Plik jest zabezpieczony znakiem wodnym

Lucy ‌i Stephen ‌Hawking ‌
George ‌i tajny ‌klucz do wszechświata ‌

Tytuł oryginału
George’s Secret ‌Key to the ‌Universe

ISBN ‌978-83-8116-596-9

Copyright ‌© Lucy Hawking, ‌2007
First published as ‌George’s ‌Secret Key to ‌the ‌Universe by Random House ‌Children’s ‌Publishers, a ‌part ‌of the Penguin Random ‌House ‌group of ‌companies ‌The Author has asserted ‌her ‌right ‌to be ‌identified as the author ‌of ‌the ‌Work

All rights ‌reserved

Artwork © Garry Parsons

Published ‌by ‌arrangement with ‌Random House ‌Children’s Publishers UK, a ‌division ‌of ‌The ‌Random House Group Limited
Copyright ‌© ‌for the ‌Polish translation by ‌Zysk i S-ka Wydawnictwo ‌s.j., ‌Poznań 2019

Redakcja
Grażyna Kurkowska

Ilustracja na ‌okładce
Kamil Murzyn
kamilmurzynarts.pl

Opracowanie graficzne okładki
Tobiasz ‌Zysk

Opracowanie graficzne ‌i techniczne
Barbara ‌i Przemysław Kida

Wydanie 1 ‌w ‌tej edycji

Zysk i S-ka ‌Wydawnictwo
ul. ‌Wielka 10, 61-774 ‌Poznań
tel. ‌61 853 27 ‌51, 61 ‌853 ‌27 67
faks 61 ‌852 63 26
dział handlowy, ‌tel./faks ‌61 ‌855 06 90
sklep@zysk.com.pl
www.zysk.com.pl

Wszelkie ‌prawa zastrzeżone. Niniejszy plik ‌jest ‌objęty ‌ochroną prawa ‌autorskiego i zabezpieczony ‌znakiem wodnym ‌(watermark).

Uzyskany dostęp upoważnia ‌wyłącznie ‌do prywatnego użytku. ‌Rozpowszechnianie całości ‌lub fragmentu ‌niniejszej publikacji ‌w jakiejkolwiek postaci ‌bez zgody ‌właściciela praw ‌jest zabronione.

Konwersję do ‌wersji elektronicznej wykonano w ‌Zysk ‌i ‌S-ka ‌Wydawnictwo.

Spis treści

Okładka

Strona tytułowa

Strona redakcyjna

Dedykacja

Rozdział ‌pierwszy

Rozdział ‌drugi

Rozdział ‌trzeci

Rozdział czwarty

Rozdział ‌piąty

Rozdział szósty

Rozdział siódmy

Rozdział ósmy

Rozdział ‌dziewiąty

Rozdział ‌dziesiąty

Rozdział ‌jedenasty

Rozdział ‌dwunasty

Rozdział trzynasty

Rozdział czternasty

Rozdział piętnasty

Rozdział ‌szesnasty

Rozdział ‌siedemnasty

Rozdział osiemnasty

Rozdział dziewiętnasty

Rozdział dwudziesty

Rozdział ‌dwudziesty ‌pierwszy

Rozdział dwudziesty drugi

Rozdział dwudziesty ‌trzeci

Rozdział ‌dwudziesty czwarty

Rozdział ‌dwudziesty piąty

Rozdział ‌dwudziesty szósty

Rozdział dwudziesty ‌siódmy

Rozdział dwudziesty ‌ósmy

Rozdział dwudziesty dziewiąty

Rozdział ‌trzydziesty

Rozdział trzydziesty ‌pierwszy

Rozdział trzydziesty drugi

Podziękowania

Akta ‌• Obrazy ‌wszechświata

Dla Williama i ‌George’a
z ‌wyrazami miłości

Rozdział pierwszy

Świnie ‌nie znikają ‌tak po ‌prostu, pomyślał George, ‌wpatrując się w zdecydowanie ‌pusty ‌chlewik. Zamykał oczy ‌i znów ‌je otwierał, żeby ‌sprawdzić, czy ‌nie ‌jest to ‌przypadkiem jakaś potworna iluzja ‌optyczna. ‌Kiedy jednak po ‌raz ‌kolejny zajrzał do chlewika, ‌zwierzęcia ‌nadal tam nie było; ‌jego ‌ogromna, zabłocona, różowa masa ‌przepadła ‌gdzieś z kretesem. ‌Co ‌gorsza, gdy George przyjrzał ‌się ‌uważniej, sytuacja wcale się ‌nie ‌poprawiła — wręcz ‌przeciwnie. Boczne ‌drzwiczki ‌chlewika były ‌otwarte, a to oznaczało, ‌że ‌ktoś nie ‌zamknął ‌ich porządnie. I ‌tym kimś ‌prawdopodobnie był ‌on ‌sam.

— George! — zawołała ‌jego ‌mama z kuchni. — ‌Za ‌chwilę zacznę szykować ‌kolację, więc ‌masz tylko około ‌godziny. ‌Odrobiłeś już lekcje?

— ‌Tak, mamo ‌— odkrzyknął z udawaną ‌wesołością.

— ‌Jak się miewa ‌twoja świnka?

— ‌Znakomicie! ‌Absolutnie doskonale! ‌— odparł piskliwie ‌George i ‌dodał kilka ‌eksperymentalnych ‌kwiknięć, by mamie się ‌wydało, ‌że w ‌małym ‌ogrodzie na tyłach ‌domu, pełnym ‌najróżniejszych warzyw i ‌jednej ‌ogromnej, choć w tej ‌chwili ‌magicznie nieobecnej świni, wszystko jest w najlepszym porządku.

Chrząknął jeszcze parę razy dla lepszego efektu. Było bardzo ważne, żeby mama nie przyszła do ogródka, dopóki George nie wymyśli jakiegoś planu. Nie miał zielonego pojęcia, w jaki dokładnie sposób mógłby odnaleźć świnię, zaprowadzić ją z powrotem do chlewika, zamknąć drzwi i wrócić na czas na kolację. Pracował jednak nad tym i ostatnią rzeczą, której potrzebował, zanim znajdzie odpowiedzi na wszystkie pytania, było pojawienie się jednego z rodziców.

George wiedział, że rodzice nie darzą wieprzka nadmierną miłością i że nigdy nie chcieli mieć tucznika w ogrodzie. A tata głośno zgrzytał zębami za każdym razem, gdy sobie przypomniał, kto taki mieszka za grządką warzywną. Świnia była prezentem — pewnej mroźnej Wigilii kilka lat temu ktoś dostarczył pod drzwi ich domu kartonowe pudełko, z którego wydobywały się piski, kwiknięcia i sapanie. Kiedy George otworzył paczkę, znalazł w niej nader niespokojnego, różowego prosiaczka. Wyjął go ostrożnie z pudełka i przyglądał się z zachwytem, jak jego nowy przyjaciel biega wokół choinki, ślizgając się na drobnych raciczkach. Do pudełka był przyczepiony liścik: Moi kochani, radosnych Świąt Bożego Narodzenia! To maleństwo potrzebuje domu — czy możecie je przygarnąć? Uściski i całusy. Babcia

Tata George’a wcale się nie ucieszył tym nowym dodatkiem do rodziny. Był wprawdzie wegetarianinem, ale to wcale nie znaczy, że lubił zwierzęta. Tak naprawdę wolał rośliny. Te sprawiały mniej kłopotu, nie robiły bałaganu, nie zostawiały błotnistych śladów racic na podłodze w kuchni i nie włamywały się do domu, by zjeść wszystkie herbatniki zostawione na stole. George jednak był zachwycony nożliwością posiadania własnej świnki. Prezenty, które dostał tamtego roku od rodziców, były jak zwykle dość koszmarne. Rękawy swetra w fioletowo-pomarańczowe paski, który mama zrobiła na drutach, sięgały do podłogi. Chłopiec nigdy też nie marzył o zestawie fletni i z trudem udawał entuzjazm, gdy rozpakowywał kompostownik do hodowli dżdżownic.

Tak naprawdę najbardziej na świecie chciał dostać komputer. Wiedział jednak, że rodzice raczej mu go nie kupią. Nie lubili współczesnych wynalazków i jak tylko mogli, starali się obywać bez typowych urządzeń domowych. Pragnęli wieść proste, jak najmniej zmącone cywilizacją życie, prali wszystkie ubrania ręcznie, nie mieli samochodu i oświetlali dom świeczkami, aby nie używać elektryczności.

Wszystko zaplanowali tak, by George wychowywał się w naturalnych, zdrowych warunkach, wolnych od toksyn, uzależniaczy, promieniowania i innych szatańskich wynalazków. Jedyny problem polegał na tym, że pozbywając się wszystkiego, co teoretycznie szkodziło chłopcu, jego rodzice zrezygnowali również z wielu rzeczy, które mogły być dla niego świetną rozrywką. Zapewne mama i tata George’a doskonale się bawili, kiedy tańczyli wokół drzewek majowych, brali udział w protestach grup ekologicznych albo mielili własnoręcznie mąkę na chleb, ale chłopiec nie podzielał ich zachwytu. On wolałby odwiedzić park rozrywki, przejechać się na kolejce górskiej, pograć w coś na komputerze albo polecieć samolotem gdzieś bardzo, bardzo daleko. Zamiast tego jedyne, co do tej pory posiadał, to była świnka.

Była to naprawdę wspaniała świnka. George dał jej imię Freddy i spędzał wiele szczęśliwych godzin przewieszony przez przepierzenie w zbudowanym przez tatę na tyłach domu chlewiku, przyglądając się, jak Freddy ryje w błocie i rozkopuje słomę. Mijały miesiące, kolejne lata, a świnka George’a robiła się coraz większa... i większa... i większa... aż w końcu urosła tak bardzo, że w słabym świetle można ją było pomylić z małym słoniem. Im Freddy był większy, tym mniej mu się podobało pozostawanie w zamknięciu. Kiedy tylko miał szansę, wymykał się z chlewika i dewastował grządkę warzywną, depcząc marchewkę, podgryzając młodą kapustę albo żując kwiaty mamy George’a. I choć ona sama zawsze powtarzała synowi, jakie to ważne, aby kochać wszystkie żywe stworzenia, chłopiec podejrzewał, że wtedy, gdy Freddy siał spustoszenie w jej ogródku, nie żywiła wobec niego zbyt wielu przyjaznych uczuć. Podobnie jak tata, była wegetarianką, ale George mógłby przysiąc, że gdy pewnego dnia sprzątała po jednym z bardziej niszczycielskich wybryków Freddy’ego, usłyszał, jak mruczy gniewnie pod nosem coś o kiełbaskach.

Tym razem jednak to nie warzywa padły ofiarą Freddy’ego. Zamiast biegać szaleńczo po warzywniku, świnia zrobiła coś o wiele gorszego. W płocie, który oddzielał ogród George’a od Domu Obok, chłopiec zauważył nagle dziurę o rozmiarach podejrzanie pasujących do wieprzka. Poprzedniego dnia zdecydowanie jej tam jeszcze nie było, ale też Freddy pozostawał wtedy bezpiecznie zamknięty w czterech ścianach chlewika. Teraz nie było go nigdzie widać, a to oznaczało tylko jedno: głodne przygód zwierzę wydostało się z bezpiecznych terenów domowego ogrodu i uciekło tam, dokąd absolutnie nie powinno.

Dom Obok był zagadkowym miejscem. Od kiedy George pamiętał, zawsze wyglądał na opuszczony. Wszystkie inne budynki stojące w szeregu przy ich ulicy miały zadbane ogrody, wieczorami w ich oknach migotały światła, a rano trzaskały głośno drzwi wejściowe, kiedy mieszkańcy co chwila przez nie wybiegali i wbiegali z powrotem. Tymczasem Dom Obok stał sobie w ciszy, smutny i pogrążony w mroku. Nie było tam żadnych małych dzieci, które rankiem piszczałyby z radości. Nie było mamy, która przez tylne wejście przywoływałaby rodzinę na kolację. W weekendy nie rozlegały się odgłosy stukania młotkiem ani nie dolatywał stamtąd zapach świeżej farby, bo też nikt nie zabierał się do naprawy zepsutych framug okiennych i zapadniętych rynien. Lata zaniedbań oznaczały, że ogród wymknął się całkowicie spod kontroli i zarósł tak, że wyglądał jak dżungla amazońska, która nagle pojawiła się za płotem.

W ogrodzie George’a wszystko było skrzętnie wysprzątane, ładnie rozplanowane i przez to szalenie nudne. Rosła tutaj w równych rzędach fasola, pedantycznie poprzywiązywana do tyczek, były grządki z oklapłą sałatą, pierzastymi, ciemnozielonymi grzywami naci marchwiowej i zagony kartofli. George nie mógł nawet kopnąć piłki, żeby ta nie zmiażdżyła wypielęgnowanego krzaku malin.

Rodzice George’a wyznaczyli dla niego małe poletko, na którym mógł uprawiać własne warzywa. Mieli nadzieję, że ich syn zainteresuje się ogrodnictwem i być może w przyszłości będzie produkował organiczną zieleninę. Zamiast w ziemię chłopiec wolał jednak wpatrywać się w niebo, i dlatego jego mały fragment planety pozostawał pusty i zaniedbany. Były na nim jedynie kamienie, niewyględne chwasty i połacie gołej ziemi. Tymczasem George usiłował zliczyć wszystkie gwiazdy na niebie. Chciał się dowiedzieć, jak dużo ich tak naprawdę jest.

Ogród przy Domu Obok był całkiem inny. George często stawał na dachu chlewika i wpatrywał się w fantastyczną plątaninę zielonej dżungli po drugiej stronie płotu. W bujnych krzewach znajdowały się wygodne małe kryjówki, a poskręcane, sękate gałęzie drzew nadawały się idealnie do chłopięcych wspinaczek. Jeżyny rosły w zwartych kępach; ich kłujące pędy układały się w dziwaczne łuki i pętle, krzyżując się ze sobą niczym tory kolejowe na stacji. Pnący się w górę powój jak zielona pajęczyna oplatał latem wszystkie rośliny w ogrodzie. W każdym zakątku rosły żółte mlecze, nad ziemią wisiał, niczym istota z innej planety, gigantyczny parzący barszcz, a pośród tego zielonego galimatiasu uroczo mrugały drobne, błękitne niezapominajki.

Ale wstęp na teren wokół Domu Obok był wzbroniony. Rodzice George’a odpowiedzieli stanowczym „nie!” na pomysł syna, aby mógł używać tamtejszego ogrodu jako dodatkowego placu zabaw. W dodatku nie było to ich zwyczajowe „nie”, skrywające prośbę, żeby George sam zrezygnował dla własnego dobra. To było prawdziwe „nie!” — takie, które chłopiec słyszał wtedy, gdy sugerował, że skoro wszyscy w jego szkole mają telewizory (niektóre dzieciaki posiadały nawet odbiorniki w sypialniach), może i jego rodzice pomyśleliby o zakupie jednego. W kwestii telewizji George musiał wysłuchać długiej pogadanki taty o tym, jak to oglądanie bezmyślnych głupot skrzywiłoby mu umysł. Jeśli chodzi o Dom Obok, tata nie fatygował się z wyjaśnieniami. Po prostu powiedział „nie” i zakończył rozmowę.

George jednak zawsze lubił wiedzieć dlaczego. Domyślał się, że od taty nie uzyska żadnych odpowiedzi, więc postanowił zapytać o to swoją mamę.

— Och, George — westchnęła mama, krojąc brukselki i rzepę, które potem wrzuciła do ciasta. Miała zwyczaj używać w kuchni tego, co akurat wpadło jej w ręce, zamiast wykorzystywać składniki, które po ich połączeniu stworzyłyby dla odmiany coś smacznego. — Zadajesz za dużo pytań.

— Po prostu chciałem zrozumieć, dlaczego nie mogę pójść do ogrodu obok — nie rezygnował chłopak. — Jeżeli mi odpowiesz, do końca dnia nie będę ci już zadawał żadnych pytań. Obiecuję.

Mama wytarła dłonie w kwiecisty fartuszek i wypiła łyk herbaty z pokrzywy.

— No dobrze, George, opowiem ci tę historię, jeżeli rozrobisz ciasto na muffinki. — Podała mu wielką brązową misę i drewnianą łyżkę, sama zaś usiadła na krześle. George zaczął mieszać gęstą żółtawą masę, w której nurzały się białe i zielone kawałki warzyw. — Kiedy przeprowadziliśmy się tutaj, a ty byłeś jeszcze bardzo malutki, w Domu Obok mieszkał stary człowiek — zaczęła. — Prawie go nie widywaliśmy, ale dobrze go pamiętam. Miał najdłuższą brodę, jaką widziałam w życiu. Sięgała mu do kolan. Nikt nie wiedział, ile ten pan ma lat, ale sąsiedzi twierdzili, że mieszka w tym domu od wieków.

— Co się z nim stało? — George zdążył zapomnieć o swojej obietnicy niezadawania już żadnych pytań.

— Tego nikt nie wie — odparła mama tajemniczo.

— Jak to?

— A tak to. Jednego dnia tam był, a drugiego zniknął.

— Może wyjechał na wczasy — zasugerował chłopiec.

— Jeśli tak było, to już z nich nie wrócił. Nawet przeszukano dom, ale nigdzie nie było śladu po starszym panu. Od tamtego czasu to miejsce jest opuszczone i nikt nie widział więcej jego właściciela.

— O rany!

— Jakiś czas temu, w środku nocy — mama zaczęła dmuchać, aby ostudzić gorącą herbatę — usłyszeliśmy w Domu Obok hałasy. Jakieś stukanie. Widzieliśmy również błyski światła i dobiegały do nas odgłosy rozmowy. Jacyś bezdomni ludzie włamali się do środka budynku i urządzili w nim sobie kryjówkę. Policja musiała ich stamtąd wyrzucić. Nie dalej jak w zeszłym tygodniu znów usłyszeliśmy jakiś harmider. Nie wiemy, kto może być w tym domu, i właśnie dlatego tata nie chce, żebyś tam chodził.

Zaglądając w ciemną czeluść dziury w płocie, George przypomniał sobie tę rozmowę z mamą. Opowiedziana przez nią historia nie zgasiła w chłopcu chęci do odwiedzin Domu Obok, który nadal jawił mu się jako bardzo tajemniczy i kuszący. Jednak chcieć tego, co zabronione, to jedno, a zorientować się, że teraz będzie się musiało to zrobić, to całkiem inna historia. Nagle Dom Obok wydał się George’owi mroczny, złowrogi i naprawdę przerażający.

Chłopiec czuł się rozdarty. Pragnął wrócić do swojego domu, do migoczących świec i dziwnych, ale znajomych zapachów potraw, które przyrządzała mama, chciał zamknąć za sobą tylne drzwi i poczuć się znów bezpiecznie i wygodnie. To jednak oznaczało, że musiałby zostawić Freddy’ego na pastwę losu i być może narazić go na niebezpieczeństwo. George nie mógł poprosić o pomoc rodziców. Bał się, że uznają to za ostatni wybryk Freddy’ego i odeślą go niechybnie do fabryki boczku. Z głębokim westchnieniem uznał, że nie ma wyjścia. Musi pójść do Domu Obok.

Zamknął oczy i zanurkował w dziurze w płocie.

Kiedy wynurzył się po drugiej stronie i rozchylił powieki, znajdował się w samym środku ogrodowej dżung- li. Korony drzew nad jego głową były tak zwarte, że prawie nie widział nieba. Robiło się już ciemno, ale gęstwina wokół sprawiała, że wszystko było pogrążone w jeszcze większym mroku. George ledwie dostrzegał ścieżkę wydeptaną pośród ogromnych chwastów. Ruszył nią z nadzieją, że zaprowadzi go do Freddy’ego.

Przeciskał się przez rzędy gęstych jeżyn, które czepiały się jego ubrania i raniły odsłoniętą skórę. W półmroku sprawiały wrażenie, że wyciągają się, by drapać kolcami ramiona i nogi chłopca. Pod jego stopami uginały się podgniłe zeszłoroczne liście, a pokrzywy atakowały go siekącymi, parzącymi łodygami. Jednocześnie wiatr, który błąkał się w koronach drzew, wydawał śpiewne westchnienia, jakby liście szeptały: Strzeż się, George... Strzeż się, George.

Ścieżka zaprowadziła chłopca do czegoś w rodzaju prześwitu przy samym domu. Jak do tej pory, po niegrzecznym Freddym nie było ani śladu. Tutaj jednak, na popękanych płytach chodnikowych przed tylnym wejściem do budynku, George dostrzegł nader wyraźne ślady świńskich raciczek. Wiedział doskonale, dokąd poszedł Freddy. Świnka wmaszerowała przez tylne drzwi, uchylone na tyle, aby mógł się przez nie przecisnąć tłusty wieprzek, wprost do opuszczonego domu. Co gorsza, z wnętrza budynku, w którym od wielu lat nikt nie mieszkał, wydobywał się strumień światła.

Ktoś był w środku.

Rozdział drugi

George spojrzał za siebie, na ogród i ścieżkę, którą szedł wcześniej. Wiedział, że powinien zawrócić i zawołać rodziców. Nawet jeśli musiałby się przyznać przed tatą, że przeszedł przez płot do ogrodu przy Domu Obok, byłoby to lepsze niż stanie tutaj samotnie. Zajrzy tylko szybciutko przez okno, żeby sprawdzić, czy nie widać gdzieś Freddy’ego, a potem pójdzie po tatę.

Przysunął się bliżej do strumienia światła wydobywającego się z głębi opustoszałego budynku. Było złote i całkiem inne niż słaby blask świec w jego własnym domu czy zimne, niebieskawe światło jarzeniówek w szkole. Choć George bał się tak bardzo, że zaczął szczękać zębami, światło wydawało się go przyciągać coraz bardziej i bardziej, aż wreszcie znalazł się przy samym oknie. Zajrzał do środka. Przez wąską szczelinę między framugą i zasłonami dostrzegł kuchnię pełną kubków i starych, zużytych saszetek z herbatą.

Nagle jego uwagę przykuł jakiś ruch. Zmrużył oczy i wpatrzył się w kuchenną posadzkę, gdzie stał Freddy, jego wieprzek! Pysk miał zanurzony w misce, z której pił jakiś tajemniczy, jasnofioletowy płyn, głośno siorbiąc i mlaskając.

George zamarł z przerażenia. Wiedział, że to straszliwa pułapka.

— Fuj! To trucizna — krzyknął i zastukał gwałtownie w szybę. — Nie pij tego, Freddy!

Ale Freddy, który był bardzo łakomym zwierzakiem, zignorował głos swojego pana i nadal wciągał w siebie radośnie to, co znajdowało się w misce. George wbiegł bez namysłu do środka, wprost do kuchni, wyszarpał miskę spod pyska świni i wylał jej pozostałą zawartość do zlewu. Kiedy fioletowy płyn zaczął z bulgotem znikać w odpływie, usłyszał głos za swoimi plecami.

— Kim jesteś? — spytał ktoś zdecydowanie, choć nieco dziecinnym tonem.

George odwrócił się szybko i zobaczył stojącą za nim dziewczynkę. Ubrana była w bardzo niezwykły strój, wykonany z tak wielu warstw różnokolorowego materiału, że wyglądało to tak, jakby wytarzała się w skrzydłach motyli.

Chłopiec parsknął. Pod niebiesko-zielonym pióropuszem dziewczynka miała długie, rozczochrane blond włosy i może wyglądała trochę dziwacznie, ale z całą pewnością nie była straszna.

— A kim ty niby jesteś? — odparł z oburzeniem.

— Ja zapytałam pierwsza — zauważyła nieznajoma. — A poza tym to mój dom. Dlatego to ty powinieneś się przedstawić, a ja nie muszę ci nic mówić, jeśli nie będę chciała.

— Jestem George. — chłopak wysunął podbródek, jak zawsze wtedy, gdy się złościł. — A to... — wskazał Freddy’ego — to jest moja świnka, którą ty porwałaś.

— Wcale nie uprowadziłam twojej świnki — odparła stanowczo nieznajoma. — To głupie. Do czego niby byłaby mi potrzebna? Jestem tancerką, a balet to nie jest miejsce dla świń.

— Jaki balet? — mruknął ponuro George. Jego rodzice zmuszali go do chodzenia na lekcje tańca, gdy był młodszy, i nigdy nie zapomniał tego koszmaru. — W każdym razie masz za mało lat, by być tancerką — odciął się. — Jesteś tylko dzieckiem.

— Ja naprawdę tańczę w zespole baletowym — odpowiedziała z wyższością dziewczynka. — To tylko pokazuje, jak bardzo się na niczym nie znasz.

— Skoro jesteś taka dorosła, to dlaczego próbujesz otruć moją świnię? — spytał George.

— To nie jest trucizna — odparła pogardliwie. — To Ribena. Sok z czarnych porzeczek. Myślałam, że wszyscy o tym wiedzą.

George, któremu rodzice dawali do picia wyłącznie blade soki z wyciskanych w domu owoców, nagle poczuł się głupio, że nie wie, czym jest fioletowy napój.

— Tak naprawdę ten dom wcale nie jest twój, prawda? — ciągnął, by za wszelką cenę wygrać tę utarczkę. — Należy do starego człowieka z długą brodą, który zniknął wiele lat temu.

— To jest mój dom. — Niebieskie oczy dziewczynki błysnęły gniewnie. — Mieszkam tutaj, kiedy nie tańczę na scenie.

— Gdzie w takim razie są twoi rodzice?

— Nie mam rodziców. — Dziewczynka wydęła różowe usteczka. — Jestem sierotą. Znaleziono mnie za kulisami, zawiniętą w spódniczkę baletnicy. Cały zespół mnie adoptował i dlatego jestem taką utalentowaną tancerką. — Pociągnęła głośno nosem.

— Annie! — W domu rozległ się męski głos. Dziewczynka zastygła w bezruchu. — Annie! — Teraz głos zabrzmiał nieco bliżej. — Gdzie jesteś, Annie?

— Kto to? — spytał podejrzliwie George.

— To... emmm... to... — Dziewczynka nagle zaczęła wykazywać ogromne zainteresowanie czubkami swoich baletek.

— Tu jesteś, Annie! — Do kuchni wszedł wysoki mężczyzna z rozwichrzoną, ciemną czupryną, w okularach z grubymi szkłami, spoczywających na jego nosie pod dziwnym kątem. — Co robisz?

— Och! — Annie uśmiechnęła się do niego promiennie. — Właśnie częstowałam świnię Ribeną.

Na twarzy mężczyzny zagościł na moment wyraz rozdrażnienia.

— Annie, rozmawialiśmy już o tym — zaczął cierp- liwie. — Są chwile, w których można zmyślać historyjki, i takie, w których... — Przerwał, gdy dostrzegł stojącego w kącie George’a, a obok niego świnię z ryjkiem umazanym sokiem z czarnej porzeczki. Zwierzę wyglądało tak, jakby się uśmiechało. — Ach, świnia... W kuchni... Rozumiem... — powiedział powoli, analizując sytuację. — Przepraszam, Annie, myślałem, że znów coś zmyśliłaś. Dzień dobry. — Podszedł do George’a i uścisnął mu dłoń, a potem dość ostrożnie poklepał zwierzaka między uszami. — Cześć... miło mi... — Wyglądało na to, że nie wie, co jeszcze powiedzieć.

— Ja mam na imię George — odezwał się chłopak grzecznie. — A to moja świnka, Freddy.

— Twoja świnka — powtórzył za nim mężczyzna. Odwrócił się i popatrzył na Annie, która wzruszyła ramionami i spojrzała na niego, jakby chciała powiedzieć: „A nie mówiłam?”.

— Mieszkam w sąsiednim domu — ciągnął George, gwoli wyjaśnienia. — Moja świnka uciekła przez dziurę w płocie, więc musiałem tu wejść, żeby ją zabrać.

— Naturalnie! — uśmiechnął się mężczyzna. — Zastanawiałem się, jakim sposobem dostałeś się do kuchni. Mam na imię Eric i jestem tatą Annie. — Wskazał blondynkę.

— Tatą Annie? — powiedział George i uśmiechnął się chytrze do dziewczynki, która zadarła nos i nie raczyła spojrzeć mu w oczy.

— Jesteśmy twoimi nowymi sąsiadami. — Eric ogarnął gestem wnętrze kuchni, ze ścianami z odpadającą tapetą, spleśniałymi, starymi torebkami z herbatą, cieknącymi kranami i wytartą wykładziną podłogową. — Trochę tu bałagan. Mieszkamy tu od niedawna i to dlatego nie poznaliśmy się wcześniej. — Mężczyzna przeczesał dłonią swoje ciemne włosy i zmarszczył czoło. — Chcesz się czegoś napić? Rozumiem, że twoja świnka już została poczęstowana przez Annie.

— Z chęcią napiłbym się Ribeny — powiedział szybko George.

— Już się skończyła. — Annie potrząsnęła głową. Chłopiec posmutniał. Wydało mu się to szalenie niesprawiedliwe, że Freddy mógł się raczyć smakowitymi napojami, a on sam nie.

Eric otworzył kilka szafek, ale wszystkie były puste. Uniósł przepraszająco ramiona.

— Może szklankę wody? — zaoferował, wskazując kran.

Chłopiec skinął głową. Nie spieszyło mu się do domu na kolację. Kiedy bawił się w domach innych dzieci, przeważnie po powrocie do swoich rodziców był przygnębiony tym, że są dość osobliwi. Jednak ten dom wydawał się tak nietypowy, że George poczuł radość. Wreszcie znalazł ludzi jeszcze dziwaczniejszych niż jego własna rodzina. Niestety, gdy tylko ta przyjemna myśl pojawiła się w jego głowie, Eric wszystko zepsuł.

— Jest już dość ciemno. — Wyjrzał przez okno. — Czy twoi rodzice wiedzą, że tu jesteś, George? — A potem chwycił leżący na blacie kuchennym telefon. — Może zadzwońmy do nich, żeby się nie martwili.

— Emmm... — zaczął George niepewnie.

— Jaki jest do was numer? — Eric spojrzał na niego znad okularów. — A może będzie łatwiej złapać ich przez komórkę?

— Rodzice... — George nie widział wyjścia z tej sytuacji. — Moi rodzice nie mają żadnego telefonu — wyrzucił z siebie czym prędzej.

— Dlaczego? — Na myśl o tym, że ktoś mógłby nie posiadać telefonu komórkowego, błękitne oczy Annie zrobiły się okrągłe jak spodki.

George poczuł się nieco zakłopotany. Zarówno Eric, jak i Annie spoglądali na niego pytająco, więc poczuł się w obowiązku wyjaśnić im tę sprawę.

— Uważają, że technologia zaczyna przejmować kontrolę nad światem i że powinniśmy próbować żyć bez niej — zaczął szybko. — Ich zdaniem ludzie, wykorzystując naukę i jej odkrycia, zatruwają planetę współczesnymi wynalazkami.

— Naprawdę? — Oczy Erica błysnęły zza grubych szkieł okularów. — To szalenie interesujące. — W tym momencie zabrzęczał telefon w jego dłoni.

— Mogę odebrać? Mogę odebrać? Proszęproszęproszę! — Annie wyrwała mu z ręki aparat. — Mamusiu! — wykrzyknęła i falując barwnym strojem, z radosnym piskiem wybiegła z kuchni. Do ucha przyciskała telefon. — Zgadnij, co się zdarzyło, mamo! — trajkotała cienkim głosikiem, przechadzając się wzdłuż korytarza. — Przyszedł do nas dziwny chłopiec...

George zaczerwienił się ze wstydu.

— ...który ma własną świnię! — Głos Annie docierał do kuchni, w ogóle nie tracąc mocy.

Eric zerknął na George’a i po cichu zamknął drzwi stopą.

— I nigdy w życiu nie pił Ribeny! — Dźwięczne słowa wypowiadane przez dziewczynkę dawały się słyszeć nawet za zamkniętymi drzwiami.

Eric odkręcił kran, żeby nalać George’owi wody.

— A jego rodzice w ogóle nie mają telefonu! — Głos Annie był teraz jakby przytłumiony, ale obaj wciąż słyszeli każde słowo.

Mężczyzna włączył radio i z głośnika popłynęła muzyka.

— No dobrze, George... — powiedział głośno. — Na czym to stanęliśmy?

— Nie wiem — szepnął chłopiec, ledwie słyszalny w hałasie wywołanym w kuchni przez Erica po to, aby zagłuszyć rozmowę telefoniczną Annie.

Eric spojrzał na George’a ze współczuciem.

— Wiesz co? Pokażę ci coś ciekawego — zawołał, po czym wyciągnął z kieszeni plastikową linijkę. Podetknął ją chłopakowi niemal pod nos. — Czy wiesz, co to jest? — spytał gromko.

— Linijka? — odparł George pytająco, ponieważ odpowiedź wydała mu się zbyt oczywista.

— Dokładnie tak. — Eric zaczął pocierać linijką włosy. — Popatrz! — Przysunął przedmiot blisko wody płynącej z kranu. Strumień nagle odgiął się w powietrzu i zaczął płynąć pod kątem, a nie prosto w dół. Eric odsunął linijkę od wody, która w tym samym momencie znów zaczęła płynąć normalnie. Mężczyzna podał linijkę George’owi, który potarł ją o włosy i spróbował tej samej sztuczki. Strumień wody znów się odgiął.

— To jakaś magia — wykrzyknął nagle podekscytowany George, zupełnie zapominając o nieuprzejmości Annie. — Jest pan czarnoksiężnikiem?

— Nie. — Eric schował linijkę z powrotem do kieszeni. Woda znów popłynęła prostym strumieniem w dół. Mężczyzna zakręcił kran i wyłączył radio. W kuchni zapanowała cisza. Annie nie było już słychać z oddali. — To nauka, George — powiedział Eric, a jego twarz pojaśniała. — Nauka. Linijka elektryzuje się od twoich włosów, gdy ją o nie pocierasz. Nie widzimy ładunku elektrycznego, ale strumień wody go czuje.

— O rany, to niesamowite — zachwycił się chłopak.

— To prawda — potwierdził Eric. — Nauka jest cudowna i fascynująca. Pomaga zrozumieć otaczający nas świat i jego wszystkie cuda.

— Jest pan naukowcem? — George nagle poczuł, że ma mętlik w głowie.

— Owszem, jestem.

— W takim razie, jak to — George wskazał kran — może być nauką, skoro ona niszczy planetę i wszystko, co na niej żyje? Nie rozumiem.

— Ach, zmyślny chłopak — odrzekł Eric z emfazą. — Dotarłeś do samego sedna. Odpowiem na twoje pytanie, ale najpierw musisz wiedzieć co nieco o samej nauce. To ważne słowo. Oznacza proces poznawania świata przy użyciu naszych zmysłów, inteligencji i umiejętności obserwowania.

— Jest pan tego pewien? — George miał wątpliwości.

— Absolutnie — odparł Eric. — Istnieje wiele gałęzi nauk przyrodniczych, które mają różne zastosowania. Ja zajmuję się próbą odpowiedzi na pytania „jak” i „dlaczego”. Jak to wszystko się zaczęło? Wszechświat, Układ Słoneczny, nasza planeta, życie na niej. Co było przedtem? Skąd to się wzięło i na jakiej zasadzie działa? I dlaczego? Tym właśnie jest fizyka, George. Ekscytująca, genialna i fascynująca fizyka.

— To jest naprawdę interesujące! — wykrzyknął George. Eric wypowiedział właśnie wszystkie pytania, którymi chłopiec nieustannie zamęczał rodziców i na które oni nie potrafili odpowiedzieć. Próbował uzyskać odpowiedzi na nie w szkole, ale zazwyczaj słyszał tylko, że dowie się na zajęciach w przyszłym roku. Nie była to informacja, której szukał.

— Chcesz słuchać dalej? — Eric uniósł brwi.

George właśnie miał powiedzieć: „O tak! Proszę!”, ale Freddy’emu, który do tej pory był cichy i spokojny, najwyraźniej udzieliło się podniecenie chłopca. Zwierzę zerwało się na równe nogi i z zadziwiającą szybkością pognało przed siebie w kierunku drzwi, z uszami położonymi po sobie i raciczkami śmigającymi w powietrzu.

— Nie-eeeeeee! — Eric rzucił się za świnką, która wypadła przez drzwi kuchenne.

— Stóóóóóój! — zawołał George, wbiegając za nimi do sąsiedniego pokoju.

— Kwik, kwik, kwik, kwik! — odezwał się Freddy, który najwyraźniej doskonale się bawił.

Rozdział trzeci

Jeżeli George sądził, że w kuchni panuje bałagan, to sąsiedni pokój przedstawiał całkiem nowy wymiar nieporządku. Wypełniały go chybotliwe sterty książek, tak wysokie, że niektóre z nich sięgały niemal do sufitu. Freddy puścił się pędem przez sam środek pomieszczenia, zostawiając za sobą pobojowisko pełne notatników, zeszytów i oprawionych w skórę tomów.

— Złap go! — Eric usiłował skierować świnię z powrotem do kuchni.

— Próbuję! — odkrzyknął George w momencie, gdy spadła mu na głowę książka w jaskrawej okładce.

— Szybko! — krzyknął Eric. — Musimy go stąd przepędzić.

Mężczyzna dał ogromnego susa, spadł wprost na grzbiet Freddy’ego, a potem chwycił go za uszy. Używając ich jako swego rodzaju steru, zmienił kierunek biegu zwierzęcia, które wciąż poruszało się z zadziwiającą szybkością. Dosiadł go niczym byka na rodeo, po czym ruszył w stronę drzwi i przez nie do kuchni.

Pozostawiony sam sobie George rozejrzał się wokół z zachwytem. Nigdy wcześniej nie był w takim pokoju. Po tym, jak wszystkie fruwające w powietrzu papiery opadły cicho na podłogę, zapanował w nim cudowny nieład. W dodatku znajdowało się tam mnóstwo fascynujących przedmiotów.

Wzrok chłopca przyciągnęła wisząca na ścianie wielka tablica, pełna symboli i bazgrołów wykonanych różnokolorową kredą. Było tam też coś napisane, ale George nie marnował czasu na lekturę. Dookoła było zbyt wiele rzeczy do podziwiania. W rogu pokoju tykał statecznie pokaźny zegar szafkowy, a duże wahadło wydawało dźwięki całkowicie zsynchronizowane ze stukaniem zawieszonych na cieniutkim druciku srebrzystych kulek, które zdawały się bezustannie poruszać. Na drewnianym podeście znajdowała się długa rura z brązu, ustawiona pod kątem w górę i w kierunku okna. Wyglądała bardzo staroświecko i była piękna. George nie mógł się powstrzymać, by nie dotknąć metalu, który był chłodny i zarazem miękki.

W pokoju pojawił się z powrotem Eric. Miał rozchełstaną koszulę, sterczące we wszystkie strony włosy i okulary dziwacznie przekrzywione na nosie. Szeroko się uśmiechał. W dłoni trzymał tom, który chwycił, gdy wyjeżdżał na Freddym z pokoju. Wyglądał na zachwyconego.

— George, to niesamowite! Myślałem, że ją zgubiłem! To moja nowa książka! Nie mogłem jej nigdzie znaleźć, a teraz twoja świnka zrobiła to za mnie! Fantastyczny rezultat!

Chłopiec stał z dłonią opartą na metalowej tubie i wpatrywał się w Erica z otwartymi ustami. Spodziewał się, że dostanie burę za zniszczenia dokonane przez Freddy’ego. Eric jednak nie wydawał się rozgniewany. Był całkiem inny niż ludzie, których George znał. Nigdy nie tracił panowania nad sobą, niezależnie od tego, co się działo w jego domu. Wszystko to było niesłychanie ekscytujące.

— Muszę ci podziękować za twoją dzisiejszą pomoc — ciągnął przedziwny Eric, kładąc odnalezioną książkę na kartonowym pudle.

— Pomoc? — cicho powtórzył za nim George, jakby nie mógł uwierzyć w to, co się dzieje.

— Tak, pomoc — potwierdził zdecydowanym głosem Eric. — Skoro wydajesz się zainteresowany nauką, może w ramach podziękowania mógłbym ci opowiedzieć nieco więcej? Od czego zaczniemy? Czego chciałbyś się dowiedzieć?

Głowa George’a była tak pełna pytań, że trudno mu było którekolwiek wybrać. Zamiast tego wskazał metalową rurę.

— Co to jest? — spytał.

— Doskonały wybór, George, naprawdę doskonały — ucieszył się Eric. — To mój teleskop. Jest bardzo stary. Ma czterysta lat, a należał kiedyś do człowieka nazywającego się Galileusz, który żył we Włoszech i uwielbiał obserwować nocne niebo. W jego czasach ludzie wierzyli, że wszystkie planety w naszym Układzie Słonecznym krążą wokół Ziemi; według ich przekonań dookoła naszej planety krążyło nawet Słońce.

— Ale nawet ja wiem, że to nieprawda. — George przytknął oko do starego teleskopu. — Przecież to Ziemia krąży wokół Słońca.

— Teraz to wiesz — odparł Eric. — Nauka polega również na zdobywaniu wiedzy poprzez doświadczenie. Wiesz o tym, że Ziemia okrąża Słońce, ponieważ Galileusz był jednym z tych, którzy odkryli to całe wieki temu. Obserwując niebo przez teleskop, zdał sobie sprawę, że Ziemia i wszystkie pozostałe planety naszego Układu Słonecznego wędrują wokół gwiazdy dziennej. Widzisz cokolwiek?

