Virginia C. Andrews

Kwiaty na poddaszu

Z angielskiego przełożyła
Bożena Wiercińska

Część pierwsza

Azali glina rzecze garncarzowi swemu: Cóż czynisz?

Izajasz 45,9

Prolog

Nadzieję powinno się malować na żółto, kolorem słońca, które tak rzadko oglądaliśmy. Gdy zaczynam przepisywać pewne wydarzenia ze swoich starych pamiętników, tytuł sam się narzuca. Otwórz okno i stań w słońcu. A jednak waham się, czy tak powinnam zatytułować tę historię. Ponieważ coraz częściej myślę o nas jako o kwiatach na poddaszu. Papierowych kwiatach. Narodzeni w jasnych barwach, ciemniejących z każdym dniem długiego, ponurego, męczącego, koszmarnego czasu, który spędziliśmy jako więźniowie nadziei i ofiary zachłanności. Nigdy nie dane nam było pomalować naszych kwiatów na żółto.

Karol Dickens często zaczynał swoje powieści od momentu narodzin głównego bohatera, a ponieważ jest on ulubionym pisarzem moim i Chrisa, chętnie skopiowałabym jego styl – gdybym tylko potrafiła. On był jednak geniuszem, któremu, w przeciwieństwie do mnie, z łatwością przychodziły słowa. Każde moje wywołuje łzy, gorycz, ból, wszystko dobrze wymieszane z poczuciem winy i wstydu. Nigdy nie przypuszczałam, że kiedykolwiek będę się czuła zawstydzona i winna. Myślałam, że tylko innym przypadał w udziale taki ciężar. Minęły lata, jestem teraz starsza i mądrzejsza, bardziej opanowana. Wściekłość, która kiedyś we mnie szalała, uciszyła się, więc mogę teraz, mam nadzieję, pisać prawdę bez nienawiści i uprzedzeń – jeszcze kilka lat temu byłoby to ponad moje siły.

Tak więc w tej „powieści” uczynię jak Karol Dickens i ukryję się pod fałszywym nazwiskiem. Będę żyła w nieprawdziwych miejscach i będę modliła się do Boga, aby ci, których ta historia dotyczy, odczuli ból po jej przeczytaniu. Oczywiście Bóg w swej nieskończonej dobroci dopilnuje tego, żeby jakiś wyrozumiały wydawca włożył moje słowa w książkę i pomógł mi wykuć sztylet, którym zamierzam się posłużyć.

Dokument chroniony elektronicznym znakiem wodnym

Żegnaj, tatusiu

Kiedy byłam małą dziewczynką, naiwnie wierzyłam, że całe moje życie będzie jak jeden długi, cudowny letni dzień. Wierzyłam w to, bo tak się ono dla mnie zaczęło. Choć niewiele pamiętam z wczesnego dzieciństwa, jedno o nim mogę powiedzieć na pewno: było szczęśliwe, za co do dziś jestem ogromnie wdzięczna.

Moi rodzice nie byli bogaci, ale nie byli też biedni. Na niczym nam nie zbywało, dlatego nikomu z nas nie przychodziło do głowy myśleć o pieniądzach, martwić się ich brakiem czy nadmiarem. W naszym średnio zamożnym sąsiedztwie nikt nie miał ani mniej, ani więcej, nikt też w związku z tym nie próbował porównywać własnego bogactwa do bogactwa innych. Byliśmy zwykłymi ludźmi, którzy cieszyli się urokami spokojnego życia.

Nasz tata pracował w służbie informacyjnej dużej firmy produkującej komputery, w Gladstone – małym miasteczku o liczbie dwunastu tysięcy sześciuset dwóch mieszkańców – w stanie Pensylwania. Tata osiągnął wielki sukces. Jego szef tłumaczył to niezwykłe powodzenie w pracy nienagannymi manierami i nieprzeciętną urodą ojca. Często, jadając z nami obiad, wychwalał go pod niebiosa, na koniec oświadczając: „Wielki Boże, Chris, nikt rozsądny nie mógłby się oprzeć facetowi takiemu jak ty!”.

W pełni się z tym zgadzałam. Ojciec był ideałem. Miał metr osiemdziesiąt pięć wzrostu, ważył osiemdziesiąt dwa kilo i miał gęste, jasne włosy. Jego błękitne oczy wyrażały ogromną wolę życia. Grał w tenisa i golfa jak profesjonalista, a pływał tak często, że przez cały rok zachowywał doskonałą kondycję. Zawsze był w biegu. Podróżował w interesach samolotami po całym kraju, od Kalifornii po Florydę. Często drogi jego służbowych wojaży prowadziły za granicę.

Podczas nieobecności taty my pozostawaliśmy w domu pod opieką mamy.

W każde piątkowe popołudnie, nawet jeśli padał deszcz czy śnieg, dla nas zawsze świeciło słońce, bo tata, który nie mógł, jak sam mówił, znieść rozłąki dłużej niż pięć dni, niezawodnie tego dnia uszczęśliwiał nas swoim powrotem. Instynktownie odgadując godzinę jego przyjazdu, mój brat i ja chowaliśmy się gdzieś blisko frontowych drzwi, a gdy tata wreszcie wykrzykiwał słowa powitania, z wrzaskiem wybiegaliśmy z naszych kryjówek, aby po chwili odnaleźć się w silnych ramionach ojca, którego pocałunki rozgrzewały nasze usta.

Tak, piątki były najszczęśliwszymi dniami, sprowadzały tatę do domu – do nas.

Podczas naszych powitań mama zazwyczaj stała z boku, cierpliwie czekając na ich koniec. Dopiero wówczas, kiedy zabieraliśmy się do rozpakowywania przywiezionych przez tatę prezentów, ona, układając usta w powitalny uśmiech, wolno podchodziła do niego. Wtedy tata czule brał ją w ramiona i ciekawie przyglądał się jej twarzy, jakby się długo nie widzieli.

Mama doskonale wiedziała, jak osiągnąć ten efekt. W piątki spędzała pół dnia w salonie piękności. Po przyjściu do domu brała kąpiel w pachnącej olejkiem wodzie. Potem na długą chwilę siadała przed lustrem przy toaletce i ostatecznie przeobrażała się z kobiety atrakcyjnej w istotę tak zachwycająco piękną, że aż nieprawdziwą. Najzabawniejsze w tym wszystkim było przekonanie taty, który stanowczo twierdził, że mama nigdy nie stosowała makijażu. Po prostu wierzył, że z natury była urzekającą pięknością.

Kiedy tak stali przytuleni jedno do drugiego, tata zasypywał mamę pytaniami o to, czy go kocha, czy cieszy się z jego powrotu, czy bardzo tęskniła, a ona odpowiadała mu pocałunkami, zmysłowym spojrzeniem lub namiętnym szeptem.

Pewnego dnia, gnani zimowym wiatrem, Christopher i ja wróciliśmy ze szkoły do domu wcześniej niż zazwyczaj. Mama siedziała przy kominku w pokoju gościnnym. Jeszcze zanim tam weszliśmy, dwukrotnie zdążyła przypomnieć nam o konieczności zdjęcia butów. Zrzuciliśmy je w przedpokoju, tam też zostawiliśmy ciężkie płaszcze z kapturami, a potem tylko w skarpetkach ścigaliśmy się do tego miejsca wysłanego białym pluszowym dywanem.

Pokój gościnny był królestwem mamy. Urządziła go sama, według własnego pomysłu. Trudno było oprzeć się wrażeniu, że wszystkie zgromadzone w tym pastelowym pokoju rzeczy istnieją wyłącznie po to, aby jej służyć. Dobrane z gustem świadczyły o wyrobionym smaku mamy, a pełniąc rolę jedynego w swoim rodzaju tła, dyskretnie podkreślały walory jej urody. Najczęściej był dla nas zamknięty. Zresztą nie miało to większego znaczenia, gdyż nigdy nie czuliśmy się w nim naprawdę swobodnie. Zdecydowanie woleliśmy pokój taty, gdzie mogliśmy się bawić bez obawy, że coś zniszczymy.

– Mamo, mróz jest na dworze! – obwieściłam zdyszana, przysuwając się do ognia. – Jazda do domu na rowerach była wspaniała. Wszystkie drzewa i krzaki iskrzą się diamentowymi soplami lodu. Świat wygląda bajecznie. Za nic nie chciałabym mieszkać na południu, gdzie nigdy nie ma śniegu.

Kiedy ja szczebiotałam o pogodzie, Christopher, mądrzejszy i starszy ode mnie o dwa lata i pięć miesięcy, w milczeniu ogrzewał się przy ogniu, uważnie obserwując mamę. Zdziwiona jego zachowaniem, spojrzałam na nią, szukając powodu takiego zainteresowania. Jednak niczego szczególnego nie zauważyłam. Mama, szybko i z dużą wprawą, robiła na drutach biały sweterek, wielkością odpowiadający mniej więcej rozmiarom moich lalek. Pomyślałam więc, że to prezent na Boże Narodzenie dla jednej z nich.

– Mamo, dobrze się czujesz? – nagle spytał Christopher.

– Oczywiście – odpowiedziała, łagodnie się uśmiechając.

– Wyglądasz na zmęczoną – nie dawał za wygraną.

– No, dobrze. Powiem wam – rzekła, odkładając robótkę. – Byłam dziś u lekarza…

– Mamo! Jesteś chora? – przerwał jej przerażony Christopher.

Zaśmiała się serdecznie, głaszcząc zaróżowiony od zimna policzek mojego brata.

– Christopherze Dollangangerze, ty przecież dobrze wiesz. Od dawna mnie obserwujesz i wiem, że męczą cię podejrzenia – mówiąc to, przyciągnęła nasze dłonie i położyła je sobie na brzuchu. – Czujecie coś? – zapytała z dziwnym zadowoleniem.

Zawstydzony Christopher szybko cofnął rękę, więc mama zwróciła się do mnie.

– Co czujesz, Cathy? – spytała.

Gdzieś tam, w środku niej, działo się coś dziwnego. Delikatne, ledwie wyczuwalne ruchy poruszały od wewnątrz jej ciałem. Podniosłam głowę i wnikliwie przyjrzałam się mamie. Nigdy nie zapomnę, jak pięknie wtedy wyglądała, niczym Madonna Rafaela. Po chwili głębokiego zastanowienia postawiłam diagnozę:

– Mamo, to chyba twój obiad rusza się w żołądku, a może masz wzdęcie?

Musiałam ją nieźle rozbawić, bo śmiała się długo, a potem poprosiła, abym raz jeszcze spróbowała odgadnąć. Niestety, bezskutecznie.

Kiedy wreszcie dzieliła się z nami nowiną, jej głos brzmiał uroczyście i słodko, a my w ciągu pięciu minut dowiedzieliśmy się, że ona jest w ciąży, że w maju urodzi dziecko, właściwie nie jedno, lecz dwoje, bo lekarz podczas ostatniego badania wyczuł dwa tętna.

– Wasz ojciec jeszcze o niczym nie wie, więc nie mówcie mu, dopóki ja tego nie zrobię – skończyła mama, a jej piękna twarz jaśniała w blasku ognia, pośród ciszy, której nikt z nas nie potrafił przerwać.

Nie wiedziałam, co powiedzieć ani w ogóle jak się zachować. Czułam tylko, że w ciągu tych pięciu minut stałam się najnieszczęśliwszym dzieckiem na świecie. Ze łzami w oczach pobiegłam do swojego pokoju i rzuciłam się twarzą na łóżko. Wiadomość o jakichś nowych dzieciach, które za kilka miesięcy miały pojawić się w naszym domu, wywołała u mnie burzę niekończących się spazmów. To przecież ja byłam jeszcze dzieckiem i wcale nie potrzebowałam innych mniejszych ode mnie dzieci, które miałyby zająć moje miejsce. Najgorsza była świadomość tego, że zostałam postawiona przed faktem dokonanym, a więc niczego nie mogłam już zrobić, aby się temu przeciwstawić. Dlatego z bezsilności waliłam pięściami w poduszki, a potem pomyślałam o ucieczce.

Wtedy ktoś zapukał delikatnie do drzwi.

– Cathy – usłyszałam głos mamy – czy mogę wejść i porozmawiać z tobą?

– Odejdź – krzyknęłam. – Już teraz nienawidzę tych twoich dzieci!

Dobrze wiedziałam, co mnie czekało: los tak zwanego środkowego dziecka, o które nikt nie dba, o którym tak naprawdę nikt nie pamięta. O mnie też wszyscy zapomną. Nie będzie już więcej piątkowych prezentów, a tata zajmie się wyłącznie mamą, Christopherem i tymi wstrętnymi bachorami, które zajmą moje miejsce.

Tata przyszedł do mnie wieczorem, zaraz po przyjeździe z pracy. Wcześniej otworzyłam drzwi na oścież, tak na wypadek, gdyby chciał mnie zobaczyć. Kiedy w nich stanął, ukradkiem zerknęłam na niego. Był smutny, pod pachą trzymał duże pudło zapakowane w srebrną folię i przewiązane wstążką z wielką kokardą z różowej satyny.

– Jak się miewa moja Cathy? – zapytał spokojnie.

Nic nie odpowiedziałam, tylko przekręciłam się na łóżku, spoglądając na ojca z zawziętą miną.

– Po raz pierwszy nie przybiegłaś mi na spotkanie, nie przywitałaś się ze mną, a do tego patrzysz na mnie jak na złoczyńcę. Córeczko, sprawiasz mi przykrość.

Czy tata rzeczywiście nie zdawał sobie sprawy, że to właśnie on zadawał ból własnej córce, która na zawsze miała być jego najukochańszą i jedyną córką? Czemu on i mama zamówili sobie więcej dzieci? Czy naprawdę dwoje im nie wystarczyło?

Wobec mojego nieustępliwego milczenia tata ciężko westchnął i usiadł na brzegu łóżka.

– Możesz mi wierzyć lub nie, ale zawsze, bez względu na wszystko, będziesz znaczyła dla mnie bardzo wiele – oświadczył, a ja zrobiłam kwaśną minę, aby dać do zrozumienia, że tak łatwo nie nabiorę się na jego słodkie wyznanie. Przecież teraz miał swojego syna i tę gromadkę płaczących dzieci w drodze, więc czyż mogłam dla niego cokolwiek jeszcze znaczyć? O nie, nie byłam mu już do niczego potrzebna.

– Wierzyłem, być może naiwnie – kontynuował tata, bacznie mnie obserwując – że udało mi się zdobyć waszą miłość nie za sprawą prezentów, lecz pokazując, jak wiele jest miejsca dla was w moim sercu, bez względu na to, ile jeszcze mielibyśmy z mamą innych dzieci. Myślałem, że moja Cathy wie, iż nadal będzie moją ukochaną córeczką, ponieważ jest jedyną w swoim rodzaju dziewczynką.

Rzuciłam mu skrzywdzone spojrzenie, po czym odezwałam się zdławionym głosem:

– Jeżeli mama będzie miała jeszcze jedną córkę, jej to samo będziesz mówił?

– A jak myślisz?

– Myślę, że to samo. Może nawet będziesz ją kochał bardziej niż mnie, bo ona będzie mała i słodka – załkałam, cierpiąc tak okrutnie, że w tym momencie mogłabym wyć z zazdrości.

– Mogę ją kochać tak samo, ale nie bardziej – odpowiedział poważnie tata.

Kiedy wyciągnął ręce, dłużej nie mogłam się już opierać. Rzuciłam się w jego ramiona i przytuliłam z całej siły.

– Cii. Nie płacz i nie bądź zazdrosna. Nie będziesz kochana ani trochę mniej – uspokajał mnie, a potem tłumaczył, że małe dzieci są bardziej absorbujące od lalek, w związku z czym na mamę spadnie więcej obowiązków i jeśli tylko zechcę, będę mogła jej pomóc, na co zresztą wszyscy liczą. – Przebywając daleko od domu, będę czuł się lepiej, wiedząc, że mama ma obok siebie kochającą córkę i oddaną pomocnicę.

Jego ciepłe usta przylgnęły do mojego policzka mokrego od łez. Z wdzięczności obsypałam twarz taty setką pocałunków, aby zetrzeć niepokój zasiany w jego oczach. Uśmiechaliśmy się do siebie, tuliliśmy i obdarowywaliśmy nawzajem serdeczną czułością, radośni z odzyskanego szczęścia. Na koniec tata wręczył mi cudowny prezent. Była to wykonana w Anglii srebrna szkatułka z pozytywką, w której w takt muzyki kręciła się przed malutkim lustrem, we wdzięcznej pozie, ubrana na różowo baletnica. Nim ochłonęłam z pierwszego wrażenia, ojciec włożył mi na palec mały złoty pierścionek z czerwonym oczkiem, który nazwał granatem.

– Gdy tylko ujrzałem tę szkatułkę, wiedziałem, że musisz ją mieć. A dając ci ten pierścionek, przysięgam, że będę zawsze kochał moją Cathy trochę więcej niż inne córki – tak długo, jak długo ona sama nikomu o tym nie powie.

Przez pierwsze tygodnie maja tata niemal na krok nie ruszał się z domu, czekając przyjścia na świat dzieci. Mama stała się nerwowa i niespokojna, a pani Bertha Simpson w jej zastępstwie zajęła się przygotowywaniem posiłków. To była nasza najbardziej zaufana opiekunka, choć czasami robiła głupią minę, patrząc na mnie i Christophera. Zawsze twierdziła, że mama i tata wyglądali raczej na rodzeństwo niż małżeństwo. Pani Simpson była zawzięta i zrzędliwa, rzadko miała do powiedzenia coś miłego. Najczęściej gotowała kapustę, której ja nienawidziłam.

Pewnego wtorku w porze obiadowej tata wpadł do jadalni i oznajmił, że jedzie z mamą do szpitala. Podenerwowany prosił nas, abyśmy się nie martwili, i zapewniał, że wszystko będzie dobrze, tak jakby sam potrzebował wsparcia i otuchy.

Wrócił dopiero następnego ranka. Był nieogolony, zmęczony, w pogniecionym garniturze, ale uśmiechał się do nas pełen triumfu.

– Zgadnijcie: dziewczynki czy chłopcy? – zapytał już w progu.

– Chłopcy – zgadywał Christopher, któremu zależało na braciach, aby móc ich uczyć grać w piłkę. Ja także chciałam braci, z ciągłej obawy, że dziewczynka mimo wszystko mogłaby skraść uczucia taty, którymi wyłącznie powinien obdarzać pierwszą córkę.

– Chłopiec i dziewczynka – dumnie obwieścił tata. – Najpiękniejsze dzieci, jakie kiedykolwiek widzieliście. Ubierzcie się szybko, a będziecie mogli sami je zobaczyć.

Byłam ponura, kiedy patrzyłam przez okienko sali noworodków na moje rodzeństwo wprawnie trzymane przez pielęgniarkę. Oboje byli tacy mali, chyba nawet mniejsi od moich lalek. Jedno z nich przeraźliwie krzyczało, jakby ktoś kłuł je szpilką.

– Och – westchnął ojciec, całując mnie w policzek – Bóg był dla mnie łaskawy, zsyłając jeszcze jednego syna i córkę, tak doskonałych, jak moja pierwsza para.

Odkąd bliźnięta pojawiły się w domu, nasze życie dosłownie zostało postawione na głowie. Wszyscy czuliśmy się zmęczeni, a przede wszystkim niewyspani, gdyż całonocny odpoczynek okazał się praktycznie niemożliwy wobec uciążliwej obecności tych dwojga krzykaczy. Przyczyną ogólnego podrażnienia była najczęściej Carrie, która płakała i wrzeszczała dziesięć razy głośniej niż Cory.

Z czasem jednak wszystko wróciło do normy. A kiedy spostrzegłam, że na mój widok oczy bliźniąt zaczęły radośnie jaśnieć, coś ciepłego i matczynego zagościło w moim sercu. Odtąd nie potrafiłabym już wyobrazić sobie choćby jednego dnia bez młodszego rodzeństwa. Na złamanie karku pędziłam ze szkoły do domu, aby tylko móc znowu bawić się z Carrie i Corym. Szybko nauczyłam się zmieniać im pieluszki, karmić je butelką i trzymać na ramieniu po posiłku. Zrozumiałam również, że moje obawy o uczucia rodziców były zupełnie bezpodstawne. Przekonałam się bowiem, że w ich sercach jest miejsce nie tylko dla nowej dwójki dzieci. A przy okazji, nie bez zdziwienia, zauważyłam, że i ja mogę szczerze pokochać bliźnięta – nawet Carrie, która była tak ładna jak ja, a może nawet ładniejsza.

Dzieci rosły jak na drożdżach. Mama jednak stale twierdziła, że są zbyt drobne. W końcu rodzice zdecydowali się zasięgnąć rady lekarza, który szybko ich uspokoił, tłumacząc, że bliźnięta z reguły są mniejsze od pojedynczo urodzonych dzieci.

– Widzicie – mądrzył się potem Christopher – lekarze naprawdę wszystko wiedzą.

– Tak mówi mój syn, który chce zostać lekarzem – odpowiedział tata. – Pamiętaj mimo to, że nikt nie wie wszystkiego, Chris.

Ojciec był jedyną osobą, która nazywała mojego starszego brata Chrisem. Przywykliśmy do tego, tak jak i do przezwiska wymyślonego nam przez Jima Johnstona.

Nasze nazwisko było śmieszne i diabelnie trudne do przeliterowania – Dollanganger. Ponieważ wszyscy mieliśmy jasnoblond włosy i jasną karnację – oczywiście, z wyjątkiem wiecznie opalonego taty – właśnie Jim Johnston, skądinąd najlepszy przyjaciel domu, przypiął nam przezwisko „drezdeńskie lalki”. Mówił, że swoim wyglądem przypominaliśmy mu ozdobne porcelanowe figurki, które najczęściej upiększały obramowania kominków. Nie trzeba było długo czekać, aby wszyscy nasi sąsiedzi zaczęli wołać na nas „drezdeńskie lalki”, co z pewnością było łatwiejsze do zapamiętania i wymówienia niż Dollanganger.

Gdy bliźnięta miały cztery lata, Christopher czternaście, a ja dwanaście, nadszedł szczególny piątek – trzydzieste szóste urodziny taty. Postanowiliśmy je uczcić, wydając przyjęcie. Wszystkie przygotowania do tej urodzinowej uroczystości odbywały się w głębokiej tajemnicy przed nim, aby tym większą sprawić mu niespodziankę.

Kiedy dom został wysprzątany i odpowiednio udekorowany, co zabrało nam większą część dnia, mogliśmy wreszcie zająć się naszym wyglądem. Oczywiście, na mnie spadł obowiązek przygotowania bliźniąt, które raz jeszcze trzeba było wykąpać, a potem, będąc nieziemsko cierpliwym, ustroić w odświętne ubranka. O dziwo, Cory chętniej poddawał się tym czynnościom, niespodziewanie zdradzając większe zamiłowanie do czystości niż jego bliźniacza siostra. Oboje, wymytych i ubranych, odesłałam pod opiekę Christopherowi, który zdążył już stoczyć przegrany pojedynek z mamą, kategorycznie nakazującą mu zastąpienie ulubionej flanelowej bluzy i dżinsów elegancką koszulą z krawatem, jasnoniebieską sportową marynarką i kremowymi spodniami – jednym słowem, strojem odpowiednim na tak uroczystą okazję. Pochmurny Christopher czytał bliźniętom Opowieści Babci Gąski, a ja w pośpiechu wskoczy łam do wanny, wykąpałam się, umyłam i ułożyłam włosy. Na koniec przywdziałam różową sukienkę i w całej krasie pokazałam się starszemu bratu.

– Hej – mruknął – wyglądasz całkiem nieźle.

– Całkiem nieźle? Tylko na tyle cię stać?

– To najwięcej, na co mnie stać dla siostry.

Jak zwykle mama była bezkonkurencyjna. Wyglądała jak księżniczka z bajki w długiej, wieczorowej sukni w delikatnym, morskim kolorze. Jej prześliczną szyję ozdabiał sznur korali, które jaśniały w blasku zachodzącego słońca. Patrzyliśmy na nią z podziwem, kiedy przyszła po nas, aby wspólnie powitać pierwszych gości.

Minęła godzina piąta, a zielony cadillac taty jeszcze się nie pojawił. Zaproszeni goście wprawdzie próbowali podtrzymywać beztroską rozmowę, lecz mimo to atmosfera przyjęcia stawała się coraz bardziej napięta. Mama była poważnie zaniepokojona, gdyż tata zazwyczaj wracał do domu o czwartej, a czasami nawet wcześniej. Poza tym zawsze uprzedzał nas o ewentualnym spóźnieniu.

O godzinie siódmej nic się nie zmieniło. Ciągle czekaliśmy.

Wspaniałe dania, które mama tak długo przygotowywała, wysychały od zbyt długiego przetrzymywania w piekarniku, a kładzione zwykle o tej porze do łóżek bliźnięta były już porządnie głodne, śpiące i okropnie marudne, wprawiając wszystkich w zakłopotanie nieustannymi pytaniami o powód nieobecności taty.

– No cóż, Corrine, twój tatuś znalazł sobie chyba inną panienkę – głupio zażartował Jim Johnston, za co od razu został skarcony przez własną żonę.

Przez cały czas stałam przy oknie, usiłując wypatrzyć w ciemnościach wracającego tatę. Coś nieprzyjemnego ściskało mnie w brzuchu, bardziej ze zdenerwowania niż z głodu, o którym dawno zdążyłam zapomnieć.

Nagle na podjeździe pojawił się jakiś samochód. Wszyscy, domownicy i goście, z przedwczesnym uczuciem ulgi podbiegli do okien, aby z jeszcze większym przerażeniem skonstatować, że to nie oczekiwany cadillac taty zatrzymał się przed drzwiami frontowymi, lecz radiowóz policji stanowej.

Zamarliśmy w bezruchu, kiedy Jim Johnston wpuszczał do środka dwóch funkcjonariuszy, którzy wobec tak wielu wpatrujących się w nich osób wyglądali na speszonych i nieporadnych.

– Pani Dollanganger? – zapytał starszy z nich, wodząc wzrokiem po zebranych w pokoju kobietach.

Mama sztywno skinęła głową. Oboje z Christopherem natychmiast przysunęliśmy się bliżej niej. Natomiast bliźnięta nadal siedziały na podłodze, wykazując małe zainteresowanie niespodziewaną wizytą policjantów.

Uprzejmie wyglądający mężczyzna w mundurze, o czerwonej twarzy, podszedł do mamy.

– Pani Dollanganger – zaczął powoli – jest nam bardzo przykro, ale na Greenfield Highway zdarzył się wypadek.

– O Boże! – krzyknęła mama, przyciągając do siebie mnie i Christophera.

– Niestety – kontynuował bezlitośnie – pani mąż był ofiarą tego wypadku.

Mama zachwiała się i pewnie by upadła, gdybyśmy jej w porę nie podtrzymali. Cała drżała, tak zresztą jak ja. W jej drżeniu odczuwałam paniczny strach. Chciałam uciec, ale nie potrafiłam zrobić choćby jednego kroku. Stałam jak sparaliżowana, hipnotycznie wpatrując się w miedziane guziki munduru policjanta.

– Zdaniem kierowców, którzy widzieli wypadek, to nie była wina pani męża – głos płynął monotonnie. – Według danych, jakie zebraliśmy, sprawcą nieszczęścia był najprawdopodobniej nietrzeźwy kierowca niebieskiego forda, który nagle wjeżdżając na lewy pas ruchu, stworzył zagrożenie czołowego zderzenia z samochodem pani męża. Wydaje się, że pan Dollanganger widział nadchodzące niebezpieczeństwo, gdyż usiłując go uniknąć, raptownie odbił w bok. Niestety wpadł w poślizg. Samochód kilka razy przekoziołkował i zderzył się z nadjeżdżającą ciężarówką. Wtedy ponownie się przekręcił i stanął w płomieniach.

W pokoju pełnym ludzi panowała grobowa cisza. Nawet bliźnięta oderwały się od zabawy i patrzyły na policjantów.

– Mój mąż – szeptała mama. – On… Czy on żyje?

– Jest mi ogromnie przykro, że przynoszę złe wieści… – zająknął się starszy policjant i rozejrzał wokół z zażenowaniem. – Jest mi naprawdę przykro, wszyscy robili, co w ludzkiej mocy, aby go wyciągnąć, tyle że nie miało to większego znaczenia, gdyż on, według świadectwa lekarza, zginął na miejscu.

W tym momencie ktoś krzyknął.

Spojrzałam na mamę. Jej oczy były smutne i wystraszone. Rozpacz zmyła promienny blask z jej pięknej twarzy, która przypominała teraz śmiertelną maskę. Czułam, że mama dawała wiarę relacji policjanta, tym samym jakby przypieczętowując śmierć ojca. Chciałam zaprotestować, krzyczeć, że żadne z tych słów nie mogło być prawdą. Nie tata! Nie mój tata! On nie mógł zginąć… Nie mógł! Śmierć przecież dotyka ludzi starych, chorych, a nie takich jak on.

Ale obok mnie stała mama, która popadała w coraz większą rozpacz i rezygnację.

Zaczęłam płakać.

– Proszę pani – odezwał się młodszy z policjantów – mamy kilka rzeczy pani męża, które wypadły z samochodu. Uratowaliśmy, co się dało.

– Odejdźcie – wrzasnęłam. – Wynoście się stąd! To nie mój tata! Czy nie rozumiecie tego? On zatrzymał się w sklepie, aby kupić lody. Za chwilę tu będzie! Wynoście się!

Skoczyłam z impetem na policjanta i uderzyłam go w klatkę piersiową. Próbował mnie odsunąć, gdy przybiegł Christopher i odciągnął mnie na bok.

– Bardzo proszę, czy ktoś mógłby zająć się tym dzieckiem? – zaperzył się zaatakowany policjant.

Chciałam, żeby ktoś wykrzyczał, że Bóg nie mógł zabrać do siebie kogoś takiego jak tata, ale nikt tego nie zrobił. Zszokowani goście tylko szeptali między sobą, a w powietrzu zaczęła unosić się nieprzyjemna woń spalenizny od pozostawionych w piekarniku potraw.

W końcu Christopher odezwał się dziwnym, matowym głosem:

– Czy panowie jesteście pewni, że w samochodzie był nasz tata? Jeżeli ten zielony cadillac palił się, to człowiek w środku musiał być bardzo poparzony, więc bez zidentyfikowania zwłok raczej trudno jednoznacznie orzec, czy to był tata, czy nie?

Głęboki szloch wydarł się z gardła mamy, ale ani jedna łza nie popłynęła z jej oczu. Była zaskoczona wystąpieniem Christophera, bo od początku wierzyła, że ci dwaj mężczyźni mówili prawdę!

Goście, którzy przybyli na to urodzinowe przyjęcie tak pięknie ubrani, otoczyli nas teraz, pocieszając słowami, które w takiej sytuacji nigdy nie odnoszą skutku.

Tata nie żył. Już nigdy nie zobaczymy go żywego. Zobaczymy go jeszcze tylko ułożonego w trumnie, która powędruje do ziemi, gdzie stanie marmurowy nagrobek, a na nim zostaną wyryte jego nazwisko, data urodzenia i śmierci. Ten sam dzień i miesiąc, tylko inny rok.

Rozejrzałam się dokoła. Nie zauważyłam bliźniąt, które, jak się okazało, ktoś zabrał do kuchni, aby przygotować im coś do jedzenia. Potem natknęłam się na Christophera – sprawiał wrażenie tak samo zagubionego w tym koszmarze jak ja. Jego twarz była blada i przestraszona, a oczy wypełniał żal.

Tymczasem policjanci rozłożyli na stoliku zebrane z miejsca wypadku rzeczy taty. Skamieniałam, patrząc na te dobrze mi znane przedmioty: portfel, który dostał od mamy na Gwiazdkę, skórzany notes, kalendarzyk, zegarek, obrączkę. Wszystko było poczerniałe i częściowo zwęglone. Poza tym na stoliku znalazły się jakieś pluszowe zwierzątka, pewnie przeznaczone na prezenty dla bliźniąt, i ubrania taty, które wypadły z walizek, gdy otworzył się zamek bagażnika.

Teraz uwierzyłam we wszystko, o czym mówili policjanci. Tata przecież nigdy nie zapomniałby o prezentach dla nas, nawet w swoje urodziny.

Wybiegłam z pokoju, aby uciec jak najdalej od tych wszystkich rzeczy i ludzi, dających świadectwo o śmierci ojca. Pobiegłam do ogrodu i tam zaczęłam uderzać pięściami w stare klonowe drzewo. Biłam tak długo i mocno, aż poczułam ból i krew, która pociekła mi z licznych małych rozcięć. Potem rzuciłam się na ziemię i wypłakałam ocean łez za tatę. Płakałam nad nami, gdyż my musieliśmy żyć dalej, ale już bez niego. I nad bliźniętami, które nie miały nawet szansy przekonać się, jakim wspaniałym był człowiekiem. Gdy zabrakło już łez, a oczy zrobiły się spuchnięte, czerwone i obolałe od tarcia, usłyszałam za sobą kroki.

Obok mnie na trawie usiadła mama.

– Cathy – powiedziała po długiej chwili – spójrz na niebo, jak wiele gwiazd je dziś rozjaśnia. Gdzieś tam jest teraz twój tata i patrzy na ciebie. Chyba wiesz, że chciałby, abyś była dzielna.

– Mamo, on żyje! – odpowiedziałam gwałtownie.

– Córeczko, kiedy ty byłaś w ogrodzie, ktoś w tym czasie musiał zidentyfikować zwłoki. Jim Johnston, chcąc oszczędzić mi bólu, zaofiarował się zrobić to za mnie. Jednak musiałam zobaczyć tatę na własne oczy, bo tak jak ty nie mogłam uwierzyć w jego śmierć. Cathy, twój tata naprawdę odszedł, a my musimy się nauczyć z tym żyć.

Objęła mnie i mocno przytuliła do siebie.

– Chodź – rzekła. – Siedziałaś tu zbyt długo. Niedobrze jest cierpieć w samotności. Lepiej przebywać między ludźmi i dzielić z nimi swój żal, nie zamykając go w sobie.

Powiedziała to spokojnie, nie roniąc kropli łzy. Jednak gdzieś wewnątrz siebie rzewnie płakała. Wyczułam to z tonu głosu i smutku, który tkwił głęboko w jej oczach.

Po śmierci taty nasze życie stało się koszmarem. Z wyrzutem patrzyłam na mamę przekonana, że powinna była nas wcześniej przygotować na takie nieszczęście. Nam jednak nigdy nie wolno było mieć domowych zwierzątek, które między innymi pozwalają poznać uczucie straty spowodowanej śmiercią. Ktoś dorosły powinien był nas uświadomić, że człowiek młody i przystojny, kochający i kochany też może umrzeć.

Nie mogłam o tym porozmawiać z mamą, która stała się odludkiem, przestała jeść, czesać się, a nawet ubierać w ładne rzeczy, które wypełniały jej szafę. Nie tylko nie dbała o siebie, ale także o nasze potrzeby. Dobrze, że przychodziły do nas sąsiadki, które troskliwie zaopiekowały się nami, przynosząc własne jedzenie. Dzięki tej pomocy w domu były zawsze potrawki, szynki, gorące bułki, ciastka i placki.

W tym czasie odwiedzali nas wszyscy, którzy kochali, podziwiali i szanowali tatę. Byłam zaskoczona, że znało go i lubiło tylu ludzi. Cierpliwie znosiłam ciągle powtarzające się pytania o okoliczności śmierci taty. W końcu przywykłam do myśli, że śmierć jest ślepym żniwiarzem, niełaskawym dla kochanych i potrzebnych.

Wiosenne dni szybko przeminęły i nadeszło lato. Bez względu na intensywność cierpienia żal z czasem wygasa i ktoś nawet prawdziwie kochany ostatecznie staje się niewyraźnym cieniem w naszej pamięci.

Pewnego dnia natknęłam się na mamę, która miała tak smutną minę, jakby zapomniała, co to w ogóle jest uśmiech.

– Mamo – zwróciłam się do niej – jeśli chcesz, będę udawać, że tata nigdy nie umarł, tylko wyjechał w kolejną podróż i niedługo wróci. Może w ten sposób wszyscy poczujemy się lepiej.

– Nie, Cathy – odpowiedziała poruszona. – Musimy zaakceptować prawdę. W udawaniu nie znajdziemy ukojenia, dlatego nie mamy innego wyjścia, jak tylko pogodzić się ze śmiercią ojca.

– Mamo, czy damy sobie radę bez niego?

– Zrobię wszystko, abyśmy przetrwali – oświadczyła z determinacją.

– Czy będziesz musiała teraz pracować, tak jak pani Johnston?

– Może tak, a może nie. Życie przynosi różne niespodzianki. Niektóre są nieprzyjemne, jak widzisz. Zawsze jednak pamiętaj, że przez dwanaście lat miałaś szczęście mieć ojca, dla którego byłaś kimś szczególnym.

– Bo jestem do ciebie podobna – rzekłam, ciągle jeszcze czując zazdrość, że zawsze byłam druga, po niej.

Spojrzała na mnie uważnie.

– Coś ci teraz powiem, Cathy, coś, o czym nigdy ci nie mówiłam. To prawda, jesteś bardzo podobna do mnie, kiedy byłam w twoim wieku, ale masz zupełnie inny charakter. Jesteś bardziej przedsiębiorcza i zdecydowana, czym tacie nieustannie przypominałaś jego matkę, którą bardzo kochał.

– Wszyscy kochają swoje matki – stwierdziłam niezbyt usatysfakcjonowana tym wyróżnieniem.

– Nieprawda, są matki, które po prostu nie dają się kochać – odpowiedziała z dziwnym wyrazem twarzy. A potem szybko dodała: – Droga Cathy, ty i tata bez wątpienia byliście szczególnie ze sobą związani. Właśnie dlatego teraz brakuje ci go bardziej, o wiele bardziej niż Christopherowi czy bliźniętom.

Załkałam, opierając się o jej ramię.

– Nienawidzę Boga, że zabrał nam tatę, który nigdy nie zobaczy mojego tańca ani też nie przekona się, czy Christopher będzie dobrym lekarzem. Bez taty nic nie ma sensu.

– Nie możesz tak myśleć – odrzekła mama zdławionym głosem. – Gdyby ojciec to usłyszał, z pewnością nie byłby z tego zadowolony. On nigdy nie poddawał się przeciwnościom losu i my musimy zrobić to samo.

Próbowaliśmy więc odnaleźć choćby promyk światła w mrokach naszego żalu, nieświadomi, że najgorsze było przed nami.

Christopher i ja dbaliśmy o bliźnięta jak o własne dzieci, gdyż mamie stale brakowało dla nich czasu. Ciekawe, że Carrie i Cory, zewnętrznie do siebie niepodobni, stanowili mimo to nierozdzielną całość. Zbudowali wokół siebie mur i pilnie strzegli przed światem swoich sekretów. Mieli siebie i to im wystarczało.

Mama tymczasem skoncentrowała się na pisaniu listów i załatwianiu jakichś tajemniczych spraw, o których chyba nie miała najmniejszego pojęcia. Wieczorami siadywała przy biurku taty i mając przed sobą zieloną księgę podatkową, do późna w nocy sprawdzała pliki rachunków. Poza tym nic ją nie obchodziło.

Po kilku tygodniach oczekiwania nadszedł wreszcie list, będący odpowiedzią na wiele napisanych przez mamę. Był to list od jej rodziców. Mama, zanim otworzyła grubą kopertę, zaczęła już płakać. A potem, trzymając w drżących rękach trzy kartki, czytała ich treść wiele razy. Przez cały ten czas łzy spływały jej po policzkach, co ogromnie nas zdeprymowało i zaniepokoiło.

– Wasza babcia – zaczęła mama – właśnie odpisała na moje listy. Na te wszystkie listy, które do niej napisałam… No cóż, zgodziła się, abyśmy przyjechali i zamieszkali z nią.

Odetchnęliśmy z ulgą, słysząc dobrą wiadomość. Tym bardziej nie potrafiliśmy zrozumieć zachowania mamy, która znowu zapadła w to swoje nostalgiczne milczenie, całkowicie zapominając o naszej obecności.

– Mamo – przerwałam jej – czy wszystko w porządku?

– Oczywiście, kochanie – odpowiedziała, próbując się uśmiechnąć. – Powinniście jednak o czymś wiedzieć. Mam nadzieję, że to zrozumiecie i zrobicie wszystko, aby mi pomóc.

Mama westchnęła głęboko i zaczęła swą opowieść:

– Ludzie zawsze wierzą, że nic złego im się nie przytrafi. Nie przewidują wypadków ani tym bardziej nie dopuszczają do siebie myśli o przedwczesnej śmierci. Podobnie tata i ja byliśmy przekonani, że dożyjemy późnej starości, radując się na koniec widokiem naszych wnuków. Pragnęliśmy umrzeć jednocześnie, tego samego dnia, aby żadne z nas nie musiało opłakiwać tego, które odeszłoby pierwsze. Mój Boże, mieliśmy tyle cudownych planów…

Wasz tata bardzo mnie kochał. Uczyniłby wiele, aby mnie uszczęśliwić, dlatego nie przeciwstawiał się mojej potrzebie życia w luksusie. W konsekwencji tego wydawaliśmy pieniądze, których jeszcze nie mieliśmy. To nie była jego wina. On znał biedę i często mnie upominał, żebym ograniczyła swoje zachcianki. Nie potrafił jednak kategorycznie położyć kresu mojej rozrzutności. Śmiałam się z jego obaw, więc on ostatecznie poddawał się namowom i brał następny kredyt. Nie bałam się takiego życia, gdyż tata znał się na interesach i całkiem nieźle zarabiał. Wierzył zresztą, że z czasem dorobi się większego majątku, co było wielce prawdopodobne, zważywszy na tradycje jego rodziny, która dobrze wiedziała, jak robić pieniądze. Ufałam mu i wiem, że zrealizowałby swoje plany, gdyby tylko miał dość czasu. Teraz jednak nie ma to najmniejszego znaczenia.

Cathy, Christopher, rozejrzyjcie się dokoła. Cały ten dom jest obciążony hipotecznie na trzydzieści lat. Oznacza to, że nie ma tu nic naprawdę naszego, gdyż ani jedna rzecz nie została jeszcze w pełni spłacona. Nie byłoby to może takie straszne, gdybyśmy mieli jakieś pieniądze. My ich jednak nie mamy, dlatego oni teraz zabiorą nam te wszystkie piękne rzeczy. Tak się robi, gdy ktoś nie ma dość pieniędzy na kolejne raty. Zabiorą nam w zasadzie wszystko z wyjątkiem ubrań i waszych zabawek – skończyła mama i spojrzała na nas wyczekująco.

Chciałam zrozumieć, o czym mówiła mama, i nie ugrząźć w skomplikowanych terminach i pojęciach. Ale już tonęłam, zapadałam się w dorosłym świecie śmierci i długów.

Christopher złapał mnie za rękę i ścisnął ją w geście niecodziennego braterskiego wsparcia. Czyżbym wyglądała aż tak źle, że nawet on, mój arcydręczyciel, próbował mnie pocieszyć? Spróbowałam się uśmiechnąć, żeby mu udowodnić, jaka jestem dorosła i silna.

Żadne z nas nie zapytało, kim są „oni”. Nie przyszło mi do głowy, aby o to pytać. Nie wtedy, gdyż wówczas byłam tak przerażona myślą, że jakaś obca dziewczynka zamieszka w moim ślicznym, różowym pokoju, iż nie potrafiłam skoncentrować się na czymkolwiek innym. Zamęczałam się, wyobrażając ją sobie w moim łóżku, bawiącą się rzeczami, które kochałam, a które zostały mi bezlitośnie odebrane.

Mama odezwała się ponownie, a w jej głosie zabrzmiała odrobina dawnej słodyczy:

– Nie bądźcie tacy załamani. Nie jest aż tak źle, jak wam to przedstawiłam. Mam jeszcze dla was dobrą wiadomość. Zachowałam ją na koniec, żeby was rozweselić. Teraz dopiero wstrzymajcie oddech!

Spróbowaliśmy wykrzesać z siebie trochę zapału, lecz musiało to wyglądać żałośnie.

– Słuchajcie, dzieci! – kontynuowała. – Moi rodzice są bogaci! Nie tacy średnio zamożni albo zamożni. Oni są bardzo, bardzo bogaci! Obrzydliwie, nieprawdopodobnie, nieprzyzwoicie bogaci!

Kiedy to mówiła, jej oczy błyszczały z podniecenia.

– Mieszkają w pięknym, dużym domu w Wirginii. Takiego domu jeszcze nie widzieliście. Znam go, tam się urodziłam i dorastałam. Gdy go zobaczycie, nasz w porównaniu z nim wyda się wam zwykłą chatą.

W końcu powiedziała nam to, co chciała powiedzieć:

– Dzisiaj przeprowadzamy się do domu moich rodziców. Będziemy z nimi mieszkać.

Była rozpromieniona i podekscytowana nadarzającym się sposobem rozwiązania naszych problemów. Mimo to, z nieznanych mi powodów, unikała spojrzenia nam prosto w oczy. Czułam, że coś ukrywała.

Ale ona była naszą matką, więc musieliśmy jej zaufać, nie mogąc zwrócić się o pomoc do taty.

– Mamo, bliźnięta są już zmęczone. Trzeba podać im obiad – powiedziałam, próbując sprowadzić ją na ziemię.

– Czas na obiad będzie później – odburknęła zniecierpliwiona. – Trzeba zrobić plany, spakować rzeczy. Przecież dziś jeszcze musimy złapać nocny pociąg. Dzieci ten jeden raz mogą poczekać. Cathy, wszystkie wasze rzeczy muszą zmieścić się w dwóch walizkach. Chcę, żebyście zabrali tylko najbardziej niezbędne ubrania i małe zabawki. Ty wybierzesz wszystko to, bez czego, według ciebie, maluchy nie mogą się obyć – zarządziła mama, a potem szybko dodała: – Przykro mi, ale nie możemy wziąć ze sobą więcej niż cztery walizki, a ja potrzebuję co najmniej dwóch na swoje rzeczy.

To się naprawdę działo! Mieliśmy jechać i zostawić wszystko. Musiałam upchnąć nasze rzeczy do dwóch walizek, a przecież Potargana Anna sama z powodzeniem mogłaby wypełnić jedną z nich. Jak mogłabym zostawić moją najbardziej ukochaną lalkę, którą dostałam od taty, gdy skończyłam trzy lata? Załkałam.

Siedzieliśmy zaszokowani, wlepiając oczy w mamę, która czuła się jakoś nieswojo. Poderwała się z miejsca i zaczęła krążyć po pokoju.

– Jak już powiedziałam, moi rodzice są szalenie bogaci. Nie macie się czego obawiać. Kupię wam wszystko, czego zapragniecie, jak tylko będziemy na miejscu.

Obrzuciła mnie i Christophera badawczym spojrzeniem, a potem szybko się odwróciła, aby ukryć twarz.

– Mamo – odezwał się Christopher – czy coś jest nie tak?

Zaskoczyło mnie, że mógł w ogóle o to zapytać, skoro było bardziej niż oczywiste, że wszystko było nie tak.

Mama nie przestawała krążyć po pokoju, a jej długie nogi ukazywały się w rozcięciach zwiewnego, czarnego negliżu. Nawet w żałobie była piękna. Była taka piękna i ja ją tak bardzo kochałam – och, jak ją wtedy kochałam!

Jak myśmy ją wszyscy wtedy kochali…

– Skarby – zaczęła – cóż mogłoby być złego w mieszkaniu w takim dużym, wspaniałym domu, jaki posiadają moi rodzice? Urodziłam się tam i dorastałam z wyjątkiem lat, które spędziłam w szkole. To naprawdę wielki dom. A oni ciągle dobudowują nowe pokoje, chociaż tylko Bóg wie po co.

Uśmiechnęła się, ale w tym uśmiechu było coś fałszywego.

– Jest jednak pewna rzecz, o której chciałabym, abyście wiedzieli, zanim spotkacie mojego ojca, a waszego dziadka… – zająknęła się, a potem znów uśmiechnęła się w ten nieprzyjemny sposób. – Wiele lat temu, gdy miałam osiemnaście lat, zrobiłam coś, czego wasz dziadek i babcia nie poparli i nie pochwalili. Za to, co zrobiłam, mój ojciec wykreślił mnie z testamentu i wydziedziczył. Zostałam, jak to elegancko nazwał wasz tata, pozbawiona łaski. Na szczęście nie miało to dla niego żadnego znaczenia.

Nie mogłam wyobrazić sobie mamy robiącej coś tak złego, za co nawet własny ojciec odwrócił się od niej i odebrał, co jej się należało.

– Tak, mamo, dokładnie wiem, o co ci chodzi – wyrwał się Christopher. – Zrobiłaś coś, czego nie zaakceptował twój ojciec, więc, chociaż byłaś wliczona do spadkobierców, on, zamiast się dobrze zastanowić, kazał prawnikowi wykluczyć cię z testamentu. W związku z tym nic nie odziedziczysz z jego ziemskich dóbr, gdy on odejdzie do lepszego świata.

Uśmiechnął się szeroko, zadowolony, że wie więcej ode mnie.

– Tak, Christopherze – przytaknęła mama. – Nie otrzymam niczego z bogactwa mojego ojca i przeze mnie wy także. Ponieważ jednak jestem jedynym żyjącym spadkobiercą, mam nadzieję odzyskać jego miłość i łaskę. Kiedyś miałam dwóch starszych braci, ale obaj zginęli w wypadkach i teraz pozostałam tylko ja – powiedziała z gorzką ironią.

– Chyba powinnam wam coś jeszcze wyznać – odezwała się znowu po chwili głębokiego zastanowienia. – Wasze prawdziwe nazwisko nie brzmi Dollanganger, lecz Foxworth. Pamiętajcie, że to bardzo ważne nazwisko w Wirginii!

– Ależ mamo! – krzyknęłam zaszokowana. – Czy podanie fałszywego nazwiska w naszych metrykach urodzenia nie jest przestępstwem?

– Na miłość boską, Cathy, oczywiście, że nazwisko można zmienić legalnie – odpowiedziała rozdrażniona. – Nazwisko Dollanganger należy do nas, choć tylko w pewnym sensie. Wasz tata zapożyczył je od swoich przodków. Był to pewnego rodzaju żart, który przy okazji bardzo dobrze spełnił swoje zadanie.

– Jakie zadanie? – zapytałam. – Czemu miała służyć taka zamiana?

– Cathy, jestem zmęczona – mówiła zniecierpliwiona mama. – Już wkrótce wszystkiego się dowiesz, wszystko ci wyjaśnię, ale teraz, proszę, pozwól mi złapać oddech – skończyła i nie dała mi więcej dojść do słowa.

Czułam się zagubiona, zresztą Christopher chyba także. A więc najpierw dowiedzieliśmy się, że jacyś tajemniczy ludzie przyjdą zabrać nam wszystko, włącznie z naszym domem. A potem, że nasze własne nazwisko nie jest naprawdę nasze.

Bliźnięta już prawie spały. Na szczęście i tak były za małe, aby cokolwiek z tego zrozumieć. Nawet ja nie rozumiałam. Byłam dwunastoletnią dziewczyną, właściwie prawie kobietą, lecz nie mogłam pojąć, dlaczego mama nie sprawiała wrażenia w pełni szczęśliwej z powodu podróży do domu, do rodziców, których nie widziała przez piętnaście lat. Wiadomość o ich istnieniu była zresztą kolejną rewelacją tego zwariowanego popołudnia. Pomyślałam, że początek życia naszych rodziców wcale nie był związany z naszym, że długo przed nami żyli sprawami, o których my dotychczas nie mieliśmy zielonego pojęcia.

– Mamo – zagaił nagle Christopher – ten piękny, wielki dom w Wirginii z pewnością jest miły, ale nam podoba się tutaj. Mamy tu przyjaciół, wszyscy nas znają i lubią, dlatego nie chcę się stąd wyprowadzać. Czy nie mogłabyś spotkać się z prawnikiem taty? Być może on znalazłby jakiś sposób, abyśmy mogli tu zostać, zachowując dom i nasze meble.

Z entuzjazmem poparłam brata.

Wtedy mama podbiegła i upadła przed nami na kolana.

– Czy myślicie, że nie zastanawiałam się nad sposobem pozostania tutaj? Uwierzcie mi, absolutnie nie ma takiej możliwości – wyznała, szlochając. – Nie mamy pieniędzy na opłacenie rachunków! A nawet gdybyśmy mieli, nie potrafiłabym sama utrzymać czwórki dzieci i siebie. Nie mam takich zdolności ani predyspozycji. Spójrzcie na mnie.

Powiedziawszy to, uroczo rozłożyła ramiona, demonstrując swoją delikatność, piękno i… bezradność.

– Wiecie, kim jestem? – tłumaczyła dalej. – Jestem piękną, lecz niepraktyczną ozdobą. Tak zostałam wychowana i teraz jest za późno, żeby to zmienić. Nie nauczono mnie niczego, co naprawdę mogłoby mi się przydać w życiu, poza jednym: jak zdobyć męża, który zdołałby zapewnić mi egzystencję na odpowiednim poziomie. Nie umiem nawet pisać na maszynie ani nie jestem dobra w rachunkach. Ach, prawda, umiem pięknie haftować, tyle tylko, że tego rodzaju zajęcie nie przynosi żadnych pieniędzy, a bez pieniędzy po prostu nie da się żyć. Prawda jest bowiem taka, że to nie miłość rządzi światem, lecz pieniądz.

Tymczasem mój ojciec ma tak dużo pieniędzy, że nie wie, co z nimi robić. Poza tym ma sześćdziesiąt sześć lat i umiera na serce. Myślę, że już długo nie pożyje. Może dwa, trzy miesiące, ale to wystarczy, żeby odzyskać, co mi się należy. Kiedyś bardziej mu zależało na mnie niż na którymś z synów, więc uzyskanie przebaczenia nie powinno być trudne. Sprawię, że znów mnie pokocha i na powrót wpisze do testamentu. Wiem, że mi się uda, bo jestem z jego ciała i krwi, a to jest coś, co dla niego w obliczu śmierci stanowi bezcenną wartość. Ten schorowany starzec najzwyczajniej potrzebuje spadkobiercy, który uczyni go nieśmiertelnym i zagwarantuje ciągłość jego dzieła. Tylko ja mogę to uczynić, ja i moje dzieci, które noszą w sobie jego cząstkę.

