyś leczył się w kilku poradniach. Od blisko piętnastu lat w kryzysie bezdomności.

– Marny z niego świadek – zauważył Chmura.

– Póki co lepszego nie mamy.

– Wracając do tego, co powiedział, to na razie niczego nie dało się potwierdzić. Od opisanego przez niego wydarzenia minęło co najmniej kilkanaście dni, a po drodze mieliśmy dwie ulewy, więc ślady osmologiczne zniknęły i psy nie złapały tropu. Zaprowadziły nas jedynie do kilku altanek, w których nic ciekawego nie znaleźliśmy. Zenka przesłucham raz jeszcze. W tej chwili powinien być przewożony na komendę z izby wytrzeźwień.

– Wciąż nie rozumiem, dlaczego mamy traktować jego słowa poważnie… – utyskiwał Chmura.

– Choćby dlatego, że nie miał żadnego interesu, aby nas oszukiwać.

Prokurator skrzywił się z niesmakiem.

– Przypominam, że mówimy o świadku – uciął Czarnecki, a prokurator tylko westchnął. Ewidentnie szukał dziury w całym, ale trudno było atakować kogoś, na kim często opiera się linia oskarżenia bądź obrony w każdej sprawie. – Coś jeszcze?

– Dziś powinniśmy dostać komplet nazwisk mężczyzn zatrudnionych w wymienionych przez Elę sektorach. Trzeba będzie zacząć selekcję.

– Planujemy jakieś przesłuchania?

– Coś na pewno, ale… mam to wszystko na komputerze.

– Po prostu trzymaj rękę na pulsie.

Inspektor pomyślał, że wszyscy są już tą sprawą zmęczeni. Widzieli się prawie codziennie, a mimo to kolejne spotkania nie przynosiły spodziewanych rezultatów. Niby pojawiały się nowe dowody, ale żaden nie przybliżał ich do znalezienia zabójcy. Wszystko szło jak po grudzie i coraz częściej zastanawiał się, czy to czasem nie jego wina. Nie tak wyobrażał sobie zgrany zespół dochodzeniowo-śledczy i mógł tylko zatęsknić za ekipą sprzed lat. Wierna prawa ręka podinspektor Grzegorz Zimny, starszy sierżant i znakomity operacyjniak Aleksander Warszawski, wieczny wesołek, ale i perfekcjonista patomorfolog Robert Krzywicki, a nawet dumna, kąśliwa i bezwzględna prokurator Arleta Winnicka. Do tej pory nie mógł pogodzić się z ich śmiercią. Pomyślał, że powinien odwiedzić ich groby.

I jeszcze Brudny. Coraz częściej odnosił wrażenie, że w ostatnim czasie tylko dokłada mu zmartwień. Sprawa Zawadzkiej była tylko smutnym zwieńczeniem całości.

Gdy już miał zacząć rozdzielać zadania, drzwi do pokoju otwarły się, a do środka wkroczył Igor. Rzucił krótkie „cześć” i nawet nie przeprosił za spóźnienie. Był nieogolony, miał wory pod oczami, a na głowie połyskiwały nasączone krwią plastry. W ręku trzymał jakieś wydruki.

– Skoro już zaszczyciłeś nas swoją obecnością, to usiądź, bo…

– Mamy w aktach jakiegoś Heńka?

Zebrani przy stole popatrzyli na niego, jakby właśnie popuścił w gacie.

– Możesz jaśniej?

Brudny rzucił na stół stertę papierów.

– Obejrzyjcie to. Starczy dla każdego.

Zajął wolne miejsce i odczekał, aż wydruki znajdą swoich nowych właścicieli. Pierwszy odezwał się Czyż.

– Co to ma być? – zapytał, ale Brudny nie odpowiedział.

– Heniek Zajęcza Warga ssie cyca matki? – rzucił Kruszwica. – Heniek Wara to pizda. Heniek zboczuch…

W pokoju nastąpiło gwałtowne poruszenie.

– Gdzie to znalazłeś?

– O w mordę…

– Hmm…

– Fiu, fiu.

– Czy to ten wiadukt?

– Niemożliwe.

– Jakim cudem to przegapiliśmy?

– Co wy się tak podniecacie? Przecież te bohomazy o niczym nie świadczą i…

– Wystarczy – przerwał Czarnecki, piorunując naczelnika wzrokiem. Ton był spokojny, ale jego barwa potrafiła sprawić, że cierpła skóra. Inspektor poprawił okulary. – Ty zrobiłeś te zdjęcia? – zwrócił się do Brudnego.

– Godzinę temu.

– Czy to ten wiadukt?

– Tak. Tego jest tam cała masa, choć większość porośnięta jest mchem albo zasłonięta gałęziami porastających skarpę krzewów. Ale to jest nasz człowiek. I z pewnością mieszka w okolicy.

– Wszystko by się zgadzało – przyznał Kruszwica. – Porzucone szczątki, profil Eli, zeznania Zenka. A teraz mamy imię…

Czarnecki po raz ostatni spojrzał na zdjęcie z graffiti, a następnie przemknął wzrokiem po twarzach zebranych. Tylko dwie z nich nie wyrażały zbyt wielkiego entuzjazmu.

– Szukamy Henryka – oznajmił. – Za godzinę chcę mieć listę wszystkich Henryków z listy Elki, zwłaszcza mieszkających w promieniu dwóch kilometrów od wiaduktu. Do roboty.

Gdy inspektor Romuald Czarnecki kończył ostatnie zdanie, po drugiej stronie miasta pewien mężczyzna dumnie przyglądał się rezultatowi swojej pracy twórczej. W jego ocenie dzieło prezentowało się wybornie, bo zadbał o to, aby zostało wykonane z dbałością o każdy szczegół. Twórca nie wziął jednak pod uwagę tego, że jest chory psychicznie i widzi tylko to, co chce widzieć. Dlatego uśmiechnął się pod wąsem, bo maska niczym nie różniła się od portretu ukochanej matki.

Pomyślał, że bardzo się za nią stęsknił.
===LxciECQWZVFhUGheZw07AjQEYgNlAGFRN1VjBjIEMlNjW29ablo=

Rozdział 37

Brudny dopijał trzecią kawę, gdy Kruszwica przywołał go do siebie. Wlepiał wzrok w ekran monitora.

– Przyszły wyniki. Mamy osiemnastu Henryków. Wyślę Czarneckiemu i…

– Poczekaj z tym wysyłaniem. Pokaż ich.

Igor oparł się dłońmi o biurko i nachylił się nad ekranem.

Henryk Bugajski, lat trzydzieści osiem, syn Magdaleny i Arkadiusza, zamieszkały na ulicy Agrestowej trzydzieści dziewięć przez siedem…

– Odpada – ocenił.

– Bo?

– Mieszka w bloku i po numerze widać, że na piętrze. Zresztą popatrz na jego gębę. Jak wyjęty z żurnala.

Kruszwica nie miał zamiaru się wykłócać. Tok rozumowania starszego kolegi wydawał się prawidłowy. Henryk Brzytwa.

– Nazwisko ma… – bąknął.

– Lat dwadzieścia dwa, syn Katarzyny i Mariusza… Odpada.

– Za młody?

Brudny przytaknął. Pozostawało pytanie, kto dwadzieścia dwa lata temu mógł dać synowi na imię Henryk, ale w chwili obecnej nie było czasu, aby się nad tym rozwodzić. Niestety, zebrane materiały nie były zbyt szczegółowe, brakowało zwłaszcza danych dotyczących przebytych chorób albo znaków szczególnych. Imię, nazwisko, wiek, imiona rodziców, adres, zdjęcie, informacja o karalności, no chyba że miał założoną kartotekę, to tych informacji było więcej. Kolejni Henrykowie, niestety, nie budzili większych nadziei. Henryk Rząsa, owszem, karany, ale dziś już w podeszłym wieku, bo na karku lat siedemdziesiąt dziewięć, Henryk Modrzejewski, siedem lat starszy, emerytowany wojskowy, Henryk Bogucki, lat pięćdziesiąt cztery, inwalida na wózku, Henryk Pasierb, lat sześćdziesiąt cztery, po wylewie, Henryk Bąkiewicz, lat czterdzieści cztery, znany w mieście radny…

Radny, powtórzył Brudny. Może i nie był zbyt obiektywny, ale w jego skromnej ocenie, choć popartej nie byle jakim doświadczeniem życiowym i zawodowym, w podobnych sytuacjach dwie profesje od zawsze budziły uzasadnione wątpliwości. Praca, którą miał na myśli, polegała na wciskaniu ludziom kitu, opowiadaniu bajek, kłamaniu w żywe oczy i zmuszaniu do dobrowolnego oddawania ciężko zarobionych pieniędzy. Albo na tacę, albo w formie podatków.

– Kim jest ten Bąkiewicz? – zapytał.

– Hipokrytą.

– Jak oni wszyscy. Z jakiej frakcji?

– Aż tak nie interesuję się lokalną polityką, ale… poczekaj. – Kruszwica wklepał w klawisze kilka słów kluczy. – Poglądy prawicowe, nawet skrajnie prawicowe. Znany z wypowiedzi prorosyjskich. Zatwardziały antysemita, przeciwnik aborcji i praw kobiet. No ale… – odchrząknął – sam nie wiem. Ostatnio w tym kraju karierę robi wielu mizoginów i nazioli. I nikomu to nie przeszkadza.

– Jest coś o zajęczej wardze?

– Nie, ale jak pamiętam tę gębę, to zawsze był zarośnięty. Broda, wąsy. Trzeba by dogrzebać się do historii jego leczenia, ale tego nie dostaniemy na teraz.

– Nie da się? Tak jakoś, wiesz… – Brudny wymownie zaklikał palcami w powietrzu.

– Pewnie się da, ale ja tego nie potrafię.

Brudny znów pomyślał o Julce. To była przykra myśl.

– Możemy zapytać go osobiście – skonstatował.

– Możemy.

– Ma rodzinę?

– Żona i trójka dzieci.

– Jakieś afery na koncie?

– Jakieś na pewno, ale sam nie wiem. To zarobiony typ. Mieszka w willi na Kokosowej. Prowadzi firmę budowlaną. Wygląda mi na raczej rozgarniętego, a nie takiego, który nocami szlaja się po działkach i wrzuca fragmenty ciał swoich ofiar do pobliskiej smródki.

– Bywa, że pod latarnią najciemniej.

– Z tym nie dyskutuję, tylko…

– Dobra, zapisałem adres. Dawaj następnego.

Z kolejnych Henryków uwagę przykuł niejaki Henryk Muskała. Zdjęcie przedstawiało nalaną i ponurą twarz pięćdziesięcioletniego mężczyzny, częściowo pokrytą tatuażami, który patrzył w obiektyw, jakby chciał rozsmarować na ścianie fotografa robiącego mu zdjęcie. Bezdzietny, trzykrotnie karany, raz za handel narkotykami i dwukrotnie za pobicie, w tym swojej partnerki. Wyszedł z więzienia sześć lat temu i wszystko wskazywało na to, że od tej pory jest czysty. Razem z bratem prowadził leżący na uboczu miasta zakład mechaniki samochodowej.

Brudny wymienił z Kruszwicą kilka uwag, które doprowadziły ich do wspólnego wniosku, że odwiedziny w jego przybytku są nie tylko wskazane, ale wręcz nieodzowne. Ten drugi wysłał Czarneckiemu listę Henryków z adnotacją, że nie zamierzają tracić czasu i pojadą sprawdzić wskazany adres. Po półgodzinie stali już pod zardzewiałym płotem, za którym biegały dwa przerośnięte amstafy. Na terenie zakładu stało kilka samochodów różnych marek, a z warsztatu niósł się odgłos pracującej szlifierki.

– Też ci to wygląda na jakąś dziuplę? – zapytał Kruszwica, przenosząc wzrok na psy, które zaczęły ujadać pod bramką.

– To się zaraz okaże.

– Gadasz czy ja mam gadać?

– Możesz być tym dobrym.

– Stary garus się na to nie nabierze.

– Nie musi. Dzwoń.

Palec Kruszwicy wylądował na zardzewiałym przycisku. Z głośnika poniosła się chrapliwa melodyjka. Poczekali. Brudny zapalił. Szlifierka jak pracowała, tak pracowała, iskry strzelały w powietrze. Psy zaczęły szczerzyć kły i ujadać jeszcze głośniej. Dopiero gdy narzędzie umilkło, z garażu dobiegły męskie głosy. Chwilę później w bramie stanął postawny mężczyzna. Miał na sobie tylko dżinsy ogrodniczki, których jedno z ramiączek opadało mu na wytatuowane ramię.

Przez chwilę stał i wpatrywał się w policjantów, w końcu przywołał psy, które karnie przybiegły do jego nogi. Wydał im jakieś polecenia i nie oglądając się za siebie, powolnym krokiem ruszył w kierunku policjantów.

– Pan Henryk Muskała? – zapytał Brudny, gdy ten zatrzymał się po drugiej stronie furtki. Wyglądał jak goryl i jak goryl był owłosiony. Uwagę przykuwała pionowa blizna na wardze.

– Zależy, kto pyta – odparł hardo.

– Nadkomisarz Igor Brudny z wydziału kryminalnego miejskiej policji – przedstawił się. – To starszy aspirant sztabowy Mściwój Kruszwica. Też z kryminalnego.

– Nie gadam z psami. Możecie uprzejmie wypierdalać.

– Możemy też uprzejmie spuścić ci wpierdol i zabrać cię na komendę, gdzie spuścimy ci jeszcze większy wpierdol.

Muskała wybuchł rubasznym śmiechem.

– To próbujcie. Tytan, Cerber, do nogi!

Psy w kilka sekund pojawiły się przy swoim panu. Wyszczerzyły kły, warknęły, zaszczekały.

– Mój partner chciał powiedzieć, że znalazł się pan w gronie podejrzanych o morderstwa ciężarnych kobiet – powiedział Kruszwica. – A to poważna sprawa, w której ani Tytan, ani Cerber panu nie pomogą.

Muskała wykrzywił usta w grymasie pogardy. Przez chwilę analizował słowa aspiranta.

– Coś się wam chyba w tych baniakach popierdoliło – rzucił w końcu. – Od sześciu lat jestem czysty. Ciężko pracuję i płacę podatki. Nigdy nie dacie mi spokoju?

– Skąd ta blizna na ryju? – Brudny zmienił temat.

– A skąd twoje?

– Nie ty tu zadajesz pytania. Chcesz mieć spokój, to odpowiadaj.

Muskała splunął na ziemię i wytarł przedramieniem pot z czoła. Dochodziło południe i słońce prażyło niemiłosiernie. Pocił się każdy z nich.

– Pamiątka z Wołowa. Coś jeszcze?

– A konkretnie?

– Czego wy, kurwa, ode mnie chcecie?

– Odpowiadaj.

– Dałem klapsa takiemu jednemu, co napluł mi w baniak, ale chuj się odwinął. Jak to w gułagu.

– Sprawdzimy.

– A sprawdzajcie sobie. Chuj mnie do tego.

– Mieszkają tu jakieś kobiety? – zmienił temat Brudny.

– Nie mieszkają. Głowę psują tylko. Na chuj mnie to?

– W celibacie żyjesz?

– A co was to, kurwa, obchodzi? Ja wam do wyra nie zaglądam. Coś jeszcze, bo robotę mam.

– Możemy się rozejrzeć? – włączył się do rozmowy Kruszwica.

– Nie.

– Wolisz, aby rozejrzeli się tu kominiarze?

Mężczyzna nie odpowiedział. Przez dłuższą chwilę rozważał, co powinien uczynić. Miał pełne prawo nie wpuścić ich na swoją posesję, ale zdawał też sobie sprawę z tego, że jeśli tego nie zrobi, to wrócą. Zapewne w towarzystwie kontrterrorystów, z którymi dyskusji już nie ma. A jeśli ciążą na nim podejrzenia o morderstwa, to stanie się to prędzej niż później.

– Zamknę psy – rzucił w końcu. – Macie kwadrans. I ani chwili dłużej.

– Mądry z pana człowiek, panie Muskała.

Mężczyzna odwrócił się i powoli zaczął się oddalać w stronę warsztatu. Łopatki i karczysko miał tak zarośnięte czarną szczeciną, że gdyby znalazł się na wybiegu goryli, to mało rozgarnięty dzieciak rzeczywiście mógłby go pomylić z wielką małpą. Gdy dotarł do podniesionej bramy, posłał im pogardliwe spojrzenie i zniknął we wnętrzu warsztatu.

– Tylko nałożyć mu na gębę skórzaną maskę i mamy rzeźnika z Teksańskiej masakry… – skomentował Kruszwica.

– Że co? – Brudny wpatrywał się w okolice warsztatu.

– No tego z filmu, gdzie ten świr z maską z ludzkiej skóry zarzynał turystki piłą łańcuchową.

– Aha… – Brudny zaciągnął się i zgasił niedopałek pod butem. – No nawet podobny. Nie podoba mi się ani trochę.

– Co robimy?

– Ja bym go zgarnął. Poza tym gdzie on poszedł odstawić te psy?

– No właśnie…

Kruszwica sięgnął do kabury po broń. Wyjął ją, nie spuszczając wzroku z okolic warsztatu. Brudny sięgnął za pasek.

I wtedy płot za szopą zatrząsł się, a między drzewami mignęła im jakaś postać.

– Skurwysyn! – warknął Brudny. – Goń gnoja. Ja wchodzę do środka.

* * *

Brudny przeskoczył przez bramkę i z pistoletem wycelowanym przed siebie ruszył w kierunku warsztatu. Nie miał czasu zastanawiać się nad podjętą decyzją, ale jedna refleksja siedziała mu w głowie jak cierń. Nie poradzi sobie z dwoma wyszkolonymi amstafami. To małe byki, a nie psy, a kula byka nie zatrzyma. Dwóch tym bardziej.

Kątem oka widział, jak Kruszwica pokonuje teren wzdłuż płotu i znika za szopą. O niego się nie martwił. Nie tylko był wysportowany, ale w przeciwieństwie do niego miał kondycję, która pewnie pozwoliłaby mu przebiec maraton, a potem stoczyć kilka rund na macie. Kimkolwiek był człowiek, który teraz umykał w las, nie miał z nim żadnych szans.

Tylko te amstafy. Szczekały jak wściekłe, miotając się gdzieś wewnątrz warsztatu. Pomyślał, że jeśli nagle wyskoczą z bramy, to nie będzie czego z niego zbierać. Mimo to mocniej zacisnął palce na rękojeści walthera i dobiegł do ściany budynku. Przykleił się do niej plecami, wziął głębszy oddech i wparował do środka.

– Łapy, kurwa! – wydarł się w kierunku Muskały. Facet stał oparty o maskę stojącego nad kanałem land rovera, grzebiąc w smartfonie. – Łapy i na kolana! – powtórzył, wtedy mechanik powoli odłożył urządzenie i uniósł ręce wysoko.

– O co chodzi, panie władzo?

– Zamknij ryj. Na kolana powiedziałem. Gdzie psy?

– Zamknąłem je w biurze. Tak jak obiecałem. Nie rozumiem…

– Morda!

Brudny omiótł wzrokiem wnętrze warsztatu. Nie różniło się niczym od innych podobnych. Wewnątrz dwa pojazdy, na ścianie klucze, młotki, wkrętarki, piły, na ziemi szlifierka, rozsiane po kątach spreje, smary, farby, wiadra, podnośnik, na ladzie przytwierdzone imadło, w otwartej szufladzie kombinerki, śrubokręty, śruby, podkładki, nakrętki. Ujadanie psów rzeczywiście dochodziło zza zamkniętych drzwi.

– Jest tu jeszcze ktoś? – zapytał Brudny nieco spokojniej.

– Tylko ja.

– Gdzie twój brat?

– Nie sypiam z nim.

– Nie cwaniakuj. – Brudny raz jeszcze upewnił się, że drzwi do biura są dobrze zamknięte, zaszedł klęczącemu mężczyźnie za plecy i kopniakiem powalił go na ziemię. Dosiadł go, wykręcił ręce i spiął je trytytkami. – Gdzie ona jest? – warknął.

– Kto?

– Zofia Wasilewska. Powiedz teraz, a oszczędzę ci jaja.

– Nie ma tu żadnej Zofii, człowieku. Znam swoje prawa. Nic na mnie nie macie.

Brudny docisnął głowę Muskały do betonu z taką siłą, że coś chrupnęło. Jęk mężczyzny rozpłynął się w odgłosach szczekających bestii.

– Gdzie ona jest? – powtórzył Igor.

– Pomyliłeś się, durny psie. Pozwę cię za to. Masz przejebane.

– Ty za to już nigdy nie poruchasz.

Tym razem wrzask mechanika zabrzmiał znacznie głośniej. Bucior Brudnego przez dłuższą chwilę ugniatał krocze mężczyzny.

– Przestań, kurwa! – charczał. – Nic nie wiem o żadnej Zofii! Aaaaaa!!!

– Gadaj, bo rozdepczę je jak orzechy.

– Nie, proszę! Aaaaua! Chryste, przestań!

Brudny uniósł stopę, a jego wzrok utkwił na leżącej na ladzie wiertarce. Przez moment przemknęło mu przez myśl to, co żadnemu z ludzi wykonujących ten zawód nigdy przemknąć przez głowę nie powinno. Zacisnął powieki, odetchnął, ochłonął. Wytarł pot z czoła i wyjął z kieszeni paczkę papierosów. Zapalił. Przykucnął obok leżącego Muskały.

– Pytam ostatni raz – rzucił, gdy się zaciągnął. – Gdzie jest Zofia Wasilewska?

– Nic nie wiem o żadnej Zofii, człowieku – wyjęczał goryl, z ust sączyła mu się strużka krwi. – Jestem zwykłym mechanikiem…

– Który handlował prochami i jest damskim bokserem, czyż nie?