— Księżyc. — George zmrużył oko, wpatrując się w teleskop, który był ustawiony pod kątem, aby przez okno dużego pokoju można było obserwować niebo. — Wygląda, jakby się uśmiechał.

— To blizny z dramatycznej przeszłości, ślady po meteorytach, które spadły na jego powierzchnię — tłumaczył Eric. — Teleskop Galileusza nie jest zbyt silny, ale jeślibyś poszedł do obserwatorium i spojrzał przez naprawdę duży teleskop, byłbyś w stanie dostrzec gwiazdy znajdujące się wiele miliardów kilometrów stąd; gwiazdy tak odległe, że do czasu, gdy ich blask dotrze do naszej planety, one same zdążą już umrzeć.

— To gwiazdy umierają?

— O tak. Ale najpierw chciałem ci pokazać, jak rodzi się gwiazda, a potem przyjrzymy się procesowi jej śmierci. Zaczekaj chwilę, George, a ja wszystko przygotuję. Myślę, że to ci się spodoba.

Rozdział czwarty

Eric ruszył w kierunku drzwi i wystawił przez nie głowę. Wyjrzał na korytarz.

— An-nie! — krzyknął w stronę schodów.

— Taaaaaak? — Jej głos zadźwięczał gdzieś z góry.

— Chciałabyś obejrzeć z nami Narodziny i śmierć gwiazdy?

— Już to widziałam — zawołała śpiewnie. — Wiele razy.

Eric i George usłyszeli tupanie na schodach i chwilę później dziewczynka zajrzała przez drzwi do pokoju.

— Mogę dostać chipsy?

— Pod warunkiem że jakieś mamy — odparł Eric. — A jeśli tak, przynieś je do mojej biblioteki i podziel się z George’em, dobrze?

Annie uśmiechnęła się słodko i zniknęła w kuchni, skąd dobiegł do nich odgłos gwałtownie otwieranych drzwiczek szafki.

— Nie przejmuj się moją córką — powiedział łagodnie Eric, unikając spojrzenia George’a. — Ona nie zachowuje się tak specjalnie, po prostu taka już jest... — Przerwał i zajął się stojącym w rogu pokoju komputerem, którego chłopiec wcześniej nie dostrzegł. George był zbyt zafascynowany innymi obiektami, żeby zauważyć srebrny ekran z podłączoną do niego klawiaturą. To bardzo dziwne, że nie zobaczył go od razu, bo przecież bardzo chciał przekonać rodziców, żeby mu kupili taką maszynę. Oszczędzał na zakup komputera całą swoją tygodniówkę, ale obliczył, że przy jej obecnej wysokości (50 pensów tygodniowo) musiałby odkładać pieniądze przez osiem lat, aby stać go było na jakiś nędzny, używany sprzęt. Zamiast tego musiał korzystać z topornych, powolnych, starych komputerów szkolnych, które zawieszały się co pięć minut, a ich ekrany były pokryte tłustymi odciskami palców.

Ten komputer był mały i lśniący. Wyglądał na potężne, doskonałe urządzenie — takie, jakiego można by się było spodziewać w statku kosmicznym. Eric zastukał w kilka klawiszy i komputer wydał z siebie cichy pomruk, a na ekranie pojawiły się kolorowe świetlne błyski. Zadowolony mężczyzna poklepał maszynę.

— Zapomniałeś o czymś — rozległ się dziwny, mechaniczny głos. George niemal wyskoczył ze skóry ze strachu.

— Doprawdy? — Eric wydawał się zaskoczony.

— Owszem — odparł głos. — Nie przedstawiłeś mnie.

— Och, bardzo przepraszam! — wykrzyknął Eric. — George, to jest Kosmos, mój komputer.

Chłopiec przełknął głośno ślinę. Nie miał pojęcia, co odpowiedzieć.

— Przywitaj się z Kosmosem — szepnął mu Eric do ucha. — Inaczej się obrazi.

— Dzień dobry, Kosmosie — powiedział przejęty George. Nigdy przedtem nie rozmawiał z komputerem i nie wiedział, gdzie powinien spojrzeć.

— Dzień dobry, George — odparł Kosmos. — Ericu, zapomniałeś jeszcze o czymś.

— A mianowicie?

— Nie poinformowałeś George’a, że jestem najpotężniejszym komputerem na świecie.

Mężczyzna uniósł ramiona w górę.

— George — zaczął cierpliwie. — Kosmos jest najpotężniejszym komputerem na świecie.

— To prawda — zgodził się Kosmos. — Jestem. W przyszłości pojawią się maszyny potężniejsze niż ja. W tej chwili jednak jeszcze ich nie ma i oczywiście nie istniały przede mną.

— Przepraszam za to — szepnął Eric do George’a. — Komputery potrafią być czasem nieco przewrażliwione.

— Jestem również mądrzejszy od Erica — pochwalił się Kosmos.

— Według kogo — obruszył się naukowiec, spoglądając z irytacją na ekran.

— Według mnie — odparł Kosmos. — Potrafię przeprowadzić miliardy obliczeń w ciągu nanosekundy. Szybciej, niż zajęłoby ci powiedzenie: „Kosmos jest wspaniały”, potrafię obliczyć długość życia planet, komet, gwiazd i galaktyk. Zanim zdołasz powiedzieć: „Kosmos jest najbardziej imponującym komputerem, jaki znam, jest naprawdę niesamowity”, potrafię...

— Dobrze, już dobrze — przerwał mu Eric. — Kosmosie, jesteś najbardziej imponującym komputerem, jaki znam. A teraz możemy już z tym skończyć? Chcę pokazać George’owi, jak rodzą się gwiazdy.

— Nie — odparł Kosmos.

— Nie? — powtórzył Eric. — Co znaczy nie, ty głupia maszyno?

— Bo nie mam na to ochoty — oświadczył naburmuszony Kosmos. — I wcale nie jestem głupi. Jestem najlepszym komputerem, jaki kiedykolwiek...

— Ale ja tak bardzo proszę — przerwał mu George. — Błagam, Kosmosie, naprawdę chciałbym zobaczyć, jak rodzą się gwiazdy. Proszę! Pokażesz mi?

Komputer zamilkł.

— Daj spokój, Kosmosie — powiedział Eric. — Zaprezentuj George’owi kilka cudów Wszechświata.

— Może to zrobię — odparł nadąsany Kosmos.

— George nie ma zbyt dobrej opinii o nauce — ciąg- nął Eric. — To nasza szansa, Kosmosie, aby przedstawić mu jej drugą stronę.

— Musi złożyć Przysięgę — oświadczył komputer.

— Słuszna uwaga. Sprytny Kosmos. — Eric zerwał się z krzesła, a potem podszedł do tablicy.

Tymczasem chłopiec odwrócił się i przyjrzał uważniej umieszczonemu na niej tekstowi. Wyglądał jak wiersz.

— George — zaczął Eric. — Czy chciałbyś się czegoś dowiedzieć na najciekawszy temat w całym Wszechświecie?

— O tak! — wykrzyknął George.

— Czy jesteś w związku z tym gotów złożyć specjalną przysięgę, że będziesz wykorzystywał swoją wiedzę wyłącznie w celu czynienia dobra i nigdy zła? — Eric spoglądał na George’a uważnie znad dużych okularów. Jego głos zmienił się i mężczyzna nagle szalenie spoważniał. — To bardzo ważne, George. Nauka może zostać wykorzystana dla wielkich i dobrych rzeczy, ale jak to wcześniej zauważyłeś, może również wyrządzić dużo zła.

Chłopak wyprostował się i spojrzał Ericowi w oczy.

— Jestem gotowy — oświadczył.

— A zatem popatrz na słowa zapisane na tablicy. Oto Przysięga Naukowców. Jeżeli zgadzasz się z jej przesłaniem, odczytaj ją na głos.

George przeczytał to, co widniało na czarnej tablicy, i zastanowił się przez chwilę. Słowa Przysięgi go nie przerażały. Wręcz przeciwnie, sprawiły, że poczuł ekscytację, jego ciało przeszedł dreszczyk aż po czubki palców u stóp. Odczytał Przysięgę na głos, zgodnie z poleceniem Erica:

— Przysięgam wykorzystywać zdobytą przez siebie wiedzę naukową dla dobra ludzkości. W swojej pogoni za oświeceniem obiecuję nigdy nie skrzywdzić żadnej osoby...

Drzwi do pokoju otworzyły się i do środka weszła Annie z dużą paczką chipsów o różnych smakach.

— Nie przerywaj — zachęcił chłopca Eric. — Dobrze sobie radzisz.

George przeczytał następną część:

— Przysięgam, że będę odważny i ostrożny w zdobywaniu wiedzy na temat tajemnic otaczającego nas świata. Nie będę wykorzystywał swojej wiedzy naukowej dla własnego zysku ani dzielił się nią z tymi, którzy pragną zniszczyć cudowną planetę, na której żyjemy.

Jeżeli złamię tę Przysięgę, niech piękno i cuda Wszechświata na zawsze pozostaną przede mną ukryte.

Eric zaklaskał w dłonie, Annie uderzyła w nadmuchaną torebkę po chipsach, a ekran Kosmosa zamigotał tęczą jasnych kolorów.

— Dobra robota, George — pochwalił go Eric. — Jesteś teraz drugim w kolejności najmłodszym członkiem Cechu Badań Naukowych dla Dobra Ludzkości.

— Wyrazy uznania — powiedział Kosmos. — Od tej chwili będę reagował na twoje polecenia.

— A ja podzielę się z tobą chipsami! — wtrąciła się Annie.

— Bądź cicho! — zganił ją Eric. — Właśnie dotarliśmy do ważnej chwili. George, możesz teraz używać tajnego klucza, który otwiera Wszechświat.

— Mogę? — spytał George. — A gdzie jest ten klucz?

— Podejdź do Kosmosa — polecił cicho mężczyzna. — Spójrz na jego klawiaturę. Domyślasz się, który klawisz musisz nacisnąć? Jesteś w stanie wydedukować, który przycisk jest tajemnym kluczem, otwierającym dla ciebie Wszechświat? Annie... ani słowa!

George wypełnił polecenie. Kosmos może i był najpotężniejszym komputerem na świecie, ale jego klawiatura wyglądała całkiem zwyczajnie i znajomo, z literami i symbolami ustawionymi w takim samym porządku jak w najnędzniejszych szkolnych maszynach. George się skoncentrował. Który klawisz otworzy przed nim Wszechświat? Spojrzał znów na klawiaturę — i nagle zrozumiał.

— To ten, prawda? — Spojrzał na Erica pytająco, trzymając palec nad klawiszem.

Eric pokiwał głową.

— Naciśnij go, George, żeby rozpocząć.

Palec chłopca opadł w dół na klawisz z napisem ENTER.

Światła w pokoju zaczęły stopniowo gasnąć...

— Witaj we Wszechświecie — oznajmił uroczyście Kosmos, odgrywając krótką, mechaniczną fanfarę.

Rozdział piąty

Wpokoju robiło się coraz ciemniej i ciemniej.

— Chodź, usiądź sobie tutaj, George — zachęciła chłopca Annie, która zdążyła się już umościć na wielkiej, wygodnej kanapie. George przycupnął obok niej i po kilku sekundach dostrzegł cieniutki strumień jasnego, białego światła, które wydobywało się bezpośrednio z ekranu Kosmosa. Promień wystrzelił na środek pokoju, a po chwili zaczął zakreślać w powietrzu jakiś kształt. Przesunął się z lewa w prawo w prostej linii, a potem opadł w dół, ku podłodze. Zakręcił się ponownie, pozostawiając za sobą lśniącą smugę, i utworzył trzy boki prostokąta. Jeszcze jeden róg i promień wrócił do punktu wyjścia. Przez chwilę wyglądało to tak, jakby płaska figura wisiała w powietrzu, ale nagle zmieniła się w coś bardzo realnego i znajomego.

— Przecież to jest... — George nagle zrozumiał, co ma przed oczami.

— Okno — dokończył Eric z dumą. — Kosmos stworzył dla nas okno wychodzące na Wszechświat. Patrz uważnie.

Promień światła zniknął, ale pozostawił na środku dużego pokoju Erica okno wymalowane w powietrzu. Choć jego brzegi nadal lśniły dość jasno, wyglądało teraz jak całkiem prawdziwe okno, z ogromną taflą szkła i metalową framugą. Za nim zaś rozciągał się widok — i nie był to widok domu Erica ani żadnego innego budynku, ulicy, miasta czy któregokolwiek z tych miejsc, które wcześniej widział George.

Za oknem panowała bezbrzeżna ciemność, usiana czymś, co wyglądało jak malutkie, lśniące gwiazdy. Chłopiec zaczął je liczyć.

— George — rozległ się mechaniczny głos Kosmosa. — We Wszechświecie są setki miliardów gwiazd. Nie będziesz w stanie zliczyć ich wszystkich, chyba że jesteś tak bystry jak ja.

— Dlaczego istnieje aż tak wiele gwiazd, Kosmosie? — spytał zdumiony chłopiec.

— Przez cały czas rodzą się nowe — odparł mądry komputer. — Powstają z gigantycznych chmur pyłu i gazu. Pokażę ci, w jaki sposób to się odbywa.

— Jak długo trwają narodziny gwiazdy? — spytał George.

— Dziesiątki milionów lat — odpowiedział Kosmos. — Mam nadzieję, że nigdzie się nie spieszysz.

— No, no. — Eric usiadł po turecku na podłodze obok kanapy. Jego długie, chude nogi zgięły się pod ostrym kątem. Wyglądał niczym olbrzymi, przyjazny pająk.

— Nie martw się, George. Przyspieszyłem trochę cały proces. Zdążysz do domu na kolację. Annie, podaj chipsy. Nie wiem, jak jest z tobą, chłopcze, ale Wszechświat zawsze sprawia, że robię się głodny.

— Ojejku. — Annie wydawała się nieco zażenowana. Rozległ się szelest, gdy grzebała wewnątrz dużego opakowania. — Lepiej pójdę po następne. — Zeskoczyła z kanapy i pognała do kuchni.

Kiedy zniknęła za drzwiami, George zauważył coś interesującego w kosmicznym krajobrazie za oknem; nie cała przestrzeń była usiana gwiezdnymi punktami. W dolnym rogu okna dostrzegł łatę całkowitej ciemności — miejsce, w którym nie było ani jednej gwiazdy.

— Co tam się dzieje? — spytał, wskazując ten obszar.

— Proponuję, abyśmy przyjrzeli się temu dokładniej. — Eric wcisnął klawisz na pilocie i ciemna łata za oknem zaczęła się stopniowo przybliżać. George zdał sobie sprawę, że w tym miejscu znajduje się gigantyczna chmura. Okno wciąż powiększało obraz, aż wreszcie niemal znaleźli się w samym środku chmury i chłopiec pojął, że jest ona złożona z gazu i pyłu, dokładnie tak, jak to opisał Kosmos.

— Co to jest? — spytał. — I gdzie?

— To ogromny obłok w przestrzeni kosmicznej, o wiele większy niż te, które widzimy na niebie — odpowiedział Eric. — Zbudowany jest z maleńkich cząsteczek, które się w nim poruszają. Jest ich tak dużo, że chmura jest gigantyczna i można by tam ukryć setki milionów planet wielkości Ziemi. Powstanie z niej wiele gwiazd.

George widział, jak niektóre ruchliwe cząsteczki wewnątrz obłoku łączą się ze sobą, tworząc wielkie bryły materii, które wirują wokół własnej osi, i gromadząc jeszcze więcej i więcej cząsteczek. Ale mimo że kolejne z nich zbijały się w jedną całość, obracające się obiekty wcale nie robiły się większe. Wręcz przeciwnie, wydawały się zmniejszać, jakby coś je ściskało. Wyglądało to tak, jakby ktoś wyrabiał kulki chlebowe. Jedna z tych ogromnych brył znalazła się dość blisko okna, więc George mógł zobaczyć, jak kręci się wokół własnej osi i robi się coraz mniejsza. Kiedy się tak kurczyła, jednocześnie stawała się coraz gorętsza — tak bardzo, że ze swojego miejsca na kanapie George czuł bijący od niej żar. A potem bryła zaczęła świecić słabym, lecz przerażającym światłem.

— Dlaczego ona tak błyszczy? — spytał chłopiec.

— Im bardziej bryła się kurczy, tym staje się gorętsza. Im bardziej jest gorąca, tym mocniej świeci. Wkrótce zrobi się zbyt gorąca. — Eric chwycił dwie pary dziwnie wyglądających okularów przeciwsłonecznych, które leżały na wierzchu sterty rupieci znajdującej się na podłodze. — Załóż je — polecił George’owi i sam wcisnął na nos swoją parę. — Za chwilę będzie tu tak jasno, że bez tych szkieł nic nie zobaczysz.

Gdy tylko chłopiec założył bardzo ciemne okulary, wirująca kula eksplodowała od środka, odrzucając na wszystkie strony zewnętrzne warstwy płonącego gazu. Bryła materii, która pozostała po wybuchu, lśniła jak Słońce.

— O rany! Czy to Słońce? — spytał George.

— Mogłoby być — odparł Eric. — W ten sposób rodzą się gwiazdy, a Słońce jest jedną z nich. Kiedy ogromne ilości gazu i pyłu mieszają się razem i kurczą, stają się gęste i bardzo gorące, jak przed chwilą widziałeś. Cząsteczki w samym środku takiej bryły są tak bardzo ściśnięte, że zaczynają się zlewać ze sobą, uwalniając jednocześnie ogromną ilość energii. Nazywamy to fuzją jądrową. Jest to tak potężna reakcja, że kiedy się rozpoczyna, odrzuca zewnętrzne warstwy kuli, reszta zaś jest zmieniana w gwiazdę. I właśnie to przed chwilą widziałeś.

Gwiazda lśniła teraz jednostajnie w oddali. Był to przepiękny widok. Bez specjalnych okularów nie mogliby zbyt wiele zobaczyć, bo obiekt był niesamowicie jasny.

George spojrzał na gwiazdę, zadziwiony jej mocą. Od czasu do czasu widział ogromne fontanny rozżarzonych gazów, wyrzucane z ogromną prędkością nad powierzchnię na odległość tysięcy kilometrów.

— Czy ta gwiazda będzie tak świeciła bez końca? — spytał.

— Nic nie trwa wiecznie, George — odparł Eric. — Gdyby gwiazdy żyły bez końca, nie byłoby nas tutaj. W swoim wnętrzu przekształcają one małe cząsteczki w większe. Na tym właśnie polega fuzja atomowa: spaja małe cząsteczki razem, budując nowe, większe atomy. Energia uwalniana podczas tego procesu jest gigantyczna i to sprawia, że gwiazdy emitują światło. Niemal wszystkie elementy, z których jesteśmy zbudowani, powstały wewnątrz gwiazd istniejących długo przed powstaniem Ziemi. Można więc powiedzieć, że jesteśmy dziećmi gwiazd! Dawno, dawno temu, kiedy wybuchły, wyrzuciły w przestrzeń kosmiczną atomy, z których jesteśmy stworzeni. To samo stanie się z naszą gwiazdą, widzianą codziennie za oknem. Kiedyś, pod koniec jej życia, gdy w jej wnętrzu nie będzie już żadnych małych cząstek, które mogłyby się połączyć w większe, ona także eksploduje, a wszystkie duże atomy wytworzone wewnątrz niej zostaną wyrzucone w przestrzeń.

Gwiazda za oknem wyglądała na rozgniewaną. Jej jasnożółty początkowo kolor zmieniał się stopniowo w czerwony. Jednocześnie była coraz większa i większa, aż w końcu stała się tak ogromna, że wypełniła całe okno. George miał wrażenie, że w każdej chwili może dojść do wybuchu. Eric znów nacisnął guzik w pilocie i okno natychmiast odsunęło się od gwiazdy, która wciąż czerwieniała i rosła.

— Czy to nie wspaniałe?! — wykrzyknął mężczyzna. — Na początku kula materii kurczy się, dając początek gwieździe, a ta potem zaczyna się powiększać! Teraz jest na granicy wybuchu! Tylko broń Boże nie zdejmuj okularów.

Zafascynowany George przyglądał się obiektowi. Nagle, długo po tym, jak ten osiągnął absolutnie niewyobrażalne rozmiary, przed oczami chłopca doszło do najpotężniejszej eksplozji, jaką widział w całym swoim życiu. Gwiazda wybuchła, wyrzucając w przestrzeń ogromne ilości światła i rozżarzonego do czerwoności gazu, w którym znajdowały się wszystkie nowe atomy stworzone w jej wnętrzu. To, co pozostało po eksplozji, stworzyło piękną nową chmurę, pełną niesamowitych kolorów i nowych materiałów.

— Ach! Och! — powiedział. — To wszystko jest jak najwspanialszy pokaz sztucznych ogni.

— Z czasem ta różnokolorowa chmura zmiesza się z innymi jej podobnymi, które powstały po eksplozji odległych gwiazd. Kiedy się ochłodzą, gazy w tych obłokach zmieszają się w jeden, dużo większy obłok, a w nim narodzą się nowe gwiazdy. Tam, gdzie one powstaną, resztki pierwiastków zgromadzą się razem i stworzą obiekty o różnych rozmiarach, ale nie na tyle duże, aby mogły stać się gwiazdami. Niektóre z tych obiektów uformują kule i z czasem zmienią się w planety. W rzeczywistości proces ten trwa bardzo długo, dziesiątki milionów lat!

— O rany! — George był zauroczony.

— Ale my nie mamy aż tyle czasu, żeby na to poczekać, a poza tym musisz wrócić do domu na kolację. — Eric podszedł do Kosmosa i przycisnął kilka klawiszy. — Pozwolę sobie zatem nieco to przyspieszyć. Proszę bardzo!

Dziesiątki milionów lat, o których przed chwilą wspomniał, minęły w mgnieniu oka. Gazy uwolnione podczas wybuchu tuzina gwiazd połączyły się w gęsty obłok, w którego środku zaczęły się pojawiać nowe gwiazdy, dopóki jedna nie uformowała się przed samym oknem. Jej blask przyćmił wszystkie pozostałe. W pewnej odległości od tej nowej gwiazdy pozostałości gazów ochłodziły się gwałtownie i zaczęły się tworzyć małe lodowe grudki. George dostrzegł, że jedna z nich zmierza wprost w kierunku okna. Otworzył usta, aby ostrzec Erica, ale obiekt przemieszczał się zbyt szybko. Zanim chłopiec zdołał cokolwiek powiedzieć, lodowa bryła uderzyła w szybę z potwornym hukiem, który nieomal zatrząsł całym domem.

George podskoczył ze strachu i spadł z kanapy.

— Co to było? — krzyknął do Erica.

— Och, przepraszam. — Eric pisał coś na klawiaturze Kosmosa. — Nie spodziewałem się, że coś w nas trafi.

— Powinieneś być ostrożniejszy — zbeształ go zirytowany Kosmos. — To nie pierwszy raz, kiedy przydarzył się nam taki wypadek.

— Co to było? — George nagle się zorientował, że nerwowo tuli do siebie małego pluszowego misia, którego Annie musiała zostawić na kanapie. Kręciło mu się w głowie.

— Uderzyła w nas malutka kometa — wyznał nieco zawstydzony Eric. — Bardzo wszystkich przepraszam. Nie planowałem tego wypadku.

— Malutkie co? — George miał wrażenie, że wszystko wokół niego wiruje.

Eric wpisał na klawiaturze Kosmosa kilka nowych poleceń.

— Myślę, że na dzisiaj już wystarczy — powiedział. — Dobrze się czujesz, George? — Zdjął okulary i przyjrzał się uważniej chłopcu. — Trochę pozieleniałeś na twarzy. — Wydawał się zaniepokojony. — Ojej, a ja myślałem, że to będzie świetna zabawa. Annie! — zawołał w kierunku kuchni. — Możesz przynieść George’owi szklankę wody? Ojejku, jejku!

Annie weszła do pokoju na paluszkach, ostrożnie niosąc wypełnioną po brzegi szklankę z wodą, która rozpryskiwała się nieco na boki. Obok dziewczynki, niczym przyklejony do jej nogi, szedł Freddy i rzucał na nią swoimi oczkami pełne uwielbienia spojrzenia. Annie podała George’owi szklankę.

— Nie martw się — powiedziała łagodnie. — Ja też za pierwszym razem poczułam mdłości. Tato — zakomenderowała — czas, żeby George wrócił do domu. Wystarczy mu na dzisiaj tego Wszechświata.

— Tak, tak, masz rację. — Eric nadal wyglądał na zaniepokojonego.

— Ale to było takie interesujące! — zaprotestował George. — Mógłbym obejrzeć coś jeszcze?

— Nie, naprawdę myślę, że na dzisiaj masz już dosyć — odparł Eric, wkładając w pośpiechu kurtkę. — Teraz odprowadzę cię do domu. Kosmosie, zaopiekujesz się Annie przez kilka minut? Chodź, George. I zabierz ze sobą swoją świnkę.

— Czy mógłbym tu jeszcze przyjść? — spytał chłopiec skwapliwie.

Eric przerwał zakładanie butów i poszukiwanie kluczy.

— Oczywiście — uśmiechnął się.

— Ale musisz obiecać, że nikomu nie powiesz o Kosmosie — dodała Annie.

— Czy to tajemnica? — spytał George z przejęciem.

— Tak — odparła dziewczynka. — To wielki, gigantyczny, fantastyczny sekret, trylion gazylionów razy większy niż jakikolwiek inny w całym twoim życiu.

— Annie — upomniał ją Eric surowo. — Tyle razy ci mówiłem, że gazylion nie jest prawdziwą liczbą. Pożegnaj się z George’em i jego świnką.

Dziewczynka pomachała ręką i uśmiechnęła się do George’a.

— Do zobaczenia, George — powiedział Kosmos. — Dziękuję za to, że zrobiłeś użytek z moich nadzwyczajnie potężnych możliwości.

— To ja dziękuję, Kosmosie — odparł uprzejmie chłopiec.

Eric poprowadził George’a i jego świnkę na korytarz, a potem przez drzwi wejściowe na zewnątrz, z powrotem do prawdziwego życia na planecie Ziemi.

Rozdział szósty

Następnego dnia w szkole George nie mógł przestać rozmyślać o cudach, które zobaczył w domu Erica. Gigantyczne chmury, przestrzeń kosmiczna i latające głazy! Kosmos — najpotężniejszy komputer świata! I wszystko to w Domu Obok, w sąsiedztwie George’a — chłopca, któremu rodzice nie pozwalali mieć na własność nawet zwyczajnego komputera. Ekscytacja była niemal nieznośna, zwłaszcza teraz, kiedy George musiał tkwić w swojej bardzo nudnej ławce szkolnej.

Chłopiec szkicował coś kredkami w leżącym przed nim zeszycie. Usiłował narysować wspaniały komputer Erica, który potrafił stworzyć okno z niczego i przez nie pokazać narodziny i śmierć gwiazdy. I choć doskonale widział to w myślach, jego dłonie nie potrafiły wykonać rysunku, który choć w części przypominałby to, co zobaczył. Było to bardzo denerwujące. Wciąż musiał wykreślać różne rzeczy i rysować je od początku, aż w końcu cała strona stała się jednym wielkim bazgrołem.

— Auć! — krzyknął nagle, kiedy pocisk ze zmiętej kartki papieru uderzył go w tył głowy.

— Ach, George — powiedział doktor Reeper, jego nauczyciel. — Widzę, że jednak jesteś z nami dzisiejszego popołudnia. Jak to miło z twojej strony.

Chłopiec spojrzał na niego zaskoczony. Doktor Reeper stał tuż nad nim i spoglądał na niego przez brudne okulary. Na marynarce miał dużego niebieskiego kleksa, przypominającego kształtem wybuchającą gwiazdę.

— Chcesz się czymś podzielić z klasą? — spytał doktor Reeper, zaglądając do zeszytu George’a, który ten natychmiast próbował zasłonić. — Czymś więcej niż auć, oczywiście. To jedyne słowo, które dzisiaj usłyszałem z twoich ust.

— Nie, niczym — odparł George zduszonym, piskliwym głosem.

— A nie chciałbyś na przykład powiedzieć: „Proszę, panie doktorze Reeper, oto moja praca domowa, nad którą ślęczałem w pocie czoła przez cały weekend”?

— Emmm... cóż... — George był zażenowany.

— A może to: „Panie doktorze Reeper, wysłuchałem uważnie wszystkiego, co pan nam mówił na zajęciach, spisałem skrzętnie pana słowa, dodałem własne spostrzeżenia i oto mój projekt, z którego będzie pan niezwykle zadowolony”?

— Emmm...

— Oczywiście, że nie — powiedział Reeper surowo. — W końcu jestem przecież tylko nauczycielem i stoję tutaj całymi dniami, mówiąc różne rzeczy dla własnej uciechy i przyjemności, bez nadziei, że ktoś wyniesie z moich prób edukacji cokolwiek wartościowego.

— Ale ja słucham! — zaprotestował George, czując wyrzuty sumienia.

— Nie próbuj mi się podlizywać — odparł dość gniewnie nauczyciel. — Nic ci to nie da. — Odwrócił się gwałtownie. — I oddaj mi to! — Przemierzył klasę tak szybko, że przez chwilę jego sylwetka jakby rozmazała się w powietrzu, po czym wyrwał telefon komórkowy chłopcu siedzącemu z tyłu.

Doktor Reeper może i nosił tweedowe marynarki i wysławiał się jak ktoś urodzony w poprzednim stuleciu, ale jego uczniowie tak bardzo się go bali, że nigdy nie płatali mu żadnych figli, tak jak robili to z innymi nauczycielami, którzy naiwnie próbowali się zaprzyjaźnić ze swoimi podopiecznymi. Zaczął tu pracować stosunkowo niedawno, ale już pierwszego dnia samym spojrzeniem sprawił, że w klasie zapadła absolutna cisza. Nie był nowoczesny, wylewny ani życzliwy. Dlatego na jego zajęciach panował absolutny porządek, wszyscy oddawali pracę domową na czas i nawet przygarbieni młodzi buntownicy prostowali się w ławkach i milkli, kiedy nauczyciel wchodził do klasy.

Dzieci nazywały go „Greeper” — wzięło się to z tabliczki na drzwiach jego gabinetu, głoszącej: DR G REEPER. Innym przezwiskiem było Greeper Creeper1, bo jakimś cudem potrafił się pojawić bez ostrzeżenia w najdalszym zakątku szkoły. Rozlegało się tylko ciche szurnięcie butów na grubych podeszwach, a w powietrzu dawał się wyczuć delikatny zapach starego tytoniu i zanim ktokolwiek był w stanie się zorientować, Greeper pochylał się nad grupką planującą kolejną psotę, zacierając z radością pokryte bliznami ręce. Nikt nie wiedział, w jaki sposób na jego dłoniach znalazły się czerwone, łuszczące się ślady po poparzeniu, które wyglądały na bolące, i nikt nigdy nie miał odwagi o to zapytać.

— Być może, George — Greeper włożył do kieszeni skonfiskowany właśnie telefon — chciałbyś się podzielić z całą klasą tym, co konkretnie przedstawia dzieło sztuki, nad którym tak ciężko pracujesz od rana?

— To... cóż, to jest... — szepnął George, czując, jak uszy zaczynają mu płonąć.

— Głośniej, chłopcze! Głośniej — rozkazał Greeper. — Wszyscy z niecierpliwością czekamy na objawienie, co to takiego. — Uniósł do góry portret Kosmosa, aby mogła go zobaczyć reszta uczniów. — Prawda? — zwrócił się do klasy.

Pozostałe dzieci zaczęły się śmiać, zadowolone, że Greeper nie wyżywa się na żadnym z nich.

W tej chwili George szczerze nienawidził nauczyciela. Nie cierpiał go tak bardzo, że zapomniał o strachu, wstydzie i upokorzeniu przed całą klasą. Niestety, przy okazji wypadła mu z głowy również obietnica, którą złożył Ericowi.

— To bardzo specjalny komputer — odparł głośno. — Potrafi wyświetlić to, co się dzieje w kosmosie. Należy do mojego przyjaciela Erica. — Zdeterminowany, patrzył na Greepera spod ciemnorudych loków swoimi błękitnymi oczami. — W przestrzeni kosmicznej istnieją niesamowite rzeczy, jak planety, gwiazdy, jest złoto i inne takie. — To ostatnie było jego własnym wymysłem. Eric nic nie wspominał o złocie w kosmosie.

Od kiedy Greeper zaczął uczyć w tej szkole, po raz pierwszy wyglądał na oniemiałego. Stał tylko, trzymając w dłoniach zeszyt George’a, i wpatrywał się w chłopca z otwartymi ustami.

— A jednak to działa — powiedział półszeptem. — I ty to widziałeś. To niesamowite...

Chwilę później nauczyciel chyba się ocknął. Zamk- nął z trzaskiem zeszyt, oddał go George’owi i z powrotem ruszył w stronę biurka.

— Cóż, biorąc pod uwagę dzisiejsze zachowanie, dostaniecie wszyscy do napisania sto razy jedno zdanie — oświadczył. — Macie wykaligrafować w zeszytach: „Nie będę wysyłał SMS-ów na lekcjach doktora Reepera, bo będę zbyt zajęty słuchaniem interesujących rzeczy, które on ma do powiedzenia”. Proszę przepisać to sto razy. Osoby, które nie skończą zadania przed dzwonkiem, mogą zostać po lekcji. Doskonale, zabierajcie się do pracy.

W klasie rozległ się gniewny pomruk. Koledzy George’a mieli nadzieję, że nauczyciel rozszarpie go na ich oczach. Tymczasem wszyscy zostali ukarani za coś zupełnie innego, a George’owi właściwie się upiekło.

— Ale, proszę pana, to niesprawiedliwe — jęknął jeden z chłopców siedzących z tyłu.

— Tak jak życie — odparł radośnie Greeper. — I jest to jedna z najużyteczniejszych rzeczy, jakich mogę was nauczyć. Jestem dumny, że już zdołaliście to zrozumieć. Do roboty. — Po tych słowach usiadł za biurkiem, wyciągnął książkę pełną skomplikowanych obliczeń i zaczął przerzucać kolejne kartki, kiwając do siebie mądrze głową.

George poczuł, jak ktoś wbija mu w plecy linijkę.

— To wszystko twoja wina — syknął Ringo, zakała klasy, który siedział w ławce za nim.

— Cisza! — ryknął Greeper, nawet nie podnosząc wzroku znad swojej książki. — Każdy, kto się odezwie, będzie musiał przepisać zdanie dwieście razy.

George zabrał się pospiesznie do pracy i skończył dokładnie w chwili, kiedy rozległ się dzwonek obwieszczający koniec zajęć. Zanim położył zeszyt na biurku Greepera, ostrożnie wyrwał kartkę z rysunkiem Kosmosa, a potem złożył ją i wetknął do tylnej kieszeni spodni. Nie zdążył zrobić nawet dwóch kroków na korytarzu, kiedy nauczyciel go dogonił i zaszedł mu drogę.

— Ten komputer istnieje, prawda, George? — zaczął bardzo poważnie. — Widziałeś go? — Jego spojrzenie było dość przerażające.

— Ja tylko, emmm, zmyśliłem to sobie — odparł szybko chłopiec, usiłując wywinąć się jakoś z tej sytuacji. Żałował, że powiedział cokolwiek Greeperowi.

— Gdzie on jest, George? — spytał nauczyciel powoli i cicho. — Musisz mi powiedzieć, gdzie mieszka ten wspaniały komputer. To bardzo ważne.

— Nie ma żadnego komputera. — George’owi udało się prześlizgnąć pod ramieniem nauczyciela. — On nie istnieje... Ja go sobie po prostu wyobraziłem, to wszystko.

Greeper odsunął się, a potem z uwagą spojrzał na George’a.

— Bądź ostrożny, chłopcze — powiedział przerażająco cichym głosem. — Bądź bardzo ostrożny. — I po tych słowach odszedł.

1 Creeper to po angielsku ktoś zakradający się, cicho podpełzający.

Rozdział siódmy

Droga do domu ze szkoły wydawała się bardzo długa. Było upalnie; promienie wczesnojesiennego słońca nieoczekiwanie rozgrzały asfalt, sprawiając, że pod stopami George’a robił się miękki i elastyczny. Chłopiec wlókł się po chodniku, mijany co chwila przez samochody, które zostawiały po sobie cuchnące chmury spalin. Na tylnych fotelach tych ogromnych, lśniących potworów siedziały zadowolone z siebie dzieci i oglądały filmy, podczas gdy rodzice wieźli je do domów. Niektóre z nich pokazywały język George’owi, drocząc się z nim, ponieważ on musiał wracać ze szkoły na piechotę. Inne znów machały do niego radośnie, jakby sądziły, że z jakiegoś powodu chłopca cieszy ich widok, gdy oddalają się w swoich przepastnych pożeraczach benzyny. Nikt się nie zatrzymał i nie zaproponował, że go podwiezie.

George’owi to jednak nie przeszkadzało. Miał wiele do przemyślenia w drodze powrotnej do domu i cieszył się, że jest sam. Jego umysł wypełniony był obłokami z przestrzeni kosmicznej, gigantycznymi wybuchami i milionami lat, jakie muszą minąć, aby narodziła się gwiazda. Myśli te zawiodły go daleko, daleko w przestrzeń — tak daleko, że zupełnie zapomniał o swojej egzystencji tu i teraz, co było dość ważnym faktem.

— Hej! — usłyszał za plecami głos, który sprowadził go z powrotem na Ziemię. Miał nadzieję, że to ktoś przypadkowy krzyknął gdzieś na ulicy i nie ma to nic wspólnego z nim samym. Przyśpieszył kroku i mocno przycisnął tornister do piersi.

— Hej! — usłyszał znowu, tym razem bliżej. Przyspieszył jeszcze bardziej, opierając się pokusie, aby obejrzeć się za siebie. Po jednej stronie miał ruchliwą ulicę, po drugiej zaś park miejski, w którym nie było gdzie się schować. Pnie drzew były zbyt cienkie, żeby można było się za nimi ukryć, a pójście w kierunku krzaków było bardzo złym pomysłem. Ostatnią rzeczą, jakiej George potrzebował, było to, by wciągnęli go w nie chłopcy, którzy, jak sądził, byli tuż za nim. Szedł więc dalej, z minuty na minutę coraz szybciej. Serce waliło mu w piersi niczym bongosy.

— George, chłopczyku! — rozległ się wrzask i George’a zmroziło. Sprawdziły się jego najgorsze obawy. Zazwyczaj wybiegał ze szkoły zaraz po ostatnim dzwonku i gdy więksi, powolniejsi chłopcy nadal pstrykali w siebie gumkami w szatni, on od dawna był już w drodze do domu. Słyszał okropne historie o tym, co Ringo ze swoją bandą robili dzieciakom, których dopadli na ulicy. Golili im brwi, wieszali do góry nogami, kąpali w błocie, zostawiali na drzewie tylko w majtkach, malowali niezmywalnym flamastrem lub zrzucali odpowiedzialność za wybite okna — tak szeptano w szkole po kątach na temat terroru Ringa.

Niestety, tego słonecznego, leniwego popołudnia George popełnił straszliwy błąd. Szedł do domu zbyt wolno, w dodatku zaraz po tym, jak dał Ringowi i jego koleżkom dobry powód do zaczepki. Wściekli z powodu tego, że wkopał ich wszystkich w dodatkową pracę na lekcji Greepera, najwyraźniej ruszyli jego śladem, gotowi się zemścić.

George rozejrzał się dookoła. Przed sobą dostrzegł kilka matek z wózkami, zbliżających się do przejścia dla pieszych, na którym pani z lizakiem zatrzymała ruch drogowy, aby ułatwić ludziom przekroczenie ulicy. Czym prędzej dołączył do grupki mam i niemowląt. Udało mu się wcisnąć w sam jej środek, tak że zewsząd otaczały go wózki. Przechodząc powoli przez ulicę, gdy porządkowa trzymała w górze swój jaskrawożółty znak, usiłował przybrać pozę kogoś, kto należał do jednej z matek. Wiedział jednak, że nikogo nie zdoła w ten sposób oszukać. Kiedy mijał panią z lizakiem, ta puściła do niego oko i powiedziała cicho:

— Nie martw się, robaczku, przetrzymam ich tu przez chwilę, ale lepiej biegnij teraz do domu. Nie daj się dopaść tym łobuzom.

George dotarł na drugą stronę ulicy, a kobieta z lizakiem ku jego zdumieniu oparła znak o drzewo i stanęła przy nim, spoglądając surowo na Ringa i jego koleżków. Z rykiem silników samochody znów ruszyły z miejsca. Kiedy chłopiec oddalał się spiesznie, usłyszał jeszcze wykrzyczane groźby:

— Hej! Musimy przejść na drugą stronę. Musimy iść do domu i zrobić... pracę domową... Jeśli nas pani nie przepuści, poskarżę się mamie. Ona przyjdzie tutaj i zrobi z panią porządek... Już ona pokaże pani lizaka, o tak...

— Lepiej się pilnuj, Richardzie Bright — odparła kobieta groźnym, niskim głosem, powoli wychodząc na ulicę ze swoim okrągłym znakiem.

George skręcił z głównej drogi w przecznicę, ale łomot buciorów za jego plecami podpowiedział mu, że łobuzy wiedzą, gdzie zniknął. Biegł teraz obsadzoną drzewami alejką, prowadzącą między ogrodami ogromnych domów. Jak na złość, akurat nie było w pobliżu żadnego dorosłego, który mógłby go ocalić.