Obiecuję, że przez jedną noc przygotuję go na spotkanie z wami. Kiedy wreszcie was zobaczy, będzie oczarowany czworgiem pięknych, doskonałych w każdym calu dzieci. On musi was pokochać – każde z was. A gdy już umrze, całe to ogromne bogactwo będzie moje! Moje i wasze! Wtedy raz na zawsze uwolnimy się od długów, będziemy mogli pojechać, gdzie tylko zechcemy, kupować wszystko, czego dusza zapragnie! Co ja mówię? Będziemy mogli robić po prostu to, na co tylko przyjdzie nam ochota!!! Zrozumcie, tu nie chodzi o jakiś milion czy dwa, ale o wiele, wiele milionów – może nawet miliardów! Ludzie posiadający takie pieniądze nie mają poczucia ich rzeczywistej wartości. Och, dzieci, trudno wam sobie wyobrazić, jaką potęgą zarządza wasz dziadek, nawet teraz, gdy zbliża się do smutnego końca. W jego posiadaniu są banki, linie lotnicze i oceaniczne, hotele i domy towarowe. Wasz dziadek jest geniuszem. Wszystko, czego dotyka, zamienia w złoto.

Siedziałam z otwartymi ustami, zahipnotyzowana siłą jej pasji, która eksplodowała w chwili, gdy mama zaczęła mówić o szansie odziedziczenia majątku dziadka. W jednym momencie uległa przeobrażeniu, już nie była bezradna, lecz pełna determinacji. Christopher wlepiał w nią oczy z niedowierzaniem. Nie było sposobu nie poddać się mocy jej sugestywnej wizji. Już widziałam siebie w tym ogromnym domu, ogromnym i bogatym jak pałac, którym włada nasz tajemniczy dziadek, do złudzenia przypominający Króla Midasa. Wkrótce mieliśmy go poznać i dzięki jego pieniądzom ujrzeć świat rzucony do naszych stóp. Tak oto wkraczaliśmy w inne, niewiarygodnie bogate życie, w którym miałam być traktowana niemal jak księżniczka.

Mimo to wcale nie czułam się szczęśliwa.

– Cathy – podtrzymywał mnie na duchu Christopher – bez względu na wszystko, to i tak tylko od ciebie zależy, czy zostaniesz baletnicą. Za pieniądze nie można kupić talentu, nie można też stworzyć lekarza z lekkoducha. Zanim jednak nadejdzie czas, gdy będziemy musieli spoważnieć i poświęcić się naszemu powołaniu, spróbujmy po prostu dobrze się zabawić.

Podczas pakowania okazało się, że poza małym pierścionkiem z oczkiem w kształcie serca nie mogę zabrać z sobą niczego, co dostałam od taty. Najbardziej rozpaczałam z powodu srebrnej pozytywki, którą ze względu na jej dużą wartość również postanowiono mi odebrać. Tylko dzięki Christopherowi jakoś dałam sobie radę w tych ciężkich chwilach. Mój brat, jakby zainspirowany przez mamę, był przekonany, że jak tylko zostaniemy bogaci, życie przekształci się w jedną wielką zabawę.

Po raz ostatni spoglądałam na srebrną pozytywkę, w której po otworzeniu wieczka różowa balerina wykonywała wdzięczną arabeskę przed miniaturowym lustrem. I po raz ostatni słuchałam delikatnych dźwięków melodii: Tańcz, baletnico, tańcz…

Mój Boże, mogłam ją ukraść, gdybym tylko miała gdzie schować.

Stałam na środku pokoju, w którym każda rzecz przypominała jakieś zdarzenie z przeszłości. I nagle całe dzieciństwo, tak szczęśliwe dla mnie, stanęło mi przed oczami. Jakżeż trudno było pogodzić się z myślą, że już wkrótce wszystkie jego ślady ulegną rozproszeniu. Nie chciałam stąd wyjeżdżać, nie chciałam stracić tego miejsca, gdzie wspomnienie ojca było tak żywe.

– Cathy – zawołała mama – nie stój tak i nie płacz. Pokój jest tylko pokojem. Zanim umrzesz, będziesz mieszkała jeszcze w wielu pokojach, więc przestań się mazać i skończ pakować walizki.

Zanim umrzesz, będziesz mieszkać w tysiącu pokoi, szepnął mi do ucha jakiś głosik.

I ja mu uwierzyłam.

Droga do bogactwa

Kiedy nastał wieczór, byliśmy już spakowani i gotowi do drogi. Ukradkiem, bez pożegnania z którymkolwiek z naszych przyjaciół, wsiedliśmy do zamówionej wcześniej taksówki, która zawiozła nas na dworzec. Nie pojmowałam, dlaczego musiało tak być, ale doskonale zdawałam sobie sprawę, że było to bolesne dla nas wszystkich.

W pośpiechu ulokowaliśmy się w przedziale pociągu, który po chwili ociężale ruszył w kierunku odległej górskiej miejscowości w Wirginii, po drodze mijając wiele śpiących miast i wiosek, o których istnieniu świadczyły jedynie złote prostokąty okien.

Mój brat i ja nie zmrużyliśmy oczu tej nocy, będąc za bardzo podekscytowani samą podróżą, jak i snuciem domysłów na temat tego wielkiego, zamożnego domu, gdzie mieliśmy żyć w przepychu, jeść ze złotych talerzy i na każde wezwanie mieć służącego w liberii.

To właśnie wtedy uświadomiłam sobie, że zyskując coś, jednocześnie zawsze będę coś tracić. Była to brutalna prawda o życiu, z którą, chcąc czy nie chcąc, wkraczałam w dorosłość i początki mojego filozofowania. Postanowiłam wykorzystać to odkrycie, jak tylko potrafiłam najlepiej.

Gdy razem z Christopherem zastanawiałam się, jak wydamy odziedziczone pieniądze, do naszego przedziału wszedł tęgi, łysiejący konduktor, który z podziwem patrząc na mamę, uprzejmie oznajmił:

– Pani Patterson, za piętnaście minut będziemy na miejscu.

– Dziękuję – odpowiedziała szybko, zakłopotana naszym pytającym spojrzeniem.

– Droga pani – kontynuował dość poufale konduktor – jest trzecia rano. Czy ktoś po panią wyjdzie? – Tu wskazał na nas, a potem na śpiące bliźnięta.

– Wszystko w porządku – zapewniła go mama.

– Proszę pani, na dworze jest jeszcze ciemno.

– Nawet we śnie trafiłabym do domu – odparła na to.

To jednak nie usatysfakcjonowało nadopiekuńczego konduktora, który natychmiast powiedział:

– Jednak do Charlottesville jest godzina jazdy. Zostawiamy panią i dzieci na pustkowiu. W okolicy nie ma ani jednego domu.

– Ktoś po nas wychodzi, więc naprawdę nie potrzebujemy pańskiej pomocy. Jeśli jednak nie przestanie pan w tej chwili zadawać nam tylu zbędnych pytań, z pewnością spóźnimy się do wyjścia – zdecydowanie ucięła mama, czym na dobre pozbyła się wścibskiego kolejarza.

Kiedy zostaliśmy sami w przedziale, nie mieliśmy czasu wyjaśnić powodu, dla którego mama podała się za panią Patterson. Pociąg zaczął szybko zwalniać i nim się obejrzeliśmy, byliśmy już na stacji.

Na dworze było zupełnie ciemno. Rozejrzałam się dokoła i nie ujrzałam nic oprócz starej, zniszczonej wiaty. W milczeniu odprowadzaliśmy wzrokiem odjeżdżający pociąg, który wkrótce zniknął w mroku, wydając na koniec jeden smutny gwizd, jakby w ten sposób chciał życzyć nam szczęśliwej drogi.

W okolicy nie widać było ani jednego domu, wokół tylko pola i łąki. Nikt na nas nie czekał. Byliśmy zdani wyłącznie na siebie.

– Gdyby teraz świeciło słońce – odezwała się nagle mama – wasze oczy ujrzałyby tak piękny widok, że trudno byłoby go porównać z jakimkolwiek innym zakątkiem świata. Jesteśmy u podnóża Gór Błękitnych, wszędzie tu rozciągają się urodzajne pola okolicznych farmerów, którzy codziennie dostarczają świeżą żywność bogaczom mieszkającym na wzgórzach. Lata są tu upalne, a zimy mroźne i pełne śniegu. To jest naprawdę szczęśliwa kraina. No, ale teraz musimy się pośpieszyć. Czeka nas daleka droga, a powinniśmy dotrzeć do domu przed świtem, zanim wstanie służba.

– Dlaczego? – zapytałam. – I w ogóle dlaczego ten konduktor nazywał cię panią Patterson?

– Och, Cathy, przestań być taka dociekliwa, nie mam teraz czasu ci tego tłumaczyć – zbyła mnie mama.

– Może jednak nam powiesz, dlaczego zostawiłaś konduktorowi swoje walizki – włączył się Christopher.

– Poprosiłam go, aby oddał je do przechowalni, to wszystko – odparła mocno rozdrażniona.

– Po co to zrobiłaś? – kontynuował uparcie mój brat.

– Po pierwsze, nie dałabym rady taszczyć czterech walizek. Po drugie, nie mogę pojawić się przed moim ojcem tak nagle, w środku nocy, po piętnastu latach nieobecności, w dodatku z czwórką dzieci, o których istnieniu nie ma on najmniejszego pojęcia. Dlatego umówiłam się z mamą, że najpierw ulokuję was gdzieś w domu, a potem wrócę do miasteczka po walizki i z powrotem przyjadę taksówką sama, żeby przygotować ojca na spotkanie z wami.

Chyba miało to jakiś sens, bo Christopher zaprzestał zadawania dalszych pytań i wreszcie wyruszyliśmy w drogę. Niczym cienie posuwaliśmy się za mamą wzdłuż słabo widocznych ścieżek, ukrytych wśród drzew i krzewów, które szarpały nasze ubrania. Szliśmy wolno, mając przed sobą długą wędrówkę, o tyle trudniejszą, że każde z nas było obarczone ciężarem ponad siły. Po jakimś czasie Christopher i ja, ciężko powłócząc nogami, zaczęliśmy okropnie narzekać i marudzić, domagając się choć chwili odpoczynku. Byliśmy zmęczeni i poirytowani, gdyż bezwładne ciała śpiących bliźniąt wręcz przygniatały nas do ziemi. W tym momencie marzyliśmy tylko o jednym, żeby znów być w Gladstone, w naszych wygodnych łóżkach, które wydawały się o wiele bardziej realne od tego bogatego domu ze służbą i dziadkami, znanymi nam tylko z fragmentów opowieści.

– Obudźcie Cory’ego i Carrie – syknęła mama, podenerwowana naszym narzekaniem. – Postawcie bliźnięta na ziemi i zmuście do chodzenia.

Potem niewyraźnie mruknęła coś w kołnierz żakietu, co z ledwością dotarło do moich uszu:

– Bóg jeden wie, lepiej niech chodzą po dworze, póki mogą.

Wystraszona spojrzałam na starszego brata akurat w chwili, gdy on odwracał głowę w moją stronę. Uśmiechnął się, więc i ja uśmiechnęłam się w odpowiedzi, próbując jednocześnie zapanować nad sobą. Uparcie powtarzałam sobie, że nic złego nie może się nam przytrafić. Jutro, kiedy tylko mama spotka się z dziadkiem, on zostanie przez nią oczarowany i natychmiast pokonany. Wystarczy, że spojrzy na jej piękną twarz i usłyszy choćby jedno słowo wymówione delikatnym głosem, a wybaczy mamie wszystko, za co wcześniej pozbawił ją łaski. Przecież człowiek na łożu śmierci nie może być taki zatwardziały, aby nie chcieć wyzbyć się urazy do jedynego żyjącego dziecka, które kiedyś tak bardzo kochał.

Kiedy już nastąpi moment pojednania, mama sprowadzi nas do sypialni dziadka. Będziemy wyglądali jak najlepiej i zachowywali się jak najgrzeczniej, żeby przekonać go, iż nie jesteśmy brzydcy ani źli. Dobrze pamiętam, jak ludzie w sklepach przystawali, aby pogłaskać bliźnięta i obsypać mamę komplementami na temat ich urody i dobrego wychowania. A niech tylko dziadek dowie się, jaki mądry jest Christopher! Uczeń na samych piątkach, któremu w niezwykły sposób wszystko łatwo przychodziło zrozumieć i zapamiętać. No i ja. Ja też miałam talent. Tańczyłam, i to jak!

Wprawdzie przeczuwałam, że dziadek łatwo nie wybaczał popełnionych błędów, zwłaszcza jeśli przez piętnaście lat potrafił nie uznawać swojej niegdyś ukochanej córki, ale nie wyobrażałam sobie, żeby mogło nie zależeć mu na pojednaniu ze światem i bliskimi, dosłownie na chwilę przed śmiercią. Wierzyłam poza tym w czarowną moc wdzięku mamy, której nikt, choć odrobinę wrażliwy, nie był w stanie się oprzeć.

– Siostrzyczko – przerwał moje rozmyślania Christopher – nie miej takiej zmartwionej miny. Gdyby Bóg nie wpisał w dzieje świata starzenia się, chorób i śmierci, nie pozwoliłby ludziom na rodzenie dzieci.

Nie miałam pojęcia, co w tej chwili miał na myśli, ale jego uśmiechnięta twarz wystarczała za wszystkie słowa pocieszenia. Na moje szczęście Christopher był w odróżnieniu ode mnie wiecznym optymistą.

Obudziliśmy bliźnięta, usiłując je przekonać, że muszą iść bez względu na zmęczenie. Skończyło się na tym, że ciągnęliśmy Cory’ego i Carrie za sobą, podczas gdy oni pojękiwali, szlochem wyrażając swój bunt.

– Nie chcę iść tam, gdzie idziemy – załkała Carrie.

Cory milczał, pociągając nosem.

– Nie lubię chodzić po lesie, gdy jest ciemno – narzekała z coraz większą siłą moja młodsza siostra. – Idę do domu! Puść mnie, Cathy! Puść! – krzyczała, próbując uwolnić rączkę z mojego uścisku.

Chciałam znowu wziąć ją na ręce, ale byłam zbyt słaba. Poza tym Christopher puścił Cory’ego i pobiegł pomóc mamie, która potknęła się na jakimś kamieniu. Zostałam więc z dwójką niechętnych, opornych dzieci, które teraz sama musiałam ciągnąć za sobą w ciemności.

Powietrze było zimne i ostre. Dotarliśmy do wzgórz, które w mroku sprawiały wrażenie wyższych i niezwykle groźnych. Spojrzałam w niebo – przypominało odwróconą do góry dnem głęboką miskę, szczelnie zakrywającą całą ziemię. Dno miski, jakby wyłożone granatowym aksamitem, zamiast gwiazdami przetykane było krystalicznymi płatkami śniegu, chwilami wywołującymi złudzenie łez, które być może miałam wypłakać w przyszłości. To bliskie niebo było zbyt duże, zbyt piękne, przytłaczało mnie, wypełniając złymi przeczuciami. A jednak wiedziałam, że w innych okolicznościach mogłabym pokochać ten krajobraz.

W końcu znaleźliśmy się w pobliżu skupiska dużych i pięknych domów położonych na stromym zboczu. Mama zdecydowanym krokiem poprowadziła nas w stronę największego i najwspanialszego z nich, oznajmiając nam, że to właśnie Foxworth Hall, dom jej przodków zbudowany ponad dwieście lat temu!

Obeszliśmy go w milczeniu, bezszelestnie, bacznie uważając, aby nie zdradzić naszej obecności jakimś przypadkowym hałasem. Mieliśmy zachowywać się tak, jakby nas nie było. Tego kategorycznie zażądała mama.

Kiedy stanęliśmy przed tylnymi drzwiami, nie musieliśmy nawet pukać, bo w tej samej chwili ktoś błyskawicznie otworzył je od środka. Z mroku wyłoniła się starsza kobieta, która bez słowa poprowadziła nas w górę wąską i stromą klatką schodową, nie pozwalając przystanąć choćby na sekundę, aby popatrzeć na mijane pokoje. Ukradkiem jak złodzieje przemierzaliśmy labirynt korytarzy dla służby, żeby wreszcie dotrzeć na sam szczyt, do ostatniego pokoju.

Kobieta otworzyła drzwi kluczem i gestem głowy nakazała nam wejść do środka. Poczułam ulgę, że ta koszmarna nocna podróż nareszcie dobiegła kresu. Weszliśmy do dużego pokoju, oświetlonego tylko jedną lampą. Dwa wysokie okna zasłonięte były ciężkimi draperiami. Starsza kobieta w szarej sukience natychmiast zamknęła za nami masywne drzwi i mrużąc oczy, przyjrzała się nam uważnie.

– Tak jak pisałaś, Corrine. Twoje dzieci rzeczywiście wyglądają na piękne.

Jej głos był zimny i obojętny.

– Ale czy jesteś pewna, że są inteligentne? Może też mają jakieś ukryte defekty, skazy niewidoczne dla oka?

– Przestań – wykrzyknęła urażona mama. – Moje dzieci są idealne! Spójrz na nie dokładnie. Są idealne pod każdym względem, psychicznym i fizycznym.

Nie miałam już żadnych wątpliwości, że w taki oto sposób poznaliśmy naszą babcię, która stała przed nami sztywno wyprostowana, nie zdradzając cienia radości ze spotkania. Nie była taka stara, jak ją sobie wyobrażałam. Nie była ani siwa, ani pomarszczona. W jej postaci za to było coś, co nakazywało trzymać się na dystans.

Babcia miała orli nos, szerokie, męskie ramiona, zacięte, wąskie usta i biust jakby wykuty z betonu. Jej szarą sukienkę zdobiła diamentowa broszka, zapięta pod wysokim, prostym wycięciem przy szyi. W tej kobiecie nie było nic łagodnego ani tym bardziej miłego. Nie podobała mi się.

Kiedy tylko sobie to uświadomiłam, chciałam natychmiast wracać do domu. W myślach przywoływałam na pomoc ojca, w tej chwili bardzo potrzebując jego ciepła i poczucia bezpieczeństwa, które nierozerwalnie wciąż tylko z nim było związane. Drżałam ze strachu, próbując jednocześnie zrozumieć tajemnicę związku między tą straszną kobietą a naszą piękną i delikatną mamą. Przyglądając się im, trudno było powiedzieć, że oto stoją obok siebie matka i córka. Po kim zatem mama odzie dziczyła urodę i miłe usposobienie?

Mruganiem powiek powstrzymałam łzy w obawie, że Christopher mógłby je zobaczyć i potem wyśmiać. Z pomocą przyszedł też uspokajający, życzliwy uśmiech mamy, która poprosiła mnie o rozpakowanie walizek i pomoc przy położeniu bliźniąt do łóżka.

Carrie i Cory, przebrani w kolorowe pidżamy, wyglądali jak duże lalki o zaróżowionych policzkach. Mama pochyliła się nad nimi i całując rozpalone czoła, czule szeptała im słowa jakiejś kołysanki.

– Dobranoc, moje skarby – powiedziała na koniec ciepłym głosem, czym natychmiast wywołała u mnie wspomnienie domu.

Dzieci już tego nie usłyszały, zanurzone w głębokim śnie.

Babcia najwyraźniej nie była zadowolona z widoku bliźniąt w jednym łóżku, a kiedy spostrzegła, że ja i Christopher ze zmęczenia opieramy się o siebie, w jej oczach pojawił się błysk potępienia.

– Twoje starsze dzieci nie mogą spać w jednym łóżku! – zawyrokowała.

– To są tylko dzieci – zaprotestowała mama, a potem znacznie łagodniej dodała: – Ty się w ogóle nie zmieniłaś, prawda? Ciągle masz brzydkie i podejrzliwe myśli. Zrozum jednak, że Christopher i Cathy są jeszcze niewinni.

– Niewinni? – odburknęła babcia. – Twój ojciec i ja dokładnie tak samo myśleliśmy o tobie i twoim wujku!

Stałam bezradnie, zresztą podobnie jak mój starszy brat, zupełnie zaskoczona gwałtownością tej nieoczekiwanej i niezrozumiałej dla mnie sprzeczki.

– Jeżeli tak myślisz – nie dawała za wygraną mama – to daj im osobne pokoje i osobne łóżka! Na Boga, w tym domu jest ich chyba dosyć!

– To niemożliwe – odparła babcia. – To jedyny pokój połączony z łazienką, z którego mój mąż nie usłyszy ich kroków czy spuszczania wody. Jeżeli zostaną rozdzieleni i umieszczeni w różnych pokojach, jest zbyt duże prawdopodobieństwo, że on lub służba usłyszą ich głosy, a tym bardziej jakikolwiek hałas. Nie możemy podjąć takiego ryzyka. Posłuchaj mnie, dobrze przemyślałam ten plan. To jest jedyny bezpieczny pokój.

Jedyny bezpieczny pokój? Mieliśmy więc spać wszyscy w jednym pokoju, w jednym, choć wokół było pewnie dwadzieścia, trzydzieści, a może nawet czterdzieści innych? Oniemiałam z wrażenia.

– Połóż dziewczynki w tym łóżku, a chłopców w tamtym – poleciła babcia tonem nieznoszącym sprzeciwu.

Mama posłusznie podniosła Cory’ego i przeniosła do drugiego łóżka, ustalając zasadę, jaka miała odtąd obowiązywać: chłopcy w łóżku obok drzwi do łazienki, a Carrie i ja pod oknem.

– Teraz posłuchajcie – kontynuowała babcia, zwracając się do nas jak instruktor musztry. – Obowiązkiem was dwojga będzie pilnowanie młodszego rodzeństwa, aby było cicho. Rozumiecie? Cicho, to znaczy żadnych krzyków, żadnych wrzasków, ani tym bardziej bieganiny po pokoju. Bo jeśli dziadek dowie się za wcześnie, że tu jesteście, wyrzuci was wszystkich, nie dając złamanego grosza, przedtem surowo karząc za to, że w ogóle stąpacie po tym świecie. Dlatego, gdy wasza matka i ja wyjdziemy stąd, zamknę drzwi na klucz, a wy będziecie zachowywać się tak, żeby nie było was słychać na innych piętrach. Zostaniecie tu do dnia śmierci dziadka. Do tego czasu po prostu czujcie się, jakbyście nie istnieli.

Wprawdzie mama przygotowywała nas wcześniej na niekochającego, obojętnego i nieustępliwego dziadka, ale chyba zupełnie zapomniała o babci, która teraz okazała się przykrą, i z tego powodu raczej niechcianą, niespodzianką.

Najzwyczajniej wpadłam w panikę po usłyszeniu ostatnich słów babci i gdyby wówczas mama szybko nie przytuliła nas do siebie, prawdopodobnie zrobiłabym coś strasznego.

– Wszystko będzie dobrze. Zaufajcie mi – mówiła mama. – Będziecie tu tylko jedną noc. Potem mój tata przyjmie was do swojego domu i pozwoli korzystać z niego jak z własnego. Z wszystkich pokoi, ogrodów także.

Następnie spojrzała na swoją matkę, wysoką, surową i groźną.

– Powinnaś mieć trochę współczucia dla moich dzieci. To przecież też twoje wnuki. Nie możesz oczekiwać, że będą się zachowywać wbrew swojej naturze. Mogłabyś pozwolić im używać wszystkich pokoi w północnym skrzydle, o które nigdy nikt specjalnie nie dbał.

Babcia gwałtownie potrząsnęła głową.

– Zapamiętaj sobie, Corrine! To ja tu decyduję, nie ty! Nie mogę tak po prostu zamknąć drzwi do tego skrzydła, nie wzbudzając podejrzeń służby. Wszystko musi zostać tak, jak było. Tylko w ten sposób nikt o niczym się nie dowie. Wcześnie rano, zanim kucharz i służące pojawią się w kuchni, będę przynosiła jedzenie i mleko. Jedynym niebezpiecznym momentem będą ostatnie piątki miesiąca, kiedy to przychodzą tu sprzątaczki. W te dni dzieci będą musiały chować się na poddaszu i siedzieć tam, aż sprzątaczki skończą. Ale zanim one wejdą, sama sprawdzę, czy czasem dzieci nie pozostawiły po sobie jakiegoś śladu.

– Możesz jednak o czymś zapomnieć, coś przeoczyć – protestowała mama. – Mimo wszystko lepiej będzie, jeśli zamkniesz drzwi na końcu korytarza.

– Corrine, daj mi trochę czasu – odpowiedziała przez zaciśnięte zęby. – Z czasem wymyślę powód, dla którego służbie wcale nie wolno będzie wchodzić do tego skrzydła, nawet żeby posprzątać. Ale muszę działać ostrożnie, tak aby twój przyjazd nie został skojarzony z zamknięciem tej części domu. Musisz wiedzieć, że służba mnie nie lubi. Licząc na nagrodę, każde z nich, gdyby tylko spostrzegło coś niezwykłego, od razu pobiegłoby donieść o wszystkim twojemu ojcu.

W końcu mama zgodziła się z babcią. Obie teraz zaczęły snuć jakieś tajemnicze plany, zupełnie zapominając o nas, którzy byliśmy już porządnie zmęczeni i śpiący. Kiedy pomyślałam, że ten dzień nigdy nie dobiegnie końca, mama nagle przypomniała sobie o mnie i Christopherze, pozwalając nam przebrać się w łazience i wreszcie położyć do łóżka.

Kiedy podchodziła do mnie, żeby się pożegnać, zobaczyłam w kącikach jej oczu łzy.

– Śpij, Cathy – powiedziała smutno. – Nie martw się i nie przejmuj tym, co usłyszałaś. Wszystko będzie dobrze.

– Mamo, dlaczego płaczesz? – zapytałam zaniepokojona.

– Widzisz, po rozmowie z babcią uświadomiłam sobie, że uzyskanie przebaczenia dziadka może potrwać znacznie dłużej niż jeden dzień.

– Dłużej?

– Może… może tydzień, ale na pewno nie więcej, może nawet mniej. Po prostu dokładnie nie wiem… ale to nie będzie długo. Możesz na to liczyć.

Spuściła wzrok i odeszła do Christophera. Nie usłyszałam, co szeptała mu do ucha. Potem, stojąc już w drzwiach, odwróciła się do nas i powiedziała:

– Śpijcie smacznie. Jutro przyjdę do was najwcześniej, jak tylko będę mogła. Znacie moje plany. Teraz muszę wrócić na stację i złapać pociąg do Charlottesville, gdzie czekają na mnie moje walizki. Kiedy odbiorę je z poczekalni, wsiadam do taksówki i wracam, aby się spotkać z dziadkiem.

Zniecierpliwiona babcia bezwzględnie pchnęła mamę w kierunku korytarza, ale ona jeszcze raz zwróciła się do nas:

– Proszę, bądźcie grzeczni. Słuchajcie poleceń babci i w żadnym wypadku nie dawajcie jej powodów do karania was. Wrócę najszybciej, jak tylko będzie to możliwe, a w tym czasie pamiętajcie, że bardzo was kocham i myślami jestem z wami.

– Nie martw się o nas – odrzekł Christopher. – Damy sobie radę. Wiemy, jak dbać o bliźnięta, już nie jesteśmy małymi dziećmi.

Po usłyszeniu tego zapewnienia mama wyszła na korytarz, a za nią babcia, która zamknęła drzwi i przekręciła klucz w zamku.

Zostaliśmy sami.

To okropne być tak zamkniętym. Co by się stało, gdyby nagle wybuchł pożar? Czy ktoś przyszedłby nam na pomoc? Czy w ogóle usłyszałby nasze wołania? Dzięki Bogu, że mieliśmy zostać w tym zapomnianym miejscu tylko przez jedną noc. Jutro już będzie inaczej. Jutro dziadek oficjalnie przyjmie nas do tego domu.

Po wygaszeniu świateł w pokoju zapanowała głęboka ciemność.

Foxworth Hall przypominał teraz olbrzymiego potwora, który uwięził nas w swojej paszczy o ostrych zębach. Miałam wrażenie, że gdybyśmy tylko się ruszyli, szepnęli coś czy głośniej odetchnęli, potwór połknąłby nas i zjadł.

Pragnęłam snu, ale nie mogłam oswoić się z przerażającą ciszą, która jakby wyłaniała się z nieskończoności. Po raz pierwszy w życiu nie usnęłam natychmiast. Christopher też nie mógł zasnąć, przewracał się z boku na bok, a kiedy zauważył, że nie śpię, powiedział:

– Nie będzie tak źle. Babcia chyba nie może być aż tak okrutna, jak się nam wydaje.

– Czy chcesz w ten sposób powiedzieć, że nie wygląda na pogodną staruszkę?

– No właśnie – zaśmiał się. – Pogodna i słodka jak boa dusiciel.

– Zauważyłeś, jaka jest okropnie wielka? Ile może mieć wzrostu?

– O rany, trudno zgadnąć. Chyba z metr osiemdziesiąt i sto kilogramów wagi.

– Więcej! Dwa metry i dwieście kilo! – poniosła mnie wyobraźnia.

– Cathy, nie powinnaś tak przesadzać. Ciągle masz skłonności do wyolbrzymiania spraw, które w rzeczywistości są nieważne. Jeśli tylko realnie spojrzysz na naszą sytuację, od razu zrobi ci się lepiej. Pamiętaj, musimy tu spędzić tylko jedną noc, zanim wróci mama. I tylko to się liczy.

– Christopher, słyszałeś, co babcia powiedziała o naszym wujku? Czy wiesz, o co jej chodziło?

– Nie, ale myślę, że mama nam wszystko wyjaśni. A teraz, Cathy, spróbuj zasnąć. Sen jest nam bardzo potrzebny.

Zanim to zrobiłam, uklękłam obok łóżka i złożyłam ręce do modlitwy. Mocno zamknęłam oczy i żarliwie modliłam się, prosząc Boga, aby pomógł mamie zwyciężyć dziadka. Czyż wówczas mogłam uczynić coś więcej?

Kiedy z powrotem znalazłam się w łóżku, przytulona do Carrie, wreszcie zapadłam w głęboki sen.

Dom babci

Za szczelnie zaciągniętymi draperiami, które zabroniono nam odsłaniać, wstawał dzień. Christopher, zanim się dobrze rozbudził, już stroił do mnie głupie miny.

– Cześć, potargana głowo – zawołał wesoło, kiedy usiadł na łóżku, ziewając i czochrając czuprynę.

Z pewnością zdawał sobie sprawę, że jego włosy były tak samo, a może nawet bardziej potargane, ale wyśmiewał się z moich, gdyż wiedział, że zawsze zazdrościłam mu jego przepięknych, bujnych loków, których Pan Bóg niestety mi poskąpił.

Usiadłam i rozejrzałam się po pokoju.

Był duży, ale zastawiony dwoma dwuosobowymi łóżkami, masywną szyfonierką, przysadzistym kredensem, toaletką i stołem otoczonym solidnymi krzesłami sprawiał wrażenie ciasnego i zagraconego. Między łóżkami stał jeszcze jeden stolik z nocną lampką. Podłoga była wyłożona czerwonym, orientalnym dywanem, ozdobionym złotą obwódką. Kiedyś musiał być piękny, ale teraz był wyblakły i zniszczony. Podobnie narzuty na łóżka, wykonane z jakiegoś ciężkiego materiału, dawno straciły swój pierwotny kolor. Na wylepionej kremową tapetą ścianie wisiały obrazy, które przedstawiały wyobrażenie piekła. Groteskowe demony ścigały nagich ludzi, którzy szukali schronienia w podziemnych jaskiniach. Nieziemskie potwory pożerały innych nieszczęśników, rozszarpując ich zaślinionymi paszczami.

– Założę się, że te reprodukcje powiesiła nasza anielska babcia, aby uświadomić nam, co nas czeka, jeżeli ośmielimy się jej nie posłuchać. Wyglądają mi na obrazy Goi.

Mój brat oczywiście wiedział wszystko. Chciał zostać nie tylko lekarzem, ale również artystą. Wyjątkowo dobrze rysował. Tak w ogóle to był dobry prawie we wszystkim, z wyjątkiem sprzątania po sobie i obsługiwania siebie.

Akurat wtedy, gdy zamierzałam pójść do łazienki, Christopher wyskoczył jak z procy ze swojego łóżka i bez skrupułów mnie wyprzedził, skazując na długie chwile niezbyt miłego czekania. Przestępując z nogi na nogę, przyglądałam się bliźniętom, które po kilku niespokojnych ruchach jednocześnie się obudziły. Carrie i Cory, jak lustrzane odbicia, usiedli, ziewnęli, przetarli oczy i ze zdumieniem rozejrzeli się dokoła.

– Nie podoba mi się tutaj – orzekła zdecydowanym tonem Carrie.

Moja siostra, zanim jeszcze umiała mówić, a zaczęła stosunkowo szybko, bo w dziewiątym miesiącu życia, dobrze wiedziała, co lubi, a czego nie. Dla niej nie istniało coś pośredniego pomiędzy kolorem białym i czarnym. Nie uznawała kompromisów. Gdy tylko z czegoś była zadowolona, obwieszczała to całemu światu głosem brzmiącym niczym radosny ptasi trel o poranku, ale jeśli czegoś nie akceptowała, lepiej było wówczas nie wchodzić jej w drogę. Mogła mówić godzinami i buzia choćby na moment jej się nie zamykała. Rozmawiała z lalkami, filiżankami, misiami, dosłownie ze wszystkim, co tylko uznała za godnego partnera do konwersacji.

Cory był zupełnie inny. Zazwyczaj cichy, uważnie słuchał szczebiotu młodszej siostry. Pani Simpson mówiła, że on jest jak „cicha woda, co brzegi rwie”. Milczący, wytwarzał wokół siebie atmosferę tajemniczości, która pobudzała ciekawość i chęć poznania tego, co tak skrzętnie ukrywał przed światem.

– Cathy, czy słyszysz, co do ciebie mówię? Nie podoba mi się tutaj! – ciągnęła mnie za rękaw Carrie, rozzłoszczona brakiem reakcji z mojej strony.

– Jak tu przyjechaliśmy? – włączył się nagle Cory.

– Nie pamiętasz? Pociągiem, wczoraj w nocy.

– Wczoraj? Nie, nie pamiętam. A gdzie jest słońce? Czy jeszcze jest noc?

Słońce świeciło za draperiami, ale gdybym mu o tym powiedziała, z pewnością chciałby je odsłonić, żeby wyjrzeć na zewnątrz. Gdyby ujrzał świat za oknem, na pewno chciałby się w nim znaleźć. Nie wiedziałam, co powiedzieć.

Nagle ktoś na korytarzu zaczął manipulować kluczem w zamku, co uratowało mnie przed dawaniem kłopotliwych odpowiedzi. W drzwiach stanęła babcia, która wniosła do pokoju dużą tacę wypełnioną jedzeniem. Następnie głosem służbisty wyjaśniła, że może przychodzić do nas tylko raz dziennie, gdyż w przeciwnym razie wzbudziłaby niepożądaną w naszej sytuacji ciekawość służby.

– Ty, Cathy – zwróciła się do mnie – będziesz pilnować, aby jedzenia starczyło na cały dzień. Jeżeli będziecie grzeczni i spokojni, być może pod wieczór przyniosę wam lody i trochę ciasta. W każdym razie żadnych cukierków! Nigdy! Nie możemy dopuścić, aby psuły wam się zęby, gdyż dopóki nie umrze wasz dziadek, nie ma mowy o jakichkolwiek wizytach u dentysty. Dlatego po każdym posiłku myjcie zęby, a poza tym dbajcie o to, aby wasze ciała były czyste i ubrane.

Przerwała na chwilę, żeby szczególnie surowo popatrzeć na mnie i Christophera.

– Pod żadnym pretekstem dziewczynki i chłopcy nie mogą jednocześnie korzystać z łazienki – kontynuowała. – Macie się w niej w ogóle przyzwoicie zachowywać. Pamiętajcie, że Bóg widzi wszystko! Bóg zobaczy wszystko, co będziecie robić za moimi plecami! I Bóg was ukarze, jeżeli ja tego wcześniej nie zrobię!

Wówczas usłyszeliśmy to po raz pierwszy, ale jak przyszłość pokazała – nie po raz ostatni.

Na koniec babcia wyciągnęła z kieszeni sukienki kartkę papieru z listą zasad, których mieliśmy nauczyć się na pamięć. Jednocześnie zapowiedziała nam, że za złamanie każdego będziemy surowo karani. Potem podeszła do szafy i powiedziała:

– W środku tej szafy są małe drzwiczki, a za nimi schody, które prowadzą na poddasze. Tam znajdziecie dużo miejsca do zabawy. Nie wolno wam jednak chodzić na poddasze przed dziesiątą rano. O tej porze służba pracuje na drugim piętrze, skąd bardzo łatwo mogłaby usłyszeć jakiś ewentualny hałas z góry. Potem możecie robić, co tylko przyjdzie wam do głowy, oczywiście w granicach zdrowego rozsądku.

Patrzyła na nas, próbując przekonać się, czy wszystko, o czym mówiła, zostało przez nas właściwie zrozumiane. Christopher i ja skinęliśmy głowami, natomiast bliźnięta przyglądały się jej z dziwną fascynacją, graniczącą z lękiem.

Kiedy wyszła, znów zamknęła drzwi na klucz, a my mogliśmy wreszcie odetchnąć.

Pełna determinacji przystąpiłam do nowej gry.

– Christopherze Doli, mianuję cię ojcem.

– A zatem, jako mężczyzna i głowa tej rodziny, oświadczam wszem i wobec, że należy obsługiwać mnie jak króla – zaśmiał się mój starszy brat. – Żona, jako moja poddana, będzie nakrywać do stołu, podawać jedzenie i usługiwać swojemu panu i władcy.

– Powtórz jeszcze raz to, co powiedziałeś, bracie.

– Odtąd nie jestem twoim bratem, ale panem i władcą. Musisz słuchać moich rozkazów.

– A co będzie, jeśli nie posłucham?

– Nie podoba mi się ton twego głosu. Mów z szacunkiem, gdy się do mnie odzywasz.

– Tra la la – zagrałam na nosie. – Dzień, w którym przemówię do ciebie z szacunkiem, nie nadejdzie, dopóki nie zdobędziesz mojego szacunku, a to będzie wtedy, gdy urośniesz na cztery metry, księżyc zaświeci w południe, a śnieżyca zadmie w róg jednorożca, ujeżdżonego przez wspaniałego rycerza w błyszczącej zbroi, który na ostrze swojej lancy nadzieje zieloną głowę smoka!

Usatysfakcjonowana piorunującym wrażeniem, jakie wywarłam na Christopherze, złapałam Carrie za rękę i wciągnęłam do łazienki, gdzie mogłyśmy spokojnie się umyć, ubrać i uczesać, ignorując wołania biednego Cory’ego, który nagle przypomniał sobie o pilnej potrzebie.

O dziwo, kiedy wyszłyśmy, Cory nie musiał już iść do łazienki. Pod ostrzałem moich pytań wyznał prawdę, z zawstydzeniem wskazując duży, niebieski wazon bez kwiatów, stojący niepozornie w rogu pokoju.

– To powinno cię nauczyć nie ignorować mężczyzny będącego w potrzebie – stwierdził zadowolony z siebie Christopher. – My, mężczyźni, nie jesteśmy jak wy, kobiety. Potrafimy sobie doskonale radzić w nagłych wypadkach.

Z początku byłam przerażona zachowaniem moich braci, ale później pomyślałam, że nie ma tego złego, co by na dobre nie wyszło, i postanowiłam pozostawić wazon w pobliżu łóżka Cory’ego, ot tak, na wszelki wypadek.

Nareszcie zasiedliśmy do śniadania. Było to pierwsze w naszym życiu śniadanie przy sztucznym świetle, co wcale nie było zabawne, a wręcz przeciwnie – działało na mnie po prostu przygnębiająco. Nagle straciłam apetyt i ochotę na cokolwiek. W dodatku Carrie zaczęła grymasić z powodu jedzenia, dając wszystkim do zrozumienia, że to przyniesione przez babcię zupełnie jej nie odpowiada.

– My nie lubimy jajek na bekonie! My lubimy zimne płatki! Nie chcemy takiego gorącego, kluskowatego i tłustego jedzenia! Chcemy zimne płatki! Zimne płatki z rodzynkami!

Christopher, ku mojemu zaskoczeniu, zareagował natychmiast, i to w sposób niezwykle zdecydowany.

– Posłuchaj mnie, Carrie! Będziesz jeść wszystko, co postawimy przed tobą. Nie będziesz marudzić, płakać, krzyczeć ani wrzeszczeć. A to mleko nie jest już gorące, tylko letnie. Tłuszcz więc możesz zebrać i odłożyć na bok, bo już dawno zastygł.

Następnie dał przykład, w mgnieniu oka zmiatając z talerza swoją porcję. Dzieci po chwili uczyniły to samo, czym wprawiły mnie w osłupienie. Miałam jednak przeczucie, że sukces Christophera był krótkotrwały. Bliźnięta po prostu potrzebowały czasu, aby oswoić się z nowym wcieleniem swojego starszego brata.

Po skończonym posiłku złożyłam naczynia na tacy. I dopiero wówczas uświadomiłam sobie, że zapomnieliśmy o modlitwie. Szybko zebrałam rodzeństwo wokół siebie, uklękłam i składając ręce, zaczęłam się modlić:

– Panie, przebacz nam, że zjedliśmy, zapominając o Tobie. Prosimy cię, aby babcia się o tym nie dowiedziała, i przyrzekamy poprawę. Amen.

Gdy skończyliśmy, nadszedł czas zapoznania się z listą nakazów i zakazów sporządzoną przez babcię. Dzięki niej bliźnięta w pełni mogły zrozumieć naszą sytuację i zdać sobie sprawę z tego, co nas czekało w przyszłości. Wczoraj w nocy przez cały czas spały i nie miały jeszcze okazji poznać możliwości naszej babci.

Christopher chwycił kartkę i wydymając złośliwie wargi, jak to miała w zwyczaju czynić ta straszna kobieta, zaczął głośno recytować jej przykazania. A więc mieliśmy zawsze być całkowicie ubrani. Zawsze modlić się przed posiłkiem. Nigdy nie wolno nam było odsłaniać zasłon ani też odzywać się do babci, zanim ona nas o to nie poprosi. Mieliśmy utrzymywać porządek w pokoju i łazience. Nie mogliśmy siedzieć bez czynnie. Dlatego powinniśmy pięć godzin w ciągu dnia przeznaczać na naukę, a resztę czasu na rozwijanie naszych indywidualnych zdolności. W wypadku gdybyśmy ich nie mieli, babcia nakazywała czytać Biblię, a gdy ktoś nie umiał czytać, siedzieć i patrzeć na nią, aby poprzez skupienie i czystość myśli wchłonąć znaczenie Pana i jego nauki. Zobowiązywała nas ponadto do głośnego czytania jednej strony z Biblii i uczenia się z niej na pamięć przynajmniej jednego cytatu dziennie, co rzecz jasna skrupulatnie zapowiedziała sprawdzać. Kategorycznie zabraniała jednocześnie korzystać z łazienki dziewczynkom i chłopcom. Jakby tego nie było dosyć, uzupełniła ten zakaz następnym, o wiele dalej idącym: mieliśmy nie dotykać i nie bawić się intymnymi częściami ciała. Nie mogliśmy oglądać ich w lustrze i myśleć o nich podczas mycia, ani tym bardziej pokazywać ich sobie nawzajem. Nasze myśli powinny być jasne i czyste, dalekie od nieprzyzwoitych tematów, które z pewnością mogłyby nas zdemoralizować. Ponadto zażyczyła sobie, abyśmy w jej obecności zawsze stali spokojnie, z rękami ułożonymi wzdłuż ciała, nie zaciskając pięści na znak cichego buntu. Nie wolno nam było patrzeć jej w oczy i choćby próbować okazywania jakichkolwiek uczuć. Nie mogliśmy liczyć na jej przyjaźń, miłość, żal czy współczucie, gdyż te rzeczy nie mogą dotyczyć czegoś, co z gruntu jest nieczyste. Na koniec zabroniła nam wymawiać w jej obecności imienia naszego ojca, zaznaczając, że dziecko najbardziej do niego podobne powinno w swoim interesie zadbać o to, żeby jak najmniej rzucać się jej w oczy. Zresztą ona i tak po prostu nie będzie na nie patrzeć.

Punktów na liście babci było dwadzieścia trzy. Jednak przeczytanie choćby kilku wystarczyło, żeby zdać sobie sprawę, iż mieliśmy do czynienia z chorą i złą kobietą. Czuliśmy się upokorzeni, gdy tak brutalnie wdzierała się w naszą intymność, próbując jednocześnie wmówić nam coś zwyrodniałego i obrzydliwego. Byliśmy dziećmi, które potrzebowały siebie. Kochaliśmy się tak, jak tylko rodzeństwo może się kochać, i nie mogło być nic lubieżnego w wyrażaniu tej miłości poprzez tulenie się do siebie czy niewinną pieszczotę. Bardziej niemoralne wydawało się nam potraktowanie tego w kategoriach występku, co niezbicie świadczyło o wypaczonym obrazie świata naszej dziwnej babci.

Jednak nie to w tym momencie było najważniejsze, tak zresztą jak wielce krzywdzący jej negatywny stosunek do naszego ukochanego taty. Przede wszystkim byliśmy przerażeni samą listą, która została pomyślana w taki sposób, jakbyśmy mieli z niej korzystać nie jeden dzień, lecz znacznie dłużej. A tego „dłużej”, które nagle przedstawiło się nam jako coś bardzo prawdopodobnego, zaczęliśmy się po prostu panicznie obawiać.

– Posłuchajcie mnie – zaczął zdecydowanie Christopher. – Komu chcecie wierzyć: tej starej kobiecie, która z pewnością jest obłąkana i powinna być zamknięta w domu wariatów, czy kobiecie, która nas kocha, którą znamy i której ufamy? Mama bez wątpienia nie pozwoli nas skrzywdzić. Ona wie, co robi. Dlatego bądźmy cierpliwi i dajmy jej trochę czasu na zrealizowanie swojego planu.

Popatrzyliśmy na siebie pewniej, pokrzepieni tymi słowami. Oczywiście, że powinniśmy wierzyć i ufać mamie, a nie tej szalonej kobiecie, porażającej zimnym spojrzeniem. Mama rzeczywiście potrzebuje czasu, żeby udobruchać dziadka, a wtedy znowu będziemy wolni, wspólnie ciesząc się naszym szczęściem.

Poddasze

Zgodnie z instrukcjami babci doczekaliśmy do godziny dziesiątej, aby wraz z jej wybiciem, pełni zapału do odkrywania zewnętrznych granic naszego małego królestwa, rozpocząć wyprawę w głąb tajemniczej szafy. Bez trudu odnaleźliśmy ukryte wewnątrz niej małe drzwiczki, za którymi naszym oczom ukazały się wąskie i strome schody. Ściany przejścia były tak blisko siebie, że idąc w górę, niemalże dotykaliśmy ich ramionami.

I oto ujrzeliśmy poddasze w całej okazałości.

Już przedtem widzieliśmy różne poddasza. Kto by ich nie widział? Ale takiego jak to – nigdy!

Staliśmy jak oniemiali, rozglądając się wokół z niedowierzaniem. To olbrzymie, ponure, brudne i zakurzone poddasze sprawiało wrażenie, jakby ciągnęło się kilometrami! Przeciwległe ściany były tak odległe, że znajdowały się poza zasięgiem naszego wzroku. Powietrze było tu ciężkie i miało specyficzny odór zbutwiałych rzeczy oraz gnijącego robactwa. Wszędzie unosiła się gęsta chmura kurzu, oświetlana wątłymi smużkami światła, przenikającymi do wnętrza przez osiem mansardowych okien.

Ruszyliśmy powoli, krok po kroku penetrując to niezwykłe miejsce, wypełnione pamiątkami z dwustuletniej historii Foxworth Hall.

Przede wszystkim meble. Mebli na poddaszu stało tyle, że z powodzeniem można by było zapełnić nimi kilka domów. Wszystkie bardziej wartościowe przezornie zostały przykryte prześcieradłami. Bałam się ich, bo wyglądały jak jakieś niesamowite duchy, próbujące przyciągnąć mnie do siebie, żeby wyszeptać swoją tajemnicę.

Całą ogromną ścianę zajmowało tuzin skórzanych kufrów, obitych ciężkimi, miedzianymi okuciami. Każdy z nich ozdabiały nalepki podróżne z całego świata. Przypuszczałam, że musiały okrążyć kulę ziemską co najmniej kilka razy. To były naprawdę wielkie kufry, jak trumny!

Pod najdalszą ścianą stały gigantyczne szafy, w których odkryliśmy mnóstwo starych strojów, między innymi mundury Unionistów i Konfederatów, których wspólna obecność niezbyt dobrze świadczyła o naszych przodkach. Ale wszystko inne było cudowne i patrząc na to, nie miałam wątpliwości, że ludzie żyjący w dawnych czasach naprawdę potrafili się ubierać. Na chwilę odpłynęłam w krainę marzeń. Zobaczyłam siebie w plisowanej bluzeczce, pantalonach zasłoniętych tuzinem fantazyjnych spódnic na drutach, w morzu koronek, żabotów i haftów, przystrojonych aksamitnymi lub satynowymi kokardami. Do tego oczywiście parasolka chroniąca moje złote loki i jasną cerę przed słońcem oraz wachlarz, aby się z gracją ochładzać. Och, ale byłabym piękna! Jak czarowałabym mężczyzn, zalotnie trzepocząc rzęsami!

Westchnienia znudzonych bliźniąt przywróciły mnie do rzeczywistości. Oboje wzięłam więc za ręce i porzucając fascynacje starymi ubraniami, poprowadziłam w głąb poddasza, które ciągle kryło wiele niespodzianek. Tysiące książek, przedmiotów codziennego użytku z minionych epok, fonografy, radia, pianina, manekiny we wszystkich rozmiarach i kształtach, sterty pożółkłych zdjęć blado i niezdrowo wyglądających ludzi, którzy prawdopodobnie byli naszymi już nieżyjącymi krewnymi. W spojrzeniu żadnego z nich nie zobaczyłam choć odrobiny szczęścia…

Wszędzie panowała grobowa cisza, tak że myszkując wśród tych wszystkich rzeczy, czułam się, jakbym naruszała jakąś magiczną granicę zapomnienia. Odgłosy naszych kroków, rozmów, w ogóle nasza obecność w tym miejscu przywracała je życiu, a wraz z nim ludzi, których ślady istnienia tu odkryliśmy. W każdym zakamarku znajdowaliśmy coraz to nowe sekrety, które poprzez nas przełamywały zaklęcie milczenia i teraz ze zdwojoną mocą zdawały się jedne przez drugie obnażać swoje tajemnice. Och, tylko na początku na poddaszu było cicho jak w grobie. W tej chwili wszystko, co miało jakąś historię, zmartwychwstało, domagając się jej wysłuchania.

Zrobiło mi się gorąco. W ustach miałam pełno gorzkiego pyłu. Bliźnięta z trudem oddychały, potem zaczęły kaszleć i dusić się z powodu braku dopływu świeżego powietrza.

Chyba jednak nie było z nimi tak źle, bo gdy Christopher zawołał nas, abyśmy zobaczyli jego odkrycie, Carrie i Cory, jak gdyby nigdy nic, pobiegli w kierunku, skąd dochodził głos naszego starszego brata.

Odkryciem była ukryta w tym dziwnym miejscu klasa szkolna z pięcioma ławkami, zwróconymi w stronę jednej większej, za którą na ścianie wisiała duża czarna tablica. Pełno było tu półek z zakurzonymi podręcznikami, które skutecznie uniosły Christophera w inny świat.

Z kolei moją uwagę przyciągnęły wyryte na blatach ławek imiona: Jonathan, lat 11, 1864! Adelaide, lat 9, 1879! Z ich ciał pozostał już tylko popiół, a mimo to dzięki tym napisom tak do końca nie umarli. Ale dlaczego uczono dzieci na strychu? Czyżby dziadkowie też ich nienawidzili? Może jednak dla nich okna były szeroko otwarte, a służba przynosiła węgiel i drewno, aby palić w dwóch piecykach stojących w kącie tego pomieszczenia?

Stary koń na biegunach z jednym bursztynowym okiem wywołał u Cory’ego okrzyk radości.

– Naprzód, koniku! – komenderował, wskakując na czerwone siodło.

I konik pogalopował, trzeszcząc, grzechocąc, protestując każdą zardzewiałą częścią.

– Ja też chcę jechać! – wrzasnęła Carrie. – Gdzie jest mój konik?

Drugiego niestety nie było, dlatego żeby nie dopuścić do kłótni, posadziłam ją szybko za plecami Cory’ego i teraz już we dwoje poganiali obcasami rozpadającego się konia do szaleńczego biegu. O dziwo, pomimo sędziwego wieku trzymał się całkiem nieźle!

Zabawa byłaby przednia, gdyby nie tumany kurzu wzniecone przy okazji ujeżdżania konia na biegunach. Tym razem wszyscy zaczęliśmy się krztusić, a ja ze złości podbiegłam do okna i wbrew zakazowi otworzyłam je na oścież. Świeże powietrze wtargnęło do wnętrza, pociągając za sobą blask słońca, który wydobył nas z ponurego mroku poddasza. Oddychaliśmy pełnymi piersiami, zwracając się ku życiu.

Wspięłam się na palce, żeby zobaczyć ziemię. Chciałam ujrzeć drzewa, trawę i kwiaty, usłyszeć śpiew ptaków i uchwycić rytm prawdziwego życia. Ale nie zobaczyłam nic prócz dachu i wystających ponad nim wierzchołków drzew, za którymi daleko, daleko ciągnęło się pasmo gór przesłoniętych błękitną mgłą.

Christopher stanął obok mnie i patrzył ze smutkiem. Jego ramiona, dotykające moich, drżały, tak jak jego głos, gdy miękko powiedział:

– Przynajmniej możemy obserwować niebo i słońce, a w nocy księżyc i gwiazdy. I tak do dnia, kiedy już więcej tu nie przyjdziemy…

Przerwał, zamyślając się głęboko. A po chwili mówił dalej:

– Możemy też patrzeć na ptaki, które będą tędy przelatywać. Wiesz, Cathy, zawsze chciałem mieć oswojoną sowę. Założę się, że jeśli zostawimy okno szeroko otwarte, to wpadnie przez nie do środka sowa. Tylko czy zechciałaby żyć z nami w niewoli?

