Plik jest zabezpieczony znakiem wodnym

===LxciECQWZVZvVmFZawE3VmVdaFg9WGhdaVs5WmxcOVhoUGYDNQE=

Tytuł ‌oryginału

Joe Country

© ‌Mick Herron, 2019

First published ‌in 2019 by John ‌Murray (Publishers)

An Hachette UK ‌Company

John ‌Murray ‌(Publishers), ‌Carmelite House,

50 Victoria ‌Embankment, London EC4Y ‌0DZ

johnmurray.co.uk

Przekład

Robert Kędzierski, ‌Anna Krochmal

Redakcja

Katarzyna Zegadło-Gałecka, ‌Dominika ‌Rychel

Skład i przygotowanie ‌do druku

Tomasz ‌Brzozowski

Opracowanie e-wydania

Karolina Kaiser,

Copyright ‌© for ‌this ‌edition Insignis Media, ‌Kraków 2025

Wszelkie prawa zastrzeżone

ISBN ‌978-83-68352-43-6

Insignis ‌Media, ul. ‌Lubicz 17D/21–22, ‌31-503 Kraków

tel. +48 12 ‌636 ‌01 90, biuro@insignis.pl, ‌insignis.pl

Facebook: ‌@Wydawnictwo.Insignis

X, Instagram, TikTok: @insignis_media

===LxciECQWZVZvVmFZawE3VmVdaFg9WGhdaVs5WmxcOVhoUGYDNQE=

Dla ‌Annabelle

===LxciECQWZVZvVmFZawE3VmVdaFg9WGhdaVs5WmxcOVhoUGYDNQE=

1

Sowa ‌z krzykiem ‌wyfrunęła ze ‌stodoły, a końcówki jej skrzydeł ‌były ‌jasne od płomieni. ‌Przez ‌chwilę na tle pustego ‌nieba ‌była umierającym aniołem spalanym ‌własną ‌boskością, a potem pozostał z niej ‌tylko osmolony ‌kadłub, który spadł jak ‌kamień ‌w pobliskie drzewa. Zastanawiał się ‌przez ‌chwilę, czy ‌zajmie się od ‌niej las. Ale drzewa ‌pokrywała ‌gruba warstwa ‌śniegu zdolna zgasić ‌każdą iskrę, która przetrwałaby ‌upadek. ‌Odwrócił się z powrotem w stronę ‌stodoły akurat ‌w chwili, gdy zapadł się ‌dach ‌i w górę ‌wystrzeliła chmura dymu ‌i iskier. Całkiem piękne, jeśli ‌lubi ‌się takie rzeczy. ‌Chyba ‌to właśnie tak kręci ‌podpalaczy.

Nie ‌był jednak podpalaczem; ‌wykonywał tylko instrukcje. ‌Puścili tę stodołę ‌z dymem, by ‌zatrzeć ślady swojej ‌niedawnej obecności, ‌i żadnemu z nich nie przyszło ‌do ‌głowy, że ‌to ‌była eksterminacja; że ‌w środku będzie ‌sowa, a do tego jakieś ‌myszy, ‌szczury, pająki i co tam ‌jeszcze. ‌Nie ‌żeby to miało ‌jakiekolwiek znaczenie. Ale powinien ‌był ‌brać pod ‌uwagę taką ‌możliwość. Wtedy serce nie ‌podeszłoby ‌mu ‌do ‌gardła, gdy zobaczył tego ‌płonącego ‌ptaka desperacko ‌walczącego o ostatnie ‌sekundy swojego życia.

Teraz ‌się wypełniały. ‌Gdzieś tam, ‌w tonącej w szarościach ‌dali, gdy cud ‌płomieni przemieniał ‌jego ‌dawny ‌dom w dymiące zgliszcza.

Coś zawaliło ‌się ‌z trzaskiem, w górę ‌wystrzeliły iskry ‌i to był równie dobry ‌sygnał ‌jak ‌każdy inny. ‌Pora się zbierać.

– Koniec? – spytał.

– Z ‌tym ‌ptakiem to na ‌pewno. ‌Co to było, jakaś ‌kura?

– Tak, ‌jasne… Kura.

Jezu.

Poprawił paski ‌plecaka, ‌ściągnął mankiety pikowanej ‌kurtki, założył ‌kaptur i ruszył w stronę ścieżki. ‌Za ‌nimi w górę wznosiły ‌się kłęby ‌dymu, padający śnieg ‌sklejał się ‌w grudy, a świat wypłaszczył się ‌do ‌jednego ‌odcienia. ‌Stodoła była nieużywana i stała ‌na ‌kompletnym odludziu. ‌Słup dymu ‌przykuje uwagę, ale ‌zanim zjawią ‌się jakieś ‌służby, ‌oni będą już ‌daleko stąd, ‌a ich ‌ślady ‌zostaną zatarte. Poza tym ‌tu, ‌na ‌pustkowiu, istniało wygodne ‌wytłumaczenie: dzieciaki. Wiejskie życie ‌to ‌nie tylko jeżdżenie ‌traktorami i przerzucanie ‌łajna łopatą z pełnym zadowolenia ‌uśmiechem. ‌Na pewno ‌wciągali metę, ‌pili bimber i podpalali ‌stodoły. Sam ‌by tak robił, ‌gdyby był ‌zmuszony dorastać w takim miejscu.

Gdy ‌ktoś ‌znajdzie ‌zwłoki, oczywiście ‌zrobi się cyrk, ale ‌to ‌nie wcześniej, niż zgasną płomienie. A do tego czasu krew na śniegu zamieni się w błoto, zadepczą ją członkowie służb interwencyjnych, którzy pojawią się na miejscu.

Prawy mankiet był za ciasny, więc poprawił pasek na rzepy. Tak lepiej. Dobra kurtka – chroniła przed zimnem. Kobieta miała na sobie podobną, wyglądającą na nową. Udało jej się jednak ją rozerwać, pewnie gdy przechodziła przez płot. Po prawej stronie na piersi została trójkątna dziura; zwisający kawałek tkaniny odsłaniał gąbczasty materiał pod spodem. Jeśli chodzi o mężczyznę, to ubrał się za lekko, więc śmierć i tak by go odnalazła.

Ścieżka spod drzew prowadziła znów na otwartą przestrzeń. Wiatr wiał od wybrzeża, a oni zmierzali w tamtą stronę: po drodze zadzwoni do szefa i ustali miejsce spotkania. Przy odrobinie szczęścia szef znalazłby dzieciaka i sprzątnął go dziś rano, ale teraz już było po wszystkim. Czasami akcje się sypią, i tyle. Czasem giną koledzy. Kiedy tak się działo, trzeba było to potraktować jako życiową lekcję, a potem wrócić do domu i czekać, aż zagoją się rany.

– Zabiłbym za drinka – odezwał się jego towarzysz.

– Nie. Dopiero jak wrócimy tam, gdzie mają światło.

Oczywiście miał przez to na myśli Anglię. Może i w Walii też mieli światło, ale nie był pewny, czy prądu nie wytwarzają tu chomiki w kołowrotkach.

W górze przemknął ciemny kształt, ptak wracający do domu, i przypomniała mu się sowa; jak spalały ją płomienie w chwili, gdy wyfrunęła ze stodoły. Coś mu majaczyło na temat sów: że były jakimś złym znakiem, chyba zapowiadającym śmierć. Większość złych znaków miała coś wspólnego ze śmiercią, jeśli wierzyć horrorom.

Dotarł do przejścia w ogrodzeniu. Mieli za sobą kilka trudnych dni i czarne kłęby dymu kreślące ideogram na niebie; przed nimi był pokrywający się bielą krajobraz, a dalej morze. Ruszając mu na spotkanie, pomyślał, że ta sowa trafiła w dziesiątkę, choć trochę się spóźniła ze swoją przepowiednią. Śmierć faktycznie odwiedziła to miejsce i zebrała swoje żniwo. Musiała się bardziej napracować, niż mogłaby sądzić, biorąc pod uwagę, że mierzyła się z ludźmi z jakiegoś działu wyrzutków: Slade House? Nie, Slough House… Slough House, bo szef nazwał ich kulawymi końmi. Miała więcej roboty, ale w sumie nie zrobiło to większej różnicy.

Mężczyzna nie żył. Kobieta nie żyła.

W Slough House będą potrzebować jakichś nowych kulawych koni.

===LxciECQWZVZvVmFZawE3VmVdaFg9WGhdaVs5WmxcOVhoUGYDNQE=

Część pierwsza

Nieudacznicy

===LxciECQWZVZvVmFZawE3VmVdaFg9WGhdaVs5WmxcOVhoUGYDNQE=

2

Miasta śpią przy włączonych światłach, jakby bały się ciemności. Przy drogach, a zwłaszcza na skrzyżowaniach, latarnie uliczne tworzą w nocy wianuszki jak ze stokrotek, oświetlają chodniki i ukrywają gwiazdy. I jeśli z góry – z perspektywy astronauty albo, powiedzmy, czytelnika – te wianuszki przypominają ścieżki neuronowe tworzące połączenia między półkulami miasta, to wydaje się to trafnym porównaniem. Miasto bowiem zbudowane jest ze wspomnień, zachowanych historii zapakowanych w pudła z kamienia, metalu, cegieł i szkła, i im jaśniej jego ścieżki pulsują światłem, tym silniejsze są te wspomnienia. Na jego szerszych, ruchliwszych arteriach wciąż można napotkać ślady wielkich wydarzeń – dokonań królestwa, manifestacji w czasach wojny, uroczystych obchodów zwycięstwa – natomiast na skrzyżowaniach najważniejszych dróg kryją się cienie zdarzeń już nie tak wzniosłych: zamieszek, linczów i publicznych egzekucji. Wzdłuż brzegów rzeki przechadzają się spokojne chwile – setki tysięcy zaręczyn i przyprawianych rogów – a w jaskrawym blasku dworców trwają miliardy przyjazdów i odjazdów. Niektóre z nich pozostawiły blizny na wspomnieniach miasta, inne tylko lekkie otarcia, ale wszystkie przyczyniają się do całości, bo właśnie to tworzy miasto: powolne gromadzenie historii, niemal nieskończonej liczby zdarzeń w sieci ulic, na których nocą zapala się światła.

Ale o ile najwspanialsze z tych wspomnień uwieczniają tablice i posągi, te bardziej prywatne są ukryte przed spojrzeniami albo przynajmniej przechowywane w tak widocznym miejscu, że nikt ich nie zauważa. Weźmy na przykład Aldersgate Street w londyńskiej gminie Finsbury, gdzie zwaliste cielsko Barbican rozsiadło się jak wielka ropucha. Nawet przy głównej ulicy wyczuwa się wiszący w powietrzu ciężar przeciętności: spośród wszystkich wspomnień Londynu to niczym się niewyróżniające skupisko sklepów i biur rzadko kiedy z czymś się kojarzy; jasne połączenia pulsujące w nocy są tutaj najsłabsze. Niedaleko od wejścia do metra znajduje się czteropiętrowy budynek, który jednak wydaje się niższy. Na parterze od frontu ma czarne, pokryte kurzem drzwi wciśnięte między kiosk a chińską restaurację. Jego fasada jest w złym stanie, rynny są w rozsypce, a miejscowe gołębie okazały mu swoją pogardę w tradycyjny sposób. Jedyna próba wzbudzenia szacunku – napis „W.W. Henderson, Kancelaria notarialno-prawna” wytatuowany pozłacanymi literami w oknie na drugim piętrze – już od dawna się łuszczy, a pozbawione napisów okna powyżej i poniżej są brudne i szare. Ten budynek jest jak zepsuty ząb w chorej jamie ustnej. Nic się tutaj nie dzieje: nie ma nic do oglądania. Ruszaj dalej.

I tak właśnie ma być, bo to jest Slough House, a Slough House nie zasługuje na uwagę. Gdyby jakaś historyczka spróbowała zgłębić jego tajemnice, najpierw musiałaby się zmierzyć z drzwiami na tyłach, które zacinają się przy każdej pogodzie, następnie ze schodami, których skrzypienie sugeruje, że za chwilę się zawalą, a potem nie znalazłaby nic, co warto by zapisać w notesie: po prostu szereg biur z wyposażeniem jak z lat dziewięćdziesiątych, sypiący się tynk i butwiejące ramy okienne. W powietrzu unosi się metaliczna woń zbyt często używanego czajnika, a w kątach łuszczących się sufitów gromadzą się zarodniki pleśni. Historyczka będzie się snuć od pokoju do pokoju po dywanach tak cienkich jak pościel w motelu i z nadzieją dotykać kaloryferów będących bryłami obojętnej stali, ale nie znajdzie żadnych historii oprócz tych przypadkowych, które trwają tylko z przyzwyczajenia. Schowa więc długopis, zejdzie z powrotem po rozklekotanych schodach, minie cuchnące pleśnią podwórze z kontenerami na śmieci i wyjdzie do zaułku, a potem na ulicę, i znów otoczy ją Londyn. W innych miejscach jest mnóstwo historii. W szerokim świecie co chwilę powstają nowe wspomnienia. Nie ma sensu, żeby traciła czas na coś takiego.

A gdy już sobie pójdzie, da się słyszeć, jak budynek cicho wzdycha – ledwie dostrzegalny wydech, który szeleści papierami i porusza drzwiami – i Slough House będzie pewne, że jego sekrety pozostają nietknięte. Bo ma swoje sekrety: podobnie jak każdy budynek w każdym mieście Slough House jest neuronem w miejskim hipokampie i zachowuje echo wszystkiego, co widziało i słyszało. Wspomnienia poplamiły jego ściany i przesiąkły na klatkę schodową; śmierdzą porażką i usunięto je z publicznie dostępnych zapisów, ale trwają nadal i nie są przeznaczone dla oczu intruzów. Głęboko w kościach budynku tkwi wiedza, że w niektórych z jego pokoi przebywały dwie osoby, a teraz pozostała tylko jedna; że wcześniej znajome wrażenia – ciężar cienia na ścianie, nacisk stopy na schodach – już się nie pojawiają. Tym właśnie jest wspomnienie: ciągłą świadomością, że niektóre rzeczy zniknęły. I tym właśnie jest świadomość: wiedzą, że będą kolejni nieobecni.

Czas mija, gasną światła miasta, gdy budzi się ze snu. Wspomnienia wywołane przez sen rozpływają się z nadejściem świtu. Nim tydzień dobiegnie końca, spadnie śnieg, ale dziś jest jedynie zimna, szara normalność. Wkrótce zaczną się schodzić kulawe konie i zabiorą się do swojej ogłupiającej harówki, znów podejmą przymusowy mentalny marsz przez krajobraz pozbawiony jakichkolwiek interesujących szczegółów. Czekają ich takie zadania, że prawdziwe wyzwanie będzie polegało na przypominaniu sobie, po co w ogóle to robią.

A gdy będą tym zajęci, Slough House jak zwykle będzie próbowało zapomnieć.

Tym, co należało pamiętać o Roddym Ho – jak Roddy Ho sobie przypomniał – było to, że Roddy jest szpiegiem, agentem, tajniakiem. Roddy był graczem.

I to dlatego grzebał teraz w czyimś koszu na papiery.

To prawda, miał za sobą kiepski rok. Okazało się, że Kim, jego dziewczyna, wcale nie była jego dziewczyną, i choć od dawna zapowiadało się na to, że ten kamień wpadnie do studni, jego plusk nie był czymś, o czym Roddy miał szybko zapomnieć. Poczuł się zdradzony. Zraniony. Poza tym zdenerwowało go, gdy wytknięto mu, jak bardzo to, co zrobił, ocierało się o zdradę – dobrze, że Lamb nie zamierzał bez walki pozwolić, by jego wiernego porucznika wyrzucono na śmietnik. Ale teraz, gdy opadł kurz, dwie rzeczy były pewne: Kim – jego dziewczyna – była już historią, a on, Rodster, wciąż był mózgiem Slough House.

„(…) na czas śledztwa w sprawie twojego zachowania nadal pozostajesz przydzielony do (…)”

Ale o rany, była taka chwila, kiedy się rozkleił. Pozwolił, żeby szlag trafił jego brodę; z wąskiego paska pod wargą zmieniła się w dziki hipsterski zarost. Poziom drugi w TerraWar VII najzwyczajniej go pokonał, więc wiedział, jak musiał się czuć Andy Murray, gdy łapał wcześniejszy autobus do domu z Wimbledonu. I ledwie się pofatygował, by wyrazić swoje oburzenie, gdy ogłoszono, że nowy Doktor będzie kobietą. Niech inni walczą dalej. RodMan odwiesił już swoją pelerynę.

„(…) dopóki dochodzenie nie zostanie zakończone w sposób zadowalający dla niniejszego departamentu, nie będzie pan kontaktować się ze współpracownikami (…)”

A jeśli czekał na to, że ktoś – pewnie Louisa, ale Catherine też byłaby w porządku – weźmie go na stronę i powie coś pocieszającego, to tak też się nie stało. Ale z drugiej strony, to miało sens. Gdy w stadzie był ranny lew – król stada, samiec alfa – lepiej było go nie drażnić, gdy goiły się jego rany. Lepiej było poczekać, aż znów będzie w pełni sił. A wtedy wzdychało się z ulgą, bo porządek został przywrócony. I to właśnie się ostatnio działo: spokojny okres dochodzenia do siebie, respektowany przez wszystkich wokół niego…

„(…) twoja pensja i dodatki zostaną zamrożone na obecnym poziomie (…)”

…który teraz się skończył: Roddy powrócił do gry. Kobiety mogły cię zranić, ale nie mogły cię złamać. Spytajcie Batmana. Życie bez kobiety u boku było ścieżką wojownika. A poza tym, w czasach Mamy Internetu każdy może sobie załatwić bzykanko – albo przynajmniej każdy ma dostęp do wielu pobudzających wyobraźnię zdjęć pokazujących, jak wygląda bzykanko. Naprawdę mogło być gorzej.

A tym, czym zajmował się teraz – można by powiedzieć, że w ramach dochodzenia do siebie – było odzyskiwanie kontroli nad swoim otoczeniem. Bo choć ścieżka wojownika to ścieżka samotności, Ho przydzielono stajennego. Ten nowy nazywał się Alec Wicinski, a może Leck – Lek? – co brzmiało jak z Gwiezdnych wojen. Był tu od dwóch dni i już zaczął nalegać, żeby Roddy zabrał swoje rzeczy „na swoją część pokoju”, i mruczeć, że „na razie to jest jego biurko”. No jasne. Ewidentnie należała mu się nauczka, że należy szanować lepszych od siebie, więc Roddy musiał zrobić to, co robił najlepiej, czyli wskoczyć na siodło, przemierzyć Dziką Sieć i dowiedzieć się, kim jest ten cały Wicinski i co takiego odwalił, że teraz musi dobijać się do bram włości Roddy’ego.

Zrobił więc to, co oczywiste, i zanurkował w dane MI5, szukając historii tego nowego błazna; takie informacje nie były dostępne dla przypadkowych osób, ale nie istniał taki firewall, którego RodMan nie potrafiłby pokonać… Tyle tylko, że te informacje też nie istniały. I nie chodziło tylko o ocenzurowaną wersję tego, jaki bałagan pozostawił na dywanie w Regent’s Park, bo w ogóle niczego nie było – ani daty zatrudnienia, ani zakresu obowiązków, ani zdjęcia; w ogóle niczego. Wyglądało to tak, jakby Alec (Lech?) Wicinski nie istniał albo przynajmniej nie istniał do chwili, gdy pojawił się w Slough House.

To było interesujące. A Roderick Ho nie lubił, kiedy coś było interesujące.

Roddy Ho lubił, gdy sprawy były załatwiane porządnie.

Wicinski dostawał jednak listy, więc był przynajmniej ktoś, kto myślał, że istnieje. Siedział przy drugim biurku Roddy’ego i czytał je z kwaśną miną, jakby nie były po prostu złymi nowinami, tylko potwierdzeniem czegoś gorszego, a potem rwał je na kawałki i wrzucał do kosza.

Nie trzeba być Sherlockiem Holmesem, pomyślał Roderick Ho z krzywym uśmiechem.

Odczekał więc, aż Wicinski skończy pracę, pozbierał kawałki papieru i dopasował je do siebie. Zajęło mu to tylko czterdzieści minut. Tym, co uzyskał, bez wątpienia był dowód: list z działu kadr. O zakazie wstępu do Regent’s Park, niekontaktowaniu się ze współpracownikami; o „toczącym się dochodzeniu”. O „zarzutach”. Brzmiało to poważnie. Nie było jednak żadnych wskazówek co do natury jego grzechów.

A więc wciąż interesująco. Wciąż niezałatwione porządnie.

Roddy wrzucił strzępki z powrotem do kosza, a przynajmniej większość z nich. Był teraz na tropie. I nic nie mogło powstrzymać Rodstera, kiedy już wrócił do gry.

Tak przynajmniej było wczoraj. Dziś rano Wicinski siedział, pijąc czarną herbatę, i z grymasem na twarzy czytał kolejny, wielostronicowy list. Można było mu niemal współczuć, jeśli ktoś miał na to ochotę – w każdym razie do chwili, gdy zgniótł te kartki, wrzucił je do kosza na śmieci i jak wściekła małpa wypadł z pokoju.

Ho czekał, ale Wicinski nie wparował do niego z powrotem.

Wszystkie kartki trafiły prościutko do kosza, brawo. Ale tak poważnie, pomyślał Roddy: koleś nie zachowywał się normalnie, kiedy tak wybiegał. Trzeba mieć do siebie szacunek, pomyślał, klękając przy koszu na śmieci. Trzeba utrzymywać wysoki standard, pomyślał, gdy zaczynał w nim grzebać.

Wyciągnął pierwszą stronę i ją rozprostował.

Pusta.

Dziwne.

Wyciągnął kolejną i zrobił to samo.

Pusta.

Cholera, czy ten Wicinski jest jakimś pieprzonym artystą origami? To za to odesłali go do Slough House, za marnowanie papieru? Wysyłano tu najróżniejsze typy, Roddy jako pierwszy był to gotów przyznać, ale całkiem serio: to było dziwne i ani trochę mu się nie podobało.

Kolejna kartka.

Pusta.

I jeszcze jedna. Dopiero na siódmej Roddy znalazł jakieś słowa i gdy w końcu do niego dotarły, aż się poderwał.

„Pierdol się, ty mały szpiclu”.

Kurwa, co jest grane?

Ale zanim zdołał to rozszyfrować, przypomniał sobie, że są jeszcze kolejne strony do rozprostowania, więc wsadził rękę z powrotem do kosza, natrafił na coś twardego i trach! – Roderick Ho wrzasnął z bólu, który przeszył jego palce. Jezu, co to było? Wyciągnął z kosza pulsującą rękę i gdy zobaczył przez zasłonę łez, co z niej zwisało, do odkrytej przez niego tajemniczej wiadomości dołączyła kolejna zagadka.

Cholera, czemu ten głupi skurwiel wyrzucił zupełnie dobrą łapkę na myszy?

To zabawne, pomyślała później Louisa Guy, jak bardzo można odzwyczaić się od dźwięku telefonu. Oczywiście nie komórki, tylko telefonu stacjonarnego, który ze swym ograniczonym repertuarem był jak z czarno-białego filmu, w którym telefony przypominają solidnie wykonane dzieła sztuki, z obrotowymi tarczami i nieporęcznymi, czarnymi słuchawkami. Dwa telefony w jej biurze wyglądały inaczej; były szare i zamiast tarczy miały przyciski, ale mimo wszystko: minęło wiele miesięcy, odkąd jej telefon się odezwał, nie wspominając o tym drugim, stojącym na nieużywanym biurku. Nie żeby się tego spodziewała. Pomijając wszystko inne, to biurko należało do człowieka, który nie żył.

Do Mina Harpera.

Nie minęła jeszcze nawet połowa dnia, a już pojawiły się niespodzianki, ale w Slough House, nawet gdy działy się jakieś nowe rzeczy, odnosiło się wrażenie, że są stare. Był SMS od Rivera, zła wiadomość, lecz taka, której można się było spodziewać od jakiegoś czasu i żadne słowa Louisy nie mogłyby zapobiec jej przyjściu. No i jeszcze ten nowy, Lech – Alec? – był wcześniej w kuchni. Wyglądał jak każdy kulawy koń w pierwszych dniach; jakby ktoś przywalił mu w twarz łopatą. Tydzień temu był w Regent’s Park, teraz tutaj, a odległość między tymi dwoma miejscami należała do tego rodzaju, że jeśli się w nią wpatrzyłeś, ona wpatrywała się w ciebie. Louisa nic nie mogła na to poradzić, nawet gdyby chciała – a istniały powody, by czuć nieufność w obecności tego nowego – ale to, że nie mogła zupełnie nic zrobić dla Rivera Cartwrighta, sprawiło chyba, że trochę zmiękła, na tyle, by chociaż coś mu doradzić. Nie dlatego, że ten nowy za chwilę miał się wpakować po uszy w gówno, ale dlatego, że nawet płytkie gówno dostaje się wszędzie, jeśli się nie uważa, co się robi.

Dlatego powiedziała:

– Nie ten.

– Co…?

– Nie bierz tego kubka.

Sięgał po kubek z Clintem Eastwoodem i gdyby Roderick Ho się o tym dowiedział, nikomu nie uprzyjemniłoby to dnia.

– Facet, z którym siedzisz w pokoju, robi się przewrażliwiony, gdy inni używają jego rzeczy.

– Serio?

– Słynie z tego.

– Chuj mu w dupę.

– Eee… wiesz co? Nie mów tego przy Lambie. Potraktuje to jak zaproszenie.

To mu powinno wystarczyć. Zdradzenie czegoś więcej byłoby jak spojler. Dodała więc tylko:

– Powodzenia.

I zabrała kawę do swojego pokoju. Po drodze usłyszała wrzask Ho i zaciekawiło ją, o co chodzi, ale nie na tyle, by zajrzeć do jego pokoju i sprawdzić.

A dwadzieścia minut później zadzwonił ten telefon.

Przez jakiś czas – pięć sygnałów – wpatrywała się w ten natrętny przedmiot, którego dzyń, dzyń przeszywało powietrze w biurze. Zły numer? Miała taką nadzieję. W głębi duszy była pewna, że jeśli odbierze, nie wyniknie z tego nic dobrego. W końcu gdzieś nad głową odezwał się znajomy, poirytowany głos: „Czy ktoś wreszcie, kurwa, odbierze ten telefon?”, więc wstała, podeszła do drugiego biurka i podniosła słuchawkę.

– …Henderson?

– Czy… czy to biuro Mina Harpera?

Coś w Louisie zadrżało.

– Halo?

– Pan Harper już tu nie pracuje – powiedziała. Jej słowa, ton głosu były owinięte w czarną krepę.

– Wiem, wiem… Ja tylko…

Louisa czekała. To był głos kobiety w jej wieku, na ile była w stanie to stwierdzić. Niepewnej siebie. Min nie żył już od jakiegoś czasu. Louisa przez to przeszła, tak jak przechodzi się przez choroby wieku dziecięcego; jakaś część ciebie zawsze będzie słabsza, ale nigdy więcej nie zachorujesz na to samo. Przynajmniej w teorii. I bez względu na to, czy to było prawdą, czy nie, Min już nie wróci.

– Może mi pani powiedzieć, czemu pani dzwoni? – Louisa przyłapała się na tym, że sięga po długopis, jak zrobiłby to ktokolwiek w każdym innym biurze. Długopis, notes, to co zwykle. – Zacznijmy od tego, kim pani jest?

– Nazywam się Clare Addison. To znaczy, tak się teraz nazywam. Ale wcześniej byłam Clare Harper.

Długopis Louisy nie zostawił śladu na kartce.

– Min był moim mężem – powiedziała kobieta.

Z władzą w parze idzie odpowiedzialność, a także okazje, by zrzucić ją na tych, którzy działali ci na nerwy, gdy piąłeś się w górę. Diana Taverner była zbyt doświadczona, by rzeczywiście sporządzić listę, ale jak każde kompetentne Pierwsze Biurko miała w głowie kopertę z kilkoma nazwiskami zapisanymi na odwrocie.

Pierwsze Biurko… Na samą myśl o tym się uśmiechnęła.

Gdy Claude Whelan wybrał przejście na emeryturę zamiast innych proponowanych mu możliwości – między innymi takiej, że zostanie wyprowadzony na zewnątrz i rozstrzelany – nie było oczywistego kandydata na to stanowisko; a przynajmniej takiego, który przetrwałby weryfikację Diany Taverner, która co najmniej w jednym przypadku była bliższa zabiegowi chirurgicznemu niż wymaganemu przez protokół zbadaniu przeszłości. Mógł się z tego zrobić niezły bajzel, ale ponieważ wspomniany osobnik chodził do tej samej prywatnej szkoły co Oliver Nash i dwukrotnie próbował spuścić go w kiblu, twierdząc, że ten ostatni był kapusiem i debilem, i ponieważ Oliver Nash był teraz przewodniczącym nadzwyczajnej komisji parlamentarnej, która odpowiadała za przedstawienie premierowi listy potencjalnych kandydatów na stanowisko szefa MI5, wszystko to było rzadkim przykładem, w jaki sposób sieć kolesi może zadziałać na korzyść kobiety, i mogłoby ilustrować postęp, oczywiście gdyby nie to, że należało już nigdy o tym nie wspominać. Wszystko jednak wyszło tak, by najważniejsze strony – czyli sama Taverner i Oliver Nash – były zadowolone. Taverner została przedstawiona jako jedyna dostępna kandydatka w tych okolicznościach, zaś nowo mianowana premier – sama wybrana z konieczności, choć wydawała się jedyną osobą w kraju, która nie zdawała sobie z tego sprawy – dała jej swoje błogosławieństwo. Teraz Taverner sprawowała urząd, od którego zbyt długo trzymały ją z daleka intrygi mniej utalentowanych od niej. I tak, oczywiście, miała w głowie listę tych, których czekała zemsta, a jeśli niektórzy byli obecnie poza jej zasięgiem, to z czasem to się ułoży. Na razie zamierzała zadowolić się tymi, którzy byli w pobliżu. I stąd właśnie smakowity kąsek dzisiejszego poranka: spotkanie z Emmą Flyte, szefową psów.

– To cię nie powinno dziwić.

Emmie Flyte nawet nie drgnęła powieka.

Działo się to w Regent’s Park, który w linii prostej nie znajdował się jakoś bardzo daleko od Slough House, ale pod każdym innym względem dzieliła je cała epoka. Regent’s Park był siedzibą MI5; to tu początkujący szpiedzy uczyli się podstaw i to tu powracali agenci, gdy ich misje dobiegały końca. To było miejsce, którego nie wolno było odwiedzać, jeśli zostało się zesłanym do Slough House. Kiedy już to się stało, Regent’s Park równie dobrze mógł być Krainą Oz: tyle że bez czerwonych pantofelków.

– Ta, no cóż, ponowna ocena twoich wyników…

– Ostatnia ocena wykazała, że są bardziej niż satysfakcjonujące.

– No cóż, tak. Mój poprzednik był twoim wielkim fanem. – Lady Di pozwoliła, by te słowa na chwilę zawisły w powietrzu. Claude Whelan był wielkim fanem wielu osób, ale gdyby wystawiać oceny, tylko Emma Flyte dostałaby okrągłą dziesiątkę. W Centrali była dziewczyna, którą też miał na oku, miała na imię Josie, ale najwięcej punktów dawało jej to, że była pod ręką. To i T-shirty. Claude Whelan był dobrym człowiekiem, ale, dzięki Bogu, miał swoje wady, bo w przeciwnym razie wciąż trzymałby ster. – Do tego stopnia, że mógł sobie pozwolić na drobną… stronniczość.

– A ty zamierzasz przywrócić równowagę.

– Uczciwe i przejrzyste – odparła Taverner. – Takie powinny być nasze relacje. Oczywiście poza wszystkim tym, co jest tajne.

– Ściągnięto mnie, bo Pierwsze Biurko wykorzystywało psy do prywatnych celów – powiedziała Flyte. – Za moich rządów to się skończyło. Jesteś pewna, że chodzi ci o uczciwość i przejrzystość?

Ich wrogość brała się z tego, że Emma nie pozwoliła, by psy stały się pudelkami Taverner. Oraz z tego, że była od niej młodsza. Może i kobiety powinny ze sobą trzymać, ale Anno Domini to straszna suka.

– Nie wdawajmy się w szczegóły – powiedziała Taverner. – Każde Pierwsze Biurko to nowe porządki, tyle powinno być jasne. A cechy, na jakich mi zależy u szefa działu wewnętrznego, niezupełnie odpowiadają tym, które… hm… tak zauroczyły naszego Claude’a. To wszystko.

– Czyli chcesz się mnie pozbyć. Na jakiej podstawie?

Sama uroda powinna wystarczyć, pomyślała Taverner. Fakt, że nie istniał żaden przepis zakazujący wyglądać tak jak Flyte, nie oznaczał, że nie powinno go być: w najlepszym wypadku to rozkojarzało, w najgorszym mogło prowadzić do pojedynków i rozlewu krwi. Nie żeby Flyte kiedykolwiek wykorzystywała swój wygląd, ale słoń też nie wykorzystuje swoich rozmiarów. Co nie znaczy, że nie powala drzew.

– Nie było mowy o żadnym pozbywaniu się.

– A jednak chcesz ponownej oceny moich wyników.

– Żeby uwzględniała ostatnie wydarzenia.

– To znaczy…?

Że teraz jestem pieprzonym Pierwszym Biurkiem. Czy Flyte naprawdę trzeba było powiedzieć to na głos?

Taverner się rozejrzała. Po awansie nie zmieniła pokoju; wciąż była w centrali. Większość jej poprzedników zajmowała gabinet na górze, z widokiem na park: słońce, ogrody i niekończąca się procesja opiekunek usiłujących nie zgubić dzieci. Tu, na dole, przez szklaną ścianę Lady Di mogła obserwować chłopaków i dziewczyny monitorujących punkty zapalne i pilnujących, by świat nie zbaczał z torów. To tutaj wykonywano całą robotę. A teraz częścią tej roboty było umocnienie własnej pozycji; nie w celu małostkowej zemsty, lecz by mieć pewność, że kiedy przyjdzie jej podejmować trudne decyzje, będzie je mogła podjąć bez chóru protestów w tle. No i cóż… także w celu małostkowej zemsty. Bo głupotą byłoby zaprzeczać, ile dawała satysfakcji.

Okazało się, w każdym razie, że nie trzeba było wypowiadać tych słów, Emmie Flyte wystarczył wyraz jej twarzy,

– Może prościej będzie, jeśli od razu wezmę moje rzeczy z szafki.

– Wielkie nieba, nie! – odparła Taverner. – Przecież nikt nie mówi o zwolnieniu. Nie, miałam na myśli rolę bardziej odpowiednią w świetle ponownej oceny twoich zdolności. I nie traktuj tego jak degradacji. To bardziej jak… przesunięcie.

Błysk zrozumienia w oczach Flyte był dla Taverner wart więcej niż nowa para butów.

– Chyba sobie żartujesz.

– Och, nie sądzę – powiedziała Taverner. – Nie, w tych okolicznościach uważam, że Slough House to dla ciebie idealne miejsce.

I z przyjemnością wyobraziła sobie, że na jej twarzy nie było widać przy tym ani cienia triumfu.

Jej płaszcz spłowiał do koloru kurzu i gdy miała go na sobie, niemal niknęła na klatce schodowej w Slough House; na tle umęczonej wykładziny i starych poplamionych ścian stawała się niewidzialna. Czy to spotykało wszystkich? Czy tylko kobiety?

rioja cabernet merlot shiraz

Nosiła też kapelusz. Obecnie niewielu ludzi to robiło. Miał przytłumiony fioletowy kolor – przytłumiony przez czas, bo gdy go kupowała, barwa wydawała się głębsza i bardziej żywa. Ale może to jej oczy wyblakły, rozwadniały wszystko, co widziały, w marne duchy. A może myliła się co do kapelusza i płaszcza; może nie miała o tym pojęcia, ale wyglądała olśniewająco. Na tę myśl niemal wybuchnęła śmiechem – impuls, który tu, na tej klatce schodowej, łatwo było stłumić. Te ściany wiele słyszały, ale śmiech nie zajmował wysokiej pozycji na tej liście.

burgund barolo beaujolais

(Oczywiście to nie były barwy. Tyle tylko, że były; wszystko czerwienie, w kolorze krwi).

Za to jej rękawiczki i buty były czarne. Nie wszystko blakło. Ale jej włosy, niegdyś blond – i może, gdyby przyjrzeć im się kosmyk po kosmyku, wciąż takie były – miały siwy kolor, gdy spoglądała w lustro. Wydawało się to wystarczającym dowodem. Minęło dużo czasu, odkąd ktoś się do niej zbliżył bardziej niż własne odbicie w lustrze.

Wszystkie moje barwy, pomyślała Catherine Standish. Wszystkie te odpryski w kolorach podstawowych, w których kiedyś skąpane było życie; teraz zostały tylko buty i rękawiczki. Wszystko inne było ukryte w cieniu.

Dotarła do swojego pokoju. Było w nim zimno, choć artretyczne rzężenie rur oznaczało, że technicznie rzec biorąc, ogrzewanie jest włączone. Trzeba będzie upuścić powietrze z kaloryfera – i znów pomyślała o krwi, choć to będzie jej wodnisty odpowiednik, rdzawa strużka wody. Zdjęła płaszcz i kapelusz, włączyła komputer. Na ocenę czekały raporty Louisy Guy i Rivera Cartwrighta. Raport Louisy będzie pobieżny – zbierała nazwiska tych, którzy wypożyczali „podejrzane teksty” z publicznych bibliotek – ale poza tym rzetelny; wyglądało natomiast na to, że River tworzył fikcję literacką, choć składała się ona jedynie z listy adresów. W tej chwili jego zadanie polegało na zidentyfikowaniu nieruchomości będących potencjalnymi kryjówkami wrogich agentów czy terrorystów. Metodologia polegała na zestawianiu opłaconych podatków od nieruchomości z danymi deklarowanymi w spisie ludności. Wyglądało jednak na to, że w praktyce River ściągał z internetu trochę adresów na chybił trafił, po czym je przestawiał, by wyglądały autentyczniej. Prędzej czy później Lamb to zauważy.

I był jeszcze ten nowy chłopak: Lech Wicinski. Mówili też na niego Alec. Zastanawiała się, jakie odmóżdżające zadanie znajdzie dla niego Lamb.

I zastanawiała się, czemu w ogóle chce jej się jeszcze nad tym zastanawiać.

Od wielu tygodni przerywała swoją podróż powrotną do domu w St. John’s Wood; wysiadała z metra jeden przystanek wcześniej, mimo chłodu. W prognozach zapowiadano śnieg i chodniki były twarde jak stal. Czuło się to przy każdym kroku, przemarznięte kamienie niemal wdzierały się w człowieka, bo to właśnie robił Londyn, gdy pogoda przypominała miastu, że jest tymczasowa: kulił się. Kiedy tak się działo, rozsądni ludzie nie włóczyli się po ulicach bez potrzeby. Ale Catherine co wieczór rzucała wyzwanie zimnu jeden przystanek wcześniej, bo w ten sposób mogła zajrzeć do Wine Citadel i kupić sobie butelkę.

sangiovese pinot noir syrah zinfandel

Kiedy się nad tym dobrze zastanowić, to tak naprawdę wcale nie chodziło o kolor.

Minęło wiele lat, odkąd cieszyła się tą wolnością, z której korzystać mogła większość ludzi. Podniecała ją pozornie swobodna natura tej transakcji. Wybierało się butelkę i przesuwało kartę. Ludzie robili to codziennie, wielu z nich więcej niż raz. Sama robiła tak wielokrotnie w dawnych, dobrych czasach. Pracowała wtedy w Regent’s Park, wysokofunkcjonująca alkoholiczka, potem przez jakiś czas dysfunkcyjna, a następnie – gdy już wytrzeźwiała w sanatorium MI5 dzięki przychylności swojego szefa Charlesa Partnera – alkoholiczka dochodząca do siebie. A potem ten sam szef, Pierwsze Biurko w Regent’s Park, strzelił sobie w głowę w wannie. Albo przynajmniej tak wtedy twierdzono.

Ale podobnie jak plama po winie ta historia nie chciała zniknąć i za każdym razem gdy Catherine próbowała ją usunąć, pojawiała się ponownie, tworząc inny wzór. Partner, jak się okazało, był zdrajcą. Człowiek, który był szefem MI5 i ściągnął Catherine z równi pochyłej, przez całą dekadę dopuszczał się zdrady. Teraz czuła, że było to równocześnie szokiem i potwierdzeniem czegoś, co zawsze wiedziała: że wszyscy, którzy pracują w terenie, w końcu dają się na coś złapać. Wyglądało na to, że Charles dał się złapać na pieniądze… Nie tak szybko natomiast dotarło do niej coś innego: że Partner dalej ją trzymał nie z powodu tego kim, lecz czym była. Uważała się za jego oddaną pomocnicę; za jakże skuteczną asystentkę, której własne życie być może było jednym wielkim bajzlem, ale która dbała o to, by jego życie przebiegało bez zakłóceń. Okazało się jednak, że w oczach Partnera jej najważniejsze kwalifikacje polegały na tym, że była pijaczką, i można było zakładać, że nie zauważy tego, co dzieje się pod jej nosem. Każda tajemnica, jaką kiedykolwiek sprzedał, przechodziła przez jej biurko, na każdym jego przestępstwie były jej odciski palców. Gdyby stanął przed sądem, stałaby tam obok niego. Mogłaby się wtedy pożegnać ze swoją dopiero co odzyskaną trzeźwością.

Ale Partner się zabił, a ona była tutaj, w Slough House, i choć pozostali, którzy tu pracowali, uważali to za torturę, dla Catherine to była pokuta. Alkoholizm leżał w jej naturze, siedziało to w niej od czasów, gdy była nastolatką, ale nie mogła pogodzić się z tym, że była tak głupia. Już nawet bezmyślna harówka była lepsza niż ponowne narażenie się na takie ryzyko. Nawet Jackson Lamb z jego nieskończonymi pokładami grubiaństwa i zwierzęcymi nawykami był od tego lepszy.

A potem plama jeszcze raz zmieniła kształt.

amarone bardolino montepulciano

To Diana Taverner powiedziała jej: „Jest coś, o czym naprawdę powinnaś wiedzieć”. Trzeba to było przyznać Lady Di, że kiedy chciała, by jakaś informacja tobą wstrząsnęła, potrafiła to zrobić w bolesny sposób – jakby wbijała nóż w plecy. „Naprawdę myślałaś, że sam się zabił? Na pewno sama już do tego doszłaś…”

I oczywiście, że do tego doszła; wiedziała od wielu lat. Wiedziała, ale nigdy nie pozwoliła, by ta wiedza okrzepła i zapuściła korzenie.

Charlesa Partnera zabił Jackson Lamb. Kiedyś, dawno temu, pracował dla Partnera w terenie. Partner był jego prowadzącym, jego mentorem, drzewkiem majowym, wokół którego Lamb tańczył. Ale zabił go; zastrzelił go w wannie, gdzie potem znalazła go Catherine. A więc nie było procesu ani traumy w tabloidach; tylko kolejne samobójstwo w MI5, parę słów wymamrotanych pod nosem i wyjazd na Cmentarz Szpiegów. Jako zapłatę czy też karę – nie wiedziała, czym to było – Lamb dostał Slough House i od tamtej pory tu siedział niczym ponury władca odrzutów z MI5; tych, których szczytowym punktem kariery być może nie stała się kula w wannie, ale i tak byli skończeni. I ona też co dzień tu trwała; dostarczała raporty na biurko Lamba, robiła mu herbatę i czasem siedziała z nim wieczorami z powodów, których nigdy nie udało jej się zrozumieć. Nie lubiła go, ale była z nim związana: horror z jej snów, czasem jej wybawca, a teraz – jak się okazało – człowiek, który zamordował jej dawnego szefa. Jak się powinna z tym czuć?

Miała ciągnąć to dalej. I robić to dzień po dniu.

Catherine zaczęła przeglądać raporty Rivera i Louisy. Miała je poprawić, wydrukować, porządnie pozszywać i wsunąć do teczki. Prędzej czy później wylądują w Regent’s Park, gdzie – z tego, co wiedziała – zostaną bez czytania wrzucone do niszczarki. To była tylko jedna z wielu rzeczy, nad którymi nie miała kontroli.

Ale później, po drodze do domu, kupi sobie butelkę.

Jeśli ktoś lubi szkołę, potem będzie kochać pracę, brzmiało stare powiedzenie. I to prawda, pomyślała Shirley Dander, że jedno było dobrym przygotowaniem do drugiego. Jeśli potrafiło się radzić sobie z napadami złości, złośliwością, wkurzającymi pierdołami, to edukacja byłaby dziecinnie prosta.

Dobrym tego przykładem był J.K. Coe. Gdyby ktoś pytał Shirley o zdanie, Coe był w trzech czwartych psycholem. I jej opinię potwierdzał udokumentowany fakt: umyślnie zabił co najmniej dwie osoby, nie licząc tego, co robił w wolnym czasie; jednego z tych ludzi (skutego i bez broni) tutaj, w tym budynku. Trzeba przyznać, że ten drugi był trudniejszym celem: złym kolesiem posyłającym na prawo i lewo kule z broni automatycznej. Coe do niego podszedł i z bardzo bliska strzelił mu w głowę. Nawet gdyby zrobił to z broni krótkiej, byłby straszny bajzel. Ale gdy używało się policyjnego karabinu, to była sztuka nowoczesna. Jeśli uwzględnić to wszystko i dodać do tego jeszcze, jak trzymał nóż przy gardle Shirley, nie była pewna, czemu zaniża jego status do trzech czwartych, być może kierowała nią zawodowa uprzejmość. Z większości biur z taką kartoteką jeszcze przed lunchem wywaliliby człowieka na zbity pysk. I miała nadzieję, że z większości szkół tak samo.

Ale tu był Slough House, miejsce, w którym zasady ustalał Jackson Lamb, i o ile nie schowało mu się lunchu ani nie ukradło whisky, wszystko mogło ujść na sucho. Wiedziała o co najmniej czterech trupach w tych murach, a nie pracowała w weekendy. Slough House był na szarym końcu w strukturach MI5 i odsyłano tu ludzi, żeby zanudzili się na śmierć. Bóg raczy wiedzieć, co się działo w Regent’s Park.

W każdym razie ona i J.K. Coe mieli wspólną historię, co powinno jej ułatwiać rozmawianie z nim. Ale łatwe było tylko znalezienie go – siedział w swoim pokoju – a potem było już tylko pod górkę.

– Ale tu cicho. – Brak reakcji z jego strony potwierdził przynajmniej, że miała rację. – Gdzie River?

Coe wzruszył ramionami.

Kiedy pojawił się w Slough House, miał irytujący nawyk grania na niewidzialnych klawiszach. Siedział przy swoim biurku albo przy jakiejkolwiek innej płaskiej powierzchni i jego palce wystukiwały to, co słyszał w głowie, zwykle jakiś utwór z iPoda, ale podejrzewała, że i bez tego odbijałoby się to echem w jego mózgu. Nie robił tego już tak często. Ale wciąż był dość nieobecny i zupełnie pozbawiony charyzmy. To jednak nie znaczyło, że nie wychwytuje informacji.

– Rozmawiałeś z tym nowym?

Coe pokręcił głową.

– Słyszałeś, za co tu jest?

Zawsze mówili o tym tak, jakby to był wyrok, bo przecież tak właśnie było. Coś, co dawało człowiekowi popalić.

Ale Coe znów pokręcił głową.

Shirley zrobiła to samo: szkoda się było, kurwa, odzywać. Przy Coem nawet łyżka do butów wydawała się rozmowna. Nie żeby Shirley chciała się z nim zaprzyjaźnić, czy coś w tym stylu. Ale razem załatwili złych kolesi i to powinno być warte chociaż głupiej, nic nieznaczącej rozmowy.

Gdzie indziej szanse na dowiedzenie się czegoś były marne. Rivera nie było, już to ustalili; Louisa jasno dała do zrozumienia, że nie chce jej się gadać, Ho był Ho, a Catherine ostatnio dziwnie się zachowywała i nie miała ochoty na pogawędki. Czasami nowi ludzie mieli taki wpływ na pozostałych. Sprawiali, że człowiekowi przypominał się ten czas, kiedy wciąż miał nadzieję. Kiedy myślał, że popełnił jakiś błąd, który wciąż jeszcze można naprawić, i że z czasem uda mu się wydostać z tej dziury i wszyscy będą mu bić brawo.

Po jakimś czasie człowiek zdawał sobie jednak sprawę, że tylko z powrotem go do niej wepchną.

– Fajnie się gadało – powiedziała Shirley. – Musimy to kiedyś powtórzyć. – I wyszła z pokoju Coego.

Po powrocie do swojego pokoju przyjrzała się jeszcze raz najnowszemu zadaniu. Lamb niedawno wpadł na pewien pomysł; ten konkretny przebłysk geniuszu polegał na tym, że przeciętny świrus podkładający bomby (jego słowa) raczej nie będzie przestrzegał ogólnie przyjętych zasad.

– Może tylko mnie się tak wydaje, ale jeśli twoim celem w życiu jest masakrowanie bliźnich jak popadnie, pewnie nie będzie ci się chciało płacić abonamentu za telewizję. Zgadza się?

– No tak, ale czy nie uczą ich, jak się nie rzucać w oczy? – odezwała się wtedy Shirley. – W szkole terrorystów.

– O, świetnie! Ochotniczka.

– Nie, ja tylko…

– Bo widzisz, usiłuję zasugerować… Przez co mam na myśli, że po prostu chcę, żebyś od tej chwili poświęciła swoje życie, dopóki nie każę ci przestać, czemuś, co nazwiemy… Operacją Chrzanić Przepisy.

Oznaczało to, że teraz całe dni Shirley pochłaniało porównywanie rejestru osób niepłacących abonamentu za telewizję z listami tych, które nie zapłaciły mandatu za parkowanie, alimentów albo popełniły milion innych drobnych wykroczeń…

(„A nie byłoby szybciej, gdybym na początek wzięła po prostu całą populację Liverpoolu?”

„A mówią, że niczego was nie uczę”.)

… i do tego jeszcze to wszystko, delikatnie mówiąc, było nacechowane etnicznie. Jednym słowem, cały Lamb: bezsensowna strata czasu i nuda, od której urywało cycki, a na dodatek trochę chamstwa. Gdyby trafiło na kogoś innego, byłoby to nawet zabawne.

Zastanawiała się, jakie zadanie Lamb wymyśli temu nowemu.

I co zrobił ten nowy, że trafił do Slough House.

A potem zastanawiała się, gdzie może być River, ten szczęściarz, któremu wciąż udawało się wywijać od roboty.

Dobrze, że niektórzy z nas mają jakąś etykę pracy, pomyślała, sprawdziła, czy drzwi pokoju są porządnie zamknięte, a potem zamknęła oczy.

***

Jego dziadek słabł z każdym dniem.

River od wczesnych godzin porannych był przy jego łóżku, wezwany przez uprzejmy głos w komórce: „Byłoby dobrze, gdyby jak najszybciej pan tu przyjechał”. Przez kilka następnych minut leżał, starając się odsunąć od siebie te słowa, i cofał się w czasie. Znów miał dwanaście lat i pomagał w ogródku; patrzył, jak dżdżownice wykonują swoją niezrozumiałą pracę. Na głowie miał kapelusz S.D. „Nie chcę, żebyś dostał udaru słonecznego. Twoja babcia dałaby mi popalić”. Albo dwa razy starszy siedział w gabinecie, deszcz bębnił o szyby, a S.D. opowiadał mu o mrocznych dniach zimnej wojny. Z biegiem lat fotel staruszka dostosował się tak, że obejmował go niczym hamak. Fotel Rivera wciąż był w obróbce… Ich własny najmroczniejszy dzień, też zimny, był tym, kiedy pochowali jego babcię, Rose, i wtedy pierwszy i jedyny raz widział, jak S.D. płacze.

Człowiek buduje sobie życie tak, jak budowałby ścianę, kładąc jedną cegłę na drugiej. Ale prędzej czy później te pierwsze cegły ktoś zabiera.

River zastanawiał się, czy nie zadzwonić do matki, ale myśl o tym nie zajęła mu dłużej niż pokręcenie głową. Potem zmusił się, żeby wstać i włożyć to samo ubranie co poprzedniego dnia, a następnie dotarł do Skylarks, domu opieki, przed wschodem słońca. Jego dziadka przeniesiono do pokoju urządzonego specjalnie do umierania, choć nikt nie mówił tego na głos. Oświetlenie było łagodne, a z okna rozciągał się widok na zimowe wzgórza z linią drzew niczym chór szkieletów. Łóżko, którego S.D. miał już nigdy nie opuścić, było solidnym, szpitalnym sprzętem z zabezpieczeniem, które nie pozwalało mu spaść, oraz wszelką aparaturą monitorującą jego stan. Jedno z tych urządzeń pokazywało echo pulsu, sygnał wystukiwany ze słabnącego źródła. Ostatnie przejście graniczne, pomyślał River. Jego dziadek wkraczał do krainy bezimiennych agentów.

Dwa razy wyjmował telefon, żeby zadzwonić do matki. Dwa razy tego nie zrobił. Napisał za to SMS do Louisy; dał jej znać, gdzie jest. Odpisała: „Tak mi przykro”. Zadzwoniłby do Catherine, ale ostatnio się zmieniła; cofnęła się do stanu, w jakim była w jego pierwszych dniach w Slough House: blady duch poruszający się po pokojach i niepozostawiający po sobie śladów. Poprzedniego dnia był z nią sam na sam w kuchni, stał tuż przy niej, gdy wyjmował mleko z lodówki, i głęboko wciągnął powietrze: czy wyczuł alkohol? Ale wychwycił tylko ziołową mieszankę jej ulubionego mydła, zapach, który się z nią kojarzył.

Poza tym, gdyby wróciła do nałogu, chyba wszyscy by o tym wiedzieli? Taki upadek! Chyba że Catherine zrobiłaby to w typowy dla siebie sposób i upadałaby tak powoli i tak nisko, że nikt by tego nie zauważył.

Spokojny oddech od strony łóżka.

River wstał i zaczął przechadzać się po pokoju, żeby pobudzić krążenie. Takie myśli przychodziły człowiekowi do głowy w szpitalnym pokoju. Cichy oddech S.D. i jego tajemnicze pomruki nie słabły i wydawały się niczym nie różnić od dźwięków wydawanych przez śpiącego człowieka. Ale ludzie, którzy na co dzień mieli do czynienia ze śmiercią, wychwycili oznaki, których River nie potrafił dostrzec. Kiedy życie wkraczało na ostatnią prostą, pojawiały się sygnały, które należało odczytać, szyfry, które trzeba było złamać. Był to język, którego River jeszcze nie znał. Za każdym razem, gdy był świadkiem czyjejś śmierci, przydarzała się ona nagle i zdrowym ludziom.

Co piętnaście minut do pokoju zaglądała pielęgniarka, żeby ocenić sytuację. Przyniosła Riverowi kubek herbaty i kanapkę i poklepała go po ramieniu. Jest pan jego jedyną rodziną? A ile ma pani czasu? Była jeszcze matka Rivera, Isobel Dunstable, z domu Cartwright, która nadała Staremu Draniowi to przezwisko i tak właśnie o nim myślała; i ojciec, zbuntowany amerykański szpieg Frank Harkness, który uwiódł Isobel nie z miłości ani nawet nie dla przyjemności, lecz po to, by nagiąć S.D. do swojej woli. Być może był to jedyny raz w życiu S.D., gdy ktoś go przechytrzył. I nigdy nie wspomniał o tym ani słowem. Zanim River poznał prawdę, staruszek pogrążył się już w zmierzchu i przestał odróżniać drzewa od cieni.

Tymczasem Frank przepadł jak kamień w wodę, a matka Rivera nie rozmawiała ze swoim ojcem od lat.

„Po prostu chcę, żeby był nieszczęśliwy”, powiedziała kiedyś Riverowi. Pod tą kruchą beztroską wyczuwał wciąż pulsującą ranę.

Zasnął, więc gdy to się wreszcie stało, stało się bez jego wiedzy. Opadły mu powieki, a obrazy, które przemykały mu w głowie, były chaotyczną plątaniną nieszczęścia i poczucia utraty. Obudził go hałas dobiegający od strony korytarza, potrącony wózek, i na ten dźwięk obudził się z dziko bijącym sercem. Dopiero po chwili dotarło do niego, że zmieniła się melodia aparatury w pokoju i teraz zamiast śledzić postępy, maszyny nadawały wiadomość z drugiej strony. Jego dziadek przekroczył granicę.

River wstał i pocałował staruszka w czoło, a chwilę później zjawiła się pielęgniarka.

***

– Żartujesz, prawda? – spytała Emma.

– A wyglądam, jakbym żartowała?

– Bez urazy, ale trudno powiedzieć.

To była prawda. Nie chodziło o to, że Lady Di miała kamienną twarz i jeśli kiedykolwiek podpuszczałaby podwładnych, prawdopodobnie miałoby to miejsce w kontrolowanych warunkach, w których podmiot byłby przykuty do regału. Jednak w czasie, gdy Emma Flyte była szefową psów, zdarzyło jej się słyszeć wiele instrukcji, które spokojnie można by uznać za robienie sobie jaj. Jak się okazuje, zarządzając bezpieczeństwem narodowym, trzeba było radzić sobie z naprawdę absurdalnymi sytuacjami: toksycznym pajacem w ministerstwie spraw zagranicznych, oficjalną wizytą narcyza moczącego łóżko, tendencją elektoratu, by od czasu do czasu rzucać się z urwiska. A więc czasem Pierwsze Biurko przedstawiało zarysy jakiegoś planu i pierwsza myśl, jaka przychodziła ci do głowy, brzmiała: „No jasne”.

Ale nie tym razem.

– Myślałam, że Slough House jest na twojej liście – powiedziała.

– Mam jakąś listę?

– Och, chyba obie wiemy, że masz. A Slough House stawał ci ością w gardle od lat, prawda? Wreszcie wspięłaś się na szczyt tego małpiego drzewa i sądziłam, że twoim pierwszym posunięciem będzie zrównanie Slough House z ziemią.

I rozsypanie soli w miejscu, gdzie kiedyś stał. Jeśli chodzi o Jacksona Lamba, nie istniało coś takiego jak nadmiar ostrożności.

– Ale zamiast tego wykorzystujesz jego potencjał. Nie, nie mów mi. Zawarłaś układ z Lambem.

– Jestem Pierwszym Biurkiem, pani Flyte. Nie muszę z nikim zawierać układów.

– A ja pracowałam kiedyś w policji, pani Taverner, i potrafię poznać kit, kiedy mi się go wciska. To tak udało ci się pozbyć Whelana, prawda? Lamb ci pomógł, a ty w zamian zostawiłaś w spokoju Slough House.

Wystarczyło, że powiedziała te słowa na głos, by dotarło do niej, że to prawda. Zakulisowa polityka była naturalnym środowiskiem Diany Taverner, zaś jeśli chodzi o Lamba, dogadałby się z diabłem, gdyby wymagały tego okoliczności. To, czy diabeł uścisnąłby mu rękę, to już inna sprawa. Nawet szatan ma swoje standardy.

Lady Di odchyliła się na krześle. Nie był to zbyt dobry znak. Taverner była drapieżnikiem. Gdy ktoś inny kontrolował sytuację, wolała pozostawać w ruchu niż siedzieć w jednym miejscu; Emma podejrzewała, że to przez nieustanną świadomość, jak łatwo ciepłe ciało może stać się celem.

Teraz zaczęła mówić:

– Powiedzmy po prostu, że im wyżej się wspinasz, tym bardziej zmienia się twoja perspektywa. Zgadza się, w przeszłości Slough House był utrapieniem. I w przyszłości znów może nim być, wówczas nie będę się wahać, by to ukrócić. Ale na razie, nazwijmy to fazą przejściową, może się przydać do pewnych rzeczy. Jedną z nich jest rozwiązanie problemu trajektorii twojej kariery. – Jej spojrzenie na chwilę się przemieściło; popatrzyła gdzieś za Emmę przez szklaną ścianę, na chłopaków i dziewczyny z centrali. Środowisko obfitujące w cele, założyła Emma. Istniało tak wiele sposobów, na które można było rozczarować Dianę Taverner, i z niektórych człowiek nie zdawał sobie sprawy do chwili, gdy jego głowa toczyła się po piasku. – A więc zgadza się, wykorzystuję jego potencjał, jak to ujęłaś. Tak właśnie postępują liderzy.

Emma pokręciła głową.

– Chciałabyś coś dodać?

– W londyńskiej policji było źle – stwierdziła Emma – ale to tutaj, Jezu! Spaliłabyś całe miasto, byle zachować twarz.

– To by już zależało od miasta.

– Niestety, nie wierzę, że żartujesz.

– Najwyraźniej to spotkanie zaczęło się sprowadzać do rozmowy o moim poczuciu humoru. Podpowiem ci coś, żeby oszczędzić ci czasu. Kiedy uważam, że coś jest zabawne, śmieję się. Nadążasz?

– Przypominasz mi kogoś z mojej dawnej roboty.

– Mam nadzieję, że komendanta.

– Nie, takiego recydywistę. Aresztowałam go kilkanaście razy za pobicia. Ale nigdy nie załapał, że to on ma problem.

– Będzie mi brakowało naszych rozmów – powiedziała Diana Taverner. – Nieczęsto bywam w tamtej części miasta. Nie żeby podróż była jakoś szczególnie trudna, tylko po prostu to strasznie gówniana okolica. Chyba że lubisz street food.

Emma Flyte się uśmiechnęła.

– W swoim czasie zjadłam go na tyle dużo, by nauczyć się jednego. Że to ja decyduję, gdzie go kupić.

– Brzmi to, jakbyś odrzucała moją propozycję. Ale zechciałabyś powiedzieć to w bardziej jednoznaczny sposób?

– Oczywiście – odparła Emma. – A więc uprzejmie panią informuję: niech się pani pierdoli! I wsadź sobie w dupę tę swoją pracę!

I ponieważ dalsze przedłużanie tej rozmowy wydawało się bez sensu, po tych słowach wyszła.

A więc dzień mija tak jak większość dni i miasto po raz kolejny osuwa się ku nocy. Na rynnach Slough House, na jego szybach, na framudze czarnych frontowych drzwi, które nigdy się nie otwierają i nigdy nie zamykają, tworzy się cieniutka warstwa lodu, a jedynym wkładem budynku w światła, które przewodzą miastu nad ranem, jest poprzecinany poziomo żółty kwadrat na jego najwyższym, skierowanym ku niebu, piętrze. Ale dokładnie w chwili, gdy przykuwa uwagę, gaśnie i kilka minut później – po czasie umożliwiającym komuś znajdującemu się pod wpływem whisky pokonanie sześciu półpięter, z przerwą na skorzystanie z czegoś, co z uszkodzonej perspektywy mogłoby uchodzić za mobilną ubikację – z sąsiedniego zaułka wyłania się postać w ciężkim płaszczu, przechodzi na drugą stronę ulicy i znika w cieniach Barbican. Nie jest to trasa, którą ta postać podążała poprzedniego wieczoru, a jutro też podąży inną.

A teraz budynek znika, efekt cieni rzucanych przez przejeżdżający autobus. Budzą się wspomnienia, pozostałości długiego rozpamiętywania – plamy pozostawione przez ludzi w miejscach, które zajmowali – ale do rana znikną i jak zwykle pozostaną po nich puste miejsca, które wypełnią się nowymi smutkami i frustracjami. Niedługo zima znów da wszystkim popalić, nie tylko Londynowi, ale każdemu, kto stanie jej na drodze, i wielkie połacie kraju pokryją się śniegiem. Nim ten śnieg się roztopi, w Slough House pojawią się nowe duchy.

A do tego czasu budynek zrobi wszystko, żeby zapomnieć o tych, które już w nim mieszkają.

===LxciECQWZVZvVmFZawE3VmVdaFg9WGhdaVs5WmxcOVhoUGYDNQE=

3

W  sobotę rano Lech Wicinski wyszedł z mieszkania w suterenie w Crouch End, które dzielił ze swoją narzeczoną, z zamiarem kupienia mleka. Niecałe dwieście jardów dalej był mały sklepik, ale Lech z jakiegoś powodu zdjął z wieszaka kluczyki do samochodu i mniej więcej w czasie, gdy powinien zasiadać do jajecznicy, opuszczał miasto, kierując się na zachód, choć minęło trochę czasu, nim ujawnił się cel jego podróży. Przez te pierwsze pół godziny jechał na ślepo, próbując cofnąć czas, jakby zmierzając w jeszcze nieznanym kierunku, mógł odnaleźć popełniony przez siebie błąd i go cofnąć; wrócić do domu i zastać wszystko tak, jak powinno być, swoją karierę na właściwych torach i nowo kupione mleko w lodówce. Był w zbyt dużym stopniu racjonalistą, by wierzyć, że tak by się mogło stać. Ale był też człowiekiem, więc sami rozumiecie: Jezu!

Samochody na drodze poruszały się powoli: weekendowy exodus. Przyciąganie Londynu było siłą działającą w dni robocze. Jednak mniej więcej po godzinie ruch wrócił do normy i Lech przyłapał się na tym, że jedzie z równą prędkością siedemdziesięciu pięciu mil na godzinę. Było zimno i sucho, pobocza autostrady i ciągnące się dalej pola były zmarznięte i opuszczone. Krowy na polach stały nieruchomo; wyglądały jak makiety.

Poprzedniego wieczoru zadzwonił do Josie, jednej z dziewczyn z centrali, i spytał, czy ma ochotę na szybkiego drinka. W jego głosie słychać było wymuszony entuzjazm; Lech Wicinski, którego żadne z nich nie poznawało. Ale to i tak nie miało znaczenia, bo powiedziała tylko: „Przepraszam, Lech. Nie mogę”.

„(…) dopóki dochodzenie nie zostanie zakończone w sposób zadowalający dla niniejszego departamentu, nie będzie pan kontaktować się ze współpracownikami (…)”

Poczuł, że zgrzyta zębami. Zmusił się, żeby przestać.

Lech podarł tamto pismo na kawałki i wrzucił je do kosza na śmieci, gdzie znalazł je ten dupek, z którym teraz dzielił pokój. Szybka lekcja życia w Slough House. W małym pasażu handlowym naprzeciw znajdował się sklep z narzędziami i można było kupić łapki na myszy. „Pierdol się, ty mały szpiclu”. To powinno poprawić atmosferę.

I żeby pójść za ciosem, odłamał ucho kubka z Clintem Eastwoodem i zostawił na blacie w kuchni.

Po objechaniu Oksfordu zjechał z autostrady. Droga stała się węższa i latem byłaby zacieniona, ale w tej chwili krzyżujące się nad głową konary przypominały stare blizny. Była też wyboista, z progami zwalniającymi w wioskach, przez które się wiła. Domki tutaj miały widok na dolinę i zadbane ogrody, jakby ludzie, którzy wybrali życie na wsi, lubili poskramiać to, co się da. Ale z drugiej strony, kto tego nie lubi? To wtedy, gdy sprawy wymykały się spod kontroli, wszystko zaczynało świrować.

Znaleźli pornografię na jego służbowym laptopie – pornografię dziecięcą.

– To nie ja.

Richard Pynne, jego bezpośredni przełożony – oczywiście zwany Dickiem Chujkiem, ale sobie na to zasłużył – sceptycznie pochylił głowę.

– No tak, Alec, ale cóż… jest na twoim laptopie. Wszyscy to widzą. – To wymagało doprecyzowania. – Albo i nie.

– Jak w ogóle…?

– Są kontrole, robimy kontrole. Zdalnie. Na pewno o tym wiedziałeś. Wielokrotnie o tym informujemy.

Jego słowa sugerowały: nie obchodzi nas, w jaki sposób robisz sobie dobrze. Po prostu nie rób tego na służbowym sprzęcie.

W ten sposób się dowiedział, że coś jest nie tak: przy jego stanowisku zjawiły się psy, na oczach wszystkich z centrali odłączyli jego sprzęt i przetrząsnęli biurko. Wszystko spakowali do takich plastikowych kuwet, jakich używa się na lotniskach. Myśleli, że co zrobił? Zdradził jakąś tajemnicę, ujawnił dane…? Dick Kutas musiał mu to wyjaśnić w jednym z tych mniejszych, pozbawionych okien pokoi do przesłuchań; tych, do których cię wzywają, gdy nie ma w planach kawy.

Pynne był ogromny, a z czasem stanie się jeszcze ogromniejszy, jeśli nic z tym nie zacznie robić; dawno temu pokonał powiększające się zakola, goląc sobie głowę i nosił okulary w grubych oprawkach – Lech był gotów przyznać, że tylko tyle ich łączy, choć sam nosił okulary tylko do czytania. Pynne był od niego rok czy dwa młodszy, ale szybciej awansował, co mogło wynikać z tego, że studiował w Cambridge, albo po prostu z tego, że bardziej mu zależało. Nie daj się nabrać na te wzorce mowy, upomniał się Lech. Na to wahanie w głosie, te powtórzenia. Pynne Kutas był bystry. Był jednym z protegowanych Di Taverner.

Ale to wszystko było mało ważne. Najistotniejsze było to, co niemożliwe: pornografia dziecięca na laptopie Lecha. Którego używał tylko on. I za który odpowiadał: za jego zabezpieczenie, treści, za wszystko.

– A więc muszę cię zapytać i to jest oficjalne pytanie, wszystko się nagrywa… Muszę ci zadać to oczywiste pytanie. Zrobiłeś to, Alec? Ściągnąłeś to?

– Ja… Nie! Cholera, oczywiście, że tego nie zrobiłem.

– I ten laptop był w twoim posiadaniu przez ostatni tydzień?

– Był w moim posiadaniu przez ostatni rok. Ale nie ściągałem cholernej… Jezu, Dick! Pornografia dziecięca? Jestem zaręczony, na litość boską.

Zabrzmiało to jak wymyślone naprędce alibi. Że niby mężczyźni, którzy mają żony, narzeczone, partnerki, mężczyźni, którzy mają jakieś życie, nie robią takich rzeczy. Nie korzystają z nielegalnej pornografii. Naturalnie z wyjątkiem tych, którzy z niej korzystają, ale Lech się do nich nie zaliczał.

– Jeśli to jakiś błąd, problem ze spójnością, oczywiście mam tu na myśli spójność systemu, to wszystko się wyjaśni – powiedział Dick. – Ale najpierw konieczne będzie dochodzenie i obawiam się, że przez ten czas nie będziesz miał wstępu na teren agencji.

Wyprowadzili go z budynku, jakby przyłapano go na podkradaniu spinaczy.

Zjechał z drogi przy znaku na Northwick Park.

Ten sam poranek, z powrotem w Londynie.

Louisa, która mieszkała na obrzeżach miasta, w weekendy nigdy nie przyjeżdżała do centrum, chyba że wymagała tego jakaś szczególna okazja – randka, zakupy, nuda; powiedzmy, że robiła to maksymalnie co drugą sobotę, a już góra trzy soboty w miesiącu. A jednak znów była w Soho, jak bezmyślna turystka; jedna z miliona, nawet przy tej ponurej pogodzie. Miała na sobie nową, białą narciarską kurtkę, która co prawda nie poprawiała figury, ale Louisa cieszyła się, że ją ma, gdy wysiadała z metra w przenikliwie zimny londyński poranek. W radiu mówili coś o zbliżającym się syberyjskim froncie. Brzmiało to tak, jakby chodziło im o jakieś manewry wojenne.

Okna kawiarni były szare od pary i przewijał się za nimi nieprzerwany strumień duchów. Louisa obejmowała oburącz swoje americano, a drzwi otwierały się i zamykały, otwierały i zamykały. Kobieta powinna była się zjawić jakieś dziesięć minut temu. Jeśli dopiję kawę, a jej dalej nie będzie, to po sprawie, pomyślała.

Właściwie to Louisa w ogóle nie miała ochoty tu być.

„Czy… czy to biuro Mina Harpera?”

W tamtej chwili poczuła coś jak zawroty głowy.

„Pan Harper już tu nie pracuje”.

Opierała się wtedy o biurko Mina; tyle razy patrzyła, jak on to robił. Lubił stać, rozmawiając przez telefon; trudno mu było wytrzymać w jednym miejscu. Nie wstąpił do MI5, żeby siedzieć przy biurku. Ona też nie. Ale ich kariery się wykoleiły; kariera Louisy dlatego, że schrzaniła operację i zgubiła cel, wskutek czego mnóstwo broni trafiło na ulice; kariera Mina – co stało się już anegdotą – bo zostawił w metrze dysk z oznaczeniem „Ściśle tajne”. Gdyby mieli kogo o to obwiniać, może ich życie byłoby łatwiejsze. Ale oboje dręczył wstyd i nienawidzili samych siebie, co prawdopodobnie sprawiło, że coś zaiskrzyło między nimi. Ale ten romans był wyłącznie ich prywatną sprawą, przypomniała sobie teraz. Małżeństwo Mina już się wtedy rozpadło.

„Nazywam się Clare Addison. To znaczy, tak się teraz nazywam. Ale wcześniej byłam Clare Harper… Min był moim mężem”.

Louisa sądziła, że pewnie chodzi o jakieś rozwiązanie problemu „w dwunastu krokach”. Że Clare Harper potrzebuje licencji na dalsze życie. I że częścią tego procesu było spotkanie z Louisą Guy, z którą jej zmarły mąż spędził ostatni rok życia.

Dopiła swoje americano i pomyślała: na świcie jest za mało tequili. Mniejsza z kawą: za mało tequili. Nie chciała tego robić. Nie chciała tu być. Ale nie wyszła, mimo umowy, którą zawarła z samą sobą.

Ile lat mogły mieć teraz dzieci? Nigdy ich nawet nie poznała… Doszła do wniosku, że piętnaście. Może szesnaście? To znaczy Lucas. Nie pamiętała, jak miał na imię ten młodszy. George? Nie, to tylko skojarzenie.

– Przepraszam?

Nawet nie zauważyła, że drzwi znów się otworzyły.

– Och. Tak?

– To ty jesteś…?

– Tak, jestem Louisa. – Wstała. – A ty musisz być Clare.

– Przepraszam za spóźnienie.

– Nic się nie stało. – Przez chwilę nic się nie działo, po prostu dwie kobiety sparaliżowane spotkaniem. Louisa zmusiła się, żeby z tego wybrnąć. – Zamówić ci kawę?

– Och… Latte. Dziękuję.

Po tym, jak Louisa przetrwała już pierwsze chwile spotkania, znów ustawiła się w kolejce i jak szpieg obserwowała Clare Harper w lustrach na ścianie. Tyle tylko że nie Harper: Addison. W każdym razie była mniej więcej w wieku Louisy, może trochę starsza; musiała mieć jakieś trzydzieści dziewięć lat, może przez solidarność powiedzmy, że trzydzieści osiem i trzy czwarte. Była brunetką, jej włosy były krótko przycięte przy szyi, ale z przodu były dłuższe. Jakieś dwa lata temu Louisa sama spróbowała takiej fryzury, ale nie przypadła jej do gustu. Clare miała na sobie dżinsy i luźny zielony sweter, może w innych okolicznościach Louisa spytałaby ją, gdzie go kupiła. Nie spodziewała się jednak, by miały się ze sobą zaprzyjaźnić. Sądziła, że są tutaj, żeby Clare Addison mogła ją trochę wdeptać w ziemię, zanim pójdzie dalej. Ale Louisa nie przyszła tu, by ktoś mógł się na niej wyżyć, ani nawet po to, by porozmawiać o Minie. Była tu, żeby powiedzieć: „Tak, to byłam ja”. Żeby Clare Addison mogła powiązać twarz z nazwiskiem, tak jak teraz zrobiła to Louisa. To psychologiczne zamknięcie pewnego rozdziału działało w dwie strony.

Kiedy wróciła do stolika, Clare siedziała ze splecionymi palcami. Louisa coś powiedziała; nie była pewna co. Może: „Długo tu jechałaś?”. Coś w tym stylu. Clare pokiwała albo pokręciła głową i Louisa dostrzegła napięcie mięśni wokół jej ust i rozbiegane spojrzenie, jakby spodziewała się kogoś innego. To napięcie wydawało się niepotrzebne. Bez względu na to, co się stanie, to, co najgorsze, już się zdarzyło. Rany się goiły.

Zamierzała powiedzieć coś jeszcze, tym razem coś sensownego, ale Clare zaczęła już mówić:

– Pracowałaś z Minem, prawda? W tym całym… Slough House?

– Tak go nazywają.

– To tam go przydzielili po tym, jak nawalił.

– Tak – potwierdziła Louisa. Zupełnie nie rozumiała, czemu ta kobieta robi takie podchody. Czego chciała, sprawozdania dzień po dniu z ich romansu? Bo jeśli tak, to pieprzyć to. Louisa była gotowa okazać jej współczucie, ale nie zamierzała się przed nią otwierać. – Clare, nie wiem, ile Min mówił ci o mnie czy o Slough House, ale musisz zrozumieć, że o pewnych rzeczach nie mogę rozmawiać.

– Niewiele mi powiedział. Tylko tyle, że wysłano go tam za karę, ale sama się już tego wcześniej domyśliłam. I w ogóle nie opowiadał o kolegach z pracy. To dlatego zadzwoniłam na jego stary numer. Inaczej nie wiedziałabym, kogo poprosić do telefonu.

– Czyli nie…

– Opowiadał o waszym szefie, okropnym człowieku. Wciąż tam jest?

– O tak.

– Ale nie zapamiętałam, jak się nazywał. – Spojrzenie Clare nie było już tak rozbiegane i utkwiła wzrok w Louisie. – A ty pracowałaś w tym samym pokoju? Przy sąsiednim biurku?

– Mamy tam staromodny układ – usłyszała swoje słowa. – Bez otwartej przestrzeni biurowej czy tym podobnych rzeczy. – Urwała, bo nie była w stanie ulokować Slough House w kontekście nowoczesnego biura. – Nic nie mówił o żadnym z nas? O kolegach?

– Po tym, jak go tam umieszczono, już niedługo ze sobą byliśmy. Był w okropnym stanie. Nie mógł uwierzyć, że aż tak nawalił.

– No tak…

– Wiesz, usłyszał o tym w radiu. W programie Today. Coś o dysku z tajnymi danymi znalezionym w metrze. Zaczęli już mówić o pogodzie, kiedy do niego dotarło, że chodzi o niego.

Jedna z takich chwil, kiedy tracisz grunt pod nogami. Louisa widziała kiedyś zdjęcie placu budowy w Chinach; ogromne osiedle, które zmieniło całą okolicę, ale właściciel jednego domu nie zgodził się go sprzedać. A więc jego dom pozostał nietknięty. Podczas gdy wszystko wokół rozkopano, ten jeden dom stał na stumetrowej kolumnie ziemi. Przypomniała sobie, jak patrzyła na to zdjęcie, i rozpoznała to: brak gruntu pod nogami, z wyjątkiem przestrzeni, którą samemu się zajmuje. Min czuł się tak samo. Jej odczucia do dziś jakoś bardzo się nie zmieniły, tyle tylko że się do tego przyzwyczaiła.

Nie chciała pić więcej kawy; przez resztę poranka byłaby nabuzowana. Ale dzięki temu mogła coś zrobić z rękoma.

– Clare…

– Potrzebuję twojej pomocy.

– Czemu? Co się stało?

– Chodzi o Lucasa. Naszego syna. Mina i mojego.

– O Lucasa? A co zrobił?

– Zniknął – odparła Clare. – Nie mam pojęcia, gdzie jest.

Zardzewiały zielony kontener na odpady stał przy drewnianym ogrodzeniu, które wyglądało, jakby samo miało do niego trafić za dwadzieścia minut. Po tej stronie ogrodzenia znajdował się szereg warsztatów, niektóre z podniesionymi bramami, tak że można było zajrzeć do środka i zobaczyć mężczyzn w kombinezonach majstrujących przy silnikach. Zza porośniętego rzadkim lasem terenu na lewo od Lecha słychać było odgłosy ruchu ulicznego, ale tutaj na tych niepozornych terenach przemysłowych samochody były w większości zniszczone albo niesprawne. Trafiało się tutaj, jeśli chciało się wyremontować amerykańskiego klasyka albo niedawno zajechało się na śmierć jakiś samochód i trzeba się było go pozbyć. Na metalowym znaku widniał napis: „Lakierowanie proszkowe. Blacharka. Piaskowanie”, który go trochę rozbawił, bo choć rozumiał każde ze słów, nie miał pojęcia, co mogły oznaczać.

Życie było szyfrem – pełne ukrytych znaczeń. Albo łapałeś, o co chodzi, albo nie.

Lech zaparkował na porośniętym trawą poboczu i ruszył przez osiedle Northwick Park. W powietrzu unosiło się wspomnienie mgły, a ziemia była wilgotna od liści i gdzieniegdzie czarnych, tłustych ślimaków. Wepchnął ręce do kieszeni, pośliznął się, ale odzyskał równowagę. Nisko przeleciał samolot, sądząc z wyglądu, dwuosobowa awionetka. Nie znał się na samolotach. Jego dziadkowie, którzy obaj kiedyś tu mieszkali, też by go nie rozpoznali. Wiedzieliby jednak, co utrzymuje go w powietrzu, i wstrzymaliby oddech na wspomnienie latania.

Stały tu domki z cegły pokryte dachami z blachy falistej; niektóre porośnięte bluszczem, inne z zabitymi oknami. Osiedle, które początkowo pełniło rolę szpitala dla amerykańskich żołnierzy po wojnie stało się schronieniem dla polskich przesiedleńców, i gdy spoglądał na nie teraz w ponurym zimowym świetle, mimowolnie zastanawiał się, jakie to było uczucie: uchodźcy trafiający na to ponure osiedle z obozów koncentracyjnych, z rozbitej Europy. Przysadziste chatki, które miały się stać ich nowymi domami. Były tu kiedyś wieże strażnicze i ogrodzenie z drutu kolczastego. To nie mogło im się kojarzyć z wolnością.

Przypuszczał jednak, że wolność mierzyło się tym, co człowiek zostawiał za sobą. Obaj jego dziadkowie wyjechali z Polski przed okupacją; służyli w RAF-ie, jeden był pilotem, drugi służył w obsłudze naziemnej. Walczyli pod obcym niebem, ale z czasem to niebo stało się ich własnym. Może niebo miało na ten temat inne zdanie. Po wojnie mężczyźni postanowili zostać i założyć rodziny wśród innych Polaków, innych byłych wojskowych. Mieszkali tu do czasu, gdy Northwick Park zamknięto w 1970 roku. Obaj dziadkowie z żonami zamieszkali wtedy na południowym wybrzeżu i rodzinne wakacje w latach osiemdziesiątych oznaczały dla młodego Lecha wyprawy nad morze; lody i zamki z piasku. Polska była hasłem w wiadomościach, reportażami o rozruchach i nieciekawych, szarych budynkach. Lech jeżył się na myśl o swoim pochodzeniu, nienawidził tego, że jest przez nie inny, i upierał się, by mówiono do niego Alec, nie reagował na Lech. Rodzice nie próbowali go do tego zmuszać. Rodziny z tamtej części Europy wieki temu nauczyły się czekać. Dajmy temu czas, dajmy temu czas.

Miał ciemne, kręcone włosy i przed piątą po południu wyglądał, jakby od dwóch dni się nie golił. Przypuszczał, że wynikało to z jego genów. To i wrodzony pesymizm: jeśli spodziewasz się, że będzie tylko gorzej, historia udowodni ci, że masz rację. I do tego, oczywiście, dochodziło jeszcze przekonanie, że zostanie się zdradzonym. Co nieźle pasowało do reszty.

Zaledwie kilka tygodni wcześniej Lech był analitykiem w centrali, w samym środku aktywności Regent’s Park, gdzie powoływano do służby najinteligentniejszych i najlepszych. Przeszedł to samo szkolenie co wszyscy, ale nigdy nie był w terenie. Jego najbardziej zbliżonym do operacji przeżyciem było siedzenie na tyłach furgonetki, gdy ktoś inny wyważał drzwi. Potem przyprowadzano go, by obejrzał to, co znaleziono za tymi drzwiami, albo by podał wiarygodny powód, dla którego jednak niczego nie znaleziono, a od czasu do czasu, by wskazał na inne drzwi i wytłumaczył, że to o te mu chodziło. Zdarzało się to na tyle często, by stanowić osobny punkt w budżecie. Analiza mu odpowiadała; dawała mu pretekst do posępnych rozmyślań. Nie chodziło o to, że był ponurakiem; po prostu lubił rozpracowywać sprawy, odkrywać ukryty w nich mechanizm. Kiedy dręczyła go bezsenność, przemierzał ulice miasta; porównywał to do zdejmowania koperty Londynu i badania, jak tyka mechanizm wewnątrz. Jego narzeczona, Sara, przywykła do tego, że budzi się po ciemku, a jego przy niej nie ma, i powtarzała mu, nie do końca żartując, że to się oczywiście musi skończyć, kiedy już się pobiorą. No więc takie to było życie: pracowałeś, czasem nie mogłeś spać, a twoja przyszłość już była określona. Aż do chwili, gdy coś w nią uderzyło, i to wszystko przestało być prawdą. Ta myśl przypomniała mu o Jacksonie Lambie.

Lamb był mózgiem Slough House, choć można było też postrzegać go jako brzuch. A jednak przypominając sobie ich pierwsze spotkanie, Lech zastanawiał się, na ile może ufać temu wstępnemu wrażeniu. Lamb był obleśny, jasne – tęgi – choć w jakiś sposób nie tak otyły, jak się zdawało, jakby wrażenie, że wylewa się ze swojego fotela, nawet gdy pozostawał w bezruchu, było wyreżyserowane. Ale gdy Lech zamrugał i spojrzał na niego jeszcze raz, nie potrafił powiedzieć, skąd wzięła się ta myśl. Lamb był gruby, to wszystko, i przy paskudnej aparycji do twarzy miał przyklejoną maskę okrucieństwa. Jego włosy, a raczej to, co z nich pozostało, mogłyby być koloru blond, gdyby były czyste; paznokcie u nóg mogłyby nie wystawać przez dziury w skarpetkach, gdyby je obcinał. Tego ostatniego spostrzeżenia nie dało się uniknąć, bo Lamb opierał nogi o biurko. Do tego nie zdejmował płaszcza. Procesy myślowe człowieka, który relaksuje się bez butów na nogach, ale w płaszczu, były dla Lecha obcym terytorium. Z drugiej jednak strony procesy myślowe Lamba, które chwilę później ujawniła ich rozmowa, stanowiły prawdopodobnie terra incognita dla wszystkich przedstawicieli zawodu psychiatry.

– No, kurwa, wspaniale, po prostu wspaniale – powiedział, gdy Lech wszedł do jego gabinetu. – Świeże mięsko.

– Przydzielono mnie tu tymczasowo – odparł Lech. – Do czasu, dopóki nie rozwiążą pewnych kwestii kadrowych.

– Kwestii kadrowych – powtórzył powoli Lamb. – Jeszcze nie słyszałem, żeby ktoś to tak nazywał. – Z zaskakującą zręcznością zdjął nogi z biurka, nie wiadomo skąd wyjął papierosa, zapalił go, pierdnął, sięgnął do szuflady biurka, wyjął butelkę whisky, którą głośno postawił na blacie, pierdnął jeszcze raz i oświadczył: – Sam nie mam żadnych złych nawyków, więc może zbyt surowo cię oceniam. Ale pornografia dziecięca, serio? – Zdjął nakrętkę z butelki. – Nie tknąłbym tego nawet dwumetrową polską tyczką, taką jak ty.

Lech Wicinski, który miał metr osiemdziesiąt wzrostu, poczuł, jak zaciskają mu się zęby.

– Mówiono mi, że wszystkie szczegóły są niejawne. Nie powinien pan tego wiedzieć.

– Cóż, lista rzeczy, których nie powinienem wiedzieć, ale wiem, byłaby pewnie prawie tak długa, jak lista tych, które wiem, ale mam je gdzieś. W tej chwili na obu jesteś na samej górze. A powinieneś o mnie wiedzieć jedno: nienawidzę list. – Wypuścił dym; Lech nawet nie zauważył, kiedy Lamb się zaciągnął. – Te, których nie spierdolę i nie wyrzucę, wkładam do niszczarki.

Lech się rozejrzał. Dalsze zakamarki gabinetu były ukryte w cieniu, ale nie dostrzegł niczego, co przypominałoby niszczarkę.

– No dobra, ty cholerny mądralo, improwizuję. – Wśród śmieci na jego biurku była brudna szklanka i Lamb nalał sobie do niej whisky; to by mogła być potrójna porcja, gdyby myśleć o pojedynczej jak o podwójnej. – W papierach napisali, że używasz imienia Alec. Ale podpisałeś się Lech. Pewnie uznałeś, że mały etniczny akcent na tym etapie kariery już ci nie zaszkodzi, co? Mam na myśli ten etap tuż przed runięciem z urwiska.

– Używam obu.

– Cóż za swoboda! Ale z drugiej strony już ustaliliśmy, że nie uznajesz żadnych granic.

– Mój adwokat…

– Twój adwokat jest wytworem twojej pieprzonej wyobraźni. Nie ma mowy, żeby w Regent’s Park pozwolili ci na konsultacje z prawnikiem, zanim nie ustalą, jaki ma być wynik. A skoro już pozbawiam cię złudzeń, to nikogo nie przydziela się tutaj tymczasowo. Dostajesz tylko to, co widzisz. Więc uprośćmy to sobie, dobrze? Spędzisz resztę kariery, grzebiąc w takich papierach, jakie uznam za słuszne ci podesłać, albo od razu biegnij rzucić się pod autobus. Na twoim miejscu skorzystałbym z tej kładki dla pieszych. Ale bądź tak miły i zrób to po szóstej, bo zrobi się pierdolony korek.

– Trwa dochodzenie. Oczyszczą mnie z zarzutów. Bo nic nie zrobiłem.

Jackson Lamb znów pierdnął.

– Ja też nie. A jednak obaj tu jesteśmy.

– Zawsze jest pan taki nieprzyjemny?

Lamb wzruszył ramionami.

– To nie nauka ścisła. – Wrzucił papierosa do kubka z niedopitą herbatą. – I możesz sobie darować tę niewinność i wielkie oczy. Tu, w Slough House, zawsze jesteś czegoś winny. Jeśli nie czegoś innego, to przynajmniej bycia w Slough House.

Lech gapił się na niego.

– I jeszcze jedno. Nie zamierzam ci mówić, żebyś spierdalał, za każdym razem, kiedy chcę, żebyś spierdalał. Więc naucz się odczytywać sygnały i po prostu spierdalaj w odpowiednim momencie, dobra? To jest właśnie taki moment. Więc spierdalaj.

Jeśli człowiek się spodziewa, że będzie jeszcze gorzej, historia udowodni mu, że ma rację, przypomniał sobie Lech. I nie zawsze trzeba czekać na historię. Czasem teraźniejszość też staje na wysokości zadania.

Gdy wyszedł z gabinetu Lamba, kobieta z pokoju naprzeciwko podniosła wzrok znad biurka. Jej twarz mogła wyrażać współczucie, ale jeśli tak było, to tylko przez chwilę.

„Nie zrobiłem tego!”, miał ochotę wrzasnąć.

Ale czy nie tak właśnie zawsze mówią winni?

Ta rada o rzuceniu się pod autobus, pomyślał. Nie wykluczajmy tego tak całkowicie.

Tymczasem jednak brnął przez opadłe liście w Northwick Park.

W kawiarni dalej słychać było normalne odgłosy, ale zatarły je słowa Clare. Louisa odstawiła kubek. Syn Mina, Lucas, którego imię słyszała wiele razy, ale którego nigdy nie poznała. Zaginął. A przed nią siedziała jego przerażona matka.

– Byłaś na policji? – spytała.

– Oczywiście, że byłam na policji! Myślisz, że od razu pobiegłam do ciebie?

– Przepraszam. Przepraszam. I co powiedzieli?

Clare Addison uspokoiła się równie nagle, jak wybuchła.

– No więc, ja… Wypytywali o szczegóły. Wciągnęli go do rejestru, czy jak to się nazywa… na listę osób zaginionych.

– Ile ma lat?

– Siedemnaście.

Siedemnaście: Jezu! Kiedy ten czas minął? Ale nie musiała pytać o to jego matki.

– Jest nieletni – stwierdziła Louisa. – Nie traktują tego priorytetowo?

Clare odwróciła wzrok, zerknęła w stronę drzwi. Ktoś właśnie wchodził albo wychodził. Nieważne.

– Miał pewne… problemy – odparła. – W przeszłości.

– Wcześniej już uciekał?

– Miał trudny okres. Kiedy Min odszedł. I po tym, jak zginął.

– Oczywiście…

– Miał problemy w szkole i zniknął na kilka dni. Ale to było tylko tyle. Kilka dni.

– I wtedy policja go szukała?

– Było trochę zamieszania. I pojawiły się… cóż, narkotyki. Tylko trawka.

– Postawili mu zarzuty?

– Na szczęście nie. To było naprawdę niewiele. Poza tym minęły już dwa lata.

– Czyli kiedy miał piętnaście lat.

Boże, zamknij się. To nie lekcja matematyki.

– Tak – potwierdziła Clare. – A potem on… Poprawiło mu się. Oczywiście ostro się za niego wzięłam, ale właśnie tego potrzebował i tak naprawdę tego chciał. I uspokoił się. Teraz jest w ostatniej klasie szkoły średniej. Naprawdę dobrze mu szło.

– Tylko że teraz zniknął?

– A policja myśli, że znowu zwiał z domu, że zaszył się w jakiejś melinie i ćpa, ale to nie tak, wiem, że to nie tak. – Clare urwała i spuściła wzrok.