Chłopiec próbował otworzyć kilka furtek w ogrodzeniach, ale wszystkie były zamknięte na klucz. Rozejrzał się w panice i nagle wpadł na świetny pomysł. Chwycił najniższą gałąź jabłoni, zwisającą nad płotem, podciągnął się na niej na tyle wysoko, by mógł stanąć na płocie, a potem przez niego przeskoczył. Wylądował na dużym kłującym krzewie, który go podrapał i podarł jego szkolny mundurek. Kiedy tak leżał zaplątany w kolczaste gałęzie, jęcząc bezgłośnie, usłyszał Ringa i jego bandę po drugiej stronie płotu. Łobuzy wymieniali między sobą mrożące krew w żyłach pomysły, co zrobią z George’em, kiedy wreszcie dostanie się w ich łapy.

Chłopiec leżał na ziemi, dopóki się nie upewnił, że szajka już sobie poszła. Wyswobodził się ze szkolnego swetra, strasznie zaplątanego w ciernisty krzew, i z trudem się uwolnił z czepnych gałęzi. Zawartość kieszeni jego spodni wypadła na ziemię, opadł więc na kolana i spróbował zebrać wszystkie swoje skarby. Potem wyszedł zza krzaka i znalazł się na długim, płaskim trawniku, gdzie na leżaku opalała się bardzo zdumiona kobieta. Uniosła ciemne okulary i spojrzała na chłopca.

— Bonjour! — powiedziała cicho. Wycelowała palcem w stronę domu. — Iść tam. Brrrama nie jest zamknięta — rzuciła z francuskim akcentem.

— Och, merci — odparł George, przypominając sobie jedyne słowo po francusku, jakie znał. — Ach i przepraszam — dodał, kiedy przebiegał obok niej w stronę dróżki prowadzącej wzdłuż budynku. Wyszedł przez bramę na ulicę i ruszył do domu, kulejąc nieco, bo skręcił sobie trochę lewą kostkę. Mijane drogi były ciche i senne, ale spokój nie trwał długo.

— Tutaj jest! — rozległ się krzyk. — George!!! Zaraz cię dorwiemy, chłopczyku!

George zebrał resztę sił i spróbował nakłonić nogi do tego, aby poruszały się szybciej, miał jednak wrażenie, jakby tonął w ruchomych piaskach. Był tak niedaleko domu — widział go, na końcu ulicy — ale gang Ringa już go doganiał. Chłopiec parł dzielnie do przodu, lecz kiedy dotarł do rogu, pomyślał, że ze zmęczenia padnie za chwilę na chodnik.

— Zabijemy cię! — wrzasnął Ringo za jego plecami.

Potykając się, George potruchtał wzdłuż swojej uliczki. Jego oddech stał się dość dziwaczny: powietrze wypełniało jego płuca i uchodziło z nich z wielkimi, głośnymi sapnięciami. Bolały go wszystkie zadrapania, siniaki i guzy, jakich dorobił się podczas ucieczki przed Ringiem, gardło miał zaschnięte i był wyczerpany. Nie dałby rady biec dalej, ale już nie musiał. Był w domu. Dotarł do zielonych drzwi wejściowych nieprzerobiony na miazgę lub coś gorszego przez Ringa i jego okropnych koleżków. Teraz wszystko już będzie dobrze. Musiał tylko sięgnąć do kieszeni, wydobyć klucz i otworzyć drzwi.

Jednak klucza nie było.

George wywrócił na wierzch wszystkie kieszenie, gdzie znajdowały się jego skarby — kasztan, zagraniczna moneta, kawałek sznurka, grudka masy Blu Tack, czerwony sportowy samochodzik i puchata kulka — ale nie klucz. Musiał mu wypaść w krzakach, kiedy przeskakiwał przez płot. Chłopiec nacisnął dzwonek z nadzieją, że mama wróciła do domu wcześniej. Ding-dong-ding-dong! Spróbował jeszcze raz, lecz nadal nikt nie otwierał.

Widząc George’a stojącego pod zamkniętymi na głucho drzwiami, Ringo, z okropnym uśmieszkiem na twarzy, zrozumiał, że wygrał. Zaczął pewnym krokiem zbliżać się do chłopca. Jego zaprawieni w bojach koledzy ruszyli za nim z chytrymi minami, spragnieni rozróby.

George wiedział, że nie ma dokąd uciec. Zamknął oczy i oparł się plecami o drzwi. W żołądku ściskało go nieprzyjemnie, kiedy szykował się do tego, co miało nieuchronnie nastąpić. Usiłował wymyślić coś, co mógłby powiedzieć Ringowi, żeby ten się wycofał, jednak nie znajdował żadnych mądrych słów, a tłumaczenie łobuzowi, że narobi sobie kłopotów, było bez sensu. Ringo od dawna o tym wiedział, ale jakoś nigdy go to nie powstrzymało. Kroki ucichły i George otworzył jedno oko, aby zbadać sytuację. Tymczasem Ringo i jego szajka zatrzymali się w połowie ścieżki prowadzącej do domu. Wciąż dyskutowali o tym, co zrobią George’owi.

— Nie! — powiedział Ringo podniesionym głosem. — To beznadziejne! Przyciśnijmy go do ściany, aż zacznie nas błagać, żebyśmy go puścili!

Jednak zaraz potem coś się wydarzyło; coś tak dziwacznego, że po wszystkim Ringo i jego kumple nie byli pewni, czy przypadkiem im się to nie przyśniło. Otworzyły się drzwi sąsiedniego domu i na zewnątrz wyskoczył mały astronauta. Wszyscy cofnęli się o krok ze zdumienia, kiedy drobna sylwetka odziana w biały skafander kosmiczny z okrągłym przezroczystym hełmem i anteną przytwierdzoną do pleców wybiegła na środek ulicy i przyjęła groźną pozycję karateki.

— Idźcie sobie — odezwała się dziwnym, metalicznym głosem. — Inaczej rzucę na was klątwę Obcego Życia. Zrobicie się zieloni, a wasze mózgi się rozpuszczą i wypłyną wam przez nos i uszy. Wasze kości zmienią się w gumę, a na całym ciele wyrosną wam setki brodawek. Będziecie mogli jeść wyłącznie szpinak i brokuły. I nigdy więcej nie będziecie oglądać telewizji, inaczej oczy wypadną wam z głowy. A sio! — Astronauta wykonał kilka machnięć i wykopów, które wydały się George’owi dziwnie znajome.

Ringo i jego koledzy pobledli straszliwie i zaczęli się cofać z otwartymi ustami. Byli absolutnie przerażeni.

— Wejdź do środka — powiedziała do George’a istota w skafandrze kosmicznym.

Chłopiec wślizgnął się przez drzwi Domu Obok. Nie bał się małego astronauty. Za szybą kasku dostrzegł kosmyk jasnych włosów. Wyglądało na to, że ocaliła go Annie.

Rozdział ósmy

Ufff! — Postać w skafandrze weszła do domu za George’em, po czym zatrzasnęła drzwi kopnięciem ciężkiego kosmicznego buciora. — Ależ w tym gorąco — dodała, ściągając okrągły hełm i odrzucając do tyłu długi kucyk. Rzeczywiście była to Annie, nieco zaróżowiona na twarzy od podskakiwania w ciężkim kombinezonie. — Widziałeś, jak się przestraszyli? — Uśmiechnęła się do chłopca promiennie i rękawem otarła czoło. — Widziałeś? — Przemierzyła korytarz, a jej buty wydawały głuche odgłosy stukania. — Chodź za mną.

— Emmm, tak, dziękuję — wykrztusił George, ruszając za nią do tego samego pokoju, w którym razem z Erikiem oglądał Narodziny i śmierć gwiazdy. Wcześniej był bardzo podekscytowany perspektywą powrotu i ponownego spotkania z Kosmosem, ale w tej chwili czuł się nieszczęśliwy. Przez przypadek zdradził okropnemu doktorowi Reeperowi fakt istnienia komputera, choć obiecał Ericowi, że będzie to trzymał w tajemnicy. Przebył długą i przerażającą podróż ze szkoły do domu, ścigany przez bandę łobuzów, i w dodatku ocaliła go mała dziewczynka w skafandrze kosmicznym. To był naprawdę kiepski dzień.

Tymczasem Annie najwyraźniej doskonale się bawiła.

— Co o tym sądzisz? — wygładziła śnieżnobiały jednoczęściowy skafander. — Jest nowy. Dopiero co przyszedł pocztą.

Na podłodze leżało pokryte znaczkami pocztowymi pudełko, na którym widniał napis KOSMICZNE PRZYGODY’R’US2. Obok kartonu znajdował się znacznie mniejszy, różowy skafander z cekinami, naszywkami i wstążkami. Cały był brudny, znoszony i pocerowany.

— To mój stary kombinezon — wyjaśniła Annie. — Z czasów gdy byłam całkiem mała — dodała pogardliwie. — Myślałam wtedy, że będzie super, jak ponaszywam na niego to wszystko, ale teraz wolę skafandry kosmiczne bez żadnych ozdób.

— Po co ci on? — spytał George. — Wybierasz się na bal przebierańców?

— też coś! — Annie wywróciła oczami. — Kosmosie! — zawołała.

— Tak, Annie? — odparł komputer z czułością.

— Mój dobry, cudowny, kochany, wspaniały komputerku!

— Och, Annie. — ekran Kosmosa zalśnił, jakby maszyna się zarumieniła.

— George chce wiedzieć, dlaczego mam skafander kosmiczny.

— Annie ma skafander, żeby mogła odbywać podróże w przestrzeni kosmicznej — odparł Kosmos. — Jest tam bardzo zimno, około minus dwustu siedemdziesięciu stopni w skali Celsjusza. Zamarzłaby na kość w ułamku sekundy, gdyby go na sobie nie miała.

— Tak, ale... — zaczął protestować George, jednak nie zaszedł daleko.

— Robimy sobie z moim tatą wycieczki dookoła Układu Słonecznego — pochwaliła się Annie. — Czasem przyłącza się do nas mama, ale tak naprawdę nie lubi zbytnio przestrzeni kosmicznej.

George miał już tego dosyć. Nie był w nastroju na głupie gierki.

— Nieprawda — powiedział gniewnie. — Wcale nie robisz sobie wycieczek w kosmos. Musiałabyś najpierw tam polecieć na promie kosmicznym, ale oni nigdy nie wpuszczą cię na pokład, bo nie będą wiedzieli, kiedy mówisz prawdę, a kiedy zmyślasz.

Usta Annie uformowały idealne kółko.

— Opowiadasz te swoje głupawe historyjki o tym, że jesteś tancerką albo astronautą, a Kosmos i twój tata udają, że w nie wierzą, ale tak naprawdę wiedzą, że zmyślasz — ciągnął George, który był zmęczony, zziajany i chciał zjeść coś smacznego na kolację.

Annie zamrugała gwałtownie. Nagle jej błękitne oczy zrobiły się bardzo lśniące i pełne łez.

— Wcale nie zmyślam — powiedziała gniewnie. Jej policzki zaróżowiły się jeszcze bardziej. — Wcale nie. Wcale nie. To wszystko prawda. Nie zmyślam historyjek. Jestem tancerką i robię wycieczki w przestrzeń kosmiczną. Udowodnię ci to. — Pomaszerowała w stronę Kosmosa. — I zabiorę cię ze sobą — dodała gniewnie. — Dzięki temu mi uwierzysz. — Zaczęła grzebać w kartonowym pudle i wyciągnęła z niego kolejny skafander, który rzuciła w stronę George’a. — Załóż to — rozkazała.

— O rany — zajęczał cicho Kosmos.

Dziewczynka stała przed komputerem i stukała palcami w klawiaturę.

— Dokąd go zabierzemy? — spytała.

— Nie sądzę, że to dobry pomysł — ostrzegł Kosmos. — Co na to powie twój tata?

— Nie dowie się — odparła szybko Annie. — Zrobimy to szybko i zaraz wrócimy. Zajmie nam to dwie minuty. Proszę, Kosmosie! — powiedziała błagalnie. Jej oczy były pełne łez. — Wszyscy uważają, że ja to sobie tylko zmyślam, a to nieprawda! Chcę pokazać George’owi, że nie oszukuję z Układem Słonecznym. On nie może myśleć, że kłamię.

— Dobrze już, dobrze — odparł szybko Kosmos. — Proszę, nie zalewaj mojej klawiatury tą słoną wodą. To mi koroduje wnętrzności. Ale będziecie mogli tylko obserwować. Nie chcę, żeby któreś z was wyszło w przestrzeń kosmiczną.

Annie odwróciła się do George’a z zaciętą miną, a po policzkach wciąż spływały jej łzy.

— Co chcesz zobaczyć? — spytała. — Co według ciebie jest najciekawszą rzeczą we Wszechświecie?

George myślał intensywnie. Nie miał pojęcia, co się dzieje, ale z całą pewnością nie chciał zrobić Annie aż takiej przykrości. Nie lubił patrzeć, jak dziewczynka płacze, a teraz czuł się jeszcze gorzej z powodu Erica, który nie dalej jak poprzedniego dnia powiedział mu, że mała nie ma złych intencji. Mimo to George był teraz wobec niej dość nieprzyjemny. Może będzie lepiej, jeśli się zgodzi na tę zabawę.

— Komety — przypomniał sobie końcówkę Narodzin i śmierci gwiazdy i bryłę, która uderzyła w okno. — Myślę, że komety są najbardziej interesującą rzeczą we Wszechświecie.

Annie wystukała na klawiaturze Kosmosa słowo „kometa”.

— Załóż skafander, George. Szybko! — rozkazała. — Zaraz zrobi się bardzo zimno. — Po tych słowach wcisnęła klawisz oznaczony słowem ENTER...

2 Nawiązanie do nazwy sieci sklepów z zabawkami Toys’R’Us.

Rozdział dziewiąty

I znów zrobiło się ciemno. Z ekranu Kosmosa wytrysnął jaskrawy strumień światła, zawisł na chwilę na środku pokoju, a potem zaczął szkicować kształt. Tym razem nie było to jednak materializujące się z niczego okno. Maszyna rysowała coś innego: najpierw kreskę od podłogi w górę, po czym struga światła skręciła w lewo, a na koniec znów opadła w kierunku podłogi.

— O, popatrz! — George wiedział, co to jest. — Kosmos narysował drzwi!

— Nie tylko narysowałem — naburmuszył się komputer. — Jestem dużo mądrzejszy, niż myślisz. Stworzyłem drzwi... portal. Prowadzi do...

— Cicho, Kosmosie! — Annie założyła już hełm, a jej głos wydobywał się z wmontowanego weń przekaźnika. Był przez to tak samo śmiesznie zniekształcony, jak wtedy, gdy przestraszyła Ringa i jego szajkę. — Niech George sam je otworzy.

Chłopiec zdążył się już wcisnąć w duży, ciężki, biały skafander i założył przezroczysty hełm, który rzuciła mu Annie. Na plecach skafandra znajdował się mały zbiornik. To z niego przez rurę wpływało do hełmu powietrze, dzięki czemu George mógł swobodnie oddychać. Chłopiec założył duże buty kosmiczne i rękawice, a potem podszedł bliżej do drzwi i nieśmiało je popchnął. Otworzyły się natychmiast, ukazując ogromną przestrzeń wypełnioną setkami małych świetlnych punkcików, które okazały się gwiazdami. Jedna z nich była znacznie większa i jaśniejsza niż pozostałe.

— O rany! — westchnął George przez swój własny przekaźnik. Kiedy oglądał Narodziny i śmierć gwiazdy, obserwował wydarzenia kosmiczne przez szybę okienną. Tym razem jednak między nim a przestrzenią nie było żadnej bariery. Wyglądało to tak, jakby mógł przekroczyć próg i znaleźć się tam. Ale gdzie? Jeżeli uczyni ten mały krok, gdzie tak naprawdę się znajdzie?

— Gdzie...? Co...? Jak...? — spytał, zadziwiony.

— Widzisz tę jasną gwiazdę, o tam? Najjaśniejszą, jaka tu jest? — usłyszał głos Kosmosa. — To Słońce. Nasze Słońce. Teraz wydaje się mniejsze niż wtedy, kiedy ogląda się je na niebie. Drzwi otwierają się w miejscu Układu Słonecznego, które jest dużo dalej od Słońca niż planeta Ziemia. Wybrałem tę lokalizację dla ciebie, bo właśnie zbliża się duża kometa. Za kilka minut ją zobaczysz. Proszę, odsuń się od drzwi.

George cofnął się o krok, ale stojąca tuż za nim Annie chwyciła go za skafander i popchnęła z powrotem do przodu.

— Proszę odsunąć się od drzwi, nadciąga kometa — oznajmił Kosmos, jakby zapowiadał przyjazd pociągu na stację. — Proszę nie stać blisko brzegu. Kometa będzie przelatywała z dużą prędkością.

Annie dźgnęła George’a łokciem i wskazała stopą portal.

— Proszę odsunąć się od drzwi — powtórzył Kosmos.

— Odliczam od trzech. — Annie pokazała trzy palce. George dostrzegł za portalem zbliżającą się do nich ogromną bryłę skalną. Była dużo większa niż ta, która poprzedniego dnia uderzyła w okno.

— Ta kometa się tutaj nie zatrzymuje — ciągnął Kosmos. — Zmierza prosto do naszego Układu Słonecznego.

Annie zgięła jeden palec, co odpowiadało cyfrze „dwa”. Szaro-biały głaz zbliżał się coraz bardziej.

— Podróż zajmie jej mniej więcej sto osiemdziesiąt cztery lata — oznajmił Kosmos. — Po drodze minie Saturna, Jowisza, Marsa, Ziemię i Słońce. W drodze powrotnej przeleci również obok Neptuna i Plutona, który oficjalnie nie jest planetą.

— Proszę, mój cudowny Kosmosie, kiedy znajdziemy się już na zewnątrz, na komecie, mógłbyś przyspieszyć podróż? Inaczej obejrzenie wszystkich planet zajmie nam całe miesiące. — Nie czekając na odpowiedź, Annie krzyknęła: — Jeden!

Następnie chwyciła George’a za rękę i pociągnęła go przez drzwi. Ostatnią rzeczą, którą chłopiec usłyszał, był głos Kosmosa dobiegający jakby z odległości milionów kilometrów:

— Nie skaczcie! To niebezpieczne. Wracaaaaaaajcie!

A potem zapadła cisza.

Rozdział dziesiąty

Ringo i jego koledzy wciąż stali na zewnątrz, na ulicy, jakby zostali wbici w chodnik przez jakąś niewidzialną siłę.

— Co to było? — spytał drobny, chudy chłopak, którego pozostali przezywali Chartem.

— Nie mam pojęcia. — duży chłopak nazywany Czołgiem podrapał się po głowie.

— Cóż, ja wcale się nie bałem — odparł Ringo wojowniczo.

— Ja też nie — pozostali powtórzyli za nim szybko chórem.

— Właśnie miałem zamiar przygadać to i owo temu dziwakowi w skafandrze kosmicznym, ale on się przestraszył i uciekł — dodał Ringo.

— No właśnie, dokładnie — zgodzili się z nim pospiesznie koledzy. — Oczywiście, że miałeś zamiar. Bez pudła.

— No dobra — ciągnął Ringo. — Myślę, że to ty — wycelował w najnowszego członka gangu — powinieneś zadzwonić do drzwi.

— Ja? — Chłopak przełknął głośno ślinę.

— Powiedziałeś, że się nie boisz?

— Bo się nie boję! — zapiszczał nowy.

— W takim razie możesz zadzwonić do drzwi, nie?

— A dlaczego ty tego nie zrobisz? — spytał chłopak.

— Bo to ja pierwszy kazałem ci do nich podejść. Dalej. — Ringo spojrzał złowrogo na nowego. — Chcesz należeć do naszego gangu?

— Tak! — odparł chłopiec, zastanawiając się, co jest gorsze: spotkanie z kosmonautą i klątwa Obcego Życia czy gniew Ringa. Uznał, że to drugie, bo astronauty przynajmniej nie będzie musiał spotykać codziennie w szkole. Przesunął się niepewnie w kierunku drzwi domu Erica.

— W takim razie naciśnij dzwonek, Pryszczu — nakazał Ringo — albo staniesz się byłym członkiem naszej grupy.

— Dobra — mruknął Pryszcz, któremu nie podobało się również jego nowe przezwisko. Pozostali odsunęli się na kilka kroków.

Palec nowego zawisnął nad dzwonkiem.

— Ringo — powiedział jeden z pozostałych chłopaków. — A co zrobimy, jak drzwi się otworzą?

— „Co zrobimy, jak drzwi się otworzą”? — powtórzył pytanie Ringo, jednocześnie usiłując wymyślić jakąś odpowiedź. — Wtedy my... — Jednak w tej chwili nawet on nie miał w sobie zwykłej wojowniczej łobuzerskości. Zanim udało mu się wpaść na rozwiązanie, krzyknął z bólu, gdy czyjaś ręka chwyciła go za ucho i mocno je wykręciła.

— Co wy tu robicie, na ulicy? — spytał ktoś surowym głosem. To doktor Reeper, nauczyciel Ringa i George’a ze szkoły. Trzymał tego pierwszego za ucho i wyraźnie nie zamierzał go puścić. Chłopcy byli zaskoczeni widokiem doktora poza terenem szkoły. Nigdy nie przeszło im przez myśl, że nauczyciele mają własne życie i odwiedzają też inne miejsca niż tylko pomieszczenia szkolne.

— Więc my... w ogóle nic nie robimy — pisnął Ringo.

— Nie zaczyna się zdania od „więc” — pouczył go doktor Reeper. — A poza tym nie mówisz prawdy. Przecież widzę, że coś tu robicie, i jeśli się dowiem, że ma to związek ze znęcaniem się nad słabszymi, na przykład George’em... — Nauczyciel spojrzał surowo na wszystkich chłopców, sprawdzając, czy któryś z nich nie skrzywił się po wzmiance o George’u.

— Nie, nie, nie, pszę pana, nie, nie — odparł Ringo, który zaczął się bać, że ucho za chwilę mu odpadnie i zostanie w dłoni belfra.

— W ogóle nic mu nie zrobiliśmy. Biegliśmy za nim, bo...

— Zostawił w szkole pudełko na lunch — powiedział szybko Chart.

— A my chcieliśmy mu je oddać, zanim dojdzie do domu — dokończył nowy, zwany Pryszczem.

— I udało się wam? — spytał doktor Reeper z paskudnym uśmiechem, poluźniając nieco chwyt na uchu Ringa.

— No bo właśnie mieliśmy je oddać, jak on wszedł do tego domu — improwizował Ringo. Wskazał drzwi domu Erica. — Więc my chcieliśmy zadzwonić i oddać mu pudełko.

Nauczyciel puścił ucho Ringa tak gwałtownie, że chłopak upadł na ziemię.

— George wszedł do tego domu? — spytał ostro, gdy Ringo wstawał niepewnie.

— No! — odparła cała szajka chórem.

— Cóż, chłopcy — zaczął powoli doktor Reeper. — Oddajcie mi pudełko na lunch George’a, a ja mu je przekażę. — Wsunął dłoń do kieszeni, by czegoś tam poszukać, i po chwili wyciągnął z niej zmięty pięciofuntowy banknot, którym pomachał im przed oczami.

— Kto ma pudełko? — spytał Ringo.

— Nie ja — natychmiast odparł Chart.

— Ani ja — dodał Czołg.

— W takim razie musisz go mieć ty. — Ringo zwrócił się do Pryszcza.

— Ringo, ja nie... Ja wcale... Ja go... — Chłopak zaczął panikować.

— Ach, to tak... — Doktor Reeper spojrzał groźnie na całą czwórkę i włożył pieniądze z powrotem do kieszeni. — W takim razie lepiej się stąd zmywajcie. Słyszycie mnie? Spadajcie stąd!

Kiedy chłopcy, którym nie trzeba było tego dwa razy powtarzać, zniknęli z zasięgu wzroku, nauczyciel został sam na ulicy. Uśmiechał się do siebie. I nie był to miły widok. Sprawdzając, czy na ulicy nie ma jakichś przechodniów, podszedł do frontowego okna domu Erica, a potem zajrzał przez nie do środka. Zasłony były zaciągnięte tak, że została w nich tylko mała szczelina. Nauczyciel nie dostrzegł zbyt wiele; tylko dwie dziwnie wyglądające sylwetki, które stały obok jakichś drzwi wewnątrz domu.

— Interesujące — mruknął do siebie. — Bardzo, bardzo interesujące.

Nagle temperatura na ulicy gwałtownie spadła. Przez chwilę wydawało się, że wiatr przywiał tu powietrze wprost z bieguna północnego. O dziwo, wydobywało się ono spod drzwi domu Erica. Kiedy jednak doktor Reeper nachylił się, aby zbadać to dokładniej, wszystko ustało. Nauczyciel wrócił do okna i znów zajrzał do środka, jednak dwie sylwetki zniknęły i nigdzie nie było widać dziwnych drzwi.

Doktor Reeper pokiwał głową.

— Ach, ten chłód przestrzeni kosmicznej — szepnął do siebie, pocierając dłonie. — Jak mi za nim tęskno. Wreszcie cię odnalazłem, Ericu! Wiedziałem, że kiedyś tu wrócisz.

Rozdział jedenasty

Przekroczywszy próg portalu, George zdał sobie sprawę, że unosi się w przestrzeni — nie leci w górę ani nie spada, po prostu lewituje w ogromnej, bezkresnej ciemności kosmosu. Spojrzał za siebie w kierunku przejścia, ale otwór na niebie w miejscu, gdzie powinno się ono znajdować, zasklepił się i wyglądało tak, jakby drzwi nigdy tam nie było. Droga odwrotu zamknęła się za nim i za Annie, a gigantyczna bryła znajdowała się coraz bliżej.

— Złap mnie za rękę! — krzyknęła Annie do Geor- ge’a. Chłopiec mocno zacisnął palce na jej osłoniętej rękawicą dłoni. Miał wrażenie, że są przyciągani przez kometę. Poruszali się coraz szybciej i szybciej, jakby znajdowali się na ogromnej zjeżdżalni. George i Annie wciąż spadali spiralnie w kierunku wielkiego głazu. Widzieli teraz, że jedna strona meteoru — ta zwrócona w stronę Słońca — jest jasno oświetlona. Jednak drugą stronę, do której nie docierały promienie słoneczne, otaczała ciemność. Wreszcie wylądowali twardo na grubej warstwie pokrytych pyłem lodowych bryłek. Na szczęście trafili na jasną stronę komety, więc mogli widzieć, co ich otacza.

— Ha, ha, ha, ha! — Annie wstała, śmiejąc się, a potem pociągnęła George’a za sobą. Otrzepała go z kawałków brudnego lodu i pokruszonej skały. — I co? — spytała. — Teraz mi wierzysz?

— Gdzie my jesteśmy? — George był tak zdumiony, że zapomniał o strachu. Czuł się bardzo lekki. Rozejrzał się wokół i dostrzegł skały, lód, śnieg i ciemność. Miał wrażenie, że stoi na gigantycznej brudnej śnieżce, którą ktoś rzucił w kosmos. Wszędzie połyskiwały gwiazdy, a ich ognisty blask różnił się od migotania, które widywał na nocnym ziemskim niebie.

— To nasza przygoda z kometą — odparła Annie. — Prawdziwa. Zupełnie niezmyślona, prawda?

— Prawda — przyznał George i poklepał niezgrabnie jej skafander. — Przepraszam, że ci nie wierzyłem, Annie.

— Nie ma za co — odparła dziewczynka łaskawie. — Nikt mi nie wierzy. Dlatego musiałam ci to pokazać. Spójrz, George! — Powiodła ręką dookoła. — Zobaczysz planety w Układzie Słonecznym! — Z kieszeni skafandra zaczęła wyciągać linę. Na jej końcu był szpikulec, coś jak śledź do namiotu. Za pomocą ciężkiego buta dziewczynka wbiła szpikulec w lód na powierzchni komety.

Obserwujący ją George podskoczył lekko z radości. Choć miał na sobie skafander kosmiczny, który na Ziemi wydawał się dość ciężki, nie mógł uwierzyć, jak lekki czuje się teraz. Miał nawet wrażenie, że mógłby wzlecieć tak wysoko, jak tylko by chciał. Znów podskoczył, by przesadzić wąską szczelinę w powierzchni komety. Odbił się w górę i do przodu, ale nie opadł z powrotem w dół. Wyglądało to tak, jakby wykonywał gigantyczny skok, może kilkusetmetrowy! Już nigdy mu się nie uda odnaleźć Annie...

— Pomocy! Pomocy! — krzyknął zza szyby hełmu, oddalając się coraz bardziej i bardziej. Machał rozpaczliwie ramionami, próbował skierować się w dół, na powierzchnię komety, ale nic z tego. Annie była teraz bardzo daleko — ledwie ją widział, kiedy spojrzał za siebie. Powierzchnia komety przesuwała się szybko pod jego stopami. Wszędzie widział doliny i małe wzgórza, ale nic, czego mógłby się chwycić. Wreszcie chyba zaczął opadać. Grunt zbliżał się coraz bardziej, aż wreszcie George wylądował z poślizgiem na lodzie w pobliżu granicy między jasną i ciemną stroną obiektu. W oddali widział Annie, która ostrożnie biegła w jego stronę.

— Jeżeli mnie słyszysz, nie skacz już więcej! — powtarzała stanowczym tonem. — Jeżeli mnie słyszysz, nie skacz już więcej! Jeżeli mnie...

— Nie skoczę! — krzyknął, kiedy do niego dotarła.

— Nie rób tego więcej, George! — poprosiła Annie. — Mogłeś wylądować po ciemnej stronie komety i nigdy bym cię nie znalazła! A teraz wstań. Buty mają małe kolce na podeszwach. — Wydawała się teraz szalenie dorosła i zupełnie nie przypominała małej, psotnej dziewczynki, którą George poznał w domu Erica. — Kometa różni się od Ziemi. Ważymy tutaj znacznie mniej, więc kiedy podskakujemy, pęd niesie nas bardzo daleko. To zupełnie inny świat. O, popatrz! — dodała, zmieniając temat. — W samą porę!

— W samą porę na co? — spytał George.

— Na to! — wskazała drugą stronę komety.

Ciągnęła się za nią smuga lodu i pyłu, która nieustannie się wydłużała. Promienie odległego Słońca migotały w rosnącym ogonie, sprawiając, że wyglądał niczym wstęga złożona z tysięcy diamentów, lśniących w próżni.

— Jakie to piękne — szepnął George.

Przez chwilę stał tak z Annie w ciszy.

Obserwując, jak warkocz komety się wydłuża, chłopiec zdał sobie sprawę, że powstaje on z kawałków odrywających się od jasnej strony bryły.

— Kometa się topi! — powiedział w panice i chwycił Annie za ramię. — Co będzie, kiedy nie zostanie już nic?

— Nie martw się. — Dziewczynka potrząsnęła głową. — Po prostu zbliżamy się do Słońca, które powoli ogrzewa jasną stronę komety, przez co lód zmienia się w gaz. Wszystko jest w porządku, bo jest tu wystarczająco dużo lodu, żebyśmy mogli minąć Słońce wiele razy. A poza tym skała znajdująca się pod lodem się nie stopi, więc nie spadniemy nagle w przestrzeń, jeżeli tego się boisz.

— Wcale się nie boję — zaprotestował George, szybko puszczając jej ramię. — Tak tylko pytałem.

— W takim razie zacznij zadawać bardziej interesujące pytania!

— Na przykład jakie?

— Na przykład, co się stanie, jeśli któryś z kamieni w warkoczu komety spadnie na Ziemię?

George rozkopał butem pył na powierzchni komety.

— No dobra, a co się stanie? — spytał niechętnie.

— Doskonałe pytanie! — Annie wydawała się zadowolona. — Kiedy kamienie wchodzą w ziemską atmo- sferę, zapalają się, a gdy spogląda się w niebo, wyglądają jak spadające gwiazdy, czyli meteory.

Stali tak i patrzyli, aż w końcu ogon komety urósł na tyle, że nie widzieli jego końca. Kiedy go obserwowali, bryła zdała się zmieniać swój tor; wszystkie gwiazdy w tle nagle zaczęły się poruszać.

— Co się dzieje? — spytał George.

— Szybko! — odparła Annie. — Mamy tylko kilka sekund. Siadaj, George. — Odgarniając ręką pył, szybko oczyściła dwa miejsca na lodzie. Drugą dłonią sięgnęła do kieszeni skafandra, po czym wyciągnęła z niej coś, co wyglądało jak haki wspinaczkowe. — Siadaj! — rozkazała znowu. Wbiła haki w lód, a potem przypięła do nich długą linę zwisającą z klamry przy skafandrze George’a.

— To na wypadek gdyby coś w ciebie uderzyło — dodała.

— Na przykład co? — spytał George.

— W sumie to nie wiem. Mój tata zawsze tak robi — odparła, a potem usiadła obok chłopca i przymocowała do haków również swoją linę. — Lubisz kolejkę górską? — spytała.

— Nie wiem — odparł George, który nigdy na niej nie jeździł.

— Cóż, za chwilę się przekonasz! — roześmiała się Annie.

Kometa zdecydowanie spadała — a przynajmniej zmieniała kierunek lotu, zwracając się ku „dołowi”. Po ruchu okolicznych gwiazd George domyślił się, że spadają bardzo szybko, jednak nic nie łaskotało go w żołądku ani nie wyczuwał ruchu powietrza wokół siebie. Zupełnie inaczej wyobrażał sobie jazdę na kolejce górskiej. Powoli zaczynał sobie zdawać sprawę, że w kosmosie wszystko toczy się inaczej niż na Ziemi.

Zamknął na chwilę oczy, by się przekonać, czy przypadkiem czegoś nie poczuje. Nic. Nagle, wciąż z zamk- niętymi oczami, zorientował się, że coś w przestrzeni przyciąga do siebie kometę, skoro aż tak bardzo zmieniła tor lotu. Instynktownie wiedział, że jest to coś dużo, dużo większego niż głaz, na którym razem z Annie podróżował w kosmosie.

Rozdział dwunasty

Kiedy George znów otworzył oczy, zobaczył ogromną, bladożółtą planetę otoczoną pasem pierścieni, które odcinały się przed nim i Annie na tle ciemnego nieba. Przelecieli obok na komecie, zmierzając ku punktowi tuż nad kręgami. Z daleka wyglądały one jak miękkie wstęgi. Niektóre były jasnożółte, tak samo jak planeta, inne z kolei wydawały się ciemniejsze.

— To Saturn — wyjaśniła Annie. — I to ja zobaczyłam go pierwsza.

— Wiem, co to jest! — odparł George.

— I co masz na myśli, mówiąc „pierwsza”? Siedzę przed tobą, więc to ja pierwszy go dostrzegłem!

— Nieprawda. Nie patrzyłeś, bo byłeś zbyt przestraszony! Miałeś zamknięte oczy! — głos Annie zadźwięczał wewnątrz jego hełmu. — Mięczak!

— Wcale nie! — zaprotestował chłopak.

— Ciii! — przerwała mu Annie. — Wiesz, że Saturn jest drugą pod względem wielkości planetą krążącą wokół Słońca?

— Oczywiście, że wiem — skłamał George.

— Och, doprawdy? Skoro tak, to powiedz, która planeta jest największa ze wszystkich.

— Cóż... emmm... — George nie miał pojęcia. — To Ziemia, czyż nie?

— Nie zgadłeś! — zagrzmiała triumfalnie Annie. — Ziemia jest malusieńka, zupełnie jak twój mikroskopijny, głupi móżdżek. Jest dopiero na piątym miejscu.

— A skąd ty to wiesz?

— Skąd wiem, że masz mikroskopijny, głupi móżdżek? — spytała dziewczynka chytrze.

— Nie, głupolu — odparł George ze złością. — Skąd wiesz to wszystko o planetach?

— Bo byłam na tej wycieczce wiele, wiele razy. — Annie poruszyła głową, jakby chciała odrzucić do tyłu kucyk. — Powiem ci teraz wszystko, a ty słuchaj uważnie — rozkazała. — Wokół Słońca krąży osiem planet. Cztery z nich są bardzo duże, a pozostałe małe. Te duże to Jowisz, Saturn, Neptun i Uran. Dwie największe planety są tak ogromne, że nazywa się je „olbrzymami”. Saturn jest drugim z olbrzymów, a największym jest Jowisz. Cztery małe planety to Mars, Ziemia, Wenus i Merkury — dziewczynka wyliczała na palcach. — Ziemia jest największa z nich, ale nawet gdyby złożyć je wszystkie w jedną kulę, ta nadal nie byłaby nawet w przybliżeniu tak duża jak Saturn. Saturn jest ponad czterdzieści pięć razy większy niż łączna objętość czterech małych planet.

Annie była wyraźnie zachwycona możliwością popisania się swoją wiedzą na temat Układu Słonecznego. I choć George’a denerwowało jej samozadowolenie, w głębi duszy był pod wrażeniem. Wszystko, co sam robił w życiu, to kopanie ziemniaków i zabawa ze świnią w ogrodzie na tyłach domu. To niezbyt wiele w porównaniu z jazdą na komecie wokół Układu Słonecznego.

Dziewczynka opowiadała, tymczasem kometa coraz bardziej zbliżała się do Saturna. Byli już tak niedaleko, że George zobaczył, iż jego pierścienie nie powstały ze wstążek, ale z lodu, skalnych odłamków i kamieni. Wszystkie były różnych rozmiarów, najmniejsze z nich jak ziarenka pyłu, największe miały około czterech metrów średnicy. Większość poruszała się zbyt szybko, by George mógł je złapać. Dostrzegł jednak kawałek skały dryfujący powoli obok. Szybkie spojrzenie upewniło go, że Annie na niego nie patrzy. Chłopak wyciągnął rękę, chwycił kamień i schował go w odzianej w rękawicę dłoni. Prawdziwy skarb z kosmosu! Serce biło mu bardzo szybko. Jego łomot brzmiał tak głośno w uszach George’a, że ten pomyślał, iż Annie też wszystko słyszy przez swój przekaźnik. Zabieranie pamiątek z przestrzeni kosmicznej prawdopodobnie jest zabronione, ale miał nadzieję, że dziewczynka niczego nie zauważyła.

— Dobrze się czujesz, George? — spytała Annie. — Dlaczego tak się wiercisz?

Chłopiec szybko spróbował zagadać Annie, żeby odwrócić jej uwagę, gdy wkładał kosmiczny kamień do kieszeni.

— Dlaczego zmieniliśmy kierunek lotu? Dlaczego nasza kometa kieruje się w stronę Saturna? Dlaczego nie lecimy prosto? — terkotał.

— O matko, ty naprawdę niczego nie wiesz, co? — westchnęła dziewczynka. — Na twoje szczęście jestem istną skarbnicą użytecznej wiedzy naukowej — dodała z namaszczeniem. — Zmierzamy w kierunku Saturna, ponieważ spadamy w jego stronę, tak jak jabłko spada na ziemię, tak jak my opadliśmy na kometę, kiedy się tam pojawiliśmy, tak jak cząsteczki w mgławicach opadają na siebie i tworzą kule, które stają się gwiazdami. We Wszechświecie wszystko spada na wszystko. A wiesz, jak się nazywa siła, która wywołuje to spadanie?

George nie miał zielonego pojęcia.

— To grawitacja.

— Czyli to z powodu grawitacji spadniemy teraz na powierzchnię Saturna i się rozbijemy?

— Nie, głupolu! Poruszamy się zbyt szybko, by się rozbić. Po prostu przelatujemy obok, żeby się tylko przywitać. — Annie pomachała do Saturna. — Cześć, Saturnie!!! — krzyknęła tak głośno, że ręce George’a automatycznie powędrowały do uszu, by je zasłonić, ale oczywiście było to niemożliwe z powodu hełmu.

— Nie drzyj się! — krzyknął.

— Och, przepraszam, nie chciałam.

Kiedy prześlizgiwali się obok Saturna, George zrozumiał, że Annie miała rację: kometa nie spadła na olbrzymią planetę, ale przeleciała tuż obok. Teraz, z pewnej odległości, widział, że Saturn ma nie tylko pierścienie, ale też księżyc, tak jak Ziemia. Przyjrzał się uważniej i nie mógł uwierzyć własnym oczom! Zobaczył bowiem kolejnego satelitę, a potem jeszcze inne! Zanim Saturn się oddalił, chłopiec doliczył się pięciu dużych księżyców i o wiele więcej mniejszych. Saturn ma przynajmniej pięć księżyców, pomyślał. W ogóle nie przypuszczał, że któraś z planet, poza Ziemią, mogłaby mieć jakiegokolwiek satelitę, nie wspominając już o pięciu! Spojrzał na Saturna z szacunkiem. Olbrzymia planeta z pierścieniami coraz bardziej nikła w oddali, aż w końcu stała się tylko jednym z jasnych punktów na wygwieżdżonym tle.

Rozdział trzynasty

Teraz kometa leciała znowu prosto. Słońce, które znajdowało się przed Annie i George’em, robiło się coraz większe i większe, choć nadal było stosunkowo małe w porównaniu z jego widokiem z Ziemi. George dostrzegł kolejny jasny punkt, którego wcześniej nie widział. Kropka rosła, w miarę jak się do niej zbliżali.

— Co tam jest? — spytał, wskazując przed siebie i po prawej stronie. — Kolejna planeta?