– Ja chcę kotka – nagle odezwała się Carrie, podnosząc ręce do góry, aby ją podsadzić na parapet, skąd też mogłaby patrzeć.

– A ja chcę pieska – przyłączył się Cory, zanim wyjrzał przez okno, bo kiedy to uczynił, natychmiast zapomniał o zwierzątkach, krzycząc: – Na dwór, dwór! Cory chce na dwór, bawić się w ogrodzie i bujać na drzewie!

Nie trzeba było długo czekać na reakcję Carrie.

– Dlaczego nie możemy wyjść na dwór? – krzyczała, tupiąc nogami. – Nam się tu nie podoba! Gdzie jest mama? Puśćcie nas do mamy! Ona nigdy nie pozwoliłaby przetrzymywać nas w takim okropnym miejscu!

– Słuchajcie – mówił szybko Christopher. – Nie ma powodu, abyście nie mieli bawić się tutaj jak w ogrodzie. Pomóżcie poszukać jakiejś liny, a zaraz zrobię wam wspaniałą huśtawkę.

Szukaliśmy, aż znaleźliśmy. Przygotowanie huśtawki zajęło Christopherowi dużo czasu, a potem jeszcze ryzykował życiem, żeby ją powiesić. Wszystko po to, aby zadowolić bliźnięta, które zajęły się nową zabawą może przez trzy minuty.

Wtedy zaczęło się prawdziwe piekło. Oczywiście Carrie była pierwsza.

– Zabierzcie nas stąd! Nie podobają mi się te huśtawki! Nie podoba mi się tutaj! Już mówiłam, że to okropne miejsce!

– Na dwór, na dwór, chcemy na dwór! – wrzeszczał Cory. – Natychmiast zabierzcie nas na dwór!

Struchlałam ze strachu na myśl o tym, że ktoś mógł usłyszeć te przeraźliwe wrzaski.

– Przestańcie hałasować – próbował ratować naszą skórę Christopher. – Zrozumcie, to jest gra, a wszystkie gry mają zasady. Główną zasadą tej gry jest to, że nie wychodzimy na dwór i zachowujemy się tak cicho, jak tylko jest to możliwe. Udawajcie, że tu właśnie jest ogród pod jasnym, błękitnym niebem.

Bliźnięta wprawdzie się uspokoiły, ale wcale nie były uradowane pomysłem starszego brata. Znowu rozproszyliśmy się po poddaszu, włócząc się z kąta w kąt, aż poczuliśmy głód. Spojrzałam na zegarek: była druga.

– Czas na lunch – oznajmiłam rodzeństwu.

Zeszliśmy z poddasza do naszego pokoju. Wyglądaliśmy jak zakurzone straszydła. Ponieważ od najmłodszych lat byliśmy uczeni, aby nie siadać do stołu, dopóki nie byliśmy idealnie czyści i ponieważ Bóg patrzył na nas swoim bystrym okiem, postanowiliśmy przede wszystkim doprowadzić nasz wygląd do porządku. Chyba nie obraziliśmy Boga, wsadzając bliźnięta razem do wanny, skoro pochodziły z jednego łona. Miałam nadzieję, że nikomu nie zaszkodziłam, pozwalając Christopherowi rozmawiać ze mną podczas mojej kąpieli. Mama i tata nigdy nie widzieli w nagości nic złego. Jednak gdy myłam twarz, przypomniałam sobie zacięty wyraz twarzy babci. Ona z pewnością miałaby nam to za złe.

– Nie możemy tego więcej robić – zwróciłam się do Christophera. – Gdyby zobaczyła nas babcia, zrobiłaby wszystko, żeby nas surowo ukarać.

Skinął od niechcenia głową, jakby ta sprawa nie miała dla niego znaczenia. Mimo to przytulił mnie, za co byłam mu w tej chwili bardzo wdzięczna.

– Cathy – mówił życzliwie – pomyśl o przyszłości, kiedy będziemy nieprzyzwoicie bogaci i wolni. Przekonasz się wtedy, że czas spędzony tutaj stanie się małym epizodem w naszym długim i szczęśliwym życiu. Szybko zapomnimy o naszej niedoli, ciesząc się potęgą pieniędzy, które wkrótce odziedziczymy. Wtedy ziścimy nasze najskrytsze i najbardziej fantastyczne marzenia. Ujrzymy świat, jakim go do tej pory nie widzieliśmy.

– Zgoda, Chris. Teraz jednak jesteśmy tutaj, więc jak myślisz, co by zrobiła babcia, gdyby złapała nas razem w łazience?

– Zrobiłaby nam piekło i Bóg jeden wie co jeszcze.

To wystarczyło, żebym wychodząc z wanny, poprosiła brata, aby odwrócił się i nie patrzył. On zresztą i tak nie był mnie ciekaw. Po pierwsze, dlatego że moje ciało było ciałem jego siostry, a po drugie, że już dobrze znaliśmy nasze ciała, gdyż odkąd pamiętam, patrzyliśmy na siebie i zdążyliśmy przywyknąć do nagości.

Lunch bez ciastek był niepełny.

Chris ukradkiem zerkał na zegarek. Do przyjścia mamy mogło upłynąć jeszcze sporo czasu, a bliźnięta stawały się coraz bardziej niespokojne i kapryśne. Udało mi się jednak je zająć, czytając im o kolejnej przygodzie Piotrusia Królika. Nie minęło pięć minut, gdy oboje już spali.

Tymczasem Christopher zniósł z poddasza cały stos książek dla siebie i jedną dla mnie. Chciałam grać w warcaby, ale on zaoponował, tłumacząc, że nie ma ochoty być świadkiem moich wybuchów gniewu, które są nieuniknione, gdyż ja zawsze przegrywam.

Nie pożałowałam. Kiedy on przerzucał strony Tomka Sawyera, ja wkroczyłam w świat Króla Artura i Rycerzy OkrągłegoStołu. To właśnie tego dnia rozpoczęła się moja miłosna przygoda ze średniowieczem, której nigdy nie zdarzyło mi się sprzeniewierzyć. Większość baletów, które później tańczyłam, była oparta na bajkach. Ich rodowód zazwyczaj sięgał średniowiecza. I nawet gdy byłam już dorosła, nie chciałam, aby magia czarownic i czarowników, gnomów, wielkoludów i wróżek zniknęła przez naukowe wyjaśnienia.

Zapadła noc. Dziwna noc, która nie różniła się od dnia.

Włączyliśmy wszystkie światła. Bliźnięta panicznie bały się ciemności.

Carrie i Cory, wyspani i w czystych ubrankach, wyglądali słodko i pociągająco. Siedzieli na podłodze i układali puzzle. To była stara układanka, więc gra polegała na tym, kto pierwszy dopasuje najwięcej części. Wyścig szybko się skończył. Zainicjowany drugi raz, szybko się znudził. Przyszła kolej na małe samochody. Bliźnięta przesuwały je po podłodze, aż znów stały się brudne i znudzone. Chris skwapliwie zaproponował warcaby.

– Możesz grać białymi – zwrócił się do mnie protekcjonalnie. – W przeciwieństwie do ciebie nie wierzę, że czarne przegrywa.

– Nie chcę grać w warcaby! – odpowiedziałam złośliwie.

Czas płynął tak wolno, jakby stanął w miejscu.

– Co z tobą? – spytał Christopher, ustawiając, mimo mojej odmowy, piony na planszy. – Co cię tak drażni? Boisz się, że znów wygram?

– To nie o warcaby chodzi. Po prostu też mam dosyć tego miejsca. Siedzimy tu i nikt z nas nie wie, jak długo to potrwa. Nawet mama tego nie wie. Nachodzą mnie wątpliwości. Przestaję wierzyć, że powiedziała nam całą prawdę. Boję się, Chris! Okropnie się boję – niepewnej przyszłości i tego strasznego poddasza, pełnego nieszczęsnych duchów i robactwa. Ale najbardziej przeraża mnie myśl o pożarze, który w każdej chwili mógłby tu wybuchnąć, a my, zamknięci jak w pułapce, z dala od ludzi, nie mielibyśmy żadnej szansy na pomoc! Chris, to stało się moją obsesją, odkąd przyjechaliśmy do Foxworth Hall. Wiesz, braciszku, obmyśliłam nawet, jak się uratujemy. Powiążemy porwane prześcieradła, potem wybijemy szybę i z przywiązanymi do pleców bliźniakami uciekniemy.

Nigdy jeszcze nie widziałam w błękitnych oczach mego brata tyle uznania i podziwu.

– Cathy, to świetny pomysł! Dokładnie tak to zrobimy, gdy wybuchnie pożar, który pewnie nie wybuchnie. W każdym razie dobrze jest wiedzieć, że nie jesteś beksą i robisz plany na nieprzewidziane okoliczności. Dorastasz i to mi się bardzo podoba.

Mój brat był rozbrajający. Po dwunastu latach ciężkich prób udało mi się wreszcie zdobyć jego szacunek i uznanie. Jakżeż byłoby miło, gdyby stało się to w zupełnie innych okolicznościach. Mimo to nasza na nowo odkryta przyjaźń stworzyła pewne poczucie bezpieczeństwa, trochę szczęścia i ukojenia.

I nagle wszystko, co poczuliśmy, legło w gruzach w następstwie jednego wydarzenia. Do pokoju weszła mama. Poruszała się jakoś dziwnie, z dziwnym wyrazem twarzy. Tak długo czekaliśmy na nią, a jednak jej przyjście nie sprawiło nam spodziewanej radości. Może z powodu babci, która szła krok za mamą. Jej kamienne oblicze szybko mogło uciszyć entuzjazm każdego.

Ale to nie to. Na pewno nie to!

Rozpaczliwie zakryłam usta ręką, żeby nie krzyknąć. Musiało się stać coś strasznego. Czułam… Nie! Wiedziałam o tym! Po prostu wiedziałam!

Gniew Boga

Tego pierwszego wieczoru mama wyglądała jak okrutnie ukarane dziecko. Stała na środku pokoju, sprawiając wrażenie pokonanej i potwornie upokorzonej. Jej twarz była blada i smutna. Nie śmiała spojrzeć nam w oczy. Stała, chwiejąc się na nogach z bólu i rozpaczy.

Bliźnięta, nie przeczuwając niczego, podbiegły ją przywitać. Entuzjastycznie uczepiły się jej sukni, wykrzykując radośnie:

– Mamo, mamo, nareszcie wróciłaś! – Można pomyśleć, że mamy nie było dziesięć niedziel, a nie tylko jedną środę.

Kiedy Christopher i ja podeszliśmy nieśmiało, żeby ją objąć i przytulić, skrzywiła się boleśnie, a z jej oczu popłynęły łzy. Cierpiała. Wtedy jeszcze pomyślałam, że to z żalu nad nami.

– Powiedzcie szczerze, jak minął wam dzień? – odezwała się schrypnięta.

– Cathy i Chris są niedobrzy – bez zastanowienia wykrzyczała swoje niezadowolenie Carrie. – Kazali nam zostać cały dzień w domu! Kazali nam siedzieć w tym brudnym miejscu na górze, które wydaje się im ładne, choć takim naprawdę nie jest!

Wystarczyło jeszcze spojrzeć na pełną niechęci minę Cory’ego, żeby do końca wyzbyć się wszelkich wątpliwości: bliźniętom z pewnością ten dzień wcale dobrze nie minął.

Zakłopotana mama próbowała wytłumaczyć obojgu, że sytuacja się zmieniła, wskutek czego powinni słuchać się nas, swojego starszego rodzeństwa, tak jak kiedyś rodziców. Na nic się to jednak zdało, przynosząc w dodatku zupełnie niepożądany w naszej sytuacji efekt.

– Nienawidzimy tego pokoju! Tutaj jest ciemno! Chcemy iść do ogrodu! – Carrie i Cory zaczęli przekrzykiwać się jedno przez drugie. – Nie chcemy Cathy i Chrisa! Mamo, my chcemy ciebie! Zabierz nas do domu! Zabierz nas do domu! Zabierz nas stąd natychmiast!

Wybuch złości bliźniąt przybierał na mocy.

Carrie szarpała mamę, z całych sił ciągnąc ją w kierunku drzwi prowadzących na korytarz. Mama była bezsilna, nie bardzo wiedząc, jak zachować się w sytuacji, w której dominowała pięciolatka.

– Corrine! – nagle wtrąciła się babcia. – W tej chwili uspokój to dziecko! – rozkazała ostro.

Spojrzałam na nią. Przez chwilę, obserwując jej surową twarz, nabrałam przekonania, że babcia szybko znajdzie sposób na uciszenie Carrie. Wiedziałam już, że to tylko kwestia czasu, gdyż moja siostra, sprowokowana jej interwencją, nie bacząc na nic, zaatakowała z furią. Rozstawiając szeroko małe nogi, buńczucznie odchyliła głowę do tyłu i dopiero teraz dała prawdziwy popis. W jej zachowaniu było coś z diwy operowej, która nigdy nie zapomina o najlepszej arii na wielki finał. Poprzednie krzyki wobec tego jednego okazały się więc niewinnym pomrukiwaniem kotka. To był po prostu ryk rozwścieczonej tygrysicy.

Reakcja babci nastąpiła natychmiast. Brutalnie złapała Carrie za włosy i podniosła ją do góry. Moja siostra zawyła z bólu. I wtedy wmieszał się Cory, który bez wahania skoczył na babcię, gryząc ją w nogę. Spojrzała na niego pełna złości i odrzuciła jak natrętnego psiaka. Ugryzienie musiało ją jednak zaboleć, bo z sykiem wypuściła z rąk Carrie, która upadła na podłogę, aby momentalnie się poderwać i zamachnąć na kostkę babci, niestety w nią nie trafiając. To, co nie udało się siostrze, udało się jej bliźniaczemu bratu – wykorzystując chwilę nieuwagi, kopnął babcię tak mocno, jak tylko potrafił.

Nastała cisza, przerywana zawodzeniem Carrie, ukrywającej się teraz w kącie pokoju. Babcia i Cory stali naprzeciw siebie, mierząc się wzrokiem. Och, gdybyż on mógł zabijać, oboje na miejscu padliby trupem.

Było do przewidzenia, że żadne z nich nie ustąpi. Cory bronił ukochanej siostry, której nikt nie miał prawa skrzywdzić. Walczyłby o nią z każdym, nawet gdyby ów każdy miał metr osiemdziesiąt wzrostu i ważył blisko sto kilo! Babcia z kolei broniła swojego autorytetu i zasad stanowiących o porządku tego miejsca, za które pewnie dałaby się poćwiartować.

Kiedy uniosła wielką, połyskującą diamentowymi pierścionkami rękę, jedyną reakcją Cory’ego na to groźne ostrzeżenie było zaciśnięcie pięści w prawdziwie bokserski sposób.

Mój Boże! On naprawdę wierzył, że da sobie radę z tym rozsierdzonym kolosem.

Za plecami usłyszałam szept mamy, która próbowała przywołać Cory’ego do siebie i uchronić przed niechybnym nieszczęściem. Było już niestety za późno, bo oto babcia nagle zrobiła krok do przodu i uderzyła Cory’ego w twarz tak mocno, że mój brat zatoczył się kilka metrów, potem potknął i przewrócił na podłogę. W kilka sekund był jednak znów na nogach gotowy do kontynuowania tej nierównej walki. Wyglądał żałośnie. Z rozciętej wargi płynęła strużka krwi.

Na szczęście Cory zdobył się na przeanalizowanie swoich szans i zdrowy rozsądek wziął górę nad złością. Słaniając się na nogach, pobiegł w stronę Carrie i tam w kącie przyłączył się do jej zawodzeń.

Obok mnie Chris mruczał coś pod nosem, co w brzmieniu przypominało modlitwę.

– Corrine – wrzasnęła poirytowana babcia – to przecież są twoje dzieci, więc ucisz je! W tej chwili!

Niestety, nie było to takie proste, bo gdy bliźnięta już raz zaczęły, zachowywały się jak mechaniczne zabawki, którym należało pozwolić się wyczerpać. Perswazja po prostu była nieskuteczna.

Jedynie ojcu, gdy jeszcze był z nami, udawało się opanowywać takie sytuacje. Bliźnięta czuły do niego respekt i po kilku słowach reprymendy, którą otrzymywały w swoim pokoju, stawały się potulne jak baranki, po chwili przepraszając wszystkich za złe zachowanie.

Ale tata nie żył, a my nie mieliśmy drugiego pokoju, w którym one mogłyby się swobodnie wypłakać. Więc krzyczały dalej, trzymając nas, publiczność, w nerwowym napięciu. Kolor ich twarzy przemienił się z czerwonego w karmazynowy, a potem purpurowy. To był szaleńczy popis!

Bezradność mamy znowu pobudziła babcię.

Ruszyła w stronę kąta, w którym schroniły się bliźnięta. Bezwzględnie złapała je za kark i trzymając na odległość wyciągniętej ręki, przyniosła przed oczy mamy. Potem upuściła je na podłogę jak niepotrzebne śmieci i zagroziła zdecydowanym głosem:

– Jeżeli natychmiast nie przestaniecie wrzeszczeć, obedrę was ze skóry!

To wystarczyło, żeby przekonać bliźnięta. Babcia z pewnością nie żartowała. One o tym zdążyły się już przekonać na własnej skórze, więc teraz momentalnie zamilkły, z przerażenia próbując zdławić łzy.

Widok sceny brutalnego potraktowania dwojga małych, bezbronnych dzieci był wstrząsający. Na tym się jednak nie skończyło.

– Corrine, taka odrażająca scena nie może się więcej powtórzyć – perorowała babcia. – Twoje dzieci są zepsute i rozpieszczone. Potrzebują porządnej lekcji dyscypliny. Nikt mieszkający pod tym dachem nie będzie się sprzeciwiać, krzyczeć czy okazywać lekceważenia! Posłuchaj mnie! One będą mówić, kiedy im na to pozwolę! Wszystko będą robić na mój rozkaz! A teraz zdejmij bluzkę i pokaż tym bękartom, jak karze się w tym domu nieposłusznych.

– To nie jest konieczne – zaprotestowała mama, a zaraz potem dodała błagalnie: – Widzisz, dzieci przestały już płakać, są już posłuszne…

– Corrine, czy jesteś tak bezmyślna, żeby się sprzeciwiać? – twarz babci spochmurniała. – Gdy każę ci coś zrobić, to masz to zrobić! Natychmiast i bez pytania! Ty powinnaś to wiedzieć, Corrine. Popatrz, kogo wychowałaś. Słabe, zdemoralizowane i nieposłuszne dzieci. Myślą, że mogą bezkarnie krzyczeć i dostać, co zechcą. Srodze się mylą. Ty posłużysz im za przykład, chociaż jesteś zakłamanym i podstępnym śmieciem, co udowodniłaś nawet swojemu ojcu, który niegdyś tak bardzo cię kochał, że był gotów stanąć przeciwko mnie w twojej obronie.

Skierowała teraz to swoje bezlitosne spojrzenie na mnie i Christophera.

– Tak, razem z twoim wujkiem spłodziliście wyjątkowo piękne dzieci. Mimo to lepiej by było, gdyby w ogóle się nie narodziły. A tak, podobnie jak ty, są niczym! Są delikatne i bezużyteczne. Trzeba będzie poświęcić im dużo czasu, aby je czegoś nauczyć. Corrine, w tej chwili zdejmij bluzkę! Niech uczą się, póki jeszcze mogą!

Mama zesztywniała, jak rażona prądem. Potem jeszcze raz spróbowała zebrać siły, aby przeciwstawić się szaleństwu swojej strasznej matki.

– Jeżeli będziesz okrutna dla moich dzieci – zaczęła drżącym głosem – natychmiast zabiorę je stąd i więcej nas tu nie zobaczysz!

– A zabieraj je sobie! I sama się wynoś, Corrine! – szyderczo zaśmiała się babcia. – Myślisz, że zależy mi na was?

Tym razem słowa babci przyniosły mi nieoczekiwaną radość. Jeśli to, co mówiła, było prawdą, po cóż mielibyśmy dłużej zostawać w tym okropnym miejscu? Mama myślała tak samo. Chciała nas stąd zabrać. Powiedziała przecież, że nas zabierze, jeśli babcia nie przestanie być okrutna, a ona wcale nie zamierzała się zmienić. A więc mogliśmy wyjechać, na zawsze zostawić to brudne poddasze razem z wszystkimi milionami, które do szczęścia w ogóle nie były nam potrzebne!

Kiedy czekałam, aż mama się odwróci na pięcie i pójdzie do szafy po nasze walizki, zdarzyło się coś wstrząsającego, czego wtedy w żaden sposób nie potrafiłam pojąć. Mama powoli pochyliła głowę i ukryła twarz w dłoniach. Była pokonana.

Szyderstwo babci zamieniło się w odrażający śmiech zwycięstwa. Mamo! Mamo! Mamo, krzyczałam w duchu. Nie pozwól jej na to!

– No, Corrine, zdejmij wreszcie tę bluzkę.

I mama, choć z wielkim trudem, zaczęła odpinać guziki swojej białej bluzki. Ostrożnie zsunęła ją z ramion i pokazała nam plecy. Słyszałam, jak Chris wstrzymał oddech. Bliźnięta cicho załkały. Teraz nietrudno było odgadnąć, dlaczego mama, zazwyczaj pełna gracji, dziś weszła do pokoju sztywno, poruszając się z ogromnym wysiłkiem.

Jej plecy były krwawą raną. Niegdyś piękna i delikatna skóra została w bestialski sposób pocięta i zeszpecona. Szerokie pręgi po chłoście biegły od szyi po pasek niebieskiej spódnicy. Nie zobaczyłam choćby skrawka ciała, który zostałby oszczędzony.

Upojona tym widokiem babcia niemal z entuzjazmem wydawała nowe polecenia:

– A teraz, dzieci, dobrze się temu przyjrzyjcie. Trzydzieści trzy baty za każdy rok życia i piętnaście dodatkowych za każdy rok przeżyty w grzechu z waszym ojcem. Taką karę wybrał wasz dziadek, a ja ją wykonałam, dlatego że przewinienia waszej mamy są przeciw Bogu i moralnym zasadom, według których żyje społeczeństwo. Jej małżeństwo było świętokradztwem! Było bezbożną obrzydliwością w oczach Pana, której owocem jesteście wy! Czworo dzieci spłodzonych z diabłem! Zło od momentu poczęcia!

Byłam przerażona tym, co zobaczyłam i usłyszałam. Poczułam się tak, jakbym straciła ziemię pod nogami. Nie miałam już niczego, czego byłabym pewna. Nie wiedziałam, kim lub czym jestem i czy w ogóle mam prawo do życia na tej ziemi, którą Pan zarezerwował dla zrodzonych za jego błogosławieństwem i pozwoleniem. Najpierw utraciłam tatę, potem dom i przyjaciół, a teraz, wątpiąc w boską sprawiedliwość, w pewnym sensie także Boga.

Wewnętrzną pustkę zaczęło wypełniać jednak nowe uczucie. Była to nienawiść. Wsączała się we mnie, kiedy patrzyłam na zakrwawione plecy mamy. Rozszarpywała moją duszę, kiedy przypominałam sobie słowa, które padły z zaciętych ust starej kobiety. Nienawidziłam pierwszy raz w życiu. Być może dlatego silniej i o wiele bardziej zachłannie. Poprzysięgłam zemstę.

Babcia musiała wyczuć moje myśli, bo spojrzała na mnie gniewnie i zwracając się bezpośrednio do mnie, rzekła:

– Ten dom potrafi być srogi i bezlitosny dla tych, którzy ośmielą się mu sprzeniewierzyć. Podzielimy się z wami jedzeniem, piciem i schronieniem, ale nigdy uprzejmością, współczuciem, a już na pewno nie miłością. Coś, co jest niezdrowe, może budzić tylko niechęć. Trzymajcie się moich zasad, a nie poczujecie na sobie bata. Nie zabraknie wam też najpotrzebniejszych rzeczy. Jeśli jednak będziecie nieposłuszne, szybko tego pożałujecie.

Powiodła po nas wzrokiem.

Sądziła, że łatwo nas złamie i zniszczy nasze poczucie dumy. Och, jak bardzo się myliła! Nikt nigdy nie zmusiłby nas do wyrzeczenia się mamy i taty! Nikt nie mógłby zawładnąć nami, dopóki żyliśmy i mieliśmy dość siły, aby walczyć!

Spojrzałam na Christophera. W jednej sekundzie przekonałam się, że czuł to samo, co ja. Mierzył babcię wzrokiem, jakby sondując swoje i jej możliwości. Zaciskał pięści, ale nie atakował, bo wiedział, że jest jeszcze za młody, aby ją pokonać. Wiedziałam jednak, że nie zrezygnuje z pomszczenia mamy, którą traktował jak ideał. Z nas wszystkich on kochał ją najbardziej. Kiedyś powiedział mi, że gdy dorośnie, ożeni się z kobietą podobną do mamy. Teraz tylko mogłam domyślać się wielkości jego cierpienia.

Dlaczego mama przywiozła nas do tego domu?

Od zadawania sobie tego pytania aż huczało mi w głowie. Dom dziadków nie był przecież bezpiecznym portem, azylem, schronieniem. Mama z pewnością musiała wiedzieć, jak tu będzie. Mimo to ściągnęła nas tutaj. Dlaczego?

Opowieść mamy

Po wyjściu babci siedzieliśmy w milczeniu, nie wiedząc, co powiedzieć ani jak się zachować. Czuliśmy tylko ciężar nieszczęścia, które tak bezlitośnie na nas spadło. Serce waliło mi jak szalone, gdy patrzyłam na mamę, która niezdarnie wkładała bluzkę. Próbowała zakryć ślady okrutnej krzywdy, jaka spotkała ją ze strony jej własnych rodziców. Mimo bólu odwróciła się do nas i obdarowała drżącym uśmiechem.

– Posłuchajcie – zaczęła z wymuszoną wesołością – to była tylko wierzbowa witka. Nie bolało tak bardzo, jak sobie wyobrażacie. Moja duma ucierpiała bardziej niż ciało. Ale to się więcej nie powtórzy. Obiecuję wam. To był jeden jedyny raz.

Usiadła na łóżku i wyciągnęła ramiona, abyśmy mogli się przytulić i odprężyć.

– Wiedzcie, że zniosłabym i sto uderzeń bata, gdybym tylko mogła raz jeszcze przeżyć te piętnaście lat szczęścia, które dał mi wasz tata i wy.

Posadziła sobie bliźnięta na kolanach, kiedy ja i Christopher usiedliśmy obok niej na łóżku. Wtedy zaczęła opowiadać. To, co chciała powiedzieć, było trudne do wyrażenia dla niej, a do wysłuchania dla nas.

– Foxworth Hall jest dziwnym domem. Jeszcze dziwniejsi są ludzie, którzy w nim mieszkają. Oczywiście nie służba, tylko moi rodzice. Powinnam była was ostrzec, że oni są fanatykami religijnymi. Wiara w Boga jest dobrą rzeczą pod warunkiem, że nie traktuje się jej instrumentalnie. Nie można interpretować słów Starego Testamentu, mając jedynie na uwadze potwierdzenie swojego, często wypaczonego poglądu na świat i życie. Takie zachowanie prowadzi do zafałszowania rzeczywistości i jest przyczyną nietolerancji. Niestety, tak zachowują się moi rodzice.

Mój tata w kościele traktowany jest jak Bóg albo co najmniej jak święty. Osiągnął to dzięki pieniądzom. Wybudował nową kaplicę, powstawiał we wszystkich oknach witraże, ustanowił zwyczaj oddawania parafii dziesiątej części swojego rocznego dochodu, który, jak się domyślacie, jest pokaźny. Pieniądze dały mu władzę sprawdzania duszpasterza i jego kazań. Jeżeli święty Piotr jest przekupny, z pewnością otworzy przed ojcem bramy nieba.

Gdy dorastałam, mnie i moich starszych braci dosłownie zmuszano do chodzenia do kościoła. Musieliśmy tam iść nawet wtedy, gdy byliśmy obłożnie chorzy. Nic się nie liczyło, tylko religia, którą karmiono nas od rana do wieczora. Niewinne przyjemności, którymi cieszyli się inni, dla nas były zakazane jako grzeszne. Na przykład ani ja, ani moi bracia nie mogliśmy pływać, bo to wiązało się z zakładaniem kostiumów kąpielowych i pokazywaniem ciał. Nie wolno nam było grać w karty i inne gry kojarzone z hazardem. Nie chodziliśmy na tańce, bo w tańcu ciało dziewczynki niebezpiecznie zbliżało się do ciała chłopca. Żądano od nas kontrolowania myśli, gdyż myśli były takim samym złem jak czyny. Mogłabym długo mówić, czego nam nie wolno było robić. W każdym razie wszystko, co było zabawne i ekscytujące, moim rodzicom wydawało się grzeszne. Ich wielkim pragnieniem było uczynić z naszej trójki żyjące anioły i świętych, a w konsekwencji osiągnęli jedynie tyle, że staliśmy się gorsi, niż gdyby postępowali z nami inaczej.

Pewnego dnia – kontynuowała mama – w naszym domu zamieszkał piękny młodzieniec. Jego ojcem był mój dziadek, Garland Christopher Foxworth, ojciec Malcolma, mojego taty. Życzeniem Garlanda Christophera było, aby po jego śmierci obaj synowie, zrodzeni z różnych matek, dziedziczyli spadek po połowie. Tak się jednak nigdy nie stało. Malcolm, korzystając z tego, że jego przybrany brat miał zaledwie trzy latka w momencie śmierci ich ojca, zdobył kontrolę nad majątkiem i w konsekwencji wygonił brata z Foxworth Hall. Alicja schroniła się z synkiem u swoich rodziców, gdzie ponownie wyszła za mąż, lecz wkrótce znowu owdowiała. Los nie był dla niej szczęśliwy, bo w kilka lat po śmierci jej rodziców zachorowała na raka i umarła, osierocając Christophera Garlanda Foxwortha Czwartego, owego pięknego młodzieńca, który tego dnia przybył, aby z nami zamieszkać. Nazywaliśmy go Chris – mama na chwilę zawahała się, a potem z rumieńcem na twarzy zapytała: – Wiecie, o kim mówię, prawda? Odgadliście już, kim był ten młody człowiek?

– To tatuś… Mówisz o naszym tatusiu…

– Tak – przytaknęła, ciężko wzdychając. Milczeliśmy, więc mówiła dalej.

– Wasz tata miał wtedy siedemnaście lat i był moim wujkiem, starszym ode mnie o trzy lata. Była późna wiosna. Chris stał pośrodku holu z dwiema walizkami. Jego ubranie wyglądało na bardzo sfatygowane. Dawno już z niego wyrósł. Choć był w towarzystwie moich rodziców, nie poświęcał mi zbytniej uwagi. Kręcił się wkoło i rozglądał, oszołomiony bogactwem Foxworth Hall. Zrobiło to na mnie dziwne wrażenie, gdyż sama nigdy nie przywiązywałam wagi do otaczających mnie rzeczy. One po prostu były częścią mojego dziedzictwa, więc nie traktowałam ich jako czegoś nadzwyczajnego. Dopiero kiedy wyszłam za mąż i zaczęłam wieść życie pozbawione wielkich pieniędzy, uzmysłowiłam sobie, że wychowywałam się w wyjątkowym domu.

Powinniście wiedzieć, że mój ojciec jest „zbieraczem”. Kupuje wszystko to, co zostało uznane za wyjątkowe dzieło sztuki. Nie dlatego, że ceni sztukę, ale że lubi ją posiadać. On chciałby mieć w zasadzie wszystko, szczególnie jednak piękne i drogie rzeczy. Kiedyś myślałam, że ja również byłam częścią jego kolekcji. Miałam wrażenie, że pragnął zatrzymać mnie wyłącznie dla siebie, ale nie po to, żeby mnie podziwiać, tylko po to, żeby inni nie mogli podziwiać jego własności.

Twarz mamy płonęła, a jej oczy jakby zapatrzyły się w przeszłość, przywołując wspomnienie tego wyjątkowego dnia, gdy w jej życiu pojawił się młody wujek, który wszystko zmienił.

– Wasz tata przyjechał do nas taki niewinny i wrażliwy. Znał tylko szczere uczucia, prawdziwą miłość i dotkliwą biedę. Z czteropokojowego domku przeniósł się do tego olbrzymiego gmachu, który zadziwił jego oczy i rozbudził nadzieję na lepsze życie. Uwierzył, że tu znajdzie swoje szczęście, niebo na ziemi. Odnosił się do moich rodziców z wielką wdzięcznością, a oni robili wszystko, aby czuł się biednym krewnym, choć połowa tego, na co patrzył, prawnie powinna należeć do niego.

A więc ujrzałam go w promieniach słońca padających przez okna holu i zatrzymałam się w połowie drogi. Jego złote włosy otaczała aureola srebrnego światła. Był taki piękny, nie tylko przystojny, ale piękny. To jest różnica, pamiętajcie. Prawdziwe piękno emanuje z wnętrza, a z nim tak właśnie było.

Wymamrotałam jakieś słowa powitania, na które podniósł głowę. Jego błękitne oczy błyszczały. Och, jak one błyszczały! Tyle że potem, gdy zostaliśmy sobie przedstawieni, ten cudowny blask zniknął. Byłam jego bratanicą, zakazanym owocem. Chris czuł się rozczarowany, tak samo jak ja. Lecz mimo to, tego dnia, gdy ja byłam na schodach, a on na dole w holu, zapłonęła w nas iskierka, mały płomyk, który rozpalał się, rozpalał, aż nie starczyło nam sił, aby mu się oprzeć.

Nie będę was zawstydzać opowieścią o naszym romansie – stwierdziła zmieszana, gdy ja się podniosłam, a Chris ukrył twarz w dłoniach. – Powiem tylko, że to była miłość od pierwszego wejrzenia. No cóż, tak się czasami zdarza i trudno teraz dociec przyczyn, które skłoniły nas ku sobie. Być może oboje dojrzeliśmy do miłości, a może potrzebowaliśmy tylko ciepła i bliskości drugiego człowieka.

Moi starsi bracia już wtedy nie żyli, zginęli w wypadkach. W tym czasie miałam tylko kilku przyjaciół, ale żaden z nich nie był dość dobry dla córki Malcolma Foxwortha, która należała do jego kolekcji i, jak wszystko, miała odpowiednią cenę.

Wasz tata i ja spotykaliśmy się więc ukradkiem w ogrodach. Potrafiliśmy godzinami rozmawiać. Zdradziliśmy sobie wszystkie nasze sekrety. I w końcu okazało się, że musimy sobie wyznać głęboką miłość i wziąć ślub.

Musieliśmy uciec z tego domu, spod panowania moich rodziców, którzy pragnęli zrobić z nas swoje duplikaty. Taki był ich cel. Przygarnęli waszego ojca, aby go zmienić i zdeformować, bo musiał przecież zapłacić za grzech swojej matki, którym było małżeństwo z człowiekiem znacznie od niej starszym. Sprawiedliwie muszę przyznać, że dali mu jednak wszystko. Traktowali go nawet jak własnego syna, chyba dlatego, żeby zastąpił im tych, których stracili. Wysłali go do Yale, a był nieprzeciętnie mądry. Christopherze, to po tacie masz inteligencję. Zdobył dyplom po trzech latach, tyle że nigdy nie mógł go wykorzystać, bo wypisany był na jego prawdziwe nazwisko, które musieliśmy ukryć przed światem. Tak, w pierwszych latach naszego małżeństwa było nam bardzo ciężko, gdyż tata musiał zataić swoje wykształcenie.

Przerwała. Popatrzyła rozmarzonym wzrokiem na Chrisa, a potem na mnie. Przytuliła bliźnięta i pocałowała ich jasne główki.

– Cathy i Christopherze – powiedziała zaniepokojona – mam nadzieję, że wy to zrozumiecie. Bliźnięta są za małe. Spróbujecie zrozumieć, jak to z nami było, prawda?

Oboje z Chrisem skinęliśmy głowami.

Mama mówiła moim językiem, językiem muzyki i baletu, romansu i miłości. Bajki mogą się zdarzyć naprawdę!

Miłość od pierwszego wejrzenia. Och, to mi się z pewnością przytrafi. On będzie tak piękny jak tata, będzie promieniować pięknem, które poruszy moje serce. Musiałam przeżyć miłość albo uschnąć i umrzeć.

– Teraz słuchajcie uważnie – rzekła cicho. – Jestem tu, żeby zrobić wszystko, co w mojej mocy, aby wasz dziadek mnie polubił i przebaczył poślubienie jego brata.

Gdy tylko skończyłam osiemnaście lat, uciekłam z waszym tatą. Wróciliśmy po dwóch tygodniach, aby powiadomić rodziców. Mój tata wpadł w szał. Krzyczał, huczał. Kazał nam obojgu wynieść się z jego domu i nigdy nie wracać. Nigdy! Dlatego zostałam wydziedziczona, zresztą wasz tata także, gdyż wydaje mi się, że dziadek chciał mu coś zostawić, niedużo, ale zawsze coś. Główna część jednak miała być moja, z pominięciem babci, która ma swoje własne pieniądze, odziedziczone po jej rodzicach. One też, jak się później okazało, były głównym powodem, dla którego w ogóle dziadek ożenił się z nią.

Poznaliście moją mamę i już trochę wiecie, jaka jest, ale nie spotkaliście mojego taty. Nie chcę, żebyście go poznawali, dopóki mi nie wybaczy i nie zaakceptuje faktu, że mam czworo dzieci z jego dużo młodszym bratem. Trudno mu będzie to przyjąć. Myślę jednak, że w końcu da się przebłagać, chociażby dlatego, że wasz tata już nie żyje, a nie powinno się chować urazy do umarłych.

W każdym razie, aby uzyskać przebaczenie, będę musiała grać rolę posłusznej i pokornej córki.

Żeby tata mnie znów wpisał do testamentu, będę zmuszona robić wszystko, co każe.

– Czego mógłby od ciebie chcieć oprócz posłuszeństwa i okazania szacunku? – poważnie spytał Chris.

– Nie wiem, kochanie, czego może ode mnie chcieć, ale cokolwiek zechce, zrobię to. Musi mnie przecież jakoś włączyć do testamentu. Ale teraz zapomnijmy o tym. Widziałam wasze miny w czasie opowiadania. Nie chcę, żebyście myśleli, że moja mama mówiła prawdę. To, co zrobiliśmy z tatą, nie było niemoralne. Mieliśmy prawdziwy kościelny ślub, jak każda inna zakochana para. Nie było w tym nic bezbożnego. Wy nie jesteście diabelskim nasieniem ani żadnym złem. Wasz tata powiedziałby, że to bzdury. To urojenia mojej mamy, która, aby was i mnie ukarać, chciałaby zniszczyć wasze poczucie własnej wartości. To ludzie ustanawiają zasady społeczne, nie Bóg. W niektórych częściach świata bliscy krewni pobierają się, mają dzieci i jest to uważane za zupełnie normalne. Nie staram się usprawiedliwiać tego, co zrobiliśmy, bo powinniśmy przestrzegać zasad naszego społeczeństwa. To społeczeństwo uważa, że blisko spokrewnieni kobieta i mężczyzna nie powinni się pobierać, bo jeżeli to zrobią, mogą spłodzić dzieci niezupełnie zdrowe umysłowo lub fizycznie. Ale któż jest doskonały?

Potem śmiała się, mocno nas obejmując.

– Wasz dziadek prorokował, że urodzicie się z rogami, garbami, ogonami i kopytami zamiast stóp. Zachowywał się jak szaleniec, próbując rzucić na nas czar, aby nasze dzieci były zdeformowane. Chciał, żebyśmy byli przeklęci! Czy jakiekolwiek z jego przewidywań spełniło się? – krzyknęła. – Nie – odpowiedziała na swoje pytanie. – Oboje z tatą martwiliśmy się trochę, gdy byłam po raz pierwszy w ciąży. Całą noc krążył po szpitalnym korytarzu, aż rano podeszła do niego pielęgniarka i oznajmiła, że ma syna, idealnego w każdym calu. Wtedy musiał pobiec do sali noworodków, aby przekonać się na własne oczy. Szkoda, że was tam nie było i nie widzieliście radości na jego twarzy, gdy wszedł do mojego pokoju, trzymając w ramionach dwa tuziny czerwonych róż. Gdy mnie całował, w oczach miał łzy. Był taki dumny z ciebie, Christopherze, taki dumny. Wyrzucił sześć pudełek cygar i poszedł od razu kupić dla ciebie plastikowy kij do baseballu, rękawicę łapacza, a także piłkę. Gdy ząbkowałeś, gryzłeś kij i uderzałeś nim w łóżeczko albo w ścianę, aby dać nam znać, że chcesz wyjść.

Następna była Cathy. I ty, kochanie, byłaś też piękna i doskonała jak Chris. Wiesz, jak bardzo kochał cię tata, swoją piękną, tańczącą Cathy. Pamiętasz swój pierwszy występ? Ukończyłaś wtedy zaledwie cztery lata. Miałaś na sobie pierwsze różowe tutu. Popełniłaś kilka błędów i cała publiczność się śmiała, a ty klaskałaś w ręce, jakbyś i tak była z siebie dumna. Tata wysłał ci tuzin róż – pamiętasz? On nigdy nie zauważał twoich błędów. W jego oczach byłaś doskonała. A siedem lat po twoich błogosławionych narodzinach przyszły na świat bliźnięta. Teraz mieliśmy dwóch chłopców i dwie dziewczynki. Kusiliśmy los cztery razy – i wygraliśmy! Czworo idealnych dzieci. Jeżeli więc Bóg chciał nas ukarać, miał okazję cztery razy obdarzyć nas zdeformowanymi lub psychicznie chorymi dziećmi. Jednak dał nam to, co najlepsze. Dlatego nigdy nie pozwólcie waszej babci ani nikomu innemu przekonać was, że nie jesteście dość wartościowi w oczach Boga. Nawet jeżeli ktoś popełnił grzech, był to grzech waszych rodziców, a nie wasz. Jesteście tymi samymi dziećmi, których zazdrościli nam wszyscy przyjaciele w Gladstone i nazywali drezdeńskimi lalkami. Pamiętajcie o tym, co mieliście w Gladstone – trwajcie przy tym. Wierzcie w siebie, we mnie i waszego tatę. Chociaż nie żyje, kochajcie go i szanujcie. On na to zasłużył. Bardzo starał się być dobrym ojcem. Myślę, że niewielu jest mężczyzn tak troskliwych jak on.

Uśmiechnęła się, choć w oczach miała łzy.

– Teraz powiedzcie, kim jesteście.

– Drezdeńskimi lalkami! – wykrzyknęliśmy oboje z Chrisem.

– Czy uwierzycie kiedykolwiek w to, co babcia o was mówi, że jesteście diabelskim nasieniem?

– Nie! Nigdy, nigdy!

A jednak nad połową tego, co usłyszałam od obu kobiet, musiałam się później dobrze zastanowić. Chciałam wierzyć, że Pan Bóg jest z nas zadowolony, a także w to, kim i czym byliśmy. Musiałam wierzyć, potrzebowałam tego. Przytaknij, powiedziałam do siebie, powiedz – tak, tak samo jak Chris. Nie bądź jak bliźnięta, które tylko gapią się na mamę, nic nie rozumiejąc. Nie bądź taka podejrzliwa – nie bądź!

Chris przytaknął na głos, w najbardziej przekonywający sposób.

– Tak, mamo, wierzę ci, bo gdyby Panu Bogu nie podobało się twoje małżeństwo z tatą, pokarałby was chorymi dziećmi. Myślę, że Bóg nie jest ograniczony ani fanatyczny, w przeciwieństwie do naszych dziadków. Jak ta stara kobieta może mówić takie okropne rzeczy? Przecież ma oczy i widzi, że nie jesteśmy brzydcy, zdeformowani ani tym bardziej niedorozwinięci umysłowo.

Uczucie ulgi wycisnęło strumień łez z pięknych oczu mamy. Przytuliła Chrisa mocno do piersi i ucałowała go w czubek głowy. Potem ujęła w dłonie jego twarz i spojrzała mu głęboko w oczy, zupełnie nie zwracając na nas uwagi.

– Dziękuję ci za wyrozumiałość, mój synku – powiedziała szeptem. – Dziękuję jeszcze raz, że nie potępiasz rodziców za to, co zrobili.

– Kocham cię, mamo. Bez względu na to, co zrobiłaś czy robisz, zawsze to zrozumiem.

– Tak – mruknęła. – Zrozumiesz, wiem, że ty zrozumiesz.

Zmieszana spojrzała na mnie, stojącą z tyłu, ważącą w sobie wszystko to, co do tej pory usłyszałam.

– Miłość nie zawsze przychodzi, kiedy się tego chce. Czasami się po prostu przydarza mimo naszej woli.

Opuściła głowę i przyciągnęła dłonie mojego brata, aby się do nich przytulić.

– Mój tata uwielbiał mnie, gdy byłam mała. Chciał mnie na zawsze zatrzymać dla siebie. Nie wyobrażał sobie, abym mogła wyjść za mąż. Pamiętam, gdy miałam dwanaście lat, powiedział, że zostawi mi cały majątek, jeżeli tylko zostanę z nim do śmierci.

Nagle poderwała się z łóżka i podejrzliwie spojrzała na mnie.

– No, już dobrze! – powiedziała zbita z tropu. – Nie wyobrażajcie sobie, że przez cały ten dzień nie myślałam o was. Myślałam. Myślałam też o naszej przyszłości i zdecydowałam, że dłużej nie możemy tu mieszkać, gdzie jesteśmy rządzeni przez moich rodziców. Moja matka jest okrutną i bezlitosną kobietą, której zdarzyło się mnie urodzić, ale nigdy nie dała mi ani grama miłości – dała ją swoim synom. Gdy przyszedł jej list, głupio wierzyłam, że was będzie traktować inaczej niż mnie. Myślałam, że do tej pory trochę zmiękła i gdy was zobaczy, zachowa się jak wszystkie babcie, to znaczy, że będzie oczarowana i zachwycona, mając znów dzieci, które może kochać. Miałam taką nadzieję. Potrafię zrozumieć jej brak sympatii dla Christophera – mówiąc to, mocno go objęła i pocałowała w policzek – bo jest taki podobny do ojca. I wiem, że patrząc na ciebie, Cathy, widzi mnie, a mnie nigdy nie lubiła. Nie wiem dlaczego, ale może dlatego, że tata lubił mnie za bardzo. Nigdy jednak nie przyszło mi na myśl, że mogłaby być okrutna dla któregoś z was. Uwierzyłam, że ludzie zmieniają się z wiekiem i zdają sobie sprawę ze swoich błędów, ale teraz widzę, jak się myliłam. Dlatego też jutro skoro świt pojadę do najbliższego miasta, gdzie zapiszę się do szkoły biznesu, żeby się nauczyć zawodu sekretarki. Nauczę się pisania na maszynie, stenotypii, księgowości i prowadzenia dokumentacji, jednym słowem, wszystkiego, co powinna umieć dobra sekretarka. Gdy to poznam i opanuję, będę mogła poszukać dobrej pracy, z dobrym wynagrodzeniem. Wtedy będę miała dość pieniędzy, aby was stąd zabrać. Znajdziemy gdzieś w pobliżu mieszkanie, żebym nadal mogła odwiedzać ojca. Niedługo będziemy mieszkać pod jednym dachem, naszym dachem, i znów będziemy prawdziwą rodziną.

– Och, mamo – wykrzyknął radośnie Chris – wiedziałem, że znajdziesz wyjście! Wiedziałem, że nie będziesz trzymała nas zamkniętych w tym pokoju.

Pochylił się do przodu, aby rzucić mi pełne samozadowolenia spojrzenie, jakby chciał powiedzieć, że od początku wiedział, iż jego ukochana mama rozwiąże wszystkie, nawet najbardziej zawikłane problemy.

– Ufajcie mi – zwróciła się do nas, już uśmiechnięta i pewna siebie. Znów obdarowała pocałunkami Chrisa.

Chciałabym być taka jak mój brat Chris, który wszystko, co mówiła mama, przyjmował za niewzruszoną prawdę. Niestety, moje myśli podejrzliwie krążyły wokół jej słów o braku silnej woli i motywacji w obliczu nieobecności taty.

– Jak długo trzeba się uczyć – zapytałam chłodno – żeby zostać dobrą sekretarką?

– Bardzo krótko, Cathy – odpowiedziała szybko, za szybko, jak na moje odczucie. – Może miesiąc, ale jeżeli to potrwa dłużej, musicie być cierpliwi i wyrozumiali, bo nie jestem zbyt dobra w takich rzeczach. To nie moja wina – dodała pośpiesznie, przeczuwając chyba, że obwiniam ją za niedokładność. – Gdy jakaś dziewczyna urodzi się w bogatym domu, ale takim naprawdę bogatym, kiedy dorośnie do odpowiedniego wieku, zostaje wysłana do szkoły z internatem, gdzie jest uczona zasad towarzyskiej etykiety, a także przedmiotów akademickich. Przede wszystkim jednak etykiety. A więc przygotowują ją do flirtowania, wydawania pierwszych przyjęć oraz dają wskazówki, jak zabawiać gości i jak być idealną gospodynią. Poza tym nie uczą jej niczego praktycznego. Zresztą nigdy nie przypuszczałam, że będę potrzebowała jakichś dodatkowych umiejętności. Myślałam, że zawsze ktoś będzie się mną opiekował – jeśli nie mąż, to ojciec.

Dostałam wówczas dobrą lekcję. Postanowiłam nigdy nie uzależniać się od mężczyzny do tego stopnia, aby nie móc samej pokierować swoim życiem. Ale przede wszystkim czułam się zawstydzona, że obwiniałam za wszystko mamę, która przecież nie mogła przewidzieć, co przytrafi się jej w życiu.

– Idę już – rzekła, wstając do wyjścia.

Bliźnięta rozpłakały się.

– Mamo, nie idź! Nie zostawiaj nas! – błagały.

– Przyjdę jutro rano, zanim pojadę do szkoły. Naprawdę, Cathy – dodała, patrząc prosto na mnie – obiecuję sprawić się jak najlepiej. Chcę was wyciągnąć z tego miejsca, tak samo jak wy chcecie stąd odejść.

Stojąc przy drzwiach, dodała jeszcze, że dobrze się stało, iż zobaczyliśmy jej plecy – w ten sposób dowiedzieliśmy się, jaka bezlitosna potrafibyć babcia.

– Na miłość boską, przestrzegajcie jej zasad. Zachowujcie się przyzwoicie w łazience. Pamiętajcie, że ona może być nieludzka nie tylko dla mnie, ale również i dla was.

Wyciągnęła do nas ramiona, a my wpadliśmy w nie, zapominając o jej okaleczonych plecach.

– Tak bardzo was kocham – załkała. – Idźcie dzisiaj spać z pogodnymi myślami i pamiętajcie, że rzadko jest aż tak źle, jak się z pozoru wydaje. Mnie można polubić, wiecie przecież, a dziadek kiedyś bardzo mnie kochał. To powinno mu pomóc pokochać mnie znowu, prawda?

Tak, tak, na pewno. Jeśli się kogoś raz mocno pokochało, człowiek łatwo ulegał kolejnemu atakowi uczucia. Wiedziałam, sama byłam już sześć razy zakochana.

– Gdy już będziecie w łóżkach i zgasicie światło, pomyślcie o tym, że jutro, po zapisaniu się do szkoły, pójdę kupić wam nowe zabawki i gry, aby wam uprzyjemnić czas spędzany tutaj.

– Mamo – spytałam – masz dość pieniędzy na te rzeczy?

– Tak, tak – odparła pośpiesznie – mam dość, a poza tym moi rodzice są dumnymi ludźmi. Nie pozwoliliby, aby przyjaciele i sąsiedzi oglądali mnie w starych rzeczach. Będą dbać o mnie, tak jak i o was. Zobaczycie. Każdą wolną chwilę i każdego dolara, którego nie wydam, odłożę, abyśmy mogli pewnego dnia zamieszkać wolni w naszym własnym domu i jak kiedyś być znów rodziną.

To były jej pożegnalne słowa, po których przesłała nam całusy i wyszła, zamykając za sobą drzwi na klucz.

Tak oto rozpoczęliśmy drugą noc za zamkniętymi drzwiami.

Minuty jak godziny

Dni mijały wolno, niczym nie różniąc się jeden od drugiego. Nie wiedzieliśmy, co robić z nadmiarem czasu. Trudno było rozbudzić ciekawość wobec przestrzeni, którą wielokrotnie spenetrowaliśmy, poznając jak własną kieszeń. Trzeba było mieć dużo wewnętrznej samodyscypliny, aby poddając się własnym myślom, nie uwikłać się w roztrząsanie przygnębiających problemów.

Moim ulubionym zajęciem stało się wyobrażanie sobie nas, swobodnie biegających po lesie, pośród morza szeleszczących pod stopami liści. Widziałam nas pływających w pobliskim jeziorze czy brodzących w zimnym górskim potoku. Niestety, marzenia są podobne do pajęczyny, którą łatwo porwać i zniszczyć. Przekonałam się o tym już niejeden raz, dlatego przezornie starałam się zanadto nie oddalać od rzeczywistego świata.

Dużo myślałam o szczęściu. Zastanawiałam się, gdzie go szukać? W minionych dniach? W przyszłości? Na pewno nie w tej godzinie, minucie ani sekundzie. Jedno, co nam zostało, to nadzieja. Ona była obietnicą szczęścia i iskierką radości, rozpalającą nasze zbolałe serca.

Chris twierdził, że strata czasu jest śmiertelnym grzechem. Jego zdaniem czas był zbyt cenny, gdyż nigdy go nie było wystarczająco dużo, aby móc zdążyć wszystkiego się nauczyć. Teraz jednak mieliśmy dużo wolnego czasu, wiele godzin do wypełnienia, setki książek do przeczytania i… doskonałą okazję do pobudzenia naszej wyobraźni. Twórczy geniusz objawia się bowiem właśnie w chwilach nieskrępowanego czasem marzenia.

Mama, tak jak obiecała, stale przynosiła nam nowe gry i zabawki. Oboje z Chrisem zachwyciliśmy się Monopoly, scrabblami, chińskimi oraz zwykłymi warcabami. Dostaliśmy poza tym podwójną talię kart wraz z podręcznikiem. I wtedy dopiero staliśmy się karcianymi rekinami!