– Dawno temu i… – odcharknął krwawą plwocinę – nieprawda.

– Jaaasne.

Brudny wstał, raz jeszcze się rozejrzał i wyszedł z warsztatu. Musiał ochłonąć, bo niewiele brakowało, a rzeczywiście by faceta wykastrował. Zajrzał za szopę. Pomiędzy drzewami maszerowało dwóch mężczyzn. Pierwszy, popychany przez drugiego, z rękami skutymi za plecami człapał jak na skazanie. W tle niosły się sygnały nadjeżdżających radiowozów.

Kwadrans później na terenie zakładu kręciło się już kilkanaście osób. W większości byli to umundurowani policjanci. Brudny przyglądał się, jak dwóch z nich odprowadzało Muskałę do radiowozu. Facet wykrzykiwał coś o znajomości własnych praw, adwokatach i pozwach, ale Igor wcale tego nie słuchał. Niepokoiło go coś innego.

– Kiepsko to wygląda – zaczepił go Kruszwica.

– Wiem – odparł oschle.

– W domu i w piwnicy jej nie ma. Na pierwszy rzut oka nie ma też żadnych śladów sugerujących, że…

– Wiem. – Brudny posłał mu wymowne spojrzenie. – I nie musisz mi w kółko tego powtarzać. Niech szukają dalej.

Kruszwica przez chwilę milczał, Brudny razem z nim. Przyglądali się pałętającym się po posesji mundurowym, którzy chodzili z miejsca do miejsca w poszukiwaniu czegoś, co mogłoby świadczyć o tym, że Muskała ma jakikolwiek związek z prowadzonym śledztwem.

– Ktoś w końcu zajmie się tymi psami? – warknął Brudny na tego, który przypadkiem znalazł się najbliżej.

– Yyy… – Chłopak rozejrzał się zbity z tropu.

– Rób swoje – rzucił Kruszwica, łapiąc Igora za przedramię. – A ty wyluzuj. To ci nie pomaga, a może tylko zaszkodzić. Naczelnik z przyjemnością wykorzysta fakt, że tak mocno się zaangażowałeś. Bo się zaangażowałeś, prawda?

To była przykra konstatacja, ale Kruszwica miał stuprocentową rację. Brudny posłał mu wymowne spojrzenie.

– Wszystko to jedna wielka chujnia – mruknął. – Popieprzyło się. Zofia… – Zacisnął nerwowo zęby. – Zresztą nieważne.

– Jakbyś…

– Wiem. Dzięki. – Odchrząknął. – Ale teraz nie mamy na to czasu. Trzeba ją znaleźć. To duży teren. Może mają tu jakąś ukrytą piwnicę albo bunkier i…

– Wiesz, że to mało prawdopodobne. – Kruszwica przeniósł wzrok na radiowóz, w którym siedział niejaki Artur Piwowarczyk. – Facet uciekał, bo ma do odsiadki trzy lata za napad i pobicie. Kumpel Muskały, który znalazł się w złym miejscu w złym czasie. Nie nakręcałbym się, że ma coś wspólnego z porwaniem Wasilewskiej.

– Zgłosiłeś zapotrzebowanie na techników?

– Ktoś przyjedzie.

To „ktoś” uderzyło Brudnego boleśnie. Jak prawy podbródkowy na szczękę. „Ktoś” miał tu przyjechać tylko po to, aby było czysto w papierach. Na zasadzie przyjechali, sprawdzili, pojechali. Kruszwica nie wierzył, że Muskała jest winny porwania Zofii, i Brudny, tak po prawdzie, też w to nie wierzył. Tylko wciąż nie chciał przyznać tego przed samym sobą.

Pomyślał, że traci instynkt. Co gorsza, zaczyna kierować się emocjami. Co się z nim działo? Przechodził jakieś załamanie nerwowe? A może kryzys wieku średniego?

Prychnął nerwowo, bo poczuł się jak kretyn. Spojrzał Kruszwicy w twarz.

– Masz gdzieś tę listę?

– Heńków?

– No.

– Mogę ci wysłać.

– To wyślij.

– Co zamierzasz?

– Pojechać do kolejnego Heńka.

– A nasz mechanik?

– Niech ochłonie. Pogadamy z nim wieczorem.

– Zatem niech zgadnę. Jedziemy do radnego?

– Yhy.

– Ale tym razem gadam ja.

– Niech będzie.

Wyjechali w momencie, gdy obok jednego z nieodległych budynków przemykały dwa radiowozy, a przyglądający się im z kuchni mężczyzna zasłonił nerwowo firankę w oknie. Sięgnął po leżącą na stole paczkę papierosów i usiadł na taborecie. Zapalił, głęboko się zaciągnął i wydmuchał dym nosem, następnie skrył głowę w dłoniach i zamknął oczy. Przez dłuższą chwilę tak trwał, zastanawiając się nad tym, co powinien uczynić. Gdy w końcu uniósł powieki, a jego wzrok spoczął na wbitym w deskę do krojenia tasaku, pomyślał, że ostrze wygląda na zaśniedziałe i powinien je solidnie naostrzyć. W przebłysku świadomości pomyślał też, że musi z tym skończyć jeszcze tej nocy, bo już nic matki mu do życia nie przywróci.
===LxciECQWZVFhUGheZw07AjQEYgNlAGFRN1VjBjIEMlNjW29ablo=

Rozdział 38

– Nie gadam z psami! Pierdolcie się! Obaj!

Brudny wydłubał z zęba resztkę mięsa z pożartego kwadrans wcześniej kebabu i skrzywił się z niesmakiem. Przerabiał to już tyle razy, że trudno byłoby to zliczyć. Najpierw stają okoniem, obrażają, straszą swoimi pseudoadwokatami, a i tak prędzej czy później rozpruwają się jak stare gacie. Zwłaszcza gdy nie mają w ręku żadnych atutów, bo te trzymają w garści przesłuchujący ich śledczy.

Westchnął i przeniósł wzrok na Kruszwicę. Ten pokręcił nosem.

– Po co się tak napinać? – zapytał aspirant. – Jesteś w dupie. I dobrze o tym wiesz.

Muskała splunął na podłogę.

– Pogrążasz się, chłopie. Zupełnie niepotrzebnie, bo gówno nas obchodzi ten twój zakład. Ale wiesz, jak to jest, Heniek. Paragraf się znajdzie.

– W zasadzie to już się znalazł – dodał Igor, ostentacyjnie wydłubując brud spod paznokcia.

– No tak… – Kruszwica przytaknął. – A ty jesteś recydywistą, przyjacielu. Za to, że kryłeś poszukiwanego kolegę, mało tego, próbowałeś pomóc mu w ucieczce, każdy sędzia z przyjemnością wlepi ci ze dwa latka. Tak dla przykładu. A przecież wciąż nie wiemy, co tam masz w tym zakładzie. Nie zdziwiłbym się, gdybyśmy znaleźli jakieś kradzione części. Zresztą te dwadzieścia gramów maryśki, na którą natknęliśmy się w piwnicznej skrytce, też ci nie pomoże.

Górna warga Muskały uniosła się w geście pogardy. Nic jednak nie odpowiedział. Słowa Kruszwicy najwyraźniej schłodziły jego więzienny temperament.

– Wciąż możemy też puścić do mediów jakiś mały przeciek. Taką, wiesz… ploteczkę.

– Chyba chujeczkę – syknął przez zęby.

– Niech będzie chujeczka. W każdym razie ta chujeczka przedstawi cię jako podejrzanego w śledztwie dotyczącym mordercy ciężarnych kobiet. A wiesz, jak to działa, Heniek. Nawet jeśli nim nie jesteś, to takie gówno zawsze się do ciebie przyklei. A do pudła trafisz za ukrywanie poszukiwanego koleżki albo tę maryśkę.

– Nie chciałbym być w twojej skórze – bąknął Brudny. – Git, który morduje kobiety w ciąży. Oj, dupsko będzie fruwać…

Oddech Muskały przyspieszył. Nie chciał wracać za kratki, co było oczywiste. Ale świadomość, że może trafić do więzienia z taką legendą, naprawdę go przeraziła.

– Czego ode mnie chcecie? – rzucił przez zaciśnięte zęby. – Bo chyba nie podejrzewacie mnie o te morderstwa. Inaczej byście gadali.

– Znawca z ciebie, co?

– Nie mam z nimi nic wspólnego.

– To się jeszcze okaże, ale… – Kruszwica podrapał się po policzku. – Powiedzmy, że ci wierzymy…

– Powiedzmy – podkreślił Brudny.

– Zatem powiedzmy, że ci wierzymy i nie chcemy wypuszczać do mediów niesprawdzonych informacji. Ty, Heniek, masz tam jednak chyba poważanie, to znaczy w okolicy. Wiesz, kto z kim, gdzie i za ile. Wychowałeś się na tych terenach, mam rację?

– No i co z tego?

– No to, że wiesz, co w trawie piszczy. Znasz ludzi. Kojarzysz ich problemy, nałogi i… fetysze.

– Jestem czysty.

– Nie przerywaj, gdy mówię.

– Mmm.

– No więc sytuacja wygląda tak, że szukamy człowieka, który morduje te kobiety. On…

– Przecież w telewizji mówili, że go pociąg rozjebał…

– Trzeci raz nie powtórzę.

– Tylko mówię.

– Skoro już niepytany znów otworzyłeś ryj, to tak, właśnie tak mówili w mediach. Ale to wcale nie musi być prawda. Istnieją poszlaki, które sugerują, że prawdziwy morderca może pozostawać na wolności. A to, wiadomo, rodzi plotki. Opowiesz nam, co mówią w okolicy?

Muskała głupio się uśmiechnął.

– Jeśli myślicie, że wsłuchuję się w pierdolenie starych kwok pod Żabką, to się mocno mylicie. Tym bardziej tych wszystkich żuli spod monopolowego.

– Komu ostatnio naprawiałeś samochody?

– Ale że co „komu”? Mam wymieniać nazwiska klientów?

– Nie rżnij głupa. Komu z branży?

– Z półświatka – uściślił Brudny.

– Nikomu ważnemu. A nawet jeśli, to co to ma do rzeczy. Klient zostawia mi samochód, a ja go naprawiam. Nie pytam go, czy woli kwiatki, czy jak mu skarpety śmierdzą. Tym bardziej, czy morduje jakieś obce baby.

– Ty chyba nie lubisz kobiet, co?

– Lubię je ruchać. Nie zabijam.

– No tak… – Kruszwica wykrzywił usta w grymasie niezadowolenia, cmoknął i wypuścił głośno powietrze. Nachylił się nad stołem. – I naprawdę nic a nic nie przychodzi ci do głowy, Heniek?

– Żyję uczciwie, naprawiam samochody, płacę podatki. Sram na całą resztę.

Policjanci wymienili się spojrzeniami. Najwyraźniej obaj wyczuli, że facet rzeczywiście nie ma wiele do ukrycia. I jeśli nawet nie jest taki święty, jak próbuje ich przekonywać, to w mordowaniu kobiet palców nie maczał.

Brudny, maskując rozdrażnienie, otworzył leżącą na stole teczkę. Wyjął z niej kilka wydruków, obrócił i podsunął Muskale.

– Wiesz, co to za miejsce? – zapytał.

Muskała zmrużył oczy, jakby ewidentnie miał problem ze wzrokiem.

– No wiem. To bazgroły na wiadukcie.

– Wiesz, kto mógł je namalować?

– No pewnie – zarechotał. – Myśmy je malowali.

– Wy?

Brudny poczuł przypływ nadziei.

– No my, my. Ja, Ogór, Lechu, Morfina i jeszcze kilku ziomków z dzielni. Dzieciakami byliśmy, jak się do tych sprejów dorwaliśmy. W latach dziewięćdziesiątych trzeba było znaczyć teren, żeby się cwele z innych blokowisk nie pałętały. Stare dobre czasy.

– Kim zatem jest Heniek Zajęcza Warga?

Muskała wbił spojrzenia w obu policjantów, a następnie wybuchł rubasznym śmiechem.

– Już rozumiem, he, he. – Dotknął szramy na ustach. – Pomyśleliście, że to o mnie chodzi. Przez tę bliznę, co? Myśleliście, że jestem Heniek Zajęcza Warga – dodał i znów zarechotał.

– Kim jest ten człowiek?

– To żaden Heniek. To Jędrula. Jędruś Sienkiewicz. Debil i patus. W szkole dostał ksywę Heniek, bo miał Sienkiewicz. Sami rozumiecie. Od Henryka Sienkiewicza. Tego pisarza polskiego, co Krzyżaków napisał i jeszcze tę trylogię ku pokrzepieniu serc czy jakoś tak i…

Brudny słyszał kolejne słowa, ale ich nie rejestrował. Umysł pracował na wyższych obrotach. Czuł, jak kolejne, do tej pory rozsypane puzzle zaczynają układać się w całość. Przecież już gdzieś to słyszał. Jędrek Sienkiewicz. Jędrek Sienkiewicz. Jędrek…

I wtedy sobie przypomniał.

– Gdzie go znajdziemy? – zapytał.

– Pewnie tam, gdzie zawsze. Przy cycu matki. – Muskała znów zarechotał.

– Adres. Daj jego adres!

– Nie pamiętam. Ale łatwo go będzie znaleźć. Mieszka w ruderze niedaleko wiaduktu. Cała jest porośnięta bluszczem czy innym cholerstwem. Jak w horrorze.

Przez głowę Brudnego przemknęły obrazy z ostatnich dni. Kojarzył ten dom.

– Jadę tam – rzucił, zrywając się z krzesła, i wyszedł z pokoju przesłuchań.

– Igor!

Kruszwica ruszył za komisarzem. Dogonił go na schodach.

– Trzeba poinformować Czarn…

– To informuj – uciął, przyspieszając kroku.

– Wezwiemy kominiarzy i…

– Wzywaj, kogo chcesz. Jadę tam teraz.

– Kurwa! Jesteś pewny, że to on?

– Widziałem już tę gębę.

– Gdzie?

– W PKS-ie. Pieprzony pracownik roku. Jędrzej Sienkiewicz. Drugi kierowca autobusu.

– O cholera! Ale Sienkiewicz… – Wyszli z budynku, omal nie potrącając jakiegoś petenta. – Też gdzieś widziałem już to nazwisko…

Brudny nie skomentował, jedynie przyspieszył kroku. Wsiedli do pojazdu, komisarz włączył koguta, przekręcił kluczyk. Kruszwica milczał, grzebiąc w smartfonie. Klikał, skrolował, mruczał pod nosem. W końcu znalazł to, czego szukał.

– Lista Elki. Kurwa! To ten? – Aspirant uniósł smartfon na wysokość twarzy Brudnego. Igor rzucił okiem na ekran, wycofując z policyjnego parkingu.

– Ten – odparł.

– Jebany sprzątacz z porodówki. Ten…

– Upośledzony wąsacz.

– O w mordę!

Patrol z piskiem opon odjechał spod komendy. Brudny zerknął w lusterko wsteczne, jakby w obawie, że zaraz ruszy za nim cała armada radiowozów. W odbiciu dostrzegł, że oczy spowiła mu siatka popękanych naczynek krwionośnych. Emocje buzowały w nim niczym magma tuż przed erupcją. Pal licho, pomyślał i mocniej zacisnął palce na kierownicy. Pożałował, że zabrał ze sobą partnera. Nie potrzebował przyzwoitki. Zwłaszcza że tym razem nie zamierzał zachować się przyzwoicie.

Nadkomisarz Igor Brudny docisnął pedał gazu.
===LxciECQWZVFhUGheZw07AjQEYgNlAGFRN1VjBjIEMlNjW29ablo=

Rozdział 39

Przez miasto przelecieli na sygnale niczym tornado. Droga, która w pierwszy dzień Winobrania zajmowała zwykle kilkadziesiąt minut, zajęła im dokładnie osiem i pół. W tym czasie Kruszwica poinformował Czarneckiego o zaistniałej sytuacji i osobiście wezwał posiłki, w tym ekipę kontrterrorystów.

Krótko przed wjazdem na spokojne osiedle Zacisze Kruszwica na polecenie Brudnego ściągnął z dachu koguta. Powód był oczywisty. Sienkiewicza trzeba było wziąć z zaskoczenia.

Igor zaparkował patrola przy nowym czteropiętrowym budynku, niemal wrzynającym się w pobliski las. Dom Sienkiewicza znajdował się sto metrów dalej, w okolicach garaży, pomiędzy drzewami, przy ulicy prowadzącej do wiaduktu. Wysiedli, ocenili sytuację.

– Wchodzę, a ty mnie ubezpieczasz – zakomenderował Brudny, wyciągając zza paska walthera.

– Nie zamierzasz puścić mu tego płazem, co?

– Zwał jak zwał.

– Wiedz, że jestem z tobą.

Brudny uznał, że nie musi tego komentować. Raz jeszcze ocenił sytuację, po czym potruchtał wzdłuż płotu kilku innych chałup, partner za nim niczym cień. Ta na końcu rzeczywiście przypominała domek z bajki braci Grimm. Stara, zmurszała, opleciona pędami bluszczu albo innej rośliny od fundamentów po komin. Latami niemyte okna były częściowo przysłonięte chwastem, a w kilku prześwitach można było dostrzec rozpadające się cegły. Na podwórzu panował bałagan. Wbite w ziemię widły, wywrócona taczka, dziurawa buda, rozpadający się strach na wróble, góra pogniecionej folii i gnijące kartony. Na dachu w promieniach słońca wygrzewał się rudy kocur.

Brudny przykucnął przy zarośniętym chwastami płocie. Wytarł pot z czoła.

– Wejdę od frontu. Ty zabezpiecz tyły – polecił, a Kruszwica natychmiast przemknął wzdłuż płotu od północnej strony.

Zwizualizował sobie Zofię i mocniej zacisnął palce na rękojeści walthera. Po raz pierwszy w życiu wchodził do czyjegoś domu z przeświadczeniem, że chce go zabić. Nie zatrzymać, skuć, wykrzyczeć jego prawa, aby później przyglądać się, jak jakiś zasrany mecenas udowadnia na sali sądowej, że oskarżony jest chory psychicznie. Był, nie był, to nie miało dla niego żadnego znaczenia. Facet bestialsko torturował i mordował kobiety w ciąży. Należało go unicestwić, zwłoki spalić, a prochy rozsypać na wietrze albo zakopać w bezimiennym grobie na wieki.

Zrobił kilka kroków w kierunku furtki i delikatnie naparł na klamkę. Ta ustąpiła z lekkim zgrzytem. Przecisnął się przez szparę na podwórze i kilkoma susami doskoczył do okna. Zajrzał do środka, ale było tak brudne, że ledwo zdołał dostrzec zarys znajdujących się w środku mebli. Przez chwilę nasłuchiwał, ale poza ćwierkaniem ptaków i silnikiem przejeżdżającego obok samochodu do jego uszu nie dotarły żadne inne dźwięki. Zakradł się pod drzwi, po czym znów spróbował szczęścia. Tym razem drzwi jednak nie ustąpiły.

Stary zamek wyglądał na łatwy do sforsowania, więc postanowił utrzymać swoją obecność w tajemnicy do samego końca. Wyjął wytrych i uporał się z problemem w ciągu kilkunastu sekund. Nacisnął klamkę. Drzwi otwarły się z paskudnym skrzypnięciem, więc szybko otworzył je szerzej i z pistoletem wycelowanym przed siebie wślizgnął się do środka. Omiótł wzrokiem skąpane w półmroku wnętrze. Na środku pokoju stała zużyta kanapa nakryta poplamionym kocem, obok porysowana drewniana ława z gazetami i wypełnioną po brzegi popielniczką, przy pełnej zacieków ścianie wiekowa komoda z kryształami i masą bibelotów, a na stoliku w kącie dostrzegł niewielki płaski telewizor. Cuchnęło stęchlizną, wilgocią i rozgotowanym mięsem. W tle tykał stary zegar ścienny z kukułką. Poza tym panowała niezmącona cisza.

Zajrzał do kuchni. Na blacie pokrytym ceratą ujrzał kubek z fusami po kawie. Dotknął go. Był zimny, podobnie jak woda w czajniku elektrycznym. Wszedł do łazienki. Pusto. Do zagraconej komórki. Pusto. Do skąpanej w mroku sypialni. Pusto.

Kątem oka dostrzegł zaglądającego przez okno Kruszwicę, więc czym prędzej otworzył mu tarasowe drzwi.

– Strych – rzucił półszeptem, a aspirant niczym kot wspiął się po drewnianych schodkach na piętro.

– Czysto – oznajmił ściszonym głosem, gdy po kilkunastu sekundach zszedł z powrotem. W ręku trzymał łom.

Brudny skinął na znak, że docenia pomysłowość. Tym bardziej że do otwarcia pozostały ostatnie drzwi. Stare, porysowane, z odchodzącą farbą. Ale i z dodatkowym ryglem i solidną kłódką.

Kruszwicy nie trzeba było mówić, co ma robić. Włożył zagiętą końcówkę łomu w kłódkę, utworzył zgrabną dźwignię i naparł na żelastwo całym ciałem. Mechanizm pękł, jakby był zrobiony z zapałek, kłódka runęła na podłogę. Aspirant szarpnął za skobel, a następnie popchnął drzwi. Te upiornie zaskrzypiały, ukazując skąpane w mroku schody. Błysnęły światła latarek. W ich świetle można było dostrzec unoszące się w powietrzu drobinki kurzu.

– W domu go nie ma, ale na wszelki wypadek zostań tutaj – polecił Brudny.

– Nasi już jadą.

– Odwołaj ich.

– Ale…

– Po prostu to zrób.