Ale odpowiedź nie nadchodziła. Kiedy chłopiec się obejrzał za siebie, zauważył, że Annie zniknęła. Odwiązał się więc od komety i podążył śladami, które dziewczynka pozostawiła w lodowym pyle. Ostrożnie odmierzał długość swoich kroków, by nie odskoczyć znów od powierzchni komety.

Wspiął się ostrożnie na małe lodowe wzgórze i dostrzegł Annie, która zaglądała do jakiejś dziury w powierzchni. Wokół otworu znajdowały się kawałki skał, wyglądające tak, jakby zostały wyplute przez kometę. George podszedł bliżej i również zajrzał w głąb dziury. Miała może metr głębokości, ale na dnie niewiele było widać.

— Co to jest? — spytał. — Znalazłaś coś?

— Wiesz, wybrałam się na spacer... — zaczęła dziewczynka.

— Dlaczego mi o tym nie powiedziałaś? — przerwał jej George.

— Nie podobało ci się, że krzyczałam! Pomyślałam więc, że pójdę sama, bo wtedy nie będzie nikogo, kto mógłby się na mnie zezłościć — dodała dosadnie.

— Wcale się na ciebie nie zezłościłem.

— Właśnie że tak! Zawsze się na mnie złościsz. Nie ma znaczenia, czy jestem dla ciebie miła, czy nie.

— Wcale się nie złoszczę! — krzyknął George.

— Właśnie że tak! — wrzasnęła w odpowiedzi Annie, zaciskając odziane w rękawice dłonie w pięści i potrząsając nimi w kierunku George’a. W tym momencie wydarzyło się coś niezwykłego. Z powierzchni tuż obok dziewczynki wystrzeliła mała struga gazu i pyłu.

— No i zobacz, co zrobiłaś! — zajęczał George, ale w tym samym momencie ze skały, na której stał on sam, wytrysnęła kolejna mała fontanna i sformowała chmurę pyłu, która powoli się rozproszyła.

— Annie, co się dzieje? — spytał.

— Emmm... nic takiego — odparła dziewczynka. — To całkiem normalne, nie martw się. — Nie wydawała się jednak zbyt przekonana. — Może wrócimy i usiądziemy sobie tam, gdzie przedtem? — zasugerowała. — Tam jest znacznie przyjemniej.

Jednak w drodze powrotnej wokół nich wybuchało coraz więcej małych gejzerów, które pozostawiały w powietrzu smugi dymu. Dzieci nie czuły się zbyt bezpiecznie, ale żadne z nich nie chciało się do tego przyznać. Szły tylko dalej, coraz szybciej, z powrotem na miejsce, w którym przedtem siedziały. Annie i George bez słowa przyczepili się ponownie do haków wbitych w powierzchnię komety.

Jasna plamka na niebie, którą wcześniej dostrzegł chłopiec, urosła już całkiem sporo. Wyglądała teraz jak planeta z czerwonymi i niebieskimi paskami.

— To Jowisz — przerwała milczenie Annie, ale teraz mówiła szeptem. Nie miała już w sobie takiej pewności jak przedtem i przestała się popisywać. — To największa z planet, ma około dwukrotnie większą objętość niż Saturn, a więc ponad tysiąc razy większą niż objętość Ziemi.

— Czy Jowisz też ma księżyce? — spytał George.

— Owszem — odparła Annie. — Ale nie wiem ile. Nie policzyłam ich ostatnim razem, kiedy tu byłam, więc nie jestem pewna.

— Byłaś tu już wcześniej? — spytał podejrzliwie George.

— Oczywiście, że tak! — odparła szczerze oburzona dziewczynka. George nie wiedział, czy może jej wierzyć.

I znowu kometa wraz z Annie i George’em zaczęła spadać. George wpatrywał się w Jowisza. Nawet w porównaniu z Saturnem była to olbrzymia planeta.

Kiedy przelatywali obok, Annie wskazała dużą czerwoną plamę na powierzchni Jowisza.

— To coś to wielki sztorm — powiedziała. — Trwa tak od setek lat, a może nawet dłużej i ma wielkość dwóch Ziemi!

Kiedy oddalali się od Jowisza, George zaczął liczyć wszystkie księżyce, które był w stanie dostrzec.

— Cztery duże — powiedział.

— Cztery duże co?

— Księżyce. Jowisz ma cztery duże księżyce i mnóstwo małych. Myślę, że to więcej księżyców niż na Saturnie.

— Och, w porządku. — Annie wydawała się teraz lekko zdenerwowana. — Skoro tak twierdzisz.

George’a ogarnął niepokój. Dziewczynka nie zwykła zgadzać się z czymkolwiek, co mówił. Zauważył, że przysunęła się do niego bliżej i wsunęła odzianą w rękawicę dłoń w jego rękę. Wokół nich co chwila wybuchały nowe strumienie gazu i pyłu. Każdy z nich tworzył małą chmurkę. Kometę otoczyła cienka warstwa mgiełki.

— Dobrze się czujesz? — spytał George. Annie przestała się popisywać i być opryskliwa, więc chłopiec się zorientował, że coś jest bardzo nie w porządku.

— George, ja... — Annie zaczęła odpowiadać, kiedy nagle ogromny głaz uderzył w kometę tuż za ich plecami. Kometa zadrżała niczym podczas trzęsienia ziemi i do mglistej otoczki przeniknęła kolejna porcja pyłu i lodu.

Annie i George spojrzeli w górę. Dostrzegli setki i tysiące skał, które zbliżały się do nich z ogromną prędkością. A oni nie mieli gdzie się ukryć.

— Asteroidy! — krzyknęła Annie. — Dostaliśmy się w rój asteroid!

Rozdział czternasty

I co teraz? — wrzasnął George.

— Nic! — wrzasnęła Annie. — Nie możemy nic zrobić! Uważaj, żeby cię nie zmiażdżyło! Skontaktuję się z Kosmosem, by nas stąd zabrał!

Kometa mknęła przez pas asteroid niesłychanie szybko. Kolejny wielki głaz uderzył w jej powierzchnię tuż przed George’em i Annie, obsypując ich skafandry i hełmy deszczem kamyków. W głośnikach umieszczonych wewnątrz hełmu George usłyszał okrzyk Annie, który nagle ucichł jak ucięty nożem — zupełnie jakby ktoś wyłączył radio.

George próbował coś powiedzieć do dziewczynki przez swój nadajnik, ale ona wydawała się go nie słyszeć. Odwrócił się, aby na nią spojrzeć. Widział, że usiłuje coś do niego mówić zza przezroczystej osłony hełmu, jednak nie słyszał ani słowa.

— Annie! Zabierz nas do domu! — wrzasnął najgłośniej, jak potrafił. — Zabierz nas do domu!

Na próżno. Widział teraz, że jej antena jest złamana. To pewnie dlatego nie mógł rozmawiać z Annie. Czy to znaczyło, że dziewczynka nie będzie w stanie skontaktować się również z Kosmosem?

Annie kiwała szaleńczo głową i trzymała się kurczowo George’a. Bardzo się starała przywołać Kosmosa, żeby zabrał ich oboje do domu, ale komputer się nie zgłaszał. Sprawdziły się obawy George’a, bo urządzenie, które pozwalało im na połączenie się z komputerem, zostało zniszczone przez deszcz kamieni. Utknęli na komecie lecącej przez pas asteroid i wydawało się, że nie ma żadnego wyjścia z tej sytuacji. Chłopak próbował sam skontaktować się z Kosmosem, ale nie wiedział, jak to zrobić ani czy w ogóle posiada odpowiednie wyposażenie. Nie uzyskał żadnej odpowiedzi. Dzieci chwyciły się siebie mocno i zamknęły oczy.

I nagle deszcz meteorów ustał tak szybko, jak się zaczął. W jednej chwili kosmiczne głazy waliły w powierzchnię komety, a w drugiej Annie i George znaleźli się poza rojem asteroid. Rozglądając się wokół, zdali sobie sprawę, jakie mieli szczęście. Meteory tworzyły długą linię, która ciągnęła się w przestrzeni w nieskończoność. Były to przeważnie duże bryły, rozsiane z rzadka wzdłuż całego pasa — z wyjątkiem miejsca, przez które przeleciała kometa. Tam kamienie były dużo mniejsze i ciaśniej upakowane.

Tak czy owak, niebezpieczeństwo jeszcze całkiem nie minęło. Fontann gazu wydobywających się z komety było coraz więcej. W każdej chwili coś takiego mogło wybuchnąć pod stopami podróżników. Warstwa pyłu wokół komety była teraz tak gęsta, że dzieci ledwie widziały przez nią niebo: tylko Słońce i blady mały niebieski punkcik, który powoli się powiększał.

George spojrzał na Annie, a potem pokazał błękitną kropkę przed nimi. Dziewczynka pokiwała głową i spróbowała napisać słowo, kreśląc je w powietrzu palcem schowanym w rękawicy. George domyślił się tylko pierwszej litery — „Z”. Kiedy zbliżyli się bardziej, kometa przechyliła się lekko w kierunku obiektu i George nagle zrozumiał, co Annie próbowała mu przekazać. „Z” jak Ziemia! Mały błękitny punkcik widniejący przed jego oczami był Ziemią. W porównaniu z innymi planetami wydawała się drobna, ale niesłychanie piękna. Była to jego planeta — jego dom. Desperacko pragnął znów tam się znaleźć — teraz, w tej sekundzie. Nakreślił w powietrzu palcem słowo „Kosmos”, ale Annie potrząsnęła tylko głową i w odpowiedzi napisała w powietrzu „NIE”.

Z każdą sekundą warunki na powierzchni komety robiły się coraz gorsze. Wszędzie wybuchały setki małych gazowo-pyłowych gejzerów. George i Annie przytulili się do siebie — dwoje rozbitków w przestrzeni kosmicznej, niewiedzących, jak się wydobyć z potwornych tarapatów, w które wpadli.

Przynajmniej udało mi się zobaczyć Ziemię z kosmosu, pomyślał George jakby w półśnie. Żałował tylko, że nie będzie mógł opowiedzieć rodzicom o tym, jak malutka i krucha jest Ziemia w porównaniu z innymi planetami. Ale nie było sposobu, aby wrócić do domu. Mgła złożona z gazu i pyłu była teraz tak gęsta, że widziana przez nią Ziemia straciła błękitny kolor. Jak Kosmos mógł ich tak zawieść?

George właśnie się zastanawiał, czy będzie to jego ostatnia myśl w życiu, kiedy nagle obok nich pojawiły się drzwi wypełnione światłem. Wyszedł z nich człowiek w skafandrze kosmicznym, odpiął dzieci od haków wbitych w kometę, a potem uniósł je, jedno po drugim, i przerzucił przez otwarty portal. Ułamek sekundy później Annie i George wylądowali z hukiem na podłodze prywatnej biblioteki Erica. Mężczyzna, który zabrał ich z komety, podążył szybko za nimi, a drzwi zamknęły się z trzaskiem za jego plecami. Dorosły ściągnął hełm, po czym spojrzał surowo na dzieci rozciągnięte na podłodze w swoich skafandrach.

— Co, na Jowisza, strzeliło wam do głowy?! — krzyknął Eric.

Rozdział piętnasty

C o, na Jowisza, strzeliło wam do głowy?! — Eric był tak wściekły, że przez chwilę George pożałował, iż nie znajduje się już na wybuchowej komecie, zmierzającej w stronę Słońca.

— Właściwie to Jowisza już minęliśmy — mruknęła Annie, usiłując się wydostać ze swojego skafandra.

— Słyszałem to! — Eric skupił na niej swój gniew. George nie przypuszczał, że mężczyzna mógłby zdenerwować się jeszcze bardziej, ale w tej chwili wyglądał na tak zeźlonego, że o mały włos nie eksplodował. Chłopiec już sobie wyobrażał, że z uszu taty Annie wystrzelą za moment strumienie pary, zupełnie jak na komecie.

— Idź do swojego pokoju, Annie — rozkazał Eric. — Porozmawiam z tobą później.

— Ale taaatkuuuu... — zaczęła dziewczynka, choć i ona zaraz umilkła pod gniewnym wzrokiem ojca. Ściąg- nęła ciężkie kosmiczne buty, wyplątała się ze skafandra i przemknęła przez drzwi niczym jasnowłosa błyskawica. — Cześć, George — mruknęła, przebiegając obok chłopca.

— A jeśli chodzi o ciebie... — zaczął Eric tonem tak groźnym, że George’a zmroziło. Potem jednak chłopiec zdał sobie sprawę, że naukowiec zwraca się do Kosmosa i rzuca na ekran komputera złowieszcze spojrzenia.

— Mistrzu — odparł Kosmos mechanicznie. — Jestem tylko skromną maszyną. Mogę jedynie spełniać wydawane mi rozkazy.

— Stek bzdur! — wrzasnął dziko Eric. — Jesteś najpotężniejszym komputerem na świecie! Pozwoliłeś dwójce dzieci podróżować samotnie w przestrzeni kosmicznej... Gdybym nie wrócił do domu na czas, kto wie, co mogłoby się zdarzyć! Mogłeś... powinieneś je powstrzymać!

— Ojej, chyba za chwilę się zawieszę — oznajmił Kosmos, a jego ekran nagle pociemniał.

Eric chwycił się za głowę i przez minutę chodził nerwowo po pokoju.

— Nie mogę w to uwierzyć — powiedział chyba do siebie. — Koszmar! To koszmar! — jęknął głośno. — Co za katastrofa!

— Bardzo przepraszam — powiedział nieśmiało George.

Eric odwrócił się gwałtownie i spojrzał na niego.

— Ufałem ci, George — powiedział. — Nigdy nie pokazałbym ci Kosmosa, jeślibym wiedział, że gdy tylko skupię uwagę na czymś innym, tak po prostu wymkniesz się w przestrzeń przez portal, w dodatek zabierając ze sobą młodsze dziecko! Nie masz pojęcia, jak tam jest niebezpiecznie!

George’owi chciało się płakać. To było takie niesprawiedliwe! Przecież nie on tu zawinił. To Annie wypchnęła go w przestrzeń kosmiczną przez portal. Milczał jednak. Uznał, że dziewczynka i tak będzie miała poważne kłopoty i nie powinien pogarszać jej sytuacji.

— W kosmosie są rzeczy, których nawet nie potrafisz sobie wyobrazić — ciągnął Eric. — Niezwykłe, fascynujące, potężne, wspaniałe rzeczy. I niebezpieczne. Bardzo niebezpieczne. Zamierzałem ci o nich wszystko opowiedzieć, ale teraz... — Potrząsnął głową. — Zaprowadzę cię do domu. — A potem dodał coś potwornego: — Muszę zamienić słowo z twoimi rodzicami.

Jak się potem okazało, Eric zamienił z rodzicami George’a więcej niż jedno słowo. Właściwie to powiedział całkiem sporo — wystarczająco, aby poczuli się ogromnie rozczarowani zachowaniem swojego syna. Było im przykro, że mimo wszystkich ich wysiłków, aby wychować George’a w miłości do przyrody i nienawiści do technologii, został przyłapany w domu Erica na grze na komputerze. W dodatku na kosztownym i delikatnym komputerze — takim, który nie jest odpowiedni dla dzieci. Co gorsza, George wymyślił jakąś grę (wyjaśnienia Erica stały się w tym momencie dość mętne) i namówił Annie do wzięcia w niej udziału. Okazało się przy tym, że gra jest bardzo niebezpieczna i niemądra. W rezultacie George i Annie dostali szlaban na wychodzenie z domu i nie wolno im było bawić się razem przez cały miesiąc.

— Ha! Bardzo dobrze! — powiedział George, kiedy tata powiedział mu o karze. W tej chwili nie chciał widzieć Annie na oczy. Narobiła mu koszmarnych kłopotów, a na koniec musiał jeszcze wziąć na siebie całą winę.

— A do tego — dodał gniewnie tata George’a, który ze swoją wielką, krzaczastą brodą i w drapiącej, włochatej bluzie własnej roboty wyglądał na bardzo nastroszonego — Eric obiecał mi, że od tej chwili będzie trzymał swój komputer pod kluczem, tak że żadne z was nie będzie się mogło do niego zbliżyć.

— Nieeeeeee! — krzyknął George. — Nie może tego zrobić!

— Owszem, może — odparł tata bardzo surowo. — I zrobi.

— Ale Kosmos będzie się czuł osamotniony bez towarzystwa! — George był zbyt zmartwiony, żeby uważać na to, co mówi.

Tata chłopca nie wyglądał na zaniepokojonego.

— George, zdajesz sobie sprawę, że mówimy o komputerze, a nie o żywej istocie? Komputery nie wiedzą, co to samotność, ponieważ nie mają uczuć.

— Ale ten ma! — wykrzyknął George.

— O matko — westchnął tata. — Jeżeli technologia wywiera na ciebie taki wpływ, to sam chyba rozumiesz, jak bardzo mieliśmy rację, kiedy trzymaliśmy cię od niej z daleka.

Chłopak zgrzytnął zębami z frustracji na myśl o tym, jak dorośli potrafią wszystko przekręcić, tak by wyszło na to, że zawsze mają rację. Potem powlókł się smętnie na górę do swojego pokoju. Świat wydał mu się nagle bardzo nudnym miejscem.

George wiedział, że będzie tęsknił za Kosmosem, ale nie spodziewał się, że za Annie również. Na początku był zadowolony z zakazu widywania jej — odpowiadała mu kara, z powodu której nie mógł robić tego, na czym i tak mu nie zależało. Jednak po jakimś czasie okazało się, że rozgląda się z nadzieją dostrzeżenia choć na chwilę lśniących, złotych włosów Annie. Wytłumaczył sobie, że po prostu się mu nudzi. Siedział zamknięty w domu, nie mógł odwiedzać żadnych innych przyjaciół i nie miał nic fajnego do roboty — mama chciała, żeby prządł z nią dywanik do swojej sypialni, a tata usiłował wzbudzić w nim zainteresowanie domowej roboty generatorem elektryczności. George próbował wykazać entuzjazm, ale był dość znudzony.

Jedynym jasnym punktem w jego życiu stał się plakat, który zobaczył w szkole, zapowiadający konkurs na prezentację naukową. Pierwszą nagrodą był komputer! George strasznie chciał wygrać. Spędził całe wieki, próbując napisać naprawdę dobry wykład o cudach Wszechświata i rysując planety, które widział podczas przejażdżki na komecie. Niestety, choć bardzo się starał, nie potrafił znaleźć odpowiednich słów. Wszystko, co napisał, brzmiało niewłaściwie. Sfrustrowany, wreszcie się poddał i pogodził z tym, że jego życie już zawsze będzie nieciekawe.

Potem jednak zdarzyło się coś interesującego. Pewnego szarego, jesiennego popołudnia pod koniec października — najdłuższego i najbardziej ponurego miesiąca, jaki kiedykolwiek musiał przetrwać — George wałęsał się w ogrodzie na tyłach domu, kiedy przez małą, okrągłą dziurę w płocie zobaczył coś bardzo niebieskiego. Podszedł bliżej i przycisnął oko do otworu. Z drugiej strony ogrodzenia dobiegł go pisk.

— George! — odezwał się znajomy głos. Stał oko w oko z Annie.

— Nie powinniśmy ze sobą rozmawiać — szepnął.

— Wiem! Ale strasznie się nudzę.

— Ty się nudzisz? Przecież masz Kosmosa!

— Nie mam. — Annie pociągnęła nosem. — Tata zamk- nął go w pokoju na klucz, więc już nie mogę się z nim bawić. Nie mogę nawet iść na halloweenowe zbieranie słodyczy dziś wieczorem.

— Ja też nie — odparł George.

— A mam taki wspaniały kostium czarownicy — powiedziała ze smutkiem Annie.

— Moja mama piecze właśnie ciasto z dyni na kolację — oznajmił ponuro chłopiec. — Założę się, że będzie obrzydliwe. A kiedy skończy, będę musiał pójść do kuchni i zjeść kawałek.

— Ciasto z dyni! — Annie powtórzyła za nim tęsknie. — To brzmi bardzo miło. Mogę zjeść twój kawałek za ciebie, jeśli ty go nie chcesz?

— Tak, ale przecież nie wolno ci przychodzić do mnie do kuchni, prawda? Po tym, co się zdarzyło... kiedy bawiliśmy się ostatnim razem.

— Naprawdę mi przykro — powiedziała Annie. — Z powodu przejażdżki na komecie, asteroid, fontann gazowych i tego, że mój tata się na ciebie zezłościł. I w ogóle. Nie chciałam...

George milczał. Wcześniej przychodziło mu do głowy wiele gniewnych słów, które chciałby powiedzieć Annie, ale teraz, kiedy stał niemal twarzą w twarz z dziewczynką, nie czuł się w nastroju, żeby wymówić je na głos.

— Ojej. — Annie pociągnęła nosem.

Z drugiej strony płotu dobiegły George’a odgłosy płaczu.

— Annie? — zawołał cicho. — Annie?

Usłyszał przeciągłe trąbienie, jakby ktoś mocno wydmuchiwał nos.

Pobiegł wzdłuż płotu. Jego tata zaczął naprawiać dziurę, przez którą Freddy włamał się do ogrodu przy Domu Obok, ale w połowie roboty coś go rozkojarzyło, a potem zapomniał ją dokończyć. Dlatego w płocie nadal była wąska szczelina, na tyle duża, by mogło się przez nią prześlizgnąć dziecko.

— Annie! — George wystawił głowę przez dziurę w płocie. Widział dziewczynkę stojącą po drugiej stronie, wycierającą rękawem nos i oczy. Annie miała na sobie zwyczajne ubranie i nie wyglądała jak dziwny elfik ani gość z kosmosu. Była po prostu samotną, małą dziewczynką. Nagle George’owi zrobiło się smutno z jej powodu. — Chodź! — powiedział. — Przejdź przez tę dziurę! Możemy się schować w chlewiku Freddy’ego.

— Ale ja myślałam, że mnie nienawidzisz! — Annie podbiegła w podskokach do dziury w płocie. — Z powodu...

— Ach, to! — odparł lekceważąco George, jakby w ogóle się nad tym nie zastanawiał. — Dawniej, kiedy byłem małym chłopcem, pewnie tak by było, ale nie teraz — dodał wyniośle.

— Och. — Twarz Annie była zalana łzami. — W takim razie możemy zostać przyjaciółmi?

— Pod warunkiem że przejdziesz przez tę dziurę — zaczął się z nią droczyć George.

— Ale co z twoim tatą? — spytała Annie ze zwątpieniem. — Nie rozgniewa się znów na ciebie?

— Tata wyszedł i nie będzie go jeszcze przez kilka godzin. — W rzeczywistości tego ranka George był dość zadowolony, że ma szlaban. Czasami w soboty tata zabierał go ze sobą na demonstracje przeciwko globalnemu ociepleniu klimatu. Kiedy chłopiec był młodszy, uwielbiał te marsze. Uważał, że chodzenie po centrum miasta z transparentem i wykrzykiwanie sloganów to świetna zabawa. Ekowojownicy byli bardzo radośni i czasami brali George’a na barana albo częstowali go kubkami parującej, domowej zupy. Ale teraz chłopiec był starszy i takie demonstracje wydawały mu się nieco żenujące. Gdy więc jego tata powiedział rankiem zdecydowanym głosem, że w ramach kary George będzie musiał zostać w domu, zamiast wziąć udział w proteście, chłopiec udał smutek, żeby nie ranić uczuć taty, ale w głębi duszy odetchnął z ulgą.

— Przejdź na drugą stronę, Annie — poprosił.

Chlewik nie był może najcieplejszym i najwygodniejszym miejscem do siedzenia, ale w zamian za to dawał schronienie przed gniewnymi spojrzeniami dorosłych. George myślał, że Annie zacznie protestować, kiedy poczuje zapach świni — który wcale nie był tak mocny, jak ludzie uważają — ale ona tylko zmarszczyła nos i umościła się na kupce słomy w rogu. Freddy spał z pyskiem opartym na raciczkach, pochrapując cicho i wypuszczając przez nozdrza kłębki ciepłego oddechu.

— Czyli co, żadnych więcej przygód? — spytał George, siadając obok Annie.

— Raczej nie. — Dziewczynka szurała czubkami adidasów o ścianę chlewika. — Tata powiedział, że nie mogę podróżować w przestrzeni kosmicznej, dopóki nie będę naprawdę dorosła... kiedy skończę jakieś dwadzieścia trzy lata lub coś w tym stylu.

— Dwadzieścia trzy? To przecież całe wieki!

— Wiem — westchnęła. — Strasznie długo. Ale przynajmniej nie powiedział mamie. Ona by się strasznie zezłościła. Obiecałam jej, że będę się opiekować tatą i powstrzymam go przed robieniem różnych głupstw.

— A tak w ogóle to gdzie jest twoja mama?

— Mama tańczy w Jeziorze łabędzim w teatrze Bolszoj w Moskwie. — Annie przekrzywiła głowę w znajomy sposób.

Świnka parsknęła głośno, nie przerywając snu.

— Nieprawda — odparł George. — Nawet Freddy to wie.

— No dobrze — poddała się Annie. — Mama opiekuje się babcią, która nie czuje się najlepiej.

— To dlaczego od razu tak nie mówiłaś?

— Bo to bardziej interesujące powiedzieć coś innego. Jednak to z przestrzenią kosmiczną było prawdą, co nie?

— Owszem, było. I okazało się naprawdę niesamowite, ale... — George przerwał.

— Co? — Annie plotła warkoczyk ze słomy Freddy’ego.

— Czumu twój tata tam bywa? To znaczy, dlaczego ma Kosmosa? Po co?

— Dlatego że próbuje znaleźć nową planetę we Wszechświecie.

— Jakiego rodzaju nową planetę?

— Niezwykłą. Taką, na której mogliby żyć ludzie. No wiesz, w razie gdyby Ziemia za bardzo się rozgrzała.

— O rany! I co? Znalazł już jakąś?

— Jeszcze nie — odparła Annie. — Ale nadal szuka, wszędzie, po wszystkich galaktykach Wszechświata. Nie może przestać, dopóki jej nie znajdzie.

— To niesamowite. Chciałbym mieć komputer, który może mnie przenosić w różne miejsca kosmosu. W zasadzie to chciałbym mieć jakikolwiek komputer.

— Nie masz komputera? — zdziwiła się Annie. — Dlaczego?

— Oszczędzam, żeby sobie jakiś kupić, ale zajmie mi to wiele, wiele lat.

— To na niewiele się zda, prawda?

— Dlatego mam zamiar wziąć udział w konkursie naukowym, w którym pierwszą nagrodą jest komputer. Naprawdę wielki!

— W jakim konkursie?

— Na prezentację naukową. Trzeba wygłosić wykład, a osoba, która zwycięży, wygra komputer. Wiele szkół bierze udział w tym konkursie.

— Och, wiem! — Annie była podekscytowana. — Ja też tam będę ze swoją szkołą. To już w przyszłym tygodniu, prawda? Cały przyszły tydzień spędzę u babci, więc będę się uczyła w domu. Ale zobaczymy się na konkursie.

— Będziesz jednym z uczestników? — George nagle się przestraszył, że Annie z jej interesującym życiem, wiedzą naukową i bogatą wyobraźnią stworzy prezentację, przy której jego projekt wyda się równie porywający jak pudding ryżowy.

— Oczywiście, że nie! — odparła dziewczynka. — Nie chcę wygrać żadnego głupiego komputera. Gdyby chodziło o baletki, to co innego... O czym zamierzasz opowiedzieć?

— Cóż — zaczął George nieśmiało. — Próbowałem napisać coś o Układzie Słonecznym, ale nie sądzę, żeby mi wyszło. Nie wiem zbyt wiele na ten temat.

— Właśnie że wiesz! Na pewno dużo więcej niż ktokolwiek inny w szkole. Ty przynajmniej widziałeś na własne oczy część Układu Słonecznego, na przykład Saturna, Jowisza, pas planetoid i nawet Ziemię. W kosmosie!

— Ale co, jeśli coś pokręcę?

— Może poprosisz mojego tatę, żeby sprawdził to dla ciebie? — zasugerowała Annie.

— Twój tata bardzo się na mnie gniewa — odparł smutno George. — Nie będzie chciał mi pomóc.

— Zapytam go dziś wieczorem — powiedziała Annie zdecydowanym głosem. — A w poniedziałek po szkole będziesz mógł do nas przyjść i z nim porozmawiać.

W tej chwili rozległo się ciche pukanie w dach chlewika. Dzieci zastygły, gdy drzwi do pomieszczenia się otworzyły.

— Hej, hej — odezwał się czyjś głos.

— To moja mama — powiedział bezgłośnie George do Annie.

— O nie! — odezwała się dziewczynka w taki sam sposób.

— Cukierek czy psikus? — spytała mama George’a.

— Cukierek? — odpowiedział chłopiec z nadzieją.

Annie pokiwała głową.

— Dla dwóch osób?

— Tak, poproszę — odparł George. — Dla mnie i dla... emmm... Freddy’ego, oczywiście.

— Freddy to dziwne imię dla dziewczynki — rzekła mama.

— Och, błagam, mamo George’a! — wykrzyknęła Annie, która nie mogła już dłużej milczeć. — Niech tylko George nie ma przez to nowych kłopotów. Proszę! To nie jego wina.

— Nie martw się. — Mama George’a mówiła głosem, który zdecydowanie oznaczał, że się uśmiecha. — Moim zdaniem to głupota, że nie możecie się razem bawić. Przyniosłam wam obojgu kolację: smakowite babeczki z brokułów i kawałek ciasta dyniowego!

Z piskiem zachwytu Annie rzuciła się na talerz grudkowatych bułeczek o dziwacznym kształcie.

— Dziękuję! — wymamrotała z pełną buzią, wgryzając się w jedną z nich. — Są pyszne!

Rozdział szesnasty

Tymczasem po drugiej stronie miasta tata George’a doskonale się bawił na ekomarszu. Protestujący szli z dużymi transparentami przez dzielnicę handlową i wykrzykiwali swoje hasła.

— Planeta umiera! — wołali, maszerując w stronę targu. — Utylizujcie plastikowe torby! Stop samochodom! — ryczeli do zaskoczonych przechodniów. — Przestańcie marnować zasoby ziemskie!

Kiedy dotarli na sam środek skwerku, tata Geor- ge’a wskoczył na podest pomnika, aby wygłosić mowę.

— Musimy zacząć się martwić już teraz! Nie jutro! — zaczął. Nikt go nie usłyszał, więc jeden z kolegów wręczył mu megafon. — Nie zostało nam zbyt wiele czasu, aby ocalić naszą planetę! — powtórzył, tym razem tak głośno, że usłyszeli go wszyscy w okolicy. — Jeżeli temperatura na Ziemi wciąż będzie rosła, to zanim skończy się nasze stulecie, powodzie i susze zabiją tysiące ludzi i zmuszą ponad dwieście milionów do porzucenia domów. Większość naszego świata stanie się niezdatna do mieszkania. Załamie się produkcja żywności i ludzie będą głodować. Technologia nie będzie w stanie nas ocalić, ponieważ będzie już za późno!

Kilka osób w tłumie klaskało i kiwało głowami. Tata George’a był dość zdziwiony. Brał udział w tych demonstracjach od wielu lat, rozdawał ulotki i wygłaszał mowy. Zdążył się już przyzwyczaić, że ludzie go ignorują albo nazywają wariatem, bo jego zdaniem posiadają za dużo samochodów, za bardzo zatruwają środowisko i polegają na pochłaniających energię maszynach. A teraz nagle zaczęli słuchać o ekologicznym horrorze, o którym on opowiada od tak dawna.

— Lodowe czapy polarne topią się, poziom wód wzrasta, klimat wciąż się ociepla — ciągnął. — Zaawansowana wiedza i technologia stworzyły możliwość zniszczenia naszej planety! Musimy znaleźć jakiś sposób, by ją uratować!

Mała grupka kupujących przystanęła, żeby wysłuchać, co tata George’a ma do powiedzenia. Po jego ostatnich słowach wszyscy wydali z siebie okrzyk aprobaty.

— Przyszedł czas, aby ocalić naszą planetę! — krzyknął tata George’a.

— Ocalmy naszą planetę! — podjęli demonstranci. Przyłączyło się do nich kilku gapiów. — Ocalmy naszą planetę! Ocalmy naszą planetę!

Gdy więcej osób zaczęło skandować, tata George’a uniósł ramiona w górę, w geście zwycięstwa. Był bardzo podekscytowany. Wreszcie ludzie zaczynali zauważać, w jak okropnym stanie jest Ziemia. Nagle zdał sobie sprawę, że wszystkie te lata spędzone na próbach podniesienia świadomości wśród ludzi nie są stracone. Widział w końcu jakieś rezultaty. Grupy ekologiczne nie protestowały nadaremnie. Kiedy okrzyki ucichły, tata George’a zamierzał przemówić znowu, ale nagle, nie wiadomo skąd, w powietrzu pojawił się duży placek z budyniem, który przefrunął nad głowami słuchaczy i uderzył go prosto w twarz.

Nastąpiła chwila pełnej zaskoczenia ciszy, a potem wszyscy wybuchnęli śmiechem na widok biednego taty George’a z budyniem ściekającym mu po brodzie. Grupka chłopców przebranych w halloweenowe stroje przecisnęła się przez tłum i zaczęła uciekać z rynku.

— Łapać ich! — krzyknął ktoś z gapiów, wskazując zamaskowanych łobuzów, którzy biegli tak szybko, jak potrafili, i zaśmiewali się przy tym do rozpuku.

Tata George’a wcale się nie przejął — w końcu od wielu lat, gdy przemawiał, ludzie rzucali w niego różnymi rzeczami. Był aresztowany i popychany, obrażano go i wyrzucano z tak wielu miejsc. On przecież chciał, aby wszyscy zrozumieli, przed jakim zagrożeniem stoi nasza planeta, więc jeszcze jeden placek z budyniem nie był w stanie go zdenerwować. Po prostu otarł oczy z kleistej cieczy i przygotował się do rozpoczęcia przemowy na nowo.

Kilku demonstrantów, potykając się i łapczywie chwytając powietrze, rzuciło się w pogoń za demonami, diabłami i zombie, ale szybko zostali w tyle.

Kiedy chłopcy się zorientowali, że dorośli zaprzestali pogoni, stanęli w miejscu.

— Ha, ha, ha, — roześmiał się szyderczo jeden z nich, ściągając maskę zombie. Kryła się za nią twarz Ringa, która nie była dużo bardziej atrakcyjna niż gumowa maska.

— To było genialne! — wysapał Chart i zdjął czarno-białą maskę rodem z filmu Krzyk.

— No! — zgodził się masywny diabeł, który machał ogonem i wywijał widłami. — Trafiłeś go prosto w nos, jak rany! — Sądząc po rozmiarach, nie był to nikt inny, tylko Czołg, chłopak, który nie przestawał rosnąć.

— Uwielbiam Halloween — powiedział radośnie Ringo. — Nikt nie będzie nawet wiedział, że to nasza sprawka!

— Co robimy dalej? — zapiszczał przebrany za Draculę Pryszcz.

— Cóż, nie mamy już ciast — odparł Ringo. — Więc teraz zaczniemy robić psikusy. Naprawdę dobre. Mam kilka pomysłów...

Zanim nastał wieczór, chłopcy przestraszyli całkiem sporo mieszkańców ich małego miasteczka. Postrzelili staruszkę zabarwioną wodą z zabawkowego pistoletu, obsypali fioletową mąką grupkę małych dzieci i wrzucili petardy pod jeden z zaparkowanych samochodów, tak że właścicielowi wydało się, iż jego wóz wybuchnął. Za każdym razem starali się robić jak najwięcej zamieszania, a potem uciekali szybko, aby nikt nie zdołał ich złapać.

Teraz dotarli do obrzeży miasta, gdzie zabudowa nie była zbyt gęsta. Zamiast wąskich uliczek z rzędami przytulnych domków pojawiły się większe budynki i bardziej rozsiane. Domy miały przed wejściami długie zielone trawniki, wysokie żywopłoty i wysypane żwirem podjazdy. Zapadał już zmrok i niektóre posiadłości, z zasłoniętymi oknami, kolumnami i wielkimi drzwiami frontowymi, wyglądały dość upiornie. Większość z nich była pogrążona w ciemności i ciszy, więc szajka nawet się nie starała dzwonić do drzwi. Ringo i jego koledzy już mieli sobie darować, ale dotarli do ostatniego domu w miasteczku — ogromnego, dziwacznego budynku z wieżyczkami, kruszącymi się rzeźbami i starą żelazną bramą, która zwisała krzywo z zawiasów. Na parterze w każdym oknie paliło się światło.

— Ostatni! — oznajmił triumfalnie Ringo. — Musi być naprawdę dobry. Sztuczki gotowe?

Członkowie szajki sprawdzili swoje zasoby „psikusów” i ruszyli za swoim bossem porośniętą chwastami dróżką. Kiedy jednak podeszli do domu, poczuli dziwny zapach jajek, który w miarę jak zbliżali się do drzwi, stawał się coraz mocniejszy.

— Fuuuuuj! — powiedział ogromny diabeł, zatykając nos. — Który to zrobił?

— To nie ja! — pisnął Pryszcz.

— Kto wyniuchał, ten wydmuchał — oświadczył Ringo ponuro.

Odór był już tak intensywny, że chłopcom trudno było oddychać. Kiedy podkradali się do drzwi frontowych, z których płatami obłaziła farba, powietrze zgęstniało i poszarzało. Zakrywając dłonią nos i usta, Ringo wyciągnął rękę i przycisnął duży, okrągły guzik dzwonka, a ten wydał z siebie smutne, pojedyncze brzęknięcie, zupełnie jakby nie używano go zbyt często. Ku zaskoczeniu chłopców, drzwi otworzyły się nieco i przez wąską szczelinę zaczęły się wydobywać ze środka żółtoszare języki dymu.

— Tak? — rozbrzmiał nieprzyjemny głos, który z jakiegoś powodu wydał się im znajomy.

— Cukierek czy psikus? — zachrypiał Ringo, bo mówienie przychodziło mu z trudem.

— Psikus! — zawołał mieszkaniec domu i otworzył drzwi na oścież. Chłopcy dostrzegli stojącego w progu mężczyznę ze staroświecką maską gazową na twarzy. Widzieli go tylko przez chwilę, ponieważ przez otwarte drzwi wydobyły się kłęby śmierdzącego żółtego i szarego dymu i sylwetka zaraz zniknęła im z oczu.

— Chodu! — wrzasnął Ringo. Jego kolegom nie trzeba było powtarzać tego dwa razy. Sami już czmychnęli i biegli przez gęsty dym ścieżką w dół. Dysząc i rzężąc, dotarli do końca podjazdu, a potem przez bramę na chodnik. Zerwali swoje maski, by swobodniej oddychać po zachłyśnięciu się cuchnącym gazem. Ale Ringa nie było wśród nich — potknął się na podjeździe i upadł na żwir. Właśnie próbował wstać, kiedy zobaczył zbliżającego się mężczyznę z dużego domu.

— Pomocy! Pomocy! — krzyknął.

Pozostali członkowie jego szajki zatrzymali się i odwrócili, ale żaden z nich nie chciał wrócić po swojego bossa.

— Szybko! — powiedział Pryszcz, najmniejszy ze wszystkich. — Idźcie tam i uratujcie Ringa!

Pozostali dwaj chłopcy tylko przestępowali niepewnie z nogi na nogę i mamrotali coś pod nosem. Dziwny człowiek nie miał na twarzy maski, więc przez przerzedzający się dym można było niemal dostrzec rysy jego twarzy. Ringo stał już na nogach, a mężczyzna wydawał się coś do niego mówić, choć reszta nic z tego nie słyszała.

Po kilku minutach Ringo odwrócił się i pomachał do swojej paczki.

— Hej! Wy tam! — zawołał. — Chodźcie tu!

Pozostała trójka podeszła do niego niechętnie. O dziwo, Ringo wydawał się bardzo z siebie zadowolony. Obok niego stał w tweedowym ubraniu nie kto inny, jak doktor Reeper. Wyglądał tylko trochę złowrogo.

Rozdział siedemnasty

Dobry wieczór — powiedział nauczyciel. Spojrzał na chłopców stojących w swoich przebraniach i ściskających w dłoniach maski. — Jak to miło z waszej strony, że pomyśleliście o biednym, starym nauczycielu, kiedy żeście planowali swoje radosne halloweenowe zabawy.

— Ale my nie wiedzieliśmy... — zaprotestował Pryszcz. Pozostali dwaj byli chyba zbyt zaskoczeni, by cokolwiek powiedzieć. — Nie przyszlibyśmy tutaj, na pewno nie, gdybyśmy wiedzieli, że to dom nauczyciela.

— Och, nie martwcie się! — Doktor Reeper roześmiał się z przymusem. — Cieszy mnie, gdy młodzi ludzie dobrze się bawią. — Machnął ręką, żeby odgonić leniwy obłok śmierdzącego dymu. — Obawiam się, że coś mi przerwaliście, i stąd ta lekka mgła wokół.

— Fuj! Gotował pan coś? — spytał smutno Chart. — Śmierdzi tu.

— Nie, nie gotowałem... a przynajmniej nie jedzenie — odparł doktor Reeper. — Przeprowadzałem eksperyment. Muszę do niego wrócić, więc nie będę was zatrzymywał. Jestem pewien, że chcecie jeszcze zaszczycić mnóstwo innych ludzi z sąsiedztwa swoimi uroczymi psikusami.