Dopiero po chwili Louisa zdała sobie sprawę z tego, że kobieta płacze – wyciągnęła więc niezdarnie rękę i położyła jej na ramieniu.

– Nie ma go od trzech dni – powiedziała Clare.

– Co się stało? Czy on…

Czy on co?, zastanowiła się.

Co robią nastolatki? Jeśli miałaby się kierować własnymi doświadczeniami, to nic, o czym miałyby się dowiedzieć ich matki. Ale ten etap mieli już za sobą. Jego matka siedziała tu zapłakana i szukała pomocy u obcej osoby. I dopiero teraz uderzyło ją, co się tutaj działo: Clare nie spotkała się z nią, bo Louisa i Min byli kochankami. Przyszła tu, bo Louisa była szpiegiem i mogła mieć dostęp do specjalnych baz danych przeznaczonych dla służb. Clare była przerażoną matką i nie miała przestrzeni na to, by myśleć o czymkolwiek innym. I musiała być zdesperowana, by zwrócić się o pomoc do dawnych kolegów Mina.

– Jest taki jak ojciec – odezwała się w końcu Clare.

– Uparty? – Louisa nie potrafiła się powstrzymać. – Gotów… rzucać się z motyką na słońce?

– Znałaś go, prawda? – Clare sięgnęła do kieszeni i wyjęła chusteczkę, głośno wydmuchała nos. – Przepraszam. – Podniosła filiżankę, odstawiła ją z powrotem. Przeczesała włosy palcami. – Tak. Jeśli wbije sobie do głowy, że coś zrobi, trudno mu to wybić.

– A wbił sobie do głowy, że co zrobi?

Clare tego nie wiedziała.

Ale kilka dni temu Lucas nie wrócił do domu po szkole. Dzięki rozmowie telefonicznej udało się ustalić, że tego dnia rano w ogóle tam nie dotarł. Clare zadzwoniła na policję, która z początku zareagowała jak trzeba, ale w miarę jak pojawiały się kolejne szczegóły, zajmowano się tą sprawą z coraz mniejszym zaangażowaniem.

– Zabrał trochę pieniędzy ze swojego konta oszczędnościowego.

– Ile?

– Kilkaset funtów.

Louisa kiwnęła głową, starając się, by jej twarz niczego nie wyrażała. Dzieciak miał sporo kasy; zdarzyło mu się już uciekać z domu i porządnie się upalić. Do sprawdzenia pozostawała tylko jedna opcja.

– Ma dziewczynę?

– Nie zwiał z domu, żeby posiedzieć gdzieś z jakąś dziewczyną. Nie zrobiłby tego. Powiedziałby mi.

– Przepraszam, zadaję tylko oczywiste pytania… Zabrał coś oprócz pieniędzy?

Drzwi znów otworzyły się i zamknęły; Clare ponownie podniosła wzrok. Zupełnie jakby spodziewała się, że wejdzie jej syn i opadnie na krzesło obok. Jakby ten koszmar, który przeżywała, mógł się tak łatwo zakończyć; tak jak znikają prawdziwe koszmary, gdy otwiera się oczy.

– Plecak – powiedziała. – Nieduży.

Louisa w myślach napełniła go rzeczami, które nastolatkowi mogą się wydawać niezbędne – komórka, ładowarka, prezerwatywy. Taki Dick Whittington dwudziestego pierwszego wieku. Wzięła głęboki oddech i powiedziała to, co należało powiedzieć:

– Przykro mi, ale nie ma sensu się oszukiwać. Odszedł z własnej woli. Na pewno sama to widzisz.

– Ale dlaczego?

– Skąd miałabym… Clare, przepraszam! – W ciągu ostatnich dziesięciu minut przepraszała więcej razy niż przez całe minione dwa lata. I to za rzeczy, których nie była winna i które jej nie dotyczyły. – Ale to dobrze. Jeśli odszedł sam, z własnej, nieprzymuszonej woli, wróci, kiedy będzie gotów. Jestem tego pewna.

No jasne, bo była ekspertem.

– Powinnaś wracać do domu – powiedziała. – Tam na niego czekać. Niedługo się pojawi.

Clare posłała jej znaczące spojrzenie.

– Myślisz, że robię dużo zamieszania bez powodu.

– Niedawno przeglądałam statystyki – odparła Louisa. Jej praca polegała tylko na przeglądaniu statystyk; nie była w stanie ich unikać. – Dziewięćdziesiąt procent zaginionych nastolatków wraca do domu w ciągu trzech dni.

Była przekonana, że coś takiego czytała.

– Jego trzy dni już minęły.

– I dlatego powinnaś być w domu.

– Powiedział, że już się nie martwi o kredyt na studia.

– No i…?

Clare spojrzała na nią.

– Nie myślisz, że to ważne?

– Nic nie myślę. Nie wiem, co chcesz przez to powiedzieć.

– Rozmawialiśmy o tym, ile kosztują studia. Powiedziałam, że mu pomogę, ile tylko będę w stanie, ale wie, że będzie musiał wziąć kredyt. No cóż, nie był tym zachwycony. Ale ta sprawa wciąż powraca. Chce podróżować, pojechać do Stanów, ale też zdaje sobie sprawę, że na wszystko potrzeba pieniędzy. I nagle mówi, że to już nie problem.

Louisa nie wiedziała, co odpowiedzieć.

– A co z jego bratem? – spytała. – Masz dwóch synów, prawda?

– Andrew. Jest o dwa lata młodszy.

– I nie ma pojęcia, gdzie mógł się wybrać Lucas?

– Mówi, że nie. Przez większość czasu żrą się jak pies z kotem. Wyrosną z tego, ale… Nie. Nie ma pojęcia.

– A skąd Lucas miał te oszczędności? Ma jakąś pracę?

– Nie w ciągu semestru. Ale pracował w Boże Narodzenie. Byliśmy w Pembrokeshire. W Walii, no wiesz.

Wielkie dzięki, pomyślała Louisa.

– Często wyjeżdżamy tam całą rodziną na święta. Zaczęliśmy, kiedy Lucas miał dwa lata. Poznaliśmy tam przyjaciół i…

Urwała w taki sposób, że Louisa zaczęła się zastanawiać, czy chodziło może o jakiegoś konkretnego przyjaciela. Ale to nie była jej sprawa.

– I tam pracował?

– Znam tam kogoś, kto ma firmę cateringową i przyjmuje pomocników do dorywczej pracy. I dobrze płaci. A więc kiedy tam jesteśmy, Lucas zwykle pracuje. Dostaje gotówkę do ręki, więc…

Znów rozległ się dźwięk otwieranych drzwi i Clare po raz kolejny podniosła wzrok. Mimo wszystko to zaczynało działać Louisie na nerwy.

– Clare – powiedziała – on tu nie przyjdzie. Jeśli się go spodziewasz, to zjawi się u ciebie w domu.

– Nie o to chodzi, po prostu… Och, chyba mam paranoję. W tych ostatnich dniach. Czuję się tak, jakby ktoś mnie obserwował.

– Naprawdę?

– Jestem po prostu roztrzęsiona. To nic takiego.

Louisa dopiła kawę. Przeciągała to przez kilka chwil, szukając sposobu, żeby się stąd wyrwać. Przyszła tu, spodziewając się jakiejś ostatecznej rozgrywki albo może łzawego spotkania i podzielenia się kilkoma wspomnieniami. Ale Clare nie miała pojęcia, że Louisa była dla Mina kimś więcej niż koleżanką z pracy, a zaginiony syn to nastolatek z kilkoma stówami w plecaku i zdarzyło mu się już znikać, gdy miał ochotę się upalić. Nie czuła, by to było coś, w co powinna się pakować.

Jej strategia unikania tematu wymagała chyba jeszcze dopracowania.

– Nie powinnam była zawracać ci głowy – odezwała się Clare. – Nie w weekend.

– Nie zawracasz mi głowy.

– Masz rację. Sam się zjawi. Albo nie. Ale to nie twój problem, prawda?

Pozbierała swoje rzeczy i wstała.

– Nic mu nie będzie – zapewniła Louisa. – Jestem tego pewna.

– Jesteś pewna? – powiedziała Clare. – W takim razie wszystko w porządku.

– Czego się po mnie spodziewałaś?

– Pracujesz w tajnych służbach – odparła Clare trochę głośniej, niż Louisa życzyłaby sobie tego w zatłoczonej kawiarni. – Sądziłam, że może coś wymyślisz. Nie jako przysługę dla mnie czy nawet dla Lucasa. Ale pieprzyłaś się z Minem, prawda? Miałam nadzieję, że to będzie coś warte.

Tym razem drzwi trzasnęły, zamiast cicho kliknąć i się zamknąć. Ale Clare użyła do tego sporo siły.

Cóż za wspaniały sobotni poranek, pomyślała Louisa. Ale ponieważ już i tak była w mieście, równie dobrze mogła zrobić jakieś zakupy.

Lech przypomniał sobie pomnik, gdy tylko na niego spojrzał. To była prawie kapliczka; wydrążona w kamieniu nisza pod drzewem. Oczywiście z Matką Boską, wazonami z kwiatami i podstawkami, na których stały świeczki. Zastanawiał się, czy jednej nie zapalić, ale nie miał zapałek, a poza tym nie płonęłaby nawet chwili, nim zdmuchnąłby ją wiatr. Zresztą, kogo próbował oszukać? Przeczytał napis, a raczej dopiero zaczął go czytać i pospiesznie dobrnął do końca, wybierając słowa po drodze: „Pamięci byłych polskich żołnierzy, którzy mieszkali tu z rodzinami w latach 1949–1970”. Gehenna, deportacja, zwycięstwo aliantów. I wszystko, co było później, w tym także on sam.

Usłyszał od strony warsztatów jakieś wrzaski i hałasy. Zamknął oczy, udając, że to normalny dzień i że impulsem, który go tu sprowadził, był sobotni kaprys. Sara na pewno zastanawia się, gdzie się podział. Gdyby włączył telefon, potwierdziłaby to seria irytujących sygnałów, ale Sara przynajmniej w niego wierzyła – albo raczej wierzyłaby, gdyby wiedziała, co się dzieje. Bo nie wiedziała. Wyjaśnił jej, że to po prostu pewna sprawa, problem związany z protokołem, i że tymczasowo oddelegowano go do biura w pobliżu Barbican. Co miało oznaczać „problem związany z protokołem”, nie wiedział nawet on sam.

„Chodzi o to, że znaleźli dziecięcą pornografię na moim laptopie. W związku z tym wszyscy są trochę drażliwi. Chcesz coś obejrzeć czy kładziemy się wcześniej?”

Ktoś zgasił na kamieniach przy kapliczce prawie całego papierosa i zostawił go wsuniętego w szczelinę. Lech przyglądał mu się przez chwilę, potem ruszył dalej.

Gdy przypominał sobie ostatnie tygodnie bezpośrednio przed tym całym kataklizmem, uwagę przykuwała jedna rzecz. Wyświadczył przysługę znajomemu, znudzonemu robotą dla służb Johnowi Bachelorowi, który zajmował się niańczeniem emerytowanych szpiegów. To, że dawno temu ryzykowało się życie, nie oznaczało, że obecnie było się w stanie samodzielnie dotrzeć do supermarketu. Szpiedzy też się starzeją, a więc innych szpiegów, którzy nigdy nie byli zbyt dobrzy w swojej robocie, przydzielano, by trzymać tych staruszków za rączkę albo robić im zakupy. Na tym polegała rola Bachelora: nierzucająca się w oczy kariera. Wcześniej Lech spotkał się z nim tylko raz, na pogrzebie jednego z towarzyszy broni swojego dziadka. Patrząc wstecz, można by powiedzieć, że było to bardzo polskie spotkanie; spędzili popołudnie na piciu i rozmowie o kimś, kogo żaden z nich za dobrze nie znał, a kto teraz już nie żył. A kilka miesięcy później trzeba było zapłacić rachunek, bo Bachelor poprosił o przysługę; chciał, żeby Lech przepuścił przez wyszukiwarki MI5 pewne nazwisko. Nazwisko, które, jak się okazało, było oflagowane – należało do osoby, którą interesowały się służby. A to oznaczało, że Lech przekroczył swoje uprawnienia. Przerwał wyszukiwanie i czekał, aż gówno spadnie mu na głowę – spodziewał się, że nadejdzie to pod postacią maila z ostrzeżeniem albo wizyty któregoś z psów. Ale nic się nie wydarzyło. Jakiś dzień później Bachelor zadzwonił i wszystko odwołał; z jakiegokolwiek powodu wcześniej było mu to potrzebne, teraz już przestało. I to by było na tyle: może to nic ważnego, tyle tylko że to jedyna rzecz odbiegająca od normy w czasie przed tą gównoburzą.

Poza tym teraz nie było już sposobu, żeby to sprawdzić. Był podwójnie skreślony jako zboczeniec i kulawy koń i wszędzie, gdzie się obejrzał, zamykały się przed nim drzwi. Gdyby dalej chciał drążyć tę sprawę, potrzebowałby kurzych wnętrzności i różdżki.

Zobaczył błysk skrzydeł zrywającego się do lotu gołębia.

Lech włączył komórkę i zerknął na wyświetlacz. Cztery nieprzeczytane SMS-y i siedem nieodebranych połączeń. Wszystkie od Sary, która nie miała pojęcia, że jest sto mil dalej.

W drodze powrotnej do samochodu, gdy mijał domki z pozamykanymi okiennicami albo pozabijanymi oknami, znów próbował myśleć o swoich dziadkach; o życiu, jakie dla siebie stworzyli po tym wszystkim, przez co przeszli. Lekcja poglądowa z przezwyciężania przeciwności losu.

Ale przede wszystkim myślał o Slough House.

===LxciECQWZVZvVmFZawE3VmVdaFg9WGhdaVs5WmxcOVhoUGYDNQE=

4

Poniedziałki to skończone sukinsyny; czwartki to dni czekania, ni to jedno, ni drugie. Piątki: wszyscy wiedzą, jakie są. Ale ta środa, dzień pogrzebu, jakby zupełnie wykroczyła poza kalendarz i nie miała żadnych ram, które rzucałyby się Riverowi w oczy. Ubieranie się było jak zakładanie kostiumu do roli, do której się nie przygotował. I to uczucie w brzuchu, niepokój niedzielnej nocy, towarzyszyło mu przy przebudzeniu i ciągle narastało. Miało to niewiele sensu – to, co najgorsze, już się stało. Mimo to czuł się, jakby zdiagnozowano u niego poważną chorobę, na temat której nic nie pamiętał. Musiał to po prostu przeczekać.

S.D. spędził lata na emeryturze w Kent, ale miał być pochowany w Londynie, tak jak Rose. River nie dopuszczał do siebie wspomnień z tamtego dnia i rzadko rozmawiał o tym ze staruszkiem. Były jednak obecne w chwilach milczenia pomiędzy nimi; w przerwach między historiami, które opowiadał mu dziadek. Gdy River niezapowiedziany zjawiał się u niego w domu, czasem odnosił wrażenie, jakby przerwał jakąś rozmowę; jakby nawet wtedy, gdy Rose leżała już w grobie, ta para wciąż dzieliła się sekretami. Nie wszyscy partnerzy agentów znali prawdę o tym, że ich druga połówka mieszka przy Ulicy Szpiegów. Ale Rose zawsze wiedziała. Dbała, by drzwi pod różnymi adresami jej męża pozostawały otwarte, pozwalając mu przechodzić do światła, gdy mroczne czyny danego dnia zostały już dokonane.

Ale to było dawno temu. W ostatnim roku rozmowy prowadzone przez dziadka nie miały żadnego punktu zaczepienia. I nie robiło różnicy, czy rozmawiał z nieobecną Rose, czy z obecnym przy nim Riverem; dryfował z najsilniejszym prądem, jego słowa wpadały w wiry lub rozbijały się o niewidoczne skały. Przez całe życie River słuchał opowieści z przeszłości staruszka, historii o zwycięstwach, porażkach i sytuacjach patowych, i nauczył się na tyle dobrze czytać między wierszami, żeby domyślić się, co było czym. Ale to się skończyło. Urywki, które słyszał, były pozostałościami starganej pamięci; poszarpanymi flagami szarpanymi wiatrami co rusz wiejącymi z innego kierunku. Trzeba by mieć mapę, by wiedzieć, po której stronie znajdował się staruszek. I być może był to ostatni sekret, jaki musiał przekazać swojemu wnukowi: że na koniec wszystkie linie się zacierają. Że żaden dzień nie ma stałych ram.

Ale, ale… Ten dzień nadszedł.

I zjawiła się jego matka.

Nie miał pewności, czy przyjedzie. Ich rozmowa przez telefon w dniu śmierci S.D. była pełna udręki i sztywnej uprzejmości. „A tak poza tym, co u ciebie?”, to najlepiej z niej zapamiętał. Obecnie „zimowała” w Brighton. Wcześniej używała tego określenia tylko w śródziemnomorskich kontekstach i zastanawiał się, czy obniża loty; czy studnia ze środkami, jakie pozostawił jej zmarły pan Dunstable, zaczyna wysychać. Miał nadzieję, że nie. River nie mieszkał z matką od siódmego roku życia, gdy zostawiła go pod drzwiami swoich rodziców, a jego blaknące wspomnienia o ich wspólnym życiu były rozczarowujące i fragmentaryczne. Jeszcze do niedawna myślał o tamtych latach w kontekście tego, że była złą matką, ale teraz pomyślał o tym, jaka musiała być nieszczęśliwa i zdesperowana. Nie sądził, by chciała to raz jeszcze przeżywać. I był przekonany, że on sam nie przeżyłby słuchania o tym.

Poczuł więc ulgę, gdy przyjechała do kościoła św. Leonarda taksówką, którą ewidentnie wynajęła na południowym wybrzeżu: to był dowód na to, że dobrze jej się wiedzie. Podróż pociągiem lub, uchowaj Boże, autobusem oznaczałaby nie tylko życie w nędzy, ale też przeszczep charakteru. Dość się na to napatrzył z S.D.

Czekał na wysypanym żwirem podjeździe od strony drogi, przy dwuipółmetrowym żywopłocie zasłaniającym kaplicę. Kiedy już odprawiła taksówkarza, uściskała go i przez chwilę poczuł, że życie mogłoby być inne. Ale tylko przez chwilę, do momentu, gdy otworzyła usta.

– Jak to możliwe, że aż tak urosłeś? – poskarżyła się. – Posiadanie syna twojego wzrostu bardzo postarza.

– Tak, przykro mi.

– Nie uważam, że to wyłącznie twoja wina.

Był taki czas, gdy potrafił podziwiać to, do jakiego stopnia jego matka zajęta jest samą sobą: to był rzadki przykład całkowitego zaangażowania w jej wydaniu.

– Czyli jednak postanowiłaś przyjechać.

Rozejrzała się. Trzymała w ręce pojedynczą lilię owiniętą w celofan i teraz, gdy uściski dobiegły końca, znów ujęła ją oburącz, jak broń, którą mogłaby kogoś zaatakować.

– Gdzie są wszyscy?

– Nabożeństwo zaczyna się za czterdzieści pięć minut.

– Mówiłeś, że punktualnie o jedenastej!

– A w tej chwili jest piętnaście po – wyjaśnił. – Właśnie dlatego skłamałem.

Choć pozbawienie Isobel jej wielkiego wejścia było okrucieństwem, czuł, że i bez tego ma dość na głowie.

– Pewnie wydaje ci się, że to było bardzo mądre.

Trochę tak myślał, rozumiał jednak, że w tej dyskusji szybko by nie wygrał.

– Nie byłem pewien, jak długo będziesz mogła zostać. I pomyślałem, że może zechcesz przy okazji porozmawiać.

– Myślę, że oboje wiemy, po kim jesteś taki przebiegły. – Pogłaskała go po policzku. – Dobrze, że odziedziczyłeś też przy tym trochę mojego uroku.

To była kolejna debata, w którą nie zamierzał się pakować.

Wsunęła rękę pod jego ramię.

– No to chodźmy. Przyjrzyjmy się miejscu ostatniego spoczynku. Może i z tym wiąże się jakiś spisek.

Musiał przyznać, że to jej całkiem nieźle wyszło, choć był przekonany, że wymyśliła to już podczas podróży. Ale i tak cieszył się, że tu była, i razem przeszli wzdłuż kaplicy.

– Ciekawe, czy wskoczy do grobu.

– To nie Hamlet.

– A coś takiego jest w Hamlecie? – spytał Lamb. – Miałem raczej na myśli Duchu, do dzieła.

Siedzieli z tyłu taksówki, gdzie Lamb zajmował siedemdziesiąt procent dostępnej przestrzeni, i Catherine pragnęła, żeby ten dzień się wreszcie skończył. Nie lubiła pogrzebów – bo kto je lubi? – i nie znała Davida Cartwrighta na tyle, by coś to dla niej znaczyło. Dawno temu kilka razy go spotkała albo sporządzała protokoły z zebrań, na których był obecny; wiele lat później przez krótki czas się nim opiekowała, gdy River się obawiał, że życie staruszka było w niebezpieczeństwie. W tym czasie dopadła go już demencja i jeśli to prawda, że takie choroby ujawniają tajemne „ja”, David Cartwright składał się głównie ze sprytu i lęku, te dwie strony jego natury przeplatały się i warczały na siebie jak lisie szczenięta. Otrząsnęła się z tego wspomnienia; zamiast tego wyobraziła sobie butelkę, którą kupi w drodze do domu, a później zdusiła także i tę myśl. Kiedy siedziało się obok Lamba, twoje tajemnice nie były bezpieczne. Potrafił w jakiś sposób zajrzeć ci do głowy i dla zabawy unosić do światła to, co tam znalazł.

Miała tylko nadzieję, że Lamb nie będzie przez całą drogę gadać o śmierci.

– No to jak chcesz, żeby to się odbyło, kiedy już kopniesz w kalendarz? – spytał. – Chcesz być pochowana, skremowana czy zjedzona przez koty?

– Nie mam kotów – odparła.

– Nie musisz. Koty to sprytne dranie. Znajdą sposób, żeby dostać się do środka.

– Możemy porozmawiać o czymś innym?

Lamb posłał jej złośliwe spojrzenie.

– Czemu nie. Słyszałaś ostatnio jakiś dobry dowcip?

– Jeśli życie czegokolwiek mnie nauczyło, to tego, że nie bawią nas te same rzeczy.

Nauczyło ją również, że gdy najbardziej nie miała ochoty na towarzystwo Lamba, lądowała razem z nim na tylnym siedzeniu taksówki. Podobnie jak te koty, które uważał za sprytne dranie, gdy ktoś go unikał, reagował, skupiając na tej osobie całą uwagę.

– No nie wiem – odparł. – To jest dobry dowcip. Zgadnij, jak sobie przerąbał nasz nowy rekrut.

Lech Wicinski. Catherine przydzieliła go do pokoju Rodericka Ho; u Louisy i Shirley też było miejsce, ale Shirley potrafiła być niezrównoważona we wszystkie dni tygodnia, które kończyły się na „-ek” i „-a”, a Louisa jasno dała do zrozumienia, że nie chce z nikim dzielić pokoju. To było jak wykłócanie się z nastolatkami. Jeśli natomiast chodzi o to, w jaki sposób Wicinski dał plamę, Catherine tego nie wiedziała i nie chciała wiedzieć. Pomijając wszystko inne, zwykłe kleksy w zeszycie nie wystarczały, by zostać zesłanym do Slough House. Większość rekrutów musiałaby w tym celu podpalić swój zeszyt, wepchnąć go przez szparę na listy do mieszkania Pierwszego Biurka, a następnie próbować ugasić pożar, sikając przez tę samą szparę.

– Akta dotyczące spraw dyscyplinarnych powinny być niejawne – powiedziała. – Jeśli zaczniesz gadać o wybrykach swojego zespołu, szybko ściągniesz sobie na głowę dział kadr.

– Naprawdę? Nie wiedziałem o tym. – Zastanawiał się nad tym przez chwilę. – Jak to dobrze, że jestem uosobieniem dyskrecji. W przeciwnym razie mogłoby się zrobić dziwnie.

– Wyobrażam to sobie.

– W każdym razie przyłapali go na tym, że miał na swoim laptopie pornografię dziecięcą.

Catherine Standish zamknęła oczy.

– Nieźle, co? Były takie czasy, kiedy można się było tłumaczyć alergią na włosy łonowe. Ale obecnie, kiedy najdzie cię ochota, by zobaczyć sobie włosy łonowe, to naprawdę musisz długo szukać. O ile wierzyć temu, co pisze „Daily Mail”. – Zrobił świętoszkowatą minę. – Osobiście nie mam o tym pojęcia, bo niby skąd. Ale w każdym razie, cóż… Lech Wicinski. Tak w ogóle, to jest Polakiem.

– Nie wiedziałam o tym – powiedziała beznamiętnie.

– To zmądrzej. Samo imię powinno być wskazówką. Nie chcę przez to powiedzieć, że wszyscy Polacy obmacują dzieci. Ale nie zatrudniłbym kogoś z nich jako opiekunki do dziecka.

Myśl o tym, że Lamb miałby potrzebować opiekunki do dziecka z jakiegokolwiek powodu, a zwłaszcza takiego, który wiązałby się z prawdziwym dzieckiem, była zbyt przygnębiająca, by się nad tym zastanawiać. To dlatego Catherine zareagowała, zamiast pozwolić, by ta chwila odpłynęła we własnym tempie.

– Nie wygląda na ten typ.

– A jak ten typ niby wygląda?

Lamb miał trochę racji. Nie wszyscy chodzili w spodniach od dresu i z medalionem na szyi.

– To przestępstwo – powiedziała. – Jak to możliwe, że do nas trafił?

– Może myślą, że chcę zebrać cały zestaw. – Lamb zaczął wyliczać na palcach: – Nieudacznicy, beznadziejne przypadki, narkomani i pijacy. Teraz gość, który ogląda sobie dziecięce porno. Jak zdobędę takiego, co posuwa psy, wygram zestaw sztućców.

– A na co ci sztućce? Zwykle jesz rękami.

– Ostatnio jesteś strasznie bojowo nastawiona. Muszę przy tobie chodzić na palcach, Bóg wie czemu. Jesteś za stara, żeby mieć okres. – Podejrzliwie pociągnął nosem. – Tylko mi nie mów, że znowu zaczęłaś pić.

– Pytasz mnie? Sam byś do tego nie doszedł?

– Wy, pijacy, potraficie być strasznymi krętaczami. To dlatego nikt wam nie ufa.

– Skoro już przy tym jesteśmy, to mam nadzieję, że nie zamierzasz pić podczas samej ceremonii. Ci, którzy naprawdę są w żałobie, mogliby to źle odebrać.

– Po co mieć piersiówkę, jeśli jej nie używasz?

– To nie piersiówka. To mała butelka.

– Jezu! Od kiedy to jesteś taką pedantką? – Lamb wyjął wspomnianą butelkę, odkręcił ją i pociągnął łyk. – Ktoś mniej tolerancyjny mógłby się poczuć urażony. To znaczy, słowami o tych „naprawdę w żałobie”.

– Chyba nie zamierzasz na poważnie udawać, że opłakujesz jego odejście? Po co tu w ogóle jesteś?

– Spodziewasz się, że po to, żeby upewnić się, że Stary Drań naprawdę umarł, co?

Nie odpowiedziała.

– Cóż, tak. Po części tak jest. Może i przez ostatni rok brakowało mu piątej klepki, ale gdybym zrobił połowę tego co on, też bym udawał, że mi odbiło, na wypadek, gdyby miały się pojawić gliny z listą zarzutów i mnóstwem pytań. Więc może cały czas wiedział, co robi, i sfingował swoją śmierć. Nie byłby pierwszy.

Wpatrywała się w niego z wpół otwartymi ustami.

– Jesteśmy szpiegami, Standish. Wokół nas dzieje się mnóstwo dziwacznych rzeczy. Chcesz trochę?

Pokręciła głową.

– Krętaczka, tak jak mówiłem. Ślepy by zauważył, że chcesz. – Schował butelkę, ale zapach alkoholu wciąż unosił się w powietrzu i drażnił jej podniebienie.

– Nie znosiłeś go.

– Nie znoszę wielu ludzi. Co wcale nie znaczy, że kiedy wszyscy poumierają, nie będę samotny.

Teraz jesteś samotny, pomyślała, ale nie powiedziała tego na głos. Teraz jesteś samotny.

– A co z Wicinskim? Z Lechem? – Zmusiła się, żeby wypowiedzieć jego imię. Niektóre zarzuty zatruwały każdą sylabę, nawet jeśli były tylko tym: zarzutami.

– Dochodzenie jest w toku, koniec cytatu – powiedział Lamb. – W celu oceny faktów i dokonania ustaleń. Koniec cytatu.

– Czyli nie przyłapali go na gorącym uczynku?

– Chodzi ci o to, czy się pocił? Nie. Jego laptop jest winny, ale co do jego fiuta, to wciąż nie wiadomo.

– A to znaczy, że przynajmniej na razie uważamy go za niewinnego. Chyba że źle zapamiętałam podstawowe zasady działania brytyjskiego wymiaru sprawiedliwości.

– Twoja wiara w ludzi naprawdę mnie wkurza, wiesz o tym?

– Powód dobry jak każdy inny, żeby dalej się jej trzymać.

Taksówką szarpnęło, gdy ruszyła na światłach, i ten ruch sprawił, że przez chwilę wszystko wydawało się jak pijane. Catherine znalazła się w jakimś dziwnym miejscu, pozbawiona punktu zaczepienia. A potem ta chwila minęła, ale posmak na języku pozostał i pewnie pozostanie tam już na zawsze. Nigdy nie zapomni tego smaku i zawsze będzie usiłowała go sobie przypomnieć.

Zamrugała i obraz przed oczami się rozmył. Zamrugała jeszcze raz i wszystko wróciło do normy.

W drodze do domu kupi sobie jeszcze jedną butelkę. A tymczasem musiała przetrwać pogrzeb. Miała nadzieję, że Jackson Lamb nie zrobi nic obleśnego.

I miała nadzieję, że River nie będzie wskakiwał do żadnych grobów.

Wydawało się to mało prawdopodobne, ale Lamb miał trochę racji.

Działo się mnóstwo dziwacznych rzeczy.

***

Pogrzeb odbywał się w Hampstead. Kościół św. Leonarda był skromnym budynkiem z cegły, położonym przy spokojnej uliczce: nabożeństwa w co drugą niedzielę, choć spostrzegawczy mogliby zauważyć, że tak naprawdę odbywały się jeszcze rzadziej. Może było to oznaką spadającej liczby wiernych; może świadczyło o tym, że władze kościelne uznały tę konkretną gminę za już dobrze obsłużoną i doszły do wniosku, że inne, mniej zamożne obszary mogłyby bardziej skorzystać z kościelnych środków. Prawdą było jednak, że choć regularnych nabożeństw brakowało w menu, pogrzeb zorganizowano naprawdę śliczny. Cmentarz na tyłach kościoła był niczym spokojna oaza; w każdym zakątku własne drzewo i własna ławeczka. Siedząc tu, można było zapomnieć, że zaledwie kilka ulic dalej jest centrum miasta. Można się tu było nacieszyć cichym towarzystwem zmarłych.

I choć wydawało się dziwne, że większość pochowanych tu osób nie miała żadnych oczywistych związków z lokalną społecznością, niewielu było takich, którzy śledzili temu podobne osobliwości. Pogrzeby są prywatną sprawą, a już zwłaszcza w Kaplicy Szpiegów, gdzie pochowano wiele zmyślonych historii i wiele razy wypowiedziano ostatnie słowa poświęcone karierom, które rozkwitły w mrocznych zakamarkach, część z nich do tego stopnia skutecznie, że nawet najbliżsi przyjaciele i rodzina nie zdawali sobie sprawy z ich prawdziwej natury. Jednak, jak mawiał Jackson Lamb, zwłoki garniturów było łatwiej znaleźć niż ciała agentów pracujących w terenie, a nieprzyjemny koniec nie sprzyjał schludnym pogrzebom. Tak więc w kaplicy, na zachodniej ścianie, znajdowały się tablice upamiętniające tych, którzy nie wrócili do domu. Niektórzy nazywali tę ścianę Tablicą Ostatnich Nieodebranych Listów. Nazwiska nie zawsze były tymi, z którymi urodzili się ich właściciele, ale można powiedzieć, że nazwisko, pod którym się umiera, jest ważniejsze. Tożsamość, której nigdy się nie pozbyłeś i która w końcu pozbyła się ciebie.

Choć oczywiście, pomyślał River, tożsamość S.D. wymknęła mu się, jeszcze zanim przestał oddychać.

Z matką u boku szedł między nagrobkami w stronę świeżo wykopanej dziury w ziemi. Było zimno, bo jakże by inaczej? I ziemia była twarda, co oznaczało, że ktoś się musiał napracować; przygotować miejsce dla Davida Cartwrighta. Czy grabarzom dawało się napiwki? River nie przypominał sobie, by kiedykolwiek poruszano ten temat.

Isobel ścisnęła mocniej jego ramię.

– Wiem, że myślisz, że go nienawidziłam.

– No cóż, tak. Ale tylko dlatego, że mi powiedziałaś, że go nienawidzisz.

– To skomplikowane.

River wiedział, jak bardzo. Jego matka nie wiedziała jednak, że on to wie, a przynajmniej tak mu się wydawało. I właśnie takie to jest skomplikowane: ludzie nie wiedzą, ile inni wiedzą o tym, co oni wiedzą. Możliwe, że w innych rodzinach też tak było; w rodzinach, w których nie było szpiegów.

– Cieszę się, że tu jesteś – powiedział.

– Stracił rozum, prawda?

– Miał… przebłyski. Do samego końca. – To było kłamstwem. Ostatni raz widział swojego dziadka, człowieka, nie pustą skorupę, wiele miesięcy temu.

I nie był pewien, czemu tego nie powiedział. Nie musiał uważać, by nie zranić uczuć matki. Od lat nie rozmawiała ze swoim ojcem. Kiedy nazwała go Starym Draniem, dokładnie to miała na myśli. To River rozwodnił te słowa, złagodził ich złośliwość czułością.

Z drugiej strony, od czasu, gdy się dowiedział, co skłóciło ojca z córką, był mniej skłonny obwiniać swoją matkę. Isobel przytrafiły się rzeczy będące częścią gry, do której wciągnięto ją bez jej wiedzy. Oddała serce i urodziła syna Frankowi Harknessowi, amerykańskiemu szpiegowi, choć „oddała serce” to dość łagodne określenie. W rzeczywistości Harkness je ukradł, a potem odsprzedał z powrotem Davidowi Cartwrightowi w zamian za różne przysługi. Gdyby tego nie zrobił, życie Rivera potoczyłoby się zupełnie inaczej – byłby żołnierzem w armii innego człowieka – więc podejrzewał, że nie powinien narzekać, że wszystko ułożyło się tak, jak się ułożyło, miał jednak świadomość, że to był nieuczciwy układ i że serce Isobel nie zostało zwrócone w nienaruszonym stanie. A z całą pewnością już nigdy nie otworzyło się na ojca. To pewnie wyjaśniało, czemu sam River zawsze odczuwał nieobecność matki, nawet wtedy, gdy była obecna. Tak jak teraz, gdy zbliżali się do grobu S.D.

Znajdował się oczywiście tuż obok grobu Rose, na którym ziemia już dawno osiadła. Zatrzymali się obok niego i Isobel położyła na nagrobku lilię.

– Lilia dla Róży – powiedziała i River znów odniósł wrażenie, że wymyśliła to sobie już wcześniej.

Gdy Isobel stała, spoglądając na miejsce spoczynku matki, a może planując swój następny gest, River zajrzał do dziury, w której wkrótce miał się znaleźć jego dziadek. S.D. zajął w jego życiu miejsce, które mógłby zajmować ojciec, podczas gdy jego prawdziwy ojciec realizował szaloną krucjatę. To przedsięwzięcie dobiegło już końca, a przynajmniej River tak zakładał. Ale któż to mógł wiedzieć w przypadku Franka? Był gdzieś w świecie i z pewnością nie odwiesił miecza i tarczy. Jednak to, do czego teraz ich używał, prawdopodobnie kryło się w cieniu.

River popatrzył na matkę, która osuszała właśnie oczy chusteczką, i w myślach rzucił monetą: przywilej wątpliwości.

– Wszystko w porządku?

– Och… nic mi nie będzie.

– Wiesz, on cię kochał. Oboje cię kochali.

– Nigdy nie miałam powodów, by wątpić w miłość matki.

Zabrzmiało to jak przepuszczone przez jakiś program do tłumaczenia. Ale ponownie: przywilej wątpliwości.

Matka znów ujęła go pod ramię i poprowadził ją ścieżką do samego końca, gdzie skręcała i wiodła przed frontowe wejście. Ale Isobel tam przystanęła i sięgnęła do torebki, z której wyjęła papierosy i zapalniczkę.

– Wciąż to robisz?

– Jesteś moim synem, nie moim lekarzem.

– A co ma na ten temat do powiedzenia twój lekarz?

Isobel zapaliła papierosa i patrzyła na dym unoszący się ku gałęziom w górze.

– Nawet sobie tego nie wyobrażam.

Z miejsca, gdzie stali, widać było podjazd po drugiej stronie kaplicy, gdzie właśnie zajechała limuzyna. River podejrzewał, że powinien tam być, by powitać gości, ale nie był pewny, jaki obowiązuje protokół. Kiedy chowało się dziadka, ludzie ustawiali się w kolejce, by uścisnąć ci rękę. Czy tak samo było, gdy chowało się szpiega? A może to była właściwa okazja do ukradkowych spojrzeń i mamrotania szyfrów? Jakkolwiek by było, River porzucił wszelkie takie zamiary, gdy zobaczył, kto wysiada z limuzyny: Lady Di Taverner, nowo mianowane Pierwsze Biurko, kobieta, która odpowiadała za jego wygnanie do Slough House.

Trochę dalej w samochodzie siedział mężczyzna. Światła awaryjne migały, jakby sygnalizując tymczasowy postój wbrew jego woli, a on rozmawiał przez telefon, albo tak się przynajmniej wydawało. Jego usta się poruszały; trzymał przy nich komórkę. Mimo to jego obecność zasłużyła na zastukanie w szybę.

Nacisnął przycisk i szyba osunęła się w dół.

– Mogę spytać, czy długo pan tu zostanie?

Pytanie to zadał wyglądający na całkiem zręcznego dżentelmen w płaszczu. Mężczyzna rzucił do telefonu: „Przepraszam na chwilę”. Docisnął go podbródkiem do ramienia i wyjął identyfikator, którym mignął przed oczami intruzowi z czymś pomiędzy zmrużeniem oczu a uśmiechem: „Wykonujesz tylko swoją robotę, kolego, obaj o tym wiemy”. Nowo przybyły wziął identyfikator, przez chwilę mu się przyglądał, po czym oddał go ze skinieniem głowy. Gdy wracał tam, skąd przyszedł, szyba samochodu z szumem uniosła się ponownie.

Mężczyzna w samochodzie powiedział na głos: „Nie czujesz się tak, jakbyś ledwie się wywinął, kolego? Kiedy jeden z was, psów, długo się przygląda przepustce CIA, następne słowa, które się słyszy, to zwykle: »Czarna, z podwójnym cukrem«”.

Mogłoby to wywołać śmiech, gdyby po drugiej stronie linii ktoś był.

Mężczyzna dalej mówił do nieistniejącego rozmówcy, gdy na podjazd kaplicy wjechała limuzyna: długa, czarna, oficjalna wersja na pogrzeby, chuj wie czemu. Równie dobrze można by zajechać wozem dla klaunów, z którego wszyscy wytoczyliby się jednocześnie. Zmarłemu to nie robi różnicy. Ale zamiast tego z tyłu tej limuzyny wysiadła kobieta, a z drugiej strony mężczyzna.

To, że Amerykanin rozpoznał oboje, powinno stanowić problem, ale ludzie, dla których to powinno stanowić problem, zadowolili się zmrużeniem oczu, uśmiechem i fałszywym identyfikatorem. Para z limuzyny znikła z pola widzenia. Nadjeżdżał kolejny samochód; wkrótce będzie ich tu cała cholerna flota. Mężczyzna zastanowił się, ilu z pasażerów odczuwa autentyczny smutek. Powiedzmy to wprost: w przypadku tak wiekowego szpiega jak David Cartwright, gdyby ludzie mieli jaja, by złożyć mu taki hołd, na jaki zasługiwał, tyle samo osób odlałoby się na jego trumnę, co zdjęło kapelusze. Nie kończyło się życia przy Ulicy Szpiegów, posiadając więcej przyjaciół niż wrogów; nie, jeśli zrobiło się wszystko tak, jak trzeba. Z drugiej strony Cartwright był legendą, a śmierć legendy zawsze jest smutna. Uzmysławia fakt, że takie gówno jak śmierć może przytrafić się każdemu.

Jednak pod względem bezpieczeństwa to miejsce było koszmarem – nazywali je Kaplicą Szpiegów, co dobrze to podsumowywało: czemu by jeszcze nie zamontować neonu od frontu? Właśnie obserwował przyjazd Pierwszego Biurka z Regent’s Park, a chwilę później Olivera Nasha, szefa nadzwyczajnej komisji parlamentarnej, który sam z siebie być może nie wydawał się nikim ważnym, ale jeśli się co nieco na ten temat wiedziało – jeśli wiedziało się, kto steruje tym tajnym pociągiem, którym jechali – to gdyby miało się złe zamiary, byłby jednym z pierwszych, którego należałoby wyeliminować. Jedna dobrze zaplanowana akcja i można by sprzątnąć całe szefostwo MI5 i sporo figurantów, a wszystko na jednym oddechu. Ale na tym właśnie polegał problem z Anglią, z Wielką Brytanią: była do tego stopnia zakochana w swoich mitach i legendach, że nie dostrzegała, jaką są kulą u nogi. Nie, jeśli się chciało pozostać o kilka ruchów przed złymi kolesiami, trzeba było odciąć się od historii. Tak w każdym razie uważał. Oczywiście miał wspomnienia – kto ich nie ma? – ale nosił ze sobą tylko podręczny bagaż; potrafiłby porzucić każdą tożsamość, nie oglądając się nawet za siebie. Na pewno nie kręciłby się po okolicy, żeby pochować swoich zmarłych. A gdyby już miał to zrobić, nie pochowałby ich w miejscu przyciągającym turystów. „Kaplica Szpiegów”. Równie dobrze mogliby drukować broszurki.

Część tych rzeczy powiedział na głos do głuchego telefonu i jeśli ktokolwiek by go obserwował, zauważyłby jego ożywienie i założyłby, że rozmawia z kimś, nad kim dominuje. Z podwładnym lub dziewczyną, a nie z szefem czy żoną. I być może ktoś taki założyłby również, że ten mężczyzna z CIA jest tutaj, by oddać hołd zmarłemu bohaterowi konkurencyjnych tajnych służb, bo wszyscy tkwili w tym razem, nawet jeśli tylko jeden z nich trafiał dziś do dziury w ziemi. A więc tak właśnie by taki ktoś pomyślał; że ten człowiek reprezentuje Firmę i że się rozłączy i pochyli głowę, kiedy będą wnosić trumnę do środka.

Ale nie był tutaj, by składać komukolwiek hołd.

Był tu, ponieważ zbierał twarze.

To w każdym razie rozwiązało problem Rivera z protokołem: gdy stali tu, gdzie w tej chwili, mogli obserwować nowo przybyłych, nie martwiąc się o to, kogo przywitać, a kogo dyskretnie zignorować. Na przykład Lady Di i tego pękatego mężczyznę, z którym przyjechała: Lamb nazwałby go garniturem, przez co miał na myśli, że tylko prążki trzymają go w pionie. Kimkolwiek był, to Lady Di stanowiła problem. Odpowiadała za wygnanie Rivera, bo choć – na papierze – sparaliżował stację King’s Cross i zawalił ćwiczenie, od którego żaden początkujący szpieg nie może się wywinąć, to nie on narobił tego bajzlu, tylko ona. Teraz to już należało do historii, ale w Riverze wciąż wszystko aż się gotowało na jej widok.

Matka obserwowała go z dziwnym wyrazem twarzy.

– Wszystko w porządku, kochanie?

– To pogrzeb mojego dziadka.

Podążyła jednak za jego wzrokiem.

– Oho! – Przyjrzała się Taverner zmierzającej wysypaną żwirem ścieżką w stronę drzwi kaplicy. – Trochę zbyt… dojrzała dla ciebie, kochanie.

– To… – zawahał się, ale co tam, do diabła. Jego matka była dzieckiem tajnych służb. – …Pierwsze Biurko. To dlatego tu jest.

– Cóż, atrakcyjna, muszę jej to przyznać. Ale powinieneś zainteresować się kimś w twoim wieku.

– Ale ja nie…

– Albo z podobną pensją. Ten jej strój od Chanel. – Przyjrzała się krytycznie synowi. – Nie żebym chciała cię krytykować, ale skąd tak właściwie wziąłeś ten garnitur? Z warsztatu samochodowego?

– Mieli zaskakująco szeroki wybór.

– Jeśli wkrótce nie zaczniesz dobrze zarabiać, przyda ci się to poczucie humoru. A to kto?

To była Louisa Guy, która ich dostrzegła i pomachała, ale weszła od razu do środka. River ucieszył się na jej widok. Nie znała jego dziadka i nie przyszła dlatego, że był legendą MI5: zjawiła się, bo River był jej przyjacielem, a gdyby miał sporządzić listę swoich obecnych przyjaciół, po napisaniu jej nazwiska musiałby obgryzać ołówek. Ale ucieszył się też, że weszła do środka. Przyjaźń niekoniecznie oznacza, że chciałby, by poznała jego matkę. Są takie rozmowy, na które nie ma się ochoty.

I takie, których nie da się uniknąć.

– To trochę bardziej twoja liga, kochanie.

– To koleżanka z pracy.

– Tak jak mówię.

– Jesteśmy na pogrzebie, mamo. Nie w grupie szybkiego randkowania.

– Nie szkodzi. Chyba ci się donikąd nie śpieszy, prawda? – Objęła oburącz jego ramię. – Ale nie chciałam wywierać na ciebie presji. Jeśli jest coś, o czym chcesz mi powiedzieć, to po prostu to powiedz. Twój dziadek był starym reakcjonistą, ale ja zawsze miałam bardzo liberalne poglądy.

– Nie jestem gejem.

– Cóż, skoro jesteś tego pewien.

– A gdybym nim był, to czemu miałabyś myśleć, że mam fiksację na punkcie Di Taverner?

– To zdarza się całkiem często. Ale pamiętaj, kochanie, liberalne poglądy.

Skoro mieli już z głowy temat jego preferencji seksualnych, poziomu zarobków i gustu odzieżowego, River zastanawiał się, czy mogliby się skupić na tym, po co tu byli. Odwrócił wzrok. Krawędzie nagrobków naznaczył szron i na bukietach zdobiących niektóre z grobów pojawiły się kryształki lodu; mróz dotknął też setek pajęczyn, zmieniając je w antyczne dzieła sztuki: biżuterię godną zdobić zmarłych Egipcjan. Nie żeby S.D. uważał się za faraona. Podobałoby mu się jednak doradzanie jednemu z nich, szeptanie strategii do ucha tego, który jest u władzy. To byłaby jego rola bez względu na epokę.

Lilia, którą jego matka położyła na nagrobku Rose, lśniła już światłem uchwyconym przez szron i wyglądała jak wyrzeźbiona. River pragnął… nie wiedział, czego pragnie. Czuł w sobie jakąś nieokreśloną tęsknotę; pragnienie, żeby było inaczej. Ale nie mógł pragnąć, żeby jego dziadkowie żyli. Nie byłby w stanie znów patrzeć, jak umierają.

Ktoś pociągnął go za rękaw: jego matka. Przyjechała taksówka.

– A to on, prawda?

Nie zdziwiło go, że Isobel z taką łatwością rozpoznała kogoś, kogo nigdy nie spotkała.

– Tak, to Jackson.

– Myślałam, że jest jakimś superszpiegiem.

– Nie wiem, czy ktoś kiedyś ustalił, jakim jest szpiegiem.

– Źle ubranym, tyle przynajmniej jest jasne. Wie, że to pogrzeb?

– Z pewnością w zaproszeniu o tym wspominano.

Z Lambem pojawiła się Catherine. Wydawała się szara jak istota kształtowana przez pogodę. Pogrzeby miały na ludzi taki wpływ, chyba że działo się coś jeszcze.

– Powinniśmy wejść do środka – powiedział River. Samo wypowiedzenie tych słów sprawiło, że coś się w nim poruszyło: to działo się naprawdę, wspomnienie, które nigdy nie odejdzie. Dziś miał pochować dziadka.

Zawrócili i poszli dłuższą drogą, jeszcze raz mijając wykopany grób. River miał uczucie, że ten grób powinien znaczyć coś więcej; powinien być ziejącą grozą pustką. Ale był tylko dziurą w ziemi, a to w jakiś sposób sprawiało, że było jeszcze gorzej.

Louisa minęła mężczyznę w samochodzie kawałek dalej na drodze, w idealnym miejscu, by przyglądać się przybywającym na pogrzeb, ale jeśli należało się nim martwić, psy na pewno to załatwią. Choć w tej chwili były psami bez wyprowadzającej – w weekend odezwała się do niej Emma Flyte. Louisa była wtedy pod prysznicem i rozmowa nagrała się na skrzynkę głosową. Emma brzmiała na wkurzoną, ale w tle było cicho.

„Właśnie zostałam wydymana. Czy to znaczy, że teraz należę do waszego klubu?”

Chwila ciszy, odgłos przełykania.

„Dobra, mniejsza z tym. Kazałam Taverner spierdalać, więc teraz, jak to się mówi, szukam nowej pracy. To powinien być ubaw po pachy”.

Znów chwila milczenia.

„Zadzwoń do mnie kiedyś. Powymieniamy się notatkami o tym, jak to jest wylecieć z Regent’s Park. A tak w ogóle, Emma z tej strony”.

Louisa zdążyła się już tego domyślić.

Żałowała, że nie było jej przy tym, jak Emma pokazała środkowy palec Taverner. Która oczywiście była tu teraz, służbowa obecność na pogrzebie. Byli też inni, których Louisa kojarzyła, twarze, które kiedyś jej mignęły, ludzie, którzy jeździli windą na wyższe piętra Regent’s Park. Gdyby sprawy potoczyły się inaczej, River Cartwright byłby na samym przedzie; żałobnik najbliższy zmarłemu i jego prawowity spadkobierca. Ale było, jak było i River sterczał pod drzewem z kobietą, która, jak Louisa zakładała, musiała być jego matką. Wkrótce wśliźnie się do kaplicy i przejdzie na front, ale grube ryby nie będą ustawiać się w kolejce, by złożyć mu kondolencje. Tak mogłoby być. Pogrzeb to dość oczywista okazja, by przejrzeć sobie ich katalog.

Ale dość o problemach innych ludzi. Co powinna zrobić w sprawie Lucasa Harpera?

„Pieprzyłaś się z Minem… Miałam nadzieję, że to będzie coś warte”.

Oczywiście, że się z nim nie pieprzyła. To znaczy, robiła to, ale nie o to w tym chodziło; kochała go, on kochał ją i mieliby wspólne życie, albo przynajmniej spróbowaliby, gdyby nie zginął. I w jakiej pozycji to ją stawiało? Nie była dłużniczką Clare Harper, to było jasne. Addison. Nieważne. Czemu więc dręczyło ją poczucie, że odwróciła się plecami, gdy powinna była zaproponować pomoc? Synowie Mina byli niewyraźnym obrazem na peryferiach ich związku, tą częścią jego życia, do której nie miała dostępu. Nie zadręczała go, żeby ich sobie przedstawił; zakładała, że prędzej czy później to i tak nastąpi, i w głowie sklasyfikowała to jako kłopot, z którym jej przyszłe ja jakoś sobie poradzi. I oto tu było jej przyszłe ja. Dręczone poczuciem odpowiedzialności, której młodsza Louisa unikała.

A jednak syn Mina opuścił dom i zabrał ze sobą oszczędności, to wszystko. Kiepski pomysł, ale w wieku siedemnastu lat wiele kiepskich pomysłów może się wydawać atrakcyjne. Przychodziło jej do głowy kilka własnych; Clare pewnie też jakieś miała. Nie było za to żadnych wątpliwości, że Clare cierpi. Louisie przypomniało się, jak Clare wzdrygała się za każdym razem, gdy otwierały się drzwi kawiarni. To naturalne, że w takich chwilach wpada się w paranoję. Nie spała po nocach, była roztrzęsiona. To trochę przypominało żałobę.

A żałobna ścieżka dźwiękowa rozpoczęła się w chwili, gdy o tym myślała. Coś szarego i dźwięcznego z organów w górze. Wydawało się to stworzone do odmierzania czasu; nie tyle jego obecnego upływu, co tych jego wycinków, które minęły na zawsze. To oczywiście sprawiło, że pomyślała o Minie. Nie była na jego pogrzebie. Była zbyt wściekła. Gdyby tam poszła, poznałaby – albo zobaczyłaby – Lucasa; miałaby w głowie jego obraz osadzony w rzeczywistości, zamiast wyobrażać sobie młodszą wersję Mina; ten sam półuśmieszek; ten sam wyraz skupienia na twarzy, gdy wysyłał SMS albo sprawdzał wyniki. Miała do przeglądania cały katalog takich obrazów po stosunkowo krótkim czasie spędzonym razem. Jak wyglądałyby wspomnienia z całego życia? Było już za późno, żeby się dowiedzieć.

Gdyby Min nie zginął, ich związek by przetrwał – gdy siedziała tutaj, na pogrzebie kogoś innego, wydawało jej się to prawdą. Mogliby mieć wspólne życie, gdy już przełknęliby gorzką pigułkę złamanych karier zawodowych i zwolnili się z tej roboty – szczęśliwe zakończenia w Slough House raczej się nie zdarzały: nie można było mieć jednego i drugiego naraz. Ale teraz już na to za późno. Louisa czuła, jak ulega pogrzebowym nastrojom; łzy cisnące się do oczu, choć niemające nic wspólnego ze zmarłym…

Minął ją River idący pod rękę z matką i muzyka stała się głośniejsza. Zaczynało się nabożeństwo.

Widział już twarz, którą chciał tu zobaczyć, był tego na dziewięćdziesiąt procent pewny. Zrobił zdjęcie. A więc teraz powinien się stąd zmyć, ale coś go zatrzymywało; poczucie niedokończonych spraw. Z pogrzebami zawsze tak było, z wyjątkiem tych rzadkich przypadków, gdy chowało się kogoś, kogo się samemu zabiło. Nie było to takie zabawne, jak mogłoby być, gdyby zrobił to ktoś inny, ale odsunął od siebie tę myśl; wyłączył światła awaryjne, odłożył telefon i wysiadł z samochodu.

Pies, który wcześniej go sprawdzał, obserwował, jak się zbliża, ale go nie zatrzymywał; kiwnął mu tylko głową ze swojego stanowiska przy żywopłocie. Jezu, człowieku! Zajmij się swoją robotą. Słychać było dźwięki organów. Teraz na pewno siedzieli już w ławach; pochylone głowy, uwaga skupiona na czymś innym. Zamiast do nich dołączyć, obszedł budynek i zobaczył cmentarz; na jego najodleglejszym końcu czekała już dziura w ziemi. Zapalił papierosa, myśląc o tych, których widział wcześniej, gdy wchodzili do kościoła św. Leonarda. Byli to oczywiście River i jego matka. Isobel starzała się z wdziękiem, pewnie w tym samym tempie co on, ale starała się zwalniać na zakrętach albo miała jakichś świetnych mechaników, którzy co drugie okrążenie wyklepywali blachy. Jeśli chodzi o Rivera, to wciąż był na tyle młody, by dostać lanie i utrzymać się na nogach albo podźwignąć się później. Fajna sztuczka, ale szybko się traci tę zdolność. River jeszcze się tego nauczy.

Wciągnął powietrze i je wypuścił; dym rozwiał się na wietrze. Powinien się stąd zbierać, upomniał się, ale i tak podszedł do grobu.

Kojarzył nazwiska niektórych z obecnych. Ten gruby, źle ubrany facet to na pewno był Jackson Lamb. Jednak gruby nie oznaczało miękki, jeśli to, co słyszał, było prawdą. Miał na ustach przebiegły uśmiech, jakby w tych okolicznościach dostrzegał jakiś ponury dowcip. I nie tylko dlatego, że był tu park sztywnych. Nie, Lamb wyglądał na typa, który odnalazłby ponury dowcip w przedszkolu; który w większości rzeczy dostrzegał czarny humor z powodu tego, kim był i przez co przeszedł; ponieważ inaczej siedziałby po nocach, zastanawiając się, czy nie strzelić sobie w głowę. Była z nim kobieta, jedna z jego ekipy. Nazywali ich kulawymi końmi. Slough House – kulawe konie; to było nawet niezłe, w ten bardzo angielski sposób; ten, który przejawiał się w grach słownych i hasłach w krzyżówkach i był zupełnie, kurwa, bezużyteczny. Wystarczyło spojrzeć na tego psa przed kościołem. Chociaż szczerze mówiąc, David Cartwright pewnie ustawiłby go do pionu.

Ale Davida Cartwrighta takie rzeczy już nie dotyczyły, co podkreślał czekający grób. Oczywiście nie było jeszcze nagrobka. Nazwiska, daty pojawiały się później. Pierwszym punktem programu było złożenie do ziemi zmarłego. Lada moment otworzą się drzwi na tyłach kaplicy i go wyniosą, i wtedy po raz ostatni dotknie go słońce. Wszystkich nas to w końcu spotyka.

Ale przynajmniej cię przeżyłem, ty stary draniu, pomyślał Frank Harkness, wrzucając do grobu wciąż palącego się papierosa.

Pogrzeb jak zwykle był chaosem: litania i muzyka przerywające strumień splątanych wspomnień. River co chwilę odpływał. Muzykę wybrała dawno temu Rose Cartwright. Kiedyś zwierzyła się Riverowi, że być może jej mężowi powierzono pieczę nad bezpieczeństwem narodowym, ale wszystkie ważniejsze sprawy były jej domeną. River wyjął te instrukcje z szuflady, gdzie je przechowywała, i przesłał je mailem do zakładu pogrzebowego, ale nie zapamiętał tytułów; nie miał pojęcia, czego słuchał. Co jakiś czas zerkał na matkę. Bycie wdową dodało jej powagi, ale wydawało się, że rola pogrążonej w żałobie córki ją przerasta, przynajmniej jeśli chodziło o ojca. Podczas pogrzebu Rose widać było, że coś czuje. Ale tu i teraz wydawała się jak z drewna; niemal znudzona. Jakby to był przykry obowiązek.

A potem wyszli na zewnątrz i zaczęto opuszczać trumnę do ziemi. Na cmentarzu zebrał się spory tłumek, trzydzieści osób, może więcej; wielu z nich River nie znał. Przypuszczał jednak, że skojarzyłby ich nazwiska; niektórzy spośród nich pojawiali się w opowieściach S.D.; w zawiłych historiach o przebiegłości; o działaniach, by przekonać innych, że pewna wiedza była lub nie była w naszym posiadaniu; że pewne fakty miały kluczowe znaczenie albo nigdy nie były istotne. Pustkowie pełne luster, kraina szpiegów. Nic, co widziałeś, nie było tym, czym się zdawało, chyba że akurat właśnie było. Cała sztuka polegała na tym, by rozróżnić te dwie rzeczy od siebie. By wiedzieć, co było rzeczywiste, a co było tylko odbiciem.

Z prochu powstałeś i w proch się obrócisz.

Diana Taverner skinęła mu głową; na znak szacunku wyłączyła dźwięk w telefonie i odkąd zaczęło się nabożeństwo, wysłała nie więcej niż trzy maile. Jackson też był w nietypowy dla siebie sposób powściągliwy, czyli nie zaczął jeszcze żadnej awantury. Poddał jednak Isobel jednemu z tych swoich wzrokowych audytów: szczerej ocenie, która u pewnych mężczyzn mogłaby wskazywać na zainteresowanie natury erotycznej, ale u Lamba, dzięki Bogu, miała zupełnie inny charakter. Oceniał ją jak agent oceniający kontakt i zastanawiał się, czy można by jej zaufać. River mógłby oszczędzić mu fatygi. Trumna dotknęła ziemi i świat się zamazał. A więc to by było na tyle. Uniósł oczy ku niebu, na masę chmur, znów spojrzał na matkę, która nie odwzajemniła spojrzenia; kilka razy zamrugał i po chwili w odległym zakątku cmentarza zobaczył bezlistne drzewo, a pod nim ławkę i siedzącą na niej postać, która go obserwowała.

Zamrugał jeszcze raz, ale postać nie zniknęła.

To był Frank Harkness.

– No dobra, może nie wskoczył do grobu – powiedział później Lamb – ale sama widziałaś. Niewiele się pomyliłem.

A chodziło o to, że River przeskoczył nad wykopanym grobem, roztrącając tych, którzy stali po drugiej stronie, w tym Lady Di, Olivera Nasha, pastora i jakąś starszą kobietę, która, jak się okazało, była jedną z sąsiadek S.D. i żyła w przekonaniu, że David Cartwright był grubą rybą w ministerstwie transportu. Jeśli wziąć to pod uwagę, to przyjęła to całkiem nieźle; w każdym razie lepiej niż Nash, który wymachując rękoma, zatoczył się do tyłu, potknął się o nagrobek i przewrócił. River był już wtedy historią; zniknął za rogiem kościoła św. Leonarda, ścigając uciekającego mężczyznę.

– Dobry Boże – powiedziała Catherine.

Louisa pojawiła się przy niej.

– To był ten, o kim myślę?

– Nie przyjrzałam się dobrze. Nie pobiegniesz za nimi?

– Na tych obcasach?

– No, to było po prostu superkalifradalistokurwapialityczne – powiedział Lamb. – A ludzie narzekają, że pogrzeby są ponure. – Wsunął do ust papierosa.

Zdawało się, że na Isobel Cartwright, samotnej w tłumie ludzi, nie zrobiło to żadnego wrażenia. Wciąż stała przy grobie, z pochyloną głową i zamkniętymi oczami. Otaczający ją ludzie odsunęli się trochę. Być może podręczniki etykiety nie opisywały tej konkretnej sytuacji, ale zdrowy rozsądek sugerował, by dać jej trochę przestrzeni na oddech.

Oliverowi Nashowi udało się powstać z grobu z pomocą nadzorującej tę operację Diany Taverner i jakiegoś młodo wyglądającego psa. Oboje chwycili go za ręce. Wprawdzie nie był to jego grób, ale nawet takie zastępcze zmartwychwstanie musiało być jak druga szansa.

– Wydawało mi się, że żałobnicy powinni rozdzierać własne szaty – warknął Nash. Oswobodził ręce z uścisku swoich pomocników i pochylił się, żeby obejrzeć pęknięty szew. – A nie ubrania gości!

Taverner podeszła do Lamba. Gdy się odezwała, jej usta prawie się nie poruszały.

– Czemu czuję, że maczałeś w tym palce?

Lamb nie widział powodu, by zniżać głos.

– Bo masz wybitnie zjebany mózg?

– Człowiek z twojej ekipy właśnie zrobił cyrk z pogrzebu agenta MI5. Czemu miałby to zrobić?

– Nie wykluczałbym instrukcji w testamencie. – Lamb zapalił papierosa, wyraźnie miał już dość przyzwoitego zachowywania się. – Bądź co bądź, ten stary drań też miał poczucie humoru.

– Jesteś tego pewien?

– Do diabła, uratował Cartwrightowi karierę. Albo robił sobie jaja, albo pomieszało mu się pod sufitem na długo przed tym, zanim ktoś to zauważył.

– Kto był pod tamtym drzewem? – spytała Taverner.

– Ponury żniwiarz?

Pogrzeb zaczął się sypać, tak jak mógłby się posypać ślub, gdyby ktoś tuż przed przysięgą zgłosił jakieś istotne zastrzeżenia. Ci z gości, którzy w oczywisty sposób byli emerytowanymi agentami, wymknęli się, by uniknąć przesłuchania, albo po prostu dla zasady. Ulatnianie się z miejsc, gdzie robi się zbytnie zamieszanie, było dla pracujących w terenie i prowadzących niczym ich druga natura. Natomiast ci, którzy znali S.D. jako emerytowanego pracownika służby cywilnej, ewidentnie czekali na jakieś wyjaśnienie, najlepiej takie, które miałoby coś wspólnego z jakimiś pokręconymi rodzinnymi tajemnicami. Taverner, która miała spore doświadczenie w wyciszaniu takich spraw, przeszła się między nimi: wnuk zawsze był niezrównoważony; biedactwo, żałoba pomieszała mu w głowie. Jeśli dotarło to do uszu matki Rivera, nie okazała tego po sobie. Mogłaby być samotną żałobniczką przy jakimś prastarym grobie.

Gdzieś z oddali, jakby na innym kanale, dobiegł chór gwałtownie zatrzymujących się pojazdów: pisk hamulców, wycie klaksonów.

– Czy to się liczy, jeśli pogrzeb został przerwany? –zwrócił się Lamb do Catherine. – To znaczy, został już porządnie pochowany, czy będziemy musieli zaczynać od początku?

– To był ojciec Rivera, prawda? – Catherine była lepsza od Taverner w mówieniu prawie bez poruszania ustami, nikt prócz Lamba nie byłby w stanie wychwycić jej słów. Można by pomyśleć, że miała mniej doświadczenia, ale skryty alkoholik uczy się różnych sztuczek.

– Tak.

– Był tam przez cały czas?

– Z początku stał za tamtym drzewem. Założyłem, że musi się odlać. Nie każdy traktuje z szacunkiem poświęconą ziemię. – Lamb beknął papierosowym dymem. – To było, zanim zorientowałem się kto to.

Drzewo stało jakieś pięćdziesiąt jardów dalej, a tamta postać miała nisko zsuniętą na oczy czapkę. Łatwo było zapomnieć, że Lamb nie zawsze siedział w biurze z opuszczonymi roletami.

– Ktoś powinien pójść za Riverem.

– I popsuć mu całą zabawę?

Catherine pomyślała, że kiedy ostatnio się spotkali, ojciec Rivera wrzucił go do Tamizy. Ich ponowne spotkanie nie miało w programie uścisków i łez.

Oliver Nash załagadzał sprawy z pastorem; coś o stresie i presji w życiu szpiega. Nash wiele wiedział o takich sprawach. Miał sylwetkę faceta, który ogląda dużo telewizji.

– Jak myślisz, czemu przyjechał? – spytała Louisa. – Musiał wiedzieć, że nie będzie mile widziany.

– Gdyby Frank Harkness zjawiał się tylko w miejscach, w których jest mile widziany – odparł Lamb – miałby tyle życia towarzyskiego co Julian Assange.

– Łączyły go jakieś wspólne sprawy z Davidem Cartwrightem. Czy to takie dziwne, że chciał zobaczyć, jak go chowają?

– Tak.

– Nie wspominając o Isobel. Może chciał znów ją zobaczyć? Mam tu na myśli normalne ludzkie reakcje. Rozumiem, że musi to dla ciebie brzmieć jak jakaś chińszczyzna.

Lamb odpowiedział jej melodyjną zbitką sylab, a potem wyrzucił papierosa, który odbił się od pobliskiego nagrobka i wpadł do blaszanej donicy.

– To jedyna chińszczyzna, jaką znam – odparł. – Ale jeśli myślisz, że odpowiedź jest więcej warta niż dwadzieścia funciaków, to masz zbyt wysokie oczekiwania.

Przyłapywanie Lamba na blefowaniu byłoby zajęciem na pełen etat i na dłuższą metę raczej by się nie opłaciło.

– No i jest jeszcze River – powiedziała Catherine.

– Który chce go zabić – dodała Louisa.

– I który ma tendencje do wpadania w pułapkę, jeśli tylko ktoś ją zastawi.

– Chyba że udaje mu się uciec – dorzuciła Louisa.

– Gdyby Harkness chciał zastawić pułapkę na Rivera, nie wybrałby takiego publicznego wydarzenia – stwierdził Lamb. – Może i lubi szpanować, ale jest też profesjonalistą i ceni sobie swoją skórę. Nie, był tu w jakimś innym celu, a jeśli uwzględnić jego dotychczasowe dokonania, pewnie powinno nas to martwić.

– Może River go złapie i zmusi do mówienia – zauważyła Louisa.

– No jasne – powiedział Lamb. – I wszyscy będziemy żyli długo i szczęśliwie.

Louisa spojrzała w stronę rogu, za którym zniknął River.

– Szkoda, że nie założyłam innych butów – stwierdziła.

– To wyobraź sobie, jak ja się czuję – odparł Lamb, szukając kolejnego papierosa.

Harkness biegł wzdłuż kaplicy, gdy na drodze stanął mu pies, który wcześniej do niego podszedł. Ruch wykonany przez Amerykanina mógł zostać odebrany jako sięganie po dokumenty, choć w rzeczywistości wystawił łokieć, by trafić psa w gardło. Nie udało mu się uderzyć czysto, ale piękno brutalnej siły polega na tym, że nie ma takiej potrzeby. Pies padł na ziemię jak dojrzałe jabłko, a Harkness dotarł już do frontu kościoła św. Leonarda, obiegł wysoki żywopłot i znalazł się na ulicy, by skierować się w stronę samochodu.

To, co zrobił, nie było profesjonalne, ale do diabła, patrzenie, jak jego syn pomaga nieść trumnę swojego dziadka, było częścią cyklu życia. Kiedy ostatnio widział Rivera, chłopak był w rozsypce, ale nie dawał za wygraną – jakby miał w sobie jakąś żelazną wolę. Gdyby to Frank go wychowywał, teraz byłby naprawdę kimś, kto może wiedzieć, co przyniesie przyszłość? Jednak najpierw potrzebne byłyby drastyczne zmiany. Pierwszym krokiem byłoby odejście Rivera ze Slough House i porzucenie tych przegrywów. A wtedy Frank już by na niego czekał, gotów pokazać mu kolejny krok. Dopadł już prawie swojego samochodu, w biegu otworzył pilotem drzwi, więc był w idealnej pozycji do półobrotu i przykucnięcia dokładnie w chwili, gdy dobiegł go pędzący co sił syn; stało się to prawie bezgłośnie, ale właśnie „prawie” było tu kluczowe; „prawie” mogło kosztować człowieka życie. A w tej sytuacji River na chwilę oderwał się od ziemi, po tym jak Frank uniósł ramię i złapał go lewą ręką za prawy łokieć, skręcił i rzucił nim. Dzieciak nieźle wylądował – choć trzeba by nad tym popracować, ale cywilem nie był – niemniej, zanim zdołał się podźwignąć, Frank był już w samochodzie. Trudna miłość. Ruszył, zapinając pasy, i już zaczynał planować czekającą go podróż, już przestawał myśleć o synu, gdy samochód zakołysał się nagle, jakby ktoś rzucił w niego psem. Frank zamrugał, bo na masce jego samochodu leżał rozciągnięty River i szczerzył zęby.

Przez sekundę patrzyli sobie w oczy, ojciec i syn. Nie pomylił się co do tej żelaznej woli. Albo to, albo River był pierdolonym świrem. Potem Frank gwałtownie zahamował, a przejeżdżający samochód zaczął trąbić jak szalony, gdy River stoczył się na drogę.

Przez ułamek sekundy Frank myślał, czy nie otworzyć drzwi i nie pozwolić Riverowi wsiąść. To mogłoby być aż tak łatwe. Mogliby odjechać i gdzieś po drodze wszystko sobie wyjaśnić, te wszystkie sprawy między ojcem a synem. Główny problem polegał na tym, że najpierw musiałby stłuc Rivera, by mu się podporządkował, a to by było czasochłonne. A poza tym z tyłu, przy kaplicy zaczął się jakiś ruch: kolejne psy, chyba że czegoś się nauczyli i tym razem wysłali pastora. Pora spadać. Wszędzie wokół nich zaczęły zatrzymywać się samochody, jakby kierowcy wyczuwali, że coś tu się rozgrywa, a chór klaksonów stawał się coraz głośniejszy: trąbienie i ryk zdumionych kierowców. River podźwignął się na nogi, ale chwiał się na nich, wyciągnął rękę, żeby uderzyć w szybę, chyba że liczył, że będzie mógł się o nią oprzeć. Ale znowu: twarda miłość, synu. Frank odjechał, zanim River zdążył dotknąć szyby, gwałtownie wyminął stojący naprzeciwko pojazd i skręcił w prawo, w kierunku pozwalającym oddalić się od centrum. Widział już twarz, którą musiał zobaczyć, i gdy zobaczy ją ponownie, przejdzie do działania.

Tymczasem zamierzał skupić się na tym, co robił najlepiej, i zniknąć.

===LxciECQWZVZvVmFZawE3VmVdaFg9WGhdaVs5WmxcOVhoUGYDNQE=

5

Tego popołudnia w Slough House Lamb przeprowadzał coś, co uparcie nazywał autopsją.

– Łapiesz? – spytał Catherine.

Nawet nie próbowała ukryć westchnienia.

– Mógłbyś spróbować okazać trochę taktu w obecności Rivera?

– To nie ja bawiłem się w skaczące żabki z jego zmarłym dziadziem.

Kulawe konie wchodziły po schodach; ci, którzy nie byli na pogrzebie, po atmosferze zdążyli się już zorientować, że nie przebiegł tak, jak powinien, i nawet nowicjusz Wicinski zdawał sobie sprawę, że musiało się wydarzyć coś dziwnego. Był tu dopiero od tygodnia, ale wyglądało na to, że poprzeczkę podnoszono coraz wyżej.

W gabinecie Lamba nie było zbyt wiele miejsca, ale jak lubił zauważać, jakoś na to nie narzekał. Znaleźli więc sobie miejsca najlepiej, jak potrafili, podczas gdy Lamb siedział rozwalony w swoim fotelu, z nogami opartymi o biurko. Sądząc po plamach Rorschacha oraz resztkach wypadających z fałd jego koszuli, na lunch musiał jeść coś, co zawierało krewetki i ryż. Jego pierwszym celem był River.

– Świetne przedstawienie. Trudno byłoby o większy ubaw, nawet gdybyś wynajął striptizerkę. Chociaż w sumie, jeśli się nad tym zastanowić…

– To była moja matka.

– Szkoda. – Lamb ugniótł znalezione resztki jedzenia w kulkę wielkości winogrona i włożył to sobie do ust. – Wątpię, żeby tatuś zatrzymał się na pogawędkę, kiedy zwiewał.

– Trochę mu się śpieszyło.

Właściwie, to wszystko działo się w pośpiechu, gdy River już wrócił z wojny. Ci, którzy pozostali nad grobem przyszpileni w miejscu zakłopotaniem, poczekali, aż uroczystości pogrzebowe dobiegną końca, a potem ich exodus był szybki i nieskomplikowany. Spojrzenie, jakie posłała mu Diana Taverner, wyglądało jak kierowane przez celownik snajpera; River zdążył zidentyfikować ten teraz podarty garniturek, z którym tu przyszła, jako Olivera Nasha, szefa nadzwyczajnej komisji parlamentarnej, czyli głównego pociągającego za sznurki w MI5. Cóż, w każdym razie na papierze. Niemniej każda rzeczywistość, w której można było pociągać za sznurki i spodziewać się, że Di Taverner zatańczy, bardzo szybko okazałaby się fake newsem. Szanse na to, by Nash wygrał w tej konkurencji, były mniej więcej takie, jak na to, by Lamb postanowił, że najlepiej będzie zapomnieć o wydarzeniach dzisiejszego poranka.

A skoro już o nim mowa, przybrał smutny wyraz twarzy i wyglądał jak pełen powagi hipopotam żałujący ciężkiej nocy.

– To znaczy, nie żebym uparcie trzymał się dobrych manier, no kurwa wiadomo, ale nawet ja nie zmieniłbym takiej pełnej smutku okazji w pościg. Chyba że ktoś by mnie poważnie sprowokował.

– To, że Harkness się tam zjawił, było poważną prowokacją – odpowiedział River.

– Rozumiem, że słowo „tatuś” byłoby trochę naciągane – zauważył Lamb – ale „Harkness”?

– Pan Harkness.

Lech Wicinski, który stał obok Rivera, poruszył się niespokojnie, jakby czuł się nieswojo. W grupce przy drzwiach to on był tym, wokół którego pojawiło się trochę przestrzeni: w ciągu ostatnich kilku godzin jego historia obiegła Slough House z szybkością środka moczopędnego i nikt nie chciał być zbyt blisko niego.

– Naprawdę muszę tu być? – spytał. – Nie mam pojęcia, kim są ci wszyscy ludzie.

– A jest jakieś miejsce, gdzie byś wolał być? – spytał Lamb. – Daj się ponieść.

– Chyba chodziło ci o to, że mogę się wynieść…

Nastąpiło kłopotliwe milczenie, które przerwał River:

– On sugerował, żebyś się pieprzył.

– Cieszę się, że ktoś uważnie słucha – stwierdził Lamb. Przesunął się, by oprzeć stopę bez buta o blat. Doświadczenie uczyło, że w tej pozycji wyjątkowo głośno mu się odbijało, więc pozostali się skulili, starając się usłyszeć jak najmniej, nie zatykając przy tym uszu palcami, bo ta strategia obronna irytowała Lamba. – A co? Miałeś na myśli te zajęcia, na których uczą, jak radzić sobie ze zboczonym zachowaniem? Bo jeśli miałeś ochotę iść i podglądać celebrytów, to rób to w swoim wolnym czasie. Ale dopóki jesteś w Slough House, siedzisz tam, gdzie ci, kurwa, każę. Zrozumiano?

Opuścił nogę. Odbiło mu się, ale bąka nie było.

Jakby żadna z tych rzeczy się nigdy nie wydarzyła, Shirley zapytała:

– To Harkness tam był? Ten, który wysłał tego psychola, żeby nas pozabijał?

Wciąż patrząc na Wicinskiego, Lamb powiedział:

– Nowi widzowie zaczynają od tego miejsca.

– Ale dziś rano nie próbował nikogo zabić, prawda? – dopytała Shirley.

Zabrzmiało to tak, jakby miała strzelić focha, gdyby tylko spróbował: kolejna przegapiona atrakcja.

– Cóż, potrącił Cartwrighta samochodem – odparł Lamb – ale powiedzmy sobie wprost: to niekoniecznie musi świadczyć o złych zamiarach. Kręcił się jednak w pobliżu, kiedy tak zwane grube ryby były wszystkie w jednym miejscu, więc kto mógłby stwierdzić, że nie chodziło mu o masową rzeź? – Ku ogólnemu przerażeniu zaczął grzebać w kroczu, ale znalazł tam tylko kawałeczek papryki. – Nie, tylko żartowałem. Cartwright poleciał za nim z całym wdziękiem zainfekowanej iguany. Gdyby Harkness był na cmentarzu, żeby rzucić bombę, miałby czas, żeby to zrobić. Możecie mi wierzyć. Potrafię poznać gnojka, kiedy jakiegoś widzę.

River prawie bezgłośnie wypowiedział ostatnie słowa, zanim zrobił to Lamb, i pomyślał przy tym: „Siedzę tu zbyt długo”.

Wcześniej Louisa na chwilę poprosiła go na stronę; wciąż był ubrany w pogrzebową czerń i miał dziurę na kolanie.

– Nic ci nie jest? – spytała. A potem się poprawiła: – To znaczy, wiem, że nie jest w porządku, ale nic ci nie jest?

– Miewałem lepsze dni.

– Jak myślisz, po co tam był?

– Kto go tam wie. – River miał jednak w głowie listę powodów: żeby Frank mógł zobaczyć swojego syna i jego matkę; żeby Frank mógł zobaczyć, jak chowają staruszka – to brzmiało prawdziwie. Bycie sentymentalnym nie było w jego stylu, ale zbieranie na bieżąco informacji jak najbardziej. A więc tak, albo to było to, albo nie: Frank mógł mieć jakiś inny, własny powód. A w tym wypadku będą musieli po prostu poczekać i się przekonać.

– Co z twoja matką?

– A co z nią?

– No wiesz – odparła Louisa – miała dużo do powiedzenia na ten temat?

Coś w stylu: O mój Boże, tam jest ten mężczyzna, który udawał, że mnie kocha, i zrobił mi dziecko, a wszystko po to, żeby mój ojciec sfinansował jego szalony szpiegowski spisek wymyślony w jakimś francuskim zamku.

Nie, nic podobnego się nie stało.

Zamiast tego River i jego matka stali przy grobie, kolana Rivera pulsowały w miejscach, gdzie otarł je o asfalt, jego puls powrócił do normy, ale przytłaczał go żal i inne targające nim emocje. Powinien kipieć z wściekłości, ale jakoś tak nie było. Czuł się raczej tak, jakby zapalono lont i jakby ponowne pojawienie się jego ojca zapowiadało jakąś wielką zmianę, podobnie jak szare sklepienie nieba zapowiadało śnieg. Kiedy już nadejdzie, przykryje wszystko. Nic nie zostanie pominięte.

– Tak długo udawała, że on nie istnieje – odparł – że nawet go nie widziała. Tak się w każdym razie zachowywała. – Wyrażała to swoją milczącą postawą; lodowatą odmową, by zauważyć jego wybryk. Aż do chwili, gdy wsiadała do taksówki i uściskała go trochę mocniej niż normalnie. „To była jego wina”, rzekła i wiedział, że ma na myśli S.D. – jej ojca, nie jego. Możliwe, że miała rację, ale trudno było ustalić, czy to robiło jakąkolwiek różnicę. Ze względu na Louisę River pokręcił głową. – Nie wiem, czy pójść do psychologa, czy napisać sitcom.

– Twój dziadek był z ciebie dumny.

River popatrzył w górę, w dół, rozejrzał się dookoła. Slough House. Słowa były zbędne.

– No dobra, ale nie poddałeś się, prawda?

– Zastanawiałem się nad tym.

Sądząc po tym, jak wyglądał, teraz też się nad tym zastanawiał. Louisa by się tym zmartwiła, gdyby sama nie miała własnych problemów. I gdyby nie musiała zwracać uwagi na to, co mówił Lamb, bo zwykle zauważał, kiedy ktoś błądził myślami i to nigdy nie było zabawne.

– Najwyraźniej miał identyfikator CIA – mówił w tej chwili. – Który musiał być sfałszowany, bo nasz Frank nasrał w spodnie naszym tak zwanym kuzynom mniej więcej w tym samym czasie, kiedy brudził też pościel matki Cartwrighta. Nie ma mowy, żeby miał prawdziwe papiery. – Podrzucił kawałek papryki w górę i złapał ją w usta jak szczupak muchę. – Możliwe, że zjawił się na pogrzebie ze względu na dawne czasy, ale mam przeczucie, że nawet po dupie się nie drapie bez jakichś ukrytych planów. A jeśli weźmiemy pod uwagę, że jego ostatnie pojawienie się zmusiło nas do przemalowania ścian, nie zamierzam tego lekceważyć. To dlatego patrzę na ciebie, Nożycoręki.

– Co? – spytał Roddy Ho.

Louisa zauważyła, że Ho ma zabandażowane palce, choć nie obchodziło jej dlaczego. Fakt, ostatnio nie był aż takim ciulem, ale może to dlatego, że bycie jeszcze większym ciulem to byłoby już zbyt wiele nawet dla niego.

– Nie śpisz. To dobrze. Bo to, w co się tutaj wpakowaliśmy, to zagadka i tak jak w przypadku każdej zagadki trzeba się zająć czterema K.

Nikt nie ośmielił się zapytać.

– Kto, kurwa. Co, kurwa. Gdzie, kurwa. I dlaczego, kurwa – ciągnął Lamb. – Bez względu na to, czy Harkness miał fałszywe papiery, czy nie, musi pozostawiać po sobie jakieś ślady. Pod jakim nazwiskiem działa, co kombinuje, gdzie się podział i dlaczego teraz. Wiem z pewnych źródeł, że w obecnych czasach nie można nawet skorzystać z publicznego pisuaru, żeby to się nie pojawiło na You-w-Tubie, czy jak to się tam nazywa, a jeśli chcę, żeby ktoś podążył za cyfrowymi okruszkami, to kogo lepiej o to poprosić, jak nie naszego małego cyfrowego detektywa? Który, jak widzę, ma pokaleczone palce. Wetknąłeś je gdzieś, gdzie nie powinieneś?

– Wypadek – odparł Ho.

– Przykro mi to słyszeć – powiedział Lamb. – No dobra. Tatuś Rivera. Od czego zaczniecie szukać?

– Samochód – powiedzieli równocześnie Louisa, River i Shirley.

– Odjechał samochodem i choć nasz Cartwright był zbyt zajęty zabawą w Starsky’ego i Hutcha, żeby zapamiętać numery, będzie materiał z kamer, nawet jeśli psom nie przyszło do głowy, żeby o tym pomyśleć. Przypuszczam jednak, że po tym, jak stracili szefową i po tym, jak stracili głowę, będą mieli problem z lizaniem się po jajach, nie wspominając nawet o wykonywaniu swojej roboty.

– Emmy już nie ma? – spytał River.

– To przykuło twoją uwagę, co? Tak, Flyte to już historia i o mały włos, a trafiłaby do nas. Szkoda. Dodałaby sporo blasku temu miejscu. Rozumiecie, nie żebym przedmiotowo ją traktował, ale zajebista z niej laska. A niektórzy z nas mają poczucie estetyki. – Wsunął rękę w spodnie i energicznie się podrapał. – Wciąż tu jesteś? – zwrócił się do Ho. – Znajdź ten samochód. Będzie wypożyczony pod fałszywym nazwiskiem, ale to już i tak jakiś początek.

– Czemu nie ukradziony? – spytała Shirley.

– Żeby niepotrzebnie nie zwracać na siebie uwagi. Jeszcze jakieś pytania?

– Tak. Co to jest Starsky i Hutch?

Ho wyszedł; musiał przecisnąć się obok Wicinskiego, który nie chciał się przesunąć. Coś tam się dzieje; Louisa miała nadzieję, że nie będzie musiała opowiadać się po którejś ze stron. Roddy Ho kontra miłośnik dziecięcej pornografii; to by było jak wybieranie między Jeremym Clarksonem a Piersem Morganem w śmiertelnej walce na pięści. Powinien istnieć jakiś sposób, żeby obaj przegrali.

– A tymczasem… – Lamb popatrzył na Rivera, Louisę, Shirley i Coego i jego spojrzenie jakoś pominęło Catherine i Lecha. – Wy możecie trochę pogrzebać. Możemy założyć, że bazą Harknessa jest Europa, bo w Stanach jest tak mile widziany, jak gówno w martini. A to oznacza wjazdy z Kontynentu, samoloty, pociągi i promy. Czy wciąż mamy to ustrojstwo do rozpoznawania twarzy?

– Tak – odparła Louisa – ale jest tak przestarzałe, że rozpoznaje głównie gwiazdy popu z lat osiemdziesiątych. Szybciej byłoby przejść się po ulicach z cyfrowo wygenerowanym wizerunkiem podejrzanego i wypytywać przechodniów.

– Sprzęt Ho jest szybszy – wtrącił River. – Czemu on nie może się tym zająć?

– Bo Ho szuka samochodu – powiedział Lamb.

– Mógłby robić kilka rzeczy naraz.

– Kilka rzeczy naraz? Nie potrafiłby się wysrać, jednocześnie ładując telefon.

– Kiedy ostatni raz widzieliśmy Harknessa – odezwał się Coe – miał coś w rodzaju swojej prywatnej Legii Cudzoziemskiej. Bardziej prawdopodobne, że wysadzili go na plaży, niż że przeszedł kontrolę na granicy.

– Wiesz, przez większość czasu zapominam, że tu jesteś, a kiedy sobie o tym przypominam, wolałbym, żeby cię tu nie było. Tak, może przeczołgał się pod drutami, ale ponieważ nie radzimy sobie nawet z namierzaniem nielegalnych imigrantów, to skupmy się na tym, co jesteśmy w stanie robić. Chyba że masz lepszy pomysł?

Coe wzruszył ramionami.

– Regent’s Park kontroluje punkty wjazdu i ma aktualne oprogramowanie do rozpoznawania twarzy – odezwał się River. – Jeśli wjechał tu takimi kanałami, już o tym wiedzą.

– Ale raczej nie podzielą się z nami tą wiedzą, co? Bo, no wiecie, jesteście nie tylko zbędnym dodatkiem, ale też zawadą i powodem do wstydu.

– Kiedy ostatni raz się pokazał, my byliśmy jego celem – upierał się River. W gabinecie Lamba nie było cieplej niż w reszcie Slough House, ale Louisa widziała, że podskoczyła mu temperatura; zaczynał się rumienić, od szyi w górę. – Jeśli teraz wiedzą, co kombinuje, powinni dać nam znać.

– Rozmawialiśmy już o tym, jak blisko ci do głównego obiegu – powiedział Lamb. – I teraz nie jest ci do niego bliżej niż wtedy. A więc róbmy rzeczy po mojemu, dobrze? – Przybrał udręczoną minę. – To znaczy, po prostu, kurwa, tak dla odmiany? Czyli samoloty, pociągi i promy. Wskakujcie na rowery! Właściwie, to też jest jakiś pomysł. Dodajcie do tej listy rowery. Tak na wszelki wypadek.

– A co ze mną? – spytał Wicinski.

– Co z tobą?

– Co mam robić?

– Siedź w swoim pokoju i próbuj nie myśleć o dzieciach. A jeśli już musisz, to próbuj nie robić sobie dobrze w tym samym czasie. A może proszę o zbyt wiele?

– Nie jestem pedofilem!

– Problem w tym, że nie da się powiedzieć tego tak, żeby brzmiało przekonująco. Zabawne, co?

Louisa nie chciała spojrzeć w stronę Wicinskiego, ale nie potrafiła się powstrzymać. Jego twarz poszarzała, nie takiego koloru się spodziewała. To nie była ani wściekłość, ani zażenowanie; już raczej wyraz twarzy kogoś spoglądającego w przepaść bez dna, której krawędzie zaczynają się kruszyć.

Lamb głośno pierdnął.

Nikt się nie ruszył.

– Niewyraźnie pierdnąłem? To był dla was sygnał do wyjścia.

Wyszli. W większości wrócili do swoich pokoi, ale Louisa poszła za Catherine do jej biura. Wydawało się, jakby Catherine jej nie zauważyła; odwrócona do niej plecami zaczęła poprawiać teczki, które nie wymagały poprawiania. Kosmyk jej włosów wysunął się ze wstążki i Louisa musiała zdusić w sobie chęć, by wyciągnąć rękę, rozwiązać kokardę i zobaczyć, jak Catherine się rozsypuje. Tyle tylko – przyszło jej do głowy – że już na to patrzyła. Catherine, u której choć jeden kosmyk włosów nie leży tak, jak trzeba, była równie częstym widokiem co Jackson Lamb częstujący ciastem na Gwiazdkę. Zanim jednak zdołała to wypowiedzieć, albo coś w tym stylu, Catherine odwróciła się z całym naręczem teczek; Louisie przyszło do głowy, że używa ich jak tarczy, jak bariery. Spokojnie spojrzała na Louisę, a potem powiedziała:

– Jesteś pewna, że chcesz się tutaj kręcić? Kiedy on wyrusza na krucjatę, lepiej się ulotnić.

Louisa sięgnęła do tylnej kieszeni i wyjęła arkusz, który wcześniej wydrukowała.

– Zabawne, że o tym wspominasz. Muszę wziąć trochę wolnego.

– W intranecie jest formularz.

– Tak. – Louisa pomachała kartką, którą trzymała w ręce. – Wypełniłam go.

– I dobrze.

– Wszystko w porządku, Catherine…?

– Ze mną? Tak, wszystko dobrze. Dziękuję, że pytasz. Pewnie chcesz, żebym nakłoniła Lamba, żeby to podpisał.

– Nie lubi, kiedy bierzemy sobie wolne, wiesz o tym.

– A ja nie lubię być buforem między nim a resztą z was. Ale wątpię, żebyś o tym wiedziała, bo nigdy nie przyszło ci do głowy, żeby o tym pomyśleć.

– Jezu, a to co znowu?

Catherine pokręciła głową.

– Nic takiego. Nieważne. Dobra, daj mi to.

Teraz Louisa niemal nie chciała tego robić, ale jeszcze bardziej nie miała ochoty wracać do gabinetu Lamba, by osobiście położyć mu to na biurku. Wyciągnęła formularz, a Catherine niemal wyszarpnęła go z jej ręki, jak ktoś, kto zabiera ostry przedmiot niemowlęciu.

Zrobiła już to, co miała zrobić, ale nie mogła tego tak zostawić. Obserwowała, jak Catherine odkłada formularz na stertę papierów, i zastanawiała się nad tym, jak idealnie równo go tam położyła, bez żadnych widocznych starań ze swojej strony. A potem zobaczyła, jak Catherine zauważa swój zbłąkany kosmyk włosów i odkładając poważniejszą rekonstrukcję na później, wsuwa go za ucho.

– Może sama powinnaś się zastanowić, czy nie wziąć trochę wolnego.

– I co miałabym robić?

– Po prostu się stąd wyrwać. Pojechać gdzieś, gdzie jest ciepło.

– Ty tak zrobisz?

Louisa zerknęła w stronę okna. Niedługo spadnie śnieg, jeśli sprawdzą się ponure ostrzeżenia z radia; taki rodzaj śniegu, który leży przez wiele dni i zamienia zaparkowane samochody w zamczyska, a żywopłoty w pagórki. I wszystko świetnie, jeśli masz jakieś miejsce i stać cię na to, żeby włączyć w nim ogrzewanie. Natomiast dla tych, którzy znajdą się po niewłaściwej stronie zamkniętych drzwi, może się to skończyć śmiercią.