Kruszwica pomyślał, że Brudny ma rację. Nie było sensu ściągać do domu Sienkiewicza posiłków. W aktualnej sytuacji wszyscy poza nimi dwoma, zwłaszcza inwazyjni i głośni kontrterroryści, byli kompletnie zbędni. Ich obecność mogła przynieść więcej szkód niż pożytku, bo jeśli facet był poza domem, przypuszczalnie w jakiś sposób dotarłyby do niego informacje, że na jego ulicę ściągnęły zastępy policji z połowy miasta. W tej chwili zadaniem patroli powinno być szukanie gościa w terenie.

Wyjął telefon i zrobił, co trzeba. Chwilę później syreny nadciągających radiowozów umilkły.

W tym czasie Brudny był już na dole. Stawiał kroki powoli, ostrożnie, bo strop był niski, pełen zwisających pajęczyn, które co rusz muskały jego kark i policzki. Chłód bijący od ceglanych ścian sprawiał, że cierpła skóra, wilgoć niemal się w nią wżerała. Z pistoletem wycelowanym przed siebie powoli, acz systematycznie omiatał strumieniem światła latarki kolejne elementy skąpanej w mroku piwnicy. Rozpadające się półki, na nich wiekowe słoiki, w kącie upaćkana wanna i poplamiona ława, na niej piła, obok kilka wiader, których zawartość budziła najgorsze skojarzenia, wszystko to na świeżej, połyskującej w świetle folii. Cuchnęło grzybem i zgnilizną. Panowała przejmująca cisza.

I wtedy Brudny poczuł czyjąś obecność.

Wzdrygnął się i natychmiast przeniósł strumień światła w kąt, do którego jego rękę pokierowała intuicja. To, co zobaczył, zmroziło go do szpiku kości.
===LxciECQWZVFhUGheZw07AjQEYgNlAGFRN1VjBjIEMlNjW29ablo=

Rozdział 40

Przeżył wiele, widział jeszcze więcej, ale takiego zwyrodnialstwa nigdy.

Doskoczył do nagiej, zbrukanej kobiety, która na jego widok wycofała się rakiem pod ścianę. Jej ciało połyskiwało w świetle latarki, jakby było nasmarowane jakimś lubrykantem, skołtunione włosy kleiły się do tłustej skóry. Palce czarnych od brudu dłoni wykoślawiały się nerwowo, a z nabrzmiałych piersi sączyły się strużki krwi. Nie to jednak było najgorsze. Nie to sprawiło, że poczuł, jak jelita i żołądek wywracają mu się na drugą stronę.

Przykuta łańcuchem do ściany ciężarna kobieta nie miała swojej twarzy.

– Zofia… ? – zapytał, gdy ostrożnie się do niej zbliżył.

Oczy skryte za groteskową skórzaną maską zalśniły w mroku. Brudny odłożył pistolet na zimną betonową podłogę i na klęczkach skrócił dystans jeszcze bardziej. Dysonans, jaki odczuwał, patrząc na kobietę, był nie do zniesienia. Z jednej strony chciał wierzyć, że to nie Zofia, z drugiej pragnął, aby po zdjęciu maski ujrzeć jej twarz.

– Już nic ci nie grozi. Jestem tu, aby ci pomóc – powiedział, sięgając do supłów na jej potylicy i karku. To one utrzymywały na twarzy upiorną maskę przedstawiającą karykaturę niezidentyfikowanej kobiety. Wycięte, podmalowane cieniem otwory na oczy przyozdabiały przyklejone rzęsy ze sztucznego włosia, nad którymi straszyły nieudolnie dorysowane brwi. Niezgrabne, zwichrowane, złośliwe, tak bardzo kontrastujące z pociągniętym szminką obramowaniem wyciętego otworu na usta, układającego się, przynajmniej w zamyśle, w przyjazny uśmiech, który w rzeczywistości bardziej przypominał rechot Kingowskiego klauna. – Nie bój się. Tylko to zdejmę. Pozwól mi – dodał, gdy kobieta wzdrygnęła się na jego dotyk.

Przez kolejnych kilkadziesiąt sekund Brudny próbował uporać się z węzłem. Nie potrafił patrzeć kobiecie w oczy. Kryły się w nich emocje, których nie chciał zapamiętać, które sprawiały mu niemal fizyczny ból. Przez krótki moment ujrzał w nich jednak swoje odbicie i naszła go ponura refleksja, że to wszystko jego wina. Wtedy supły puściły i maska została mu w ręce. Wyrzucił ją w kąt.

Przełknął ślinę. Otworzył usta, ale zaraz je zamknął. Zabrakło mu odwagi.

Kiedy wybierał numer do dyżurnego, Zofia Wasilewska wpatrywała się w niego pustym wzrokiem.
===LxciECQWZVFhUGheZw07AjQEYgNlAGFRN1VjBjIEMlNjW29ablo=

Rozdział 41

Skąpane w czerwieni zachodzącego słońca niebo zdawało się krwawić, a ptaki w koronach drzew oferowały koncert śpiewu, który nijak miał się do tego, co działo się u podnóża pni grubych dębów. Na ulicy stały trzy radiowozy i karetka. Na dachach obu błyskały koguty. Posterunkowi w pocie czoła zamykali drogi dojazdowe i zabezpieczali teren taśmami policyjnymi.

Przy porośniętym winobluszczem płocie Brudny, z trupim wyrazem twarzy, palił papierosa. Czuł się jak zombie, w którego wnętrzu rośnie niepohamowany głód krwi. Gniew pomieszany z niemocą wydawał się nie do zniesienia.

– Dorwiemy gnoja. Mamy jego gębę, numery samochodu i wszystko, czego nam trzeba. Jeszcze dziś będzie za kratkami – rzucił Kruszwica, który przez ostatnie minuty skupił się na wydawaniu poleceń przybyłym na miejsce funkcjonariuszom. Do posesji docierały kolejne pojazdy służb. W drodze byli ekipa techników, prokurator, naczelnik, komendant i Bóg wie, kto jeszcze.

Brudny nie zareagował. Myślami był gdzieś, gdzie nie powinien. W miejscu, które coraz bardziej wydawało mu się naturalnym środowiskiem. W świecie potworów.

– Igor…

Brak reakcji.

– Igor…

– Co?

– Sprawdzam, czy żyjesz.

Brudny i tego nie skomentował. Mściwój momentami bywał naprawdę irytujący.

– Jakkolwiek to się skończy…

– Daj spokój.

Igor zgasił niedopałek pod butem. Nie chciał słuchać tego ckliwego pierdolenia. Kruszwica był świetnym facetem i jeszcze lepszym gliną, ale czasem wychodził z niego dzieciak.

Tym bardziej nie miał zamiaru słuchać pieprzenia całej reszty. Świetna robota, Igor. Znów miałeś nosa, Igor. Wierzyłem w ciebie od początku, Igor. Sranie w banię. Potrzebował tego jak kciuka w dupie.

– Nic tu po mnie – rzucił. – Będę na nasłuchu, ale gdybyś się czegoś dowiedział, to mnie informuj.

– Nie poczekasz na Chmurę i…

– Nie.

Przechodząc obok karetki, spotkał się spojrzeniami z leżącą na łóżku Zofią. Miała na sobie koc termiczny, a jeden z ratowników podłączał ją do kroplówki. Mrugnęła, a może mu się tylko zdawało, bo chwilę później mężczyzna przytknął do jej ust maskę z tlenem.

Kiedy zamknął za sobą drzwi patrola, za szybą zmaterializował się Kruszwica. Wyraz jego twarzy zdradzał wyraźne onieśmielenie. Brudny uchylił okno.

– Zdaję sobie sprawę, że to nie jest najlepsza pora na takie pieprzenie, ale gdybym nie musiał tu zostać i…

– Wiem.

– Dołączę do ciebie, gdy tylko opanujemy sytuację na miejscu.

– W porządku.

– I… – aspirant zerknął przez ramię i podrapał się za uchem – wiem, że jesteś wściekły, ale nie rób czegoś, czego później…

– Słuchaj, dzieciaku. – Brudny wbił wzrok w partnera. – Lubię cię, bo jesteś normalny. I do tego świetny z ciebie glina. Ale nigdy mi nie mów, co mam robić, jasne?

– Jasne.

– Więc informuj mnie na bieżąco i…

Brudny urwał, bo w oddali zawyły policyjne syreny. Zmarszczył brwi i przeniósł wzrok na prześwitującą pomiędzy drzewami drogę po drugiej stronie kanału. Wtedy nastąpił trzask w krótkofalówce opartego o uchyloną szybę Kruszwicy. Z głośnika wyrwał się rozemocjonowany głos mężczyzny.

– Do wszystkich jednostek. Ścigamy podejrzanego. Kieruje się Foluszową w kierunku miasta.

Brudny gwałtownie wycofał, wykręcił, żwir wystrzelił spod opon. Mściwój wykorzystał moment, aby szarpnąć za klamkę i wskoczyć na miejsce pasażera.

– Pokieruję cię – rzucił, nie pytając o zdanie. Chwilę później po zaparkowanym patrolu pozostała już tylko chmura unoszącego się kurzu.

* * *

– Jest na Zjednoczenia. Kieruje się w stronę Castoramy. Może być uzbrojony.

Silnik patrola wył jak zarzynany wieprz. Brudny, za radą Kruszwicy, pojechał ulicą Działkową i to był dobry wybór, bo dzięki temu zyskał kilkadziesiąt sekund i miał szansę dopaść go na skrzyżowaniu z aleją Zjednoczenia. Nie dopadł, zamiast tego uszkodził leniwie ustępującego mu z drogi volvo, przy okazji kosząc także kilka krzaków rosnących w okolicy przejścia dla pieszych. Silnik znów wskoczył na maksymalne obroty w momencie, gdy minęła ich policyjna kia patrolu, który zgłosił pościg.

– Jeśli wjedzie do centrum, to będzie rzeź – rzucił Kruszwica.

– Bo?

– Bo właśnie trwa pochód winobraniowy. Na głównej ulicy są tysiące ludzi…

Brudny zredukował bieg i docisnął pedał gazu. Nie skomentował, bo co tu było komentować. Pasem zieleni ominął korek i przedarł się przez rondo na przestrzał, co sprawiło, że patrolem rzuciło, a Kruszwica wyrżnął głową w tapicerkę. Ale było warto, bo ścigany golf w końcu znalazł się w zasięgu wzroku. W akompaniamencie klaksonów i policyjnych syren szalał pomiędzy innymi samochodami, rozpychał się, słychać było zgrzyt wgniatanej karoserii i krzyki innych kierowców. Goniący go radiowóz w pewnym momencie został zablokowany przez ciężarówkę, wtedy golf wyrwał na ścieżkę rowerową, potrącił spłoszoną rowerzystkę i omal nie staranował spacerującej chodnikiem matki z dzieckiem. Wszystko wskazywało na to, że kierowca golfa nie liczy się z nikim ani z niczym, zwłaszcza że korek przed rondem PCK ominął właśnie chodnikiem.

Ludzie pierzchali na wszystkie strony, krzyczeli, zaskoczeni, spanikowani, zszokowani, klaksony wyły, z radia niosły się trzaski i komentarze innych nadjeżdżających patroli, od strony czteropasmowej ulicy Wojska Polskiego próbowały przedrzeć się przez korki kolejne dwa radiowozy.

Tymczasem Brudny tłukł się rozdzielającym dwupasmówki pasem zieleni. Rył ziemię jak pług, trawa i zasadzone kwiaty strzelały spod opon, w ten niecodzienny sposób dokonując swojego żywota. Pod kołami runęły znak ostrzegający przed trwającymi robotami drogowymi, barierka i kilka ostrzegawczych słupków. Wszystko to sprawiało, że w środku telepało, jakby mężczyźni znaleźli się w samolocie podczas silnych turbulencji, ale z każdym kolejnym metrem nieustannie skracali dystans do ściganego golfa. I wtedy ten golf wybrał najgorszy możliwy scenariusz.

– Niech go, kurwa, zatrzymają… – rzucił w eter Kruszwica. Bardziej błagalnie niż z nadzieją na sukces.

I rzeczywiście, blokujący wjazd na główną ulicę miasta policjanci nie zdołali wymusić na kierowcy golfa zatrzymania się ani choćby zmiany kierunku jazdy. W popłochu zeszli mu z drogi, a ten, taranując plastikową barierkę, wyskoczył na pustą ulicę Bohaterów Westerplatte. Ulicę, którą zaledwie kilometr dalej w akompaniamencie głośnej muzyki i strzelającego konfetti tanecznym krokiem pokonywało właśnie kilka tysięcy nieświadomych zagrożenia obywateli miasta.

Brudny zaklął pod nosem i mocniej zacisnął palce na kierownicy.

– Trzymaj się – rzucił i gwałtownie skręcił w wąską lukę pomiędzy samochodami.

Pięciolitrowy potwór pod maską znów ryknął ze szczęścia, a patrol gwałtownie zmienił kierunek jazdy, następnie przecisnął się pomiędzy białą skodą i granatowym renault, z trzaskiem urywając temu drugiemu błotnik, w końcu wdarł się na chodnik i mijając slalomem znaki i słupy z oświetleniem, przebił się na prostopadłą ulicę Bohaterów Westerplatte.

– Dawaj pod prąd! Ulica jest zamknięta. Dorwiemy gnoja na kolejnej krzyżówce – krzyczał Kruszwica, jakby strzelał z uzi.

Golf mignął im po drugiej stronie pasa zieleni. Na tyle blisko, że Brudny przez ułamek sekundy mógł dostrzec różowe ramię i wąsatą gębę człowieka w kaszkiecie. Znalazłszy się na opustoszałej ulicy, gwałtownie skręcił kierownicę, skontrował i choć lekko zarzuciło mu tył pojazdu, zaraz pędził już z pedałem gazu przyciśniętym do samej deski.

Wskazówka na prędkościomierzu powoli skręcała w prawo. Sześćdziesiąt, osiemdziesiąt, dziewięćdziesiąt, sto. Patrol nie był demonem prędkości, ale z każdym kolejnym metrem skracał dystans do jadącego równolegle, za pasem zieleni rozdzielającym obie dwupasmówki, mocno pokiereszowanego już golfa. Za nim ciągnął się pióropusz iskier.

– Urwał wydech. Dopadniemy go!

– Zamknij się!

Brudny nie wytrzymał. Musiał się skupić, a te wrzaski nad uchem tylko go drażniły. Kruszwica zamilkł i użył krótkofalówki, a gdy na wysokości Biblioteki Norwida dostrzegł w oddali kolorowy tłum, poczuł spływający po kręgosłupie dreszcz. Korowód zamykała barwnie ubrana grupa taneczna złożona głównie z dzieci.

Zerknął na prędkościomierz. Prawie sto trzydzieści kilometrów na godzinę. A silnik wył coraz głośniej. Pomyślał, że jeśli nie dopadną go w ciągu kilku najbliższych sekund, to skończy się masakrą.

Spojrzał na Brudnego. Miał zaciętą twarz, ale emanował spokojem. Przeniósł wzrok na golfa, z którym już prawie się zrównali, potem znów na Brudnego. I na przednią szybę. Dzieci tańczyły i machały zebranej na chodniku publiczności. Można już było rozróżnić poszczególne rysy twarzy. Wtedy patrol zrównał się z golfem, a on wiedziony intuicją mocniej zaparł się w siedzeniu.

Brudny gwałtownie skręcił i na pełnej prędkości wbił się w lewy tylny bok golfa. Usłyszeli trzask, a chwilę później świat zawirował jak w kalejdoskopie.
===LxciECQWZVFhUGheZw07AjQEYgNlAGFRN1VjBjIEMlNjW29ablo=

Rozdział 42

– Żyjesz?

– Żyję.

Brudny odpiął pas i runął w dół. Jęknął, gdy drobinki szkła wbiły mu się w kark. Dodatkowo puściły szwy na głowie i poczuł na skórze ciepło własnej krwi. Leżący na dachu patrol był już bezużyteczny. Nie mogło być inaczej, gdy krótko po uderzeniu w golfa stracił kontakt z podłożem i już bez żadnej kontroli wbił się w na szczęście pusty, bo wyłączony tego dnia z ruchu przystanek autobusowy, w końcu rąbnął w przyległy mur i dachował.

Brudny wyczołgał się z pojazdu i błyskawicznie ocenił skalę zniszczeń. Ręce całe, nogi całe, kilka zadrapań i metaliczny smak krwi w ustach. Żadnych ofiar w zasięgu wzroku. Pomyślał, że patrol znów uratował mu tyłek, a wszystko wyglądało gorzej niż w rzeczywistości, bo w istocie przystanek autobusowy w zasadzie przestał istnieć.

Chwilę zajęło mu namierzenie golfa. Stał kilkadziesiąt metrów dalej, dwoma kołami na wysepce zieleni rozdzielającej dwupasmową ulicę Bohaterów Westerplatte. Nie namyślając się ani chwili dłużej, razem z Kruszwicą, który właśnie do niego dołączył, ruszył w tym kierunku. Z oddali wciąż niosła się wygrywana z głośników muzyka, choć część z tancerzy i obserwatorów korowodu zdążyła zauważyć, że doszło do poważnego wypadku. Jedni łapali się za głowę, inni coś gestykulowali bądź krzyczeli, ale większość już trzymała wycelowane w niego kamery nieodłącznych smartfonów. Pozostało mu ich zignorować.

Ignorować nie miał zamiaru jednej osoby.

Której – na ten fakt Brudny zaklął szpetnie – nie było w samochodzie.

Rozejrzał się, ale wielobarwny wiwatujący tłum sprawiał, że zakręciło mu się w głowie. Obraz tracił ostrość, aby za chwilę znów ją odzyskać. Czuł spływającą wzdłuż skroni krew, jej ciepło na policzku i szyi. Dopiero teraz dostrzegł, że Kruszwica kuleje, a na łydce spodnie są rozerwane i rośnie na nich czerwona plama.

– Możesz chodzić? – zapytał, choć nie z troski, bo skoro pokonał te kilkadziesiąt metrów, to do wesela na pewno się zagoi.

– Dam radę.

To mu wystarczyło. Raz jeszcze zlustrował tłum gapiów. Zorientowanych w sytuacji przybywało, tak jak wycelowanych w niego kamer smartfonów. Kilka osób najwyraźniej postanowiło zadać kłam powszechnej znieczulicy i wystąpiło z szeregu, ale gdy tylko wyjął broń, natychmiast z powrotem się wycofali.

– Kierowca golfa. Wysoki, tęgi, w kaszkiecie. W którą stronę poszedł? – wydarł się, w drugiej dłoni wymachując policyjną blachą.

– Jesteśmy z policji – uzupełnił Kruszwica. – Mężczyzna jest ścigany. Pomóżcie nam.

Zabrzmiało nieco żałośnie, zwłaszcza że ton Kruszwicy w samej końcówce lekko się załamał, ale Brudny pomyślał, że w tej sytuacji każdy sposób jest dobry. Niestety, z nogą kompana najwyraźniej było źle, bo chwilę po wypowiedzeniu tych słów przykląkł, jakby odcięło mu prąd.

– Ja go widziałem – poniosło się nagle z tłumu.

– I ja. Pobiegł w stronę fontanny. O tam.

Na oko trzydziestoletni, długowłosy mężczyzna w okularach przeciwsłonecznych i koszulce koszykarskiej wskazał palcem kierunek, a kilka innych osób mu zawtórowało. Brudny posłał Kruszwicy wymowne spojrzenie.

– Będę tuż za tobą – rzucił aspirant, z trudem się podnosząc.

Nie wyglądało na to, żeby tak się stało, ale to nie miało dla Brudnego żadnego znaczenia. Skinął ze zrozumieniem i wbił się w wielobarwne morze mieszkańców celebrujących początek Winobrania. Pierwsi utworzyli mu coś na kształt szpaleru, ale potem tłum znów zgęstniał i Brudny musiał wykazywać się wyjątkową determinacją, aby metodycznie przebijać się przez ludzki gąszcz. Fakt, że pół twarzy miał umazanej własną krwią, był nawet pomocny, bo część ludzi w akompaniamencie „ochów”, „achów”, „chrystusów” czy uniwersalnych „kurew” schodziła mu z drogi. Inni niekoniecznie.

– Co ty, kurwa?! – warknął na niego jakiś brodaty wielkolud, którego trącił barkiem. Przy okazji przypadkiem otarł się, a co za tym idzie, poplamił krwią białą sukienkę jego biuściastej dziewczyny, więc facet w nagłym przypływie męskiej dumy szarpnął go za ramię. – Stój, gnoju! – krzyknął.

– To jakiś wariat – rzucił ktoś z boku.

– Albo ćpun!

– Może mieć HIV.

Brudny nie zamierzał z nikim dyskutować, więc wyrwał się z uścisku mężczyzny, ale tylko go tym rozjuszył. Wytatuowany drab złapał go za kark i przyciągnął do siebie.

– Mówiłem coś, cwelu jeb…

Nie dokończył, bo jego krocze eksplodowało przeszywającym bólem. Jęknął, skurczył się jak harmonijka, a kolano, które znalazło drogę do jego zasuszonych od sterydów jąder, chwilę później wyrżnęło w jego zarośniętą szczękę.

– Mężczyzna w kaszkiecie. Wysoki, tęgi. Może krwawić. Widzieliście go? – zapytał Brudny zszokowanych zaistniałą sytuacją obywateli. Ponownie uniósł nad głowę policyjną blachę. – To ścigany i bardzo niebezpieczny przestępca. Widział go ktoś? – niemal ryknął.

Odpowiedziała mu cisza, więc pobiegł w kierunku wskazanej wcześniej fontanny. Znajdowała się w parku obok wiekowego kościoła Matki Boskiej Częstochowskiej. Tam tłum się przerzedził, a ściśniętych jak sardynki w puszce ludzi zastąpiły zakochane pary wylegujące się w cieniu kasztanowców oraz rodzice z dziećmi, których główną frajdą było karmienie i ganianie gołębi.