Z bliźniętami było trudniej. Zbyt małe, nie potrafiły jeszcze pojąć skomplikowanych zasad gier, którymi się pasjonowaliśmy. Niczym na dłużej nie umiały się zainteresować. Znudził je nawet pociąg elektryczny, którego tory Chris połączył w taki sposób, że wprawiony w ruch wraz z wagonikami przejeżdżał pod naszymi łóżkami, toaletką, serwantką i kredensem. Ciągle potykaliśmy się o porzucone przez nie zabawki. Jedno było pewne – bliźnięta nie cierpiały poddasza.

Codziennie wstawaliśmy wcześnie rano i korzystaliśmy na zmianę z łazienki, to znaczy, jednego dnia chłopcy szli pierwsi, a drugiego – Carrie i ja. Gdy przychodziła babcia, pokój był już dokładnie wysprzątany, natomiast my, stojąc na baczność, gotowi na jej powitanie.

Babcia rzadko się do nas odzywała. Zazwyczaj stawiała na podłodze koszyk z jedzeniem i zaraz wychodziła. Czasami tylko przypominała o modlitwie przed posiłkami i pójściem spać oraz o czytaniu jednej strony z Biblii.

– My nie czytamy stron, tylko rozdziały – odpowiedział Christopher pewnego ranka. – Czytanie Biblii nie jest dla nas karą, to fascynująca lektura. Można w niej znaleźć więcej krwi i pożądania niż w jakimkolwiek filmie, który dotychczas widzieliśmy. Więcej w niej opowieści o grzechu niż w jakiejkolwiek książce, którą czytaliśmy.

– Zamilknij, chłopcze! – warknęła na niego. – Pytałam twoją siostrę, nie ciebie!

Po tym incydencie zaczęła wypytywać mnie o cytaty, których nauczyłam się na pamięć. To był dobry sposób, żeby sobie trochę z niej pożartować. Uważnie wczytując się w tekst, można przecież znaleźć w Biblii słowa odpowiednie do każdej sytuacji. Tego dnia zacytowałam:

– „Czemuście odpłacili złem za dobre”.

Babcia nic nie powiedziała, tylko zrobiła srogą minę, odwróciła się na pięcie i wyszła. Kilka dni później próbowała wziąć w krzyżowy ogień pytań Christophera, który wybrał tak uszczypliwe fragmenty z Księgi Hioba, że dobrze dał się babci we znaki. Od tej pory, przynajmniej pod tym względem, mieliśmy spokój. Babcia już więcej nie odważyła się przepytywać nas z Biblii, ograniczając się do przypominania o konieczności jej czytania.

Każdego wieczoru, około szóstej, przychodziła do nas mama. Zawsze zdyszana, w pośpiechu; zawsze jednak obładowana prezentami: nowymi książkami, grami i zabawkami. Stale zerkając na zegarek, w chwilę potem pędziła do swojego apartamentu, aby tylko nie spóźnić się na kolejne oficjalne przyjęcie na dole.

– Przy lunchu i obiedzie można załatwić wiele ważnych spraw – informowała.

Najbardziej lubiliśmy, gdy przynosiła małe kanapki i smaczne przekąski, ale nigdy nie przyniosła cukierków, żeby nam nie psuć zębów.

Tylko w soboty i niedziele spędzała z nami trochę więcej czasu. Wtedy razem jedliśmy lunch przy małym stoliku. Kiedyś poklepała się po brzuchu.

– Patrzcie, jaka robię się gruba, jedząc najpierw lunch z ojcem, a potem drugi raz z wami.

Posiłki z mamą były wspaniałe. Przypominały stare czasy, gdy mieszkaliśmy jeszcze z tatą.

Pewnej niedzieli mama przyniosła kwartę lodów waniliowych i czekoladowe ciasto z piekarni. Lody rozpuściły się prawie do konsystencji zupy, ale i tak zjedliśmy je ze smakiem. Błagaliśmy mamę, aby została z nami całą noc. Chcieliśmy być z nią po obudzeniu. Popatrzyła długo na zagracony pokój i pokręciła głową.

– Przykro mi, nie mogę, naprawdę nie mogę. Pokojówki byłyby ciekawe, czemu moje łóżko nie było używane. Poza tym w trójkę byłoby nam i tak za ciasno.

– Mamo – zapytałam – jak długo to jeszcze potrwa? Jesteśmy tu już dwa tygodnie. Czy dziadek ci jeszcze nie wybaczył małżeństwa z tatą? Powiedziałaś mu już o nas?

– Tata pozwolił mi jeździć jednym z jego samochodów – powiedziała, według mnie wymijająco. – Wydaje się, że jest gotów puścić w niepamięć stare grzechy, inaczej nie pozwalałby mi używać samochodu, spać pod jego dachem ani jeść jego jedzenia. Ale niestety nie miałam jeszcze odwagi powiedzieć mu, że mam czworo ukrytych dzieci. Potrzebuję na to czasu, a wy musicie uzbroić się w cierpliwość.

– Co by zrobił, gdyby dowiedział się o nas? – spytałam, ignorując Chrisa, który patrzył na mnie z dezaprobatą.

Już wcześniej przestrzegł mnie, że jeżeli będę zadawała tyle pytań, mama przestanie przychodzić do nas codziennie. Co byśmy wtedy zrobili?

– Nie wiadomo, co by zrobił – szepnęła lękliwie. – Cathy, obiecaj mi, że nie zdradzisz waszej obecności służącym! On jest okrutnym, bezlitosnym człowiekiem, posiadającym ogromną władzę. Pozwólcie mi działać powoli. Muszę poczekać na odpowiedni moment, gdy tata będzie gotowy usłyszeć o was.

Wyszła około siódmej. Zaraz potem poszliśmy do łóżek. Kładliśmy się wcześnie spać, ponieważ wcześnie wstawaliśmy. A im dłużej spaliśmy, tym krótsze były dni. Wyciągaliśmy bliźnięta na poddasze krótko po godzinie dziesiątej. Zwiedzanie olbrzymiego poddasza było jednym z najlepszych sposobów zajmowania czasu.

Były tam dwa pianina. Cory miał w zwyczaju wspinać się na obrotowy stołek. Uderzał w żółte klawisze pianina, wyciągał głowę i uważnie słuchał. Było rozstrojone, więc dźwięk, jaki się wydobywał, był tak fałszywy, że przyprawiał o ból głowy.

– Niedobrze brzmi – stwierdził. – Dlaczego niedobrze brzmi?

– Trzeba je nastroić – odparł Chris, który już próbował to zrobić, ale bezskutecznie – struny pękały.

Taki był koniec muzykowania na dwóch starych pianinach. Było pięć wiktroli, każda z małym, białym pieskiem uroczo wyciągającym głowę, jakby zaczarowanym dźwiękami muzyki – ale tylko jeden z tych instrumentów dobrze działał. Nakręciliśmy ją, nastawiliśmy starą płytę i słuchaliśmy najdziwniejszej muzyki w naszym życiu!

Były też leżące na podłodze stosy płyt Enrica Caruso, ale niestety bardzo zniszczonych. Siedzieliśmy, słuchając jego śpiewu. Christopher i ja wiedzieliśmy, że był on największym śpiewakiem. Teraz mieliśmy okazję go usłyszeć. Miał nieprawdopodobnie wysoki głos. Z jakiegoś dziwnego powodu Cory’emu to właśnie się podobało.

Po chwili instrument zwalniał i zmieniał głos Carusa w zawodzenie. Wtedy jedno z nas pędziło jak oszalałe, aby mocno pokręcić korbką. Teraz Caruso śpiewał śmiesznie szybko, jak paplający po swojemu Kaczor Donald. Bliźnięta wybuchały na to szczerym śmiechem.

Cory mógł całymi dniami przesiadywać na strychu, słuchając płyt. Ale Carrie była niespokojną marudą, wiecznie niezadowoloną, niestrudzoną poszukiwaczką lepszego zajęcia.

– Nie podoba mi się to okropne miejsce! – krzyczała po raz setny. – Zabierz mnie z tego okropnego miejsca! Zabierz mnie teraz! W tej chwili! Zabierzesz mnie albo rozwalę ściany! Zrobię to! Mogę to zrobić!

Podbiegła do ściany. Kopała w nią, jednocześnie waląc rękami, które zdążyła nieźle pokaleczyć, zanim przerwała. Było mi żal jej i Cory’ego. Wszyscy chcielibyśmy rozwalić ściany i uciec.

Poczułam naprawdę wielką ulgę, gdy Carrie pokonała lęk przed poddaszem i nauczyła się sama chodzić po schodach, do pokoju na dole, gdzie mogła bawić się lalkami, filiżankami, małą kuchenką i małą deską do prasowania z żelazkiem, które się nie nagrzewało.

Po raz pierwszy Cory i Carrie mogli spędzić kilka godzin z dala od siebie i według Chrisa to było dobre. Na górze rozbrzmiewała muzyka, która oczarowała Cory’ego, a Carrie mogła w tym czasie rozmawiać ze swymi „sprzętami”.

Wielokrotne kąpiele były kolejnym sposobem wypełniania nadmiaru czasu, a mycie głowy jeszcze bardziej kąpiel wydłużało. Byliśmy najczystszymi dziećmi na świecie. Po lunchu robiliśmy sobie drzemkę, którą wydłużaliśmy, jak tylko się dało. Oboje z Chrisem urządzaliśmy konkurs w obieraniu jabłek, starając się, aby skórka była jedną długą spiralą. Obieraliśmy pomarańcze i zdejmowaliśmy najmniejsze nawet białe włókienka, których nie cierpiały dzieci. Mieliśmy też małe pudełka krakersów serowych, które liczyliśmy, dzieląc na cztery porcje.

Naszą najbardziej niebezpieczną, ale też najbardziej ulubioną zabawą było naśladowanie babci. Stale obawialiśmy się, że kiedyś nagle wejdzie i nakryje nas przebranych w jakieś okropne, szare prześcieradła ściągnięte ze strychu, mające imitować jej zszarzałe ubrania z tafty. Chris i ja byliśmy w tym najlepsi. Bliźnięta za bardzo się jej bały. Zazwyczaj nawet nie podnosiły oczu, gdy była w pokoju.

– Dzieci! – warknął Chris, stojąc przy drzwiach i trzymając niewidzialny koszyk. – Czy byłyście przyzwoite, skromne i poprawne? W tym pokoju jest straszny bałagan! Dziewczyno – ty tam – popraw tę pomiętą poduszkę, zanim roztrzaskam twoją głowę moim spojrzeniem!

– Litości, babciu! – zawołałam, padając na kolana i czołgając się w jej kierunku z rękami pod brodą. – Zmęczyłam się czyszczeniem ścian na strychu. Musiałam odpocząć.

– Odpocząć! – warknęła „babcia” przy drzwiach, a sukienka o mało jej nie spadła. – Nie ma odpoczynku dla ludzi złych, bezbożnych i niewartościowych. Dla nich jest tylko ciężka praca.

Potem podniósł ręce pod prześcieradłem, wykonując jakieś okropne gesty, które doprowadziły bliźnięta do krzyku przerażenia. Następnie w czarodziejski sposób babcia zniknęła i został tylko Chris z szerokim uśmiechem na twarzy.

Pierwsze tygodnie mijały jak sekundy zamienione w godziny, mimo to wszystko, co robiliśmy, aby się rozerwać, a zrobiliśmy bardzo dużo. Wątpliwości i obawy, nadzieja i obietnice trzymały nas w napiętym oczekiwaniu. Wciąż jednak nie byliśmy bliżej wypuszczenia i przeniesienia się na dół.

Dzieci zaczęły przybiegać do mnie z zadrapaniami, siniakami i drzazgami pochodzącymi z kawałków zbutwiałego drewna. Ostrożnie wyjmowałam je szczypczykami, a Chris dezynfekował i zaklejał skaleczenia plastrem. Nawet z powodu małego skaleczenia palca domagały się przytulania i kołysanek, które im śpiewałam, kładąc do łóżka, całując małe twarzyczki i łaskocząc, aby wywołać ich śmiech. Małe, szczupłe ramiona bliźniąt mocno oplatały moją szyję. Byłam kochana, bardzo kochana i… potrzebna.

Carrie i Cory przypominali raczej trzylatki niż pięciolatki. Nie w sposobie mówienia, ale zachowania. Tarli oczy małymi piąstkami i wydymali usta, gdy czegoś nie chcieli przyjąć. Wstrzymywali oddech tak długo, aż ich twarze robiły się czerwone, zmuszając do dania tego, czego zapragnęli. Byłam bardziej wrażliwa na ten rodzaj gry niż Chris, który nie poddawał się szantażowi, twierdząc, że w ten sposób nie można się udusić. Mimo wszystko widok ich purpurowych twarzy był przerażający.

– Gdy jeszcze raz to zrobią – powiedział mi na osobności – masz ich zignorować, nawet jeżeli będziesz musiała zamknąć się w łazience. I uwierz mi, oni nie umrą.

Do tego właśnie mnie zmusili – i nie umarli. Wtedy po raz ostatni pokazali swoją sztuczkę, wybrzydzając przy jedzeniu – a nie lubili niczego, no, prawie niczego.

Carrie uwielbiała skakać po pokoju, trzymając spódniczkę wysoko, żeby pokazać koronkowe majtki, a był to jedyny rodzaj majtek, jaki w ogóle chciała nosić. A jeżeli miały naszyte różyczki z wstążek i na dodatek były wyhaftowane z przodu, musieliśmy je oglądać po kilka razy dziennie i chwalić ją, że czarująco w nich wygląda.

Cory, oczywiście tak jak Chris, nosił szelki i był z tego bardzo dumny. Od dawna przestał nosić pieluchy, które trzymaliśmy tylko na wypadek, gdyby przeziębił pęcherz. Carrie za to dostawała biegunki po zjedzeniu najmniejszego kawałka owoców innych niż cytrusowe. Właściwie nienawidziłam dni, gdy dostawaliśmy brzoskwinie czy winogrona, bo kochana Carrie uwielbiała zielone winogrona bez pestek, brzoskwinie i jabłka… Wszystkie dawały ten sam skutek. Wierzcie mi, gdy owoce pojawiały się w drzwiach, bladłam, wiedząc, kto będzie prał te koronkowe majteczki.

– Cathy, kiedy my stąd wyjdziemy? – szepnął kiedyś po takim wypadku Cory.

– Gdy mama nam pozwoli.

– Czemu mama nam nie pozwala?

– Na dole jest starszy pan, który nie wie, że tu jesteśmy. Musimy poczekać, aż on mamę znów polubi na tyle, żeby i nas zaakceptować.

– Kim jest ten pan?

– Naszym dziadkiem.

– Czy on jest taki jak babcia?

– Obawiam się, że tak.

– Dlaczego nas nie lubi?

– Nie lubi nas, bo… bo nie ma zdrowych zmysłów. Myślę, że ma chorą głowę, tak jak i serce.

– Czy mama nas jeszcze lubi?

To było pytanie, które nie pozwoliło mi zasnąć całą noc.

Minęło wiele tygodni, gdy nagle którejś niedzieli mama nie przyszła w ciągu dnia. Bolało nas bardzo, że nie było jej w dzień wolny od zajęć w szkole, tym bardziej że musiała być przecież gdzieś w tym dużym domu.

Leżałam na brzuchu na podłodze, gdzie było trochę chłodniej, i czytałam Judę Nieznanego. Chris poszedł na poddasze poszukać czegoś do czytania, a maluchy krążyły po pokoju ze swoimi małymi samochodami.

Gdy dzień zmienił się w wieczór, w drzwiach stanęła mama i weszła do pokoju ubrana w sportowe buty, białe szorty i białą bluzkę z marynarskim kołnierzem. Na jej twarzy widniała świeża opalenizna przyniesiona z dworu. Mama wyglądała na tryskającą zdrowiem i nieprawdopodobnie szczęśliwą, podczas gdy my marnieliśmy i czuliśmy się coraz gorzej z powodu przytłaczającego gorąca w pokoju.

Stroje do żeglowania. O tak, znałam je. Więc tym się dziś zajmowała. Patrzyłam na nią z zazdrością, tęskniłam za taką opalenizną i marzyłam, żeby mieć tak samo opalone nogi. Miała zwichrzone przez wiatr włosy, co jej dodawało uroku. Wyglądała przynajmniej dziesięć razy piękniej, bardziej prowokująco i seksownie. A przecież miała już prawie czterdzieści lat.

Doskonale było widać, że ten dzień był dla niej najmilszym od czasu śmierci taty. Dochodziła już prawie piąta. O siódmej podawano obiad na dole. To znaczyło, że spędzi z nami bardzo mało czasu, bo będzie musiała pójść się wykąpać i przebrać w coś odpowiedniejszego do posiłku.

Odłożyłam książkę i usiadłam. Cierpiałam. Chciałam, żeby ona też cierpiała.

– Gdzie byłaś? – zapytałam nieprzyjemnym tonem.

Jakie miała prawo szaleć i używać życia, gdy my siedzieliśmy tu zamknięci, pozbawieni uciech i zabaw, do których mieliśmy pełne prawo? Nigdy już nie przeżyję lata jako dwunastolatka, Chris nie będzie się cieszył swoimi czternastymi, a dzieci piątymi wakacjami.

Niegrzeczny, oskarżający ton przygasił jej promienność. Zbladła, a jej usta zadrżały. Pewnie żałowała, że przyniosła nam duży ścienny kalendarz, na którym zaznaczaliśmy soboty i niedziele. Kalendarz był pokryty wielkimi czerwonymi krzyżykami, skreślającymi dni naszego uwięzienia, nasze gorące, samotne, pełne oczekiwania i cierpienia dni.

Usiadła ciężko w fotelu i skrzyżowała swoje piękne nogi, dla ochłody wachlując się czasopismem.

– Przepraszam, że czekaliście na mnie – zaczęła z pełnym uczucia spojrzeniem, skierowanym w moją stronę. – Chciałam zajrzeć do was dzisiaj rano, ale tata zajął mi czas i miałam już plany na popołudnie, które i tak skróciłam, żeby pobyć trochę z moimi dziećmi przed obiadem.

Chociaż nie była spocona, podniosła ramiona, aby się ochłodzić pod pachami, tak jakby ten pokój był dla niej nie do wytrzymania.

– Pływałam żaglówką, Cathy – powiedziała. – Moi bracia nauczyli mnie żeglować, gdy miałam dziewięć lat, a potem, gdy zjawił się tutaj wasz tata, ja nauczyłam jego. Spędzaliśmy mnóstwo czasu na jeziorach. Żeglowanie jest podobne do latania… świetna zabawa – zakończyła w popłochu, zdając sobie sprawę, że jej dobra zabawa nie była niczym zabawnym dla nas.

– Żeglowałaś? – prawie krzyknęłam. – Dlaczego w tym czasie nie mówiłaś o nas dziadkowi? Jak długo masz zamiar trzymać nas tutaj? Na zawsze?

– Cathy, nie krzycz na mamę – zwrócił mi uwagę Christopher.

– Mamo! – krzyknęłam mimo reprymendy starszego brata. – Myślę, że nadszedł już czas, żebyś powiedziała o nas swojemu ojcu! Mam już dość mieszkania w tym pokoju i zabawy na poddaszu! Chcę, żeby dzieci wyszły na dwór, na świeże powietrze i słońce, ja sama też chcę wyjść! Ja też chcę pożeglować! Jeżeli dziadek przebaczył ci poślubienie taty, to dlaczego nie może nas zaakceptować? Czy jesteśmy tak brzydcy, tak okropni, tak głupi, że wstydziłby się przyznać do pokrewieństwa?

Mama pochyliła się i ukryła twarz w dłoniach. Miałam przeczucie, że za chwilę zdradzi nam jakąś prawdę, o której wcześniej nie powiedziała. Zawołałam Carrie i Cory’ego, aby usiedli z nami. O dziwo, Chris, który jak przypuszczałam, stanie obok mamy, usiadł obok Cory’ego na łóżku.

– Cathy, Christopher – zaczęła. – Nie byłam z wami zupełnie szczera.

Jakbym od razu nie wiedziała.

– Zostaniesz z nami dzisiaj na obiedzie? – spytałam, pragnąc z jakiegoś powodu odsunąć moment poznania prawdy.

– Dziękuję za zaproszenie. Chciałabym zostać, ale mam inne plany na wieczór.

To był nasz dzień, czas, który miała poświęcić nam aż do zmroku. Wczoraj była z nami tylko pół godziny.

– List – wymamrotała mama. – Ten list, który napisała babcia, gdy byliśmy jeszcze w Gladstone. Nie powiedziałam wam, że mój ojciec zrobił pod listem krótki dopisek.

– Mamo, mów dalej – popędzałam ją. – Przyjmiemy wszystko, co masz nam do powiedzenia.

– Wasz dziadek – kontynuowała z wahaniem w głosie – napisał, że cieszy się z powodu śmierci waszego taty. Napisał, że jeżeli ktoś jest zły i zepsuty, zawsze spotka go to, na co zasłużył. Napisał też, że jedyną dobrą rzeczą w naszym małżeństwie było to, że nie dało nam ono diabelskiego potomstwa.

Siedziałam na łóżku, mocno obejmując bliźnięta. Patrzyłam na Chrisa, który teraz tak bardzo przypominał tatę. Zło wyobrażałam sobie jako coś ciemnego, karłowatego, skulonego i małego. Patrząc na brata i bliźnięta, nie mogłam zrozumieć, jak można było ich nazwać diabelskim potomstwem.

– Babcia wymyśliła plan ukrycia was tutaj i zapisała go na innej stronie listu, której mój tata nie czytał – zakończyła pośpiesznie z zarumienioną twarzą.

– Czy tata był uważany za złego i zepsutego człowieka tylko dlatego, że ożenił się ze swoją bratanicą? – spytał Chris chłodno. – Czy to jedyna zła rzecz, jaką zrobił w życiu?

– Tak! – wykrzyknęła mama, szczęśliwa, że on, jej ukochany syn, zrozumiał. – Wasz tata w całym swoim życiu popełnił jeden niewybaczalny grzech – zakochał się we mnie. Prawo zabrania zawierania małżeństwa między wujem i bratanicą, a także osobami w połowie spokrewnionymi. Proszę, nie potępiajcie nas. Już wam wyjaśniłam, jak to było. Z nas wszystkich tata był najlepszy…

Zająknęła się bliska płaczu.

– Zło i zepsucie możecie ujrzeć w oczach pana tego domu – pośpiesznie mówiła dalej. – Wasz dziadek znalazłby te wady nawet u anioła. To jest typ człowieka, który oczekuje doskonałości od każdego, zapominając, że jemu samemu daleko do doskonałości. Ale niech ktoś spróbuje mu to wytknąć, zaraz tego pożałuje.

Przełknęła nerwowo ślinę, jakby przestraszona tym, co chciała nam powiedzieć.

– Christopherze, myślałam, że gdy się już tu znajdziemy, będę mogła dziadkowi o tobie opowiedzieć, że byłeś najzdolniejszym uczniem w klasie. Sądziłam, że gdy zobaczy Cathy i pozna jej wielki talent do tańca, już samo to wystarczy, aby go pokonać. Naiwnie, głupio wierzyłam, że łatwo ulegnie i przyzna się, iż popełnił błąd, krytykując nasze małżeństwo.

– Mamo – powiedziałam bliska płaczu – tak mówisz, jakbyś zakładała nigdy mu o tym nie powiedzieć.

Wstała i podeszła do nas. Uklękła, próbując objąć nas wszystkich.

– Czy nie mówiłam wam wcześniej, że on już niedługo pożyje? Z ledwością łapie oddech przy najmniejszym wysiłku, A jeżeli wkrótce nie umrze, znajdę sposób, aby mu w końcu o was powiedzieć. Przysięgam. Tylko bądźcie cierpliwi. Bądźcie wyrozumiali. To, co teraz tracicie, wynagrodzę wam w przyszłości po tysiąckroć. Uczynię wasze życie tak radosnym, jak to będzie tylko możliwe. Pomyślcie też trochę o tych bogactwach, które będą niedługo nasze!

– Już dobrze, mamusiu – odezwał się Chris, obejmując ją tak, jak niegdyś robił to tata. – Nie prosisz o zbyt wiele, gdy tyle możemy zyskać.

– Tak – wtrąciła mama z entuzjazmem – jeszcze tylko odrobina poświęcenia i cierpliwości, a wszystko, co najlepsze w życiu, będzie wasze.

Cóż mogłam powiedzieć? Jak mogłam zaprotestować? Poświęcaliśmy się już trzy tygodnie. Cóż więc znaczyło jeszcze kilka dni, tygodni albo nawet miesięcy?

Zakładanie ogrodu

Poznaliśmy całą prawdę.

Poddasze miało być naszym domem do śmierci dziadka.

– Cathy – rozpoczął rozmowę mój radosny optymista, Christopher – on może umrzeć w każdej chwili. Przy chorobie serca to wielce prawdopodobne. Zawał może go zdmuchnąć jak świecę.

Oboje z Chrisem byliśmy szyderczy i lekceważący, ale w głębi serca wiedzieliśmy, że to było złe.

– Posłuchaj – powiedział – skoro mamy być tutaj dłużej, powinniśmy bardziej serio pomyśleć o zajęciach dla bliźniąt i dla nas. Gdy się porządnie zabierzemy do roboty, możemy zrealizować całkiem szalone i fantastyczne pomysły.

Kiedy się obejmuje w posiadanie poddasze pełne staroci, naturalną skłonnością jest pragnienie zabawy. A ponieważ ja miałam pewnego dnia wstąpić na scenę, teraz zostałam producentem, reżyserem, choreografem oraz aktorką. Chris oczywiście musiał grać główne role męskie, a bliźnięta zostały za angażowane do epizodów. Jednak nie wykazały większego entuzjazmu! Chciały być publicznością, siedzieć, oglądać i bić brawo.

Właściwie nie był to taki zły pomysł, bo czym byłaby sztuka bez publiczności! Szkoda tylko, że ta publiczność nie miała pieniędzy na bilety.

– Skoro pełnisz tu wszystkie role i wiesz wszystko o robieniu sztuk teatralnych, to musisz też napisać scenariusz – oznajmił Chris.

Też coś! Tak jakbym musiała pisać scenariusz. To była przecież moja jedyna szansa, żeby zagrać Scarlett O’Harę.

Stare szafy oferowały duży wybór, a ja musiałam mieć najlepszy kostium. Wyszukałam go w jednej z nich, a bieliznę i koronkowe majtki wygrzebałam z kufra. Nakręciłam włosy, aby przybrały postać długich, spiralnych loków. Na głowę nałożyłam stary, zgnieciony słomkowy kapelusz, upiększony kwiatami z wyblakłego jedwabiu i satynową, niegdyś zieloną, a teraz pożółkłą na brzegach wstążką. Moja obszerna suknia, rozłożona na drutach, była uszyta z czegoś bardzo delikatnego, co w dotyku przypominało woal. Kiedyś była pewnie różowa, teraz jednak trudno było określić jej kolor.

Rhett Butler nosił elegancki kostium, składający się z kremowych spodni, brązowej aksamitnej marynarki z perłowymi guzikami i satynowej kamizelki z wyblakłymi czerwonymi różyczkami.

– Chodź, Scarlett – zwrócił się do mnie. – Musimy uciec z Atlanty, zanim Sherman tu dotrze i podpali miasto.

Chris umocował liny, na których powiesiliśmy koce, imitujące teatralną kurtynę. Nasza dwuosobowa widownia niecierpliwie przebierała nogami, żądna ujrzenia płonącej Atlanty. Wyszłam za Rhettem na „scenę”, gotowa go kusić, wyśmiewać, czarować i rozpalić w nim namiętność, a potem uciec do jasnowłosego Ashleya Wilkesa. Nagle jedną z falban przydepnęłam za dużym, starym butem i nieoczekiwanie znalazłam się na ziemi, ukazując podczas tego nieeleganckiego upadku brudne pantalony z poszarpanymi sznurkami koronek. Widownia zgotowała mi na stojąco owację, myśląc, że wszystko zostało zmyślnie wyreżyserowane i było częścią sztuki.

– Koniec przedstawienia! – ogłosiłam i zaczęłam ściągać z siebie kostium pachnący stęchlizną.

– Chodźmy jeść! – zawołała Carrie, dla której każdy pretekst był dobry, żeby tylko wyciągnąć nas na dół z tego znienawidzonego poddasza.

Cory wydął dolną wargę i rozejrzał się wokoło.

– Chciałbym mieć znów ogród. – Powiedział to tak tęsknym głosem, że ścisnęło mi się serce. – Nie lubię się bujać, gdy kwiaty nie falują na wietrze.

Jego jasne włosy tak urosły, że sięgały kołnierza i zwijały się w małe korkociągi. Z kolei włosy Carrie opadały do połowy jej pleców, niczym kaskady. Dzisiaj, w poniedziałek, byli ubrani na niebiesko. Wymyśliliśmy dla nich kolory na każdy dzień tygodnia. Żółty nosiliśmy w niedzielę. W sobotę – czerwony.

Życzenie wyrażone przez Cory’ego zainspirowało Chrisa – odwrócił się na pięcie, poddając olbrzymi strych krytycznej analizie.

– Trzeba przyznać, że to poddasze jest smutne i ponure – zadumał się. – Dlaczego jednak nie mielibyśmy użyć naszych talentów, żeby zamienić tę brzydką poczwarkę w pięknego, kolorowego motyla?

Uśmiechnął się do nas tak czarująco, że mnie od razu zjednał do swojego pomysłu. Mielibyśmy niezłą zabawę, gdybyśmy spróbowali uporządkować to posępne miejsce i zorganizowali bliźniętom kolorowy sztuczny ogród. Mogłyby się bujać i cieszyć oglądaniem pięknych dekoracji. Oczywiście, nigdy nie bylibyśmy w stanie ozdobić całego poddasza – było zbyt duże. Poza tym dziadek mógł umrzeć w każdej chwili, a wtedy opuścimy to miejsce już na dobre.

Tego wieczoru nie mogliśmy się doczekać mamy, a gdy się wreszcie zjawiła, opowiedzieliśmy jej o naszych planach ozdabiania poddasza i zmieniania go w radosne miejsce, którego bliźnięta przestałyby się bać. W jej oczach pojawił się dziwny błysk.

– Wobec tego – powiedziała wesoło – jeżeli chcecie upiększyć ten strych, najpierw musicie go posprzątać. Zrobię wszystko, żeby wam pomóc.

Mama ukradkiem przyniosła nam szczotki, wiadra, druciaki i kilka opakowań mydła w proszku. Razem z nami szorowała na kolanach kąty poddasza, listwy i niedostępne miejsca pod dużymi meblami. Podziwiałam ją, bo robiła to z dużą wprawą. Gdy mieszkaliśmy w Gladstone, przychodziła do nas dwa razy w tygodniu pomoc do wykonywania ciężkich, brudnych prac, które mamie mogły zniszczyć ręce i połamać paznokcie. A teraz, tutaj, klęczała na podłodze w wytartych starych dżinsach i starej koszuli, z włosami upiętymi w kok. Naprawdę ją podziwiałam. To była ciężka, męcząca i poniżająca praca, a mama ani razu się nie poskarżyła – śmiała się, zagadywała i zachowywała tak, jakby brała udział w świetnej zabawie.

Po tygodniu ciężkiej pracy znaczna część poddasza była względnie czysta. Wtedy mama przyniosła środek owadobójczy, aby wytępić insekty, które pochowały się w czasie sprzątania. Całymi wiadrami wymiataliśmy martwe pająki i inne robactwo. Wyrzuciliśmy je potem przez tylne okno, skąd potoczyły się na niższą część dachu. Nigdy nie znaleźliśmy na strychu myszy ani szczura – ale widzieliśmy ich odchody. Przypuszczaliśmy, że czekały, aż nasze hałasy ucichną, i dopiero wtedy wychodziły ze swoich ciemnych, sekretnych kryjówek.

Gdy strych był już czysty, mama przyniosła nam zielone rośliny, a także kolczasty amarylis, który miał zakwitnąć na Boże Narodzenie. Zmarszczyłam na to brwi, bo wtedy miało nas tu już przecież nie być.

– Zabierzemy go ze sobą – powiedziała mama, dotykając delikatnie mojego policzka. – Gdy będziemy się przenosić, zabierzemy stąd wszystkie rośliny, więc nie krzyw się i nie rób nieszczęśliwej miny. Nie zostawimy przecież na strychu niczego, co żyje i kocha słońce.

Postawiliśmy rośliny w klasie na poddaszu, ponieważ tam znajdowały się okna wychodzące na wschód.

Szczęśliwi i radośni zbiegliśmy na dół wąskimi schodami. Mama umyła ręce w naszej łazience, a potem padła zmęczona na fotel. Bliźnięta wdrapały się jej na kolana, a ja nakryłam stół do lunchu. To był dobry dzień, bo została z nami aż do obiadu. Potem westchnęła i stwierdziła, że musi już iść. Dziadek podobno zrobił się wścibski i koniecznie chciał wiedzieć, dokąd mama chodzi w soboty i dlaczego tyle czasu spędza poza domem.

– Uda ci się wymknąć do nas przed spaniem? – spytał Chris.

– Idę dziś do kina – odparła bez entuzjazmu – ale przed wyjściem zajrzę do was. Mam dla was kilka opakowań rodzynek, które moglibyście podjadać między posiłkami. Zapomniałam je zabrać ze sobą.

Bliźnięta miały bzika na punkcie rodzynek, więc cieszyłam się za nie.

– Sama idziesz do kina? – spytałam.

– Nie. Mieszka tu taka dziewczyna, z którą się wychowywałam. Była moją najlepszą przyjaciółką; teraz jest już mężatką. Z nią i jej braćmi idę do kina. Mieszkają kilka domów stąd.

Wstała i podeszła do okna, a gdy Chris zgasił światło, rozsunęła draperie i wskazała w kierunku domu jej przyjaciółki.

– Elena ma dwóch nieżonatych braci, jeden studiuje prawo w Harvardzie, a drugi jest zawodowym tenisistą.

– Mamo! – krzyknęłam. – Ty się spotykasz z którymś z nich?

Zaśmiała się i opuściła draperie.

– Zapal światło, Chris. Nie, Cathy, nie spotykam się z nikim. Prawdę mówiąc, jestem taka zmęczona, że najchętniej poszłabym zaraz spać. Zresztą nie przepadam za musicalami. Chętniej zostałabym z moimi dziećmi, ale Elena nalega, żebym z nimi wyszła, a gdy ciągle odmawiam, pyta dlaczego. Nie chcę, żeby ludzie snuli podejrzenia, i dlatego właśnie czasami muszę się wybrać na żagle albo do kina.

Wydawało się zupełnie nieprawdopodobne, ale poddasze mogło stać się pięknym ogrodem, wzniesionym ponad tęczą! Musieliśmy poświęcić dużo ciężkiej pracy i zdolności twórczych, ale mój szalony brat był przekonany, że zajmie nam to niedużo czasu. Szybko udało mu się przekupić mamę i codziennie po drodze ze szkoły dla sekretarek przynosiła nam książki do kolorowania, z których mogliśmy wycinać narysowane kwiaty. Przyniosła też farby plakatowe, pędzle, kredki, dużo kolorowego papieru, grube słoiki białego kleju i cztery pary nożyczek.

– Nauczcie bliźnięta malować i wycinać kwiaty – poradziła mama – i pozwólcie im brać udział we wszystkich pracach. Mianuję was przedszkolnymi nauczycielami.

Przyjechała z tego miasta odległego o godzinę jazdy pociągiem tryskająca zdrowiem, świeża i zarumieniona od powietrza. Była ubrana tak pięknie, że zaparło mi dech w piersiach. Miała kolekcję butów w różnych kolorach, poszerzyła też swój zbiór biżuterii, którą nazywała „tandetą”, chociaż te górskie kryształy jakoś dziwnie przypominały prawdziwe diamenty. Zapadła się w fotelu, wyczerpana, lecz szczęśliwa, i opowiadała o swoim dniu.

– Och, jakbym chciała, żeby te maszyny do pisania miały na klawiszach wypisane litery. Nie mogę zapamiętać nawet jednego rzędu. Ciągle muszę patrzeć na tablicę, a to zwalnia moją pracę. Za to wiem już, gdzie są wszystkie samogłoski. Używa się ich częściej niż innych liter, wiecie? Jak dotąd piszę dwadzieścia znaków na minutę, a to niezbyt dobrze. Co gorsza, w tych dwudziestu znakach robię około czterech błędów. Och, a te skróty stenograficzne… – westchnęła, jakby i one wprowadzały zamęt w jej głowie. – Myślę, że się w końcu nauczę, inne kobiety potrafią, a skoro one mogą, to i ja mogę, prawda?

– Mamo, lubisz swoich nauczycieli? – spytał Chris.

Zanim odpowiedziała, zaśmiała się dziewczęco.

– Najpierw opowiem wam o mojej nauczycielce od maszynopisania. Nazywa się Helena Brady. Jest zbudowana podobnie do waszej babci. Istny olbrzym. Ma najbardziej wydatny biust, jaki do tej pory widziałam! Ciągle opadają jej ramiączka, jak nie biustonosza, to halki, więc bez przerwy sięga do wycięcia przy szyi i podciąga je, z czego mężczyźni w klasie mają ubaw.

– To panowie też się uczą maszynopisania? – zapytałam zaskoczona.

– Tak, jest tam kilku młodych mężczyzn. Są dziennikarze, pisarze i inni, którzy mają swoje powody, żeby uczyć się pisania na maszynie. Pani Brady jest rozwódką i ma na oku jednego z tych młodych mężczyzn. Flirtuje z nim, a on usiłuje ją ignorować. Ona jest od niego starsza przynajmniej o dziesięć lat. On za to ciągle mnie obserwuje. Tylko niech ci nic nie przychodzi do głowy, Cathy. Jest dla mnie za niski. Nie mogłabym wyjść za człowieka, który nie miałby siły mnie podnieść i przenieść przez próg. To raczej ja jego mogłabym podnieść – on ma tylko metr sześćdziesiąt wzrostu.

Wszyscy szczerze się uśmialiśmy, bo tata był wyższy o całe dwadzieścia centymetrów i z łatwością podnosił mamę. Często widzieliśmy, jak to robił – szczególnie w te piątkowe wieczory, gdy przyjeżdżał do domu i tak dziwnie na nią patrzył.

– Mamo, ty nie masz chyba zamiaru wyjść znów za mąż? – zapytał Chris surowym głosem.

Szybko otoczyła go ramieniem.

– Nie, kochanie, oczywiście, że nie. Bardzo kochałam waszego tatę. Jego miejsce mógłby zająć tylko wyjątkowy człowiek, a jak do tej pory nie spotkałam nikogo, kto by mu dorastał do pięt.

* * *

Odgrywanie przedszkolanek było świetną zabawą albo raczej mogłoby być, gdyby nasi uczniowie byli w najmniejszym stopniu zainteresowani zajęciami, które specjalnie dla nich próbowaliśmy wymyślić. Zaraz po zjedzeniu śniadania wyciągaliśmy grymaszące bliźnięta do klasy na poddasze. Tam mogliśmy siedzieć w ławkach i bałaganić, wycinając kwiaty z kolorowego papieru. Chris i ja robiliśmy najładniejsze. To, co robiły bliźnięta, przypominało kolorowe kleksy.

– Nowoczesna sztuka – określił ich dzieło Chris.

Przykleiliśmy nasze kwiaty do ponurych, szarych ścian i powiesiliśmy na linach, przeciągniętych pod sufitem, tak że kołysały się nieustannie pod wpływem przeciągów.

Mama przyszła popatrzeć na nasze wysiłki i uśmiechnęła się z zadowoleniem.

– Wspaniale sobie radzicie. Tu naprawdę będzie pięknie.

Podeszła zamyślona do stokrotek, jakby zastanawiając się, co jeszcze mogłaby nam przynieść. Następnego dnia przyszła z dużym, płaskim pudłem, wypełnionym kolorowymi szklanymi koralikami i cekinami, dzięki którym mogliśmy dodać naszemu ogrodowi więcej blasku i splendoru. Naprawdę solidnie napracowaliśmy się nad tymi kwiatami, bo wszystko robiliśmy z prawdziwym zapałem i zaangażowaniem. Bliźniętom też udzielił się nasz entuzjazm i wreszcie przestały krzyczeć i tupać na dźwięk słowa „poddasze”. W końcu to miejsce zaczęło się powoli przeistaczać w radosny ogród. A im bardziej się zmieniało, tym bardziej byliśmy zdecydowani okleić wszystkie ściany tego bezkresnego poddasza!

Każdego dnia wolnego od zajęć w szkole mama podziwiała nasze osiągnięcia.

– Mamo – wybuchnęła Carrie swoim ptasim świergotem – całymi dniami robimy tylko kwiaty. Czasami Cathy nawet nie chce schodzić na lunch.

– Cathy, nie możesz się aż tak przejmować dekorowaniem strychu, żeby zapominać o posiłkach.

– Ale mamo, my przecież robimy to dla nich, żeby nie bali się tu przychodzić!

Zaśmiała się i przytuliła mnie.

– Ależ ty jesteś zacięta. Ty i twój starszy brat. Musieliście odzie dziczyć to po ojcu, z pewnością nie po mnie. Ja tak łatwo się poddaję.

– Mamo! – zawołałam speszona. – Chodzisz jeszcze do szkoły? Już lepiej ci idzie maszynopisanie, prawda?

– Tak, oczywiście, że chodzę.

Znów się uśmiechnęła, potem usiadła w fotelu i podniosła rękę do góry, jakby podziwiała wiszącą na niej bransoletkę. Już chciałam zapytać, po co zakłada do szkoły tyle biżuterii, gdy ona powiedziała:

– Teraz powinniście zrobić zwierzątka do ogrodu.

– Ależ mamo, jeżeli nie potrafimy zrobić róż, to jak sobie poradzimy ze zwierzętami?

Uśmiechnęła się z dezaprobatą i dotknęła chłodnym palcem mojego nosa.

– Och, Cathy, ależ z ciebie niewierny Tomasz. Wszystko kwestionujesz, we wszystko wątpisz, a powinnaś już wiedzieć, że można zrobić wszystko, jeżeli tylko bardzo się tego pragnie. Zdradzę ci sekret, który poznałam jakiś czas temu. Na tym świecie, gdzie wszystko jest bardzo skomplikowane, są też książki, które mogą cię nauczyć, w jaki sposób wszystko może stać się proste.

To właśnie miałam odkryć.

Mama przyniosła nam całą masę podręczników o sztuce. Pierwsza z tych książek nauczyła nas, jak zmieniać skomplikowane wzory w podstawowe figury geometryczne: kule, walce, stożki, prostokąty i sześciany. Krzesło było tylko sześcianem. Wcześniej nie miałam o tym pojęcia. Choinka była odwróconym rożkiem lodów. Tego też nie wiedziałam. Ludzie byli tylko kombinacją wszystkich podstawowych form; głowa była kulą, ramiona, szyja, nogi, tors były prostokątami, sześcianami lub walcami, a stopy składały się z trójkątów. I wierzcie lub nie, używając tej podstawowej metody z kilkoma prostymi dodatkami, wkrótce zaczęliśmy rysować króliki, wiewiórki, ptaki i inne małe stworzonka. A wszystko to naszymi własnymi rękami.

Prawda, wyglądały trochę dziwnie. Ale myślę, że właśnie przez tę odmienność były jeszcze piękniejsze. Chris pomalował swoje zwierzątka bardzo realistycznie. Ja upiększyłam swoje kropkami, krateczkami, a kury nioski ozdobiłam kieszonkami wykończonymi koronką. Ponieważ mama zrobiła również zakupy w sklepie z dodatkami krawieckimi, mieliśmy do dyspozycji różnokolorowe tasiemki, guziki, cekiny, filc, kamyczki i inne materiały dekoracyjne. Jednym słowem, mieliśmy nieograniczone możliwości. Gdy dała mi to pudło, w moich oczach zobaczyła całą miłość, jaką do niej czułam. Był to przecież dowód na to, że jednak pamiętała o nas, będąc poza domem. Myślała więc nie tylko o nowych strojach, biżuterii i kosmetykach. Naprawdę próbowała nam umilić nasze ograniczone życie.

Pewnego deszczowego dnia przybiegł do mnie Cory z pomarańczowym papierowym ślimakiem, nad którym ciężko pracował cały ranek i część popołudnia. Tak bardzo chciał szybko wrócić do swojej „pracy” i nałożyć to, „co wystaje z głowy”, że z ledwością zjadł połowę swojego ulubionego lunchu, czyli kanapki z galaretką i masłem orzechowym.

Cofnął się dumnie na szeroko rozstawionych nogach, uważnie obserwując moją twarz. Jego dzieło przypominało trochę zdeformowaną piłkę plażową ze sterczącymi czułkami.

– Myślisz, że dobrze mi wyszedł ten ślimak? – zapytał, marszcząc brwi i patrząc na mnie z niepokojem, gdy ja szukałam odpowiednich słów.

– Tak – powiedziałam krótko – to jest wspaniały, piękny ślimak.

– Nie wydaje ci się, że wygląda jak pomarańcza?

– Nie, oczywiście, że nie. Pomarańcze nie mają rogów ani powyginanych czułków jak ślimaki.

Chris podszedł bliżej, aby przyjrzeć się żałosnemu stworkowi, którego trzymałam w ręku.

– To nie są czułki – poprawił mnie. – Ślimaki należą do rodziny mięczaków, ich ciała są miękkie i nie mają kości. Te małe rzeczy nazywają się różkami i są połączone z mózgiem. Ślimaki mają też rurkowate jelita, dochodzące do ust. Wreszcie, poruszają się na jednej pełzającej nodze.

– Wiesz co, Christopher? – odparłam chłodno. – Jeżeli będziemy chcieli cokolwiek wiedzieć na temat rurkowatych jelit ślimaka, wyślemy do ciebie telegram. Ale teraz usiądź spokojnie i przestań gadać.

– Czy przez całe życie zamierzasz być ignorantką?

– Tak – warknęłam. – Na temat ślimaków wolę nic nie wiedzieć!

Cory skradał się ze mną, gdy szliśmy popatrzeć, jak Carrie skleja kawałki purpurowego papieru. Robiła wszystko na kolanie, nie tak jak Cory, który był pracowity i systematyczny. Wzięła do ręki nożyczki i wbiła je w to swoje purpurowe „coś”. Dziurkę zakleiła kawałkiem czerwonego papieru. Po chwili okazało się, że „coś” jest robakiem. Wił się jak olbrzymi boa dusiciel, połyskując jedynym, złowrogim, czerwonym okiem z długimi, czarnymi rzęsami, przypominającymi pajęcze nogi.

– Nazywa się Charlie – oznajmiła Carrie.

Epileptycznego ślimaka i groźnego, niebezpiecznego robaka przykleiliśmy na ścianach poddasza, w naszym pięknym ogrodzie papierowych kwiatów. Stanowiły niezłą parę. Chris usiadł i zrobił duży napis w czerwonym kolorze: WSZYSTKIE ZWIERZĘTA STRZEŻCIE SIĘ DŻDŻOWNICY!!!

Mama obejrzała ze śmiechem nasze dzieła – wszyscy mieliśmy dobrą zabawę.

– Podoba ci się mój Charlie? – zapytała zniecierpliwiona Carrie. – Dobrze go zrobiłam. Zużyłam cały purpurowy papier, żeby Charlie był duży. Teraz nie mamy już purpury.

– Twój robak jest piękny, naprawdę wspaniały – powiedziała mama, biorąc na kolana maluchy, przytulając je i całując, o czym nie zawsze pamiętała. – Najbardziej podobają mi się jego czarne rzęsy. Dzięki temu jest bardziej atrakcyjny.

Była to ciepła, domowa scenka: oni w trójkę na jednym fotelu, a Chris przewieszony przez poręcz z twarzą blisko twarzy mamy. Wtedy ja, swoim starym, obrzydliwym zwyczajem, musiałam to wszystko zepsuć.

– Mamo, ile słów na minutę już piszesz?

– Już mi idzie lepiej.

– Ale ile więcej? O ile lepiej?

– Cathy, naprawdę robię, co mogę. Powiedziałam ci, że klawiatura nie ma liter.

– A co ze stenotypią? Jak szybko możesz zapisać dyktando?

– Staram się. Musisz być cierpliwa. Tego nie można się nauczyć w jeden dzień.

Cierpliwość. Pomalowałam ją na szaro i powiesiłam wśród czarnych chmur. Nadzieję pomalowałam na żółto, jak słońce, które mogliśmy oglądać przez kilka krótkich, porannych godzin…

Kiedy się dorasta i ma się miliony dorosłych zajęć, zapomina się o tym, jaki długi może być dla dziecka dzień. Wydawało mi się, że w ciągu tych siedmiu tygodni przeżyliśmy cztery lata.

Nadszedł kolejny okropny piątek, gdy musieliśmy wstać o świcie i w zabójczym tempie uporządkować pokój i łazienkę, aby zatrzeć ślady naszego istnienia. Ściągnęłam z łóżek prześcieradła i zwinęłam razem z poszewkami i kocami, a narzuty położyłam pod materacem – według wskazówek babci. Poprzedniej nocy Chris rozczepił wagoniki pociągu. Jak wariaci krzątaliśmy się po pokoju i łazience. Potem przyszła babcia z koszykiem i kazała nam pójść na poddasze i tam zjeść śniadanie. Bardzo dokładnie wytarłam nasze odciski palców, tak że mahoniowe meble dosłownie lśniły. Gdy to ujrzała, zbeształa nas i byłam niemal pewna, że posypała wszystkie meble kurzem z odkurzacza, żeby zmatowiały.

O siódmej byliśmy już w klasie na poddaszu i zajadaliśmy zimne płatki z rodzynkami i mlekiem. Z dołu docierały do nas niewyraźne odgłosy krzątających się po pokoju służących. Podeszliśmy na palcach do schodów i stanęliśmy na najwyższym stopniu, przysłuchując się odgłosom z dołu, chociaż baliśmy się, że w każdej chwili możemy zostać odkryci.

Odgłosy wydawane przez służbę, ich śmiechy i rozmowy oraz polecenia babci, stojącej przy drzwiach szafy, wywoływały w nas dziwne uczucie. Dlaczego służące nie zauważyły żadnej zmiany? Czy nie zostawiliśmy po sobie zapachu, czy nie poczuły, że Cory często moczył łóżko? Było tak, jakbyśmy naprawdę nie istnieli, nie żyli, a nasza egzystencja była tylko iluzją.

Ten piątek wywarł na nas wszystkich przytłaczające wrażenie. Chyba ucierpiało nasze poczucie godności, bo potem z trudem mogliśmy znaleźć słowa. Nie bawiły nas gry ani książki. W ciszy wycinaliśmy tulipany i stokrotki, czekając na przyjście mamy, która jak zawsze miała nam przynieść nadzieję.

Na szczęście ciągle jeszcze byliśmy mali, a nadzieja jest w młodych mocno zakorzeniona. Więc gdy wchodziliśmy na strych i widzieliśmy nasz kwitnący ogród, mogliśmy się nadal śmiać i udawać. W końcu zostawialiśmy po sobie jakiś ślad. Tworzyliśmy piękny ogród z ponurego i brzydkiego strychu.

Teraz bliźnięta zachowywały się jak motyle, krążąc między falującymi kwiatami. Bujaliśmy je wysoko na huśtawkach, wzniecając „wiatr”, który szaleńczo potrząsał kwiatami. Chowaliśmy się za tekturowymi drzewami nie wyższymi od Chrisa i siadaliśmy na tekturowych grzybach, pokrytych kolorowymi piankowymi poduszeczkami.

– Jest piękny! – zawołała Carrie, kręcąc się wokoło i trzymając swą kraciastą spódniczkę tak, że znów musieliśmy podziwiać jej nowe koronkowe majteczki, które wczoraj dostała od mamy. Wszystkie nowe ubrania i buty musiały spędzić pierwszą noc z Corym i Carrie w łóżku.

– Ja też będę tancerką – oznajmiła radośnie, wirując tak długo, aż w końcu upadła, a Cory biegł już w jej stronę, aby sprawdzić, czy się nie skaleczyła.

Krzyknęła na widok krwi spływającej strużką z rozciętego kolana.

– Nie chcę być tancerką, jeżeli to boli.

Nie śmiałabym powiedzieć jej, że to boli – jeszcze jak!

W przeszłości spacerowałam po prawdziwych ogrodach i lasach. Zawsze odczuwałam ich mistyczny nastrój. Chcąc wprowadzić do naszego ogrodu trochę tej zaczarowanej aury, krążyliśmy z Chrisem po podłodze, rysując na niej białą kredą stokrotki, które łączyliśmy w okrąg. Do wnętrza tego kręgu białych kwiatów nie miały dostępu złe moce. Mogliśmy tam siedzieć na podłodze ze skrzyżowanymi nogami, snując przy blasku świecy długie historie o dobrych wróżkach, opiekujących się małymi dziećmi, i złych czarownicach, które zawsze przegrywały.

Wtedy Cory jak zwykle zadał najtrudniejsze z możliwych pytań:

– Dokąd poszła cała trawa?

– Pan Bóg zabrał trawę do Nieba – Carrie uratowała mnie przed odpowiedzią.

– Dlaczego?

– Dla taty. Tata lubi kosić trawniki.

Cory ściągnął brwi, przyglądając się niskim, tekturowym drzewom wykonanym przez Chrisa.

– Gdzie są wszystkie duże drzewa?

– Też tam, tatuś lubi duże drzewa.

W popłochu odwróciłam głowę. Jak ja nienawidziłam kłamstwa, wmawiania im, że to tylko gra, niekończąca się gra, którą oni znosili z większą cierpliwością niż ja i Chris. I nigdy nawet nie zapytali, dlaczego musimy w nią grać.

Babcia ani razu nie przyszła na poddasze zapytać, co robimy, chociaż często po cichutku otwierała drzwi pokoju w nadziei, że nie usłyszymy zgrzytu klucza w zamku. Spoglądała przez szczelinę, chcąc złapać nas na „bezbożnych” czynach.

Na poddaszu mogliśmy swobodnie robić to, na co mieliśmy ochotę, nie obawiając się kary, chyba że Pan Bóg też używał bata. Nie zdarzyło się, aby babcia opuściła nasz pokój, nie przypomniawszy nam, że Pan Bóg patrzy na nas z góry i widzi to, czego ona zobaczyć nie może. Ponieważ nigdy nie weszła nawet do szafy, aby otworzyć drzwi na schody prowadzące na strych, wzbudziło to moją ciekawość.