Może syn Mina bawił się w najlepsze; spał w ciepłym pokoju z dziewczyną lub dwiema i z ulotką z pizzerii. Ale jeśli nie, jeśli był na ulicy, była to winna Minowi, by go znaleźć. A może nie Minowi; może była to winna samej sobie, aby nadal być taką, jaką chciałby Min. Nie do końca była pewna, ale wyglądało na to, że tak czy inaczej to właśnie zamierza zrobić.

– Nie – odparła. – Po prostu potrzebuję trochę czasu dla siebie, to wszystko.

Catherine wpatrywała się w nią, jakby Louisa właśnie ogłosiła, że pragnie jakiegoś wielkiego luksusu. Potem powiedziała:

– Dam mu to do podpisania. Od kiedy chcesz mieć wolne?

– Od zaraz – odpowiedziała Louisa.

– Powinnaś to zgłosić przynajmniej z takim wyprzedzeniem, jak długość wnioskowanego urlopu, zdajesz sobie z tego sprawę?

A jak myślisz, czemu chcę, żebyś to ty podsunęła mu ten formularz?, pomyślała Louisa, ale nie powiedziała tego na głos.

– Dzięki, Catherine. Jestem ci winna przysługę.

– I to nie jedną – powiedziała cicho Catherine, gdy Louisa już zniknęła na dole. Odłożyła kolejny formularz na stos wymagający podpisu Lamba: prośbę o wymianę bojlera, którego ostatnia naprawa wywołała jęk niedowierzania u – co najwyżej dziewiętnastoletniego – hydraulika. Catherine wiedziała, że to nigdy nie wyjdzie poza punkt odbioru poczty w Regent’s Park, ponieważ według stałych instrukcji wszystkie listy ze Slough House adresowane do działu finansów miały być wyrzucane do kosza bez otwierania. Poza tym, jeśli zaczęłoby się tu wymieniać zużyte części, to czym by się to skończyło? Każdy generalny remont objąłby też ją samą, a nie była pewna, czy przetrwałaby coś takiego.

Wróciła do gabinetu Lamba ze stertą formularzy w rękach. Na całym świecie banki przechodziły na obrót bezgotówkowy, samochody zaczynały jeździć bez kierowców, a w biurach rezygnowano z papieru. Ale tutaj, w Slough House, wszystko wyglądało tak, jakby działało w newtonowskiej reakcji na udoskonalenia wprowadzane gdzie indziej: taki sam nadmiar niepotrzebnej pracy, ale o przeciwnym zwrocie.

Lamb był dokładnie tam, gdzie go zostawili: dupsko w fotelu, nogi na biurku. Palce jego stóp wystawały przez dziury w skarpetkach i cieszyły się wolnością. Palił właśnie papierosa i choć Catherine podejrzewała, że potrafiłby robić to przez sen, potrzebowała jeszcze na to dowodów. Rzuciła papiery na jego biurko, a przynajmniej na ten bałagan, który je zaśmiecał. To był daremny gest, bo gdyby zsunęły się na podłogę, z punktu widzenia Lamba byłyby zarchiwizowane. W odniesieniu do wszelkiego rodzaju papierów miał zasadę trzech sekund: jeżeli tak długo przeleżały na dywanie, uważał sprawę za załatwioną.

– Wyczuwam twoją dezaprobatę – powiedział, nie otwierając oczu.

– Jeśli kiedykolwiek wyczujesz coś innego – odparła – będzie to oznaczało, że któreś z nas podmieniono.

– Całe ich życie to nadzieja, że będą mieli coś do zrobienia – stwierdził. – A ty chcesz im zepsuć zabawę?

– Powinniśmy zostawić Harknessa Regent’s Park.

– Jasne, tak jak ostatnim razem. A oni pozwolili mu odejść.

– A ty jaki masz tak właściwie plan? Zakładając, że w ogóle go wytropisz ze wszystkimi tymi geniuszami, których masz do dyspozycji?

Tym razem otworzył oczy.

– Wydawało mi się, że to moje zadanie, by przypominać ci, że to banda bezużytecznych pizdusiów – zauważył. – A nie na odwrót.

– Nie są tak całkiem bezużyteczni – odparła, ale nawet w jej własnych uszach zabrzmiało to nieszczerze.

Lamb wyjął papierosa z ust i przyjrzał mu się, jakby był jakimś artefaktem obcych. Następnie pstryknął nim do kosza na śmieci, zaliczając bezpośrednie trafienie.

– Ostatnim razem, gdy Frank Harkness się pojawił, wysłał na nas jedną ze swoich pacynek z pistoletem.

– Nie zapomniałam o tym.

– Ma na rękach krew moich agentów.

– Zabawne, jak to się dzieje, że stają się agentami, kiedy już nie żyją.

Z kosza na śmieci zaczęła się unosić cienka spirala dymu.

– Może masz rację – powiedział Lamb. – Może po prostu ma na rękach krew kolejnych bezużytecznych pizd. Ale to były moje bezużyteczne pizdy. I jeszcze z nimi nie skończyłem.

– Przez ciebie River zginie.

– Standish, mógłbym przykuć go łańcuchami do biurka i zamknąć drzwi na klucz. Naprawdę myślisz, że to by go powstrzymało przed ściganiem Harknessa?

Nie była w nastroju, by przyznać mu rację w jakiejkolwiek kwestii. Nie była też skłonna ostrzec go, że podpalił swój kosz: poza tym, spalenie Slough House do gołej ziemi załatwiłoby sprawę papierkowej roboty. A skoro już o tym mowa, papiery, które położyła, zaczęły nieuchronnie zsuwać się na podłogę. Catherine złapała je, zanim zdążyły spaść; odruchowo je wyrównała, a następnie wsunęła pod pachę. To było tak, jakby obsadzono ją w roli żelaznej dziewicy, która pozostaje niewzruszona nawet wtedy, gdy jej ofiara krzykiem domaga się uwolnienia. Jej myśli powędrowały kilka godzin do przodu: podróż do domu, butelka wina. Gładkie w dotyku szkło. Wszystkie te wspomnienia czekające tylko, by je uwolnić.

Obserwował ją z ustami skrzywionymi w szyderczym uśmiechu. Jak to było być nim? Nawet nie ma sensu się zastanawiać.

– Od jakiegoś czasu wszystko się w tobie gotuje – powiedział. – Zamierzasz w ogóle wybuchnąć czy będziesz trzymać nas wszystkich w napięciu?

Nie wiedziała, o czym mówi, a przynajmniej takie próbowała sprawiać wrażenie.

– Musisz podpisać te papiery – powiedziała. – Najlepiej od razu. I tym razem twoim prawdziwym nazwiskiem. Te poprzednie nikogo nie rozbawiły.

– Jestem zaskoczony, że w ogóle je czytali. – Lamb wyciągnął tłuste łapsko, a ona podała mu formularze. Gdy podpisywał je niebieskim długopisem z pogryzionym plastikowym korpusem (Lamb niszczył ich kilkanaście na tydzień, choć do pisania tak naprawdę służył mu tylko jeden), nadal przyglądał jej się badawczo. – Jak daleko sięgam pamięcią, Cartwright nie wykonał żadnej roboty – stwierdził – a to, że wciąż poprawiasz te brednie, które ci podsyła, nie czyni z nich oficjalnych raportów. Ty, ja i Cartwright, wszyscy wiemy, że dziewięćdziesiąt procent tego, co tu robimy, to zapewnienie zajęcia dla niszczarek w Regent’s Park, ale jeśli teraz go tu zawołam i od razu wywalę z roboty, to mu wcale nie pomoże.

– Zamierzasz to zrobić?

– Nie dzisiaj. Dziś będzie się naprawdę starał, a to będzie taka ogromna zmiana, że może nawet przyjdzie wiosna, z pierdolonymi motylkami i tak dalej. Prawdopodobnie w tej chwili stepuje z króliczkami z kreskówek.

– Naprawdę myślisz, że River będzie w stanie go namierzyć?

– Naprawdę myślę, że jeśli powiesimy Rivera na kawałku sznurka, Harkness wcześniej czy później się pokaże, a to jedyny powód dla trzymania Cartwrighta, który tak na poczekaniu przychodzi mi do głowy. Pomijając używanie go jako szczotki do kibla. Na co Guy chce to wolne?

To by było na tyle, pomyślała Catherine, jeśli chodzi o jego niezwracanie uwagi na to, co podpisywał.

– Przychodzi mi do głowy jedynie, że chce mieć chwilę wytchnienia od tej nieustającej komedii – odparła.

– Tak. Tak właśnie myślałem. To pewnie to. A wie o tym, że mogę jej uwalić tygodniowe zarobki za wzięcie wolnego bez wcześniejszego powiadomienia?

– Tak naprawdę wcale nie możesz.

– Tak, ale czy ona o tym wie?

Catherine wzruszyła ramionami. Jak na jeden dzień miała już dość wstawiania się za Louisą. Wyciągnęła rękę i Lamb oddał jej formularze. Teraz pozostawało je tylko wysłać, poczekać jeden dzień, a potem rozpocząć cały ten proces od początku, niczego w międzyczasie nie osiągając. Cóż, Louisa pewnie dostanie swoje wolne, tak przynajmniej przypuszczała. W drodze do drzwi uderzyła ją pewna myśl.

– Wicinski. Lech. Czy on w ogóle powinien mieć dostęp do internetu?

– Już i tak załatwił sobie karierę jak Kevin Spacey – odparł Lamb. – Jeśli chce iść na całość jak Rolf Harris, to jest odważniejszy ode mnie.

Wyczarował skądś papierosa, wsunął go do ust, następnie pochylił się i wyciągnął z kosza na śmieci tlący się kawałek papieru. Dmuchał na niego, póki się nie zapalił, a potem użył do zapalenia papierosa. Pomachał papierem, który rozsypał się w popiół, wrzucił z powrotem do kosza i zalał rodzące się ognisko fusami z kubka po herbacie. Pokój wypełniła gęsta chmura dymu.

– Nie wszyscy są agentami – powiedział.

– O kim mówisz?

Ale Lamb zamknął już oczy i nie odpowiedział.

Przed powrotem do swojego pokoju Catherine zeszła na dół i bez słowa rzuciła prośbę o urlop na biurko Louisy. W drodze powrotnej minęła Ho wychodzącego z kuchni: z ust zwisał mu kawałek pizzy, a w lewej ręce niósł plastikową butelkę; prawą miał wciąż zabandażowaną. Nie odezwał się. Przypuszczała, że pracował nad tym, jak najlepiej namierzyć samochód Harknessa, ale tak naprawdę Ho myślał o łapkach na myszy i że coś w tym jest, że jeśli wymyśli się lepszą łapkę na myszy, cały świat będzie pukał do twych drzwi. Jednak szczerze mówiąc, Roddy nie wiedział, jak można udoskonalić łapki na myszy. Ta, którą znalazł w koszu Wicinskiego, była tak dobra w uciszaniu tych małych drani, że trudno było o lepszą. Nie wspominając nawet o uszkadzaniu palców. Jak miał nawigować w internetowej dżungli z zabandażowaną ręką? To było tak, jakby przyczepić dzwoneczki wojownikowi ninja. Pozbawiało się go jego najmocniejszej strony.

Kiedy wrócił do swego pokoju, był tam Wicinski, ale nie pracował; raczej można było powiedzieć, że gapi się na Roddy’ego. Czyli to tak. Dobra, pomyślał Ho. Ty i ja. Tu i teraz. Jedną rękę miał tak jakby zawiązaną za plecami, ale to by go nie spowolniło. Salto w tył, lewy prosty w gardło… Nagle poczuł, że jego ręka jest mokra, bo zmiażdżył plastikową butelkę, którą trzymał, i jej zwartość chlusnęła mu na nadgarstek. W reakcji na to przegryzł pizzę, której połowa spadła na podłogę. Niech to szlag! Odstawił butelkę na biurko, schylił się po swój lunch. Wicinski nawet na moment nie spuszczał go z oczu. Chcesz ode mnie oberwać?, pomyślał Roddy. Chcesz spróbować szczęścia? Rodster miażdżył już mentalnie większych gości niż Wicinski. Wyjął ze swojej pizzy małą brązową kulkę brudu – ciągle znajdował tu jakieś brudy w kształcie kulek, tak jak te, które znajdował w domu: dziwne – i pstryknął ją przed siebie. Nie zamierzał pozwolić na to, by ten gapiący się psychol popsuł mu lunch.

Zalogował się i zaczął od miejsca, w którym wcześniej skończył. Może i miał tylko jedną sprawną rękę, ale podkradanie danych z jakiejś śmiesznej firmy monitoringowej i ochroniarskiej z Hampstead było łatwe jak kopanie szczeniaka; algorytm, który uruchomił, zanim poszedł podgrzać sobie pizzę, skończył już pracować i odkodował hasło. Ho skopiował je, przeszedł do ekranu poleceń i wkleił je tam, gdzie należało: bingo! Całkowity i darmowy dostęp do wszystkich przechowywanych danych, więc teraz miał tyle czasu, ile tylko chciał, na oglądanie nieprzetworzonych nagrań z samochodami zaparkowanymi na różnych ulicach w Hampstead w okresie ostatnich czterech miesięcy. Chciałby zobaczyć, jak Wicinski coś takiego odstawia. Nie to co Rodster; wystarczy dać Rodsterowi cokolwiek z monitorem i klawiaturą, a zanim zdążysz otworzyć popcorn, już będzie oglądał wersje robocze ujęć z następnej części Gwiezdnych wojen.

Jego lepkie paluchy wpisały do okienka wyszukiwania aktualną datę i ekran stronie podzielił się na trzydzieści dwa okienka, każde z materiałem na żywo z jednej z kamer ruchu drogowego w Hamstead. A tak było, kiedy Roddy pracował jedną ręką, przypomniał sobie; palce jego wiodącej ręki były chwilowo niesprawne, choć na tyle elastyczne, by wsunąć do ust to, co zostało z kawałka pizzy. Wrócił do ekranu poleceń: przewińmy parę godzin w tył i zobaczmy, co się wtedy działo. Czuł na sobie spojrzenie tego nowego. Może Lamb nie dał mu nic do roboty; może Lamb kazał mu tylko obserwować Ho i się uczyć, co byłoby całkiem słuszne, ale nie bójmy się nazywać rzeczy po imieniu: jedyną lekcją, jaką z tego dziś dostanie, będzie to, jak wiele mu brakuje do Roddy’ego Ho. Patrz i rycz, nowy. Patrz i rycz. Roddy przeglądał teraz nagrania z dzisiejszego ranka w trzydziestu dwóch oknach, z których każde co kilka sekund przełączało się na nowy kanał, bo w Hampstead było mnóstwo kamer monitoringu: naprawdę mnóstwo. Tak jak wszędzie w Londynie, chodząc po ulicach, brało się udział w castingach do niemej roli przechodnia.

Albo może kaskadera.

Bo tam: wystarczyłoby mrugnąć i można było to przeoczyć. Szóste okienko w trzecim rzędzie od góry. Zatrzymał wszystko, przesunął zegar wstecz o trzydzieści sekund, powiększył okno, które przykuło jego wzrok, i jeszcze raz odtworzył nagranie. River Cartwright wskakujący na jadący samochód i trzymający się przez jakieś… siedem sekund? Sześć? Roddy zamierzał zmierzyć mu czas, jasna sprawa, ale tymczasem cieszył się tym widowiskiem: najbardziej nieudaną próbą samobójczą na świecie. Samochód nie mógł jechać szybciej niż dwadzieścia na godzinę. Trochę szkoda, że Cartwright tak szybko spadł, bo gdyby dał radę jeszcze przez sekundę czy dwie, walnąłby o ziemię na samym środku skrzyżowania. A jeśli chodzi o Roddy’ego, to mało co bawiło go tak bardzo, jak River Cartwright uwikłany w poważny karambol.

Z punktu widzenia rozrywki to był drobny szczegół, ale jeśli chodzi o jego zadanie, kluczowa sprawa: w kadrze wyraźnie było widać numery samochodu, na którym próbował przejechać się Cartwright.

Ho dopił napój energetyczny i wrzucił pustą butelkę do kosza. Namierzenie numerów rejestracyjnych i przypisanie tożsamości do niewyraźnego kształtu za kierownicą to były rzeczy, które mógłby robić we śnie; to było zadanie tak śmiesznie łatwe, że nie miał ochoty zająć się tym sam, więc wysłał do Shirley Dander mail z wycinkiem ekranu: niech dla odmiany ktoś inny też coś zrobi. Wicinski wciąż się na niego gapił, więc Ho rozparł się wygodnie na krześle i obrócił trochę monitor, by pochwalić się swoim sukcesem.

– Gratulacje – odezwał się po chwili Wicinski. – Kradzież danych. Gorąca sprawa.

– Dla bezpieczeństwa narodowego – przypomniał mu Roddy.

– Kiedyś to może się liczyło. Ale to świat po brexicie, nieprawdziwy świat, pełen fake newsów i zauważyłem, że ludzie są wkurzeni. – Wicinski się uśmiechnął, ale to nie był miły uśmiech. – Hejt jest teraz na czasie. Kiedy ludzie się dowiedzą, że taki szpicel jak ty obserwuje ich każdy ruch, staniesz się ulubieńcem wszystkich antyrządowych grup nacisku.

I właśnie do czegoś takiego Rodster był przyzwyczajony – do szczerego podziwu kryjącego się pod płaszczykiem pogardy; drwin mających zamaskować ślinienie się z zazdrości. Życie w Slough House w pigułce: otaczały go beznadziejne przypadki próbujące ukradkiem czepiać się jego ogona. Czymkolwiek ten ogon miałby być.

– A kto się o tym dowie? – spytał Ho. Wicinski zaczynał działać mu na nerwy. Na dodatek kawałek klopsika czy czegoś podobnego utkwił mu między dwoma zębami trzonowymi, a że prawą rękę miał teraz niesprawną, czekała go prawdziwa mordęga z wydłubaniem tego cholerstwa.

– Tak – przyznał Wicinski. – Wszyscy tak mówią. Aż do chwili, gdy ktoś cię nie podkabluje.

– Kiedy ostatnio ktoś próbował coś takiego zrobić, Lamb dowiedział się o tym pierwszy.

– Tak? I co potem?

Roddy nie potrafił sobie przypomnieć. Ale to nie było dobre. A poza tym, on sam, Dyno-Rod też potrafił być bezlitosny, kiedy się mścił. Nie tak dawno temu wyrzucił niedoszłego mordercę przez okno. Cóż, szczegóły tonęły w mgłach niepamięci. Ale przecież był tam, a niedoszły morderca skończył martwy na chodniku. Wystarczy dodać dwa do dwóch.

Znów skupił uwagę na monitorach. Wiedział, że Wicinski wciąż na niego patrzy: spojrzenie ciemnych oczu mające wytrącić go z równowagi. I faktycznie, zaczynało tak na niego działać, ale nie dlatego, że Rodmana łatwo było nastraszyć, do diabła: od roku przebywał w tym samym budynku co J.K. Coe, a ten naprawdę był psycholem. Chodziło bardziej o to, że przeszłość Wicinskiego wykasowano z archiwów MI5. To było trochę upiorne. To, co o nim wiedzieli, wystarczało, żeby wydawał się człowiekowi odstręczający. A więc cokolwiek zrobił, co ktoś próbował zatuszować, cóż… to musiało być coś naprawdę bardzo mrocznego.

Kawałek klopsika sam z siebie jakoś się obluzował i Roddy poczuł w ustach coś, co smakowało jak wołowina.

Kablowanie, pomyślał. Czy to prawdziwa groźba? Możliwe. Na tym właśnie polegał problem z kulawymi końmi; nieustannie szarpały się w swoich boksach, próbując sprawdzić, czy kraty wciąż trzymają. Gdyby nie Roddy i jego uspokajający wpływ, ci idioci już dawno spaliliby ten budynek do gołej ziemi.

On i Lamb musieli naprawdę sporo znosić. Dobrze, że miał numer Wicinskiego… Wystarczy, że wykona jeden podejrzany ruch i Rodster się z nim rozprawi, pomyślał. Poprowadzi ścieżką przez ogród i utopi w stawie. Potrafił sobie wyobrazić, jak przechodzi przez to z Lambem; jak stary mężczyzna wzdycha. „Ile mógłbym zrobić w dawnych czasach, gdybym miał dziesięciu takich ludzi jak ty”, mówił Lamb. „Dziesięciu takich agentów jak ty i owinąłbym sobie Kreml wokół palca”. Roddy tłumiąc te przyjemne myśli, zmrużył oczy i dotarł do niego sygnał nadchodzącego maila, ale go nie otworzył, w związku z tym nie dowiedział się, że Shirley Dander namierzyła samochód Harknessa należący do ogólnokrajowej sieci wypożyczalni z biurem w Portsmouth. Audi; klientem był niejaki Jay Featherstone posługujący się kanadyjskim paszportem. Dopóki ktoś nie przyjrzy się zdjęciu w tym paszporcie i nie potwierdzi, że to Harkness, a nie ktoś inny, nie mogła być pewna, że go ma; poza tym fakt, że samochód wypożyczono, nie musiał oznaczać, że później nie został ukradziony. Gdyby jednak faktycznie chodziło o zwykłego klienta, to kradzież samochodu do tej pory zostałaby już zgłoszona, chyba że miał jakiś dobry powód, by tego nie robić, jak na przykład bycie martwym albo coś w tym stylu – Shirley uznała, że jest zbyt wiele zmiennych. Tymczasem równie dobrze mogli założyć, że Frank Harkness przebrał się za Kanadyjczyka, co mogło oznaczać, że nosi kraciastą koszulę i ma przy sobie kij hokejowy, ale najprawdopodobniej oznaczało, że mówił ze swoim normalnym akcentem, nosił normalne ubranie i liczył na to, że nikt nie zauważy różnicy. W Portsmouth i każdym innym miejscu niebędącym Toronto wydawało się to bezpiecznym założeniem.

W każdym razie: wykonała swoje zadanie. Cartwright mógł sobie zrobić przerwę od papierkowej roboty i potwierdzić, czy to tatuś. A wtedy – jeśli właściwie odczytała znaki – być może Lamb spuści ich ze smyczy, co byłoby spóźnionym prezentem na Gwiazdkę. Harkness zabił Marcusa lub pokierował tym, który to zrobił. Ta myśl sprawiła, że Shirley zacisnęła rękę w pięść, a potem ją rozluźniła. I zacisnęła. Kiedyś dzieliła ten pokój z Marcusem. Nie zawsze się dogadywali, ale nigdy nie skoczyli sobie do gardeł. A na koniec byli partnerami.

Kiedy sobie o tym przypomniała, musiała odwrócić oczy od ściany. Ściany, na której zakończyło się życie Marcusa, a jego ostatnie myśli zbryzgały ją niczym nieczytelne graffiti.

Zacisnęła pięść, a potem ją rozluźniła. Jeszcze raz zacisnęła. Rozluźniła.

Nie tak dawno temu Shirley chodziła na nakazany przez sąd trening kontroli złości i te sesje przyniosły efekt w tym sensie, że nie musiała już więcej na nie chodzić. Ale nie przyniosły efektu pod tym względem, że wcześniej w tym tygodniu przyłożyła komuś w nocnym klubie, i chociaż tak się złożyło, że akurat menadżerowi, pewnie nie miało to znaczenia. Cała ta sprawa była nieporozumieniem – on myślał, że zarzuca jego personelowi sprzedaż narkotyków, choć w rzeczywistości narzekała, że tego nie robili – ale musiała być wobec siebie szczera: nieuciekanie się do przemocy podczas nieporozumień było kluczowym założeniem treningu kontroli złości. I chociaż na jej obronę trzeba powiedzieć, że to był cholernie dobry cios – potężny sierpowy, nie ma co gadać – to jeśli bliżej się temu przyjrzeć, to wcale nie była obrona. Przyłożenie komuś, kto się tego nie spodziewał, oznaczało, że tracisz punkty za samokontrolę. Czy ktoś taki był fiutem, czy nie, najwyraźniej się nie liczyło.

Ale z drugiej strony ten kurs nie był aż taką całkowitą stratą czasu. Przynajmniej teraz wiedziała, jakie brednie powinna nawijać, gdy następnym razem ktoś ją zapyta: „I jak się z tym czułaś?”.

Podniesiona na duchu takim pozytywnym myśleniem sprawdziła pocztę: tak, Cartwright poprosił o kopię papierów z wypożyczalni samochodów i ta „prośba” była sformułowana tak delikatnie, jakby chwycił ich za klapy marynarki. Slough House miał niewiele zalet, ale jedną z nich było to, że nikt nie wiedział o jego statusie pariasa MI5, dzięki czemu można było pogrywać sobie kartą bezpieczeństwa narodowego z cywilami. Trzeba się było tylko pilnować, żeby robiąc to, nie trafić na Twittera. Cartwrightowi obiecano odpowiedź w ciągu trzydziestu minut, co w większości biur przekładało się na półtorej godziny; pora coś zjeść, pomyślała Shirley, reagując niczym pies Pawłowa na widok J.K. Coego, który właśnie przeszedł za jej drzwiami, jedząc coś owiniętego w pergamin. Zaniósł to na górę do pokoju dzielonego z Riverem Cartwrightem, który jak zwykle nie odpowiedział na przywitanie. Osiągnęli ten poziom rozluźnienia, a tak przynajmniej nazwałby to Coe; roboczy układ, w którym każdy z nich równie dobrze mógłby być sam. Coemu to odpowiadało.

Usiadł, odgryzł kawałek kanapki i znów uruchomił program do rozpoznawania twarzy. Gdy wcześniej poszedł po lunch, zostawił go włączonego – w końcu po to były komputery: żeby robić różne rzeczy, kiedy ty robisz coś innego – ale doświadczenie go nauczyło, że ten program zawiesza się co dwadzieścia minut, jeśli co jakiś czas nie włączy się pauzy. Nagrania, które obecnie próbował przemielić, to były wczorajsze przybycia promów w Portsmouth: piesi, pasażerowie podróżujący bez samochodów. Dopóki nie przyjdzie potwierdzenie, że mężczyzna, który wypożyczył tam samochód, był tym samym, który prowadził go w Hampstead – Frankiem Harknessem – to się mogło okazać stratą czasu; ale właściwie to mogłaby być robocza definicja życia jako kulawy koń. I to również odpowiadało Coemu. Pozostawał w chwiejnej równowadze. Jego własna trauma została daleko w przeszłości, albo tak przynajmniej twierdził kalendarz; nie czuł się jednak tak, jakby to była zamierzchła historia, nie wtedy, gdy te wspomnienia budziły go w środku nocy. A późniejsze przebłyski tego, do czego sam był zdolny, również nie były przyjemnym tematem do przemyśleń. Wyglądało na to, że jest osobą, która potrafi zastrzelić nieuzbrojonego, skutego człowieka, działanie, które wystarczy wykonać tylko raz, by stało się definiującą cię cechą. Nie był człowiekiem, za którego się uważał. Inna wycieczka nie tak dawno temu sugerowała, że jest też zdolny do heroizmu, przynajmniej w oczach innych, choć sam Coe wiedział, że gdy zastrzelił uzbrojonego terrorystę w Derbyshire, działał pod wpływem czegoś – nazwijmy to maniakalną ciekawością – nad czym miał bardzo niewielką kontrolę; czuł przemożną potrzebę, by z bliska zobaczyć, jak wygląda martwy terrorysta. Biorąc to wszystko pod uwagę, marnowanie czasu było równie dobrym sposobem na to, by sobie jakoś radzić, jak każdy inny sposób.

Obraz na jego ekranie zadrżał, znieruchomiał i w oknie dialogowym pojawiła się wiadomość: „Patrz Załącznik C”. Była to baza danych znanych najemników – tych działających legalnie, w szarej strefie i tych naprawdę paskudnych – a zaznaczona twarz należała do mężczyzny z dziobowatą cerą kogoś po trądziku i oczyma, które nic nie zdradzały. Z doświadczenia Coe wiedział, że zwykle tak było. Ci, którzy mieli coś do ukrycia, wiedzieli, żeby nie wystawiać tego w oknach. Włosy mężczyzny były na tyle krótkie, by rozpoznać w nim żołnierza. Jego ubiór – czarny golf, długi zimowy płaszcz, bojówki, ciężkie buty, marynarski worek przerzucony przez ramię – nasuwał to same skojarzenie. O wiele za młody, by być Harknessem, a więc nie w kręgu zainteresowań Coego, a poza tym, kiedy miał uruchomiony program do rozpoznawania twarzy, nie był w stanie przeszukiwać Załącznika C; nie na sprzęcie, który ledwie ciągnął, kiedy skutery były w modzie. Coe odłożył kanapkę, nabazgrał notatkę na papierze, w który była owinięta, a następnie wcisnął enter, żeby zrestartować program. Trip-hopowy rytm, w którym przeskakiwał z twarzy na twarz, nakładając na każdą z nich geometryczne odwzorowania, był hipnotyczny jak wygaszacz ekranu i mniej więcej tak samo produktywny. Zastanawiał się, co by ten program zrobił z jego twarzą. Sam już ledwie siebie poznawał, to jedno było pewne. A potem program znów się zawiesił i Coe pomyślał, że go przeciążył, ale to nie było to. Obraz na ekranie jakby drżał przez chwilę, a potem pojawiło się kolejne okienko dialogowe. „Patrz Załącznik A”.

Przerzedzone jasne włosy, wydatne kości policzkowe. Twarz mężczyzny w średnim wieku, na oko fizycznie sprawny.

– Cartwright? – odezwał się.

Cartwright coś mruknął.

– To on?

River podniósł wzrok, podszedł, kucnął przy biurku Coego. Po chwili spytał:

– Skąd to?

– Portsmouth. Przybycia promów, z wczoraj.

– To on. – Postukał w ekran. – Załącznik A?

– Bardzo źli chłopcy – odparł Coe.

– Cóż, nie próbuj otwierać tego załącznika. Nie ma potrzeby, żeby w Regent’s Park wiedzieli, że czegoś szukamy.

Jak sobie życzysz, pomyślał Coe.

– A więc niemal na pewno Jay Featherstone – stwierdził River Cartwright i w tym samym momencie jego komputer zasygnalizował, że przyszły dokumenty z wypożyczalni samochodów.

Z góry dobiegły odgłosy znajomej eksplozji: napad kaszlu Jacksona Lamba, choć biorąc pod uwagę hałas, nie byłoby niczym dziwnym, gdyby ktoś pomyślał, że Lamb rodzi. Obaj mężczyźni przeczekali krępującą chwilę, którą przerwał głos dobiegający od drzwi: żegnająca się Louisa Guy.

– Wychodzisz?

– Wzięłam urlop.

– Teraz, kiedy to się dzieje? – spytał River.

Ale Louisa była już pół piętra niżej.

Coe zerknął w stronę okna. Na zewnątrz było ciemno, chodniki szykowały się na nocny przymrozek. Wkrótce spadnie śnieg i kraj znajdzie się w uścisku corocznej pantomimy: odwołane pociągi, sparaliżowane lotniska, nieprzejezdne drogi. Wcisnął enter na klawiaturze, program ożył i zaczął analizować pozostałych podróżnych przybyłych do Portsmouth: zmęczonych, z obolałymi nogami. Coe znalazł już to, czego szukał, wrzucił Franka Harknessa do wyróżnionych wyszukiwań, ale czemu na tym poprzestawać? Coe niejasno zdał sobie sprawę, że kaszel na górze ustał; że Cartwright wrócił do swojego biurka. Wciąż docierały do niego inne drażniące odgłosy: bekanie kaloryferów, pasywno-agresywne burczenie lodówki. Odgłos zatrzaskiwanych drzwi to Shirley Dander; szuranie krzesła to Roddy Ho. Coe zdążył się już przyzwyczaić do tego fałszywie brzmiącego tła dźwiękowego i harmonii, którą czasami w sobie kryło; nauczył się odnajdywać pocieszenie w ciągłości, choć doskonale wiedział, że jedyną stałą, na którą zawsze można liczyć, jest pęknięcie, że koniec końców wszystko się psuje. A to mogło się wydarzyć równie łatwo, gdy padał śnieg, co przy jakiejś innej okazji.

I wtedy jego komputer zapiszczał jeszcze raz, gdy program znalazł kolejne trafienie w Załączniku C.

===LxciECQWZVZvVmFZawE3VmVdaFg9WGhdaVs5WmxcOVhoUGYDNQE=

6

Czemu nie wiedziałam, że Frank Harkness jest w kraju?

Twarz Richarda Pynne lekko zadrżała, jak telewizor, który zaraz ma spaść na podłogę. Pynne – czyli oczywiście Dick Kutas, ale coraz rzadziej mówiono to tak, by słyszał – był dla Di Taverner kimś najbliżej protegowanego od czasów świętej pamięci Jamesa Webba, którego spuścizna stała się perełką mądrości MI5: „Nie wciągaj swojej flagi na dwa różne maszty”. Albo jak głosiła wersja, którą można było usłyszeć na korytarzach: „Nie daj się, kurwa, zastrzelić”. Ten ostatni rezultat nie był bezpośrednim efektem wcześniej wspomnianego przewinienia w przypadku Spidera, ale równie dobrze mogłoby tak być, i jeśli chodziło o Lady Di, Pynne wytrwale dokładał wszelkich starań, by być całkowicie lojalnym. Jako masywnie zbudowany młody człowiek z ogoloną głową i okularami w grubych oprawkach wyglądałby bardziej na miejscu w Shoreditch, z werwą odwiedzając stoiska z kawą i miłe knajpki serwujące lokalne piwa, ale zamiast tego był kierownikiem zmiany w centrali i zajmował się organizacją pracy i stosowną obsadą, a raczej wykorzystaniem zasobów dostępnych na tym piętrze. Oczywiście jego celem było zostanie Trzecim Biurkiem i nadzorowanie operacji w terenie, ale pod tym względem nie różnił się od wszystkich pozostałych. Inna sprawa, nie każdy miewał regularne posiedzenia z Di Taverner czy też – na ile wiedział – bywał przydzielany do związanej z niskim ryzykiem roboty kierowania agentami na terenie kraju. Podsumowując: Richard Pynne oficjalnie był chwilowo administratorem, ale czekały go wielkie rzeczy. Całkiem dużo kontekstu zanim udzieli się odpowiedzi na jedno krótkie pytanie, ale Pynne nieustannie pozostawał skupiony na swoim statusie i nie znosił, gdy przychodziło komuś do głowy, choćby na chwilę, że nie jest doskonale poinformowany.

Frank Harkness.

– Sprawdzę – odparł.

– Wiesz, kim on jest?

Bezpośrednie pytanie, z którym wiązała się kolejna perełka mądrości MI5: „Nigdy nie okłamuj Diany Taverner, chyba że masz pewność, że ci to ujdzie na sucho”.

– Nie był w kręgu moich zainteresowań…

– Może powinieneś poszerzyć ten krąg. – Taverner skrzywiła się, jakby usiłowała pozbyć się gorzkiego posmaku w ustach. – To były agent CIA. Kiedyś był ich kontaktem z Regent’s Park. A potem spędził sporo czasu we jakimś francuskim zamku, zarządzając stamtąd tajną organizacją najemników.

– I teraz jest w kraju – powiedział Pynne. – Powinniśmy się martwić?

– Cóż, zrobił farsę z czegoś, co powinno być uroczystą chwilą, ale możliwe, że po prostu był tu przejazdem i nie widział powodu, by tego nie zrobić. Ale zapytaj tych w Dyrekcji Generalnej Bezpieczeństwa Wewnętrznego. Na tyle długo bawił się na ich podwórku w policjantów i złodziei, że powinni go oflagować. Może uda nam się nawiązać rzeczywistą współpracę, zamiast sprawdzać, kto potrafi dalej sikać. – Przerwała na chwilę. – I cóż, to Francuzi, historia pokazała, że wiedzą, jak to się robi.

– Czyli mam starannie dobierać słowa?

Po twarzy Di Taverner przemknął uśmiech.

– Zrób to najszybciej, jak będziesz mógł. Ale najpierw daj mi najświeższe informacje o Królewnie Śnieżce.

Taki był kryptonim operacji, którą przydzielono Pynne’owi: w kraju, niskie ryzyko.

Niewiele miał do powiedzenia. Pracująca dla niego Hannah Weiss była mało znaczącą podwójną agentką: niemiecki wywiad BND był przekonany, że w jego imieniu infiltrowała brytyjską służbę cywilną, choć w rzeczywistości infiltrowała BND, działając dla brytyjskiego wywiadu. Tak w każdym razie uważano w Regent’s Park. Pynne był jej prowadzącym, lecz prawda była taka, że nie za bardzo potrzebowała prowadzenia; oprócz jej ostatniego przeniesienia do biura ministra odpowiadającego za negocjowanie brexitu – przy czym słowa „odpowiadającego” użyto tu w możliwie najluźniej pojmowanym sensie – zupełnie niczego od niego nie wymagała. Spotykali się raz na trzy tygodnie i te spotkania były chyba najważniejszymi punktami w kalendarzu Dicka Pynne’a: atrakcyjna młoda kobieta, kawa, za którą płacił kartą na wydatki służbowe, i poczucie, że jego kariera pnie się w górę. Niemal żałował, że nie ma przy tych okazjach publiczności, choć musiał przyznać, że to by mogło narazić na szwank tajność działań MI5.

– Coś nowego w sprawie protokołu w BND? – spytała Taverner.

Nie było nic nowego. Niemiecki prowadzący Hanny również kontaktował się z nią co trzy tygodnie, ale bulił za lunch, bo miał korzystniejsze warunki zwrotu wydatków niż Dick, a poza tym, jak już wspomniano, był Niemcem. Pomijając tę sprawę, prowadzenie agenta w terenie wydawało się niewiele różnić po obu obecnie przyjaznych stronach; prawdopodobnie niewiele się różniło od czasu, kiedy wymyślono agentów i pracę w terenie. Hannah relacjonowała Dickowi szczegóły tych sprawozdań, po czym – by zachować pozory, że pracuje dla niemieckiego wywiadu – opowiadała Peterowi Kahlmannowi, odpowiednikowi Dicka, różne ciekawostki związane z brexitem, kiedy on jadł sznycel…

(„Mam nadzieję, że nie zniżasz się do rasistowskich stereotypów”, zauważyła Lady Di.

„Jadają u Fischera. On lubi sznycle”).

…przy czym, oczywiście, choć niektóre mogły się wydawać bardzo cenne, wszystkie starannie sprawdzano, by zapewnić minimalne szkody dla brytyjskich interesów. Idea polegała na tym, by zwiększyć zaufanie Niemców podczas trwania negocjacji; zachęcać ich, by przeszarżowali lub by przynajmniej nie doceniali brytyjskiej determinacji. Istniały jednak pewne granice. Sugestie Dicka, by rozpuścić plotkę, że brytyjski minister do spraw brexitu jest bliski załamania nerwowego i prawdopodobnie szybko ustąpi w kluczowych punktach, zostały zawetowane z powodów, o których, jak go poinformowano, nie musiał wiedzieć.

– A co z samą Hanną? Jak ona się trzyma?

– Wydaje mi się, że nawet jej się to podoba.

Wiedział, że jemu samemu się podobało.

– W porządku, dzięki, Richard. Dobre spotkanie.

Niecałe dziesięć minut później, z powrotem przy swoim biurku, Richard Pynne obserwował, jak Oliver Nash, przewodniczący nadzwyczajnej komisji parlamentarnej, przemierza piętro, kierując się do gabinetu Lady Di.

***

Zadzwoniła do Clare Harper, jadąc do domu; starannie unikała wspominania tej ostatniej uwagi rzuconej w kawiarni – „Pieprzyłaś się z Minem, prawda? Miałam nadzieję, że to będzie coś warte” – jakby chodziło o bąki puszczane przez leciwego krewnego.

– No dobra – powiedziała Louisa. – Opowiedz mi o ostatnich ruchach Lucasa.

Zupełnie jakby była prywatnym detektywem albo lekarzem pierwszego kontaktu.

– Wszystko było normalnie. Szkoła, przyjaciele, jego pokój… Nic odbiegającego od normy.

– I nie ma dziewczyny?

– Wiesz, jacy oni są w dzisiejszych czasach. Kumpluje się z paroma dziewczynami, ale z żadną jakoś specjalnie.

Louisa pomyślała, że dzisiejsze czasy nie były tak dalekie od jej własnych, nie tak naprawdę. No dobra, cholera, różnica była ogromna.

– Jaki ma numer? – spytała. – Może uda mi się kogoś poprosić, żeby go namierzył. Bo na to liczyłaś, prawda?

– Nie wziął ze sobą komórki.

Równie dobrze mogłaby powiedzieć, że zostawił swoje nerki. Louisa nie znała zbyt wielu nastolatków, ale nie byłaby gotowa przysiąc, że kiedykolwiek widziała jakiegoś bez telefonu w ręce.

– Jesteś tego pewna?

– Jest tutaj. Mam ją przed sobą.

No dobra: Lucas nie mógłby wyraźniej dać do zrozumienia, jakie ma intencje, chyba że zostawiłby baner z napisem: Nie szukaj mnie. Ale mimo wszystko: opuszczenie domu i matki to jedno, ale żeby porzucić telefon? Jeśli to miał być jakiś młodzieńczy dramat, był to skrajny przypadek.

– Czy możesz sprawdzić, co ostatnio z nim robił? – spytała. – Czy…

– Nie mam jego…

– Hasła, no tak. – Istnieli ludzie, których Louisa mogłaby poprosić, ludzie, którzy potrafiliby złamać hasło do telefonu szybciej, niż nastolatek zdołałby rozbić wyświetlacz, ale najbardziej oczywiste byłoby zwrócenie się do Roddy’ego Ho, a nie chciała iść tą drogą. Poproszenie Ho o przysługę byłoby jak wzięcie do ust gumy, którą żuł już ktoś inny.

– A co z jego komputerem? Tam też ma hasło?

– Nie. Domowe zasady. Ale oni rzadko korzystają z maila. Wysyłają tylko wiadomości tekstowe i treści na Snapchacie. A w historii przeglądarki jest to, co zwykle, media społecznościowe i strony muzyczne. Dość regularnie ją czyści.

To robiła nawet Louisa, choć nie miała matki na swoim terenie.

– Możesz mi podesłać listę stron, które przeglądał? – spytała.

– Mówiłam ci, nie ma tam nic niezwykłego.

– A jednak to mnie poprosiłaś o pomoc.

Usłyszała jakiś hałas w tle, głos chłopca. To musiał być… Andrew.

– Przepraszam – powiedziała Clare.

– Rozumiem.

– Nie jesteś w stanie. Nie masz dzieci.

Nie, ale Louisa zauważyła, że większość matek jest do nich przywiązana. Dlaczego Clare tak trudno było to ogarnąć? Louisa po prostu wyrecytowała swój adres mailowy, żeby Clare mogła jej przesłać historię przeglądarki Lucasa, a potem wkurzyła się, że znów musi się zatrzymywać na światłach w drodze do domu. W następnym tygodniu przynajmniej to ją ominie. Bo wyglądało na to, że zamierzała to zrobić. Czy dla Mina, dla siebie, dla Clare, może nawet dla Lucasa: to teraz było już nieważne. Zamierzała to zrobić.

– Dziękuję – powiedziała Clare.

– Niczego nie obiecuję.

– Nie, ale… Dziękuję.

Louisa obiecała, że oddzwoni do niej później, i zakończyła rozmowę.

Pierwszym, co zrobiła po dotarciu do domu, było odpalenie laptopa i sprawdzenie historii stron przeglądanych przez Lucasa Harpera. Clare wysłała jej w formie pliku listę odwiedzanych stron i szybkie ich sprawdzenie nie ujawniło nic mogącego budzić matczyny niepokój – Lucas był fanem krykieta, podobnie jak jego ojciec; obsesyjnie sprawdzał statystyki, jakby szukał jakiejś iskierki nadziei w ostatniej klęsce Ashes; spędzał też czas na YouTubie i Facebooku, tak jak wszyscy inni. Przeglądał strony Amazona i innych sklepów internetowych: głównie z ciuchami i sprzętem sportowym. Wikipedia. Google.

Były jednak dwie strony, które nie pasowały do oczywistych parametrów. Jedna była stroną firmy cateringowej Spiżarnia Paula. „Wszystko, czego potrzebujesz na imprezę”. Firma mieściła się w Pegsea, w hrabstwie Pembrokeshire. „W Walii, no wiesz”, przypomniała sobie słowa Clare. Druga dotyczyła ośrodka w tym samym hrabstwie; miejsca o nazwie Caerwyss Hall, które oferowało wszystkie udogodnienia, jakich może potrzebować firma na weekendowy wyjazd, w tym sale konferencyjne, basen, tor przeszkód, stajnie, quady, spa, siłownię. Myśl o tym, że jej firma – a konkretniej Jackson Lamb – miałaby korzystać z czegokolwiek z powyższych przyćmiła na chwilę wszystkie inne rozważania, ale gdy już udało jej się odsunąć takie obrazy od siebie, zaczęła się zastanawiać, czemu Lucasa to interesowało. Domyśliła się, że Spiżarnia Paula to miejsce, gdzie pracował na Gwiazdkę. Może chodziło o jedno z ich zleceń cateringowych.

Zadzwoniła do Clare, żeby to sprawdzić.

– Czy nazwa Caerwyss Hall z czymś ci się kojarzy?

– To niedaleko Pegsea. Jedna z tych wielkich posiadłości, które się skomercjalizowały. Wyjazdy na weekend i integracja. Takie miejsce, gdzie wszyscy muszą udawać, że się dogadują i nikt nikogo nie nienawidzi.

– Piekło na ziemi – zgodziła się Louisa. W trakcie rozmowy sprawdzała strony Wikipedii, które odwiedzał Lucas. – Lucas pracował dla Spiżarni Paula, zgadza się? Czy pomagał przy cateringu jakiejś imprezy, która się tam odbywała?

– Tak. Dzień po świętach. Dobrze płacili.

Wchodził jednak na tę stronę także później, więc już nie po to, żeby sprawdzić przed zleceniem, czego oczekiwać.

Odwiedzane strony z Wikipedii to był dziwny zbiór. Trochę znanych nazwisk. Trochę podejrzanych firm. Co to, u diabła, mogło być Bullingdon Fopp? Czy to tak nastolatkowie spędzali wolny czas: surfowali po stronach nikomu nieznanych firm, na które można było natrafić w wiadomościach finansowych? Wydawało się to mało prawdopodobne.

– A czym się interesuje? – spytała. – Widzę, że lubi sport. A politykę?

– Niespecjalnie. Interesował go aktywizm, wszystkich młodych ludzi to interesuje, albo powinno. Denerwował się w związku z Me Too. Ale torysi i Partia Pracy? Nie, to go zupełnie nie kręciło. Uważał, że jedni są warci drugich.

Louisa przewijała witrynę Caerwyss Hall, przeglądała podstronę „O nas”. Ta sama bufonada co zwykle i cytaty z wpisów odwiedzających. „Nasz zespół stał się jeszcze silniejszy. Zachwyciła nas oferowana obsługa i wsparcie”. A potem, w połowie strony znów Bullingdon Fopp, firma od PR-u. Nie było żadnego cytatu, ale firma znajdowała się na liście klientów.

– No i sport, tak. Jeśli chodzi o sprawność fizyczną, jest fanatykiem.

Skinęła bez sensu głową. Sama nie czuła się dzisiaj specjalnie fit, brakowało jej tych dziesięciu tysięcy kroków. Wróciła na górę strony, zastanawiając się, czemu Lucasa tak interesowało Caerwyss Hall i co go skłoniło, żeby sprawdzać jedną z firm korzystających z ośrodka.

Clare mówiła dalej, jakby czytała jej w myślach:

– Rejestruje swoje ćwiczenia i jeśli w ciągu tygodnia zbiorą mu się jakieś zaległości, nadrabia to w weekendy. Biega, żeby wyrobić wyznaczony dystans, tego typu rzeczy.

Louisa zastanawiała się nad tym przez chwilę.

– A ma jakiegoś smartwatcha?

– O Boże, tak! Ma Fitbita i obsesję na tym punkcie.

– I zabrał go ze sobą?

– Tak sądzę. Nigdzie go nie widziałam.

– Dobra – powiedziała Louisa. – A nie masz przypadkiem pod ręką dokumentacji?

W Slough House popołudnie robiło to, co zwykle robią popołudnia: przeciągało się dłużej, niż ktokolwiek by sobie tego życzył. River wydrukował już kopię paszportu z Portsmouth – rzekomego Kanadyjczyka o nazwisku Jay Featherstone – i powiesił na ścianie w swoim pokoju. To był jego ojciec. Nie miał miłych wspomnień z dzieciństwa, z których mógłby czerpać, bo poznał tego człowieka dopiero rok temu, nie zapomniał jednak, jak Harkness przy tej okazji wrzucił go do Tamizy. Szczerze mówiąc, była to bardziej gra na zwłokę niż próba morderstwa, ale ponieważ w czasach, gdy River był dzieckiem, Franka przy nim nie było, miał przypuszczalnie pewne luki w wiedzy, na przykład co do tego, czy jego syn potrafi pływać, więc trudno to było uznać jedynie za wygłupy. Ale z drugiej strony River nie byłby gotów przysiąc, czy jego matka to wiedziała. Nieźle popierdolona rodzinka. Mieli dość materiału, żeby otworzyć dochodowy gabinet psychoterapeutyczny.

Ugniótł kulkę z masy samoprzylepnej i rzucił nią w zdjęcie Franka. Trafiła w papier, zawisła na chwilę, a potem spadła na podłogę.

Mieli tylko nazwisko. Jay Featherstone. Lamb nie zgodził się, by skontaktowali się z kontrolą graniczną: nie było potrzeby, by ktoś – miał na myśli Regent’s Park – zorientował się, że go szukają. Nie żeby tamci już o tym nie wiedzieli. Di Taverner była na pogrzebie i nie spodziewałaby się, że Lamb zignoruje obecność Harknessa, tak jak nie spodziewała się tego, by latał albo mył zęby. Ale to było do przewidzenia; znaczna część życia w Slough House była zdeterminowana przez wzajemne relacje tych dwojga, zupełnie jak u dwugłowca. River chętnie by im zaproponował, żeby wynajęli pokój, pod warunkiem że byłby dźwiękoszczelny, wpuścili do środka aligatora i zamknęli drzwi na klucz.

– No to co robimy? – spytał wcześniej, gdy po raz kolejny spotkali się w gabinecie Lamba, by zebrać to, czego się dowiedzieli. Oczywiście zrobili to już mailowo, ale Lamb unikał maili; gdyby mógł, najchętniej komunikowałby się za pomocą notatek pozostawianych w tajnych skrytkach. O jego analogowych preferencjach świadczyła sterta książek telefonicznych podtrzymujących lampę na biurku. „Książką telefoniczną można złamać człowiekowi żebra”, zauważył kiedyś. „Spróbujcie coś takiego zrobić zrolowanym egzemplarzem internetu”.

– Zakładam, że mamy jakieś pomysły, gdzie podział się nasz śmieszny Kanadyjczyk? – zapytał Lamb. – Nie żebym popierał nabijanie się z Kanadyjczyków. To by było jak kaszka z whisky.

– Mamy numer karty kredytowej z wypożyczalni samochodów – powiedział River.

– Użył jej, żeby zarezerwować pokój w Travelodge – odezwał się Ho.

– Sukinsyn ma klasę – stwierdził Lamb. – Gdzie?

– W Stevenage – podpowiedziała Shirley.

– Zupełnie jakbyście pracowali w pełnej zgodzie – powiedział Lamb. – Jak w pierdolonej reklamie coli. – Beknął, co prawdopodobnie było u niego odruchem warunkowym. – Niedługo będziemy potrzebować grupowego przytulania się.

– To przez niego zginął Marcus – powiedziała cicho Catherine.

– A kto to był Marcus? – spytał Lech.

Wszyscy wbili w niego wzrok.

– Jezu! – powiedział. – Przepraszam, że oddycham.

– Nie są niemili, bo jesteś tu nowy – wyjaśnił uprzejmie Lamb. – Są niemili, bo kręci cię dziecięce porno.

– Powinniśmy tam jechać – odezwał się River. – Do Stevenage.

– Tak, powinniśmy, gdyby istniał choć cień szansy, że jeszcze tam będzie – odparł Lamb. – Ale pewnie najlepiej zrobimy, jeśli nie będziemy się fatygować, bo nie jesteśmy przecież skończonymi kretynami. Z wyjątkiem tu obecnych. – Trzymał papierosa. Jeszcze sekundę wcześniej go nie miał, ale to było coś, do czego kulawe konie były przyzwyczajone: pomiędzy nieskończonymi przykładami bycia tłustym sukinsynem zdarzały się też czasem zręczne sztuczki. – No dobra. Jakieś pomysły, co on kombinuje?

– Stevenage – powiedziała Shirley. – Zwiedzanie wykluczam.

– Tak, w Stevenage się przeorganizował – stwierdził Lamb. – Ma interes gdzie indziej. Gdzie jest twoja matka?

To było skierowane do Rivera, który się wzdrygnął.

– W Brighton – odparł. – Chyba nie sądzisz…

– Może. – Lamb wsadził niezapalonego papierosa do ust i przez chwilę wydawał się pogrążony w myślach.

– Bo jeśli coś jej grozi…

– Ale może nie. Nie. Gdyby to o nią mu chodziło, nie musiałby się zjawiać na pogrzebie dziadka, żeby ją znaleźć. Przez całe życie był szpiegiem. Domyślam się, że umie korzystać z informacji telefonicznej. – Lamb podniósł wzrok i River dostrzegł w jego oczach coś, czego zwykle tam nie było. – Pomyślałbym, że może chciał zobaczyć ciebie, ale to też mało prawdopodobne, prawda? Nie, chodzi o coś innego.

Wszyscy czekali, ale czymkolwiek to było, najwyraźniej Lamb jeszcze tego nie ogarnął.

– Był tam ten nowy gość – powiedziała Shirley. – Nash? Nowy szef nadzwyczajnej komisji parlamentarnej.

Wykonała taki gest, jakby patrzyła przez snajperski celownik. Nie wyszło jej to zbyt dobrze, ale kontekst był oczywisty.

– Frank Harkness jest świrem, to na pewno – powiedział River – ale nie ma powodu, żeby pragnąć rozwalić szefa komisji nadzorującej MI5.

Rozbłysła zapałka i pomieszczenie wypełniła woń palącego się tytoniu.

– Wszyscy tu wiemy, że Cartwright nie jest obiektywny z powodu, no wiecie, DNA i takich tam rzeczy, ale ma trochę racji. – Lamb poruszył się w fotelu i oparł na biurku stopy bez butów. – Ostatnim razem, gdy Frank był tutaj, sprzątał po sobie własny bajzel, ale to był bajzel, którego narobił, próbując bronić interesów tego kraju, a nie im szkodzić.

– To duża różnica – zauważyła Shirley.

Lamb mruknął, a potem zmarszczył brwi.

– Pierwszy jestem gotów przyznać, że mam problem z odróżnianiem was od siebie, ale czy kogoś tu brakuje?

– Louisa wzięła urlop – przypomniała mu Catherine.

– Niektórzy mają dobrze, co? Pewnie powinniśmy się cieszyć, że nie ma żadnej kryzysowej sytuacji. Na przykład, no wiecie, niebezpiecznego szpiega biegającego po okolicy.

– Pewnie doszła do wniosku, że to sprawa Regent’s Park i że Slough House nie ma powodu się w to mieszać.

– No ładnie! To ja tu staję na głowie, żeby podnieść morale tych nieudolnych ofiar losu, a ty musisz je podważać. Naprawdę nie wiem, po co zawracam sobie głowę.

Zaciągnął się papierosem, a potem skrzywił się, patrząc na jego rozżarzony koniec, jakby się martwił, że zdradzi jego położenie.

– On nie był sam – odezwał się Coe.

Lamb włożył sobie palec do ucha, podłubał nim, wyjął coś, przyjrzał się temu, a potem wytarł w skarpetkę.

– No, już lepiej. Szumiało mi w uchu. Chyba że… – Rozejrzał się pytająco. – On się nie odzywał, prawda?

– Było z nim trzech mężczyzn.

– Udajmy, że chcielibyśmy usłyszeć więcej szczegółów.

– Przepuściłem przybywających do Portsmouth przez program do rozpoznawania twarzy – wyjaśnił Coe. – Na tym samym promie były jeszcze trzy inne trafienia. Wszyscy z Załącznika C z Regent’s Park.

Teatralny wyraz twarzy Lamba wyrażał konsternację, jakby zwracał się do publiczności o pomoc w poradzeniu sobie z wariatem.

Nieoczekiwanie z pomocą pospieszył Lech Wicinski.

– Nieistotni gracze – powiedział. – Najemnicy, informatorzy, znani współpracownicy. Coś w tym stylu.

– Coś, co można by nazwać szarą strefą – dorzucił River

– Czyli ten rodzaj stawu, po którym Harkness mógłby wiosłować – podsumował Lamb. Wskazał papierosem na Coego. – Jakiś widoczny kontakt?

– Nie.

– Ale gdyby nie byli zespołem, byłby to za duży zbieg okoliczności. Chyba, że Brittany Ferries miało specjalną promocję. Trzy podejrzane typy w cenie dwóch. Sprawdzałeś w tym Załączniku-coś-tam?

– Wszyscy brali prywatne zlecenia. Wojskowi.

– Czyli Harkness ma w kraju swoją ekipę. O ja pierdochromolę! – Lamb pokręcił głową, ale River dostrzegł błysk w jego oczach.

Całe to udawanie, że nie wiedział, czym jest Załącznik C; ogólne zdumienie wobec brudów tego świata. Może i był tłustym flejtuchem, ale w jego żyłach płynęła krew agenta. Miał nią poplamione ręce.

Teraz zwrócił się do Coego:

– Miło widzieć, że używasz mózgu zamiast rozsmarowywać mózgi innych po okolicy. Masz nazwiska tej ekipy?

– Anton Moser. Lars Becker. Cyril Dupont.

– Dla mnie to tylko nic nieznaczący bełkot, ale zakładam, że reszta z was porobiła sobie notatki. – Lamb nagle się wyprostował i opuścił stopy na podłogę. – Coś jeszcze?

– Harkness jest w załączniku A – powiedział Coe.

– Co, jak zakładam, znaczy, że jest uważany za toksycznego?

Coe kiwnął głową.

– A mimo to jest gdzieś wśród nas. Wygląda na to, że układ, który zawarł ostatnim razem, wciąż obowiązuje.

– Co znaczy – zauważyła Catherine – że jest nietykalny.

– Znowu ty? Zaczynam się zastanawiać, po czyjej jesteś stronie. – Pstryknął w powietrze niedopałkiem (nowa sztuczka), który wpadł prosto do stojącego na biurku kubka z niedopitą herbatą. – Może i Harkness ma coś w rodzaju umowy z Regent’s Park i jest nietykalny. Ale nie ma takiej umowy ze mną.

Ze mną też nie, pomyślał River. Ze mną też nie.

– No dobra – powiedział Lamb. Przyjrzał się wszystkim. – Odpowiadając na impertynenckie marudzenie Cartwrighta sprzed pięciu minut, teraz dowiemy się, czy Dozy, Beaky i Titch byli z Harknessem w tym samym hotelu. A jeśli nie, to gdzie są w tej chwili. To brzmi jak coś dla ciebie, koniku polny?

Patrzył na Roddy’ego Ho, który w odpowiedzi nerwowo się uśmiechnął.

– Tak, pewnie.

– Jak to wspaniale. Załatw to do podwieczorku, a zadbam, żebyś dostał myszoskoczka, by ci zastąpił tę twoją dziewczynę.

Shirley się skrzywiła.

– A on czym sobie zasłużył na specjalne traktowanie?

– Takie już jest życie, Dander. My, mniejszości, trzymamy się razem.

– Należysz do jakiejś mniejszości?

Lamb wyglądał, jakby te słowa go zabolały.

– Jestem w połowie lesbijką, ze strony matki. A może to się nie liczy?

To było wcześniej. Teraz River wstał i podszedł do wiszącego na ścianie skserowanego zdjęcia. Jay Featherstone – Frank Harkness. W znacznym stopniu odziedziczył po ojcu wygląd; pieprzyk nad górną wargą był jego własny, ale cerę, kolor oczu i włosów miał po nim, jego rysy twarzy, figura, jego istota były widoczne u jego ojca. I co jeszcze? Przez całe życie myślał, że odziedziczył swoją ambicję po dziadku i że brała się z opowieści, którymi S.D. zasypywał go w młodości. Nie wiedział wtedy, że bycie szpiegiem jest dynastyczne. Że jego ojciec żył w tych samych cieniach.

Choć prawie tego nie zamierzał, uderzył pięścią w twarz Franka. Coś w rodzaju zaliczki, choć wyraz twarzy Harknessa się nie zmienił, a wszystkim, co River na tym zyskał, był pulsujący ból dłoni.

Wiedział, że Coe obserwuje go, gdy wracał do biurka, i tak samo wiedział, że gdyby zerknął w jego stronę, Coe byłby skupiony na czymś innym.

River usiadł i zajął się dalszymi ponurymi rozmyślaniami.

***

Jeśli chcesz, by twój wróg przegrał, daj mu coś ważnego do roboty. Do tej strategii – z niejasnych historycznych powodów znanej pod nazwą „Borys” – Di Taverner przywiązywała dużą wagę. A jeśli Oliver Nash niezupełnie był wrogiem, to był tym rodzajem sojusznika, którego chciało się przy każdej możliwej okazji sobie podporządkować. Technicznie rzecz biorąc, przewodniczący nadzwyczajnej komisji parlamentarnej miał trzymać stronę Pierwszego Biurka przed ministerstwem finansów i całym Gabinetem; w praktyce, jak zauważył jeden z poprzedników Diany, przewodniczący bywali chwiejni. Czasami trzeba było coś podeprzeć albo skrócić, a Di Taverner nie miała żadnych skrupułów z przycięciem Nasha na wysokości kolan, ale można to było zrobić na różne sposoby. Najsensowniej było wyważyć okrucieństwo i uprzejmość.

Wejście Nasha jak zwykle naznaczone było jego brakiem pewności siebie; może i był niezwykle zręczny w dyplomatycznych sporach, lecz jeśli chodzi o samą fizyczność, cechował go wdzięk płynącej bokiem łodzi. Lady Di miewała wizje, jak rozbijał się o jej szklaną ścianę, zyskując w oczach chłopaków i dziewczyn z Centrali status prawdziwej legendy, ale oprócz krótkiego nieporozumienia z krzesłem dla gości i szturchnięciem jej biurka tak, że zagrzechotały wszystkie szuflady, bez incydentów wpłynął do portu. Mimo chłodu na dworze wyglądał na rozgrzanego. Przyszło jej do głowy, że zawsze tak wyglądał, ale z drugiej strony nosił na sobie taką warstwę izolacyjną, że pewnie mógłby się z miejsca wybrać do Arktyki.

Gdy już się rozsiadł wygodnie, odezwał się:

– Dzisiejszy poranek.

– Według mnie pastor wygłosił dobre przemówienie – stwierdziła. – Dobrze zachował równowagę między służbą dla kraju a taktownym brakiem szczegółów. Wiesz, że sąsiedzi Cartwrighta sądzili, że pracował w ministerstwie transportu?

– Ciekawe, co pomyśleli o tych wszystkich akrobacjach. Niezadowolony pasażer wyraził swój brak szacunku?

– Sprawy rodzinne – odparła Diana. – Dałam im do zrozumienia, że wnuk jest trochę… wrażliwy.

– Trochę wrażliwy? To jakby to wyglądało, gdyby się załamał? Wykopałby zwłoki i zatańczył walca?

Zaszczyciła go lekkim skinieniem głowy.

– No to kto to był, Diano? I co robił na pogrzebie Cartwrighta?

– Nazywa się Frank Harkness. I nie mam pojęcia.

– To jeden z naszych?

– Amerykanin.

– O Jezu! CIA?

– Kiedyś.

– Kiedyś? Takich używają do mokrej roboty. Boże, oni nie zabili Cartwrighta, prawda?

– Mało prawdopodobne. Szef CIA jest w tej chwili w Stanach głosem rozsądku. Ale z drugiej strony, to wszystko jest względne. A tak w ogóle, napijesz się kawy? Powinnam była spytać.

– Dziękuję, chętnie. I może jakieś herbatniki? Ominął mnie lunch.

Batalia Nasha z nadwagą miała już w Regent’s Park niemal mityczny status, choć nazywanie tego batalią mogło być przesadą, jeśli wziąć pod uwagę niewielki entuzjazm Nasha wobec jakichkolwiek działań wojennych. Jego strategia opierała się głównie na zachowywaniu się tak jak zwykle i liczeniu na to, że sytuacja się poprawi. Jego definicja tego, co go „ominęło”, nie różniła się jakoś bardzo od „przełożenia na później”; może i z jego terminarza wynikało, że ominął go lunch, ale wkrótce nadrobi to popołudniowym herbatnikowym szaleństwem.

Czekając na obiecany poczęstunek, powiedział:

– Kilka osób ostrzegało mnie przed podjęciem się tej roli, no wiesz. Sądzą chyba, że istnieją łatwiejsze sposoby, by zapewnić sobie miejsce w Izbie Lordów.

– Och, jesteśmy po stronie aniołów, Oliverze. Musisz tylko pamiętać, że anioły wykonują za Boga brudną robotę.

Nash pokiwał głową.

– No to gdybym chciał się dowiedzieć, co się tam wydarzyło, bez dowiadywania się niczego, czego miałbym powody nie chcieć wiedzieć, ile byś mi powiedziała?

Nie więcej niż akapit, taka była mocno wyważona opinia Taverner. Szczegóły ostatniego pojawienia się Harknessa w Wielkiej Brytanii niedługo po zamachu w Westacres nadal były utrzymywane w sekrecie – nie tyle pogrzebane w aktach na trzydzieści lat, co rzucone na wiatr, by rozwiał je na zawsze – i choć Nash miał uprawnienia, by poznać całą prawdę, był na tyle mądry, by zbyt mocno nie naciskać. W korytarzach Westminsteru możliwość zaprzeczenia czemuś była bliska boskości, zaś jedynym, z czym mogła się równać boskość, była niezagrożona większość. A gdy ostatnio ktoś widział którąś z nich, doprowadziło to do kompleksu mesjasza, na który wciąż narzekano w Hadze.

Ale Nash był sojusznikiem, więc oto, co mógł zrobić: wysiadywać informację i zadbać o to, by nigdy się nie wykluła.

– Był łącznikiem między Langley a Regent’s Park. Niezbyt długo i dawno temu. Ale później, gdy już stał się wolnym strzelcem, wykorzystał pewne… zasoby.

Wniesiono tacę i Nashowi poprawił się nastrój.

– Wygląda na to, że pożyczył sobie nasze pudło z rekwizytami, zanim uruchomił pewne wydarzenia – ciągnęła Taverner, gdy znów zostali sami. – W związku z tym postawienie mu zarzutów byłoby dość ryzykowne. Bardzo łatwo można by odnieść wrażenie, że byliśmy niekompetentni.

Oboje wiedzieli, że niewiele jest rzeczy bardziej obciążających. Był to rzadki historyczny wypadek samochodowy, którego kryminalistyczna rekonstrukcja nie była w stanie przedstawić jako udanego hamowania awaryjnego. I podobnie jak w każdej branży, kolejny dyrektor naczelny, który nie potrafił sprawić, by dawna wpadka wyglądała jak przegapiona okazja, nie nadawał się do zarządzania, więc powinien zabrać swój pakiet emerytalny, coroczne dodatki, hojną odprawę i kopertę za siedzenie cicho i okryty niesławą wymknąć się na palcach z sali posiedzeń. A więc nie, Taverner nie martwiła się, że mogłaby wyglądać na niekompetentną; podczas zamachu w Westacres za wszystko odpowiadał Claude Whelan i całej tej sprawie już dawno zdążono przypisać jego inicjały. Tym, czego Taverner wolałaby nie ujawnić, była natura układów, jakie musiała zawrzeć, by to wygaszanie impetu nie zemściło się też na niej.

Nash sięgnął po drugie ciasteczko owsiane, całkiem dobrze udając, że robi to nieświadomie i jego myśli są zaprzątnięte innymi sprawami.

– A czy to może wrócić i trafić nas rykoszetem? Bo nie chcę się jutro obudzić i znaleźć na iPadzie paskudnych nagłówków. Nie przepadałem za tym, kiedy pojawiały się tak zgrabnie sformułowane w największych gazetach.

– Żaden redaktor nie puści do druku, że kościół św. Leonarda jest Kaplicą Szpiegów – odparła. – Chyba, że chciałby się dowiedzieć, jak by to było, gdybyśmy monitorowali jego telefon. A więc nie, to była tylko drobna awantura na rodzinnej imprezie. I tak pozostanie.

– A Harkness?

– Koła już się kręcą.

– Dopóki nie odpadną. – Nash rozparł się wygodniej na krześle. Gdyby nie kawałeczek czekolady na jego górnej wardze, wyglądałby jak jakiś decyzyjny ważniak. – Bo w tej chwili MI5 nie jest dobrze oceniane. Zbyt wiele pomyłek, zbyt mało triumfów. Wprawdzie twoja kadencja dopiero się zaczyna, ale premier nie jest przekonana, czy coś się znacząco poprawiło.

– Odrzuciła mój wstępny plan działań – powiedziała beznamiętnie Taverner.

– To nie jest dobry moment, Diano. Kasa świeci pustkami. To nie pora na radykalne zmiany praktyk operacyjnych, bez względu na to, jak kluczowe mogą ci się wydawać. – Zerknął na talerz z herbatnikami, ale udało mu się znów odwrócić wzrok. – Tak miedzy nami, warto trochę poczekać i przekonać się, co będzie dalej. Stempel zgody premiera rzadko ma dożywotnią gwarancję. Nie jest tajemnicą, że nie tyle uczyniono z niej przywódczynię, co woźną. Kiedy sprawa z brexitem zostanie już zamknięta, a jej robota przestanie wreszcie przypominać grzebanie się w szambie, zastąpi ją ktoś bardziej kompetentny. Może wtedy piłka wróci na twoją stronę.

– Na naszą, nie sądzisz?

– Jestem po twojej stronie, Diano. Wiesz o tym.

– Dobrze wiedzieć. Ale my potrzebujemy nie tylko nowych piłek, ale też rakiet z nowymi naciągami. Próbuję ochraniać naród, Oliverze. To nie jest dobry obszar do tego, żeby skąpić grosza. I nie jest tak, że w tej chwili stoimy ramię w ramię z innymi służbami.

– Nasi europejscy sojusznicy nie rzucą nas wilkom na pożarcie tylko dlatego, że szukamy partnerów handlowych gdzie indziej.

– Może i nie. Ale nie pozwolą nam też siedzieć przy swoim stole, jeśli pomyślą, że kumplujemy się z Chinami, z Kazachstanem czy z kim tam jeszcze uda nam się wymienić szklane paciorki. Granice się przesunęły. Potrzebujemy starego dobrego wywiadu w terenie, wspartego odpowiednim sprzętem. Nie możemy liczyć na to, że sąsiedzi pożyczą nam swój, jeśli przyjdzie co do czego.

– Naród się wypowiedział, Diano.

– To była wypowiedź? Czy tylko wrzask frustracji?

– Zostaw to sobie na jakieś przyjęcie. Obecny rząd, wybrany przez naród, wskazuje ścieżkę, którą musimy kroczyć. W tej chwili to jest ścieżka zaangażowanych działań.

– Tyle że obecny rząd nie zawsze wybiera najmądrzejszą drogę.

– Lepiej, żeby twoje słowa nie wyszły poza te mury. Jesteś teraz Pierwszym Biurkiem, Diano. To się wiąże ze znacznie szerszymi obowiązkami niż działania operacyjne. Może i premier jest dozorczynią, ale ma prawo oczekiwać od ciebie lojalności.

– Nie martw się, nie planuję zamachu stanu.

– Dobrze wiedzieć.

– Pozwolę, żeby zrobiła to jej własna partia.

– Nie budzisz we mnie zaufania.

– Spuszczam ciśnienie – odparła. – To wszystko. – Lekko pochyliła głowę. – Dzięki, że nas wspierasz.

– No tak, cóż. Pozwól, że to ja się zajmę polityką. – Zerknął na zegarek, zauważył okruszki na rękawie i poirytowany je strzepnął. – Pora na mnie. Pozostań wierna i odważna… i tak dalej.

– Oliverze.

Gdy wychodził, odprowadzała go uśmiechem, myśląc: „Borys”. Daj swojemu wrogowi coś ważnego do roboty.

Nic nie szkodzi, że Oliver Nash będzie myślał, że to on tu rządzi.

– Nie ma mowy – powiedziała Emma Flyte.

– Jesteś mi winna przysługę – odparła Louisa.

– Nic podobnego. Skąd w ogóle ci to przyszło do głowy?

– Pomyślałam tylko, że jeśli powiem coś takiego, to cię przekonam.

– Hmm.

Emma była w domu. Nawet po tygodniu na bezrobociu czuła się dziwnie, nie idąc do pracy. Pierwszego dnia dorwała się do komórki: kontakty, kontakty, kontakty. Rozpuściła wiadomość, że jest dostępna na rynku. Wyobrażała sobie rozświetlające się sieci, jak na staromodnej tablicy rozdzielczej; wiadomości przekazywane z jednego źródła do kolejnego; informacje przyswajane, analizowane, przesyłane dalej. Na pewno pojawią się spekulacje – „Jak to możliwe, że MI5 pozwoliło jej odejść?” – ale jedną z zalet obracania się w „tajnym” świecie było to, że nie brakowało alibi. „Nie mogę upubliczniać szczegółów. Na pewno państwo to rozumieją”. To by nie powstrzymało plotek, bo nic ich nie powstrzyma, ale plotki zagwarantowałyby przynajmniej, że przez jakiś czas wszyscy by o niej mówili. W wielu miejscach – w dużych firmach, które dobrze płacą – powinni być zadowoleni, mając u siebie byłą funkcjonariuszkę londyńskiej policji i agentkę MI5. Jak dotąd jednak nikt do niej nie oddzwonił.

Nieważne. Jeśli wytrzyma tydzień albo dwa, na pewno zgłoszą się do niej poważni gracze. Ale na razie musiała po prostu czekać.

Tyle tylko, że naprawdę źle jej to wychodziło. Ten tydzień był drogą przez mękę: domowe obowiązki, pieprzone książki, wpatrywanie się w telewizor, aż programy zaczynały się denerwować. To, że nie miała nic do roboty, doprowadzało ją do szału. Gdy zadzwoniła do niej Louisa, poczuła ulgę.

Nie można było powiedzieć, że są przyjaciółkami. Były jednak na przyjacielskiej stopie. A teraz, gdy nie pracowała już dla Regent’s Park, może mogłyby przenieść sprawy na następny poziom; na przykład robić razem różne rzeczy i się przy tym nie pokłócić. Czas pokaże.

Ale cokolwiek miało się wydarzyć, to na pewno nie ta wyimaginowana przysługa.

– Szybko wejdziemy i szybko wyjdziemy.

– To Regent’s Park, nie Tesco.

– Właśnie o to mi chodziło. Przy tych samoobsługowych kasach stoi się bez końca. W każdym razie, jeśli za bardzo się boisz…

– Pieprz się, Louiso.

– …jeśli za bardzo trzęsiesz portkami, żeby zapuścić się do jaskini lwa, zawsze możesz poprosić o to Devona. Na pewno się ucieszy, mogąc wyświadczyć ci przysługę. A ucieszy się jeszcze bardziej, jeśli będzie wiedział, że wyświadcza też przysługę mnie.

– Zdajesz sobie sprawę, że on jest gejem?

Nastąpiła chwila milczenia. Potem Louisa odparła:

– Tak, wiedziałam o tym.

– Nie wiedziałaś, co?

– Oczywiście, że wiedziałam. Ale to nie znaczy, że nie będzie chciał nam obu wyświadczyć przysługi.

– Tylko że dla mnie to by nie była przysługa, bo nie mam żadnego interesu w namawianiu kogoś w centrali do złamania prawa. Mogę ci jeszcze raz na to zwrócić uwagę? To, o co prosisz, jest niezgodne z prawem.

– Kiedy byłam w Regent’s Park, cały czas ktoś to robił.

– A przypomnij mi, gdzie jesteś teraz?

– Zrozumiałam aluzję.

– To nie tylko wykroczenie, za które można wylecieć. Naprawdę myślę, że Lady Di kazałaby za to kogoś rozstrzelać.

– Wiem o tym, naprawdę – odparła Louisa. – Po prostu pomyślałam, że warto spróbować.

– Pijesz coś? – spytała Emma.

– Kieliszek wina.

– Czekaj chwilę. – Nie wiedziała, po co to mówi; wzięła ze sobą telefon do kuchni, znalazła kieliszek i nalała sobie porządną porcję malbeca. Zalety bezrobocia: nie musisz się martwić, czy jutro rano będzie cię bolała głowa. Wada oczywiście była taka, że jeśli to będzie zbyt długo trwało, będzie musiała zamienić malbeca na thunderbirda, a to nie była dobra perspektywa.

Z pełnym kieliszkiem spytała:

– Co tam u ciebie?

– Wszystko po staremu.

– Aż tak źle?

– Słyszałaś, że David Cartwright umarł?

– Tak. I jak ten… jak mu tam… to przyjął?

– River. Tak jak można się było spodziewać. Przekazać mu pozdrowienia od ciebie?

– Zadbaj tylko o to, by wiedział, że zapomniałam, jak ma na imię. – Emma upiła łyk wina. Doszła do wniosku, że jest coś w tym piciu w środku dnia. Może ci wszyscy ludzie przysypiający w bramach mają trochę racji. – A jak tam tłusty sukinsyn?

– Naprawdę chcesz to wiedzieć?

– Mam nadzieję, że powiesz, że już ledwo zipie.

– Wątpię, czy śmierć by się po niego zgłosiła – odpowiedziała Louisa. – Schowałaby się za sofą i udawałaby, że jej nie ma.

– Racja. Kogo szukasz?

– Zaginionego dzieciaka.

– Ile ma lat?

– Siedemnaście.

– Dziewczyna?

– Nie.

– A czemu właściwie go szukasz?

– To skomplikowane.

– Bzykasz się z jego tatusiem?

Po drugiej stronie na chwilę zapadła cisza. Potem Louisa powiedziała:

– To było dawno temu.

Emma czuła, że kryło się za tym coś znacznie więcej. Upiła kolejny łyk wina, potrzymała je chwilę w ustach, a potem powiedziała:

– I myślisz, że możesz namierzyć tego dzieciaka przez jego zegarek.

– Nie ja osobiście. Ale chodzi o to, że on wciąż go nosi. A jeśli ma włączony internet, a ja mam jego numer rejestracyjny…

– To ktoś z odpowiednim sprzętem powinien być w stanie wskazać…

– …jego dokładne położenie, tak.

– Cóż, pewnie masz rację. Ale nie zamierzam wkręcać się do centrali i prosić jednej z tych pracowitych pszczółek, żeby złamała dla mnie z piętnaście różnych przepisów. Nie lubili mnie, kiedy tam pracowałam. Nie wyświadczą mi teraz żadnej przysługi.

– Na pewno cię lubili.

– Bali się mnie.

– To jakaś różnica?

Emma przyznała jej rację i dopiła wino.

– Czemu nie poprosisz swojego komputerowego muppeta? – spytała. – O ile pamiętam, nie ma takiej rzeczy, której nie potrafiłby zrobić z komputerem. Takie przynajmniej lubił sprawiać wrażenie.

– Tak, ale chodzi o to, że jeśli poproszę o to Roddy’ego, to będzie wyglądało tak, jakbym to ja była mu winna przysługę.

– Bo tak by właśnie było – zauważyła Emma.

– I to by było jeszcze gorsze – zgodziła się Louisa. – Bo pracuję w tym samym budynku co on. Ale to mi podsunęło pewien pomysł…

Emma czekała, ale w słuchawce zaległa cisza.

– Wciąż tam jesteś?

– Miałam nadzieję, że sama się domyślisz – powiedziała Louisa. – Stąd moje dramatyczne milczenie.

– Boże, nie!

– Na pewno skorzystałby z okazji i dobrał ci się do majtek. To znaczy, po prostu masz u niego dobrą opinię. Zignoruj to, co wydawało ci się, że usłyszałaś wcześniej.

– Nie zamierzam błagać o przysługę Roddy’ego Ho.

– O, pamiętasz, jak się nazywa. Jakie to słodkie.

– Louiso…

– Poza tym śmiertelnie się nudzisz. Wiesz o tym.

– Od początku taki miałaś plan, co? Wiedziałaś, że za nic w świecie nie wejdę dla ciebie do Regent’s Park. I miałaś nadzieję, że ponieważ się na to nie zgodziłam, będzie większa szansa, że zgodzę się na to drugie.

– Nie mam pojęcia, o co ci chodzi. Jaki plan? Gadamy sobie jak dwie dziewczyny.

– Ten, w którym sobie ze mną pogrywasz, jakbym była… ksylofonem.

– Jasne, nawet nie umiem grać na ksylofonie. Słuchaj, Emmo, naprawdę muszę znaleźć tego dzieciaka. I wątpię, żeby Ho to dla mnie zrobił. Jest trochę wkurzony od czasu, no wiesz… od całej tej sprawy z jego niby-dziewczyną.

Emma spojrzała na swój pusty kieliszek. Manipulowano nią, nie miała co do tego żadnych wątpliwości.

Ale to była prawda, że śmiertelnie się nudziła.

– Jeśli to dla ciebie zrobię, wyjaśnisz mi, co to znaczy „skomplikowane”? – spytała.

– Aż do ostatniej sylaby – zapewniła ją Louisa.

Emma wzięła kieliszek i wróciła do kuchni.

– Dobra – powiedziała. – Podasz mi ten numer rejestracyjny?

===LxciECQWZVZvVmFZawE3VmVdaFg9WGhdaVs5WmxcOVhoUGYDNQE=

7

Tamtego wieczoru – kiedy River wyłączył swój komputer w Slough House, a potem natychmiast go zresetował, myśląc: „Jeszcze dziesięć minut”; tylko dziesięć minut szukania wypożyczonego samochodu Jaya Featherstone’a w Automatycznym Systemie Rozpoznawania Numerów Rejestracyjnych – Richard Pynne zatrzymał się na drinka w drodze do domu. Potrzebował tego. Zamiast dowiadywać się czegoś o Franku Harknessie, tego popołudnia musiał zarządzać kryzysem: zniknęła agentka Regent’s Park. Jej rola polegała na nadzorowaniu spalania dokumentów przepuszczonych przez niszczarki i likwidowania starych twardych dysków. Dla niektórych była kimś niewiele więcej niż gloryfikowaną nadzorczynią, ale nie dla Pynne’a. Tak jak on to widział, regularnie przechodziły przez jej ręce pokruszone sekrety. Kto powiedział, że nie dało się ich ponownie poskładać? A więc gdy zwrócono mu uwagę na to, że nie było jej w pracy, a pukanie do jej drzwi ujawniło, że w mieszkaniu jest pusto, stało się jasne, że wystawiła swoje puzzle na aukcji. Jej zdjęcie opatrzono czerwoną flagą i szturmem wdarło się do czołówki listy przebojów na brytyjskich lotniskach; tymczasem Dick wyznaczył zespół do ustalenia, co ostatnio oddano jej do zniszczenia – zadanie, które zaangażowało większość osób w centrali. I poszło dobrze, albo na tyle dobrze, na ile to zwykle bywa; przed dziewiętnastą był w stanie dostarczyć Lady Di listę operacji, które można było uznać za spalone, gdy ktoś przekazał mu samoprzylepną karteczkę, którą tego ranka przykleiła do biurka swojego kierownika: miała grypę i wybierała się do domu. Dalsze dochodzenie ujawniło, że zmieniła adres i nie zaktualizowała swoich danych kontaktowych. I wszystko to świadczyło o tym, jak podkreślił Richard w swym raporcie na koniec dnia, że należy sztywno przestrzegać procedur. Biurokracja istniała nie bez powodu; to ona nie pozwalała się wszystkiemu rozpaść. A teraz musiał się napić.

To był pub na rogu Great Portland Street z pokrytym bitewnymi bliznami lustrem za barem, w którym mógł obserwować, czy ktoś się nim nadmiernie nie interesuje. Fałszywy alarm tego popołudnia nie oznaczał, że prawdziwe alarmy się nie zdarzają, i od chwili opuszczenia Regent’s Park odnosił niepokojące wrażenie, jakby czyjeś kroki synchronizowały się z jego własnymi. Istniały sztuczki, których można było użyć – można było odwrócić się, by obejrzeć coś w witrynie sklepowej, przystanąć, by poprawić sznurowadło, zatrzymać się na przystanku autobusowym – i spróbował ich wszystkich po kolei. Ale jeśli miał ogon, to ten ogon nie chciał pomerdać. Teraz, w pubie, zamówił gin z tonikiem. Podwójny. Choć jego działania tego popołudnia były przykładne, nie chciał ich rozpamiętywać. Nie paliło mu się też, by się dowiedzieć, o czym chłopcy i dziewczyny z centrali będą gadać, popijając coś mocniejszego po pracy.

Żałował, że nie spotyka się dziś z Hannah. To niesamowite, jak aluzja i szybka zmiana kierunku mogą zmienić katastrofę w ciężko wywalczone zwycięstwo. „Dziś po południu było niezłe zamieszanie. Nic, o czym mógłbym opowiedzieć…” Gdy podniósł wzrok, na stołku obok niego siedział Lech Wicinski.

– Cześć, Dick.

– Co jest, kurwa?

– Akurat przechodziłem w pobliżu. Zobaczyłem cię przez okno.

Pynne odruchowo odwrócił się do okna, a potem znów do Wicinskiego.

– Nie powinno cię tu być. Nie powinieneś ze mną rozmawiać.

– A co, jesteś z rodziny królewskiej?

Równie dobrze mógłbym być, pomyślał Pynne. Jeśli uwzględnić, jaki każdy z nich miał status. Pokręcił głową.

– Lech, pamiętasz ten list, który dostałeś z działu kadr? Żadnego kontaktu z kimkolwiek z Regent’s Park do czasu…

– Tak, pamiętam. Cholernie trudno wyrzucić go z pamięci. Ale wiesz co? – Wicinski pomachał i podszedł do nich barman; zamówił piwo, po czym podjął w miejscu, w którym skończył: – Nie bardzo mnie to obchodzi.

Dyscyplina trzymała wszystko w ryzach. Kiedy ludzie tacy jak Wicinski zaczną się wyłamywać, zachowanie integralności stanie się pracą na pełen etat. Oczywiście, to nie z tego powodu go wydalono, ale swoim zachowaniem niczego sobie nie ułatwiał.

– Okazuje się, że nie mam wielu przyjaciół w Regent’s Park – odezwał się Wicinski.

– Wielu? Chyba raczej żadnego. To, co oglądałeś, to było naprawdę chore gówno.

– To nie byłem ja.

– Sprawa będzie badana. Wiesz, jak to działa.

– Właściwie to nie wiem. Nigdy dotąd nie byłem w takiej sytuacji. – Dostał piwo i zapłacił dychą. – Wiesz, co mówią o tobie w centrali, Dick? Że niewiele się różnisz od nauczyciela geografii.

– Bardzo zabawne.

Barman położył Wicinskiemu resztę na ladzie.

W tym czasie Pynne wpatrywał się w lustro. Oni dwaj obok siebie; można by ich błędnie uznać za przyjaciół. Tak właśnie działały pozory: kierowały cię w jedną stronę, rzeczywistość zmierzała w drugą. Wsunął rękę do kieszeni płaszcza i spytał:

– Czemu mnie śledziłeś?

– Bo, tak jak mówiłem, taką masz reputację. Nauczyciel geografii.

– A ty co, zgubiłeś się?

– To znaczy, że lubisz, żeby rzeczy były robione tak, jak należy. A dzisiaj zdałem sobie z czegoś sprawę. Nie potrzebuję przyjaciela. Potrzebuję kogoś, kto chce, żeby rzeczy były robione tak, jak należy.

Pynne dopił swój gin z tonikiem w doskonałej synchronizacji ze swym odbiciem. Nie miał nic przeciwko temu, jak wyglądał. Spokojny. Panujący nad sytuacją. Stawiający czoła wkurzonemu podwładnemu, ale niepozwalający, by miało to na niego wpływ. Wysłuchaj, co facet ma do powiedzenia, a potem się go pozbądź. Delikatnie.

– Tak będzie – powiedział. – Sprawa zostanie rozpatrzona później, w tym tygodniu. Lady Di, Oliver Nash. Będą dowody.

– Ale mnie tam nie będzie, żebym się mógł bronić.

– To nie sąd, tylko Regent’s Park. – Wciąż z ręką w kieszeni dotykał swojego służbowego alarmu przeciwgwałtowego, jak je nazywano. Gdy ktoś próbował ci wsunąć rękę między uda, naciskałeś przycisk. – A skoro tak jest, nie zdzierajmy sobie gardeł, a ty wracaj do domu, do… jak ona ma na imię… Sary?

– Jej w to nie mieszaj.

– Oczywiście. Skończyliśmy już?

– Nie. Chcę, żebyś coś zrobił. Nie dla mnie, to znaczy nie tylko dla mnie, tylko dlatego, że tak należy zrobić.

– Streszczaj się.

– Dwa tygodnie temu przeprowadziłem wyszukiwanie i trafiłem na oflagowane nazwisko. Ktoś, kim interesuje się wywiad. Myślę, że coś uruchomiłem. Myślę, że wykluczono mnie z gry.

– To jest paranoja, Lech.

– Cóż, w tych okolicznościach mam chyba do niej prawo, nie uważasz?

– Ja…

– Posłuchaj, Dick. Możesz sprawdzić to nazwisko? Proszę? Peter Kahlmann, K-A-H-L-M-A-N-N. Peter. Ale nie sprawdzaj tak jak zwykle, bo to zostanie zauważone. Może puść to przez Centralę Łączności Rządowej, z odpowiednimi reklamami.

Wicinski miał na myśli listę słów-kluczy, które agencja monitorująca aktualizowała codziennie, analizując wszelką paplaninę w całym kraju. Maile i rozmowy telefoniczne, rozmowy w sieci; wychwytywanie sylab z zakłóceń. A ponieważ komunikacja pomiędzy MI5 a Centralą Łączności Rządowej nie zawsze przebiegała gładko, istniały szanse, że odpowiednie cele nie będą oflagowane w taki sam sposób. Zwłaszcza, jeśli jakaś flaga była wewnętrzną sprawą Regent’s Park. Pynne o tym wszystkim wiedział. Nie trzeba mu było tego tłumaczyć.

– Przed rozpatrzeniem sprawy. To jest dowód, Dick. To może być dowód.

Powinien sam siebie posłuchać. W jego głosie słychać było desperację; marudny, jęczący ton, od którego wzdrygnąłby się każdy rozmówca.

Pynne pokazał, że chce kolejnego drinka, i wyciągnął z kieszeni urządzenie alarmowe. Położył je na barze.

– Powinieneś wiedzieć, że właśnie to nacisnąłem.

– Jezu, człowieku…

– Więc najlepiej będzie, jeśli teraz stąd wyjdziesz.

Przez chwilę to było jak rzut monetą: Wicinski mu przyłoży; Wicinski jeszcze raz zacznie go błagać. Koniec końców moneta w ogóle nie upadła. Po prostu pokręcił głową.

– Pierdol się – powiedział i wstał.

– Lech?

Wicinski przystanął.

– Nie mówię, że ci wierzę. Ale zrobię to tak, jak należy.

Wicinski jeszcze przez pół sekundy stał bez ruchu, a potem kiwnął głową i wyszedł.

Przed Pynne’em postawiono gin z tonikiem; schował swoje niewykorzystane urządzenie alarmowe z powrotem do kieszeni.

Zrobię to tak, jak należy, pomyślał, ale to nie obejmowało sprawdzania przypadkowych nazwisk szpiegowskimi kanałami. Nie po tym, jak już raz dzisiaj zawiódł Di Taverner. Wciąż bolały go ostatnie słowa, jakie od niej usłyszał po tym fiasku dziś po południu: „Naprawdę, Richard, po prostu idź już do domu”. Musiał teraz to jakoś nadrobić; przepuścić to wspomnienie przez niszczarkę albo potraktować młotkiem twardy dysk, na którym było zapisane.

A teraz będzie musiał też poradzić sobie z Lechem Wicinskim. Ale to nie szkodzi. Akurat z tym problemem potrafił się uporać.

Zdążył już wypić pół szklanki ginu. Zdecydowanie tego potrzebował. Dokończył jednym wielkim łykiem, skinął barmanowi na pożegnanie i wreszcie zastosował się do ostatniego polecenia Taverner.

Catherine Standish też wybierała się do domu. Została w Slough House do późna i jak to często jej się zdarzało, nie była pewna, czy to dlatego, że praca, którą się zajmowała, wymagała więcej uwagi, czy też jej późniejsze wyjście było formą karania samej siebie. Gdy wychodziła jako ostatnia i zamykała za sobą drzwi na klucz, przez krótką chwilę jej świadomość nie była niczym rozproszona; był to stan, który zwykle od siebie odsuwała. Ale przechodząc przez paskudne małe podwórko i wychodząc w zaułek, mimowolnie pomyślała: „To”. To było coś więcej niż miejsce pracy, stało się jej życiem, życiem, które teraz skurczyło się do serii nudnych zadań. Z powodu swojej skrupulatności wykonywała je zgodnie ze standardami, jakich nikt od niej nie oczekiwał, a potem zmęczona wracała do domu, do pustego mieszkania. Dziesięć czy piętnaście lat temu to byłaby lepsza przyszłość, niż miałaby prawo oczekiwać. Ale dwadzieścia, trzydzieści lat temu to by były ruiny życia pozbawione ambicji i nadziei. Gdyby wtedy dano jej wizję tego, co miało nastąpić, to by nią do głębi wstrząsnęło. Mogłoby ją doprowadzić do tego, że musiałaby się napić.