Przy samej fontannie Brudny zatrzymał się i rozejrzał wokół. Ludzi było mniej, ale wciąż dużo. Panował nieprawdopodobny gwar, a rozmowy, krzyki i muzyka zdawały się wwiercać w obolałą głowę.

– Gdzie jesteś, skurwysynu? – mruknął do siebie, lustrując kolejne zacienione zakątki. Obraz wciąż momentami gubił ostrość, co zdecydowanie nie pomagało w namierzeniu Sienkiewicza.

– Ścigany kieruje się w stronę Kupieckiej. Może być uzbrojony. Powtarzam, może być uzbrojony i niebezpieczny.

Brudny zerknął przez ramię. Kruszwica trzymał przy ustach krótkofalówkę i choć utykał, najwyraźniej nie planował rezygnacji z pościgu. Miał porwaną koszulkę, bo jej fragment robił za opatrunek na rannej łydce.

– Tam jest. – Wskazał palcem okolicę murów kościoła. – Będę tuż za tobą – dodał, krzywiąc się z bólu.

Rzeczywiście, masywna postać w różowej koszulce polo właśnie zniknęła za załomem. Brudny zebrał się w sobie, wytarł krew z powiek i potruchtał w tamtą stronę. Ludzie schodzili mu z drogi, rodzice łapali dokazujące maluchy. Pomyślał, że w istocie mógłby straszyć nie tylko najmłodszych. Prawie łysy, z głową usianą przez lata kolekcjonowanymi bliznami, zbryzgany krwią i z pistoletem w dłoni nie wyglądał na człowieka godnego zaufania. Raczej na uciekiniera z zakładu dla obłąkanych.

Za załomem, za którym chwilę wcześniej zniknął Sienkiewicz, znów zrobiło się gęsto. Deptak o tej porze zawsze był pełny mieszkańców, a ulica Stefana Żeromskiego stanowiła jego główną, pulsującą życiem arterię. Wczesnym wieczorem pierwszego dnia Winobrania buzowało tu jak w ulu.

Brudny zaklął paskudnie, nie bacząc na wymowne reakcje spacerowiczów. Stając na palcach, kilkukrotnie okręcił się wokół własnej osi, w końcu wskoczył na jeden z klombów i zrobił to samo. Z każdej niemal strony otaczało go morze ludzi. Kolorowych, hałaśliwych, rozedrganych. Poza tym wzdłuż kamienic stała niezliczona liczba przenośnych kramów ze wszystkim, co tylko można sobie wyobrazić. Od indiańskich piszczałek z amazońskiej dżungli po gustowne suknie balowe. Od pajd ze smalcem po smażone krewetki i wykwintne wina z tutejszych winnic. Od zakopiańskich oscypków po muszle klozetowe na pilota. Winobranie było jednym wielkim targiem różności z całego świata i podczas tygodnia, kiedy trwało, funkcjonariusze policji tracili prawo wypisywania mandatów za spożywanie alkoholu w miejscu publicznym. To był czas, kiedy klucze do miasta dzierżył Bachus. Bóg wina, płodności i nieskrępowanej zabawy.

Bachus…

Brudny zmrużył oczy, bo to właśnie przy jego pomniku znów mignął mu różowy kolor. Nakrycie głowy tylko utwierdziło go w przekonaniu, że to Sienkiewicz. Miał dobrych sto metrów przewagi, co w takim tłumie było całkiem solidną zaliczką. Brudny zeskoczył z klombu i ruszył w dalszą pogoń. Rozpychał się, parł naprzód, nie przepraszając ani nie przejmując się epitetami pod swoim adresem. U większości spacerowiczów budził szok i niedowierzanie, najczęściej zaś strach, głównie wśród matek z dziećmi, które widząc broczącego krwią pomyleńca, tuliły je do piersi i zasłaniały własnym ciałem. Pod Bachusem wystraszył grupę nastolatków robiących sobie selfie na tle pomnika, ale dzięki wskoczeniu na podwyższenie utrzymał kontakt wzrokowy z umykającym Sienkiewiczem. Facet wciąż utrzymywał dystans, co gorsza, przedzierał się w kierunku zmajstrowanego na placu Bohaterów wesołego miasteczka. Pobiegł więc dalej, za kierunkowskaz mając górujący nad dachami kamienic i koronami drzew diabelski młyn.

I wtedy do niego dotarło, dlaczego został z tym sam.

Gdzie byli inni funkcjonariusze? Dlaczego w tłumie nie dostrzegł żadnego munduru? Przecież zwykle podczas Winobrania liczba patroli jest co najmniej podwajana.

Czarnecki ewidentnie obawiał się, że Sienkiewicz może doprowadzić do jakiejś masakry. Facet był duży, silny i nieprzewidywalny. Traktując swoje ofiary w tak bestialski sposób, nie miał w sobie krzty empatii. Nie znał czegoś takiego jak wyrzuty sumienia. Odebranie komuś życia było dla tego zwyrodnialca jak splunięcie. Poza tym widok uzbrojonych policjantów mógłby go dodatkowo rozjuszyć, przez co zagoniony w kozi róg…

Brudny przypomniał sobie sytuację na torach.

Zrozumiał, że w takim tłumie nikt nie ośmieliłby się wydać pozwolenia na użycie broni, co w najmniejszym stopniu nie zmieniłoby nic w postępowaniu wariata, do których Sienkiewicz bez wątpienia się zaliczał. Jeśli był uzbrojony choćby w nóż i poczułby się zagrożony, mógłby poważnie ranić albo zabić wiele osób. W tym tak licznie bawiące na deptaku dzieci.

Brudny przyspieszył kroku. Świadomość, że ten psychol kieruje się do wesołego miasteczka, tylko go zmotywowała. Czarnecki mógł sobie czekać na dogodny moment, liczyć, że Sienkiewicz jest na tyle głupi, że opuści ścisłe centrum miasta, wyjdzie z tłumu, a wtedy go zgarną. Tylko co, jeśli miał inne plany? Co, jeśli dotarło do niego, że to już koniec? Co, jeśli wybierze walkę?

Szczury zagonione w kąt zawsze gryzły. Zawsze wybierały walkę do ostatniej kropli krwi. Wszak on znał to uczucie lepiej niż ktokolwiek inny. Gwidona i banda jej sługusów w murach sierocińca dbali o to każdego jebanego dnia.

I wtedy jego oczom ukazał się rozedrgany od emocji park rozrywki.

Wytarł krew z twarzy, sprawdził broń i wkroczył w tłum rozwrzeszczanych dzieciaków.
===LxciECQWZVFhUGheZw07AjQEYgNlAGFRN1VjBjIEMlNjW29ablo=

Rozdział 43

Julia Zawadzka dopiła piwo i zostawiła pięćdziesięciozłotowy banknot na stoliku, po czym pospiesznym krokiem opuściła ogródek mieszczącej się w cieniu ratusza meksykańskiej restauracji Hola Mexicana. Głuchy trzask, który dotarł do niej z oddali przed kilkoma minutami, z początku zignorowała, ale poruszenie wśród spacerujących mieszkańców wzbudziło jej ciekawość.

Dzisiejsze postanowienie o zjedzeniu obiadu w mieście potraktowała jako próbę wygrzebania się z postępującej depresji. Od miesięcy prawie nie wychodziła z domu, co długo tłumaczyła sobie zwykłym lenistwem, skrzętnie starając się odsuwać od siebie prawdziwy powód nagłego przeistoczenia się w wampirzycę, która opuszczała lokum jedynie po zachodzie słońca. A to i tak tylko po to, aby zaopatrzyć się w podstawowe artykuły spożywcze i kolejne butelki wina, które pochłaniała wieczorami w zdecydowanie zbyt dużej ilości. Julia Zawadzka doskonale zdawała sobie jednak sprawę, że ucieka przed ludźmi, bo rzeczywiście niewiele ją od tej wampirzycy różniło, choć gdyby miała być precyzyjna, to określiłaby siebie jako żeńską odmianę potwora stworzonego przez literackiego bohatera powieści brytyjskiej pisarki i poetki Mary Shelley pod znanym i kojarzonym powszechnie tytułem Frankenstein.

Tak. Julia Zawadzka uważała się za potwora. Nie mogła patrzeć w lustro, a dwa z nich w przypływie rozpaczy zbiła i do tej pory nie wymieniła na nowe, przez co w spękanej powierzchni prezentowała się jeszcze gorzej, jak monstrum. Samotne noce tylko ją w tym przekonaniu utwierdzały, bo nie dopuszczała do siebie nikogo, więc nikt nie był w stanie wyprowadzić jej z błędu, a gdy taki ktoś się pojawiał, to toczące ją gorycz, żal i gniew na cały świat zwykle znajdowały ujście i ten ktoś już nie wracał. Najdobitniej przekonał się o tym ten, który doprowadził ją do takiego stanu, wcześniej w sobie rozkochał, potem oszukał, w końcu zdradził, a przynajmniej wolała żyć w takim przeświadczeniu, bo tak jej było łatwiej, choć co do tego ostatniego miała ostatnio coraz więcej wątpliwości. Igor Brudny, zimny drań, którego wciąż jednak kochała, choć udawała przed samą sobą, że wcale za nim nie tęskni, był tak samo uparty jak ona i po dwóch, a w zasadzie trzech, licząc tę sprzed kilku dni, próbach wyjaśnienia całej sytuacji (które to trzy próby Julia zdusiła w zarodku, a do tego mu nawciskała, jaki to on zły i niezdolny do stworzenia związku) Brudny pogodził się ze stanem rzeczy i dalej żył swoim smutnym życiem, sam jak palec. A przynajmniej tak chciała to sobie wyobrażać, bo zazdrość o niego wciąż się w niej tliła jak niedogaszony żar w ognisku.

Ale dziś nie chciała myśleć ani o Igorze, ani o mordercach kobiet, ani o niczym innym poza tym, aby przetrwać wśród ludzi i zwalczyć depresyjne myśli, zmusić się, aby pokazać pooraną bliznami twarz i się tego nie wstydzić. Do tej pory szło jej całkiem nieźle i tylko jedna mała dziewczynka dziwnie na nią spojrzała, a potem powiedziała coś mamie na ucho, a mama w odpowiedzi posłała Julii sztuczny uśmiech i zabrała córkę do stolika po drugiej stronie ogródka. Trzask, który dotarł do jej uszu, zburzył jednak spokój, który tego dnia tak bardzo starała się pielęgnować, i teraz szła już ulicą Mariacką w stronę kościoła Matki Boskiej Częstochowskiej, skąd wiedziona niepokojącym gwarem tłumu ruszyła w kierunku strzelających wodą fontann przy miejskiej filharmonii.

Wsłuchała się w rozmowy rozemocjonowanych mieszkańców. Najbardziej burzliwa wymiana zdań była dziełem dwóch niespecjalnie w jej ocenie atrakcyjnych mężczyzn i równie nijakiej kobiety.

– Cały był we krwi. O tak mu się lała, o tak…

– Wariat. Wariat. Mówię wam, że to był jakiś wariat.

– A może jakiś przebieraniec? Przecież to Winobranie…

– Jasne. Przecież gość miał w oczach szaleństwo.

– To był przecież policjant.

Julia aż się wzdrygnęła. W oddali dostrzegła skupisko ludzi, którzy tłoczyli się przy roztrzaskanym przystanku autobusowym. Ciekawscy przysłaniali leżący na dachu pojazd, spod którego maski wydobywał się biały dym, a policja dopiero zaczynała czynności mające na celu zabezpieczenie miejsca zdarzenia. Dyskusja sąsiadów trwała.

– Ale jaki policjant? Świr jakiś.

– Na bank z wariatkowa uciekł.

– Miał blachę, nie widziałaś?

– Taką, co se kupisz na pierwszym lepszym straganie?

– Ta krew była prawdziwa! Pytał się o jakiegoś typa, którego ścigał. Kto by takie numery robił?

– No mówię przecież, że wariat.

– Eee tam.

– To przecież ten słynny glina, co dopadł wilkołaka! To był Igor Brudny!

Słowa mężczyzny, który dołączył do dyskusji ostatni, sprawiły, że serce Julii zabiło dwa razy szybciej. W tym samym momencie tłum przy przystanku dzięki determinacji policjantów przerzedził się i w leżącym na dachu pojeździe rozpoznała patrola Brudnego. Serce zakłuło ją w piersi.

– Kiedy go państwo widzieli? – zapytała.

– Ja wiem? Z pięć minut temu?

– Był poważnie ranny?

– Widzi pani tamten samochód?

– Był czy nie był?! – warknęła, aż facet się skrzywił.

– No krew się lała… I co pani taka nerwowa?

– W którą stronę poszedł?

– A to jakiś pani znajomy, że tak pani dopytuje?

Julka zacisnęła zęby. Nie znosiła ludzi, którzy wiecznie odpowiadali pytaniem na pytanie.

– Tak. To mój znajomy. Więc gdzie?

Facet wskazał palcem kościół. W tym samym momencie Zawadzka obróciła się na pięcie i wyjąwszy z torebki smartfon, wybrała numer Kruszwicy. Nie odbierał, więc zaklęła pod nosem, wcisnęła telefon z powrotem do torebki i pobiegła sprintem w kierunku deptaka. Pędząc na złamanie karku, nie myślała o niczym innym, jak tylko o tym, aby Igor wyszedł z tego w jednym kawałku. W cokolwiek się tym razem wpakował.
===LxciECQWZVFhUGheZw07AjQEYgNlAGFRN1VjBjIEMlNjW29ablo=

Rozdział 44

Różowa polówka. Kaszkiet. Pokraczny chód.

Widział go. Facet też lekko kulał i nieustannie rozglądał się ponad głowami klientów parku rozrywki. Nie było to trudne, bo większość stanowili niepełnoletni, a on miał grubo ponad metr dziewięćdziesiąt wzrostu. Nawet na tle matek i ojców rozanielonych dzieciaków wyglądał jak słoń wśród beztrosko baraszkujących impali.

Brudny omiótł wzrokiem okolicę. Tu zabawa trwała nieprzerwanie. Matki jeździły z córkami w karuzelach w kształcie żabek, motylków i delfinków, ojcowie z synami szarżowali na arenie w elektrycznych samochodzikach, strzelali z wiatrówek do puszek albo usadzali potomków na uprzężach pozwalających skakać tak wysoko, jakby nagle grawitacja utraciła swoją moc. Panował nieprawdopodobny jazgot. Maszyneria syczała, trzeszczała i skrzypiała, dzieciaki wrzeszczały, a dorośli próbowali przekrzykiwać się wzajemnie, jakby nie mogli choć na chwilę skupić się na dopiciu zakupionej za złodziejską cenę puszki coca-coli czy kawy, którymi raczono gości na terenie parku rozrywki. Nieświadomi, że tuż obok czai się bestia, namiętnie wydawali ciężko zarobione pieniądze, aby tylko spełnić marzenia swoich pociech. Pachniało popcornem, spalonym olejem i watą cukrową.

Pomyślał, że gdy w takim stanie wejdzie między dzieciaki, to rodzice się wściekną, co gorsza, może wybuchnąć panika, ale gdy przy drewnianej konstrukcji zwieńczonej kukłami nietoperza, kolesia w masce hokejowej i faceta z uniesioną piłą łańcuchową dostrzegł palących papierosy mężczyzn w przebraniach kościotrupa i krwiożerczego klauna, przestał przejmować się swoim wyglądem. Zanurzył jedynie dłonie w fontannie i obmył głowę, następnie ostrożnie minął Dom Strachów i zaczaił się za konstrukcją z kilkunastu barwnie pomalowanych kontenerów. Widział teraz Sienkiewicza jak na dłoni. Facet ciężko dyszał i wyglądał na zdeprymowanego, a nawet tym wszystkim przerażonego. Trochę jak wielkie dziecko, które nagle straciło z oczu rodziców i nie wie, co ze sobą zrobić. Z jedną różnicą.

To wielkie dziecko zaciskało słoniowate palce na rękojeści przytkniętego do uda noża rzeźnickiego.

Użycie broni odpadało, a gabaryty Sienkiewicza pozwalały przypuszczać, że w razie próby jego obezwładnienia może stawić silny opór. Tu nie było miejsca na pomyłkę, bo niemal z każdej strony otaczały ich matki z dziećmi. Brudny pomyślał, że to właśnie dlatego Czarnecki nie zdecydował się jeszcze uderzyć. Doskonale zdawał sobie sprawę, że jedna błędna decyzja mogłaby doprowadzić do śmierci niewinnych ludzi, w tym najmłodszych, a przecież do powalenia takiego byka nie wystarczył paralizator albo dwóch czy nawet trzech niewprawionych w boju funkcjonariuszy. Tu trzeba było najwyższej klasy profesjonalistów i perfekcyjnie zorganizowanej zasadzki, najlepiej z dala od ludzi.

Brudny omiótł spojrzeniem tłum w poszukiwaniu czających się w nim tajniaków, ale żadnego nie zauważył. Umundurowanych funkcjonariuszy tym bardziej. Zacisnął nerwowo szczęki, bo z niechęcią musiał przyznać, że sam też nie może ryzykować.

Tylko co teraz? Czekać, aż Sienkiewicz opuści teren lunaparku? A jeśli tego nie zrobi? Jeśli zdaje sobie sprawę, że to w tej chwili jedyne miejsce, gdzie może czuć się stosunkowo bezpieczny? Tylko co, jeśli nagle zmieni zdanie i zacznie wymachiwać tym swoim majchrem? Jego profil psychologiczny nie dawał żadnej gwarancji, że nie odważy się z zimną krwią zamordować kobiety albo dziecka. To był człowiek chory psychicznie. Nierozróżniający dobra od zła, bez empatii i wyższych uczuć. Kompletny świr.

Harmider wydawał się tylko wzmagać. Karuzele trzeszczały, kolejka zgrzytała, muzyka i nieustające sygnały dźwiękowe zlewały się w jeden wielki piłujący uszy jazgot. Sienkiewicz wyglądał na coraz bardziej zdezorientowanego, a gdy z Domu Strachów poniósł się głośny i charakterystyczny odgłos piły łańcuchowej, gwałtownie odwrócił się i uniósł rękę z nożem, omal nie zaczepiając ostrzem przechodzącego obok młodego mężczyzny. Ten instynktownie uchylił się, rzucił coś pod nosem i wymownie popukał się w głowę.

Brudny pomyślał, że w każdej innej sytuacji taki przypadkowy człowiek pewnie od razu wziąłby nogi za pas. Tymczasem facet po prostu z powrotem wmieszał się w tłum. Nikt inny, pomimo takiego zagęszczenia ludzi, nie wydawał się zauważać niebezpieczeństwa. Sienkiewicz musiał jawić się jako kolejny pracownik parku rozrywki ze sztucznym nożem, straszący przemykające przy Domu Strachów dzieciaki.

Tylko że on nie był wynajętym aktorem, a jego nóż nie był sztuczny. Tu nic nie było na niby.

Igor analizował kolejne potencjalne scenariusze, ale każdy wydawał się zły albo bardzo zły. Użycie broni palnej absolutnie odpadało, więc w tej kwestii miał jasność. Tylko jak miał powalić tego draba, skoro facet jednym machnięciem trzydziestocentymetrowego ostrza mógłby uciąć mu łeb? Jak miał zneutralizować zagrożenie, skoro wokół krążyło tyle dzieciaków? Czekać? Też źle. Przed chwilą Sienkiewicz udowodnił, że jest nieprzewidywalny. A jeśli kolejny ryk silnika piły łańcuchowej sprawi, że posunie się o krok dalej?

Pomyślał, że to sytuacja bez wyjścia, a czas zdecydowanie nie gra na jego korzyść. Sienkiewicz z każdą kolejną sekundą wydawał się coraz bardziej niespokojny i roztrzęsiony. Jego przekrwione oczy błądziły po morzu nieświadomych zagrożenia mieszkańców, a sytuacja, w której się znalazł, bez wątpienia stawała się dla niego coraz bardziej klarowna. Docierała do niego okrutna prawda. Że nie ma już szans na ucieczkę, a gdy zostanie zatrzymany, co nastąpi prędzej czy później, z pewnością zostanie skazany i trafi do ciężkiego więzienia, gdzie za to, co robił tym kobietom, inni osadzeni będą się nad nim pastwić latami. Będą go poniżać, gwałcić i upadlać w każdy możliwy sposób. Zrobią z niego kibel i gumową lalkę w jednym.

Czy takie życie jeszcze ma sens?

Brudny przypomniał sobie starą, ale jakże trafną sentencję. Najbardziej niebezpieczny jest człowiek, który nie ma już nic do stracenia. Potwór, który nie ma nic do stracenia, a do tego został zapędzony w kozi róg, był żywym dowodem na to, że najczarniejszy scenariusz jest nie tylko prawdopodobny, ale także bardzo realny, i jeśli on zaraz nie podejmie jakiejś decyzji, ktoś niewinny może stracić życie.

I wtedy stało się to, czego Brudny obawiał się najbardziej. Bestia zaatakowała.
===LxciECQWZVFhUGheZw07AjQEYgNlAGFRN1VjBjIEMlNjW29ablo=

Rozdział 45

Zawadzka wypadła z tłumu tuż pod diabelskim młynem.

Zdyszana rozejrzała się po okolicy. Zewsząd otaczały ją dźwięki rozmów, dziecięcych krzyków i śmiechów, a nozdrza drażniły zapachy grillowanej kiełbasy i frytek. Gdy przy fontannie dostrzegła kulejącą postać, zmusiła się do kolejnego wysiłku i kilkoma susami dobiegła do Kruszwicy.

– Co się dzieje? Gdzie Igor? – zapytała, lustrując aspiranta od stóp do głów. Miał podartą koszulkę i mnóstwo zadrapań na twarzy i rękach, a spodnie na łydce nasiąknięte krwią.

– Czemu nie jestem zdziwiony, że cię tu widzę?