– Dlaczego babcia nie przychodzi sama na poddasze, żeby zobaczyć, co tu robimy? Dlaczego tylko pyta i myśli, że powiemy jej prawdę? – zapytałam kiedyś mamę.

Odpowiedziała bez zastanowienia, jakby nie myśląc o tym, o czym mówiła.

– Ach, babcia cierpi na klaustrofobię. To taka choroba, która utrudnia jej oddychanie w małych, zamkniętych miejscach. Gdy była dzieckiem, rodzice zamykali ją za karę w szafie, co stało się przyczyną dolegliwości.

Babcia-wiedźma przychodziła codziennie do naszego pokoju, aby obdarzyć nas kamiennym spojrzeniem. Codziennie zadawała te same pytania:

– Co knujecie? Co robicie na poddaszu? Czy zmówiliście modlitwę przed jedzeniem? Czy uklękliście wczoraj przed snem, aby poprosić Boga o wybaczenie grzechu popełnionego przez waszych rodziców? Czy najmłodszych uczycie słów Pana? Czy używacie łazienki razem?

Boże, jak jej oczy wtedy złowrogo błyszczały!

– Czy jesteście zawsze skromni? Czy nie pokazujecie innym intymnych części ciała? Czy dotykacie swojego ciała, gdy się nie myjecie?

Boże! Jak ona potrafiła zwulgaryzować ciało. Gdy wyszła, Chris zaczął się śmiać.

– Ona chyba przykleja sobie majtki – zażartował.

– Nie! Przybija gwoździami! – dodałam.

Pewnego wrześniowego popołudnia pędziłam po schodach w wielkim pośpiechu, chcąc szybko dotrzeć do łazienki – i wpadłam prosto na babcię! Złapała mnie za ramiona, surowo spoglądając w twarz.

– Patrz, gdzie idziesz, dziewczyno – warknęła. – Czemu się tak śpieszysz?

Przez cienki materiał błękitnej bluzki czułam stalowy dotyk jej palców. Ona się pierwsza odezwała, więc mogłam odpowiedzieć.

– Chris maluje najpiękniejszy na świecie krajobraz – odparłam, łapiąc oddech. – Muszę mu przynieść świeżej wody, zanim farba nie wyschnie. To bardzo ważne, żeby kolory były czyste.

– Czemu sam nie przyjdzie po wodę? Czemu ty mu usługujesz?

– On maluje i zapytał, czy mogłabym mu przynieść trochę czystej wody. Ja i tak nic nie robiłam, tylko przyglądałam się, a bliźnięta pewnie by wodę rozlały.

– Głupia! Nigdy nie usługuj mężczyźnie! Niech sobie sam usługuje! A teraz powiedz szczerze, co wy tam naprawdę robicie?

– Szczerze, mówię prawdę. Pracujemy ciężko, aby zrobić piękne poddasze i żeby maluchy się nie bały tam chodzić. Chris jest wspaniałym artystą.

– A skąd ty możesz o tym wiedzieć? – zapytała z pogardą.

– On jest bardzo uzdolniony artystycznie, babciu. Wszyscy nauczyciele tak mówili.

– Czy prosił cię, żebyś mu pozowała… bez ubrania?

Byłam zaszokowana.

– Nie. Oczywiście, że nie!

– Więc czemu drżysz?

– Ja… ja boję się… ciebie… – wymamrotałam. – Codziennie przychodzisz i pytasz, jakie grzeszne i bezbożne czyny popełniamy. Dlaczego nie wytłumaczysz nam dokładnie, co jest złe, żebyśmy mogli unikać złych postępków?

Obejrzała mnie dokładnie, aż po moje bose stopy, i uśmiechnęła się sarkastycznie.

– Zapytaj swojego starszego brata. On będzie wiedział, co mam na myśli. Rodzaj męski od urodzenia zna wszystko, co jest związane ze złem.

Zamrugałam oczami! Chris nie był zły. Czasami mi dokuczał, ale nie był bezbożny. Próbowałam jej to powiedzieć, ale ona nie chciała słuchać.

Przyszła do nas jeszcze raz w ciągu dnia, przynosząc ze sobą żółte chryzantemy w glinianej doniczce. Włożyła mi doniczkę w ręce.

– Macie tu prawdziwe kwiaty do waszego sztucznego ogrodu – powiedziała bez nutki ciepła w głosie.

Był to tak niewiedźmowaty uczynek z jej strony, że zatkało mnie. Czyżby zmieniała się i próbowała nas ujrzeć w innym świetle? Czy mogła nauczyć się nas kochać? Podziękowałam jej wylewnie za kwiaty, być może zbyt serdecznie, bo odwróciła się na pięcie i wyszła, jakby zawstydzona.

Carrie podbiegła, aby wcisnąć swoją małą twarzyczkę w pęk żółtych płatków.

– Piękne – zachwyciła się. – Cathy, czy mogą być moje?

Oczywiście, że mogły być jej. Od tego zdarzenia prawdziwe kwiaty spędzały z nami noce, tak że dzieci budziły się rano szczęśliwe, widząc koło siebie piękną, żywą roślinę.

Kiedy tylko myślę o młodości, zawsze widzę okryte błękitną mgiełką góry i wzgórza, i drzewa paradujące dumnie po stokach. Wtedy znowu czuję to suche, zakurzone powietrze, którym na co dzień oddychaliśmy. Znów widzę te cienie na poddaszu, przeplecione z cieniami egzystującymi w moim umyśle. Ciągle słyszę te pozostawione bez odpowiedzi pytania: Dlaczego? Kiedy? Jak długo jeszcze?

Miłość… tak dużo wiary jej poświęciłam.

Prawda… zawsze wierzyłam, że pochodzi z ust najbardziej ukochanej i zaufanej osoby.

Wiara… jest całkowicie związana z miłością i zaufaniem.

Gdzie się jedno kończy, a drugie zaczyna i skąd można wiedzieć, kiedy miłość jest najbardziej ślepa?

Minęły przeszło dwa miesiące, a dziadek nadal żył.

Z szerokich parapetów okien poddasza tęsknie patrzyliśmy na wierzchołki drzew, które w ciągu nocy zmieniały się w cudowny szkarłat, złoto i brąz jesieni. Byłam wzruszona. Myślę, że wszyscy byliśmy wzruszeni, nawet bliźnięta, widokiem odchodzącego lata.

Dlaczego, gdy byłam wolna, nigdy nie zdawałam sobie sprawy, jakiego szczęścia doświadczam? Dlaczego wtedy myślałam, że szczęście czeka mnie dopiero w przyszłości, gdy będę dorosła? Dlaczego sądziłam, że bycie dzieckiem nie wystarcza do szczęścia?

– Jesteś jakaś smutna – zauważył Chris.

Cory siedział po jego stronie, a Carrie po mojej. Ostatnio Carrie stała się moim małym cieniem, podążającym tam, gdzie ja, i robiącym to, co ja; naśladującym nawet moje emocje. Z kolei Chris miał swój mały cień w osobie Cory’ego. Jeżeli była kiedyś czwórka rodzeństwa bardziej z sobą zżyta niż my, musiały to być syjamskie czworaczki.

– Nie odpowiesz mi? – spytał Chris. – Dlaczego jesteś taka smutna? Popatrz, jakie piękne drzewa. Gdy jest lato, najbardziej lubię lato; gdy przychodzi jesień, najbardziej lubię jesień, a gdy przychodzi zima, to jest to moja ulubiona pora roku, a potem nadchodzi wiosna i wtedy myślę, że wiosna jest najlepsza.

Tak, to był mój Christopher Doll. On potrafił się zadowolić tym, co jest teraz. Zawsze był optymistą, bez względu na okoliczności.

– Myślałam o starej pani Bertram i jej nudnej opowieści o bostońskim topieniu herbaty. W jej wykonaniu historia była taka nieciekawa, a ludzie tacy nieprawdziwi. Mimo to chciałabym znów być zanudzana przez nią.

– Tak – zgodził się – wiem, co masz na myśli. Myślałem, że szkoła była nudna, a historia nieciekawa, a szczególnie historia Ameryki. Ale przynajmniej, gdy byliśmy w szkole, robiliśmy to, co inne dzieci w naszym wieku. Teraz, nie robiąc nic, tylko tracimy czas. Cathy, nie traćmy ani minuty! Przygotujmy się na dzień, gdy będziemy mogli stąd wyjść. Jeżeli nie wbijesz sobie do głowy celów i nie będziesz próbowała ich osiągnąć, to nic z tego nie będzie. Ja muszę siebie przekonać, że jeżeli nie zostanę lekarzem, to nie chcę być nikim innym ani nie chcę mieć nic, co można kupić za pieniądze!

Powiedział to z takim przekonaniem! Chciałam być primabaleriną, ale mogłabym zostać kimś innym. Chris skrzywił się, jakby czytał w moich myślach. Spojrzał na mnie błękitnymi oczami i skarcił, ponieważ od przyjazdu ani razu nie robiłam baletowych ćwiczeń.

– Cathy, jutro przymocuję poręcz w tej części strychu, którą właśnie skończyliśmy urządzać. Będziesz tam ćwiczyć pięć albo sześć godzin dziennie, tak jak na lekcjach baletu!

– Nie będę! Nikt mi nie będzie mówił, co mam robić! Poza tym nie można ćwiczyć figur bez odpowiedniego stroju!

– Głupoty opowiadasz!

– To dlatego, że jestem głupia! Ty, Christopherze, zjadłeś wszystkie rozumy!

To mówiąc, wybuchnęłam płaczem i uciekłam ze strychu, pędząc wśród papierowej fauny i flory. Biec, biec, biec do schodów. Frunąć, frunąć, frunąć po stromych, wąskich, drewnianych stopniach, kusząc los, aby pozwolił mi z nich spaść. Złamać nogę, kark, żeby martwą złożyli w trumnie. Niech wszyscy wtedy żałują; niech opłakują tancerkę, którą miałam zostać.

Rzuciłam się na łóżko i szlochałam w poduszkę. Nie miałam niczego oprócz marzeń i nadziei. Niczego prawdziwego. Zestarzeję się, zbrzydnę i już nigdy nie zobaczę innych ludzi. Ten stary człowiek na dole mógł żyć sto dziesięć lat! Lekarze będą go wiecznie utrzymywać przy życiu, kosztem mojej młodości. Och, tak mi było siebie żal. Wtedy przysięgłam sobie, że ktoś zapłaci, naprawdę zapłaci za moją utraconą młodość.

Przyszli do mnie wszyscy troje, próbując mnie pocieszyć małymi prezentami z kolekcji „najcenniejszych przedmiotów”: Carrie – czerwonymi i purpurowymi kredkami, Cory – bajeczką Piotruś Królik; a Chris po prostu siedział i patrzył na mnie. Nigdy nie czułam się taka speszona.

Pewnego wieczoru mama wręczyła mi duże pudło. Wśród białych bibułek leżały kostiumy baletowe, jeden jasnoróżowy, drugi błękitny, były też rajstopy i baletki pod kolor tiulowego tutu. Na dołączonej małej karteczce widniał napis: „Od Christophera”. Były też płyty z muzyką baletową. Zaczęłam płakać i zarzuciłam ręce na szyję mamie i bratu. Tym razem nie były to łzy rozpaczy czy frustracji. Teraz miałam do czego dążyć.

– Najbardziej chciałam ci kupić biały kostium – powiedziała mama, ciągle mnie przytulając. – Mieli bardzo piękny, ale za duży na ciebie.

Kiedy Chris przytwierdził poręcz do ściany poddasza, ćwiczyłam godzinami przy dźwiękach muzyki. Wprawdzie brakowało wielkiego lustra, jakie miałyśmy w klasie lekcji tańca, ale przecież miałam to lustro przed oczami i widziałam w nim siebie jako Pawłową, występującą przed dziesięciotysięczną oczarowaną widownią. Robiłam jedno encore za drugim, kłaniałam się i przyjmowałam dziesiątki bukietów czerwonych róż. Po jakimś czasie mama przyniosła mi płyty z baletem Czajkowskiego. Słuchaliśmy ich z gramofonu podłączonego tuzinem przedłużaczy ciągnących się po schodach aż do gniazdka w naszym pokoju.

Taniec do pięknej muzyki oszałamiał mnie i pomagał zapomnieć, że życie mijało obok. Lepiej było robić piruety i udawać, że miałam obok siebie partnera, na którym mogłam się oprzeć przy wykonywaniu najtrudniejszych figur. Upadałam i podnosiłam się, tańczyłam dalej do utraty tchu i bólu wszystkich mięśni; rajstopy przylgnęły do spoconego ciała, a włosy były zupełnie mokre. Upadałam na podłogę, aby trochę odpocząć i złapać oddech, po czym podnosiłam się, aby dalej ćwiczyć plie przy poręczy. Czasami byłam księżniczką Aurorą ze Śpiącej królewny, czasami grałam też rolę księcia, skacząc wysoko w górę.

Kiedyś podniosłam głowę w trakcie agonalnych spazmów łabędzia i ujrzałam Chrisa, stojącego w cieniu poddasza, patrzącego na mnie z podziwem. Zbliżały się jego piętnaste urodziny. Jak to się stało, że już wyglądał na mężczyznę? Czy tylko to pełne podziwu spojrzenie mówiło o tym, jak szybko dorastał?

Na pełnej poincie wykonałam serię małych, równych kroczków, które widzowi dają wrażenie, jakby tancerka płynęła po scenie i tworzyła coś, co poetycznie określa się jako „sznur pereł”. Zbliżyłam się do Chrisa i wyciągnęłam ramiona.

– Chodź, Chris, bądź moim partnerem, nauczę cię wszystkiego.

Uśmiechnął się, jakby zmieszany, ale pokręcił głową, mówiąc, że to niemożliwe.

– Balet nie jest dla mnie. Chciałbym jednak nauczyć się walca. Gdybyśmy tylko mieli muzykę Straussa…

Rozśmieszył mnie. Jedyne nagrania walca, które mieliśmy, to były właśnie stare płyty Straussa. Podbiegłam do gramofonu, aby zdjąć płytę z Jeziorem łabędzim i włączyć Nad pięknym, modrym Dunajem.

Chris poruszał się niezgrabnie. Był niezręczny i zakłopotany. Nadepnął na moje różowe baletki. Tak bardzo się starał stawiać odpowiednie kroki, że wzruszyłam się. Nie mogłam mu powiedzieć, że wszystkie jego talenty mieszczą się w głowie i zręcznych rękach, bo z pewnością żaden z nich nie przemieścił się do nóg. A jednak było coś słodkiego i czułego w walcach Straussa, łatwych do tańczenia, romantycznych i tak różnych od tych baletowych walców, wyciskających pot i pozbawiających oddechu.

Kiedy mama przyniosła biały kostium do Jeziora łabędziego, z krótkim, pięknie ozdobionym piórami stanikiem, obcisłą czapeczką, białymi bucikami i białym leotardem, tak przejrzystym, że widać było moją różową skórę, zaparło mi dech w piersiach!

Było tak, jakby miłość, nadzieja i szczęście przybyły wraz z tym ogromnym pudłem przewiązanym fioletową wstążką.

Tańcz, baletnico, tańcz i rób swe piruety,

W rytm twego cierpiącego serca,

Tańcz, baletnico, tańcz i nigdy nie zapomnij,

Tancerz musi zatańczyć swą rolę,

Kiedyś powiedziałaś, że jego miłość musi poczekać,

Ty chciałaś zamiast tego sławy, to chyba twoje zmartwienie,

Żyjemy i uczymy się… a miłość odchodzi, baletnico, odchodzi…

W końcu Chris umiał już zatańczyć walca i fokstrota. Gdy próbowałam nauczyć go charlestona, odmówił:

– Nie muszę się uczyć każdego tańca, tak jak ty. Ja nie będę występował na scenie; chcę jedynie umieć wyjść z dziewczyną na parkiet i nie zrobić z siebie osła.

Ja zawsze tańczyłam. Nie było takiego tańca, którego nie mogłabym i nie chciałabym zatańczyć.

– Chris, musisz o czymś wiedzieć: nie można przetańczyć walcem albo fokstrotem całego życia. Każdy rok przynosi zmiany, tak jak w modzie. Ciągle trzeba poznawać nowe tańce. No dalej, pokręćmy się trochę. Rozruszaj swoje stawy, które chyba zupełnie zesztywniały od wiecznego siedzenia i czytania.

Przestałam wirować i pobiegłam włączyć inną płytę.

– Zagonisz mnie na śmierć!

Podniosłam ręce i zaczęłam kręcić biodrami.

– Chris, musisz się nauczyć rock and rolla. Wsłuchaj się w rytm, daj się ponieść i ruszaj biodrami jak Elvis. Przymknij oczy, wyglądaj sennie i seksownie, bo inaczej żadna dziewczyna nie zakocha się w tobie.

– No to się nie zakocha.

Powiedział to śmiertelnie poważnie. Nigdy nie pozwoliłby zmusić się do czegoś, co nie odpowiadało jego własnym przekonaniom. Na swój sposób lubiłam go za to, że był taki silny, rozsądny i zdecydowany być sobą, nawet jeżeli ten typ, jaki reprezentował, dawno wyszedł z mody. Mój sir Christopher, szlachetny rycerz.

Zgodnie z rytmem natury zmienialiśmy na strychu pory roku. Zdjęliśmy kwiaty i powiesiliśmy jesienne liście w kolorach brązu, rdzy, czerwieni i złota. Jeżeli będziemy tu jeszcze, gdy spadnie śnieg, zastąpimy dekoracje białymi, koronkowymi wycinankami, które wszyscy przygotowywaliśmy, tak na wszelki wypadek. Z białego, szarego i czarnego papieru zrobiliśmy dzikie kaczki i gęsi i skierowaliśmy nasze ptaki, lecące szeroką falą, na południe. Ptaki łatwo było zrobić.

Kiedy Chris nie siedział z nosem w książce, malował farbami krajobrazy – pokryte śniegiem wzgórza i jeziora, po których śmigali łyżwiarze. W śniegu zatopił żółte i różowe domy, z kominów wydobywał się dym, a w dali widniała zamglona wieża kościoła. Kiedy skończył, dokoła obrazu namalował ciemną ramę. Powiesiliśmy go na ścianie i już mieliśmy pokój z widokiem!

Kiedy Christopher mi dokuczał, mogłam go prosić bez końca, a on i tak robił swoje. Starszy brat… A jednak i to było już inne, tak jak inny był nasz strychowy świat. Leżeliśmy obok siebie godzinami na starym, poplamionym materacu i rozmawialiśmy o życiu, jakie chcieliśmy wieść, gdy będziemy już wolni i bogaci jak król Midas. Podróżowalibyśmy dookoła świata. On spotkałby i pokochał najpiękniejszą, seksowną kobietę, inteligentną, wyrozumiałą, czarującą i niesamowicie dowcipną; ona byłaby doskonałą panią domu, najbardziej wierną i oddaną z żon, najlepszą matką, która nigdy nie marudzi, nie narzeka, nie płacze i nie wątpi w jego mądrość. Nie byłaby też rozczarowana czy zniechęcona jego głupim błędem na giełdzie, przez co straciliby wszystkie pieniądze. Rozumiałaby, że chciał jak najlepiej i wkrótce dzięki swej wiedzy oraz wspaniałemu umysłowi znów zrobi fortunę.

Poczułam się przy nim naprawdę malutka. Czy w ogóle byłabym w stanie sprostać wymaganiom człowieka takiego jak Chris? Zrozumiałam jednak, że ustanowił normę, według której miałam oceniać przyszłych adoratorów.

– Chris, czy ta inteligentna, czarująca, dowcipna i cudowna kobieta nie może mieć żadnych wad?

– Dlaczego miałaby mieć wady?

– Weźmy na przykład naszą mamę; uważasz, że ma te wszystkie zalety oprócz, może, inteligencji?

– Mama nie jest głupia! – zaprzeczył gwałtownie. – Ona się po prostu wychowała w złym środowisku! Jako dziecko cierpiała na kompleks niższości.

Co do mnie, to gdybym po wielu latach występów na scenie zdecydowała się wyjść za mąż, trudno byłoby mi wybrać kogoś, kto nie przypominałby Chrisa lub taty. Chciałam, żeby był przystojny, tego byłam pewna, bo chciałam mieć ładne dzieci. Chciałabym też, żeby był inteligentny, inaczej nie mogłabym go szanować. Przed przyjęciem diamentowego pierścionka zaręczynowego posadziłabym go do warcabów i gdybym wygrywała za każdym razem, pokręciłabym przecząco głową i kazałabym mu odnieść pierścionek do sklepu.

Podczas gdy tak snuliśmy plany na przyszłość, nasz filodendron marniał; liście bluszczu pożółkły przed opadnięciem. Krzątaliśmy się wokół kwiatów, otaczając je miłością, rozmawiając z nimi, przemawiając, prosząc, aby przestały tak źle wyglądać i wyprostowały swoje łodyżki. W końcu jednak najlepiej robiło im słońce – to wschodnie, poranne światło.

Po kilku kolejnych tygodniach Carrie i Cory przestali prosić o wypuszczenie na dwór. Carrie przestała także walić piąstkami w dębowe drzwi, a Cory kopać w nie.

Teraz posłusznie zaakceptowali to, co wcześniej z taką pasją odrzucali – „ogród” na poddaszu był jedynym „podwórkiem”, z jakiego mogli korzystać. Z czasem, jakże to było żałosne, zapomnieli, że był jakiś inny świat poza tym, w którym byliśmy zamknięci.

Przyciągnęliśmy pod wschodnią ścianę kilka starych materacy, aby móc szeroko otworzyć okna i kąpać się w cudownych promieniach słońca, które nie musiały przebijać się przez brudne szyby. Dzieci potrzebowały słońca, żeby rosnąć. Wystarczyło jednak popatrzeć na umierające rośliny i obserwować, co poddasze robiło z naszymi kwiatami.

Nie czując wstydu, nadzy, opalaliśmy się przez tę krótką chwilę, gdy słońce gościło w oknie. Widzieliśmy różnice w budowie naszych ciał i trochę o nich myśleliśmy. Szczerze powiedzieliśmy mamie o tym, co zrobiliśmy, nie chcąc tak jak nasze rośliny umrzeć z braku słońca. Przeniosła wzrok z Chrisa na mnie i uśmiechnęła się.

– W porządku, tylko niech babcia się o tym nie dowie. Nie byłaby zadowolona, wiecie przecież.

Teraz wiem, że patrzyła na Chrisa i na mnie w poszukiwaniu oznak budzącego się pociągu fizycznego. To, co zobaczyła, musiało ją utwierdzić w przekonaniu, że nadal jesteśmy dziećmi, chociaż ona była matką – powinna wiedzieć lepiej.

Bliźnięta uwielbiały bawić się nago jak niemowlęta. Śmiały się i chichotały, używając słów takich jak „si-si” czy „psi-psi”, i cieszyło je oglądanie miejsc, z których „si-si” pochodziło. Zastanawiały się przy tym, dlaczego narząd do siusiania Cory’ego tak bardzo różnił się od Carrie.

– Dlaczego, Chris? – spytała Carrie, wskazując na to, co miał on i Cory, a my dwie nie.

Zabrałam się do czytania Wichrowych Wzgórz, usiłując zignorować tę głupią rozmowę.

Chris jednak próbował dać poprawną i prawdziwą odpowiedź:

– Wszystkie stworzenia rodzaju męskiego mają swoje organy płciowe na zewnątrz, a żeńskiego – schowane wewnątrz.

– Bardziej schludnie – powiedziałam.

– Tak, Cathy, wiem, że jesteś zwolenniczką swojego czystego ciała, ale i ja jestem zwolennikiem swojego, więc proponuję pogodzić się z tym, że mamy to, co mamy. Nasi rodzice zaakceptowali nasze nagie ciała, tak jak nasze oczy i włosy, i my też powinniśmy tak zrobić. Ale zapomniałem, ptaki mają swoje organy też schludnie schowane, jak ich partnerki.

Zapytałam zaintrygowana:

– Skąd wiesz?

– Wiem i już.

– Przeczytałeś to w książce?

– A myślisz, że złapałem ptaka i poddałem badaniom?

– Wcale bym się nie zdziwiła.

– Przynajmniej przeczytałem książkę, żeby się dokształcić, a nie rozerwać.

– Będziesz strasznie nudnym facetem, ostrzegam cię. A jeżeli ptak ma narządy schowane, to nie robi się z niego ona?

– Nie!

– Ale, Christopherze, ja nie rozumiem: dlaczego z ptakami jest inaczej?

– Muszą mieć opływowe kształty, żeby mogły latać.

To była kolejna zagadka, którą z łatwością rozwiązał. Wiedziałam, że mózg mózgów miał na wszystko odpowiedź.

– No dobra, ale dlaczego ptaki rodzaju męskiego są właśnie tak zbudowane. Opuść tę część o opływowych kształtach.

Zaczął się plątać, jego twarz mocno poczerwieniała, ale próbował mi grzecznie odpowiedzieć.

– Ptaki mogą być pobudzone i wtedy to, co jest w środku, wychodzi na zewnątrz.

– Jak są pobudzane?

– Zamknij się i czytaj swoją książkę, a mnie pozwól czytać moją.

Niektóre dni były zbyt chłodne na kąpiele słoneczne. Robiło się zimno i trzęśliśmy się nawet w najgrubszych i najcieplejszych ubraniach. Poranne słońce zbyt szybko uciekało ze wschodu, zostawiając nas smutnych i marzących o oknach wychodzących na południe. Ale te okna były solidnie zaryglowane.

– Nic nie szkodzi – stwierdziła mama. – Poranne słońce jest najzdrowsze.

Te słowa wcale nas nie pocieszały, widzieliśmy, że nasze rośliny, żyjąc na tym najzdrowszym słońcu, umierały jedna po drugiej.

Kiedy nadszedł listopad, na strychu zaczęło się robić zimno jak na biegunie – szczękaliśmy zębami, kapało nam z nosów, często kichaliśmy. Powiedzieliśmy mamie, że potrzebujemy jakiegoś piecyka z kominem, ponieważ piece znajdujące się w klasie były nie do użytku. Mama wspomniała, że przyniesie nam elektryczny albo gazowy grzejnik. Bała się jednak, że grzejnik mógłby spowodować pożar po podłączeniu go do kilku przedłużaczy. A do gazowego piecyka też był potrzebny komin.

W końcu przyniosła nam długie, grube majtki, kurtki narciarskie z kapturami, a do tego jasne spodnie na wełnianej podszewce. W tych rzeczach chodziliśmy codziennie na poddasze, gdzie mogliśmy swobodnie biegać, unikając wiecznie obserwujących nas oczu babci.

W naszym zagraconym pokoju było tak mało miejsca, że z trudem omijaliśmy różne sprzęty, nie siniacząc nóg. Na poddaszu zaczynaliśmy szaleć, krzyczeliśmy, goniąc się nawzajem. Czasami biliśmy się, kłóciliśmy, płakaliśmy, a potem znowu oddawaliśmy się zabawie. Uwielbialiśmy zabawę w chowanego. Chris i ja lubiliśmy się straszyć w trakcie gry, ale bliźniętom oszczędzaliśmy tego rodzaju niespodzianek – były już dość przerażone różnymi „brzydkimi rzeczami” ukrytymi w cieniu poddasza. Carrie utrzymywała, że widziała potwory chowające się za meblami.

Któregoś dnia byliśmy na „biegunie polarnym” naszego poddasza i szukaliśmy Cory’ego.

– Idę na dół – powiedziała Carrie z niechętną miną i wydętymi ustami.

Nie było sensu jej zatrzymywać. Była zbyt uparta. Pomknęła, zostawiając mnie i Chrisa na poszukiwaniu Cory’ego. Zwykle znajdowaliśmy go bez trudu. Wybierał zawsze ostatnią kryjówkę Chrisa. Byliśmy więc przekonani, że możemy pójść prosto do trzeciej masywnej szafy, gdzie znajdziemy Cory’ego, kucającego na ziemi pod stosem starych ubrań i śmiejącego się do nas radośnie. Daliśmy mu się nacieszyć, unikając przez jakiś czas właśnie tej szafy. W końcu zdecydowaliśmy się go „znaleźć”. I, o dziwo, gdy tam zajrzeliśmy – Cory’ego nie było!

– Niech mnie! – wykrzyknął Chris. – On w końcu stara się być oryginalny i szuka nowych miejsc do chowania.

Wytarłam wilgotny nos i jeszcze raz rozejrzałam się dokoła. Dla kogoś naprawdę pomysłowego na tym wieloskrzydłowym poddaszu były miliony dobrych miejsc do ukrycia się. Szukanie Cory’ego mogło trwać godzinami. Byłam zmarznięta, zmęczona, zdenerwowana i miałam już dość tej zabawy, do której Chris zmuszał nas niemal codziennie.

– Cory! – wrzasnęłam. – Wychodź, gdziekolwiek jesteś! Już czas na lunch!

To powinno go zwabić. Jedzenie posiłków było kameralnym, domowym zajęciem, poza tym nadawało naszym długim dniom określony rytm.

Nie odpowiadał. Rzuciłam Chrisowi wściekłe spojrzenie.

– Masło orzechowe i kanapki z winogronową galaretką – dodałam.

Ulubione danie Cory’ego, które powinno go natychmiast przyciągnąć. Nadal żadnego odgłosu, krzyku – nic.

Ogarnęło mnie przerażenie. Nie mogłam uwierzyć, że Cory pokonał lęk przed tym ogromnym, pełnym cieni poddaszem i wreszcie poważnie potraktował naszą zabawę.

– Chris! – zawołałam. – Musimy znaleźć Cory’ego, i to szybko!

Moja panika udzieliła się Chrisowi. Biegał, wykrzykując imię Cory’ego, rozkazując mu wyjść i przestać się już chować! Oboje ciągle go wołaliśmy.

– O Boże – mruknął Chris, zatrzymując się nagle – przypuśćmy, że wszedł do jednego z tych kufrów, wieko się zamknęło i zamek przypadkowo się zaciął.

Cory mógł się udusić. Mógł umrzeć!

Zaczęliśmy biegać jak szaleni i zaglądać do wszystkich kufrów. Przerzuciliśmy pantalony, koszule, staniki, spódnice, gorsety, garsonki, wszystko w ogromnym napięciu. Gdy tak biegałam w poszukiwaniu Cory’ego, modliłam się cały czas do Boga, aby nie pozwolił mu umrzeć.

– Cathy, znalazłem go – usłyszałam nagle wołanie Chrisa.

Odwróciłam się w momencie, gdy Chris wyjmował Cory’ego z kufra, który go uwięził. Osłabiona z emocji i poczucia ulgi, podeszłam do Cory’ego na chwiejnych nogach i pocałowałam jego małą, bladą twarz, z braku tlenu jakoś dziwnie zabarwioną. Jego rozszerzone źrenice były zamglone. Tracił przytomność.

– Mamo – szepnął. – Chcę do mamy.

Ale mama była daleko stąd, uczyła się maszynopisania i stenotypii, a do naszej bezlitosnej babci nawet nie wiedzieliśmy, jak się w razie wypadku dostać.

– Szybko biegnij i napuść do wanny gorącej wody – zarządził Chris – ale nie za gorącej. Nie chcemy go przecież poparzyć. – Potem z Corym w ramionach popędził w stronę schodów. Położył go w pokoju na łóżku. Pochylił się, palcami ujął jego nos, a ustami objął sine, rozwarte wargi Cory’ego. Serce mi podskoczyło! Czy już umarł? Przestał oddychać?

Carrie rzuciła krótkie spojrzenie na to, co się działo w pokoju, i zaczęła krzyczeć.

W łazience odkręciłam oba kurki do oporu. Woda buchnęła pełnym strumieniem. Cory umrze! Zawsze, gdy śniłam o śmierci i umieraniu… moje sny się najczęściej sprawdzały! Mimo że Bóg się od nas odwrócił i przestał nad nami czuwać, to jednak próbowałam uczepić się wiary i modliłam się, żądając, aby nie pozwolił umrzeć Cory’emu… Proszę Cię, Boże, proszę Cię, Boże, proszę, proszę, proszę…

Być może moja zdesperowana modlitwa na równi ze sztucznym oddychaniem Chrisa pomogła Cory’emu powrócić do życia.

– Zaczął oddychać – odezwał się Chris, gdy blady i drżący niósł Cory’ego do łazienki. – Teraz musimy go tylko rozgrzać.

W mgnieniu oka rozebraliśmy brata i wsadziliśmy do ciepłej wody.

– Mamo – szepnął Cory, gdy doszedł do siebie. – Chcę do mamy.

Powtarzał to w kółko, a ja mogłabym ze złości wybić dziurę w ścianie. Było to tak cholernie niesprawiedliwe! On powinien mieć swoją prawdziwą mamę, a nie taką, która nie wiedziała, co robić. Chciałam się stąd wyrwać, nawet gdybym miała żebrać na ulicy!

Zamiast tego odezwałam się spokojnym głosem, na co Chris podniósł głowę i uśmiechnął się z zadowoleniem.

– Czemu nie możemy udawać, że ja jestem twoją mamą? Zrobię dla ciebie wszystko tak, jak ona by zrobiła. Będę trzymała cię na kolanach i kołysała do snu, śpiewając kołysanki, tylko zjedz coś i wypij trochę mleka.

Oboje z Chrisem klęczeliśmy – on masował małe stopy Cory’ego, a ja rozcierałam jego zimne ręce. Gdy ciało powróciło do naturalnego koloru, wytarliśmy go, ubraliśmy w najcieplejszą pidżamę, zawinęliśmy w koc. Wtedy usiadłam z moim małym braciszkiem na kolanach w starym bujanym fotelu, który Chris przyniósł ze strychu. Pokryłam jego zmęczoną twarzyczkę pocałunkami i szeptałam do ucha czułości, które go rozśmieszały.

Jeżeli mógł się śmiać, mógł też jeść, więc dawałam mu ostrożnie jeść i pić dużo mleka. I gdy to robiłam, nagle przybyło mi kilka lat. Spojrzałam na Chrisa, jedzącego swój lunch, i stwierdziłam, że on także się zmienił. Teraz wiedzieliśmy, że na poddaszu – poza powolnym więdnięciem z braku słońca i świeżego powietrza – czaiło się prawdziwe niebezpieczeństwo. Wszyscy poznaliśmy zagrożenie znacznie poważniejsze niż myszy i pająki, uparcie okupujące strych mimo prób pozbycia się ich.

Chris podszedł do wąskich, stromych schodów wiodących na poddasze. Kiedy wchodził do szafy, na jego twarzy była złość. Ja dalej się bujałam, trzymając na kolanach Carrie i Cory’ego, śpiewając im „Rock-a-bye, Baby”. Z góry doszedł nas odgłos walenia młotkiem, okropny hałas, który mogła usłyszeć służba.

– Cathy – odezwał się szeptem Cory, gdy Carrie słodko usnęła. – Nie podoba mi się, że nie mamy już mamusi.

– Ależ macie mamusię… Macie mnie.

– Czy ty jesteś tak dobra jak prawdziwa mamusia?

– Myślę, że tak. Kocham cię bardzo, Cory, a to właśnie przystoi prawdziwej matce.

Cory patrzył na mnie szeroko otwartymi błękitnymi oczami, próbując sprawdzić, czy mówię prawdę, czy tylko chcę zadrwić z jego prawdziwej tęsknoty. Potem zarzucił mi ręce na szyję i wtulił głowę w moje ramię.

– Mamo, jestem taki śpiący, ale śpiewaj dalej.

Nadal bujałam się w fotelu i śpiewałam łagodnie. Chris wrócił, miał zadowolony wyraz twarzy.

– Już nigdy żaden kufer się nie zatrzaśnie – powiedział. – Rozbiłem wszystkie zamki, szafy też się już nie będą zamykać.

Skinęłam głową.

Usiadł na najbliższym łóżku i obserwował powolny rytm bujanego fotela, wsłuchując się w nuconą przeze mnie melodyjkę. Jego twarz wolno powlekała się rumieńcem.

– Czuję się taki porzucony, Cathy. Czy moglibyśmy usiąść na fotelu wszyscy razem?

Tata tak robił. Trzymał nas wszystkich na kolanach, nawet mamę. Miał długie i silne ramiona, obejmował nas, dając cudowne poczucie bezpieczeństwa i miłości. Byłam ciekawa, czy Chris też tak by potrafił.

Kiedy tak siedzieliśmy w fotelu, na kolanach Chrisa, uchwyciłam nasze odbicie w lustrze stojącej naprzeciwko toaletki. Wydawało mi się, że zobaczyłam jakiś nieprawdziwy obraz. Wyglądaliśmy jak miniaturki rodziców, młodsze wydania taty i mamy.

– Biblia mówi, że wszystko ma swój czas – szepnął Chris, tak aby nie obudzić bliźniąt – czas urodzin, czas siania, czas zbierania, czas śmierci i tak dalej, a to jest nasz czas, czyli czas poświęcenia. Później nadejdzie nasz czas życia i radości.

Położyłam głowę na chłopięcym ramieniu Chrisa, wdzięczna za wieczny optymizm i pogodę. Tak przyjemnie było czuć przy sobie jego silne, młode ramiona. Takie dobre i bezpieczne jak taty.

Chris miał rację. Nasz szczęśliwy czas nastąpi tego dnia, gdy opuścimy ten pokój i zejdziemy na dół na pogrzeb.

Święta

Na smukłej łodydze amarylisu pojawił się pojedynczy pączek, który, niczym kartka z kalendarza, przypominał nam o zbliżających się świętach: Dziękczynienia i Bożego Narodzenia. Teraz to była nasza jedyna żywa roślina, toteż pielęgnowali ją wszyscy. Na noc przenosiliśmy amarylis z poddasza do pokoju, aby mógł ją spędzić w cieple. Cory, który najwcześniej wstawał, każdego ranka pędził obejrzeć pączek, by sprawdzić, czy przetrwał kolejną noc. Za nim biegła Carrie, stawała blisko i z uwagą przyglądała się tej dzielnej, odpornej i zwycięskiej roślinie, jedynej, która przetrwała. Potem sprawdzali w kalendarzu ściennym – jeżeli dzień był zakreślony na zielono, to znaczyło, że roślina miała być nawożona. Dotykali ziemi, żeby sprawdzić, czy kwiat trzeba podlać. Nigdy nie ufali swojej ocenie, tylko przybiegali do mnie, pytając:

– Czy powinniśmy dać wody amarylisowi? Myślisz, że chce mu się pić?

Nigdy nie mieliśmy rzeczy martwej czy żywej, której byśmy nie nazwali. Amarylis był zdecydowany żyć. Zarówno Carrie, jak Cory nie ufali sile swoich małych rąk, aby zanosić ciężką doniczkę do okna na poddasze, gdzie przez krótki czas gościło słońce. Ja mogłam go wnosić, a Chris musiał znosić roślinę na noc. Codziennie na zmianę skreślaliśmy dzień dużym, czerwonym krzyżykiem. Skreśliliśmy już sto dni.

Nadeszła pora zimnych deszczy i porywistych wiatrów. Czasami gęsta mgła zasłaniała nam poranne słońce. Suche gałęzie drzew uderzały nocą o mury domu, budziły mnie i odbierały oddech, gdyż spodziewałam się jakiegoś potwora, który przyjdzie mnie zjeść.

Pewnego dnia, gdy padał deszcz ze śniegiem, mama wpadła zdyszana do pokoju z dużym pudełkiem pięknych dekoracji do przystrojenia naszego stołu w Dzień Dziękczynienia. Był tam też żółty obrus i pomarańczowe lniane serwetki z frędzelkami.

– Mamy jutro w południe gości na obiedzie – wyjaśniła, rzucając pudełko na łóżko przy drzwiach i odwracając się do wyjścia. – Pieką dwa indyki: jednego dla nas, drugiego dla służby. Ale nie będą jeszcze gotowe, gdy babcia będzie szykowała wasz koszyk. Nie martwcie się, nie pozwolę, aby moje dzieci przeżyły Dzień Dziękczynienia bez odpowiedniej uczty. Na pewno znajdę sposób, aby wykraść trochę gorącego jedzenia, wszystkiego po trochu. Myślę, że postaram się sama obsłużyć mojego ojca i gdy będę przygotowywać dla niego tacę, odłożę trochę jedzenia na drugą, którą potem przyniosę do was. Spodziewajcie się mnie jutro o pierwszej.

Wpadła i wypadła jak wiatr, zostawiając nas w oczekiwaniu wielkiego, gorącego świątecznego posiłku.

Carrie zapytała:

– Co to jest Dziękczynienie?

Cory odpowiedział:

– To samo, co mówienie modlitwy przed jedzeniem.

Myślę, że w pewnym sensie miał rację. Ponieważ powiedział coś z własnej woli, nie miałabym sumienia go krytykować.

* * *

Kiedy Chris trzymał bliźnięta na kolanach, siedząc na jednym z tych dużych, klubowych krzeseł, i opowiadał o pierwszym Święcie Dziękczynienia sprzed wielu lat, ja krzątałam się jak prawdziwa pani domu, z radością szykująca świąteczny, uroczysty stół. Naszymi wizytówkami były cztery małe indyki, których ogony rozkładały się w żółte i pomarańczowe papierowe pióropusze. Mieliśmy dwie duże świeczki z dyni, Pielgrzymów: dwóch mężczyzn i dwie kobiety, oraz dwie indiańskie świeczki, ale za nic nie mogłabym zapalić tych pięknych świec i patrzeć, jak się stapiają. Toteż postawiłam na stole zwykłe, a te cenne zachowałam na inne przyjęcie Dziękczynne, w innym miejscu. Na małych indykach wyraźnie napisałam nasze imiona, po czym rozłożyłam je i ustawiłam przed talerzami. Pod naszym obiadowym stołem była mała półka, gdzie trzymaliśmy naczynia i sztućce. Po każdym posiłku myłam je w łazience w różowej plastikowej misce. Chris naczynia wycierał, a potem układał w gumowym uchwycie pod stołem, gdzie czekały do następnego posiłku.

Bardzo dokładnie rozkładałam srebrne sztućce, widelce po lewej, noże, skierowane ostrzami do talerzy, po prawej stronie, a obok nich łyżki. Mieliśmy zastawę Lenoxa z szeroką niebieską obwódką, wykończoną dwudziestoczterokaratowym złotem – to wszystko było napisane na odwrocie. Mama powiedziała nam, że to stara zastawa, której służba nie będzie szukała. Jeszcze ustawiłam kryształowe kieliszki na nóżkach i cofnęłam się, podziwiając z dumą swoje dzieło.

Brakowało tylko kwiatów. Mama powinna była o nich pamiętać.

Godzina pierwsza przyszła i minęła. Carrie wyrażała głośno swoje niezadowolenie.

– Zjedzmy już lunch, Cathy!

– Bądź cierpliwa. Mama przyniesie nam specjalne gorące dania, indyka i przystawki. To będzie obiad, a nie lunch.

Ponieważ uporałam się ze wszystkimi domowymi obowiązkami, ułożyłam się radośnie na łóżku, aby poczytać LornęDoone.

– Cathy, mój żołądek nie ma cierpliwości – oznajmił dla odmiany Cory, przywołując mnie do rzeczywistości.

Chris zagłębił się w jedną z tajemnic Sherlocka Holmesa, której niespodziewane rozwiązanie nastąpi jak zwykle na ostatniej stronie. Czy nie byłoby wspaniale, gdyby bliźnięta mogły zaspokoić swoje żołądki o pojemności około sześćdziesięciu gramów czytaniem, tak jak ja i Chris?

– Zjedz kilka rodzynków, Cory.

– Nie mam nic więcej.

– Mówi się: nie mam już więcej; albo: nie ma już więcej.

– Nie mam nic więcej, naprawdę.

– Zjedz orzeszka.

– Orzeszków też nie ma. Czy dobrze to powiedziałem?

– Tak – westchnęłam. – Zjedz krakersa.

– Carrie zjadła ostatniego krakersa.

– Carrie, dlaczego nie podzieliłaś się krakersami z bratem?

– Nie chciał wtedy.

Druga godzina. Teraz już wszyscy umieraliśmy z głodu. Przyzwyczailiśmy nasze żołądki do jedzenia punktualnie o dwunastej. Co mogło zatrzymać mamę? Czy chciała najpierw sama zjeść, a potem przynieść nam jedzenie? Co innego mówiła wczoraj.

Kilka minut po trzeciej mama wpadła do pokoju, niosąc ogromną, srebrną tacę, zastawioną przykrytymi potrawami. Miała na sobie sukienkę z błękitnej wełny dżersejowej, a włosy zaczesane do tyłu i spięte nisko przy szyi srebrną spinką. Boże, wyglądała naprawdę ślicznie!

– Wiem, że jesteście już głodni. – Od razu zaczęła nas przepraszać. – Ale tata zmienił zdanie i w ostatniej chwili postanowił usiąść na wózku ze wszystkimi przy stole.

Rzuciła nam udręczony uśmiech.

– Cathy, wasz stół wygląda pięknie. Wszystko doskonale przygotowałaś. Przepraszam, zapomniałam o kwiatach. Nie powinnam była zapomnieć. Mamy dziewięciu gości, wszyscy zajmują mnie rozmową, zadają tysiące pytań o to, gdzie byłam tak długo, i nawet nie wiecie, ile mnie kosztowało wśliźnięcie się do spiżarni, gdy John nie widział. Ten człowiek ma oczy dookoła głowy. Nigdy nie widzieliście nikogo biegającego w tę i z powrotem tyle co ja; goście musieli pomyśleć, że jestem nieuprzejma albo po prostu głupia. Ale udało mi się napełnić wasze talerze i schować, a potem znów pędziłam do jadalni, uśmiechałam się i jadłam co nieco, po czym się podnosiłam, żeby wyjść i wytrzeć nos. Odebrałam trzy rozmowy telefoniczne, które sama do siebie wykonałam z prywatnej linii w moim pokoju. Musiałam zmienić głos, żeby nikt nie poznał, i naprawdę miałam zamiar przynieść wam kilka porcji ciasta dyniowego, ale John pokroił je i nałożył na talerzyki, więc co mogłam zrobić? Zauważyłby brak czterech porcji.

Przesłała nam buziaka, obdarowała płomiennym, ale zatroskanym uśmiechem i zniknęła za drzwiami.

Co za dzień! Z pewnością nieźle skomplikowaliśmy jej życie!

Popędziliśmy do stołu.

Chris skinął głową, aby zmówić szybką modlitwę, która skrócona nie mogła za bardzo podobać się Bogu właśnie w tym szczególnym dniu.

– Dziękujemy ci, Panie, za ten opóźniony świąteczny posiłek. Amen.

Uśmiechnęłam się, ponieważ przechodzenie od razu do sedna sprawy było w stylu Chrisa. Tak właśnie pojmował rolę gospodarza, jako kogoś, kto nakłada jedzenie na talerze. Bliźniętom dał po kawałku białego indyczego mięsa, małe porcje jarzyn, a także sałatkę ukształtowaną w piękną formę. Średnia porcja była dla mnie, a sobie, oczywiście, nałożył na końcu furę jedzenia, która należała się najbardziej potrzebującemu – naszemu mózgowi.

Chris okazał się żarłokiem. Wkładał do ust duże porcje duszonych, prawie zimnych ziemniaków. Wszystko było już zimne, żelatynowa galaretka zaczynała się rozpuszczać, a zielona sałata pod nią straciła świeżość.

– My nie lubimy zimnego jedzenia! – zaczęła narzekać Carrie.

Szczerze mówiąc, było mi żal mamy, która tak bardzo się starała przynieść nam dobre, gorące dania i sama w trakcie tej operacji nie mogła spokojnie zjeść, zachowując się głupio przy gościach. A tych dwoje nie chciało teraz nic wziąć do ust! Po trzech godzinach marudzenia i narzekania jacy są głodni! Ach, te dzieci!

Jajogłowy z naprzeciwka przymknął oczy i delektował się smakiem potraw: smakowicie przygotowanych dań, a nie jakichś resztek pośpiesznie wrzucanych do koszyka przed szóstą rano. Chociaż, trzeba to babci oddać, nigdy o nas nie zapomniała. Musiała wstawać bardzo wcześnie, aby zdążyć do kuchni przed kucharzem i służbą.

Wtedy Chris zrobił coś, co mnie zaskoczyło. Bez żenady nadział na widelec duży kawał białego mięsa i w całości wepchnął sobie do ust! Co się z nim działo?

– Nie jedz w ten sposób, Chris. Dajesz zły przykład, wiesz komu.

– Oni nie patrzą na mnie – odparł z pełnymi ustami – a ja jestem głodny. Nigdy jeszcze nie byłem taki głodny. Poza tym wszystko jest takie smaczne.

Przykładnie pokroiłam swoje mięso na małe kawałeczki i włożyłam kilka do ust, aby pokazać tej świni naprzeciwko, jak to się robi. Najpierw przełknęłam, po czym powiedziałam:

– Współczuję twojej przyszłej żonie. Rozwiedzie się z tobą w ciągu roku.

Jadł dalej, nie słysząc i nie wyrażając nic prócz zadowolenia.

– Cathy – zaczęła Carrie – nie bądź zła na Chrisa.

– Moja żona będzie mnie tak uwielbiała, że z radością będzie prała moje brudne skarpetki. Carrie, ty i Cory lubicie przecież zimne płatki z rodzynkami, więc jedzcie!

– Nie lubimy zimnego indyka… a to coś brązowego na ziemniakach wygląda jakoś dziwnie.

– To brązowe coś nazywa się sosem i jest wspaniałe. A Eskimosi kochają zimne jedzenie.

– Cathy, czy Eskimosi lubią zimne jedzenie?

– Nie wiem, Carrie. Myślę, że woleliby to niż umrzeć z głodu.

Za nic nie mogłam pojąć, co mieli wspólnego Eskimosi ze Świętem Dziękczynienia.

– Chris, nie mogłeś wymyślić czegoś lepszego? Po co ci Eskimosi?

– Eskimosi są Indianami. Indianie są częścią tradycji Dnia Dziękczynienia.

– Aha.

– Wiesz, oczywiście, że nasz kontynent był kiedyś połączony z Azją – powiedział między kęsami. – Indianie przywędrowali z Azji, niektórzy tak bardzo lubili śnieg i lód, że zostali, a inni poszli dalej.

– Cathy, co to jest ta grudkowata paćka, wyglądająca jak galaretka?

– To sałatka żurawinowa. Te grudki to owoce żurawiny; te bąbelki to orzeszki laskowe, a to białe to kwaśna śmietana. O rany, ale to było dobre! Były też kawałki ananasa.

– Nie lubimy grudkowatych paciek.

– Carrie – odezwał się Chris – mam już dosyć słuchania, co lubicie, a czego nie lubicie. Jedzcie!

– Twój brat ma rację. Żurawiny są doskonałe, także orzeszki. Ptaki bardzo lubią jagody, a wy lubicie ptaki, prawda?

– Ptaki nie jedzą jagód. One jedzą nieżywe pająki i inne robaki. Widzieliśmy, naprawdę. Zjadały je bez żucia! Nie możemy jeść tego, co ptaki.

– Zamknijcie się i jedzcie – powiedział Chris z pełnymi ustami.

Bliźnięta spróbowały duszonych ziemniaków z sosem grzybowym. Ziemniaki były „ziarniste”, a sos „dziwny”.

– Zjedzcie w takim razie słodkie ziemniaki! – prawie krzyknęłam. – Spróbujcie, jakie są smaczne. Są takie gładkie, bo zostały obite i dodano do nich mięso, lubicie je przecież. Wszystko jest polane pomarańczowym i cytrynowym sokiem.

Modliłam się, żeby tylko nie zauważyli „grudkowatych” orzeszków laskowych.

Myślę, że obojgu udało się przełknąć sto lub dwieście gramów świątecznego posiłku.

Gdy Chris marzył o deserze w postaci ciasta dyniowego albo leguminie z dodatkami, ja wzięłam się do sprzątania ze stołu. Nagle, z jakiegoś nieznanego powodu, Chris zaczął mi pomagać! Nie mogłam w to uwierzyć. On uśmiechnął się tylko rozbrajająco i nawet pocałował mnie w policzek. O rany, jeżeli dobre jedzenie mogło tak zmienić mężczyznę, to będę się uczyć smacznie gotować. Nawet pozbierał swoje skarpetki, zanim przyszedł pomóc mi pozmywać i powycierać naczynia, szkło i srebrne sztućce.

Zdążyliśmy wszystko ładnie poukładać pod stołem i przykryć czystym ręcznikiem, gdy bliźnięta jednocześnie oznajmiły:

– Jesteśmy głodni! Bolą nas brzuchy.

Chris dalej czytał przy biurku. Ja odłożyłam na bok LornęDoone i wstałam z łóżka, po czym bez słowa dałam każdemu z nich kanapkę z masłem orzechowym i galaretką z koszyka.

Gdy jedli małymi kęsami, ja padłam na łóżko i obserwowałam ich z prawdziwym niedowierzaniem. Czemu im smakowało to okropne jedzenie? Miałam wrażenie, że bycie rodzicem nie było łatwe, a już na pewno zabawne.

– Cory, nie siedź na podłodze. Tam jest zimniej niż na krześle.

– Nie lubię krzeseł – odpowiedział Cory.

I kichnął.

Następnego dnia Cory był mocno przeziębiony. Jego mała twarzyczka była rozpalona. Narzekał, że wszystko go boli i czuje ból w kościach.

– Cathy, gdzie jest mama, moja prawdziwa mama?

Jak on potrzebował matki. W końcu się pokazała.

Kiedy zobaczyła jego rozpaloną twarz, od razu pobiegła po termometr. Wróciła na nieszczęście w towarzystwie babci.

Z wąskim, szklanym patyczkiem w ustach Cory patrzył na mamę jak na anioła, który zjawił się, aby go uratować. A ja, jego zastępcza mama, zostałam od razu zapomniana.

– Kochanie moje, dziecinko – pojękiwała.

Usiadła z nim na bujanym fotelu i całowała jego czoło.

– Jestem tu, kochanie. Kocham cię. Zaopiekuję się tobą i odpędzę ból. Tylko jedz grzecznie i pij sok pomarańczowy, a wkrótce będziesz zdrowy.