Wysiadła z metra jeden przystanek wcześniej, zajrzała do Wine Citadel i kupiła barolo. Podobała jej się prosta etykieta. Dobre wino mówi samo za siebie. Trafiło do plastikowej torby i powinno być anonimowym ciężarem w jej ręce, ale jakoś nie było. W pełnej butelce, w tym, jak reagowała na grawitację, było coś, czego nie dało się pomylić z niczym innym. To było jak niesienie wielkiego mosiężnego klucza, który otwiera największą bramę, o jakiej kiedykolwiek słyszano.

Na ulicy było zimno – jeszcze trochę, a ten chłód mógłby przeniknąć aż do jej kości. Skrzypiałaby nimi, snując się powoli po oblodzonych chodnikach. Starość mogła człowiekowi zrobić tak wiele rzeczy; i tak niewieloma rzeczami można jej było odpłacić. Przypuszczała, że na koniec człowiek trzymał się na nogach tak długo, jak zdołał, a później przyjmował resztę na leżąco.

Budynek, w którym mieszkała, stał oddalony kawałek od drogi, skryty za żywopłotem; gdy tam dotarła, w holu było pusto i chłodno. Jej obcasy stukały o kafelki. Gdyby upuściła plastikową torbę, jej zawartość by się roztrzaskała, a podłogę zalałaby filmowa krew… Ten obraz sprawił, że ścisnęła ją mocniej w dłoni. Niektóre straty trudniej jest zaakceptować niż inne.

A potem winda i jej powolne wznoszenie się; dalej piętro, na którym mieszkała, i światło latarni ulicznych padające przez okno na końcu korytarza. Miała już klucz w ręce. Kolejny, automatyczny gest.

Gdy tylko otworzyła drzwi, od razu wiedziała, że ktoś jest w mieszkaniu.

Weszła do salonu ubrana w płaszcz, z torbą w ręce. Lampa stojąca w kącie działała na włącznik czasowy i jak zwykle wykonywała swoją czarodziejską sztuczkę; rzucała światło na rzędy butelek, które odbijały jej blask, sprawiając, że pokój zmieniał się we wnętrze lampy dżina. To światło nasuwało na myśl krew i zabarwiało powietrze rubinową mgiełką. Wchodząc w nie, czuła się, jakby wchodziła pod wodę, i dwa możliwe efekty takiego działania – to, że utonie i to, że będzie unosić się na powierzchni – nieustannie spierały się ze sobą. To było miejsce, w którym żyła, krawędź, na której balansowała. I jedynym trwałym pocieszeniem było to, że balansowała tam sama.

– Co ty, u diabła, tutaj robisz?

– Dzieciaki chyba nazywają to wrzucaniem na luz – odparł Lamb. Wcześniej włączyło się ogrzewanie, ale miał na sobie płaszcz; jego buty utworzyły kałużę na dywanie przed nim. Co dziwne, nie pił. Trzymał jednak w rękach butelkę; wyglądał, jakby ją niańczył, jego tłuste palce spoczywały na etykiecie. I tak rozpoznała, jakie to było wino – montepulciano, kiepski wybór, ale rodzic nie ocenia.

– Wyjdź – powiedziała. – W tej chwili.

– Jesteś urażona, bo nie przyniosłem butelki.

– To jest wtargnięcie. To jest najgorsze możliwe…

Nie była w stanie mówić. Nie mogła znaleźć słów; wszystkie uwięzły za szkłem, które można było stłuc tylko w razie niebezpieczeństwa. I choć miała wrażenie, że to taki przypadek, nie była w stanie wyciągnąć ręki i spowodować wymaganych szkód.

Coś się zmieniło; jakby światło zaczęło padać w inny sposób. Dotarło do niej, że to telefon Lamba. Jego komórka leżała na podłokietniku fotela – jej fotela – i właśnie wyłączył się ekran, zapadając w sen. A to oznaczało, że w ciągu ostatnich kilku minut jej używał.

Lamb używający telefonu. W tej dziwnej chwili to było chyba najdziwniejsze ze wszystkiego.

– No nie, naprawdę, zdejmij płaszcz – powiedział. – Poczuj się jak u siebie w domu.

– Nie masz prawa tutaj być. Żadnego.

– Jezu, wiem o tym. Użyłem ukradzionego klucza, do cholery. To była wskazówka.

– Mogłabym wezwać policję.

– Tak, pomyśleliby sobie, że złapali przemytniczkę. – Machnął ręką: nie miało znaczenia, w którą stronę. Pod każdą ścianą ustawione były butelki, pełne butelki. Stały wzdłuż regałów; paradowały na kominku. Na niskim stoliku tworzyły formację bojową, gotowe do odparcia próby abordażu. – A może otwierasz melinę?

– Nie piłam.

– Wiem.

– Myślisz, że nie potrafiłabym tego ukryć?

– Może przez pierwsze pół godziny. Ale drugą butelkę wypiłabyś pod kierowcą ciężarówki, oboje o tym wiemy.

– I jesteś tu, żeby mnie uratować?

– Nie, kurwa. Jestem tu, żeby zepchnąć cię z krawędzi. – Rzucił w jej stronę butelkę, którą trzymał w rękach, a ona instynktownie upuściła torbę i chwyciła ten pocisk w ramiona. Torba z głuchym odgłosem uderzyła o dywan. Nic się nie potłukło.

Lamb sięgnął po kolejną z zapasów przy swoim fotelu.

– Bouchard père et fils – przeczytał. – Tak, to wypłucze ci z ust żulowaty posmak.

– I to jest twoja imprezowa sztuczka, tak? – spytała. – Będziesz rzucał we mnie butelkami, aż w końcu pęknę i którąś otworzę.

– Hej, to twoje butelki. Ja jestem tylko pośrednikiem. – Rozejrzał się wokół. – Mam nadzieję, że dostałaś zniżkę za hurtowe zakupy. Na pewno kosztowały tyle, że mogłabyś kupić sobie za to dom. To znaczy w Sunderland. Ale mniejsza z tym.

Trzęsąc się, weszła do kuchni. Zdjęła płaszcz i powiesiła go na krześle. Zsunął się na podłogę, ale go nie podniosła. Wzięła do ręki szklankę i nalała do niej wody z kranu. Wypiła. Napełniła ją jeszcze raz. Znowu wypiła.

Co takiego planowała? Nie miała pojęcia. Otaczanie się podobnymi pokusami było szaleństwem; szaleństwem, ale też czymś w rodzaju zabezpieczenia. Możliwość wypicia jednego kieliszka zawsze będzie nad nią wisieć; może nawet wystarczy, by zepchnąć ją w przepaść. Ale to – ta grota Aladyna, którą stworzyła – było czymś innym, czymś, co wykraczało poza zwykłą pokusę. To była obietnica absolutnej rzezi. Lamb miał rację: po dwóch butelkach nie byłoby takiego dna, na które nie mogłaby się stoczyć. Gdyby obejrzała się przez ramię, to życie, które skurczyło się do serii nudnych zadań, wyglądałoby jak raj. A więc czemu flirtowała ze zniszczeniem? Usłyszała jakieś basowe dźwięki i wróciła do salonu. Lamb dostał jednego z tych napadów kaszlu, które ostatnio go męczyły. Z zaczerwienioną twarzą, spocony, siedział zgięty wpół, jedną tłustą dłonią zasłaniał usta, a drugą zaciśniętą w pięść walił w podłokietnik fotela. Wyglądał, jakby mocował się z demonami.

Catherine go obserwowała. Samo mu przejdzie. Zawsze mu przechodziło. Przypuszczała, że mogłaby wykorzystać tę chwilę, gdy do niczego się nie nadawał, by przetrząsnąć mu kieszenie i odebrać klucz do jej mieszkania, który jakoś zdobył. Albo ukraść mu buty i trochę w nich pochodzić. Na tę myśl pokręciła głową. O Boże, nie! Wszystko, tylko nie to.

Może po prostu mogłaby go zatłuc na śmierć butelką.

Zaczynał dochodzić do siebie, kaszel powoli ustawał. Pięść zmieniła się w otwartą dłoń. Przez cały ten czas nie wypuścił butelki: tkwiła pionowo ściśnięta między jego udami. Kolejny obraz, którego nie chciała zapamiętać.

Kiedy skończył, podała mu szklankę, którą wciąż trzymała w ręce. Wypił wszystko, co w niej było, potarł ręką wilgotne czoło i spojrzał na nią ze złością.

– Nie przechodzi ci, co? – spytała.

– To infekcja dróg oddechowych.

– Jesteś tego pewien? Brzmi to tak, jakby buntowało się całe ciało.

– Antybiotyki to załatwią.

– Zwykle są do niczego po piciu.

– To leki, nie cholerni Irlandczycy. – Przez chwilę przyglądał się swojej dłoni, a potem wytarł ją o płaszcz.– I nie zapominajmy o tym, że to nie ja szukam śmierci.

– Jesteś tu chyba po to, żeby mnie do niej doprowadzić.

– Nie znoszę niezdecydowanych typów, a ty? Albo sraj, albo złaź z nocnika.

– Pora już na ciebie.

– A tę swoją pijacką kolekcję zbierasz tylko z jednego powodu.

– Jackson Lamb, psycholog amator. Prawie mam ochotę to nagrywać. Ale jeszcze bardziej chcę, żebyś się wreszcie zamknął i sobie poszedł.

Równie dobrze mogła się nie odzywać.

– To dlatego, że Taverner ci powiedziała, że zabiłem Charlesa Partnera. Tego twojego świętego szefa, który, nawiasem mówiąc, był pierdolonym zdrajcą. Powiedziała ci to i od tamtej pory to cię zżera. – Mówiąc to, Lamb obracał butelkę w rękach, a ona wpatrywała się w jej widoczną co chwilę etykietę. To była jedna z wielu butelek, ale z jakiegoś powodu przykuła jej pełną uwagę. – Bo codziennie przychodzisz do pracy, otwierasz moją pocztę, przynosisz mi herbatę, a wszystkie te rzeczy w starych dobrych czasach robiłaś dla niego.

W starych dobrych czasach, kiedy bez namysłu otworzyłaby tę butelkę; kiedy jej zawartość odmierzałaby pierwszą połowę wieczoru, tę spędzoną na zastanawianiu się, czy chciała mieć odrobinę spokoju, czy może trochę się upić. Po prostu, żeby się wyluzować.

– A to ja wpakowałem mu kulę w mózg.

I z tą świadomością musiała żyć. Z biegiem lat przyzwyczaiła się do Lamba; przyzwyczaiła się do myśli, że tę połowę życia, trzeźwą połowę, spędzi, pracując dla obleśnego, nieprzewidywalnego sukinsyna, który – czy jej się to podoba, czy nie – ją uratował. Bez niego pozbyliby się jej po śmierci Partnera i kto to mógł wiedzieć, czy jej raczkująca trzeźwość by to przetrwała? A więc gdzieś głęboko, wśród wszystkich tych rzeczy, które czuła do Lamba, ukryta była wdzięczność, bo to dzięki niemu udało jej się utrzymać na powierzchni. A potem się dowiedziała, że to on zabił Partnera. Najmroczniejsza plama ze wszystkich, która najdłużej przebijała się na światło dzienne.

– Tak ci powiedziała Taverner.

– A ty przyszedłeś tu, żeby mi powiedzieć, że to nieprawda.

– Nie – odparł Lamb. – Przyszedłem opowiedzieć ci, jak to się stało.

Całe szczęście, że miał numer Wicinskiego… Pierwszy podejrzany ruch, a już Rodster ci pokaże.

A więc tak: było dobrze. RodMan miał numer Wicinskiego i w tej chwili patrzył, jak jego przedstawiający parujące gówno awatar wisi nieruchomo tuż przy Great Portland Street pod adresem, gdzie według Google Maps mieścił się pub. Zatrzymałeś się na drinka, co? Spędzasz czas z kolegami? Ale czemu tam, Wicinski? Czemu w pubie, który nie jest ani blisko twojego miejsca pracy, ani twojego domu? O tak, Roddy-O ma twój numer.

Miał też numer Lamba i przed chwilą go użył.

Było dobrze.

Roddy był w domu, przed zestawem monitorów. Było ich cztery: trzydziestodwucalowe plazmowe ekrany, które w sumie ważyły niewiele więcej niż parę pudełek po pizzy leżących na podłodze. To był nowiutki sprzęt kupiony za kasiorę, którą jego firma ubezpieczeniowa wybuliła po kradzieży; kradzieży przeprowadzonej przez oddział specjalny MI5, choć Roddy nie sądził, by wspominanie o tym szczególe w formularzach roszczeniowych było konieczne. To mu bardzo uprzykrzyło życie. Ale człowiek ciągle się czegoś uczy: jeden z monitorów był teraz podłączony do kamery monitoringu nad drzwiami wejściowymi. Nawet Rodstera można zaskoczyć, ale nie dwa razy.

Pokój znajdował się na środkowym piętrze i miał prawie całkowicie przeszkloną ścianę: poprzedni mieszkańcy używali go jako coś w rodzaju oranżerii, co było dowodem na to, że bez względu na kod pocztowy i tak nie da się wykluczyć hipisów w sąsiedztwie. Wskutek tego samego incydentu, przez który stracił swój sprzęt, Roddy musiał też wymienić jedno z tych wielkich okien. Udało mu się trochę zbić cenę, choć jego triumf umniejszał nieco fakt, że teraz mocno się trzęsło przy silnym wietrze, a tylko trochę wtedy, kiedy nie wiało. Ale z drugiej strony, kiedy pracował, najczęściej był podłączony do swojego systemu audio, a przez to nie były w stanie przebić się żadne dźwięki drżących szyb. Ostatnio słuchał klasyków – Guns N’Roses, Deep Purple – co wskazywało na coraz większą dojrzałość. W Made in Japan była wyjątkowo smutna solówka na perkusji. Takie rzeczy umykały mu, kiedy był młodszy.

Gówniany awatar po prostu wisiał tam i parował. Samotne picie czy pogawędka w realu? Roddy nie potrafił tego stwierdzić.

Upił duży łyk napoju energetycznego o elektryzująco niebieskim kolorze, który obiecywał zwiększoną otwartość umysłu. Nawet RamRod korzystał z każdej pomocy, jaką mógł otrzymać: to żaden wstyd, kiedy funkcjonujesz 24/7, a tak właśnie Roddy funkcjonował, z wyjątkiem czasu, kiedy spał. Tymczasem gówno po prostu tam wisiało. Pewnego dnia, pomyślał Roddy, dzięki niewielkiej inwestycji w trochę więcej sprzętu, gdy otaguje komórkę, będzie mógł aktywować jej kamerę i widzieć, z kim jego cel się zadaje i co się dzieje. To mu da skrajną przewagę, o ile w ogóle można ją jeszcze zwiększyć. Wyobraził sobie, jak mówi: „Bardziej skrajną niż urwisko, kotku”. (Naprawdę potrzebował kogoś, do kogo będzie mógł mówić takie rzeczy). Bardziej skrajną niż wielościan. Ale najpierw sobie sprawdź, co to znaczy.

I bynajmniej nie było tak, że nie miał nic ciekawego do roboty. Ta cała sprawa z Wicinskim przerwała jego obecny projekt, którym zajmował się od kilku tygodni. Zasadniczo misja Roddy’ego polegała na tym, by chronić bezbronnych – bo jaki sens miałyby jego zdolności, gdyby nie używał ich w dobrym celu? To by było tak, jakby Thor używał swojego młota do zbijania regałów – i jego wybrana grupa (Lasencje Ho) składała się z wybranych losowo modelek z reklam odzieży i perfum z czasopism: zróżnicowana paleta kobiet w wieku siedemnaście do dwudziestu trzech lat. Były jego grupą #MeToo, bo to było teraz na topie, i za każdym razem, gdy patrzył na zdjęcie którejś z nich, myślał: „Tak, ja też”. Z wielką chęcią. Zasadniczo pod tym właśnie kątem je wybrał. A ochrona polegała na tym, że pokazywał tym kobietom, jak łatwo je namierzyć i śledzić – jak otwierają się na atak drapieżców, którzy bez trudu mogą znaleźć ich dane kontaktowe, ich adresy domowe i poznać ich sytuację w realu.

Wprawdzie, gdy Rodmeister mówił, że „łatwo je namierzyć”, miał na myśli sytuację, w której ma się dostęp do wyrafinowanych technologii, ale tak już było z żałosnymi typami: zawsze znajdzie się wśród nich taki, który będzie rozgarnięty i dobrze wyposażony.

Pokręcił głową i wyjął garść m&m’sów z leżącej przed nim paczki. A oto, jak się nimi zajmował. Zaczął od podstawowego założenia, że każda z nich ma profil w mediach społecznościowych, szanse na to zachowawczo oszacował na sto procent. Potem wszystko sprowadzało się do zwykłego rozpoznawania obrazu i właśnie na tym etapie w grę wchodziła technologia. Dopasowywanie profilu na Facebooku czy wrzutki na Twitterze: gdy już się zeskanowało i wrzuciło do programu obraz oraz zaparzyło kubek herbaty, robota zasadniczo była skończona. I czasem się też zdarzało, że na światło dzienne wychodziły inne zdjęcia; inne zdjęcia, które dały sobie zrobić te dziewczyny od perfum i odzieży, a które mogły mieć jakiś związek z perfumami, ale z odzieżą nie miały już żadnego. Takie zdjęcia Roddy również ściągał, zapisywał i drukował: wszystko w ramach tworzenia dossier. A kiedy dossier było już wystarczająco grube, wysyłał je prosto do danej dziewczyny – dostawa ekspresowa do rąk własnych, żadnego skąpienia – żeby wiedziała, że jest ktoś, kto jej dobrze życzy; ktoś, komu zależy, by ją ostrzec przed zagrożeniem, jakie może stanowić jakiś żałosny drapieżca. Roddy robił to anonimowo. Bohaterowie pozostają w cieniu. Lubił jednak myśleć o tych dziewczynach – kobietach – i o chwili, gdy otrzymują jego paczki; o tym, jak sobie uświadamiają, ile ktoś im poświęcił troski i uwagi; jak bardzo jakiś zupełnie im nieznany, ale czujny nieznajomy, przejmował się ich dobrem, że skompilował te ostrzeżenia ukazujące, jak bardzo narażone są na ataki. Wyobrażał sobie ich łzy wdzięczności, gdy zaczynały głębiej się zastanawiać nad wyborami związanymi ze swoją obecnością w internecie. Mniej selfie wysyłanych mailem do chłopaków. Trochę mniej odkrywania samej siebie w sieci. Ogólnie, to trochę więcej nieufności, i gdy o tym myślał, coś poruszyło się na jednym z jego monitorów. Nie gówno Wicinskiego; ono dalej tkwiło tam, gdzie było wcześniej. Na obrazie z kamery. Ktoś był pod jego drzwiami.

Jakaś blondynka w długim ciemnym płaszczu.

Roddy zamrugał.

Nie, nie może być.

Nie może.

Ale było.

Zszedł na dół i przystanął przed lustrem w przedpokoju. Dobrze wyglądasz, stary. Naprawdę świetnie. Szybko przećwiczył chłopięcy uśmiech: nie z pełnym czarem, bo nie chciał powodować szkód. „Fazery na ogłuszanie”, mruknął pod nosem, po czym otworzył drzwi.

Na progu stała Emma Flyte, była szefowa psów.

– Panie Ho.

– Hej!

Przyjrzała mu się zaintrygowana.

– Nic panu nie jest? Wygląda pan, jakby pana coś bolało.

– Nie, wszystko w porządku.

– To dobrze.

– Uśmiechałem się, to wszystko.

– Och… Mogę wejść?

Wyłączył swój chłopięcy uśmiech. Traktuj to jak służbową wizytę, na początek. Ale właśnie, służbową. Nie była już szefową psów; nie pracowała dla Regent’s Park. Nie było takich służbowych spraw, które mogłyby ją sprowadzić pod drzwi Roddy’ego.

– Nie chciałabym być nieuprzejma, ale ma pan otwarte usta.

Zamykając je, wpuścił ją do środka.

Na dole znajdowała się kuchnia i salon, których prawie nie używał – jeśli już, to głównie do przechowywania rzeczy. Przy takim stylu życia jak Roddy’ego człowiekowi zostawało mnóstwo kartonów. Ruszył więc od razu schodami na górę, a ona poszła za nim. Przez chwilę stała w drzwiach jego pracowni, chłonąc to, co widziała. Z porzuconych przez niego słuchawek dochodził stłumiony szmer, a z głośników monitorów głośniejszy szum. Kamera od strony ulicy pokazywała, że na progu jego domu jest pusto, a na chodniku nic się nie dzieje.

– Zakładam, że mnie pan pamięta – powiedziała Flyte.

Roddy krótko, ale znacząco kiwnął głową i starł trochę śliny z podbródka. Jasne, kotku. Pamiętam cię. Jeszcze niedawno była szefową działu wewnętrznego MI5: w dzisiejszych czasach laski robiły najróżniejsze ważne rzeczy, i to świetnie. Oczywiście miał już z nią do czynienia. Było przesłuchanie, to długa historia, ale najwyraźniej ją zainteresował. To wydawało się tak jakby nieuniknione. Oczywiście wadą tego, że była szefową do spraw bezpieczeństwa, było to, że nie mogła wchodzić w osobiste relacje z personelem agencji. Musiała trzymać się na dystans. Ale tak czy inaczej, teraz nie miała już tamtej roboty. I była tutaj, w domu Roddy’ego.

– Faktycznie pamiętam. – Nieźle. – Napije się pani czegoś? – Przejrzał w głowie zawartość lodówki. – Mam malibu. – Kobiety lubiły malibu, więc Roddy zawsze miał pod ręką butelkę. Ale lepiej będzie sprawdzić datę przydatności do spożycia.

– Nie, dziękuję. – Spojrzała na monitor, na którym wyświetlał się plan ulic w centrum Londynu. – Prowadzi pan obserwację.

Kiwnął głową. Człowiek, który nie potrzebuje wielu słów.

– Z własnego domu.

Znów kiwnął głową.

– To nie do końca dozwolone, prawda?

Wzruszył ramionami. Potem doszedł do wniosku, że przydałaby się pełniejsza odpowiedź.

– Nie zawsze gram według reguł.

Flyte skinęła, jakby gdzieś już to o nim słyszała.

– Właściwie, to całkiem interesujące – powiedział. – To małe… eee… ten awatarek…

– Ta kupa gówna.

– Eee… właśnie. Jest gdzieś, gdzie nie powinno go być.

„(…) dopóki dochodzenie nie zostanie zakończone w sposób zadowalający dla niniejszego departamentu, nie będzie pan kontaktować się ze współpracownikami (…)”

– To niedaleko od Regent’s Park – stwierdziła Flyte.

– Tak.

– Ktoś z pańskiej ekipy?

– Zgadza się.

Pokręciła głową oniemiała z podziwu.

I była niesamowita, pomyślał Roddy. Blond włosy, ciemnoniebieskie oczy, kremowa cera: mogłaby grać robota w Westworld. Nie wspominając już o tym, że mogłaby trafić prosto do zespołu lasek Ho bez wcześniejszych prób i przesłuchań. Może nawet zepchnąć którąś z tych dziewczyn z piedestału. Tak się składało, że wiedział, że żadne jej podejrzane zdjęcia nie krążyły w internecie. Bardzo ostrożna damulka.

Zastanawiał się, czy jeszcze na to za wcześnie, by powiedzieć do niej „kotku”. Jego była dziewczyna, Kim, lubiła, gdy tak ją nazywał. Kwestia hierarchii.

– Pewnie pan słyszał, że nie pracuję już dla MI5 – powiedziała.

Roddy znów krótko, ale znacząco kiwnął głową.

– Nie. Chodziło mi o to, że pewnie pan słyszał, że nie pracuję już w MI5.

Aha…

Emma Flyte mówiła dalej:

– Czasem dobrze jest puścić w obieg niektóre historie. Kiedy wszyscy myślą, że nie pracuję już dla agencji, mam więcej… elastyczności.

Roddy znów kiwnął głową. Elastyczność Emmy Flyte była czymś, nad czym zastanawiał się w przeszłości; fakt, że była tu teraz i o tym mówiła, sprawiał, że ten dzień był naprawdę wyjątkowy.

– Ale to oznacza również, że muszę w pracy przekraczać pewne granice. Korzystać ze środków, z których nie muszę się tłumaczyć. Robić rzeczy, którym być może będę musiała później zaprzeczyć. Rozumiemy się, Roddy?

– No jasne.

(Kotku).

– A ponieważ jesteś jednym z tych facetów, którzy nie grają według zasad… Cóż, może mógłbyś mi w czymś pomóc?

I to była jego wielka chwila. To mu pozwoli zabłysnąć. Zapomniał więc o swoich Zasadach Bycia Cool, dał sobie spokój ze swoim protokołem wredności i zamiast tego posłał jej łóżkowy uśmiech Roddy’ego Ho na długo przed tym, nim zrobiła cokolwiek, by sobie na to zasłużyć.

Bo czasami wystarczy po prostu to, że ktoś się zjawi.

– Kotku – powiedział – mogę ci pomóc, z czym tylko zechcesz.

A jej mina potwierdziła, że powiedział – jak zwykle – dokładnie to, co należało.

– Kiedyś, dawno temu, byłem agentem prowadzonym przez Charlesa Partnera – powiedział Lamb.

Catherine zamknęła oczy i poczuła ciemny blask: całe jej szkło. Wszystkie jej butelki. A teraz był wśród nich Lamb, niczym smok, który zagnieździł się w cudzym złocie, sprawiając, że już nigdy nie będzie czyste. Będzie się musiała ich pozbyć, co do jednej. A nie była pewna, czy jest na to gotowa.

Sukinsyn miał rację. Miał rację. Tę fortecę, która tak łatwo mogła się zawalić i ją przygnieść, zbudowała z powodu tego, co powiedziała jej Diana Taverner.

„Powiedz mi, Catherine. Jest coś, nad czym zawsze się zastanawiałam. Czy Lamb ci kiedyś powiedział, jak naprawdę umarł Charles Partner?”

Zmusiła się, by się odezwać.

– To nie jest coś, o czym mam ochotę rozmawiać.

– A kogo to obchodzi? Byłaś wtedy ciągle tak zalana, że i tak nie za bardzo kontaktowałaś. Potrafiłaś skupić się tylko na tym, co podawano ci w kieliszku albo kto wpychał ci rękę pod spódnicę.

– Byłam trzeźwa, kiedy umarł. Kiedy go zabiłeś.

– Mówię o tym, co działo się rok wcześniej.

Teraz otworzyła oczy.

Siedziała na sofie z widokiem na regał zastawiony butelkami; widok tak znajomy, a równocześnie odległy, że był jak pocztówka z jej przeszłości, z czasów, gdy nie miała kontroli nad tym, jak potoczy się jej wieczór. Gdy potrafiła wpaść w sidła pijanego nudziarza – tak nudnego, że mógł wydać jej się fascynujący – i sama była do tego stopnia pijana, że potrafiła się z nim przespać.

– Sam miałem wtedy w terenie własnych ludzi. Runął Mur i wypełzły wszelkie możliwe paskudztwa. Samo nadążanie za akronimami było robotą na pełny etat. No i pojawili się emeryci, nowe nabytki, ci, których zrekrutowaliśmy po drugiej stronie, żeby mogli ryzykując życie, zdradzić własny kraj. Zaczynasz zauważać jakiś schemat?

Nie chciała się w to angażować. Nie chciała tego słuchać; nie zamierzała brać w tym udziału.

– Był taki jeden, którego nazwaliśmy Bogart. Oficer Stasi średniego szczebla, który zgłosił się do nas na długo przed tym, nim zaczęły pojawiać się pierwsze pęknięcia. To nie był ktoś, kto usiłował ratować własną skórę. Albo się dorobić. Zapamiętaj to. Później to będzie ważne. – Wziął swój telefon, który wciąż leżał na podłokietniku fotela, i wepchnął go do kieszeni płaszcza. Gdy jego dłoń znów wynurzyła się z kieszeni, trzymał w niej papierosa.

Nie odezwała się.

– Nie powiesz, że mi nie wolno?

– Brukasz moją przestrzeń życiową przez samo to, że tutaj jesteś. Dym z papierosa niczego już nie zmieni.

Rozmyślał nad tym przez chwilę, po czym wzruszył ramionami i wsunął papierosa za ucho.

Zastanawiała się, czy chodziło mu po prostu o to, żeby coś powiedziała.

– Kiedy Mur upadł, Bogartowi zaproponowano paszport z całym pakietem. Nowe życie, nowy dom, nowy samochód, to samo gówno co zwykle. Odmówił. Powiedział, że czasy na zdradę już minęły. Od teraz chodziło o to, żeby odbudować kraj, a to oznaczało odcięcie pępowiny. Koniec z potajemnym przekazywaniem wiadomości, koniec z pośrednikami, żadnego dalszego kontaktu. I potem, kurwa, wszyscy żyliśmy długo i szczęśliwie. Aż człowiekowi robi się ciepło na sercu, co?

River opowiadał jej o wieczorach, które spędzał z dziadkiem, Davidem Cartwrightem – S.D. – w czasach, kiedy staruszek był jeszcze w formie, i miała żywy obraz tych dwóch przeżywających wspólnie historie, które tak naprawdę przeżył tylko jeden z nich. To tutaj było groteskową parodią tego obrazu. A najdziwniejszym szczegółem, czymś, co wprost nie mieściło się w głowie, było to, że Lamb nie pił. Nie palił.

– Tyle tylko, że zimna wojna tak naprawdę się nie skończyła. Ukryła się tylko za zamkniętymi drzwiami, zupełnie jak Trump, kiedy strzela focha. A więc, kiedy Partner doszedł do wniosku, że jego własny paszport z całym pakietem nie wystarczy, a emerytura urzędnika służby cywilnej nie zapewni mu luksusu, na jakim mu zależało, cóż, nie było trudno znaleźć nabywców przestarzałych informacji. Na przykład takich, jak to, kto próbował ukruszyć cegły, gdy powinien był starać się podpierać mur.

Lamb zamilkł. Może wyobrażał sobie ogień, w który mógłby się zapatrzeć. Najlepszym, co miał do dyspozycji, był blask odbijający się od butelek z winem.

– A więc Partner zdradził Bogarta – powiedziała, gdy cisza stała się nie do zniesienia.

Równie dobrze mogła się nie odzywać.

– W tamtych czasach mieliśmy kwartalne posiedzenia – ciągnął. – Przychodziłem do Regent’s Park i spędzałem z Cartwrightem całe dni, przeglądaliśmy terminarze, co się kiedy stało, kto co zrobił. Zanim zdecydował się wąchać kwiatki od spodu, ten facet miał obsesję na punkcie szczegółów. Uważał, że trzeba obserwować drobne trybiki, bo wtedy można zobaczyć, jak obracają się wielkie koła. Szkoda, do kurwy nędzy, że nie zauważył, co się działo pod jego nosem.

– Ty też nie.

Lamb wsunął do ust niezapalonego papierosa i mówił dalej, nie wyjmując go.

– Daty i miejsca, ale nigdy nazwiska. Z Murem czy bez, Berlin był jak zoo, więc wciąż graliśmy według berlińskich zasad. Nawet Pierwsze Biurko nie mogło poznać tożsamości źródła, bo takie były reguły. A więc na emeryturze Bogart pozostał Bogartem i tylko ja wiedziałem, kim był, a Cartwrightowi to nie przeszkadzało i zresztą nie powinno.

Od korytarza dobiegły jakieś odgłosy; ktoś wysiadł z windy. Potem kroki, otwieranie i zamykanie drzwi. Dźwięki były tak zwyczajne, że równie dobrze mogliby nie zwrócić na nie uwagi, ale teraz obowiązywały berlińskie zasady. Odgłosy spoza sceny świadczyły o wrogich działaniach. Odgłos kroków mógł być ostatnią rzeczą, którą usłyszysz.

Gdy znów zapadła cisza, Lamb podjął:

– Piłaś kiedyś ze swoim dawnym szefem? Mogłyby z tego wyjść niezłe zawody. Ten to miał mocny łeb! Umiał żłopać jak wielbłąd. Chyba że wylewał pod stół.

Zdarzyło jej się myśleć o Jacksonie Lambie wiele rzeczy, głównie złych. Ale nigdy nie przyszło jej do głowy, że mógł zachować się jak jakaś nastolatka.

– A więc to tak? – spytała. – Charles Partner cię upił i powiedziałeś mu, kim był Bogart?

Spojrzenie, które jej posłał, młodszą kobietę zamieniłoby w kamień.

– Albo tyle, że sam się domyślił i mógł sprzedać nazwisko?

– Nie musiał. – Słowa Lamba były jak kule. – Wystarczyło, że sprzedał jedno słowo.

To nie miało sensu, ale po chwili pojęła. Jakie słowo mogłoby zrobić tak wielką różnicę? Catherine przychodziło do głowy tylko jedno.

Ona.

Lamb nie patrzył teraz na nią, w ogóle na nic nie patrzył. Równie dobrze mógłby być ukrytym w butelce dżinem rozmyślającym o wszystkich życzeniach, jakie zdarzyło mu się usłyszeć.

– Myślałem, że nie zauważył. Pod koniec tygodnia wróciłem do Berlina. Przez miesiąc nic się nie wydarzyło.

Wciągnął powietrze przez filtr niezapalonego papierosa. Jego płuca muszą wyglądać jak brudne szmaty, pomyślała Catherine. Jak coś, co się wyciąga z zapchanego zlewu w kuchni.

– W czasach Bogarta w tym wydziale były tylko trzy kobiety będące oficerami Stasi w odpowiednim stopniu – podjął. – Nietrudno było ją zidentyfikować. Wystarczyło się trochę postarać. To była kwestia kilku tygodni.

Przyjrzał się papierosowi i zaczął obracać go w palcach.

– Ale perfekcjonistami, to oni, kurwa, nie byli, co? A więc załatwili wszystkie trzy. Możliwość błędu wykluczona i nie trzeba było pracować nad tym po godzinach. Trudno nie podziwiać tak praktycznego podejścia.

I wtedy papieros zniknął. W rękawie?, zastanawiała się. A może po prostu Lamb sprawił, że się rozpłynął; wrzucił go z powrotem w przeszłość, w którą się zapatrzył.

– Widziałaś kiedyś kogoś powieszonego na strunie od fortepianu? Żeby zdobyć dodatkowe punkty, przywiązujesz coś ciężkiego do stóp ofiary. Może być żelazko. Jeśli zostawisz ciało na dostatecznie długi czas, głowa sama odpada.

– Widziałeś je?

– Nie. Ale usłyszałem o tym.

– I co zrobiłeś?

– Wyrzygałem swoje flaki.

– Potem.

– A jak myślisz? Zgłosiłem to Cartwrightowi. Bo to on był mózgiem MI5.

– Powiedziałeś mu, że wymknęło ci się, jakiej płci był Bogart, i że teraz Bogart nie żyje. Dodałeś dwa do dwóch. Wskazałeś mu na Partnera.

A potem zastrzeliłeś Partnera w wannie, pomyślała. Tam, gdzie go znalazłam.

To wspomnienie miało świeży smak i pewnie już zawsze tak pozostanie.

Lamb wyjął butelkę spomiędzy ud i jeszcze raz przyjrzał się etykiecie. Przez chwilę sądziła, że wyciągnie korek zębami, lecz zamiast tego pochylił się i odstawił ją na miejsce. Catherine musiała zmierzyć się z nagłą chęcią, by ją złapać i samej ją otworzyć. Czy nie do tego przez cały czas zmierzała? Balansowała na krawędzi tak długo, że brak upadku byłby rozczarowaniem. Nie napić się, nie ulec: to byłoby aktem zdrady.

Ale nie zamierzała zrobić tego na oczach Lamba.

I wtedy uderzyło ją coś, co powiedział.

– Mówiłeś, że to się stało rok wcześniej. Na rok przed tym, jak go zabiłeś. – Spojrzał na nią i w przyćmionym świetle jego skóra wydawała się pokryta plamkami. – Czemu czekałeś tak długo? Mniejsza z tym, że był twoim przyjacielem i mentorem. Był zdrajcą. Doprowadził do zamordowania twojego człowieka. Dla pieniędzy. A więc czemu czekałeś, Jackson? Miałeś nadzieję, że się mylisz?

Papieros znów się pojawił, tańczył między jego palcami niczym miniaturowa pałeczka, której nie udało mu się nikomu przekazać. Już zawsze będzie musiał ją trzymać.

– Wiedziałem, że mam rację – odparł. – Cartwright zareagował, jakby czekał na tę wiadomość, na jednoznaczne potwierdzenie. I tam, gdzie reszta z nas widziała krew, pot i łzy, on dostrzegł okazję. Jeśli Partner miał brudne ręce, to można to było wykorzystać. I tak się właśnie działo przez następny rok. Zmusił Partnera, by znów dla nas pracował, ale bez jego wiedzy.

– Karmił go dezinformacją – stwierdziła Catherine.

– O tak. Ale bez żadnych konkretów. To były po prostu pogłoski. Że po tamtej stronie pojawiła się kopalnia złota. Że mamy nowe źródło w obozie wroga. Nie mógł powiedzieć Partnerowi, o kogo chodzi, a Partner nie mógł zapytać. Ale powiedzmy, że gdy na Kremlu dojdzie do kolejnych awansów, będziemy mieli źródło z górnej półki, takiej jakości, jakiej nigdy dotąd nie mieliśmy.

– Cartwright wybrał jakiś cel. Zamierzał go zniszczyć przy pomocy plotki.

– To był ktoś, komu pisana była wielkość. – Papieros tańczył między jego palcami, ale poza tym jeszcze nigdy nie widziała, by Jackson Lamb był tak nieruchomy. Nawet jego oddech wydawał się cichszy. – Nie pamiętałabyś nawet nazwiska. Wschodząca gwiazda, w przypadku której Cartwright uznał, że zbyt jasno świeci. Nie chcesz, żeby przeciwnik wystawił swoich najlepszych graczy. A każda noga złamana w szatni, to czas oszczędzony na boisku.

Gdy ostatni raz widziała Davida Cartwrighta, był wystraszonym starszym panem bojącym się cieni. Może to prawda, co mówią o starości: że w jej ciemnych zakamarkach kryją się potwory, które sami stworzyliśmy.

– W następnym roku ściągnięto mnie z powrotem do Londynu. I to wtedy to się stało.

Wtedy zastrzeliłeś Charlesa Partnera w wannie, pomyślała. Tam, gdzie go znalazłam.

– Cartwright miał doskonałe wyczucie czasu, to mu muszę przyznać. Moskwa nawet przez chwilę nie wierzyła, że Partner sam się zabił. Z ich punktu widzenia był to dowód na to, że coś wywęszył, a my załatwiliśmy go, zanim dał radę to sprzedać.

– I podziałało?

Lamb odwrócił wzrok na prowizoryczną ścianę ze szkła. Musiał widzieć w niej swoje odbicie; własne, ohydne kształty.

– Cóż wschodzącej gwieździe spierdoliło to życiorys. Molly Doran pewnie potrafiłaby ci powiedzieć, gdzie jest w tej chwili, i prawdopodobnie to byłby rosyjski odpowiednik Slough House, ale od tamtej pory nie męczył już sobą świata. Zapewne wciąż się zastanawia, z czym się zderzył.

– Czyli całkiem spory triumf Regent’s Park. – Catherine zamknęła oczy i znów to zobaczyła: zwłoki Partnera w wannie; zawartość jego głowy rozmazana czerwienią na kafelkach. Miazga wyglądająca jak zdeptane winogrona. Niektóre wspomnienia wypalały się w mózgu jak cienie na ścianie po wybuchu bomby atomowej.

– Zależy jak na to spojrzeć, prawda? Bo rola, która go czekała, to było coś. Miał być dyrektorem FSB, bo tak nazwali KGB po przemianach. Tyle tylko, że po tym, jak ten chłoptaś został wydymany, Jelcyn musiał się zdecydować na swój drugi wybór. Zgadniesz, kto to był?

Obraz zafalował, chyba że to było światło, które na chwilę przygasło.

– Nie – powiedziała. – Nie, to nie może być prawda.

– Daje człowiekowi do myślenia, co? – Lamb uśmiechnął się krzywo. – Może David Cartwright nie był geniuszem, za którego się uważał. Chyba że miał własne powody, by trochę pomóc Władimirowi Putinowi. Trudno powiedzieć, w co należy wierzyć na Ulicy Szpiegów.

Catherine patrzyła na niego przerażona.

– Ale jeśli mnie pytasz, to myślę, że to prawo niezamierzonych konsekwencji. Jeśli chcesz znaleźć inne przykłady, patrz cała historia jebanego świata.

Znów wsunął niezapalonego papierosa do ust.

– Gdy gównoburza przycichła, dali mi Slough House i sama wiesz, jak to się mówi: mój teren, moje zasady. I wiesz, jaka jest pierwsza zasada. Nikt się nie wtrąca do tego, co moje. Nie wiem, co kombinuje Frank Harkness, i mnie to nie obchodzi. Pozostawił po sobie zwłoki na moim podwórku i za to zapłaci. A jeśli za jego sznurki pociągają w Regent’s Park, to lepiej, żeby mieli pod ręką inną kukiełkę. Bez względu na to, w jaką grę grają, on znika z planszy. – Wstał tak nagle, że zdawało jej się, że to świat się przesunął; że budynek się wali, a Lamb leci w powietrzu. Zamaszystym gestem wskazał na jej skarby. – Czyli to wszystko, Standish, cały ten taniec z twoimi własnymi demonami, to nikogo nie obchodzi. A już zwłaszcza mnie. Pij albo nie pij, ale się, kurwa, wreszcie zdecyduj i lepiej zrób to szybko. Bo mam większe zmartwienia na głowie niż zastanawianie się, jak nisko się stoczysz i ile narobisz plusku, gdy będziesz szła na dno.

Udało jej się jakoś wydobyć z siebie głos.

– Zawsze miło mieć cię blisko siebie.

– Wykonuję tylko swoją robotę.

Siedziała, gdy na siłę wpychał znowu stopy do butów i ciężko stąpając, wyszedł z mieszkania. Wszędzie wokół niej szeptały butelki, ich krwiście czerwona poświata wypełniała pokój. Gdy wszystko znów ucichło, Catherine wstała i podeszła do okna. Lamb był na dole, na ulicy, ale gdy za nim patrzyła, zniknął w cieniach. Tam, gdzie było jego miejsce, pomyślała.

Uderzyło ją, że nie otworzył butelki ani żadnej nie zabrał ze sobą. Ale miała do przemyślenia inne rzeczy, więc nie zastanawiała się nad tym zbyt długo.

Louisa bez pośpiechu piła trzeci kieliszek wina. W telewizji dość afektowany szef kuchni konstruował arcydzieło składające się z atramentu z kałamarnicy i rozdrobnionego jarmużu. W jej zlewie stał garnek, w którym ugotowała makaron, i pusty słoiczek po pesto. Ściszyła dźwięk, kiedy zadzwonił telefon.

– Pracujesz z tym kolesiem? – spytała Emma Flyte. – To znaczy, codziennie spędzasz z nim czas?

– Nie jest taki zły, kiedy się go lepiej pozna.

– Poważnie?

– Nie, oczywiście, że nie. Jest dupkiem. Po jakimś czasie po prostu już się tak tego nie zauważa.

– To nie jest eksperyment, któremu zamierzam się poddać – odparła Emma.

– Wciąż masz czas, żeby zmienić zdanie. Drzwi Slough House są zawsze dla ciebie otwarte.

Usłyszała jęk Emmy i prawie się uśmiechnęła. Prawie.

– Ale dostałaś to, o co ci chodziło, prawda?

– To, o co tobie chodziło – poprawiła ją Emma. – I to cię będzie kosztować. Jeszcze się nie zdecydowałam, ale może będę chciała dzień w spa. Potrzebuję jakiejś chemicznej procedury, żeby się oczyścić z tych wrażeń.

– Ale namierzył Fitbita.

– Namierzył Fitbita.

Tym razem Louisa rzeczywiście się uśmiechnęła. Pierwszy dzień – a nawet nie: dzisiaj jeszcze była w pracy. Jutro będzie pierwszy dzień. A ona już znalazła Lucasa. Niezła była, co?

– No i gdzie jest? – spytała.

– Wyślę ci współrzędne SMS-em – powiedziała Emma. – Ale ogólnie mówiąc, jest w miasteczku o nazwie Pegsea, w hrabstwie Pembrokeshire.

– Dobra.

– To w Walii – dodała Emma.

– Wiem. Ktoś mi to powiedział.

Potem wyłączyła pilotem telewizor i zastanawiała się, co ma do wyboru, ale niedługo. Wychodziło na to, że zasłużyła na to, żeby zrobić coś głupiego. Przez ostatnie pół roku jej życiowe wybory były krzepiąco trzeźwe i sprowadzały się ogólnie do serii zaprzeczeń. Nie będę sama chodzić po barach; nie będę zarywać nieznajomych. Nie wydam czterech stów na parę butów. No dobra, tej ostatniej obietnicy nie dotrzymała, ale jeśli już człowiek ma wrócić na złą drogę, to równie dobrze może to zrobić w zabójczych butach. I ostatnio nie przespała się z żadnym nieznajomym.

Wyglądało więc na to, że wybiera się do Walii.

Zajrzała do apki z pogodą i potwierdziła to, co już podejrzewała: że w Pembrokeshire spadł śnieg i miało go spaść jeszcze więcej.

Jak to dobrze, że ma nową zimową kurtkę.

Dopiła wino i poszła się spakować.

Od zawsze czuł w kościach zbliżającą się katastrofę. Ale nic w tym przeczuciu nigdy nie wskazywało na to, że będzie spał w ubraniu w swoim biurze, a tymczasem jego życie będzie się rozpadać.

„Pornografia dziecięca? Oglądałeś pornografię dziecięcą?”

Nie oglądał. Próbował jej to powiedzieć. Cokolwiek się działo, to było coś, w co go wrobiono, a nie coś, w co sam się wpakował.

„To dlaczego nic mi nie powiedziałeś? Dlaczego to przede mną ukryłeś, mieliśmy się pobrać, Lech, czemu to przede mną zataiłeś, jeśli jesteś niewinny, jeśli to nieprawda?”

Z oczywistych powodów. Z oczywistych, kurwa, powodów, Saro. Bo to pornografia dziecięca, na litość boską, na samą myśl o tym człowiekowi robi się niedobrze.

A poza tym, pomyślał. A poza tym mnie znasz. Kochasz mnie. Jak możesz w ogóle sądzić, że mógłbym…

Richard Pynne, pomyślał. Gdy tylko wyszedł z pubu, Richard musiał zadzwonić. „Nie zdzierajmy sobie gardeł, a ty wracaj do domu, do… jak ona ma na imię? Sary?”

I tak właśnie zrobił. Szedł długo przez wymarłe, nocne ulice i w końcu wrócił do domu. Musiał jakoś odreagować po dniu w Slough House, zimnym, wilgotnym i pełnym niezadowolenia.

A potem wszedł do mieszkania i zastał Sarę wściekłą i zapłakaną.

Większość ich rozmowy na szczęście się zatarła, mieszanina intensywnych emocji, oburzenia i żalu. Nie spakował sobie rzeczy na zmianę; nie dała mu takiej szansy. Ale w końcu wyszedł drzwiami, które od pół godziny były otwarte, i gdy w nich stał, przenikał go złowieszczy chłód. A potem znowu ulice, ciężkie, pełne złości myśli i tylko jedno miejsce, dokąd mógł pójść. Slough House.

O tej porze nocy Slough House był obolały jak dotknięty reumatyzmem staw. Lech słyszał rzężenie desek w podłodze, postukiwanie w rurach. To był magazyn wspomnień, wyłącznie tych złych, a teraz coś mu się śniło. I Lech był uwięziony w tych snach; za każdym razem, gdy już prawie zasypiał, podrywał go niekontrolowany ruch ręki czy nogi. To było tak, jakby stał na schodach i ledwie utrzymywał równowagę, kruchą jak jajko. Nie wolno mu spaść. Ale pozostawanie tam, gdzie był, napełniało go przerażeniem.

Przez okno wpadało słabe światło latarni. Na ulicy coś stuknęło, upadając na ziemię. Z klatki schodowej wyłonił się jakiś cień i wszedł do pokoju.

Lamb.

Poruszał się bezgłośnie, choć trudno to było pojąć, jeśli uwzględnić jego masę, i na chwilę zawisł nad biurkiem. Wpatrywał się w Lecha z niewzruszonym, nieodgadnionym wyrazem twarzy. W końcu pokręcił głową i sięgnął po telefon stacjonarny. Podniósł słuchawkę, wybrał jakiś numer, odczekał chwilę, a potem powiedział:

– Tak, mam dla was klienta. – Podsunął słuchawkę Lechowi. – Telefon zaufania dla samobójców – wyjaśnił. – Dorzuć się funciaka za minutę, kiedy już skończysz.

Lech gapił się na niego.

Lamb wzruszył ramionami.

– Albo po prostu uwzględnij to w testamencie. Jak tam sobie chcesz.

Położył słuchawkę, wyszedł z pokoju i ruszył schodami na piętro.

Lech popatrzył na telefon. Po drugiej stronie ktoś ciągle się nie rozłączył i słychać było jego stłumiony głos.

Lech wyszarpnął telefon z gniazdka i cisnął nim o ścianę.

===LxciECQWZVZvVmFZawE3VmVdaFg9WGhdaVs5WmxcOVhoUGYDNQE=

8

Zanim Louisa wjechała do Walii, zaczął padać śnieg.

Wyruszyła wcześnie rano; na śniadanie grzecznie zjadła musli z morelami i spakowała sobie orzechowe batoniki energetyczne, marchewki oraz coś, co ponoć miało być rodzynkami w polewie jogurtowej, ale równie dobrze mogło być mysimi bobkami, które najlepsze czasy miały już za sobą. By to sobie zrekompensować, później kupiła dwie McMuffinki. Roddy Ho namierzył Fitbit Lucasa Harpera w Pegsea; domyślała się, że współrzędne przesłane jej przez Emmę będą odpowiadać lokalizacji Bryn-y-Wharg, a przynajmniej tak usłyszała tę nazwę przez telefon – chodziło o domek, z którego Clare i jej synowie korzystali dwa razy w roku. Gdy już to ustaliła, mogła równie dobrze spędzić resztę tego niespodziewanego urlopu, siedząc w mieszkaniu i oglądając Żonę idealną. Ale to było tak, jakby ktoś już podpalił lont. Na autostradzie, pędząc na spotkanie zimnego frontu, bardzo wyraźnie zdawała sobie sprawę, że nie siedzi za biurkiem i nie sporządza listy podejrzanych czytelników korzystających z bibliotek; że nie uczestniczy w jednym z pozbawiających resztek motywacji zebrań Lamba. Slough House rzucał długi cień, ale nie aż tak długi. Tutaj niebo było jak czysta, niezapisana kartka. Pojazdy na drodze poruszały się w równym tempie, a w radiu trzeszczały ostrzeżenia o warunkach pogodowych.

Jeśli Lucasa nie będzie w domku letniskowym, Emma przekaże jej nową lokalizację Fitbita – może ją to kosztować kolejny dzień w spa, ale teraz gdy Emma dogadała się z Roddym Ho, równie dobrze mogła dalej z tego korzystać. Ostatnią rzeczą, jakiej chciała Louisa, było samej być winną Roddy’emu przysługę, a już zwłaszcza taką, która wiązałaby się z nazwiskiem Harper. Każdy w końcu dodawał dwa do dwóch, nawet taki typ jak Roddy Ho, a nie chciała wywoływać ducha Mina wśród kulawych koni. Odpowiadać na pytania. Przywoływać wspomnień.

W Slough House i bez tego nie brakowało duchów.

Jakiś czas temu Riverowi zdawało się, że zadzwoniła do niego Sidonie Baker. I można by pomyśleć, że to nic takiego; Sid była kiedyś kulawym koniem, więc co w tym dziwnego, że miałaby się skontaktować z dawnym kolegą z pracy? Tyle tylko, że Sid Baker nie żyła: oberwała kulę w głowę, zabrała ją karetka, a potem słuch o niej zaginął. Tak, była kulawym koniem – tyle że jakoś nie do końca; krążyła plotka, że miała być wtyczką w Slough House, a jeśli to prawda, pracowała dla Regent’s Park i mogło się okazać, że mimo wszystko żyje. Bo choć w Regent’s Park nie dało się przywrócić kogoś do życia, można było zatuszować fakt, że ten ktoś nigdy tak naprawdę nie zginął, a najbardziej lubiano zatuszowywać ślady świadczące o tym, że popełniono jakiś błąd. Doprowadzenie do postrzelenia agentki w głowę na londyńskiej ulicy, zdecydowanie zaliczało się do tej kategorii. A więc gdy się okazało, że nigdzie nie ma wzmianki, że Sid Baker kiedykolwiek przewożono tamtą karetką i że trafiła do tamtego szpitala… Cóż, to mogło oznaczać, że gdzieś ją przenieśli, prawda? River chciał się tego dowiedzieć. To mogło znaczyć, że wciąż była wśród żywych.

Albo mogło oznaczać po prostu, że w Regent’s Park znaleziono lepsze rozwiązanie kwestii zwłok: na przykład takie, dzięki któremu sprawa nigdy nie trafi do nagłówków gazet.

Louisa nie wiedziała, co o tym wszystkim sądzić. Sid prawdopodobnie nie żyła i najlepiej było wychodzić z takiego założenia, bo w przeciwnym razie człowiek podskakiwałby za każdym razem, gdy zadzwoni telefon, albo spędziłby całe życie, wyglądając przez okna. Nie powiedziała tego Riverowi, choć może należało tak zrobić. „Przestań ją już opłakiwać”. Teraz nie mogła mu tego powiedzieć. River miał mętlik w głowie jeszcze przed śmiercią dziadka, a teraz, gdy Frank znów się pokazał, raczej się nie uspokoił.

Ale to było w innym kraju. Bo teraz była tutaj, w Walii.

Śnieg padał coraz gęściej i ostatnie dwadzieścia minut podróży przeciągnęło się prawie do godziny. Nawigacja satelitarna się tutaj gubiła i pokierowała ją kilka razy nie na tę drogę, co trzeba, ale w końcu Louisa dotarła do Bryn-y-Wharg: bielonego domku na końcu pnącej się stromo uliczki prostopadłej do głównej ulicy w miejscowości. Po obu stronach uliczki znajdowały się podobne domy. Po jednej stronie stał szereg zaparkowanych samochodów, które pokrywała ponad dwucentymetrowa warstwa śniegu. Było wczesne popołudnie, ale latarnie uliczne już były zapalone, a płatki śniegu wirowały wokół nich jak ćmy. W oknach domku było ciemno i pusto. Louisa zaparkowała naprzeciwko, w miejscu gdzie uliczka się poszerzała przed murami kościoła; siedziała przez chwilę, zastanawiając się nad decyzjami, które podjęła tego dnia. Zabrała ze sobą dobry sprzęt: miała buty trekkingowe i kurtkę narciarską, którą kupiła przed świętami, gdy poprzednio śnieg przysypał stolicę. Była jednak na nieznanym terenie, szukała kogoś, kogo by nie rozpoznała, i nie miała się gdzie zatrzymać. Ale takiego dokonała wyboru: wydostać się spod przygniatającego wpływu Jacksona Lamba; pooddychać świeżym, chłodnym powietrzem i nacieszyć się nowym miejscem, którego nie zna. Bycie w nowym miejscu dawało nowe możliwości. Można było stać się kimś innym, przystosować się do innej rzeczywistości.

I nie podjęła przy tym przecież żadnej wielkiej decyzji, która mogłaby rozstrzygać o życiu lub śmierci.

Przednia szyba zaczęła pokrywać się śniegiem. Temperatura w samochodzie szybko spadała.

Louisa sięgnęła po kurtkę leżącą na siedzeniu obok, naciągnęła ją i wyszła na świat.

Dewizą MI5 była tajność, ale najlepiej wychodziło mu przeciekanie jak sito. Gdy materiały, które wyciekły, były tajne, źródło przecieku namierzano i likwidowano, tak przynajmniej głosiły zasady, ale plotki zawsze tolerowano – kto spotyka się z kim na lunch, gdzie i jak często – i Di Taverner nawet nie przyszłoby go głowy, by próbować to zmieniać. A więc gdy miała jakieś nieoficjalne spotkanie, oznaczała je w terminarzu jako swój prywatny czas i cieszyła się, gdy personel snuł wokół jej nieobecności erotyczne legendy, o ile dzięki temu ludzie nie domyślali się mroczniejszej prawdy.

Tym razem była umówiona na lunch w pewnym klubie przy Wigmore Street. Jadalnia wyłącznie dla członków klubu była urządzona w stylu, który wśród absolwentów prywatnych szkół uchodził za „rustykalny”: drewniane ławy ustawione wzdłuż dwóch długich stołów, na które z góry spoglądały surowo portrety homunkulusów w akademickich szatach. Taki układ mógłby umożliwiać wspólne biesiady i ożywione interakcje, lecz w praktyce sprzyjał tworzeniu się klik, co było zresztą jego głównym celem. Goście siedzieli dwójkami lub zbijali się w małe grupki, na tyle daleko od siebie, by trzeba było podawać sobie sól czy przekazywać z rąk do rąk koszyk z pieczywem. Sporadycznie pojawiające się tu kobiety znoszono jako zło konieczne wynikające z przepisów prawa i traktowano je z szacunkiem graniczącym z pogardą, bez świadomości tego, jak bardzo jest to oczywiste. Obowiązujące stroje skłaniały się ku workowatym kształtom.

Głosy gości odbijały się od sufitu; im głośniejsze, tym płytsze były ich rozmowy. Przebijał jednak przez nie basowy szmer ubijania interesów.

Di Taverner lubiła rzadkie wizyty tutaj, po części dlatego, że obserwowanie establishmentu w chwilach, gdy nie miał się tak bardzo na baczności, zawsze miało swoje zalety, a po części dlatego, że jako jedna z nielicznych wiedziała, że ten klub powstał z pomysłu niejakiej Margaret Lessiter, która studiowała w college’u w tym samym czasie co ona i od pierwszych tygodni potrafiła wykorzystywać do własnych celów ślepe samozadowolenie mężczyzn; ta świadomość ją bawiła.

Gości było niewielu ze względu na pogodę. U młodych zima przywołuje rumieńce na policzkach i dodaje twarzy blasku; natomiast u osób z rocznika Lady Di temperatury odbiegające od normy wiążą się z koniecznością dodatkowych zabiegów. Po przybyciu na miejsce zniknęła na chwilę; gdy się znów pojawiła, jej twarz wyglądała świeżo, a rysy były wygładzone. Usiadła na samym końcu jednej z ław, niemal nie zwracając uwagi na garstkę pozostałych gości. Rozmawiali ściszonymi głosami, ale naturalnie; panowała tu pewna zasada odnośnie do komórek i brzmiała ona: żadnych komórek. Telefonów nigdzie nie było widać, a Di Taverner dodatkowo rozłożyła swój na części; wyjęła z niego baterię i kartę SIM. Kiedy stosowała takie środki, zawsze jednak uderzała ją myśl, że większemu bezpieczeństwu, jakie umożliwiały, towarzyszy podwyższona świadomość zagrożeń, z których wynikała konieczność ich stosowania.

Spostrzeżenie to z jakiegoś powodu nasunęło jej na myśl dawnego szefa, Claude’a Whelana. Jemu by się to podobało. Nieobecni przyjaciele, pomyślała; choć podobnie jak w przypadku większości jej relacji z innymi dopiero nieobecność sprawiała, że w ogóle mogła być mowa o przyjaźni.

Menu nie wymagało głębszego studiowania – doświadczenie nauczyło ją, że risotto podawano w mniejszych porcjach niż zapiekankę pasterską, więc to będzie lepszy wybór – i przez pięć minut nie miała się czym zająć. Nie dziwiło jej, że jej partner na lunch się spóźnia. Kierowanie się własnym zegarem pasowało do szerszego, obejmującego wszystko solipsyzmu; była to część większej paczki, którą tak często zwracano do nadawcy, że ktoś mniej arogancki mógłby zacząć się zastanawiać, czy była właściwie zaadresowana. Gdy wreszcie się zjawił, nie widać było po nim żadnych oznak pośpiechu i zanim do niej dołączył, przystanął, by porozmawiać z pozostałymi. Jeden z tych, którzy wstali, by się z nim przywitać, wydał się Taverner jakby znajomy, ale w generyczny sposób, tak jakby kiedyś należał do boys bandu, który przez jakiś czas nękał listy przebojów, ale którego poszczególni członkowie z osobna nie mieli zupełnie żadnego znaczenia. Wręczył swą wizytówkę człowiekowi, który miał towarzyszyć Taverner podczas lunchu, ten zaś przyjął ją z wszelkimi oznakami entuzjazmu i wciąż ściskał ją w ręce, gdy siadał obok niej. Następnie przedarł ją i rzucił na stół.

– Kiedyś był doradcą politycznym Davida Camerona – rzekł tytułem wyjaśnienia. – Biedny sukinsyn. Kto by chciał mieć coś takiego w CV?

– Czyli szuka nowej roli, tak?

– Jeśli ma choć za grosz rozsądku, to zupełnie nowej tożsamości. – Przyjrzał jej się. – Wyglądasz zachwycająco jak zawsze, Diano. Nie rozumiem, czemu się upierasz, by spotykać się ze mną w miejscach publicznych.

– Och, na pewno rozumiesz.

Peter Judd uśmiechnął się na swój wilczy sposób.

A więc wciąż był wilkiem; wciąż był bestią. Wprawdzie teraz, gdy opinia publiczna już nie zwracała na niego takiej uwagi, ograniczył nieco nawyki związane z dobrą prezencją w świetle kamer, takie jak jeżdżenie na rowerze czy rzucanie łacińskimi cytatami. Linia, po której kiedyś się poruszał, została nakreślona ponownie i nie była już liną do balansowania rozpiętą pomiędzy City a pałacem Westminsterskim; teraz bardziej przypominała niewidzialną nić łączącą prawdopodobnie niezbyt legalne interesy. Były minister spraw wewnętrznych i bicz na liberalną lewicę, którego życie osobiste skłaniało nie tyle do ukrywania przed nim córek, co do prowadzenia taktyki spalonej ziemi i wznoszenia strażnic. Teraz był osobą prywatną, co biorąc pod uwagę, do czego był zdolny jako urzędnik publiczny, nie wzbudzało zaufania. W związku z tym Taverner uznała, że rozsądnie będzie mieć go po cichu na oku po tym, jak stracił urząd. Przynajmniej oficjalnie miał czyste ręce i prowadził firmę PR-ową, co wymagało drobnej korekty wizerunku: Peter Judd zawsze poświęcał więcej czasu na psucie opinii o innych ludziach niż na próby poprawiania opinii o sobie, więc wyobrażenie sobie go, jak oczyszcza swoim klientom ścieżkę do sławy, nie przychodziło łatwo. Ale ludzie mogą się zmieniać. Gdy przyszła jej do głowy ta perełka mądrości, ledwie powstrzymała się od parsknięcia śmiechem.

– Wyglądasz na kogoś… komu się wiedzie, Peter.

– Tak jak każdy o tej porze roku. To dlatego rośnie liczba klientów siłowni. – Obszedł ławę, by usiąść naprzeciw niej, i poklepał się po brzuchu. – Ale nie martw się, przed Wielkanocą będę gotów pokazać się na plaży. Ty natomiast wyglądasz bardzo szczupło. Władza ci służy.

– Nie myślę o tym jak o władzy. Myślę o tym jak o służbie.

Pokiwał głową.

– Cholernie dobry tekst. Sama go wymyśliłaś?

– Mam nadzieję, że nie spędzimy całego lunchu na szermierce słownej. Rezygnuję z naprawdę dobrego zebrania w sprawie kontroli i oceny, żeby być tutaj.

– Pochlebiasz mi. Zamawiałaś już?

Jeszcze nie zamawiała; zajęli się tym. A gdy już kelnerka – osoba kelnerska?, zastanawiała się, obsługa? – sobie poszła, odezwała się:

– No dobra, „Bullingdon Fopp”? Serio?

– Nie udawaj, że cię to nie bawi.

– Och, bawi mnie. Zastanawiam się tylko, czy masz jakichś klientów?

– Całe wagony. Właściwie, to powinienem powiedzieć: całe prywatne odrzutowce. Każdy chce być częścią tego żartu. Bo to nie jest żart. Wiesz, jak to działa, Diano. Nie ma drugich takich znajomości jak te z college’u. Pierwszemu Biurku wywiadu z pewnością nie trzeba o tym przypominać. A już na pewno nie takiemu, które posiada dyplom Cambridge.

– Zabawne. Ale tylko dlatego, że to było na długo przed moimi czasami.

– Dawne zdrady rzucają długie cienie. Jest nasze wino.

Polano im, a butelkę pozostawiono w zasięgu ręki w kubełku z lodem.

– A sektor prywatny to dobre tereny łowieckie? – spytała. – Wciąż dziwnie się czuję, nie widując twojego nazwiska na pierwszych stronach.

– Traktuj to jak… urlop naukowy.

Jej kieliszek zamarł w drodze do ust.

– Myślisz o powrocie? Poważnie? Z twoją historią?

– Chcesz, żebym powiedział ci coś o historii? Historia już minęła. Taki jest jej cel. Wystarczy kilka lat w dziczy spędzonych na łamaniu się chlebem z trędowatymi i można powrócić czyściutkim, bo twoje grzechy zostały nie tyle wybaczone, co zatarły się w pamięci opinii publicznej. Och, może się zdarzyć, że jakiś nadgorliwy dziennikarz dogrzebie się do jakiegoś dawno zapomnianego grzeszku, ale to jest jedna z zalet elektoratu o niskim zakresie uwagi. Kiedy już wyjdzie się z więzienia i minie pole Startu, jest się ustawionym. – Upił łyk wina. – Oczywiście, z wyjątkiem obmacywania dzieci i okrucieństwa wobec zwierząt.

– „Dawno zapomnianego grzeszku”? Nazywasz tak coś, co było bliskie planowaniu przewrotu, do cholery? Nie wspominając o próbie zabicia członka tajnych służb?

– Brakuje mi Seba – przyznał Judd. – Posiadał zdolności, które nieczęsto się spotyka u przeciętnego pomocnika.

– Tak, Jackson Lamb na pewno współczułby ci tej straty – odparła Lady Di. – Choć raczej wątpię, czy by ci powiedział, co zrobił ze zwłokami.

– Seb chciałby, żeby to się stało właśnie w taki sposób – stwierdził filozoficznie Judd. – Porządna, profesjonalna robota. Bez długich pożegnań.

– Cokolwiek sądzisz o pamięci krótkotrwałej elektoratu, myślę, że możesz być pewien, że Lamb będzie żywił do ciebie urazę – powiedziała. – I nie jestem pewna, czy się ucieszy, widząc cię z powrotem na szczycie.

– Z Lambem można sobie poradzić, aczkolwiek nieco mniej… ekstremalnie niż próbowano poprzednim razem. Na pewno ma jakieś trupy w szafie.

– Masz więcej wiary w jego dyskrecję niż ja. Podejrzewam, że Lamb ma nawet trupy przy stole podczas śniadania. Ale to nie znaczy, że łatwo wyprowadzić go z równowagi.

Judd nonszalancko machnął ręką.

– Lamb to szczegół. Jeden z wielu. Tymczasem uczestniczę w wielu nudnych spotkaniach. Dla kogoś, kto chce wrócić do polityki, to odpowiednik pokuty. No i oczywiście zgłaszam się do ludzi, którzy byli mi winni przysługi. Jak już mówiłem, nic nie może się równać ze znajomościami z college’u. A nasza nowa premier jest… no cóż… Powiedzmy po prostu, że łączy nas długa historia.

Coś w przesadnej niewinności tego stwierdzenia uruchomiło u Taverner szósty zmysł.

– Żartujesz sobie…

– W kobietach, które publicznie lubią sprawiać wrażenie, że mają taką kontrolę, nigdy nie przestaje mi się podobać to, że za zamkniętymi drzwiami najbardziej kręci je uległość.

– O Boże.

– Zauważ – dodał z namysłem – że nie słyszymy już określenia „silne i stabilne przywództwo” tak często jak kiedyś. Podczas większości publicznych wystąpień wygląda jak kobieta, która zapomniała swojego hasła bezpieczeństwa.

Przyniesiono im jedzenie. Taverner trzymała język za zębami, gdy stawiano przed nimi talerze, i cierpliwie znosiła uprzejme molestowanie kelnerki przez Judda, bo w tym kontekście zdecydowanie była kelnerką. Następnie znów się odezwała:

– I to dlatego zaprosiłeś mnie na lunch? Żeby dać mi znać, że dążysz do powrotu? Powiem ci szczerze, Peter. Bez względu na to, jak ci pójdzie, nie potrafię sobie wyobrazić, by nasze zawodowe ścieżki miały znów się skrzyżować w najbliższej przyszłości. Zaś jeśli chodzi o prywatne spotkania, to cóż… Jestem równie sentymentalna jak każda zwykła dziewczyna, ale są pewne obsypane płatkami róż ścieżki, po których stąpa się tylko raz, nie uważasz?

– A jednak jestem pewien, że jeszcze przez wiele lat wciąż wspinać się będę na te błękitne pagórki przynajmniej we wspomnieniach. – Sięgnął po widelec. – Ale nie. Nie, moja droga. Uprzedzam cię o planach związanych z moją karierą tylko dlatego, że i tak się o nich dowiesz, i to z pewnością na długo przed tym, jak dotrze do tego prasa. Nie, chodziło mi o inne sprawy. Jest coś, co powinnaś usłyszeć.

– Nasze zdania na temat tego, co powinnam i czego nie powinnam, prawdopodobnie się różnią – odparła Diana. – Ale mów, ulżyj sobie. A wtedy zdecyduję, czy wypiję drugi kieliszek tego dość przeciętnego białego wina przed powrotem do pracy.

– Bezpośrednia jak zawsze. – Nie spuszczał z niej wzroku, wbijając widelec w puree ziemniaczane umieszczone na wierzchu zapiekanki. – Przede wszystkim jestem tu, żeby zademonstrować moje… uczciwe zamiary. – Uśmiechnął się znacząco. Trudno się pozbyć dawnych nawyków. – Trwa pewna… aktywność, o której powinnaś wiedzieć.

– Jakiego rodzaju aktywność?

– Obawiam się, niestety, że takiego, który leży w twojej gestii. Tak, będzie chodziło o bezpieczeństwo narodowe. Idealnie byłoby, gdyby parę rzeczy dało się zamieść pod dywan.

– Będziesz mi musiał to powiedzieć w prostszy sposób.

– Mówiąc prościej – odparł Peter Judd – wygląda na to, że są pewni źli ludzie, którzy zrobią coś paskudnego na twoim terenie. Życzysz sobie, bym mówił dalej?

Kiwnęła głową, a on kontynuował.

Stodoła była stara, a szczeliny między deskami gwarantowały nieustanny przeciąg. Unosiła się tu też mieszanka starych zapachów – przegniłych zwierzęcych odchodów i zbutwiałego siana – a przez dziurę w dachu wpadał słup wirującego śniegu, jakby z twardego klepiska próbował się wyłonić bałwan. Ale Anton Moser sypiał już w gorszych warunkach, i nie było żadnego powodu, by myśleć, że znów nie będzie w nich sypiał.

On, Lars Becker i Cyril Dupont przyjechali poprzedniego dnia; wcześniej spędzili noc w Stevenage, czekając na instrukcje. Pieprzona zabawa w tajnych agentów, ale Anton pracował kiedyś dla prawdziwych tajnych służb i nie zamierzał narzekać. Poza tym zawsze wygodniej było nocować w Travelodge niż w stodole, zwłaszcza kiedy padał śnieg. Wszędzie wokół krajobraz się zmieniał, wzgórza wygładzały się, tworząc nieprzerwany szereg pagórków, nad którym wisiał bezmiar nieba. Na mapie stodoła była malutkim kwadratem przy niewielkim skrawku lasu; w rzeczywistości przestano jej używać wiele lat temu. Plamy oleju przy drzwiach wyschły, a nieliczne narzędzia, jakie się tu ostały, widły i dwie łopaty, zmieniły się w przerdzewiałe pamiątki. W drabinie prowadzącej na poddasze brakowało szczebli. To nie powstrzymało Antona przed ułożeniem się do snu właśnie tam, bo zwierzęce zapachy były tam mniej intensywne. I pewnie było tam też mniej szczurów, chyba że szczury potrafią się wspinać po zdezelowanych drabinach. Anton tego nie wiedział. Nie znał się na zwierzętach.

Znajdowali się milę od miejscowości i trochę ponad milę od wybrzeża. Prawie wszędzie były tu klify, ale nie spodziewał się eksfiltracji drogą morską. To będzie ten typ roboty, po której zostawia się zwłoki w rowie, wsiada się do samochodu i wraca do miasta. Zanim miejscowi znajdą ciało, Anton będzie z powrotem w Kolonii, zajęty tym, co robił najlepiej, czyli odpoczynkiem między zleceniami.

– Hej, Anton? Walisz konia tam na górze czy co?

– Tak. Myślę o tych owieczkach, które widzieliśmy po drodze.

– O tych z małymi różkami?

– Nie, o tych drugich. O tych małych, które tak sexy wyglądały.

– Ty jebany zboku – powiedział Lars. – One były niepełnoletnie.

Anton usiadł, przeciągnął się. Zerknął na zegarek. Parę minut po drugiej. Już było ciemno: jedynym źródłem światła było zachmurzone niebo. Słońce wyjdzie pewnie za trzy, cztery miesiące. Do tego czasu miejscowi będą nosić latarki albo siedzieć po domach. To było pojebane, Anton tego nie rozumiał. Wychował się w ponurym miejscu i rozwiązał to tak: gdy tylko był w stanie, ruszył w drogę i ani razu nie obejrzał się za siebie.

I patrzcie tylko, pomyślał. Patrzcie tylko, do czego doszedł.

Robota była prosta. Dwóch kolegów, z którymi już wcześniej pracował, i szef – Frank Harkness – który był kimś w rodzaju legendy: najpierw CIA, a potem długa kariera, o której nikt zbyt wiele nie wiedział. To były dokładnie takie referencje, jakie przemawiały do pracodawców. Godzinę wcześniej zjawił się we własnej osobie i rozejrzał się po okolicy, sprawdził stodołę, sprawdził teren: taki już był. Zawsze, nawet w Walii, na kompletnym zadupiu, zakładał, że to jest teren operacyjny. Anton myślał, że to owczy teren, ale ostrożność stanowiła o różnicy między długą karierą a byciem bezsensownym trupem.

Po skończonym rekonesansie Frank ich uprzedził:

– Wystąpiły komplikacje, ale to nic, z czym byście sobie nie poradzili. Celowi pomaga teraz zawodowiec.

– Ojeju! – zdziwił się Cyril.

– A więc może się zdarzyć, że naprawdę będziecie musieli zapracować na swoją kasę. Mam nadzieję, że to nie jest zbyt przerażająca perspektywa.

Anton podrapał się po kostce. Pomyślał, że przez całe to siano albo ukryte w nim paskudztwa zaczyna mieć jakieś uczulenie. Swędziało go jak jasna cholera.

– Ten zawodowiec. To ktoś z branży?

– To nikt, z kim mogłeś wylądować w łóżku, jeśli to cię martwi.

Nie martwiło go to, ale dobrze mieć jasność. W tej robocie człowiekowi przychodziło czasem mierzyć się z dawnym kolegą, co dla sentymentalnych typów mogło stanowić problem. Podejście Antona było takie, że po prostu nie zaprzyjaźniał się za bardzo z ludźmi. To zabezpieczało przed ewentualnymi rozterkami.

– Wygląda na to, że ojciec dzieciaka był szpiegiem – powiedział Frank – a matka skontaktowała się z osobą, która z nim współpracowała. Ten szpieg to kobieta i nie stanowi dużego zagrożenia. Jest taki wydział, do którego Piątka wysyła swoich przegrywów, a ona właśnie tam pracuje. To miejsce to Slough House. Agentów stamtąd nazywają kulawymi końmi, i to nie bez powodu. Ale mimo wszystko jest z MI5, niezależnie od tego na jak niskim szczeblu, a to znaczy, że jest z branży. A więc jeśli się pojawi, wyeliminujcie ją. Potem będziemy się martwić o to, jak należy traktować damy.

– Wiem, jak należy traktować damy – powiedział Cyril. – Powinniśmy zaprosić ją tutaj i po kolei ją wydymać. To by trochę ogrzało tę norę.

Frank zignorował tę uwagę.

– Mam fotkę – powiedział. – Wkręciłem się na coś w rodzaju zlotu. – Wyjął komórkę, odszukał zdjęcie i podał Cyrilowi, by puścił ją w obieg.

Cyril stęknął znacząco i złapał się za krocze.

Anton pomyślał, że Cyril naprawdę powinien złapać lepszy kontakt z samym sobą. Zawsze był pierwszy do chwalenia się, kogo to nie przeleciał, i zawsze, kiedy nocował z innymi, ostatni wychodził spod prysznica. Był dwudziesty pierwszy wiek, na litość boską. Wszyscy mieli gdzieś, jaką miał orientację, o ile robił, co do niego należało. Osobiście Anton byłby gotów walczyć za prawa gejów, gdyby tylko mu za to płacili. To mu nie robiło żadnej różnicy. Oczywiście na ogół okazywało się, że ci, którzy wypisywali czeki, mają zajoba na punkcie tradycyjnych wartości. Tylko co można na to poradzić?

A tymczasem to ciągłe postękiwanie…

Komórka dotarła do jego rąk i kobieta faktycznie wydawała się atrakcyjna, zwłaszcza po tym, jak spędził dwa dni w stodole. Brunetka, ale z jasnymi pasemkami; niezła figura, formalny strój. Ciemne oczy. Ale było kilka rzeczy, których nie dało się powiedzieć o kobiecie, tylko na nią patrząc, i jedną z nich było to, jak zachowa się podczas wymiany ognia. Ta laska była wyszkolonym szpiegiem. Uszkodzony towar, ale zawsze trzeba było uwzględniać, że głupi ma szczęście. A więc gdyby pokazała się w którymś z niewłaściwych miejsc, Anton nie wahałby się rozpieprzyć jej te pasemka.

– Trzy godziny do startu – powiedział Frank. – Chcę, żebyście byli na miejscu na dziewięćdziesiąt minut przed dzieciakiem, i nie chcę słyszeć żadnego narzekania na pogodę. Zróbcie to czysto i porządnie i zostawcie zwłoki w jakiejś głębokiej zaspie. Przy odrobinie szczęścia znajdą go dopiero w czerwcu. Jakieś pytania?

– Ta kobieta z MI5 – odezwał się Cyril. – Będzie miała broń?

– Mało prawdopodobne.

– Bo…

– Żadnej broni. To musi wyglądać na wypadek. Jeszcze raz to powtarzam. Pytania?

Nikt nie miał pytań.

– Teraz wybieram się do miasteczka, gdzie zamierzam zjeść dobry, ciepły posiłek. Przegrupujemy się tutaj o dwudziestej drugiej i chcę wtedy od was usłyszeć, że nie było żadnych problemów. Becker, ty dowodzisz. Panowie!

Frank Harkness wyszedł ze stodoły i chwilę później usłyszeli, jak uruchamia silnik i odjeżdża z cichym pomrukiem w równo sypiącym śniegu.

– Becker, ty dowodzisz – powiedział Anton.

Salut Larsa zmienił się w hardo uniesiony środkowy palec.

– Za trzy godziny będziemy mieli naprawdę dużo szczęścia, jeśli uda nam się gdziekolwiek dostać bez pługa – poskarżył się Cyril. – Tam na dworze jest jebana Narnia.

– Ale płacą nam za to, nie? – odparł Lars.

Anton znowu się podrapał po tych pieprzonych kostkach i postanowił podgrzać sobie trochę zupy.

Skoro wybierają się na taką pogodę, przyda się coś ciepłego w brzuchu.

Pozostali goście sobie poszli po długim poklepywaniu się po plecach. Były „złoty chłopak”, który wcisnął swoją wizytówkę Juddowi, kilka razy zerkał w ich stronę w nadziei, że ktoś mu pomacha na pożegnanie albo zaproponuje pracę, ale dla Judda, podobnie jak dla większości ludzi, dawno już przestał istnieć.

Risotto Diany było zastygniętą breją, uszczknęła jednak kilka kawałków szparagów. Natomiast po zapiekance Judda nic nie zostało, prócz tłustych śladów na talerzu.

Nie przerwało to jednak jego potoku słów.

– Jeden z moich klientów prowadzi fabrykę na północnym zachodzie. Powiedzmy, że specjalizuje się w częściach do maszyn.

– Powiedzmy.

– Bardzo techniczne, wyrafinowane…

– Wiem, którą fabrykę masz na myśli, Peter. Dokładnie wiem, co chcesz powiedzieć przez „części do maszyn”. I znam nawet nazwisko człowieka, który za całym zbiorem fałszywych tożsamości jest faktycznym właścicielem wspomnianej fabryki. A więc równie dobrze możesz przejść do rzeczy.

– Jesteś dobrze poinformowana.

– Jestem szefową tajnych służb. Zdawało mi się, że już to ustaliliśmy.

Lekko skłonił głowę.

– A więc wspomniany człowiek w związku z public relations od czasu do czasu organizuje dyskretne spotkania w dość odosobnionych lokalizacjach. Ludzie biorący w nich udział unikają rozgłosu. Ale równocześnie spodziewają się pewnego poziomu… blichtru. Czegoś, co by wskazywało, że się ich docenia. Że bez względu na to, jak opinia publiczna odbiera takie układy, ich branża nie tylko jest legalna, ale jest też niezbędnym bodźcem gospodarki naszego i innych krajów.

– Oszczędź mi tych przydługich wstępów. To handlarze bronią, a nie dżentelmeni-wojownicy.

Judd leciutko się uśmiechnął, dolał im wina do kieliszków, po czym wstawił pustą butelkę do góry dnem do kubełka.

– Aby zagwarantować gładki przebieg takich spotkań, nasz przyjaciel lubi się też upewnić, że biorą w nich również udział cenione osobistości. Takie, których obecność robi wrażenie na uczestnikach z kraju i zagranicy i sprawia, że negocjacje są prowadzone w atmosferze wolnej od niestosownych niesnasek.

– I w tym miejscu wkraczasz ty.

– Siadywałem przy stole z szefami rządów z całego świata, wiesz o tym. Mój notes z adresami dosłownie ocieka wysoką jakością. To znaczy, ten właściwy. Nie ten mały, czerwony.

Ten z całą pewnością ociekał osobami do towarzystwa.

– Mów dalej.

– Było takie szczególne spotkanie – powiedział – które miało miejsce tuż przed nowym rokiem. I jak sobie zapewne wyobrażasz, wymagało wyjątkowo uroczystej otoczki.

– Nie mówimy przypadkiem o dziwkach i kokainie?

– Niewykluczone.

– Zabawne, prawda? – powiedziała. – Bez względu na to, jak wyrafinowane i techniczne mogą być części do maszyn w ofercie, tym, co napędza tryby, są zawsze dziewczyny i narkotyki. I co takiego poszło nie tak?

– Nic poważnego.

– W takim razie czemu o tym rozmawiamy? Zdaję sobie sprawę, że paskudne interesy są siłą napędową rynku, i nie musisz mi opowiadać, że po tym, jak oddzieliliśmy się od Europy, będziemy się zadawać z różnymi nieprzyjemnymi typami. Ale jakkolwiek na to spojrzeć, nie szukam konfliktów poza granicami kraju. Jeśli kontrakt, o którym mówisz, w żaden sposób nie naruszał prawa i nikt nie skończył martwy w łazience, nie muszę słuchać o szczegółach.

– A jednak tu siedzimy. Mogę kontynuować?

Nie próbowała nawet ukryć westchnienia.

– Skoro musisz.

– Podczas spotkania, o którym mówimy, a które odbyło się w Pembrokeshire, w miejscu o nazwie Caerwyss Hall, uczestnicząca w nim osobistość była, powiedzmy, wyjątkowo wysoko urodzona.

– Ma jakieś nazwisko?

– Przy takich okazjach woli być określany numerem. Konkretnie Numerem Siedem.

– Nużąco podobne do czarnych charakterów z filmów o Bondzie.

– No cóż, w jego przypadku liczba ma znaczenie. Ilustruje to, jak blisko był w tamtym czasie w kolejce do tronu.

Odczekał chwilę, widząc po jej oczach, że intensywnie myśli.

– O Boże…

– Tak.

– Chcesz mi powiedzieć, że cholerny książę…

– Szszsz… – Położył rękę na jej nadgarstku; ścisnął go. – Żadnych nazwisk. Ani tu, ani gdziekolwiek indziej.

– Cofnij rękę – powiedziała. – Natychmiast.

Judd usłuchał.

– Numer Siedem od dziesięcioleci był nieocenionym ambasadorem pokolenia rozkwitu i dobrobytu. Ale nie leży w niczyim interesie, by jego praca na rzecz pewnych sektorów brytyjskiego przemysłu stała się tematem publicznych rozmów. Bez względu na to, jak wielkie bogactwa wygenerowała i jakie korzyści odniósł z tego urząd skarbowy Zjednoczonego Królestwa.

– Albo, w jego przypadku, urząd skarbowy mamusi.

– Tak, tak, bardzo zabawne.

Diana uświadomiła sobie, że jej kieliszek jest pusty. Nie zauważyła, kiedy go osuszyła.

– Przed chwilą mi powiedziałeś, że nic nie poszło nie tak. Proszę, potwierdź to.

– Nic nie poszło nie tak – powiedział. – Zasadniczo.

– O, na litość boską!

– Ale był pewien chłopak.

– Chłopak? Wiem, że lubi młodych, ale myślałam…

– Nie. Chłopak z personelu, który zajmował się cateringiem podczas całej imprezy. Najwyraźniej był zbyt ciekawski i zobaczył coś, czego nie powinien. I choć właściwie nie byłem obecny przez cały czas tej… hmm… konferencji…

– Konferencji?

– Tak, konferencji. Teoretycznie to ja byłem jej organizatorem, bo moja firma wszystko załatwiała. A więc ten chłopak doszedł do wniosku, że to do mnie powinien w pierwszej kolejności zadzwonić.

– Czego chciał?

– Pięćdziesiąt tysięcy.

– A co takiego widział?

– Cóż, w tych okolicznościach pewnie moglibyśmy to wycenić na pięćdziesiąt tysięcy – stwierdził Judd. – To znaczy, rachunek z baru wynosił więcej.

– Zakładam, że miał jakieś nagranie.

– Nic takiego nie twierdził. Powiedział po prostu, że wie o obecności Numeru Siedem na czymś, co określił mianem orgii, i zasugerował, że może chciałbym kupić jego milczenie. Zanim, jak to ujął, sprawa stanie się wiralem.

– I zapłaciłeś mu?

– Jeszcze nie.

– Ale zamierzasz?

Judd sięgnął po swój pusty kieliszek i powoli obrócił go w dłoni. Kiedy to robił, wydawał się unikać patrzenia na nią, co do niego nie pasowało. Dla Petera Judda każde fizyczne działanie podejmowane w obecności kobiety było grą wstępną; a tym bardziej, jeśli to działanie dotyczyło w jakiś sposób jedzenia czy picia. I prawdopodobnie wyrywania sobie włosów z nosa. Ale teraz utkwił wzrok gdzie indziej i powiedział:

– Możliwe, że popełniłem… taktyczny błąd.

– Taktyczny błąd – powtórzyła beznamiętnie.

– Takie rzeczy się zdarzają.

– Wiem, że się zdarzają, Peter. Wiem, że się zdarzają nawet tobie. Ale usłyszeć, jak to przyznajesz… Cóż, to jak sprawdzanie zwycięzcy Tour de France, czy był na dopingu.

– Doszedłem do wniosku, że najlepiej będzie napędzić chłopakowi stracha.

– No jasne.

– I że najlepiej będzie, jeśli nie będę w to bezpośrednio zamieszany. Z uwagi na moje obecne zamiary.

– Chodzi ci o to, że przy twoich planach, by wrócić do polityki, wolałbyś nie ciągnąć za sobą straumatyzowanego nastolatka? Widzę, że twój dawny zdrowy rozsądek cię nie opuścił.

– A więc, mmm… przekazałem sprawę wyżej.

– Zdałeś się na modlitwę.

– Niezupełnie.

– Tak właśnie myślałam. Kto to był? Jedna ze stron uczestniczących w tej konferencji, prawda?

Judd kiwnął głową.

– I kim oni są?

– Powiedzmy, że to pewne państwo narodowe, które obecnie stara się umocnić swoją pozycję.

– Na pewno poprzez zniszczenie opozycji w swoich granicach.

– Jestem demokratą, Diano. I wierzę w suwerenność narodów.

– Jakże to cudownie dla wszystkich zainteresowanych. I co zrobili?

– Możliwe, że ściągnęli wynajętą pomoc – odparł. – Zawodowców.

– Najemników.

Judd raz skinął głową.

– No dobrze – powiedziała Taverner. – Mamy nastolatka, który był świadkiem Bóg wie jakich niemoralnych czynów związanych z seksem, narkotykami i z udziałem stojącego wysoko w sukcesji do tronu członka rodziny królewskiej jako tła dla handlu bronią. I jedna ze stron biorąca udział w tym handlu zamierza tego chłopaka zabić, zanim to upubliczni.

– Nie wiadomo na pewno, czy zamierzają go zabić…

– A Peter Judd przechodzi kryzys sumienia. Chyba to jest ten szczegół, który najbardziej mnie w tym wszystkim przeraża. – Sięgnęła po swój kieliszek, odstawiła go. Był pusty. – W porządku, masz moją pełną uwagę. Co ustalono? To znaczy, żeby zapłacić chłopakowi?

– Przekazanie pieniędzy niedaleko miejsca, gdzie to się stało, w Pembrokeshire. Tak, jak sugerował chłopak. – Uśmiechnął się krzywo. – Podejrzewam, że chciał, bym uznał go za miejscowego.

– Czyli udało ci się ustalić, kim jest.

– Cóż, Diano, to nie było skomplikowane. I mam ludzi do takich rzeczy, nawet teraz, gdy nie ma Seba. – Milczał przez chwilę. – I jest jeszcze pewien… Jak by to nazwać? …pewien drobny problem, o którym powinnaś wiedzieć.

Westchnęła.

– Oświeć mnie.

– Jego ojciec pracował dla was.

– Jak to dla nas?

– Był szpiegiem, Diano. Pracował dla MI5. Teraz już nie żyje. Nazywał się Harper.

– To się nigdy nie kończy, prawda? – powiedziała Di Taverner. Zastanawiała się przez chwilę. – Jedyny Harper, jakiego pamiętam, był jednym z ludzi Lamba. Kulawym koniem.

Judd nic nie powiedział.

– A to znaczy, że Lamb niemal na pewno znajdzie sposób, żeby wszystko skomplikować.

– Nie ma żadnego powodu, by miał się o tym dowiedzieć.

– Nieposiadanie powodu to jedna z rzeczy, które Lamb robi najlepiej. – Spojrzała mu prosto w oczy. – Ten kryzys sumienia wciąż mnie nie przekonuje.

– Może po prostu chciałem ci wyświadczyć przysługę.

– Mając na uwadze, że wtedy ja będę ci coś winna.

– I że Numer Siedem ma zdecydowanie pozostać poza tym wszystkim. Bez względu na rezultat.

– Och, oczywiście – odparła Di Taverner. – Musimy strzec naszych skarbów narodowych.

Wstała, zbierając się do wyjścia.

– Mamy więcej rzeczy do omówienia – powiedział Judd.

– Nie mam czasu.

– Nie teraz. Kiedy już uda nam się… pozbyć tego problemu.

– Nie jestem w nastroju na historyjki z gatunku płaszcza i szpady, Peter.

– Nie jesteś? Wydawało mi się, że to lubisz. – On również wstał. – Jeszcze porozmawiamy. Skorzystasz na tym, zaufaj mi.

Zaśmiała się.

– Zaufać ci? Och, Peter, opowiadasz przezabawne rzeczy.

Pochylił się, jakby chciał ją objąć, ale już się odwracała.

***

Śnieg zatarł granicę między drogą a poboczem i wszystko, co pokrył, jawiło się w dziwnym, nowym świetle. Louisa zaparkowała u szczytu uliczki prowadzącej w dół, do skrzyżowania; ze wszystkich stron widać było pola, a zanim zgasły jej reflektory, zauważyła, że płoty, na które rzucały światło, wyglądały jak pobojowisko: rząd włóczni sterczących z grobów. A potem znowu tylko płoty. Gdy ucichły odgłosy samochodu, świat stał się ogromny i w przeważającej części mroczny, choć ta ciemność pokryta była miękkim, białym odrętwieniem. Na drodze nie było żadnego ruchu. Miejscowi wiedzieli, żeby się w coś takiego nie zapuszczać.

Wcześniej zadzwoniła do Emmy z pubu przy głównej ulicy Pegsea. Można powiedzieć, że Emma nie była zachwycona jej kolejną prośbą.

– Chcesz, żebym z nim znowu porozmawiała?

– Tym razem możesz to zrobić przez telefon.

– To wciąż będzie rozmowa. Dociera to do ciebie, prawda? Że rozmawianie z kimś przez telefon to wciąż rozmowa?

– Ale to lepsze niż być z nim w bliskim i osobistym kontakcie.

– Naprawdę jesteś teraz w Walii?

– Zgadza się.

– Jesteś szalona. Słyszałam w radiu, że spodziewają się kolejnych sześciu cali śniegu.

– Pewnie mówił to jakiś facet. A to znaczy, że raczej należy spodziewać się dwóch.

– Jak to teraz wygląda?

Wyjrzała przez okno.

– Oglądałaś Pojutrze?

– Boże.