Zawadzka przewróciła oczami. Faceci mieli w sobie niepohamowaną potrzebę odpowiadania pytaniem na pytanie.

– Nie jestem pewien – dodał, czując, że Julka ma coraz krótszy lont. – W każdym razie ścigamy gnoja, który mordował te kobiety. Mamy obraz z drona, na którym widać go w samym sercu parku rozrywki. Jest uzbrojony, więc póki co czekam na dalsze rozkazy.

– A Igor?

– Nie wiem. Ale jak go znam, to nie odpuści. Na obrazie z drona go jednak nie widać.

Julia omiotła wzrokiem park rozrywki pełen rozbawionych ludzi. Był jak żywy organizm. Pulsował witalnością, falował barwami, kipiał energią. Kiedy nagle z hukiem pękł balon trzymany przez jakiegoś dzieciaka, z gałęzi jednego z kasztanowców zerwała się chmara ptaków, które chwilę później przysiadły na dachu pobliskiej kamienicy. Wzdrygnęła się, gdy zaraz potem przez jazgot przebił się ryk piły łańcuchowej.

– Jesteś w stanie iść? – zapytała, zerkając na jego łydkę i nie czekając na odpowiedź, dodała: – Musimy go znaleźć. Tak jak powiedziałeś, on mu nie odpuści.

– Boisz się, że zrobi jakieś głupstwo? – zapytał, ruszając się z miejsca.

– Powiedzmy, że nie jestem w stu procentach przekonana, że jest w swojej szczytowej formie.

– Tylko że znów wyszło na jego.

– Zawsze wychodzi na jego.

Złapała się na tym, że jej słowa zabrzmiały co najmniej dwuznacznie. Ale rzeczywiście, zawsze wychodziło na jego. Tak w pracy, jak w życiu. Nawet jeśli próbował żyć w sposób, który niekoniecznie pochwalała. Miał nosa do innych, ale wbrew pozorom sam nie potrafił kłamać.

Ta myśl sprawiła, że zrobiło jej się na sercu trochę lżej. Paniczny krzyk, który dotarł do niej ułamek sekundy później, sprawił, że znów zabiło o tempo szybciej.

* * *

Brudny zareagował instynktownie.

Wyskoczył zza kontenera i uniósł obie dłonie nad głowę. W jednej wciąż trzymał walthera.

– Nie rób tego! – rzucił. – Odkładam broń – dodał i kucnął. Położył pistolet na ziemi.

Mężczyzna w różowej koszulce stał w rozkroku i trzymał za włosy atrakcyjną blondynkę. Dziewczyna miała pecha, bo kilka sekund wcześniej w tłumie potrącił ją jakiś postawny gbur, a ona straciła równowagę i nieszczęśliwie wpadła na Sienkiewicza. Ta interakcja była niego jak iskra, która wznieciła pożar. Impuls, który zbudził bestię. Facet natychmiast ją złapał i pomimo protestów przyciągnął do siebie. Jej paniczny krzyk poniósł się po parku rozrywki, ale Sienkiewicz natychmiast zatkał jej usta dłonią i przytknął do szyi ostrze noża. Pierwsi goście parku dostrzegli, że coś jest nie tak. Najpierw krzyknęła matka z dzieckiem, potem jej koleżanka i się zaczęło.

Park rozrywki wybrzmiał kakofonią panicznych wrzasków. Ludzie wpadli w popłoch i rozpierzchli się jak stado karaluchów, potykając się, przewracając i wzajemnie tratując. Gdy Brudny się ujawnił, w promieniu kilkunastu metrów nie było już żywego ducha.

– Proszę cię. Nie rób tego. Jestem nieuzbrojony. Chcę tylko porozmawiać.

Nie był ekspertem od prowadzenia negocjacji z porywaczami i wolał prostsze rozwiązania. Ale mleko się rozlało. Podstawowe szkolenie dotyczące tego zagadnienia pamiętał jak przez mgłę, więc mówił to, co podpowiadała mu intuicja. A kojarzył tyle, że trzeba mówić spokojnie i zrobić wszystko, aby osaczony nie poczuł się jeszcze bardziej zagrożony. Co z tego, skoro z tłumu gapiów z wycelowanymi w nich smartfonami powoli zaczęli wyłaniać się mundurowi, a zewsząd niósł się dźwięk syren nadciągających wozów policyjnych.

Sienkiewicz rzucał się jak w delirium. Jego ruchy wydawały się chaotyczne i nieskoordynowane, kręcił się wokół własnej osi, to nawiązując kontakt wzrokowy z Brudnym, to z policjantami. Mokre od potu włosy były w kompletnym nieładzie, na plecach i pod pachami ciemniały duże plamy, a z nosa sączyła się krew, mocząc bujne wąsy. Z trudem łapał oddech, wyraźnie zmęczony ucieczką, mimo to miotał kobietą, jakby ważyła tyle co nic.

Kiedy ostatni ludzie zeszli w pośpiechu z karuzeli i kolejek, w Domu Strachów znów ryknęło nagranie piły łańcuchowej. Wtedy uwięziona w jego wielkich łapach kobieta nie wytrzymała i znów zaczęła krzyczeć, a Sienkiewicz wykonał kolejny nerwowy ruch, świadomie bądź nie kalecząc ostrzem jej szyję.

– Zamknij ryj, dziwko! – syknął jej do ucha i jeszcze mocniej przycisnął do siebie. Przez krótką chwilę znów analizował swoje położenie i Brudny pomyślał, że każda kolejna sekunda zwłoki działa na jej niekorzyść. Wtedy Sienkiewicz zwrócił się w jego stronę. – Zajebię ją i wypruję z niej flaki – warknął, na co Brudny nie znalazł sensownej odpowiedzi. – Słyszysz, chuju jeden? Słyszysz czy nie?

– Słyszę.

– I co na to powiesz?

– Że to bardzo zły pomysł.

Zabrzmiało kiepsko, ale Brudny działał intuicyjnie. Rozmawiał już z kilkoma psychopatami i choć niekoniecznie był z tego dumny, potrafił nawiązać z nimi nić porozumienia. Może po prostu czuli, że mają z nim coś wspólnego. I że w nim też czai się mrok.

– Posłuchaj… – Brudny zrobił krok w jego stronę, ale wtedy Sienkiewicz szarpnął kobietą jak szmacianą lalką.

– Przysięgam, że ją rozpruję – warknął i powoli zaczął się wycofywać do jednego z kontenerów.

Irytująca muzyka z karuzeli wciąż grała, a z Domu Strachów nieustannie dochodziły odgłosy siekania i rąbania. Chwilę później rozległ się podkręcony basem upiorny śmiech, a całość w kontekście słów Sienkiewicza zabrzmiała jak wyjątkowo ponury żart.

– Dokąd ją prowadzisz? – Brudny zaryzykował kolejne pytanie. Uznał, że musi za wszelką cenę podtrzymać konwersację. Nie mógł pozwolić, aby ten psychopata zaczął myśleć o tym, jak to się dla niego skończy.

Mężczyzna go zignorował i wciąż nerwowo rozglądając się na boki, dotarł w końcu do otwartych na oścież drzwi, nad którymi zapraszająco migał czerwony neon, następnie wycelował ostrze w Brudnego i bez słowa zniknął z kobietą za zasłoną z koralików. Cokolwiek chciał mu przekazać, Igor nie miał zamiaru się nad tym długo zastanawiać. Zamiast tego podniósł z ziemi walthera i ruszył jego śladami.

Zanim zniknął w Gabinecie Luster, wydało mu się, że przez zapętlone nagranie piły łańcuchowej przebił się głos Julki. Uznał, że się przesłyszał.
===LxciECQWZVFhUGheZw07AjQEYgNlAGFRN1VjBjIEMlNjW29ablo=

Rozdział 46

Brudny przetarł wierzchem dłoni spływającą po policzku strużkę krwi, a w tym samym czasie zrobiło to co najmniej kilka jego wersji. W jednej chwili poczuł się przytłoczony. Czerwone lampy ledowe, których nieskończone refleksy odbijały się od kolejnych luster, powodowały dezorientację, zwłaszcza że część z nich zakrzywiała rzeczywistość. Otaczały go awatary Igora Brudnego przypominającego tłustego karła z nienaturalnie małą głową, niezgrabnego olbrzyma z nogami jak trzonki od łopaty albo absurdalnie powykręcane dziwolągi, których nie szło porównać do niczego, co ludzkie. Z czasem kilka zmieniło się w kilkanaście, a gdy wkroczył głębiej, zewsząd atakowały go już dziesiątki pokracznych, identycznie reagujących stworów z jego umorusaną we krwi gębą.

W powietrzu unosił się smród potu i tej jego specyficznej nuty, którą większość ludzi ignorowała albo której nie umiała nazwać. Ale on potrafił. Znał tę woń doskonale. Lata gehenny w sierocińcu sprawiły, że strach potrafił zwęszyć lepiej niż policyjny pies. Paraliżujący, uporczywy, nieznośny. Tak bardzo ludzki, jak atawistyczny i zwierzęcy. Ludzki instynkt miał wiele odcieni, ale żaden nie mógł równać się ze strachem przed śmiercią.

Brudny pomyślał, że Sienkiewicz boi się równie mocno jak ta biedna kobieta. A może nawet bardziej. Śmierć czy więzienie? Piekło czy piekło? Jeśli facet wierzył w Boga, a przecież w domu wisiało kilka krzyży, to pewnie wierzył też w diabła i piekło, w którym tenże diabeł urzęduje. Musiał też zdawać sobie sprawę, że grzeszy. I to śmiertelnie.

Piekło biblijne czy piekło więzienia? Tu każdy wybór wydawał się zły.

Z głębi kontenera poniósł się kobiecy szloch. Brudny nieco odważniej ruszył w kierunku, z którego dochodził dźwięk, ale szybko się rozczarował, bo trafił na ślepą uliczkę. Gdy zawrócił i skręcił w boczną odnogę, niespodziewanie wyrżnął głową w jedno z luster, które doskonale naśladowało prawdziwe przejście. Zaklął pod nosem i rozmazał palcem krew na jego gładkiej powierzchni. Może to był sposób, aby się w tym labiryncie połapać, pomyślał. Obrócił się wokół własnej osi, a razem z nim zrobiło to kilkudziesięciu innych Igorów Brudnych. Gdy w końcu znalazł przejście do kolejnego z kilkunastu zgrabnie połączonych kontenerów, zrozumiał, że to dopiero początek niespodzianek.

Nagle Igorów pojawiło się kilkuset. Siatka korytarzy wyłożonych lustrami nieskończoności przyprawiała o zawrót głowy. Jego kolejne odbicia oddalały się, tworząc efekt tunelu, ten zaś w całości odbijał się w kolejnych, a te w kolejnych i jeszcze kolejnych, poustawianych względem siebie pod różnymi kątami, w tym na podłodze i suficie. Efekt multiplikacji był piorunujący, przez co zupełnie rozregulowywał błędnik i poczucie pewności siebie. Setki, a może nawet tysiące Igorów Brudnych poruszały się w tym labiryncie iluzji, tak naprawdę nie mając pojęcia, dokąd zmierzają.

To było okropne uczucie, przytłaczające, a gdy w pewnym momencie Brudny dostrzegł w lustrach przemykającą gdzieś wąsatą gębę Sienkiewicza, poczuł, że przestaje panować nad sytuacją.

– Czy to nie wspaniałe miejsce na śmierć? – poniosło się z głębi lustrzanego labiryntu. Głos był oślizły i wredny, a akustyka sprawiała, że niósł się jakby wyszeptany wprost do ucha. – Znam cię, Igorze Brudny. Czytałem o twoich dokonaniach w sieci. Superglina, co to ściga takich jak ja. Jesteś taki, kurwa, męski. Alfa pierdolony. Czy może sigma?

Brudny nie miał pojęcia, o czym ten facet gada. Bredził.

– Baby szczają, gdy cię widzą, co?

Pomyślał, że jeszcze żadna się nie zeszczała, a przynajmniej on o tym nic nie wiedział. Poza tym nie miał pojęcia, co mu odpowiedzieć. Facet ewidentnie czuł się skrzywdzony, a jego samoocena szorowała po dnie. Wszystko wskazywało też na to, że trawiąca go nienawiść jest skierowana do całego świata. Dokładnie tak sprofilowała go Elka.

Pomyślał, że musi podjąć rękawicę, bo dialog zawsze pozwala ugrać trochę czasu. Poza tym słowa tego wariata dowodziły, że gniew zaczyna kierować na niego samego. Brzmiało lepiej niż wypruwanie flaków tej kobiecie.

– Jeśli chcesz porozmawiać, to się pokaż – powiedział, próbując zapanować nad oczopląsem.

Sienkiewicz zarechotał. Nieco zbyt teatralnie. To nie był szczery śmiech.

– Ty wciąż wierzysz, że znów ci się uda, co? Że ją uratujesz? – Kobieta pisnęła, a chwilę później rozległ się brzęk tłuczonego szkła. – To się, kurwa, grubo mylisz! – warknął.

W lustrach znów coś mignęło, więc Brudny obrócił się wokół własnej osi, a wtedy obraz zatańczył jak w kalejdoskopie. Zacisnął nerwowo szczęki, bo zdał sobie sprawę, że stracił orientację. Czuł się osaczony przez siebie samego. Setki nerwowo reagujących Igorów Brudnych tylko pogłębiały poczucie zamętu i dezorientacji. Co gorsza, ten facet gdzieś tu był. Raczej bliżej niż dalej.

– Chcesz zobaczyć, jak wypruwam jej flaki? – Ton Sienkiewicza stał się ostrzejszy, ale Brudny odniósł wrażenie, że wybrzmiewają w nim rozpaczliwe nuty. Tak jakby za wszelką cenę pragnął zostać wysłuchany.

– Nie chcę. I myślę, że jeżeli mamy przedyskutować sedno sprawy, to powinniśmy zrobić to twarzą w twarz.

– Wiesz, że ona już krwawi? Rozbiłem jej mordę na jednym z tych pięknych lustereczek. Mam ochotę poprawić. Co ty na to?

– Nic ci nie zrobiła.

– Ona może i nie. Ale jest taka sama jak reszta tych dziwek. Matka miała rację. Kobiety są złe.

O proszę, pomyślał Brudny. Facet zaczął się otwierać. Wyraźnie szukał uwagi. I zrozumienia. Uznał, że zaryzykuje.

– Twoja matka miała wiele racji. Ale to nie znaczy, że trzeba je krzywdzić. Nie tylko one są złe.

– Gówno wiesz. Tacy jak ty nigdy nie zrozumieją!

– Czego? – Brudny zrobił kilka kroków w głąb labiryntu, bacznie przyglądając się odbiciom w lustrach. – Pokaż się i porozmawiajmy.

– Bo ty jesteś sigma! Sigmy nigdy nie zrozumieją.

Jaki, kurwa, sigma? O czym on pieprzył? Brudny uznał, że sam musi nadać ton tej rozmowie. Kluczem do psychiki Sienkiewicza była jego matka. To ona przed laty obudziła w synu wszystkie demony.

Pomyślał, że jednak mają ze sobą coś wspólnego, i to była dość ponura refleksja.

Przełknął ślinę. Mówienie o tym zawsze było bolesne.

– Wiesz, że moja matka mnie porzuciła, a brata oddawała pedofilom za butelkę wódki? – zapytał, wodząc wzrokiem po niekończących się odbiciach siebie samego.

Odpowiedziała mu cisza, co uznał za swój mały triumf. Trafił Sienkiewicza w czuły punkt, bo jeśli facet do tej pory uważał, że tylko on ma spaprane życie, to teraz musiał zrewidować swój punkt widzenia.

– Wylądowałem w sierocińcu, gdzie nie było lekko. Ale pewnie znasz tę historię. Wszyscy ją znają, a ja muszę z tym żyć – kontynuował w nadziei, że wciągnie go w rozmowę. – Pokaż się, a wszystko ci opowiem. Zobaczysz, że…

– Nie mieszaj mi w głowie! Nie mieszaj mi w głowie, bo ją rozpruję. Przysięgam, że to zrobię!

Echo słów Sienkiewicza odbiło się od luster niczym piłka kauczukowa. Co gorsza, do uszu Brudnego doszedł z zewnątrz ryk megafonu. Kontenery składające się na labirynt Gabinetu Luster wydawały się solidnie wyciszone, ale i tak dało się zrozumieć przekaz. Klasyczny. Jesteś otoczony, nie masz szans na ucieczkę, ale możemy negocjować. I tego typu bzdury, które nijak miały się do rzeczywistości. Oczywiste było, że jakichkolwiek negocjacji nie będzie, a jeśli Sienkiewicz się podda, to trafi do pudła albo jakiegoś zamkniętego psychiatryka na resztę życia. Na bajki o negocjacjach łapali się tylko na amerykańskich filmach.

Sienkiewicz, choć wydawał się w pewnym stopniu upośledzony, zapewne też aż taki głupi nie był. On po prostu chciał zostać wysłuchany.

– Myślisz, że twoja matka by tego chciała? – ciągnął Brudny.

– Moja matka…

Igor dostrzegł w lustrach wystający łokieć. Ręka niebezpiecznie drżała i Igor miał tylko nadzieję, że to nie ta, która trzyma nóż na gardle.

– Moja mama…

– Twoja mama na pewno by tego nie chciała. Kochała cię, prawda? Kochała cię najbardziej na świecie…

– Ona… – Głos mężczyzny się załamał.

– Troszczyła się o ciebie, karmiła cię, robiła wszystko, abyś był szczęśliwy, mam rację?

Brudny zrobił jeszcze dwa kroki i dostrzegł, że kilkudziesięciu Sienkiewiczów wyciera łzy. Wielcy wąsaci faceci, trzymający noże na gardłach krwawiących, na wpół omdlałych kobiet, płakali jak jeden mąż. Pomyślał, że jakkolwiek jest to groteskowy widok, musi wykorzystać moment słabości przeciwnika. Problem stanowiła ich liczba. I fakt, że nie miał pojęcia, który to ten prawdziwy.
===LxciECQWZVFhUGheZw07AjQEYgNlAGFRN1VjBjIEMlNjW29ablo=

Rozdział 47

Julia Zawadzka nerwowo przestępowała z nogi na nogę. Mundurowi kończyli zamykać ulice, a w cieniu diabelskiego młyna zaparkowała właśnie furgonetka z ekipą Kostyry. Wysypali się z niej uzbrojeni po zęby kontrterroryści. Wyglądało, że mają ochotę na odrobinę rozrywki.

– To zły pomysł. – Pałka pokręciła głową. – Jeśli oni tam wkroczą, to on ją zabije – dodała, bardziej do siebie niż do stojącej obok Zawadzkiej.

– A Romek co na to?

– Jeszcze nie podjął decyzji. Ale woli mieć ich w odwodzie.

– Dlaczego Igor wlazł tam sam… dlaczego on zawsze musi po swojemu?

– Jakbyś go nie znała…

Kobiety wymieniły wymowne spojrzenia, wtedy dołączył do nich Kruszwica. Jeden z ratowników przybyłej na miejsce karetki zdążył już założyć mu tymczasowy opatrunek na łydkę, choć wyraźnie zaznaczył, że bez szycia się nie obędzie i należałoby to zrobić jak najszybciej.

– I jak sytuacja, dziewczyny? – zapytał.

– Lepiej ty powiedz, czego dowiedziałeś się od Romka.

– Wiem, że dzwonił Kraszewski, ale chyba go spławił.

– Spławił Kraszewskiego? – zdziwiła się Julka. Julian Kraszewski był inspektorem w randze komendanta komendy wojewódzkiej w Gorzowie.

– Myślę, że spławiłby i głównego. Ale sytuacja jest trudna. Ty mu też nieźle namieszałaś w głowie.

– Nic nie poradzę, że mamy do czynienia z wariatem.

– Co prawda, to prawda. Wiecie, że nasi właśnie znaleźli na terenie domu tego psychola szczątki niemowląt?

– Żartujesz…

– Nie znam szczegółów, ale nic mnie już nie zdziwi. W tej chałupie musiały dziać się straszne rzeczy.

Przez chwilę cała trójka milczała. Wpatrywali się w szereg poustawianych niczym klocki Lego kontenerów w oczekiwaniu na rozkazy, które nie nadchodziły. Julka w ogóle była wyłączona z czynności, co doprowadzało ją do furii. Nienawidziła być bezużyteczną.

Skąpany w czerwonym blasku zachodzącego słońca lunapark przypominał wymarłe miejsce masowej ewakuacji. Poza kilkoma mundurowymi, którzy rozwijali taśmy policyjne, na placu Bohaterów nie było już nikogo. Siłą rozpędu wciąż bujały się łańcuchy karuzeli, migały światła i neony, ale chodnik i podesty świeciły pustką, może z wyjątkiem bezpańskiego psa, który przy smoczej kolejce wyjadał porzucone resztki kebabów, hamburgerów i frytek serwowanych tutaj na każdym rogu.

– Dłużej nie wytrzymam takiej bezsilności – oznajmiła w końcu Julka.

– Co chcesz zrobić? – zapytał Kruszwica.

– Pójdę tam.

– Tak bez rozkazu?

– Tam jest Igor.

Kruszwica odchrząknął. Zerknął na formującą się grupę kontrterrorystów. Cmoknął z niesmakiem.

– Będziemy mieli przejebane do kwadratu – rzucił i splunął.

– Do sześcianu – dodała Julka.

– A ja was nie widziałam – powiedziała Pałka i czym prędzej się ulotniła.

Zawadzka wyjęła swojego glocka. Sprawdziła magazynek, przeładowała.

– Po raz ostatni narażam dupę dla tego niewdzięcznika – stwierdziła, głupio się przy tym uśmiechając.

Kąciki ust Kruszwicy uniosły się w oznace zrozumienia. Uznał, że komentarz jest zbędny.