Położyła go z powrotem do łóżka i pochyliła się nad nim, po czym podała mu aspirynę i wodę do popicia. Jej niespokojne oczy zaszły łzami, a szczupłe, białe ręce zaczęły nerwowo drżeć.

Dwa dni później Carrie była w łóżku obok Cory’ego, kichając i kaszląc, a jej temperatura podnosiła się w przerażającym tempie, co wywołało moją panikę. Chris też wyglądał na przestraszonego. Słabi i bladzi leżeli obok siebie w dużym łóżku.

Wyglądali jak figurki z porcelany, ich błękitne oczy robiły się coraz większe i coraz bardziej zapadały się do środka. Pod oczami pojawiły się cienie, przez które wyglądali jak nawiedzeni. Gdy mamy nie było przy nich, te dwie pary oczu błagały nas milcząco, abyśmy w jakiś sposób odpędzili chorobę.

Mama wzięła tydzień wolnego ze szkoły, więc mogła być z maluchami tak długo, jak się dało. Byłam wściekła, że babcia za każdym razem uważała za konieczne przywlec się za nią. Zawsze wsadzała nos w nie swoje sprawy i dawała rady, których nie potrzebowaliśmy. Już nam powiedziała, że nie istniejemy i nie mamy prawa żyć na ziemi stworzonej przez Boga, zarezerwowanej dla takich świętych i czystych jak ona sama. Czy przychodziła po to, żeby nas bardziej pognębić, odbierając nam komfort posiadania mamy tylko dla siebie?

Szelest jej groźnych, szarych sukien, dźwięk jej głosu, stąpanie ciężkich stóp, widok wielkich, bladych rąk, miękkich i opuchniętych, oślepiających diamentowymi pierścionkami i naznaczonych brązowymi kropkami zanikającego pigmentu… O tak, wystarczyło na nią spojrzeć, żeby ją znienawidzić.

Mama odwiedzała nas często i robiła, co w jej mocy, aby pomóc bliźniętom powrócić do zdrowia. Też miała cienie pod oczami, gdy dawała im aspirynę i wodę, a potem sok pomarańczowy i gorący rosół.

Pewnego ranka mama wpadła z dużym termosem pomarańczowego soku, dopiero co wyciśniętego.

– Taki jest lepszy niż z puszki czy mrożony – wyjaśniła. – Ma dużo witamin A i C i jest dobry na przeziębienie.

Następnie wymieniła listę rzeczy, które ja i Chris mieliśmy zrobić, podkreślając, że musimy często podawać sok. Trzymaliśmy termos na schodkach prowadzących na poddasze – tak dobrych w zimie, jak każda lodówka.

Jedno spojrzenie na termometr wyjęty z ust Carrie wystarczyło, aby stoicki spokój mamy zamienił się w przerażenie.

– O Boże – krzyknęła zmartwiona. – Trzydzieści dziewięć i pięć. Muszę ich zabrać do lekarza, do szpitala!

Babcia traciła cierpliwość, jeżeli ktoś nie potrafił się kontrolować i wpadał w panikę.

– Nie bądź śmieszna, Corrine. Wszystkie dzieci mają wysoką gorączkę, gdy są chore. To nic nie znaczy. Powinnaś już to wiedzieć. Przeziębienie jest tylko przeziębieniem.

Chris poderwał głowę znad książki. Uważał, że dzieci miały grypę, ale nie miał pojęcia, gdzie mogły złapać tego wirusa.

Babcia kontynuowała:

– Lekarze, a cóż oni wiedzą o leczeniu przeziębienia? My wiemy tyle samo. Trzeba robić trzy rzeczy: leżeć w łóżku, dużo pić i brać aspirynę – to wszystko. Moja mama mówiła, że przeziębienie trzy dni się rozwija, trzy dni trzyma i trzy dni odchodzi.

– A co będzie, jeżeli mają grypę? – spytał Chris.

Babcia odwróciła się tyłem i zignorowała jego pytanie. Nie lubiła jego twarzy; za bardzo przypominał naszego ojca.

– Nie cierpię, gdy ludzie niedoświadczeni kwestionują zdanie osób starszych i mądrzejszych. Wszyscy znają zasadę na przeziębienie: sześć dni na rozwinięcie i trwanie oraz trzy dni na odejście. Tak to wygląda – wyzdrowieją.

Zgodnie z przewidywaniami babci bliźnięta wyzdrowiały. Ale nie po dziewięciu dniach, lecz po dziewiętnastu. Była to zasługa leżenia w łóżku, aspiryny i płynów – żadnej recepty od lekarza, która pomogłaby im szybciej wydobrzeć. W ciągu dnia dzieci leżały w jednym łóżku; w nocy Carrie spała ze mną, a Cory z bratem. Nie wiem, dlaczego Chris i ja nie zaraziliśmy się od nich.

Przez całą noc biegaliśmy w tę i z powrotem to po wodę, to znów po sok pomarańczowy. Prosili o ciastka, o mamę i coś do odetkania nosów. Kręcili się i złościli, słabi i niespokojni, nękani obawą, którą nie potrafili inaczej wyrazić, jak tylko dużymi, zalęknionymi oczami – ich widok rozdzierał moje serce. W czasie choroby zadawali pytania, których nigdy nie zadawali, gdy byli zdrowi… czy to nie dziwne?

– Dlaczego ciągle siedzimy na górze?

– Czy dół gdzieś odszedł?

– Czy poszedł tam, gdzie zachodzi słońce?

– Czy mama już nas więcej nie lubi?

– Już nie lubi – poprawiłam.

– Dlaczego ściany są niewyraźne?

– A są niewyraźne? – spytałam w odpowiedzi.

– Chris też jest niewyraźny.

– Chris jest zmęczony.

– Jesteś zmęczony, Chris?

– Trochę. Chciałbym, żebyście już zasnęli i przestali zadawać tyle pytań. Cathy jest też zmęczona. My też chcielibyśmy odpocząć i mieć pewność, że oboje smacznie śpicie.

– My nie smakujemy niczego w czasie snu.

Chris westchnął, podniósł Cory’ego i przeniósł go na fotel bujany, a wkrótce ja i Carrie też siedziałyśmy na jego kolanie. Bujaliśmy się tak w przód i w tył, w przód i w tył, opowiadając bajki do trzeciej nad ranem. Kiedy płakali i wołali mamę, co robili bez przerwy, Chris i ja udawaliśmy rodziców i robiliśmy, co w naszej mocy, aby ich uspokoić kołysankami. Bujaliśmy się tak mocno, że deski w podłodze zaczęły skrzypieć i na dole ktoś mógłby nas usłyszeć.

Cały czas słyszeliśmy wiatr szalejący wśród wzgórz. Szarpał nagie konary drzew i hulał po domu, szepcząc o śmierci i umieraniu, wył w szczelinach i pęknięciach, zawodził, szlochał i próbował wszystkimi sposobami uświadomić nam, że nie jesteśmy bezpieczni.

Czytaliśmy tak dużo na głos i tak dużo śpiewaliśmy, że oboje z Chrisem ochrypliśmy i sami byliśmy już prawie chorzy ze zmęczenia. Modliliśmy się każdej nocy, prosząc Boga o zdrowie dla bliźniąt. „Prosimy Cię, Panie Boże, przywróć nam ich takich jak dawniej”.

Nadszedł dzień, gdy kaszel złagodniał, zmęczone bezsennością powieki opadły i w końcu zamknęły się w spokojnym śnie. Zimne, kościste ręce śmierci wyciągnięte po nasze skarby cofały się niechętnie – wracali do zdrowia wolno i opieszale. Nie byli już jednak tą samą energiczną, pełną życia parą. Cory, który wcześniej rzadko się odzywał, teraz mówił jeszcze mniej. Carrie, która uwielbiała dźwięk własnego nieustającego gaworzenia, stała się teraz niemal tak cicha jak Cory. I gdy nareszcie miałam ciszę, o której ciągle marzyłam, pragnęłam usłyszeć ten ptasi trel, bezustannie zagadujący lalki, ciężarówki, pociągi, statki, poduszki, rośliny, buty, sukienki, majtki, zabawki, układanki oraz gry.

Obejrzałam jej język – wydał mi się blady i biały. Pełna obaw spojrzałam na dwie małe twarzyczki leżące obok siebie na jednej poduszce. Dlaczego chciałam, aby dorastali i zachowywali się stosownie do swojego wieku? Ta długa choroba ukazała ich właściwy wiek. Duże, błękitne oczy były podkreślone przez ciemne półkola, a włosy straciły zdrowy kolor. Wysoka temperatura i męczący kaszel pozostawiły im mądre, nieco szelmowskie spojrzenie kogoś starego, zmęczonego, kogoś, kto nie podnosi się z łóżka i nie dba o to, czy słońce wzeszło, czy zaszło i już nie wstanie. Byłam przerażona; ich zmęczone twarze sprowadziły na mnie sny o śmierci.

I przez cały ten czas nieustannie wiał wiatr.

W końcu opuścili łóżka i zaczęli powoli chodzić. Nogi, niegdyś takie tłuściutkie i zdrowe, zdolne do skakania, podskakiwania i biegania, teraz były słabe jak słomka. Bliźnięta wolały czołgać się, niż biegać, uśmiechać się, niż śmiać.

Zmęczona, padłam na łóżko i intensywnie myślałam, czy moglibyśmy cokolwiek zrobić, co przywróciłoby im ich dziecięcy wdzięk?

Cóż, nie mogliśmy zrobić nic, chociaż gotowi byliśmy poświęcić im nasze zdrowie.

– Witaminy – zarządziła mama, gdy przekonaliśmy ją, że bliźnięta w widoczny sposób podupadły na zdrowiu. – Potrzebują witamin, i wy także – od dziś każde z was będzie brało dzienną porcję witamin.

Nawet mówiąc to, podniosła szczupłą, elegancką rękę, aby poprawić pięknie ułożone lśniące włosy.

– Czy świeże powietrze i słońce są podawane w kapsułkach? – zapytałam, siadając na najbliższym łóżku i patrząc wymownie na mamę, która próbowała zbagatelizować nasze niepokoje. – Czy po przyjęciu kapsułki witamin dziennie będziemy znów tryskać zdrowiem jak wtedy, gdy żyliśmy normalnie i większość czasu spędzaliśmy na dworze?

Mama była ubrana na różowo – pięknie jej było w tym kolorze, policzkom przydawał rumieńców, a włosy otaczał różanym ciepłem.

– Cathy – odezwała się, rzucając mi protekcjonalne spojrzenie – czemu ty ciągle wszystko utrudniasz? Robię, co mogę. I jeżeli chcesz wiedzieć, to właśnie witaminy mogą wam dać takie samo zdrowie, jakie otrzymujecie z dworu. Dlaczego tak dużo witamin produkuje się na świecie? Jak myślicie?

Jej obojętność jeszcze bardziej mnie dotknęła. Spojrzałam w kierunku Chrisa, który nisko spuścił głowę, ale się nie odezwał.

– Mamo, jak długo ma jeszcze trwać to uwięzienie?

– Jeszcze tylko jakiś czas, Cathy, już niedługo – uwierz mi.

– Jeszcze jeden miesiąc?

– Może.

– Czy udałoby ci się jakoś zabrać dzieci na dwór, powiedzmy na przejażdżkę samochodem? Mogłabyś to zaplanować tak, żeby służba nie widziała. Myślę, że byłaby to ogromna zmiana. Chris i ja nie musimy jechać.

Odwróciła się i spojrzała na mojego starszego brata, chcąc sprawdzić, czy był ze mną w zmowie, ale zdziwienie na jego twarzy zdradzało, że nie miał z tym nic wspólnego.

– Nie! Oczywiście, że nie! Nie mogę podjąć takiego ryzyka! W tym domu pracuje ośmiu służących i chociaż ich pokoje są oddalone od głównej części domu, zawsze można spodziewać się kogoś wyglądającego przez okno.

Mój głos stał się zimny.

– W takim razie, czy mogłabyś łaskawie przynieść nam świeże owoce, szczególnie banany. Wiesz, jak bliźnięta uwielbiają banany, a nie zjadły ani jednego, odkąd tu przyjechaliśmy.

– Jutro przyniosę banany. Wasz dziadek ich nie lubi.

– A co on ma z tym wspólnego?

– Dlatego się ich nie kupuje.

– Jeździsz codziennie do szkoły. Zatrzymaj się po drodze i kup banany, a także więcej orzeszków i rodzynków. A czemu nie miałyby zjeść od czasu do czasu trochę prażonej kukurydzy? To na pewno nie zepsuje im zębów!

Zgodnie skinęła głową i dodała:

– A co chciałabyś dla siebie?

– Wolność. Chcę stąd wyjść. Mam już dość siedzenia w zamkniętym pokoju. Chcę, żebyś wynajęła dom, żebyś go kupiła albo ukradła i zabrała nas stąd.

– Cathy – zaczęła błagalnie – robię, co w mojej mocy. Czy nie przynoszę wam prezentów za każdym razem, gdy przychodzę do was? Czego ci brakuje oprócz bananów? Powiedz!

– Obiecałaś, że zostaniemy tutaj bardzo krótko, a to już trwa kilka miesięcy.

Rozłożyła ręce w bezradnym geście.

– Chcesz, żebym zabiła swojego ojca?

Pokręciłam głową.

– Zostaw ją w spokoju! – wybuchnął Chris, gdy tylko za jego boginią zamknęły się drzwi. – Ona naprawdę robi dla nas, co może. Przestań się jej czepiać! Dziwne, że w ogóle jeszcze do nas przychodzi po tym, jak ciągle masz do niej pretensje, zadajesz mnóstwo pytań, jakbyś jej nie ufała. Skąd wiesz, jak bardzo ona cierpi? Myślisz, że jest szczęśliwa, wiedząc, że czwórka jej dzieci siedzi zamknięta w jednym pokoju?

O kimś takim jak nasza mama trudno było powiedzieć, co myśli i co czuje. Jej twarz była zawsze opanowana i spokojna, chociaż często wyglądała na zmęczoną. Kiedy miała na sobie nowe i drogie rzeczy, a rzadko widzieliśmy ją dwa razy w tym samym, nam również przynosiła dużo prezentów. Chociaż nie miało właściwie znaczenia, co nosiliśmy. Oprócz babci nikt nas nie widział, mogliśmy więc nosić łachmany, co by staruchę prawdopodobnie ucieszyło.

Gdy padał deszcz albo śnieg, nie chodziliśmy na poddasze. Nawet w ładne dni słychać było groźnie wyjący wiatr, wdzierający się w szczeliny starego domu.

Pewnej nocy Cory obudził się z krzykiem:

– Odpędź ten wiatr, Cathy.

Opuściłam moje łóżko i śpiącą Carrie, wśliznęłam się pod kołdrę obok Cory’ego i mocno go przytuliłam. Biedne, chude ciałko, tak bardzo pragnące miłości swojej prawdziwej matki… a miał tylko mnie. Wydawał się taki mały i kruchy, że ten szalejący wiatr mógłby go porwać. Przytuliłam twarz do pachnących, kręconych włosów i pocałowałam jak niegdyś, gdy był niemowlęciem.

– Cory, ja nie potrafię uciszyć wiatru. Tylko Pan Bóg potrafi.

– To powiedz Panu Bogu, że ja nie lubię wiatru – powiedział sennie. – Powiedz Bogu, że wiatr chce tu wejść i mnie zabrać.

Przytuliłam go jeszcze bardziej, objęłam mocniej… Nigdy nie pozwolę, aby wiatr porwał Cory’ego, nigdy! Ale wiedziałam, co miał na myśli.

– Cathy, opowiedz mi coś, to zapomnę o wietrze.

Miał ulubioną historyjkę, którą wymyśliłam specjalnie dla niego. Wszystko działo się w świecie baśni, gdzie dzieci mieszkały w małych, przytulnych domkach z mamą i tatą, którzy byli bardzo duzi i tacy silni, że mogli odpędzić wszystkie strachy. Sześcioosobowa rodzina, posiadająca ogród z tyłu domu z huśtawkami na olbrzymich drzewach. Mieli pieska o imieniu Clover i kotka Calico, a w złotej klatce całymi dniami śpiewał żółty ptaszek; wszyscy się kochali i nikt nikogo nie bił, nie karał i na nikogo nie krzyczał; drzwi pozostawały otwarte, a zasłony nie były wiecznie zasunięte.

– Cathy, zaśpiewaj mi piosenkę. Lubię, gdy mi śpiewasz do snu.

Wzięłam go w ramiona i zaczęłam śpiewać piosenkę, której słowa napisałam do melodii nuconej ciągle przez Cory’ego… jego własnej melodii. Ta piosenka miała odpędzić od niego wszelkie obawy związane z wiatrem, a może też i moje. Efekt tej współpracy kompozytorskiej brzmiał tak:

Słyszę wiatr ze wzgórz płynący,

Przemawiający do mnie w ciszy nocy,

Szepcze mi do ucha

Niesłyszalne słówka,

Nawet gdy go słucham,

Czuję bryzę od morza wiejącą,

Unoszącą me włosy, do siebie tulącą,

Nie bierze mnie jednak za rękę,

Aby powiedzieć, że rozumie mą mękę,

Nigdy mnie nie dotyka – czule jak muzyka.

Wiem, że któregoś dnia wejdę na ten szczyt,

I znajdę kiedyś

Inny głos, który powie mi

Te słowa, które słyszeć chcę,

Jeżeli za rok żyć jeszcze będę…

Mój mały braciszek zasnął, równo oddychając, w poczuciu bezpieczeństwa. Chris leżał z szeroko otwartymi oczami, wpatrzonymi w jakiś punkt na suficie. Kiedy skończyłam śpiewać, odwrócił głowę i spojrzał mi w oczy. Jego piętnaste urodziny już dawno minęły, uczczone ciastem z cukierni i lodami, uświetniającymi tę okazję. Prezenty – pojawiały się prawie codziennie. Teraz miał już polaroida i nowy, lepszy zegarek. Wspaniale. Cudownie. Jak on mógł być tak przekupny.

Czy nie widział, że mama się zmieniła? Czy nie zauważył, że nie przychodziła już codziennie? Czy był tak naiwny, że wierzył w każde jej słowo i każdy wykręt?

Boże Narodzenie. Byliśmy już pięć miesięcy w Foxworth Hall. Ani razu nie zeszliśmy na dół, na niższe piętra tego wielkiego domu. Przestrzegaliśmy zasad: modliliśmy się przed każdym posiłkiem i przed snem; zachowywaliśmy się przyzwoicie w łazience; nasze myśli utrzymywaliśmy w czystości i niewinności… a jednak wydawało mi się, że z każdym dniem koszyk był coraz marniejszy.

Wmawiałam sobie, że nic się nie stanie, jeżeli ten jeden raz opuścimy zakupy przedświąteczne. Będą przecież inne święta, gdy będziemy już bardzo, bardzo bogaci, a wtedy pójdziemy do sklepu i nakupimy wszystkiego, czego dusza zapragnie. Jacy będziemy piękni w naszych wspaniałych ubraniach, z eleganckimi manierami i łagodnymi głosami, mówiącymi światu, że każde z nas jest kimś bardzo szczególnym… kochanym, chcianym i potrzebnym.

Oczywiście, ja i Chris wiedzieliśmy, że nie ma świętego Mikołaja. Jednak chcieliśmy, żeby bliźnięta w niego wierzyły i mogły się cieszyć widokiem grubego, wesołego człowieczka, wędrującego po świecie i spełniającego marzenia wszystkich dzieci.

Czym byłoby dzieciństwo bez wiary w świętego Mikołaja? Nie takich świąt pragnęłam dla bliźniąt! Postanowiliśmy za wszelką cenę ocalić świąteczną atmosferę. Był to bardzo pracowity okres nawet dla kogoś żyjącego w zamknięciu, popadającego w rozpacz, zwątpienie i nieufność. Przygotowywaliśmy po kryjomu prezenty dla mamy, która naprawdę niczego nie potrzebowała, a także dla bliźniąt – pluszowe zwierzątka, które w pocie czoła ręcznie zszywaliśmy, a potem wypychaliśmy watą. Wcześniej wyhaftowałam ich pyszczki. Zamknięta w łazience robiłam na drutach czapkę z czerwonej wełny dla Chrisa – była coraz większa i większa; myślę, że mama zapomniała powiedzieć mi o braniu miary.

Nagle Chris zaproponował coś zupełnie idiotycznego.

– Zróbmy też prezent dla babci. Nie byłoby ładnie ją pominąć. Przynosi nam jedzenie i mleko i kto wie, może takim gestem moglibyśmy ją sobie zjednać. I pomyśl tylko – o ile lżej by nam się żyło, gdyby ona nas tolerowała.

Naiwnie uwierzyłam, że to się może udać, więc godzinami ślęczeliśmy nad prezentem dla tej starej wiedźmy, która nas nienawidziła – przez cały ten czas ani razu nie zwróciła się do nas po imieniu. Naciągnęliśmy na ramę płótno, przykleiliśmy różnokolorowe kamienie, a potem ostrożnie przyczepiliśmy złote i brązowe sznureczki. Gdy popełniliśmy jakiś błąd, natychmiast go poprawialiśmy, aby ona nic nie zauważyła. Była przecież perfekcjonistką, widzącą każdą wadę i niedociągnięcie. I naprawdę nigdy nie dalibyśmy jej czegoś marnej jakości.

– Widzisz – powiedział znowu Chris – ja naprawdę wierzę, że możemy zdobyć jej sympatię. W końcu to przecież nasza babcia, a ludzie się zmieniają. Nikt nie jest jak głaz. Podczas gdy mama próbuje oczarować swojego ojca, my musimy podbić jej matkę. Chociaż nie chce patrzeć na mnie, to jednak patrzy na ciebie.

Tak naprawdę nie patrzyła na mnie, widziała tylko moje włosy. Z jakiegoś powodu była nimi zafascynowana.

– Pamiętaj, że dała nam tę żółtą chryzantemę.

Miał rację – trzeba było wykorzystać szansę.

Późnym popołudniem, gdy już zmierzchało, przyszła mama z prawdziwą choinką, osadzoną w małym, drewnianym stojaku. Balsamowe drzewko. To jest właśnie zapach świąt! Mamy wełniana sukienka z czerwonego dżerseju była obcisła i uwydatniała kształty, jakie ja też pragnęłam kiedyś mieć. Mama była wesoła i śmiała się, usiłując nas rozbawić podczas strojenia drzewka ozdobami i lampkami. Dała nam cztery skarpety – do powieszenia na poręczach łóżek, tak aby Mikołaj znalazł je bez trudu.

– W przyszłym roku o tej porze będziemy już w swoim domu – powiedziała radośnie i ja jej uwierzyłam.

– Tak – ciągnęła mama, śmiejąc się i nasze serca wypełniając radością – przyszłe święta będą cudowne. Będziemy mieli dość pieniędzy, aby kupić nasz własny, duży dom. Wkrótce zapomnicie o tym pokoju i poddaszu. Zapomnicie o tych wszystkich dniach, które tak dzielnie znosicie.

Pocałowała nas i powiedziała, że nas kocha. Nie czuliśmy się oszukani jak poprzednio. Znowu obudziła nasze nadzieje i marzenia.

Mama przyszła w nocy, gdy spaliśmy. Zaraz po przebudzeniu ujrzałam skarpety wypełnione po brzegi prezentami. Podarki były też pod stolikiem, na którym stała choinka, a w każdym pustym miejscu tego pokoju znajdowały się zabawki dla bliźniąt, zbyt duże, aby je zapakować.

Chris też już się przebudził, przymrużył figlarnie oko, uśmiechnął się szeroko i wyskoczył z łóżka. Uniósł nad głowę srebrne dzwoneczki, przymocowane do czerwonych, plastikowych lejców, i potrząsnął nimi z całą mocą.

– Wesołych świąt! – zawołał. – Pobudka! Cory, Carrie, wy śpiochy. Otwórzcie oczy, wstawajcie! Popatrzcie tylko, co przyniósł wam święty Mikołaj.

Powoli rozbudzali się ze snu, przecierając oczy, z niedowierzaniem patrząc na stosy zabawek w pięknych opakowaniach, z imiennymi naklejkami. Skarpety były wypełnione ciastkami, orzechami, cukierkami, owocami, gumą do żucia, laseczkami miętowymi i czekoladowymi Mikołajami.

Prawdziwe cukierki – nareszcie! Twarde, kolorowe cukierki, jakie dawano na przyjęciach w szkołach i kościołach, najlepszy rodzaj cukierków do robienia czarnych dziur w zębach. Och, ale wyglądało to i smakowało tak świątecznie!

Cory usiadł na łóżku, rozespany, znów potarł oczy piąstkami i robił wrażenie zbyt oszołomionego, aby przemówić.

Za to Carrie zawsze umiała znaleźć słowa.

– Jak Mikołaj nas znalazł?

– No wiesz, Mikołaj ma czarodziejskie oczy – wyjaśnił Chris, podnosząc wysoko Carrie, aby posadzić ją sobie na ramieniu.

To samo zrobił za chwilę z Corym. Robił to, co tata, a mi łzy napłynęły do oczu.

– Mikołaj nigdy nie omija żadnych dzieci – powiedział – a zresztą wiedział, gdzie jesteście. Upewniłem się, że wie, bo napisałem do niego długi list, podałem nasz adres i zrobiłem długą na metr listę rzeczy, które chcielibyśmy dostać.

Śmieszne, pomyślałam. Przecież lista rzeczy, których nasza czwórka najbardziej pragnęła, była taka krótka i prosta. Chcieliśmy wyjść na dwór i odzyskać wolność.

Usiadłam na łóżku, rozejrzałam się wokół i poczułam w gardle kwaśno-słodką grudkę. Tak, mama się postarała. Patrząc na to wszystko, czułam, że dała z siebie dużo. Naprawdę nas kochała i troszczyła się o nas. Przecież kupienie tych wszystkich rzeczy musiało jej zająć kilka miesięcy.

Było mi wstyd i żałowałam wszystkich brzydkich i niesprawiedliwych myśli, jakie miałam. Tak bywa, gdy chce się wszystkiego od razu, nie mając cierpliwości i wiary.

Chris spojrzał na mnie pytająco.

– Nie masz zamiaru wstać? Będziesz tak siedziała cały dzień? Nie lubisz już prezentów?

W czasie gdy Cory i Carrie rozpakowywali podarki, Chris podszedł do mnie i wyciągnął rękę.

– Chodź, Cathy, niech to będą niepowtarzalne święta, inne od wszystkich, które nas czekają w przyszłości.

Jego błękitne oczy przemawiały do mnie ciepło.

Ubrany był w pomiętą, czerwoną pidżamę w białe paski, a jego złote włosy były zwichrzone. Stałam ubrana w czerwoną flanelową koszulę nocną, a moje długie włosy były jeszcze bardziej potargane niż Chrisa. Podałam mu rękę i zaśmiałam się. Święta to święta, bez względu na to, gdzie się jest i w jakich okolicznościach, nadal był to radosny dzień. Rozpakowaliśmy wszystkie paczki i przymierzaliśmy nowe ubrania, opychając się przed śniadaniem cukierkami. Mikołaj zostawił nam karteczkę przypominającą, abyśmy ukryli cukierki przed „znaną osobą”. W końcu cukierki nadal powodowały ubytki w zębach. Nawet w święta.

Usiadłam na podłodze w nowym szlafroku z zielonego welwetu. Chris dostał szlafrok z czerwonej flaneli, pasujący do jego pidżamy, a bliźnięta – szlafroki niebieskie. Myślę, że tego ranka nie było czwórki szczęśliwszych dzieci od nas. Czekoladki smakowały bosko i wydawały się jeszcze słodsze, ponieważ były zabronione. Czułam się jak w siódmym niebie, trzymając czekoladkę w ustach i pozwalając jej powoli się rozpuszczać. Zamknęłam mocno oczy, aby intensywniej czuć smak. Gdy je otworzyłam, Chris nadal miał zamknięte oczy. Z kolei bliźnięta jadły czekoladę z szeroko otwartymi oczami, pełnymi zachwytu – sprawiały wrażenie, jakby miały raj w ustach. Gdy usłyszeliśmy zgrzyt przekręcanego klucza, szybko schowaliśmy słodycze pod najbliższe łóżko.

To była babcia. Weszła cicho z koszykiem. Postawiła go na stoliku do gry w karty. Nie powitała nas życzeniami, nie powiedziała „dzień dobry”, nawet się nie uśmiechnęła, w żaden sposób nie okazując, że to szczególny dzień. A nam nie wolno było z nią rozmawiać, zanim pierwsza się nie odezwała.

Z lękiem, a także ogromną nadzieją wzięłam do ręki długi pakunek, zawinięty w czerwoną folię, pochodzącą z jednego z prezentów od mamy. Pod tym pięknym papierem znajdowało się nasze malowidło, nad którym w czwórkę pracowaliśmy, tworząc dziecięcą wizję idealnego ogrodu. Kufry na poddaszu dostarczyły nam wielu cennych materiałów, takich jak zwiewny jedwab, z którego powstały motyle unoszące się nad piękny mi kwiatami. Carrie ogromnie chciała zrobić purpurowe motyle z czerwonymi kropkami – uwielbiała połączenia purpury z czerwienią! Żółty motyl Cory’ego, ozdobiony zielonymi i czarnymi plamkami oraz małymi czerwonymi oczami, był jeszcze wspanialszy. Drzewa zrobiliśmy ze sznurka połączonego z małymi, brązowymi kamykami, które wyglądały jak kora, a gałęzie wdzięcznie się splatały, pozwalając fruwać między liśćmi barwnym ptakom. Wyjęliśmy ze starej poduszki kurze pióra, zmoczyliśmy w plakatówkach, wysuszyliśmy i szczoteczką do zębów rozczesaliśmy posklejane włoski, aby znów były piękne.

Może to zabrzmieć zarozumiale, ale nasz obraz nosił znamiona prawdziwej sztuki i ogromnej inwencji twórczej. Kompozycja była zrównoważona, miała swój rytm, styl… i swoisty czar, który wywołał u naszej mamy łzy, gdy jej to pokazaliśmy. Musiała się odwrócić, żebyśmy i my nie zaczęli płakać. Trzeba przyznać, że makatka była najwspanialszym dziełem, jakie nam się udało do tej pory stworzyć.

Pełna niepokoju czekałam na moment, gdy babcia będzie miała puste ręce. Ponieważ nigdy nie patrzyła na Chrisa, a bliźnięta ze strachu trzęsły się w jej obecności, ja miałam wręczyć prezent… tymczasem nogi odmówiły mi posłuszeństwa. Chris szturchnął mnie energicznie łokciem.

– No idź – szepnął – ona zaraz stąd wyjdzie.

Miałam uczucie, jakby moje stopy były przybite gwoździami do podłogi. Trzymałam dużą, czerwoną paczkę w wyciągniętych rękach. Już sama moja postawa sugerowała poświęcenie z naszej strony, bo nie było łatwo ofiarować jej cokolwiek, gdy ona nie dawała nam nic prócz wrogości.

Tego świątecznego ranka udało jej się doskonale nas zranić, bez użycia bata czy słów.

Chciałam ją powitać odpowiednimi słowami:

„Wesołych świąt, babciu. Mamy dla ciebie mały upominek. Naprawdę nie musisz nam dziękować; to nie był dla nas żaden kłopot. Tym upominkiem okazujemy ci naszą wdzięczność za jedzenie, które codziennie przynosisz, i schronienie, które nam ofiarowałaś”.

Nie, nie, jeżeli tak to powiem, gotowa pomyśleć, że jestem wyrachowana. Może lepiej powiedzieć coś takiego:

„Wesołych świąt, mamy nadzieję, że spodoba się babci nasz prezent. Wszyscy go robiliśmy, nawet Cory i Carrie, i może go babcia zatrzymać, żeby w przyszłości, gdy nas już tu nie będzie, mogła babcia pomyśleć, że naprawdę się staraliśmy”.

Widząc mnie obok z prezentem w wyciągniętych dłoniach, okazała zaskoczenie.

Powoli, podnosząc oczy, aby odważnie zmierzyć się z jej wzrokiem, wyciągnęłam rękę z naszym podarkiem. Nie miałam zamiaru błagać jej spojrzeniem. Chciałam, żeby go wzięła, obejrzała z podziwem i podziękowała, nawet ozięble. Chciałam, żeby tej nocy szła spać, myśląc o nas, myśląc, że nie jesteśmy w końcu tacy źli. Chciałam, żeby doceniła pracę włożoną w ten upominek i żeby zastanowiła się nad tym, jak nas traktowała.

Jej zimne, szydercze oczy otaksowały długie, zapakowane w czerwony papier pudełko. Na wierzchu umieściliśmy gałązkę sztucznego ostrokrzewu i dużą, srebrną kokardę. Do niej przymocowaliśmy karteczkę z napisem: „Dla Babci od Chrisa, Cathy, Cory’ego i Carrie”.

Szare, kamienne oczy naszej babci odpowiednio długo przyglądały się karteczce, aby ją przeczytać. Potem podniosła wzrok, wbijając go prosto we mnie, a ja niczego tak nie pragnęłam, jak tylko zapewnienia, że nie jesteśmy – czego się czasami obawiałam – źli. Przeniosła wzrok z powrotem na pudełko, a potem bez słowa ostentacyjnie wyszła z pokoju, zatrzaskując za sobą drzwi i zamykając je na klucz. Stałam na środku pokoju, trzymając w rękach końcowy efekt naszych wielogodzinnych starań o stworzenie czegoś pięknego i doskonałego.

Głupcy! Oto kim byliśmy! Naiwni głupcy!

Nigdy jej nie pokonamy! Zawsze będzie nas uważała za nieczyste istoty! Dla niej naprawdę nie istnieliśmy.

A to bolało, bolało jak diabli. Czułam ból od czubka głowy po bose stopy, a moje serce stało się pustą, kłującą kulą. Usłyszałam szybki oddech Chrisa i pojękiwanie bliźniąt.

To był czas mojego dorastania, kobiecej dojrzałości, tak dobrze i skutecznie demonstrowanej przez mamę. Naśladowałam jej ruchy, gesty. Poruszałam rękami podobnie do niej. Uśmiechałam się tak jak ona, delikatnie i czarująco.

I co zrobiłam, aby pokazać tę swoją dojrzałość?

Rzuciłam pudełko na podłogę! Zaklęłam, używając słów, których nigdy wcześniej nie powiedziałam głośno! Podniosłam nogę, nadepnęłam na paczkę i usłyszałam trzask pękającego kartonu. Zaczęłam krzyczeć! Z dziką furią skoczyłam obiema stopami na prezent i deptałam go tak długo, aż usłyszałam dźwięk pękającej ramy, starej i pięknej, którą znaleźliśmy na strychu, posklejaliśmy i doprowadziliśmy do prawie idealnego stanu. Nienawidziłam Chrisa za jego nadzieję, że możemy pokonać tę kobietę z kamienia! Nienawidziłam mamy za postawienie nas w tej sytuacji! Powinna lepiej znać swoją matkę; powinna sprzedawać buty w domu towarowym; z pewnością było wiele rzeczy, które mogła robić poza tym, co robiła.

– Przestań! – zawołał Chris. – Możemy zachować to dla siebie!

Chociaż podbiegł szybko, aby uchronić nasze dzieło przed całkowitym zniszczeniem, delikatne malowidło było zdewastowane. Nie do odratowania. Chciało mi się wyć.

Potem pochyliłam się i z płaczem zbierałam jedwabne motyle, w które Cory i Carrie włożyli tyle wysiłku i z takim mozołem je kolorowali. Te pastelowe motyle miałam zatrzymać na całe życie.

Chris trzymał mnie w ramionach i próbował uspokoić ojcowskimi słowami:

– Już dobrze. To nieważne, co ona robi. My mieliśmy słuszność, nie ona. Staraliśmy się. Ona się w ogóle nie stara.

Siedzieliśmy w milczeniu na podłodze pośród naszych prezentów. Bliźnięta były wystraszone, a ich oczy wypełniało zwątpienie. Chciały się bawić, ale ponieważ były naszymi lustrzanymi odbiciami i odbijały nasze emocje, nie mogły się na to zdecydować. Widząc ich w tym stanie, poczułam ogromny żal i ból. Miałam dwanaście lat. Powinnam się wreszcie nauczyć zachowania stosownego do wieku, aby nie być jak laska dynamitu, zawsze gotowa do wybuchu.

Mama weszła do pokoju z uśmiechem i świątecznymi życzeniami. Przyniosła jeszcze więcej prezentów, włącznie z olbrzymim domkiem dla lalek, który kiedyś należał do niej… i jej pełnej nienawiści matki.

– Ten prezent nie jest od Mikołaja – oznajmiła, stawiając domek ostrożnie na podłodze, i teraz, przysięgam, nie było już w naszym pokoju centymetra wolnego miejsca.

– To mój prezent dla Carrie i Cory’ego.

Przytuliła ich, ucałowała w policzki i powiedziała, że teraz mogą się bawić w dom, rodziców i gospodarzy, tak jak ona to robiła, gdy miała pięć lat. Gdy zauważyła, że żadne z nas nie było szczególnie zainteresowane domkiem, nie skomentowała tego. Ze śmiechem uklękła na podłodze, przysiadając na obcasach, i opowiedziała nam, jak bardzo zawsze lubiła ten domek.

– On jest niezwykle cenny – powiedziała. – Na rynku ten domek mógłby przynieść niezłą fortunę. Same miniaturowe, porcelanowe laleczki z ruchomymi częściami są bezcenne, mają ręcznie malowane twarzyczki. Wielkość lalek odpowiada skali domku, to samo jest z meblami, obrazami. Ten dom był wykonany przez artystę mieszkającego w Anglii. Każde krzesło, stół, łóżko, lampa, żyrandol są imitacjami prawdziwych antyków. Wykonanie tego cacka zabrało artyście dwanaście lat.

– Popatrzcie, jak się otwierają i zamykają te małe drzwi. Wszystkie szuflady się wysuwają. Jest nawet malutki kluczyk do zamykania biurka, a tylko popatrzcie, jak niektóre drzwi wsuwają się w ściany – to są tak zwane kieszeniowe drzwi. Chciałabym, żeby w tym domu były takie drzwi; nie wiem, dlaczego wyszły z mody. Spójrzcie na te ręcznie rzeźbione freski pod sufitem, boazerię w jadalni i bibliotece i miniaturowe książki na półkach. Pewnie nie uwierzycie, ale mając mikroskop, moglibyście przeczytać tekst!

Zręcznymi i delikatnymi palcami zademonstrowała nam wszystkie fascynujące elementy domku, który mogły posiadać tylko dzieci nadzwyczajnie bogatych rodziców.

Chris oczywiście musiał wyciągnąć jedną z małych książek i podsunąć blisko pod swoje bystre oczy, aby zobaczyć druk tak mały, że do odczytania go potrzebny był mikroskop. (Był taki specjalny rodzaj mikroskopu, który Chris miał nadzieję kiedyś mieć… a ja miałam nadzieję być tą osobą, która mu go da).

Czułam wielki podziw dla zdolności i cierpliwości, jakie były potrzebne dla zrobienia takich małych mebli. Przed salonem tego elżbietańskiego domu znajdował się fortepian przykryty jedwabnym szalem ze złotymi frędzlami. Pośrodku stołu w jadalni stały małe, jedwabne kwiaty. Na bufecie w srebrnej miseczce znajdowały się woskowe owoce. Z sufitu zwisały dwa kryształowe żyrandole, a w oprawkach tkwiły prawdziwe świeczki. Służba w białych fartuszkach przygotowywała w kuchni obiad. Lokaj ubrany w białą liberię, stojąc przy frontowych drzwiach, witał przybywających gości, podczas gdy w głównym salonie pięknie ubrane damy stały dumnie wyprostowane obok mężczyzn o kamiennych twarzach.

Na górze, w pokoju dziecięcym, było troje dzieci i niemowlę w kołysce. Leżało z wyciągniętymi rączkami, czekając, aż je ktoś podniesie. W bocznym budynku, połączonym w jakiś sposób z tylną częścią domu, znajdował się powóz! W stajniach stały dwa konie! O rany! Kto by pomyślał, że można zrobić coś tak misternego! Spojrzałam na okna, zasłonięte delikatnymi, białymi firankami i ciężkimi zasłonami; na stole stały naczynia i sztućce, a garnki i patelnie znajdowały się w kuchennych szafkach – wszystko nie większe od zielonego groszku.

– Cathy – odezwała się mama, obejmując mnie ramieniem – spójrz na ten mały dywan. To prawdziwy perski dywan, z prawdziwego jedwabiu.

Ciągle odkrywała nowe zalety tej niezwykłej zabawki.

– Jak to się stało, że wygląda jak nowy? Przecież musi być bardzo stary? – zapytałam.

Twarz mamy okryła na chwilę ciemna chmura.

– Gdy domek należał do mojej matki, trzymano go w dużej, szklanej gablocie. Wolno jej było na niego patrzeć, ale nie mogła dotykać. Gdy ja go dostałam, tata wziął młotek i rozbił gablotę, pozwalając mi się wszystkim bawić – ale musiałam przysiąc na Biblię, że niczego nie połamię.

– Przysięgłaś? I złamałaś coś?

– Tak, przysięgłam i coś złamałam. – Nisko opuściła głowę, tak że nie widzieliśmy jej oczu. – Była jeszcze jedna lalka, przystojny chłopak, któremu kiedyś odpadła ręka, gdy próbowałam zdjąć mu płaszcz. Dostałam lanie, nie za to, że uszkodziłam lalkę, ale dlatego, że chciałam zobaczyć, co miała pod spodem.

Chris i ja siedzieliśmy w milczeniu, ale Carrie się ożywiła i z wielkim zainteresowaniem oglądała śmieszne, małe laleczki w eleganckich, kolorowych kostiumach. Najbardziej podobało się jej niemowlę w kołysce, a ponieważ ona okazała zainteresowanie, Cory też się przysunął, aby móc odkrywać liczne skarby domku.

Wtedy mama spytała:

– Cathy, czemu byłaś taka smutna, gdy przyszłam? Nie podobały ci się prezenty?

Ponieważ nie mogłam odpowiedzieć, zrobił to za mnie Chris.

– Ona jest nieszczęśliwa, ponieważ babcia nie przyjęła prezentu, który dla niej zrobiliśmy.

Mama poklepała mnie po ramieniu, ale unikała mojego wzroku. Chris kontynuował:

– Dziękujemy ci za wszystko – nie zapomniałaś o niczym, przypominając Mikołajowi o prezentach. Szczególnie dziękujemy za ten domek dla lalek. Wydaje mi się, że nasze maluchy będą miały z niego większą radość niż z innych rzeczy.

Wbiłam wzrok w dwa trzykołowe rowerki dla bliźniaków, na których mogły jeździć na poddaszu, wzmacniając swoje słabe, cienkie nóżki. Dla Chrisa i dla mnie były wrotki, ale mogliśmy używać ich tylko w klasie na poddaszu. Ten pokój był wyciszony gipsowymi ścianami i drewnianą podłogą.

Mama wstała z kolan, uśmiechając się tajemniczo przed wyjściem. Po chwili wróciła, niosąc najwspanialszy prezent – mały, przenośny telewizor!

– Tata mi go dał do mojego pokoju. Od razu wiedziałam, kto będzie się najbardziej z niego cieszył. Teraz macie prawdziwe okno na świat.

Oto właściwe słowa, aby moje nadzieje poszybowały wysoko, w niebo!

– Mamo! – zawołałam podekscytowana. – Tata dał ci taki drogi prezent? Czy to znaczy, że już cię lubi? Czy już wybaczył ci ślub z naszym tatusiem? Czy możemy już iść na dół?

W jej błękitnych oczach znów pojawiło się zakłopotanie. Bez cienia radości tłumaczyła, że tata jest bardziej przyjazny, że wybaczył jej grzech popełniony przeciwko Bogu i społeczeństwu. Potem powiedziała coś takiego, że serce podeszło mi do gardła.

– W przyszłym tygodniu prawnik taty skoryguje testament. Chce zapisać mi wszystko; nawet ten dom będzie mój po śmierci mamy. Ojciec nie zostawia jej pieniędzy, ponieważ ona ma swój majątek, odziedziczony po swoich rodzicach.

Pieniądze – nic mnie one nie obchodziły. Chciałam się tylko stąd wydostać! I nagle poczułam się bardzo szczęśliwa, tak szczęśliwa, że zarzuciłam mamie ręce na szyję i ucałowałam, mocno ją przytulając. O rany, to był najpiękniejszy dzień, odkąd tu przyjechaliśmy. Ale nagle uświadomiłam sobie, że mama nic jeszcze nie powiedziała o naszym zejściu na dół. Mimo to byliśmy już o krok od wolności.

Mama siedziała na łóżku. Uśmiechały się jej usta, ale nie oczy. Śmiała się z jakichś głupich rzeczy, które opowiadaliśmy z Chrisem. To nie był jednak szczery śmiech.

– Tak, Cathy, stałam się posłuszną, grzeczną córką, jakiej zawsze pragnął twój dziadek. Mówi coś, a ja to robię. Rozkazuje, ja skaczę. Nareszcie udało mi się go zadowolić.

Nagle przerwała i spojrzała w kierunku podwójnych okien i bladego światła za nimi.

– Tak bardzo jest ze mnie zadowolony, że wydaje dzisiaj przyjęcie, aby przypomnieć mnie swoim przyjaciołom i towarzystwu z okolicy. To będzie wielka gala, bo moi rodzice bawią się z rozmachem. Sami nie piją alkoholu, ale nie żałują napojów tym, którzy nie boją się piekła. Więc, oczywiście, zostaną dostarczone; będzie też mała orkiestra, grająca do tańca.

Przyjęcie! Świąteczne przyjęcie! Z orkiestrą do tańca! Do tego z obsługą! A mama będzie wpisana do testamentu. Czy mógł być szczęśliwszy dzień?

– Możemy popatrzeć? – Chris i ja wykrzyknęliśmy prawie jednocześnie.

– Będziemy bardzo cicho.

– Schowamy się i nikt nas nie zauważy.

– Mamo, prosimy cię, tak dawno nie widzieliśmy innych ludzi i nie byliśmy nigdy na balu bożonarodzeniowym.

Tak długo błagaliśmy, aż się poddała. Odciągnęła nas w odległy kąt, żeby bliźnięta nie mogły podsłuchiwać, i powiedziała szeptem:

– Jest takie miejsce, gdzie możecie się ukryć i patrzeć, ale nie mogę ryzykować z bliźniętami. One są za małe, aby im ufać, i wiecie, że nie wysiedzą nigdzie dłużej niż dwie sekundy. Carrie by pewnie krzyczała z zachwytu i ściągnęła na siebie uwagę wszystkich. Więc dajcie słowo honoru, że im nie powiecie.

Obiecaliśmy. Nie, oczywiście, nie powiedzielibyśmy im, nawet bez przysięgania. Kochaliśmy nasze małe bliźnięta i nigdy nie zranilibyśmy ich uczuć opowiadaniem o tym, co tracą.

Po wyjściu mamy śpiewaliśmy kolędy i dzień minął dość radośnie, chociaż w koszyku od babci nie było nic świątecznego do jedzenia: kanapki z szynką, których bliźnięta nie lubiły, i zimne plasterki indyka, jeszcze lodowate, jakby dopiero wyjęte z zamrażalnika. Resztki z Dnia Dziękczynienia.

Wieczór nadszedł szybko, długo siedziałam wpatrzona w domek dla lalek, przy którym Carrie i Cory radośnie się bawili małymi, porcelanowymi figurkami i bezcennymi miniaturkami.

To śmieszne, jak dużo można się nauczyć od martwych przedmiotów, posiadanych kiedyś przez małą dziewczynkę, której wolno było na nie patrzeć, ale nie dotykać. A potem pojawiła się inna mała dziewczynka, której podarowano ten domek i zbito szklane pudełko, aby mogła dotykać przedmiotów umieszczonych w środku i aby mogła być karana – gdy coś zniszczy.

Naszła mnie przerażająca myśl: zastanawiałam się, co Cory i Carrie zniszczą i jaka będzie ich kara.

Włożyłam do ust kawałek czekolady, osładzając sobie w ten sposób gorycz ponurych myśli.

Świąteczne przyjęcie

Zgodnie z obietnicą, zaraz po zaśnięciu bliźniąt, mama wśliznęła się do pokoju. Wyglądała tak pięknie, że moje serce przepełniała duma i podziw, a także troszkę zazdrość. Długa, wieczorowa kreacja składała się ze spódnicy z powiewnego, zielonego szyfonu i głęboko wyciętej góry z zielonego aksamitu. Pod falującymi wstawkami z szyfonu widniały połyskujące sznurowadła. Z uszu zwisały długie i błyszczące szmaragdowe kolczyki z brylantami. Zapach, jaki rozsiewała, przypominał zapach ogrodu w księżycową noc, gdzieś w orientalnym kraju. Nic dziwnego, że Chris wlepił w nią zauroczony wzrok. Tęsknie westchnęłam: „Boże, pozwól mi kiedyś tak wyglądać… pozwól mi mieć te wszystkie zaokrąglenia, które mężczyźni podziwiają”.

Kiedy się poruszała, wstawki z szyfonu powiewały jak skrzydła, wyprowadzające nas po raz pierwszy z zapomnianego, ponurego pokoju. Wędrowaliśmy ciemnymi, szerokimi korytarzami północnego skrzydła, idąc krok w krok za srebrnymi obcasami mamy. Szepnęła:

– Jest takie miejsce, gdzie ja się chowałam, będąc dzieckiem, gdy chciałam oglądać przyjęcia bez wiedzy rodziców. Będzie wam ciasno we dwójkę, ale tylko tam możecie się ukryć i cokolwiek zobaczyć. Jeszcze raz obiecajcie, że zachowacie ciszę, a gdy będziecie śpiący, wymknijcie się ukradkiem do pokoju. Zapamiętajcie, jak tam dojść.

Upomniała nas, żebyśmy nie siedzieli dłużej niż godzinę, bo bliźnięta mogłyby się wystraszyć, gdyby obudziły się nagle w pustym pokoju. Mogłyby wyjść na korytarz i Bóg jedyny wie, co by się wtedy stało.

Ukryliśmy się w dużym biurku. Było tam ciasno i duszno, ale wszystko dobrze widzieliśmy przez siatkowatą osłonę.

Mama po cichu odeszła.

Daleko pod nami znajdował się olbrzymi pokój rzęsiście oświetlony świecami, osadzonymi w trzech gigantycznych kryształowo-złotych żyrandolach, zawieszonych wysoko pod sufitem. Nigdy nie widziałam tylu świec palących się naraz!

To było jak we śnie.

Po sali krążyły setki bogato ubranych ludzi, śmiejących się i rozmawiających. Podchodzili do niewiarygodnie pięknej choinki. Musiała mieć ze trzy metry wysokości – błyszczała tysiącem złotych lampek, oświetlających kolorowe ozdoby i olśniewających swą urodą.

Tuziny służących w czerwono-czarnych strojach podążały z kuchni do salonu, wnosząc srebrne tace zastawione wykwintnym jedzeniem, które stawiali na długich stołach. Tam olbrzymia, kryształowa fontanna tryskała żółtym płynem, spływającym do srebrnej czary. Wiele osób podchodziło z kieliszkami, aby je napełnić musującym napojem. Były jeszcze dwie inne srebrne wazy z ponczem, obie na tyle duże, że można by w nich wykąpać dziecko. Tak wspaniale, podniecająco, czarująco… Dobrze było wiedzieć, że za naszymi zamkniętymi drzwiami nadal kwitło szczęśliwe życie.

– Cathy – szepnął mi Chris do ucha – oddałbym duszę diabłu za jeden jedyny łyk z tej kryształowo-srebrnej fontanny!

Pomyślałam to samo!

Nigdy w życiu nie czułam się taka głodna, taka spragniona i taka samotna. Mimo to oboje byliśmy oczarowani i zachwyceni przepychem, jaki można stworzyć za pieniądze. Parkiet do tańca, ułożony w mozaikę, świeżo nawoskowany, lśnił jak lustro. Na ścianach wisiały olbrzymie zwierciadła w złotych ramach, odbijające postacie tancerzy. Czasami trudno było odróżnić lustrzane odbicie od rzeczywistości. Poręcze niezliczonych krzeseł i sof ustawionych pod ścianami były złotego koloru, a obicia – z czerwonego aksamitu albo białego brokatu. Krzesła oczywiście francuskie – pewnie Ludwik XIV lub XV. Absolutny szyk!

Wyszukiwaliśmy najmłodsze i najpiękniejsze pary. Komentowaliśmy ich stroje, fryzury i zastanawialiśmy się, jakie związki ich łączyły. Ale najdłużej obserwowaliśmy mamę, która była w centrum zainteresowania. Tańczyła najczęściej z wysokim, przystojnym mężczyzną z ciemnymi włosami i długimi wąsami. To on przyniósł jej kieliszek i talerz z jedzeniem, potem siedzieli na aksamitnej kanapie, jedli kanapki i przystawki. Uważałam, że byli zbyt blisko siebie. Szybko przeniosłam wzrok na trzech kucharzy za długimi stołami – smażyli coś, co przypominało naleśniki, i gotowali kiełbaski, które potem wypełniali nadzieniem. Apetyczne zapachy dotarły aż do nas.

Nasze posiłki były monotonne i nudne: kanapki, zupy i tradycyjny pieczony kurczak z sałatką ziemniaczaną. Tam, na dole, zajadano się prawdziwymi smakołykami. Jedzenie na dole było gorące. Nasze czasami letnie, najczęściej zupełnie zimne. Mleko trzymaliśmy na schodach, na poddaszu, żeby nie skwaśniało – czasami znajdowaliśmy lód na wierzchu. Jeżeli wystawiliśmy na schody cały koszyk z jedzeniem, schodziły się myszy i buszowały w nim ile wlezie.

Od czasu do czasu mama znikała z tym mężczyzną. Gdzie szli i co robili? Czy się całowali? Czy była w nim zakochana? Nawet z tego odległego miejsca w gabinecie mogłam stwierdzić, że mężczyzna był zafascynowany mamą. Nie mógł oderwać od niej wzroku ani powstrzymać rąk od dotykania jej. Gdy tańczyli przy wolnej muzyce, trzymał ją tak blisko siebie, że byli przytuleni policzkami. Gdy kończyli taniec, obejmował ją na wysokości ramion albo w pasie – a raz miał nawet czelność dotknąć jej biustu!