– Słuchaj, znam Roddy’ego. Jeśli namierzył to dla ciebie wczoraj wieczorem, to namierza to nadal. Uaktualnienie współrzędnych zajmie mu jakieś pięć sekund. Najwyżej pięć sekund. A ja ich potrzebuję, Emmo. Dzieciaka nie ma w domku. Wygląda na to, że w ogóle go tam nie było.

– Boże – powiedziała jeszcze raz Emma. A potem dodała: – Dwa dni w spa. I pojedziesz ze mną.

– Umowa stoi.

– Będę tego potrzebować – burknęła Emma – żeby zapomnieć o jego obleśnym spojrzeniu.

Oddzwoniła, nim minęła godzina. Tak jak Louisa przypuszczała, Roddy’emu Ho bardzo zależało, żeby zrobić wrażenie na Emmie Flyte.

– No dobra – powiedziała Emma. – Stanęłyśmy na czterech dniach w spa?

– W sumie – zgodziła się Louisa. – Udało mu się?

– Masz coś do pisania? – Współrzędne, które podała jej Emma, wskazywały pozycję Fitbita Lucasa Harpera w czasie rzeczywistym. – I prawie się nie rusza.

– Mam nadzieję, że nie leży martwy w jakimś rowie.

Nastąpiła chwila milczenia.

– To prawdopodobny scenariusz? – spytała Emma.

– Tylko tak mi się powiedziało.

– W co ty się tam pakujesz?

– W nic. To tylko zaginiony dzieciak. Nigdy go nawet nie spotkałam.

– A mimo to jesteś w Walii.

– Mówiłam ci. Znałam jego ojca.

Liczby nabazgrane na leżącym przed nią kawałku papieru same w sobie nic nie oznaczały. Bez mapy nie miały sensu.

– Zadzwoń do mnie później – powiedziała Emma. – Kiedy już go znajdziesz.

– Dobra.

– Albo jeśli go nie znajdziesz. I tak do mnie zadzwoń. O dziewiątej.

– O dziewiątej – zgodziła się Louisa.

A teraz była tutaj, na godzinę przed tym terminem; jej aplikacja z mapą, map-apka – podobało jej się to; zapętliło jej się w głowie: map-apka, map-apka – wskazała, że Fitbit znajduje się w odległości dwustu jardów. Spodziewała się jakiegoś budynku, najprawdopodobniej pubu, ale tu nic nie było; tylko skrzyżowanie u podnóża wzniesienia, przy którym rosło kilka drzew. Za pokrytymi śniegiem polami ciągnęły się lasy. A gdzieś za nimi było morze.

Skrzyżowanie w mroku. Nic nieznaczące miejsce, w którym przecinają się dwie drogi: co u diabła robił tam Lucas Harper? I gdzie właściwie był? Przypomniały jej się słowa Emmy: „W co ty się tam pakujesz?”. Lucas nie chciał, żeby go odnaleziono, to było pewne, bo w przeciwnym razie po co zostawiłby w domu komórkę? Ale mimo wszystko to była dziwna kryjówka. Bardziej przypominała miejsce, gdzie można by przeprowadzić wymianę albo przygotować zasadzkę. Może lepiej będzie zostawić samochód i podejść tam najciszej, jak się da. I może lepiej nie być przy tym zupełnie nieprzygotowaną.

Wyjęła z bagażnika malutki plecaczek i narzędzie, które przydawało się do wszystkiego: klucz francuski, kiedyś użyty w boju przez Shirley Dander. I skoro już ma być ostrożna, to lepiej nie iść środkiem drogi. Będzie szła tuż przy ogrodzeniu, tam, gdzie śnieg był najgłębszy, ale za to wynędzniałe resztki żywopłotu zapewniały osłonę. Gdy ruszyła w dół po stoku, nagle poczuła szarpnięcie. Kurwa! – jej nowa narciarska kurtka. Teraz po prawej stronie na piersi miała rozdarcie w kształcie trójkąta, a kawałek materiału luźno zwisał. Tak się właśnie wychodzi na wyświadczaniu przysług nieznajomym. Niech to szlag, pomyślała. Niech to szlag.

Ściskając w ręce klucz, wkurzona jak diabli, Louisa Guy schodziła po zboczu w stronę obsadzonego drzewami skrzyżowania.

===LxciECQWZVZvVmFZawE3VmVdaFg9WGhdaVs5WmxcOVhoUGYDNQE=

Część druga

Dzikie gęsi

===LxciECQWZVZvVmFZawE3VmVdaFg9WGhdaVs5WmxcOVhoUGYDNQE=

9

Kiedy rozległ się sygnał domofonu, wyrywając go ze snu, River uznał, że to jakaś usterka. Jego domofon nigdy nie dzwonił. Domofony były dla przyjaciół, których nie posiadał; dla kogoś, kto mógłby przyjść z butelką albo spytać go, czy ma ochotę się przejść. Należały do życia, w którym rzucałby psom patyki i nosiłby luźno dziergany szalik, jak w jakimś filmie. Ale zanim zdołał to ogarnąć, domofon zadzwonił jeszcze raz.

Na zewnątrz było prawie cicho. W innych okolicznościach to byłby powód do świętowania: w pobliżu znajdował się klub nocny i najcichszymi chwilami, jakimi River mógł się nacieszyć po zmroku, były te krótkie interludia, które następowały tuż po tym, jak ktoś został dźgnięty nożem albo roztrzaskał butelkę o chodnik. Teraz jednak trwał przestój, który następował między ostatnim uberem a pierwszym dostawczakiem, czas wytchnienia, który zwykle starał się uczcić, przesypiając go. Ktokolwiek to był, lepiej żeby miał dobry powód.

Miał na sobie spodnie od dresu i szary T-shirt. Bose stopy marzły od lodowatej podłogi.

Szpieg, który przyszedł z zimnej strefy.

Odgłosy z domofonu świadczyły o tym, że ktoś czeka przy wejściu do budynku.

– Jest szósta rano – poinformował go River.

– Tu Emma Flyte.

Tego się nie spodziewał. Właściwie to w ogóle niczego się nie spodziewał: tak mniej więcej można było zdefiniować zaskoczenie.

– Mogę wejść?

– Myślałem, że wy nie pytacie.

– Może nie słyszałeś. Nie pracuję już w Regent’s Park.

– A, tak. – Pokręcił głową; wciąż się do końca nie obudził. – Słyszałem.

– No i…?

Wcisnął przycisk otwierający wejście.

Chwilę później pojawiła się u szczytu schodów i weszła przez przytrzymywane przez Rivera drzwi. Jej mina świadczyła o tym, że nie imponuje jej to, co widzi. River nie mógł mieć jej tego za złe. Jemu samemu też to nie imponowało, a na pewno miał niższe standardy niż ona. Kawalerka była nędznie urządzona, zupełnie bez klimatu, nie wspominając nawet o tym, że nie przypuszczał, by Emma zapuszczała się do części miasta położonych tak daleko na wschód. Jednak gdy tylko przyłapał się na tej myśli, zaraz się poprawił. Kiedyś pracowała w londyńskiej policji. Może i wyglądała jak modelka, ale w swoim czasie patrolowała ulice. Wyciągała podejrzanych typów z obskurniejszych miejsc niż jego mieszkanie.

Łatwo było wpaść w pułapkę niedoceniania pięknych kobiet. A lepiej tego unikać, kiedy ma się na sobie spodnie od dresu.

Kiedy o tym wszystkim myślał, przejęła kontrolę nad sytuacją.

– Louisa zniknęła z radaru – stwierdziła.

– Louisa wzięła wolne – poinformował ją. – To znaczy, nie zrozum mnie źle, ja też lubię szpiegowski żargon. Ale ona wypełniła formularz i tak dalej.

– Dzięki, wiem o tym. I gdyby o to chodziło, pewnie w ogóle by mnie tu nie było. Chociaż masz takie ładne mieszkanko.

– Moja sprzątaczka nie czuje się ostatnio najlepiej.

– Wygląda to bardziej tak, jakby twoja sprzątaczka się zestarzała i umarła. Być może wskutek szoku po wprowadzeniu waluty opartej na systemie dziesiętnym. Ale tak jak mówię, nie po to tu jestem. Louisa zadzwoniła do mnie wczoraj i poprosiła o przysługę. Obiecała, że później się odezwie. Nie zrobiła tego.

River kiwnął głową, głównie żeby pobudzić krążenie.

– Dobra. Eee… Chcesz kawy?

– A masz kawę?

– Nie jestem pewien.

– W takim razie udawajmy, że w ogóle nie spytałeś. Powiedziała ci, dokąd się wybiera?

– Nic mi nie mówiła. Pomachała tylko, wychodząc. O jaką przysługę prosiła?

– Chciała, żebym coś namierzyła.

– Samochód? Komórkę?

– Fitbita – odparła Emma.

– No tak. Nie wiem, czy się z czymś takim spotkałem, ale…

– To tak, jakby ktoś nosił na sobie GPS.

– Czyli da się to zrobić, tyle rozumiem. Ale ty nie pracujesz już w Regent’s Park. Przed chwilą to mówiłaś.

– Słuchasz, co się do ciebie mówi, no brawo. Zgadza się, nie pracuję. Nie zrobiłam tego przez centralę. Tak się składa, że namówiłam do tego waszego kolegę z pracy.

– Ho…?

– Ho.

– Poprosiłaś Roddy’ego Ho o przysługę?

– Myślałeś, że by mi odmówił?

– Myślę, że gdybyś poprosiła, przewróciłby się na plecy i pomachał nogami. Po prostu nie przyszłoby mi do głowy, że chciałabyś coś takiego oglądać.

– Louisa mówiła, że jej to potrzebne – odparła Emma. – Możemy już przejść dalej? Ten Fitbit należy do niejakiego Lucasa Harpera. Kojarzysz to nazwisko?

– Harper?

– Lucas.

– Min Harper był moim kolegą z pracy – powiedział powoli River. – On i Louisa… byli parą.

– Byli?

– Harper zginął.

– No dobra… A Lucas?

– Min miał dzieci – powiedział River. – Lucas może być jednym z nich. I okazało się, że gdzie był?

– W Pegsea – odpowiedziała Emma. – W Pembrokeshire.

– To w Walii.

– Tak sądzę.

– I powiedziałaś o tym Louisie, a potem się ulotniła?

– Zgadza się. Faktycznie lubisz żargon. Nie, aż tak szybko to nie poszło. Po tym, jak pogadałyśmy, pojechała do Walii. Później poprosiła o aktualizację współrzędnych i namówiłam Roddy’ego…

– Ho.

– …żeby potwierdził lokalizację. Przekazałam współrzędne Louisie, żeby mogła znaleźć Lucasa. A ostatnią rzeczą, jaką powiedziała, było…

– …że oddzwoni.

– Kiedy już go znajdzie. Ale tego nie zrobiła. A ja dzwoniłam do niej kilkanaście razy. Od razu włącza się poczta głosowa.

River potarł oczy. Przez większość nocy leżał i myślał o swoim ojcu: co zamierzał Frank, czemu znów się pojawił. Jaki może być jego następny ruch. Wczoraj, gdy – jak się okazało – Louisa jechała do Walii, wybrał się do Stevenage, żeby zbadać hotel Travelodge, w którym zatrzymał się Frank. Nic. Żadnych wskazówek, żadnych śladów. Najlepszym, co mu się udało, było zdobycie listy numerów rejestracyjnych: wszystkie samochody, które zarejestrowano tam w tamtym tygodniu. Nie poświęcił Louisie ani jednej myśli, prócz tego, że był niezadowolony z jej urlopu, bo wzięła wolne akurat wtedy, gdy – jak na to wyglądało – zaczyna się coś dziać.

– Cartwright?

– Myślę.

– Widzę, że to wymaga całej twojej uwagi. Ale czy jest jakaś szansa na to, byś mógł robić to szybciej?

Podjął decyzję.

– Jak jest na dworze?

– Wygląda, jakby miał spaść śnieg. I jest tam nawet trochę cieplej niż tu. Wystarczy ci tyle szczegółów?

– Spokojnie. Zastanawiałem się tylko, jak się ubrać.

– Czyli zamierzasz wstać? To dobrze.

– Louisa miała różne momenty – powiedział. – Mogła poznać kogoś w pubie i zapomnieć, że obiecała zadzwonić. Ale…

– Ale…?

– Ale nie podczas roboty. A już zwłaszcza, jeśli ta robota dotyczyła Mina.

– Tak, zastanawiałam się nad tym. Godzinę temu obudziłam Ho i kazałam mu przeprowadzić kolejne namierzanie.

River czekał.

– W ciągu ostatnich kilku godzin Fitbit się nie poruszył – powiedziała Emma. – Telefon Louisy tak samo. Oba są w tym samym miejscu. Wygląda na to, że to jakiś rów przy drodze.

Obecną szefową Trików i Bajerów – sekcji gadżetów w Regent’s Park, która nadzorowała również sprawy techniczne; coś jak połączenie punktu sprzedaży telefonów ze sklepem z artykułami na imprezy – była czterdziestoparoletnia rudowłosa, ciemnoskóra kobieta o imieniu Terrance. Richard Pynne był przekonany, że rude włosy to skutek chemicznej interwencji i że to niemożliwe, by miała na pierwsze imię Terrance, ale wszyscy tak ją nazywali i choć po każdym spotkaniu postanawiał, że zajrzy do jej akt, jakoś nigdy tego nie zrobił. W każdym razie od Trików i Bajerów trzymał się z dala od czasu, gdy zakwestionował punktualność pewnego młodego informatyka – facet codziennie zjawiał się w pracy spóźniony od dwudziestu do trzydziestu minut: kwadrans akademicki, a potem jeszcze musiał się odlać – i tego samego popołudnia stwierdził, że z jego karty Oyster w niewytłumaczalny sposób zniknęły środki. Czasem człowiek przegrywał. Jednak jego długoterminowy plan zakładał zaczekanie na następny termin wystawiania ocen pracownikom i załatwienie gnojka trującą notatką.

Ale właśnie w tej chwili, w jasny piątkowy poranek, był na korytarzu i dopadła go Terrance.

– Skończyłam z tym dziwnym laptopem.

Minęła chwila, nim Pynne doszedł do tego, który laptop miała na myśli.

– No i?

– I masz mój raport w skrzynce odbiorczej.

– A nie mogłabyś mi podać głównych punktów?

Mogła, zrobiła to i jak każdy informatyk na całym świecie upewniła się, by za pierwszym razem raczej się nie połapał, o co jej chodzi. Jednak po trzecim uproszczonym powtórzeniu uznał, że może nie czytają z tej samej strony, ale przynajmniej są w tym samym rozdziale.

– Czyli z tego, co zrozumiałem, nie możesz kategorycznie, w stu procentach stwierdzić, że te materiały na twardym dysku zostały ściągnięte przez upoważnionego użytkownika – powiedział.

– Zgadza się.

To podkopywało ocenę sprawy Lecha Wicinskiego. Nie mówili tylko o jego laptopie, ale o tym, czy był winny.

– A jeśli został podrzucony przez osobę postronną, nie ma sposobu, by ustalić, kto to był.

– Tylko tyle, że musiał to być ktoś, kto świetnie zna się na tym, co robi. Zabezpieczenia naszego sprzętu odpowiadają światowym standardom – stwierdziła Terrance. – Ominięcie ich jest o wiele bardziej skomplikowane niż jakieś durne numery z czyjąś kartą Oyster.

Pynne uznał, że w sumie puści to mimo uszu.

– Czyli nie tylko jakieś potencjalnie wrogie działanie. Wrogie działanie innego państwa?

– Tak bym obstawiała.

– A masz jakąś listę? Kto byłby w stanie zrobić coś takiego?

– Chiny i Indie, to na pewno – odparła. – I prawdopodobnie Rosjanie.

– A Amerykanie?

– Nie.

– A co z Niemcami? – spytał.

– Hmm. Być może…

– Dzięki.

– Ale nie mówię, że to na sto procent stało się w ten sposób. Szansa na to wynosi maksymalnie dwadzieścia procent.

– Dobra.

– Ale to i tak za dużo, żeby móc to zignorować. Będę musiała zarządzić przebudowę firewalla. A to będzie oznaczać przekroczenie budżetu.

– Dobra – powiedział jeszcze raz. – Dzięki. Ale słuchaj, kiedy będziesz wnioskować o fundusze, nie wspominaj o tym w uzasadnieniu. To ściśle tajne. Ściśle.

– W porządku – odparła Terrance. – Czyli będę musiała ubiegać się o fundusze na załatanie potencjalnej dziury w naszym firewallu, o której nie wolno mi wspomnieć przy ubieganiu się o fundusze?

Pynne musiał przyznać, że nie jest to idealna sytuacja.

– Ech – westchnęła. – W Regent’s Park to normalka.

Poszła w swoją stronę.

Pynne wrócił do swojego pokoju i skasował maila, którego mu przysłała.

Dwie godziny później River pił czwartą kawę: ta miała być ponoć podwójnym americano, choć większego kopa miałby po pastylkach na kaszel. Stał przy ladzie oparty o okno kawiarni. Stołek był za wysoki, by było mu na nim wygodnie: musiałby siedzieć bokiem, bo nie mieściły mu się kolana. Shirley Dander nie miała takiego problemu, z racji na to, że jak sama to ujęła, miała niżej położony środek ciężkości: mnóstwo sylab, żeby powiedzieć „kurdupel”: tak sobie pomyślał, kiedy pierwszy raz to usłyszał. Zadzwonił do niej po wyjściu Emmy Flyte nie dlatego, że była na szczycie listy ludzi, do których dzwonił w nagłych wypadkach, ale dlatego, że nie posiadał takiej listy. Niedługo będzie musiał zrobić coś konstruktywnego ze swoim życiem, ale chwilowo był zbyt zajęty, próbując jakoś przez nie brnąć.

Wymagania Shirley były łatwe do przewidzenia: cappuccino i kanapka z kiełbasą polana taką ilością ketchupu, że po dwóch kęsach przypominała statystkę z filmu o zombie. To za sam fakt, że się zjawiła. Skłonienie jej, by wysłuchała, co miała do powiedzenia Flyte, było już trudniejsze.

– Czyli zaginęła?

– Tak.

– W Walii?

– Tak.

– Co ona, kurwa, robi w Walii? Przecież tam są tylko owce i wiatraki.

River, który co do wiatraków nie miał pewności, odparł:

– Szukała tam kogoś.

– Jakiegoś Walijczyka?

– Kogoś konkretnego. Syna Mina Harpera.

– Mina Harpera?

– Mhm.

Shirley zastanawiała się nad tym przez chwilę.

Na zewnątrz opadały pierwsze płatki śniegu w Londynie. Nim trzeci lub czwarty dotkną ziemi, autobusy zaczną wracać do zajezdni.

– Flyte ci to powiedziała?

– Tak.

– Naprawdę niezła z niej laska.

– I godna zaufania.

Shirley zastanowiła się nad tym.

– Niekoniecznie potrzebuję, żeby były godne zaufania – stwierdziła. – Ale lubię, jak są niezłe.

– Mówi, że komórka Louisy nie przemieszczała się od dłuższego czasu. Od dwunastu godzin? Martwi się.

– Może Louisa śpi.

– Mówiła, że zgłosi się do Emmy.

– Może zapomniała.

– I nie odbiera telefonu. I według Flyte jej komórka może być w rowie.

– Skąd to wiedziała?

– Roddy namierzył współrzędne.

– To da się to zrobić aż tak dokładnie? Co do cala?

– Nie wiem.

– Bo nie wydaje mi się to prawdopodobne. Może te współrzędne dotyczą najbliższego motelu? A w tym przypadku Louisa pewnie znalazła tego dzieciaka i testuje go, żeby powspominać jego tatuśka?

– Jesteś chora, wiesz o tym?

W odpowiedzi Shirley walnęła w okno.

Kawiarnia znajdowała się po drugiej stronie ulicy, niedaleko Slough House, między sklepem z narzędziami a sklepem spożywczym i do niedawna, przez pół roku, lokal stał pusty. Wcześniej znajdowała się tu niemal identyczna kawiarnia, ale z krzesłami w innym kolorze. Jej jedyną zaletą dla kulawych koni było to, że leżała blisko, co tłumaczyło, że właśnie obok przechodził J.K. Coe, mimo zimna jak zwykle ubrany w bluzę z kapturem: zasłonięta twarz, ręce zatknięte w kieszeniach. Kiedy Shirley walnęła w szybę, wzdrygnął się. River wyobraził sobie – choć nie byłoby to tak bardzo nieprawdopodobne – że ręka Coego wysunęła się z kieszeni, ściskając nóż. Coe jest jak śpiący pies, pomyślał River; jeśli zamierza się go przestraszyć, dobrze być po drugiej stronie szyby. Tymczasem Coe stanął jak wryty i gapił się na nich.

– Myślisz, że nas poznaje? – spytał River, ledwie poruszając ustami.

Shirley pokazała Coemu, żeby do nich dołączył.

– To, że jest psycholem, nie czyni z niego złego człowieka – stwierdziła.

– Nie – zgodził się z nią River. – To czyni z niego bycie złym człowiekiem.

Coe wszedł jak ktoś, kto spodziewa się wrogiego powitania.

– Louisa zaginęła w Walii – powiedziała Shirley. – Bierzesz sobie kawę? Możesz mi kupić drugą?

Coe popatrzył na Rivera.

– W Walii?

– Kiedy jesteś nad kanałem La Manche, patrz w górę i w lewo – wyjaśnił River.

Coe to zignorował.

– Pada śnieg.

– Zauważyłem.

– W Walii pada jeszcze bardziej.

Shirley i River wymienili spojrzenia.

– Chyba… – zaczęła powoli Shirley – chyba może chodzić mu o to, że technicznie rzecz biorąc, teraz w Walii wszyscy zaginęli. Z powodu śniegu.

Coe wzruszył ramionami.

– To był cenny wkład, dzięki.

Coe jeszcze raz wzruszył ramionami.

– Mówiłem do Shirley.

Patrzyli, jak Coe wychodzi z kawiarni i rusza do Slough House.

– Czasami myślę, że jest po prostu dziwny – stwierdziła Shirley. – Ale są też takie chwile, kiedy go całkowicie rozumiem.

– Do dupy z nim, na nic się nam nie przyda – powiedział River.

– Co zamierzasz zrobić?

– Nie wiem.

– Walia będzie… jakby to powiedzieć… już odcięta.

– Wiem.

– A Frank gdzieś tam jest. Czekamy tylko, żeby się dowiedzieć gdzie.

River nic na to nie powiedział. Tak, Frank gdzieś tam był, udawał Kanadyjczyka. Albo robił to wcześniej. Jego wypożyczony samochód zniknął jednak z mapy i Frank do tej pory na pewno miał już nową tożsamość. Jeśli uwzględnić, jak działała centrala, namierzą go w ciągu kilku godzin, ale z tym, co sami mieli do dyspozycji, River równie dobrze mógłby wejść na dach Slough House i użyć uchwytu na papierowy ręcznik jako teleskopu.

A tymczasem Louisa zaginęła. I była jego przyjaciółką.

Chyba że po prostu zabalowała i zgubiła komórkę.

– Flyte przyznała, że być może to nie jest rów – stwierdził. – Chyba po prostu chciała, żebym potraktował to jak coś pilnego.

– Cóż, jeśli Louisa była przez całą noc w rowie na tym mrozie, to pewnie już nie jest nic pilnego – powiedziała Shirley.

– Wielkie dzięki.

– Hej, to twoja przyjaciółka. Dla mnie zawsze była wredna.

– A co, gdyby to był Marcus?

– O wiele łatwiej byłoby go znaleźć w śniegu – przyznała Shirley.

Wyglądało na to, że nie tylko River spędzał zbyt wiele czasu w towarzystwie Lamba.

Dopili kawę i ruszyli do Slough House. Śnieg padał coraz intensywniej: jeszcze nic nie leżało na ziemi, ziemia wciąż go jeszcze wchłaniała, ale wystarczy poczekać, wystarczy poczekać. Doszedł do wniosku, że pogada z Lambem. Jeśli Lamb uzna, że jego człowiek jest w niebezpieczeństwie…

I wtedy zobaczyli, że w ich stronę idzie Coe. Wyłonił się z zaułku na tyłach Slough House.

– Walia – powiedział.

– Co z nią? – spytała Shirley.

– Tamte numery rejestracyjne ze Stevenage. – Zwrócił się do Rivera: – Przepuściłem je przez Automatyczny System Rozpoznawania Numerów Rejestracyjnych.

– I jeden z tych samochodów jest teraz w Walii – stwierdził River.

– Dwa z nich – odparł Coe, ale Rivera już nie było.

Przejście na dachu Regent’s Park było wąskie i ograniczone z jednej strony ułożonymi stromo dachówkami, zaś z drugiej wysokim na osiem cali obmurowaniem. Umożliwiało prace konserwacyjne i nigdy nie było przeznaczone do czegoś innego, ale rozciągający się stąd widok sprawiał, że większość stałych bywalców Regent’s Park raz na jakiś czas się tu zapuszczała; tradycję tę upamiętniały niezliczone rozdeptane niedopałki papierosów. Diana Taverner ruszyła przodem od drzwi prowadzących na dach do północno-wschodniego narożnika budynku i przystanęła przy przysadzistej wieżyczce jakiejś instalacji, z której przez kratownicę unosił się metaliczny zapach. Śnieg zaczynał osiadać na dachówkach. Między rynną a okapem poprawiał swoją sieć pająk.

Idący za nią Oliver Nash spytał:

– Czy to naprawdę konieczne?

– Podoba mi się tu na górze – odparła Taverner, nie oglądając się za siebie. – To mi przypomina, o co toczy się ta gra.

– Wybacz, że to powiem, ale to bardzo londynocentryczne podejście. – Trzymał się z tyłu, ale nie tak, by to się rzucało w oczy.

Nie było bardzo wysoko, ale jednak. W centrum Londynu znalazłoby się niewiele miejsc, gdzie można by miękko wylądować. Wszędzie metal i szkło, wilgotny beton, plama złocistego kamienia w oddali. Z miejsca, gdzie stała, Taverner była w stanie przeczytać datę wyrytą na budynku naprzeciwko: 1893. Wiele starszych budowli nosiło takie tablice. Te nowsze ich nie miały, jakby nie były takie pewne swojego miejsca w historii albo w przyszłości. Teraz budynki są wrażliwsze niż kiedyś. To jeden z powodów, dla których tu była.

– Diano?

– Wolisz zejść na dół?

Wszystko w nim krzyczało: „Tak!”, ale Oliver Nash pokręcił głową.

– Grajmy dalej w tę twoją grę. Zanim oboje odmrozimy sobie jaja.

– Ładnie to ująłeś. – Odwróciła się. – Chcę uruchomić Protokół Fugi.

– Rozumiem…

Wyglądało na to, że raczej nie.

– Oliverze?

– Protokół Fugi. Czyli, że… – urwał. – Musisz mi wybaczyć.

– Naturalnie.

– Zwykle dobrze się orientuję.

– Tak.

– Tyle tylko, że jest tego strasznie dużo…

– Mamy wi-fi, Oliverze. Jeśli chcesz to sprawdzić, nie krępuj się.

– Dziękuję.

Z wyraźną niechęcią wyjął telefon. Diana obserwowała, jak loguje się do intranetu MI5, wprowadza swoje hasło i dogrzebuje się szczegółów: obowiązki i oczekiwania, zobowiązania, związane z tym ryzyka. W przeciwieństwie do niej nie dostał tego stanowiska po całej dekadzie przygotowań.

– Protokół Fugi – powiedział w końcu. – Tak, teraz sobie przypominam.

Zabawne, jak zawsze przypominasz sobie dopiero na samym końcu, zapiszczał cichy głosik w jej głowie.

– Operacja w kraju, bez nadzoru.

– Zgadza się.

– Chcesz, żeby to nigdzie nie wypłynęło.

– No proszę. Można by pomyśleć, że robisz to całe życie.

– Nie musisz sobie ze mnie pokpiwać.

– Próbuję tylko poprawić nastrój. Nadążasz za implikacjami?

Wciąż mrużył oczy i wpatrywał się w swoją komórkę. Tekst był trochę zbyt drobny, by można go było dobrze czytać z bliska.

– I nie chcesz podać powodu.

– Takie jest sedno, tak.

Nash wydął usta.

– Nieco nieortodoksyjnie, nie sądzisz?

– Całkowicie ortodoksyjnie. To dlatego to jest protokół. I wiąże się z konkretną procedurą.

– Zaprojektowaną na skrajnie kryzysowe sytuacje – odparł. – Do zastosowania w warunkach najwyższej tajności. A więc w niewłaściwych rękach… Wybacz. W niewłaściwych okolicznościach narzędzie umożliwiające wszelkie utajnione draństwa.

– Jestem na tym stanowisku, bo obdarza się mnie zaufaniem, Oliverze. To jedna z takich chwil, kiedy musisz zdać się na to zaufanie i wypuścić z rąk ster.

Spojrzał na londyńskie dachy i być może w ich pudełkowatych, nierównych kształtach, w ich chaotycznej geometrii dostrzegł to samo co ona przed chwilą. Bardzo współczesny problem dzisiejszych miast: że zawsze były odsłonięte.

– Ufam ci. Jestem natomiast… mniejszym optymistą co do obecnego stanu finansów. Brak nadzoru oznacza niekontrolowane wydatki. A obecnie nie jesteśmy w sytuacji, w której dobrze bym się z tym czuł.

– Cały sens Protokołu Fugi polega na tym, że jest nadrzędny wobec takich kwestii.

– Nie wspominając o ominięciu komisji nadzoru. I ministra. To dlatego chcesz go uruchomić, mam rację? Brak nadzoru. To jest tutaj kluczowe.

– Ten protokół istnieje z bardzo ważnych powodów.

– Podobnie jak zabezpieczenia. – Znów wpatrywał się w telefon i przewijał bieżące instrukcje. – Nadużycia wiążą się z surowymi karami, Diano.

– Tak, dziękuję. Jestem tego świadoma.

– Mimo wszystko mam tu napisane, że muszę to powiedzieć na głos. Świadome i umyślne wprowadzanie w błąd… Świadome i umyślne to tautologia, prawda? Mniejsza z tym. Świadome i umyślne wprowadzanie w błąd w odpowiedzi na wymienione pytania może prowadzić do odpowiedzialności karnej. To, że jesteś Pierwszym Biurkiem, ci nie pomoże.

– Gdybym nie była Pierwszym Biurkiem, nie mogłabym uruchomić tego protokołu. Jedno wynika z drugiego.

– No cóż. Jesteś pewna, że chcesz to zrobić?

Stoję na dachu w styczniowy poranek, miała mu powiedzieć. Jakiej powagi ode mnie wymagasz? Ale tylko kiwnęła głową i czekała, aż dotrze do właściwego fragmentu tekstu.

Udało mu się.

– Jeden. Czy istnieje rzeczywiste i bezpośrednie zagrożenie… To amerykański zwrot, prawda? – Pokręcił głową. – Naprawdę nie jestem pewien, czy powinniśmy zapożyczać… Och, mniejsza z tym. To nie problem. – Odchrząknął. – Czy istnieje rzeczywiste i bezpośrednie zagrożenie albo pojawiły się jakieś realne groźby pod adresem rządu i/lub jego części składowych, co, jak zakładam, ma oznaczać osoby piastujące urzędy państwowe?

– Nie.

Uniósł brew.

– Naprawdę? Spodziewałem się raczej twierdzącej odpowiedzi.

– Jest więcej pytań, Oliverze.

– Och. Racja. Tak. – Rozejrzał się, jakby spodziewał się od kogoś podpowiedzi, a potem znów pochylił się nad telefonem. – Dwa. Czy istnieje rzeczywiste i bezpośrednie zagrożenie albo pojawiły się jakieś realne groźby pod adresem Jej Wysokości i/lub jakiegokolwiek członka rodziny królewskiej, w tym między innymi bezpośrednich członków rodziny?

– Zdefiniuj groźby.

– To nie jest odpowiedź. Oboje wiemy, czym jest groźba. To zagrożenie życia i zdrowia.

– Można by pomyśleć, że nasuwa większą swobodę interpretacji.

Wysokość, chłód i padający śnieg, wszystko to sprawiło, że ton Nasha brzmiał jakby ostrzej:

– Diano, czy jesteś w posiadaniu informacji, że może dojść do jakiegoś zamachu na życie lub wolność członka rodziny królewskiej? Wymagana jest odpowiedź tak lub nie.

– Nie…

– Nie wydajesz się tego pewna.

– Jestem wyczulona na te surowe kary, o których wspominałeś. A co, jeśli zagrożenie dotyczyłoby reputacji?

Przyjrzał się jej podejrzliwie.

– To by była sprawa polityczna.

– Zagrożenie natury politycznej.

– A to nie mieści się w zakresie objętym przez protokół. Twój urząd jest apolityczny, Diano. Wiesz o tym.

– Naturalnie.

– To dlatego zapoczątkowałaś tę farsę? Uważasz, że istnieje jakieś niefizyczne zagrożenie dla członka rodziny królewskiej?

Zastanawiała się przez chwilę, a potem skinęła głową.

– Jeśli posiadasz informacje dotyczące czegoś takiego, jakichkolwiek politycznych krętactw, twoim obowiązkiem jest przedstawić je przed komisją. Nie powinienem musieć ci o tym przypominać.

– A ja nie powinnam być zmuszona ci przypominać, że trzeba chronić źródła, a wiadomo, że w komisji są przecieki.

– Nie ma ich, odkąd jestem jej przewodniczącym.

– Wybacz, Oliverze. Ale sięgam pamięcią dalej niż ostatnie pół roku. Jeśli przedstawię moje obawy komisji, będą się domagać weryfikacji, a to będzie oznaczać ujawnienie mojego źródła. Nie mogę czegoś takiego zaakceptować.

– A ja nie mogę pozwolić, byś działała bez nadzoru.

– Szkoda.

– Nie ma sensu, żebym odczytywał resztę tych pytań, prawda? Nie daję ci autoryzacji na uruchomienie protokołu z takich powodów, a ty nie możesz mi podać innych. Zgadza się?

Kiwnęła głową.

– Nie mogę się pozbyć wrażenia, że coś się tutaj dzieje, Diano.

– To tajne służby, Oliverze. Tu zawsze coś się dzieje.

– Będę musiał to zaprotokołować.

– Naturalnie.

– I to będzie wyglądało… trochę sensacyjnie, jeśli o ciebie chodzi. Wybacz, że tak mówię.

– Zrób, co musisz.

– Wracam już do środka.

– Dobry pomysł.

Pozwoliła Nashowi pójść przodem, lecz przystanęła, nim weszła za nim na klatkę schodową. Londyn za jej plecami ziewnął i się skulił. Śnieg padał coraz mocniej, a niebo miało stalowoszary kolor.

Poranek przedwcześnie się postarzał.

***

I nie minęło dużo czasu, nim południe wyzionęło ducha.

– Daj mi poprowadzić – powiedziała Shirley.

– Prowadzimy na zmianę, pamiętasz?

– Ale ty tak wolno jedziesz!

– Jesteśmy w korku – zauważył River.

Było ich troje. J.K. Coe siedział na miejscu pasażera i wyglądał przez boczną szybę. Shirley siedziała za Riverem i kurczowo ściskała jego zagłówek: wyczuwał, jaka była spięta.

– Jeśli nie zamierzasz jechać szybciej – powiedziała w końcu – to chociaż włącz jakąś muzykę.

Jak dotąd jednak nie zgodziła się na żadną stację radiową, argumentując, że są do niczego. Zaś jedyną płytą CD, którą udało się Riverowi znaleźć, była Metal for Muthas i prędzej wydłubałby sobie oczy, niż ją puścił.

– To jest jak podróżowanie z nastolatkiem – oświadczył.

– Wcale nie!

River zerknął w bok, ale Coe był podłączony do iPoda i równie dobrze mógłby teraz siedzieć w Slough House.

M4 była zablokowana niecałe dwadzieścia mil od Hillingdon: ładunek z jakiejś ciężarówki spadł na pasy prowadzące na zachód. W doniesieniach radiowych nie podawano, co to było, ale River domyślał się, że szybkoschnący cement. Najwyraźniej nikt nie zginął i Shirley nie przyjęła tego dobrze. Sprawianie jej kłopotów powinno być karane śmiercią.

Śnieg zaczynał się zbierać nawet na autostradzie. Wioski i pola po obu stronach drogi powoli znikały pod jego pierzyną: krajobraz złożony z nierównych pól i wkurzonych krów.

Nie tak powinna wyglądać wyprawa ratunkowa.

Wcześniej w Slough House skierował się prosto do gabinetu Lamba; pozostali ruszyli za nim. Lamb siedział bez butów przy biurku, zmęczony grzejnik elektryczny nawiewał ciepło, które wypełniało pokój wonią przypalonego kurzu.

– Louisa jest w Walii. Jadę za nią.

– Obudziłem się w jakiejś zjebanej komedii romantycznej? – spytał Lamb.

– Myślę, że jest w niebezpieczeństwie.

– Bo to by wyjaśniało ten śnieg – dodał Lamb. – I brak czarnych. – Wsunął rękę pod koszulę. – Tak właściwie to… czy ja się obudziłem w Walii?

– Czemu myślisz, że jest w niebezpieczeństwie? – spytała Catherine, która przyszła ze swojego pokoju.

– Coe namierzył dwa z samochodów z tamtego hotelu Travelodge, w którym zatrzymał się Harkness i jego ludzie – odparł River. – W środę wieczorem oba przejechały most na Severn.

– No tak. Ktoś tam przejechał ze Stevenage do Walii – stwierdziła Catherine.

– W tym samym czasie, kiedy wybrała się tam Louisa?

– Takie zbiegi okoliczności się zdarzają.

– A tak w ogóle, to co ona robi w Walii? – spytał Lamb. – Zakładałem, że pojechała na bzykanko. Naprawdę przeleciała już wszystkich, którzy byli bliżej?

– Szuka dzieciaka Mina Harpera.

Tym razem Lamb nic nie dodał.

– Powiedzcie mi, że to zbieg okoliczności, że Harkness i jego ekipa są dokładnie tam, gdzie pojechała Louisa – powiedział River.

– No cóż – stwierdziła Catherine – są w tym samym kraju. O ile to w ogóle byli oni.

– Tylko że to Walia. Walia nie jest jakaś bardzo duża.

– Jest dokładnie taka, jaka jest – odezwała się Shirley. – W wiadomościach ciągle mówią, że coś jest „rozmiarów Walii”. I tak duża właśnie Walia jest.

Zostało to przyjęte krótką chwilą milczenia.

– I pomyśleć tylko, że miałem cię za niezdolną do logicznego myślenia – stwierdził Lamb.

Pojawił się Roderick Ho.

– Telefon Louisy nie ruszył się przez całą noc. Od czasu, kiedy była u mnie Emma i o to pytała.

– Emma Flyte …?

– Tak. Była u mnie.

Shirley złapała się za głowę.

– Czyli Louisa szuka w Walii chłopaka Harpera, a ty myślisz, że Frank i jego ludzie polują na Louisę – powiedział Lamb. – Jest z tym pewien mały problem.

– Jaki?

– Że jesteś idiotą. Gdyby Frankowi chodziło o Louisę, to co mu przeszkadzało wyeliminować ją na pogrzebie? Wasza zabawa w Wilusia E. Kojota i Strusia Pędziwiatra? Nie, jeśli Frank i jego ekipa są w Walii, to nie z powodu Louisy. Czyli, o ile to nie jest zbieg okoliczności, jak mówi nasza madame Gilotyna, musi mu chodzić o syna Harpera. – Umilkł na chwilę. – I nie wierzę w zbiegi okoliczności.

– Czemu miałoby im chodzić o Lucasa Harpera? – spytał River.

– Cóż, jeśli w czymkolwiek przypomina swojego starego, to może zgubił coś, co do nich należało. Z drugiej strony załóżmy na chwilę, że dzieją się też rzeczy, o których nie wiemy. Dla mnie to będzie trudniejsze niż dla was, ale możecie się chociaż postarać. – Wyciągnął spod koszuli papierosa i wsadził go sobie do ust. – I to by wyjaśniało, co Frank robił na pogrzebie – ciągnął. – Nie zjawił się tam, żeby cię zobaczyć. Był tam, żeby przyjrzeć się Louisie. Musiał wiedzieć, że szuka tego dzieciaka.

– Skąd? – spytała Catherine.

– Kurczę, świetne pytanie. Ale czekaj… chyba wiem! Bo jesteśmy, kurwa, szpiegami? – Zapalił papierosa. – Gdyby to mnie chodziło o chłopaka, miałbym na oku jego matkę. Podsłuchiwałbym jej telefon. Może skontaktowała się z Louisą?

– Nie wiem – odparł River.

– To ci niespodzianka. Czyli kiedy to się stało, pierwszą rzeczą, jaką zrobił Harkness, było pilnowanie Louisy, by mieć pewność, że nie spierdoli mu planów. To by obejmowało zrobienie jej zdjęcia i to dlatego był na pogrzebie. Powiedzcie mi, jeśli nie nadążacie.

– A Louisa znalazła chłopaka – odezwał się Coe. – Albo wie, gdzie szukać.

– Widzicie? Norman Bates nadąża.

– Namierzyłem chłopaka przez jego Fitbita – powiedział Ho. – Emma mnie poprosiła.

– Prawie na pewno chodzi jej o twoje ciało – stwierdził Lamb. – Pewnie po to, żeby uszczelnić okna. – Wypuścił dym. – Dobra, wygląda na to, że jedziecie do Walii. Jak zamierzacie się tam dostać?

– Mój samochód się nie nadaje – powiedziała szybko Shirley.

– A ja nie mam samochodu – dodał River.

Wszyscy spojrzeli na Coego.

– Mój został w domu. Godzinę drogi stąd.

Wszyscy spojrzeli na Ho.

– Ja nie chcę jechać do Walii – powiedział Ho.

– A my wcale nie chcemy cię zabierać – wyjaśniła mu Shirley.

– Ale będziemy potrzebować twoich kluczyków – dodał River.

W stronę Coego Lamb rzucił:

– Postaraj się nikogo nie zabić.

Coe wzruszył ramionami.

– To znaczy, nikogo z naszych.

– Po co wam kluczyki do mojego wozu? – spytał podejrzliwie Ho.

Gdy już wszyscy wytoczyli się z gabinetu Lamba, Catherine powiedziała:

– I to ma być niby mądre?

– Powiedziała pijaczka z kolekcją win w salonie.

– Jeśli Louisa ma kłopoty, musimy zadzwonić do Regent’s Park. Albo na policję. Ho mówił, że jej telefon nie ruszał się przez całą noc.

– Mój też nie – odparł Lamb. – A kiedy ostatni raz sprawdzałem, jeszcze żyłem.

– Prosiłeś kogoś, żeby to potwierdził?

Puścił to mimo uszu.

– Już to przerabialiśmy. W sprawie Harknessa Regent’s Park nie można ufać, bo na wszystkich jego pojebanych wyczynach zostawili mnóstwo swoich śladów. A nie mam zamiaru się przyglądać, jak znów sobie zniknie.

– Ale sam nie jedziesz do Walii.

– Jezu, gdzie tam! Wyruszam na krucjatę, a nie na jednogwiazdkową miniwycieczkę.

– A co, jeśli Louisa już nie żyje?

Lamb przez chwilę wydawał się nieobecny, jakby zgasło jakieś światło. Potem znów się zapaliło.

– Pewnie nic jej nie jest. Zniknięcie z radaru to norma podczas działań w terenie.

Ale potupał w podłogę, żeby wezwać Rivera z powrotem na górę.

Catherine uniosła brew.

– Jaki byłby ze mnie szef, gdybym odprawił podwładnego bez pożegnalnego prezentu?

– Normalny? – podsunęła i ledwie uniknęła zderzenia z Riverem, znikając z powrotem w swoim pokoju.

Ten pożegnalny prezent był teraz w kieszeni Rivera i obciążał mu z jednej strony kurtkę.

Pojazdy w korku znów ruszyły, a potem ponownie stanęły. Na pasie prowadzącym z powrotem do Londynu ruch przebiegał swobodnie, choć z pewną ostrożnością; w warstwie śniegu rysowały się czarne linie śladów opon. Riverowi przyszło do głowy, że pasy przed nimi za miejscem, w którym z ciężarówki spadł ładunek, mogą być już pokryte kilkucalową warstwą śniegu. Ale tym będą się martwić, kiedy już tam dotrą.

– Żółty samochód – powiedziała Shirley.

– Że co?

Ale nie wyjaśniła.

A śnieg padał dalej.

W normalny dzień Londyn był miastem pełnym światła i życia, pełnym otwartych przestrzeni i dobrze oświetlonych placów. Ale był też pełen ulic pułapek i widmowych stacji; kraina duchów ukryta za rzeczywistością. Wyobraź sobie miasto jako zaszyfrowany tekst ukryty pod niewinnie wyglądającą stroną, pomyślał Richard Pynne; jako niewidoczny szereg niemych liter łączących się w brakujące słowa. Każdy krok na każdym kamieniu brukowym pobrzmiewał znaczeniem, które odczytać mogło tylko niewielu.

Pynne nigdy nie chciał pracować w terenie, wolał oglądać świat zza biurka w przekonaniu, że gdy jego kariera będzie się rozwijać w zawrotnym tempie, kolejne biurka będą się stawać coraz większe, zaś widoki coraz bardziej panoramiczne. Nie dało się jednak zaprzeczyć, że chwile takie jak ta przynosiły pewne podekscytowanie; z konieczności ukradkową, niemal seksualną przyjemność. Na pewno pomagało to, że był w drodze na spotkanie z Hanną i że spotkanie było nieoficjalne – w Regent’s Park zapisał tę godzinę jako przeznaczoną na PSO, „pilną sprawę osobistą”; standardowy szyfr na wizytę u dentysty czy w przychodni, żeby zbadać, czy nie złapało się kiły. Chwilowo był owiany legendą, a Londyn był terenem wroga.

Ziemia powoli stawała się coraz bielsza pod miękką, mokrą pierzyną śniegu.

Czekał za Embankment Station, a gdy zobaczył, że się zbliża, ostentacyjnie zerknął na zegarek; nie po to, by jej pokazać, że się spóźniła, lecz by przekonać każdego, kto mógłby to obserwować, że są tylko zwykłą parą i że ona się spóźnia.

– Dotarłaś.

Wyglądała na rozbawioną.

– A jest jakiś powód, dla którego miałabym tu nie dotrzeć?

– Nie. Żadnego. Chodziło mi tylko o to… – To, o co mu chodziło, umknęło mu, jeszcze zanim zdążył to powiedzieć. Rozejrzał się: nikogo nie było widać. Nikogo ważnego. Jakiś facet użerający się z arkuszem tektury. Dwie młode kobiety trzymające się za ręce. Zwrócił się do Hannah: – Masz ochotę na kawę?

– Nie mam czasu. Mówiłeś, że to ważne?

– Chodzi o Petera.

Petera Kahlmanna, jej prowadzącego z BND. Faceta, któremu się wydawało, że prowadzi niemiecką agentkę w brytyjskiej służbie cywilnej.

– Co z nim?

– Czy… odzywał się ostatnio?

– Czy się odzywał? Co to znaczy?

– Czy wydarzyło się coś niezwykłego?

– Nie, Richardzie. Nie wydarzyło się nic niezwykłego.

– Żadnych obaw związanych z bezpieczeństwem? Nie pytał, czy ktoś… się nim interesował?

– Pytałeś mnie już o to.

– A teraz pytam cię znowu.

– I odpowiedź brzmi tak samo. Nie. Nic. Jest stary i zmęczony, to wszystko. Jestem jego ostatnim zadaniem. Chce tylko odbierać moje raporty, które, jak wiesz, są pełne bezużytecznych bzdur, bo ty je piszesz, a potem wracać do swojego ciepłego mieszkanka i słuchać Radia 3. Z tego, co mu wiadomo, jestem kimś w rodzaju czyjegoś dowcipu, malutkim krecikiem w Whitehall, który ma podsyłać durne ploteczki. I to by było na tyle.

A zamiast tego, pomyślał Richard, jesteś malutkim krecikiem w Bundesnachritendienst podsyłającym ważne informacje.

Hannah przyjrzała mu się życzliwie.

– O co chodzi? Tak naprawdę?

– To pewnie nic takiego.

– Ale jednak nie takie nic.

– Nie… – Była jego agentką, a on był jej prowadzącym, a między agentem i prowadzącym nie było tajemnic. Przynajmniej w odniesieniu do tego, co wiązało się z bezpieczeństwem agenta. To było jak święty tekst: prowadzący chroni swojego agenta.

– Coś się stało – powiedział. – W Regent’s Park. Analityk przepuścił nazwisko Kahlmanna przez kilka baz danych.

– Mówiłeś mi o tym. Czemu to ma być ważne? Analitycy są od analizowania, taką mają pracę.

– Ale niedługo potem ten konkretny analityk, cóż… został wystawiony.

– Bo sprawdzał Petera Kahlmanna?

– Nie wiem… Jest taka możliwość.

– Myślisz, że BND ceni mnie tak bardzo, że byliby gotowi załatwić każdego, kto za bardzo się do mnie zbliży?

– Ja cię cenię.

– Miło mi to słyszeć. Ale gdybym była cenna dla nich, to w ogóle nie przydzieliliby mnie Kahlmannowi. Daliby to komuś większego kalibru. Komuś, komu zależy, żeby porządnie wykonać robotę. – Pchnęła go lekko w ramię. – Jestem płotką, wiem o tym. Ale nie martw się, nie mam problemów z poczuciem własnej wartości.

I taka właśnie jest prawda, pomyślał z ulgą. Dla BND Hannah była nieliczącą się płotką, uśpioną agentką, która być może nigdy się nie obudzi, tylko będzie mruczeć pod nosem wiadomości z pogranicza snu. Senne zwierzenia z sypialni w Whitehall, durne ploteczki, jak sama powiedziała. Nie była kimś, dla czyjej ochrony BND zaryzykowałaby incydent dyplomatyczny. A to oznaczało, że Królewna Śnieżka pozostanie tylko i wyłącznie dla niego: ich potajemne spotkania, znajome miejsca, ich szczególne relacje. Kahlmann był nikim, a to oznaczało, że Lech Wicinski wypadł z łask z powodu własnego paskudnego problemu, i nic poza tym.

A to dobrze, bo wcześniej na posiedzeniu dyscyplinarnym w Regent’s Park podał Di Taverner okrojoną wersję raportu z sekcji Trików i Bajerów w sprawie laptopa Wicinskiego.

„Ten materiał nie mógł zostać umieszczony na nim zdalnie”.

„To stuprocentowo pewne?”

„Na to wychodzi…”

Nash, który w ostatnim czasie spędzał pół życia w Regent’s Park, w tym miejscu w typowy dla siebie sposób głośno odchrząknął.

„Ach tak. W takim razie sprawa załatwiona”.

„Porozmawiam z działem kadr” – powiedziała Taverner. „Niech się zajmą jego papierami. I oczywiście niech prześlą raport do londyńskiej policji”.

Zaalarmowało to Pynne’a, ale jeszcze bardziej Nasha.

„Nie. Nie wiem, czy to mądre posunięcie”. – Jego usta się wykrzywiły, jakby poczuł w nich paskudny posmak. „W Westminster to drażliwy temat, oglądanie pornografii w pracy. Nie zapominajmy, że zakończyło to pewną obiecującą karierę. Jednego z najbliższych sojuszników pani premier”.

„Cóż, powinna ostrożniej dobierać sobie sojuszników. Lepkie łapy nigdzie nie wyglądają dobrze. A przy stole, przy którym zasiada gabinet, są czymś wyjątkowo żenującym”.

„Tak czy inaczej, uświadamianie opinii publicznej, że pracownik tajnych służb oglądał porno, nielegalne porno, kiedy powinien był dbać o interesy kraju… no cóż. To sytuacja, w której wszyscy przegrywamy. Nie, lepiej będzie nie mieszać do tego policji”.

„Przez to mógłby stać się twardszy” – odezwał się Pynne.

„Pomijając dość niesmaczne skojarzenie, jakie to przywołuje” – powiedziała Lady Di. „Mógłbyś to rozwinąć?”

„Jeśli go wylejemy, ale nie powiadomimy policji, będzie wiedział, że boimy się rozgłosu” – odparł Pynne „Wtedy sam mógłby to upublicznić. Twierdzić, że był niewinny”.

„Natomiast jeśli zostawimy go tam, gdzie jest” – odezwał się Nash. „Będzie siedział cicho. Ze strachu, że jeśli będzie się stawiał, zgłosimy sprawę na policję”.

„Niech będzie” – powiedziała Lady Di. „Jest kulawym koniem. Dziękuję, Richardzie”.

A więc wszystko ułożyło się dobrze. Może musiał się trochę nagimnastykować, ale rezultat był taki, jak trzeba.

– Masz rację – powiedział teraz do Hannah. – Wybacz mi. Martwię się o ciebie, to wszystko.

– Nie ma takiej potrzeby, Richardzie. Naprawdę. Dobrze nam idzie.

Jego podkradziona godzina dobiegła końca. Choć wcale tego nie planował, pochylił się i pocałował ją w policzek.

Uśmiechnęła się i ścisnęła jego ramię.

– To na razie.

Wszedł na stację. Gdy się obejrzał, wciąż tam stała i machała do niego. On też jej pomachał i zniknął jej z oczu.

Potem Hannah przeszła na Embankment i do małego parku za hotelem Savoy, gdzie Peter Kahlmann – prawdziwe nazwisko: Martin Kreutzmer – czekał na nią z bukietem róż.

– Peter!

– Lubię cię rozpieszczać.

I faktycznie tak było. Rażąco naruszając każdy szpiegowski protokół, o jakim kiedykolwiek czytała lub jaki oglądała na filmach, Peter pojawiał się na ich potajemnych schadzkach, przynosząc bombonierki albo porywał ją, gdy wychodziła z pracy, na spektakl grany na West Endzie: zawsze najlepsze miejsca. O ile Peter Kahlmann, którego opisała Pynne’owi, był człowiekiem wypalonym pracą, ten prawdziwy był jak ukochany wujek, taki, który chodzi na czworakach i udaje, że jest misiem. Ryzyko polegało na tym, że ktoś mógł dostrzec, że tak naprawdę był niedźwiedziem. Bo gdyby w Regent’s Park odkryto, że Kahlmann to w rzeczywistości Martin Kreutzmer, to, co traktowano dotąd jako drugorzędną, nie do końca poważną operację, natychmiast uznano by za Poważną Sprawę, bo Martin był znany na Ulicy Szpiegów i wszystkiemu, w co się angażował, należało się przyjrzeć dokładnie.

A mimo to był tutaj i wręczał jej róże w padającym śniegu.

– Importują je z Afryki.

– Są prześliczne. Idealny rekwizyt na potajemne spotkanie.

– Wszyscy będą zakładać, że jestem starym zbereźnikiem – stwierdził, biorąc ją pod ramię. – Napiszą sobie własną historię i nie zwrócą uwagi na to, kim naprawdę jesteśmy.

Z uniesionymi na sztorc kołnierzami, które miały chronić ich przed zimnem, przeszli przez park.

– No dobrze – powiedział. – Czego chciał nasz młody Werter?

– Wciąż się martwi tamtym analitykiem – odparła Hannah. – Tym, który sprawdzał twój pseudonim.

– Coś z tego wynikło?

– Nie wydaje mi się. Po prostu lubi się martwić.

– Nikt nie jest doskonały – zapewnił ją.

Opowiedziała mu o wszystkim, co w ostatnim czasie udało jej się wyciągnąć od Pynne’a: o Dianie Taverner i jej zmaganiach, by utrzymać się u steru MI5.

– Mają strasznie dużo komisji – powiedziała. – Mnóstwo zebrań. I napięty budżet. Według Richarda ona martwi się, że odbiorą jej kontrolę i przekażą jakiejś komisji. Czekała ponoć długie lata, by przejąć MI5, a teraz zamierzają zmienić całą strukturę dowodzenia.

– Ona zawsze sobie poradzi.

– Znasz ją?

– Znam ten typ. Kiedy komuś takiemu gra przestaje toczyć się po jego myśli, zmienia zasady gry. Teraz czeka na właściwą chwilę, to wszystko.

– Wydaje mi się, że Richard znał tego analityka – powiedziała Hannah.

– Byli przyjaciółmi?

– Nie sądzę, żeby miał jakichś przyjaciół.

– Z wyjątkiem ciebie – zauważył Martin.

Roześmiała się na te słowa.

Rozstali się na ścieżce dochodzącej do Strand; Hannah tuliła kwiaty, jakby były niemowlęciem. Jak każdy czuły kochanek Martin Kreutzmer pierwszych kilka kroków przeszedł tyłem, żegnając się z nią, ale gdy tylko się odwrócił, uśmiech znikł z jego twarzy. Na Strand ruszył w lewo, w stronę Trafalgar Square, gdzie nieustannie lawirowały stada niezrażonych chłodem turystów. Martin lubił ten bezsensowny ruch. Pomagało mu to myśleć.

Dotąd zakładał, że ten analityk, którego nazwisko Hannah wyciągnęła od Pynne’a przy koktajlach, został wystarczająco skompromitowany; zesłano go do odpowiednika Robbeneiland w MI5, gdzie miał spędzić resztę swej kariery, zastanawiając się nad tym, co mu się przytrafiło. Teraz wyglądało na to, że trzeba zrobić coś jeszcze. Jeśli Lech Wicinski będzie dalej sprawiał kłopoty, a Pynne dostrzeże więcej niż własne zauroczenie Hanną, cała operacja się posypie, a wraz z nią kariera Martina. Nie chodziłoby tylko o to, że straciłby obiecującą agentkę i dostęp do przecieków z życia Regent’s Park, których źródłem był jej prowadzący. Poszłoby też o przysługi, o które upomniał się Martin, żeby skompromitować Wicinskiego: przekonanie kolegi po fachu, żeby włamał się na laptop analityka, było wyraźnym przekroczeniem jego kompetencji. Ale zrobił to ze względu na Hannah, przypomniał sobie. Hannah była jego agentką. A prowadzący chroni swojego agenta.

Może też powinien powściągnąć swoje naturalne skłonności. W końcu nie chodziło tu tylko o zabawę. Przyszła pora, by wprowadzić Hannę do świata dorosłych: koniec z różami, koniec z wycieczkami.

Jeśli chodzi o Wicinskiego, jego dni usłane różami też dobiegły końca. Bo nie bójmy się tego powiedzieć wprost: Martin Kreutzmer przekroczył już jedną granicę. Głupotą byłoby nie przekroczyć kolejnej, gdyby okazało się to konieczne.

Tak właściwie to szkoda. Lech Wicinski wykonywał tylko swoją pracę. Ale mimo wszystko: takie było życie, jeśli pracowało się w terenie. Martin poklepał się po kieszeniach, przypomniał sobie, że nie pali, i wmieszał się w stado turystów, w którym szybko stał się niewidzialny.

===LxciECQWZVZvVmFZawE3VmVdaFg9WGhdaVs5WmxcOVhoUGYDNQE=

10

Schowek na klucze był małym plastikowym pudełkiem wielkości paczki papierosów przytwierdzonym do muru na zewnątrz na wysokości kostki. Aby wyjąć klucz, trzeba było odgarnąć z niego śnieg, następnie otworzyć wieczko i wstukać kod na rozklekotanej plastikowej klawiaturce. Albo, jeśli nie znało się kodu, trzeba było unieść nogę w bucie i mocno ją opuścić, by z jednym paskudnym trzaskiem oderwać schowek i jego zawartość od ściany. Potem trzeba było po omacku szukać w śniegu, nim znalazło się klucz pół metra dalej. Podnieść go drżącymi palcami. Przy trzeciej próbie w końcu wsunąć go do drzwi domku.

To znaczy, jeśli było się Lucasem Harperem.

Na dole znajdowała się kuchnia połączona z salonem i piec na drewno; na górze łazienka i dwie sypialnie. Znał to miejsce jak własny dom; co roku bywał tu z rodziną od czasów, gdy jeszcze raczkował. Teraz oczywiście rodzina była mniejsza. Ostatniej nocy, po tym, jak wymiana poszła nie tak – choć to miało być takie proste, ich pieniądze za jego obietnicę milczenia – po nagłej przemocy, która potem nastąpiła, i godzinach, które spędził, ukrywając się w ciemności, to było schronienie, które przyszło mu do głowy. Dzięki Bogu w tym tygodniu nikt z tego domku nie korzystał… Świat był straszniejszym miejscem, niż mu się dotąd wydawało. Mógłby teraz leżeć martwy z twarzą w śniegu.

Późne popołudnie. Piątek? Prawie nie spał, nie odważył się włączyć światła. Gdy obok przejechał jakiś samochód, rzucił się na podłogę, skulił w ciemności. Zupełnie jak ten brzdąc, którym był kiedyś, w tym samym domku letniskowym.

Samochód z trudem pokonał wzniesienie i jego odgłosy ucichły. Ale Lucas nie wychodził z ukrycia jeszcze przez pięć minut, dopiero wtedy wrócił na sofę.

„Twoje pieniądze już tu są. Ale będziesz musiał podejść bliżej”.

Wcześniej przez telefon wyraził się jasno. Mieli zostawić pieniądze na skrzyżowaniu, które wybrał, ponieważ było tylko symbolem na mapie: kilka drzew i drogowskaz. Miało nie być żadnego kontaktu. Nie był idiotą, w końcu jego tata był kiedyś szpiegiem.

„Muszę usłyszeć, jak to mówisz. Że nigdy nikomu nie powiesz, co widziałeś tamtej nocy”.

To, co wtedy widział, było szansą zabezpieczenia jego przyszłości. Zarobienia kasy.

Mężczyzna był niski, ale mocno zbudowany; ciemnoskóry. Wyglądał i brzmiał na Europejczyka, choć Lucas nie potrafiłby powiązać go z żadnym krajem. Miał mocno kręcone włosy, podbródek pokryty gęstym, kilkudniowym zarostem i gdy wyszedł spomiędzy drzew, to było tak, jakby w tej chwili się zmaterializował, w pełni ukształtowany; leśny duch z Władcy Pierścieni. Lucas obserwował tę grupkę drzew od godziny i nie dostrzegł żadnego ruchu. Aż do chwili, gdy ten mężczyzna zechciał być widziany. Świadomość tego zdawała się kształtować w jego brzuchu; węzeł strachu, który pojawił się równie nagle jak sam mężczyzna.

Który, jak zauważył Lucas, nie miał ze sobą plecaka. Lucas wyraźnie zażądał plecaka – bo w czym można było łatwiej przenieść pięćdziesiąt kawałków?

„Daj spokój, Lucas. Nie utrudniaj tego bardziej niż to konieczne, co?”

To wtedy zrozumiał, że ma kłopoty.

Podciągnął kolana i oparł o nie czoło. Temperatura spadała z chwili na chwilę, ale nie odważył się włączyć ogrzewania. Kocioł syczał przy uruchamianiu, a potem miarowo mruczał. Sąsiedzi mogliby coś zauważyć i przyjść to sprawdzić…

Żeby dobić targu, użył telefonu na kartę; zmienił głos. Nie powinni znać jego imienia – jeśli dowiedzieli się, kim był, to na pewno nie po to, by móc mu pogratulować, kiedy będą mu przekazywać pieniądze. Nie, to znaczyło, że nie zamierzają mu zapłacić… I wszystkie te myśli przebiegły mu nagle przez głowę, gdy ten mężczyzna nazwał go Lucasem.

Teraz ściskał rękami swoje łydki i czuł napięte pod skórą mięśnie. Wczoraj w nocy te mięśnie odmówiły posłuszeństwa… Adrenalina powinna dodać mu sił: to było ewolucyjnie zakodowane. Bojąc się o własne życie, powinien poruszać się z szybkością gazeli. Tymczasem jego nogi wydawały się ciężkie jak pnie drzew, a mężczyzna nawet się nie pofatygował, by go ścigać. Gdy Lucas obejrzał się za siebie, tamten wciąż stał przy drogowskazie z szerokim uśmiechem na twarzy.

A dalej za nim, za kolejnym wzgórzem, zbliżający się blask, jakby startowała rakieta.

Lucas spróbował rzucić się biegiem, ale śnieg mu na to nie pozwolił; po trzech krokach wyłożył się jak długi. Zanim zdołał się pozbierać, samochód z włączonymi długimi światłami znalazł się na szczycie wzniesienia i zaczął zjeżdżać. Zatrzymał się na skrzyżowaniu, by zabrać tego mężczyznę, i znów ruszył pod górę, z każdą chwilą zmniejszając dystans dzielący go od Lucasa. Zasypana śniegiem droga się rozświetliła i jego myśli zalały hałasy, ryk silnika i skrzypienie śniegu pod kołami. Zamierzali go przejechać. Miał stać się jednym z tych królików, jakie znajduje się na poboczu rozjechane przez samochody: niemal nietknięte, z wyjątkiem jednej komicznej cechy – rozpłaszczone jak w kreskówkach. Stałby się znakiem przestankowym na śniegu. Kiedy ta kobieta pojawiła się jakby znikąd, wciągając go do rowu, pomyślał, że tak to się właśnie dzieje: że ostatnią chwilę życia czuje się tak, jakby nas z niego wyrywano. Ale gdy upadł na ziemię, a samochód wyjąc, przejechał obok, wiedział, że wciąż żyje.

Samochód się zatrzymał i ten facet ze skrzyżowania wypadł z niego i zaczął biec z powrotem w stronę Lucasa.

Kobieta poderwała się na nogi i machnęła ręką dokładnie w chwili, gdy do niego dobiegał. Cokolwiek trzymała w ręce, trafiło mężczyznę w głowę z paskudnym, głuchym plaśnięciem.

Odwróciła się do Lucasa.

– Uciekaj.

Nie potrzebował zachęty.

Drogę przed nim blokował samochód, wiec pobiegł w dół, do skrzyżowania, teraz przychodziło mu to łatwiej, jego nogi dostosowały się do tej nowej rzeczywistości. Przy drogowskazie skręci w prawo: była tam ścieżka prowadząca do lasu. Jeśli będzie miał wystarczającą przewagę na starcie, uda mu się znaleźć tam jakąś kryjówkę. Te myśli wskakiwały na miejsca jak w układance, w której wszystko dopasowuje się samo. Jedyne, co musiał zrobić, to pozostawać w ruchu… Odważył się obejrzeć za siebie. Rozświetlony samochód był teraz wysepką w mroku, wokół której tańczyły cienie. Jednym z nich była ta kobieta, która przed chwilą go uratowała. Coś błysnęło w jej ręce. Na oczach Lucasa zamachnęła się tym ponownie, ale chybiła i pośliznęła się na śniegu. Zanim zdołała się podźwignąć…

Wszystkie myśli się rozpierzchły, gdy w oknie salonu pojawił się jakiś kształt.

Lucas zamarł. Cień zawisł tam na chwilę i przycisnął się do szyby. Kiedy się poruszył, Lucas przetoczył się na dywan, a potem podczołgał do drzwi. Przyczaił się pod szybką w kształcie rombu w ich górnej części, przyciskając ucho do drewna. Ktoś poruszył się na progu, śnieg zaskrzypiał pod jego ciężarem. Schowek na klucze, pomyślał. Jego brak pozostawił ślady na ścianie na zewnątrz. Jeśli wiedziało się, na co się patrzy, to było jak neon krzyczący: „Intruzi!”.

Napiął wszystkie mięśnie i gdy rozległ się dźwięk dzwonka, był na to gotowy i udało mu się nie jęknąć.

Ale szept tuż za jego plecami sprawił, że niemal wyskoczył z siebie.

– Nie rób tego.

A potem czyjaś dłoń zacisnęła mu się na ustach.

W samochodzie sprawy nie szły za dobrze.

– Gdzie jesteśmy? – spytała Shirley, która właśnie się obudziła.

– W Walii.

– Jasne, geniuszu. Tyle sama widzę. – Nie było żadnej możliwości, by mogła to widzieć. – A dokładnie gdzie?

Znajdowali się na drodze B4298 i gdy jej o tym powiedzieli, nie poprawiło to jej humoru.

– No… – urwała.

– No i jak, daleko jeszcze? – podsunął jej River.

– Ja tego nie powiedziałam.

– Ale chciałaś.

– Daleko już nie zajedziemy – odezwał się Coe.

– Będzie dobrze.

– Nie, nie będzie. Pada śnieg i już dwa razy mną porządnie zarzuciło. Widoczność wynosi półtora metra. Skończymy w jakimś rowie.

– Czyj to był pomysł?

– Nie zauważyłem, żebyś miała jakiś lepszy – powiedział River. – No dobra… Daleko już nie zajedziemy. Co by to oznaczało?

– Zatrzymanie się – powiedział Coe.

Jechali powoli od czasu, gdy minęli ciężarówkę, której przyczepę zarzuciło w poprzek drogi. Kaniony wyryte przez jadące przed nimi samochody powinny ułatwić im przejazd, ale w rezultacie ślizgali się na ubitym śniegu. Czas, kiedy to Shirley prowadziła, był szczególnie intensywny i towarzyszył mu nieprzerwany potok inwektyw skierowanych głównie, lecz nie wyłącznie, do innych użytkowników drogi. River się zastanawiał, czy kiedy byli skupieni na innych rzeczach, nie sięgnęła ukradkiem po paczuszkę w kieszeni, ale doszedł do wniosku, że gdyby tak było, inwektywy byłyby mniej kreatywne. Koka w jakiś sposób sprawia, że jej fanom wydaje się, że są mistrzami wszechświata, ale pozbawia ich zdolności oryginalnego myślenia.

– Zgadza się, geniuszu – powiedziała teraz. – To by oznaczało zatrzymanie się.

Ale Coe miał trochę racji. Śnieg padał równie gęsto jak wcześniej, z niemal socjopatyczną starannością. Wokół nich ruch prawie całkiem ustał: albo dlatego, że jechali teraz mniej uczęszczaną drogą, albo dlatego, że niezależnie od komentarzy Shirley jednak nie wszyscy byli jebanymi idiotami. A w tym momencie tkwili na drodze kategorii B, która równie dobrze mogła zostać oznaczoną dalszą literą alfabetu: po obu stronach znajdowały się tylko puste pola.

River z latarką w breloczku na klucze przyjrzał się rozłożonej na kolanach mapie.

– Myślałem o jakimś schronieniu.

– Jestem głodna – powiedziała Shirley.

Coe mruknął coś pod nosem.

– Czy przed chwilą nie mijaliśmy zakrętu? – spytał River. – Po prawej?

– Mhm.

– Dobra, to jeśli jesteśmy tam, gdzie mi się wydaje, znajdujemy się mniej więcej w połowie drogi między dwoma miasteczkami.

– A ile to jest w milach?

– Jakieś cztery mile w każdą stronę.

– Ale kicha – powiedziała Shirley. – Cztery mile? Nie możemy się tu zatrzymać.

Nagły rozbłysk światła oślepił całą trójkę: z niżej położonego miejsca na drodze wyłoniła się monstrualna ciężarówka zbliżająca się z naprzeciwka. Nie zwalniając, przemknęła obok i samochód się zakołysał, a potem przez chwilę drżał jak królik minięty przez drapieżnika.

– Jezu! – wyrzucił z siebie Coe.

– Kurwa! – zaklął River.

– Czy gdzieś tu w pobliżu jest McDonald? – spytała Shirley.

Gdy serce Rivera znów zaczęło bić wolniej, odparł:

– Jeszcze nie zaznaczają ich na mapach, ale coś mi mówi, że raczej nie.

– Czy ktoś zabrał jakieś jedzenie?

– Wszystko już zjadłaś.

– A sprawdzałeś w schowku?

– Nie zajrzę do schowka Ho – powiedział River. – Nie bez zabezpieczenia.

– Po prostu go otwórz. Tam może być czekolada.

A więc River otworzył schowek i okazało się, że są tam rękawiczki dla kierowcy. I nic poza tym.

– Ho pewnie myśli, że tego wymagają przepisy – stwierdziła Shirley.

– Tu jest zatoczka – powiedział Coe.

– Ale serio, chyba się tu nie zatrzymamy?

Zatrzymali się.

Coe zgasił silnik.

– Jechaliśmy trzy mile na godzinę – powiedział. – To prawie równie szybko jak teraz.

Nie byli sami, choć upłynęła chwila, nim to zauważyli. Kilka jardów przed nimi znajdował się inny samochód; przed nim jakiś większy kształt, zapewne ciężarówka. Brak latarni ulicznych i padający śnieg nadawał wszystkiemu dziwne kształty, a jedynym, co słyszeli, był szelest ich zimowej odzieży.

Poza tym był tylko stłumiony odgłos zdławionego świata.

River miał na komórce jedną kreskę zasięgu.

Wysiadł i uderzyło go, że w śniegu wszystko wymaga więcej wysiłku. Po trochu wynikało to z zimna, a po trochu z różnej głębokości nawianego białego pyłu.

Lamb odebrał po pierwszym sygnale.

– Niech zgadnę. Zgubiliście się.

– Wiemy, gdzie jesteśmy – powiedział River. – Po prostu nic nie widzimy.

– Za każdym razem, gdy wydaje mi się, że zgłębiłem rozmiary waszej niezdarności, udaje wam się mnie zaskoczyć. – River usłyszał odgłos zapalanej zapałki. – Wciąż masz swój pożegnalny prezent?

– Tak.

– To dobrze. Strzel sobie w łeb. Potem zastrzel Shirley. A potem szalonego mnicha.

– Też wybrałbym taką kolejność – odparł River. – Louisa dzwoniła?

Lamb się zawahał.

– Nie.

– Bo bardziej nie uda nam się do niej zbliżyć. Nie dziś w nocy.

– Jak daleko jesteście?

– Jakieś cztery mile.

– Nie możecie ich przejść?

– Nie w czymś takim.

Usłyszał wdech. Lamb potrafił wstrzymywać powietrze w płucach dłużej niż ktokolwiek, kogo znał. W każdym innym kontekście mogłoby to świadczyć o jego świetnym zdrowiu.

– Albo już nie żyła, kiedy wyruszaliście – powiedział Lamb – albo najzwyczajniej zniknęła z radaru. A więc jest tylko pięćdziesiąt procent szans na to, coś się zmieniło.

Riverowi jeszcze nigdy statystyka nie wydała się aż tak pocieszająca.

– Zastanawiam się, czy dobrze robimy. Czy nie trzeba było powiadomić Regent’s Park.

– Ostatnim razem, kiedy Harkness sobie zaszalał, dokładnie po nim posprzątali. Z tego, co wiemy, wciąż może działać za ich zgodą.

– Tak, ale…

– Nie ma żadnego ale. – Lamb wypuścił powietrze i River niemal poczuł jego papierosowy oddech. – Koty mają wszystko gdzieś, Wróżka Zębuszka bierze w łapę od dentystów, a Regent’s Park gówno obchodzi twoje dobro. Przykro mi, że pozbawiam cię złudzeń.

– Wciąż uważam, że źle to rozegraliśmy.

– I dlatego to ty odmrażasz sobie jaja, kiedy mój kutas i ja dumamy sobie nad twoimi wysiłkami, siedząc wygodnie w fotelu – odparł Lamb. I dodał: – To trochę jak masterminding, tyle że dla idiotów. A właśnie, Ho pyta, jak tam jego samochód?

– Daliśmy Shirley prowadzić – odparł River. – Niech sam sobie odpowie na to pytanie.

Udał, że stracił zasięg, ale jeszcze przez chwilę stał na mrozie, nim wsiadł z powrotem do samochodu. Zganił się, że sam chciał tu przyjechać. Nie po raz pierwszy decyzja podjęta w gniewie wydawała mu się już nie tak sensowna, gdy opadły emocje. Zwykle potrafił z tym żyć, tyle tylko, że tym razem mogła za to zapłacić Louisa. Albo już zapłaciła. A od dowiedzenia się, jak było naprawdę, dzieliły go cztery mile.

Możliwe, że śnieg sypał coraz słabiej, ale to mogło też być myślenie życzeniowe.

– No to rzeczywiście świetnie poszło – stwierdził Frank.

– Przywaliła Cyrilowi kluczem francuskim.

– A pytałem o szczegóły? Potrzebowałem dzieciaka w rowie. Było was trzech, mieliście samochód, a i tak nie daliście rady.

Anton pomyślał: „A ty gdzie byłeś?”. Ale uznał, że lepiej nie mówić tego na głos.

Fakty były takie, że skupili się na niewłaściwym celu. Kiedy zjawiła się ta kobieta, dała im jasno do zrozumienia, że jest niebezpieczna, gdy powaliła Cyrila. To przykuło ich uwagę. Tymczasem dzieciak dał w długą. Było ciemno: brak latarni. Po dwóch minutach zdawało się, jakby połknęła go noc. Pójście po śladach na śniegu wydawało się łatwe, ale było czarno jak w dupie i po chwili znaleźli się w lesie. Nie byli pieprzonymi Apaczami.

A kiedy to wszystko się działo, Legendarny Frank gdzieś zniknął, więc Anton niespecjalnie miał ochotę słuchać, jak teraz ich uświadamia, że nawalili.

Byli z powrotem w stodole. Wciąż byliby gdzieś tam, brnąc w śniegu, ale Cyril się przewrócił i narzekał na migające światła, chociaż żadnych nie było. Lars, który pełnił rolę medyka w ich ekipie, pokazał mu przed twarzą palce. Cyril zgodnie z prawdą powiedział, że widzi trzy, ale równie dobrze mógł zgadywać. Ludzie zwykle pokazują trzy palce: Anton nie miał pojęcia dlaczego.

– Gdybym wiedział, że potrzebujecie pomocy, pojechałbym z wami – rzucił Frank. – Ale uznałem, że jako zawodowcy poradzicie sobie z nastolatkiem.

– Tak. A poza tym w twoim wieku lepiej nie przesadzać z szaleństwami na śniegu – odparł Anton.

– Coś mówiłeś?

– Gdybyśmy mieli broń, skończylibyśmy, zanim zjawiła się ta kobieta.

– Tak – przyznał Frank – ale wtedy cały scenariusz wypadku wydawałby się mniej wiarygodny.

A na ile wiarygodny wydawał się teraz?, zastanawiał się Anton.

– Pieprzyć to – skwitował Frank. – Jest jak jest. Dobra, zbierać się. W tą pogodę jest szansa, że dzieciak jeszcze nie ulotnił się z okolicy. Jeśli się gdzieś przyczaił, pewnie wybrał miejsce, które zna. To nam daje trzy możliwości. – Wyrwał stronę z małego czerwonego notesu, przedarł ją na pół i dał jedną połowę Larsowi, drugą Antonowi. – Pracował dla firmy o nazwie Spiżarnia Paula. Właściciel to niejaki Paul Ronson. Lars, sprawdź to. I to miejsce, gdzie zatrzymywał się z rodziną. Anton, ty się tym zajmij. A ty, Cyril… połóż się, kurwa. Wyglądasz jak tutejsze wsioki.

– Dzieciak może być już w Londynie. Albo na posterunku.

– I co by powiedział? Że ludziom, których próbował szantażować, to się nie spodobało? Nie, to dzieciak i zrobi to, co robią wszystkie dzieciaki. Schowa się pod łóżkiem i będzie liczył na to, że sobie pójdziemy.

– Po ostatniej nocy upozorowanie wypadku mocno się skomplikowało – stwierdził Lars.

– To dlatego, tylko przez jeden dzień, jestem Świętym Mikołajem. – Frank wyszedł przez otwarte drzwi stodoły prosto w tumany śniegu. Jego samochód wyglądał jak rzeźba o opływowych kształtach. Zniszczył cały efekt, otwierając bagażnik i wyciągając z niego czarną torbę. Wyjął z niej dwa sig sauery. Jeden podał Antonowi, drugi Larsowi.

– A ja? – spytał Cyril.

– Ty byłeś niegrzeczny. W tym stanie nie powierzyłbym ci nawet elektrycznej szczoteczki do zębów – odparł Frank. – Zostań tu. I spróbuj już nie oberwać kluczem francuskim.

Anton zrobił to, co zawsze, gdy dostawał do ręki broń: sprawdził ruchome części i czy jest naładowana. Lars uczynił to samo. Te odgłosy sprawiły, że stodoła na chwilę zamieniła się w strefę wojny.

– Zapasowe magazynki?

– Jesteście w Walii, na litość boską. Jeśli nie nauczyli się używać owiec jako broni, i tak macie przewagę nad każdym, kogo spotkacie.

– Farmerzy mają broń – zauważył Lars.

– To unikajcie farmerów.

– A ty jakie masz plany? – spytał Anton. – Jeśli nie masz nic przeciwko temu, że pytamy.

– Ja sprawdzę Caerwyss Hall – stwierdził Frank. – Czyli drugie miejsce, które zna dzieciak. Pasuje wam?

Anton wzruszył ramionami.

– Dobra, spadajmy. Jeśli zrobi się zbyt głośno, będzie trzeba potem posprzątać. Więc spalcie to miejsce, kiedy już skończymy. Capisce?

– Poradzimy sobie.

– Spróbujcie tym razem nie zawalić sprawy.

Gdy Frank sobie poszedł, przeszli na niemiecki.

– Mamy jeden samochód – powiedział Lars.

– Wiem. Policzyłem.

– Więc…

– Pojedziemy do miasteczka, zaparkujemy i resztę załatwimy pieszo. Potem spotkamy się przy samochodzie. Zapisać ci to?

– Jesteś takim samym ciulem jak on.

– Ale o trzydzieści lat młodszym – odparł Anton. – Wyobraź sobie, jaki kiedyś będę. – Spojrzał na Cyrila. – Poradzisz sobie sam? Zostawić ci włączone światło?

– Jeśli znajdziecie tę kobietę – powiedział Cyril, który wciąż jeszcze trochę bełkotał – przywieźcie ją tutaj. Ja też mam coś, czym zamierzam ją ogłuszyć.

– Jeśli znajdziemy kobietę, załatwimy ją – zapewnił szczerze Anton. Wciąż bolały go jaja po kontakcie z jej kolanem. – A fiuta możesz sobie zachować na inną okazję.

Wsunął broń za pasek, pod płaszczem. Lars zrobił tak samo.

Kiedy wyszli, Cyril próbował rozpalić w piecyku, ale ciągle łamały mu się zapałki.

Wyglądało na to, że podpalenie stodoły nie będzie żadnym problemem.

Louisa zdjęła dłoń z ust Lucasa, prześliznęła się obok niego i przysunęła oko do wizjera.

Na progu stała Emma Flyte.

Louisa otworzyła drzwi, wciągnęła Emmę do środka i je zamknęła.

– Przysłali ciebie?

Emma rozpięła płaszcz i energicznie pokręciła głową, rozbryzgując krople topniejącego śniegu.

– Ciebie też dobrze widzieć.

– Emma!

– Nikt mnie nie przysłał. Przyjechałam szukać twojego telefonu.

– Ale jak…

– Pociągi – wyjaśniła cierpliwie. – Wciąż kursują. Albo przynajmniej kursowały. I podróż trwa tylko dwa razy dłużej niż zwykle. – Spojrzała na Lucasa. – A ty jesteś Lucas Harper, zgadza się?

Chłopak kiwnął głową, nie był w stanie wydusić z siebie choćby słowa.

– Cóż, wygląda na to, że cię znalazła. – Odwróciła się z powrotem do Louisy. – Miałaś zadzwonić.

– Przyjechałaś aż tutaj, bo nie zadzwoniłam?

– W wielu sytuacjach to byłoby zachowanie pasywno-agresywne – przyznała Emma. – Ale wiesz, w naszej branży… – Rozejrzała się po pomieszczeniu. Pogaszone światła, brak ogrzewania. Próba udawania, że nikogo tu nie ma. – Ukrywasz się.

– Możemy odsunąć się od okien?

To potwierdziło słowa Emmy.

Zrobiła to, co Louisa. W pomieszczeniu było cieplej niż na zewnątrz, ale trudno byłoby to udowodnić.

Louisa uważała na lewą rękę. Lucas Harper miał podrapany policzek.

– Co się stało?

– Tak jak mówiłaś. Znalazłam go.

– Ja też tu jestem!

Obie kobiety popatrzyły na Lucasa.

– Będzie lepiej, jeśli tylko jedno z was będzie mówić – stwierdziła Emma.

– Kim jesteś?

– Przyjaciółką kobiety, która pomagając ci, zraniła się w rękę. – Zwróciła się do Louisy: – Jest złamana?

– Nie sądzę.

– Wypadek?

– Cóż, chyba zamierzał ją złamać. A więc w tym ujęciu tak.

– Czasem się zastanawiam, czy Lamb wszystkich was uczy tego całego przemądrzalstwa. Bardzo boli?

– Nie jest wyrwana ze stawu – odparła Louisa. – Mogłam sobie uszkodzić ścięgna.

Bo kiedy pośliznęła się na śniegu, drugi mężczyzna – nie ten, któremu przyłożyła kluczem francuskim – dopadł ją i usiadł na niej okrakiem. W dziewięciu przypadkach na dziesięć to byłby już koniec, ale wolną ręką zgarnęła śnieg i wcisnęła mu go w twarz, a wtedy się cofnął; co ważniejsze, rozchylił też nogi na tyle, by mogła mu przyłożyć kolanem w krocze. W dziesięciu przypadkach na dziesięć to zawsze był koniec. A potem leżał jak długi w śniegu, a ona szukała po omacku klucza i właśnie poczuła go pod palcami, gdy trzeci mężczyzna, ten, który wcześniej prowadził, rzucił się na nią od tyłu i szarpnął rękę tak mocno, że niemal ją złamał. Zamiast stawiać opór, podążyła za tym ruchem, wykorzystała jego siłę przeciwko niemu i nagle leżał na plecach, a Louisa była na nim i przywaliła mu z główki w twarz. Puścił jej rękę, oswobodziła się, czując posmak krwi, nogi odmawiały jej posłuszeństwa, ale zmusiła je do działania. A potem biegła w ciemności za Lucasem.

– Przez całą noc byliśmy na zewnątrz – powiedziała. – Ukrywaliśmy się w lesie.

– I wyrzuciłaś swój telefon.

– I Fitbita Lucasa. Nie chciałam ryzykować.

– A jednak tu jesteście. – Emma spojrzała na chłopaka. – Nic ci nie jest?

Pokręcił głową.

– Dobrze wiedzieć. Wpakowałeś się w duże kłopoty?

– To nie moja wina.

– Jak zwykle. – Znów zwróciła się do Louisy: – Gdzie twój samochód?

– Pocięli opony.

– No tak, cóż. Pewnie to i tak nie ma znaczenia. Drogi są nieprzejezdne. Gdzie jest najbliższy posterunek policji?

– Nie możemy iść na policję – odezwał się Lucas.

– Ma rację – potwierdziła Louisa. – A poza tym, zgłosiłam to. Regent’s Park zareaguje.

– Cóż, nie śpieszy im się. A tymczasem nie możemy zostać tutaj. Bo to było pierwsze miejsce, które przyszło mi do głowy, by je sprawdzić.

– Właśnie, jak…

– Pracowałam kiedyś w policji, pamiętasz?

– I pozwolili ci zatrzymać kryształową kulę?

– Cartwright powiedział mi, kim był Min Harper. Poprosiłam Devona, żeby zajrzał do jego akt. Okazuje się, że kiedyś dzwonił stąd do Regent’s Park, więc adres był na jego liście kontaktów. To mi zajęło dosłownie trzy minuty. Nawet ten facet, któremu przywaliłaś kluczem francuskim, pewnie nie będzie potrzebował na to wiele więcej czasu. Więc tak jak mówiłam…

– Tyle tylko, że oni nie wiedzą, kim jest Lucas.

– Jesteś tego pewna?

– On wiedział, jak mam na imię – odezwał się chłopak. – Ten facet na skrzyżowaniu.

– Powiedziałeś im, kim jesteś? – spytała Louisa.

– Nie.

– Ale i tak się dowiedzieli. Jezu… Nie powinno nas tu być.

– Tak jak mówiłam.

Louisa już sięgała po kurtkę wiszącą na oparciu krzesła.

– Jest ciemno – powiedział Lucas. – I nie mamy samochodu. Dokąd pójdziemy?

Emma pomyślała, że chłopak wygląda na jakieś dwanaście lat.

– Nie będą szukać naszej trójki – odparła. – Zatrzymamy się w hotelu czy pensjonacie, gdziekolwiek, i wymyślimy jakiś plan. – Zerknęła na Louisę. – Który będzie obejmował wyjaśnienie mi, co się tu dokładnie dzieje.

Zanim Louisa zdołała odpowiedzieć, przez okienko w kształcie rombu we frontowych drzwiach przebiła się pięść.

Nie muszę tu być, przypomniał sobie Lech Wicinski. Mogę zatrzymać się w hotelu. Kiedy się nad tym zastanowił, dotarło do niego, że kawałek dalej na tej ulicy jest hotel; dziwnie nowoczesny budynek. Podejrzewał, że goście są tam na noc wciskani do kapsuł jak zwłoki do lodówek w kostnicach. Ale to i tak byłoby lepsze niż to. W głębi szafki znalazł jakiś koc, który wyglądał, jakby używano go do pikników w okresie międzywojennym. Usiadł na krześle i okrył się nim jak emeryt na spacerze. Mimo to wciąż było mu zimno i niewygodnie; i wciąż tu był, bo pójście do hotelu oznaczało kontakt z ludźmi, a Lech wolałby obudzić się martwy niż zmuszać się teraz do jakichkolwiek pogaduszek. Chwilowo Slough House był jego schronieniem. I jak wszystko inne, miało to swoją cenę.

– Wyglądasz jak ślimak bez skorupy odziany w kaftan.

Lamb w drodze do wyjścia. Ale schodząc na dół, znalazł czas, by do niego zajrzeć.

– Kończę tylko parę rzeczy – odparł Lech.

Lamb parsknął.

– Cóż, jeśli zrobi się za zimno…

Powiedz mi, jak włączyć kocioł, pomyślał Lech. Proszę.

– …to tu, kurwa, zamarzniesz.

A potem sobie poszedł. Lech spodziewał się, że usłyszy jego kroki na schodach, które na każdego reagowały nerwową solówką na didgeridoo, ale gdy tylko zniknął mu z oczu, równie dobrze mógłby się zdematerializować.

Z wyjątkiem dźwięku drzwi zamykanych na tyłach; podwójnego, głuchego odgłosu, który dotarł do jego uszu i któremu towarzyszył chłodny przeciąg.

A więc teraz został sam.

Znowu zadzwonił do Sary, ale zablokowała jego numer. Pomyślał, czy by nie zadzwonić ze stacjonarnego, ale dotarło do niego, że to na nic: nie chodziło o jakąś usterkę techniczną, którą można by obejść. I nie ulżyłoby jej, gdyby się dodzwonił. Zamknął oczy i pozwolił, by zalało go znużenie, a na zewnątrz śnieg dokonał czegoś, co nie udało się dotąd różnym grupom oszalałych morderców przez wiele lat: sprawił, że Londyn się zatrzymał. Gdy nadejdzie poranek, buty mieszkańców miasta zadepczą każdy nietknięty cal, zmieniając biel w szarość, żółć i czerń, ale na razie panował spokój, jakby miasto zapomniało o wszystkich tych nerwowych zdarzeniach, z których co dzień odtwarzało się na nowo. Sporadycznie Aldersgate Street przejeżdżał jakiś samochód, ale światła na pobliskim skrzyżowaniu niewzruszenie wciąż się zmieniały, zabarwiając szyby na czerwono, żółto i zielono. Lech poddał się ich hipnotycznemu urokowi i zasnął, jego wyczerpany mózg zapadł w hibernację naśladującą drzemkę Londynu. Kiedy się obudził, w pokoju było zimniej, ale poza tym nic się nie zmieniło. Uświadomił sobie tylko, że chyba jest głodny.

To by miało sens: minęły wieki, odkąd ostatnio coś jadł. I teraz też nie miał ochoty tego robić, a przynajmniej poddać się brutalnej mechanice tego procesu – wrzucaniu w siebie czegoś do jedzenia. Jeszcze mniejszą ochotę miał na różne inne rzeczy, których ten proces mógł wymagać: „Nakryć stół dla jednej osoby, proszę łaskawego pana?”. Łaskawy pan już prędzej potnie się sztućcami, jeśli będzie zmuszony odpowiedzieć na to pytanie.

Ale po drugiej stronie ulicy znajdowało się kilka nędznych sklepików, które będą otwarte. Istniało równanie rozpaczy, pozwalające ustalić poziom takich lokali, a im gorsze oferowały jedzenie – kebaby z muchami, nieświeże skrzydełka kurczaka – tym większa istniała szansa, że ich nędzna klientela będzie wymagać, by były otwarte dwadzieścia cztery godziny na dobę. Przeszedłby przez ulicę, kupił jedzenie, wrócił, zjadł i zasnął. Im prędzej to zrobi, tym prędzej będzie mógł znowu zasnąć.

A więc wstał, pozwolił, by koc zsunął się na podłogę, i zszedł po schodach. Drzwi na tylne podwórze zacięły się. Lech musiał na nie mocno naprzeć i wtedy poczuł, że ustępując, ocierają się o coś. A potem znalazł się na zewnątrz, na śniegu; niektóre płatki wciąż wirowały, jakby nie mogły się zdecydować. Wszystkie szkody zostały już wyrządzone, pomyślał. Nie wyglądało to nawet na uszkodzenie – poobijany zielony kosz na kółkach pod swą miękką śnieżną powłoką nabrał nawet trochę wdzięku ssaka i kształtem przypominał teraz wyrzuconego na brzeg wieloryba. Ale ostatecznie to było uszkodzenie, jakby niespieszny taran pozostawił po sobie rozłupane drewno i pokruszony asfalt. Co świetnie pasowało do nastroju Lecha. Zaburczało mu w brzuchu. Otworzył drzwi prowadzące w zaułek, przeszedł przez próg i w twarz trafiła go pięść, sprawiając, że biały świat stał się czarny. Zachwiał się, poczuł, że zahacza o coś butem, i upadł na śnieg.