– Labirynt ma czworo drzwi: wejściowe, wyjściowe, ewakuacyjne i dla personelu – powiedział. – Główne odpada, bo nas cofną, podobnie wyjściowe. Przy ewakuacyjnym i tym dla personelu stoją nasi, ale nie powinni nas zatrzymywać.

– Dostali rozkazy, aby nikogo nie wpuszczać.

– Ja im je wydałem…

– No, to brzmi jak plan.

– Będziemy tego żałować.

– Jak dziewczyna przeżyje, to rozejdzie się po kościach.

– Oby. Idziemy?

– Idziemy.

Dyskretnie się rozejrzeli i zniknęli z pola widzenia Czarneckiego. Po kilku krokach zatrzymał ich głos z megafonu.

– Jesteś otoczony. Nie masz szans na ucieczkę. Opuść kontenery z rękami uniesionymi nad głową, w przeciwnym razie…

Usłyszeli stukot ciężkich buciorów kontrterrorystów, którzy w trzyosobowych grupach rozpierzchli się po lunaparku. Jedna z ekip minęła ich w odległości zaledwie dwóch metrów, a ona złapała z zamaskowanym liderem kontakt wzrokowy. Mężczyzna, spostrzegłszy, że Zawadzka trzyma w dłoniach glocka, ostrzegawczo pokręcił głową. Przekaz był jasny – nie wtrącaj się, my się tym zajmiemy.

Nie rozpoznała go, ale z większością z nich była po imieniu. Z pewnością wiedzieli też o sytuacji, jaka wytworzyła się pomiędzy nią a Brudnym. Plotki w policji rozprzestrzeniały się szybciej niż wśród kwok pod wiejskim spożywczakiem. I równie szybko ewoluowały w historie, które często nie miały z rzeczywistością nic wspólnego.

Zawadzka posłała Kruszwicy pytające spojrzenie.

– Nie będziemy im przeszkadzać – rzucił i do niej mrugnął. – Albo inaczej. Będziemy mieć ich na oku.

Julka nie potrzebowała dodatkowej zachęty. Pomyślała, że za długo więdła w domu i robi to dla siebie, a nie dla Igora. Zaraz potem zrozumiała, że żałośnie siebie oszukuje.
===LxciECQWZVFhUGheZw07AjQEYgNlAGFRN1VjBjIEMlNjW29ablo=

Rozdział 48

Kropla krwi spłynęła utartą ścieżką po policzku, zatrzymała się na brodzie, w końcu oderwała się i spadła na lustrzane podłoże. Lustra odpowiedziały kilkadziesiąt razy. Brudny zrobił kolejny krok i wbił spojrzenie w jedno z odbić Sienkiewicza. Facet, a w zasadzie cała zgraja facetów, na tle kobiet wyglądał jak King Kong. Powielony wielki, pokraczny, osaczony i przerażony małpiszon, gotowy bronić swojej zdobyczy do ostatniej kropli krwi.

– To jak? Pogadamy? – zapytał Brudny, opuszczając broń. Wytarł krew z twarzy.

– Wiem, że chcesz mnie oszukać – odparł Sienkiewicz. W jego tonie nie było już jednak tej grozy co wcześniej. Zupełnie jakby teraz on był ofiarą, a nie oprawcą.

– Odłożę pistolet, a ty puścisz dziewczynę, ale zachowasz nóż. To uczciwa propozycja.

– A wtedy wpadnie tu banda twoich koleżków. – Sienkiewicz mocniej owinął ramię wokół szyi dziewczyny i nerwowo rozejrzał się na boki, a razem z nim zrobiło to kilkudziesięciu innych Sienkiewiczów. Można było dostać oczopląsu. – Nic z tego, glino. Nie dam się wychujać. I tak już po mnie, więc… – Jego głos się załamał.

– Jej śmierć w niczym ci nie pomoże. Pomyślałeś, że może mieć dzieci, które czekają na mamę? Jak czułaby się twoja matka, gdyby…

– Zamknij ryj! – ryknął. – Nie masz prawa mówić o mojej matce!

Brudny uniósł dłonie i nieco pochylił głowę. Sienkiewicz musiał czuć, że to on ma pełnię władzy. Broni jednak nie odłożył.

– Masz rację. Nie mam prawa. Ty mi o niej opowiedz…

Sienkiewicz przez chwilę rozważał słowa Brudnego, w końcu wbił w niego swój wzrok, a razem z nim kilkudziesięciu innych goryli. Przytknął ostrze rzeźnickiego noża do tętnicy szyjnej omdlałej zakładniczki. Wyszczerzył krzywe zęby.

– Wiesz, pod jakim ciśnieniem wystrzeliłaby krew, gdybym teraz naparł trochę mocniej? – zapytał, złośliwie się uśmiechając. – Uwierz, że to naprawdę niezwykły widok. Sztuka sama w sobie, a w tych… tych… – rozejrzał się po lustrzanych odbiciach – okolicznościach… fiu, fiu… To dopiero byłoby widowisko, co nie?

– Sprawa dyskusyjna…

– Jasne. – Sienkiewicz wplótł palce we włosy omdlałej dziewczyny. – I nie, nie dam się znów oszukać. Tym razem na to nie pozwolę. Nie zadrwisz ze mnie, tak jak drwili ze mnie wszyscy inni. Tak jak drwiły ze mnie te wszystkie podłe suki – dodał i polizał szyję kobiety. Zarechotał zjadliwie. – Całe moje życie było pasmem upokorzeń. Wyzywali mnie, opluwali, gardzili mną. Za to, że jestem brzydki, głupi i biedny. Nawet za to, że jestem, kurwa, leworęczny!

– To jeszcze nie powód…

– Zamknij ryj, powiedziałem! – Sienkiewicz niebezpiecznie zaczął się nakręcać. – I tak, właśnie, pastwili się nade mną każdego dnia. Wsadzali głowę do obsranego kibla, pluli do gęby, bili dla zasady, a te wszystkie ich wypindrzone szmaty śmiały się do rozpuku. Matka w kółko powtarzała, że to minie. Ale wiesz co? Nigdy nie minęło, bo sama mi to piekło urządziła, wychowując mnie na takiego niedorajdę, jebaną ofermę, śmiecia, którym można poniewierać. A gdy w końcu zdechła, zrozumiałem, że nawet ona mnie okłamała. Pierdolona egoistka zakpiła ze mnie tak samo jak reszta. Tak naprawdę niczym nie różniła się od tych, które mną poniewierały. Była taka sama jak one. Suka jebana. Bladź pierdolona. Stara, podła kurwa, która…

Sienkiewicz zamilkł, gdy w labiryncie rozległ się odgłos kroków taktycznych buciorów. Rozejrzał się, a jego przekrwione oczy zapłonęły gniewem. Wtedy Brudny zrozumiał. Dostrzegł to, co do tej pory mu umykało.

– Wypierdalać! – wrzasnął, omiatając wzrokiem otaczające go lustra. – Wycofajcie się, bo on ją zabije! Wycofajcie się, bo…

Kilkudziesięciu wściekłych Sienkiewiczów uniosło rękę i kilkadziesiąt ostrzy błysnęło w refleksach lustrzanych odbić. Brudny instynktownie uniósł pistolet i po chwili labiryntem wstrząsnął huk wystrzału, a jedyna ustawiona frontem lewa dłoń wśród dziesiątek otaczających ją prawych eksplodowała niczym owoc granatu. Dwa oderwane od reszty ciała palce pofrunęły w powietrze, multiplikując w lustrzanych odbiciach krwawymi rozbryzgami, a chwilę później jedno z luster posypało się w drobny mak.

Zdumiony zaistniałą sytuacją Sienkiewicz spojrzał z niedowierzaniem na broczącą krwią dłoń, po czym przeniósł gniewny wzrok na Brudnego, następnie z całą swoją wściekłością rzucił kobietę w jego stronę.

Igor złapał ją, ale siła, z jaką ciało w niego uderzyło, powaliła go na ziemię, a gdy zdołał się spod niej wykaraskać, wielkie cielsko Sienkiewicza runęło na niego niczym wagon z węglem. W ułamku sekundy odebrało mu dech, a trzymany walther wysunął się spomiędzy palców i z brzękiem poturlał się w głąb korytarza.

– Zajebię cię! – zawył goryl i zaczął okładać Brudnego pięściami, a raczej pięścią i tym, co zostało z tej, w której trzymał nóż. Krew z rozerwanej dłoni przy każdym wymachu tryskała na lustra, zamieniając szklany labirynt w rzeźnię.

Igor próbował się bronić, ale Sienkiewicz był wyjątkowo silny. Walił cepami na oślep, barwiąc kolejne lustra krwawymi wstęgami, tłukąc je i zasypując podłoże ostrymi jak brzytwa fragmentami szkła. Brudny próbował przechwycić jego ręce, mimo to wściekłe ataki były nie do zatrzymania. Cios za ciosem spadały na jego gardę, ale każdy z nich odczuwał, jakby Sienkiewicz w miejscu pięści miał kule do kręgli.

Przemknęło mu przez myśl, że jeśli kominiarze go usłyszeli i ostatecznie posłuchali, to tego nie przeżyje, ale gdy poczuł wpijający się w żebra kawałek lustra, zaryzykował i osłabiając gardę, poszukał jedną ręką czegoś, co mógłby wykorzystać do uratowania skóry.

Sienkiewicz znajdował się w kompletnym amoku. Darł się jak opętany i zasypywał go gradem ciężkich cepów, przez co albo nie był świadomy zbliżającego się niebezpieczeństwa, albo je lekceważył. Brudny wymacał odpowiedni kawałek szkła, zacisnął na nim palce z taką siłą, że ostre krańce werżnęły mu się w dłoń, i zaczął dźgać napastnika niczym maszyna do szycia. Po udach, żebrach, wszędzie. Dopiero po siódmym czy ósmym ciosie Sienkiewicz zawył z bólu i skupił się na ręce Igora, to zaś sprawiło, że przeniósł ciężar ciała na swoją lewą stronę, a dla Brudnego pojawiła się szansa na ucieczkę z dosiadu. Igor wypchnął biodra w górę, zrobił most i włożywszy w manewr całą swoją siłę, zdołał zepchnąć Sienkiewicza z siebie na tyle, że kilkoma płynnymi ruchami wyczołgał się z uścisku jego potężnych ud.

– Skurwysynu ty… – jęknął Sienkiewicz, podnosząc się ciężko. Cały był we krwi, a oczy pałały żądzą mordu.

Brudny wykorzystał moment i wyrwał z uścisku także rękę, po czym dostrzegłszy leżący kilka metrów dalej pistolet, rzucił się w tamtym kierunku. Nie zdążył jednak zrobić kroku, bo potężna graba Sienkiewicza oplotła jego kostkę, a chwilę później brutalne szarpnięcie z powrotem ściągnęło go na ziemię. Brudny runął na twarz, a Sienkiewicz znów się na niego wgramolił, przygniatając go swoją masą i rozpłaszczając jak żabę.

– Zdechniemy tu razem, glino pierdolony – syknął mu do ucha, a Brudny dostrzegł, że sięga po swój leżący w zasięgu ręki rzeźnicki nóż. Nie miał siły, aby temu zapobiec. Przeciwnik był za mocny. Zdołał szarpnąć się po raz ostatni, ale wtedy Sienkiewicz naciągnął go na siebie i oplótłszy krwawiące ramię wokół szyi, w półsiedzącej pozycji oparł się o upaćkane krwią lustro. Brudny poczuł na grdyce zimne ostrze. – Ciśnienie w tętnicy, pamiętasz? – wycharczał, krwawiącą ręką odciągając głowę Igora i eksponując szyję. Zrobił to z taką siłą, że Brudnemu chrupnęło w karku. Krew z ran po odstrzelonych palcach zalała mu oczy.

I wtedy pokruszone szkło zachrzęściło pod taktycznymi buciorami, a w lustrzanych odbiciach pojawiły się uzbrojone postaci w kominiarkach. Były ich setki.

– Łapy, kurwa! Łapy albo kula w łeb!

Sienkiewicz zastygł w bezruchu, a następnie wyszczerzył się w szyderczym uśmiechu. Zadziornie zarechotał, a czubek ostrza dotknął pulsującej tętnicy Igora. W tym samym momencie zrobiło to kilkudziesięciu innych Sienkiewiczów.

– To co, komisarzu Brudny? Pokażemy tym chłoptasiom, jak wygląda prawdziwe widowisko? – wydyszał Brudnemu do ucha.

Igor pomyślał, że zaraz umrze. I przyjął to ze spokojem. Spojrzał w swoje lustrzane odbicia i doszedł do wniosku, że tak właśnie miało być. Takie jest właśnie jego przeznaczenie i nie ma co się kopać z koniem. Westchnął, cmoknął. I wtedy pomiędzy wycelowanymi w nich lufami kontrterrorystów dostrzegł znajomą blond czuprynę. Julka wyglądała na szczerze przerażoną zaistniałą sytuacją. Ich spojrzenia spotkały się i pomyślał, że bardzo by nie chciał, aby była zmuszona patrzeć na jego śmierć. Posłał jej smutny uśmiech, a chwilę potem przeniósł wzrok na lustrzane odbicie dyszącego mu nad uchem Sienkiewicza.

Przełknął ślinę.

– Pokażemy im widowisko, jakiego jeszcze w życiu nie widzieli – syknął, szczerząc się obłąkańczo.

Ułamek sekundy później gwałtownie przesunął ciało kilka centymetrów w prawo, a ostrze z impetem wbiło się w tkankę.

* * *

Podobno człowiek raniony nożem albo jakimkolwiek innym ostrzem w pierwszej chwili nie czuje bólu, a jedynie chłód wrażonej w ciało stali. Następnie przychodzą szok i niedowierzanie, gwałtownie skacze adrenalina, co też hamuje receptory bólowe, dając zaatakowanemu szansę na ucieczkę bądź walkę o życie, w końcu, w zależności od tego, czy dany osobnik jest bliżej wygranej, czy przegranej, pojawia się silny impuls bólowy.

Podobno, bo w przypadku Brudnego nic takiego nie miało miejsca, a gdy ostrze brutalnie wdarło się w tkankę, zawył jak dziki zwierz. W lustrzanym odbiciu wyglądał jak demon z najgorszych koszmarów. Cały unurzany we krwi, z szeroko otwartymi ustami i wściekłym spojrzeniem bardziej przypominał jakiś upiorny wybryk natury niż człowieka. Supły mięśni pokryły się pajęczyną żył, ścięgna zatrzeszczały jak stare zawiasy, a Brudny zaplótł palce obu dłoni na rękojeści trzymanego przez Sienkiewicza noża i wraził je w swoje ciało jeszcze głębiej. Stal zazgrzytała o obojczyk, prześlizgnęła się po jednym z górnych żeber i wyszła tuż przy łopatce. Czuł każdy centymetr przenikającego go ostrza, ale to wciąż było dla niego za mało. Naćpany pompowaną do krwi adrenaliną docisnął rękojeść aż do własnej piersi, a wąskie trzydziestocentymetrowe ostrze rzeźnickiego noża zaraz po opuszczeniu jego własnego ciała w następnej kolejności przebiło się przez różową koszulkę, porośniętą szczeciną skórę, warstwę tłuszczu oblepiającą wielkie, dziko tłoczące krew serce, w końcu z impetem wdarło się w prawą komorę i tam zatrzymało.

– Jak ci się podoba takie widowisko, skurwysynu? – Brudny wyszczerzył się do lustra.

Sienkiewicz nie odpowiedział, zamiast tego jego źrenice rozszerzyły się w niemym zdumieniu, usta otwarły się niczym rybie, a po chwili wypłynęła z nich strużka krwi. Brudny zawył jeszcze głośniej, zebrał w sobie wszystkie siły i na przekór naturze przekręcił ostrze, wtedy spomiędzy warg mężczyzny chlusnęła krew, a uścisk na rękojeści noża osłabł.

Ostatnie, co zapamiętał, to ich skąpane we krwi odbicia. Zaraz potem opadł z sił. Gdy puścił rękojeść, a jego dłonie bezwiednie opadły wzdłuż tułowia, głowa osunęła się na klatkę piersiową i Igor Brudny stracił przytomność.

* * *

– Ratujcie go, kurwa! Gdzie ratownicy?

Julia Zawadzka klęczała przy partnerze i trzymała go za rękę. Drżała z nerwów i bezsilności. Obok dwóch zamaskowanych kontrterrorystów przyglądało się zaistniałej sytuacji, zaskoczonych i bezradnych jak dzieci we mgle.

– Wołajcie, kurwa, lekarza! – wrzeszczała, gdy upływały kolejne cenne sekundy, a Brudny nie odzyskiwał przytomności.

Wszystko wokół było we krwi. Jej rozbryzgi połyskiwały w setkach lustrzanych odbić, tworząc pejzaż ze świniobicia albo scenerię wyjętą wprost z filmu gore. W samym środku tej rzeźni oparci o lustro dogorywali dwaj mężczyźni przeszyci jednym ostrzem, symbolicznie złączeni ponurą przeszłością, zespoleni nieprzepracowaną traumą, wszystko to w krwawym anturażu jatki, która się dokonała. Wielki jak tur Sienkiewicz raz za razem wymiotował krwią, Igor z zamkniętymi oczami, nieprzytomny, po prostu siedział wsparty na jego cielsku, z zamkniętymi powiekami, zastygły, nieruchomy, milczący.

Chwilę później w lustrzanych odbiciach pojawiły się dziesiątki mężczyzn w pomarańczowych kombinezonach ratowników medycznych. Tak naprawdę było ich czterech, a Julia obserwowała, jak usuwają ostrze z ciała Brudnego, jak tamują gwałtowny krwotok, zakładają maskę tlenową i układają na noszach, wynoszą, a co się dzieje z Sienkiewiczem, nie obchodziło jej nic a nic.

– Wyjdzie z tego? – zapytała jednego z ratowników, gdy pakowali go do karetki.

– Nie wiem – odparł i zatrzasnął drzwi.

Chwilę później zawyły koguty i ambulans wystrzelił jak z procy w kierunku nieodległego szpitala. Julia stała i patrzyła, jak pojazd znika za zakrętem, bo nic więcej zrobić nie mogła.
===LxciECQWZVFhUGheZw07AjQEYgNlAGFRN1VjBjIEMlNjW29ablo=

Rozdział 49

Pik, pik, pik. Pik, pik, pik. Pik, pik, pik.

Brudny otworzył oczy, ale miał problem z wyostrzeniem wzroku. Jego powieki były ciężkie niczym odlane z ołowiu. Obraz kołysał się, falował, w tle niósł się monotonny dźwięk aparatury monitorującej funkcje życiowe. Bijące serce, oddech, i jeszcze gruchanie gołębi paradujących na parapecie. Przed oczami migały mu jakieś twarze, ale ich nie rozpoznawał. Jedna z nich, pulchna i rumiana, wisiała nad nim najczęściej. Pomyślał, że nie chciałby jej pamiętać, ot tak, po prostu, wolałby pamiętać inne, ale nie tą.

– Wyjdziesz z tego, chłopie – powiedziała pulchna buzia. – Ostrze przeszło na wylot, ale nie uszkodziło żadnych poważniejszych narządów wewnętrznych. Do wesela się zagoi.

Znów zamknął oczy. Zasnął.

Obudził się po nieokreślonym czasie. Z trudem uniósł powieki. W sali panował półmrok. Nieustające pikanie aparatury medycznej wrzynało się w jego skronie, gardło miał suche jak wiór. Na lewym ramieniu ciążył mu gruby opatrunek z gazy i bandaży. Na krześle pod oknem siedziała jakaś postać. Miała zwieszoną głowę, jakby drzemała.

Poruszył palcami u stóp, następnie sprawdził sprawność dłoni, a chwilę później zebrał się w sobie i odgarnął kołdrę. Do klatki piersiowej miał przyklejonych kilka kabli, które ginęły gdzieś za łóżkiem. Odcharknął gęstą plwocinę, która spłynęła mu po brodzie. Wtedy postać na krześle drgnęła.

– Igor? – usłyszał znajomy głos. Postać doskoczyła do łóżka. Nakryła dłonią jego własną. – Igor… – Uśmiechnęła się. Jej oczy błysnęły, zaszkliły się. – Słyszysz mnie? Jak się czujesz?

Brudny z powrotem zamknął oczy. Przytłoczyło go poczucie wstydu. Ona znów przy nim była.

– Jesteś już po operacji – powiedziała Julia. – Lekarz stwierdził, że wydobrzejesz. Teraz musisz tylko odpoczywać.

Pomyślał, że bardzo brakowało mu jej dotyku.

– Przepraszam – wydukał, bo nic innego nie przyszło mu do głowy.

– Nie przepraszaj, ale… – Jej głos się załamał. Mocniej zaplotła palce na jego dłoni. – Nigdy więcej mi tego nie rób. Nigdy więcej nie wbijaj sobie… – zaśmiała się przez łzy – pieprzonego noża we własne ciało na moich oczach. Nigdy, kurwa, więcej, rozumiesz?

– No… postaram się…

– Ja ci dam „postaram się”. Ty naprawdę jesteś głupi, wiesz? Durny jak… jak… jak kołek.

– To żeś teraz wymyśliła…

– Po prostu…

Głos Julki znów się załamał, a chwilę później nachyliła się nad Igorem i pocałowała go w spierzchnięte usta. Odwzajemnił pocałunek i pozwolił, aby położyła głowę na jego piersi. Zagryzł zęby, bo zabolało.

– Tęskniłam za tobą – wyszeptała, a on poczuł na skórze jej ciepłe łzy.

– Musiałem się dźgnąć, żebyś…

– Zamknij się już, głupku.

Przez chwilę tak trwali w milczeniu.