Myślałam, że mama uderzy wąsacza w tę jego przystojną twarz – ja bym to zrobiła! Ale ona tylko odwróciła się i roześmiała, po czym popchnęła go, mówiąc coś, co musiało być ostrzeżeniem, żeby nie robił tego publicznie. On się uśmiechnął, wziął jej rękę i podniósł do ust, a ich oczy połączyło długie, znaczące spojrzenie – tak mi się wydawało.

– Chris, widzisz mamę z tym mężczyzną?

– Pewnie, że ich widzę. On jest taki wysoki jak tata.

– Widziałeś, co zrobili przed chwilą?

– Jedli i pili, śmiali się, rozmawiali i tańczyli tak jak wszyscy. Cathy, pomyśl tylko, gdy mama odziedziczy te wszystkie pieniądze, będziemy mogli robić takie imprezy w święta i nasze urodziny. W przyszłości być może będziemy mieli kilku z tych gości, którzy są dzisiaj obecni. Wyślijmy zaproszenia naszym znajomym z Gladstone. Ale byliby zaskoczeni, widząc, co dziedziczymy!

Właśnie wtedy mama i jej towarzysz wstali z kanapy i wyszli. Wówczas nasze spojrzenia spoczęły na innej, pięknej kobiecie, współczuliśmy jej, bo jak mogła konkurować z mamą?

Potem do salonu wkroczyła nasza babcia, patrząc prosto przed siebie i do nikogo się nie uśmiechając. Nie miała na sobie szarej sukienki, co już wystarczyło, żeby nas zaskoczyć. Jej długa, wieczorowa suknia była z rubinowo-czerwonego aksamitu; obcisła z przodu i luźna z tyłu. Włosy ułożone w loki miała upięte wysoko na głowie, a na szyi, ramionach, palcach i w uszach połyskiwały diamenty i rubiny. Kto by pomyślał, że ta władczo wyglądająca, elegancka kobieta była naszą okrutną babcią?

Mimo że z oporami, to jednak musieliśmy przyznać szeptem:

– Ona wygląda wspaniale.

– Tak, robi wrażenie. Jest jak Amazonka.

– Zła Amazonka.

– Tak, wojownicza Amazonka, gotowa walczyć samym tylko wzrokiem. Ona i tak nie potrzebuje innej broni.

Wtedy ujrzeliśmy jego! Naszego nieznanego dziadka!

Zaparło mi dech w piersiach, gdy spojrzałam w dół i ujrzałam mężczyznę tak bardzo przypominającego naszego tatę, tyle że znacznie starszego i zniedołężniałego. Siedział w błyszczącym wózku inwalidzkim, ubrany w smoking i białą, wizytową koszulę z czarnym pasem. Jego przerzedzone włosy były prawie białe, a w blasku światła lśniły jak srebro. Miał gładką, niepooraną zmarszczkami skórę. Równie przerażeni, co zafascynowani nie mogliśmy oderwać oczu od tej demonicznej postaci.

Wyglądał wątle, ale nadal nienaturalnie przystojnie, jak na człowieka w wieku sześćdziesięciu siedmiu lat i bliskiego śmierci. Nagle podniósł głowę i spojrzał w kierunku naszej kryjówki! Przez jedną straszną, koszmarną chwilę wydawało się nam, że wie, że jesteśmy tu, schowani za drucianą zasłoną! Na jego ustach błąkał się uśmieszek. Co miał znaczyć ten uśmiech?

Mimo to nie wyglądał na tak bezlitosnego jak babcia. Czy rzeczywiście był takim okrutnikiem i tyranem, za jakiego go uważaliśmy? Sądząc po łagodnym, uprzejmym uśmiechu, jakim obdarowywał wszystkie witające się z nim osoby podające mu rękę czy poklepujące go po ramieniu, wydawał się dość sympatyczny. Po prostu stary człowiek na wózku, który w dodatku nie wyglądał na chorego. Ale to właśnie on kazał wychłostać mamę i przyglądał się temu ze spokojem. Jak więc moglibyśmy mu kiedykolwiek wybaczyć?

– Nie wiedziałam, że on tak bardzo przypomina tatę – szepnęłam Chrisowi do ucha.

– Czemu nie? Tata był jego o wiele młodszym przyrodnim bratem. Zanim urodził się tata, dziadek był już dorosły, miał żonę i dwóch synów.

Oto na dole był Malcolm Neal Foxworth, ten sam, który wypędził swoją młodą macochę i jej synka.

Biedna mama. Jak moglibyśmy winić ją za zakochanie się w swoim wujku, który był wówczas młody, przystojny i czarujący? Mając takich rodziców, musiała mieć kogoś do kochania i musiała być też kochana… ona musiała… on musiał.

Miłość przychodzi nieproszona.

Na miłość nie ma rady – strzały amorka są źle wymierzone. Takie uwagi wymienialiśmy szeptem między sobą.

Nagle usłyszeliśmy zbliżające się do naszej kryjówki kroki.

– Corrine wcale się nie zmieniła – powiedział jakiś męski głos – jest tylko jeszcze piękniejszą, tajemniczą, intrygującą kobietą.

– Tak, to dlatego, że zawsze ci się podobała, Al – odpowiedziała kobieta. – Szkoda tylko, że miała oko na Christophera Foxwortha, a nie na ciebie. To był naprawdę ktoś wyjątkowy. Jednak jestem pełna podziwu dla tej pary ograniczonych świętoszków, że wybaczyli Corrine jej małżeństwo z wujkiem.

– Musieli jej wybaczyć. Gdy z trójki dzieci zostaje tylko jedno, trzeba je z powrotem przyjąć na łono rodziny.

– Czy to nie dziwne, jak się życie toczy? – spytała kobieta, głosem wskazującym na wypicie znacznej ilości alkoholu. – Troje dzieci… i tylko to niechciane, niekochane zostaje, aby wszystko dziedziczyć.

Na pół pijany mężczyzna zarechotał.

– Corrine nie zawsze była taka niechciana. Pamiętasz, jak staruszek ją adorował? Dopóki nie spotkała Christophera, była święta w jego oczach. Ale ta jej wiedźmowata matka nigdy nie miała do niej cierpliwości. Może zazdrosna. A jaka to bogata gratka w rękach Bartholomewa Winslowa. Chciałbym, żeby mi się trafiła! – rzekł rozmarzonym głosem niewidoczny Al.

– Nie wątpię! – parsknęła kobieta, stawiając na stole coś, co zagrzechotało jak lód w szklance. – Piękna, młoda i bogata kobieta jest gratką dla każdego mężczyzny. Ale to za wysokie progi dla takiego frajera jak ty, Albercie Donnę. Corrine Foxworth nigdy by nawet na ciebie nie spojrzała ani teraz, ani gdy byłeś młody. Poza tym jesteś ze mną.

Sprzeczająca się para oddaliła się. Mijały długie godziny, podczas których zbliżały się i oddalały inne głosy. Oboje byliśmy już zmęczeni i czuliśmy potrzebę odwiedzenia łazienki. Poza tym martwiliśmy się o bliźnięta, które zostały same w pokoju. Co by było, gdyby któryś z gości zawędrował do zakazanego pokoju i ujrzał śpiące dzieci? Wtedy cały świat – i nasz dziadek – dowiedziałby się, że mama ma czworo dzieci.

Wokół naszej kryjówki zgromadził się tłum śmiejących się, rozmawiających i pijących gości. Minęła cała wieczność, zanim się oddalili i dali nam możliwość otworzenia drzwi biurka. Wygramoliliśmy się i co sił w nogach popędziliśmy w kierunku, z którego przyszliśmy. Dotarliśmy do naszego więzienia niezauważeni i nieusłyszani przez nikogo.

Bliźnięta leżały pogrążone w mocnym śnie, dokładnie tak, jak je zostawiliśmy. Wyglądały jak identyczne, mizerne, blade lalki… jak dzieci przedstawiane na obrazkach w starych książkach. Nie przypominały wcale współczesnych dzieci – chociaż kiedyś takie były. I znowu będą, przysięgłam to sobie!

Potem zaczęliśmy się kłócić, kto ma pierwszy skorzystać z łazienki, w końcu Chris popchnął mnie na łóżko, a sam pobiegł do wygódki, zatrzaskując drzwi. Wściekałam się, bo opróżnianie pęcherza trwało całą wieczność. O rany, jak on mógł tyle przetrzymać.

Zaspokoiwszy zew natury, usiedliśmy wreszcie razem, aby omówić to, co widzieliśmy i podsłuchaliśmy.

– Myślisz, że mama ma zamiar wyjść za tego Winslowa? – zapytałam, pogrążając się od razu w tysiącach wątpliwości.

– Skąd mam wiedzieć? – odparł bez entuzjazmu Chris.

– Chociaż wygląda na to, że wszyscy tak uważają, oni oczywiście wiedzą o niej więcej niż my.

Co za dziwaczny pomysł. Czy my, jej dzieci, nie znamy naszej mamy lepiej od innych?

– Chris, czemu tak powiedziałeś?

– Co?

– To, co powiedziałeś – o tym, że inni znają naszą mamę lepiej od nas.

– Cathy, ludzie mają różne oblicza. Dla nas mama jest tylko mamą. Dla innych jest piękną, seksowną, młodą wdową, mającą odziedziczyć fortunę. Nic dziwnego, że wszystkie ćmy zlatują się, aby otoczyć to jasne światło, jakim ona jest.

O rany! Mówił o tym tak zwyczajnie, jakby to dla niego nie miało najmniejszego znaczenia – ale ja wiedziałam, że miało. Myślałam, że bardzo dobrze znałam swego brata. Musiał cierpieć tak samo jak ja, bo wiedziałam, że nie chciał, aby mama znów wychodziła za mąż.

Mimo to westchnęłam, ponieważ zazdrościłam mu optymizmu. Musiałam popracować nad sobą, zmienić się i stać się taka jak Chris – wiecznie zadowolona. Musiałam nauczyć się ukrywać cierpienie, tak jak on. Musiałam nauczyć się uśmiechać, nie narzekać i skończyć z tym czarnowidztwem.

Już wcześniej rozmawialiśmy o możliwości ponownego zamążpójścia mamy i żadne z nas nie chciało, aby do tego doszło. Uważaliśmy, że nadal należała do naszego taty; chcieliśmy, aby była wierna jego pamięci i na zawsze pozostała jego miłością. A gdy wyjdzie znów za mąż, gdzie będzie miejsce dla naszej czwórki? Czy ten Winslow o przystojnej twarzy i długich wąsach będzie chciał mieć czworo cudzych dzieci?

– Cathy – myślał głośno Chris. – Zdajesz sobie sprawę, że to jest właściwy moment na zwiedzenie tego domu? Drzwi stoją otworem, dziadkowie są na dole. Mama jest zajęta – idealna okazja, aby dowiedzieć się jak najwięcej o tym domu.

– Nie – krzyknęłam przerażona. – A jeżeli babcia coś odkryje? Złoi nam wszystkim skórę.

– Więc ty zostań z bliźniętami – powiedział zaskakująco ostro. – Jeżeli ktoś mnie złapie, do czego na pewno nie dojdzie, wezmę na siebie całą winę i karę. Pomyśl, może kiedyś będziemy musieli wiedzieć, którędy stąd uciec?

Na jego ustach pojawił się figlarny uśmieszek, po czym dodał:

– Przebiorę się na wypadek, gdyby mnie ktoś zobaczył.

Przebierze się? Jak?

Zapomniałam jednak o ukrytych na poddaszu starych ubraniach. Po kilku minutach zszedł ze strychu ubrany w niemodny, ciemny, tylko odrobinę za duży garnitur. Chris był wysoki jak na swój wiek. Jasne włosy przykrył przerzedzoną, ciemną peruką znalezioną w kufrze. W ciemnym świetle mógł być wzięty za niskiego, zabawnie wyglądającego mężczyznę.

Lekkim krokiem paradował przede mną w tę i z powrotem. Potem pochylił się do przodu i przechadzał krokiem Groucho Marxa, trzymając w palcach niewidzialne cygaro. Zatrzymał się przede mną i uśmiechnął z pewnością siebie, kłaniając się nisko i unosząc niewidzialny cylinder w szerokim, dżentelmeńskim geście. Roześmiałam się, a on, zadowolony z efektu, spytał:

– Powiedz mi teraz szczerze, kto mógłby poznać, że ten mały, ponury człowieczek należy do klanu wielkich Foxworthów?

Nikt! Kto bowiem widział kiedykolwiek takiego Foxwortha? Niezdarnego, chudego, z ciemnymi, przypominającymi ptasie gniazdo włosami, a także z wąsami narysowanymi ołówkiem? Żadne zdjęcie na poddaszu nie przypominało tego popisującego się typa.

– Dobra, Chris, skończ już. Idź, zobacz, co się da, tylko wracaj szybko. Nie lubię tu być bez ciebie.

Podszedł bliżej, aby powiedzieć konspiracyjnym, szelmowskim szeptem:

– Zaraz będę z powrotem, moja piękności, przyniosę ci wszystkie ciemne i tajemnicze sekrety tego bardzo dużego i bardzo starego domu.

I nagle, ku mojemu zaskoczeniu, zostałam pocałowana w policzek.

Tajemnice? A mówił, że to ja miałam skłonności do przesadzania. Co się z nim działo? Czy nie wiedział, że to my byliśmy sekretem tego domu?

Wykąpałam się, umyłam głowę i przebrałam do snu, ale oczywiście w noc Bożego Narodzenia nie mogłam iść do łóżka w noszonej już koszuli, skoro miałam kilka nowych, przyniesionych przez „Mikołaja”. Założyłam wspaniałą koszulę, białą, z długimi rękawami zebranymi w mankiety przy nadgarstkach. Zdobiła ją błękitna, satynowa wstążka, wszystko było wykończone koronką, a przód i tył góry plisowane i pokryte delikatnymi różyczkami oraz wyhaftowanymi zielonymi listkami. To była piękna nocna koszula, wspaniale uszyta i mając ją na sobie, czułam się wspaniale.

Chris przeniósł wzrok z włosów na moje bose stopy, a jego oczy powiedziały coś, czego słowa nigdy dotąd nie wyraziły. Patrzył na moją twarz i opadające kaskadami włosy, które, byłam pewna, lśniły od codziennego szczotkowania. Wydawał się zauroczony i zaskoczony; podobnie wyglądał, patrząc na biust mamy uwypuklony ponad dekoltem jej sukienki.

Nic dziwnego, że mnie pocałował – tak bardzo przypominałam księżniczkę.

Stał w drzwiach, ciągle patrząc na mnie, i myślę, że był bardzo szczęśliwy, odgrywając rolę szlachetnego rycerza, stającego w obronie swojej damy i małych dzieci. W tej chwili nasz los zależał od jego odwagi.

– Trzymaj się, niedługo wrócę – szepnął.

– Christopher – odparłam również szeptem – brakuje ci tylko białego konia i tarczy.

– Nie – szepnął znowu – jednorożca i lancy z głową zielonego smoka na czubku. Przygalopuję z powrotem w mojej lśniącej, białej zbroi, owiewany wiatrem i w promieniach sierpniowego słońca. Gdy zejdę na ziemię, będziesz patrzyła w górę na kogoś o trzech metrach wzrostu, więc mów do mnie z szacunkiem, moja pani Catherine.

– Tak, mój panie. Ruszaj i zgładź smoka, ale nie marudź zbyt długo, bo mogłabym zostać pokonana przez wszystkie niebezpieczeństwa, czyhające na mnie i dzieci w tym zimnym zamku, gdzie wszystkie mosty zwodzone są podniesione, a kraty opuszczone.

– Żegnaj – szepnął. – Nie lękaj się. Niebawem powrócę i wezmę w opiekę ciebie i dzieci.

Chichocząc, weszłam do łóżka, aby się położyć obok Carrie. Myślałam o mamie i tym mężczyźnie, o Chrisie, wszystkich chłopcach, o romantyczności – i miłości. Kiedy miękko zapadałam się w sen przy grającej na dole muzyce, dotknęłam ręką małego pierścionka w kształcie serduszka, który tata włożył mi na palec, gdy miałam zaledwie siedem lat. Od dawna był już dla mnie za mały. Mój talizman. Talizman, noszony teraz na delikatnym, złotym łańcuszku.

Wesołych Świąt, Tatusiu.

Odkrycia Christophera…

Nagle poczułam na ramieniu mocny uścisk czyjejś budzącej mnie ze snu ręki! Przerażona patrzyłam na kobietę, w której z trudem rozpoznałam mamę. Zapytała zdenerwowanym głosem:

– Gdzie jest twój brat?

Wyzwoliłam się z jej uścisku, potem odwróciłam głowę, aby spojrzeć na łóżko oddalone o metr od mojego. Było puste. A więc został za długo.

Czy powinnam kłamać, mówiąc, że jest na poddaszu? Nie, to była przecież nasza mama, która nas kochała; ona powinna zrozumieć.

– Chris poszedł obejrzeć pokoje na tym piętrze.

Czy szczerość nie jest najlepszą obroną? Nigdy nie okłamaliśmy ani naszej mamy, ani siebie nawzajem. Babcię raz, ale tylko wtedy, gdy było to konieczne.

– A niech to wszyscy diabli! – zaklęła, czerwieniejąc od nowej fali złości, którą teraz skierowała na mnie.

Z całą pewnością ukochany starszy syn, którego wyraźnie faworyzowała, nigdy nie zdradziłby jej bez mojego diabelskiego wpływu. Potrząsała mną tak długo, aż poczułam się jak szmaciana lalka.

– Za to, co zrobiliście, nigdy, nawet na szczególną okazję, nie wypuszczę ciebie ani Christophera z tego pokoju! Oboje mi przyrzekliście – i nie dotrzymaliście słowa! Jak mogę wam teraz ufać? Myślałam, że mnie kochacie i nigdy nie zdradzicie!

– Mamusiu, nie zrobiliśmy nic złego. Byliśmy bardzo cicho w naszej kryjówce. Nikt nie zauważył, że tam byliśmy. Naprawdę byliśmy cicho. Nie możesz mówić, że nigdy nas nie wypuścisz! Musisz nas stąd wypuścić! Nie możesz nas wiecznie trzymać zamkniętych i ukrytych przed światem.

Przyglądała mi się jakoś dziwnie i nie odpowiadała. Myślałam, że dostanę w twarz, ale nie – puściła moje ramię i odwróciła się do wyjścia. Szyfonowe wstawki wieczorowej sukni rozsiewały słodki, kwiatowy zapach perfum, tak bardzo niepasujący do srogiego zachowania mamy.

Gdy już miała wychodzić, do pokoju wśliznął się cicho mój brat. Zamknął drzwi, otworzył usta, chcąc coś powiedzieć. Wtedy ujrzał mamę, a na jego twarzy pojawił się dziwny grymas.

Mama uniosła rękę i z całej siły uderzyła go w twarz. Po chwili, zanim zdążył ochłonąć, drugi policzek poczuł siłę jej złości!

Teraz blada twarz Chrisa nosiła dwa duże, czerwone ślady.

– Jeżeli jeszcze raz zrobisz coś takiego, Christopherze Foxworth, osobiście stłukę nie tylko ciebie, ale i Cathy.

Kolor, który na moment zabarwił nienaturalnie bladą twarz Christophera, odpłynął, pozostawiając tylko czerwone ślady uderzeń, wyglądające jak rozmazane, krwawe plamy.

Czułam, jak krew ucieka mi do stóp i słabnę. Patrzyłam na tę kobietę, która wydawała mi się teraz kimś obcym, nieznanym, kimś, kogo wcale nie chciałam poznać. Czy to nasza mama, która zwykle przemawiała do nas czule i słodko? Czy to ta sama mama, która była pełna zrozumienia dla cierpień, jakie musieliśmy znosić? Czy ten dom „coś” z nią robił – zmieniał ją? Nagle olśniło mnie… tak, ona się zmieniała. Już nie przychodziła do nas tak często, jak na początku. Przeraziło mnie, że wszystko, w co wierzyliśmy i w czym mieliśmy oparcie, wydarto nam nagle spod stóp – pozostały zabawki, gry i prezenty.

W zdumionym wyrazie twarzy Chrisa musiała ujrzeć coś, co przezwyciężyło jej dziką złość. Przyciągnęła go do siebie i pokryła jego bladą twarz szybkimi pocałunkami, którymi chciała naprawić wyrządzoną krzywdę. Pocałunki, pocałunki. Nawijała na palec jego włosy, dotykała policzków, położyła głowę Chrisa na swoim miękkim, obfitym biuście, pozwalając mu zapadać się w zmysłowość, pobudzoną bliskością jej śmietankowego ciała.

– Przepraszam, kochanie – szepnęła, z głosem i oczami pełnymi łez – wybacz mi, proszę, wybacz mi. Nie bądź taki przerażony. Mnie nie możesz się bać! Przecież nie mówiłam poważnie o biciu. Kocham cię. Nigdy nie zbiłabym ciebie ani Cathy. Czy kiedyś to zrobiłam? Jestem zdenerwowana, ponieważ wszystko idzie po mojej myśli – po naszej myśli – i nie możecie teraz tego zepsuć.

Wzięła twarz Chrisa w obie dłonie i pocałowała w usta, wydęte pod wpływem silnego uścisku jej rąk. I te diamenty, szmaragdy, które ciągle błyszczały… światła alarmowe, przed czymś ostrzegające. Ale przed czym? Tego jeszcze nie mogłam wiedzieć.

Oczywiście wybaczył jej, tak jak i ja. I oczywiście musieliśmy dowiedzieć się, co szło po jej i naszej myśli.

– Prosimy cię, mamo, powiedz nam, co to jest, prosimy.

– Innym razem – powiedziała w ogromnym pośpiechu. Chciała wrócić na przyjęcie, zanim ktoś zauważy jej nieobecność.

Jeszcze raz wycałowała nas oboje. I wtedy przyszło mi na myśl, że nigdy nie dotykałam policzkiem jej miękkiego biustu.

– Innym razem, może jutro, powiem wam wszystko – dodała.

Pochyliła się, aby ucałować Carrie, a potem pocałowała także policzek Cory’ego.

– Wybaczyłeś mi, Christopherze?

– Tak, mamusiu. Rozumiem. Nie powinienem był zwiedzać domu.

Uśmiechnęła się i powiedziała:

– Wesołych Świąt i do zobaczenia wkrótce.

Drzwi zamknęła za sobą na klucz.

Pierwszy dzień świąt dobiegł końca. Zegar w holu wybił pierwszą. Mieliśmy pokój pełen prezentów, telewizor, szachy, o które prosiliśmy, czerwony i niebieski rowerek na trzech kółkach, nowe grube i ciepłe ubrania, a także dużo słodyczy, a do tego Chris i ja byliśmy – w pewnym sensie – na wspaniałym przyjęciu. A jednak coś nowego wkroczyło w nasze życie. Tym czymś było zachowanie naszej mamy, jakiego nigdy wcześniej nie doświadczyliśmy. Przez krótką chwilę mama zupełnie przypominała babcię!

Leżałam w ciemności na jednym łóżku z Carrie i Chrisem. On pachniał jakoś inaczej niż ja. Położyłam głowę na chłopięcej klatce piersiowej i słyszałam rytmiczne uderzenia serca Chrisa w takt cichej muzyki, nadal dobiegającej do naszych uszu. On bawił się moimi włosami, skręcając je na palcach w korkociągi.

– Chris, czy nie myślisz, że dorosłe życie jest okropnie skomplikowane?

– Chyba tak.

– Zawsze myślałam, że gdy się jest dorosłym, to się wie, jak postąpić w każdej sytuacji, potrafi się rozróżnić, co jest dobre, a co złe. Nigdy nie myślałam, że dorośli błądzą tak samo jak my.

– Jeżeli masz na myśli mamę, to ona nie chciała tak się zachować. Jej rodzice przeciągają ją na jedną stronę, my na drugą – a teraz ma jeszcze tego faceta z wąsami. On ją także pewnie przeciąga na swoją stronę.

– Mam nadzieję, że mama nie wyjdzie znów za mąż! My potrzebujemy jej bardziej niż ten człowiek!

Chris się nie odezwał.

– A ten telewizor, który nam przyniosła – czekała, aż dostanie go od ojca, chociaż mogła nam sama kupić dawno temu, zamiast tylu nowych rzeczy dla siebie. A biżuteria! Ciągle nosi nowe pierścionki, bransolety, kolczyki i naszyjniki.

– Cathy, popatrz na to od innej strony – powiedział spokojnie. – Gdyby dała nam telewizor pierwszego dnia po przyjeździe, siedzielibyśmy przez cały dzień wpatrzeni w ekran. Nie zrobilibyśmy naszego wspaniałego ogrodu na poddaszu, w którym bawią się bliźnięta. Nie robilibyśmy nic, oprócz siedzenia i oglądania telewizji. Popatrz, jak wiele się nauczyliśmy w czasie tych długich dni, na przykład, jak się robi kwiaty i zwierzęta. Maluję teraz lepiej niż wtedy, gdy tu przyjechaliśmy, a pomyśl o książkach, które przeczytaliśmy. Ty, Cathy, też się zmieniłaś.

– Jak? Jak się zmieniłam? Powiedz.

Pokręcił głową na poduszce w geście wyrażającym bezradność.

– No dobra. Nie musisz mówić nic miłego. Ale zanim wyjdziesz z tego łóżka i wrócisz do swojego, musisz opowiedzieć mi wszystko, co odkryłeś – wszystko. Tylko niczego nie pomiń, nawet swoich myśli. Chcę się czuć tak, jakbym była tam z tobą.

Odwrócił głowę, a kiedy nasze oczy się spotkały, powiedział dziwnym głosem:

– Ty byłaś tam ze mną. Czułem twoją obecność, dotknięcie twojej ręki, twój szept do ucha i jeszcze bardziej wytężałem wzrok, abyś wszystko mogła zobaczyć.

Ten gigantyczny dom zrobił na nim wrażenie; słychać to było w jego głosie.

– Cathy, to jest okropnie duży dom, tak duży jak hotel. Mnóstwo pokoi, wyposażonych w piękne, drogie rzeczy, ale widać, że w ogóle nieużywane. Tylko na tym piętrze naliczyłem czternaście pokoi, a wydaje mi się, że kilka małych opuściłem.

– Chris – wykrzyknęłam rozczarowana. – Nie opowiadaj mi w ten sposób! Chcę się czuć tak, jakbym była tam z tobą. Zacznij od początku i powiedz mi, co się działo od chwili, gdy wyszedłeś z pokoju.

– No więc – powiedział, wzdychając, jakby sprawiało mu to kłopot – skradałem się ciemnym korytarzem tego skrzydła aż do miejsca, gdzie hol łączy się z główną rotundą, tam, skąd obserwowaliśmy przyjęcie. Nie zaglądałem do żadnego pokoju z północnego skrzydła. Kiedy dotarłem do miejsca, gdzie mógł mnie ktoś zobaczyć, musiałem być bardzo ostrożny. Zabawa na dole była jeszcze głośniejsza, a wszyscy wydawali się pijani. Jakiś mężczyzna wyśpiewywał coś o tym, jak bardzo brakuje mu dwóch przednich zębów. To brzmiało tak śmiesznie, że podszedłem do balustrady i popatrzyłem na bawiących się ludzi. Dziwnie wyglądali z takiej perspektywy. Pomyślałem, że będę musiał o tym pamiętać, rysując ludzi z góry. Perspektywa bardzo zmienia obraz.

Według mnie perspektywa zmieniała wszystko.

– Oczywiście szukałem mamy – mówił dalej po moim ponagleniu – ale jedynymi ludźmi, jakich rozpoznawałem na dole, byli nasi dziadkowie. Dziadek wyglądał na trochę zmęczonego, widziałem, jak przyszła po niego pielęgniarka i wywiozła na wózku. Patrzyłem za nim, żeby się zorientować, w jakim kierunku znajduje się jego pokój.

– Czy ona była w białym fartuchu?

– Oczywiście. Skąd miałbym wiedzieć, że to pielęgniarka.

– Dobra, mów dalej. Tylko nic nie opuść.

– Zaraz po wyprowadzeniu dziadka wyszła babcia i wtedy usłyszałem głosy na schodach! Chyba nie widziałaś nikogo ruszającego się szybciej niż ja wtedy! Nie mogłem się schować do skrzyni niezauważony, więc wcisnąłem się w kąt, w którym na podwyższeniu stała zbroja. Po schodach szła nasza mama z tym samym ciemnowłosym, wąsatym facetem.

– Co oni robili? Po co poszli na górę?

– Nie zauważyli mnie ukrytego w kącie chyba tylko dlatego, że byli bardzo zajęci sobą. On chciał zobaczyć jakieś łóżko, które mama ma w pokoju.

– Jej łóżko – chciał zobaczyć jej łóżko? Po co?

– To szczególne łóżko, Cathy. On powiedział do mamy: „Daj spokój, już dość długo mnie zwodziłaś”. W jego głosie wyczułem prowokację. Potem dodał: „Już czas, żebyś mi pokazała to bajeczne, łabędzie łóżko, o którym tyle słyszałem”. Mama robiła wrażenie, jakby się lękała, że nadal siedzimy w biurku. Zmieszana spojrzała w tamtą stronę. Jednak zgodziła się i powiedziała: „Dobrze, Bart – ale możemy tam wejść tylko na chwilę. Wiesz, co wszyscy będą podejrzewać, jeżeli nie będzie nas dłuższy czas?”. Zaśmiał się i znów się z nią drażnił: „Nie mam pojęcia, co sobie wszyscy pomyślą. Powiedz, co będą podejrzewać?”. Byłem na niego zły za to, co powiedział.

W tym miejscu Chris przerwał, a jego oddech stał się szybszy i cięższy.

– Coś ukrywasz – zauważyłam, znając go tak dobrze, jak książkę przeczytaną sto razy. – Kryjesz ją! Widziałeś coś, o czym nie chcesz mi powiedzieć! To nie jest w porządku! Pamiętasz, że pierwszego dnia, gdy tu przyjechaliśmy, obiecaliśmy sobie uczciwość i prawdomówność – masz mi natychmiast powiedzieć, co widziałeś!

– O Boże – powiedział, kręcąc się, odwracając głowę i wzrok, aby nie spojrzeć mi w oczy – a jaką różnicę robi kilka pocałunków?

– Kilka pocałunków! – wybuchnęłam. – Widziałeś, jak ją całował kilka razy? Jakie to były pocałunki? W rękę – czy takie prawdziwe w usta?

Gorąco biło przez jego pidżamę, ale milczał.

– To były namiętne pocałunki, tak? – wyrzuciłam z siebie, przekonana o tym nawet bez jego potwierdzenia. – On ją całował, ona mu pozwalała, a może nawet dotykał jej piersi i szczypał ją w pośladki, jak robił to kiedyś tata, nie wiedząc, że byłam w pokoju! Czy to właśnie widziałeś, Christopher?

– Co to za różnica? – odpowiedział zdławionym głosem. – Cokolwiek zrobił, jej to chyba nie przeszkadzało, za to mnie zrobiło się niedobrze.

Mnie też robiło się niedobrze. Mama była wdową dopiero osiem miesięcy. Czasami jednak osiem miesięcy może się wydawać ośmioma latami, a w końcu jaką wartość miała przeszłość, gdy teraźniejszość była tak ekscytująca… bo, założę się, wydarzyło się wiele rzeczy, o których Chris nie miał zamiaru mi powiedzieć.

– Słuchaj, Cathy, nie wiem, co ci chodzi po głowie, ale mama kazała mu przestać, bo inaczej nie pokazałaby mu swojego pokoju.

– Założę się, że robił coś okropnego!

– Pocałował ją – powiedział Chris, wpatrując się w choinkę – tylko kilka pocałunków i przytuleń, ale jej oczy i tak rozbłysły, a wtedy ten Bart zapytał, czy to łabędzie łoże należało kiedyś do francuskiej kurtyzany.

– A co to jest ta francuska kurtyzana?

Chris chrząknął.

– Sprawdziłem w słowniku; to rzeczownik, oznacza kobietę zachowującą swoje względy dla mężczyzn z arystokracji i dworu.

– Względy – jakie względy?

– Takie, za które bogaci faceci płacą – odparł pośpiesznie, po czym kontynuował opowieść, zasłaniając mi usta ręką, żebym się już nie odzywała. – Oczywiście mama stwierdziła, że takie łóżko nie mogłoby się znajdować w tym domu. Powiedziała, że łóżko o nadszarpniętej reputacji, nawet najpiękniejsze, zostałoby nocą spalone przy świecach i modlitwie. A to łabędzie łóżko należało kiedyś do jej babci i gdy była małą dziewczynką, pragnęła babcinego apartamentu najbardziej na świecie. Rodzice jednak nie pozwolili jej zamieszkać w tych pokojach, obawiając się, aby nie dostała się pod zły wpływ ducha babci, która wprawdzie nie była zupełnie święta, ale nie była też kurtyzaną. Wtedy mama roześmiała się i powiedziała Bartowi, że teraz jest uważana za tak bardzo zepsutą, że już nic nie może jej bardziej zdemoralizować. I wiesz, poczułem się wtedy okropnie. Przecież mama nie jest zepsuta – tatuś ją kochał… byli małżeństwem… a to, co mąż i żona robią, gdy są sami, jest tylko ich prywatną sprawą.

Wstrzymałam oddech. Chris zawsze wiedział wszystko – absolutnie wszystko!

– No więc mama powiedziała: „Jedno krótkie spojrzenie, Bart, i wracamy na przyjęcie”. Zniknęli w głębi łagodnie oświetlonego skrzydła domu i oczywiście miałem już ogólne pojęcie, gdzie znaleźć jej pokój. Wyskoczyłem zza zbroi i wpadłem do pierwszego zamkniętego pokoju, jaki zauważyłem. Myślałem, że skoro było w nim ciemno, a drzwi były zamknięte – będzie pusty. Stanąłem bez ruchu, aby nasycić się zapachem i atmosferą tego pokoju, tak jak ty to robisz. Gdyby światła były włączone, może nie zauważyłbym dziwnego zapachu wypełniającego pokój. Ten zapach napawał mnie lękiem. Kiedy poświeciłem sobie latarką, o raju, mało nie wyskoczyłem ze skóry!

– Co? – zapytałam, odpychając jego rękę, którą próbował mnie uciszyć. – Co zobaczyłeś – potwora?

– Potwora? Zgadłaś, zobaczyłem potwory, dziesiątki potworów. Dookoła mnie lśniły oczy – bursztynowe, zielone, topazowe i cytrynowe. Ależ to strasznie wyglądało! Wpadające przez okno światło o niebieskawym odcieniu odbijało się od błyszczących kłów lwa. Miał obfitą, brązową grzywę, przez co łeb wydawał się jeszcze większy niż w rzeczywistości – z jego pyska emanował wyraz cierpienia albo złości. Zrobiło mi się go żal, wypchana głowa była tylko dekoracją, podczas gdy lew powinien żyć swobodnie w stepie.

O tak, wiedziałam, co miał na myśli. Moje cierpienie zawsze było bliskie złości.

– Cathy, to była sala z trofeami, ogromny pokój z mnóstwem zwierzęcych głów. Był tam tygrys i słoń z podniesioną trąbą. Po jednej stronie pokoju znajdowały się trofea z Azji i Afryki, a po przeciwnej z Ameryki: brązowoczarny niedźwiedź północnoamerykański, antylopa, lew górski i tak dalej. Nie było ani jednej ryby, ani ptaka, tak jakby nie stanowiły one wystarczającego wyzwania dla myśliwego, który zabijał, aby udekorować ten przerażający pokój.

Też coś – co mnie obchodziła sala z trofeami? Chciałam się dowiedzieć czegoś o ludziach i ich tajemnicach – to mnie interesowało.

– Na ścianie z oknami znajdował się kamienny kominek, a nad nim wisiał olejny portret naturalnej wielkości młodego mężczyzny, tak bardzo podobnego do naszego taty, że o mało nie krzyknąłem. To jednak nie był on. Kiedy podszedłem bliżej, ujrzałem człowieka podobnego do taty, ale oczy miał inne. Był ubrany w myśliwski strój koloru khaki i niebieską koszulę, opierał się na strzelbie. Artysta naprawdę uchwycił duszę myśliwego. Nigdy jeszcze nie widziałaś takich zaciętych, zimnych, okrutnych i bezlitosnych niebieskich oczu. Tak, to nie mógł być tata. Potem przeczytałem małą, metalową tabliczkę, przymocowaną u dołu złotej ramy. To był portret Malcolma Neala Foxwortha, naszego dziadka. Umieszczona tam data wskazywała, że tata miał dopiero pięć lat, gdy obraz został namalowany. A jak pamiętasz, gdy tata miał trzy lata, on i jego matka, Alicja, zostali wypędzeni z Foxworth Hall i zamieszkali w Richmond.

– Mów dalej.

– Miałem szczęście, że nikt mnie nie widział, gdy się tam kręciłem, bo zaglądałem naprawdę do wszystkich pokoi. W końcu znalazłem apartament mamy. Kiedy zajrzałem do środka, pomyślałem, że to pałac! Sądząc po innych pokojach, spodziewałem się wprawdzie ujrzeć coś wspaniałego, ale jej pokoje przechodzą wszelkie wyobrażenie! To musiały być pokoje mamy, bo na nocnym stoliku stało zdjęcie taty, a wszędzie unosił się zapach jej perfum. Pośrodku pokoju, na podwyższeniu, stało to bajeczne łabędzie łóżko! O raju! Nigdy czegoś podobnego nie widziałaś! Łabędź ma lśniącą głowę z kości słoniowej, odwróconą profilem, jakby chciał ją wsunąć pod uniesione skrzydło. W kości słoniowej lśni czerwone oko. Skrzydła zginają się łagodnie, otaczając owalne łóżko – nie mam pojęcia, jak zakładają prześcieradła, chyba że są specjalnie szyte. Pióra końcówek skrzydeł są jak palce trzymające delikatne, przezroczyste draperie w różnych odcieniach różu, fioletu i purpury. To jest naprawdę niesamowite łóżko… a te firanki przy nim… ona musi się tam czuć jak księżniczka. fiołkoworóżowy dywan jest tak gruby, że zapadasz się po kostki, a przy samym łóżku leży jeszcze jeden dywan z białego futra. Są też wysokie lampy z ciętego kryształu, ozdobione złotem i srebrem, a dwie z nich mają czarne abażury. U stóp tego dużego łabędziego łóżka – wstrzymaj oddech, bo nie uwierzysz – było małe łabędzie łóżko! Wyobrażasz sobie! Cathy, musisz sama je zobaczyć, żeby w to uwierzyć!

Byłam pewna, że widział dużo więcej, niż mi powiedział.

– Czy ten dom jest ładniejszy od naszego w Gladstone? – spytałam, bo dla mnie nasz stary dom był najpiękniejszy na świecie.

Zawahał się. Chwilę szukał właściwych określeń, ponieważ nie należał do osób mówiących bez zastanowienia. Tej nocy podejrzanie ostrożnie ważył słowa.

– To nie jest ładny dom. Jest wielki, duży, bogaty, ale nie nazwałbym go ładnym.

Myślę, że wiedziałam, co miał na myśli. Ładne bardziej kojarzyło się z miejscem przytulnym niż z wielkim i bogatym.

Teraz nie pozostało nam nic innego, jak powiedzieć sobie dobranoc – i karaluchy pod poduchy. Pocałowałam go w policzek i wypchnęłam z łóżka. Tym razem nie zrobił uwagi, że całuje się tylko niemowlaki, dzidziusie – i dziewczynki.

Na choince lśniły małe, kolorowe lampki jak łzy, które ujrzałam w oczach mojego brata.

Długa zima, wiosna i lato

Tej zimy telewizor zdominował nasze życie. Zdawać by się mogło, że żyliśmy tylko po to, żeby zasiąść przed telewizorem i patrzeć na wymyślone problemy innych ludzi.

W styczniu, lutym i przez większość marca poddasze było zbyt zimne, aby tam wchodzić. W powietrzu unosiły się lodowate opary, straszna mgła okrywała wszystko – było tam groźnie i przygnębiająco. Toteż całymi dniami nie opuszczaliśmy naszego cieplejszego pokoju, który teraz zamienił się w salę telewizyjną.

Zresztą bliźnięta uwielbiały telewizję. Nawet śnieg prószący na ekranie po zakończeniu programu był według nich lepszy niż nic. Szczególnie Cory lubił po przebudzeniu się patrzeć na małych ludzi podających wiadomości czy prognozę pogody; z pewnością te głosy witały go bardziej radośnie niż ponure, zasłonięte okna.

Telewizja nas kształtowała, uczyła, jak pisać i wymawiać trudne słowa. Dowiedzieliśmy się, że aby utrzymać czystość, trzeba pozbyć się przykrych zapachów i unikać gromadzenia się wosku na podłodze w kuchni; nie należy też dopuścić, aby wiatr splątał włosy, a przed łupieżem – niech cię ręka Pańska broni! W kwietniu miałam skończyć trzynaście lat, zbliżał się okres trądziku młodzieńczego! Codziennie oglądałam dokładnie skórę, szukając okropności, które w każdej chwili mogły wyskoczyć. Naprawdę braliśmy reklamy bardzo serio, wierzyliśmy, że prawdy w nich głoszone ustrzegą nas przed wszystkimi niebezpieczeństwami. Dorastaliśmy. Szczególnym zmianom podlegały nasze ciała. Wyrosły nam włosy w miejscach, gdzie ich wcześniej nie było – takie śmieszne, delikatne, bursztynowego koloru, ale ciemniejsze niż te na głowie. Nie podobały mi się, więc brałam pincetę i wyrywałam je, gdy tylko się pojawiały, ale one były jak chwasty: im więcej wyrywałam, tym szybciej rosły. Chris znalazł mnie kiedyś w chwili, gdy próbowałam uparcie złapać jeden poskręcany, żółty włos, aby go wyrwać.

– Co ty, u diabła, robisz? – wykrzyknął.

– Nie chcę się golić pod pachami i nie chcę używać takiego depilatora jak mama – on śmierdzi!

– Chcesz przez to powiedzieć, że wyrywasz włosy za każdym razem, gdy się pojawiają?

– No pewnie. Lubię mieć czyste i gładkie ciało – nawet jeżeli ty nie lubisz.

– To walka z wiatrakami – powiedział, uśmiechając się przebiegle. – Te włosy mają tam rosnąć – więc zostaw je w spokoju i przestań myśleć o gładkim, dziecięcym ciałku i pomyśl raczej, że te włosy są seksowne.

Seksowne? Seksowny mógł być obfity biust, ale nie poskręcane, sztywne włosy. Jednak nie powiedziałam tego, bo pod moją bluzką zaczynały się pojawiać dwa twarde pagórki, których, miałam nadzieję, Chris nie zauważył. Cieszyłam się, że przybywało mi co nieco z przodu, ale nie chciałam, aby ktokolwiek to widział. Nic z tego, często wzrok Chrisa skierowany był właśnie na mój biust i jestem pewna, że te małe pagórki dawno już zostały odkryte.

Budziłam się do życia, czułam jakieś dziwne dolegliwości, niejasne pożądania. Pragnęłam czegoś, czego nie umiałam nazwać, a co budziło mnie w nocy podnieconą, z bijącym sercem i przekonaniem, że był ze mną mężczyzna robiący coś, co powinien był dokończyć, ale zawsze budziłam się za szybko, zanim osiągnęłam szczyt, na który by mnie z pewnością wzniósł – gdybym tylko nie psuła wszystkiego.

Intrygowało mnie coś jeszcze. Każdego ranka, gdy tylko wstaliśmy i ubraliśmy się przed odwiedzinami wiedźmy z koszykiem, ścieliłam łóżka. Na prześcieradłach zaczęłam zauważać plamy, które były za małe na ślady snów Cory’ego o pobycie w łazience. One były na połowie łóżka zajmowanej przez Chrisa.

– O rany, Chris. Mam nadzieję, że nie śnisz o tym, że jesteś w łazience?!

Po prostu nie mogłam uwierzyć w jego opowieść o czymś, co nazwał „polucje”!

– Chris, myślę, że powinieneś powiedzieć o tym mamie, żeby cię zabrała do lekarza. Cokolwiek to jest, może być zaraźliwe i Cory mógłby to złapać, a on już i tak wystarczająco brudzi łóżko.

Rzucił mi pogardliwe spojrzenie, a jego twarz oblał rumieniec.

– Nie muszę iść do lekarza – powiedział chłodno. – Słyszałem rozmowy starszych chłopców w szkolnej łazience. To, co się ze mną dzieje, jest zupełnie normalne.

– To nie może być normalne – to jest zbyt odrażające.

– Też coś! – zakpił, a w jego oczach pojawiło się rozbawienie. – Twój czas brudzenia prześcieradeł też nadchodzi.

– O czym ty mówisz?

– Zapytaj mamę. Najwyższy czas, żeby ci powiedziała. Już zauważyłem, że zaczynasz się rozwijać – a to jest właściwy znak.

Byłam wściekła, że on zawsze wiedział o wszystkim więcej niż ja! Gdzie on się dowiedział tylu rzeczy – z obrzydliwych rozmów w chłopięcej ubikacji? Ja też słyszałam wiele bezsensownych rozmów w dziewczęcej ubikacji, ale w życiu nie uwierzyłabym w ani jedno słowo. To wszystko było po prostu zbyt wulgarne!

Bliźnięta rzadko używały krzeseł, a nie mogły tarzać się po łóżkach, żeby ich nie pognieść, bo babcia wymagała utrzymywania wszystkiego „we wzorowym porządku”. Bawiły się na podłodze, spoglądając od czasu do czasu w telewizor na co ciekawsze sceny. Carrie miała swój domek dla lalek z wieloma małymi ludzikami, do których ciągle mówiła w ten swój śpiewny, rytmiczny sposób, działający nam na nerwy. Często rzucałam w jej stronę karcące spojrzenie, mając nadzieję, że zamknie buzię choć na dwie sekundy – nigdy jednak nic nie powiedziałam, bo to skończyłoby się okropnym wyciem.

Gdy Carrie przestawiała lalki i rozmawiała z nimi, Cory bawił się zabawkami Tinkera. Nie chciał używać wskazówek, które Chris starał się mu przekazać. Cory zawsze konstruował coś, z czego mógł wydobywać dźwięki i tworzyć melodię. Przy odgłosach płynących z telewizora i ciągle zmieniających się w nim obrazach, z uroczym domkiem Carrie i zabawkami Tinkera uprzyjemniającymi godziny Cory’emu, bliźniętom udawało się maksymalnie wypełnić swoje ograniczone życie. Młodzi ludzie łatwo się przystosowują; przekonałam się o tym, obserwując ich. Oczywiście, trochę narzekali, zwłaszcza na dwie rzeczy. Dlaczego mama nie odwiedza nas tak często jak kiedyś? Nie wiedziałam, co im odpowiedzieć. Drugą sprawą było jedzenie; nigdy im nie smakowało. Mieli ochotę na rożki lodowe, które widzieli w telewizji i hot dogi zajadane przez telewizyjne dzieci. Prawdę mówiąc, mieli ochotę na wszystko, co chcą dzieci – na słodycze i zabawki. Zabawki, które dostawali. Słodycze, które mieli tylko od wielkiego święta.

W czasie gdy dzieci hałasowały na podłodze, Chris i ja próbowaliśmy zrozumieć zawikłane sytuacje rozgrywające się codziennie przed naszymi oczami. Oglądaliśmy niewiernych mężów oszukujących swe kochające żony, gderające żony albo żony zbyt zajęte dziećmi, aby poświęcić swoim mężom trochę uwagi, której ci ostatni tak bardzo potrzebowali. Zdarzało się też odwrotnie. Żony mogły nie dochować wierności mężom dobrym, jak i złym. Dowiedzieliśmy się, że miłość jest jak bańka mydlana: jednego dnia pięknie lśni, drugiego dnia już jej nie ma. Potem przychodziły łzy, nieszczęśliwe miny i wyżalanie się nad filiżankami kawy pitymi bez końca przy stole w kuchni z najlepszą przyjaciółką lub przyjacielem, którzy mieli swoje własne problemy. Gdy tylko odchodziła jedna miłość, nadchodziła następna, rozbijająca znów tę lśniącą bańkę mydlaną. Tak bardzo ci wszyscy piękni ludzie starali się odnaleźć doskonałą miłość, a nigdy im się to nie udawało.

Pewnego marcowego popołudnia mama weszła do pokoju z dużym pudłem pod pachą. Byliśmy przyzwyczajeni do jej widoku z wieloma prezentami, nie tylko z jednym, ale dziwne było to, że dała znak Chrisowi, który zdawał się ów znak zrozumieć, bo wstał ze swojego miejsca, wziął za ręce bliźnięta i zabrał je na poddasze. Ja nic z tego nie rozumiałam. Tam było ciągle zimno. Czy to jakaś tajemnica? Czy to był prezent tylko dla mnie?

Usiadłyśmy obok siebie na łóżku, które dzieliłam z Carrie, i zanim mogłam obejrzeć „prezent” przeznaczony tylko dla mnie, mama oznajmiła, że musimy porozmawiać jak „kobieta z kobietą”.

Słyszałam już o męskich rozmowach w starych filmach Andy’ego Hardy’ego i wiedziałam, że tego typu rozmowy miały związek z dorastaniem i seksem. Próbowałam więc nie okazywać zbyt dużego zainteresowania, które nie przystoi damie – chociaż tak naprawdę to umierałam z ciekawości.

Ale czy powiedziała mi to, na co czekałam przez wiele lat? Nie! Siedziałam pełna powagi i oczekiwania na odkrycie tajemnicy całego zła i grzesznych spraw, które według teorii pewnej babci-wiedźmy chłopcy znali od urodzenia. Z niedowierzaniem słuchałam wyjaśnień mamy, że lada dzień mogę zacząć krwawić! Ku mojemu jeszcze większemu zaskoczeniu dowiedziałam się, że miałam krwawić nie tylko raz w miesiącu, począwszy od teraz, aż do starości – wieku pięćdziesięciu lat, ale na dodatek za każdym razem miało to trwać aż pięć dni!

– Do pięćdziesięciu lat? – spytałam cichym i słabym głosem.

Uśmiechnęła się do mnie słodko i czule.

– Czasami się zatrzymuje przed pięćdziesiątką, a czasami trwa jeszcze kilka lat – nie ma na to reguły. Ale w okolicy tego wieku można się spodziewać wejścia w „odmienne życie”. To się nazywa menopauza.

– Czy to będzie bolało? – w tej chwili była to dla mnie najważniejsza sprawa.

– Twoje miesiączki? Możesz odczuwać lekkie skurcze, ale nie będzie tak źle i mogę ci powiedzieć z doświadczenia własnego i innych moich znajomych, że im bardziej się tego boisz, tym bardziej boli.

Wiedziałam o tym! Nigdy nie widziałam krwi, która nie sprawiała mi bólu – chyba że była to krew kogoś innego. No, a wszystkie te nieczystości, te bóle, skurcze, przygotowujące macicę na przyjęcie „zapłodnionego jaja”, z którego wyrośnie dziecko? Potem dała mi pudełko zawierające przedmioty potrzebne na „ten czas w miesiącu”.

– Poczekaj, mamo! – zawołałam, wymyśliwszy sposób, jak uniknąć tego wszystkiego. – Zapominasz, że chcę być baletnicą, a tancerki nie powinny mieć dzieci. Panna Danielle zawsze nam mówiła, że lepiej nigdy nie mieć dziecka. A ja nie chcę mieć, nigdy. Więc możesz to wszystko zabrać do sklepu i odebrać pieniądze, bo ja odwołuję ten cały miesiączkowy bałagan!

Zachichotała, a potem mocniej mnie przytuliła i pocałowała w policzek.

– Musiałam przeoczyć coś w moim wyjaśnieniu – menstruacji nie można uniknąć. Musisz zaakceptować wszystkie sposoby, jakimi natura zechce zmienić twoje ciało z dziewczęcego w ciało kobiety. Chyba nie chcesz przez całe życie pozostać dzieckiem?

Czułam się przygnębiona, tak bardzo chciałam być już dorosłą kobietą i mieć wspaniałe kształty, a jednak nie byłam przygotowana na takie nieprzyjemne przeżycia – i to co miesiąc!

– Cathy, nie wstydź się i nie lękaj pewnej niewygody i kłopotu – dzieci wszystko wynagradzają. Pewnego dnia zakochasz się, wyjdziesz za mąż i zapragniesz dać swojemu mężowi dzieci – jeżeli będziesz go naprawdę kochała.

– Mamo, jeżeli dziewczynki muszą przez to przejść, aby się stać kobietami, to co musi znosić Chris, aby stać się mężczyzną?

Zachichotała dziewczęco i przycisnęła swój policzek do mojego.

– W nich też zachodzą zmiany, chociaż nie krwawią. Chris niedługo zacznie się golić – i to codziennie. Będzie też musiał nauczyć się kontrolowania innych rzeczy, którymi ty się nie musisz martwić.

– Jakich rzeczy? – zapytałam, pragnąc, aby płeć męska dzieliła choć w części cierpienie dojrzewania.

Gdy nie odpowiedziała, zapytałam:

– To Chris wysłał cię do mnie z tymi radami, prawda?

Skinęła głową, dodając, że miała zamiar to zrobić już dawno, ale na dole było zawsze takie zamieszanie, że trudno jej było spełnić tę powinność.

– A Chris – jakie bóle on musi znosić?

Zaśmiała się, pozornie rozbawiona.

– Innym razem, Cathy. Teraz schowaj te rzeczy i użyj ich, gdy zajdzie potrzeba. Jeżeli dostaniesz okres w nocy lub w czasie tańca, nie wpadaj w panikę. Ja miałam dwanaście lat, gdy dostałam pierwszą miesiączkę. Jeździłam wtedy na rowerze i wiesz, przynajmniej sześć razy wpadałam do domu, aby zmienić majtki, zanim moja mama w końcu to zauważyła i zechciała łaskawie mi wytłumaczyć, o co chodzi. Byłam wściekła, że nie uprzedziła mnie o tym. Ale ona nigdy mi o niczym nie mówiła. Wierz lub nie, ale szybko się do tego przyzwyczaisz i nie będziesz odczuwała różnicy.

Pomijając te pudełka z rzeczami, których pragnęłam nigdy nie używać – ponieważ nie zamierzałam mieć dziecka, ucięłyśmy sobie z mamą przyjemną, serdeczną rozmowę.