Wychwycił jeszcze krótki blask ostrza, gdy napastnik wszedł na podwórko i zamknął za sobą drzwi.

Emma rzuciła się do drzwi, zanim ręka napastnika odnalazła zamek, i zaciągnęła łańcuch ledwie chwilę przed tym, nim odłamki kolorowego szkła posypały się na podłogę. Ale nie na tyle szybko, by nie zdążył chwycić jej za płaszcz i szarpnięciem przyciągnąć do drewnianych drzwi. Louisa skoczyła w jej stronę, ale Emma krzyknęła:

– Drzwi na tyłach! Już!

Lucas ruszył od razu. Louisa się zawahała, ale tylko na ułamek sekundy.

– Otwieraj – powiedział głos.

Emma namacała zamek, ale tylko po to, by upewnić się, że jest zamknięty.

– Już!

Szarpnęła się tak gwałtownie, jak tylko mogła, i rzuciła się w lewo. Chwyt nie zelżał, ale upadając, wysunęła ręce z rękawów i w dłoni napastnika został jej płaszcz, który zsunął się na ziemię, gdy postać się cofnęła. W następnej chwili drzwi zadrżały od kopniaka. Dał się słyszeć stłumiony, głuchy odgłos, gdy z dachu spadł śnieg; potem kolejne łupnięcie, od którego posypał się tynk, gdy napastnik ponownie kopnął w drzwi.

To był domek letniskowy, nie kryjówka. Jeszcze kilka takich kopniaków i na dywanie pojawią się odłamki drewna.

Emma złapała płaszcz i rzuciła się do ucieczki.

Drzwi na tyłach prowadziły do ogródka, który był nachylony pod takim kątem, że stopnie prowadziły w górę na trawnik. Przed nią Louisa wdrapywała się na ponaddwumetrowy murek, który Lucas prawdopodobnie już pokonał: kontuzjowana ręka ją spowalniała, ale zanim Emma do niej dopadła, ona też znalazła się po drugiej stronie; w białej narciarskiej kurtce wyglądała jak uciekający bałwan. Stary murek był z cegły i kruszył się ze starości, Emma przerzuciła przez niego płaszcz, znalazła jakiś znośny punkt zaczepienia i wybiła się w górę. Przerzuciła ciało nad krawędzią i w ostatniej chwili zaryzykowała spojrzenie za siebie. Mężczyzna wychodził właśnie z domku, z bronią w ręce. Zanim strzelił, opadła na ziemię po drugiej stronie. O ile strzelił. Nic nie usłyszała. Ale przecież w uszach miała pełno śniegu; wylądowała jak długa, twarzą do ziemi.

Gdy spojrzała w górę, wszyscy wokół niej nie żyli.

Shirley zniknęła za żywopłotem otaczającym zatoczkę. River miał nadzieję, że poszła się wysikać, ale możliwe, że wciągała kokę. Coe został za kierownicą i całkiem nieźle sprawiał wrażenie człowieka, którego nie obchodzi, gdzie się znajduje. Nie był jednak odpowiednio ubrany na taką pogodę i gdyby River choć trochę się tym przejmował, mógłby się o niego martwić: nieprędko miało zrobić się cieplej.

Jego własne ubranie też nie nadawało się na te warunki. Kurtka, którą miał na sobie, była niewiele cieplejsza niż anorak.

A to tylko kolejna z przeszkód związana z byciem kulawym koniem. Kiedyś dziadek go przed tym ostrzegał: że ich wymuszona inercja i otępiająco podobne do siebie dni sprawiały, że rzucali się na cokolwiek zapowiadającego akcję, nie zważając na konsekwencje… Frank by się nieźle uśmiał, pomyślał River. Gdyby Frank go teraz widział, pokręciłby głową, zaśmiał się i poszukał jakiejś innej rzeki, do której mógłby go wrzucić. A więc najlepiej byłoby zadbać o to, by Frank go nie zobaczył; by dowiedział się o nim dopiero w chwili, gdy poczuje ręce Rivera na gardle…

Jezu! Właśnie to zamierzał? Zabić ojca?

Coego przeszył dreszcz, jakby River przeszedł po jego grobie w drodze na grób Franka. Potem drzwi się otworzyły i wróciła Shirley.

– Sprawdziłam wrogie obiekty – poinformowała. – Samochód jest pusty. Ale ciężarówka już nie. Ma miłą, ciepła kabinę, całkiem przestronną. I jest tam facet, który je gorące żarcie i ogląda telewizję.

– Jak przestronną?

– Większą od mojego mieszkania. Powiedziałam mu, że jest nas tu troje.

– No i?

– No i spytał, czy są jakieś kobiety – odparła Shirley.

– Pozwoliłaś mu żyć?

– Później tam wrócę i wsadzę go do jego własnej mikrofalówki.

Coe otworzył oczy.

– Zajrzę do bagażnika.

– Może Ho wozi w nim zapasowe pizze – powiedziała z nadzieją Shirley, ale gdy Coe wrócił, okazało się, że było tam tylko duże kartonowe pudło, które kiedyś zawierało plazmowy monitor, a teraz były w nim tylko kawałki szarej ochronnej gąbki.

– Posłanie? – spytał River.

Coe wzruszył ramionami.

– Lepiej przytulmy się do siebie – zaproponował River.

– Kurwa, nie ma mowy – zaprotestowała Shirley.

– Dobra. To zamarznij na śmierć.

– Naprawdę bym to wolała.

– Możemy w takim razie dostać twój płaszcz? Skoro ty i tak zamarzniesz.

– Spierdalaj.

River i Coe popatrzyli po sobie, bo obu im zaświtało, że to będzie przytulanie w wyłącznie męskim gronie.

– Nie lubię, jak ktoś mnie dotyka – odezwał się w końcu Coe.

– W przytulaniu nie chodzi o dotykanie. Chodzi o… przetrwanie.

Przesiedli się. Shirley usiadła z przodu i zatrzasnęła drzwi na tyle głośno, by nikt nie miał wątpliwości co do jej nastroju. Coe przez chwilę stał na śniegu, podając kawałki pianki Riverowi, a potem rozdarł karton wzdłuż jednego ze zgięć, by go rozłożyć. Gdy wsiadł do samochodu, przykrył ich tym. Sztywny, pozbawiony uroku koc rozłożony na kawałkach gąbki.

– A dla mnie? – spytała Shirley.

– Jest tylko dla tych, którzy się przytulają.

– Sukinsyny.

– Twój wybór.

Po minucie zastanawiania się, w większości na głos, Shirley przesiadła się do Rivera.

– Jak Lamb się o tym dowie, zesra się ze śmiechu – stwierdziła. Okręciła się bokiem. – I lepiej, żeby to coś w twojej kieszeni było bronią.

River nie odpowiedział.

– Jezu… Masz broń w kieszeni?

– Lamb mi ją dał.

– To takie, kurwa… Mnie nigdy nic nie daje!

– Może myśli, że jesteś trochę nadpobudliwa.

– Pewnie chciał, żebyśmy się nią dzielili.

– Jestem przekonany, że to była ostatnia rzecz, o jaką mu mogło chodzić.

– No cóż – powiedziała Shirley – jeśli masz jakieś psychologiczne blokady w kwestii zastrzelenia swojego ojca, to zaklepuję ją dla siebie.

– Najpierw musimy go znaleźć.

– Powinniśmy się trochę przespać – powiedział Coe.

Ucichli, jeśli nie liczyć burczenia w brzuchu Shirley.

J.K. Coe jednak wciąż nie spał i siedział z głową opartą o szybę. Świat na zewnątrz zniknął i podobało mu się to – nieobecność wszystkiego, jakby każde uczucie i wydarzenie przestało istnieć. Tu, po tej stronie drzwi, miał skuloną śpiącą postać Rivera Cartwrighta opierającego się o jego ramię; byli tak ściśnięci, że stykali się udami i czuł puls Rivera, miarowe echo własnego. A zaraz za Riverem była Shirley Dander, która przez sen wydawała się promieniować ciepłem, jakby płonący w niej ogień nigdy nie odpoczywał. Coe potrafił to zrozumieć, choć nie był pewien, czy jego własne demony czują się najlepiej w takim żarze. Wydawało mu się, że wolały chłód.

Wreszcie zamknął oczy i przywołał dźwięki fortepianu; melodię tak subtelną, że mogłaby wędrować po śniegu, nie zostawiając śladów. Nie był do końca pewny, czy to sen, lecz było to coś na tyle zbliżonego, że jego oddech stał się regularny, a gremliny śledzące jego myśli przestały się wiercić i zostawiły go w spokoju.

Kilka godzin później obudził ich przetaczający się obok pług śnieżny.

Gdy Emma spojrzała w górę, wszyscy wokół niej nie żyli.

– Jezu…

A potem znalazła się przy niej Louisa i zdrową ręką pomogła jej podźwignąć się na nogi wśród nagrobków.

– Tędy.

Bo była tylko jedna droga: przez przykościelny cmentarz, do bramy.

Lucas był przed nimi, ale zatrzymał się, by obejrzeć się przez ramię, niepewny, co dalej robić. A za nimi, po drugiej stronie muru, który dopiero co pokonała, był człowiek z bronią.

Mimo twardego lądowania oddychała bez trudu i była w stanie trzeźwo myśleć, choć kilka ostatnich minut było szalone. I zaczęły się włączać jej policyjne instynkty, którym nie zaszkodziły te lata, gdy była szefową psów. Cokolwiek się tutaj działo, w centrum tego był ten chłopak.

Odsunęła się od Louisy.

– Dalej.

– Bądź ostrożna.

Emma kiwnęła głową, ale Louisa już ruszyła, biegła pochylona, jakby obawiała się snajperów.

Na szczycie muru pojawiły się dwie ręce w czarnych rękawiczka i Emma przyczaiła się za nagrobkiem. Powinny ją zdradzić ślady na śniegu: przy dziennym świetle byłyby jak neonowa strzałka. Ale na niebie nie było nawet księżyca; tylko słaba srebrzysta poświata za warstwą chmur. Gdyby poruszał się dostatecznie szybko…

I tak było.

Nim była gotowa, niemal zdążył ją minąć, nie zwracając uwagi na ślady na ścieżce. Nie było widać, by miał jakąkolwiek broń; musiał wsunąć ją do kabury, ale to było spostrzeżenie poczynione w ruchu. Już wyskakiwała jak diabełek z pudełka: by dodać sobie impetu, odbiła się od nagrobka jak od ściany basenu, ale i tak udało jej się tylko chwycić go za nogę poniżej kolana. To wystarczyło, by runął jak długi, ale upadając, przywalił jej obcasem w czoło i na chwilę zobaczyła wszystkie gwiazdy. Cofnęła się, nim spróbował trafić ją nogą, tym razem umyślnie, i podźwignęła się jako pierwsza. Gdyby akurat nie sięgał po broń, przewróciłby ją, gdy stała na jednej nodze, ale ta kluczowa chwila wystarczyła, by Emma z całej siły trafiła go drugą; nagle powróciło wspomnienie – skąd ono się wzięło? – cegły trafiającej w jej policyjną tarczę jakiegoś gorącego dnia w Tottenham. To samo wrażenie oporu. Tym razem to Emma była cegłą. Przetoczył się i bez względu na to, gdzie miał broń, odebranie mu jej wymagałoby bliskiego kontaktu, a nie sądziła, by na tyle go osłabiła. Lepiej się wycofać, gdy wciąż miała przewagę. Wszystko to trwało ułamek sekundy, jak nerwowe ujęcie w filmie akcji. Louisa i Lucas zdążyli już zniknąć za bramą. Popędziła za nimi, w biegu nakładając swój czarny płaszcz, który łopotał za nią jak peleryna wampira; kropelki krwi na śniegu niczym okruszki po przerwanej uczcie.

===LxciECQWZVZvVmFZawE3VmVdaFg9WGhdaVs5WmxcOVhoUGYDNQE=

11

Pierwszym zadaniem śniegu jest sprawienie, by wszystko zdawało się nowe; drugim – by ten sam widok skrzypiał ze starości. Nim nastał sobotni poranek, śnieg w Londynie zaczynał ustępować, zsuwał się z dachów z odgłosem wiatru wpadającego w spadochron. Na drogach piaskarki pozostawiły po sobie rdzawe ślady, a w miejscach, gdzie opony zmiażdżyły zaspy, pojawiły się szare grudy. Dźwięki też wracały do normy, jakby uliczna akustyka dostosowywała się do sytuacji. Każdy krok pomagał ulicom miasta powrócić do ich niczym nieupiększonego stanu, zaś wczorajsze płatki śniegu odrobiły lekcję, którą Londyn oferuje tym, którzy w nim osiądą: że choć wszystkie są niepowtarzalne, większość wydaje się identyczna, zarówno przed tym, jak i po tym, jak zostaną rozdeptane.

W drodze do Slough House Catherine Standish zauważała wszystkie te rzeczy i równocześnie nie zauważała żadnej z nich. Stanowiły muzykę w tle, zimową melodię, którą już wcześniej słyszała. W metrze ludzie zdawali się radośniejsi i bardziej beztroscy, jak ktoś, kto przeżył niespodziewaną ciężką chorobę, ale to również od siebie odsunęła. Zresztą nie było ich wielu. Było wcześnie; trwał weekend. Ona sama też nie wybierałaby się do pracy, gdyby połowa Slough House nie znalazła się w terenie. Przez większość nocy leżała i nie mogła zasnąć. Zastanawiała się, czy jej własna chwiejność – wielomiesięczne balansowanie na skraju trzeźwości – nie zapowiadała poważniejszego załamania i czy kiedy dotrze do pracy, nie zastanie każdego z pokoi spowitego czarną krepą, a budynku w stanie rozpadu. Nie była osobą, która wierzyła w znaki, ale Lamb najwyraźniej sądził, że zbliża się czas porachunków. I choć nie zawsze miał we wszystkim rację, tak jak sam chciałby wierzyć, często się zdarzało, że jego pewność siebie gwarantowała rezultaty, których oczekiwał, jakby świat wiedział, że nie warto stawać mu na drodze, gdy gotuje się w nim krew.

Ta myśl przykuła jej uwagę. Ostatnio widziała krew Lamba na poplamionej chustce na jego biurku, po tym, jak miał atak kaszlu.

Infekcja dróg oddechowych. Tak wtedy powiedział. I że bierze antybiotyki. Catherine zastanawiała się nad tym przez chwilę, a potem wyobraziła sobie Lamba u lekarza i natychmiast wykluczyła taką możliwość. Wyobraziła sobie, że rozmawiał z jakimś konowałem z MI5 i tę możliwość też wykluczyła. Pomyślała natomiast, że mógł sam postawić sobie diagnozę i kupić na lewo leki od kogoś, kogo poznał w pubie: to by pasowało. Odkąd go znała, próbował sam siebie wpędzić do grobu paleniem papierosów – właściwie to był wyścig między fajkami a alkoholem – i może miał rację, może faktycznie to była infekcja i leki na to pomogą, ale nigdy nie wiadomo. Prowadzenie życia takiego, jakie wiódł Jackson Lamb, i uniknięcie konsekwencji nie powinno być możliwe. Ale życie takie już było: wszyscy wiedzieli, że daje fory sukinsynom.

W zaułku za Slough House ślady prowadziły w dwie strony. Czasem się zdarzało, że ludzie szwendali się po ciemku, szukając miejsca, żeby się załatwić albo zaliczyć szybki numerek. Catherine nie była pruderyjna – nie mogłaby ze swoją przeszłością – ale miała nadzieję, że nigdy nie przypieczętowała krótkiej znajomości między koszami na śmieci. Ale tak już było z przeszłością. Nigdy nie dało się powiedzieć, do czego było zdolne twoje dawne ja. Otrząsając się z tych myśli i otrząsając śnieg z klamki, pchnęła drewniane drzwi prowadzące na podwórze na tyłach budynku. W Londynie to się zawsze tak kończyło. Człowiek wędrował jego ulicami przy każdej możliwej pogodzie, ale zawsze kończył na tym ponurym, ciasnym podwórzu, gdzie z murów sączył się dobijający smród porażki. A przynajmniej, jeśli było się Catherine Standish. Kolejny radosny akcent na początek dnia. I nagle jej serce zabiło szybciej, gdy usłyszała jakiś jęk.

Upuściła torebkę, lecz najpierw sięgnęła do niej po ciasno zrolowaną parasolkę. Absurdalne, zgadza się, ale już kiedyś porwano ją z londyńskiej ulicy i niedopuszczenie do tego, by to się stało po raz drugi, znajdowało się wysoko na jej liście priorytetów. Jednak gdy się odwróciła, nikogo tam nie było; tylko wspomnienie jej oddechu wiszące w powietrzu niczym zapominalski duch, który nie jest pewny, gdzie powinien być.

Znów usłyszała jęk.

Jej serce biło już normalnie i gdyby ktoś ją obserwował, mógłby założyć, że jest spokojna. To była jej mocna strona; w większości sytuacji szybko wracała do siebie, bo skoro większość złych rzeczy, jakie miały jej się przytrafić, już jej się przytrafiła w przeszłości, nie było większego sensu bać się teraźniejszości. Poza tym jęk był tylko jękiem i oznaczał, że ta konkretna zła rzecz przytrafiła się komuś innemu. Dobiegał z pojemnika na śmieci; zielonego pojemnika na kółkach, na którym pokrywa śniegu była cieńsza niż na wywróconym wiadrze, którego obecność na podwórzu zawsze stanowiła zagadkę. A więc pojemnik był otwierany po tym, jak zaczął padać śnieg, a ponieważ szanse na to, że jakiś kulawy koń sam z siebie tak po prostu opróżnił biurowy kosz, były raczej nikłe, nie zrobiono tego, by pozbyć się śmieci. Właściwie to czemu się nad tym wszystkim zastanawia? Ktoś był w tym pojemniku i wydawał takie odgłosy, jakby był ranny. Albo jakiś bezdomny schował się tam, szukając schronienia, albo ktoś wypadł z helikoptera, albo…

Mniejsza z tym.

Z trudem uniosła wieko, zajrzała do środka i znalazła go w śmieciach, jak szczura: wśród kartonów po jedzeniu na wynos i jednorazowych kubków, wilgotnych gazet, które powinny były trafić do recyclingu, i paczek po papierosach, które nigdy nie powinny były zostać kupione. Z szeroko otwartymi oczami spoglądał w niebo, jakby jej nie zauważał. Słodki Jezu! Wpadł w pułapkę i trafił do czyjegoś kosza na śmieci. Pod warstwą brudu widziała poszarpane graffiti na jego twarzy.

I znów nie była sama. Za jej plecami ktoś wszedł na podwórze.

Catherine nie musiała się odwracać. Powietrze wypełniły nieprzyjemne dźwięki, jakby z czyichś uszu czy słuchawek wyciekała kiepska muzyka.

– Roderick – powiedziała.

– Hę?

– Roderick – powtórzyła, odwracając się i klaszcząc w dłonie, by otrzepać je ze śniegu. – Zjawiasz się w najbardziej odpowiedniej chwili. Może zechciałbyś pomóc mi wyciągnąć pana Wicinskiego z pojemnika na śmieci.

Roddy sprawiał wrażenie, jakby miał problem z połączeniem ze sobą tych słów, więc Catherine mocno szturchnęła go w ramię.

– To nie była sugestia. Do roboty.

A więc Roddy bez wielkiego entuzjazmu zabrał się do dzieła.

Po przejechaniu pługu śnieżnego dobra wiadomość była taka, że droga stała się w znacznym stopniu przejezdna.

Była też jednak i zła strona.

– Kurwa, próbowali pogrzebać nas żywcem – wyrzuciła z siebie Shirley.

– Może, jeśli będziesz dalej przeklinać, śnieg się roztopi – podsunął River. Wraz z Coem był zajęty zdrapywaniem z samochodu Ho tego, co pozostało po przejeździe pługu, przy pomocy kartonów, których używali wcześniej jako posłania. – A w tym wypadku, no wiesz… nie przestawaj. Nie pomagaj nam i w ogóle.

– Jestem zajęta – warknęła.

Pług już dawno zniknął, a jego kierowca był zbyt daleko, by dosłyszeć słowa: „Ty zaspermiona śmierdząca pierdolona cipo!”, nawet gdyby wiele dla niego znaczyły, albo znaczyły cokolwiek dla kogoś oprócz Shirley. W nieruchomym porannym powietrzu jej głos brzmiał donośnie jak kościelny dzwon, choć człowiek miałby większą ochotę zareagować na zaproszenie do modlitwy, gdyby pochodziło od Daleka.

Kierowca ciężarówki wysunął głowę przez okno.

– Mogłabyś trochę ciszej? Próbuję się ogolić.

Twarz Shirley przybrała wyraz gorgony.

– Mam dla ciebie tylko jedno słowo, więc słuchaj uważnie. Odpierdol się!

– To są dwa słowa…

– Nie licz, tylko słuchaj. Nie zmuszaj mnie, żebym tam do ciebie podeszła.

Mężczyzna schował głowę. River westchnął.

– Nawet nie zaczynaj – ostrzegła go. Obejrzała się na zaparkowaną ciężarówkę. – I lepiej, żeby w tej jebanej kabinie miał dżem. Bo jeśli jeszcze raz się odezwie, zrobię z niego tosty.

Po skończeniu roboty Coe odrzucił na bok swój karton i teraz studiował coś na komórce. River zakładał, że to oznacza, że rozpracowuje jakiś problem. Jak się okazało, natury geograficznej.

– Telefon Louisy jest po tej stronie Pegsea – stwierdził.

– Skąd wiesz? – warknęła Shirley.

Coe zmierzył ją wzrokiem.

– Bo mam współrzędne – odparł w końcu. – I mapę.

– Dobra… Jezu! Sprawdzałam tylko.

– To na co czekamy? – spytał River, wsiadając z powrotem do wozu.

Czekali, aż Coe skończy planowanie trasy, co robił w milczeniu, stojąc na mrozie.

Shirley zaczęła skubać gąbkę.

– Tylne siedzenie w samochodzie Ho chyba jeszcze nigdy nie widziało tyle akcji co wczorajszej nocy – stwierdziła.

– Ja też ostatnio za wiele nie widziałem – przyznał River.

– Lepiej niech się nie okaże, że robiłeś coś, kiedy spałam – powiedziała Shirley. – Bo jeśli tak było i się o tym dowiem, już nie żyjesz.

– Możesz mi wierzyć – odparł River. – Nawet, gdybym miał listę, i tak byś się na niej nie znalazła.

Coe wsiadł na miejsce kierowcy.

– A jego to dotyczy jeszcze bardziej – nie odpuszczała Shirley. – Jeśli w nocy coś przy nim majstrowałeś, będzie wkurzony. Od wieków nikogo nie zabił.

– Z tego, co wiesz – odezwał się Coe.

– To miał być żart?

– Ja nigdy nie żartuję.

– Moglibyśmy wreszcie ruszyć?

Coe uruchomił silnik.

– Mam plan – oświadczył.

W ustach kogoś innego zabrzmiałoby to pocieszająco, ale jak zauważyła Shirley, Coe od jakiegoś czasu nikogo nie zabił i dla Rivera nie było do końca jasne, czy wynikało to tylko z braku okazji. Ostatnim razem, gdy znalazł się w wiejskim otoczeniu, Coe rozsmarował czyjąś twarz na chodniku. Wprawdzie twarz ta należała do terrorysty, ale to była przesadna reakcja, która nie za dobrze świadczyła o jego mentalnych hamulcach. A teraz znów znaleźli się poza miastem. Możliwe, zastanawiał się River, że Coe był jak gwiazda rocka w trasie i uważał, że nic, co zdarzyło się poza obwodnicą M25, się nie liczy. A w takim wypadku to dobrze, że jedyna broń, jaką mieli, znajdowała się w kieszeni Rivera.

– Powiesz nam jaki? – spytała Shirley.

– Jeszcze nie teraz.

– Czemu?

– Bo jeśli znajdziemy zwłoki Louisy, to i tak będzie na nic – odparł Coe i wrzucił bieg.

Droga po przejeździe pługu była nierówna, ale przynajmniej znów byli w ruchu.

Gdy wyjeżdżali, kierowca ciężarówki pokazał im na pożegnanie środkowy palec, ale River postanowił nie wspominać o tym Shirley.

***

Istniały lepsze sposoby, żeby się obudzić, ale przynajmniej się obudziła…

Ten facet wczoraj w nocy miał broń.

Tak powiedziała Emma, a na niej zawsze można było polegać, była przecież wcześniej policjantką, psem i nie pieprzyła się z nikim, jeśli to było konieczne. A więc ten facet wczoraj w nocy miał broń, co wskazywało na jego zamiary: gdyby ich złapał, nie obudziliby się w ogóle. Louisa już się zorientowała, że odnalezienie Lucasa wciągnęło ją na niebezpieczne wody, ale miała nadzieję, że okażą się w miarę płytkie. Jak bardzo można się pomylić?

Emma zostawiła tego faceta na cmentarzu i we troje przebiegli przez miasto, przekraczając opuszczoną główną ulicę i kierując się w stronę ujścia rzeki. Nie mieli żadnego planu. Wydawało się to tak nierzeczywiste, że aż ciężko było oddychać. Śnieg sprawiał, że wszystko wyglądało dziwnie, miasto jakby cofnęło się w czasie o kilka stuleci, a mieszkańcy ukryli się w domach – wszyscy, z wyjątkiem kota na murze, który spoglądał na nich z pełnym nienawiści błyskiem w oczach.

W pobliżu ujścia rzeki były ścieżki na tyle osłonięte przez drzewa, że nie leżał na nich śnieg. Znak przy otwartej śluzie ostrzegał o możliwości powodzi, ale to wydawało się bardziej do przyjęcia niż mężczyzna z bronią. Ten ostatni jeszcze za nimi nie ruszył – był za nimi tylko ten kot, który teraz zmienił się w czarny kształt na środku drogi zmierzający w stronę miasta przesadnie powolnym krokiem. A potem znaleźli się między drzewami i droga równie dobrze mogła być wiele mil od nich; odległa poświata bijąca od osady obcych.

Jakiś samochód wybrał sobie akurat tę chwilę, by powoli przejechać główną drogą, odgłos jego silnika nasuwał na myśl inną epokę, która jeszcze nie nastała.

Wciąż biegli, Lucas z przodu, Emma na końcu; umyślnie, Louisa to wiedziała. Była w dobrej formie i mogłaby ich oboje wyprzedzić, ale znów obudziła się w niej policjantka i starała się chronić pozostałych. Irytowało to Louisę, ale nie aż tak bardzo, jak wspomnienie tego, że Emma kazała jej uciekać, a Louisa właśnie to zrobiła. Nie zaczekała, żeby jej pomóc. Nie rzuciły się razem na napastnika. Po prostu uciekła, jakby się obawiała, że działając razem, okażą się mniej skuteczne niż Emma w pojedynkę. Jakby się bała.

Ale nie bała się wczoraj w nocy, przypomniała sobie. Zmierzyła się z całym samochodem złych typów, uzbrojona tylko w klucz francuski.

Na skraju wody ledwie widoczne za drzewami były łodzie; niewyraźne kształty w ciemności, które mogły tam tkwić od lat. Lucas biegł na przedzie, a potem nagle go nie było; znikł jej z oczu, jakby wpadł do jakiegoś dołu, i okazało się, że mniej więcej tak było.

Gdy do niego dotarła, już próbował podźwignąć się na nogi, ale coś w jego oczach kazało jej się odwrócić. Wiedziała, że nie chciałby, żeby zobaczyła, jak łka.

Dogoniła ich Emma.

– Widziałaś coś? – spytała Louisa.

– Myślę, że zostawiliśmy go w miasteczku.

Ale to było niewielkie miasteczko i nie było w nim wiele miejsc, gdzie ich troje mogłoby się ukryć.

– Co mamy robić? – spytał Lucas.

Nagle wydawał się bardzo młody; dwunastolatek mierzący się z czymś, co go przerastało. Miał ubłoconą twarz.

– Iść na policję – odparła Emma.

Louisa dotknęła jej łokcia.

– Nie. Zaufaj mi.

– Tak, już próbowałam. I zobacz, jak na tym wyszliśmy.

– Co to? – zapytał Lucas i wskazał między drzewa.

To okazało się szopą stojącą kilka jardów od ścieżki i tak ukrytą w ciemności, że wyglądała jak jeden z wielu cieni. W bajce w takim miejscu mieszkałby szewc albo jakiś złośliwy elf. Gdy Louisa sforsowała drzwi – w okuciu kłódki brakowało dwóch śrub – znaleźli w środku stertę pachołków i rozkładane znaki ostrzegawcze z napisem Roboty drogowe. Być może dotyczyło to jakichś prac sezonowych: nic nie wskazywało na to, by od czasu, gdy cofnęły się zegary, trwały tu jakieś roboty drogowe.

– Czy to mądre? – spytała Emma.

– A masz jakiś lepszy pomysł?

Iść na policję, mówiło spojrzenie Emmy, ale nie powiedziała już tego na głos.

Zebrali się w środku, a szopa nie stała się większa, ale gdy Louisa przesunęła znaki, zrobiło się miejsce, by mogli usiąść na podłodze. Lucas wyraźnie tego potrzebował – do tej pory napędzał go strach, ale upadek wytrącił go z tego stanu i teraz chciał tylko ukryć się w ciemności.

– Jest dobrze – zapewniła go. – Będzie dobrze.

Nie odpowiedział.

– Cóż, nie wybiegajmy tak daleko w przyszłość – odezwała się Emma. – Możliwe, że będzie dobrze. Ale ponieważ nie mam pojęcia, co się tutaj dzieje, nie mogę tego zagwarantować.

– Dzięki – powiedziała Louisa. – Potrzebował właśnie coś takiego usłyszeć.

– Nic mi nie jest – powiedział bez przekonania Lucas.

Przypomniał jej się Min i było to nagłe i bolesne.

W szopie było okno, ale w połowie zasłaniała je sterta kijków, których przeznaczenia Louisa nie była w stanie odgadnąć. Było brudne, pokryte pajęczynami, a wszędzie wokół otaczały ich drzewa… W mroku byli niewyraźnymi kształtami – Lucas siedzący po turecku na podłodze, Louisa, która przyklękła obok niego. Stojąca Emma. Całe skąpe światło odbijało się od jej włosów. Przypominało to siedzenie w szafie z aniołem stróżem. Wydawało się, że na zewnątrz panuje spokój; nim ta myśl zdążyła ukształtować się do końca, coś zaskrobało w szybę.

– Jezu!

– To tylko gałąź – powiedziała Emma ułamek sekundy później. – Stuka w okno.

Nawet drzewa chciały dostać się do środka. To była jedna z tych nocy.

– Jesteśmy tu bezpieczni? – spytał Lucas.

Zanim Emma zdążyła powiedzieć mu prawdę, Louisa zapewniła:

– Przez jakiś czas nic nam nie grozi.

– Ilu ich jest? – spytała Emma.

– Wczoraj w nocy było trzech. Jednego wyłączyłam. Teraz już pewnie znów jest na nogach.

– Trzech to nie tak dużo – mruknęła Emma na wpół do siebie. – Może masz rację. Przez jakiś czas nic nam nie grozi. – A potem spojrzała w dół, na Lucasa. – No dobra. Zacznijmy od tego, dlaczego trzech facetów chce cię zabić.

…To było ubiegłej nocy. Teraz nastał ranek i Louisa się obudziła, co było dobrą nowiną; zasypiała, mając do dyspozycji o połowę za mało miejsca, którego potrzebowała, co nie było już takie dobre. Obok niej spał Lucas. Emmy nigdzie nie było widać. Louisa podźwignęła się, czując się jak rozłożona figurka origami, i wyciągnęła rękę do drzwi. Na zewnątrz było jasno; blade, mdłe światło, które kojarzyło się z wodnistym kleikiem. Emma tam była. W długim ciemnym płaszczu, z rozpuszczonymi blond włosami wyglądała, jakby szykowała się do zdjęć filmowych, gotowa na zbliżenia. I to po nocy spędzonej w szopie. Nie żeby Louisa była zazdrosna, ale serio? Kurwa.

– Przespałaś się? – spytała Emma.

– Trochę. Masz zasięg?

– Nie wiem. Nie mam telefonu.

– Że co…?

– Musiał wypaść mi z kieszeni. Pewnie kiedy przerzucałam płaszcz przez tamten mur.

– O cholera. – Louisa popatrzyła na ścieżkę prowadzącą w stronę miasteczka. – Czy ci się to podoba, czy nie, teraz jesteś kulawym koniem. Jakieś oznaki życia?

– Dwadzieścia minut temu facet wyprowadzający psa. Nic ci nie jest? Poruszasz się jak manekin do testów wypadkowych.

– Za stara jestem na spanie w szopie – odparła Louisa. – Albo za młoda. Jedno albo drugie.

Emma kiwnęła głową.

– To, co mówił Lucas. Czy zmieniał wersję, odkąd opowiedział ci to pierwszy raz?

– Nic takiego nie zauważyłam. Myślę, że mówi prawdę.

– No cóż. Ci faceci z bronią dodają temu trochę ciężaru.

Lucas opowiedział im, że zatrzymał się w pensjonacie trochę dalej nad morzem. Sądził, że mądrze będzie pobyć w okolicy kilka dni, „żeby wszystko sprawdzić”, zanim nastąpi przekazanie pieniędzy.

Kiedy to mówił, tak bardzo przypominał Mina. I gdyby Min kiedyś coś takiego powiedział, pierwszą rzeczą, jaką zrobiłaby Louisa, byłoby wymyślenie planu awaryjnego.

– I co wynikło z tego… „sprawdzania”? – spytała Emma.

Lucas odparł żałosnym głosem:

– Myślałem, że wszystko będzie dobrze.

– Chciałeś pieniędzy za milczenie – stwierdziła Emma. – Za to, że nikomu nie powiesz, co widziałeś.

Pokiwał głową.

– No dobrze. Powiedz nam, co widziałeś.

I to właśnie zrobił.

Tego ranka Anton miał w chuj obolałą twarz.

– Wiesz, co jest na to dobre? – spytał Lars.

Lars. Medyk w ich ekipie.

– Nie dać sobie po niej deptać.

Ha, ha, kurwa. Ha, ha.

Już drugą noc spędzili na dworze, uganiając się za własnym ogonem. Dzieciak mógł być wszędzie, ale Anton tak nie uważał. Myślał, że oboje wciąż są w okolicy i czekają na dobrą okazję, żeby się stąd ulotnić. To było tak, jakby całe hrabstwo pozamykało drzwi i powystawiało puste butelki. Pociągi nie kursowały, a drogi były nieprzejezdne.

– Poza tym ona jest z Regent’s Park. Kiedy agent działający w terenie przeżyje kontakt z wrogiem, zgłasza to i się gdzieś przyczaja. I czeka na wsparcie.

– Które skopało cię po twarzy, tak?

Anton spędził tę noc ze śniegiem w ustach, żeby się znieczulić. Ale choć skopanie go po twarzy mogło wyglądać na wsparcie, nie był co do tego przekonany. Nie potrafił tylko wytłumaczyć Larsowi, na czym polega różnica.

– Nie miała broni – powiedział.

– Na jedno wychodzi.

– No jasne. Gdyby była z Regent’s Park, byłaby uzbrojona.

Ale Lars tego nie kupował.

– W kraju? To jest Walia, nie Ukraina.

– Równie dobrze to by mogło być na High Street w Kensington – zapewnił go Anton. – Kiedy agent w terenie wystrzeli flarę, z Regent’s Park wysyłają ekipę z bronią. A nie jakąś blondynkę.

Nie zawsze pracował w szarej strefie – osiem lat w BND, a wcześniej sześć w wojsku – a jedną z rzeczy, której człowiek uczył się na Ulicy Szpiegów, było to, że ludzie jeżdżą po różnych stronach drogi, ale przepisy ruchu drogowego pozostają te same. Amerykanie mieli fałszywe uśmiechy przyklejone do twarzy, a Rosjanie zakładali gumowe rękawiczki, ale proces zadbania o swoich wszędzie wyglądał bardzo podobnie.

– Ujmując to inaczej, ona nie ma im pomóc w ucieczce – powiedział. – Jest tylko dodatkową komplikacją.

Byli jakąś milę za miasteczkiem, niedaleko Caerwyss Hall; samochód zatrzymał się na poboczu. Jechało się powoli, jakby człowiek uczył się jeździć na łyżwach. Pola wokół zmieniły się w gładkie równiny, a drzewa na tle porannego nieba wyglądały jak udekorowane na święta. Tylko ten śnieg. Niby miękki i puszysty, ale bezlitosny jak rekin. Poza tym wyglądało to jak z pieprzonego Disneya.

– Dwie laski – poskarżył się Lars. – Co to ma być? Aniołki Charliego?

Anton miał nadzieję, że nie. Charlie miał ich trzy.

– Kobiety mają naturalną przewagę – odparł. – Przy pierwszym kontakcie próbujesz nie uderzać z całej siły.

– Jak na razie to działa.

– Ale druga runda to już inna historia. – Słychać było, jak Antonowi strzeliły kości palców. Czuł uspokajający ciężar broni w kieszeni kurtki.

– Czyli jesteś tego pewny – stwierdził Lars. – Wciąż są w okolicy.

Anton był tego pewny z powodów, które przed chwilą wymienił.

– No i dobrze – ocenił Lars. – Bo właśnie idzie Frank. Możesz mu to wszystko powtórzyć.

Protokół Fugi, pomyślała Lady Di.

Był sobotni poranek i siedziała w swoim gabinecie. W niektórych zawodach nie ma szacunku dla prywatnego życia.

Protokół Fugi: to był zakulisowy proces, uzależniony od współpracy człowieka, który przewodniczył akurat nadzwyczajnej komisji parlamentarnej. A więc nie było nawet mowy o tym, że zostanie zaakceptowany, bo Oliver Nash był o wiele zbyt ostrożny, by zgodzić się na cokolwiek, co mogło się wiązać z wyższymi rachunkami za pranie brudów dla Gabinetu. Ale nawet Oliver wyczulił wszystkie zmysły. „Nie mogę się pozbyć wrażenia, że coś się tutaj dzieje Diano…”

To tajne służby, Oliverze. Tu zawsze coś się dzieje.

Czyli z Fugi nic nie będzie, ale to jej nie przeszkadzało, bo chodziło tylko o to, by zaprotokołowano, że o nią wnioskowała. Wtedy, gdy już szambo wybije, będzie mogła powiedzieć: „Widzicie? Mogłam to powstrzymać”. Nie trzeba było być geniuszem, by się domyślić, że obecność Franka Harknessa była częścią układu, o którym ostrzegał ją Peter Judd – że był tu, żeby wyciszyć coś, co wydarzyło się w Caerwyss Hall – i nie było też żadną tajemnicą, że Lamb na niego poluje. Może i Lambowi się wydawało, że robi to dyskretnie, ale choć był taki otrzaskany, nie nadąża za nowoczesną technologią. Kazanie temu niedorozwiniętemu informatykowi sprawdzenia danych z kamer, to było jedno, ale oczekiwanie, że nikt tego nie zauważy, to już było zupełnie co innego. To gówno wyszło na jaw: Diana świetnie wiedziała, że kulawe konie śledzą ślady Harknessa od chwili, gdy przybył do Portsmouth, a biorąc pod uwagę ich kiepskie panowanie nad impulsami, na pewno rzucą się w pościg, gdy tylko nadarzy się pierwsza okazja. Ostatnim razem zostawił przecież u nich krew na dywanie.

A więc tak, mógł się zrobić niezły bajzel, a kiedy działo się coś takiego, to, co próbowało się zatuszować, zwykle trafiało do nagłówków gazet, co w tym przypadku oznaczało, że o księciu będą pisać na całym świecie. Znowu. Oczywiście nie w Wielkiej Brytanii, bo tutaj większość redakcji ściskało sobie fiuty, kiedy żądał tego Pałac, ale szkody i tak zostałyby wyrządzone. Nic nie wkurzało opinii publicznej bardziej niż przyłapanie uprzywilejowanych ze spuszczonymi gaciami, zaś nic nie wkurzało zwierzchników Lady Di bardziej niż wkurzony elektorat.

I tak jak w każdej gigantycznej korporacji, gówno zawsze leciało w dół:

„MI5 się w tej chwili za dobrze nie kojarzy. Zbyt wiele błędów, zbyt mało triumfów (…)”.

Ale zobaczmy, jak na Downing Street spodoba się skandal, którego z łatwością można było uniknąć.

„Wnioskowałam o Fugę. Mogłam to załatwić. Ale odmówiono mi”.

I wtedy być może zaczną słuchać, gdy będzie mówić o tym, czego potrzebują tajne służby, jeśli mają chronić i wspierać ten coraz bardziej izolowany wyspiarski kraj.

Wstała, wyszła ze swojego gabinetu i przeszła się po centrali. Taką miała rutynę: upewnić się, żeby chłopaki i dziewczyny – zawsze byli chłopakami i dziewczynami; tak się ich tutaj nazywało – wiedzieli, że jest dostępna niezależnie od tego, co się dzieje. Rosyjskie źródła szemrały o potencjalnym zhakowaniu jednego z powszechnie znanych banków. To mogło oznaczać, że tak się stanie albo że gdzieś ktoś się nudził, albo że szykowało się coś zupełnie innego i próbowano ją nakłonić, by spojrzała w niewłaściwą stronę…

Zatrzymała ją Josie.

– Chciała pani, żeby panią informować, jeśli w Pembrokeshire wydarzy się coś nieprzewidzianego.

W jej ustach brzmiało to tak, jakby mówiła o Dzikim Zachodzie.

– Mów.

– W czwartek w nocy dostaliśmy zaszyfrowaną wiadomość z czyjejś prywatnej komórki. Ale zgłoszenie się nie wczytało. Wyświetliło się dopiero dzisiaj rano.

Podała Taverner wydruk: powiadomienie o przejściu w tryb ukrycia. Po rozszyfrowaniu oznaczało to „kontakt z wrogiem”.

– Skąd to opóźnienie?

– Dane osobowe nie pasowały do żadnych istniejących protokołów. Ktokolwiek to wysłał, to nie był jeden z naszych.

– Sprawdzałaś numer?

– Właśnie miałam to zrobić.

– Nie fatyguj się – odparła Taverner, składając wydruk. – Ktoś bawi się bez pozwolenia w kowbojów i Indian, to wszystko. Spokojnie możesz o tym zapomnieć. Dziękuję, Josie.

Zawsze istniała możliwość – rozważała, podejmując swój obchód – że ekipa Lamba może uprzątnąć ten bałagan, nie zwracając uwagi na siebie ani na wybryki, które doprowadziły do tej próby szantażu. Z drugiej strony, jeśli wzywali pomoc, to wyglądało na to, że sprawy nie układają się tak, jakby sobie tego życzyli. A zwykle można było polegać na tym, że kulawe konie pogorszą i tak już złą sytuację.

Już nie raz mówiła Nashowi, że tym, czego naprawdę potrzebuje, są gruntowne zmiany procedur operacyjnych.

I żeby do tego doprowadzić, była przygotowana na pewne uboczne straty.

Slough House wchłaniał właśnie kolejne wspomnienie.

Gość wygląda na chorego, pomyślał Roddy Ho.

I to nie było nic dobrego.

Całe szczęście, że był tu Rodster, żeby wyciągnąć go z tego kosza na śmieci, bo nie było szans, żeby wygramolił się z niego sam. A więc Standish przytrzymała wieko, a Roddy stanął na wywróconym wiadrze i schylił się, żeby złapać Wicinskiego za ręce. Było widać, że jeszcze żyje, pewną wskazówką były jęki, ale w ogóle nie współpracował i szczerze mówiąc, RodMan najchętniej zostawiłby go tam, gdzie był, ale próbował dalej, a Wicinski dalej nie współpracował, zaś wywrócone wiadro nie było wcale aż takie stabilne i dla kogoś, kto nie jest ekspertem, mogłoby to wyglądać tak, jakby Roddy sam wpadł do tego kosza. Prawda była jednak taka, że wymyślił najskuteczniejszy sposób, żeby wykonać tę robotę. Koniec końców wszystko sprowadzało się do odpowiedniej dźwigni.

To właśnie wtedy nadszedł Lamb.

– Słodki Jezu na deskorolce!

Jego głowa pojawiła się nad krawędzią pojemnika niczym słońce nad horyzontem.

– Są lepsze miejsca, w których można nauczyć się pływać.

Roddy chętnie by mu się odciął, ale miał w ustach coś, czego bardzo chciał się pozbyć.

A potem Lamb sięgnął do pojemnika, dokładnie tak samo, jak wcześniej Roddy, tylko że chwycił Wicinskiego za ręce, wyciągnął go i przerzucił sobie przez ramię.

Niewidoczna dla Roddy’ego Catherine Standish powiedziała:

– Ostrożnie.

– Jestem ostrożny. Tak wyglądam, kiedy jestem kurewsko ostrożny.

Gdy Roddy chwiejnie się podźwignął na niestabilnych śmieciach, zdążył jeszcze zobaczyć, jak Jackson Lamb znika we wnętrzu Slough House, niosąc Lecha Wicinskiego niczym zrolowany dywan.

Drzwi nawet nie spróbowały się zaciąć. Może to był ten jeden jedyny raz, kiedy się na to nie odważyły.

Roddy wszedł do środka pięć minut później, gdy już wygramolił się z pojemnika. W swoim pokoju zastał Wicinskiego leżącego na podłodze, bo siedzenie na krześle absolutnie wykraczało poza jego możliwości. To byłoby jak oczekiwanie, że miska z galaretką wymieni żarówkę. Wyglądał szokująco. Nie chodziło tylko o brud, którym był oblepiony, ale o krew na twarzy, którą Standish wycierała teraz wilgotną szmatką. Nie było się z czego śmiać – pomijając wszystko inne, zrobił się bajzel na dywanie – ale mimo wszystko to było trochę zabawne, bo cokolwiek przytrafiło się Wicinskiemu, przytrafiło mu się wielokrotnie. Gdyby ktoś próbował tak naskoczyć na RodMana, lepiej dla niego, żeby rajcowało go szpitalne żarcie.

Lamb siedział na krześle Roddy’ego i używał jego klawiatury jako popielniczki. Miał mokre rękawy płaszcza, a na jednym ramieniu usmarował się czymś, co ktoś uznał za niewarte zjedzenia.

– Zostawiłem cię w koszu na śmieci – powiedział. – Nie potrafisz zrozumieć aluzji?

Ale jajcarz, pomyślał Roddy.

Wtedy odezwała się Catherine:

– O dobry Boże…

– Co?

Nie było do końca jasne, czy Lamb odpowiada na modlitwę, czy zadaje pytanie.

Ale Catherine powtórzyła:

– O Boże, nie.

Wciąż klęczała przy Wicinskim i ocierała mu twarz, a potem wyciskała szmatkę do miski. To, co z niej ściekało, było paskudne. Twarz Wicinskiego stała się trochę bielsza, ale były na niej ślady, które nie chciały zejść; wyglądały, jakby wyryto je na jego policzkach…

Lamb rozgniótł papierosa o biurko Roddy’ego i wstał.

Catherine podniosła na niego wzrok.

– Coś na nim napisali.

I miała rację, pomyślał Roddy. Ktoś wyciął mu coś żyletką na twarzy. Przez całe policzki, jakby ktoś wykorzystał go jak notatnik: krótkie przypomnienie dla siebie i dla całej reszty świata.

P-E po jednej stronie

D-O po drugiej.

Kurwa, nawet nie wiedzą, jak to się pisze, pomyślał Roddy.

***

Jak okiem sięgnąć na polu leżał nietknięty śnieg.

– Ona może być pod tym wszystkim – stwierdziła Shirley. – Mogło napadać dopiero po tym.

River nie zapytał po czym.

Mimo to Shirley postanowiła kontynuować:

– Chcę przez to powiedzieć, że może wciąż mieć telefon w kieszeni.

– Kiedy przestała się odzywać, już padał śnieg – powiedział River. – Byłyby ślady prowadzące przez pole.

– Niekoniecznie. Potem dopadało więcej.

Ale byłyby nierówności i wgłębienia, pomyślał River. Prawda? Gdyby Louisa była gdzieś na tym polu albo w przebiegającym wzdłuż niego rowie, byłoby widać ślady tam, gdzie przechodziła, zaszyfrowaną wiadomość nabazgraną w krajobrazie.

– Przejeżdżał tędy pług, więc na drodze nie ma żadnych wskazówek – stwierdził.

Wszyscy już o tym wiedzieli, ale czuł, że musi coś powiedzieć. Na wypadek, gdyby to była prawda i gdyby Louisa była gdzieś na tym polu i leżała cicho pod śniegiem.

– Co to? – spytał Coe.

Patrzył przed siebie na miejsce, w którym droga docierała do szczytu wzniesienia i stykała się z linią nieba.

Dojechali do miejsca, gdzie na poboczu stał zaparkowany samochód, na wpół zakopany po tym, jak przejechał tędy pług.

– Louisy – stwierdziła Shirley.

River już był na poboczu i zdrapywał śnieg z szyb zaparkowanego samochodu; osłaniając ręką oczy, zajrzał do środka.

– Jest pusty.

Shirley dołączyła do niego i obeszła wóz, by otworzyć bagażnik.

– Wiesz co? – powiedziała. – Ona zwykle trzyma tutaj klucz francuski. Teraz go nie ma.

River domyślał się, skąd Shirley wiedziała o kluczu i do czego mogła go użyć w przeszłości. Spróbował otworzyć drzwi od strony kierowcy i stwierdził, że nie są zamknięte. Ale samochód wciąż był pusty i nie było w nim widać żadnych napisanych naprędce wiadomości czy wskazówek.

Shirley wśliznęła się pod jego wyciągniętą ręką i otworzyła schowek w desce rozdzielczej. Wypadły z niego okulary przeciwsłoneczne.

– Od kiedy to wożenie czekolady stało się nielegalne? – poskarżyła się.

– Wiemy, że Louisa tu była – powiedział. – Wiemy, że niedaleko stąd wyrzuciła swój telefon, obok Fitbita, którego szukała. Ale gdyby była pod całym tym śniegiem, widzielibyśmy jakieś ślady, jak do tego doszło. Myślę, że celowo się go pozbyła. Chciała zniknąć.

– Zgodnie z protokołem – stwierdził J.K. Coe. – Po kontakcie z wrogiem.

– I ma ze sobą klucz francuski – dodała Shirley. – To oznacza, że wróg też mógł ucierpieć na tym kontakcie.

Jeśli jednym z tych wrogów był Frank Harkness, River miał nadzieję, że wspomniany klucz porządnie przeorał mu głowę. Nie potrafił sobie jednak tego wyobrazić: Frank był zbyt ostrożny, by dało się go zaskoczyć za pomocą tępego narzędzia. Choć może tak naprawdę chodziło mu o to, że sam poradziłby sobie gorzej od Franka, i jakiś pusty zakątek duszy kazał mu wierzyć, że Louisa nie byłaby w stanie poradzić sobie lepiej.

Cholera.

Zamknął drzwi samochodu. W dotyku były lodowate; tak samo jak on. Noc spędzona w samochodzie i bez śniadania. Kto mógłby mieć mu za złe takie myśli?

– Mówiłeś, że masz jakiś plan – zwrócił się do Coego. – Zechcesz się nim teraz z nami podzielić?

– Nie jest to plan jako taki.

– Ale cokolwiek będzie lepsze niż nic, prawda?

– Czy to się wiąże z jedzeniem? – spytała Shirley.

– Możesz się zamknąć, Shirl?

– Sam się zamknij.

– To dobry pomysł – powiedział Coe. – Moglibyśmy się o nie pobić.

– Może później – zgodziła się Shirley.

– Twój plan – przypomniał mu River.

Coe pomachał telefonem.

– Mapa okolicy.

– No i?

– Jeśli zniknęła z radaru, musiała gdzieś poszukać schronienia. Niezamieszkanego. Mam tu zaznaczone budynki na farmach. Stodoły.

– Louisa? – spytała Shirley. – W stodole?

– Cóż, jakoś trudno mi sobie wyobrazić, żeby zbudowała domek na drzewie – odparł River. – Masz jakiś lepszy pomysł?

– Przede wszystkim samo przyjechanie tutaj nie było świetnym pomysłem – powiedziała Shirley. – Na razie odpuszczę sobie pomysły.

– Będziemy musieli się rozdzielić – stwierdził Coe.

– Zaklepuję samochód – oświadczyła Shirley.

– Ja wezmę wóz Louisy – River zwrócił się do Coego.

– Z czterema flakami?

Jezu, racja. Nie zauważył tego przez ten śnieg.

– Dobra, niech będzie – powiedział. – My dwaj pójdziemy pieszo. Gdzie są te stodoły?

Coe tak obrócił telefon, by mogli widzieć wyświetlacz. Był biały, z siateczką szarych linii.

Równie dobrze to mogło być zdjęcie tego, co ich otaczało, co mapa.

– Cóż, będę potrzebować więcej wskazówek – stwierdziła Shirley.

River przyjrzał się dokładniej i spytał:

– O te rzeczy ci chodzi? – Wskazał na podłużny kształt w narożniku większego podłużnego kształtu. Budynek na polu, który w rzeczywistości prawdopodobnie musiał być stodołą.

– Mhm.

Dostosował mapkę, zmniejszył skalę. Pojawiła się linia brzegowa.

– Ja biorę ten kierunek.

Coe kiwnął głową i odwrócił się do Shirley.

– Mnie wszystko jedno.

– Dobra. Cofnij się tą samą drogą i na pierwszym skrzyżowaniu skręć w lewo. Trafisz do lasu. Tuż za nim są budynki.

– Wygląda to na jakąś farmę.

– Możliwe.

– Będą tam psy?

– Psy są trochę jak restauracje z fast foodem – odparł Coe. – Na większości map ich jeszcze nie zaznaczają.

– Myślałam, że nigdy nie żartujesz – przypomniała mu Shirley. A potem dodała: – Wiecie, co mi nie pasuje?

Choć obaj mężczyźni po spędzeniu całego dnia w jej towarzystwie mieli już opracowaną wyczerpującą listę rzeczy, które nie pasowały Shirley, żaden się nie palił, by podać pierwsze dziesięć pozycji z listy.

– Nie pasuje mi, że tego nie zgłosiła. Myślałam, że właśnie to się robi po tym, co mówiłeś. Po kontakcie z wrogiem. Zgłaszasz to, potem znikasz.

Riverowi też to nie pasowało.

Jeśli J.K. Coego to zmartwiło, to dobrze to ukrył.

– My idziemy w tę stronę – powiedział, wskazując na drogę. – Rozdzielimy się na następnym skrzyżowaniu.

River spojrzał na Shirley, wsiadała właśnie do wozu Ho.

– Bądź ostrożna.

– To takie „bądź ostrożna”, które znaczy „proszę, weź sobie broń”?

– Nie – odpowiedział River.

Obaj mężczyźni ruszyli pieszo, a Shirley zawróciła na czterysta. Nim pojechała we właściwą stronę, znów zaczął sypać śnieg.

Przyszedł Frank, i tak, kazał Antonowi jeszcze raz powtórzyć to, co przed chwilą powiedział. A potem stał przez chwilę zapatrzony przed siebie: w pobliskie miasteczko w dole, w którym mrugając, budziły się światła, i w położone dalej ujście rzeki, gdzie łodzie kołysały się teraz na fali przypływu. Wcześniej leżały na przyprószonym śniegiem szlamie niczym porzucone zabawki. Jeśli się nad tym dobrze zastanowić, cała ta sceneria miała w sobie coś z zapomnianego pokoju dziecięcego.

– Czyli wciąż są w okolicy – stwierdził.

– Tak sądzę.

– Tak sądzisz, bo gdybyś sądził inaczej, to by znaczyło, że nawaliłeś, a wtedy nie dostaniesz kasy.

– Hej, jesteśmy tu, w terenie. Dostaniemy kasę.

– Jasne, kurwa, idźcie z tym do sądu. Od dwóch nocy chowają się przed wami na jakimś drzewie. Ponoć mieliście być dobrzy w te klocki.

– To spory teren – powiedział Lars. – A nas jest tylko dwóch.

– Gdzie Cyril?

Cyril wciąż był w stodole. Może i miał wstrząs mózgu, ale miał też z nich niezły ubaw.

Frank pokręcił głową. On też przez całą noc był na nogach, przeczesywał lasy wokół Caerwyss Hall, trzymając się koncepcji, że wystraszony dzieciak, który próbuje się ukryć, poszuka znajomych miejsc. Jego własny, pierwotny plan był prostszy: dać dzieciakowi pieniądze i oznakować torbę. Wtedy mogliby go zgarnąć, gdy tylko przyszłaby im ochota. Ale decyzja nie należała do niego. Na tym właśnie polegał problem z bogatymi – chcieli pozostać bogaci i kurczowo trzymali się swoich pieniędzy. A może po prostu nie wierzyli, że Frank im je potem odda.

Znów sypał śnieg. Jeśli przez dłuższą chwilę patrzyło się prosto w niebo, wyglądało to jak bardzo powoli waląca się katedra.

– Cóż, gdyby poszli na policję, już byśmy o tym wiedzieli – powiedział. – Coś by się zaczęło dziać. Czyli się ukrywają, a ludziom ze wsparcia nie śpieszy się, by tu dotrzeć. Nie słyszałem żadnych śmigłowców, a wy?

Oni też nie słyszeli.

– Tak jak mówiłem, to jest Slough House. Może ktoś w Regent’s Park doszedł do wniosku, że taniej będzie się ich pozbyć i zaoszczędzić na kosztach emerytur. A jeśli kawaleria wkrótce się nie zjawi, oni sami to załapią. A wtedy spróbują uciec.

Anton zerknął na Larsa, ale Lars uważnie słuchał.

– Wczoraj w nocy zgubiliście ich w mieście – ciągnął Frank. – Nie spróbują opuścić miasteczka po jakichś ścieżkach, nie przy tej pogodzie. A droga biegnie tylko w dwie strony. W stronę wybrzeża, co jest właściwie ślepym zaułkiem, albo z powrotem w stronę cywilizacji. Domyślą się, że z tej strony ją zablokowaliśmy.

– My trzej?

– O, przepraszam. Wypełnialiście jakąś ankietę? Bo inaczej skąd mieliby wiedzieć, ilu nas jest?

Anton nie odpowiedział.

– Spróbujmy działać metodycznie – powiedział Frank. – Próbujesz uciekać, wszędzie jest śnieg, masz go po uszy. Gdzie się ukryjesz?

– Znajdę pusty dom.

– Ale ktoś zauważy, jak się włamujesz. Równie dobrze mógłbyś wystrzelić flarę. I ewidentnie nie chcesz do tego mieszać policji, bo w przeciwnym razie to właśnie do nich byś się zwrócił.

– Jebana igła w stogu siana – stwierdził Anton.

– A wiecie, jak ją znaleźć?

– Spalić stóg – mruknął Anton.

– Przy ujściu rzeki są łodzie – ciągnął Frank. – A łodzie oznaczają hangary. I są stodoły. Wy jedną znaleźliście, zgadza się? Jak bardzo to może być trudne? Ostatnią noc spędzili zagrzebani w jakiejś stodole, a gdy drogi staną się przejezdne i zacznie się ruch, spróbują uciec. Musimy ich znaleźć, zanim do tego dojdzie.

– Potrzebujemy więcej ludzi.

– Jasne. A kto im zapłaci? Przestańcie jęczeć i sprawdźcie stodoły i łodzie. Zacznijcie od miejsca zbiórki i przesuwajcie się w głąb lądu. Ja zrobię to samo w stronę wybrzeża. Lars, ty sprawdź ujście rzeki. Zgłaszajcie się co godzinę. Skontaktujcie się z Cyrilem i powiedzcie mu, żeby wziął dupę w troki. To wszystko ci pasuje? – Frank patrzył na Antona. – Czy może masz jakiś lepszy plan?

– Po prostu to zróbmy, dobra? – powiedział Anton.

Wrócili do swoich samochodów, Frank odczekał chwilę, aż pozostali odjadą. Narzekanie Antona było mu nie w smak, ale zdążył się do niego przyzwyczaić. W swoim poprzednim życiu – jako wolny strzelec – przez wiele lat pracował z tymi samymi ludźmi, ludźmi, których sposób myślenia znał równie dobrze jak własny. Ale to było kiedyś. Teraz wynajmowano go do różnych zadań i przydzielano mu ludzi; ludzi z wojskową przeszłością i najczęściej takich, którzy zaliczyli dodatkowo odsiadkę w więzieniu; a także ludzi takich jak Anton, którzy też pracowali kiedyś w tajnych służbach i zajmowali się niezbyt subtelną robotą. Typów, którzy wywalali drzwi kopniakami, a nie strategów, ale to nie przeszkadzało im myśleć, że to oni powinni wydawać rozkazy. I prędzej czy później natknie się na takiego, który nie poprzestanie na kwestionowaniu jego poleceń, ale to nie będzie Anton. Obaj o tym wiedzieli.

Mimo wszystko lepiej byłoby nie odwracać się do niego zbyt często plecami. Jak przyjdzie co do czego, szpiegom nie można ufać. Frank powinien najlepiej o tym wiedzieć.

Powoli ruszył i mijał pola, które były białe i stawały się coraz bielsze.

===LxciECQWZVZvVmFZawE3VmVdaFg9WGhdaVs5WmxcOVhoUGYDNQE=

12

Na tyłach Caerwyss Hall są stajnie – powiedział im Lucas. To było w tamtej szopie poprzedniej nocy, w niejednolitej, pełnej pajęczyn ciemności, w której każdy ruch zdawał się wyolbrzymiony i stawał się gniazdem pająków czy wścibskim szczurem. – Chodziłem tam czasem zajarać.

– Blanta?

Przewrócił oczami.

– Tak, jeśli masz jakieś sześćdziesiąt lat.

Siedział na dachu; machał opuszczonymi nogami. Może nie najlepszy wybór z punktu widzenia BHP, ale z drugiej strony na listy behapowców raczej nie trafiało palenie jointów.

Było tuż przed Nowym Rokiem; impreza w Caerwyss Hall. Firmowy wyjazd z cateringiem prowadzonym przez Spiżarnię Paula. Zajmował się tym przyjaciel matki Lucasa – obie kobiety wychwyciły cudzysłów, w który ujęte było słowo „przyjaciel”. Klientem była firma PR o nazwie Bullingdon Fopp, której przewodził niejaki Peter Judd, kiedyś ważniak w polityce, nadal uważany przez niektórych za Utraconego Lidera. I według Louisy bardzo dobrze, chyba że komuś marzyła się kombinacja Opowieści podręcznej i It’s a Knockout.

– Mieliśmy się nie kręcić po terenie, ale nie chciałem wracać do domku. Była tam tylko mama i Andrew. Straszne nudy.

To było, zanim nadciągnął śnieg, i panował wilgotny chłód, w którym wszystko wydaje się parować: rośliny, słupy telegraficzne, meble ogrodowe. Księżyc był niczym dobrze ukrywana tajemnica. Za jedyne oświetlenie służyła pojedyncza żarówka nad drzwiami komórki naprzeciwko i w jej świetle wszystko wydawało się jak kwasoryt z książki z bajkami: wszystkie szczegóły, które widział Lucas, kształty, narożniki i łuki stawały się falistymi szarymi liniami, gdy dłużej się w nie wpatrywał.

Oczywiście to mogło być efektem wypalonej trawki. Teraz była o wiele mocniejsza niż w czasach, gdy Louisa ostatni raz wciągała dymka.

Opowiedział im, że myślał o Ameryce. Chciał tam pojechać. Podróżować autostopem. Zobaczyć w realu to, co widział na filmach. Ale na to trzeba było kasy. Wszystko wymagało kasy, nawet studia. A trawka też nie była za darmo.

Opowiadając im o tym, zapomniał, gdzie są, i wpadł w rytm kogoś, kto jest upalony.

Z miejsca, gdzie siedział, Lucas wyraźnie widział wybrukowane podwórze w dole. Na jednym jego końcu stał lśniący nowiutki land rover z plamami błota, które wyglądały jak naklejki: drogi, a twardziel. Taki był motyw przewodni tego weekendu, wszyscy ci bogacze udający, że są twardzielami; w chwili, gdy o tym myślał, usłyszał głosy. Wiele głosów.

– A więc przygasiłem skręta i się cofnąłem. Nie chciałem, żeby mnie widzieli.

Bo po kolacji nikogo tam miało nie być. Obsługa już pozmywała; butelki stały w rzędzie na ladzie, cały teren zagarnęli dla siebie ci bogacze. W jakiekolwiek gierki chcieli grać, to była ich sprawa. Ich interesy.

Albo rozrywki. Szepty w kuchni wskazywały na to, że po zmroku ma przyjechać autobus z dziewczynami.

– Nie widziałem, co się dzieje, ale było dużo śmiechów i rozmów – powiedział. – A potem zrobiło się jaśniej. Land rover miał na dachu reflektor i go włączyli.

Rozległ się dźwięk czegoś wleczonego po bruku.

Ktoś zagwizdał melodię z The Lone Ranger i wszyscy wybuchli śmiechem.

– A potem zapadła cisza.

Cisza pełna napięcia. Wszyscy stali się publicznością.

– A potem furkoczący dźwięk, głuchy odgłos. I wesołe okrzyki.

„Dobry strzał, sir!”

Lucas podczołgał się do krawędzi i spojrzał w dół. Było ich tam na dole około dziesięciu, sami mężczyźni. Na jednym końcu podwórza ustawili sobie na trójnogu tarczę i ktoś strzelił z czegoś, co wyglądało na kuszę. Głuchy odgłos był odgłosem bełtu wbijającego się w cel: nie w środek tarczy – nic w tym stylu – lecz w czerwony okrąg na obrzeżu.

– Dobry strzał? – zdziwiła się głośno Emma.

Wtedy Lucas powiedział im, kto strzelił.

– O słodki Jezu…

To nie była tylko grupka bogatych biznesmenów, którzy zabawiali się po pijanemu niebezpiecznymi zabawkami. Ich towarzyszem zabaw był członek rodziny królewskiej. Mimo upływu wieków to zmieniało sytuację.

– Zabawiali się tak przez jakieś pół godziny – ciągnął Lucas – a potem zrobiło się za zimno i weszli do środka.

– I to wszystko?

Nie. To nie było wszystko.

Kiedy zapadła cisza, znów zapalił skręta i leżał tam jeszcze przez jakiś czas. W myślach siedział już w amerykańskim dalekobieżnym autobusie, a za oknem przemykały ciągnące się w nieskończoność pola pszenicy. Gdzieś na zupełnym odludziu.

I to wtedy wrócili z dziewczyną.

Nie dałoby się zrobić nic, myślała kiedyś Catherine, żeby w tych pokojach biurowych było jeszcze gorzej. Poprzecierane fragmenty dywanów odsłaniały niebudzącą zaufania podłogę, a ściany w niektórych miejscach wybrzuszały się do środka, jakby zamierzały unicestwić wszystko, co obejmowały. Na farbie widać było liczne plamy, efekt przypadku albo złości – rozchlapana kawa, sos curry – a w kątach było aż czarno od grzyba. Nawet powietrze sprawiało wrażenie, jakby przyszło się tutaj ukryć. Nie, gorzej być nie mogło. Miotacz płomieni mógł tu jedynie coś poprawić.

Okazało się jednak, że była w błędzie. Mogło być jeszcze gorzej. Można było rzucić rannego człowieka między dwa biurka, pozwolić mu leżeć na podłodze z głową na sflaczałej poduszce. Można było patrzeć na mężczyznę, którego twarzy użyto do naostrzenia ostrza.

PEDO.

Nie było zarzutów, nie było procesu. Tylko kara. A teraz to.

Trudno kłócić się ze stwierdzeniem wypisanym na własnej twarzy.

– Potrzebujesz pomocy medycznej – powiedziała.

– Nie.

– Wezwę ci taksówkę. Pojadę z tobą. Jeśli ktoś się nie zajmie tymi skaleczeniami…

– Nie.

– …pozostaną blizny.

Spojrzał na nią. Jego mroczna twarz była mroczniejsza niż kiedykolwiek wcześniej.

– Nie możesz żyć z czymś takim wyrytym na policzkach.

– Nie pojadę do szpitala. Nie, kiedy tak wyglądam.

– W takim razie nie do szpitala – odparła. – Lamb na pewno kogoś zna.

– Nie.

Dwa rodzaje bólu spotykające się w czołowym zderzeniu. W kolizji, z której żadna jego część nie wyjdzie bez szwanku.

– Zostawię cię, żebyś się nad tym zastanowił. Ale dobrze pomyśl. Jeśli masz mieć szansę, żeby te skaleczenia się zagoiły, musisz działać szybko.

Jak w ogóle do tego doszło?, zastanawiała się, gdy już go zostawiła. W którym momencie stała się sumieniem Slough House? Kiedy zaczęła podsuwać kulawym koniom lepsze wybory, podczas gdy jej własne były ostatnio proszeniem się o katastrofę?

Mijał poranek. Jedynymi wiadomościami z Walii były sporadyczne telefony Rivera: ani śladu Louisy, ale znalazł się jej samochód. Lamb przekazał im to bez komentarza. Porzucony samochód Louisy nic nie znaczył. Może po prostu miała go dość i zostawiła go na poboczu.

„Jesteśmy szpiegami, Standish. Wokół nas dzieje się mnóstwo dziwacznych rzeczy”.

Lamb pił, choć było wcześnie nawet jak na niego. Jego jedynym ustępstwem na rzecz przebywania w pomieszczeniu było zdjęcie butów. Trzymał nogi oparte o biurko i wpatrywał się w ścianę z taką złością, że Catherine było jej żal. Jak to musiało być, wchłaniać nastroje Lamba dzień po dniu? Ale z drugiej strony, w jakiej sytuacji stawiało to ją samą?

– Nie chce pozwolić, żeby ktoś się tym zajął – powiedziała.

– A to ci niespodzianka.

– Jeśli czegoś nie zrobi, będzie już zawsze nosił te ślady.

Lamb, nie patrząc na nią, powiedział:

– Nie pozwoli, żeby ktokolwiek to zobaczył. To by było jak zjawić się na chrzcinach z wibratorem. Wszyscy zakładaliby najgorsze.

– To jaki ma wybór?

– Nic, nad czym chciałabyś się dłużej zastanawiać – odparł Lamb.

– Uważasz, że naprawdę to zrobił?

– Już nie.

– Co sprawiło, że zmieniłeś zdanie?

– Nie zmieniłem.

– Ktoś cię powinien nagrywać dla celów instruktażowych – powiedziała. – Żeby pokazać, jak nie rozmawiać. – Usiadła. – Słowa „już nie” sugerują zmianę nastawienia.

– Cóż, w tym przypadku znaczą, że aż do teraz się nad tym nie zastanawiałem.

– Trafia tu z papierami, z których wynika, że oglądał dziecięcą pornografię, a ty się nad tym nie zastanawiałeś?

– Wszyscy jesteście pojebani, Standish. Sposób, w jaki jesteście pojebani, jest nieistotny. – Trzymał w ręce zapalonego papierosa. Jak to się stało? – Jeśli chodzi o Wicinskiego, tym, co mnie martwiło, było, że używał służbowego laptopa. To znaczy, pracuję z idiotami, ale to już standardy olimpijskie.

– Czyli nie miałeś problemu z tym, za co tu jest – stwierdziła. – Ale to ci nie przeszkadzało go prowokować.

Lamb wyglądał na urażonego.

– Oczywiście, że nie. Wydaje ci się, że jestem z kamienia?

– A teraz doszedłeś do wniosku, że jest niewinny.

– Bo za każdym razem, kiedy ktoś naprawdę strasznie chce, żebym w coś uwierzył, odwracam to do góry nogami i mocno tym potrząsam. – Uniósł do ust kubek na herbatę. Talisker, Catherine to wiedziała. I trzeba mu było przyznać, że nawet nie próbował tego ukrywać. Po prostu nie chciało mu się szukać szklanki. – Jedyni ludzie, którzy wiedzą o rzekomych gustach pana Solidarność w kwestii walenia konia, są tutaj lub w Regent’s Park. Albo są stroną trzecią, która go wrobiła. A jeśli wziąć pod uwagę, że Coe jest nieobecny, skupię się na opcjach dwa i trzy.

– Czemu Regent’s Park miałby pogrążyć niewinnego człowieka?

– A czemu Regent’s Park w ogóle coś robi? Ale powiem ci, o co chodziło z całą tą akcją zamiany twarzy naszego Polaka w rzeźbę ostatniej nocy. Ktoś wysyła wiadomość.

– Jaką wiadomość?

– Och, spróbuj czasami nadążać – powiedział Lamb. – Wiadomość brzmiała „PEDO”. Czego byś chciała, zdjęć?

– Ale…

– Ale pierdolenie – burknął Lamb. – Jeśli jeszcze pamiętasz, jak to jest. – Zmiażdżył na śmierć papierosa na najbliższym skrawku wolnego miejsca, jakie udało mu się znaleźć. – Ktokolwiek to zrobił, chce, żeby wszyscy skupili się na tym, co rzekomo zrobił Wicinski. A nie na tym, co zrobił naprawdę i przez co go wrobili.

– Czyli nie Regent’s Park.

– Nie Regent’s Park – potwierdził Lamb. – Bo gdyby chcieli się go pozbyć, już by go nie było. Nie, oni przysłali go tutaj, bo myśleli, że zrobił to, co nam powiedzieli. Czyli ktoś, kto go wrobił, musi być całkiem niezły. To znaczy, słyszałem, że te laptopy kurewsko trudno zhakować. Mają hasło i tak dalej.

– Czyli nie Regent’s Park – powtórzyła Catherine. – A jednak wiedzieli, gdzie go szukać.

– Ciągle zapominam, że masz mózg. Ale muszę powiedzieć, na swoją obronę, że nieczęsto go używasz.

– To mógł być kolega z pracy. Ktoś przekonany, że oglądał pornografię dziecięcą. – Sama w to uwierzyła, prawda? – To jedna z takich rzeczy, które ludzi naprawdę wkurzają.

– Wieśniaków z widłami. Albo debili z biednych osiedli. Ale wyszkolony profesjonalista po prostu połamałby mu nogi. Nie, to całe graffiti na twarzy ma odwrócić naszą uwagę. – Dopił resztę z kubka. – Możesz mu to powiedzieć. Może to go pocieszy.

– A w ogóle, to dlaczego był tutaj?

– Spał w swoim biurze.

Powinna była o tym wiedzieć. Był taki czas, że w Slough House nie działo się nic, o czym by nie wiedziała.

– Dlaczego?

– Bo jego dziewczyna go wykopała – wyjaśnił Lamb. – Okazało się, że nie ma ochoty spać w jednym łóżku z facetem, który maca dzieci.

– Czyli ona też wiedziała.

– Tak, ale jakoś nie potrafię sobie wyobrazić, żeby napadła go w ciemnym zaułku – odparł Lamb. – Wzgardzona kobieta, i tak dalej. Zrobiłaby to na głównej ulicy, z ekipą z telewizji pod ręką.

– A jak się dowiedziała? Odnoszę wrażenie, że Lech raczej by jej tego nie wyznał.

– Dostała telefon – odparł Lamb.

Catherine gapiła się na niego.

– Co? – spytał.

– Ty draniu.

Pojawił się kolejny papieros. Zapalił się kolejny płomyk.

– Powiedziałeś jego narzeczonej? Nie mogłeś pozwolić, żeby rozegrał to po swojemu?

– Niewiele tu było do rozgrywania, Standish. To znaczy, były tylko dwa sposoby, w jakie mogła zareagować na tę informację. Najmądrzej było obstawiać, że zareaguje bardzo ostro. – Koniuszek jego papierosa mocno się rozjarzył. – Nikt nie jest aż tak tolerancyjny.

– Ale czemu jej powiedziałeś? Dobry Boże, co sprawiło, że…

– Ho go namierzył. Spotkał się z kimś z Regent’s Park. Zakładam, że to znaczy, że informował ich na bieżąco, co robimy, a tego, o ile pamiętasz, zdecydowanie sobie nie życzyłem. I nie lubię się powtarzać.

– Więc wykręciłeś mu numer.

– Nie, przypomniałem mu, po czyjej jest stronie.

– Odbierając mu jedyne wsparcie.

– Nie musi mu się to podobać – odparł Lamb. – Wystarczy, że wie, że tak jest.

Catherine nie wiedziała, co powiedzieć. Człowiekowi piętro niżej rozmontowano życie, a teraz twarz.

– Mam ludzi w terenie – powiedział Lamb. – Jeśli Wicinski za dużo gadał, narażał ich na ryzyko.

– To chyba pierwszy raz – stwierdziła.

– Co?

– Pierwszy raz się zdarzyło, żebyś usprawiedliwiał to, co zrobiłeś.

– To Ulica Szpiegów, nie Ulica Sezamkowa. Jeśli się bał, że stanie mu się krzywda, powinien był trzymać się swoich korzeni i zostać hydraulikiem.

– On jest analitykiem. Wątpię, żeby wiedział, że zgłasza się na front.

– Właśnie po to jest to, co piszą drobnym druczkiem. Żeby beksy nie mogły później powiedzieć, że nikt ich nie ostrzegał.

– Jezu! – pokręciła głową. – Za każdym razem, kiedy mi się wydaje, że już dalej się nie posuniesz…

Otworzył szufladę biurka i znalazł butelkę taliskera.

– Masz ludzi w terenie, bo ktoś namieszał w twoich sprawach – powiedziała. – Nie tak mówiłeś parę dni temu? Frank Harkness wdeptał psie gówno w twoje dywany i zniknął i od tej pory nie daje ci to spokoju.

– Policzysz sobie coś za to? Bo nigdy nie płacę za terapię, jeśli nie obejmuje walenia konia.

– To, że to jest wszystko, co masz – powiedziała – nie znaczy, że warto z tego powodu niszczyć ludziom życie.

– A co to znaczy?

– Powinieneś ściągnąć te dzieciaki do domu, zanim jeszcze komuś stanie się krzywda. Gdy tylko znajdą Louisę. – Wstała. – I nie każdy, kto mieszka na biednym osiedlu, jest od razu kretynem.

– Nie bawię się w subtelności. Z mojego punktu widzenia wszyscy są kretynami.

Zanim wyszła, odwróciła się, by jeszcze raz na niego spojrzeć. Nalewał sobie whisky, miarką była pojemność kubka. Nie widziała jego oczu. Nie chciała ich widzieć.

– I nad tym też się zastanów – dodała. – Teraz Lech jest jednym z twoich ludzi. I ktoś właśnie się do niego dobrał. Co zamierzasz z tym zrobić?

Nie czekała na odpowiedź.

Jej pokój ukryty był w półmroku, bo świetlik przysypał śnieg. Nie włączyła jednak światła. Zamiast tego usiadła w ciemności, tak jak to zawsze robił Lamb, i zaczęła się zastanawiać, jakie kłopoty teraz ich czekają.

Jeden z mężczyzn powiedział:

– Czujecie to?

– Co…?

– Ktoś pali jointa.

Blant w ręce Lucasa był cienki jak słomka i ledwie się tlił, ale zapach się rozszedł i dotarł na dół.

– Nie martw się, przyjacielu. Później ci jakiegoś znajdziemy.

A potem głos dziewczyny:

– Gdzie to jest?

– Ona chciała zobaczyć twoją zabawkę.

– Pokaż jej swoją zabawkę.

– Widziała ją, możecie mi wierzyć. Osobiście i z bliska. Zgadza się, moja droga?

Śmiech dziewczyny był w jakiś sposób nerwowy.

– Nie, inną zabawkę.

– Proszę bardzo, moja droga.

Do Lucasa dotarły dźwięki, których nie potrafił z niczym skojarzyć. Mechaniczne, dźwięczne stukanie.

Najostrożniej jak potrafił, wyjrzał znad krawędzi dachu.

Reflektor znów był włączony i oświetlał tarczę, ale ludzi było teraz mniej. I zmieniło się coś jeszcze. Byli bardziej pijani, bardziej pobudzeni. Jakby naćpali się koką.

Dziewczyna była tylko jedna. Była drobna i mimo chłodu nosiła krótką srebrzystą sukienkę, która w świetle reflektorów błyszczała jak dyskotekowa kula. Podali jej kuszę i w jej rękach wydała się ogromna. A tak w ogóle, ile mogła mieć lat? Była w jego wieku? Mężczyźni byli znacznie starsi i wszyscy ubrani w wieczorowe stroje. Było ich pięciu i przyglądali się dziewczynie wygłodniałym wzrokiem: koło pięćdziesiątki, powiedział, gdy spytała go o to Louisa. Albo sześćdziesiątki. Łysiejący albo z siwizną na skroniach.

Prawie upuściła broń, ale udało jej się ją wyrównać. Jeden z mężczyzn stanął za nią i objął ją ręką w pasie. Szeptał coś do jej ucha.

Gdy wypuściła bełt, poleciał gdzieś w ciemność.

Mężczyźni wybuchnęli śmiechem.

Tupnęła nogą, ale też się śmiała.

– Nie byłam gotowa!

Ktoś zabrał z jej rąk kuszę i założył kolejny bełt.

– Po prostu udawaj, że wskazujesz palcem.

Nie udawała dostatecznie dobrze. Również drugi bełt połknęła noc.

Tym razem już nie oddano jej kuszy.

Ktoś zapalił cygaro i jego dym uniósł się ku niebu.

– No dobrze, złotko – powiedział inny mężczyzna. – Twoja kolej.

Śmiała się razem z nimi, gdy podprowadzili ją do tarczy.

Znowu to pogwizdywanie… The Lone Ranger. To była uwertura z Wilhelma Tella, przypomniał sobie Lucas.

A potem pomyślał: „Cholera, nie…”.

Dziewczynie musiało przyjść do głowy to samo, bo jej śmiech zakończył się nagle, jakby ktoś zakręcił kran.

– Co robicie?

– Trochę się zabawimy. Nie masz się czego bać.

– On świetnie strzela. Jak jakiś magik.

– Ale co robicie?

– Bawimy się. Lubisz się trochę zabawić, prawda?

– Nie, proszę, nie róbcie tego…

Lucas nie widział, co się dzieje.

– …nie proszę, zrobicie mi krzywdę…

– Oczywiście, że nie zrobimy.

Jej krzyk nagle się urwał.

Gdy mężczyźni się odsunęli, Lucas zobaczył, że przytwierdzili ją paskami do stojaka z tarczą i wepchnęli jej chustkę do ust. Gdy tylko skończyli, rzuciła się na ziemię, pociągnęła za sobą tarczę i nakryła nią jak skorupą żółwia. Większość mężczyzn się śmiała. Jeden z nich wrócił, podźwignął ją na nogi i ustawił ją tak, żeby znów opierała się o tarczę. Lucas nie dosłyszał, co do niej powiedział: tylko kilka słów uniosło się w górę wraz z dymem z cygara.

„Ostrożnie… Nawet nie drgnij…”

Kiedy się wycofał, dziewczyna już się nie przewróciła.

Jej krótka sukienka połyskiwała w świetle reflektora.

Jeden z mężczyzn zniknął w ciemności, oddaliwszy się w stronę budynku, i przez chwilę Lucas pomyślał, że poszedł po pomoc, że sprowadzi kogoś dorosłego, ale gdy znów się pojawił, trzymał w rękach… co? Jebaną dynię? Dynię podkradzioną z kuchni. Pozostali się śmiali i przyglądali się, jak umieszcza ją na głowie dziewczyny.

Dynia spadła.

– Każ jej przestać się trząść!

Lucas nie słyszał, co powiedział do dziewczyny, ale cokolwiek to było, powiedział to z ręką na jej podbródku, patrząc jej prosto w oczy.

Kiedy znów położył jej na głowie dynię, ta jeszcze raz spadła.

Ktoś oddzielił się od grupy i wszedł w cienie w stodole. Pojawił się ponownie z rolką taśmy klejącej w rękach. Trzymał ją jak trofeum. Rozległy się wesołe okrzyki i kolejne śmiechy, które nie ustawały, gdy mocował dziewczynie dynię do głowy. Trzęsła się, więc dynia obsunęła się na jedną stronę, a gdy najbliżej stojący mężczyzna wrócił i ją wyprostował, poklepał dziewczynę po policzku trzema palcami – wyglądało to na ostrzeżenie.

– Powinienem był coś zrobić – powiedział Lucas.

– To by się dobrze nie skończyło – odpowiedziała Louisa. – Było ich pięciu. I byli pijani.

Ale Emma nic nie powiedziała.

W mroku szopy chłopak ciągnął swoją opowieść, a na zewnątrz słychać było, jak szeleści jakieś nocne zwierzę.

Lars, tak jak mu polecono, ruszył w stronę ujścia rzeki. Padał śnieg i gdy przechodził główną ulicą przez miasteczko, na nikogo się nie natknął. Dwadzieścia minut wcześniej minął samochód tej kobiety, który unieruchomił dwie noce temu, i choć zadeptany śnieg świadczył o tym, że ktoś do niego zaglądał, na przedniej szybie nie było naklejki „Policja poinformowana”. W tej chwili nikt nie był za bardzo poinformowany. Ludzie siedzieli w blasku swoich kominków czy telewizorów. Sklepy miały pozamykane okiennice, zamknięto szkoły. Słyszał to w radiu, które jemu też radziło, by pozostał w domu, chyba że jego podróż jest absolutnie konieczna.

A tak jakby była.

To miała być prosta robota; tak mu to przedstawiono. Nie opisano mu żadnego tła, ale to nie szkodzi: gdyby te rzeczy były ważne, nie byłyby tłem, a poza tym, koniec końców, wszystkie te historie były takie same. W tym konkretnym przypadku ktoś zobaczył coś, czego nie powinien był widzieć, i chciał, żeby zapłacono mu za milczenie. Gdyby zobaczył, jak sąsiadka całuje się z mleczarzem i chciałby w zamian tego samego, to by było okej; mniej okej było wtedy, gdy obiekt zajmował się handlem bronią, a cena za milczenie miała wynosić pięćdziesiąt patoli. Bo ta branża kierowała się bardzo bezwzględną polityką: nie pozwalałeś, żeby ktokolwiek odgryzł kawałek twojego jabłka. Bo jeden kęs prowadził do drugiego, a dwa ugryzienia później nie było już całej jebanej jabłonki. Niektóre sady lepiej było zostawić w spokoju, bo ich właściciele znali ludzi takich jak Frank Harkness, którzy z kolei znali ludzi takich jak Lars. A Lars pierwszy byłby gotów przyznać, że ludzie tacy jak on nie dbają o to, czyich pilnują jabłek, dopóki kasa się zgadza.

Jeśli dodać do tego siniak na policzku po tym, jak tamta kobieta przywaliła mu z główki pierwszej nocy, to mieli coś, co w filmach nazywano problemem. Problemem, który – gdyby nie ten jebany śnieg – byłby już rozwiązany.

Ale zamiast tego zjawiła się kolejna kobieta: blondynka w długim ciemnym płaszczu, która najwyraźniej też znała się na tej robocie. Sprawa robiła się naprawdę poważna.

Dotarł do końca drogi, która przecinała coś, co uchodziło za główną ulicę, i ruszył dalej osłoniętą drzewami ubitą drogą; granice między tymi dwoma wytyczała drewniana brama i znak sugerujący, że dróżka od czasu do czasu jest zalewana. Dzięki temu, że ścieżkę osłaniały drzewa, śnieg był tutaj bardziej szeptem niż krzykiem; serią ozdobników zawieszonych w rozgałęzieniach drzew. Błotnista ziemia oferowała całą paletę śladów, zarówno butów, jak i zwierzęcych łap. Może jakiś skaut przyglądałby się temu dłużej. Lars po prostu poszedł dalej, skupiony i uważny.

Pierwsza kobieta miała białą narciarska kurtkę, która tutaj nie nadałaby się na kamuflaż. Natomiast ta blondynka była ubrana na czarno i jeśli wiedziała, co robi, mogłaby podejść blisko.

Ale to były tereny rolnicze. Odgłos strzałów nie zaalarmowałby miejscowych, zwłaszcza gdyby to były strzały stłumione przez pokryte śniegiem drzewa.

Szedł dalej, trzymając się ścieżki.

Gdzieś z przodu usłyszał głosy.

Mogło być gorzej. Dziewczyna mogła zginąć.

Bełt drasnął jej ramię, teatralnie rozbryzgując w powietrzu krew – opowiadając tę część, Lucas się zacinał, jakby opis go przerastał, ale wspomnienie było bardzo wyraźne; czarna krew w blasku reflektora, dźwięk kropel spadających na ziemię. Dziewczyna i tarcza się przewróciły. Krzyczała mimo knebla w ustach. Dynia się obluzowała i odtoczyła w cień. Podekscytowane głosy mężczyzn przeszły w trwające dwie sekundy milczenie, gdy ich pijane, nakręcone mózgi oceniały straty i wymyślały plany awaryjne.

Potem mężczyzna, który strzelił z kuszy, się roześmiał. Zabrzmiało to jak szczeknięcie wilkołaka. Pozostali do niego dołączyli.

Pięć minut później płaczącą dziewczynę gdzieś odprowadzono.

Lucas skończył swoją opowieść i umilkł.

A teraz, rano, Emma powiedziała:

– Każdy normalny dzieciak poszedłby na policję.

– Pomyśl o ludziach, których widział – odparła Louisa. – Członek rodziny królewskiej, na litość boską! A Judd był ministrem spraw wewnętrznych. Podlegała mu policja, pamiętasz? I… co to było?

Obie umilkły.

Odgłos dobiegł od strony ścieżki; ciche stąpanie po dróżce pokrytej gałązkami i opadłymi liśćmi.

Emma położyła rękę na łokciu Louisy, ale ta pokręciła głową. Dwa szybkie ruchy palcem: jeden w stronę Emmy, drugi w stronę szopy. „Zostań tu. Pilnuj chłopaka”.

Potem weszła między drzewa.

Drzwi się otworzyły.

Leżał na podłodze w pokoju Shirley Dander, do którego sączyło się szare światło nieba przypominającego poplamiony obrus. Dywan śmierdział kurzem i dawno porozlewanymi płynami. To był Slough House w zbliżeniu, zużyty i przeżarty grzybem, i gdyby leżał tak dostatecznie długo, przesączyłby się do jego tkanki; stałby się kolejną sporą w tej kulturze uszkodzonej miernoty. Odsunął od siebie te myśli, bo otwierającym się drzwiom towarzyszyły ciężkie, zbliżające się kroki.

– Jeszcze żyjesz? – spytał Lamb.

Lech się nie odezwał.

Lamb niezbyt delikatnie go kopnął.

– Pierdol się!

– Uznam to za tak.

Lamb ciężko opadł na krzesło, jakby w przeszłości bardzo mu się czymś naraziło, i nagle palił już papierosa. Miał też butelkę, którą wcześniej musiał skrywać w kieszeni płaszcza. Z drugiej kieszeni wynurzyły się dwie szklanki. Nalał trochę do jednej i pchnął ją w stronę Lecha.

Drugą napełnił do połowy.

– Zrobili ci niezły kod kreskowy.

Lech się nie odezwał.

Lamb westchnął.

– Jeśli będę cię musiał kopać za każdym razem, kiedy będę chciał odpowiedzi, zanim skończymy, moja noga będzie cała w jebanych siniakach. Wstawaj z tej podłogi i to wypij.

Lech nie miał ochoty pić, ale nagle już jej nabrał. A nikt inny go nie częstował.

Po tej stronie biurka Dander było biurko dla gości, co samo w sobie stanowiło zagadkę – w tym miejscu trudno było mówić o jakichkolwiek gościach – ale przydało mu się, by podźwignąć się na nogi. Gdy się na nie opuścił, Lamb wpatrywał się w niego z wyrazem twarzy, który u każdego innego Lech uznałby za pogardę. Zaczął jednak podejrzewać, że domyślne miny Lamba – znudzenie, niechęć, poirytowanie – były jedynie maskami mającymi nie tyle ukryć to, co czuł, co przekonać cię, że w ogóle cokolwiek czuł. Lech odpowiedział więc drwiącym uśmieszkiem i poczuł, jak jego policzki pękają pod opatrunkiem z waty nałożonym na nie przez Catherine.

– Co to ma być? Opieka duszpasterska?

– A co by to z ciebie czyniło? Owcę? – Lamb udał, że się nad tym zastanawia. – Durną, bezbronną i pozostawiającą po sobie ślady gówna. Tak, to chyba pasuje. Wypij swoje lekarstwo.

Lech sięgnął po szklankę. Gdy jej zawartość wypalała mu żołądek, przypomniał sobie, że nic nie jadł od wczorajszego lunchu; jego wycieczka w poszukiwaniu jedzenia późną nocą skończyła się bólem i ciemnością.

– Jezu, powoli. Zostało mi tylko pół butelki.

Ale gdy Lech głośno odstawił szklankę z powrotem na biurko, Lamb napełnił ją ponownie, dokładnie tą samą miarką.

– Spotkałeś się z kimś z Regent’s Park – powiedział, zanim Lech zdążył znów się napić.

– Skąd wiesz…?

– Poudawajmy przez chwilę, że jestem szpiegiem. W pubie przy Great Portland Street. Kto to był?

– Nazywa się Pynne – odparł Lech. – Richard Pynne.

– Dobry kolega?

– Gdzie tam.

– Miło mi to słyszeć, biorąc pod uwagę, jak szybko go wydałeś. Co mu zaproponowałeś?

– Co masz na myśli?

– Chcesz bilet do domu. Wam, idiotom, zawsze się wydaje, że jesteście wyjątkowi i że jeśli ładnie poprosicie, Regent’s Park rozłoży nogi. Ale najpierw musicie coś zaproponować. Kwiaty, czekoladki, seksowną bieliznę. Zastanawiam się po prostu, jak bardzo jesteś tani.

– Nic mu nie zaproponowałem – odpowiedział Lech.

– I niby mam w to uwierzyć?