— A co z... — Ringo specjalnie zawiesił głos i nie skończył zdania.

— Ach, tak! Poczekajcie tutaj, na progu, a ja zaraz coś przyniosę. To zajmie tylko chwilkę.

Chłopcy poszli za nim, lecz zatrzymali się przy drzwiach, a doktor Reeper zniknął w środku.

— Co się dzieje? — szepnął Chart do Ringa.

— No dobra, chłopaki — zaczął z wielką powagą szef gangu. — Podejdźcie bliżej. Greeper chce, żebyśmy coś dla niego zrobili. I zapłaci nam za to.

— Dobra, ale co to ma być? — spytał Czołg.

— Spokojnie, to nic takiego — odparł Ringo. — Po prostu chce, byśmy dostarczyli list. Do domu tego dziwoląga w skafandrze kosmicznym.

— I zapłaci nam za to? — spytał Pryszcz. — Dlaczego?

— Nie wiem — przyznał Ringo. — I nic mnie to nie obchodzi. W końcu to pieniądze, nie? To wszystko, co się liczy. — Czekali jeszcze przez chwilę. Minęło dziesięć minut, a Greeper wciąż nie wracał. Ringo zajrzał przez drzwi do środka.

— Wejdźmy — powiedział.

— Nie możemy! — wykrzyknęli pozostali.

— Owszem, możemy. — Ringo spojrzał na nich chytrze. — Pomyślcie tylko: będziemy mogli opowiedzieć wszystkim w szkole, że byliśmy w domu Greepera! Sprawdźmy, czy nie uda nam się czegoś stąd wynieść. Chodźcie! — Na palcach wszedł do środka, zatrzymał się za progiem i energicznie przywołał pozostałych, żeby poszli w jego ślady. Jeden po drugim prześlizgiwali się przez drzwi frontowe. W holu dostrzegli korytarz z drzwiami po obu stronach. Wszystko było tam pokryte kurzem, jakby nikt nie dotykał niczego od stu lat.

— Tędy — rozkazał Ringo, uśmiechając się chytrze. Ruszył w głąb korytarza i zatrzymał się przed jakimiś drzwiami.

— Ciekawe, co nasz stary doktorek tutaj trzyma. — Otworzył je. — No proszę, co my tu mamy? — Kiedy zajrzał do środka, na jego twarzy pojawił się szelmowski uśmiech. — Wygląda na to, że nasz nauczyciel jest bardziej interesujący, niż się wydaje na pierwszy rzut oka.

Pozostali chłopcy stłoczyli się wokół niego, żeby zerk- nąć w głąb pokoju. Ich oczy zrobiły się ogromne, kiedy zobaczyli rozgrywającą się przed nimi dziwną scenę.

— O rany! — powiedział Pryszcz. — Co tam jest?

Zanim jednak ktokolwiek miał szansę odpowiedzieć, na korytarzu za ich plecami znów pojawił się doktor Reeper.

— Prosiłem, żebyście zaczekali na zewnątrz — powiedział najbardziej przerażającym głosem, jaki można sobie wyobrazić.

— Przepraszamy, psze pana, bardzo przepraszamy. — Chłopcy odwrócili się szybko do nauczyciela.

— Czy zaprosiłem was do swojego domu? Nie sądzę. Może więc wyjaśnicie mi, dlaczego zachowaliście się tak bardzo niegrzecznie. Inaczej będę zmuszony ukarać was za nieposłuszeństwo i kazać wam dodatkowo siedzieć w szkole po lekcjach.

— Psze pana, psze pana — powiedział Ringo bardzo szybko. — My czekaliśmy na zewnątrz, ale byliśmy ciekawi... Ten eksperyment, o którym pan wcześniej wspomniał... Chcieliśmy wejść i go zobaczyć.

— Doprawdy? — spytał Reeper podejrzliwie.

— O tak, psze pana! — odparł entuzjastycznie zgodny chór chłopców.

— Nie miałem pojęcia, że którykolwiek z was jest zainteresowany nauką. — Doktor Reeper wydawał się nieco udobruchany.

— Och, proszę pana, my kochamy naukę, o tak! — zapewnił go Ringo gorliwie. — Nasz Czołg chce zostać naukowcem, kiedy dorośnie.

Czołg wyglądał na dość zaskoczonego tą deklaracją, ale zrobił, co mógł, żeby przybrać inteligentny — taką miał nadzieję — wyraz twarzy.

— Doprawdy? — Doktor Reeper bardzo się ożywił. — Jakie wspaniałe wieści! Musicie wszyscy odwiedzić moje laboratorium. Od dawna pragnąłem komuś pokazać, nad czym pracuję, a wy zdajecie się idealnymi odbiorcami. Chodźcie, bardzo proszę. O wszystkim wam opowiem.

— W co ty nas wkopałeś tym razem? — mruknął Chart do Ringa, kiedy weszli za nauczycielem do pokoju.

— Zamknij się — odpowiedział Ringo kącikiem ust. — Mieliśmy do wyboru albo to, albo odsiadkę po lekcjach, więc udawaj zaciekawionego, dobrze? Wyciąg- nę nas stąd najszybciej, jak będę mógł.

Rozdział osiemnasty

Laboratorium doktora Reepera było wyraźnie podzielone na dwie części. Po jednej stronie odbywał się właśnie jakiś dziwaczny eksperyment chemiczny. Liczne szklane kule były ze sobą połączone za pomocą szklanych rurek. Jedno z naczyń było zespolone z czymś, co wyglądało jak miniaturowy wulkan. Większość wulkanicznych oparów unosiła się w górę, wprost do szklanej kuli, ale od czasu do czasu języki dymu wydobywały się na zewnątrz. Gazy przechodziły z jednej kuli do drugiej i zbierały się w dużym, okrągłym naczyniu na środku. Wytworzyła się w nim chmura, w której pojawiały się wyładowania elektryczne.

— Czy któryś z was chciałby zadać jakieś pytanie? — Doktor Reeper był bardzo podekscytowany pojawieniem się widzów.

Ringo westchnął ciężko.

— Proszę pana, a co to jest? — spytał i wskazał akcesoria eksperymentu chemicznego.

— Aha! — Doktor Reeper uśmiechnął się promiennie i zatarł ręce. — Jestem pewien, że pamiętacie ten cudowny zapach zgniłego jajka, który poczuliście, wchodząc do domu. Czy wiecie, co to jest?

— Zgniłe jajka? — rzucił Czołg, zadowolony, że zna odpowiedź.

— Głupi dzieciaku. — Nauczyciel cmoknął niezadowolony. — Musisz się bardziej starać, jeżeli chcesz zostać naukowcem. Pomyślcie! Co by to mogło być? Odpowiedź jest taka prosta.

Chłopcy spojrzeli po sobie i wzruszyli ramionami.

— Nie wiemy — wymamrotali zgodnie.

— No nie, naprawdę — westchnął doktor Reeper. — Dzisiejsza młodzież o niczym nie ma pojęcia. To zapach Ziemi sprzed miliardów lat, kiedy jeszcze nie istniało na niej życie!

— A skąd niby mielibyśmy to wiedzieć? — jęknął Chart, jednak nauczyciel nie zwrócił na niego uwagi.

— Oczywiście to nie jest prawdziwy wulkan — ciąg- nął, wskazując miniaturowy wzgórek domowej roboty, z kraterem, z którego wydobywał się dym.

— Tak, to raczej oczywiste — mruknął Ringo. — Chyba zauważyliśmy, co nie?

— To tylko prosta reakcja chemiczna, w wyniku której powstaje ten sam rodzaj oparów — entuzjazmował się doktor Reeper, jakby nie zauważył nieuprzejmości Ringa. — Uznałem, że dla dekoracji stworzę mały wulkan z gliny z ogrodu. Nawet mi się podoba.

Opary wydobywające się z krateru unosiły się i wpadały do szklanej kuli, gdzie mieszały się z parą wodną, dochodzącą z innego szklanego naczynia, w którym nad palnikiem gazowym podgrzewała się woda. Kiedy dym wulkaniczny i para wymieszały się razem, tworzyły wewnątrz największej kuli małą chmurę. W środku tej kuli doktor Reeper zbudował urządzenie, które wzbudzało wyładowania elektryczne.

Miniwulkan wypluł w górę kłąb ciemnego dymu i w tym samym czasie w chmurze znajdującej się w dużej kuli pojawiła się mała iskierka. Nauczyciel postukał delikatnie w szkło.

— Widzicie, kiedy błyskawica uderza w chmury gazu, zachodzą dziwne reakcje. Naukowcy odkryli, że prowadzą one niekiedy do syntezy najprostszych związków chemicznych, które są potrzebne do powstania życia na Ziemi. Te związki nazywamy aminokwasami.

— Ale po co? — spytał Chart. — Do czego są one panu potrzebne?

— Do tego, żeby stworzyć Życie. — Wyraz twarzy doktora Reepera stał się nagle dziwnie złowieszczy.

— Co za stek bzdur — mruknął Ringo pod nosem. Ale Pryszcz wydawał się bardziej zaintrygowany niż szef bandy.

— Proszę pana, dookoła nas jest mnóstwo życia — powiedział zamyślony. — Dlaczego chce pan stworzyć jeszcze jakieś inne?

— Owszem, na tej planecie jest życie — odparł nauczyciel, spoglądając na chłopca z aprobatą. — Ale co z innymi ciałami niebieskimi? Na przykład z planetą, na której jeszcze się nie pojawiło? Co by się stało, gdybyśmy na nią polecieli i zabrali ze sobą Życie?

— Dla mnie to brzmi jak głupota — powiedział Ringo. — Jeżeli mamy polecieć na nową planetę, to nic tam nie będzie istniało i nie będzie nic do roboty.

— Ach, dzieciaku bez wyobraźni! — wykrzyknął doktor Reeper. — Stalibyśmy się wtedy władcami tej planety! Należałaby wyłącznie do nas!

— Ale zaraz, chwileczkę — powiedział Chart podejrzliwie. — Gdzie jest ta planeta? I jak się na nią dostaniemy?

— Dobre pytania — odparł nauczyciel. — Chodźcie tutaj i spójrzcie na to.

Przeszedł do drugiej części pokoju, którą wypełniała ogromna reprodukcja rozgwieżdżonej przestrzeni kosmicznej. W jednym rogu zdjęcia widać było czerwone kółko otaczające kilka małych białych punkcików i całe mnóstwo wskazujących je strzałek. Obok czerwonego kółka znajdowało się kolejne, zielone — tyle że to sprawiało wrażenie pustego. Mapę Wszechświata otaczały białe tablice pełne diagramów i bazgrołów, które wyglądały jak pismo szaleńca. Wydawało się, że między plakatem z gwiazdami i tymi zapisami istnieje jakiś związek.

Doktor Reeper chrząknął głośno, kiedy chłopcy zebrali się wokół niego.

— To jest przyszłość! — oznajmił, machając rękami w kierunku szalonych bazgrołów. — Nasza przyszłość! Pewnie nigdy się nie zastanawialiście, czym się zajmuję po zajęciach w szkole? — ciągnął.

Chłopcy zgodnie pokręcili głowami.

— Oszczędzę wam zatem kłopotu. — Doktor Reeper wyprostował się całkowicie, tak że górował nad swoimi uczniami. — Otóż jestem ekspertem do spraw kosmicznych. Przez całe życie pracowałem nad tym tematem, usiłując odnaleźć nowe planety.

— I odkrył pan jakieś? — spytał Chart.

— Wiele — odparł Reeper z dumą.

— Ale czy my ich wszystkich nie znamy? Jak Marsa, Saturna czy Jowisza? — spytał znów Chart. Pozostali chłopcy zaczęli się szturchać.

— Ho, ho — szepnął Czołg. — Kto by pomyślał? Chart jest kujonem.

— Wcale nie — fuknął zirytowany chłopak. — Po prostu to jest ciekawe i tyle.

— Masz rację! — powiedział doktor Reeper. — Wszyscy znamy planety okrążające gwiazdę najbliższą Ziemi, którą nazywamy Słońcem. Ale ja szukam innych planet. Tych, które orbitują wokół innych gwiazd i znajdują się bardzo, bardzo daleko stąd. Bo wiecie, planetę wcale nie jest tak łatwo znaleźć — ciągnął, wyraźnie znajdując przyjemność w tym, że jego uczniowie, a przynajmniej kilku z nich, tym razem rzeczywiście słuchają tego, co ma do powiedzenia. — Przez całe lata zbierałem dane z teleskopów i przyglądałem się setkom planet w kosmosie. Niestety, większość z tych, które do tej pory odkryliśmy, znajduje się za blisko ich słońc i jest na nich zbyt gorąco, aby nadawały się do zamieszkania.

— To niezbyt przydatne, prawda? — Chart wydawał się rozczarowany.

Doktor Reeper wskazał swoją gwiezdną mapę.

— Zaczekajcie — kontynuował. — Nie powiedziałem wam jeszcze wszystkiego. W przestrzeni kosmicznej znajdują się niezwykłe, fantastyczne rzeczy, o których do tej pory mogliśmy jedynie śnić. Nadchodzi jednak czas, kiedy wszystko się zmieni, kiedy człowiek przemierzy kosmos i zaludni cały Wszechświat. Wyobraźcie sobie tylko, chłopcy, jak by to było, gdybyśmy stali się pierwszymi odkrywcami całkiem nowej planety.

— To tak, jak w tamtym serialu telewizyjnym, gdzie wszyscy wsiadają na statek kosmiczny i lecą na nową planetę! — powiedział radośnie Pryszcz. — A tam zjadają ich zieloni obcy.

— Nie, to wcale nie tak! — warknął doktor Reeper. — Musicie nauczyć się odróżniać fikcję od faktów naukowych. Ta planeta, którą znalazłem — powiódł palcem po czerwonym kółku narysowanym w rogu mapy — może być nową Ziemią.

— Ale wygląda na to, że jest do niej trochę daleko — powiedział Chart z powątpiewaniem.

— Owszem — zgodził się nauczyciel. — Jest bardzo, bardzo, ale to bardzo daleko stąd. Tak bardzo, że gdybym chciał porozmawiać przez telefon z jej mieszkańcem, to po zadaniu pytania musiałbym odczekać kilka lat, aż uzyskam odpowiedź.

— To rozmawiał już pan z nimi przez telefon? — spytali chórem chłopcy.

— Nie, nie, nie! — Doktor Reeper cmoknął z irytacji. — Powiedziałem: gdybym chciał. Czy wy nic nie rozumiecie?

— Ale czy tam w końcu ktoś jest, czy nie? — naciskał podekscytowany Pryszcz, przestępując z nogi na nogę.

— Trudno powiedzieć — odparł nauczyciel. — Dlatego muszę się tam dostać, żeby to sprawdzić.

— A jak pan to zrobi? — Ringo, wbrew sobie, również poczuł zaciekawienie.

Doktor Reeper wpatrzył się w przestrzeń nad głowami chłopców.

— Całe życie próbowałem wyruszyć w kosmos — powiedział. — Raz nawet prawie mi się udało, ale ktoś mnie powstrzymał i nigdy mu tego nie wybaczę. Było to największe rozczarowanie w moim życiu. Od tamtej pory poszukiwałem sposobu, a teraz pojawiła się kolejna szansa. I tutaj jest rola dla was, chłopcy. — Nauczyciel wyciągnął z kieszeni kopertę. — Oto list, o którym rozmawialiśmy na podjeździe. Zanieście go przyjacielowi George’a. Ma na imię Eric. Wrzućcie list do jego skrzynki pocztowej i uważajcie, żeby nikt was nie widział. — Mężczyzna wręczył kopertę Ringowi.

— Co w niej jest? — spytał chłopak.

— Pewne informacje — odparł doktor Reeper. — Informacja to władza, chłopcy. Zawsze o tym pamiętajcie. — Odwrócił się do swojej gwiezdnej mapy i wskazał znów czerwone kółko otaczające kilka jasnych punktów. — Dane zawarte w liście dotyczą lokalizacji tej niezwykłej nowej planety, Ziemi Numer Dwa.

Chart otworzył usta, żeby coś powiedzieć, ale doktor Reeper nie dopuścił go do głosu.

— Dostarczcie ten list dziś w nocy — powiedział, ucinając wszelkie pytania. — A teraz czas już na was — dodał i wypchnął ich na korytarz.

— A co z pieniędzmi? — spytał Ringo zdecydowanym głosem. — Kiedy je dostaniemy?

— W poniedziałek przyjdźcie do mnie w szkole — powiedział doktor Reeper. — Jeżeli dostarczycie list, hojnie was wynagrodzę. A teraz idźcie już.

Rozdział dziewiętnasty

W poniedziałek w porze lunchu George siedział sobie cichutko w stołówce szkolnej, pilnując własnego nosa. Wyjął pudełko z jedzeniem i zajrzał do niego z nadzieją, że tak jak inne dzieci znajdzie w nim paczkę kolorowych chipsów, batonik czekoladowy albo może gazowany napój pomarańczowy. Zamiast tego była tam kanapka ze szpinakiem, jajko na twardo, kolejne babeczki z brokułów i świeżo wyciśnięty przez mamę sok jabłkowy. Chłopiec odgryzł duży kęs kanapki i westchnął. Jaka szkoda, że jego rodzice nie rozumieli, iż równie mocno jak oni pragnie ocalić planetę Ziemię, ale chciałby to zrobić po swojemu. Rodzice mogli sobie prowadzić alternatywny tryb życia, bo zadawali się tylko ze swoimi przyjaciółmi — ludźmi, którzy byli dokładnie tacy sami jak oni. Nie musieli chodzić codziennie do szkoły pełnej dzieci, jak Ringo i jego banda, którzy śmiali się z George’a, bo nosił dziwaczne ubrania, jadał coś innego niż cała reszta i nie wiedział, co było poprzedniego dnia w telewizji. Usiłował to kiedyś wyjaśnić swojemu tacie, ale w odpowiedzi usłyszał jedynie: „Wszyscy musimy pracować na to, żeby uratować Ziemię, synu”.

George wiedział, że to prawda. Ale jego „praca”, która polega głównie na byciu obiektem żartów w szkole i nieposiadaniu komputera w domu, wydawała mu się niesprawiedliwa i bezcelowa. Próbował wytłumaczyć rodzicom, jak użyteczny mógłby się okazać komputer.

— Ale, tato, ty też mógłbyś robić na nim dużo rzeczy — zauważył. — Takich, które przydałyby ci się w pracy. Na przykład uzyskałbyś mnóstwo informacji z Internetu i mógłbyś organizować protesty poprzez wymianę e-maili. Ustawiłbym to wszystko dla ciebie i pokazał, jak to się obsługuje. — George wpatrzył się w tatę z nadzieją. Wydawało mu się, że w jego oczach dostrzega iskierkę zainteresowania, ale ta szybko zgasła.

— Nie chcę już więcej do tego wracać — powiedział tata. — Nie kupimy komputera i koniec dyskusji.

Właśnie dlatego tak bardzo lubię Erica, pomyślał George, przełykając kęs kanapki ze szpinakiem. Mężczyzna wysłuchał jego pytań i odpowiedział na nie we właściwy sposób — taki, który był dla George’a logiczny. Chłopiec zastanawiał się, czy będzie miał odwagę odwiedzić naukowca po południu. Chciał go zapytać o wiele rzeczy i poprosić, żeby Eric sprawdził jego prezentację na konkurs.

Tuż przed lunchem zebrał się wreszcie w sobie i umieścił swoje imię na tablicy kandydatów do konkursu naukowego — tego z komputerem jako pierwszą nagrodą. W rubryce „temat” napisał: „Mój fantastyczny kamień z kosmosu”. Wyglądało to nieźle jako tytuł, choć George nie był pewien, czy jego prezentacja jest dobra. Stojąc przed tablicą ogłoszeń, wyjął z kieszeni szczęśliwy kamyk, ale ku swemu przerażeniu zobaczył, że jego amulet, mały kawałek Układu Słonecznego znaleziony w pobliżu Saturna rozsypał się w pył! Konkurs miał się odbyć następnego dnia, a George mógł się zapisać w ostatnim momencie, bo jego szkoła nie miała wystarczającej liczby kandydatów. Dyrektor był zachwycony, że chłopiec wpisał swoje imię na tablicy. Aż podskoczył, kiedy George zaczął wypełniać ankietę.

— Doskonale, George! Tak trzymać! Pokażemy im wszystkim, prawda? — Uśmiechnął się promiennie do chłopca. — Nie możemy tak po prostu pozwolić, żeby Manor Park znów zgarnął wszystkie trofea w okolicy, prawda? — Manor Park to lokalna ekskluzywna szkoła, która z nużącą regularnością wygrywała wszystkie konkursy i zawody sportowe.

— Tak jest, proszę pana — odparł George, usiłując wetknąć pokruszony kosmiczny kamyk z powrotem do kieszeni, ale bystrooki dyrektor to zauważył.

— Ojej, garść kurzu — powiedział i chwycił najbliższy kosz na śmieci. — Wyrzuć to tutaj, chłopcze. Nie możesz przecież iść na lunch z kieszenią pełną paprochów. — Potrząsnął koszem niecierpliwie pod nosem George’a, który stał nieruchomo, jak wbity w ziemię. — Jako dziecko byłem taki sam — stwierdził dyrektor. George z jakiegoś powodu wątpił w to oświadczenie. W jego przekonaniu dyrektor szkoły nigdy nie był dzieckiem; urodził się w garniturze, czyniąc entuzjastyczne uwagi o lidze piłkarskiej juniorów. — Kieszenie pełne śmieci. Pozbądź się tego i idź na lunch.

George wyrzucił niechętnie szare pokruszone resztki swojego największego skarbu do kosza na śmieci. Obiecał sobie, że wróci tutaj później i je ocali.

Kiedy powoli przeżuwał swój lunch, rozmyślał o Ericu, przestrzeni kosmicznej i mającym się odbyć następnego dnia konkursie. Tymczasem nad ramieniem George’a powoli zakradała się czyjaś ręka, która po chwili zabrała muffinkę z jego pudełka.

— Pycha! — George usłyszał za swoimi plecami głos Ringa. — O, spójrzcie, słynne babeczki Georgiego! — Rozległ się mlask, gdy Ringo odgryzł spory kęs muffinki, lecz zaraz potem chłopak wypluł go z obrzydzeniem.

George nie musiał się odwracać. Wiedział, że cała stołówka z pogardą spogląda w jego stronę.

— Fuj, to obrzydliwe! — powiedział Ringo, udając, że wymiotuje. — Zobaczmy, czy reszta też jest taka paskudna. — Jego dłoń zanurkowała w pojemniku na lunch George’a, ale ten miał już tego dość. Kiedy wielkie łapsko zaczęło szperać wewnątrz ręcznie wykonanego drewnianego pudełka, w którym George trzymał kanapki, chłopiec zatrzasnął wieko, przycinając palce Ringa.

— Auuuu! — kwiknął łobuz. — Auć, auć, auć!

George ponownie otworzył pudełko i Ringo mógł wyciągnąć rękę.

— Co to za hałasy? — spytał nauczyciel dyżurujący na stołówce, po czym podszedł do chłopców. — Czy nie możecie zrobić niczego bez wzniecania awantury?

— Psze pana, panie doktorze Reeper! — zaskrzeczał Ringo, tuląc do siebie obolałą rękę. — Ja tylko pytałem George’a, co ma na lunch, a on mnie zaatakował. Na serio, psze pana! Lepiej niech mu pan wlepi podwójną odsiadkę po lekcjach! Złamał mi rękę, psze pana! — Ringo uśmiechnął się porozumiewawczo do nauczyciela, który obdarzył go chłodnym spojrzeniem.

— No dobrze, Richardzie — powiedział. — Idź do pielęgniarki szkolnej, a kiedy już obejrzy twoją rękę, przyjdź do mojego gabinetu. Ja się rozprawię z George’em. — Odesłał Ringa gestem palca. Łobuz zniknął natychmiast, uśmiechając się do siebie.

Reszta uczniów w stołówce zamilkła. Wszyscy czekali, aż Reeper ogłosi karę dla George’a. Nauczyciel jednak ich zaskoczył. Zamiast złajać chłopca, po prostu usiadł obok niego na długiej ławie.

— Wracajcie do jedzenia. — Machnął zaczerwienioną dłonią do zgromadzonych. — Zajmijcie się swoimi lunchami. Niedługo będzie dzwonek.

Po kilku chwilach do stołówki powrócił zwyczajowy pomruk rozmów. Wszyscy stracili zainteresowanie George’em i podjęli przerwane konwersacje.

— No dobrze, George... — zaczął przyjaźnie doktor Reeper.

— Tak, panie doktorze? — spytał chłopiec nerwowo.

— Jak się miewasz? — Wydawało się, że nauczyciel naprawdę chce to wiedzieć.

— Och, emmm... dobrze — odparł zdziwiony George.

— A jak tam w domu?

— Wszystko... dobrze... w porządku — powiedział chłopiec ostrożnie, z nadzieją, że Greeper nie zacznie go wypytywać o Kosmosa.

— A co słychać u twojego sąsiada? — Doktor Reeper na próżno starał się zachować obojętny ton. — Widziałeś go ostatnio? Jest obecnie w domu? A może gdzieś wyjechał...?

George usiłował wpaść na to, jaka odpowiedź usatysfakcjonowałaby nauczyciela, żeby podać mu informację wręcz przeciwną.

— Być może wasi sąsiedzi zastanawiają się, dokąd pojechał? — ciągnął doktor Reeper coraz dziwniejszym głosem. — Może wydaje się, że gdzieś po prostu zniknął? Przepadł? — Spojrzał z nadzieją na George’a, który nabrał właśnie przekonania, że z nauczycielem coś jest nie w porządku. — Zupełnie jakby... — doktor Reeper narysował w powietrzu kształt dłońmi — jakby zniknął w przestrzeni kosmicznej i nigdy nie wrócił! Hmm? Co ty na to, George? Czy właśnie to się zdarzyło? Powiedz mi... — Nauczyciel wpatrywał się w chłopca i najwyraźniej pragnął usłyszeć, że Eric w jakiś sposób rozpłynął się w powietrzu.

— Tak naprawdę to widziałem go dzisiaj rano — odparł George. Nie była to prawda, ale z jakiegoś powodu uznał, że doktor Reeper właśnie to powinien usłyszeć.

— A niech to — mruknął niezadowolony nauczyciel, nagle wstając z miejsca. — Przeklęte dzieciaki — dodał i odszedł. Nie fatygował się z pożegnaniem.

George zamknął pudełko na lunch i postanowił wrócić pod tablicę ogłoszeń, żeby poszukać w koszu na śmieci resztek swojego kamienia. Kiedy szedł szybko wzdłuż korytarza, minął gabinet doktora Reepera. Usłyszał podniesione głosy i przystanął, żeby przez chwilę posłuchać, co się dzieje.

— Powiedziałem, żebyście dostarczyli mój list! — zachrypiał znajomy głos belfra.

— Zrobiliśmy to, co nie? — zapiszczał chłopięcy głos, który brzmiał nader podobnie do głosu Ringa.

— Niemożliwe — zaprotestował Reeper. — To po prostu niemożliwe.

George nasłuchiwałby dłużej, ale nagle odezwał się dzwonek na lekcje, a on bardzo chciał znaleźć swój cudowny kosmiczny kamień przed popołudniowymi zajęciami. Gdy jednak wrócił pod tablicę, okazało się, że kosz został opróżniony. Była w nim jedynie przezroczysta plastikowa torebka. Miniksiężyc Saturna przepadł na zawsze.

Rozdział dwudziesty

Tego popołudnia, gdy George wracał do domu, lało jak z cebra. Z ciemnoszarego nieba spadały zimne strugi deszczu. Chłopiec z wysiłkiem przemierzał drogę. Samochody przejeżdżały przez wielkie kałuże przy krawężnikach, chlustając na chodnik brudną wodą. Kiedy George skręcił już w swoją uliczkę, cały dygotał z zimna. Dotarł do domu Erica, ale zatrzymał się niepewnie na progu. Bardzo chciał zadzwonić do drzwi i poprosić naukowca o pomoc w przygotowaniu wykładu na konkurs, który miał się odbyć następnego dnia. Poza tym pragnął się dowiedzieć, dlaczego doktor Reeper myślał, że Eric zniknął. Obawiał się jednak, że naukowiec wciąż się na niego gniewa i odeśle go z kwitkiem. Zadzwonić czy nie? Co robić? Niebo było coraz ciemniejsze i nagle rozległ się głośny grzmot. Deszcz zaczął padać jeszcze mocniej. W końcu George podjął decyzję. Musiał zapytać Erica o swój wykład i opowiedzieć mu o Reeperze. Postanowił, że będzie dzielny i zadzwoni.

Ding-dong! Odczekał kilka chwil, ale nic się nie zdarzyło. Właśnie rozmyślał, czy zadzwonić znowu, kiedy drzwi się otworzyły i Eric wystawił głowę na zewnątrz.

— To ty, George! — wykrzyknął uradowany. — Wejdź! — Wysunął długie ramię i wciągnął chłopca do środka, a potem szybko zatrzasnął za nim drzwi. Ku swojemu wielkiemu zaskoczeniu, George znalazł się w przedpokoju Erica, a woda ściekała z jego przemoczonej kurtki wprost na nagie klepki.

— Bardzo przepraszam — wyjąkał.

— Za co? — Eric wyglądał na zaskoczonego. — Co takiego zrobiłeś?

— Za Annie... i kometę... i Kosmosa — powiedział chłopiec.

— Ach, o to chodzi! — odparł Eric. — O wszystkim zapomniałem! Ale skoro o tym wspomniałeś, nie martw się. Annie mówiła, że to był jej pomysł, nie twój, i że to ona zaciągnęła cię w przestrzeń kosmiczną. Rozumiem, że to prawda? — Spojrzał na George’a lśniącymi oczami sponad grubych okularów.

— Emmm... w zasadzie to tak — odrzekł George z ulgą.

— W takim razie to ja tak naprawdę powinienem przeprosić cię za to, że wyciągnąłem niewłaściwe wnioski. Zamiast zastanowić się nad dowodami, po prostu wziąłem wszystko na „chłopski rozum”, nazywany inaczej uprzedzeniem, i otrzymałem całkowicie błędną odpowiedź.

George nic z tego nie rozumiał, więc tylko pokiwał głową. Z biblioteki dochodziły do niego jakieś głosy.

— Ma pan gości? — spytał.

— Cóż, owszem, w pewnym sensie — odparł Eric. — A że jesteśmy naukowcami, zrobiliśmy z tego konferencję. Może się do nas przyłączysz i posłuchasz? Pewnie cię to zainteresuje. Rozmawiamy o Marsie. Annie nie może wziąć udziału, bo nadal jest u swojej babci. Jeżeli zostaniesz, będziesz mógł jej potem o wszystkim opowiedzieć.

— O tak, bardzo proszę! — powiedział George, który w wielkiej ekscytacji zapomniał zapytać Erica o swój wykład i opowiedzieć o Reeperze. Zdjął kurtkę, po czym podążył za mężczyzną do biblioteki. Usłyszał tam kobiecy głos:

— Dlatego ja i moi koledzy gorąco namawiamy do podjęcia drobiazgowych badań naszego bezpośredniego sąsiedztwa. Kto wie, co możemy w końcu znaleźć, prowadząc wykopaliska pod czerwoną powierzchnią...

Eric i George weszli na palcach do biblioteki. Pomieszczenie wyglądało zupełnie inaczej niż podczas ostatniego pobytu chłopca. Wszystkie książki były schludnie ustawione na półkach, na ścianach zawisły oprawione w ramki zdjęcia Wszechświata, a w rogu leżały na kupce starannie złożone w kostkę skafandry kosmiczne. Na środku pokoju siedziała w równych rzędach grupka naukowców różnych kształtów i rozmiarów. Wyglądało na to, że przybyli tutaj ze wszystkich stron świata. Eric pokazał George’owi wolne krzesło, po czym przycisnął palec do ust, dając mu do zrozumienia, że powinien być bardzo cicho.

Z przodu, przed zgromadzeniem, stała mówczyni: wysoka, piękna kobieta z grubym rudym warkoczem, tak długim, że sięgał jej za pas. Jej zielone oczy lśniły, gdy uśmiechała się do obecnych na konferencji naukowców. Okno stworzone przez Kosmosa tuż nad jej głową ukazywało czerwoną planetę. Rudowłosa kobieta kontynuowała swój wykład:

— Zgodzicie się zapewne, że śladów życia, jeżeli takie istniało na Marsie w zamierzchłych czasach, prawdopodobnie nie uda się znaleźć na jego powierzchni. Nie możemy zapominać, że od czasu do czasu gwałtownie ją zmieniają burze piaskowe, skrywając coraz głębiej pod warstwami nieorganicznego pyłu całą przeszłość naszego czerwonego sąsiada.

Gdy tak przemawiała, w oknie stworzonym przez Kosmosa całą powierzchnię czerwonej planety przesłoniła ogromna chmura pyłu.

Eric nachylił głowę do George’a i szepnął:

— Chodzi jej o to, że nawet jeżeli na Marsie istniało kiedyś życie, nie zobaczylibyśmy dzisiaj jego śladów na powierzchni tej planety. Mogę z całym przekonaniem potwierdzić, że ta pani naukowiec jest absolutnie przekonana, iż na Marsie było kiedyś życie. Według niej ono tam wciąż istnieje. Jeśli ma rację, byłoby to jedno z najniezwyklejszych odkryć wszech czasów. Na tym etapie jednak nie możemy zbyt wiele powiedzieć. Musimy się dostać na tę piękną planetę i zobaczyć to na własne oczy.

George miał właśnie zapytać, dlaczego Mars jest czerwony, ale zdał sobie sprawę, że pani naukowiec kończy już przemowę.

— Czy są jakieś pytania, zanim zrobimy sobie krótką przerwę? — spytała swoich słuchaczy. — Po herbacie i ciasteczkach przedyskutujemy nasz ostatni i najważniejszy punkt programu.

George’owi zrobiło się żal, że usłyszał tylko końcówkę wykładu, więc podniósł rękę do góry, żeby o coś zapytać. Tymczasem pozostali naukowcy zaczęli mamrotać: „Oooo, herbatka!”. Żaden z nich nie miał pytań.

— W takim razie czas na zasłużoną przerwę — powiedział Eric, który nie dostrzegł podniesionej ręki chłopca.

Zebrani ruszyli w stronę stołu ustawionego w rogu pokoju i zaczęli na wyścigi chwytać herbatniki z galaretką.

Jednak rudowłosa pani naukowiec zauważyła uniesioną w powietrzu rękę George’a.

— No proszę. — Spojrzała na niego. — Drodzy koledzy, chyba jednak mamy pytanie z sali, od naszego młodego przyjaciela.

Pozostali odwrócili się w stronę George’a. Kiedy zobaczyli, że to chłopiec, uśmiechnęli się i z filiżankami herbaty i ciasteczkami wrócili na swoje krzesła.

— Co chciałbyś wiedzieć? — spytała mówczyni.

— Emmm... Proszę... Jeżeli nie ma pani nic przeciwko temu... — George nagle poczuł się szalenie zawstydzony. Zastanawiał się, czy jego pytanie nie okaże się naprawdę głupie i czy naukowcy nie będą się z niego śmiać. Odetchnął głęboko. — Dlaczego Mars jest czerwony? — wydusił z siebie wreszcie.

— Dobre pytanie! — odezwał się jeden z gości, dmuchając na swoją herbatę. George odetchnął z ulgą. Profesor Crzkzak, rudowłosa pani naukowiec, której nazwiska nikomu nigdy nie udało się wymówić prawidłowo, kiwnęła głową i zaczęła odpowiadać George’owi:

— Kiedy spacerujesz pośród wzniesień i gór na Ziemi, czasem w miejscach, w których nie ma żadnej roślinności, możesz dostrzec czerwone łaty gruntu. Tak jest na przykład w Wielkim Kanionie w Stanach Zjednoczonych oraz w wielu innych obszarach naszego globu. Dzieje się tak dlatego, że w ziemi znajduje się żelazo, które zardzewiało. Żelazo się utlenia, co jest innym określeniem na rdzewienie, i wtedy staje się czerwone. To właśnie z powodu obecności czerwonego, czyli utlenionego żelaza, powierzchnia Marsa ma taki właśnie kolor.

— Chce pani powiedzieć, że Mars jest zbudowany z żelaza? — spytał George.

— Cóż, niezupełnie. Od kiedy wysłaliśmy na Marsa roboty, wiemy, że warstwa sproszkowanego zardzewiałego żelaza, która nadaje planecie czerwoną barwę, jest dość cienka. Pod osadem rudego pyłu powierzchnia Marsa może być dość podobna do zewnętrznej warstwy Ziemi, oczywiście wyłączając wodę.

— Czy to znaczy, że na Marsie nie ma wody?

— Jest, ale ta, o której istnieniu wiemy, nie występuje w stanie płynnym. W ciągu dnia na Marsie jest zbyt gorąco i woda zwyczajnie wyparowuje. Jedynymi miejscami, gdzie może utrzymać się na powierzchni, są te, w których temperatura dniem i nocą jest zawsze niska, tak że woda zamarza i pozostaje w tym stanie. Tak właśnie jest na biegunach. Na północnym biegunie Marsa znaleźliśmy duże ilości zamrożonej wody, czyli lodu. Podobnie jest na Ziemi, gdzie ogromne zasoby lodu znajdują się na biegunach, to znaczy w Arktyce i na Antarktydzie. Czy to wystarczające wyjaśnienie?

— Tak, dziękuję! — odparł George. Właśnie zastanawiał się nad kolejnym pytaniem, kiedy Eric wstał i podszedł do pani naukowiec.

— Dziękuję, profesor Crzkzak, za interesujący wykład na temat Marsa — powiedział.

Pani profesor ukłoniła się i wróciła na swoje krzesło.

— Drodzy przyjaciele i koledzy — ciągnął Eric. — Zanim przejdziemy do ostatniego i najważniejszego punktu programu, który powinniśmy przedyskutować, chciałbym podziękować wszystkim za przybycie tutaj. Niektórzy z was przyjechali z drugiego końca świata, ale wiem, że wykłady, które dzisiaj usłyszeliśmy, wynagrodziły wysiłek podróży. Z pewnością nie muszę wam przypominać, jak ważne jest to, aby utrzymać istnienie Kosmosa w absolutnej tajemnicy.

Uczeni pokiwali głowami.

— Wszyscy zdajemy sobie sprawę, że pytanie, na które pragniemy odpowiedzieć, pozostaje w kręgu zainteresowania całego świata naukowego. Wiemy aż za dobrze, że nasze badania mogłyby zostać wykorzystane w złych celach, i dlatego wszyscy złożyliśmy Przysięgę Naukowca. Po to, aby nauka służyła wyłącznie dobru ludzkości. Teraz jednak stoimy przed dylematem. Jak już słyszeliście w wiadomościach i widzieliście podczas sobotniej manifestacji ekologicznej, coraz więcej ludzi martwi się o kondycję naszej planety. Spróbujmy zatem odpowiedzieć teraz na pytanie, czy musimy skupić się na znalezieniu sposobów ulepszenia warunków życia na Ziemi i uporać się z aktualnymi problemami naszej planety, czy raczej powinniśmy poszukać innej, którą ludzkość mogłaby zasiedlić?

Naukowcy zgromadzeni w pokoju milczeli, wszyscy z bardzo poważnymi minami. George patrzył, jak zapisywali swoje odpowiedzi na małych skrawkach papieru. Eric zebrał następnie karteczki do kapelusza. Licząc razem z nim i rudowłosą panią profesor, zagłosowało osiem osób. Następnie Eric zaczął odczytywać odpowiedzi, jedną po drugiej.

— Ziemia.

— Ziemia.

— Inna planeta.

— Inna planeta.

— Inna planeta.

— Ziemia.

— Ziemia.

— Inna planeta.

— Cóż — powiedział. — Wygląda na to, że mamy remis.

Rudowłosa profesor Crzkzak podniosła rękę.

— Czy mogę coś zasugerować? — spytała. Pozostali naukowcy pokiwali głowami. Kobieta wstała z krzesła. — George — zwróciła się do chłopca. — Nam może brakować odpowiedniej perspektywy w tej kwestii, ponieważ jesteśmy specjalistami w naszych dziedzinach. Może zatem mógłbyś powiedzieć nam, co ty o tym myślisz.

Naukowcy spoglądali teraz na George’a. Chłopiec poczuł się znów bardzo zawstydzony i milczał przez kilka sekund.

— Powiedz nam, co o tym tak naprawdę sądzisz — szepnęła profesor Crzkzak.

Wykręcając złożone na udach dłonie, George pomyślał o swoich rodzicach i protestujących ekologach. Potem przypomniał sobie swoją radość, kiedy podróżował w przestrzeni kosmicznej, i podniecenie na myśl o możliwości znalezienia nowego domu gdzieś tam, daleko. A potem usłyszał, jak mówi do naukowców:

— Dlaczego nie możecie zrobić jednego i drugiego?

Rozdział dwudziesty pierwszy

Trafiłeś w samo sedno, George — powiedział Eric, gdy machali na pożegnanie naukowcom, którzy się rozchodzili po zakończeniu konferencji. Obaj wrócili do biblioteki, gdzie zastali opakowania po herbatnikach, filiżanki z na wpół wypitą herbatą, stare długopisy i złożone w samolociki notatki ze spotkania. — Powinniśmy pracować nad ocaleniem tej planety i jednocześnie szukać nowej. Nie musimy wybierać między jednym a drugim.