– Też za tobą tęskniłem. – Brudny położył jej dłoń na włosach i przez dłuższy czas znów milczeli, jak niepewne swoich reakcji nastolatki. Oddychał płytko, bo każdy głębszy wdech sprawiał mu ból. – Tam, w tym labiryncie… – zaczął, przerywając ciszę. – W pewnym momencie naprawdę przestało mi zależeć. Było mi wszystko jedno i…

– Nic już nie mów. Proszę, Igor. Nic już nie mów.

Przycisnął do siebie jej głowę, starając się zignorować ból. Delektował się zapachem jej włosów, ciepłem skóry, oddechem. Pomyślał, że ten moment mógłby trwać wiecznie, a on na to wszystko nie zasługuje, bo jest największym idiotą na świecie.

– Czy… – zaczął, ale Julia przytknęła mu palce do ust. Odniósł wrażenie, że czyta mu w myślach.

– Nic już nie mów. Musisz odpoczywać – powiedziała i uniosła głowę, a następnie się wyprostowała. – Pójdę już. Też jestem trochę zmęczona i muszę… chyba muszę chwilę pobyć sama.

– Mało ci? – Uśmiechnął się.

– Ty naprawdę nigdy się nie zmienisz. – Westchnęła i wstała. – I uważaj, żeby od tego szczerzenia się szwy ci nie pękły.

– Nie pękną. Przyjdziesz jutro?

– Zastanowię się.

– O ty…

– Odpoczywaj. Poinformuję doktora, że się obudziłeś. Może przyniesie ci dodatkowe środki przeciwbólowe.

Igor posłał jej zawadiackie spojrzenie.

– Wiedziałaś, co? – zapytał.

– Powiedzmy, że czułam, jak się trochę spinasz… – Teraz to ona się uśmiechnęła. – Nagrabiłeś sobie, więc odrobina więcej bólu ci nie zaszkodzi.

Julia zapaliła lampkę nocną i wymownie rzuciła okiem na stolik. Leżała na nim „Gazeta Lubuska”. Na pierwszej stronie widniało zdjęcie jego rozbitego patrola oraz mniejsze, na którym straszył on sam. Wszystko okraszone wielkim tytułem: „Bohater!”.

– Tylko obiecaj, że przeczytasz jutro – rzuciła szelmowsko. – Te szwy naprawdę mogą ci pęknąć i jeszcze mi się tu wykrwawisz – dodała i wyszła.

Brudny zamknął oczy i poczuł, jak zalewa go fala błogości. Leżał tak przez dłuższy czas, nie myśląc o niczym, chłonąc powoli rozpływające się w świadomości echa jej dotyku, ciepła, zapachu. Ból stał się nie tyle znośny, ile przestał istnieć. Pomyślał, że jakoś to wszystko jeszcze poukłada. Znów zapragnął żyć.

Wtedy drzwi do jego sali otwarły się, a w progu stanął postawny mężczyzna o pulchnej twarzy. Zapalił światło i podszedł do jego łóżka.

– Dobry wieczór, panie Brudny – przywitał się. – Jak pan się czuje?

– Jak nowo narodzony – odparł.

– I humor, widzę, dopisuje. To dobrze. Bardzo dobrze.

Doktor przyjrzał się wykresom na kardiomonitorze i przestudiował cykliczne pomiary, następnie pochylił się nad Igorem i zbadał wzrok. Przyjrzał się też opatrunkom. Zapisał coś na tablecie i podrapał się po rumianym policzku.

– Wyniki są obiecujące – oznajmił w końcu. – Ma pan wstrząśnienie mózgu i stracił dużo krwi, więc może pan odczuwać zmęczenie, zawroty głowy i mdłości. Ale to minie. Przynajmniej do jutra proszę nie wstawać z łóżka i pić dużo wody. – Skinął na stojącą obok gazety butelkę. – Może pan też przyjmować pokarmy, ale tylko płynne. Pani Krysia zaraz przyjdzie i wszystko panu wytłumaczy.

– Jak długo będziecie mnie tu trzymać?

– Słyszałem, że jest pan wyrywny. Ale cóż, rozczaruję pana. Tak szybko pana nie wypuścimy. Wszystko zależy od tego, jak szybko pański organizm będzie się regenerował. W każdym razie operacja się udała, choć… – lekarz pokręcił głową i głośno wypuścił powietrze – narobił pan sobie niezłego bałaganu. Szczerze mówiąc, to długo nie mogłem uwierzyć w to, co usłyszałem. I chyba dalej nie wierzę.

– Na świecie dzieją się rzeczy, które nie śniły się „fizjologom”.

– Coś o tym wiem.

– Mamy zatem coś wspólnego.

– Proszę odpoczywać.

Lekarz posłał mu wyuczony uśmiech i raz jeszcze zerknąwszy na kardiomonitor, odwrócił się na pięcie i ruszył w kierunku drzwi.

– Doktorze… – zatrzymał go Brudny.

– Tak?

– A co z tym drugim?

– Pyta pan o pana Sienkiewicza?

Brudny przytaknął.

– Obrażenia prawej komory serca były zbyt rozległe. Nie udało się go uratować.

Drzwi się domknęły i Igor znów został sam. Wrócił myślami do momentu, gdy podjął decyzję, aby przebić się do serca Sienkiewicza przez własne ciało. Wydała mu się absurdalna, ale uznał, że gdyby się nad tym głębiej zastanowić, to cały ten świat jest przecież jednym wielkim absurdem. Czy zrobił to, bo chciał umrzeć, czy jednak chciał żyć? Po kilku minutach intensywnych rozważań rozbolała go głowa i pomyślał, że dałby sobie rękę uciąć za papierosa. Szansa, że takowego dostarczy mu doktor albo mająca wkrótce pojawić się w sali szpitalnej pani Krysia, była raczej nikła, więc uznał, że przed snem zerknie na to, co na jego temat spłodziły te głupkowate pismaki, potem ewentualnie zastosuje się do zaleceń rumianego doktora.

Sięgnął po gazetę, a gdy chwycił ją w garść, dostrzegł, że pod nią leży coś jeszcze. Uśmiechnął się na ten widok i pomyślał, że naprawdę kocha tę kobietę, następnie zgarnął z szafki nocnej pozostawione przez Julkę rzeczy, nie bez trudu podniósł się z łóżka i poczłapał w kierunku okna. Papieros nigdy nie smakował mu tak dobrze jak w tej chwili.
===LxciECQWZVFhUGheZw07AjQEYgNlAGFRN1VjBjIEMlNjW29ablo=

Epilog

Miesiąc później

Brudny wcisnął guzik i tarcza przedstawiająca ludzki korpus z głową zaczęła przesuwać się na suwnicy w jego stronę. Zdjął nauszniki tłumiące hałas i przyjrzał się wynikom. Głowa podziurawiona jak ser szwajcarski, podobnie klatka piersiowa, zwłaszcza w okolicy serca. Dwa otwory, które wyróżniały się na tle pozostałych, znajdowały się na wysokości żołądka i barku.

– Ty naprawdę jesteś jak ten RoboCop – rzucił z uznaniem partnerujący mu na stanowisku obok Kruszwica.

– RoboCop nie miał jaj. – Igor wyszczerzył zęby.

Zabrzmiało dwuznacznie. Kruszwica przez chwilę analizował słowa kolegi, a gdy przed oczami stanął mu obrazek popularnego filmowego cyborga, zrozumiał aluzję. Jakkolwiek by patrzeć, ani Peter Weller, ani żaden z jego następców grających Alexa Murphy’ego – który po jednej z nieudanych akcji policyjnych został podziurawiony kulami jak sito i w ramach eksperymentalnego leczenia jego ciało zespolono z maszyną – nie miał w kroku tego, co dla większości facetów jest esencją ich męskości.

Wybuchnął rubasznym śmiechem, a gdy się uspokoił, porównał swoje wyniki z wynikami Brudnego.

– Jak ty to robisz? – zapytał, kręcąc z niedowierzaniem głową. – Masz w sobie więcej żelastwa niż…

– Może właśnie dlatego. Jeszcze raz?

– Dawaj.

Przytwierdzili do uchwytów nowe tarcze, założyli słuchawki, zapakowali do pistoletów świeże magazynki i gdy ich cele oddaliły się na zaprogramowaną odległość pięćdziesięciu metrów, opróżnili je do końca. Efekt niespecjalnie różnił się od tego sprzed kilku minut. Brudny znów był lepszy.

– Chodźmy lepiej się napić – rzucił zrezygnowanym tonem Kruszwica i pół godziny później obaj mężczyźni siedzieli już w piwiarni U Svejka. Brudny zamówił golonkę, a Mściwój żeberka wieprzowe. Pojedli, wypili. – Powiedz mi jedno… – zaczął Mściwój, odkładając na brzeg talerza kolejną kość.

– No? – Brudny przełknął kęs golonki.

– Jak wybrałeś tego prawdziwego?

– To znaczy?

– No w tym gabinecie luster to można było przecież dostać oczopląsu. Skąd wiedziałeś, że ten, do którego celujesz, to prawdziwy Sienkiewicz, a nie jedno z jego odbić?

– Facet był leworęczny. – Igor wytarł usta. – Powiedział to, gdy nurzał się w swoich pretensjach do całego świata. Z początku tego nie wyłapałem, ale w końcu zaskoczyłem. Trudno to wyjaśnić. Wiesz, jak jest. Czasem patrzysz, a nie widzisz. W pewnym momencie po prostu dostrzegłem, że ci wszyscy, którzy trzymają nóż w prawej dłoni to tylko odbicia tego, który trzyma go w lewej.

– Sprytnie, ale… – Kruszwica upił piwa. – Jak to jest z tymi lustrami? Jestem kiepski z fizyki, ale wydaje mi się, że… – Zerknął w swoje odbicie na połyskującym blacie i pomachał ręką. – Jeśli dobrze kminię, to tu moja prawa ręka jest lewą, ale jeśli to odbiłoby się w lustrze nieskończoności, to znów byłaby prawą, mam rację?

– Owszem.

– No to dalej nie kleję…

– Kluczem jest układ luster względem samego źródła. Leworęczny Sienkiewicz w tym jednym momencie znajdował się bliżej praworęcznych. Praworęczni odbijali się w kolejnych, ale w pewnym oddaleniu, ci w kolejnych i tak dalej. Wiem, że to pokręcone i trudno to wyjaśnić. Najlepiej idź do takiego gabinetu i sam się przekonaj, jak to działa. Może kiedyś ci się przyda.

– Ciebie już raczej nie przebiję…

– I za to wypijmy.

Mężczyźni stuknęli się kuflami, dopili i zamówili po kolejnym. Gdy kelner przyniósł zamówienie i posprzątał talerze, Kruszwica zaryzykował.

– A jak tam u was? – zapytał z pewną dozą nieśmiałości.

– Pytasz o mnie i Julkę? – Brudny zerknął spode łba.

– Nie musisz odpowiadać, ale…

– Dogadaliśmy się.

– Tak po prostu?

– Tak po prostu. – Igor westchnął. – Gdy na to patrzę z dzisiejszej perspektywy, to wydaje mi się, że cała ta sytuacja to był jakiś absurd. Ale wiesz, jakie są baby…

– Złe.

Obaj zarechotali. Hasło „zła kobieta” w ostatnich tygodniach stało się sloganem, który nie schodził z pierwszych stron zarówno gazet, jak i portali internetowych. Po tym, jak dziennikarze dokopali się do prawdy o Baszcie i Sienkiewiczu, w mediach rozpętało się piekło, a temat postępującej mizoginii i wyimaginowanej nienawiści względem kobiet maglowano na każdym kanale. Psycholodzy, psychiatrzy, publicyści i politycy roztrząsali problem i rozkładali go na czynniki pierwsze. A to gwałtownie postępujący rozwój technologiczny, a to zagubienie w dzisiejszym świecie, brak pracy, pieniędzy, perspektyw, nieumiejętność dostosowania się do zmieniającej się rzeczywistości, złe wzorce czy odwrócenie ról, gdy to kobieta brała na siebie cały ciężar utrzymania rodziny, mężczyzna zaś był spychany w kąt, przez co tracił kontrolę, a co za tym idzie, swoją męskość, to z kolei odbijało się na jego postrzeganiu płci przeciwnej jako zagrożenia dla porządku świata. Nienawiść względem kobiet tłumaczono na setki sposobów, ale każdy z nich brzmiał absurdalnie czy wręcz groteskowo, co nie przeszkadzało eksploatować męskich lęków partiom skrajnie prawicowym. W swoich konserwatywnych programach wyraźnie podkreślały podległość kobiet względem mężczyzn i posługując się manipulatorską argumentacją, próbowały wykorzystywać sytuację, aby promować swoją opartą na męskiej supremacji wizję świata.

Cała ta gównoburza przy okazji uzmysłowiła Brudnemu, o czym mówił do niego Sienkiewicz, zwracając się do niego per „alfa” bądź „sigma”. Zresztą wcześniej też miał raczej blade pojęcie na temat subkultury inceli, dzięki której te terminy nabrały nowego wymiaru i znaczenia. Bo o ile termin „alfa” był już kojarzony ze światem zwierząt, o tyle o „sigmie” usłyszał dopiero z ust Sienkiewicza. Pałka, która zgłębiła temat, wytłumaczyła mu to w następujący sposób:

– Przez innych ludzi rzeczywiście możesz być postrzegany jako sigma – mówiła, gdy przyszła do niego w odwiedziny do szpitala. – Trudno nazwać to terminem naukowym, w każdym razie to w ostatnim czasie najbardziej pożądany przez kobiety typ mężczyzny. Można powiedzieć, że wygryzł alfę, czyli przewodnika stada, silnego, odważnego, osiągającego sukcesy, koncentrującego uwagę na sobie, ale często też egoistę i aroganta idącego po swoje po trupach, bezwzględnego dominatora, który gardzi słabszymi.

– No to kim jest ten cały sigma?

– Ma z alfą pewne wspólne cechy, ale to, co go wyróżnia, to fakt, że nie musi codziennie pompować swojego przerośniętego ego. Tak jak alfa jest niezależny i żyje w zgodzie ze swoimi zasadami, ale nie szuka u innych akceptacji. Tak jak alfa ma wysoką samoocenę i powodzenie u kobiet, ale nie czuje potrzeby, aby na każdym rogu prężyć muskuły i chwalić się swoją zajebistością. Nie podporządkowuje się normom społecznym, ale też nie buntuje się przeciwko nim. Jednak najbardziej odróżnia sigmy od alf to, że są introwertykami, lubią własne towarzystwo i nie szukają przynależności do żadnej z grup społecznych. Zwykle są też tajemniczy, bo nie okazują uczuć ani nie chwalą się osiągnięciami oraz lubią spędzać czas na samotnych przemyśleniach i nie dążą do spełniania oczekiwań innych.

– Przecież to jakieś bzdury.

– Tylko że taki archetyp osobowości rzeczywiście stał się w ostatnich latach bardzo pożądany. Można powiedzieć, że wypiera, a w zasadzie wyparł alfę, który w obecnych czasach nie spełnia już oczekiwań większości kobiet. Macho wymachujący szabelką stał się synonimem obciachu.

– Dla mnie to i tak jeden wielki bełkot.

– Bełkot, nie bełkot, ktoś po prostu postanowił nazwać zespół cech, który jest tak pożądany we współczesnym świecie. I jeśli miałabym postawić diagnozę dotyczącą ciebie, to trudno by mi było znaleźć choć jeden aspekt, który wyklucza się ze zbioru przynależnych cech i wartości reprezentowanych przez sigmy. Zatem, czy tego chcesz, czy nie, w oczach innych jesteś sigmą.

– I co ten cały sigma ma do całej sprawy? Dlaczego Sienkiewicz porywał, torturował i mordował ciężarne?

– To już bardziej skomplikowana historia.

– Mamy czas.

Pałka przedstawiła Brudnemu swoją wizję, niewiele różniącą się od tej, do której doszli jeszcze w trakcie prowadzonego śledztwa. W jej ocenie Paweł Baszta był modelowym przykładem mężczyzny zagubionego w dzisiejszym, tak szybko zmieniającym się świecie, Jędrzej Sienkiewicz z kolei stanowił przykład iście ekstremalny. Trop, którym poszli na początku, okazał się dobry, bo obaj w istocie zaliczali się do grupy określającej się jako incele, innymi słowy – przegrywy. Głównymi wyznacznikami przynależności do tego zbioru były: niskie poczucie własnej wartości, przeświadczenie o własnej nieatrakcyjności, przekonanie o tym, że nie mają do zaoferowania niczego ciekawego innym, zwłaszcza kobietom, a wszystko to prowadziło do życia w przymusowym celibacie.

– Tacy ludzie są samotni, smutni, przygnębieni, przepełnieni żalem i nienawiścią do świata, za którym nie nadążają i w którym nie potrafią się odnaleźć – referowała Pałka. – Zwykle wykonują nisko płatne prace, co sprawia, że do późnych lat mieszkają z rodzicami, to zaś utrudnia albo wręcz uniemożliwia im nawiązanie zdrowej relacji z kobietami. Brak możliwości zaspokojenia potrzeb seksualnych, zwłaszcza emocjonalnej więzi z partnerką, sprawia, że łatwo uzależniają się od pornografii, która do reszty wypacza ich postrzeganie relacji między mężczyzną i kobietą. Seks, który w takich produkcjach często przybiera ekstremalne formy, sam w sobie staje się nieosiągalnym fetyszem, kobiety zaś zaczynają funkcjonować w umysłach takich ludzi jako niewarte splunięcia maszynki do zaspokajania najbardziej wynaturzonych potrzeb seksualnych. Są w ich oczach pozbawione cech ludzkich, sprowadzane do roli rzeczy czy wręcz przenośnych toalet, a to wszystko dlatego, że tacy mężczyźni, zwykle funkcjonujący też w bardzo patriarchalnym środowisku, widzą w nich jedynie zło wcielone. W ich oczach są grzeszne, niemoralne, podłe i właśnie złe, a stają się tym gorsze, im bardziej są dla nich niedostępne. I tak koło się zamyka.

– To chyba jednak dla mnie za wiele…

– A ty wiesz, ilu takich facetów mijasz codziennie na ulicy?

– No dobra… – Brudny odchrząknął. – Jestem w stanie zrozumieć to w przypadku Baszty, ale niekoniecznie w przypadku Sienkiewicza…

– Obie sytuacje mają wspólny mianownik, bo obaj wywodzili się z rodzin patologicznych, z ojcem alkoholikiem, który regularnie używał przemocy zarówno względem ich matek, jak ich samych. Obaj też z tego powodu zostali zabrani z domów rodzinnych i spędzili krótki okres w placówkach wychowawczych, a ich matki po śmierci partnerów stały się chorobliwie nadopiekuńcze. U Sienkiewicza ta nadopiekuńczość została jednak posunięta do absolutnego ekstremum, najprawdopodobniej z powodu poważnych i, co ważne, niezdiagnozowanych zaburzeń psychicznych matki oraz jego samego. Trudno ocenić to jednoznacznie, ale fakt, że w studni znaleziono szczątki należące do sześciu noworodków, sugeruje, że relacja pomiędzy matką a synem była skażona od samego początku. Badania genetyczne już potwierdziły, że troje z nich to efekt stosunków kazirodczych. A trzeba mieć jeszcze na uwadze fakt, że w dokumentach rodziny Sienkiewiczów jest zapis o nieszczęśliwym wypadku, do którego doszło w osiemdziesiątym dziewiątym, a którego ofiarą stała się roczna Rozalka, siostra Jędrzeja. Przyklepano SIDS, z angielskiego sudden infant death syndrome, czyli po naszemu śmierć łóżeczkową, która, nie wnikając w szczegóły, po prostu czasem się zdarza. W kontekście tego, co wiemy teraz o Sienkiewiczach, nie zdziwiłabym się jednak, gdyby był to efekt działania małego Jędrka.

– Że niby zabił siostrę z zazdrości?

– To mogłoby stać się źródłem, a przynajmniej spotęgować wrodzoną chorobę psychiczną. Ale to już gdybanie i wątpię, aby ktokolwiek próbował do tego wracać. W każdym razie wszystko wskazuje na to, że matka totalnie uzależniła od siebie małego Jędrka, a emanacją chorobliwej nadopiekuńczości było regularne karmienie syna piersią, nawet gdy osiągnął wiek, kiedy już się tego absolutnie nie robi. Stąd ten fetysz.

– Dobrze kombinuję, że szczątki tych niemowląt mogą mieć związek z utrzymaniem laktacji?

– Jestem o tym niemal przekonana. Najprawdopodobniej była podtrzymywana sztucznie, najpierw poprzez ciąże pochodzące ze stosunków z przypadkowymi mężczyznami, a gdy syn już dorósł, przez relację kazirodczą. Problem pojawił się, gdy matka z racji wieku w końcu utraciła możliwość zajścia w ciążę, a co za tym idzie, produkowania pokarmu. Podejrzewam, że to mógł być wstrząs, przez co syn zaczął szukać zaspokojenia swoich potrzeb u prostytutek. A gdy matka, która nie tylko była dla niego całym światem, ale i osobą, która totalnie go od siebie uzależniła, zmarła na raka, dla Jędrzeja to mógł być szok, z którym sobie nie poradził. Fakt, że zakładał im na twarz maski ze świńskiej skóry, świadczy o tym, że nie zdołał odciąć tej pępowiny.

Na terenie posesji znaleziono takie trzy i wszystkie trzy, pomimo ewidentnej próby uchwycenia podobizny do matki, były upiornym dowodem na to, że Sienkiewicz postradał zmysły. Karykatury Bogusławy Sienkiewicz przypominały maski z horroru i najpewniej zakładał je swoim ofiarom, gdyż za wszelką cenę pragnął znów poczuć ciepło matki. To samo tyczyło się prawdopodobnie faktu, że części z nich wybijał zęby, bo ustalono, że Bogusława w wyniku brutalnych ataków męża większość z nich bezpowrotnie straciła i szybko została zmuszona do korzystania ze sztucznej szczęki.