Lech wzruszył ramionami, sięgnął po szklankę i wypił wszystko do dna. Za drugim razem już tak nie paliło. Tak to już działało w życiu: po jakimś czasie człowiek przyzwyczajał się do wszystkiego.

Szklanka Lamba też była pusta.

Lech sięgnął po butelkę, a Lamb nie spróbował go powstrzymać. Nalał sobie do szklanki i pomachał butelką w stronę Lamba.

Lamb podsunął mu bliżej szklankę.

– Nie obchodzi mnie, w co wierzysz, ty pojebany tłuściochu – powiedział Lech i zaczął nalewać. – Nic mu nie zaproponowałem. – Polewał dalej. – Szukałem informacji, a nie je dostarczałem. – Whisky sięgnęła brzegu szklanki Lamba, ale Lecha to nie powstrzymało. Przelała się, zrobiła kałużę na biurku i zaczęła strużkami spływać w stronę krawędzi. – Liczyłem, że się dowiem, kto mnie wpakował w to gówno. – Wytrząsnął z butelki ostatnie krople i rzucił ją w kąt. – To jest dla ciebie jasne?

Lamb utkwił spojrzenie w Lechu i sięgnął po swoją szklankę. Uniósł ją z wdziękiem w dwóch palcach, nie rozlewając ani kropli.

– I udało się? – spytał.

– On gówno wiedział.

– Chyba chcesz powiedzieć, że gówno ci powiedział? Istnieje pewna różnica. Bo on wrócił do Regent’s Park, a ty utknąłeś w tej pieprzonej dziurze i wyglądasz jak niedorobiony niewidzialny człowiek. – Lamb przysunął głowę do uniesionej szklanki i wciąż nie odrywając wzroku od Lecha, wlał sobie whisky do gardła. Wyglądało to tak, jakby prawie nie przełykał, ale coś się musiało wydarzyć, bo szklanka była pusta, a drugą ręką włożył sobie papierosa do ust. Zaciągnął się i pochylił w stronę Lecha. – A właśnie. Przyjrzyjmy się temu.

– Czemu?

– A jak myślisz? – Te słowa były osobnymi kłębkami dymu. Rozwiał je machnięciem ręki. – Poudawajmy, że szukam wskazówek. No wiesz, na przykład, że napastnik był leworęczny. Że interesował się klasyczną kaligrafią. Tego typu rzeczy…

– Sukinsyn z ciebie, co?

– Tak. Ale o Sherlocku Holmesie też tak mówili.

Lech gapił się na niego.

– A co ci zależy? – spytał Lamb. – Standish mówi, że nie chcesz, żeby ktoś się tym zajął. Będziesz musiał się przyzwyczaić do tego, że ludzie się na ciebie gapią. – Zgasił papierosa we wnętrzu swojej pustej szklanki, a potem rzucił ją w ten sam kąt, w który Lech cisnął wcześniej butelkę. – Będziesz przecież żywym dziełem sztuki.

– Ale…

– Po prostu zdejmij te pieprzone opatrunki.

Powoli, ostrożnie, Lech zrobił, co mu kazano.

Lamb zapalił kolejnego papierosa i po tym, jak Lech ściągnął drugi opatrunek, przez całą minutę się nie odzywał. Końcówka jego papierosa rozżarzyła się i przygasła, znów się rozżarzyła. Leki przeciwbólowe, które Catherine dała Lechowi, robiły swoje, ale jego policzki pulsowały w tym samym rytmie co ten papieros. Wyobraził sobie, jak litery płoną szkarłatnym światłem, niczym rozżarzone węgle pod warstwą popiołu.

– Pewnie masz rację, że nie chcesz szwów – powiedział w końcu Lamb. – Twoja twarz wyglądałaby jak pieprzony wzornik haftów. O co spytałeś Richarda Pynne’a?

– Sprawdzałem nazwisko. Peter Kahlmann – powiedział Lech. – To jedyne, co przychodzi mi do głowy, jedyna rzecz, którą zrobiłem, zanim to wszystko mi się przytrafiło.

– I to coś uruchomiło?

– Było oflagowane.

– Czyli poza zasięgiem. Ale to się wydaje brutalne, co? Zniszczyć ci życie z powodu złamania protokołu. – Lamb pokręcił głową, jakby zamyślił się nad okrucieństwem losu, i wstał. Wciąż miał na sobie płaszcz. Lech nie był pewny, czy kiedykolwiek widział, by go zdejmował. – Jak tam z twoim ubezpieczeniem?

Nie odpowiedział.

– Bo wątpię, żeby twoje świadczenia pokryły operację plastyczną. – Lamb wepchnął ręce do kieszeni. – Wisisz mi butelkę taliskera. Nie popełnij tego błędu i nie myśl, że sobie żartuję. Ale masz. Na wypadek, gdyby przyszło ci do głowy trzecie wyjście. Poza zakładaniem szwów albo operacją. – Wyjął coś z kieszeni i położył to na biurku. – Pamiętaj, chcę ją z powrotem.

Wyszedł z pokoju i zamiast na górę, ruszył na dół.

Po chwili Lech sięgnął po prezent od Lamba i zważył go w dłoni. Był cięższy, niż na to wyglądał. Dobra jakość. Prawdziwe oldskulowe narzędzie ze srebrną rączką.

Gdy ją rozłożył, ostrze brzytwy zabłysło wrednie w bladym świetle.

Gdzieś pod stertą śniegu – w lesie, na polu albo przy jakimś przełazie – został klucz francuski, którego użyła pierwszej nocy, by przywalić jednemu z napastników. Teraz chciałaby go mieć przy sobie. Kobiety noszące tępe narzędzia były traktowane poważniej. Gdyby chodziło o #MeToo, odpowiednikiem byłoby noszenie okularów w plastikowej oprawce, ale bez hipsterskich konotacji.

Wtedy jednak klucz stanowił dla niej obciążenie, a jej głównym zmartwieniem była ucieczka.

Poruszała się między drzewami najciszej, jak potrafiła, ale pod nogami było mnóstwo gałązek i liści; ten sam dywan, który zdradził obecność wroga – bo to zawsze był wróg, taka była zasada. W terenie operacyjnym każdy nieznajomy był wrogiem.

Emma zniknęła jej już z oczu. Szopa była zwalistą, czarną masą w gęstwienie; gdyby ktoś niezbyt dokładnie patrzył, nawet by jej nie zauważył. Ale nie martwili jej tacy, którzy niezbyt uważnie patrzą; martwiła ją ocena eksperta. Znów usłyszała ten dźwięk – szelest, ale taki, który świadczył o szybkości i zdecydowaniu; wyważony szelest, a nie niefrasobliwy wietrzyk. Ten, kto był źródłem tych szelestów, zatrzymał się, by sprawdzić swój wpływ na otocznie.

Louisa czekała. Ujście rzeki znajdowało się za jej plecami, mniej więcej jakieś sto jardów dalej. Trwał przypływ, który napełnił koryto rzeki błyszczącym szarym światłem przebijającym teraz między drzewami. W każdym innym kierunku wszystko było w odcieniach brązów i bieli. Wydawało jej się, że dźwięk, który ją zaniepokoił, dobiegł od strony ścieżki, ale nie mogła tego z całą pewnością stwierdzić.

I znowu: ten stłumiony odgłos. Ktoś poruszający się naprzód, ale przyczajony, blisko ziemi.

Najważniejsze, pomyślała, że odciąga ich od Lucasa.

Musiała zakładać, że napastnik ma broń, i z tą myślą opadła na jedno kolano, szukając po omacku ręką czegoś, czym sama mogłaby się bronić. Nie pojawiły się żadne kije w kształcie maczugi. Żadne poręczne kamienie rozmiarów cegły. Kilka obluzowanych kamyków, to wszystko. I tak je wzięła, myśląc o Dawidzie i Goliacie. Ta biała, puchata kurtka: czy zatrzymałaby kulę? Nawet by jej nie spowolniła. Ale lepiej o tym nie myśleć.

Jeden kamień, gładki i lśniący, zatrzymała w ręce. Pozostałe wsunęła do kieszeni.

Gdy dotarła do ścieżki, przyczaiła się. Dróżka ciągnęła się na sto jardów, po czym skręcała w lewo; w drugą stronę, tam skąd przyszli wczoraj w nocy, widoczność sięgała nie więcej niż dwadzieścia jardów. Teren był tu nierówny i na jednym odcinku, prostym jak linia tramwajowa i szerokim na trzy cale, leżał śnieg. Osobliwość spowodowana kształtem drzew nad ścieżką, jak zakładała. Nie chciała zwracać uwagi na żadne wybryki natury, tylko skupić się na tym szeleście, który znów się rozległ na lewo od niej. Mocniej ścisnęła kamień. Ktokolwiek się zbliżał, nie brzmiał wystarczająco głośno, by mógł to być człowiek, co oznaczało, że to był człowiek – który stara się być cicho i wie, jak stawiać stopy. Niemal go widziała, nierzucającego się w oczy, jak na zawodowca przystało, trzymającego oburącz broń. Jej kurtka równie dobrze mogłaby mieć złociste i czerwone nadruki. A potem zza drzew nagle wybiegł kłusem lis, ledwie szeleszcząc w porannym świetle; poszarpany kłąb w jego pysku jeszcze dwie minuty temu był czymś żywym. Mijając ją, ledwie na nią spojrzał. Niektóre zagrożenia były mniej godne uwagi niż inne.

Louisa wypuściła powietrze, pokręciła głową i zawróciła, by dołączyć do Emmy.

Głosy należały do mężczyzny i kobiety. Kobieta opierała się o drzewo, a mężczyzna pochylał się nad nią. Nie wyglądało to ładnie, ale było w porządku: nie szukał tego, co ładne, ani jego przeciwieństwa. Ci ludzie nie mieli znaczenia. Stanęli jednak na jego drodze.

Ruszył, by ich minąć, ale mężczyzna się odezwał:

– Na co się gapisz?

Lars uprzejmie uniósł ręce na znak, że się poddaje.

– Wyszedłem tylko na spacer.

– To łaź sobie gdzie indziej, dobra?

Lars spojrzał na kobietę. Nie wydawała się zaskoczona wojowniczym nastawieniem swojego towarzysza. Jeśli już, to ją to nużyło.

– Raczej nie widzieliście moich przyjaciół, prawda? – spytał. – Dwie kobiety? Jedna ubrana na biało, druga na czarno? I nastoletni chłopak?

Mężczyzna odsunął się od kobiety.

– Wyglądam, jakbym przyszedł tu śledzić jakieś kobiety? O to pytasz?

– Nie o to pytałem. Nie.

– No to całe szczęście. Bo ja pilnuję własnego nosa, okej? I ty też powinieneś.

– Tak, w porządku. Dobrze.

– Jesteś cudzoziemcem? Mówisz z obcym akcentem.

– No cóż – odparł Lars. – Nie jestem stąd. To prawda.

– Może to dlatego nie rozumiesz, kurwa, po angielsku. Bo kazałem ci się odpieprzyć, a ty wciąż tu jesteś. I co zamierzasz z tym zrobić?

– Zamierzam teraz się odpieprzyć – odpowiedział Lars.

– Miło to słyszeć.

– I przykro mi z powodu twojego nosa.

– Jak to przykro ci z powodu…

Lars złamał mu nos najoszczędniejszym możliwym ruchem, choć mężczyzna aż nadto zrekompensował tę jego oszczędność, wykonując cały taniec, któremu towarzyszył wysoki pisk. Przez cały ten czas kobieta, trzeba jej to przyznać, tylko raz cicho krzyknęła i Lars postanowił zinterpretować ten okrzyk jako pełen aprobaty. Skinął na nią, by podeszła bliżej.

– Pilnuj, żeby trzymał głowę do góry – powiedział. – O tak. – Pokierował ręką kobiety, by odchyliła podbródek swojego faceta. – Tak jak teraz, dobrze?

Bez słowa kiwnęła głową.

– I powiedz mu, żeby nie był takim dupkiem, okej?

Choć istniała możliwość, że facet sam już do tego doszedł w ciągu ostatnich dziesięciu sekund.

Lars ruszył dalej ścieżką, a potem zatrzymał się i odwrócił. Kobieta puściła głowę swojego chłopaka i trzymała w drżących rękach komórkę. Westchnął, cofnął się, odebrał jej telefon i rzucił go w las. Potem miarowym truchtem ruszył ścieżką, wypatrując dwóch kobiet, chłopaka i jakiegoś miejsca, gdzie mogliby się ukryć.

Ktoś powiesił odświeżacz powietrza nad oszronionym oknem, które wiele lat temu zamalowano tak, że przestało się otwierać. Domyślał się, że zrobiła to Catherine Standish. Trudno było powiedzieć, czy należało podziwiać jej wytrwałość, czy gardzić bezsensem jej gestu. Prawdopodobnie to ona odpowiadała też za butelkę środka dezynfekującego stojącą przy muszli klozetowej i czysty ręcznik na drążku. Nic nie mogła jednak poradzić na przypominający blizny kamień na samej umywalce i na to, że lustro przykręcone do ściany było całe porysowane. Zaczynał już rozpoznawać ten proces: można było się opierać spleśniałym objęciom Slough House, ale koniec końców on i tak pochłonie twoje najlepsze starania i cal po calu odniesie zwycięstwo, w rytmie odmierzanym przez kapiący kran.

Lech spojrzał w lustro. Nie użyłby go, żeby się ogolić, bo jego powierzchnia była zbyt nierówna i zielona. Ale nawet tutaj, w tym pomieszczeniu, jego świeże rany biły blaskiem; litery poprzestawiały się zgodnie z absurdalną logiką odbicia, lecz wciąż były czytelne i nie sposób było się pomylić; sygnalizowały swoje znaczenie w podobny sposób, jak robią to słowa z wykreślanek. PEDO. Równie dobrze mógłby trzymać flagę.

Zastanowił się, jak miałby wejść na izbę przyjęć albo do gabinetu lekarza i poprosić, żeby ktoś mu z tym pomógł. „To nieprawda. Nieprawda”. Błagałby, żeby mu uwierzono, tak samo jak błagałby, gdyby to była prawda. Czy lekarze nie zgłaszają przypadkiem takich rzeczy na policję? Jezu… Zacisnął pięści. Nawet on sam miał ochotę rozwalić sobie twarz na kawałki. Jakby poprzez strzaskanie swojego odbicia mógł zniszczyć to, co na niej napisano; wymazać kłamstwo, które niszczyło mu życie.

I bolało. Bolało jak cholera.

Wyjął z kieszeni brzytwę, którą dał mu Lamb. Srebrna rączka z wzorkiem w lilie. Coś z innej epoki: tak jak kieszonkowe zegarki czy wieczne pióra. Lamb oczywiście sam jej nie używał: jego szczękę porastała dzika, kilkudniowa szczecina. Ale mimo to trzymał takie narzędzie: co to o nim mówiło? Lech zadał to pytanie i od razu miał oczywistą odpowiedź. A kogo to, kurwa, obchodzi? Tu nie chodziło o Lamba.

Litery w lustrze lśniły szkarłatem. Były radioaktywne. Jak toksyczny wyciek.

Otworzył brzytwę i wpatrywał się w ostrze.

Może jeśli już nigdy nie będzie się golić? Miał gęsty zarost i jeśli nie będzie o niego dbać, pokryje mu twarz jak perz. To by doprowadzało ludzi do szału, próbowaliby odczytać litery przez ten zarost… Ale gdyby wybrał tę ścieżkę, równie dobrze mógłby od razu zacząć spać na przystankach. Spakować wszystko, co posiada, do reklamówek.

Na jego szyi już pojawiła się szczecina. Ale to była taka wątła obrona, prawda? Ostrzem takim jak to można się było przez nią przebić, w kilka sekund przeciąć zarost, gardło i jabłko Adama.

Lambowi trzeba było to przyznać: tłusty sukinsyn wiedział, o czym mówi.

„Na wypadek, gdyby przyszło ci do głowy trzecie wyjście. Poza zakładaniem szwów albo operacją”.

Nie mógł żyć z tym słowem wyrytym na policzkach.

Uniósł brzytwę i zrobił to, co musiał.

===LxciECQWZVZvVmFZawE3VmVdaFg9WGhdaVs5WmxcOVhoUGYDNQE=

13

Z cudzym samochodem tak już było, że automatycznie stawał się terenówką.

Tym bardziej, jeśli był to samochód Ho.

Po półtorej doby spędzonej w towarzystwie Shirley cieszyła się, że jest sama. J.K. Coe wydawał się w porządku, bo potrafił godzinami się nie odzywać, i to było nawet ciekawe przez to, że był taki dziwny. Natomiast River Cartwright był normalny do zrzygania. Kiedy nudziła się w pracy, czyli przez większość czasu, odtwarzała w głowie sceny z filmów o Bournie albo o Bondzie z Cartwrightem wnoszącym swoje specjalne talenty do głównej roli. Tak jak ten fragment ze Szpiega, który mnie kochał, gdzie Bond zjeżdża na nartach z urwiska i zdaje się, że spada całą wieczność, nim otwiera się jego spadochron z brytyjską flagą. Cartwright też spadałby przez całą wieczność, a potem jego lunch wyleciałby ze źle zapakowanej torby. Trochę okrutne, ale, do diabła, to tajne służby, nie tajne mikołajki. Lamb im to kiedyś wyjaśniał, gdy zmusił ich, żeby pracowali do późna w Wigilię.

Zajęta tymi myślami prawie przejechała miejsce, w którym miała skręcić. Wszystkie normalne znaki się zatarły, ale w słupkach ogrodzenia, których szczyty wystawały nad śnieg, nagle zaburzył się rytm i powstała luka, więc skręciła dopiero co mianowaną terenówką Ho we wznoszącą się alejkę, której, sądząc po braku śladów, nie używano, odkąd spadł pierwszy śnieg. Albo przynajmniej taki był plan. Pieprzony samochód Ho: równie niezawodny co jego właściciel. Zamiast pojechać uliczką pod górę, zarył się w zaspę i gdyby nie poduszka powietrzna, rozwaliłaby sobie głowę o przednią szybę.

Istniała też możliwość, że po prostu wjechała do rowu.

Siedziała przez pięć minut, a potem się uwolniła, co było przygodą samą w sobie. Śnieg sięgał jej za kolana, a powietrze było przenikliwie zimne. Miała solidne buty – Shirley lubiła martensy – i porządne dżinsy bez durnych designerskich rozcięć, ale jej anorak był postrzępiony i przetarty po ostatniej przygodzie przed nocnym klubem, kiedy ściana budynku posłużyła jej za materac… Zastanawiała się, czy nie przetrząsnąć bagażnika Ho i nie postawić na drodze trójkąta ostrzegawczego albo nie umieścić go na dachu jak urodzinową świeczkę, ale koniec końców cisnęła tylko płytę Metal for Muthas na ośnieżone pole, jakby to było frisbee, i zatrzasnęła drzwi.

Może to nie była właściwa alejka albo nawet w ogóle nie była to żadna alejka, ale tak czy siak Shirley teraz tu była. Równie dobrze mogła pójść pod górę do najwyższego punktu i sprawdzić, czy zobaczy stamtąd budynki na farmie, o których mówił Coe.

Zaczęła więc brnąć przed siebie, niska ciemna postać na wielkim białym płótnie pozostawiająca za sobą ślady, które powoli znikały, w miarę jak dalej padał śnieg.

J.K. Coemu było zimno, ale tak wolał. W cieple wszystko stawało się senne i miękkie. W cieple człowiek przestawał być skupiony, a wtedy przytrafiały mu się złe rzeczy. Wciąż pamiętał tę osobę, którą był kiedyś, gdy wrócił do domu po normalnym dniu, by nagle stwierdzić, że jest więźniem przytwierdzonym do krzesła w pokoju obitym folią, a nagi mężczyzna grozi, że rozpłata go nożem do mięsa. W najgorszej chwili, tej, która w rzeczywistości nigdy się nie wydarzyła, miał usłyszeć wilgotny plask swoich narządów spadających na podłogę. Właśnie czegoś takiego można się było spodziewać, kiedy było ci ciepło i wygodnie. Na zimnie był ostry jak brzytwa. I jego ręka opadła do kieszeni, gdy tylko pomyślał to słowo, które przypomniało mu o ulubionym krótkim nożu, który nosił przy sobie.

Zajrzał do mapy na telefonie. Kropkowane linie i puste białe przestrzenie: choć raz mapa odpowiadała rzeczywistości, bo to istotnie była otwarta przestrzeń, na którą nałożono ledwie widoczną siatkę, druty przewleczone między słupkami ogrodzeń wyznaczającymi granice działek. Bezlistne drzewa wyglądały jak rzeźby upamiętniające Holocaust. Za jego plecami, na głównej drodze, River Cartwright był małą postacią zmierzającą w stronę wybrzeża. Cartwright, pomyślał Coe, miał dziś podwójną motywację. Znaleźć swoją przyjaciółkę i znaleźć Franka Harknessa. Chociaż „znaleźć”… Chciał zabić Harknessa. Coe nie wiedział, czy Cartwright już to sobie uświadomił, ale dla niego to było jasne jak słońce.

Nie żeby go to obchodziło. Był taki czas, gdy miałby opory przed opuszczeniem Slough House. Kurczowo trzymałby się swojego biurka: wpatrywałby się w monitor, wyglądał przez okno – nieważne. Czas był tym, z czym człowiek się mierzył, i J.K. Coe miał własną strategię: trzeba było się po nim po prostu prześlizgiwać, ignorować jego nierówności, całą zmienną topografię, którą w ciebie ciskał w formie innych ludzi, przypadkowych zdarzeń czy złych wspomnień. Trzeba było patrzeć pustym wzrokiem, zwracać na wszystko tak niewiele uwagi, by jakoś dało się funkcjonować, i świat po prostu poruszał się do przodu. Prędzej czy później docierało się do końca dnia. Wtedy można było przez jakiś czas znosić ciemność, powoli oddychać i przygotowywać się na to, że wszystko zacznie się od początku.

Zdał sobie jednak sprawę, że można było się też poddać. Jeśli godziłeś się na to, czego od ciebie oczekiwano – wsiadałeś do samochodu, maszerowałeś tam, gdzie ci pokazano – czas mijał równie szybko. Koniec końców nie miało znaczenia, czy Coe był przy swoim biurku w Slough House, czy na prawie niewidocznej dróżce prowadzącej do jakiejś stodoły na ośnieżonym walijskim wzgórzu. To znaczy, o ile nie był przytwierdzony do kuchennego krzesła i nie czekał na plask swoich wnętrzności w zderzeniu z pokrytą folią powierzchnią.

Przystanął i pokręcił głową. Obraz zniknął.

Potem potupał nogami. Zimno było dobre; zimno wyostrzało zmysły. Ale do jego stóp to jakoś nie docierało.

Kiedy następnym razem obejrzał się za siebie, Cartwright już zniknął.

Wiatr nawiewał śnieg; nie była to zamieć, ale jedna z tych niepowstrzymanych sił, która w końcu porywa ze sobą ściany i mosty. Z czasem jego zimno zaczynało się odczuwać jak inny rodzaj ciepła. Doszedł do wniosku, że to nie może być nic dobrego. Przeciął zagajnik i gdy wyłonił się po drugiej stronie, zobaczył stodołę.

Stała w rogu pola, tak jak sugerowały jej zarysy w jego telefonie. W rzeczywistości była bardziej solidna niż pusty prostokąt, ale niewiele w niej było: nawet z tej odległości J.K Coe widział dziury w jej dachu. To była podstawowa zasada budownictwa: pozostawiony samemu sobie budynek będzie dążył do tego, by ponownie stać się swoimi częściami składowymi; w tym przypadku drewnem i gwoździami. Kulawe konie o tym wiedziały. Slough House by nieustannym przypomnieniem, że zaniedbanie to jedna z niewielu rzeczy, na które nie trzeba ciężko pracować, by osiągnąć nienagannie wysoki standard.

Miał w głowie wszystkie te myśli i jeszcze jedną: że o ścianę stodoły opiera się mężczyzna obserwujący go, jak się zbliża.

Mila do wybrzeża, powiedzmy, że mila.

No dobra, mila, ale uczucie było takie, jakby to były trzy.

Rivera rozbolały nogi na długo przed tym, jak zobaczył pierwszy znak Ścieżka Nadbrzeżna i strzałkę wskazującą, że powinien trzymać się prawej strony. A gdyby zaszedł dostatecznie daleko, mógłby poczuć grawitację jak z kreskówki; taką, przy której zaczynasz spadać dopiero wtedy, gdy zauważasz, że skończył ci się grunt pod nogami. Zastanawiał się, jak wysoko biegnie ścieżka, ile dzieli ją od poziomu morza i czy wylądowałby na skałach czy w wodzie. A jeśli to drugie, to przy takich temperaturach jak teraz jak długo można by przetrwać po upadku? Tak wiele różnych sposobów, by umrzeć, a wszystkie wynikały z tego samego błędu. To mogłoby być niemal hasło przewodnie. Jeśli nie dla całego MI5, to przynajmniej dla Slough House.

Jedynym pojazdem, jaki widział, był samochód, który go minął i potelepał się w przeciwną stronę. Kierowca, starsza kobieta, gapiła się na niego, ale utrzymała swoje szarpane tempo. Pies wyglądający przez tylną szybę śmiał się z Rivera brnącego przez śnieg.

Zastanawiał się, gdzie jest Louisa. Pocięte opony były dobrym znakiem. Nie unieszkodliwiliby jej samochodu, gdyby unieszkodliwili wcześniej ją samą. A więc przynajmniej w pewnym momencie była aktywna i unikała wroga.

Dość niespodziewanie okazało się, że ma zasięg, więc zadzwonił do Lamba.

– Znaleźliście ją już?

– Okazuje się, że Walia jest całkiem spora.

– Dobra, mam własne problemy – powiedział Lamb. – Dalej jesteście w tej zatoczce czy ruszyliście już dupska?

– Znaleźliśmy miejsce, gdzie porzuciła telefon.

– Ale telefonu już nie?

– Nie zabraliśmy koparki. Wygląda na to, że nim rzuciła. Albo… – urwał.

– Nie urodziłem się, kurwa, wczoraj – odparł Lamb. – Jeśli leży martwa na polu, jest tam już od jakiegoś czasu. To chcesz powiedzieć?

– Tak.

– Cóż, miejmy nadzieję, że tak nie jest. Gdybym stracił człowieka w czasie, kiedy ten człowiek jest na urlopie, ciągle musiałbym o tym wysłuchiwać. – River usłyszał kliknięcie zapalniczki i dźwięk wciąganego dymu. Potem Lamb powiedział: – Wspominałeś o śniegu. Jakieś ślady wilków?

– Wilków? To Walia, a nie… Mongolia.

– Bo się zastanawiam, czy nie zostałeś im rzucony na pożarcie. Jeśli Guy by się gdzieś zaszyła, na pewno najpierw by to zgłosiła, a w Regent’s Park by zareagowali. W takim przypadku wsparcie powinno już być wszędzie. Typy alfa, w przeciwieństwie do ciebie i twoich kolegów przegrywów.

– Mniej więcej przez połowę czasu nie mam zasięgu – odparł River. – Jeśli zadzwoniła na numer alarmowy, to nie rozmawiałaby z człowiekiem. Takie rzeczy się nagrywają.

– Naprawdę bardzo chciałem usłyszeć wykład o procedurach w Regent’s Park. Możesz mi teraz objaśnić ich grafik.

– Chcę tylko powiedzieć, że może nie wiedziała, że się nie dodzwoniła. Mogła wyrzucić telefon i się gdzieś zaszyć, a w Regent’s Park nawet o tym nie wiedzą.

– To właśnie taki chujowy rezultat, do jakich się przyzwyczaiłem – stwierdził Lamb.

W tle słychać było odgłosy ruchu drogowego; szum dużego przejeżdżającego samochodu niczym dźwięki z akwarium.

– Jesteś na dworze? – zdziwił się River. Nie chciał, żeby w jego głosie słychać było zaskoczenie, ale Lamb? Na dworze?

– Odwiedzam starego przyjaciela.

River nie wiedział, który scenariusz jest mniej prawdopodobny: że Lamb ma starego przyjaciela czy że kiedykolwiek znajdzie sobie nowego.

– Mam już prawie rozładowaną baterię – powiedział. – Zadzwonię, jak będę mógł. A u was coś nowego?

Nie był pewny, czemu o to zapytał, ale coś się musiało wydarzyć, skoro Lamb opuścił swój gabinet.

– Wicinski zaciął się przy goleniu. Albo ktoś mu to zrobił.

Czegokolwiek to miało dotyczyć, River miał za mało baterii, żeby zacząć drążyć.

– Rozłączam się teraz – powiedział i zakończył rozmowę.

Pięć minut później śnieg stał się głębszy niż na drodze i River dotarł do ścieżki nadbrzeżnej.

– To był tylko lis – powiedziała Louisa po powrocie do szopy.

Ale Emmę mniej martwiła lokalna fauna niż ogólna sytuacja.

– Powinnaś była się stąd wydostać pierwszej nocy – powiedziała. – Ukraść jakiś samochód.

– Drogi były do niczego. Widoczność była nie lepsza niż na dwie stopy. Poza tym byłam wykończona. I wtedy jeszcze nie mieli broni. – Potarła ramię. Wciąż ją bolało, była zmęczona i chciało jej się pić. Wczoraj jadła orzechowe batoniki energetyczne, marchewki i paczkę rodzynek i niewiele spała. – Myślałam, że to jakieś miejscowe zbiry, którym zapłacili, żeby postraszyli dzieciaka. Ale to było, zanim Lucas mi powiedział, co widział. Kogo widział.

– Cholerny książę – rzuciła Emma. – Wielkie dzięki, że mnie w to wciągnęłaś.

– Jestem pewna, że to nie jemu przywaliłam kluczem francuskim – odparła Louisa. – Jeśli to ci poprawi samopoczucie.

– Wątpię, czy on w ogóle o tym wszystkim wie. Pewnie przez całe życie o niczym nie wie, poza tym, że co jakiś czas ma problem i ktoś sprawia, że ten problem znika. Ale ogólnie, pewnie nawet nie mówią mu o tym problemie.

– Myślisz, że to przez niego w Regent’s Park nie zareagowali?

– Gdyby ktoś miał tu dotrzeć, już by tu był, bez względu na pogodę. I znaleźliby cię w niecałe dwie minuty, bo ten domek był na liście kontaktów Harpera. A więc tak, przypuszczam, że to przez niego

– Czyli jesteśmy zdane na siebie.

– Na to wygląda. Chyba że twój Lamb coś wykombinuje.

Już nie raz tak bywało, pomyślała Louisa.

– Jak myślisz, co się stało z tamtą dziewczyną? – spytała.

– Przypuszczam, że jej zapłacili.

– Przynajmniej jej nie zabili.

– Gdyby to zrobili, Lucas nigdy nie zszedłby z tego dachu – odparła Emma. – Przeczesaliby cały teren. Słuchaj, pierwszej nocy było ich trzech, zgadza się? I czekali, aż Lucas sam wpadnie im w ręce. Więc może faktycznie jest ich tylko trzech.

– Na pewno jest ktoś, kto kieruje operacją.

– W takim razie czterech. To wciąż za mało, żeby wszystko obstawić.

– O czym myślisz?

– O tym, o czym myślałam od samego początku. O zgłoszeniu się na policję. Może i Judd był kiedyś ministrem spraw wewnętrznych, ale w tak małym miasteczku, tak daleko od Londynu? Wątpię, czy byłby w stanie załatwić sprawę mandatu za złe parkowanie.

– Chcesz, żebyśmy po prostu weszli frontowymi drzwiami?

– Może nie całą trójką.

– Posterunek jest w samym środku miasteczka. To ryzykowne.

– Ale to działa w dwie strony. Co zrobią? Zastrzelą mnie na głównej ulicy?

– „Mnie”?

– Tobie się przyjrzeli, kiedy bawiłaś się z nimi w Wonder Woman tym twoim kluczem francuskim. Mnie widział tylko jeden z nich, i to nie za długo.

– Nie jestem pewna, czy mi się to podoba.

– A konkretnie co? Ukrywanie się w lesie, to, że nie mamy nic do jedzenia czy faceci z bronią?

To prawda, że sytuacja nie miała zbyt wielu dobrych stron.

– Ale ty rzucasz się w oczy – powiedziała Louisa. – Można cię opisać w trzech słowach.

Emma już wyjęła gumkę do włosów z kieszeni płaszcza; związała je z tyłu, zanim Louisa skończyła mówić.

– Może powinnam natrzeć ci włosy błotem – rzuciła Louisa.

– Możesz sobie pomarzyć.

– W takim razie może powinnyśmy zamienić się kurtkami?

Tym, czego potrzebowała Shirley, były rakiety śnieżne.

Nie: tym, czego potrzebowała, był jacht zacumowany gdzieś daleko stąd.

Ale wszystko, co miała, to jedynie malutka paczuszka amfy na wypadek sytuacji alarmowej.

Prawda była taka, że od wczoraj miała sześć sytuacji alarmowych, ale zero prywatności i choć nie miała za bardzo oporów, by wykłócać się o to z Riverem Cartwrightem (Że co, proszę? W weekend?), nie była w stu procentach pewna reakcji J.K. Coego. Tak już było z psychopatami: nie dało się powiedzieć, czego można było się po nich spodziewać. A więc przyda się odrobina dyskrecji. Uważała, że to jedna z jej często niedostrzeganych cech.

Przystanęła, ściągnęła zębami rękawiczkę i zaczęła grzebać w tylnej kieszeni. W końcu wyciągnęła zawiniątko z celofanu, w którym prawie nic nie było. Odpowiednik… no właśnie, czego? Podwójnego espresso? Nie tak dawno temu spróbowała eksperymentu z narkotykami. Eksperyment miał na celu przekonać się, jak długo się bez nich obędzie, i gdy już ustaliła, że odpowiedź brzmi: „Całkiem długo, wielkie dzięki”, znów zaczęła robić to, na co miała ochotę i kiedy miała ochotę.

Nie był to żaden problem. W końcu nie odpowiadała przed nikim z wyjątkiem Jacksona Lamba, a on miał to głęboko w dupie. Marcus, pewnie, miałby obiekcje. Marcus nie pochwalałby tego, że bierze speed, nie podczas operacji. Fakt, że bardziej przypominało to nieprzemyślaną biurową wycieczkę, ale mimo wszystko miałby trochę racji… Tęskniła za Marcusem. A więc być może powinna była uczcić jego pamięć, wstrzymując się z tym speedem, póki to się nie skończy i prawie na pewno by tak zrobiła, gdyby już go nie wzięła, gdy była pochłonięta tą mentalną debatą. W każdym razie pokazywało to, że była zdolna do rozważań nad moralnością. Kolejna cnota, której często u niej nie dostrzegano. Właściwie, to była świętą.

Czując nowy przypływ energii, Shirley dotarła na szczyt wzniesienia i jej oczom ukazało się jeszcze więcej bieli: niebo większe niż to nad Londynem i ani trochę się tego niewstydzące. A na opadającym w dół stoku na lewo od niej ciemniejszy kształt za pokrytymi śniegiem drzewami. Dwuspadowy dach.

„Trafisz do lasu. Tuż za nim są budynki”.

I tam właśnie trafiła, tylko że zamiast nadjechać dróżką, zaparkowała wcześniej i ostatni odcinek przeszła pieszo. Gdyby o tym komuś opowiadała, coś takiego mogłoby nawet uchodzić za taktykę. Jeśli chcesz kogoś zaskoczyć, nie podchodzisz do frontowych drzwi. Znajdujesz jakieś inne dojście.

Shirley Dander, pomyślała. Mistrzyni, kurwa, wszystkiego.

Zobaczmy, co się tutaj dzieje.

Nie mając rakiet śnieżnych, ruszyła w stronę drzew.

Pierwsza „szopa” okazała się stanowiskiem artyleryjskim: na wpół zakopany w ziemi schron z cegieł z wąskimi szczelinami od strony morza, cały zaśmiecony zgniecionymi puszkami, paczkami po chipsach, zmiętą srebrną folią i resztkami po ogniskach; zapachy moczu, piwa i tytoniu. Trudno było powiedzieć, czy używano go kiedyś jako miejsca do mieszkania czy do imprez. Tak czy inaczej, nie świadczyło to za dobrze o miejscowych standardach.

River wynurzył się na znajome już płótno: niebo, morze, klify i pola, wszystko w różnych odcieniach bieli.

Mimo warunków nie był tu dziś rano jako pierwszy. Śnieg przed nim był rozkopany. Może to ta kobieta, którą widział w samochodzie, z jej śmiesznym psem… Nadepnął na coś, co się potoczyło, i przyklęknął w śniegu na jedno kolano jak pielgrzym. To by było takie łatwe – tak łatwo byłoby źle postawić stopę i runąć głową w dół ku oferującej niewiele czasu przyszłości. Szukanie kogoś było trudne, gdy całą twoją uwagę pochłaniało pilnowanie, jak idziesz.

Louisa nie poszłaby tą drogą, chyba że nie miałaby innego wyboru. Ścieżka opadała w dół, nie pozwalała poruszać się szybko i w miejscach tuż przy postrzępionej krawędzi urwiska musiała być wymagająca nawet przy pięknej pogodzie. I odpowiadając na jego wcześniejsze pytanie: ktoś, kto spadłby w tym miejscu, nie wpadłby prosto do morza; odbiłby się od stromej ściany klifu, a potem wylądował na skałach poniżej. River nie chciał zgadywać, jak były odległe. Właściwie, gdy tak się nad tym zastanawiał, nie chciał być aż tak blisko krawędzi. Było jednak jasne, że bez względu na to, na jakich natrafiłaby wrogów, istniała tu możliwość pozbycia się zwłok.

Z drugiej strony, przecież to była Louisa. Gdyby kontakt z nią kończył się tym, że ktoś spadłby z urwiska, nie można by było wykluczyć, że byłby to wróg. Nie w stu procentach.

Spróbował sobie przypomnieć mapę na komórce Coego. To stanowisko artyleryjskie było pierwszą budowlą zaznaczoną na tej ścieżce, kolejna znajdowała się kilkaset jardów dalej. Potem trzeba było przejść mniej więcej milę do latarni morskiej. Nie zamierzał wybierać się tak daleko, nie ścieżką, która właściwie była tylko sugestią. Postanowił jednak przyjrzeć się kolejnemu budynkowi.

I wtedy pojawiła się postać zbliżająca się do Rivera. Poruszała się w tempie wskazującym, że podłoże nie stanowiło dla niej żadnego problemu. I wydała się na tyle znajoma, by ręka Rivera powędrowała do uspokajającego ciężaru w kieszeni.

Postać zatrzymała się pięć jardów od niego.

Ściągnęła kaptur parki.

– A więc mnie znalazłeś – powiedział Frank.

– Cześć – powiedział Coe.

Zastanawiał się, czy ta sylaba zabrzmiała w rzeczywistości tak fałszywie, jak w jego uszach. Nie był kimś, kto mówi „cześć” nieznajomym. Żeby się o tym przekonać, każdemu wystarczało jedno spojrzenie.

Jego cześć doczekało się jednak odpowiedzi:

– Hej.

– Chyba się zgubiłem.

– Ja też – powiedział mężczyzna.

Był ubrany jak żołnierz. Wojskowe buty, spodnie khaki, pas taktyczny, taki dla prawdziwego mężczyzny, i rękawiczki bez palców: dobra, może trochę hipsterskie jak na żołnierza, ale pewnie lepiej naciskało się dzięki temu spust. A więc materiał z Załącznika C – ci legalni / z szarej strefy / naprawdę paskudni – ale gdy Coe analizował szczegóły, żołnierza zdradziły ślady po młodzieńczym trądziku. To była jedna z tych twarzy z terminalu promowego w Portsmouth, które rozpoznał program Coego. Cyril Dupont.

Coe miał dobrą pamięć do nazwisk i do twarzy. Ta cecha to mógł być prawdziwy atut w jego karierze, gdyby ta kariera nie skończyła się traumą i późniejszym szokiem.

– A dokąd się wybierałeś? – spytał żołnierz.

– Do Pegsea.

– To tam, skąd przyszedłeś.

– Ach. No tak.

Miał taki akcent, jakiego Coe się spodziewał. Francuski, ale z amerykańskimi naleciałościami. Domyślał się, że Załącznik C oferował karierę, w której języki mieszają się jak w suszarce bębnowej.

Mężczyzna znów się odezwał:

– Kiepski z ciebie podróżnik, co?

– Czemu tak mówisz?

Żołnierz wykonał niejasny gest, wskazując całą jego postać.

– Nie jesteś ubrany na tę pogodę.

– Nie jest mi zimno.

– Kurwa, za pięć minut nie będziesz czuć nawet palców u nóg. Te twoje buty. Są bez sensu.

Coe spojrzał na swoje buty. Fakt, wyglądały na przemoczone i było na nich widać osad soli po zbyt długiej wędrówce przez śnieg. Ale „bez sensu” to było trochę mocno powiedziane.

Z drugiej strony obuwie żołnierza wyglądało solidnie. Nosił buty, w których można było dojść aż do piekła, zamarzniętego czy nie.

Ale nie przyszedł tu po to, by wysłuchiwać, co powinien nosić macho.

– Szukam przyjaciela.

– No to, cholera, nie masz szczęścia. Bo ja nie chcę być twoim przyjacielem, a nikogo innego tu nie ma.

Jego głos brzmi, jakby był zamroczony, pomyślał Coe. Jakby przy sporej prędkości zderzył się ze ścianą. Może i miał solidne wojskowe buty, ale Coe wątpił, czy potrafiłby je zasznurować bez pomocy. A to była cenna informacja, bo ten facet wiedział, że Coe nie jest turystą. I wkrótce to stanie się oczywiste.

Coe nie widział, co znajduje się w głębi stodoły, a mogli tam być  – przyczajeni cicho jak myszki albo ułożeni w stertę jak drewno na opał.

Najlepszym wyjściem byłoby, gdyby teraz odszedł i dołączył do pozostałych, ale ta opcja nie wchodziła już w grę. Nie było szans na to, by ten facet pozwolił Coemu odejść, bez względu na to, czy jego buty były bez sensu, czy nie.

Tak naprawdę pytanie brzmiało: czy ma broń?

Cóż, pomyślał Coe, może ma, a może nie ma. Nie będzie musiał długo czekać na odpowiedź. Przypuszczał, że do niektórych chwil po prostu się dociera. Jego biurko w Slough House wydawało się teraz bardzo odległe. Ale siedzenie tam byłoby na dłuższą metę jedynie inną drogą do tego samego celu.

Potarł zdrętwiały z zimna policzek i powiedział:

– Jesteś Cyril, tak?

– Nie założę tego paskudztwa – powiedziała z pełnym przekonaniem Emma Flyte. Chodziło o białą pufiastą kurtkę z wyraźnym rozdarciem na piersi, której przydałoby się pranie. – Czemu myślałaś, że mogłabym zrobić coś takiego?

– Bo oni szukają blondynki w ciemnym płaszczu.

Emma nie była przekonana, czy taka zamiana coś pomoże, przyznała jednak, że jej niechęć do noszenia białego też odgrywała pewną rolę.

W każdym razie: były ważniejsze rzeczy.

Zostawiła Louisę w szopie i ruszyła w stronę miasteczka. Trzeszczało jej w stawach. Spała nie więcej niż jakieś dziesięć minut i przypomniały jej się teraz pierwsze dni w londyńskiej policji, kiedy praca na różne zmiany zaburzała jej rytm. Ale to jej nie zabiło. Inna sprawa, że nie musiała wtedy unikać uzbrojonych mężczyzn, a przynajmniej niezbyt często. Ścieżka nie była szeroka i starała się trzymać środka, by nie zahaczyć ubraniem o krzaki jeżyn. Po lewej stronie przez drzewa co jakiś czas widziała ujście rzeki powoli pokrywające się śniegiem, a potem ścieżka skręcała w gęstwinę drzew i straciła je z oczu.

Do drogi nie było daleko. Jakieś pięć minut? Wciąż jeszcze na nikogo się nie natknęła, przez ten śnieg ludzie siedzieli po domach.

Będzie jednak musiała kogoś znaleźć; zapytać, gdzie jest posterunek policji, chyba że jej się poszczęści i rzeczywiście znajdzie go przy głównej ulicy pośrodku miasteczka. Jeśli nie, będzie mogła wrócić na cmentarz i znaleźć swoją komórkę. Nawet jeśli w Regent’s Park postanowili, że będą ślepi i głusi, Devon Welles wciąż będzie odbierał jej telefony. Do tego doszło, przypomniała sobie. Bez pracy, w niełasce i zdana na kumpla, jeśli chodzi o wsparcie. Przyszło jej do głowy coś, co powiedziała Louisa.

„Czy ci się to podoba, czy nie, teraz jesteś kulawym koniem”.

No cóż. Jeszcze się o tym przekonamy.

Dziesięć jardów przed nią zza zakrętu wyłonił się mężczyzna idący w jej stronę.

Jeden ze złych kolesi.

Szła dalej, bo alternatywą było zawrócić i rzucić się do ucieczki albo zacząć przedzierać się przez zarośla i skończyć, wisząc na krzaku jak pranie. Poza tym ten jej jeszcze nie widział; musiał się opierać na opisach usłyszanych od mężczyzny, którego powaliła wczoraj w nocy, ale jego oczy już się zwęziły i mogło to wynikać z tego, że lubił blondynki albo że przetwarzał informacje. Tak czy inaczej, najlepiej było go wyłączyć.

Uderzyła ręką w udo i zagwizdała tak głośno, że aż się wzdrygnął.

– Widział pan mojego psa?

– A jaka rasa? – spytał, szybko się zbliżając. I zanim zdążyła coś wymyślić, przywalił jej pięścią w policzek.

Głowę Emmy wypełnił szum.

Ziemia była twardsza, niż na to wyglądała.

***

– A więc mnie znalazłeś – powiedział Frank.

– Na to wygląda.

– Nie próbowałem ci tego utrudniać. Samochód z wypożyczalni? Jezu, synu. Zastanawiałeś się, czemu nie wynająłem dwupłatowca i nie ciągnąłem za sobą banneru?

– Za każdym razem, kiedy zdobywam nad tobą przewagę, zachowujesz się, jakbyś tak to właśnie zaplanował – powiedział River.

– Takie coś nazywamy rodzicielską opieką.

Nawet na śniegu, na tle bladego nadmorskiego nieba River widział szeroki uśmiech Franka; jego amerykańskie zęby były tylko kolejnym odcieniem bieli.

Wskazał stronę, z której przyszedł Frank.

– Czyli Louisy tam nie ma – stwierdził. – W tym czymś, cokolwiek to jest. Szopa?

– Wydaje mi się, że nazywają to obórka.

– W każdym razie wciąż jej szukasz. I chłopaka.

– Chyba że zostawiłem ich tam martwych. Chcesz pójść sprawdzić?

River pokręcił głową.

– Gdybyś ich zabił, nie wracałbyś tą samą drogą. To by było nieprofesjonalne.

– Ach, jakie to słodkie. Słuchanie od ciebie takich rzeczy rekompensuje mi wszystko, co przegapiłem, kiedy byłeś dzieckiem. Zupełnie jakbyś mówił „brum, brum”, bawiąc się samochodzikiem.

Kiedy Frank ostatnim razem go rozwścieczył, River trafił do Tamizy. Tym razem pewnie lepiej byłoby nie dać się zirytować.

– Myślałem, że masz zasady – powiedział. – Głupie, chybione, wariackie, ale mimo wszystko zasady. Ale teraz jesteś płatnym zabójcą, tak? Ten dzieciak, którego szukała Louisa… ty też go szukasz. Co takiego widział?

Frank się roześmiał.

– Cokolwiek widział, Riverze, domagał się pięćdziesięciu kawałków za milczenie. Myślisz, że ci to powiem za darmo?

– A więc taką masz robotę. Masz komuś zaoszczędzić pięćdziesiąt kawałków.

– Jezu, posłuchaj siebie. Sam więcej kosztuję, synu. Nie mam nic nikomu zaoszczędzić. Z wyjątkiem kłopotu, by nie musiał robić tego osobiście. – Skrzyżował dłonie w rękawiczkach na piersi i poklepał się, strzepując przy okazji płatki śniegu. – Nigdy nie pozwól, by ktoś zabrał kawałek czegoś, co jest twoje, bo zawsze wróci po resztę. Podstawowa zasada w biznesie.

– To tym teraz jesteś? Biznesmenem?

– Środek prowadzący do celu. Wciąż walczę w słusznej sprawie, Riverze. Tyle tylko, że muszę też walczyć w wielu niesłusznych, żeby zapłacić rachunki. Nie wszyscy jesteśmy przy rządowym cycku.

Mówiąc to, postąpił o krok bliżej.

River westchnął i wyciągnął broń, którą dał mu Lamb.

Frank starał się wyglądać na zszokowanego najlepiej, jak umiał.

– Poważnie?

– Cokolwiek tam masz, bardzo ostrożnie to wyjmij i rzuć w dół urwiska.

– Tam na dole są foki. Chcesz im dać naładowaną broń?

– Jeśli od tego poczujesz się lepiej, to nie odbezpieczaj.

Frank znów się uśmiechnął, jeszcze szerzej niż wcześniej. Następnie rozpiął trochę parkę i wsunął pod nią dłoń.

Trzymał ją tam dłużej, niż River by tego pragnął.

– Frank – powiedział. – Wyjaśnijmy coś sobie. Jeśli będę musiał cię zastrzelić, chętnie to zrobię.

– Musimy porozmawiać o twoich granicach, synu. – Ale cofnął rękę i teraz trzymał w niej coś, co dla Rivera wyglądało jak glock, taki jak jego własny. – Jesteś pewny?

– Jestem pewny.

Frank rzucił broń na lewo od siebie i znikła za krawędzią klifu. River nie usłyszał plusku, ale też nie spodziewał się tego.

Na sam dół było naprawdę daleko.

– A tak w ogóle, twoja matka dobrze wygląda – stwierdził Frank.

– Jej w to nie mieszaj.

– Na tym właśnie polega problem z tą rodziną. Na braku komunikacji. Nie mówiłem ci, że przykro mi z powodu starego, prawda?

– Wcale nie.

– Tak, właśnie dlatego ci nie mówiłem. Mówisz mi o zasadach? Pewnego dnia powinieneś dobrze się przyjrzeć, co nawywijał twój dziadek. To szybko dopełni twojej edukacji.

Zbliżył się o kolejny krok.

– Bliżej nie podchodź – powiedział River.

– Zamierzasz mnie zastrzelić?

– Nie wykluczam tego.

– Czyli taki masz plan awaryjny. A jaki jest twój plan A?

– Wracasz ze mną do Londynu.

– Po co? Żeby „odpowiedzieć na zarzuty”?

– Kiedy ostatni raz się zjawiłeś, straciłem kolegę z pracy – odparł River.

– Wiem o twoich kolegach, synu. Powinieneś mi dziękować.

– Przestań mnie tak nazywać.

Frank wzruszył ramionami.

– Mogę przestać. To nie zmienia faktu, Riverze… A tak w ogóle: „River”. Chcę, żebyś wiedział, że nie miałem z tym nic wspólnego. Ja dałbym ci na imię Jack albo Steve. Ale w każdym razie, Riverze, docieramy do punktu, w którym będziemy musieli dokonać wyboru. Bo nie wracam z tobą do Londynu i nie zamierzam pozwolić, żebyś mnie zastrzelił. Czyli wiesz: chwila prawdy.

– Ilu masz ludzi?

– Myślisz, że ci to powiem?

River wystrzelił. Kula wzbiła śnieg cal od stopy Franka Harknessa: prawdę mówiąc, River nie był pewien, czy chybi. Ale na tym etapie rozwoju osobistego nie zmartwiłoby go, gdyby odstrzelił ojcu kilka palców u nogi.

– Jezu!

Brzmiało to jednak tak, jakby mu zaimponował.

– Ilu? – zapytał River.

– Trzech – powiedział Frank. – Zadowolony?

– Gdzie?

– Dwóch przy ujściu rzeki i jednego tuż za tobą.

River znów wystrzelił.

– Możesz przestać?

Prawda była taka, że nie był pewien. Teraz, gdy już zaczął strzelać przy stopach ojca, kusiło go, by zacząć celować w kolana.

– Mam trzech ludzi – powiedział Frank. – Jestem pewien, że już to wiesz. I żaden z nich nie przywita cię z otwartymi ramionami, tak jak ja. Mogę cię teraz o coś spytać? Ile płacisz czynszu za to twoje gówniane mieszkanie? Po gównianej stronie Londynu?

– Co?

– To proste pytanie, synu. Wypruwasz sobie flaki dla roboty, w której już cię nie chcą. Gówno zarabiasz i do niczego nie dojdziesz. Mówiłem ci to rok temu, ale ty wciąż tam tkwisz, tyrasz jak wół i dostajesz za to ochłapy. Prawdę mówiąc, dziwię się, że matka z tobą o tym nie rozmawiała.

– A jednak to ja trzymam broń – powiedział River.

– Ech, cholera, jedynym powodem, dla którego Lamb spuścił cię ze smyczy, jest to, że chce mnie dorwać, prawda? W przeciwnym razie byłbyś już w swojej psiarni, wypełniałbyś formularze, a potem wróciłbyś do tej twojej pieprzonej nory. Już nigdy nie wrócisz do Regent’s Park, River. Jeszcze tego nie zrozumiałeś? Już nigdy tam nie wrócisz i zawsze będziesz zarabiał gówniane pieniądze, robiąc otępiające rzeczy. Chyba że otworzysz oczy i zaczniesz korzystać z okazji.

– Takich jak polowanie na dzieciaki, co?

– Nie będę cię okłamywać. Niektóre zadania śmierdzą bardziej niż inne. Ale chcesz, żeby świat stał się bezpieczniejszym miejscem, prawda? W Slough House tego nie dokonasz. To miejsce istnieje tylko po to, żeby paru idiotów nie kręciło się po ulicach. A jesteś na to za dobry, obaj o tym wiemy.

– Proponujesz mi pracę? – spytał River. – Kompletnie cię pojebało? Jestem tu po to, żeby cię powstrzymać przed zrobieniem tego, za co ci zapłacili. Przed zamordowaniem dzieciaka, pamiętasz?

– To tylko jedna robota z wielu. Dwa miesiące temu musiałem wyeliminować paru naprawdę złych ludzi, i mówiąc „złych”, faktycznie to mam na myśli. I te typy nie będą już robić bomb, możesz mi wierzyć. Jasne, co jakiś czas muszę sobie ubrudzić ręce. Ale nie aż tak bardzo. Ten dzieciak szuka po prostu łatwej kasy. Żaden z niego aniołek.

– Dobra, świetnie. To go znajdźmy i odstrzelmy mu łeb.

– Daj spokój. Nigdy nie zmuszę cię do zrobienia niczego, z czym nie czułbyś się dobrze. A poza tym to wszystko to tylko środek prowadzący do celu, synu. Chcę po prostu zdobyć trochę funduszy. Znów zająć się moim prawdziwym zadaniem.

– Czyli sprawieniem, żeby świat był bezpieczniejszym miejscem.

– I nie chcę tego robić z gównianego mieszkania po gównianej stronie Londynu. – Frank wzruszył ramionami. – A pieniądze są z tego nieziemskie. Tak tylko mówię.

River zastanawiał się nad tym przez chwilę, z zaniepokojeniem stwierdził, że idea zarobienia grubych pieniędzy nie wydaje mu się wcale aż tak zła, i ulżył swojemu sumieniu, strzelając Frankowi w stopę. Albo w każdym razie w but, bo odstrzelił mu czubek obuwia marki Quechua. Frank bardziej niż lekarza potrzebował szewca, ale jego mina sprawiła, że River przez chwilę poczuł się bogaty.

– Gdybyś się jeszcze zastanawiał, to była moja ostateczna odpowiedź – rzucił.

– Szkoda. Bo to była moja ostatnia oferta. – Frank przez chwilę balansował na jednej nodze, jakby oceniał obrażenia. River nie widział krwi, która byłaby dowodem na to, że to był świetny strzał – gdyby w wykonaniu okazał się równie dokładny co w zamiarach. Niestety, w tym przypadku należałoby raczej stwierdzić, że trafiło się ślepej kurze ziarno.

Frank postawił nogę na ziemi i znów spojrzał na lewo od siebie.

– Długa droga w dół – stwierdził.

A potem wykonał swój ruch.

Shirley prześliznęła się pomiędzy drzewami, pokonała zakopany do połowy w zaspie przełaz i była teraz na tyłach stodoły – o ile to była stodoła. Sądziła, że budynek będzie drewniany, a ten był z cegły; poza tym jednak cała reszta pasowała, bo śmierdział i stał na kompletnym zadupiu. Do tego słyszała głosy; cichą, niewyraźną rozmowę, w której nie była w stanie rozróżnić słów. Nie brzmiało to jak Louisa, ale jeśli Shirley miałaby być szczera, Louisa nigdy nie znajdowała się na szczycie jej listy poszukiwanych. Natomiast jeśli w okolicy znajdował się Frank Harkness, to już zupełnie inna sprawa. Gdy zginął Marcus, Harkness co prawda nie pociągnął osobiście za spust, ale to on naładował i wycelował broń. Shirley sama nie miała broni, ale jeśli Harkness ukrywał się w tej niby-stodole, nie zamierzała pozwolić mu się wymknąć.

Gdzieś w jej głowie głos, całkiem podobny do głosu Marcusa, tłumaczył jej, jaki to kiepski pomysł.

I gdyby miała czas, posłuchałaby go. Z Marcusem tak już było: potrafił być przekonujący, gdy nie trwonił właśnie swoich życiowych oszczędności przy najbliższym automacie do gry. Wiedział też co nieco o akcji, bo tę lepszą część kariery spędził, wyważając kopniakami drzwi i wykrzykując groźby. Miałby więc parę przemyśleń na temat wpakowania się w potencjalną walkę, kiedy nie masz w rękach nic prócz mrowienia, które człowiek czuje, kiedy marzną mu palce.

Z drugiej strony, należało ocenić źródło. Marcus nie żył i jeśli nie unieważniało to całkowicie wszystkich opinii, jakie kiedykolwiek miał, to przynajmniej sprawiało, że łatwiej go było zignorować.

„Przynajmniej znajdź jakiś kij”.

Rozejrzała się. Nie było tu kijów jako takich, ale w przełazie była obluzowana deska, którą Shirley z łatwością poluzowała jeszcze bardziej. Nawet jeśli trzymało ją się trochę nieporęcznie – była trochę za krótka i za gruba – to należało sobie wyobrazić, jaki będzie efekt, gdy trafi kogoś w twarz. To była replika dla Marcusa, który tylko westchnął. Chyba że to po prostu wiatr między drzewami. Głosy w stodole nieprzerwanie kontynuowały rozmowę. Był to zaledwie cichy szmer, jakby ktoś omawiał strategię albo wydawał rozkazy. A tymczasem padał śnieg, a Shirley była tu sama z kawałkiem drewna w rękach. Rozsądnym rozwiązaniem byłoby pozostać w ukryciu, póki ci, którzy byli w środku, się nie pokażą, a w przypadku, gdyby była to ekipa z Załącznika C, zidentyfikowana przez J.K. Coego, należało śledzić ich z pewnej odległości, póki Shirley nie dołączy do pozostałych.

A nie, na przykład, spróbować ich załatwić, zanim się zorientują się, że tu jest.

Bo to byłby dobry sposób, żeby dać się zabić. Jedna Shirley, co najmniej dwóch złych typów. Jakieś szanse istniały, ale nikt rozsądny raczej by na nią nie postawił. Z drugiej strony w jej żyłach wciąż krążyły środki pobudzające, a i bez tego uświadomiła sobie, że to jedna z tych chwil; jedna z tych, które zawsze sprawiały, że jej serce przyspieszało. Przez głowę przemknęły jej strzępy przeszłości, reflektor przewrócony na zaparkowaną furgonetkę, wystrzelenie serii w opuszczony budynek, stanie plecami do kościelnych drzwi, gdy napierający tłum prawie ją miażdżył. Do tej pory mogło jej się już przytrafić wszystko. To były tylko niektóre z rzeczy, które przeżyła. I nigdy nie wiadomo, co będzie następne.

A poza tym blask chwały dobrze by jej zrobił. Nie było przecież tak, że gdyby stąd nie wróciła, cały świat by ją opłakiwał. Tęskniłoby za nią paru barmanów z Hoxton i kilku bramkarzy handlujących koką, ale Shirley od zbyt dawna spała sama i nikt by nie czekał na odgłos przekręcanego przez nią klucza w drzwiach. A tak w ogóle: cisza. Może i Frank Harkness był strasznym gnojem, ale Shirley też nie była harcerką. I były takie chwile, gdy nieradzenie sobie ze złością miało swoje plusy.

„No dobra, Marcus”, szepnęła. „Partnerze”. Zobaczmy, jaką zadymę zrobimy tym razem.

Z grubym kawałem drewna w ręce Shirley ostrożnie obeszła stodołę, kierując się do wejścia od frontu.

Ziemia była twardsza, niż na to wyglądała, ale Emma już na niej nie leżała. Spodziewała się kopniaka w żebra, ale jak dotąd był dość delikatny, jeśli nie liczyć tamtego ciosu w głowę. Zamiast tego wyjął broń, przykucnął obok niej i wcisnął jej lufę w kark. Patrząc z daleka, można by pomyśleć, że się potknęła, a on pomaga jej wstać.

– Gdzie jest dzieciak?

Emma pokręciła głową.

– Oboje wiemy, co teraz będzie. Ty nie chcesz mi powiedzieć, a ja nie chcę ci zrobić krzywdy. Ale stanie się przynajmniej jedna z tych rzeczy. Nie róbmy tak, żeby wydarzyły się obie.

Pomyślała, że radzi sobie całkiem nieźle jak na to, że to nie jego język ojczysty – bo tak właśnie to brzmiało.

Jej ręce były przyciśnięte do zimnej ziemi. Spróbowała chwycić ją w garść, bo każda broń się liczy, ale była zbyt twarda, zbyt zbita.

– No to spróbujmy tak – powiedział. – Postanowiliście się rozdzielić. Szłaś po pomoc? Czyli wiem, że oni są tam, skąd przyszłaś. Zaprowadź mnie do nich. To wszystko może się bardzo szybko skończyć.

Pokręciła głową.

– Chodzi nam tylko o chłopaka – powiedział. – I nawet nie muszę go zabijać. Wystarczy, że go przekonam, że popełnił błąd, udając, że coś widział, cokolwiek to było. Powiedzieć ci coś zabawnego? Nawet nie wiem co. To nie moja sprawa.

To wszystko brzmiałoby znacznie rozsądniej, gdyby nie broń wciskająca się w jej kark.

– Co ty na to?

Pokręciła głową.

Westchnął, dał sobie spokój ze swoim stosunkowo delikatnym podejściem i przywalił jej bronią w bok głowy tak, że Emma zobaczyła gwiazdy: błyskawica rozświetliła na chwilę drzewa, jakby przelatywał tędy anioł. Ale światło przygasło i niebiański posłaniec się nie zjawił. Szkoda. Płonący miecz byłby całkiem miły.

– Wytrzymam to dłużej niż ty – powiedział mężczyzna. – Nikt nie przyjdzie. Nie oszukuj się. To miejsce jest opuszczone.

Z jakiegoś powodu usta Emmy się napełniły. Uraz głowy. Efekt uboczny. Różne powiedzonka, w większości pasujące do sytuacji. Miała ochotę splunąć, ale zmuszona była przełknąć. Nie smakowało to jak krew.

– Jeszcze raz. Gdzie on jest?

Prawdopodobnie zasłużyła, by jeszcze raz oberwać w głowę.

Ale w tej chwili wcale tak nie czuła.

***

Z punktu widzenia Antona czas nie tyle biegł, co pędził – jeśli wkrótce nie znajdą tego dzieciaka, to nie będzie już kwestia uciszenia go, tylko kupienia jego wspomnień w miękkiej oprawie.

Jeden dzieciak, dwie kobiety. Nie powinien się z tego zrobić taki Stalingrad.

Był w drugiej stodole i nie znalazł żadnych oznak świadczących o tym, by niedawno ktoś tu przebywał. Pierwsza była zajęta, ale tylko przez jakąś miejscową kobietę i jej krowy: zaniepokoiła się na jego widok, ale nie dlatego, że był obcym, który zamierzał komuś zrobić krzywdę; już raczej dlatego, że padał śnieg, a on wyglądał, jakby się zgubił. Czy potrzebował jedzenia? Przez chwilę przed Antonem pojawiła się możliwość innego życia, jakby w śniegu otworzyło się przejście: mógł trafić przez nie do innego świata. Ale żadna z tych rzeczy tak naprawdę nie była mu pisana, wiec powiedział tylko coś o tym, że musi wracać, i wykreślił tę stodołę ze swojej listy.

A teraz był w tej i niewiele różniła się od poprzedniej, z wyjątkiem tego, że była pusta. Unosił się tu jednak zwierzęcy zapach, jakby tu też niedawno schroniły się krowy. Zastanawiał się, gdzie są teraz. A potem sięgnął po telefon, żeby skontaktować się z Larsem, ale zamarł w połowie tego ruchu.

Jakiś hałas na zewnątrz, na tyłach.

Wysunął broń i stanął plecami do ściany, obok otwartych drzwi.

– Dobra, pora ruszać – powiedziała Louisa.

Lucas stanął w drzwiach szopy i wyjrzał na świat, jakby ten właśnie stał się znacznie większy.

– Nie czekamy tutaj?

Wydawało mu się, że tu jest bezpiecznie, bo spędzili tu wiele godzin. Każde miejsce, w którym się spało i nie spotkała cię żadna krzywda, stawało się schronieniem. Ale jeśli szukający ich mężczyźni mieli jakikolwiek plan, to będzie on obejmował sprawdzanie takich miejsc i wykreślanie ich z listy, i będą sprawdzać tylko tam, gdzie jeszcze nie szukali. Louisa mogłaby mu to powiedzieć, ale nie sądziła, że to by pomogło. Tym, czego potrzebował Lucas, były instrukcje; świadomość, że decyduje ktoś inny.

– Nie. Pójdziemy dalej wzdłuż ujścia rzeki. Jeśli tu przyjdą, to najprawdopodobniej od drugiej strony.

Od strony miasteczka, pomyślała. Tam, gdzie poszła Emma.

– Może będą tam jacyś ludzie – powiedział.

Możliwe, ale Louisa odnosiła wrażenie, że cywile nie zapewnią im ochrony. Staną się tylko kolejnymi celami.

– No chodź.

Trzęsła się – oboje się trzęśli – ale uznała, że to dobry znak. To oznaczało, że ich ciała nie zdrętwiały. Odrętwienie nie było dobre. Trzeszczące stawy zresztą też, ale mogła z tym żyć. Albo liczyć na to, że będzie miała ku temu okazję.

Głód, to był największy problem.

Przechodząc, zgarnęła śnieg z nisko rosnącej gałęzi i zjadła go. A może wypiła? Zaprotestowały wszystkie jej zęby, ale przynajmniej nie umrze z pragnienia.

– Ale ohyda – powiedział Lucas.

– Poważnie…? Po tym wszystkim, co się zdarzyło w ostatnich dniach, to, że jem śnieg, wydaje ci się ohydne?

– Próbuję utrzymać standardy – mruknął w sposób nie do zniesienia przypominający jej Mina.

Dotarli do ścieżki i rozejrzeli się w obie strony. Nikogo nie było widać.

Z trzepoczącym na wysokości kolan płaszczem Louisa ruszyła przodem.

Z lotu ptaka widać by było dwie ciemne postaci szamoczące się na dywanie w różnych odcieniach bieli.

Ale ptaka by to nie zainteresowało. Ptak nie wyfrunąłby w taką pogodę.

Frank poruszał się szybciej, niż River się po nim spodziewał, nawet po wcześniejszych doświadczeniach. A on sam poruszał się wolniej, niż powinien, na co Frank mógł liczyć; że jakiś głęboko zakorzeniony instynkt powstrzyma jego palec. Większość chłopaków nie strzelała do swoich ojców. Większość ojców też nie wiedziała, że trzeba wykonać zwód, zanim rzucą się naprzód; kula Rivera otarła się o rękaw Franka i nie zadając szkód, zniknęła w powietrzu nad morzem; a potem River leżał na plecach, a Frank był na nim, unieruchomił mu rękę, trzymał przedramię na jego gardle i usiłował wbić kolano w krocze Rivera.

– Puść broń, mały.

– Pierdol… się…

Lewą pięścią usiłował okładać Franka po głowie, ale nie był w stanie dobrze trafić: ręka na gardle blokowała mu też bark, osłabiając jego ciosy. Frank uśmiechał się w tym czasie, albo przynajmniej szczerzył zęby, przyjmował uderzenia. „Patrz i się ucz, synu”. Niemal miał na ustach te niewypowiedziane słowa.

– Odpuść nam trochę…

Riverowi zaczynało ciemnieć przed oczami – ciemne plamki eksplodowały, tworząc inne, mniejsze plamki. Powinien był zastrzelić Franka, kiedy miał ku temu okazję. Może nie tak by zrobił S.D., ale jego matka nawet nie mrugnęłaby okiem.

Poruszył ustami. Nieme słowa.

– Nie słyszę cię…

Spróbował jeszcze raz.

– Nadal cię nie słyszę.

Spróbował jeszcze raz:

– Tato…

Frank przysunął się bliżej, by go dosłyszeć.

River ugryzł go w ucho.

Przez chwilę panowało dzikie zamieszanie; znów mógł oddychać, ale wdychał krew. A potem się toczył, ale nie do końca swobodnie; obaj byli uwięzieni w swoich objęciach. W końcu Riverowi udało się wyprowadzić coś w rodzaju solidnego ciosu i poczuł pod swoją pięścią policzek ojca, a potem coś jeszcze: szybką i nagłą chwilę uwolnienia.

Z lotu ptaka widać by było dwie ciemne postaci szamoczące się na dywanie w różnych odcieniach bieli.

A potem już tylko jedną.

Nie przyznając, że jest Cyrilem, żołnierz przestąpił z nogi na nogę i wysunął podbródek. Przyjrzał się ścieżce za plecami Coego, sprawdzając, czy nie zbliżają się posiłki. Potem powiedział:

– Nie sądziłem, że przyjdziesz pieszo.

– Jestem sam – odparł Coe. – Ktoś jest w stodole?

Cyril powoli pokręcił głową.

– Ale ich widziałeś.

– Jesteś z tą kobietą? – spytał Cyril. – Nieźle mi przydzwoniła pieprzonym kluczem francuskim.

– Chciałbym to widzieć.

Cyril wskazał na ślad na skroni, który zdawał się raczej czarny niż siny.

– O, tutaj. Bełkotałem przez resztę nocy.

– Dalej trochę niewyraźnie mówisz.

– Ktoś powinien mnie zbadać.

Coe pokiwał głową.

– Ale wiesz, jak to jest w terenie.

– W sumie to nie za bardzo działam w terenie – przyznał Coe.

– Szef coś mówił. Slough House? To wy?

Coe kiwnął głową.

– Mówił, że jesteście zgrają wyrzutków.

– Trochę mocno powiedziane, ale słusznie. A ty jesteś najemnikiem, tak?

Cyril wzruszył ramionami.

– Taki zawód.

– Dobrze płacą?

– Tak, jest nieźle. Ale czasem mija kilka miesięcy między zleceniami, wiesz. Trzeba oszczędzać.

– Pewnie trudno dostać kredyt na mieszkanie – podsunął Coe.

– Cóż, i tak dużo się przemieszczam.

– Ale to inwestycja. Myślałeś, żeby coś kupić pod wynajem?

– Jestem najemnikiem. Nie piratem. – To była słuszna uwaga. – W każdym razie nie chciałbyś żyć w miejscach, w jakich zdarza mi się pracować. – Rozejrzał się. – Tu jest całkiem nieźle. Lubisz wieś?

Coe wzruszył ramionami.

– Powinieneś spróbować, człowieku – powiedział Cyril. – O wiele zdrowsze powietrze. Rozumiesz, co mówię?

– Ale gówno i tak jest wszędzie – odparł Coe. – I z tego, co wiem, mają problemy z różnorodnością.

– No tak, to prawda.

Stali przez chwilę, spoglądając na okryte śniegiem pola; jak okiem sięgnąć, wszystko było białe, z wyjątkiem Cyrila. Na niebie szybował jakiś drapieżny ptak, jedna czarna plamka, i przez chwilę Coe zastanawiał się, jak to jest balansować na wietrze i śledzić zdobycz z oddali, z powietrza. Spadać na ofiarę z kierunku, o którego istnieniu ta prawie nie wie.

To wiele mówiło o końcu, którego nie było się w stanie przewidzieć.

– Tak z ciekawości, co ten chłopak zrobił? – zapytał. – To znaczy, dlaczego musicie go dorwać?

– Człowieku, nie dostajemy broszurki – odparł Cyril.

– No tak.

– To tylko robota.

– No tak.

Podmuch wiatru sprawił, że przed oczami Coego zatańczyły płatki śniegu.

– Nie mówię, że przez to jestem bez winy, czy coś tam.

Na to Coe nie miał odpowiedzi.

Stali jeszcze przez chwilę, obaj pogrążeni w myślach, ale oczywiście nie mogło to trwać wiecznie.

– Cóż – odezwał się w końcu Cyril – chyba powinniśmy się do tego zabrać.

Zabrzmiało to tak, jakby naprawdę było mu przykro.

– Chyba tak – powiedział Coe.

Jego ręka wsunęła się do kieszeni po nóż.

– Gdzie?

Emmie Flyte myśli kołatały się po głowie, wstrząśnięte dwoma ostatnimi ciosami.

– Drugi raz nie zapytam…

Było w tym coś ze strefy działań wojennych. Leśna ścieżka, chociaż nie gdzieś w dziczy. Padający śnieg, choć to był brytyjski śnieg. I ten człowiek, który znał się na brutalności; potrafił patrzeć na innych jak na coś, co można uszkodzić.

– Szopa… – powiedziała.

Do tej pory już ją opuścili. Taki był plan. Emma miała zawrócić do miasteczka; Louisa i Lucas mieli pójść dalej wzdłuż ujścia rzeki.

– Gdzie?

Pokazała ręką.

Mężczyzna postawił ją na nogi, a na obrzeżach jej pola widzenia wciąż pulsowało coś, co ludzie nazywali gwiazdami. Zdarzało jej się już oberwać: nigdy nie było dobrze. Tym razem czuła, że jest gorzej.

Złapał ją za kołnierz i obrócił. Zmusił, by ruszyła z powrotem w stronę, z której przyszła.

Emma czuła na plecach jego broń; twarde przypomnienie, kto tu rządzi.

Ale Louisa i Lucas na pewno już sobie poszli, pomyślała znowu. I mijał poranek: nawet tutaj pojawią się jacyś ludzie. Wyprowadzający psy, trenujący. Nawet tutaj, nawet w tym śniegu.

Nie żeby ludzie mogli cokolwiek pomóc. Nie cywile; bezbronni, niewinni ludzie.

– Jak daleko?

Pokręciła głową: nie wiedziała. Po tym, jak oberwie się w głowę, czas staje się elastyczny. Minuty oplatają się i każda próbuje się schować w kieszeniach tej drugiej.

W jej kieszeniach.

Kamienie.

Miała w kieszeniach kamienie i nie pamiętała, żeby je tam wkładała. Ale oczywiście to nie były jej kieszenie.

„Może powinnyśmy zamienić się kurtkami?”

„Nie założę tego paskudztwa”, powiedziała wtedy z pełnym przekonaniem Emma. Biała pufiasta kurtka z wyraźnym rozdarciem na piersi, której przydałoby się pranie. Nie miała w zwyczaju tak wyglądać.

Z drugiej strony, Louisa miała trochę racji…

– No dalej. Szybciej.

Emma przyspieszyła, ale umyślnie się potknęła i opadła na kolano. Niech myśli, że ma już dość.

Tym razem, zamiast postawić ją na nogi, zrobił krok w tył.

– Zrób to jeszcze raz i uznam, że udajesz. Tego chcesz?

Tym, czego chciała, była chwila – pół chwili – gdy jego uwaga będzie skupiona na czymś innym.

– Przewróciłam się – powiedziała ochryple. Własny głos wydawał jej się obcy. – I tyle.

– Wstawaj.

Coś runęło na ziemię kilka jardów za nimi, ale nawet nie mrugnął.

Śnieg obsypał się z wyżej położonych gałęzi po silniejszym podmuchu wiatru.

Zbierając się na nogi, wysunęła kamień z kieszeni kurtki. W jej dłoni wydawał się gładki, jajowaty, lśniący. Jedno z bezsensownie doskonałych dzieł natury wygładzone przez czas.

Nie była to broń, jaką by wybrała, by zmierzyć się z uzbrojonym mężczyzną, ale z braku czegokolwiek innego nawet to było pocieszające.

– Chodźmy.

Spodziewała się, że szturchnie ją bronią, ale teraz trzymał się na dystans.

Emma ruszyła na autentycznie chwiejnych nogach. Po trochu było to skutkiem ciosów, jakie jej zadano, ale po trochu wynikało też ze strachu. Praca tego mężczyzny polegała na eliminowaniu świadków. Może i przysłano go tutaj po Lucasa, ale teraz jego lista się poszerzyła.

Pomyślała o ostatniej nocy i tamtej chwili na cmentarzu. O tym, jak powaliła faceta, który ją ścigał, i tej sekundzie, którą spędziła na zastanawianiu się, czy spróbować zabrać mu broń. Wtedy doszła do wniosku, że to zbyt niebezpieczne: szkoda. Teraz dobrze by było ją mieć.

Zamiast tego miała ten kamień, taki gładki, niepoważny.

W prawdziwym życiu to zawsze Goliat miażdżył Dawida.

Ale nie myśl o tym.

„Pół chwili, gdy jego uwaga będzie skupiona na czymś innym…”

– To tuż przed nami – powiedziała.

I wtedy zadzwonił jego telefon.

Z grubą deską w ręce Shirley ostrożnie obeszła stodołę. Wciąż dobiegał z niej ten szmer głosów, jak coś, co słyszy się na granicy snu, albo jak pomruk burzy w oddali.

Coś wpadło jej do oka i zamrugała. Płatek śniegu.

Dziwnie było tu być, ale to było w porządku. W sumie, to dziwnie było być gdziekolwiek. Człowiek po prostu przyzwyczajał się do pewnych miejsc szybciej niż do innych. Jak każdy kulawy koń Shirley nienawidziła Slough House, ale do niego też przywykła. Trzeba było pogodzić się z tym, że gdzieś jest twoje miejsce i to nie ty decydujesz gdzie. Wspomnień się nie wybierało, nie bardziej niż losu. Marcus zginął w Slough House i możliwe, że ona zginie tutaj, na ośnieżonym walijskim wzgórzu, sprawdzając jakąś pieprzoną stodołę. Oczywiście mogła po prostu schować się gdzieś i poczekać, aż niebezpieczeństwo, o ile w ogóle jakieś było, minie, ale gdyby miała we krwi ukrywanie się, w ogóle by się tu nie znalazła. Było jak było. I teraz nie potrafiła być inna.

Krew łaskotała ją w żyłach. Po części było to działanie speeda, a po części wynikało to ze świadomości, że balansuje na krawędzi.

„Reflektor przewrócony na zaparkowaną furgonetkę”.

„Wystrzelenie serii w opuszczony budynek…”

Te chwile, gdy wiedziała, że żyje, głównie dlatego, że ludzie wokół niej próbowali to zmienić.

Głosy umilkły.

Może ją usłyszeli. Trudno poruszać się cicho po ubitym śniegu, więc może ją usłyszeli, co oznaczało, że Shirley musiała zrezygnować ze skradania się i postawić na szybkość, bo gdy już człowiekowi wydaje się, że ktoś się do niego podkrada, nieprędko o tym zapomina i będą na nią gotowi, jeszcze jakieś dwie sekundy i chwycą miecze w dłonie. A więc rzuciła się biegiem najszybciej, jak mogła, ściskając oburącz deskę, jakby to była strzelba. Marcus byłby z niej dumny, gdyby ją teraz widział; Marcus pomyślałby, że jest cholerną idiotką, ale i tak byłby z niej dumny, że była gotowa podjąć walkę z wrogiem. Wróg okazał się młodą kobietą w roboczej kurtce i kaloszach, która właśnie sięgała po radio tranzystorowe wiszące na haczyku; jej mina świadczyła raczej o rozbawieniu niż o strachu, jakby energiczni nieznajomi byli normalną częścią jej poranków. W mroku za jej plecami Shirley dostrzegła zwaliste kształty zwierząt, nakarmionych i odpoczywających na słomie; ciepło biło od nich potężnymi falami.

Młoda kobieta pokręciła głową.

– No proszę, a ty skąd się tu wzięłaś? Na pewno ci zimno!

Shirley nie była w stanie nic powiedzieć, ale stwierdziła, że kiwa głową.

– Odebrało ci mowę? Ty też się zgubiłaś, tak? Już druga osoba dziś rano.

Wsunęła radyjko do kieszeni kurtki.

– Cóż, już tutaj skończyłam. A ty wyglądasz, jakbyś chętnie zjadła kawałek tosta, mam rację?

Shirley pomyślała, że jeśli to nie jest śmierć, to może przynajmniej niebo.

– Masz rację – powiedziała. – Umieram z głodu.

– No to chodź.

Shirley odrzuciła na bok kawał deski i ruszyła za swoją wybawczynią.

Koniec końców to nie trwało pół chwili.

– Co? – powiedział mężczyzna do telefonu i Emma ruszyła; jej dłoń zaciśnięta na kamieniu powędrowała w stronę jego twarzy; uniosła łokieć, by w tym samym ruchu odtrącić na bok rękę, w której trzymał broń. Pamięć mięśniowa wskazywała na to, że już to kiedyś robiła; ubrana w dres, na macie. Ryzykowne posunięcie, ale jedyne dostępne; nie zamierzał jej wypuścić, nie teraz, gdy już miała kontakt z Lucasem. „Nawet nie muszę go zabijać”, powiedział, ale nie spodziewał się, że mu uwierzy. Po prostu dlatego, że niektóre rzeczy musiały być wypowiedziane; że niektóre kłamstwa musiały wyjść na jaw.

Uderz go w twarz.

Odtrąć na bok rękę z bronią.

Część z tego się wydarzyła, ale za mało.

Nie było słychać żadnego szczególnego dźwięku; Emma usłyszała nie więcej niż kaszlnięcie. I to, jak gałęzie w górze ocierają się o siebie na wietrze, i cichy odgłos, gdy zrzucają leżący na nich śnieg. Dźwięk wydawany przez zimowe światło, gdy przebija się przez martwe liście.

A potem nic.

===LxciECQWZVZvVmFZawE3VmVdaFg9WGhdaVs5WmxcOVhoUGYDNQE=

14

Przypuszczała, że prędzej czy później przyzwyczai się do płaszcza Emmy; pewnie mniej więcej wtedy, gdy Emma zażyczy go sobie z powrotem.

Oczywiście chyba że Emma zakocha się w białej puchówce Louisy. Nigdy nie jest za późno na zmianę wizerunku.

Lucas był przed nią; nie tyle szedł szybkim krokiem, co raczej powoli biegł. Wymagało to założenia, że przed nimi jest bezpiecznie, ale Louisa była pewna jedynie tego, że niebezpieczeństwo czai się za nimi.

– Lucas…

– Co?

– Zwolnijmy trochę.

Na wypadek, gdyby musieli wykonać nagły odwrót. Na wypadek, gdyby weszli w drugą połowę kleszczy.

Nie była pewna, ile jeszcze wytrzyma. Zdawało się, że jej bezpieczne mieszkanko jest bardzo daleko stąd; łóżko i lodówka były niczym rekwizyty z bajki.

Wydawało jej się, że coś usłyszała: sporo za nimi, w jakimś niewidocznym miejscu na ścieżce prowadzącej przez las. Trzask gałęzi albo łamanej kończyny.

A potem wyszli na światło dnia; przed nimi znajdowało się ujście rzeki rozszerzające się w stronę morza, a na lewo od nich strome wzniesienie, masywne i białe. Musiała na nie prowadzić jakaś ścieżka, bo Louisa dostrzegła przełaz u dołu, pod oblepionym śniegiem znakiem. Z wzniesienia, ostrożnie brnąc przez śnieg, schodziła właśnie jakaś grubo ubrana postać pomagająca sobie laską. A przed nimi znajdował się budynek; pub z drewnianym szyldem kołyszącym się na wietrze. Jeden jedyny samochód musiał tam stać już od jakiegoś czasu, sądząc po grubej warstwie śniegu, jaką był pokryty. Pub pewnie nie będzie otwarty, ale samochód wskazywał, że ktoś może być w środku. A Louisa była gotowa sporo przepłacić za kanapkę i filiżankę kawy.

Za pubem, przy najdalszej części niskiego portowego muru, znajdował się odcinek plaży pokryty kamieniami, upstrzony wodorostami i podartymi kawałkami sieci. Śnieg utworzył w pewnych odstępach topniejące teraz wieżyczki, ale kamienie były głównie mokre… Kolejne kamienie, pomyślała Louisa, przypominając sobie o tych, które wcześniej wsunęła do kieszeni kurtki. Emma będzie miała niespodziankę.

Na plaży stała jakaś para i rzucała piłkę spanielowi balansującemu na krawędzi histerii. Jego uszy powiewały jak zbyt luźna czapka.

– Możemy tam wejść? – spytał Lucas. Chodziło mu o pub.

– Mam taką nadzieję.

Dotarli do furtki, którą kończyła się ścieżka biegnąca wzdłuż ujścia rzeki. Była przyczepiona do płotu kawałkiem zniszczonej czerwonej liny i gdy Louisa zdjęła pętlę, znów spojrzała na tę postać schodzącą z klifu. Śnieg sprawiał, że trudno było ocenić odległość. Normalne punkty odniesienia pokrywała biel. Ale było coś znajomego w tym, jak ten człowiek się poruszał; w kształcie jego ciała albo w sylwetce… To River Cartwright, uświadomiła sobie. River schodzący na brzeg morza. Skąd, u diabła, się tutaj wziął? Odpowiedź przyszła natychmiast, całkowicie jasna: kiedy znikła z radaru, zaczął jej szukać. Przeniknęła ją fala wdzięczności i sympatii do Rivera, silniejszej niż kiedykolwiek dotąd; pobiegłaby w jego stronę, gdyby nie było tu Lucasa; a przynajmniej zaczęłaby machać nad głową na powitanie, gdyby w tej samej chwili nie zmieniła zdania: ten mężczyzna był zbyt barczysty, by być Riverem, chyba że był to tylko efekt parki, którą miał na sobie. Ale nie; wyglądał znajomo i przypominał Rivera, ale to nie był River.

To był Frank Harkness.

– Musimy zawrócić tą samą drogą, którą tu przyszliśmy – powiedziała do Lucasa.

– Ale czemu…? Co się stało?

– Postaraj się nie rzucać w oczy. Po prostu spojrzyjmy na zegarki, a potem odwróćmy się i ruszajmy z powrotem.

– Chodzi o tego faceta, tak?

– Nie patrz na niego, Lucas. Nie przyciągaj uwagi.

– Ale w pubie bylibyśmy bezpieczni!

Nie byliby. Nie, jeśli to był Frank Harkness.

Louisa ostentacyjnie spojrzała na swój nadgarstek i pokręciła głową; z miejsca, gdzie znajdował się Harkness, jej mała pantomima pewnie i tak była zupełnie nieczytelna, nawet gdyby ich obserwował, zamiast patrzeć pod nogi. Ale trzeba to było zrobić, podobnie jak musiała poklepać Lucasa po ramieniu i wskazać ręką w stronę, z której przyszli. Opuściła czerwoną pętlę z powrotem na słupek ogrodzenia. Zawrócili i ruszyli w stronę prowadzącej przez las ścieżki wzdłuż ujścia rzeki. Dopiero pod osłoną drzew przyspieszyli kroku, żeby znaleźć się jak najdalej od Harknessa.

A to oznaczało poruszanie się w stronę tego, co mogło nadejść z drugiej strony.

Lars wyszedł spomiędzy drzew i obejrzał się za siebie. Przykryte śniegiem, liśćmi i opadłymi gałęziami zwłoki kobiety wciąż wyglądały właśnie tak: jak zwłoki kobiety przykryte śniegiem, liśćmi i opadłymi gałęziami.

Szlag!

Ale już się stało. Miał do wyboru iść dalej tam, gdzie go prowadziła, i zobaczyć, czy uda mu się znaleźć tę szopę, albo przyznać, że całą robotę właśnie diabli wzięli, przegrupować się i wyjechać. Harkness nie byłby zadowolony, ale to nie znaczy, że by się z tym nie zgadzał. Czasem trzeba było ograniczyć straty.

Zerknął na telefon, żeby zobaczyć, czyja próba połączenia spowodowała cały ten bajzel, i oddzwonił. Rozmawiał, idąc.

– To jebana strata czasu – powiedział Anton. – Oni mogą być wszędzie.

– Znalazłem kobietę. Tę drugą.

– Tak?

– Tak – odparł Lars i beznamiętny sposób, w jaki to powiedział, zastąpił wszystkie szczegóły.

Dotarło do niego, że już dokonał wyboru. Szedł z powrotem w stronę miasteczka. Oddalał się od ciała.

Przegrupować się; wyjechać.

– Co z dzieciakiem?

– Chyba przegapiliśmy właściwy moment.

Z miejsca gdzieś przed nim dobiegały hałasy, brzmiało to jak grupa ludzi i przypomniał sobie tę parę, na którą wcześniej się natknął.

Po prostu świetnie.

– Możemy mieć problem – powiedział Antonowi i się rozłączył.

Znalazł laskę, prawdziwą laskę, która wisiała zaczepiona uchwytem o furtkę niedaleko miejsca, w którym ścieżka zaczynała schodzić ku plaży. Zastanawiał się, jak, u diabła, można zapomnieć laski w połowie drogi do miejsca, do którego się zmierzało. Pewnie chwila starczej demencji. Ale hej: laska byłaby bardzo poręczna przy schodzeniu na tę kamienistą plażę. Przy trasie znajdowały się znaki ostrzegające, by nie korzystać ze ścieżki przy trudnych warunkach pogodowych, a teraz jak najbardziej takie były, ale gdyby Frank Harkness zwracał uwagę na znaki ostrzegawcze, to albo nie dożyłby tego wieku, albo byłby w jakimś zupełnie innym miejscu. Jedna z tych opcji świadczyła o nie do końca spójnej logice, ale pewnie sam miał teraz chwilę starczej demencji.

Cholerny River…

Frank podejrzewał, że brakuje mu połowy lewego ucha, ale zrobił, co się dało, za pomocą garści śniegu i przynajmniej już nie krwawił. Jego parka była na tyle ciemna, że nie było widać krwi. Do tego z buta wystawały mu palce, ale poskładał chustkę do nosa i załatał uszkodzone miejsce. W sumie wyglądał jak obraz nędzy i rozpaczy, ale tylko z bliska. Z doświadczenia Franka wynikało, że coś takiego można było powiedzieć mniej więcej o połowie ludzkości, więc specjalnie się tym nie przejmował.

Śnieg już nie padał, ale wszędzie leżało go mnóstwo i jego pierzyna wygładziła naturalne zagłębienia i nierówności pod stopami. W dole na plaży jakaś para rzucała piłkę swojemu zidiociałemu psu, a z lasu przy ujściu rzeki wyłoniła się właśnie inna para: kobieta w długim ciemnym płaszczu i jakiś młody człowiek. Szli szybko, chłopak często oglądał się przez ramię. Harkness przystanął, oparł się o laskę i nie potrafił powstrzymać uśmiechu. Czasem nie trzeba było wybierać się na polowanie. Czasem wystarczyło zarzucić kotwicę i czekać z otwartymi ramionami. Louisa Guy miała na sobie długi ciemny płaszcz, jakby wybierała się na kolejny pogrzeb. No cóż, życie składa się z takich drobnych, pełnych ironii chwil. Znów ruszył, ostrożnie sprawdzając grunt laską przy każdym kroku.

Nie chciał już więcej żadnych wypadków.

Przypuszczała, że Lucas może być u kresu swoich możliwości.

I nic dziwnego; ona też ledwie się trzymała.

Za nimi był Frank Harkness. Przy odrobinie szczęścia gdzieś przed nimi Emma Flyte powinna już wracać z towarzyszącą jej policją.

Ale jak paru nieuzbrojonych walijskich gliniarzy miałoby sobie poradzić z Harknessem, o tym już nie chciała myśleć.

Ich krótka wycieczka na otwartą przestrzeń była oszałamiająca i pełna światła. Gdy znaleźli się z powrotem pod koronami drzew, wszystko wydawało się wilgotne, zimne, wysysające z energii.

Nie pamiętała, by kiedykolwiek w życiu była aż tak głodna. Lucas – nastolatek – musiał czuć się jeszcze gorzej.

I był przerażony.

– Kto to był? Rozpoznałaś go?

– Po prostu jestem ostrożna. Możemy tu zaczekać na Emmę.

– A co, jeśli nie wróci?

– Wróci.

Tego akurat Louisa była pewna. Cokolwiek by się miało dziać, Emma na pewno zrobi to, co powiedziała, że zrobi.

Lucas nie odpowiedział, a przynajmniej nie słowami. Wydał jednak odgłos, który był na wpół skomleniem, na wpół warknięciem, jak pies, którego jeszcze zbyt często nie kopano.

Louisa poczuła w boku rozdzierający ból: skurcz. O Boże, tylko nie teraz.

– Muszę zwolnić – powiedziała. – Daj mi chwilę.

– To ty mówiłaś, że musimy się śpieszyć!

Wiercił się w miejscu, jakby tańczył.

Wzięła głęboki oddech i rozejrzała się. Minęli już szopę ukrytą między drzewami, w której spędzili ubiegłą noc. Do miasteczka zostało chyba jakieś pół mili? Nie wiedziała. Próbowała przypomnieć sobie odległości; spędziła trochę czasu w obcej okolicy i zaczynała tracić perspektywę.