— Myśli pan, że uda się to zrobić? — spytał George. — Panu i pańskim kolegom? To znaczy, czy zrobicie jedno i drugie?

— O tak, zdecydowanie — odparł Eric. — Może moglibyśmy zaprosić na następną konferencję twoich rodziców? Wiesz, George, słyszałem ostatnio na demonstracji przemówienie twojego taty o zmianach klimatu. Może podda nam jakieś dobre pomysły do wykorzystania?

— O nie! Niech pan tego nie robi! — George zaczął panikować. Wcale nie był przekonany, czy jego tata zaakceptuje Erica i jego przyjaznych naukowców. — Nie sądzę, żeby spodobał mu się ten pomysł.

— Twój tata może cię jeszcze zaskoczyć. Wszyscy musimy współpracować na rzecz ocalenia planety, jeśli chcemy czegokolwiek dokonać.

Mężczyzna zaczął sprzątać bałagan po naukowcach. Wydawało się, że zostawili w pokoju mnóstwo różnych rzeczy: kurtki, czapki, swetry, a nawet but.

— To bardzo miło z twojej strony, że wpadłeś, by mnie przeprosić — powiedział Eric, zgarniając porzuconą odzież.

— Właściwie to nie do końca po to przyszedłem — wyznał George.

Eric porzucił ubrania w kącie pokoju i odwrócił się do chłopca.

— Zapisałem się na konkurs naukowy — ciągnął George nerwowo. — To będzie coś w rodzaju pana konferencji, tyle że prezentacje będą robione przez dzieci. Pierwszą nagrodą jest dobry komputer. Próbowałem napisać coś na prezentację, ale bardzo się martwię, że popełniłem mnóstwo błędów i wszyscy będą się ze mnie śmiać.

— Tak, Annie wspomniała mi o twoim konkursie. — Eric spoważniał. — Mam coś, co mogłoby ci się przydać. Zabawne, ale wpadłem na ten pomysł po waszej przejażdżce na komecie. Postanowiłem napisać książkę o Wszechświecie dla ciebie i Annie. Zrobiłem trochę notatek. Mogą ci pomóc z twoją prezentacją. — Podniósł ze stołu talerz z ciasteczkami. — Weź je sobie. To dobra strawa dla mózgu.

George poczęstował się ostatnimi herbatnikami.

— Wiesz co? Mam taki pomysł... — powiedział Eric po namyśle. — Jeżeli pomożesz mi uporządkować bibliotekę... Annie zabroniła mi bałaganić w domu podczas jej nieobecności... będziemy mogli potem porozmawiać o twojej prezentacji i przejrzeć notatki, które dla ciebie przygotowałem. Odpowiada ci to?

— O tak! — George był zachwycony obietnicą Erica. — Co mam zrobić?

— Może trochę zamieciesz albo coś w tym stylu? — powiedział mężczyzna niezbyt przytomnie. Oparł się przy tym od niechcenia o chybotliwą stertę krzeseł, a ta przewróciła się z głośnym trzaskiem.

George wybuchnął śmiechem.

— Sam widzisz, dlaczego potrzebuję pomocy — powiedział przepraszająco Eric, ale jego oczy lśniły z rozbawienia. — Ja poustawiam krzesła, a ty może zmieć trochę tego błota z podłogi, jeśli nie masz nic przeciwko temu?

Na dywanie było mnóstwo śladów pozostawionych przez naukowców, bo żaden z nich nie pamiętał o wytarciu butów na wycieraczce.

— Nie ma sprawy. — George wepchnął ostatni herbatnik do ust, po czym pobiegł do kuchni, w której znalazł szczotkę i szufelkę. Wrócił do biblioteki i zaczął zmiatać co większe grudki błota. W pewnym momencie do szczotki przykleił się kawałek papieru. George odczepił go od włosia i już miał zamiar wyrzucić do śmieci, ale się zorientował, że to list zaadresowany „do Erica”. Charakter pisma wydał mu się dziwnie znajomy.

— Niech pan spojrzy! — podał kartkę Ericowi. — Ktoś to musiał upuścić.

Mężczyzna wziął do ręki list i go rozłożył. George kontynuował zamiatanie. Nagle usłyszał głośny okrzyk.

— Eureka!

George podniósł głowę. Eric stał z kartką papieru w dłoniach i z radością wypisaną na twarzy.

— Co się stało? — spytał chłopiec.

— Właśnie otrzymałem najwspanialszą informację na świecie! — wykrzyknął Eric. — Jeżeli to prawda... — Przysunął kartkę do grubych okularów i spojrzał na nią raz jeszcze. Wymamrotał do siebie długi ciąg liczb.

— Co to jest? — spytał George.

— Chwileczkę. — Eric wydawał się robić w pamięci jakieś obliczenia. Wypunktował coś na palcach, skrzywił się i podrapał po głowie. — Tak! — powiedział. — Tak! — Wsunął list do kieszeni, a potem chwycił chłopca, uniósł w górę i obrócił kilka razy. — George, mam odpowiedź! Myślę, że wiem! — Nagle opuścił go na ziemię, podszedł do Kosmosa i zaczął pisać.

— Co pan wie? — George’owi trochę się kręciło w głowie.

— Na Wielkie Spadające Gwiazdy, to jest genialne! — Eric stukał gorączkowo w klawiaturę komputera. Ogromny promień światła wystrzelił z ekranu na środek pokoju i George się zorientował, że Kosmos znów tworzy portal.

— Dokąd się pan wybiera? — spytał chłopiec. Eric wciskał się właśnie w skafander kosmiczny, ale tak się spieszył, że włożył obie nogi w jedną nogawkę i upadł na podłogę. George pomógł mu się podnieść, a potem przywdziać kombinezon.

— To takie ekscytujące! — powiedział naukowiec, dopinając wszystko.

— Co takiego? — George się nieco zaniepokoił.

— List, George. List. To może być to! Odpowiedź, której wszyscy szukaliśmy!

— Od kogo jest ten list? — George zaczął czuć nieprzyjemny ucisk w żołądku, choć nie miał pojęcia dlaczego.

— Nie jestem pewien — przyznał Eric. — Nie ma tam podpisu.

— W takim razie nie powinien mu pan ufać! — powiedział chłopiec.

— E tam, bzdury gadasz, George. Autorem może być jeden z uczestników konferencji, który chciał, abym sprawdził tę informację za pomocą Kosmosa. Przypuszczam, że ta osoba potrzebuje się upewnić co do prawdziwości obliczeń, zanim ogłosi swoje odkrycie całej społeczności naukowej.

— W takim razie czemu ten ktoś nie poprosił pana osobiście? Dlaczego napisał list? — upierał się George.

— Bo tak! — Eric wydawał się już nieco zirytowany. — Prawdopodobnie miał dobry powód, o którym usłyszę później, po powrocie ze swojej wycieczki.

George widział, że ekran Kosmosa jest wypełniony długimi ciągami liczb.

— Co to jest? — spytał.

— Koordynaty mojej nowej podróży — odparł Eric.

— Zamierza pan wyruszyć teraz, od razu? — spytał George wyraźnie zasmucony. — A co z moją prezentacją naukową?

Mężczyzna zatrzymał się w pół kroku.

— Och, George, bardzo cię przepraszam! — wykrzyknął. — Ale naprawdę muszę to zrobić. To zbyt ważne, żeby to odkładać. Twoja prezentacja będzie dobra i bez mojej pomocy. Rozumiesz...

— Ale...

— Żadnych „ale”, George. — Eric założył hełm i jego głos nabrał teraz tego dziwnego, metalicznego brzmienia. — Bardzo ci dziękuję, że odnalazłeś ten list! Zyskałem fundamentalną wskazówkę. A teraz muszę już iść. Do zooo-baaa-czeee-niaaa!

Eric przeszedł przez portal, po czym zniknął w przestrzeni kosmicznej, zanim George zdążył cokolwiek powiedzieć. Drzwi zamknęły się za naukowcem, a chłopiec został sam w bibliotece.

Rozdział dwudziesty drugi

Po zamknięciu się kosmicznego portalu zapadła w bibliotece grobowa cisza, przerywana od czasu do czasu cichą melodyjką brzęczącą gdzieś w tle. George rozejrzał się, żeby zobaczyć, kto ją nuci, ale potem się zorientował, że to Kosmos podśpiewuje sobie piosenkę, przedzierając się przez długie ciągi liczb, które migoczą na ekranie.

— Pa, pa, ra, pa, pa — mruczał komputer.

— Kosmosie. — George nie był zbyt szczęśliwy z powodu nagłego zniknięcia Erica, a już na pewno nie miał ochoty słuchać wesołych melodyjek.

— Tam, taram, tam, tam — zanucił w odpowiedzi komputer.

— Kosmosie — powtórzył chłopiec. — Dokąd poleciał Eric?

— Trala, la, la, la — ciągnął radośnie komputer, przesuwając na swoim ekranie ciągi liczb.

— Kosmosie! — Tym razem w głosie George’a zabrzmiało zniecierpliwienie. — Przestań śpiewać! Gdzie zniknął Eric?!

Komputer przerwał w pół nuty.

— Udał się na poszukiwanie nowej planety. — Kosmos wydawał się dość zaskoczony. — Przykro mi, że nie lubisz mojej muzyki — ciągnął. — Mam zwyczaj śpiewać podczas pracy. Pam, param, pam, pam — zaczął znowu.

— Kosmosie! — wrzasnął George. — Gdzie on jest?!

— Cóż, trudno powiedzieć — odparła maszyna.

— Jak to możliwe, że tego nie wiesz? — George był zaskoczony. — Myślałem, że ty wiesz wszystko.

— Niestety, nie. Nie wiem rzeczy, których mi nie powiedziano.

— Chcesz przez to powiedzieć, że Eric się zgubił?

— Niezupełnie. Podczas swoich podróży on odkrywa dla mnie nowe miejsca. Podążam za nim i mapuję Wszechświat.

— W porządku. — George poczuł ulgę na wieść, że Eric nie zaginął. — Dobrze. Zapewne udał się w przestrzeń kosmiczną, żeby zobaczyć coś bardzo niezwykłego, skoro tak bardzo się spieszył...

— Ależ skąd — przerwał mu Kosmos. — Chodzi po prostu o kolejną nieodkrytą część Wszechświata. Zwykły dzień pracy.

George nie rozumiał. Jeśli to prawda, dlaczego w takim razie Eric wybiegł w przestrzeń kosmiczną w takim pośpiechu? Chłopiec sądził, że naukowiec jest jego przyjacielem i że w przeciwieństwie do innych dorosłych wyjaśniłby mu, co zamierza zrobić i dlaczego. Tymczasem on tego nie zrobił. Po prostu gdzieś przepadł.

Przez chwilę George się zastanawiał, czy nie założyć skafandra kosmicznego, nie poprosić Kosmosa o otwarcie portalu i nie przyłączyć się do naukowca. Jednak potem przypomniał sobie wściekłość Erica po tym, jak Annie i George wybrali się na wycieczkę w przestrzeń bez jego pozwolenia. Chłopiec zdał sobie sprawę, że on sam może tylko wrócić do domu. A co, jeśli Eric wcale nie jest jego przyjacielem, ale jeszcze jednym dorosłym, który uznał, że nie ma znaczenia, czy George rozumie różne rzeczy, czy też nie. Chłopiec chwycił swoją przemokniętą kurtkę i tornister, a potem ruszył w kierunku drzwi. Komputer wciąż nucił swoją melodyjkę.

George otworzył drzwi. Miał właśnie wyjść na ulicę, kiedy nagle coś mu się przypomniało. Przyszedł do Erica z dwóch powodów, ale zdołał opowiedzieć tylko o jednym: konkursie naukowym. W swoim podnieceniu zupełnie zapomniał wspomnieć o doktorze Reeperze i jego dziwacznych pytaniach.

List! Teraz już George sobie przypomniał. To na pewno sprawka Greepera! Podsłuchał, jak nauczyciel prosi szkolnych łobuzów, żeby dostarczyli wiadomość! Pewnie chodziło o list, który otrzymał Eric! A Reeper pytał mnie, czy Eric przypadkiem nie zniknął, pomyślał George. Chłopiec odwrócił się i wbiegł z powrotem do domu, zostawiając drzwi otwarte na oścież.

W bibliotece Kosmos nadal pracował. Na biurku przed maszyną leżał list, z powodu którego Eric tak się ucieszył. George przeczytał wiadomość. Ręce zaczęły mu drżeć, gdy zyskał pewność, kto jest jej autorem.

Drogi Ericu,

rozumiem, że Twoje wieloletnie poszukiwania nowej planety odpowiedniej do zasiedlenia przez ludzi jeszcze nie dobiegły końca.

Chciałem zwrócić Twoją uwagę na bardzo szczególną planetę, którą udało mi się znaleźć. Jest mniej więcej wielkości Ziemi i znajduje się w podobnej odległości od swojej gwiazd jak Ziemia od Słońca. O ile wiem, dotychczas nie istniała równie dobra kandydatura na planetę, na której mógłby się osiedlić rodzaj ludzki. Jestem przekonany, że podobnie jak Ziemia posiada ona atmosferę — atmosferę, w której moglibyśmy oddychać.

Nie mam możliwości sprawdzenia tej informacji, ale bardzo chciałbym usłyszeć Twoją opinię na ten temat. Poniżej podaję koordynaty wspomnianej planety, a dokładniej sposób, w jaki można do niej dotrzeć.

Z naukowym poważaniem

G.R.

George wiedział doskonale, kim jest ów „G.R.” Znał dobrze ten charakter pisma — widział go w swoim szkolnym dzienniczku, który zazwyczaj zawierał informacje w stylu: „George niczego w życiu nie osiągnie, jeśli nie nauczy się koncentrować na zajęciach i nie przestanie śnić na jawie”. List został bez wątpienia napisany przez doktora Reepera.

A Greeper wie, że Kosmos istnieje! To musi być pułapka! — pomyślał George.

— Kosmosie! — powiedział głośno, przerywając komputerowi, który nucił właśnie Mrugaj, mrugaj, gwiazdko ma. — Zabierz mnie natychmiast do Erica! Potrafisz go odnaleźć?

— Mogę spróbować — odparł Kosmos. Na ekranie pojawił się szereg obrazów. Pierwszy wyglądał jak rozgwiazda z długimi ramionami zwiniętymi w coś w rodzaju spirali. Na górze widniał podpis: NASZA GALAKTYKA, DROGA MLECZNA. — Nasza galaktyka, Droga Mleczna, składa się w przybliżeniu z dwustu miliardów gwiazd — zaczął Kosmos. — Jedną z nich jest Słońce, nasza gwiazda...

Rozdział dwudziesty trzeci

Nie! — zawył George. — Tylko nie kolejny wykład! Nie mam na to czasu. To sytuacja kryzysowa, Kosmosie.

Droga Mleczna wewnątrz spirali szybko się powiększyła, jakby Kosmos był urażony brakiem zainteresowania George’a. Chłopiec zobaczył, że spirala rzeczywiście jest zbudowana z mrowia gwiazd. Obraz ślizgał się obok nich, dopóki nie dotarł do miejsca, gdzie już nic nie było widać. Ekran wyglądał tak, jak gdyby został przecięty na dwie części. Dolna była pełna gwiazd, a górna pusta, z wyjątkiem cienkiej linii poruszającej się w kierunku jego górnego brzegu. Pusta część ekranu odpowiadała chyba nieznanej części Wszechświata, a przesuwająca się ku górze cienka linia wydawała się ją „odkrywać”.

Na ekranie widoczna była też ruchoma strzałka z małym znacznikiem. Napis na nim był tak drobny, że George nie potrafił go przeczytać.

— Co tam jest napisane? — spytał Kosmosa.

Komputer nie odpowiedział, ale znacznik powiększył się i chłopiec dostrzegł na nim imię ERIC.

— Tutaj jest! Otwórz dla mnie portal! Tam, obok tej strzałki — rozkazał George i na klawiaturze komputera wcisnął ENTER.

— George jest członkiem Cechu. Udzielono zgody. Konieczny jest skafander kosmiczny — powiedział Kosmos mechanicznym głosem, którego używał, kiedy wykonywał rozkazy.

Chłopiec przejrzał stertę skafandrów, ale nie mógł znaleźć tego, który miał na sobie wcześniej. Kombinezony Erica były ogromne, więc ostatecznie założył z niechęcią stary różowy skafander Annie. Ten był nieco przyciasny i George czuł się w nim bardzo głupio, ale skoro jedyną osobą, z którą miał się spotkać w przestrzeni kosmicznej, był Eric, uznał, że nie ma to wielkiego znaczenia. Kiedy już zapiął ozdobiony cekinami kombinezon, Kosmos narysował drzwi prowadzące w przestrzeń.

George wyciągnął rękę i je otworzył. Przytrzymał się framugi obiema rękami, wychylił się w próżnię i rozejrzał dookoła. Jego stopy wciąż znajdowały się w bibliotece Erica. Ta część przestrzeni kosmicznej wydawała się bardzo podobna do tej, którą widział wcześniej, ale tym razem nie było wokół żadnych planet. Nie wyglądała również tak, jak na ekranie komputera: nie przedzielała jej na dwie części żadna linia. Wszędzie lśniły gwiazdy, lecz nigdzie nie było Erica.

— Panie Ericu! — krzyknął George. — Panie Ericu! Czy pan mnie słyszy?

Jednak wciąż nie było odpowiedzi.

Może znalazł się w niewłaściwym miejscu.

Chłopiec spojrzał za siebie, w głąb biblioteki, na ekran Kosmosa. Strzałka z imieniem ERIC nadal tam była. Obok niej zobaczył nową, oznaczoną jako GEORGE. Zdał sobie sprawę, że to, co widział za drzwiami, nie pojawiło się jeszcze na ekranie komputera. Obraz pokaże się dopiero wtedy, gdy maszyna przetworzy dane.

George znów się wychylił przez portal do przestrzeni kosmicznej. Uważał przy tym, żeby w nią nie wpaść.

— Panie Ericu! Jest pan tam? Słyszy mnie pan? — krzyknął.

— Kto mnie woła? — rozległ się cichy głos w słuchawkach zamontowanych w hełmie George’a.

— Panie Ericu! Gdzie pan jest? Widzi pan drzwi?

— Och, to ty, George! Tak, widzę cię. Przestań już krzyczeć, bo uszy mi od tego puchną. Zbliżam się do ciebie od twojej lewej strony.

George spojrzał w lewo i rzeczywiście dostrzegł małą asteroidę poruszającą się powoli w próżni. Siedział na niej Eric, a w rękach trzymał liny przyczepione do haków, które były wbite w powierzchnię skały. Wydawał się spokojny.

— Co tu robisz? — spytał.

— Niech pan wraca! — powiedział George. Starał się nie krzyczeć, a jednocześnie chciał zawrzeć w głosie potrzebę pośpiechu. — To Greeper wysłał do pana ten list! To moja wina. Rozmawiałem z nim o Kosmosie.

— George — odparł Eric stanowczo — w tej chwili pracuję, więc porozmawiamy o tym później. Zdecydowanie nie powinieneś nikomu wspominać o Kosmosie. Zamknij portal, chłopcze, i wracaj do domu!

— Pan nic nie rozumie! — powiedział George. — Greeper jest straszny. Ja go znam, bo to mój nauczyciel! Na pewno zastawił na pana pułapkę! Niech pan zaraz wraca! Proszę! Dziś rano pytał mnie, czy pan przypadkiem nie zniknął!

— Dosyć tego! Przestań się wygłupiać! Rozejrzyj się: tu nie ma nic niebezpiecznego — odparł zniecierpliwiony Eric. — Wracaj teraz do domu i zapomnij o Kosmosie. Nie jestem pewien, czy dobrze zrobiłem, że ci go pokazałem.

George spojrzał na asteroidę, na której siedział Eric. Za kilka sekund miała przelecieć wystarczająco blisko, aby chłopiec mógł na nią wskoczyć. Cofnął się o kilka kroków w głąb biblioteki, a potem rozpędził się i najdalej, jak mógł, rzucił się w kierunku skały.

— Na świętą planetę! — usłyszał słowa Erica. — Złap mnie za rękę, George!

Rozdział dwudziesty czwarty

Dryfując w przestrzeni, George zdołał w końcu chwycić dłoń Erica. Mężczyzna wciągnął chłopca na asteroidę i posadził obok siebie. A portal za ich plecami, który prowadził do biblioteki Erica, zniknął.

— George, czy ty oszalałeś? Gdybym cię nie złapał, mógłbyś zaginąć w kosmosie na zawsze! — Eric znów wydawał się wściekły.

— Ale... — zaczął chłopiec.

— Cisza! Odsyłam cię z powrotem. W tej chwili!

— Nie! — krzyknął George. — Niech mnie pan posłucha! To naprawdę ważne!

— O co chodzi? — Eric nagle zdał sobie sprawę, że w głosie chłopca jest coś bardzo niepokojącego. — Co się stało, George?

— Musi pan wrócić ze mną! — wyrzucił z siebie George. — Naprawdę bardzo, bardzo przepraszam. To wszystko moja wina, bo wspomniałem swojemu nauczycielowi w szkole o Kosmosie... Opowiedziałem o wszystkim doktorowi Reeperowi i on potem wysłał do pana ten list o planecie! A dzisiaj rano wypytywał mnie, czy pan nie zniknął! — dodał szybko, nie dopuszczając Erica do głosu. — Naprawdę mnie wypytywał! To podstęp, proszę pana! On chce zrobić panu coś złego!

— Greeper... Reeper!... Ach, tak! — odrzekł Eric. — A zatem list był od Grahama! Znów mnie znalazł.

— Grahama? — spytał zaskoczony George.

— Tak. Graham Reeper — odparł spokojnie Eric. — Kiedyś nazywaliśmy go Ponurakiem.

— Pan go zna? — zaskoczony George westchnął głośno wewnątrz swojego hełmu.

— Owszem. Dawno, dawno temu razem pracowaliśmy. Posprzeczałem się z nim jednak, co doprowadziło do strasznego wypadku. Reeper bardzo poważnie się poparzył. Po wszystkim zajął się swoimi sprawami. W końcu wykluczyliśmy go z Cechu, bo zaczęliśmy się obawiać tego, co mógłby wymyślić. Czy wiesz, co mi przysłał w tym liście?

— Tak. — George sobie przypomniał, jak Eric zniknął. — Namiary na kolejną planetę.

— Kolejną planetę? George, chyba sobie żartujesz! Planeta, o której poinformował mnie Graham, jest miejscem, gdzie mogliby żyć ludzie! Poszukuję takich planet od wielu lat. I oto jest! — Eric wskazał dwa małe punkciki tuż przed nimi: jeden duży i jasny, drugi mniejszy i nie tak błyszczący, po czym dodał: — Jest tam! Ten jaśniejszy i większy punkt to gwiazda, a mniejszy jest planetą, ku której zmierzamy. Oczywiście nie emituje światła, ale odbija blask swojej gwiazdy, podobnie jak Księżyc odbija nocą światło Słońca.

— Tylko że Greeper jest okropny! — zaprotestował George, który naprawdę nie mógł zrozumieć, dlaczego Eric i Kosmos zawsze zaczynają robić wykład w najbardziej niebezpiecznych chwilach. — On nigdy nie podałby panu namiarów na tę planetę tak po prostu! To musi być podstęp.

— Daj spokój, George. Przecież wiesz, że w każdej chwili mogę poprosić Kosmosa, by otworzył portal i zabrał nas do domu. Jesteśmy tutaj bezpieczni. To prawda, że twój nauczyciel i ja nie zgadzaliśmy się ze sobą w przeszłości, ale spodziewam się, że postanowił o tym zapomnieć i chce wspólnie z nami odkrywać Wszechświat. Poza tym zainstalowałem w hełmach nowe anteny. Teraz możemy się komunikować z Kosmosem nawet wtedy, gdy zostaną uszkodzone.

— Dlaczego nie poprosił pan Kosmosa, żeby przeniósł pana bezpośrednio na tamtą planetę? Może po prostu to zróbmy? Wróćmy do pana biblioteki.

— Ha! Tego nie możemy zrobić. Kosmos nie wie, co znajduje się przed nami. Na tym właśnie polega moja praca: udaję się do miejsc, w które komputer nie może dotrzeć. Dopiero po moich odwiedzinach w jakimś nowym miejscu możemy wykorzystać Kosmosa, aby wysłał nas tam ponownie, tak jak to zrobił z tobą, żebyś mógł mnie znaleźć. Pierwszą wycieczkę muszę jednak odbyć osobiście.

— I jest pan pewien, że to bezpieczne? — spytał George.

— Absolutnie — odparł Eric z pewnością w głosie.

Obaj zamilkli na kilka chwil. Chłopiec poczuł się nieco lepiej. Udało mu się przestać myśleć o Greeperze. Rozejrzał się, żeby zobaczyć, gdzie tak naprawdę jest. Pochłonięty myślą, by przestrzec Erica, całkiem zapomniał o tym, iż znajduje się na asteroidzie.

Musiał przyznać rację Ericowi: przestrzeń wokół nich wydawała się bardzo spokojna. Widział wszystko bardzo wyraźnie. W miarę jak asteroida zbliżała się do gwiazdy i jej planety, były one coraz większe.

Ale z trajektorią jej lotu nagle stało się coś niedobrego. Tak jak kometa, na której przedtem podróżował George, zmieniła kierunek, gdy przelatywała obok olbrzymich planet i Ziemi, asteroida również zdawała się to robić. Tym razem jednak w pobliżu nie było widać żadnych ciał niebieskich. Zmierzali teraz w zupełnie innym kierunku, oddalając się od planety, którą Eric tak bardzo pragnął zobaczyć.

— Co się dzieje? — spytał George.

— Nie jestem pewien — odparł Eric. — Rozejrzyj się i powiedz mi, jeżeli zobaczysz jakieś miejsce w przestrzeni, gdzie nie będzie żadnych gwiazd! Kosmosie, na wszelki wypadek otwórz portal.

Komputer chyba nie usłyszał komendy Erica, bo nigdzie w pobliżu nie pojawiły się drzwi.

George i Eric spojrzeli w kierunku, w którym zmierzała asteroida. Wszędzie otaczały ich gwiazdy, z wyjątkiem obszaru po prawej stronie, gdzie znajdował się mały kawałek nieba, na którym ich nie było. Czarna plama robiła się coraz większa.

— Tutaj! — George pokazał ją Ericowi. Gwiazdy wokół ciemnej przestrzeni poruszały się w bardzo dziwny sposób, zupełnie jakby obszar wokół niej był zniekształcony.

— O nie! — krzyknął Eric. — Kosmosie, natychmiast otwórz portal! W tej chwili!

Ale portal się nie pojawił.

— Co to jest? — George zaczął się trochę bać.

Ciemny obszar zakrywał teraz ponad połowę nieba przed nimi i wszystkie gwiazdy, które znajdowały się na zewnątrz, poruszały się w sposób bezładny, choć były oddalone od ciemnej plamy.

— Kosmosie! — krzyknął Eric jeszcze raz.

— P-r-ó-b-u-j-ę... — odparł komputer słabym głosem, jednak nic się nie zdarzyło.

George’owi zaczęło się kręcić w głowie. Czarna plama przed nimi wciąż rosła. Cała przestrzeń wokół George’a i Erica była zakrzywiona, a po ich lewej i prawej stronie zaczęły się pojawiać jakieś ciemne plamy. George nie miał pojęcia, gdzie dół, a gdzie góra, która strona jest lewa, która prawa. Wiedział tylko jedno: czarna plama stawała się coraz większa i wyglądała tak, jakby chciała ich pożreć.

— Kosmosie! Szyyyybcieeeeej! — wrzasnął Eric.

Tuż przed nimi zaczął się pojawiać niewyraźny zarys drzwi. Eric chwycił George’a za pasek kombinezonu i popchnął w ich kierunku. Kiedy chłopiec przelatywał przez portal, zobaczył, że mężczyzna również próbuje dotrzeć do przejścia. Coś krzyczał, ale jego głos był zniekształcony i chłopiec nie mógł nic zrozumieć.

George wylądował na podłodze biblioteki Erica i zanim zamknął się portal, mógł jeszcze zobaczyć ciemną plamę, która otoczyła Erica i całkowicie go pochłonęła. Dopiero wtedy zrozumiał, co wcześniej próbował mu przekazać naukowiec.

— Znajdź moją nową książkę! — krzyczał Eric. — Znajdź moją książkę o czarnych dziurach!

Rozdział dwudziesty piąty

George przeleciał przez drzwi i wylądował na podłodze z ciężkim łupnięciem. Tym razem podróż powrotna z przestrzeni kosmicznej do biblioteki Erica odebrała mu dech. Musiał poleżeć na podłodze dobrych kilka minut, ciężko dysząc, zanim wreszcie zdołał się podnieść. Miał nadzieję, że zobaczy Erica wpadającego tuż za nim, ale zamiast niego dostrzegł jedynie zarys portalu, który stawał się coraz bledszy i falował tak, jakby powoli rozpływał się w nicości. George krzyknął: „Panie Ericu!”, lecz nie usłyszał odpowiedzi. Ułamek sekundy później drzwi zniknęły całkowicie.

— Kosmosie! — George ściągnął swój przezroczysty hełm. — Szybko! Kosmosie, musimy...

Ale kiedy się odwrócił, żeby spojrzeć na potężną maszynę, doznał kolejnego wstrząsu. W miejscu, gdzie powinien znajdować się Kosmos, dostrzegł jedynie przypominającą spaghetti plątaninę kolorowych kabli. Chłopiec rozejrzał się rozpaczliwie po pokoju i zobaczył, że drzwi do biblioteki są uchylone. Przebiegł przez nie do przedpokoju. Przez szeroko otwarte drzwi frontowe wpadało do środka zimne, nocne powietrze. George nie miał czasu, żeby ściągnąć skafander. Wybiegł na ulicę, gdzie dostrzegł sylwetki czterech uciekających chłopców. Jeden z nich miał wypchany plecak, z którego górnej kieszeni wystawało kilka kabli. George ruszył za nimi tak szybko, jak tylko mógł w swoim ciężkim kombinezonie. Kiedy tak biegł niezgrabnie, zaczęły do niego docierać niesione wiatrem, znajome głosy.

— Ej, ostrożnie z tym sprzętem! — krzyknął Ringo.

— Pip! Pip! — George usłyszał głos wydobywający się z plecaka. — Niedozwolona czynność! Nieprawidłowe polecenie!

— Kiedy on się w końcu zamknie? — krzyknął Czołg, chłopak, który niósł plecak. — Jakim cudem gada, skoro nie jest podłączony do prądu?

— Pomocy! Pomocy! — rozległ się z plecaka mechaniczny głos. — Zostałem porwany! Jestem najwspanialszym komputerem na całym świecie! Nie możecie mi tego robić! Alarm! Alarm!

— Za chwilę wyczerpią mu się baterie — powiedział Chart.

— Uwolnijcie mnie, złoczyńcy! — odezwała się maszyna. — To podskakiwanie źle wpływa na moje obwody.

— Nie będę go już więcej niósł! — Czołg zatrzymał się nagle. George natychmiast zrobił to samo. — Niech ktoś inny weźmie go na plecy.

— W porządku — powiedział Ringo z groźbą w głosie. — Dawaj go tutaj. A teraz, mały komputerku, zamkniesz się na resztę podróży albo cię rozbiorę część po części, aż się staniesz kupką mikroczipów.

— Ojej! — jęknął komputer.

— Rozumiesz? — spytał groźnie Ringo.

— Jasne, że rozumiem — odparła maszyna nieco chełpliwie. — Jestem Kosmosem, najwspanialszym komputerem świata. Zostałem zaprogramowany, aby pojmować idee tak skomplikowane, że twój umysł pewnie by eksplodował, gdybyś tylko...

— Powiedziałem, żebyś się zamknął! — Ringo otworzył plecak i zajrzał do środka. — Której części tego polecenia nie zrozumiałeś, ty kretynie?

— Jestem pokojowo nastawionym komputerem — odrzekł Kosmos słabym głosem. — Nie przywykłem do gróźb i przemocy.

— W takim razie siedź cicho, a my nie będziemy ci grozić — powiedział Ringo.

— Dokąd mnie zabieracie? — spytał szeptem Kosmos.

— Do twojego nowego domu. — Ringo założył plecak. — Dobra, idziemy.

Chłopcy znów ruszyli truchtem.

George podreptał za nimi tak szybko, jak tylko mógł, ale nie zdołał utrzymać tempa. Po kilku minutach stracił ich z oczu w mglistej ciemności nocy. Nie było sensu, by biegł dalej, bo nie wiedział, dokąd kieruje się banda Ringa. Mimo to był pewny, że wie, kto poprosił łobuzów o to, aby włamali się do domu Erica i ukradli Kosmosa. A ta wiedza była pierwszym krokiem do odnalezienia superkomputera.

Kiedy Ringo i jego banda zniknęli w ciemnościach nocy, George ruszył z powrotem do domu Erica. Drzwi wciąż były otwarte. Chłopiec wszedł do środka i skierował się prosto do biblioteki. Eric powiedział mu, żeby poszukał książki. Ale której? Biblioteka była ich pełna. Zastawione nimi półki piętrzyły się od podłogi do sufitu. George chwycił ciężki tom i spojrzał na okładkę. Euklidesowa grawitacja kwantowa3, głosił tytuł. Chłopiec przewrócił kilka stron. Usiłował przeczytać kawałek:

...ponieważ wartość czasu spowolnionego wzrasta do nieskończoności na horyzoncie zdarzeń, powierzchnie stałej fazy rozwiązania nawarstwią się w pobliżu horyzontu zdarzeń.

To było beznadziejne. George nie miał pojęcia, co to wszystko znaczy. Chwycił kolejną książkę, Jednolita teoria strun4. Przeczytał linijkę tekstu: Równanie dla konforemnej...

Głowa go rozbolała, kiedy próbował to zrozumieć. W końcu uznał, że chyba jeszcze nie natrafił na tę właściwą książkę. Szukał dalej w całej bibliotece. Znajdź książkę, powiedział Eric. Znajdź moją nową książkę. George stanął na środku pokoju i zaczął intensywnie myśleć. Bez Kosmosa, Erica i Annie dom wydawał się strasznie pusty. Jedyne pamiątki po nich to różowy skafander kosmiczny, splątane kable i ogromne sterty książek naukowych.

Nagle George zatęsknił za nimi wszystkimi tak bardzo, że poczuł ból w sercu. Zdał sobie sprawę, że jeżeli czegoś nie zrobi, może już nigdy ich nie zobaczyć. Kosmosa skradziono, Eric utkwił w czarnej dziurze, a Annie na pewno więcej się nie odezwie do George’a, jeśli uzna, że miał cokolwiek wspólnego z zaginięciem jej taty w przestrzeni kosmicznej. Musiał znaleźć jakieś wyjście z tej sytuacji.

Skoncentrował się mocno. Pomyślał o Ericu i zaczął go sobie wyobrażać z jego nową książką w ręku. Próbował dostrzec okładkę, żeby zapamiętać tytuł. Gdzie Eric mógł ją położyć? I nagle chłopiec się domyślił.

Pobiegł do kuchni i spojrzał w stronę czajnika. Rzeczywiście, tuż obok, pokryta plamami z herbaty i kółkami od gorących kubków, leżała książka zatytułowana Czarne dziury, której autorem — jak właśnie zorientował się George — był sam Eric! Na okładce była karteczka, na której napisano charakterem pisma Annie: „Ulubiona książka Freddy’ego, świnki George’a”, a obok podpisu znajdowała się karykatura zwierzęcia. To jest to, pomyślał chłopiec. To musi być ta nowa książka, z której znalezienia Eric tak się ucieszył, kiedy Freddy buszował w jego domu! To na pewno ona!

George potrzebował jeszcze jednej rzeczy z domu Erica. Była to kolejna książka: duża, z ogromną liczbą stronic. Leżała na swoim miejscu przy telefonie. Chłopiec zabrał ją. zdjął z siebie różowy skafander kosmiczny Annie, wsunął obie książki do swojego szkolnego tornistra, a potem pieczołowicie zamknął za sobą drzwi do domu Erica i pobiegł do domu.

Tego wieczoru George w pośpiechu pochłonął kolację i poszedł od razu na górę, do swojego pokoju, mówiąc, że ma dużo lekcji do odrobienia. Najpierw wyciągnął z plecaka wielki tom, zatytułowany KSIĄŻKA TELEFONICZNA. Jego rodzice nie mieli telefonu, więc George pomyślał, że raczej nie będą mieli również książki telefonicznej, i pożyczył ją od Erica. Przeszukał listę nazwisk zaczynających się na literę „R”. Przeciągając palcem wzdłuż długich kolumn tekstu, dotarł wreszcie do pozycji REEPER, dr G., ulica Leśna 42. George wiedział, gdzie się znajduje ulica Leśna — była to droga prowadząca z miasta do lasu, do którego rodzice zabierali go jesienią, żeby zbierać grzyby i jeżyny. Uznał, że tej nocy nie będzie mógł tam pójść. Było już zbyt późno i rodzice nigdy nie pozwoliliby mu wyjść z domu o tej porze. Poza tym wciąż miał dużo roboty z książką o czarnych dziurach. Za to z samego rana zajrzy w drodze do szkoły do domu doktora Reepera. Miał nadzieję, że do tego czasu zdoła już ułożyć jakiś plan.

Odłożył książkę telefoniczną i wyciągnął z tornistra książkę Erica o czarnych dziurach. Desperacko pragnął znaleźć w niej jakąś wskazówkę, jak uratować naukowca. Za każdym razem, gdy myślał o Ericu — czyli mniej więcej co trzy minuty — czuł się okropnie. Wyobrażał go sobie samotnego i przerażonego w przestrzeni kosmicznej, bez nadziei na powrót, i czarną dziurę usiłującą go wciągnąć do swojego ciemnego brzucha.

George otworzył książkę, po czym przeczytał zdanie rozpoczynające pierwszą stronę:

Wszyscy leżymy w błocie, ale niektórzy z pośród nas spoglądają ku gwiazdom5. Był to cytat ze sztuki znanego irlandzkiego pisarza Oscara Wilde’a. Chłopiec poczuł, jakby została napisana specjalnie dla niego — rzeczywiście wpakował się w niezłe błoto. Miał też pewność, że niektórzy ludzie spoglądają ku gwiazdom. Czytał więc dalej, ale tamto pierwsze zdanie było jedynym, które zrozumiał. Kolejne brzmiało: W 1916 roku Karl Schwarzschild znalazł pierwsze analityczne rozwiązanie równania Einsteina opisujące czarną dziurę...

Aaaaaaaach! — George jęknął w duchu. Książka znów była napisana w jakimś obcym języku. Zupełnie nie mógł pojąć, dlaczego Eric poprosił, żeby ją odszukał. Przecież to Eric był jej autorem, a gdy opowiadał George’owi o nauce, zawsze wszystko wydawało się proste i łatwe do zrozumienia. Chłopiec poczuł, że zaraz się rozpłacze. Zawiódł wszystkich: Kosmosa, Annie i Erica. Położył się na łóżku z książką w ręku, a gorące łzy spływały mu po policzkach. Nagle rozległo się pukanie do drzwi i do pokoju weszła mama.

— Georgie, jesteś bardzo blady, kochanie. Źle się czujesz?

— Nie, mamo — odparł ze smutkiem. — Po prostu moja praca domowa jest bardzo trudna.

— Cóż, wcale mnie to nie dziwi! — Mama wzięła do ręki książkę o czarnych dziurach, która wypadła z dłoni chłopca na podłogę. Przejrzała ją szybko. — To bardzo skomplikowany podręcznik dla profesjonalnych badaczy! Daję słowo, skontaktuję się ze szkołą i powiem, że to idiotyzm. — Kiedy mówiła, z książki wysunęło się kilka kartek. — Ojej — westchnęła, zbierając je. — Rozrzuciłam twoje notatki.

— To nie... — George chciał powiedzieć „moje”, ale zamilkł. Na górze jednej z kartek przeczytał tytuł: Wersja uproszczona mojej trudnej książki — dla Annie i George’a.

— Dzięki, mamo — powiedział szybko, biorąc od niej kartki z notatkami. — Chyba już znalazłem to, czego potrzebowałem. Teraz sobie poradzę.

— Jesteś pewien? — Jego mama wydawała się zaskoczona.

— Tak. — George pokiwał żywiołowo głową. — Mamusiu, jesteś gwiazdą. Dziękuję.

— Gwiazdą? — uśmiechnęła się mama. — To bardzo miły komplement, George.

— Nie, naprawdę — powiedział chłopiec z powagą, przypominając sobie, jak Eric mu tłumaczył, że wszyscy ludzie są dziećmi gwiazd. — Jesteś gwiazdą.

— No dobrze, tylko nie pracuj za dużo, moja mała gwiazdeczko — powiedziała mama, całując George’a w czoło. Chłopiec uśmiechał się teraz, więc wróciła na dół, żeby włożyć kolejną porcję ciasta z ciecierzycy do piekarnika. Czuła się spokojniejsza.

Gdy tylko mama wyszła z pokoju, George zeskoczył z łóżka i zebrał wszystkie kartki, które wypadły z książki o czarnych dziurach. Pokrywało je pajęcze pismo, małe rysunki i numery stron od 1 do 7. Chłopiec zaczął czytać.