– Nie wykluczam, że to efekt kar, ale raczej w to nie wierzę – tłumaczyła Pałka. – On, jakkolwiek to absurdalnie zabrzmi, mimo wszystko starał się o nie dbać. Wątpię, aby je karał w ten sposób. To był efekt prób i błędów mających na celu nadanie jak największej ilości cech przypominających mu matkę.

– Dlaczego więc je zabijał?

– Żadna nie była w stanie zastąpić mu rodzicielki. Domyślam się, że żadna nie była też w stanie unieść takiego ogromu cierpienia i w pewnym momencie zaczynała protestować. Pękała, wybuchała, traciła rozum, zwał jak zwał, w każdym razie dawała mu pretekst, aby zastąpił ją nową, być może lepszą wersją, bardziej wyrozumiałą i przypominającą matkę. Sienkiewicz nie mógł przecież jej gdzieś odstawić, więc je zabijał, a ciała kroił i porzucał. Nie był zbyt lotny, więc robił to dość chaotycznie, zapewne często pod wpływem silnych emocji i strachu. Chciał się ich pozbyć jak najszybciej.

– Jakim cudem nikt tego nie zauważył? Gdzie był MOPS i inne podmioty?

– To nie pierwszy przypadek, gdy na terenie takich – Pałka gestem pokazała, że bierze te słowa w cudzysłów – domów na uboczu dochodzi do horroru. Podobnych w historii polskiej kryminologii było przynajmniej kilkanaście, w tym kilka, gdy na terenie posesji odkrywano szczątki metodycznie mordowanych niemowląt. Zresztą przypomnij sobie, co znalazłeś w klasztorze…

– No tak… – Brudny wychylił do dna. – I chyba na tym poprzestaniemy. Więcej wiedzieć nie chcę.

– Masz rację. Odpoczywaj.

Brudny naodpoczywał się jakiś kwadrans, bo w kolejce czekał już komendant. Czarnecki wkroczył do szpitalnej sali z bukietem kwiatów.

– Żona mi kazała – wytłumaczył się, kładąc go na szafce nocnej. – Powiedziała, że to za to, co zrobiłeś dla kobiet w tym kraju.

Brudnemu pozostało się uśmiechnąć. Aż tak uważnie nie śledził medialnych doniesień.

– Jak się czujesz? – zapytał komendant, gdy usiadł obok łóżka.

– Żyję.

– Wygadany, jak zawsze.

– Znasz mnie nie od dziś.

– Wystąpiłem o Krzyż Zasługi. Ministerstwo zatwierdziło.

– Jak dają, to wezmę.

– Cały ty.

Zaśmiali się, zamienili jeszcze kilka kurtuazyjnych zdań, po czym Brudny zaczął dopytywać się o szczegóły śledztwa. Kilka kwestii nieustannie go dręczyło.

– Jak to się stało, że przez tyle lat nikt z policji się nie połapał, że w tym domu dochodzi do takich historii? I jak, do cholery, nikt nie wpadł na to, że to właśnie ta chałupa?

Pytanie było o tyle zasadne, że dom Sienkiewicza znajdował się niemalże w cieniu wyrosłego w latach dziewięćdziesiątych osiedla bloków, zaledwie kilkaset metrów od wiaduktu, przy którym Baszta popełnił samobójstwo, i niewiele dalej od kanału, gdzie odnaleziono część szczątków zamordowanych kobiet. Do tego na tle kilku innych posesji mocno wyróżniał się tym, że w całości obrósł go winobluszcz.

– Mógłbym powiedzieć, że pod latarnią najciemniej, ale bym się wygłupił. Odpowiedzialni za to funkcjonariusze zostaną ukarani za niedopełnienie obowiązków.

– Ktoś tam w ogóle był?

– Majewski z Grudniem.

– Dlaczego mnie to nie dziwi…?

– Nie zastali właściciela, a że facet był nienotowany, to pokpili sprawę i poszli pod kolejny adres. Pod tamten już nie wrócili. Tak po prostu.

– Ech…

Okazało się, że ponura historia z dzieciństwa Sienkiewicza miała miejsce tuż przed zmianą ustroju i w całym bałaganie, jaki wówczas zapanował w służbach, nikt nie pofatygował się, aby w późniejszym okresie akta dotyczące śmierci ojca i siostry Jędrzeja zostały wprowadzone do rejestru. Dopiero przekopanie archiwum pozwoliło rzucić światło na przeszłość domu Sienkiewiczów. Ale akta były niekompletne, w każdym razie udało się ustalić, że ojciec Jędrzeja był dwukrotnie oskarżony o przemoc domową, przez co wyrokiem sądu rodzinnego zostały jemu i żonie częściowo odebrane prawa rodzicielskie, a syna skierowano do jednego z zielonogórskich domów dziecka. Dopiero po śmierci Wacława Sienkiewicza, która według akt była efektem udaru, młody Jędrzej powrócił do domu. Dziwnym zbiegiem okoliczności zgon jego siostry Rozalii, zakwalifikowany jako śmierć łóżeczkowa, nastąpił ledwie miesiąc później.

– W systemie tego jednak nie było, a Sienkiewicz nigdy później nie był notowany. Nie dostał nawet mandatu. – Czarnecki rozłożył ręce. – Mieliśmy go pod samym nosem…

– W jaki sposób zmusił Zofię, aby wsiadła z nim do samochodu?

– Kojarzył ją z czasów, gdy jeszcze pracował w MZK. Przez pewien okres regularnie woził ją do pracy linią „zero”. Potem przeniósł się do PKS-u, gdzie pojeździł jeszcze rok, a gdy po śmierci matki odszedł z firmy i krótko później zabił Monikę Otrębę, podjął pracę jako sprzątacz w szpitalu, a po godzinach dorabiał jeszcze na nierejestrowanej taksówce. Rozmowa z Zofią wykazała, że w czwartym miesiącu doznała silnych skurczów, przez co znalazła się w szpitalu. Tam się na nią natknął, a potem najprawdopodobniej ją śledził, stąd wiedział, że korzysta z usług Reicherta, prawdopodobnie znał też jej adres domowy. Wszystko wskazuje na to, że czekał na nią pod gabinetem lekarskim, a gdy wyszła, zjawił się niespodziewanie i zaproponował podwózkę. Zgodziła się, wtedy ją ogłuszył i zawiózł do siebie.

Protokół z przesłuchania to jednak było zdecydowanie za mało. Brudny wiedział, że prędzej czy później nadejdzie moment, że przyjdzie mu się z tym zmierzyć. Dlatego wolał tego nie odwlekać i pierwszego dnia po opuszczeniu szpitala pojechał do mieszkania Zofii. Otworzyła mu, podtrzymując pokaźnych już rozmiarów brzuch. Wyglądała, o dziwo, całkiem dobrze, wręcz kwitnąco.

– Cześć, wejdź – zaprosiła go, a gdy tylko przekroczył próg, zarzuciła mu ręce na szyję i mocno się w niego wtuliła. Nieśmiało odwzajemnił uścisk i trwali tak przez dłuższą chwilę, a gdy zaczęło robić się niezręcznie, Zofia poluzowała chwyt. – Wybacz, ale bardzo tego potrzebowałam – powiedziała. – Poza tym trzymam się… – Uśmiechnęła się gorzko, a zaraz potem bardziej promieniście. – I tak, jest okej, a przynajmniej tak okej, jak może być, gdy ma się w pamięci fakt, że spędziło się tydzień w zatęchłej piwnicy, niańcząc jakiegoś zwyrodniałego psychola, który wcześniej zamordował dwie inne kobiety i pokroił je w talarki. Tak, cholera, naprawdę się trzymam, napijesz się ze mną tej pieprzonej kawy?

Brudny stał w osłupieniu, nie mogąc uwierzyć w to, co słyszy. Zofia naprawdę była wyjątkową kobietą. Odważną i silną. Pomyślał, że napije się z nią kawy z największą przyjemnością.

– Dam mu na imię Igor. Po tobie – oznajmiła, gdy przebrnęli przez najtrudniejsze momenty. Pogładziła wydęty brzuch. – Mam nadzieję, że nie masz nic przeciwko temu…

– Nie – odparł, choć poczuł się wytrącony ze strefy komfortu. Zofia potrafiła onieśmielić jak mało która kobieta. – Jakie masz zatem plany? – zmienił temat.

– Urodzę i wychowam Igora na dobrego człowieka. A jak Bóg da, może poznam jakiegoś sensownego faceta, który weźmie na siebie odpowiedzialność i nas zaakceptuje. Nie masz tam na komendzie jakichś porządnych kolegów?

– W ogóle nie bardzo mam kolegów.

– To tak jak ja. Ale za to jestem urodzoną optymistką. Chciałbyś zostać ojcem chrzestnym Igora?

Brudny zakrztusił się kawą i omal nie oblał sobie spodni. Wasilewska niespecjalnie się tym przejęła, ale zrozumiała, że najwyraźniej poniosła ją wyobraźnia.

– Jak nie chcesz, to spoko. Przepraszam. Naprawdę nie myśl, że ja czegoś od ciebie oczekuję. Poradzę sobie, ale stałeś się moim wybawcą i nic na to nie poradzisz – dodała, uśmiechając się szczerze.

– Ja po prostu… – Odchrząknął. – Zaskoczyłaś mnie. Nie wiem. Cholera. Ja się na to po prostu nie nadaję. Naprawdę nie miej mi tego za złe, ale nic dobrego by z tego nie wyszło i…

– Nie musisz się tłumaczyć. Rozumiem. Ale warto było spróbować.

Niezręczna cisza na szczęście trwała krótko. Zofia miała w sobie dar gładkiego wychodzenia z najbardziej kuriozalnych sytuacji. Zanim Brudny zdążył odnaleźć w umyśle odpowiednią szufladkę, aby ustosunkować się do jej ostatnich słów, po prostu zmieniła temat na zdecydowanie mniej inwazyjny. Dwa kolejne kwadranse minęły jak z bicza strzelił, a gdy w kubku z kawą zaczęło prześwitywać dno, Brudny uznał, że najwyższy czas zająć się pakowaniem własnych gratów.

– Powtórzymy to kiedyś? – zapytała, gdy stał już w progu.

– Nie wiem – odparł zgodnie z prawdą. Podświadomie czuł, że to zły pomysł. Prawie każdy, kto się do niego zbliżał, wychodził na tym źle. Albo bardzo źle. – Ale nie zapomnę o tobie. Trzymaj się – dodał i dostrzegłszy błysk rozczarowania w oczach rozmówczyni, odwrócił się i odszedł.

– Dziękuję ci, Igor! – rzuciła za nim, ale już się nie odwrócił. Zacisnął zęby i z trudem odganiając poczucie winy, po prostu zniknął za rogiem.

Brudny z Kruszwicą dojedli i wypili jeszcze po dwa piwa, dyskutując o wszystkim, tylko nie o pracy. Komisarz odnalazł jeszcze większą przyjemność w towarzystwie młodszego kolegi i po raz kolejny pozwolił sobie na wyrażenie swoich myśli.

– Naprawdę jesteś w porządku. Nie zapomnę ci tego, że stanąłeś po mojej stronie. No i tak ogólnie… – powiedział, gdy kończyli trzeci kufel.

Krótko później się rozstali i Brudny obrał kierunek na swój nowy stary dom. W salonie czekała Julia. Czytała książkę.

– Polubiłeś go chyba, co? – zapytała, gdy usiadł obok niej na kanapie.

– Chyba jednak wolę ciebie – odparł, kładąc jej rękę na udzie.

– Czyżby?

– Mściwój jest okej, ale z nim do łóżka nie pójdę.

– Co to niby ma znaczyć? – Odłożyła książkę.

– To, że jesteś najpiękniejszą, najmądrzejszą i najseksowniejszą kobietą, jaką poznałem w życiu. A do tego można z tobą konie kraść.

– Nie podlizuj się.

– Nie podlizuję się, ale… – Uśmiechnął się i położył jej dłoń na włosach. – Przede wszystkim jesteś moją przyjaciółką. Kocham cię tak jak kobietę i mężczyznę w jednym. Jesteś moim ideałem.

– Nie mógłbyś tak częściej? – Pocałowała go.

– Zastanowię się.

Ugryzła go w dolną wargę, chwilę się poprzekomarzali, a potem poszli do sypialni i przy zgaszonym świetle kochali się długo i namiętnie. Gdy w końcu spełnieni opadli na poduszki, przez dłuższą chwilę w pokoju było słychać tylko ich oddechy. W pewnym momencie Brudny położył dłoń na brzuchu partnerki, a następnie jego palce powędrowały na piersi, szyję, brodę, policzek. Spojrzała na niego speszona.

– Chciałbym wrócić do tematu – wyszeptał. – Pragnę, abyś znów była szczęśliwa i…

– Ładna? – Zaśmiała się gorzko.

– Nie to miałem na myśli. Nie tak to miało zabrzmieć i… cholera… wiesz, że jestem słaby w takim gadaniu, ale… mam te pieniądze ze sprzedaży mieszkania i chciałbym, abyś skorzystała z mojej propozycji.

Julia przez dłuższy czas milczała, a chwilę później jej oczy się zaszkliły.

– Znalazłem klinikę – przerwał ciszę. – Pracujący tam lekarze podobno potrafią czynić cuda. Opisałem im twój przypadek i twierdzą, że są w stanie sprawić, że blizny znikną, a ty będziesz wyglądać tak jak przedtem i… – Ugryzł się w język. – To znaczy… to nie tak, że teraz mi to przeszkadza. Kocham cię i dla mnie zawsze pozostaniesz najpiękniejszą kobietą na świecie, ale widzę, że… wciąż cierpisz. A nie zasługujesz na to. Nie zasługujesz, żeby cierpieć przez takiego kretyna jak ja.

Julia przekręciła się i wsparła na łokciu. Wytarła łzę i spojrzała Igorowi w oczy.

– Wierzę ci – powiedziała, a on ją pocałował.

– Klinika jest na Helu, a ja jestem po rozmowie z Romkiem. Powiedział, że da nam tyle czasu, ile będziemy potrzebować. Co ty na to?

– Znów ciągnie cię do piekła? – Uśmiechnęła się.

– Nie rozumiem.

– No hell. Wiesz, co znaczy po angielsku to słowo?

– To się chyba pisze przez dwa „l”. I nie żartuj. Mówię poważnie.

Julia przygryzła dolną wargę i spojrzała partnerowi głęboko w oczy.

– Dobrze – odparła po dłuższej chwili.

– Naprawdę?

– Tak.

– Kocham cię.

– I ja ciebie.

Igor przytulił Julię tak mocno, jakby chciał ją zadusić. Pomyślał, że życie jednak potrafi być piękne i prędzej da się żywcem obedrzeć ze skóry, niż kiedykolwiek to spieprzy. Nie miał pojęcia, że ponury byt, który w nim mieszkał, usłyszał te myśli i skrzętnie je odnotował. On miał wobec obojga własne plany.

KONIEC
===LxciECQWZVFhUGheZw07AjQEYgNlAGFRN1VjBjIEMlNjW29ablo=

Od autora

W kolejnej powieści z Brudnym postawiłem sobie cel, aby wrócić do korzeni. Oczywiście nie dosłownie, bo pewnych rzeczy nie da się i nie powinno się powtarzać. Chodziło o samego Igora, który w Fetyszu znów miał stać się tym facetem z Piętna – surowym, szorstkim, bezkompromisowym gliną, który chodzi własnymi ścieżkami i nie ogląda się za siebie. Taki plan tlił się w mojej głowie od czasu Smolarza, gdzie postanowiłem wprowadzić pierwsze pęknięcia w związku z Julką, a w nieco spokojniejszym Anubisie doprowadzić do ich rozłąki. Tylko w ten sposób mogłem, nie burząc ciągłości tła obyczajowego, sprawić, aby Brudny wiarygodnie przeobraził się z powrotem w tego grubo ciosanego typa (choć nie bez uczuć), którego tak pokochaliście. A że kobieta zawsze łagodzi obyczaje, to wiadomo – Igor i Julka musieli się rozstać.

Po bieszczadzkim, zabarwionym elementami historycznymi Smolarzu i egipskim Anubisie, gdzie poza samym śledztwem istotną rolę odgrywało wspomniane tło obyczajowe, postanowiłem, że kolejna odsłona będzie wyjątkowo mroczna i osadzona bardzo lokalnie. Znalazłem klucz w postaci społecznego problemu postępującej mizoginii (zwłaszcza w kontekście szturmującej nie tylko polską scenę polityczną skrajnej prawicy) i puściłem wodze fantazji. Taki temat wydawał mi się idealny, aby nadać książce odpowiedni klimat i jednocześnie poruszyć skamieniałe po rozstaniu z Julką serce Brudnego. Czy mi się to udało? Jak zawsze dałem z siebie wszystko, ale ocenę oczywiście pozostawiam Wam.

Tradycyjnie już postawiłem na autentyczność, dlatego starałem się zachować wszelkie procedury policyjne, a wszystkie miejsca opisane w książce istnieją w rzeczywistości, w tym dom porośnięty winobluszczem, który stoi niedaleko osiedla bloków Zacisze na obrzeżach Zielonej Góry. To w ogóle ciekawa historia, bo przez dłuższy czas mieszkałem w tych okolicach i tak naprawdę regularnie bywam tam do tej pory, a owa rudera na uboczu (wygląda na opuszczoną) wpadła mi w oko zupełnym przypadkiem dopiero niedawno. Kiedy ją zobaczyłem, zresztą w okresie zimowym, gdy pędy były pozbawione liści i oplatały całą konstrukcję, jakby w istocie chciały ją zgnieść, od razu poczułem przypływ inspiracji, bo uwierzcie na słowo, że ten budynek ma w sobie coś naprawdę mrocznego. Pozostałe lokalizacje, jak kanał Łącza, tama, wiadukt, tory, ogródki działkowe czy choćby ulice podczas pościgu za mordercą, odwzorowałem praktycznie jeden do jednego. Podobnie ma się rzecz z Winobraniem, które jest flagowym świętem Zielonej Góry i zawsze zaczyna się w pierwszym tygodniu września (korzystając z okazji, zapraszam, bo dzieje się wtedy naprawdę sporo). Klimat tego wydarzenia również starałem się wiernie odwzorować, podobnie wesołe miasteczko, które od lat jest rozstawiane na placu Bohaterów. Wyjątkiem jest Gabinet Luster, którego nigdy podczas Winobrania nie widziałem, a który wzorowałem na tym odwiedzonym przed laty w holenderskim Horst. Uwierzcie – te lustra nieskończoności robią kolosalne wrażenie.

I tu tradycyjnie czas na podziękowania. W pierwszej kolejności dziękuję moim rodzicom, Marioli i Tomaszowi, za wszelkie wsparcie oraz moim dzieciom, Kubie i Lence, które są moimi największymi skarbami i nadają sens mojemu życiu.

Dziękuję mojej przyjaciółce Agnieszce, która wspiera mnie nie tylko przy pisaniu historii o Lucie, ale jest też surową recenzentką każdej z moich powieści. Dziękuję przyjaciołom Krzysztofowi Figurze i Andrzejowi Flügelowi za poświęcony czas i czytanie nieobrobionej „surówki”. Osobne podziękowania należą się inspektorowi Romanowi Czarneckiemu, patomorfologowi Robertowi Krzywulskiemu oraz byłemu oficerowi służb specjalnych Leszkowi Adamcowi za wszelką pomoc merytoryczną.

Kłaniam się też całej ekipie Wydawnictwa Czarna Owca, która niezmiennie mnie wspiera i pomaga przetrwać na tym trudnym i niezwykle wymagającym rynku, przede wszystkim: Markowi Korczakowi, Katarzynie Słupskiej, Iwonie Walskiej, Adamowi Dzikowi, Agnieszce Radzikowskiej oraz redaktorom Jackowi Ringowi i Bartłomiejowi Nawrockiemu. Ten ostatni co prawda nie pracuje już w Czarnej Owcy, ale współpraca przy serii z Igorem Brudnym układa się tak doskonale, że nie wyobrażam sobie w tej roli nikogo innego.

Osobne podziękowania należą się twórcy okładki Piotrowi Cieślińskiemu. Każda z Twoich okładek tej serii jest fenomenalna, ale ta stworzona na potrzeby Fetyszu to istne dzieło sztuki.

Na koniec chciałbym bardzo gorąco podziękować Wam, Drodzy Czytelnicy i Czytelniczki. Za to, że jesteście ze mną i czytacie moje książki. Wiem, że długo kazałem Wam czekać na powrót Igora, tym większy czuję stres, jak odbierzecie Fetysz. Mam nadzieję, że nie czujecie się zawiedzeni lekturą, bo robię wszystko, aby każda z odsłon serii wyróżniała się na tle innych, ale nie odbiegała klimatem i jakością od pozostałych. I obiecuję Wam, że będę robił wszystko, co w mojej mocy, aby tak było do końca świata. Albo mojego. ;)

Nie zdradzę Wam, nad czym obecnie pracuję, ale czujni obserwatorzy mojego profilu zapewne już się domyślają. Nowy tytuł trafi na księgarskie półki po Nowym Roku, najprawdopodobniej w lutym bądź marcu. Głęboko wierzę, że i tym razem Was nie zawiodę. :)

Dziękuję też wszystkim, których nie wymieniłem z imienia i nazwiska, a którzy w jakiś sposób przyczynili się do powstania Fetyszu w jego ostatecznej wersji. Jeszcze raz serdecznie dziękuję. Do zobaczenia wkrótce!

Zielona Góra, marzec–lipiec 2025

Przemysław Piotrowski
===LxciECQWZVFhUGheZw07AjQEYgNlAGFRN1VjBjIEMlNjW29ablo=

===LxciECQWZVFhUGheZw07AjQEYgNlAGFRN1VjBjIEMlNjW29ablo=