– No chodź!

– Lucas – powiedziała. – Uspokój się. Wyluzuj.

– Oni mają broń!

Ale nie był już środek nocy, okolica nie była całkiem bezludna. Nikogo nie było widać, jednak dzień rządził się swoimi prawami. Była ta para na plaży, wcześniej Emma widziała kogoś, kto wybrał się na spacer z psem. Ścieżka w obu kierunkach była pusta, ale mimo wszystko: zawierała w sobie możliwość natknięcia się na ludzi, której nie było w godzinach, gdy panowały ciemności.

Louisa nie była pewna, czy to ma sens. Nie ma mowy, by mogła wypróbować to na Lucasie.

Tymczasem chłopak oddalił się o kilka jardów.

– No chodź!

Tak.

Ruszyła za nim, ale niemal natychmiast znów przystanęła i spojrzała w prawo.

Tam, pod kępą gęstych krzewów.

Wyglądało to jak łata śniegu, ale jak śnieg miałby aż tak napadać pod wszystkimi tymi drzewami?

– Do kurwy nędzy, o co chodzi tym razem?

– Zostań tam – odparła.

– Co…

Zignorowała go.

Po obu stronach ścieżki były połacie śniegu. Od czasu do czasu zalegał na linii wzroku i wyżej, na krzewach i w rozwidleniach gałęzi drzew, ale nie w jednej bryle na ziemi, w miejscu niemal niewidocznym ze ścieżki. A to oznaczało, że to nie był śnieg. Mimo płaszcza, który na sobie miała – płaszcza Emmy – Louisę przeszył zimny dreszcz; mimo rywalizujących ze sobą źródeł ciepła: napięcia, adrenaliny, strachu. To, co mogło być śniegiem, ale nim nie było, było jej własną białą kurtką narciarską. Ta informacja dotarła do niej w podstępny, pokrętny sposób i zapuściła korzenie w jej mózgu, zanim oczy przestały przetwarzać to, co widziały.

Ukryte w jeszcze mniej widocznym miejscu było ciało; ktoś rozkopał ziemię, by zakryć blond włosy.

Wcześniej wydawało jej się, że coś słyszała: trzask gałęzi albo łamanej kończyny.

Wytłumiony odgłos strzału.

Oczy Emmy były otwarte, ale w ogóle nie było w nich życia.

Louisa usłyszała jakiś ruch za swoimi plecami. Odwróciła się i zobaczyła Lucasa zaglądającego jej przez ramię, z oczyma rozszerzonymi z przerażenia.

– Nie patrz – powiedziała, ale było już za późno. A poza tym równie dobrze mogła to mówić do siebie: nie patrz, nie powinnaś tego widzieć. Nie uświadom sobie, że zapamiętasz to na zawsze.

Ale Lucas już uciekł.

Było ich pięcioro; tamta para plus jeszcze trzech mężczyzn. Szukali kłopotów w sposób, który Lars dobrze znał. Nie poradziłeś sobie za dobrze w przepychance – bo trudno by to było nazwać bójką – i pierwszą rzeczą, jaką robisz, jest utworzenie oddziału pościgowego i zaplanowanie rewanżu tak, by szanse na wygraną były po twojej stronie, jakby w ten sposób rezultat miał być bardziej sprawiedliwy. W rzeczywistości to by jednak zależało od oddziału. Lars nie sądził, by ta grupka miała stanowić dla niego jakikolwiek problem.

Był tam oczywiście sam Złamany Nos, który był właściwie zużytym towarem. Kobieta była z nimi po części dlatego, że ciągnął ją ze sobą, ale tak naprawdę z powodu wyborów, których dokonała wcześniej w życiu. I było jeszcze trzech innych, ubranych grubo, ale nie na tyle, by ukryć ich tłuste cielska: to byli ludzie, dla których cywile zrobiliby miejsce przy zatłoczonym barze, ale którzy dla Larsa byli dziennikiem izby przyjęć czekającym na nowe wpisy: zerwane stawy w kolanach, pęknięte czaszki, zmiażdżone jądra. Zdecydował nawet, w jakiej kolejności by ich załatwił. Złamanego Nosa zostawiłby sobie na sam koniec i złamałby mu przynajmniej jedną rękę.

Nie zrobił jednak żadnej z tych rzeczy. Kiedy usłyszał, że się zbliżają, zszedł ze ścieżki; przerwał połączenie z Antonem i zniknął między drzewami. Lars był w tym dobry. Potrafił stanąć obok dwóch dębów i w ciągu minuty sam stać się częścią lasu. Takie przynajmniej sprawiał wrażenie. I jeśli w dosłownym sensie nie było to prawdą, było nią na tyle, by uniknąć grupki nabuzowanych wioskowych chłopaków, którzy przeszli obok, głośno tupiąc, i nie zauważyli jego obecności.

Gdy już zniknęli, wrócił na ścieżkę i sprintem skierował się w stronę miasteczka. Nie sposób było powiedzieć, czy te matoły znajdą zwłoki – nie ukrył ich dobrze, ale nie postawił też przy nich neonu – lecz wkrótce ktoś to zrobi, a wtedy mądrze byłoby już być w drodze.

Nie wyglądało na to, by mieli dostać zapłatę za tę robotę, ale mógł ich spotkać gorszy los.

W biegu zadzwonił do Antona i powiedział mu, żeby wracał do stodoły.

Potem zadzwonił do Cyrila.

Louisa pobiegła za Lucasem.

Głos w jej głowie powtarzał, że dla Emmy nic nie może już zrobić; nic, czego równie dobrze nie można zrobić później. Ten głos chciał dobrze, ale powinien się odpierdolić.

Otwarte oczy Emmy, jej blond włosy. Rana na jej piersi, przez którą już nikt nigdy nie zamieni się z nią kurtkami.

Ale płacz był dla amatorów. Może i Louisa była kulawym koniem, ale była też zawodowcem, a gdyby teraz straciła Lucasa, to by oznaczało, że Emma zginęła na próżno.

Dzieciak popędził, jakby miał skrzydła.

Kierował się w stronę miasteczka, co z jednej strony było dobre, ale z drugiej złe. Gdyby zmierzał w stronę wybrzeża, znalazłby się na ścieżce Harknessa. Ale fakt, że nie natknęli się na nikogo zmierzającego w ich stronę, oznaczał, że ktokolwiek zabił Emmę, też zawrócił w tamtym kierunku. A więc największym zagrożeniem dla Lucasa było to, że wyprzedzi mężczyznę, który go szukał, a jeśli uwzględnić jego prędkość, nie dało się tego wykluczyć.

Żadna z tych rzeczy nie była pocieszającą ścieżką dźwiękową, gdy Louisa biegła, a nierówna powierzchnia wysyłała niebezpieczne sygnały w górę jej nóg i przez kolana za każdym razem, gdy stopy uderzały o ziemię.

Otwarte oczy Emmy, jej blond włosy.

Rana na jej piersi, przez którą już nikt nigdy nie zamieni się z nią kurtkami…

Skurcz powrócił i ból niemal rozrywał ją na pół. I serce też.

Ale nic nie boli tak, jak poczucie winy.

A teraz, gdzieś z miejsca przed nią, zza zakrętu ścieżki dobiegły głosy.

Powinna była zwolnić i ocenić sytuację, albo tak przynajmniej podpowiadał jej głos w jej głowie, ale zanim go usłyszała, już wybiegała zza zakrętu. Było ich pięcioro, czterech mężczyzn i jedna kobieta, i byli porozrzucani na ścieżce, jakby formacja przed chwilą się rozpadła. Na przykład z powodu…

– Czy przed chwilą przebiegł tędy chłopak?

– Jest z tobą? Ten mały sukinsyn…

Louisa pobiegła dalej.

Anton zadzwonił też do Cyrila, jednak Cyril nie odbierał.

Ten leniwy sukinsyn znów mógł uciąć sobie drzemkę, ale Anton chowając telefon do kieszeni, wcale tak nie myślał. Czasami rzeczy nie działy się tak po prostu, działy się wszystkie naraz. „Możemy mieć problem”, powiedział Lars, a problemy mnożą się jak pieprzone myszy. A więc może Cyril też na jakieś natrafił…

Czyli spalić stodołę.

Były w niej wszelkiego rodzaju dowody, gdyby ktoś wysłał tam techników kryminalistyki.

Drugie miejsce, które sprawdził, kompletnie nic nie wniosło: pusty bar i obluzowany szyld skrzypiący na wietrze. Teraz szedł środkiem drogi i znajdował się niedaleko od skrzyżowania, gdzie to wszystko powinno było się skończyć pierwszej nocy. Wciąż żadnych śladów ruchu, z wyjątkiem elektryzująco niebieskiej kii – tak się ten samochód nazywał – która stała zaryta w zaspę i wystawała z białego śniegu niczym kciuk autostopowicza. Ślady prowadziły od miejsca wypadku na pokryte śniegiem pole, ale nikogo nie było widać.

Nie jego problem.

Swój samochód też spalą. Frank na pewno będzie miał jakiś plan awaryjny. Jeśli nie, pozostawał pakiet niezbędnych rzeczy na wypadek ucieczki przyklejony za zbiornikiem w toalecie w mieszkaniu byłej dziewczyny Antona w Battersea. Jeśli nie uda mu się tam dotrzeć, to i tak będzie znaczyć, że najwyższa pora, by zmienił zawód.

I wyglądało na to, że w zbliżającym się samochodzie był Lars; pół mili od niego, nadjeżdżał od strony zakrętu do miasteczka. Jechał żałośnie powoli, naśladując rozchwiany rytm wielbłąda na nierównym, wyboistym śniegu, ale mimo to wróci do stodoły przed Antonem.

To dobrze. To znaczyło, że będzie mógł zacząć sprzątanie.

I dowiedzieć się, co się stało z Cyrilem.

***

To było jak scena ze średniowiecza albo ze szwedzkiego filmu.

Wszędzie śnieg i zwłoki na ziemi.

Leżały przed drzwiami stodoły, wokół głowy zebrała się kałuża krwi, jakby ktoś rzucił w nią z dużej wysokości puszką farby, co było absurdalnie mało prawdopodobne. Gardło było szeroko otwarte, jak drzwi stodoły za zwłokami, a gdy niektóre drzwi zostaną otwarte, nie można już ich zamknąć. Nie pozostawało nic, tylko przez nie przejść. I wyglądało na to, że koniec końców ten ktoś tutaj tak zrobił, choć miotał się na progu, nie chcąc odejść.

Jeden z typów z Załącznika C, pomyślał River Cartwright. Anton, Lars i Cyril. Nie pamiętał ich pełnych nazwisk, ale to był jeden z nich.

Niedaleko od niego oparty o drzewo siedział na śniegu J.K. Coe.

River poszedł do niego dołączyć.

Kiedy Frank spadł z urwiska, River przez jakąś minutę leżał i ciężko dyszał, wpatrując się w puste niebo; ogromne szare sklepienie nieosiągalnej przestrzeni. Wciąż czuł chwyt Franka na ramionach i nie był pewien, jaka sekwencja ruchów pomogła mu się uwolnić. W końcu jednak się podźwignął i podszedł do krawędzi klifu. Gdy znad niej wyjrzał, Franka nigdzie nie było widać. Urwisko nie było pionowe, co nie oznaczało, że Frank nie skończył w wodzie daleko w dole; nie oznaczało też, że nie leżał gdzieś na skałach, z rozrzuconymi rękami, niewidoczny dzięki dającej mu kamuflaż parce. Ewentualnie, pomyślał River, mógł też przywrzeć do skał w jakimś niewidocznym miejscu albo wspinać się mozolnie po stromym urwisku jak trochę większy Tom Cruise. River przypuszczał, że w takim wypadku wkrótce znów go zobaczy. Frank nie był typem, który zmywa się po cichu.

Przez chwilę szukał wokół, znalazł swoją broń i postanowił skierować się z powrotem w głąb lądu i znaleźć Coego i Shirley. Gdyby Louisa i młody Harper ukrywali się gdzieś wzdłuż ścieżki nadbrzeżnej, Frank by ich znalazł. A gdyby ich znalazł, River na pewno by o tym usłyszał: ten facet po prostu nie potrafił się powstrzymać od wygłaszania przemówień. A więc to był kolejny ślepy zaułek. River cofnął się ścieżką, dotarł z powrotem do drogi i odnalazł miejsce, gdzie skręcił Coe; w stronę pierwszej ze stodół, które oznaczył na swojej mapie.

I był tu.

River usiadł obok Coego i przez dłuższą chwilę żaden z nich się nie odzywał. W końcu River powiedział:

– Okej. – Potem powiedział to jeszcze raz, na wydechu, robiąc z tego cały akapit. – Okeeeeeeeeeeeeeej…

Zamknął dłonią niewidzące oczy Coego.

Z pewnej odległości Coe wyglądał spokojnie, jakby odpoczywał po walce z rękoma splecionymi na brzuchu. Z bliska było widać, że przytrzymuje sobie wnętrzności. Nóż – nóż tego drugiego, domyślił się River – leżał na ziemi obok niego, plamiąc śnieg, i choć jakiś ekspert mógłby odtworzyć chwile poprzedzające ten żywy obraz, Riverowi i tak wystarczała wiedza, że Coe wygrał walkę i dopiero po jej zakończeniu dotarł do tego drzewa. Choć nawet ktoś stronniczy musiałby przyznać, że w ostatecznym rozrachunku trzeba to było uznać za remis.

– Przykro mi – powiedział do nieżyjącego kolegi, a potem przetrząsnął jego kieszenie i wyjął identyfikator i komórkę Coego. W przeciwieństwie do telefonu Rivera wciąż nie była całkiem rozładowana.

I jakby to przetrząsanie kieszeni uruchomiło jakiś alarm, telefon w kieszeni drugich zwłok zadzwonił akurat w tej chwili.

Emma nie żyła.

Gdy Lucas dotarł do furtki na końcu ścieżki wzdłuż ujścia rzeki, zamiast ruszyć na główną ulicę, skręcił w lewo dróżką wiodącą po obwodzie południowej części miasteczka, która, jak ostrzegał znak, donikąd nie prowadziła. Zostawił za sobą rzucający się w oczy bałagan – mnóstwo wyrażających strach śladów na śniegu, ale nic nie mógł na to poradzić.

Emma nie żyła.

Chodził po tym miasteczku miliony razy podczas nudnych wakacji. Co roku przyjeżdżał tu z nadzieją, że pojawiła się jakaś większa atrakcja – jakiś salon gier, multikino, stadion sportowy – i jej poszukiwania sprawiły, że znał małe boczne uliczki pełne podupadłych nieruchomości. Niedaleko stąd był warsztat samochodowy; nie miejski warsztat połączony z salonem wystawowym, tylko pełne plam po oleju podwórko, na którym facet w kombinezonie grzebał przy częściach. Jego matka oddała tam kiedyś do naprawy skodę, bo silnik kaszlał: zostawili jej samochód do odbioru zaparkowany w uliczce, kluczyki wisiały ukryte na kołpaku prawego tylnego koła.

Emma nie żyła.

Nie było ucieczki przed rytmem tej myśli: był w ciężkim odgłosie jego stóp na ubitym śniegu, w szumie krwi w jego uszach. Emma nie żyła. Lucas poznał ją zaledwie poprzedniej nocy, ale to wystarczyło, by doprowadzić do jej śmierci, bo taka właśnie była cała, brutalna prawda: Emma wciąż by żyła, gdyby nie Lucas.

I on sam też mógł wkrótce zginąć, bo ktokolwiek go szukał, był gdzieś tutaj, na śniegu.

Pod zamkniętym z powodu pogody warsztatem stał rząd samochodów. Lucas nie był świetnym kierowcą, technicznie rzecz biorąc, w ogóle nie był kierowcą, ale nauczył się więcej, oblewając dwa testy, niż większość ludzi uczy się, zdając jeden, i bez problemu potrafił wskazać tylne koło od strony kierowcy. Rozejrzał się przed sprawdzeniem pierwszego samochodu. Uliczka biegła łukiem, więc nie widział stąd furtki prowadzącej na ścieżkę, ale nikt z tamtej strony nie nadchodził i nie dostrzegł też nikogo, kto mógłby obserwować go z okien nielicznych domów.

Śnieg był tutaj głębszy, jak zwykle w niezbyt cenionych miejscach. Sięgał niemal do łuku nadkola; mimo to znalazł kluczyki przy pierwszej próbie. Może to coś mówiło o pracy w małym miasteczku, o jego niezmiennym rytmie. Wciąż nikogo nie było widać. Gdyby Lucas zdołał uruchomić silnik, mógłby podjechać tym samochodem do drogi prowadzącej do głównej ulicy, a wówczas wszystko byłoby łatwiejsze. Był tam większy ruch. Można się było spodziewać, że nawierzchnie będą tam w lepszym stanie i będą miały większą przyczepność; i że będzie się tam kręcić mniej zabójców. Przetarł ręką przednią szybę i wywołał niewielką lawinę, otwierając drzwi. Nie uruchomił się żaden alarm. Upuścił kluczyki, przez chwilę szukał ich po omacku, podniósł je i udało mu się wsunąć jeden z nich do stacyjki. Trząsł mu się trochę w palcach, ale zrobił swoje: Emma nie żyła, ale silnik ożył. I co teraz? Zmusił samochód, by ruszył, i prawie go skasował, wyjeżdżając z miejsca, gdzie był zaparkowany.

***

Większość śladów prowadziła do miasteczka – rozsądny, oczywisty kierunek. Alternatywą była ślepa uliczka, o czym świadczył znak stojący na rogu. Prowadziły w nią pojedyncze ślady opon, zapewne należące do kogoś z któregoś ze stojących tam domów.

Mimo to Louisa się zawahała.

Lucas znał to miasteczko, znał drogi na skróty i ścieżki dla pieszych. Może istniał tu jakiś skrót? Przejście między domami prowadzące do…

No dokąd? Do pieprzonej Narnii? Wszystkie drogi na skróty prowadziły prosto do głównej ulicy, więc ruszyła dalej pod górę. Bolał ją teraz każdy mięsień, a policzki zdrętwiały od zamarzniętych łez.

Kiedy Lars dotarł do stodoły, jego dupa czuła się tak, jakby ujeżdżał kangura, a nie jechał samochodem, ale ta myśl się ulotniła, zanim gwałtownie zahamował. Przed stodołą leżał Cyril i albo utopił się we własnej krwi, albo się w niej zamarynował, zanim wyzionął ducha. Lars przypomniał sobie, jak Frank nie dał mu broni: „Ty byłeś niegrzeczny. I spróbuj już nie oberwać kluczem francuskim”. Zrobiono to czymś ostrzejszym niż klucz francuski. Czymś bardziej tępym trwałoby to wieki.

Było też jeszcze jedno ciało, pod drzewem. Ten wyglądał stosunkowo spokojnie, ale był równie martwy. Szanse na to, że był to jakiś niewinny przechodzień, który pokłócił się z Cyrilem o nielegalne używanie stodoły, nie były za duże. Przeciętny turysta nie miałby szans z Cyrilem, nawet gdy ten miał wstrząs mózgu. Lars przetrząsnął kieszenie zwłok i nie znalazł telefonu ani dokumentów, co niemal dowodziło, że zwłoki należały do szpiega. Przeciętny obywatel zazwyczaj miał portfel i zawsze nosił przy sobie telefon.

Wszędzie dookoła śnieg był stratowany i całe miejsce wyglądało, jakby niedźwiedź polarny urządził tu sobie piknik. Lars przyjrzał się najświeższym śladom, ale nie był w stanie odróżnić odcisków jednych butów od drugich. Całkiem sporo z nich prowadziło na tyły stodoły, ale wszyscy chodzili tam srać. Pozostałe ślady kierowały w górę i w dół ścieżki prowadzącej do drogi.

Nie miał czasu, żeby to wszystko przeanalizować. Zostawił już za sobą jedne zwłoki, a po okolicy zaczęli się kręcić wkurzeni miejscowi…

Lars wydostawał się już z paskudniejszych miejsc, ale to nie znaczyło, że mógł sobie pozwolić na to, by się tu teraz szwendać. Trzeba było zaciągnąć ciała do stodoły i ją podpalić; samochód też. Wkrótce trafi na listę poszukiwanych pojazdów. Nadmiar ostrożności nie zaszkodzi.

Ciągnął właśnie po śniegu Cyrila, kiedy zjawił się Anton.

Chustka do nosa, którą prowizorycznie naprawił sobie but, była przesiąknięta na wylot i zupełnie stracił czucie w palcach u nóg. Ta część jego mózgu, która to wszystko rejestrowała, martwiła się tym: z brakującą połową ucha jego twarz będzie wyglądać niesymetrycznie, ale utrata palców u nóg była znacznie poważniejsza, o ile nie chciał przez resztę życia utykać.

Ale inna część jego mózgu, ta, która kazała mu wziąć się, kurwa, w garść, kalkulowała, jaką przewagę ma zdobycz, na którą polował.

Frank zbliżał się do końca ścieżki wzdłuż ujścia rzeki. Widział już drogę prowadzącą w górę, do głównej ulicy. Była pokryta śniegiem, samochody zaparkowane po jednej stronie miały komiczne kapelusze i peruki, ale były też postacie noszące wiadra i obficie posypujące nawierzchnię piaskiem. Miasteczko budziło się do życia. Wcześniej na ścieżce między drzewami mijał już grupkę miejscowych; przyglądali mu się podejrzliwie, ale odpowiedział im twardym spojrzeniem i nie doszło do żadnej awantury. Jego obecność została jednak odnotowana. I zostanie odnotowana po raz kolejny, kiedy wyjdzie na ulicę.

Trzeba jednak było to zrobić.

Przeszedł przez furtkę, wciąż używając znalezionej wcześniej laski i wciąż nie chcąc się przyznać przed samym sobą, jak przydatna się okazała. Był już za stary, żeby wdrapywać się na klify; to była robota dla młodych i dla głupców. Odpoczywał przez chwilę tuż przed zakrętem, gdzie droga przechodziła w wąską uliczkę. I tam właśnie był, gdy minął go samochód; zarzucało nim i na zaśnieżonej nawierzchni podskakiwał niczym pijak na deskorolce. Za kierownicą siedział Lucas Harper.

Kiedy zadzwonił telefon trupa, River się ukrył. Standardowa praktyka: kiedy wracałeś do bazy, dawałeś znać temu, kto jej pilnował, że jesteś w drodze, na wypadek, gdyby zachowywał się nerwowo. Temu facetowi nie było już pisane bycie nerwowym, ale osoba, która dzwoniła, nie wiedziała o tym. Widział ślady butów prowadzące na tyły stodoły i podążył po nich, zamiast robić nowe. Choć szybko stało się oczywiste, do czego używano tego miejsca, nie miał czasu na znalezienie lepszego: telefon zabitego znów zadzwonił, a potem przestał, a minutę później zaśnieżoną ścieżką z trudem nadjechał samochód.

River przyczaił się w zamrożonym smrodzie odchodów, słuchał, jak silnik pracuje na jałowym biegu, krztusi się, a potem zupełnie gaśnie. Usłyszał otwieranie i zamykanie drzwi samochodu. Wyobraził sobie gorzkie westchnienie i złość w oczach, gdy ten ktoś znalazł zabitego kolegę, a potem J.K. Coego pod drzewem, z częściowo wywalonymi wnętrznościami.

Cokolwiek dręczyło Coego przez ostatnie lata, już mu nie groziło.

River wysunął broń z kieszeni.

Ten, kto przyjechał, przestał się poruszać, jakby rozważał, jakie ma opcje. River pochwalał taką strategię – ocena sytuacji, zanim się zaangażujesz – choć jako pierwszy byłby gotów przyznać, że ogólnie sam się do niej nie stosował. Chciał sprawdzić broń, zobaczyć, ile zostało mu naboi, ale narobiłby za dużo hałasu; zimne wiejskie powietrze zwielokrotniłoby każdy szczęk broni. Samo trzymanie jej w ręce wydawało się już zbyt głośne. Poza tym ledwie był w stanie wsunąć palec przez osłonę spustu, ale nie chciał jeszcze zdejmować rękawiczki na wypadek, gdyby zmarzła mu ręka, zanim mu się przyda… A potem znów hałasy dobiegające od frontu: facet stworzył plan, który, sądząc po odgłosach, obejmował wciągnięcie zabitych do stodoły.

Był w połowie tego zadania, gdy dołączył do niego ktoś jeszcze, kto przyszedł pieszo.

Z ich powitania River wywnioskował, że jednym z nich był Lars. J.K. Coe ich zidentyfikował: Lars, Anton i Cyril. A więc Lars wciąż był na nogach, a Anton lub Cyril był martwy. A Frank oczywiście spadł z urwiska, ale River byłby bardziej zadowolony, gdyby spadł z dwóch. Frank nie był typem gotowym umrzeć po cichu, a gdy spadł i zniknął mu z oczu, nie wydał żadnego dźwięku.

Dźwięki dobiegały natomiast teraz z wnętrza stodoły, jakieś pomruki po niemiecku, odgłosy czegoś przeciąganego, chlapanie czymś. A potem uruchomił się silnik samochodu i River założył, że odjeżdżają, i pomyślał: dobra, to by było na tyle. Przy odgłosie hałasującego silnika sprawdził broń. Został mu jeden nabój. Będą siedzieć z przodu, wiec strzeli do kierowcy i zmusi pasażera, by się schylił. To zależało od tego, czy dotrze do samochodu od przodu, zanim odjadą, więc…

Wjechali samochodem do stodoły i silnik zgasł.

River zamarł.

Odgłosy chlapania, pomyślał.

Usłyszał, że mężczyźni znów wychodzą przed stodołę. Tupanie butów, pomruk rozmowy.

Trzask zapałek.

Naprawdę nie powinno mnie tu być, pomyślał.

Potem stodoła eksplodowała.

Louisa dotarła do głównej ulicy, spojrzała w lewo, spojrzała w prawo i nie zobaczyła Lucasa. Zastanawiała się, czy nie wrócił do domku letniskowego – to byłby ruch rannego zwierzęcia. Wrócić tam, gdzie był znajomy zapach. Pewnie schowałby się w tej skrytce pod schodami, pod kołdrą w rogu łóżka albo…

Albo w żadnym z tych miejsc, bo właśnie posuwał się szarpnięciami do przodu dręczonym przez siebie samochodem.

A za nim, na chodniku, Frank Harkness.

I inni, bo Lucas strasznie pryskał. O ile wcześniej prowadził samochód, to na pewno nie po śniegu i wychodziło mu to tak, jak można się było spodziewać. Wóz nie tyle jechał do przodu, co wykonywał serię nieregularnych szarpnięć, i gdyby pracownicy pobliskiej przychodni nie posypali nawierzchni piaskiem, pewnie już by się zatrzymał albo obrócił wokół osi. Jakkolwiek by to nazwać, w pewnym sensie posuwał się do przodu, a nawet nagle przyspieszył, gdy dotarł do skrętu prowadzącego na parking pod przychodnią, gdzie śnieg był ubity, i zbliżał się do skrzyżowania z główną ulicą z prędkością dwudziestu mil na godzinę.

Zobaczyła, że Frank Harkness ją widzi i nawet z tej odległości – był jakieś sto jardów dalej – zauważyła, że coś jest nie tak z kształtem jego głowy, ale to go nie spowalniało. Zbliżał się.

Ludzie posypujący ulicę piaskiem przerwali to zajecie i przyglądali się teraz chaotycznym popisom Lucasa, a jeden z nich upuścił łopatę i ze złością uniósł pięść. Właściciel samochodu?

Za nimi, na tej samej ulicy, ale znacznie dalej, jakaś kobieta przeszła przez furtkę prowadzącą na ścieżkę wzdłuż ujścia rzeki. Krzyczała, machała, wzywała pomoc i Louisa pomyślała: Emma – ktoś znalazł ciało Emmy.

Lucas dotarł na skrzyżowanie i wpakował się prosto w witrynę sklepu z pamiątkami.

W oddali, może jakąś milę za miasteczkiem, ku niebu unosiły się czarne kłęby dymu.

Znacznie bliżej policjanci w mundurach wyłaniali się właśnie z budynku posterunku.

Louisa jako pierwsza dopadła rozbitego samochodu, ale ledwie udało jej się stwierdzić, że Lucas, choć oszołomiony, wydaje się cały, wokół sklepowej witryny zdążył się już zebrać tłum gapiów.

Zbliżała się do nich policjantka, podczas gdy pozostała dwójka pobiegła ulicą w stronę krzyczącej kobiety i lasu, w którym leżały zwłoki Emmy.

Frank Harkness zatrzymał się na chodniku po drugiej stronie. Rozejrzał się na boki, a następnie skupił na chaosie wokół samochodu. Louisa uznała, że ocenia, jakie ma szanse.

W tej chwili patrzył prosto na nią.

Policjantka pytała właśnie Lucasa, czy nic mu się nie stało, i prosiła gapiów, żeby się odsunęli, ale Louisa ją zignorowała i pozostała tam, gdzie była, na chodniku od strony drzwi kierowcy na dywanie z potłuczonego szkła i śniegu.

Oczywiście miała na sobie płaszcz zabitej Emmy i teraz powoli poklepała się po kieszeni na piersi, nawet na ułamek sekundy nie odrywając oczu od Franka.

„Mam broń”, skłamała. „Nawet o tym nie myśl”.

Wpatrywał się w nią przez pełne ćwierć minuty, podczas gdy grupka ludzi zebrana wokół rozbitego samochodu kołysała się i pulsowała. Gdzieś zaczęła wyć syrena – domyślała się, że to karetka.

Wreszcie Frank kiwnął głową – ledwie dostrzegalne skinienie – i odszedł chodnikiem, niosąc pod pachą laskę: bezużyteczny dodatek.

Louisa w końcu odetchnęła i odsunęła się od samochodu.

Nazwanie tego „eksplozją” było przesadą, ale mimo wszystko: w grę wchodziła benzyna i mnóstwo drewna.

Podczas gdy stodoła płonęła, River leżał oparty o kopiec śniegu, czuł jak w plecy robi mu się coraz zimniej, a z przodu coraz cieplej. I wiedział, że dwóch złych facetów – Lars i ktoś jeszcze – oddala się ścieżką w stronę wybrzeża. Jedna kula by nie wystarczyła, nie na otwartej przestrzeni. A gdzieś w płomieniach przed nim czy we wściekłych kłębach czarnego dymu unoszącego się ku niebu J.K. Coe opuszczał tę planetę.

Skoro się spakowali i zniknęli z miejsca zdarzenia, to znaczyło, że skończyli robotę. Czyli że Louisa i chłopak, syn Mina Harpera, byli już zapewne odhaczonymi pozycjami na liście.

Nie chciał myśleć o tym, że Louisa nie żyje.

Choć raz, jeden jedyny raz chciałby wziąć udział w operacji, która nie kończy się jakąś pojebaną katastrofą.

Z telefonu Coego, bo jego własny był rozładowany, zadzwonił do Shirley.

– Gdzie, kurwa, jesteś?

– A kto, kurwa, pyta?

– To ja. River.

– Czemu masz telefon Coego?

River nie odpowiedział.

– Cholera – zaklęła Shirley.

– Gdzie jesteś? – spytał jeszcze raz.

– Idę w stronę głównej drogi – powiedziała ciszej niż zwykle. – Na wzgórzu jest jakiś pożar.

– To u mnie.

Płomienie wciąż wygryzały fragmenty poranka, gdy dotarł do drogi i zobaczył zbliżającą się pieszo Shirley. Nie wróżyło to dobrze dla samochodu Roddy’ego Ho, ale stan jego pojazdu nigdy nie znajdował się wysoko na liście priorytetów Rivera, a w tej chwili obchodził go jeszcze mniej niż zwykle.

Shirley trzymała coś owiniętego w folię spożywczą.

– Co się stało z Coem?

River wskazał głową za siebie na płonącą stodołę na wzgórzu.

Popatrzyła w tamtą stronę i nie potrafił rozszyfrować wyrazu jej twarzy. Czasem było to proste, jak abecadło, a czasem niemożliwe do odczytania.

– Znalazłeś Harknessa? – spytała.

– Mhm.

– No i?

River wzruszył ramionami.

– A co z Louisą?

– Jeszcze nie wiem.

– Cóż, może nic jej się nie stało – mruknęła Shirley. A potem podała mu zawiniątko. – Masz. To dla ciebie.

– Co to jest?

– Kanapka z kiełbasą.

Była ciepła w dotyku.

– Przyniosłaś tylko jedną? – spytał. – A co by zjadł Coe?

Nie odpowiedziała i pomyślał: „No tak, to dla Coego ją przyniosła”.

Po chwili zadzwonił do Lamba i o wszystkim mu opowiedział.

===LxciECQWZVZvVmFZawE3VmVdaFg9WGhdaVs5WmxcOVhoUGYDNQE=

15

Martin Kreutzmer lubił czytywać „Guardiana”, bo dzięki temu pozostawał w kontakcie z tym szczepem samookaleczającego się zadowolenia z siebie, które liczyło na to, że odziedziczy ziemię, choć zupełnie nie miało pojęcia, co by z nią wtedy zrobiło. Natomiast Peter Kahlmann – jego główna przykrywka – był na wskroś tym typem człowieka, który czytuje „Daily Mail”, uwikłanym w ciągłe zmagania między żywieniem urazy a lubieżnością, i jedno, i drugie nazywającym zwycięstwem. A więc to „Daily Mail” Martin – Peter – czytał u Fischera, szukając artykułu, którego tam nie było. To właśnie takie były najbardziej interesujące. Gdy coś pojawiało się na pierwszych stronach, szukało się luk w nagłówkach w nadziei na przebłysk prawdy, którą miały zatuszować. Gdy jakaś historia całkowicie znikała z widoku, człowiek się zastanawiał, za sprawą jakiego dyplomatycznego origami papier poskładano tak, że ukryła się między zagięciami.

A więc: parę dni temu doszło do kilku związanych z narkotykami morderstw w Pembrokeshire, czyli w Walii: zwłoki w spalonej stodole, zabita kobieta w lesie. Jednak prędkość, z jaką ta historia wyparowała, sprawiała, że Martin podejrzewał aktywność na Ulicy Szpiegów; jakieś ściśle tajne igraszki, które poszły bardzo nie tak, lub coś, co sięgało głębiej. Jeśli spojrzało się na Walię życzliwym okiem, wcale nie była taka niecywilizowana, ale niebezpieczeństwo znajdowało się zawsze bliżej, niż się wydawało. W swoim czasie Martin pracował pod przykrywką i jak każdy, kto działał na terenie wroga, czasem budził się w nocy zlany potem, przerażony, że jakiś drobiazg go zdradził. Można było być we własnym domu, leżeć we własnym łóżku, ale wróg nigdy nie spuszczał cię z oka. Nigdy nie mrugał ani nie odwracał spojrzenia. Po jakimś czasie człowiek zapominał, że inni ludzie o tym nie wiedzą.

Pokręcił głową, by odsunąć od siebie te myśli, i znów był u Fischera, przy Marylebone High Street, z leżącym obok zrolowanym „Daily Mail”; przed chwilą podano mu lunch.

– Ludzie są zmuszeni, by być świadkami niektórych rzeczy, choć większość z nich wcale by sobie tego nie życzyła. Na przykład tańca do muzyki jazzowej. Albo miny papieża podczas uprawiania seksu. – Potężny mężczyzna w brudnym płaszczu pojawił się jakby znikąd. – Albo tego, jak Martin Kreutzmer je sałatkę.

Opadł ciężko na krzesło naprzeciwko Martina i utkwił w nim złowrogie spojrzenie.

Martin wsunął do ust widelec z zieleniną i odezwał się dopiero, gdy był gotowy:

– Jackson Lamb – powiedział w końcu. – Szmat czasu. Ale szkoda, że nie więcej.

Zjawił się kelner.

– Czy mogę…

– Nie.

– Nic nam nie trzeba – powiedział Martin. – Dziękuję. – Kelner odszedł, a wtedy dodał: – Coś się w tobie zmieniło. Czekaj… Już wiem. Zrobiłeś się stary i gruby.

– A ty miałeś udar.

Martin sympatycznie skinął głową, jak ktoś, kto bawi się w szarady mimiczne i ma odegrać słowo „zrelaksowany”. O jego udarze wiedziały tylko trzy osoby, a raczej tak mu się wydawało jeszcze dwie sekundy temu. To nie było nic poważnego, coś jak lekkie uchylenie zasłony, ale pozwoliło mu na chwilę zobaczyć jeśli już nie to, co było dalej, to przynajmniej fakt, że jest jakieś dalej i że to dalej nigdzie się nie wybiera. Może dlatego taką przyjemność sprawiało mu prowadzenie Hannah Weiss. Ale było to również powodem, dla którego zaczął wolniej brać niektóre zakręty w życiu.

– I to pewnie dlatego dołączyłeś do tych zjebów, którzy jedzą sałatki.

– Nie jestem na ścisłej diecie – odparł Martin, który kiedyś zawsze zamawiał sznycle. – Ale uważam na cholesterol.

– Nie potrafię sobie wyobrazić, jak to jest – stwierdził Lamb. – Stracić kontrolę nad funkcjami swojego ciała.

Pierdnął, zapewne po to, by zademonstrować, że całkowicie panuje nad własnymi.

Jakaś starsza para siedząca dwa stoliki dalej spojrzała na niego z przerażeniem.

Martin Kreutzmer odłożył nóż i widelec.

– To coś takiego uchodzi w dzisiejszych czasach za tajne działania? Nic dziwnego, że poszedłeś w odstawkę.

– A poszedłem? Bo sam się nad tym zastanawiam. – Wyciągnął rękę i zabrał kawałek grzanki z talerza Martina. Przyjrzał jej się z udawaną ciekawością, po czym odłożył ją na miejsce. – Bo czasami wciąż czuję się jak na Dzikim Zachodzie. Zwłaszcza kiedy jakiś bandyta znakuje moje krowy.

Martin za pomocą widelca odsunął na skraj talerza obmacaną przez Lamba grzankę oraz zieleninę, której dotykała.

Nie widział Lamba od czasów Berlina na początku lat dziewięćdziesiątych, kiedy to Lamb był znany z wielu rzeczy, ale wszystkie kręciły się wokół jednego: nie pogrywaj sobie z jego agentami. Minęły lata i wiele wody upłynęło w rzekach, do których szczano z różnych mostów, ale Lamb wciąż wyglądał na kogoś, kto ma te same priorytety. A Martin owszem, oznakował jedną z jego krów. Fakt, że zrobił to, by chronić swojego człowieka, raczej nie przełamałby lodów. Nie musiał też zdawać sobie sprawy z reputacji Lamba, by dostrzec agresję kipiącą w nim w tej chwili tuż pod powierzchnią. „Obecny status – jak mawiały dzieciaki – to spierdalaj i zdychaj”.

– Zawsze sądziłem, że skończysz jako szef Regent’s Park – stwierdził. – To znaczy, jeśli nie nabiją twojej głowy na włócznię.

– Wciąż ją ostrzą. A ty zmieniasz temat.

– Nie wkroczyłem na twój teren, staruchu. Gdziekolwiek przebiegają jego granice. – Nabił na widelec cieniutką spiralkę ogórka. – Wypadłem z gry. Może o tym nie słyszałeś.

– Ty? Na emeryturze? – Lamb sięgnął po kolejną grzankę i tym razem włożył ją do ust. – Czytałem bardziej przekonujące kłamstwa na przejeżdżających autobusach.

– Może nie do końca na emeryturze. Ale zajmuję się mentoringiem, wiesz.

– Mentoringiem? Nie mam, kurwa, pojęcia, co to znaczy.

– No cóż, przekazywanie twoich zdolności miałoby niewiele sensu, Jackson. Po pierwsze nikt nie jest pewny, na czym one właściwie polegają. A po drugie niespecjalnie pasują do obecnych wartości, co?

Lamb wypluł sobie grzankę na dłoń.

– Jak na kogoś, kto twierdzi, że wypadł z gry, wydajesz się bardzo dobrze poinformowany. Chcesz ją z powrotem? Prawie jej nie tknąłem.

Martin wskazał na schludnie złożoną serwetkę przy nieużywanym nakryciu obok. Lamb odłożył na nią przeżutą grzankę.

– W sumie – dodał Lamb – to chyba wolę już udar.

– Na pewno wielu by się z tobą zgodziło. A tak w ogóle, jak mnie znalazłeś? Tylko nie mów, że dzięki Regent’s Park. W dzisiejszych czasach Regent’s Park to przedszkole. Nasze pokolenie mogłoby przed nimi przemaszerować w pełnym rynsztunku, a oni wzięliby nas za wycieczkę z domu opieki.

– Mów za siebie. Kiedy ja przechodzę obok Regent’s Park, uruchamiają się wszystkie alarmy.

– A tak w ogóle, to wszędzie jest tak samo. W radiu, telewizji, w rozrywce. A nawet w kościele. Zupełnie, jakbyśmy przekazali ten świat młodym.

– Cóż – odparł Lamb. – Są tańsi i nie gwałcą tak często pomocy domowej. Ale niepotrzebnie ci przerwałem. Proszę, gadaj dalej te brednie.

– Chodziło mi po prostu o to, że bycie dinozaurem ma swoje plusy. Przyzwyczaiłem się do tego, że nikt mnie nie poznaje.

– I wpadłeś w rutynę – odparł Lamb. – Wielkie, kurwa, gratulacje. Takich rzeczy uczysz w ramach tego twojego mentalizmu?

– Chyba chciałeś powiedzieć mentoringu… Ale powiedz, o co ci chodzi. Nie zajrzałeś tu przypadkiem.

– Nie musiałem. Moja stara przyjaciółka dawno temu oznakowała twoją kartę. A ona nigdy nie wyrzuca kart.

Na twarzy Martina zaświtało zrozumienie.

– Molly Doran – powiedział. – Co u niej?

– Cóż, nogi jej nie odrosły, jeśli o to pytasz.

– To się stało w Berlinie, prawda? Jej wypadek. O ile to był wypadek. – Martin sięgnął po szklankę wody. – I wciąż jest w Regent’s Park. Nie wiedziałem o tym.

– Trzymają ją w piwnicy. – Nie wiadomo skąd pojawił się papieros i Lamb potraktował go jak rekwizyt: balansował nim na jednym palcu i zamiast w Martina wpatrywał się w filtr. – I jest mi winna kilka przysług. Podałem jej więc nazwisko, Peter Kahlmann, bo o takim wspominał Lech Wicinski, i wiesz co? Wyskoczyłeś jak fiut z rozporka gówniarza. Bo posługiwałeś się już tym nazwiskiem. – Upuścił papierosa na dłoń. – To było nieostrożne.

– Tylko raz – odparł Martin. – W dziewięćdziesiątym trzecim, kiedy byłem w Waszyngtonie. – Pokręcił głową. – Musi mieć tam niezłą bazę danych.

– Jeśli masz na myśli mózg, to tak. Brak kończyn pomaga. Krew musi pokonać mniejszą odległość. A więc Wicinski namierza twoją dawną przykrywkę i nagle jego laptop jest jak gorąca lista przebojów z lat siedemdziesiątych, co znaczy, że nikogo już nie obchodzi, co jeszcze mógł przeglądać. A kiedy prosi o sprawdzenie tego, co ustalił, ktoś na jego twarzy uczy się robótek ręcznych. Wiesz, na co mi to wygląda, Martin? – Otworzył dłoń. Papieros gdzieś zniknął. – Wygląda mi na to, że ktoś chciał odwrócić uwagę od nazwiska Kahlmann. Na wypadek, gdyby ktokolwiek się dowiedział, że chodzi o ciebie.

Martin złożył nóż i widelec na swoim talerzu na kształt semafora sygnalizującego, że posiłek dobiegł już końca.

– Czasem gramy ostro – odparł. – Nawet młodzi muszą się o tym przekonać.

– Fajnie, że w tej historyjce jest jakiś morał. Ma teraz twarz jak chodząca naklejka mówiąca od jakiego wieku dozwolony jest film. Albo raczej miał.

– A co mu się stało? – zapytał Martin.

– Dokończył robotę, którą ty zacząłeś – wyjaśnił Lamb. – Podoba ci się ta restauracja?

– Ma przyjemny, przedwojenny klimat.

– Tak. Otworzyli ją w 2014. Prosisz już o rachunek czy jak? Ten papieros sam się nie wypali.

Na ulicy przy krawężnikach zalegało błoto, a śnieg prawie już stopniał. Lamb zapalił papierosa, zanim przeszli przez próg. Zajmował dużo miejsca na chodniku, ale Martin Kreutzmer, który dobrze znał mowę ciała, potrafił czytać między wierszami. Lamb umyślnie poruszał się jak ktoś otyły, by przypadkowemu obserwatorowi nie przyszło do głowy, że potrafiłby się poruszać w jakikolwiek inny sposób.

Na cmentarzu po drugiej stronie ulicy, gdzie okoliczni pracownicy biurowi zwykle przychodzili zjeść lunch, było pusto z powodu zimna i wilgoci. Gdy się po nim przechadzali, Lamb z już do połowy wypalonym papierosem, Martin zauważył:

– Słyszałem o Slough House, ale nie zdawałem sobie sprawy, że będzie taki… obskurny.

– Mhm – mruknął Lamb. – Jest też dość niechlujny.

– Po kimś takim jak ty można by się spodziewać innego ukoronowania kariery.

– Próbujesz wygłosić jakąś wielką mowę, Martin? Bo robisz to z polotem szkolnego prawiczka.

– Cóż, nie wygląda na to, byś zabierał mnie do Regent’s Park. Zastanawiam się więc, czy chciałbyś dobić jakiegoś innego targu.

Z całą pewnością na to liczył.

„Nie pogrywaj sobie z agentami Lamba”.

– Poza tym, czytałem różne bajki w gazecie. Zwłoki, spalone stodoły, tego typu rzeczy. Podejrzewam, że Regent’s Park zajęty jest teraz innymi sprawami niż poczynania na wpół emerytowanego szpiega, nawet jeśli ten szpieg przebywa w Londynie.

To – albo przynajmniej coś podobnego – zamierzał powiedzieć, ale w chwili, gdy dotarł do słowa „stodoły”, dostał kolejnego udaru. Na chwilę całkowicie stracił czucie, które potem powróciło skupione na jednym małym punkcie pod jego lewym żebrem. Stwierdził, że Lamb go trzyma i że właśnie pozwala mu się osunąć na jedną z pustych ławek. Rozległ się klakson taksówki, której kierowca wściekał się na jakiegoś pieszego. Ptaki zerwały się do lotu. Udało mu się wciągnąć powietrze do płuc, obraz znów stał się wyraźny.

– Możliwe, że trafiłeś tu w czuły punkt – powiedział Lamb.

Wydawało się zupełnie nieprawdopodobne, by mógł się poruszać w sposób, który nie byłby pokraczny i niezdarny. Ale pozory myliły. „Otworzyli ją w 2014”. Lamb dał mu to do zrozumienia.

– Ty też spaliłeś stodołę, co, Martin? – podjął Lamb. – W przenośnym sensie. Żeby zniszczyć dowody albo odwrócić uwagę. Co samo w sobie stanowi dowód, bo znaczy, że coś kombinujesz i nie chcesz, żeby ktoś się dowiedział, co to takiego. I nie martwi cię Regent’s Park. Banda przedszkolaków, co? Martwi cię, co powiedzą w domu, a to znaczy, że przekroczyłeś granicę, i kiedy odkryją, jakim byłeś niegrzecznym chłopcem… Cóż… twoja przyszłość może wyglądać równie obskurnie jak moja.

Martin czuł, jak wilgoć z ławki przenika go aż do szpiku kości.

– Nawet nie wiedzą o twoim udarze, co? Ale się dowiedzą.

Pomyślał o tym, jak wielką przyjemność sprawiało mu prowadzenie Hannah.

– A potem się dowiesz, jakie to uczucie pójść w odstawkę.

Ból teraz tlił się tylko słabo.

– To nic takiego, Lamb – powiedział Martin. – Uśmiałbyś się, gdybym ci powiedział. Niewinne igraszki, nic więcej.

– Nie obchodzi mnie, co to jest. Ale nabiłeś rachunek, a ja go teraz kasuję.

– Przykro mi z powodu twojego agenta. Nie zabiłem go.

– Byłoby lepiej, gdybyś nic teraz nie mówił o moich agentach.

– Czego chcesz?

– Chcę, żebyś przekazał komuś wiadomość. Kiedyś dla ciebie pracował.

– Dla mnie?

– Dla BND. Mam, kurwa, gdzieś, dla kogo pracował, Martin. Chcę tylko wiedzieć, że wciąż możesz do niego dotrzeć.

– Nie jestem byle kim, Jackson. Nie to co ty, sądząc po twoim obecnym adresie.

– Pogadamy o moich problemach, kiedy już ustalimy, czyją jesteś dziwką. To jak, będziesz moim chłopcem na posyłki? Czy wolisz, żebym spalił twoje zabawki?

– Jeśli to zrobię, zapomnisz o całej tej rozmowie? – spytał Martin. – O tym, że jestem Kahlmannem? I prowadzę operację w Londynie?

– Mam w dupie, co kombinujesz.

– Czy to przypadkiem nie podpada pod zdradę?

– To nie byłby pierwszy raz.

– Coś mi się wydaje, że wykręcę się sianem.

– Jeszcze nie wiesz, jaka to wiadomość – powiedział Lamb.

– Te wydarzenia w Walii – powiedział Peter Judd.

– Tak dla jasności – odpowiedziała Diana Taverner – nic mi nie wiadomo o żadnych wydarzeniach w Walii. Ani w żadnym innym miejscu.

Tego ranka odbyło się nerwowe zebranie nadzwyczajnej komisji parlamentarnej, podczas którego gwóźdź programu zaplanowany przez Dianę – „Wnioskowałam o Fugę. Mogłam to załatwić. Ale odmówiono mi” – nie zebrał owacji na stojąco; Oliver Nash posunął się nawet do sugestii, że próbowała zainicjować protokół w złej wierze, mając na uwadze dokładnie taki rezultat: potencjalnie przebijający się do nagłówków gazet wypadek samochodowy spowodowany przez innego kierowcę. Ledwie powstrzymał się od stwierdzenia, że jej zamiarem było jeszcze wyraźniejsze podkreślenie, że sama potrzebuje większego i solidniejszego pojazdu. Jednak jakkolwiek by to przedstawiać, śmierć dwóch osób z MI5 w Walii – jedna z nich ostatnio sama zrezygnowała – oraz najemnika figurującego w Załączniku C wywarła wrażenie, że Regent’s Park nie ma kontroli, co niezbyt poprawiło reputację kobiety znajdującej się ponoć za sterami tajnych służb. Dziwne upodobanie, z jakim Nash ciągle powtarzał „w Walii”, wskazywało, że według niego pogarszało to jeszcze bardziej sytuację, i Diana czuła pokusę, by zasugerować, że jeśli w ogóle, to była to okoliczność łagodząca. W porę zauważyła jednak obecność niejakiego Llewellyna Jonesa, byłego ministra spraw wewnętrznych, który zazwyczaj po dziesięciu minutach spotkania zapadał w stan śpiączki, ale teraz jego oczy natychmiast przestały się szklić, gdy tylko wspomniano o jego ojczyźnie, zupełnie, jakby na salę wtargnęła drużyna rugby z żonkilami w rękach.

– W takim wypadku – odparł Judd – na pewno ucieszysz się, gdy usłyszysz, że jednak się nie wydarzyły.

Już o tym wiedziała. Oczywiście zabici nie ożyli, ale to szczegół: jeden z nich był ze Slough House, więc i tak pod każdym możliwym względem uważano go za zbędną nadwyżkę, a jeśli nazwisko Emmy Flyte sprawiło, że członkowie komisji ze zdziwieniem unieśli brwi, to jej nagłe odejście z pracy – które, jak dała do zrozumienia Diana, wynikało z osobistych problemów – pozostawiało wolne pole dla spekulacji. Poza tym Flyte słynęła ze swej olśniewającej urody. Dodawało to wiarygodności wersji, że padła ofiarą jakiejś zakończonej przemocą kłótni, ponieważ powszechnie wiadomo, że uroda zawsze niesie w sobie potencjał nieszczęśliwego zakończenia.

Jeśli chodzi o najemnika, to jego epitafium sprowadzało się do czerwonej linii, jaką wykreślono wpis w bazie danych, i nikt nie zamierzał z tego powodu nie spać w nocy.

Dla porządku zgony przypisano wojnie dwóch rywalizujących gangów narkotykowych, co na tyle przypominało kiepski dramat w telewizji, by usatysfakcjonować większość mediów.

A więc cokolwiek już się wydarzyło, wcale się nie wydarzyło, ale dobrze było uzyskać potwierdzenie. Odparła więc po prostu:

– Miło mi to słyszeć. Mógłbyś to wyjaśnić? – Ponieważ wyjaśnianie było jedną z ulubionych form dyskursu Judda i miało w sobie coś z lubrykantu.

Z radością to uczynił.

Kiedy mówił, piła kawę. Znajdowali się w kawiarni niedaleko Fleet Street, tak jak zasugerował: zależało mu na miejscu, w którym nie było ryzyka natknięcia się na dziennikarzy. Londyn był brzydki i mokry, ale śnieg z ubiegłego tygodnia stanowił już tylko mgliste wspomnienie i słyszała, jak określano go mianem pogodowego fake newsa. Teraz mówiło się o ciągłej mżawce i porywistym wietrze w następnych dniach i Di Taverner nie była tym ani trochę zaskoczona. Zawsze był jakiś porywisty wiatr, który skądś wiał. Jeśli nie za sprawą pogody, to za sprawą Whitehall. Tymczasem Judd wyjaśniał, że jego klienci – ci, których firma była gospodarzem tamtej imprezy w Caerwyss Hall – z zadowoleniem spuścili zasłonę milczenia na ten przykry epizod. Może ich preferowaną strategią biznesową było brutalne likwidowanie problemów, ale przecież zachodnie demokracje nie były ich preferowanym placem zabaw. To, co powinno być dyskretnym pozbyciem się kłopotliwego podglądacza, z łatwością mogło się przerodzić w krwawą jatkę: w większości miejsc, gdzie ich produkty najlepiej się sprzedają, można było coś takiego zamieść pod dywan, ale w miejscu, gdzie nieruchomości pod wynajem jest więcej niż używanych samochodów, raczej rzucało się to w oczy.

– A poza tym – dodał Judd – zadzwonił jeszcze raz.

– Ten chłopak?

– Brzmiało to tak, jakby czytał z promptera. Wygląda na to, że doświadczył, jak sam to określił, całkowitej „utraty pamięci” w odniesieniu do wszelkich wydarzeń, które miały miejsce w okolicach Nowego Roku. Prawdopodobnie z powodu braku umiaru w paleniu tego, co tam wtedy palił. Bardzo gorąco przepraszał. Coś takiego przywraca człowiekowi wiarę w młodsze pokolenie, pomijając cały ten narkomański epizod z szantażem i paleniem zwłok.

– Czyli wrócił do domu z podkulonym ogonem, i to koniec?

– Czasem trzeba pogodzić się z tym, że złoczyńcy unikają kary – podsumował człowiek, który, z tego co Diana wiedziała, co najmniej raz nakłonił kogoś do popełnienia morderstwa.

Innych miały spotkać konsekwencje. Tego ranka Nash dał jasno do zrozumienia, że trzeba będzie się uważniej przyjrzeć Slough House. Jeśli któryś z ich pracowników oddalił się od swojego biurka, to wymagało to dochodzenia, nie wspominając już o sprawie bójki na noże na ośnieżonym polu: ten wydział miał być celą, w której trzyma się niekompetentnych, przypomniał jej, a nie ośrodkiem, w którym resocjalizuje się niedoszłych Tarzanów.

Nie wspomniała mu, że ma już własne plany co do Slough House.

Ani że zostały wdrożone w dniu, w którym została Pierwszym Biurkiem.

Reszta porannego zebrania była równie frustrująca. Diana spodziewała się, że ujawnienie przez nią, iż urzędniczka służby cywilnej z ministerstwa do spraw brexitu pracowała dla BND, wywoła u członków komisji szok i oburzenie oraz skłoni ich do okazania odpowiedniej wdzięczności wobec tajnych służb, które tę agentkę zdemaskowały. Wywołało jednak tylko pełną rezygnacji akceptację, że brexit doprowadził do kolejnej krępującej sytuacji. Przez ostatnie dwa lata rząd zajmował się głównie szukaniem jakiegoś kozła ofiarnego, którego można by obarczyć winą za tę wciąż trwającą katastrofę; zrzucenie przynajmniej części winy na ingerencję Niemców na pierwszy rzut oka wydawało się atrakcyjne, ale nie zostałoby dobrze przyjęte przez opinię publiczną, która całkiem słusznie mogłaby się zastanawiać, jakim cudem zagraniczna agentka w ogóle trafiła na to stanowisko.

– I jej prowadzący działał tu, w kraju?

To pytanie zadał Archibald Manners, członek komisji mianowany przez parlament, który od dawna obserwował poczynania Regent’s Park.

– Był nim niejaki Martin Kreutzmer – wyjaśniła. – Stara gwardia, można by powiedzieć.

– Robota Molly Doran, prawda?

Diana pozwoliła, by członkowie komisji odnieśli takie wrażenie, i całkowicie pominęła rolę Jacksona Lamba, która i tak sprowadzała się do trwającej niecałe dwie minuty rozmowy telefonicznej. „Twoje króliczki doświadczalne mają podobno mieć na oku zagraniczne talenty, zgadza się? A przypomnij mi, od kiedy obejmuje to sprzedawanie im ploteczek z MI5 na pieprzonej srebrnej tacy, jakby to było pieprzone Downton Abbey?” Jego dalsza sugestia – żeby poświęciła minutę czy dwie na sprawdzenie, kim dokładnie jest jebany Peter Kahlmann, a jeszcze lepiej, żeby wsadziła mu głowę w jego własną dupę, a potem zrzuciła go z najbliższego wieżowca – szybko stała się nieocenzurowanym poleceniem dla Richarda Pynne’a, który w czasie, jaki zajęło mu dotarcie do jej gabinetu, zmienił się w pieprzonego Richarda Pynne’a. Pieprzony Peter Kahlmann, jak się okazało, to była tylko przykrywka dla jebanego Martina Kreutzmera i gdyby od początku o tym wiedzieli, pieprzona operacja Złotowłosa nie miałaby w ogóle racji bytu. Mała Hannah Weiss, początkująca podwójna agentka, była w rzeczywistości potrójną agentką, co z kolei doprowadziło do odkrycia, że Diana Taverner nie zawsze musi naciskać przycisk, by zmatowić szklane ściany swojego gabinetu. Czasem potrafił to sprawić sam ogrom jej wściekłości.

W każdym razie komisja nie musiała o tym wiedzieć.

A jeśli Lamb sobie wyobrażał, że jego prezencik wystarczy, by zrekompensować to, że pozostawił w Walii zwłoki, na próżno próbując obedrzeć Franka Harknessa żywcem ze skóry, to już wkrótce zostanie wyprowadzony z błędu.

– Mam wrażenie, że nie do końca mnie słuchasz.

Zamrugała.

– Peter. Miałam intensywny poranek. Przede mną intensywne popołudnie. A potem intensywny wieczór. Miło mi słyszeć, że psychopatyczny handlarz bronią obiecał, że nie zamierza już nasyłać uzbrojonych zabójców na brytyjskiego obywatela, ale to już ustaliliśmy. Zostało nam coś jeszcze?

– Chciałem z tobą porozmawiać o ogólnej sytuacji na świecie.

– Poważnie?

– I o tym, jak to wpływa na twoją obecną rolę.

Uderzyła ją myśl, że w kawiarni nie było obsługi przy stolikach. Żadnych młodych dziewczyn w spódnicach, z którymi można by flirtować, żadnej okazji do pożądliwych spojrzeń. Dla P. J.-a było to równie nienaturalne środowisko jak marsz organizowany przez Time’s Up. Może jednak traktował to poważnie.

– Niedawno słuchałem wieczorem audycji radiowej – powiedział.

– Jesteśmy tu tylko we dwoje. Możesz spokojnie powiedzieć: podcastu.

– To był jeden z tych programów dyskusyjnych, które w mniemaniu BBC mają być niby wyważone. Liberał skłaniający się na lewo dyskutuje o bieżących sprawach z liberałem skłaniającym się na prawo. I tak w skrócie: domyślasz się, do jakiego doszli wniosku?

– Że na koniec jakoś wszystko się ułoży?

– Nietrudno to przewidzieć. Mówi nam się, że ludzie stracili wiarę w rząd. Tutaj, na kontynencie, w Stanach. Ale to jest tylko korekta, podobnie jak rynek sam się reguluje. Demokracja miała chwilową czkawkę, to wszystko. Następnym razem poradzimy sobie lepiej i nasza wspólna przyszłość nie będzie już spoczywać w małych, niekompetentnych rączkach, w których w tej chwili się znajduje. Oczywiście tylko cytuję. To była nudna gadanina, jak na jakimś przyjęciu.

– Ale dzięki, że mi o tym mówisz.

– W tym programie poruszono jednak kwestię, którą chciałbym omówić. Chodzi mi o obecny rozłam między Białym Domem a agencjami federalnymi.

– Fascynujące. – Zerknęła na zegarek. – Ale całkowicie bez związku.

– Który odzwierciedla narastający rozdźwięk między naszym rządem a twoim MI5.

Westchnęła.

– Jeśli szlifujesz tylko tekst na swój blog, pożałujesz, że zmarnowałeś mój czas.

– Premier odrzuciła twój wniosek o radykalne zmiany praktyk operacyjnych. – Uniósł dłoń, uprzedzając jej reakcję. – Nawet nie próbuj zaprzeczać. Oboje wiemy, że premier jest udręczoną istotką. Jest jak te mięciutkie zabawki, które kierowcy TIR-ów przytwierdzają do osłony chłodnicy. Ten jej wyraz twarzy, to przerażenie wszystkim, co nadjeżdża z naprzeciwka.

– Bardzo malowniczo to ująłeś.

– I kiedy już jej nie będzie, kto wie, może kolejny premier będzie bardziej otwarty na twoje wnioski. Ale co z premierem, który przyjdzie po nim? I z jeszcze następnym?

– Kończy mi się cierpliwość.

– Bez względu na to, kto będzie rządził, z której będzie partii i do jakiego stopnia będzie mu brakować zdolności przywódczych i podstawowego kontaktu z rzeczywistością, to on będzie pociągał za sznurki twoich tajnych służb. I to mimo faktu, że żaden rząd w ciągu ostatnich dziesięciu lat nie był w stanie podejmować decyzji koniecznych dla bezpieczeństwa naszego narodu. Weźmy na przykład Salisbury. Jednoznaczna sprawa, cała góra dowodów, wszyscy widzą na pierwszy rzut oka, kto jest winny. A jednak nic się nie dzieje.

– Tak już działa demokracja.

– I to wszystko są tylko działania na pokaz. Gabinet może całymi dniami gadać o pociągach szybkobieżnych czy o mostach nad Tamizą, z ogrodami i tylko dla pieszych, i to jest w porządku. Ale nie jest przygotowany, by ustalić najlepszy sposób zapewnienia bezpieczeństwa narodowego, bo tu akurat parametry zmieniają się z zawrotną szybkością. Tę dziedzinę lepiej zostawić zawodowcom. Ludziom, którzy zajmują się tym na co dzień przez całą swoją karierę.

– Zasadniczo mogłabym się nawet z tobą zgodzić – odparła – ale wspominałeś o podstawowym kontakcie z rzeczywistością, a ty go najwyraźniej straciłeś. Nawet gdyby rząd miał przyznać MI5 autonomię, czego nawet za tysiąc lat nie zrobi, to by wymagało znacznie większego zastrzyku funduszy, niż wymagała tego moja raczej skromna propozycja. A jak sam zauważyłeś, odrzucono ją ze względu na koszty.

– A mimo to odłóżmy na chwilę na bok tę kwestię i przyjmijmy, że MI5 mogłoby uzyskać coś w rodzaju samowystarczalności – powiedział Peter Judd. – Czy nie byłaby to korzystniejsza sytuacja?

– W rzeczywistości mówisz o zamachu.

– Nie bądź śmieszna. Zamach byłby przejęciem władzy. To, o czym tu mówię, to zachowanie struktury władzy taką, jaka jest w tej chwili. Demokratycznie wybierane rządy, praworządność i tak dalej. Z wyjątkiem…

– Z wyjątkiem niezależnych tajnych służb.

– Działających w interesie narodu. W jego najlepszym interesie, bo tylko tajne służby w pełni rozumieją, gdzie znajdują się obecnie źródła zagrożeń i jak sobie najlepiej z nimi poradzić. I dzięki temu są zdolne do podejmowania decyzji, do których obecny rząd nie jest przygotowany i niemal na pewno nie chciałby ich podejmować. Albo z powodu słabego przywództwa, albo gorącego pragnienia, by unikać zajmowania wątpliwych moralnie stanowisk. Które, jak oboje wiemy, często są stanowiskami, jakie trzeba przyjąć, by nie dopuścić do tego, by niewinnym ludziom stała się krzywda.

– Żaden rząd by się na to nie zgodził.

– Rząd – odparł Peter Judd – nie musiałby o tym wiedzieć.

– To jakieś szaleństwo.

– Cofnijmy się o krok. Tak, pełna autonomia nie wchodzi w grę. Ale co by było, gdybyś miała środki, by działać tak, jak należy, w krytycznych sytuacjach, i nie wymagałoby to zgody rządu? Co, jak już ustaliliśmy, oznacza rządowe finansowanie. Mówiąc inaczej, co by było, gdyby działania twojego MI5 nie były nieustannie utrudniane wymogiem zgody polityków?

Innymi słowy, pomyślała, co by było, gdyby protokół Fugi był dostępny za każdym razem, gdy chciałaby z niego skorzystać.

– Przy założeniu, że ta mrzonka jest dobrym pomysłem, skąd, według ciebie, miałyby się znaleźć na to fundusze? – spytała. – Od prywatnych przedsiębiorstw?

Nic na to nie powiedział.

– Och, chyba sobie żartujesz!

– Czemu?

– Nawet nie wiem, od czego zacząć.

– Musisz myśleć w szerszej perspektywie. To byłby logiczny rozwój wypadków. Spójrz tylko na prywatnych podwykonawców, z których już korzystasz. Spójrz na firmy ochroniarskie, które sprzątają po naszych zagranicznych przygodach. Halliburton. Blackwater. To, co proponuję, to po prostu kolejny krok na kursie, który już został wytyczony.

– Jest ogromny przeskok między czymś takim a sprywatyzowaniem wywiadu!

– Nie mówimy o prywatyzacji. Jedynie o zastrzyku niezbędnych funduszy ze źródeł, które są żywotnie zainteresowane bezpieczeństwem narodowym. Nie chcą być hakowane, nie chcą być ostrzeliwane i nie chcą, by takie rzeczy działy się w miastach, w których działają. Posiadają środki na to, by do pewnego stopnia zabezpieczać własną działalność, ale ty masz do tego infrastrukturę, władzę ustawodawczą i ogólnokrajowy zasięg, by móc radzić sobie z takimi zagrożeniami w chwili, gdy się pojawiają. Tym, czego nie masz, są niezbędne inwestycje lub – biorąc pod uwagę sytuację w Europie – wsparcie niezawodnych sojuszników. To, co proponuję, to wiarygodna alternatywa dla potencjalnie tragicznej sytuacji i oboje o tym wiemy. Dodam, że każdy rozsądny rząd chciałby coś takiego wdrożyć z własnej inicjatywy.

– Nawet jeśli… Peter. To, co proponujesz, nie mogłoby działać.

– Oczywiście, że by mogło. To byłby wieloetapowy proces. Udowadniamy, że w konkretnych, pojedynczych przypadkach to może być skuteczne, a potem przedstawiamy to rządowi jako działający model. I możesz mi wierzyć, rząd by nas wysłuchał. Partnerzy, których tu mam na myśli, mają własne strefy wpływów również w polityce. To także byłby ich wkład. Oczywiście nie wspominając o mnie.

– Bo ty brałbyś w tym udział.

– Nic jeszcze nie wiadomo. Ale potrzebowałabyś pośrednika, który zapewniałby komunikację między MI5 a jego sponsorami. Łącznika, jeśli wolisz.

Siedzieli w kawiarni w pobliżu Fleet Street, przypomniała sobie. Ta dziwaczna rozmowa odbywała się w prawdziwym świecie. Tego ranka ostro przypomniano jej, że zajmowane przez nią stanowisko podlega kontroli i nadzorowi innych. Przypomniano jej również, że sojusznicy są też rywalami, a zaufanie jest równie deficytowym towarem jak pieniądze. Ale to nie była odpowiedź. Powtórzyła to sobie w głowie na wypadek, gdyby za pierwszym razem nie dosłyszała. To. Nie. Była. Odpowiedź.

– Nie jesteś wybranym deputowanym – powiedziała. – Jesteś byłym ministrem spraw wewnętrznych. Dla opinii publicznej to coś trochę mniej ważnego niż były prezenter Blue Petera.

– Opinia publiczna nie ma nic do tego, będzie jedynie beneficjentem. Mówimy tu o wyższym dobru, Diano.

– I ty jesteś tym, który określa, czym jest to wyższe dobro?

– Jestem pewien, że znajdziemy wspólny mianownik. Wyższe dobro to płaskowyż, a nie szczyt.

To było szaleństwo. To nie mogło zadziałać.

Musiałaby usłyszeć znacznie więcej szczegółów, zanim dałaby się namówić, że warto się chociaż z tego pośmiać.

– Jak zawsze ciekawie się z tobą rozmawia – powiedziała. – Nigdy nie wiem, co ci potem przysłać, liścik z podziękowaniem czy oddział antyterrorystów.

– Zastanowisz się nad tym.

To nie było pytanie.

Bez słowa wyszła z kawiarni. Chodniki były wilgotne, powietrze gęste od spalin. Przez przerwę między budynkami widziała katedrę Świętego Pawła, której elegancka kopuła przypominała jej, że niektóre rzeczy mogą przetrwać próbę czasu.

„Zastanowisz się nad tym”.

Wracała do Regent’s Park, idąc wolniej niż zazwyczaj.

Nie spadło więcej śniegu. Zamiast tego na miasto siąpił szary deszcz, rynsztokami spływał nadmiar deszczówki, a ciągi kanalizacyjne z ponurą przewidywalnością nie dawały rady. Jeden z takich ciągów przebiegał niedaleko Slough House i utworzył na skrzyżowaniu lagunę. Ekipa w uniformach od samorządu zamiast go naprawić, wzniosła na drodze blokadę z pachołków i worków z piaskiem, by ograniczyć ruch uliczny do koszmaru jednego pasa, a potem wyjechała na wakacje.

Catherine Standish uniknęła przemoczenia sobie butów, wybierając dłuższą drogę: po schodach na Barbican, a potem kładką dla pieszych. Nosiła praktyczne obuwie, bo tylko głupiec zakładałby inne w poniedziałek rano, ale nie miała ochoty niepotrzebnie go zamoczyć. Są rzeczy, które jeśli raz się poświęci, już nigdy się ich nie odzyska. W weekend wylała zawartość wszystkich butelek do wanny; z prysznica cały czas płynęła woda, a różowa ciecz wirowała przy odpływie, wsysana w zapomnienie niczym wspomnienia znikające we własnych blaknących szczegółach. Istniały powody, dla których jej trzeźwość niemal została złamana, ale ostatecznie te powody okazały się tym, czego najlepiej się było trzymać. Może i jej życie nie było takie, jakie by chciała, ale to nie był powód, by je zniszczyć. A przynajmniej tak na tę chwilę wypadał ten rachunek i była za to wdzięczna losowi.

W swoim pokoju podniosła żaluzje i pozwoliła, by wodniste światło sączyło się do środka. J.K. Coe nie żył od dziewięciu dni i życie w Slough House przystosowywało się do nowej wypadkowej; jego nieobecność nie sprawiła, że zrobiło się ciszej, bo potrafił często przez wiele dni się nie odzywać, ale nowe duchy rzucają blade cienie i od czasu do czasu miała wrażenie, jakby coś migało jej na pograniczu pola widzenia. Nie znała go dobrze i nie tyle go jej brakowało, co żałowała, że w ogóle go poznała. Stratę łatwiej znieść, kiedy się ją naprawdę odczuwa. Gdy jest odruchową reakcją, stawia to w złym świetle wszystkich zainteresowanych.

Ale mimo wszystko coś migało jej na pograniczu pola widzenia.

Zjawili się Roderick Ho, Louisa i River; każdy osobno, hałaśliwie, każdy nieszczęśliwy. Catherine wiedziała, że Louisa wini się za ostatnie ofiary; River był zły, że Frank Harkness się wymknął. Ho był wkurzony z powodu swojego samochodu. Czwartym, który się zjawił, był Lech Wicinski: Catherine nie dostroiła się jeszcze do sposobu, w jaki się poruszał, ale usłyszała, jak wchodzi do pokoju Ho i że się nie witają. Ostatnia zjawiła się Shirley. No i teraz jesteśmy w komplecie. Cóż, z jednym oczywistym wyjątkiem. Catherine formatowała ostatni raport Rivera o potencjalnych lokalizacjach kryjówek wroga, bo oprócz tego, że nie przedstawiał żadnej wartości, wyedytowany był z użyciem najróżniejszych czcionek, rozmiarów, a nawet kolorów, co bezlitośnie zdradzało, że sporządzono go metodą „kopiuj i wklej”. Następnym razem, pomyślała. Następnym razem. Prawdopodobnie. Tym razem jednak nadała mu pozory profesjonalizmu, wydrukowała go, wsunęła do kartonowej teczki i gdy przeszła do pokoju Lamba, by położyć go na biurku, prawie upuściła go, wystraszona: Lamb siedział w ciemności, ropuszy kształt ukryty w cieniu, z niezapalonym papierosem w ustach. Jego oczy były jak ciemne, mokre kamienie.

– Nie słyszałam, jak wchodzisz – powiedziała i usłyszała w swoim głosie bicie własnego serca.

Burknął coś pod nosem.

Przed nim stała pusta butelka, ale nie talisker, jak zazwyczaj. Nie był to nawet alkohol, który zwykle pijał: to była wódka, albo tak jej się przynajmniej wydawało. W każdym razie coś w przezroczystym szkle, z czerwono-białą etykietą i napisem cyrylicą. Tak, wódka. Tak pewnie wyglądała jego wersja detoksu. Wszystko wskazywało na to, że odkąd Catherine widziała go ostatnio, przez cały czas pił: miał nalaną twarz, zaczerwienione oczy i teraz, gdy weszła za próg, czuła od niego woń tych zatęchłych dni. Piramida pogniecionych, zużytych chusteczek na podłodze wskazywała, że musiał mieć jeden z tych swoich napadów kaszlu. Był tu przez całą noc.

– Przyszedłeś zainspirować swoich ludzi? – powiedziała.

– Ktoś musi być dla nich przeciwwagą. Jeśli będą szukać rady u ciebie, skończą, kręcąc się pod monopolowym poubierani jak postacie z kreskówki.

W jego ręce pojawiła się zapałka i rozbłysła. Gdy pochylił się nad nią, by zapalić papierosa, światło musnęło jego włosy, na chwilę tworząc aureolę wokół jego głowy.

– Straciliśmy kogoś – powiedziała. – I jeszcze Emmę Flyte. Była dobrym człowiekiem. Wciąż by żyli, gdybyś nie uwziął się na Harknessa.

– A ty mnie przed tym ostrzegałaś.

– Chyba nie sądziłeś, że ci o tym nie przypomnę.

– Nie, jesteś w tym dobra. Inni wykonują brudną robotę, a ty tylko bierzesz na siebie ciężar.

– Wysłałeś ich przeciwko zawodowcom. Mamy szczęście, że w ogóle ktoś wrócił.

– Louisa była zdana na siebie. Na pieprzonym urlopie. Uważasz, że powinienem pozwolić, żeby sama radziła sobie z Harknessem?

– Nie myślałeś o niej, myślałeś o wyrównaniu rachunków. I jak wyszło?

– Cóż, Harkness nie żyje – stwierdził Lamb. – Według mnie to jakiś wynik.

Dym popłynął w jej stronę i odgoniła go ręką, jakby to był kolejny kiepski pomysł.

– Nie tak mówiła Louisa – zauważyła. – A to ona widziała go jako ostatnia.

Lamb podsunął w jej stronę gazetę, „The Times”, otwartą na wiadomościach z zagranicy.

Poitiers. Znaleziono zwłoki. Miejsce kierowcy, zaparkowany samochód.

Pojedynczy strzał w głowę.

To był tylko jeden akapit. Associated Press. Absurdalnie wyobraziła sobie jakiegoś dziennikarzynę w płaszczu przeciwdeszczowym, z legitymacją prasową zatkniętą za otok kapelusza. Aparat fotograficzny z okrągłą lampą błyskową.

– Byłeś w Poitiers? – spytała.

– A wygląda, jakbym był w jebanym Poitiers?

Wyglądał, jakby cały ten czas przesiedział w studni.

– No to…

– Pociągnąłem za spust – powiedział Lamb.

– Czyj spust?

– Faceta o nazwisku Martin Kreutzmer. – Wypuścił dym. – Jest z BND. Na wpół na emeryturze, jak twierdzi, ale prowadzi agentkę z naszego ministerstwa do spraw brexitu, uwierzyłabyś? Prawie jakby nie wierzyli, że sami potrafimy to zjebać.

– No popatrz, popatrz.

– W Regent’s Park myśleli, że pracuje dla nas i że mamy wtyczkę w BND. W rzeczywistości było na odwrót. A kiedy przykrywka Kreutzmera pojawiła się w wyszukiwaniu Wicinskiego, Kreutzmer się o tym dowiedział, bo prowadzący tej podwójnej agentki z Regent’s Park sam jej o tym powiedział. – Przerwał na chwilę. – Chcesz, żeby ci to powtórzyć? Nie dlatego, że jest takie skomplikowane, ale jest tak kurewsko komiczne, że aż się o to prosi.

– A Kreutzmer podrzucił to porno na laptop Lecha – powiedziała Catherine. – Żeby go zdyskredytować.

– Ale nie sam. Żeby to załatwić, skorzystał z tego, że ktoś był mu winny przysługę, co było naruszeniem protokołu w BND. A więc kiedy zaczęło wyglądać na to, że Wicinski próbuje dojść po nitce do kłębka, Kreutzmer uderzył w niego po raz drugi, tym razem mocno. Nie tylko, żeby chronić swoją agentkę, ale też własną dupę.

– Skąd to wszystko wiesz?

– Cóż, Molly Doran mi powiedziała, że Kreutzmer jest w to zamieszany. Ale resztę powiedział mi sam.

– Bo potrafisz być przekonujący.

– I dlatego, że miał, kurwa, nóż na gardle. Nie martwiło go, że Regent’s Park może go wsadzić do samolotu. Dużo bardziej przejmował się tym, że zwolnią go, kiedy ten samolot już wyląduje.

Catherine do tej pory wciąż stała. Teraz usiadła na krześle. Jedyne światło sączyło się przez otwarte drzwi gabinetu i twarz Lamba wyglądała jak dynia bez świeczki w środku: w jej otworach i zagłębieniach nie było żadnego płomienia.

– I to on zastrzelił Harknessa? – spytała. – Zakładając, że to Harkness był tym zastrzelonym.

– Harkness zabawiał się z płatnymi mordercami. A wiesz, jak to z nimi jest? Zawsze znajdzie się ktoś, kto lepiej zapłaci.

– Kupiłeś go.

– Nie za pieniądze. W jego ekipie był szczur o nazwisku Anton Moser, pamiętasz? Coe go zidentyfikował.

Kiwnęła głową.

– Szalony mnich miał swoje momenty – stwierdził Lamb. – Okazuje się, że kiedyś Moser łamał nosy dla BND. Molly ma jego teczkę. Pozbyli się go, kiedy goście, których ostro potraktował, nie nadawali się do tego, by można ich było przesłuchać. Istnieje coś takiego, jak bycie zbyt dobrym w tym, co robisz.

– Najwyraźniej.

– Został więc wolnym strzelcem, a wiesz, co się mówi o freelancerce. Na koniec nikt nie rozdaje złotych zegarków. – Lamb rozgniótł papierosa o porysowane biurko. – Kazałem więc Kreutzmerowi wysłać do Mosera wiadomość. Dać mu znać, że jeśli wyświadczy tę drobną przysługę, gorąco go powitają w ojczyźnie. Wróci do swoich.

– Czyli zamordował Harknessa za szansę na emeryturę?

– Poczekaj, aż zostanie ci ostatnia puszka sardynek, i zobaczysz, jak się wtedy poczujesz. Poza tym Harkness był legendą, nie zapominaj o tym. Jeśli zawodowo zbierasz skalpy, to taki skalp fajnie mieć. Można go umieścić na honorowym miejscu w CV.

Jeszcze raz spojrzała na akapit tekstu i uzupełniła luki. Ostatnie sprawozdanie o przerwanym kontrakcie w Walii. Może nawet wypłata: czyli i tak by im zapłacili, mimo tego, jak sprawy się potoczyły? Kolejny problem w życiu wolnych strzelców. Z jakiegoś powodu Harkness i Moser znaleźli się razem w samochodzie i Moser pociągnął za spust; było to coś, co Lamb przygotował tu, w Londynie. Musiała sobie przypomnieć chyba po raz tysięczny, że tak wyglądał świat, w którym żyła; że Ulica Szpiegów to nie tylko nudne raporty w szarych teczkach. Że teren operacyjny znajduje się tuż za rogiem.

– I co za to obiecałeś Kreutzmerowi? – spytała.

– Święty spokój.

– Prowadzi agentkę tu, w Londynie, a ty dałeś mu święty spokój?

– Powiedziałem, że mu go obiecałem. Nie mówiłem, że mu go dam. – Znalazł gdzieś kolejnego papierosa. – I kiedy już zrobił swoje – powiedział Lamb, wskazując na gazetę – zadzwoniłem do Taverner i dałem jej znak, że mamy kreta o rzut beretem od Downing Street 10. Założę się, że komisja nadzoru dobrze to przyjęła.

– Nie wspominając samego Kreutzmera.

– Jebać go. Znakował moje krowy. Kiedyś za to wieszali.

Zapalił papierosa.

– Powinien już być z powrotem w Monachium. Jego agentka powinna być w Regent’s Park. A ten, kto ją prowadził po naszej stronie, cóż, jeśli będziemy mieli pecha, skończy tu na dole. Może wsadzę go do jednego pokoju z Wicinskim. Co o tym myślisz?

– Myślę – powiedziała Catherine, cicho akcentując to słowo – że kogoś straciliśmy. I Emmę Flyte. A ona była dobrym człowiekiem.

Wciąż miała pod pachą raport Rivera. Teraz położyła go na biurku i wyszła z pokoju, zamykając za sobą drzwi. Zostawiła Lamba w jego mrocznym świecie.

A tymczasem piętro niżej River Cartwright rozmawia przez telefon – to do niego niepodobne, ale z niewiadomego powodu chce usłyszeć głos matki; chce usłyszeć, jak matka opowiada o dziadku, za którym on tęskni. Chciałby jednak, by powiedziała to sama z siebie, a tak się nie dzieje. Zamiast tego musi jak zwykle wysłuchiwać egocentrycznych historyjek – z kim jadła lunch, kogo pokonała w dyskusji – i przez cały ten czas spojrzenie Rivera pozostaje utkwione w puste biurko przy oknie, przy którym kiedyś siedział J.K. Coe. Okno jest obryzgane świeżym ptasim gównem i River przez chwilę się zastanawia, czy Coe by coś z tym zrobił – czy otworzyłby okno i wytarł gówno szmatą – ale zaraz uświadamia sobie, jak brzmi oczywista odpowiedź. Później pod jakimś pretekstem River zajrzy do pokoju Louisy Guy i zapyta: „Wszystko w porządku?”, na co Louisa odpowie: „Tak, pewnie”, i do pewnego stopnia będzie to zgodne z prawdą; po prostu nie odniesie się do podtekstu tego pytania. Ona też rozmawiała przez telefon: z Lucasem Harperem, z jego matką, z Devonem Wellesem, który ściśle współpracował z Emmą. Teraz wydaje jej się, że wszystkie te rozmowy były „odrętwiałe”; dziwny przymiotnik na określenie wymiany słów, ale tym razem pasuje. I Louisa czuje puste miejsce w swoim życiu, które mogła zajmować przyjaźń. Ona i River pogadają chwilę dłużej i umówią się, że po pracy pójdą się czegoś napić albo nie, to zależy. Jeśli to zrobią, to nie pójdzie to dobrze. Ale w tej chwili River słucha matki przez telefon ze spojrzeniem utkwionym w puste biurko przy oknie, przy którym kiedyś siedział J.K. Coe.

Dokładnie pod tym biurkiem piętro niżej siedzi Shirley Dander, która czeka teraz, aż jej monitor się obudzi, choć dobrze wie, że nic takiego nie nastąpi, dopóki nie wyłączy komputera z prądu, włączy go ponownie i uruchomi. Ale na razie może siedzieć i nic nie robić, i ma na to alibi. Będzie to robić tak długo, jak tylko człowiek jest w stanie: na pewno przez resztę poranka, po południu też, jeśli się da, przez resztę tygodnia, przez cały szary rok, wiecznie. Przychodzi jej do głowy coś, co powiedział kiedyś Lamb – „Nie wychylajcie się, róbcie, co wam każą, i po cichu umierajcie z nudów, a wszyscy będą szczęśliwi jak pracownik Oxfamu na imprezie z seksem grupowym. A jak tylko zaczniecie robić fale, zbiorą się gównoburze” – i teraz docenia mądrość tych słów. Przez kilka chwil za stodołą, na ośnieżonym walijskim wzgórzu, sądziła, że jest gotowa w blasku chwały rozstać się z życiem; pomścić Marcusa albo zginąć, próbując. Ale w rzeczywistości to była tylko chwila jedna z wielu. Shirley nie jest gotowa umrzeć. Wtedy też tak naprawdę nie była. I brakuje jej J.K. Coego, bo to jest coś, o czym mogłaby z nim porozmawiać, coś, czego może by wysłuchał. Ale przynajmniej jej uśpiony monitor nigdzie się nie wybiera i zapewnia jej coś w rodzaju stałości, kiedy Shirley tak siedzi; jej myśli są mrugającym zagrożeniem, jej monitor zwalistym prostokątem światła.

U Rodericka Ho wywołałoby to rozbawienie i pogardę. Kurde, uśpiony monitor. Postawcie uśpiony monitor przed HotRodem, a zobaczycie, jak zacznie go skręcać. Ale Roderick Ho jest przecież zawodowcem otoczonym przez amatorów, których niezdolność, by wykonywać najbardziej przyziemne zadania – surfować po sieci, puszczać ostre kawałki, pozostawać przy życiu – byłaby nieustannym powodem, żeby mieć doła, gdyby był typem, który lubi rozpamiętywać rozczarowania. Ale Roderick Ho wzniósł się nawet ponad to, jak bezdusznie potraktowali jego samochód, choć tak naprawdę zrobił tak głównie dlatego, że równie dobrze mógłby się pod niego rzucić, a i tak nikt by tego nie zauważył. Ale kiedy oni siedzą tak poobijani i rozpamiętują swoje ostatnie porażki, Roddy po raz kolejny nurkuje do baz danych MI5. Nie skończył jeszcze sprawdzać Lecha Wicinskiego: zagadkowe skasowanie jego historii w tajnych służbach pozostaje niewyjaśnione. Trzeba zauważyć, że sam Wicinski też został mocno wyedytowany. Dziś rano zjawił się bez bandaży i Roddy po raz pierwszy zobaczył jego policzki, które są teraz wściekłą plątaniną świeżych nacięć, nowych ran po brzytwie, by zatrzeć wyryte pod nimi słowo. Jak do tego doszło i kto mógł za tym stać, to dla Roddy’ego całkowita zagadka, ale nie zamierza z jej powodu nie sypiać po nocach. Zamiast tego nadal próbuje znaleźć dowody dawnych grzechów Wicinskiego i kiedy się tym zajmuje, zagląda jeszcze raz do beznadziejnych akt któregoś ze swoich kolegów. I właśnie wtedy dokonuje swojego odkrycia.

Na zewnątrz Londyn się dąsa. O ile miasta sypiają przy włączonych światłach, bojąc się ciemności, to godziny światła dziennego traktują podejrzliwie i wszędzie, gdzie mogą, rzucają cienie. Wiele z tych cieni pada na Slough House, gdzie są mile widziane jako naturalny kamuflaż i gdy już przedostaną się przez brudne okna, tworzą na schodach coś w rodzaju przygruntowej mgły. W tej chwili brodzi przez nią Roddy Ho i cały aż kipi od wieści, które niesie na samą górę, do gabinetu Jacksona Lamba. Jest późny poranek, a dzień składa się z zamazanych obrzeży i niedookreślonych czynności, jedna przesącza się w drugą tak, jak wspomnienia rodzą złe przeczucia, ale przynajmniej bezruch Lamba jest jakąś stałą. Lamb pozostaje zupełnie bez ruchu, zdaje się, że prawie nie oddycha, kiedy Roddy Ho mu wyjaśnia, że wszyscy z nich, nie tylko Wicinski, ale wszyscy – Roddy Ho, Catherine Standish, River Cartwright, Shirley Dander, Louisa Guy, Jackson Lamb i ich nieżyjący koledzy – zostali wymazani z pamięci Regent’s Park, ich historie zostały wykasowane, przeszłość zatuszowana, a akta z czasu ich służby w MI5 już nie istnieją. Nim Ho kończy to mówić, Catherine zawisa jak niemy anioł nad jego ramieniem, a pozostali zbierają się na korytarzu. Wszyscy usłyszeli dość, by zrozumieć sedno: wygląda na to, że ich przeszłość, to, co w niej dobre i złe, została wykasowana. Co to oznacza dla ich przyszłości, pozostaje niejasne i czekają na werdykt Jacksona Lamba.

Ale Lamb w swoim monstrualnym spokoju nic nie mówi.

===LxciECQWZVZvVmFZawE3VmVdaFg9WGhdaVs5WmxcOVhoUGYDNQE=

Podziękowania

Jak zawsze pragnę podziękować ekipom z John Murray w Londynie – zwłaszcza Markowi Richardsowi, Yassine’owi Belkacemiemu, Jess Kim i Becky Walsh – oraz z Soho Press w Nowym Jorku – w szczególności Bronwen Hrusce, Juliet Grames, Paulowi Oliverowi i Rachel Kowal – za całą ich ciężką pracę i wysiłek, jaki wkładają w to, bym dobrze wypadł.

I Juliet Burton oraz Micheline Steinberg za dopilnowanie wszystkiego.

Mojej matce, mojemu rodzeństwu, ich bliskim i dzieciom za to, że są.

Jedną z wielkich zalet tej pracy jest to, że daje okazję do spędzania czasu w towarzystwie pisarzy. Jestem wdzięczny Lucy Atkins za jej wsparcie, rady, przyjaźń i niezliczone filiżanki kawy tu, w Oksfordzie. Na szczęście pracując nad tą książką, spotkałem się z podobnym ciepłem i życzliwością z dala od domu ze strony tych, którzy zajmują się tłumaczeniem, wydawaniem i sprzedażą kulawych koni za granicą lub których ścieżki po prostu przecięły się z moimi. A oto niektóre z osób, którym chciałbym wyrazić moje ogromne podziękowania: Anik Lapointe, Anna von Planta, Charles Cumming, Claudia Cucchiarato, Daniela Seyfarth, Darrel Bristow-Bovey, Eugene Ashton, Jonathan Ball, Kate Turkington, Peter Cunningham, Philipp Keel, Ruth Geiger, Stefanie Schäfer, Stephanie Uhlig, a zwłaszcza Nkanyezi Tshabalala, dzięki której podróż była przyjemnością, choć tak często się boję, że okaże się męką.

Mój dług wdzięczności jednak rośnie, im bliżej domu. Kraina agentów – Joe country – nie mogłaby istnieć bez agentów, a Joe Country nigdy by nie powstało bez Jo. Podziękowania to za mało.

MH

Oksford

luty 2019

===LxciECQWZVZvVmFZawE3VmVdaFg9WGhdaVs5WmxcOVhoUGYDNQE=

Spis treści

1. Okładka

2. Strona tytułowa

3. Strona redakcyjna

4. Dedykacja

5. Rozdział 1

6. Część pierwsza. Nieudacznicy

1. Rozdział 2

2. Rozdział 3

3. Rozdział 4

4. Rozdział 5

5. Rozdział 6

6. Rozdział 7

7. Rozdział 8

7. Część druga. Dzikie gęsi

1. Rozdział 9

2. Rozdział 10

3. Rozdział 11

4. Rozdział 12

5. Rozdział 13

6. Rozdział 14

7. Rozdział 15

8. Podziękowania

Punkty orientacyjne

1. Okładka

2. Strona tytułowa

3. Strona redakcyjna

4. Dedykacja

5. Rozdział 1

6. Część 1

7. Rozdział 2

8. Rozdział 3

9. Rozdział 4

10. Rozdział 5

11. Rozdział 6

12. Rozdział 7

13. Rozdział 8

14. Część 2

15. Rozdział 9

16. Rozdział 10

17. Rozdział 11

18. Rozdział 12

19. Rozdział 13

20. Rozdział 14

21. Rozdział 15

22. Podziękowania

23. Spis treści

===LxciECQWZVZvVmFZawE3VmVdaFg9WGhdaVs5WmxcOVhoUGYDNQE=

===LxciECQWZVZvVmFZawE3VmVdaFg9WGhdaVs5WmxcOVhoUGYDNQE=

===LxciECQWZVZvVmFZawE3VmVdaFg9WGhdaVs5WmxcOVhoUGYDNQE=