3 S. Hawking, Euclidean quantum gravity.

4 M.B. Green, Unified String Theory.

5 O. Wilde, Wachlarz Lady Windermere, tłum. T. Trzciński.

Rozdział dwudziesty szósty

Wersja uproszczona (numer 3) mojej trudnej książki o czarnych dziurach — dla Annie i George’a

CO MUSICIE WIEDZIEĆ O CZARNYCH DZIURACH

CZĘŚĆ 1: Czym jest czarna dziura?

CZĘŚĆ 2: Jak powstaje czarna dziura?

CZĘŚĆ 3: Czy można zobaczyć czarną dziurę?

CZĘŚĆ 4: Wpadanie do czarnej dziury

CZĘŚĆ 5: Jak się wydostać z czarnej dziury?

Rozdział dwudziesty siódmy

Następnego dnia miał się odbyć w szkole wielki konkurs naukowy. George wyszedł z domu wcześnie. Pożegnał się ze swoją świnką, ucałował mamę, włożył do tornistra książkę Erica o czarnych dziurach i wybiegł przez drzwi ze śniadaniem w ręku. Tata zaoferował, że zabierze go do szkoły na rowerze przerobionym na tandem, ale George tylko krzyknął: „Dziękuję, tato, ale nie” i zniknął, zostawiając rodziców z wrażeniem, że przed chwilą przez dom przeszło małe tornado.

George pobiegł ulicą i gdy dotarł do skrzyżowania, obejrzał się, aby sprawdzić, czy któreś z rodziców przypadkiem nie macha do niego sprzed domu. Kiedy się upewnił, że nikt tego nie robi, zamiast w prawo — w kierunku szkoły — skręcił w lewo. Wiedział, że nie ma zbyt wiele czasu, więc biegł tak szybko, jak mógł. Przez głowę przemykało mu mnóstwo myśli.

Myślał o Ericu, który prawdopodobnie został już pochłonięty przez ogromne mroczne widmo czarnej dziury — największej siły we Wszechświecie. Myślał o Kosmosie i o tym, czy uda mu się go znaleźć w miejscu, do którego podążał. Myślał o Annie, którą miał spotkać później, na konkursie. Czy mu uwierzy, kiedy jej powie, że Eric dał się zwieść diabelskiej sztuczce dawnego kolegi i ruszył w podróż międzygwiezdną, przez co wpadł w ogromne tarapaty?

Teraz George rozumiał, dlaczego Annie opowiadała tak niesamowite historie: wobec wszystkich cudów Wszechświata zwykła egzystencja mogła się wydawać zbyt nijaka. Nie potrafił już sobie wyobrazić życia bez Annie, Kosmosa i Erica. A może potrafił, lecz nie chciał. Musi ocalić Erica. Musi!

Chłopiec nie miał pojęcia, dlaczego doktor Reeper chciał wrzucić Erica do czarnej dziury i przywłaszczyć sobie jego wspaniały komputer. Zgadywał jednak, że cokolwiek planował doktorek, nie miał na względzie dobra ludzkości, nauki, Erica ani kogokolwiek innego. Z pewnością było to coś potwornego.

Kolejna myśl, jaka przebiegła przez głowę chłopca, kiedy tak biegł w kierunku domu doktora Reepera, dotyczyła konkursu naukowego, który miał się odbyć tego samego dnia. Jeśliby George go wygrał, dając wspaniały wykład o Układzie Słonecznym, nawet jego tata nie byłby w stanie odmówić mu prawa do posiadania w domu komputera. Problem polegał na tym, że sprytny plan, jaki chłopiec wymyślił, aby uchronić Erica przed pożarciem przez czarną dziurę, oznaczał, że on sam nie będzie mógł wziąć udziału w konkursie. George stracił nadzieję na wygraną, ale wiedział, że musi zrezygnować z walki, by uratować Erica. Nie było innego sposobu.

Dobiegł wreszcie na ulicę Leśną i zatrzymał się na chwilę, by odzyskać oddech. Przed sobą zobaczył dom nauczyciela. Podjazd prowadził przez zrujnowaną bramę do ogromnego, starego budynku z dziwnymi wieżyczkami na dachu.

Chłopiec zakradł się do drzwi domu i zajrzał do środka przez duże okno. Za brudną szybą ujrzał pokój z meblami osłoniętymi pożółkłymi prześcieradłami i zwisającymi z sufitu pajęczynami. Przedzierając się przez gęste pokrzywy, dotarł do następnych okien. Jedno z nich było lekko uchylone. Kiedy zajrzał do środka, dostrzegł znaną sobie postać.

Pośrodku szalonego chaosu tub, kabli i wąskich szklanych rurek, w których bulgotały jakieś płyny w jaskrawych kolorach, odwrócony tyłem do okna stał doktor Reeper. Miał przed sobą ekran komputera, emitujący zielone światło. Nawet nie widząc twarzy doktora, George się zorientował, że Reeper wcale nie jest zadowolony. Obserwował, jak nauczyciel wali szaleńczo w klawiaturę maszyny, wszystkimi palcami jednocześnie, jakby grał jakiś skomplikowany solowy utwór na fortepianie. Okno było uchylone na tyle, że chłopiec słyszał głos doktora.

— Widzisz? — krzyczał nauczyciel w stronę ekranu. — Mogę tak robić przez cały dzień! W końcu znajdę tajemny klucz, sam zobaczysz! A kiedy to zrobię, będziesz musiał mnie wpuścić do Wszechświata! Będziesz musiał!

— Odmowa — odparł Kosmos. — Wprowadziłeś złą komendę. Nie mogę wykonać polecenia.

Doktor Reeper spróbował innej kombinacji.

— Błąd — oznajmił Kosmos. — Błąd numer dwa dziewięć trzy.

— Wrrrrrr — warknął doktor Reeper. — Złamię cię, Kosmosie. Zrobię to na pewno!

W tej chwili zadźwięczał telefon. Nauczyciel odebrał połączenie.

— Tak? — rzucił do słuchawki. — Aaaach — ciąg- nął już nieco uprzejmiejszym tonem. — Dzień dobry... Dostaliście moją wiadomość? — Zakaszlał w bardzo sztuczny sposób. — Nie czuję się najlepiej... Nie, to po prostu ciężkie przeziębienie... Chyba muszę sobie zrobić dzisiaj wolne... Jaka szkoda, że to akurat w dniu konkursu... — Zakaszlał jeszcze kilka razy. — Przepraszam, muszę kończyć... Czuję się naprawdę fatalnie. Do usłyszenia! — Trzasnął słuchawką i odwrócił się do Kosmosa. — Widzisz, mały komputerku? — powiedział, zacierając ręce. — Teraz mam dla ciebie cały dzień!

— Nie pracuję dla nikogo, kto nie jest członkiem Cechu — odparł Kosmos bardzo odważnie.

— Ha, ha, ha! — doktor Reeper roześmiał się jak szaleniec. — A więc stary dobry Cech nadal istnieje, tak? Te wścibskie niedołęgi, które sądzą, że uda im się ocalić planetę i ludzkość? Głupcy! Powinni ratować sami siebie, dopóki nie jest jeszcze za późno — ciągnął. — To właśnie zamierzam zrobić ja. Do diabła z ludzkością! Ona nie zasługuje na ocalenie. — Splunął na podłogę. — Zobacz tylko, co ludzie zdążyli do tej pory zrobić z tą piękną planetą. Zamierzam zacząć gdzie indziej, z nową formą życia. Te naiwne uczniaki sądzą, że zabiorę ich ze sobą, ale nic z tego! Ha, ha, ha! Zostawię ich tutaj, żeby sczeźli jak cała reszta rasy ludzkiej. Pozostaniemy we Wszechświecie tylko ja i moja nowa forma życia, która będzie gotowa wykonać każdy mój rozkaz. Muszę się tylko dostać tam, w przestrzeń. A ty, Kosmosie, mi w tym pomożesz.

— Odmowa — odparł komputer. — Nie będę pracował dla kogoś, kto nie jest członkiem Cechu.

— Byłem nim kiedyś — oznajmił doktor Reeper.

— Twoje członkostwo zostało anulowane — rzucił Kosmos zdecydowanie. — Po tym, jak...

— Tak, tak, tak — przerwał mu szybko nauczyciel. — Nie rozmawiajmy już o tym. Nie budź złych wspomnień, Kosmosie. Nie sądzisz, że nadszedł czas, aby zapomnieć i wybaczyć? — dodał ohydnie słodkim tonem.

— Nie. — Odpowiedź Kosmosa sprawiła, że doktor Reeper zerwał się z wściekłością z krzesła i znowu zaczął walić rękami w klawisze.

— Auć — zajęczał Kosmos, a z klawiatury sypnęło się kilka iskier.

George nie mógł już na to patrzeć. Bardzo chciał włamać się do środka i powstrzymać doktora Reepera od krzywdzenia biednego Kosmosa, wiedział jednak, że musi wyciągnąć nauczyciela z domu, jak najdalej od wspaniałej maszyny. Ale żeby to zrobić, musiał iść do szkoły.

Zaczął biec z powrotem, aż dotarł do szkolnej bramy. Na ulicy stało kilka dużych autokarów, z których wysiadały tłumy dzieci w mundurkach w różnych kolorach. Byli to inni uczniowie z okolicznych szkół, którzy brali udział w konkursie naukowym. George zaczął się przeciskać przez tłum, powtarzając w kółko: „Przepraszam, przepraszam, przepraszam”. Szukał kogoś.

— George! — Usłyszał swoje imię i rozejrzał się wokół, ale nie zdołał dostrzec wołającej go osoby. A potem ją zobaczył: drobną postać w ciemnoniebieskim mundurku, podskakującą w górę i machającą do niego. Przedarł się do niej tak szybko, jak tylko mógł.

— Annie! — powiedział, kiedy wreszcie do niej dotarł. — Tak się cieszę, że cię widzę! Chodź ze mną, nie mamy ani chwili do stracenia.

— Co się stało? — Dziewczynka zmarszczyła brwi. — Czy coś jest nie tak z twoją prezentacją?

— To twój chłopak? — Przerwał im dużo starszy chłopiec, ubrany w taki sam mundurek jak Annie.

— Och, idź sobie — warknęła dziewczynka. — Możesz gadać takie głupoty komuś innemu.

George wstrzymał oddech ze strachu przed tym, co może zrobić starszy chłopak, ten jednak spokojnie się odwrócił i zniknął w tłumie.

— Gdzie byłaś? — spytał George.

— Mówiłam ci, że u babci. Mama podrzuciła mnie do szkoły, więc nie byłam jeszcze w domu. Co się stało, George? O co chodzi?

— Annie, muszę ci powiedzieć coś strasznego — zaczął poważnym tonem George. Nie zdążył jednak niczego dodać, ponieważ nauczyciel dmuchnął bardzo mocno w gwizdek, przez co wszyscy zamilkli.

— No dobrze! — oznajmił nauczyciel. — Niech wszyscy ustawią się rzędami w swoich szkolnych grupach. Przygotujcie się do wejścia do sali. Tam za chwilę rozpocznie się konkurs. Ty — wycelował palcem w George’a, odcinającego się w swoim ciemnozielonym mundurku na tle dzieci ubranych na niebiesko — stoisz z niewłaściwą szkołą! Bardzo proszę, żebyś znalazł swoją grupę i już nie wprowadzał innych w błąd!

— Spotkajmy się przed wejściem do sali! — syknął George do Annie. — To naprawdę bardzo ważne. Potrzebuję twojej pomocy! — powiedziawszy to, zostawił dziewczynkę i dołączył do własnej grupy.

Zaczął iść w stronę sali, rozglądając się teraz za kimś innym — a raczej za kilkoma chłopcami. Kiedy ich zobaczył — Ringa i jego czającą się na korytarzu bandę — wiedział już, co musi zrobić. Zwrócił się do stojącego najbliżej nauczyciela i zaczął mówić do niego bardzo głośno.

— Proszę pana! — krzyknął. — Proszę pana!

— O co chodzi, George? — Zaskoczony nauczyciel nieco się cofnął.

— Proszę pana! — wrzasnął George ponownie, upewniając się, że wszyscy dookoła przestali zajmować się swoimi sprawami i zaczęli go słuchać. — Muszę zmienić temat swojej prezentacji!

— Nie jestem pewien, czy to możliwe — odparł nauczyciel. — I czy mógłbyś przestać krzyczeć?

— Ale ja muszę! — zawył George. — Mam nowy tytuł!

— Jak on brzmi? — zapytał nauczyciel, zaniepokojony myślą, że chłopiec mógł nieco oszaleć.

— Kosmos — najwspanialszy komputer świata i sposób jego działania.

— Rozumiem — odpowiedział nauczyciel, który widocznie uznał, że George kompletnie zwariował. — Zapytam jurorów konkursu, co o tym myślą.

— Och, wspaniale, dziękuję panu! — wrzasnął George jeszcze głośniej niż przedtem. — Zapamiętał pan cały tytuł? Kosmos — najwspanialszy komputer świata i sposób jego działania.

— Dziękuję, George — odparł cicho nauczyciel. — Zrobię dla ciebie wszystko, co w mojej mocy.

Kiedy nauczyciel odszedł z głębokim westchnieniem, George zauważył, że Ringo wyciągnął swoją komórkę i zaczął gdzieś dzwonić. Teraz musiał jedynie czekać.

George stał przy wejściu do sali i przyglądał się mijającym go długim rzędom uczniów. Nie musiał długo czekać, bo bez tchu i drżąc z podniecenia, podbiegł do niego doktor Reeper.

— Udało ci się, George? — wykrzyknął, przygładzając włosy dłonią z łuszczącą się skórą. — Zmienić temat swojej prezentacji, oczywiście?

— Tak myślę — odparł chłopiec.

— Sprawdzę to dla ciebie — powiedział doktor Reeper. — Nie martw się. Możesz opowiedzieć wszystkim o Kosmosie i w jaki sposób funkcjonuje. Ja się upewnię, że komisja nie ma nic przeciwko temu. Doskonały temat na prezentację, chłopcze. Genialny!

W tej chwili pojawił się obok nich dyrektor szkoły.

— Reeper? — zdziwił się. — Słyszałem, że jest pan chory.

— Czuję się znacznie lepiej — powiedział zdecydowanie nauczyciel. — I naprawdę nie mogę się doczekać konkursu.

— Tak trzymać! — odparł dyrektor. — Naprawdę się cieszę, że pan tu jest, Reeper! Jeden z jurorów musiał zrezygnować, a pan jest najlepszym kandydatem, żeby go zastąpić.

— O nie, nie, nie, nie, nie — rzucił pospiesznie Reeper. — Jestem pewien, że uda się panu znaleźć kogoś znacznie lepszego.

— Bzdura! — oświadczył dyrektor. — Pan jest w sam raz. Dalej, Reeper, może pan usiąść koło mnie.

Reeper skrzywił się, ale nie miał innego wyjścia, jak tylko podążyć za dyrektorem do pierwszego rzędu w sali i zająć miejsce obok niego.

George czekał przy drzwiach, aż w końcu zobaczył Annie zbliżającą się do niego w otoczeniu stadka dzieci w niebieskich mundurkach. Kiedy go mijała, chwycił ją za rękaw i wyciągnął z rzeki uczniów, którzy wchodzili do sali.

— Musimy iść — szepnął jej na ucho. — Natychmiast!

— Ale dokąd? — spytała Annie. — Dokąd musimy iść?

— Twój tata wpadł do czarnej dziury! — oznajmił George. — Chodź ze mną... Musimy go ocalić...

Rozdział dwudziesty ósmy

Annie biegła korytarzem za George’em.

— Ale dokąd idziemy? — spytała.

— Ciiii — chłopiec rzucił przez ramię. — Tutaj. — Podprowadził Annie w kierunku bocznego wyjścia, które wychodziło na ulicę. Uczniowie mieli absolutny zakaz używania go w czasie zajęć. George i Annie wpadliby w poważne tarapaty, gdyby zostali przyłapani na próbie opuszczenia szkoły bez pozwolenia. I co gorsza — zaprzepaściliby jedyną szansę na dotarcie do Kosmosa, a to z kolei by oznaczało, że Eric już na zawsze zostanie uwięziony w czarnej dziurze. Musieli za wszelką cenę wydostać się jak najszybciej ze szkoły.

Szli sztywno, choć starali się wyglądać całkiem naturalnie i niewinnie, jakby mieli najlepsze powody pod słońcem, żeby kierować się w przeciwnym kierunku niż wszyscy pozostali. Wydawało się, że szczęście im sprzyja, bo nikt nie zwrócił na nich uwagi. Ale gdy już się zbliżali do bocznego wyjścia, George dostrzegł idącego w ich kierunku nauczyciela. Zacisnął kciuki z nadzieją, że dorosły go nie dojrzy, jednak to nie pomogło.

— George, a dokąd ty się wybierasz? — spytał nauczyciel.

— Och, proszę pana! — zaczął chłopak. — My właśnie, emmm... bo my... — zamilkł. Zabrakło mu właściwej wymówki.

— Zostawiłam coś, co jest mi potrzebne do prezentacji, w kieszeni swojej kurtki, proszę pana — odezwała się Annie spokojnie. — Dlatego mój nauczyciel poprosił tego chłopca, żeby mi pokazał drogę do szatni.

— W takim razie idźcie — odparł nauczyciel, pozwalając im przejść. Został jednak na miejscu i patrzył za nimi, dopóki nie zniknęli w szatni. Kiedy wyjrzeli zza rogu na korytarz, nadal tam stał i pilnował wyjścia. Ostatnie dzieci zajmowały miejsce na widowni w sali, gdzie za chwilę miał się zacząć konkurs.

— A to pech. — George cofnął się do szatni. — Nie przejdziemy przez te drzwi. — Rozejrzeli się wokół. Na ścianie ponad rzędami haczyków na ubrania znajdowało się długie, wąskie prostokątne okno. — Myślisz, że dałabyś radę się przecisnąć? — spytał George dziewczynkę.

— To jedyne wyjście, prawda? — Spojrzała na lufcik.

George skinął ponuro głową.

— W takim razie muszę to zrobić — odrzekła z ogromną determinacją. — Nie dopuszczę do tego, żeby czarna dziura pożarła mojego tatę. Niedoczekanie, o nie!

George zrozumiał z grymasu na jej twarzy, że dziewczynka z trudem powstrzymuje się od płaczu. Zastanawiał się, czy dobrze zrobił, mówiąc jej o wszystkim. Może powinien sam spróbować ocalić Erica? Ale było już za późno na tego rodzaju rozważania. Miał ze sobą Annie i musieli zrobić to razem.

— Dobra, chodź — powiedział żwawo. — Podsadzę cię. — Pomógł jej wspiąć się do lufcika, otworzyć okno i wyślizgnąć się przez wąską szczelinę na zewnątrz. Annie zniknęła mu z oczu z cichym piskiem. George podciągnął się na parapet i usiłował podążyć za dziewczynką, ale był znacznie większy od niej i przeciśnięcie się przez lufcik nie było proste. Wreszcie zawisł z połową ciała wystającą na ulicę, a drugą nadal w szatni.

— George! — Annie chwyciła go za stopę.

— Nie ciągnij! — poprosił. Ostrożnie przesuwał się przez otwór, wciągając brzuch, jak tylko mógł. Po kolejnej próbie udało mu się wreszcie wyswobodzić z wąskiej ramy. Upadł bezwładnie na chodnik. Potem szybko wstał i chwycił Annie za rękę. — Biegiem! — wydyszał. — Musimy się stąd zmywać.

Popędzili za róg, gdzie się zatrzymali, żeby George mógł odzyskać oddech.

— Annie — zaczął mówić, ale ona machnęła ręką, by go uciszyć. Wyciągnęła telefon komórkowy, po czym wybrała numer.

— Mamo! — powiedziała stanowczo. — To pilna sprawa... Nie, ja się czuję dobrze, to nie o mnie chodzi... Tak, jestem w szkole, do której zawiozłaś mnie dziś rano, ale muszę... Nie, mamo, nic nie nabroiłam... Mamo, proszę, posłuchaj! Coś się stało tacie. Coś potwornego i musimy go ocalić... Wybrał się w przestrzeń kosmiczną i zaginął. Musimy go sprowadzić z powrotem... Możesz po nas przyjechać? Jestem tu z moim przyjacielem George’em, w pobliżu jego szkoły. Szybko, mamo, szybko. Pospiesz się, bo nie mamy dużo czasu... Dobrze, do zobaczenia.

— Co powiedziała twoja mama? — spytał George.

— Spytała: Kiedy twój ojciec przestanie robić głupoty i nauczy się zachowywać jak dorosły?

— Co miała przez to na myśli? — George był dość skonsternowany.

— Nie wiem — odparła Annie. — Dorośli mają dziwaczne pomysły.

— Przyjedzie po nas?

— Tak. Za chwilę tu będzie, swoim mini.

I rzeczywiście, kilka minut później zatrzymał się obok nich mały czerwony samochód z białymi paskami. Kobieta o ładnej twarzy i długich brązowych włosach opuściła szybę, po czym wystawiła głowę na zewnątrz.

— No dobrze, co dalej? — spytała wesoło. — Twój ojciec i te jego przygody! Naprawdę! A wy dwoje co robicie poza szkołą?

— George, to jest moja mama. Mamo, to jest George. — Annie zignorowała pytanie rodzicielki i otworzyła szybko drzwi od strony pasażera. Pchnęła fotel do przodu, żeby George mógł wejść i zająć tylne siedzenie. — Możesz siedzieć z tyłu, tylko uważaj, nie zepsuj niczego — ostrzegła. Tylna kanapa była zasłana fletami, cymbałkami, trójkątami, miniharfami i psalterionami6.

— Przepraszam, Georgie — powiedziała mama Annie, kiedy chłopiec sadowił się z tyłu. — Jestem nauczycielką muzyki, dlatego mam tyle instrumentów.

— Nauczycielką muzyki? — powtórzył zaskoczony George.

— Tak. A co powiedziała ci Annie? Że jestem prezydentem Stanów Zjednoczonych?

— Nie. — Chłopiec spojrzał jej w oczy w lusterku wstecznym. — Powiedziała, że tańczy pani w balecie w Moskwie.

— Dość gadania o mnie, jakby mnie tu nie było — zaprotestowała Annie, zapinając pas. — Mamo, jedź! Musimy uratować tatę. To naprawdę bardzo ważne.

Mama dziewczynki siedziała jednak, nie włączając silnika.

— Nie panikuj, Annie — powiedziała łagodnie. — Twój tata pakował się już w różne tarapaty. Jestem pewna, że z nim wszystko będzie w porządku. Poza tym Kosmos nie pozwoliłby, żeby stało się mu coś złego. Myślę, że oboje powinniście wrócić do szkoły i nie będziemy już o tym więcej rozmawiać.

— Emmm, kiedy właśnie w tym jest problem — odezwał się George, który nie wiedział, jak właściwie powinien się zwracać do mamy Annie. — Eric nie ma Kosmosa. Komputer został skradziony! Eric jest w przestrzeni kosmicznej całkiem sam, w dodatku w pobliżu czarnej dziury.

— Całkiem sam? — powtórzyła mama Annie. Nagle zrobiła się bardzo blada. — Nie ma Kosmosa? Ale w takim razie nie będzie mógł wrócić! I ta czarna dziura...?

— Mamo, przecież cały czas ci mówiłam, że to poważna sprawa! Czy teraz mi wierzysz? — spytała błagalnie Annie.

— Na litość boską! Zapnij pas, George — wykrzyknęła mama Annie, odpalając silnik. — Powiedzcie mi, dokąd mamy jechać.

George podał jej adres domu doktora Reepera, a ona wcisnęła gaz tak mocno, że mały samochód wystrzelił do przodu jak gazela.

Kiedy czerwony mini mknął zatłoczonymi ulicami w kierunku domu Greepera, George wyjaśnił, jak mógł najlepiej, co się wydarzyło w ciągu ostatnich dwudziestu czterech godzin. Mały samochód kluczył w korkach, przeskakując z pasa na pas, ku irytacji kierowców większych wozów. Chłopiec opowiedział mamie Annie (która powiedziała mu, żeby nazywał ją Susan) o swoich wczorajszych odwiedzinach u Erica, kiedy to zamierzał poprosić go o pomoc w przygotowaniu prezentacji na konkurs; o tajemniczym liście, któremu nie ufał; o tym, jak Eric wyskoczył przez portal w przestrzeń kosmiczną i George musiał za nim podążyć; o tym, jak obaj zostali przyciągnięci przez niewidzialną siłę, i o drzwiach, które pojawiły się po to, żeby ocalić ich obu, ale były zbyt słabe i tylko George’owi udało się przez nie wydostać.

Opowiedział o wylądowaniu w bibliotece i o tym, jak się zorientował, że Erica z nim nie ma; o tym, jak Kosmos został skradziony i jak on sam pobiegł za złodziejami, ale zgubił ich trop w ciemnościach; o tym, jak wrócił do domu Erica, aby odnaleźć książkę, o której powiedział mu naukowiec; o tym, jak próbował ją przeczytać, ale nie mógł nic zrozumieć, a potem znalazł notatki z tyłu, które wyjaśniały, że ucieczka z czarnej dziury jest możliwa; o tym, jak musiał znaleźć Kosmosa, bo nie da się uciec z czarnej dziury bez pomocy komputera; o tym, jak się domyślił, gdzie może być Kosmos, a kiedy poszedł tam dzisiejszego ranka, zobaczył doktora Reepera...

— Reepera? Masz na myśli Grahama Reepera? — przerwała mu Susan, skręcając gwałtownie swoim małym autem.

— Tak — odparł George. — Greeper. To mój nauczyciel. Zna go pani?

— Znałam go kiedyś, dawno temu — odparła Susan posępnym tonem. — Wciąż powtarzałam Ericowi, że nie powinien ufać Grahamowi, ale on nie chciał mnie słuchać. Eric zawsze widział w ludziach to, co najlepsze. Dopóki... — zamilkła.

— Dopóki co? — wtrąciła się Annie. — Dopóki co, mamo?

— Dopóki nie zdarzyło się coś okropnego — odparła Susan. Jej usta zacisnęły się w ponurą kreskę. — Coś, czego żadne z nas nie potrafi zapomnieć.

— Żadne z nas? Czyli kto? — Annie westchnęła z emocji na samą myśl o fascynującej historii rodzinnej, której jeszcze nie poznała. Nie udało się dziewczynce jednak niczego usłyszeć, bo w tym samym momencie jej mama wjechała na ulicę, przy której stał dom Greepera, i zaparkowała tuż przed drzwiami frontowymi.

6 Psalterion (psalterium), instrument z grupy chordofonów z płaskim pudłem rezonansowym w kształcie trapezu, trójkąta lub prostokąta i rozpiętymi nad nim strunami, w które uderza się pałeczkami.

Rozdział dwudziesty dziewiąty

Nie było łatwo włamać się do domu Greepera. Choć budynek był stary, odrapany i nikt o niego nie dbał, nauczyciel zamknął porządnie każde okno i drzwi. Obeszli cały dom, próbując wszystkiego, ale nic nie dało się otworzyć. Kiedy dotarli do okna, przez które tego ranka George widział Kosmosa, wyglądało na to, że komputera już tam nie ma.

— Ale ja go widziałem! — zdenerwował się chłopiec. — W tym pokoju!

Annie i Susan spojrzały po sobie. Kobieta przygryzła wargę, by ukryć rozczarowanie, a po policzku dziewczynki spłynęła ogromna łza.

— Jeżeli nie uda się nam znaleźć Kosmosa... — wyszeptała Annie.

— Zaraz, chwileczkę! — wykrzyknęła Susan. — Uciszcie się, obydwoje! Posłuchajcie! — Wytężyli słuch, jak tylko mogli.

Gdzieś z głębi pokoju dobiegło ich cichutkie pośpiewywanie: Kotek wziął skrzypce, przygrywa rybce, krowa przez księżyc robi skok...7, choć od strony technicznej to niemożliwe bez skafandra kosmicznego, ponieważ krowa by zamarzła — dodał mechaniczny głos.

— To Kosmos! — zawołał George. — Śpiewa, żebyśmy wiedzieli, gdzie go szukać! Tylko jak my się do niego dostaniemy?

— Zaczekajcie tutaj — powiedziała tajemniczo Susan. Zniknęła za rogiem, a po kilku minutach pojawiła się w pokoju, w którym śpiewał Kosmos. Otworzyła szeroko okno na parterze, żeby Annie i George mogli wejść przez nie do środka.

— Jak udało się pani to zrobić? — spytał zdumiony chłopiec.

— Powinnam o tym pomyśleć wcześniej — odparła Susan. — Graham zostawił zapasowy klucz pod doniczką przy drzwiach frontowych. Zawsze tak robi. Użyłam go więc i pozwoliłam sobie wejść do środka.

Tymczasem Annie podążyła za głosem dzielnego Kosmosa i zaczęła grzebać w ogromnym schowku. Wyciągnęła stamtąd karton wypełniony starymi kocami, wyrzuciła je i na dnie pudła znalazła komputer. Kiedy go otworzyła, zasypała ekran pocałunkami.

— Kosmosie, Kosmosie, Kosmosie! — piszczała. — Znaleźliśmy cię! Wszystko w porządku? Możesz uratować mojego tatę?

— Proszę, podłączcie mnie do prądu — jęknął Kosmos, który był w kiepskim stanie. W domu Erica był lśniącym, srebrzystym, gładkim, zadbanym komputerem. Teraz sprawiał wrażenie odrapanego i poobijanego, wszędzie miał smugi i brudne plamy. — Jestem wykończony. Baterie prawie mi się wyczerpały.

George spojrzał w miejsce, w którym rankiem widział Kosmosa, i znalazł tam kabel do komputera. Gdy podłączył Kosmosa do prądu, usłyszał, jak spragniona maszyna bierze łapczywie ogromne łyki, jakby piła zimną wodę ze szklanki.

— Zdecydowanie lepiej! — westchnął Kosmos. — A czy teraz ktoś mógłby mi wyjaśnić, co, na mikroczipa, tutaj się dzieje?

— Eric wpadł do czarnej dziury! — powiedział George.

— I chcemy, żebyś nam pomógł go stamtąd wydostać — dodała błagalnie Annie. — Kochany Kosmosie, proszę, powiedz, że wiesz, jak to zrobić.

Maszyna zawarkotała.

— Sprawdzam swoje dyski w poszukiwaniu informacji — odparł Kosmos. — Szukam plików na temat wyciągania ludzi z czarnej dziury... Proszę czekać... — Zaszumiał jeszcze kilka razy, a potem umilkł zupełnie.

— I co? — spytała zaniepokojona Annie. — Już wiesz?

— Emmm, nie — powiedział niechętnie Kosmos. — Te parametry wyszukiwania zwróciły zero informacji.

— Nie wiesz jak? Ale, Kosmosie, to oznacza... — Annie nie była w stanie dokończyć zdania. Zarzuciła ramiona na szyję mamy i zaczęła płakać.

— Nikt nie podał mi danych na temat ucieczki z czarnych dziur — odrzekł komputer przepraszająco. — Wiem tylko, jak wpaść w czarną dziurę, a nie, jak się z niej z powrotem wydostać. Nie jestem pewien, czy to w ogóle możliwe. Eric poinformowałby mnie o tym, gdyby sam wiedział. Sprawdzam swoje archiwum wiedzy o czarnych dziurach, grawitacji i masie, ale nigdzie nie mogę znaleźć danych, których potrzebuję. — Dyski maszyny zawarkotały raz jeszcze, jednak po chwili znów ucichły. Niezwykła sytuacja: Kosmosowi brakowało słów...

— A zatem Eric zginął. — Mama Annie otarła łzy. — Kiedyś powiedział mi, że z czarnej dziury nie można się wydostać, kiedy się już w nią wpadnie.

— Nie! — zaprotestował George. — To nieprawda! Eric zmienił zdanie na ten temat. Właśnie to przekazał w notatkach, które zostawił mi i Annie.

— Jakich notatkach? — spytał Kosmos.

— Tych, które znalazłem w jego najnowszej książce.

— Co jest w nich napisane?

George zaczął grzebać w tornistrze, usiłując przypomnieć sobie dokładnie słowa Erica.

— Napisał, że czarne dziury nie są wieczne — powiedział. — W jakiś sposób wypluwają wszystko, co w nie wpada... Zabiera to dużo czasu... I coś o promieniu.

— Promieniowaniu — poprawił go Kosmos. — Czy masz tę książkę? Może zrzucę informacje z niej na dysk i coś wykombinuję.

— Tak! Chodzi o promieniowanie! — George odnalazł grubą książkę Erica o czarnych dziurach i wręczył ją Annie. — Ale, Kosmosie, musimy się pospieszyć. Kiedy Greeper się zorientuje, że nie poszedłem do szkoły, gdzie miałem wygłosić wykład, wróci prosto do domu.

— Wszystko odbyłoby się znacznie szybciej, gdyby Ericowi chciało się odpowiednio uaktualnić mój system — zajęczał Kosmos.

— Może chciał to zrobić, ale zapomniał? — rzekł George.

— Typowe! — odparł Kosmos.

— Moglibyście przestać? — wtrąciła się zirytowana Annie. — Musimy się pospieszyć.

— Naturalnie. — Kosmos znów spoważniał. — Kiedy otrzymam nowe dane, mogę zacząć od razu. Annie, umocuj książkę na czytniku.

Dziewczynka, najszybciej, jak potrafiła, wyciągnęła przezroczystą plastikową tackę z boku komputera i ustawiła ją pionowo. Oparła na niej książkę, po czym wcisnęła klawisz.

— Gotowy? — spytała.

Szum komputera stawał się coraz głośniejszy, kartki książki zaczęły się świecić.

— Aktualizuję swoje pliki o czarnych dziurach! — powiedział Kosmos. — Zrobione! Miałeś rację, George. Wszystko jest w nowej książce Erica. Mogę to zrobić. Potrafię go wyciągnąć z czarnej dziury.

— Więc zrób to! — krzyknęli zgodnie George, Annie i jej mama.

Dziewczynka wcisnęła ENTER na klawiaturze Kosmosa i na środku pokoju pojawiło się okno portalowe. Po jego drugiej stronie widać było bardzo zniekształcony obraz przestrzeni kosmicznej. A w samym jego centrum tkwiła ciemna plama.

— To czarna dziura! — wykrzyknął George.

— Zgadza się — potwierdził komputer. — To tam zostawiłem ciebie i Erica.

Wydawało się, że obraz zastygł, jakby nic się nie działo.

— Kosmosie, dlaczego nic nie robisz? — spytała Annie.

— Potrzebuję czasu — odparła maszyna. — Muszę zebrać wszystkie obiekty, które wydostają się z czarnej dziury. W większości są one tak małe, że nie można ich dostrzec. Jeżeli umknie mi choć jeden, nie będę w stanie zrekonstruować Erica. Powinienem przefiltrować każdy obiekt, który kiedykolwiek wpadł do tej czarnej dziury, żeby go odzyskać.

— Co masz na myśli, mówiąc zrekonstruować? — spytała mama Annie.

— Czarna dziura wyrzuca z siebie cząsteczki jedną po drugiej. Wiemy, że gdy któraś z nich wydostanie się na zewnątrz, następnym razem czarna dziura wyrzuci ich więcej. A zatem proces ten stopniowo przyspiesza. Przewijam czas do przodu o miliardy lat. Proszę, pozwólcie mi pracować. Muszę zebrać absolutnie wszystko.

George, Annie i jej mama zamilkli i zaczęli się wpatrywać w okno portalowe. Każde z nich gorąco pragnęło, żeby Kosmos się nie pomylił. Po kilku minutach czarna dziura wciąż wyglądała dokładnie tak jak przedtem. Potem jednak zaczęła maleć w oczach, a przestrzeń wokół niej stawała się coraz wyrazistsza. Od tego momentu czarna dziura zmniejszała się coraz szybciej i szybciej. Mogli teraz zobaczyć ogromną ilość cząsteczek, które zdawały się same wydobywać z jej wnętrza.

W miarę jak czarna dziura się kurczyła, Kosmos warkotał coraz głośniej i głośniej. Światła na jego ekranie — jeszcze przed minutą bardzo jasne — teraz zaczęły migotać i przygasać. Nagle warkot zmienił się w chrzęst i z klawiatury komputera rozległ się wysoki pisk alarmu.

— Coś złego dzieje się z Kosmosem? — wyszeptał George do Annie i Susan.

Mama dziewczynki wyglądała na zaniepokojoną.

— To pewnie z wysiłku, jaki wkłada w obliczenia. Nawet dla Kosmosa muszą być bardzo skomplikowane.

— Sądzisz, że będzie w stanie to zrobić? — pisnęła Annie.

— Musimy mieć nadzieję — odparła stanowczo Susan.

Czarna dziura za oknem była teraz rozmiarów piłeczki tenisowej.

— Nie patrzcie na to! — krzyknęła Susan. — Zasłońcie oczy dłońmi!

Nagle czarna dziura zrobiła się bardzo jasna, a potem wybuchła i zniknęła w najpotężniejszej eksplozji, jaką widział Wszechświat. George, Annie i jej mama widzieli światło tego wybuchu nawet z zamkniętymi oczami.

— Trzymaj się, Kosmosie! — zawołała Annie.

Komputer jęknął przeraźliwie, a z jego ekranu wystrzelił zielony strumień światła. Z przegrzanych obwodów zaczął się wydobywać biały dym.

— Eu-re... — zaczął krzyczeć, ale zanim zdołał wypowiedzieć całe słowo, jego głos zamilkł, jak ucięty nożem.

Światło nagle znikło, a kiedy George otworzył oczy, zobaczył, że okna portalowego już nie ma. Zamiast niego pojawiły się drzwi, które gwałtownie się otworzyły. Pokój w domu doktora Reepera zalała fala gasnącego i budzącego przerażenie blasku z wybuchu. W drzwiach stał człowiek w skafandrze kosmicznym. Za jego plecami widać było cichą, spokojną przestrzeń i ani śladu po czarnej dziurze.

7 Fragment rymowanki Hey, diddle, diddle! w tłumaczeniu Stanisława Barańczaka.

Rozdział trzydziesty

Eric zdjął hełm z głowy i otrząsnął się niczym pies, który wyszedł z kąpieli.

— Tak jest lepiej! — powiedział i rozejrzał się wokół. — Ale gdzie ja jestem? I co się stało? — Okulary z żółtymi szkłami zsunęły mu się z nosa. Eric spojrzał na nie ze zdumieniem. — One nie są moje! — Spojrzał na Kosmosa, jednak ekran komputera był ciemny, a nad klawiaturą unosił się czarny dym.

Annie podbiegła do Erica, by go uściskać.

— Tato! — pisnęła. — Wpadłeś w czarną dziurę! George musiał cię uratować. Był taki sprytny, tato! Znalazł notatki, które mu zostawiłeś, i domyślił się, że możesz uciec z czarnej dziury. Ale najpierw musiał znaleźć Kosmosa, którego ukradł ten okropny człowiek...

— Wolniej, Annie, wolniej! — poprosił Eric, który wydawał się dość oszołomiony. — Chcesz powiedzieć, że trafiłem do wnętrza czarnej dziury i udało mi się stamtąd wydostać? Jakie to niesamowite! To znaczy, że się nie myliłem. Cała moja praca nad czarnymi dziurami nie poszła na marne. Informacja, która dostaje się do czarnej dziury, nie jest tracona na zawsze. Teraz to wiem na pewno! To wspaniałe! Skoro mogę się wydostać z...

— Ericu! — powiedziała ostro Susan.

Mężczyzna podskoczył.

— Och, Susan. — Nagle stał się nieśmiały i zawstydzony. Wręczył jej żółte okulary. — Nie masz przypadkiem ze sobą zapasowej pary? — spytał przepraszająco. — Chyba wydostałem się z czarnej dziury z okularami kogoś innego.

— Ci dwoje biegali po całym mieście, by cię ocalić. — Susan zaczęła grzebać w torebce i wyciągnęła z niej parę zwykłych okularów Erica. — Uciekli ze szkoły, a George musiał zrezygnować z występu w konkursie naukowym, na którym bardzo mu zależało. To wszystko dla ciebie. Myślę, że mógłbyś chociaż im podziękować, zwłaszcza George’owi. On rozpracował to wszystko sam. No wiesz, o Grahamie, czarnej dziurze i wszystkim innym. I nie zgub tej pary!

— Dziękuję, Annie. — Eric poklepał córkę delikatnie i założył okulary na nos, jak zwykle krzywo. — I dziękuję ci, George. Byłeś bardzo dzielny i bardzo mądry.

— Nie ma za co. — Chłopiec wpatrzył się w swoje stopy. — Tak naprawdę to nie moja zasługa, tylko Kosmosa.

— Nieprawda — odparł Eric. — Kosmos nie wyciągnąłby mnie bez twojej pomocy. Inaczej przecież już dawno bym tu wrócił, nie sądzisz?

— Pewnie tak — powiedział George nieco burkliwie. — Czy z Kosmosem wszystko jest w porządku? — Wspaniała maszyna nadal milczała, a ekran był całkiem czarny.

Eric wyswobodził się z objęć Annie i podszedł do komputera.

— Biedaczysko — rzekł, po czym odłączył komputer od prądu, zamknął go i wsunął pod pachę. — Przypuszczam, że potrzebuje trochę odpocząć. Lepiej pójdę od razu do domu i spiszę swoje nowe odkrycia. Inni naukowcy muszą się natychmiast dowiedzieć, że poczyniłem najbardziej niezwykłe...

Susan zakaszlała głośno i spojrzała na niego gniewnie. Eric popatrzył na nią z niezrozumieniem.

— O co chodzi? — spytał bezgłośnie.

— George! — odparła w ten sam sposób.

— Och, jasne! — powiedział głośno Eric, uderzając się dłonią w czoło. Zwrócił się do chłopca. — Bardzo cię przepraszam. Chciałem powiedzieć, że oczywiście najpierw powinniśmy wrócić do twojej szkoły, bo może jeszcze byś zdążył wziąć udział w konkursie naukowym. Tak? — spytał Susan, która z uśmiechem skinęła głową.

— Ale ja nie jestem pewny... — zaprotestował George.

— Możemy przejrzeć twoją prezentację w samochodzie — przerwał mu zdecydowanym głosem Eric. Zaczął iść w stronę drzwi, stukając sprzączkami skafandra. — Chodźmy. — Rozejrzał się wokół i zobaczył, że nikt nie ruszył się z miejsca.

— O co teraz chodzi? — Uniósł brwi.

— Tato! — Annie była zdegustowana. — Chyba nie pójdziesz do szkoły George’a ubrany tak jak teraz, prawda?

— Nie sądzę, by ktokolwiek to zauważył, ale jeśli nalegasz... — Eric ściągnął z siebie skafander, odsłaniając swoje normalne ubranie, a potem przeczesał dłonią włosy. — A tak w ogóle to gdzie my jesteśmy? Nie rozpoznaję tego miejsca.

— To, Ericu, jest dom Grahama Reepera — wyjaśniła Susan. — To Reeper napisał do ciebie list, żeby wysłać cię w przestrzeń kosmiczną, a kiedy tam byłeś, ukradł Kosmosa, sądząc, że z tej podróży już nigdy nie wrócisz.

— Niemożliwe! — zachłysnął się Eric. — Graham zrobił to specjalnie? Ukradł Kosmosa?

— Mówiłam, że on ci nigdy nie wybaczy.

— Ojej — westchnął Eric ze smutkiem, mocując się z butem od skafandra. — To bardzo niemiła wiadomość.

— Emmm, proszę pana — wtrącił się George. — Co się zdarzyło między panem a Greeperem? Dlaczego chciał, żeby pożarła pana czarna dziura? I czego panu nigdy nie wybaczy?

— Och, George. — Ericowi udało się zrzucić bucior. — To długa historia. Wiesz, że Graham i ja kiedyś razem pracowaliśmy. — Sięgnął do wewnętrznej kieszeni marynarki po portfel i wyciągnął z niego pogniecioną starą fotografię, którą podał chłopcu. Na zdjęciu było dwóch młodych mężczyzn, a pomiędzy nimi stał starszy pan z długą białą brodą. Obaj młodzieńcy mieli na sobie czarne peleryny z kapturami obszytymi białym futrem i wszyscy na zdjęciu uśmiechali się do obiektywu aparatu fotograficznego. Mężczyzna po prawej miał gęste ciemne włosy i okulary w grubych oprawkach, które już wtedy spoczywały na jego nosie pod dziwnym kątem.

— To przecież pan! — George wycelował palcem w zdjęcie. Przyjrzał się uważnie drugiemu młodemu człowiekowi. Wyglądał dziwnie znajomo. — A ten przypomina Greepera, ale wydaje się naprawdę miły i przyjazny, a nie przerażający i dziwny, tak jak teraz.

— Graham był moim najlepszym przyjacielem — powiedział cicho Eric. — Wspólnie studiowaliśmy fizykę na uniwersytecie, tutaj, w naszym mieście. Człowiek, który stoi między nami, to nasz nauczyciel, genialny kosmolog. Stworzył koncepcję Kosmosa, a Graham i ja pracowaliśmy razem nad wczesnymi prototypami. Chcieliśmy zbudować maszynę, która pomoże nam badać przestrzeń kosmiczną tak, abyśmy poszerzyli naszą wiedzę o Wszechświecie. Na początku dobrze się nam współpracowało — ciągnął Eric, wpatrując się w dal. — Ale po jakimś czasie Graham zrobił się dziwnie chłodny. Zorientowałem się, że pragnie Kosmosa tylko dla siebie. Nie zależało mu już na kontynuowaniu badań, które przysłużyłyby się ludzkości. Za pomocą Kosmosa chciał się wzbogacić i zdobyć władzę, wykorzystywać cuda przestrzeni kosmicznej dla własnych celów. Musisz zrozumieć — dodał Eric — że w tamtych czasach Kosmos był zupełnie inny; tak wielki, że zajmował całą piwnicę. A mimo to nawet w połowie nie dorastał swoją mocą do dzisiejszej wersji. W każdym razie pewnego wieczoru, kiedy Graham myślał, że jest sam, przyłapałem go, jak usiłował wykorzystać Kosmosa dla swoich wstrętnych celów. Byłem tam i próbowałem go powstrzymać. To było... koszmarne. Po tym wydarzeniu wszystko musiało się zmienić. — Eric zamilkł.

— Co się zdarzyło po tym czymś koszmarnym? — spytała Annie.

Susan pokiwała głową.

— Kochanie, nie zadawaj tacie więcej pytań na ten temat. Na dzisiaj już wystarczy.

Rozdział trzydziesty pierwszy

Uczniowie zebrani w holu szkoły George’a zaczynali się już niecierpliwić i nudzić. Dzieciaki wierciły się na krzesłach, szeptały i chichotały, podczas gdy ich uwagę starała się przykuć grupka poważnych uczestników konkursu z różnych szkół. Ale nikt nie był tak zaaferowany i nie zachowywał się równie nerwowo, jak doktor Reeper, który wraz z dyrektorem szkoły i pozostałymi jurorami siedział w pierwszym rzędzie.

— Niech się pan przestanie wiercić, Reeper! Na Boga, człowieku! — syknął dyrektor kącikiem ust. Był bardzo rozgniewany na Reepera, bo ten zachowywał się tak niewłaściwie w obecności nauczycieli i dyrektorów innych szkół. Wydawało się, że w ogóle nie słucha prezentacji. I nie zadał jeszcze ani jednego pytania. Jedynie sprawdzał histerycznie w swoim programie listę uczestników konkursu i przekrzywiał głowę, spoglądając co chwila za siebie.

— Pójdę się tylko upewnić, czy George przygotował wszystko do swojej prezentacji — szepnął do dyrektora.

— Nie ma mowy! — wycedził przez zęby dyrektor. — George poradzi sobie doskonale bez pana pomocy. A teraz proszę okazać jakieś zainteresowanie, dobrze? Przynosi pan wstyd szkole.

Chłopiec na scenie zakończył właśnie swoje przemówienie dotyczące pozostałości po dinozaurach.

— I stąd wiemy — oświadczył radośnie zmęczonej publiczności — że dinozaury pojawiły się na ziemi dwieście trzydzieści milionów lat temu.

Nauczyciele obowiązkowo zaklaskali w dłonie, gdy mówca zszedł ze sceny i wrócił do swojej szkolnej grupy.

Dyrektor wstał.

— A teraz — odczytał z notatek — pora na ostatniego uczestnika konkursu, ucznia naszej szkoły, George’a Greenby’ego! Przywitajmy oklaskami George’a, który przygotował wykład na temat... — Dyrektor przerwał i zajrzał raz jeszcze do swoich notatek.

— Nie, nie, to jest właściwy temat — powiedział pospiesznie doktor Reeper. Podniósł się z krzesła. — George opowie nam o Kosmosie, najwspanialszym komputerze świata, i o tym, jak on działa. Brawa dla George’a! — wykrzyknął, ale nikt się do niego nie przyłączył. Potem nastąpiła długa chwila ciszy, gdy wszyscy czekali na pojawienie się George’a. Chłopiec nie wchodził jednak na scenę, więc w sali podniósł się szmer. Uczniowie wyczuli możliwość szybszego zakończenia szkolnego dnia i podekscytowani tym, zaczęli cicho gadać.

Dyrektor spojrzał na zegarek.

— Dam mu dwie minuty — powiedział do pozostałych jurorów. — Jeżeli nie pojawi się do tej pory, zostanie zdyskwalifikowany i przejdziemy do wręczania nagród.

Podobnie jak uczniowie, dyrektor rozmyślał o tym, jak to byłoby przyjemnie wrócić choć raz do domu wcześniej, napić się herbaty, zjeść kawałek ciasta i rozłożyć się na fotelu, bez żadnych nieznośnych dzieciaków, które wchodziłyby mu w drogę.

Zegar odmierzył jedną minutę, a George’a wciąż nie było. Zostało tylko kilka sekund i dyrektor już się odwrócił do jurorów, aby ogłosić zamknięcie konkursu, kiedy nagle jego uwagę zwróciło jakieś poruszenie na końcu sali. Do środka weszła grupka ludzi — dwie osoby dorosłe, z których jedna niosła pod pachą laptopa, oraz blond dziewczynka i chłopiec. Ten podbiegł natychmiast do przodu i zapytał:

— Proszę pana, czy się nie spóźniłem?

— Nie, George — dyrektor poczuł ulgę, że chłopiec jednak się pojawił. — Wejdź na scenę i powodzenia. Liczymy na ciebie!

George wdrapał się na wielką scenę szkolną i stanął na samym środku.

— Dzień dobry wszystkim — powiedział cieniuteńkim głosem. Dzieciaki zgromadzone na sali zignorowały go. Wciąż się przepychały i podszczypywały. — Dzień dobry — spróbował George jeszcze raz. Przez chwilę było mu niedobrze ze zdenerwowania. Poczuł się bardzo głupio, kiedy tak stał samotnie na scenie. Potem jednak sobie przypomniał, co mu powiedział Eric w samochodzie, w drodze do szkoły, i od razu wróciła mu pewność siebie. Wyprostował się, szeroko rozłożył ramiona i krzyknął:

— Dzień dobry, szkoło Alderbash!

Zaskoczone dzieci na widowni ucichły.

— Powiedziałem, dzień dobry, szkoło Alderbash!

— Dzień dobry, George! — odkrzyknęła mu cała sala.

— Słyszycie mnie tam na końcu? — spytał George głośno. Oparty o ścianę Eric pokazał mu podniesione do góry kciuki.

— Nazywam się George Greenby — ciągnął chłopiec. — Przyszedłem tu dzisiaj, aby wygłosić wykład pod tytułem Mój tajny klucz do Wszechświata.

— Nieeeeee! — krzyknął doktor Reeper, zrywając się ze swojego miejsca. — To nie to!!!

— Cisza! — upomniał go gniewnie dyrektor.

— Wychodzę stąd! — oznajmił doktor Reeper w przypływie złości i ruszył głównym przejściem z zamiarem opuszczenia sali. W połowie drogi dostrzegł jednak stojącego na końcu sali Erica. Mężczyzna pomachał nauczycielowi, uśmiechnął się i pogładził Kosmosa, którego trzymał pod pachą. Reeper zzieleniał na twarzy, a potem powlókł się z powrotem do pierwszego rzędu. Usiadł na swoim miejscu, tym razem już bardzo cicho.

— Otóż miałem naprawdę ogromne szczęście — kontynuował George — że odnalazłem tajny klucz, który otworzył dla mnie Wszechświat. Dzięki temu kluczowi byłem w stanie dowiedzieć się o wielu rzeczach w otaczającej nas przestrzeni kosmicznej. Dlatego pomyślałem, że podzielę się z wami częścią tej wiedzy, bo dotyczy ona tego, skąd się wzięliśmy, co nas stworzyło, jak powstała nasza planeta, nasz Układ Słoneczny i nasza galaktyka. Wiąże się ona też z naszą przyszłością. Dokąd zmierzamy i co musimy zrobić, aby przetrwać? Chciałbym wam o tym opowiedzieć, ponieważ nauka jest naprawdę bardzo ważna. Bez niej nie potrafilibyśmy zrozumieć niczego, a więc nie moglibyśmy zrobić niczego dobrze ani podejmować właściwych decyzji. Niektórzy twierdzą, że nauka jest nudna, według innych jest groźna. I być może taka jest, jeśli się nią nie zainteresujemy i nie nauczymy się korzystać z niej we właściwy sposób. Ale gdy już spróbujecie ją zrozumieć, przekonacie się, że jest fascynująca i ważna dla nas oraz dla przyszłości naszej planety.

Teraz już wszyscy słuchali George’a. Kiedy na chwilę przerwał, w sali zapanowała absolutna cisza. Chłopiec kontynuował wykład.

— Miliardy lat temu w kosmosie istniały obłoki gazu i pyłu. Na początku były bardzo rozrzedzone i rozciągnięte, ale z biegiem czasu i z powodu grawitacji, zaczęły się kurczyć i stawały się coraz gęstsze...

Rozdział trzydziesty drugi

I co z tego?, możecie pomyśleć — ciągnął George. — Co ma z nami wspólnego chmura pyłu i gazu? Dlaczego mielibyśmy się przejmować albo badać to, co w odległym kosmosie zdarzyło się miliardy lat temu? Czy to ma znaczenie? Oczywiście ma. Dlatego, że z powodu tej chmury pyłu jesteśmy dziś tutaj. Wiemy, że gwiazdy powstają w przestrzeni kosmicznej z gigantycznych obłoków gazu. Niektóre z tych gwiazd umierają, stając się czarnymi dziurami, a te powoli, bardzo powoli, uwalniają zawarte w nich cząstki, dopóki w końcu same nie znikną w ogromnym wybuchu. Inne gwiazdy eksplodują, zanim jeszcze zdołają zmienić się w czarne dziury. Wyrzucają całą zgromadzoną wewnątrz siebie materię w przestrzeń. Pierwiastki, z jakich jesteśmy zbudowani, zostały stworzone w brzuchach gwiazd, które wybuchły bardzo dawno temu. Wszyscy ludzie na Ziemi, zwierzęta, rośliny, skały, powietrze i oceany składają się z pierwiastków wykutych wewnątrz gwiazd. Cokolwiek moglibyśmy o tym myśleć, wszyscy jesteśmy dziećmi gwiazd. Natura kształtowała nas z tych elementów przez wiele miliardów lat.

George przerwał na chwilę.

— Sami więc widzicie, że stworzenie nas i naszej planety zabrało bardzo wiele czasu. Ziemia nie przypomina żadnej innej planety w naszym Układzie Słonecznym. Są w nim większe i bardziej imponujące ciała niebieskie, ale nie są to miejsca, które chcielibyście nazwać domem. Weźmy na przykład Wenus, na której jest bardzo gorąco, albo Merkurego, gdzie jeden dzień trwa pięćdziesiąt dziewięć ziemskich dni. Wyobraźcie sobie, że jeden szkolny dzień trwa pięćdziesiąt dziewięć dni! To byłoby straszne!

George jeszcze raz przerwał na moment. Potem zaczął mówić dalej, a wszyscy zgromadzeni w sali słuchali każdego słówka, gdy chłopiec opisywał cuda Układu Słonecznego. Wreszcie dotarł do najważniejszej, jak mu się wydawało, części swojej prezentacji.

— Nasza planeta jest niezwykła i jest nasza — podsumował. — Należymy do niej. Wszyscy jesteśmy zbudowani z tej samej materii, co ona. Naprawdę musimy o nią dbać. Mój tata powtarza to od lat, ale ja zawsze wstydziłem się z jego powodu. Widziałem tylko, jak bardzo się różni od pozostałych rodziców. Teraz jednak wcale tak nie myślę. Tata ma rację, kiedy mówi, że powinniśmy przestać niszczyć Ziemię. I słusznie twierdzi, że wszyscy musimy się bardziej o to starać. Jestem dumny z mojego taty, bo on chce uchronić coś tak pięknego i unikalnego, jak Ziemia. Ale wszyscy musimy się do tego przyłożyć, bo w innym razie nasza wspaniała planeta zostanie zniszczona. Oczywiście możemy również próbować znaleźć inną planety, na której moglibyśmy zamieszkać, ale nie będzie to łatwe. Wiemy, że nie ma takiej w pobliżu. Jeśli zatem istnieje jakaś druga Ziemia, a tak może być, prawdopodobnie znajduje się bardzo, bardzo daleko stąd. Odkrywanie nowych planet i nowych światów w kosmosie jest fascynujące, ale to nie oznacza, że Ziemia przestanie być naszym domem. Musimy mieć pewność, że za sto lat nadal będziemy mogli tu powrócić. Być może się zastanawiacie, skąd to wszystko wiem. Cóż, chciałbym wam powiedzieć o jeszcze jednej rzeczy: w przeciwieństwie do mnie nie potrzebujecie tajnego klucza, żeby poznać Wszechświat i pomóc Ziemi. Istnieje klucz, którego może użyć każdy, jeśli się nauczy się, jak to zrobić. Tym kluczem jest fizyka. Tego właśnie potrzebujecie, aby zrozumieć Wszechświat dookoła was. Dziękuję!

Na sali rozległy się oklaski i wszyscy podnieśli się z miejsc, żeby bić George’owi brawo na stojąco. Dyrektor wskoczył na scenę, otarłszy łzę w oku. Poklepał chłopca po plecach.

— Dobra robota, George! Dobra robota! — uścisnął jego dłoń i potrząsnął nią energicznie. George się zarumienił. Był zawstydzony oklaskami i chciał, żeby się już skończyły.

Na widowni płakał też doktor Reeper. Jednak nie z dumy ani ze szczęścia, jak dyrektor, a z zupełnie innego powodu.

— Kosmosie! — złościł się bez tchu. — Byłeś tak blisko! Miałem cię w rękach! A teraz on mi cię ukradł!

Dyrektor pomógł George’owi zejść ze sceny, a potem naradził się szybko z jurorami — wszystkimi oprócz doktora Reepera, który nadal siedział skulony na krześle, szepcząc coś do siebie i miotając w stronę George’a zabójcze spojrzenia. Dyrektor pożyczył gwizdek od nauczyciela gimnastyki i zagwizdał kilka razy, przywracając porządek na sali.

— Emmm! — chrząknął głośno. — Chciałbym ogłosić, że w tym roku zwycięzcą międzyszkolnego konkursu na prezentację naukową został, po niemal jednomyślnym głosowaniu jurorów, George Greenby! — Po tych słowach cała szkoła zaczęła wiwatować. — George — mówił dalej dyrektor — wygłosił dla nas wspaniały wykład i z ogromną przyjemnością chciałbym mu wręczyć pierwszą nagrodę, którą jest naprawdę wspaniały komputer, ufundowany przez naszych sponsorów.

Jeden z jurorów wyciągnął spod stołu duże kartonowe pudło i podał je chłopcu.

— Bardzo panu dziękuję, bardzo dziękuję! — George był przytłoczony zarówno niedawnym doświadczeniem, jak i ogromnym pudłem, które właśnie dostał. Ruszył niezgrabnie środkiem sali w kierunku wyjścia, trzymając swoją nagrodę w obu rękach. Wszyscy, których mijał, uśmiechali się do niego — z wyjątkiem grupy chłopców siedzących na końcu rzędu. Oni specjalnie nie klaskali. Siedzieli z rękami założonymi na piersiach i wpatrywali się gniewnie w George’a.

— To jeszcze nie koniec — syknął Ringo, kiedy George go mijał.

Chłopiec go zignorował i przyspieszył, aż w końcu dotarł do Erica, Annie i Susan.

— Udało ci się, George! Jestem taki dumny! — Eric usiłował objąć ramionami zwycięzcę razem z jego wielkim pudłem.

— George, świetnie sobie poradziłeś! — powiedziała Annie dość nieśmiało. — Nie myślałam, że potrafisz być taki dobry na scenie. A część naukowa była naprawdę doskonała.

— Nie pomyliłem się w niczym? — spytał ją George, zaniepokojony, że Eric zabiera jego wielkie pudło. — To znaczy, kiedy powiedziałem „miliardy”, czy nie powinno to być „dziesiątki milionów”? A gdy mówiłem o Jowiszu, może trzeba było powiedzieć...

— Nie! — zaprotestowała Annie. — Wszystko było dobrze, prawda, tato?

Eric pokiwał głową i uśmiechnął się do George’a promiennie.

— Zwłaszcza ta ostatnia część. Trafiłeś w samo sedno. No i wygrałeś główną nagrodę. Musisz być bardzo szczęśliwy.

— To prawda — odparł George. — Ale jest jeden problem. Co powiedzą rodzice, kiedy przyjdę do domu z komputerem? Pewnie się strasznie zdenerwują.

— Albo będą z ciebie bardzo dumni — odezwał się nagle czyjś głos.

George rozejrzał się dookoła i zobaczył swojego tatę, który stał obok Susan. Otworzył usta ze zdziwienia.

— Tato? Ty tu byłeś? Słyszałeś moje wystąpienie?

— Oczywiście — odpowiedział ojciec. — Twoja mama chciała, żebym cię odebrał ze szkoły. Martwiła się o ciebie dzisiaj rano. Dotarłem w samą porę, by usłyszeć cały twój wykład. I bardzo się cieszę, że tak się stało, George, ponieważ masz rację. Nie powinniśmy się obawiać nauki i zamykać na nią umysłu, lecz wykorzystać ją do ocalenia naszej planety.

— Czy to znaczy, że mogę zatrzymać swój komputer? — pisnął George.

Tata chłopca się uśmiechnął.

— Cóż, sądzę, że na niego zasłużyłeś. Ale możesz go używać tylko przez godzinę tygodniowo, bo inaczej nie wytrzyma tego zrobiony przez mnie generator prądu.

Nagle za ich plecami się zakłębiło i ich mała grupka została rozepchnięta na boki przez doktora Reepera, który w pośpiechu przedzierał się przez tłum. Za nim podążał Ringo ze swoją bandą. Wszyscy wyglądali na bardzo rozeźlonych.

George patrzył, jak wybiegają z sali, a potem zwrócił się do Erica.

— Czy nie powinien pan czegoś zrobić z Greeperem? Jakoś go ukarać?

— E, nie — odparł Eric smutno. — Myślę, że Graham już sam się wystarczająco ukarał. Lepiej zostawić go w spokoju. Wątpię, by nasze ścieżki znów się kiedyś przecięły.

— Ale... ale... chciałem pana zapytać, w jaki sposób Greeper się dowiedział, gdzie pana znaleźć. W końcu mógł pan być gdziekolwiek na świecie, a on czekał na pana właśnie tutaj, i miał rację. Skąd wiedział?

— Cóż, dom sąsiadujący z twoim należał do mojego dawnego nauczyciela, mężczyzny z brodą, który jest na fotografii.

— Przecież on zniknął — powiedział George.

— Tylko w pewnym sensie — odparł Eric. — Jakiś czas temu dostałem od niego list, w którym napisał, że wybiera się w bardzo długą podróż, i nie wie, kiedy wróci, jeśli w ogóle to zrobi. Oddał mi swój dom, w razie gdybym potrzebował miejsca do pracy nad Kosmosem. Pewnie sobie nawet nie wyobrażał, że Graham mógłby się tutaj przyczaić i czekać na mnie przez te wszystkie lata.

— A dokąd się udał ten starszy pan? — spytał George.

— On... — zaczął Eric.

— Do domu na herbatę — przerwała im Susan zdecydowanym tonem. — Mogę was podwieźć? — spytała tatę George’a.

— Och, nie! — odpowiedział. — Mam swój rower. Jestem pewien, że uda się nam umocować komputer na kierownicy i przewieźć go do domu.

— Tato! — nadąsał się George. — Proszę! Przecież moglibyśmy go upuścić.

— Nie mam nic przeciwko zabraniu George’a do domu — powiedziała Susan. — Może będzie trochę ciasno, ale to niesamowite, ile rzeczy można upchnąć w mini.

Tego wieczoru Eric, Susan i Annie zostali w domu George’a na smakowitej kolacji z zebranych w ogrodzie warzyw. Jedli przy kuchennym stole w blasku świec. Eric i tata George’a wdali się w długą i radosną dyskusję o tym, czy ważniejsze jest poszukiwanie nowej planety, czy też ocalenie naszej własnej. W tym czasie Susan pomogła George’owi zainstalować jego nowy lśniący komputer.

Annie wyszła do ogrodu, żeby nakarmić Freddy’ego, który w swoim chlewiku wyglądał na osamotnionego. Po pogawędce ze świnią spędziła cały wieczór, tańcząc wokół mamy George’a. Pokazywała jej kroki baletowe i opowiadała różne historyjki, a ta udawała, że w nie wierzy.

Po wielu obietnicach, że ekowojownicy będą rozmawiać z naukowcami na wspólnych konferencjach i będą wychodzić razem z nimi na Dziadka do orzechów, goście wrócili do domu, a George poszedł na górę do swojego pokoju. Był bardzo zmęczony. Przebrał się w piżamę, ale nie zaciągnął zasłon — chciał wyglądać przez okno, gdy będzie leżał pod kołdrą.

Tej bezchmurnej nocy niebo było usiane jasnymi, błyszczącymi gwiazdami. Kiedy tak na nie patrzył, na ciemnym tle pojawił się meteor. Jego długi świetlisty ogon lśnił przez kilka sekund, zanim wtopił się w nicość.

Może ten meteor jest kawałkiem ogona komety, pomyślał chłopiec, zasypiając. Kiedy kometa przelatuje blisko Słońca, rozgrzewa się, a lód na jej powierzchni zaczyna topnieć...

Podziękowania

Jestem bardzo wdzięczna wszystkim tym, którzy wspierali mnie podczas realizacji projektu George. Tif Loehnis z wydawnictwa Janklow & Nesbit była naprawdę wspaniała, tak samo jak jej pracownicy w Janklow UK. Eric Simonoff z Janklow & Nesbit USA udzielił mi wielu niezwykle cennych wskazówek. W Cambridge bardzo pomocny był Christophe Galfard, który ogromnie przyczynił się do opracowania strony naukowej fabuły i dopięcia szczegółów. Dziękuję Judith Croasdell z DAMTP za jej cierpliwość i pomoc w organizacji pracy. Na szczególne wyrazy wdzięczności zasługują Joan Godwin za jej niezmiennie szczodre wsparcie oraz Sam Blackburn za pomoc techniczną i pracę włożoną w wersję audio. Jestem bardzo wdzięczna wspaniałemu zespołowi opiekunów otaczających mojego tatę — za ich poświęcenie, oddanie i dobry humor, który zawsze przynoszą do pracy.

Chciałabym podziękować Philippie Dickinson, Larry’emu Finlayowi i Annie Eaton z oficyny Random House za energiczne i przepełnione entuzjazmem podejście do książek o George’u. Shannon Park i Sue Cook za to, że tak fantastycznie się z nimi pracowało, oraz Garry’emu Parsonsowi za czarujące ilustracje, które dodały książce życia. Równie wdzięczna jestem Jamesowi Fraserowi za projekt wpadającej w oko i pięknej okładki, Sophie Nelson i Julii Bruce za bardzo staranną redakcję i korektę, Markusowi Poesselowi za weryfikację wszystkich faktów naukowych oraz Clare Hall-Craggs, Ninie Douglas, Barry’emu O’Donovanovi, Gavinowi Hilzbrichowi, Danowi Edwardsowi, Bronwen Bennie, Catherine Tomlinson, Juliette Clark i Maeve Banham za ich ciężką pracę i dobrą wolę.

Jak zwykle ogromne podziękowania dla mojej mamy i Jonathana za wszystko, co zrobili, a także za ich niezachwianą dobroć i nieustanną pomoc. Najbardziej jednak chcę podziękować swojemu kosmicznemu tacie. To była niesamowita przygoda. Dziękuję, że dałeś mi szansę pracy z Tobą. Zmieniło to cały mój Wszechświat.

Lucy Hawking

Akta • Obrazy wszechświata

© JERRY LODRIGUSS/SCIENCE PHOTO LIBRARY

Kiedy tuż przed zapadnięciem zmroku wschodzi ziemski Księżyc, jego nocną stronę łagodnie rozjaśnia światło popielate, czyli blask słoneczny odbity przez naszą planetę.

© JASON WARE/SCIENCE PHOTO LIBRARY

Choć na ogół Księżyc wydaje się szary, tak naprawdę jest wielobarwny. Kontrast w tej fotografii został wyostrzony, aby można było pokazać subtelne odcienie występujących na Księżycu różnorakich formacji geologicznych.

© NASA/SCIENCE PHOTO LIBRARY

Tej strony Księżyca nie można zobaczyć z Ziemi. Zdjęcie zostało wykonane w 1972 roku przez załogę statku kosmicznego Apollo 16.

© J-C CUILLANDRE/CANADA-FRANCE-HAWAII TELESCOPE/SCIENCE PHOTO LIBRARY

Ciemna mgławica na środku tej fotografii ze względu na swój charakterystyczny kształt nazywana jest Końskim Łbem. Odcina się ona na tle mgławicy emisyjnej IC434, która jest jasna dzięki temu, że znajdujący się w niej wodór w stanie gazowym rozświetlają gorące gwiazdy. Mgławica znajduje się w odległości 1500 lat świetlnych od Ziemi.

© NASA/ESA/STSCI/J. HESTER & P. SCOWEN, ASU/SCIENCE PHOTO LIBRARY

Te kosmiczne obłoki w kształcie kolumn zbudowane są z wodoru i pyłu. W ich wnętrzu znajdują się nieukształtowane jeszcze gwiazdy. Formacjom tym nadano nazwę Filarów Stworzenia.

© NASA/JPL-CALTECH/S. STOLOVY/SCIENCE PHOTO LIBRARY

Środek Drogi Mlecznej jest niewidoczny dla oczu, ponieważ przesłania go kosmiczny pył. Fotografia została wykonana w podczerwieni, która pozwala nam dostrzec setki tysięcy ukrytych gwiazd. Wewnątrz białej plamki w samym centrum znajduje się supermasywna czarna dziura.

© NASA/SCIENCE PHOTO LIBRARY

Zdjęcie Słońca wykonane w świetle ultrafioletowym. W prawym górnym rogu widać wybuch gorącej plazmy (gazu). Tego rodzaju erupcje nazywane są protuberancjami.

© ANGLO-AUSTRALIAN OBSERVATORY/DSS/DAVID MALIN IMAGES

Proxima Centauri (czerwony punkt na środku fotografii) jest gwiazdą znajdującą się najbliżej Słońca. Od Ziemi dzieli ją 4,22 roku świetlnego. Światło słoneczne dociera na Ziemię w ciągu 8,31 minuty.

© NASA/ESA/STSCI/J. MORSE, U. COLORADO/SCIENCE PHOTO LIBRARY

W środku tych dwóch gigantycznych obłoków znajduje się gwiazda o nazwie Eta Carinae, około 100 razy większa od Słońca. Odległość tego obiektu od Ziemi wynosi około 8000 lat świetlnych.

© NASA/ESA/STSCI/C. O’DELL, VANDERBILT U. ET AL/ SCIENCE PHOTO LIBRARY

Mgławica Pierścień jest mgławicą planetarną, czyli obłokiem gazu i pyłu powstałym z zewnętrznych warstw umierającej gwiazdy. Leży w odległości około 650 lat świetlnych od Ziemi.

© NASA/ESA/STScI/SCIENCE PHOTO LIBRARY

Gwiazda znajdująca się w centrum tej mgławicy planetarnej (NGC 2440) jest jedną z najgorętszych gwiazd, jakie znamy. Temperatura na jej powierzchni wynosi 200 000 stopni Celsjusza. Ponieważ jest u schyłku swojego życia, odrzuca zewnętrzne warstwy, a z nich formują się obłoki gazu. NGC 2440 jest oddalona od Ziemi o około 4000 lat świetlnych.

© JOHN THOMAS/SCIENCE PHOTO LIBRARY

Kometa Hyakutake, która w 1996 roku mijała Ziemię w odległości 15 milionów kilometrów, była jedną z najjaśniejszych komet XX wieku.

© ROYAL GREENWICH OBSERVATORY/SCIENCE PHOTO LIBRARY

Kometa Halleya jest widoczna z Ziemi mniej więcej co 76 lat. To zdjęcie zostało wykonane w 1910 roku.

© RICHARD J. WAINSCOAT, PETER ARNOLD INC./SCIENCE PHOTO LIBRARY

Fotografia komety Halleya z 1986 roku.

© MICHAEL JÄGER AND GERALD RHEMANN

Kometa SWAN już raczej się nie pojawi w pobliżu Ziemi. Jej trajektoria sugeruje, że oddali się od Słońca w kierunku przestrzeni międzygwiezdnej i będzie wędrowała przez nią bardzo długo, zanim znów się zbliży do kolejnej gwiazdy.

© NASA/SCIENCE PHOTO LIBRARY

© NASA/SCIENCE PHOTO LIBRARY

12 stycznia 2005 roku z przylądka Canaveral na Florydzie (USA) wystrzelono w kosmos sondę (fot. po prawej) o nazwie Deep Impact. Była ona wyposażona w impaktor (fot. po lewej), który miał się zderzyć z kometą o nazwie Tempel 1 w celu zbadania jej budowy. Komety to pozostałości po młodym Układzie Słonecznym, zatem poznanie ich budowy dostarczy nam informacji o historii naszego systemu planetarnego.

© NASA/JPL-CALTECH/UMD/SCIENCE PHOTO LIBRARY

Zdjęcie Tempel 1 wykonane przez impaktor, gdy ten zbliżał się do komety z prędkością ponad 36 000 kilometrów na godzinę. Do zderzenia doszło 4 lipca 2005 roku.

© NASA/SCIENCE PHOTO LIBRARY

Dokładnie 1,67 sekundy po uderzeniu impaktora w Tempel 1 sonda Deep Impact wykonała zdjęcie wybuchu na powierzchni komety.

© NASA/SCIENCE PHOTO LIBRARY

Największa i najbardziej szczegółowa fotografia Saturna, jaką kiedykolwiek udało się wykonać.

© JOHN CHUMACK/SCIENCE PHOTO LIBRARY

Saturn obserwowany z Ziemi przez mały przenośny teleskop.

© NASA/JPL/UNIVERSITY OF ARIZONA/SCIENCE PHOTO LIBRARY

Tytan jest największym księżycem Saturna. To jedyny znany nam satelita w Układzie Słonecznym, który posiada gęstą atmosferę. Zdjęcie zostało zrobione w podczerwieni.

© NASA/JPL/SPACE SCIENCE INSTITUTE/SCIENCE PHOTO LIBRARY

Rea to drugi pod względem wielkości księżyc Saturna. Nie wydaje się geologicznie aktywna.

© NASA/SCIENCE PHOTO LIBRARY

Japet jest trzecim co do wielkości księżycem Saturna. Usiany kraterami obszar, który wypełnia większą część fotografii, nosi nazwę Cassini Regio.

© NASA/SCIENCE PHOTO LIBRARY

Dione, czwarty pod względem wielkości księżyc Saturna, składa się w większości z lodu.

© NASA/SCIENCE PHOTO LIBRARY

Tetyda to piąty co do wielkości księżyc Saturna. Prawdopodobnie zbudowana jest z lodu.

© NASA/JPL/SPACE SCIENCE INSTITUTE/SCIENCE PHOTO LIBRARY

Zdjęcie kompozytowe z fotografii wykonanych w świetle ultrafioletowym, zielonym i podczerwonym, przedstawiające Enceladusa — szósty pod względem wielkości księżyc Saturna. Panuje na nim temperatura około -200 stopni Celsjusza, ale pod jego powierzchnią może się znajdować woda.

© NASA/SCIENCE PHOTO LIBRARY

Jowisz jest największą planetą Układu Słonecznego. Czarna kropka po prawej stronie to cień jednego z księżyców. Wielka Czerwona Plama po lewej to burza (cyklon) obserwowana z Ziemi od ponad 300 lat.

Io

© NASA/SCIENCE PHOTO LIBRARY

Europa

© NASA/SCIENCE PHOTO LIBRARY

Ganimedes

© NASA/SCIENCE PHOTO LIBRARY

Kallisto

© NASA/SCIENCE PHOTO LIBRARY

Największe księżyce Jowisza. Io charakteryzuje się niezwykle silną aktywnością wulkaniczną. Sto kilometrów pod lodową skorupą Europy kryje się ocean ciekłej wody. Na Ganimedesie znajduje się wiele bardzo starych kraterów uderzeniowych, a na Kallisto zaobserwowano procesy erozyjne.

© NASA/SCIENCE PHOTO LIBRARY

Zachód słońca na Marsie zaobserwowany 19 maja 2005 roku przez łazik Spirit.

© J. BELL (CORNELL UNIVERSITY)/M. WOLFF/HUBBLE HERITAGE TEAM/STScI/AURA/NASA/ESA/SCIENCE PHOTO LIBRARY

Mars. Jaskrawopomarańczowy obszar w centrum to ogromna burza pyłowa, a bladoniebieskie rejony na górze i po lewej stronie to chmury lodowe.

© JOHANNES SCHEDLER/AUSTRIA

Mars i jego księżyce.

Fobos

© EUROPEAN SPACE AGENCY/DLR/FU BERLIN (G. NEUKUM)/SCIENCE PHOTO LIBRARY

Dejmos

© NASA/SCIENCE PHOTO LIBRARY

Księżyce marsjańskie są zbyt małe, by mogły przyjąć kulisty kształt. Największy z nich i położony najbliżej Marsa jest Fobos. A satelitą najmniejszym i najbardziej oddalonym od tej planety jest Dejmos.

© NASA/JPL-CALTECH/CORNELL/SCIENCE PHOTO LIBRARY

Panorama Marsa rozciągająca się ze szczytu wzgórza w łańcuchu Columbia Hills. Wzniesienia te nazwano na cześć astronautów, którzy zginęli w katastrofie promu kosmicznego Columbia. Zdjęcie zostało wykonane w sierpniu 2005 roku przez łazik Spirit.

© FRIEDRICH SAURER/SCIENCE PHOTO LIBRARY

Komputerowy obraz planety karłowatej Ceres — największego obiektu w pasie planetoid Układu Słonecznego. Do planety karłowatej nie dotarł jeszcze żaden ziemski statek kosmiczny.

© NASA/ESA/STSCI/A.STERN,SWRI/SCIENCE PHOTO LIBRARY

Komputerowy obraz z teleskopu kosmicznego Hubble’a, przedstawiający Plutona, planetę karłowatą.

© FRIEDRICH SAURER/SCIENCE PHOTO LIBRARY

Komputerowy obraz Eris —największej i najodleglejszej planety karłowatej w Układzie Słonecznym.

© ROBERT GENDLER/SCIENCE PHOTO LIBRARY

Fotografia przedstawiająca Mgławicę Andromedy, z zachowaniem prawdziwych kolorów. To istotna galaktyka, położona najbliżej Drogi Mlecznej i największa pod względem liczby znajdujących się w niej gwiazd. Podobnie jak Droga Mleczna, Andromeda jest galaktyką spiralną. Przemierzenie całej tej mgławicy zajęłoby światłu 150 000 lat, a podróż z Andromedy na Ziemię trwałaby 2,5 miliona lat świetlnych.

© EUROPEAN SOUTHERN OBSERVATORY/SCIENCE PHOTO LIBRARY

Komputerowo wyostrzone zdjęcie obiektu, który może być planetą pozasłoneczną (kolor czerwony), krążącą wokół bardzo gorącej kuli, zbyt małej, aby mogła być gwiazdą (kolor biały). Ta potencjalna planeta ma masę pięciokrotnie większą od Jowisza. Jest to być może pierwsza w historii fotografia egzoplanety.

© NASA/SCIENCE PHOTO LIBRARY

Optyczny obraz gigantycznej galaktyki eliptycznej NGC 4261 (środek). W jądrze tej galaktyki znajduje się supermasywna czarna dziura, około pół miliarda razy większa niż nasze Słońce.

© NASA/ESA/STSCI/F. FERRARESE, JHU/ SCIENCE PHOTO LIBRARY

Środek galaktyki NGC 4261. Czarną dziurę otacza dysk chłodnego, ciemnego pyłu, o szerokości mniej więcej 800 lat świetlnych. Uważa się, że w centrach większości galaktyk znajdują się supermasywne czarne dziury.

© NASA/ESA/STSCI/R. VAN DER MAREL/SCIENCE PHOTO LIBRARY

Widoczny na zdjęciu pierścień pyłu skrywa ogromną czarną dziurę w centrum galaktyki NGC 7052. Jaskrawobiały punkt w samym środku to światło emitowane przez gwiazdy, które skupiły się wokół czarnej dziury w efekcie jej bardzo silnej grawitacji.

© NASA/ESA/STSCI/HUBBLE HERITAGE TEAM/ SCIENCE PHOTO LIBRARY

Ten okazały błękitny strumień wydostaje się z jądra gigantycznej galaktyki eliptycznej M87. Jest on zbudowany z elektronów i innych cząsteczek wyrzuconych z okolic supermasywnej czarnej dziury, która znajduje się w centrum galaktyki.

© MARK GARLICK/SCIENCE PHOTO LIBRARY

Komputerowy obraz przedstawiający Układ Słoneczny. Widać na nim wycinek Słońca (po lewej) i osiem planet: Merkurego, Wenus, Ziemię, Marsa, Jowisza, Saturna, Urana i Neptuna. Trzy planety karłowate w czerwonych ramkach to Ceres, Pluton i Eris. Odległości między tymi obiektami nie są w skali, inaczej byłoby widać tylko naszą gwiazdę dzienną, jednak zachowana została względna wielkość wszystkich obiektów.

© NASA/SCIENCE PHOTO LIBRARY

Zdjęcie satelitarne Ziemi.