Jednak już po chwili, gdy zawołała Chrisa i bliźnięta z poddasza, kiedy całowała go, czochrała jasne loki i drażniła się z nim, niemal ignorując maluchy, bliskość łącząca nas przed chwilą zniknęła. Carrie i Cory czuli się teraz nieswojo w jej obecności. Podbiegli do mnie, wdrapali się na kolana i siedząc w moich mocnych objęciach, obserwowali Chrisa obdarzanego pocałunkami i pieszczotami. Podczas gdy ja i Chris wkraczaliśmy w okres dojrzałości i dążyliśmy ku dorosłości, bliźnięta zatrzymały się w miejscu, nie podążały nigdzie.

Po długiej, chłodnej zimie przyszła wiosna. Na poddaszu robiło się coraz cieplej. Poszliśmy tam we czworo, aby zdjąć papierowe płatki śniegu i znowu ożywić poddasze naszymi wspaniałymi, wiosennymi kwiatami.

W kwietniu były moje urodziny – mama uczciła je prezentami, lodami i ciastem. Spędziła z nami niedzielne popołudnie i nauczyła mnie haftu z włóczki oraz kilku wzorów wyszywania. Otrzymane od niej zestawy krawieckie pozwalały mi w jeszcze jeden sposób zająć sobie czas.

Po moich urodzinach nadeszło święto bliźniąt – ich szóste urodziny. Mama znów kupiła ciasto, lody i wiele prezentów, wśród nich instrumenty muzyczne, które rozjaśniły błękitne oczy Cory’ego. Zauroczony, przyglądał się długo akordeonowi, ścisnął go raz lub dwa, przyciskając klawisze palcami – wyciągał głowę, wsłuchując się uważnie w wydawane przez instrument dźwięki. Niewiarygodne, ale zaraz zaczął grać na nim melodie! Nie mogliśmy w to uwierzyć. Potem znów nas zamurowało, gdy odwrócił się do małego pianina Carrie i zrobił to samo.

– Wszystkiego najlepszego, kochana Carrie, wszystkiego najlepszego dla ciebie i dla mnie.

– Cory ma świetny słuch – stwierdziła mama, spoglądając wreszcie na najmłodszego syna, ale jakoś tak smutno i tęsknie. – Moi obaj bracia byli muzykami. Na nieszczęście ojciec nie miał serca dla sztuki ani artystów – nie tylko dla muzyków, ale też malarzy, poetów i tak dalej. Uważał ich za słabych i zniewieściałych. Zmusił mojego starszego brata do przyjęcia posady w jego banku, nie zważając na to, że syn nie cierpiał tej pracy. Imię dostał po ojcu, ale wołaliśmy na niego Mal. Był młody i przystojny. W weekendy Mal uciekał od znienawidzonego banku i wyjeżdżał na motorowerze w góry. W drewnianym domku, który sam zbudował, komponował muzykę. Pewnego deszczowego dnia za ostro wziął zakręt i spadł w przepaść. Miał dwadzieścia dwa lata, gdy zginął. Mój młodszy brat miał na imię Joel. Uciekł z domu w dniu pogrzebu Mala. Byli bardzo ze sobą związani i jestem pewna, że nie mógł znieść myśli, że będzie musiał zająć miejsce Mala i zostać spadkobiercą stanowiska w przedsiębiorstwie ojca. Dostaliśmy tylko jedną kartkę z Paryża, gdzie, jak napisał, pracował w orkiestrze. Następna wiadomość, jaką otrzymaliśmy może trzy tygodnie później, informowała nas o jego śmierci w Alpach w Szwajcarii. Miał dopiero dziewiętnaście lat. Pędząc na nartach, wpadł w jakiś głęboki rów wypełniony śniegiem. Nigdy nie odnaleziono jego ciała.

O rany! Tyle wypadków. Dwaj bracia zginęli i tata też, wszyscy w wypadkach. Moje smutne spojrzenie napotkało poważny wzrok Chrisa. Zaraz po wyjściu mamy poszliśmy na strych, do naszych książek.

– Do diabła, przeczytaliśmy już wszystko! – zaklął Chris z głębokim niezadowoleniem, rzucając mi niechętne spojrzenie.

To nie moja wina, że potrafił przeczytać książkę w kilka godzin!

– Moglibyśmy znów przeczytać dramaty Szekspira – zaproponowałam.

– Nie lubię sztuk!

Ja uwielbiałam Szekspira i Eugene’a O’Neilla i wszystko, co było dramatyczne, wyszukane, pełne burzliwych uczuć i namiętności.

– Nauczmy bliźnięta pisać i czytać – zasugerowałam. W ten sposób im również mogliśmy zapewnić nową atrakcję. – Poza tym przynajmniej nie będą mieli wody z mózgu przez to ciągłe oglądanie telewizji. I nie oślepną – dodałam.

Zeszliśmy na dół, zdecydowani wypełnić swoje pedagogiczne powinności. Bliźnięta siedziały z oczami wlepionymi w Królika Bugsa, właśnie kończącego swój program.

– Nauczymy was czytać i pisać – oświadczył Chris.

Zaprotestowali głośnym krzykiem.

– Nie! – zawyła Carrie. – Nie chcemy się uczyć pisać i czytać!Nie piszemy listów! Chcemy oglądać „Kocham Lucy”!

Zaciągnęliśmy je na poddasze. To tak, jakby się próbowało utrzymać w ręku śliskie węże. Na dodatek jeden z nich był strasznie głośny.

Cory nie krzyczał, nawet nie bił mnie swoimi małymi piąstkami; on po prostu łapał się mocno przedmiotów, które były w zasięgu rąk, oplatał nogami wszystko, co mogło być dla nich oparciem.

Nigdy jeszcze dwoje nauczycieli amatorów nie miało bardziej niechętnych uczniów. W końcu jednak, za pomocą pogróżek i bajek, udało nam się ich zainteresować. Wkrótce zaczęliśmy naukę zapamiętywania i recytowania liter. Do przepisywania słów dostali pierwszy elementarz MacGuffeya.

Nie znając innych dzieci w ich wieku, byliśmy przekonani, że nasi sześcioletni uczniowie radzili sobie wyjątkowo dobrze. Z niecierpliwością czekaliśmy zawsze na mamę, aby przedstawić jej krótkie „dzieło” Cory’ego i Carrie. Aby było sprawiedliwie, każde miało tyle samo słów do napisania.

Kiedyś wykaligrafowali dużymi, koślawymi literami:

Kochana Mamusiu,

Kochamy Cię,

Cukierki też.

Do widzenia,

Carrie i Cory.

Tyle wysiłku i pracy włożyli w napisanie tej notatki, niepodyktowanej ani przez Chrisa, ani przeze mnie – notatki, którą mieli nadzieję wręczyć mamie. Nie mieli okazji.

Potem nadeszło lato. Znów było gorąco i okropnie parno, chociaż mniej dokuczliwie niż w poprzednim roku. Chris doszedł do wniosku, że nasza krew była teraz rzadsza i dlatego mogliśmy łatwiej znosić upał.

Latem czytaliśmy mnóstwo książek. Mama właśnie przyniosła nam nową porcję książek z biblioteki dziadka, nawet nie zastanawiając się, czy będą nas interesowały lub czy będą odpowiednie dla młodych, podatnych umysłów. Zresztą to nie miało znaczenia. Chris i ja przeczytalibyśmy wszystko.

Szczególnie spodobała się nam powieść historyczna przedstawiająca dawne wydarzenia ciekawiej niż lekcje w szkole. Byliśmy zaskoczeni, czytając, że w dawnych czasach kobiety nie rodziły dzieci w szpitalach, ale w domach, na małej, wąskiej kozetce, która umożliwiała lekarzowi lepszy dostęp do pacjentki. Czasami pomagały tylko „akuszerki”.

– Małe łabędzie łóżko do rodzenia dzieci? – głośno zastanowił się Chris, podnosząc głowę i patrząc przed siebie.

Uśmiechnęłam się do niego. Byliśmy na poddaszu i leżeliśmy na starym, poplamionym materacu niedaleko otwartego okna, przez które napływało łagodne, ciepłe powietrze.

– A królowie i królowe, którzy bez wstydu przyjmowali w sypialni cały dwór i siadali zupełnie nago w łóżku?

– Myślisz, że wszystko w tych książkach jest prawdą?

– Pewnie, że nie! Ale dużo jest. W końcu przecież ludzie nie zakładali do łóżka nocnych koszul czy pidżam. Nosili tylko szlafmyce, żeby im było ciepło w głowę, a po diabła reszta.

Śmialiśmy się oboje, przedstawiając królów i królowe bez wstydu paradujących nago przed dworem i zagranicznymi dygnitarzami.

– Nagie ciało nie było wtedy, w średniowieczu, grzechem, prawda?

– Chyba nie – odpowiedział.

– Czy grzeszne jest to, co się robi nago?

– Tak myślę.

Już drugi raz zmagałam się z tym darem natury, który czynił ze mnie kobietę, a za pierwszym razem miałam takie boleści, że cały dzień leżałam w łóżku i robiłam wielkie zamieszanie z powodu moich skurczów.

– Powiedz, że nie uważasz, że to, co się ze mną dzieje, jest obrzydliwe.

Pochylił głowę, dotykając moich włosów.

– Cathy, ja uważam, że nic w ludzkim ciele i sposobie jego istnienia nie jest obrzydliwe. Jeżeli dzięki tym kilku dniom w miesiącu masz się stać kobietą taką jak nasza mama, popieram to całkowicie. A jeżeli to boli i nie lubisz tego, to pomyśl o tańcu, który też sprawia ci ból, tak mi przecież mówiłaś. A jednak uważasz, że cena, jaką płacisz, jest warta zachodu.

Gdy przerwał, mocniej objęłam go ramionami.

– Ja też płacę swoją cenę za stawanie się mężczyzną. I nie mam nikogo, z kim mógłbym o tym porozmawiać, tak jak ty z mamą. Jestem zupełnie sam, czasami nie wiem, w którą stronę się zwrócić i jak oprzeć się pokusie. Na dodatek cholernie się boję, że nigdy nie zostanę lekarzem.

– Chris – zaczęłam, wiedząc, że wchodzę na grząski grunt – czy ty nie masz nigdy wobec niej wątpliwości?

Zauważyłam grymas na jego twarzy, ale brnęłam dalej, zanim zdążył odeprzeć mój atak ostrą uwagą.

– Czy nie uważasz, że to… dziwne, że tak długo nas trzyma w zamknięciu? Przecież ma mnóstwo pieniędzy, Chris, wiem, że ma. Te pierścionki i bransolety, one nie są sztuczne, jak nam wmawia. Wiem, że nie są!

Odsunął się, gdy po raz pierwszy wspomniałam o „niej”. Chris uwielbiał to wcielenie kobiecej doskonałości, po chwili jednak znów mnie obejmował, mówiąc:

– Nie zawsze jestem takim optymistą, za jakiego mnie uważasz. Czasami, tak samo jak ciebie, męczą mnie wątpliwości. Wtedy wracam myślami do czasów, gdy nas tu jeszcze nie było, i czuję, że muszę jej ufać i wierzyć, muszę być taki jak tata. Pamiętasz, co zawsze mówił: „Na wszystko, co wydaje się dziwne, musi być jakieś wytłumaczenie. I nie ma tego złego, co by na dobre nie wyszło”. W to właśnie staram się wierzyć – musi mieć jakiś poważny powód, dla którego trzyma nas tutaj, a nie wysyła do jakiejś szkoły z internatem. Ona wie, co robi. Poza tym, Cathy, tak bardzo ją kocham. Nic na to nie poradzę. Bez względu na to, co zrobi, czuję, że nie przestanę jej kochać.

Kocha ją bardziej ode mnie, pomyślałam z goryczą.

Mama przychodziła teraz bardzo nieregularnie. Kiedyś minął tydzień bez jej odwiedzin. Kiedy się wreszcie pojawiła, powiedziała, że jej ojciec jest bardzo chory. Byłam uradowana tą nowiną.

– Czy mu się pogarsza? – spytałam, czując się jednak trochę winna.

Wiedziałam, że nie powinno się nikomu życzyć śmierci, ale jego śmierć była naszym ratunkiem.

– Tak – powiedziała smutnym tonem – ciągle jest gorzej. Lada dzień, Cathy, już lada dzień. Nie uwierzylibyście w jego cierpienia, boleści; gdy tylko odejdzie, będziecie wolni.

O rany, pomyśleć tylko, że byłam na tyle okrutna, aby życzyć temu staremu człowiekowi natychmiastowej śmierci! Boże, wybacz mi. Ale to ciągłe zamknięcie nie było dla nas dobre; potrzebowaliśmy świeżego powietrza, ciepłego słońca i czuliśmy się tacy samotni, nie widując innych ludzi.

– To może nastąpić w każdej chwili – podsumowała mama i ruszyła do wyjścia.

„Kołysz lekko, słodki rydwanie, przybywający tu, aby zabrać mnie do domu…” – nuciłam sobie, gdy ścieliłam łóżka i czekałam na wiadomość, że dziadek jest już w drodze do nieba, jeżeli złoto mu pomogło, lub do piekła, jeżeli diabła nie dało się przekupić.

– Jeżeli dojdziesz tam przede mną…

Mama stała w drzwiach, wyglądała na zmęczoną.

– Mija kryzys… wraca do zdrowia – tym razem.

Drzwi się zamknęły, zostaliśmy sami ze straconymi nadziejami.

Tego wieczoru położyłam bliźnięta do łóżek, bo mama rzadko pojawiała się, aby to zrobić. To ja całowałam ich buzie na dobranoc i wysłuchiwałam dziecięcych modlitw. Chris też miał w tym swój udział. Oni nas kochali, widać to było wyraźnie w ich dużych, błękitnych oczach. Gdy usnęli, podeszliśmy do kalendarza, aby skreślić kolejny dzień. Nadszedł następny sierpień. Mieszkaliśmy w tym więzieniu już cały rok.

Część druga

Ażeby się okazał ten dzień, a cienie przeminęły.

Pieśń nad Pieśniami 2,17

Coraz starsi, coraz mądrzejsi

Minął kolejny rok, podobny do pierwszego. Mama przychodziła coraz rzadziej, ale zawsze z obietnicami, które podtrzymywały naszą nadzieję i wiarę, że od uwolnienia dzieli nas już tylko kilka tygodni. Każdego wieczoru wykreślaliśmy z kalendarza mijający dzień.

Mieliśmy już trzy kalendarze pokreślone wielkimi, czerwonymi krzyżykami. Nasz umierający dziadek, już sześćdziesięcioośmioletni, zawsze bliski wydania ostatniego tchu, żył i żył, podczas gdy my czekaliśmy na wolność w coraz większym zapomnieniu. Wyglądało na to, że dziadek dożyje sześćdziesiątych dziewiątych urodzin.

W czwartki służba Foxworth Hall jeździła do miasta i wtedy oboje z Chrisem wchodziliśmy na dach, gdzie leżeliśmy, delektując się promieniami słońca lub blaskiem księżyca i gwiazd. Chociaż było to niebezpieczne, to jednak tylko tam mogliśmy naprawdę poczuć świeże powietrze.

W miejscu, gdzie spotykały się dwa skrzydła domu, mogliśmy oprzeć stopy o komin i czuć się w miarę bezpiecznie. Nasze miejsce na dachu było niewidoczne dla osób stojących na ziemi.

Ponieważ groźby babci ciągle pozostawały tylko groźbami, staliśmy się z Chrisem mniej ostrożni. Nie zawsze zachowywaliśmy się przyzwoicie w pokoju i nie zawsze byliśmy całkowicie ubrani. Trudno było żyć dzień po dniu, ciągle ukrywając swoje intymne części ciała przed płcią przeciwną. A szczerze mówiąc, żadne z nas nie przejmowało się specjalnie tym, kto co widział.

Powinniśmy się tym przejmować.

Powinniśmy być bardziej ostrożni.

Powinniśmy zachować w pamięci obraz pokrwawionych, wychłostanych pleców mamy i nigdy, przenigdy go nie zapomnieć. Ale ten dzień, gdy została zbita, wydawał nam się tak bardzo odległy. Jak cała wieczność.

Byłam już nastolatką i nigdy nie widziałam swojego ciała w całości z tej prostej przyczyny, że lustro na drzwiczkach apteczki było za wysoko, aby się obejrzeć. Nigdy nie widziałam rozebranej kobiety, nawet na zdjęciu, a obrazy i marmurowe rzeźby nie przedstawiały szczegółów. Pewnego razu, gdy zostałam sama w pokoju, rozebrałam się do naga przed lustrem toaletki. Przyglądałam się sobie, wdzięczyłam się i podziwiałam. Z pewnością byłam teraz piękniejsza, niż gdy tu przyjechałam. Obróciłam się w obie strony i nie spuszczałam oczu z odbicia w lustrze podczas wykonywania figur baletowych.

Jakieś dziwne mrowienie karku uświadomiło mi, że ktoś jest w pokoju. Odwróciłam się gwałtownie i ujrzałam Chrisa stojącego w cieniu szafy. Jak długo tu był? Czy widział te wszystkie nieskromne rzeczy, które robiłam? O Boże, miałam nadzieję, że nie!

Zamurowało go. Dziwne spojrzenie rozjaśniało jego błękitne oczy, jakby nigdy wcześniej nie widział mnie nago – a widział, wiele razy.

Z mojej zarumienionej twarzy skierował wzrok na piersi, potem jeszcze niżej i niżej, aż do stóp, po czym jego wzrok powędrował znów wolno w górę.

Stałam drżąca, niezdecydowana i zastanawiałam się, co zrobić, żeby nie wyjść na głupią świętoszkę w oczach mojego brata, który zawsze dobrze wiedział, jak mnie wyśmiać. Był jakiś obcy, starszy, jak ktoś, kogo nigdy wcześniej nie spotkałam. Jednocześnie wydawał się słaby, oszołomiony, zakłopotany i gdybym się ruszyła, aby się okryć, odebrałabym mu coś, co tak bardzo pragnął ujrzeć. A tego też nie chciałam.

– Chris, proszę, odejdź.

Wydawał się nie słyszeć.

Tylko wciąż patrzył.

Cała oblałam się rumieńcem i poczułam pot pod pachami, a puls zaczął mi dziwnie szybko bić. Czułam się jak dziecko złapane z ręką w słoju z ciastkami, winne niewielkiego przecież przestępstwa, ale okropnie bojące się srogiej kary. Nagle moje serce zaczęło szaleńczo walić z przerażenia. Czego jednak miałam się obawiać? To był tylko Chris.

Zawstydziłam się i szybko sięgnęłam po zdjętą przed chwilą sukienkę, żeby schować się za nią i kazać mu odejść.

– Nie – powiedział Chris, gdy trzymałam już sukienkę w ręku.

– Nie powinieneś – wymamrotałam, drżąc jeszcze bardziej.

– Wiem, że nie powinienem, ale ty wyglądasz tak pięknie. Czuję się, jakbym cię nigdy wcześniej nie widział. Jak to się stało, że wyrosłaś na tak piękną dziewczynę, a ja byłem przy tobie cały czas i nie dostrzegłem tego?

Jak odpowiedzieć na takie pytanie? Mogłam tylko spojrzeć na niego i błagać wzrokiem.

Właśnie wtedy, tuż za mną w zamku zazgrzytał klucz. Próbowałam szybko włożyć sukienkę przez głowę, zanim ona wejdzie. Boże! Nie mogłam znaleźć rękawów. W końcu je znalazłam i ściągnęłam na dół sukienkę. Za późno. Ona już zdążyła ujrzeć moją nagość, mówiły o tym jej błyszczące, szare oczy. Odwróciła je ode mnie i przeszyła Chrisa piorunującym spojrzeniem.

– No więc – splunęła – nareszcie was złapałam! Wiedziałam, że prędzej czy później mi się uda!

Ona pierwsza się odezwała. To przypominało jeden z moich koszmarów… nago przed babcią i Bogiem.

Chris otrząsnął się z zamroczenia i zrobił krok do przodu, ostro odpowiadając:

– Złapałaś nas? Na czym? Nic nie robiliśmy!

Nic…

Nic…

Nic…

To jedno słowo ciągle powracało. W jej oczach robiliśmy wszystko!

– Grzesznicy! – zasyczała, patrząc znów na mnie swoimi okrutnymi oczami. Nie było w nich litości. – Myślisz, że jesteś piękna? Myślisz, że te nowe zaokrąglenia są przyjemne? Lubisz te swoje długie, złote włosy, które codziennie szczotkujesz i kręcisz?

Wtedy się uśmiechnęła – był to najbardziej przerażający uśmiech, jaki kiedykolwiek widziałam.

Moje kolana nerwowo uderzały o siebie; ręce drżały. Bez bielizny i z rozpiętym zamkiem z tyłu czułam się taka bezbronna.

– Ile razy pozwoliłaś bratu na wykorzystanie twojego ciała? – wypaliła babcia.

Stałam w miejscu, nie mogąc mówić i nie rozumiejąc, o co jej chodzi.

– Wykorzystanie? Co babcia ma na myśli?

Jej oczy, zwężone do maleńkich szparek, złapały rumieniec zawstydzenia na twarzy Chrisa, świadczący o tym, że on wiedział, o co chodziło, nawet jeżeli ja nie miałam pojęcia.

– Chciałem powiedzieć – zaczął, jeszcze bardziej się czerwieniąc – że nic złego nie robiliśmy.

Miał już męski głos, mocny i głęboki.

– No proszę, spójrz na mnie tymi swoimi pełnymi nienawiści, podejrzliwymi oczami. Wierz, w co chcesz, ale Cathy i ja nie zrobiliśmy nigdy ani jednej złej, grzesznej czy bezbożnej rzeczy!

– Twoja siostra była naga – pozwoliła ci patrzeć na swoje ciało – to jest grzech.

Zwróciła pełne nienawiści oczy na mnie, po czym odwróciła się na pięcie i wyszła z pokoju. Zostawiła mnie roztrzęsioną. Chris był na mnie wściekły.

– Cathy, dlaczego, do diabła, musiałaś się rozebrać w tym pokoju? Wiesz, że ona nas szpieguje, ciągle mając nadzieję, że na czymś nas złapie!

W jego oczach pojawiło się złe spojrzenie, przez co wyglądał dużo starzej i strasznie brutalnie.

– Ona nas ukarze. To, że wyszła, nie robiąc nam krzywdy, wcale nie znaczy, że nie wróci.

Byłam pewna… wiedziałam. Ona na pewno wróci – z batem!

Bliźnięta, rozespane i marudne, przyszły na dół ze strychu. Carrie usadowiła się przy domku dla lalek. Cory przysiadł na piętach, aby oglądać telewizję. Wziął swoją drogą, profesjonalną gitarę i zaczął grać. Chris siedział na łóżku i wpatrywał się w drzwi. Ja czatowałam, gotowa uciekać, gdyby wróciła. Chciałam uciec do łazienki, zamknąć drzwi na klucz… chciałam…

W zamku ktoś przekręcił klucz. Poruszył klamką.

Skoczyłam na równe nogi. Chris powiedział:

– Biegnij do łazienki i zostań tam.

Babcia weszła do pokoju, wielka jak drzewo i nie miała ze sobą bata, ale olbrzymie, krawieckie nożyce. Były chromowane, błyszczące i wyglądały na ostre.

– Siadaj, dziewczyno! – warknęła. – Obetnę ci włosy, aż do skóry, wtedy nie będziesz czuła dumy, patrząc w lustro.

Gdy zobaczyła moje zaskoczenie, uśmiechnęła się pogardliwie i okrutnie – po raz pierwszy widziałam, jak się uśmiecha.

Spełniły się moje najgorsze obawy! Już wolałabym chłostę! Zapuszczanie od nowa takich pięknych, długich włosów potrwa lata. Hodowałam je, odkąd tatuś pierwszy raz powiedział, że są piękne, a on lubił u dziewczynek długie włosy. Boże, skąd ona mogła wiedzieć, że prawie co noc śniło mi się, że przychodzi do pokoju, gdy śpię, i strzyże mnie jak owcę? Czasami śniło mi się nawet, że budziłam się rano nie tylko łysa i brzydka, ale też bez piersi!

Próbowałam uciec do łazienki i zamknąć za sobą drzwi. Ale moje dobrze wytrenowane nogi tancerki odmówiły posłuszeństwa. Byłam sparaliżowana widokiem tych długich, błyszczących nożyc.

Wtedy Chris odezwał się mocnym, męskim głosem:

– Nie obetniesz ani jednego kosmyka włosów Cathy! Zbliż się tylko do niej, a rozwalę ci głowę tym krzesłem!

Trzymał w ręku krzesło i był gotów wprowadzić w czyn swoją groźbę. Gdy jej oczy tryskały nienawiścią, jego ziały ogniem.

Rzuciła Chrisowi jadowite spojrzenie, jakby jego pogróżki były bez znaczenia.

– No dobrze. Rób, jak chcesz. Dam ci wybór, dziewczyno – zetniesz włosy albo nie dostaniecie jedzenia i mleka przez cały tydzień.

– Bliźnięta nic złego nie zrobiły – powiedziałam błagalnie – Chris też nic nie zrobił. On nie wiedział, że byłam rozebrana, gdy przyszedł tu z poddasza – to była tylko moja wina. Wytrzymam przez tydzień bez jedzenia i mleka. Nie umrę z głodu, a poza tym mama nie pozwoli ci tego zrobić. Ona przyniesie nam jedzenie.

Nie powiedziałam tego jednak z wielkim przekonaniem. Mamy już tak długo nie było.

– Twoje włosy albo tydzień bez jedzenia – powtórzyła niewzruszona.

– Źle robisz, starucho – powiedział Chris, zbliżając się z podniesionym krzesłem. – Wszedłem tu niespodziewanie. Nie robiliśmy z Cathy nic zdrożnego. Nigdy nic takiego nie robiliśmy.

– Twoje włosy, albo żadne z was nie dostanie przez tydzień jedzenia – powiedziała do mnie, ignorując Chrisa. – A jeżeli zamkniesz się w łazience albo schowasz na poddaszu, żadne z was nie będzie jadło przez dwa tygodnie! Chyba że zejdziesz na dół z ogoloną głową!

Potem zwróciła zimne i wyrachowane oczy na Chrisa i przyglądała mu się długą, dręczącą chwilę.

– Myślę, że to ty obetniesz siostrze jej długie, piękne włosy – powiedziała z podstępnym uśmiechem.

Położyła na toaletce błyszczące nożyce.

– Gdy wrócę i zobaczę siostrę bez włosów, wtedy wszyscy dostaniecie jedzenie.

Wyszła i zamknęła drzwi na klucz. Chris gapił się na mnie, a ja na niego.

Uśmiechnął się.

– Daj spokój, Cathy, ona tylko blefuje! Mama przyjdzie lada chwila. Powiemy jej… nie ma sprawy. Nigdy nie obetnę ci włosów.

Podszedł do mnie i otoczył ramieniem.

– Dobrze, że schowaliśmy na poddaszu paczkę krakersów i pół kilo sera. I mamy jeszcze dzisiejsze jedzenie – stara wiedźma zapomniała o tym.

Nie jadaliśmy dużo, a tego dnia zjedliśmy jeszcze mniej niż zwykle, na wypadek, gdyby mama nie przyszła. Zostawiliśmy na później połowę mleka i pomarańcze. Dzień minął bez odwiedzin mamy.

Całą noc przewracałam się na łóżku, miałam potworne koszmary. Śniło mi się, że byliśmy z Chrisem w ciemnym lesie i szukaliśmy Carrie i Cory’ego. Wołaliśmy ich, bliźnięta jednak nie odpowiadały. Wpadliśmy w panikę i pobiegliśmy w ciemną otchłań.

Nagle z ciemności wyłoniła się chatka z piernika. Dach był z ciasteczek Oreo, a kolorowa, wijąca się ścieżka z twardych, bożonarodzeniowych cukierków. Paliki płotu były z miętowych paluszków, a zarośla z rożków lodowych w siedmiu smakach. Nie! To jakaś sztuczka! Nie możemy tam wejść! Na to Chris: Musimy wejść! Musimy ocalić bliźnięta!

Cicho weszliśmy do środka i ujrzeliśmy poduszki z gorących bułeczek, ociekające złocistym masłem, i sofę ze świeżo upieczonego chleba, też posmarowaną masłem.

W kuchni zobaczyliśmy czarownicę nad czarownice. Ostry nos, wystająca, zapadnięta, bezzębna szczęka, a na głowie mnóstwo strąków, ufarbowanych na szaro i sterczących na wszystkie strony.

Trzymała nasze bliźnięta za ich długie, złote włosy. Już miała je wrzucić do gorącego pieca! Były polukrowane na różowo i niebiesko, ich ciała nawet bez gotowania zamieniały się w pierniki, a oczy w czarne rodzynki!

Zaczęłam przeraźliwie krzyczeć!

Czarownica spojrzała na mnie swoimi szarymi, kamiennymi oczami, a jej zapadnięte usta, cienkie jak czerwone cięcie noża, rozwarły się w szerokim uśmiechu! Zanosiła się histerycznym śmiechem, a Chris i ja truchleliśmy ze strachu. Wtedy zaczęła przybierać inną postać. Zmieniła się z poczwarki w motyla, gdy my staliśmy w bezruchu i mogliśmy tylko patrzeć… nagle z horroru wyłoniła się mama!

Mama! Jej jasne włosy wiły się jak węże w naszą stronę, aby nas złapać! Ślizgające się pasma włosów owijały się dokoła naszych nóg i zbliżały się do gardeł, próbując nas udusić… nie byłoby wtedy żadnego problemu z dziedziczeniem spadku!

Kocham was, kocham was, kocham was, szeptała bez słów.

Obudziłam się, ale Chris i bliźnięta nadal smacznie spali.

Czułam zagrożenie, gdy sen chciał mnie ponownie porwać w swoje ramiona. Próbowałam przezwyciężyć to okropne uczucie coraz głębszego zapadania się, po chwili jednak znów pochłonął mnie głęboki, koszmarny sen. Biegłam jak szalona w ciemności, aż upadłam w kałużę krwi. Krew była lepka jak smoła, pojawiły się połyskujące diamentami ryby z łabędzimi głowami – okryły moje ramiona i nogi, tak że stały się zupełnie nieruchome. Ryby z łabędzimi głowami śmiały się, szczęśliwe, widząc mnie wykończoną i całą zakrwawioną. Widzisz! Widzisz! Krzyczały zawodzącymi głosami, powtarzanymi przez echo. Nie uwolnisz się!

Za ciężkimi, zaciągniętymi zasłonami wstawał blady świt.

Carrie spała przytulona do mnie.

– Mamo – mruknęła – nie lubię tego domu.

Jej jedwabne włosy na moim ramieniu ciążyły jak żelazo. Powoli powracało czucie do rąk, ramion i nóg.

Co się ze mną działo? Miałam ciężką głowę, jakby była cała wypchana kamieniami, wewnątrz niej czułam ogromne ciśnienie; ból był tak silny, że czaszka mało mi nie pękła! W palcach rąk i stóp ciągle czułam mrowienie. Moje ciało było ciężkie. Ściany się przybliżały, potem oddalały i nigdzie nie widziałam prostych, pionowych linii.

Usiłowałam przejrzeć się w lustrze naprzeciwko, ale głowa nie chciała nawet drgnąć. Zawsze przed snem rozkładałam na poduszce włosy, aby po odwróceniu głowy móc w nich zanurzyć policzek. To była jedna z tych zmysłowych rzeczy, które uwielbiałam – dotyk włosów na policzku, który zabierał mnie w słodkie sny o miłości.

A jednak dzisiaj na poduszce nie było moich włosów. Gdzie one były?

Nożyce nadal leżały na toaletce. Z ledwością mogłam je dostrzec. Przełykając kilka razy ślinę, wydałam z siebie cichy krzyk, wołając Chrisa. Modliłam się do Boga, aby sprawił, żeby mój brat usłyszał.

– Chris – w końcu udało mi się wyszeptać dziwnym, zachrypłym głosem – coś się ze mną dzieje.

Mój cichy szept obudził go, chociaż nie wiem, jak zdołał do niego dotrzeć. Usiadł na łóżku i przetarł oczy.

– Czego chcesz, Cathy? – zapytał.

Wymamrotałam coś, co wyciągnęło go z łóżka, i przywędrował do mnie w swojej pogniecionej niebieskiej pidżamie. Na mój widok wzdrygnął się. Wciągnął oddech i wydał z siebie krótkie, sapiące dźwięki, wyrażające przerażenie i szok.

– O Boże, Cathy!

Jego okrzyk wywołał u mnie ciarki na plecach.

– Cathy… och, Cathy! – zawodził.

Kiedy tak na mnie patrzył, a ja zastanawiałam się, jaki widok tak bardzo zaokrąglił jego błękitne oczy, spróbowałam podnieść moje ociężałe ręce i dotknąć opuchniętej, ciężkiej głowy. Jakoś udało mi się podnieść ręce – i w tym momencie wydałam z siebie głośny krzyk! Prawdziwy krzyk! Wyłam jak obłąkana, aż znalazł się przy mnie Chris i mocno objął.

– Przestań, proszę cię, przestań – szlochał. – Pomyśl o bliźniętach… nie wystrasz ich jeszcze bardziej… proszę, nie krzycz już, Cathy. One już tak dużo przeszły i wiem, że nie chcesz ich okaleczyć na zawsze, a tak się stanie, jeżeli zaraz się nie uspokoisz. Już dobrze. Zmyję ci to. Przysięgam, że dzisiaj usunę jakoś tę smołę z twojej głowy.

Znalazł na moim ramieniu mały, czerwony punkcik, miejsce, w które babcia wbiła igłę strzykawki, aby uśpić mnie jakimś środkiem. Kiedy spałam, wylała gorącą smołę na moje włosy. Przed użyciem smoły musiała je chyba zebrać dokładnie w węzeł, bo nie było ani jednego czystego pasemka.

Chris próbował przeszkodzić mi w oglądaniu siebie w lustrze, ale go odepchnęłam i z otwartymi szeroko ustami gapiłam się na okropną, czarną plamę, jaką była teraz moja głowa. Smoła spływała nawet po twarzy i pozostawiła na policzkach stróżki czarnych łez!

Patrzyłam na siebie i wiedziałam, że nigdy nie uda mu się zmyć tej smoły. Nigdy!

Cory pierwszy się obudził, gotowy od razu pędzić do okna, aby odsunąć zaciągnięte draperie. Wyskoczył z łóżka i miał już biec do okien, gdy mnie ujrzał.

Jego oczy zaokrągliły się. Usta rozwarły. Małe, poruszające się nerwowo ręce powędrowały do góry, przetarł piąstkami oczy, po czym znów popatrzył na mnie z niedowierzaniem.

– Cathy – wydusił z siebie wreszcie – czy to ty?

– Tak mi się wydaje.

– Dlaczego masz czarne włosy?

Zanim zdołałam odpowiedzieć, obudziła się Carrie.

– Ojej! – wykrzyknęła. – Cathy, twoja głowa jakoś dziwnie wygląda.

Jej oczy wypełniły się wielkimi łzami, które zaczęły spływać po policzkach.

– Nie podoba mi się teraz twoja głowa! – jęknęła, a potem zaczęła szlochać, jakby to jej włosy były pokryte smołą.

– Uspokój się, Carrie – odezwał się Chris opanowanym głosem. – To tylko smoła na włosach Cathy – i gdy się wykąpie i umyje włosy, będą takie same jak wczoraj. Chciałbym, żebyście w tym czasie zjedli na śniadanie pomarańcze i obejrzeli sobie telewizję. Później, gdy Cathy umyje już włosy, zjemy razem prawdziwe śniadanie. – Na wszelki wypadek nie wspomniał o babci, żeby nie pogłębiać ich stresu spowodowanego naszą sytuacją. Usiedli na podłodze, obierali i jedli pomarańcze, zatapiając się w telewizyjnych kreskówkach i innych idiotyzmach sobotniego poranka.

Chris zaprowadził mnie do wanny pełnej gorącej wody. Raz po raz zanurzałam głowę we wrzącej wodzie, podczas gdy Chris polewał włosy szamponem, aby zmiękczyć smołę. Rzeczywiście, smoła trochę zmiękła, ale nie zeszła i włosy nadał były brudne. Jego palce poruszały się w lepkiej masie. Cicho pojękiwałam. On naprawdę usiłował zmyć smołę bez usuwania moich włosów. Nic z tego. Jedyne, co przychodziło mi do głowy, to nożyce – błyszczące nożyce zostawione przez babcię na toaletce.

Klęcząc przy wannie, Chris zdołał w końcu przebić się palcami przez masę, ale gdy je cofnął, były pokryte klejącymi się, czarnymi włosami.

– Będziesz musiał wziąć nożyce! – zawołałam, zmęczona tymi bolesnymi zabiegami.

Ale nie, nożyczki były ostatecznością. Stwierdził, że musi być jakiś chemiczny związek rozpuszczający smołę, ale nie niszczący włosów. Chris posiadał bardzo profesjonalny zestaw chemiczny, który kiedyś dostał od mamy. Na pudełku widniało ostrzeżenie: „To nie zabawka. Pudełko zawiera niebezpieczne chemikalia i jest przeznaczone wyłącznie do profesjonalnego użytku”.

– Cathy – zaczął, przysiadając na bosych piętach – pójdę na strych i zrobię jakąś mieszankę, żeby to wreszcie zmyć.

Uśmiechnął się do mnie nieśmiało. Światło padające z sufitu oświetliło miękki meszek nad jego górną wargą i byłam pewna, że w dolnej części ciała miał mocniejsze i ciemniejsze włosy, tak jak ja.

– Cathy, muszę skorzystać z ubikacji. Nigdy tego przy tobie nie robiłem i trochę się wstydzę. Odwróć się i zatkaj palcami uszy. Może gdybym to samo zrobił do wanny, amoniak rozkleiłby twoje włosy.

Patrzyłam na niego zdumiona. Czy to działo się naprawdę? Powtarzałam sobie, że to tylko sen. A jednak to była prawda – siedziałam w wannie, zanurzając włosy w cuchnącej wodzie.

Cory i Carrie weszli, trzymając się za ręce, i przyglądali mi się, zaintrygowani, dlaczego tak długo zajmuję łazienkę.

– Cathy, co ty masz na głowie?

– Smołę.

– Dlaczego położyłaś sobie smołę na włosy?

– Zrobiłam to chyba przez sen.

– Gdzie znalazłaś smołę?

– Na poddaszu.

– A po co chciałaś mieć smołę we włosach?

Nienawidziłam kłamstwa! Chciałam jej powiedzieć, kto położył smołę na włosach, ale nie mogłam. Oni już wystarczająco bali się tej starej kobiety.

– Wracajcie i oglądajcie dalej telewizję, Carrie – rozkazałam, poirytowana pytaniami, które zadawała, a jednocześnie nie chcąc patrzeć na jej wychudłe policzki i zapadnięte oczy.

– Cathy, nie lubisz mnie już więcej?

– Oczywiście, że cię lubię, Carrie. Kocham was oboje, ale położyłam tę smołę na włosy przez pomyłkę i teraz jestem wściekła na siebie.

Carrie powędrowała z powrotem, aby znów usiąść obok Cory’ego. Rozmawiali szeptem w sobie tylko zrozumiałym języku. Myślę, że czasami byli dużo mądrzejsi, niż nam się wydawało.

Siedziałam już kilka godzin w wannie, w tym czasie Chris wymyślał coraz to nowe związki, które testował na małych pasemkach włosów. Próbował wszystkiego i kazał mi często zmieniać wodę na coraz gorętszą. Czułam się jak pomarszczona suszona śliwka, ale Chris po trochu usuwał lepką masę z mojej głowy. Smoła w końcu zeszła, z dużą ilością włosów. Były jednak na tyle gęste, że mogłam sobie pozwolić na znaczną ich utratę bez zauważalnej różnicy. Kiedy to wszystko się skończyło, był już wieczór, a my oboje nie mieliśmy jeszcze nic w ustach. Siedziałam na łóżku owinięta ręcznikiem i suszyłam przerzedzone włosy. Te, co zostały, były bardzo kruche, łamliwe i w kolorze platyny.

– Mogłeś sobie równie dobrze oszczędzić kłopotu – mruknęłam do Chrisa, zajadającego z apetytem dwa krakersy z serem. – Nie przyniosła nam jedzenia – i nie przyniesie, dopóki nie obetniesz mi wszystkich włosów.

Podszedł do mnie, trzymając talerz z krakersami i serem oraz szklankę wody.

– Jedz i pij. Przechytrzymy ją. Jeżeli do jutra nie przyniesie nam jedzenia albo mama się nie zjawi, obetnę ci tylko grzywkę, nad samym czołem. Wtedy będziesz mogła owinąć sobie głowę chustką, jakbyś się wstydziła swojej łysiny, a te włosy ci szybko odrosną.

Nic nie odpowiedziałam. Zjadłam krakersy z serem, popiłam ten posiłek wodą z kranu. Potem Chris wyszczotkował moje mizerne, osłabione włosy. To dziwne, jakie los płata figle: włosy jeszcze nigdy bardziej nie lśniły i nie były tak jedwabiste, jak w tej chwili. Położyłam się osłabiona przejściami tego dnia i wczorajszej nocy. Obserwowałam Chrisa siedzącego na łóżku i patrzącego na mnie. Gdy usnęłam, on nadal czuwał, trzymając w ręku długi kosmyk skręconych, delikatnych włosów.

Obudziłam się ze snu, targana koszmarami. Byłam zła, bezradna i sfrustrowana.

Wtedy ujrzałam Chrisa.

Był nadal w ubraniu, które nosił przez cały dzień. Postawił pod drzwiami najcięższe krzesło w pokoju, usiadł na nim i drzemał, a w ręku trzymał nożyce. Zabarykadował wejście, aby babcia nie mogła się ponownie wśliznąć do pokoju. Strzegł mnie przed nią.

Kiedy tak mu się przyglądałam, otworzył oczy, spłoszony, jakby przepraszając, że nie miał zamiaru spać i pozostawić mnie bez opieki. Nasze oczy się spotkały i wtedy Chris uśmiechnął się lekko.

– Cześć.

– Chris – pociągnęłam nosem – idź do łóżka. Nie możesz siedzieć tak cały czas.

– Mogę, gdy ty śpisz.

– To pozwól mi też być wartownikiem. Będziemy się zmieniać.

– Kto tu jest mężczyzną, ty czy ja? Poza tym ja jem więcej od ciebie.

– A co to ma do rzeczy?

– Jesteś teraz za szczupła, a gdybyś całą noc nie spała, stałabyś się jeszcze szczuplejsza. Ja mogę sobie jeszcze pozwolić na utratę kilku kilogramów.

On też miał niedowagę. Wszyscy mieliśmy, a jego niewielki ciężar nie zatrzymałby babci, gdyby naprawdę chciała otworzyć drzwi. Wstałam, aby usiąść razem z nim na krześle.

– Ciii – szepnęłam. – We dwoje łatwiej damy jej radę.

Obejmując się nawzajem, usnęliśmy.

Nadszedł ranek… bez babci… bez jedzenia.

Nasze głodowe dni ciągnęły się bez końca. Krakersy i ser skończyły się szybko, chociaż jedliśmy bardzo oszczędnie. Wtedy też naprawdę zaczęliśmy cierpieć. Chris i ja piliśmy tylko wodę, a całe mleko trzymaliśmy dla bliźniąt.

Chris zbliżył się do mnie z nożyczkami i niechętnie, ze łzami w oczach, obciął mi grzywkę do samej skóry. Nie mogłam patrzeć na swoje odbicie w lustrze. To, co zostało, zawinęłam dokoła głowy i przykryłam turbanem zrobionym z szala.

Los zakpił z nas straszliwie, ponieważ babcia wcale nie przyszła tego sprawdzić!

Nie przynosiła nam jedzenia ani mleka, czystej pościeli, ręczników, a nawet mydła i pasty do zębów, które nam się skończyły. Nawet papieru toaletowego. Teraz żałowałam, że powyrzucałam całą bibułkę, w którą zapakowane były nasze drogie ubrania. Nie pozostało nam nic innego, jak wyrywać kartki z najstarszych książek znajdujących się na strychu i ich używać.

Potem zatkała się miska klozetowa i zaczęła się przelewać. Na widok wypływających i zalewających łazienkę nieczystości Cory zaczął przeraźliwie krzyczeć. Nie mieliśmy przepychacza. Chris i ja gorączkowo myśleliśmy, co zrobić. Gdy Chris pobiegł po druciany wieszak, aby go wyprostować i nim oczyścić przepływ, ja przyniosłam z poddasza stare rzeczy.

Jakoś udało się Chrisowi oczyścić przepływ drucianym wieszakiem i toaleta znów działała. Potem oboje wycieraliśmy podłogę starymi ubraniami ze strychowych kufrów.

Ucieczką przed tym koszmarem było unikanie rozmów na temat naszej sytuacji. Po prostu wstawaliśmy rano, polewaliśmy twarze wodą, piliśmy wodę, trochę się pokręciliśmy, a potem leżeliśmy, oglądając telewizję, albo czytaliśmy i mieliśmy w nosie to, czy babcia złapie nas na gnieceniu prześcieradeł. Co nas to teraz mogło obchodzić?

Serce mi się krajało, gdy bliźnięta prosiły o jedzenie. Te wołania będę pamiętała do końca życia. Och, jak bardzo nienawidziłam tej staruchy – i mamy – za to, co nam robiła!

Gdy zbliżał się czas posiłku bez jedzenia, zasypialiśmy. Spaliśmy całymi godzinami. W czasie snu nie czuje się bólu ani głodu, samotności ani goryczy.

Pewnego mglistego dnia, gdy leżeliśmy bezczynnie, żyjąc jedynie sprawami dziejącymi się na małym ekranie, oszołomiona i zmęczona odwróciłam głowę, aby popatrzeć na Chrisa i Cory’ego. Właściwie nic nie czułam, patrząc, jak Chris wyjmuje scyzoryk i nacina skórę na przegubie ręki. Przyłożył swą krwawiącą rękę do ust Cory’ego i mimo protestów malca, kazał mu pić krew. Potem nadeszła kolej Carrie. Ta dwójka, nigdy nie jedząca nic „dziwnie wyglądającego”, piła teraz krew swojego starszego brata i wpatrywała się w niego dużymi, przyćmionymi, akceptującymi oczami.

Odwróciłam głowę, czując obrzydzenie do tego, co musiał zrobić, ale także pełna podziwu, że potrafił to zrobić. On zawsze umiał rozwiązać trudny problem.

Chris podszedł do mojego łóżka, przysiadł na brzegu i dłuższą chwilę przyglądał mi się, potem spuścił oczy na rozcięty przegub, z którego krew nie płynęła już tak obficie. Uniósł scyzoryk, gotów zrobić kolejne nacięcie, abym i ja mogła się pokrzepić. Złapałam nóż i odrzuciłam go. Pobiegł po niego, zdezynfekował nóż alkoholem, mimo mojej przysięgi, że nigdy nie spróbuję krwi i nie pozbawię go resztek sił.

– Chris, co zrobimy, jeżeli już nigdy nie wróci? – spytałam posępnie. – Ona nas zagłodzi na śmierć.

Miałam na myśli babcię, której nie widzieliśmy już dwa tygodnie. Chris oczywiście przesadził, mówiąc, że mamy całe pół kilograma sera. Ponieważ utykaliśmy ser w pułapkach na myszy, teraz musieliśmy pozbierać te kawałeczki i sami zjeść. Nie jedliśmy już od trzech dni, a cztery poprzednie przetrzymaliśmy tylko na resztkach sera i krakersów. A mleko, które schowaliśmy dla bliźniąt – też skończyło się dziesięć dni temu.

– Ona nie da nam umrzeć z głodu – odezwał się Chris, obejmując mnie słabym ramieniem.

– Bylibyśmy idiotami, głupcami, gdybyśmy dali się tak załatwić. Jeżeli jutro nie zjawi się z jedzeniem, użyjemy naszych prześcieradeł, aby zejść na ziemię.

Położyłam mu głowę na piersiach i słyszałam mocne i szybkie uderzenia serca.

– Skąd wiesz, co ona zrobi? Ona nas nienawidzi. Chce, żebyśmy umarli – czy nie powtarzała nam do znudzenia, że w ogóle nie powinniśmy się urodzić?

– Cathy, ta stara wiedźma nie jest głupia. Przyniesie nam jedzenie, zanim mama wróci, gdziekolwiek teraz jest.

Wstałam, żeby zabandażować jego rozciętą rękę. Powinniśmy byli spróbować ucieczki dwa tygodnie temu, gdy mieliśmy dość siły, aby wykonać trudne zejście. Gdybyśmy próbowali tego teraz, mając w dodatku bliźnięta przymocowane do pleców, z pewnością pozabijalibyśmy się.

Jednak gdy nadszedł ranek i ciągle nie było jedzenia, Chris wyprowadził nas na poddasze. Nieśliśmy nasze maluchy, które były zbyt słabe, aby iść. Panował tam niezwykły upał. Bliźnięta siedziały w klasie na poddaszu, tam, gdzie je zostawiliśmy. Chris założył specjalne pasy umożliwiające nam bezpieczne przymocowanie bliźniąt do pleców. Żadne z nas nie wspomniało nawet, że gdybyśmy spadli, popełnilibyśmy samobójstwo i morderstwo.

– Inaczej to zrobimy – powiedział Chris po przemyśleniu. – Ja zejdę pierwszy. Gdy będę już na dole, włożysz Cory’ego w pasy, mocno go przymocujesz, żeby nie mógł się uwolnić, i wtedy spuścisz go do mnie na dół. Potem zrobisz to z Carrie. A ty zejdziesz na dół ostatnia. I błagam, daj z siebie wszystko! Poproś Boga, żeby dodał ci sił! Poczuj złość, gniew, pomyśl o zemście! Słyszałem, że ogromna złość potrafi dać w nagłych wypadkach nadludzkie siły!

– Pozwól mi iść pierwszej. Ty jesteś silniejszy – poprosiłam słabym głosem.

– Nie! Wolę być na dole, aby w razie czego was złapać, jeżeli któreś za szybko spadnie, a ty nie masz tyle siły w rękach, co ja. Zaczepię linę o komin, więc ciężar będzie rozłożony i – Cathy, to naprawdę jest konieczność!

Boże, nie mogłam uwierzyć, że on ode mnie tyle oczekiwał!

Z przerażeniem patrzyłam na cztery martwe myszy w pułapce.

– Musimy zjeść te myszy, aby się trochę wzmocnić – powiedział stanowczo.

Surowe mięso? Surowe myszy?

– Nie – szepnęłam, czując obrzydzenie na widok sztywnych, martwych stworzonek.

Z determinacją tłumaczył mi, że jestem w stanie zrobić wszystko, aby uratować bliźnięta i siebie.

– Słuchaj, Cathy, ja zjem te dwie pierwszy, tylko polecę na dół po sól i pieprz. Będę też potrzebował tego wieszaka, żeby zacisnąć węzły – rozumiesz, siła dźwigni. Moje ręce nie pracują teraz najlepiej.

Oczywiście, że nie pracowały. Wszyscy byliśmy tak osłabieni, że z ledwością mogliśmy się poruszać.

Rzucił mi krótkie, badawcze spojrzenie.

– Serio, z solą i pieprzem te myszy mogą być całkiem smaczne.

Smaczne!

Odciął im głowy, potem obdarł ze skóry i wypatroszył. Patrzyłam, jak rozcinał małe żołądki i wyciągał długie, wąskie jelita, maleńkie serca i inne miniaturowe wnętrzności.

Pewnie bym zwymiotowała, gdybym miała czym.

I nie pobiegł po sól, pieprz i wieszak, tylko poszedł bardzo powoli, dając mi tym do zrozumienia, że on także nie miał specjalnego apetytu na surowe myszy.

Stałam z oczami wlepionymi w obdarte ze skóry myszy. Zamknęłam oczy i spróbowałam się zmusić do pierwszego kęsa. Nie mogłam.

Pomyślałam wtedy o bliźniętach, które siedziały w kącie z zamkniętymi oczami, obejmując się i wspierając czołami. Przyszło mi wtedy do głowy, że pewnie w takim uścisku przebywały w łonie mamy, czekając na swe narodziny… Nasze małe, biedne jaskierki, które kiedyś miały kochających rodziców.

Istniała jednak nadzieja, że myszy dadzą nam dość siły, aby bezpiecznie znieść bliźnięta na ziemię i może wtedy jakiś uprzejmy sąsiad dałby im jeść, dałby jeść nam wszystkim – o ile przeżyjemy następną godzinę.

Usłyszałam powolne kroki Chrisa. Stanął na chwilę w drzwiach, uśmiechał się leciutko, a jego błękitne oczy błyszczały. Oburącz trzymał olbrzymi, tak dobrze nam znany koszyk, wypełniony jedzeniem.

Wyciągnął dwa termosy: jeden z zupą jarzynową, drugi z zimnym mlekiem. Poczułam się oszołomiona, zdezorientowana i pełna nadziei. Czy mama wróciła i wysłała to do nas? Dlaczego nie zawołała nas na dół? Lub dlaczego do nas nie przyszła?

Chris wziął na kolana Carrie, a ja Cory’ego i zaczęliśmy ich karmić zupą. Przyjmowali tę zupę tak, jak przyjmowali jego krew – jako kolejne wydarzenie w ich niesamowitym życiu. Karmiliśmy ich kawałeczkami kanapek. Jedliśmy bardzo powoli, kierując się radą Chrisa, aby wszystkiego potem nie zwrócić.

Chciałam wepchnąć jedzenie do ust Cory’ego, aby móc wreszcie zająć się własnym, wygłodniałym żołądkiem. A on jadł tak strasznie powoli! Po głowie kołatało mi się tysiąc pytań: Dlaczego dzisiaj? Dlaczego przyniosła jedzenie właśnie dzisiaj, a nie wczoraj albo przedwczoraj? Czym się kierowała? Gdy już wreszcie mogłam jeść, byłam zbyt zmęczona, aby się cieszyć, i zbyt podejrzliwa, aby czuć ulgę.

Chris, zjadłszy powoli trochę zupy i połowę kanapki, odwinął foliową paczuszkę. Były tam cztery pączki, posypane cukrem pudrem. My, którym zawsze odmawiano słodyczy, dzisiaj dostaliśmy deser – od babci – po raz pierwszy. Czy w ten sposób chciała nas prosić o wybaczenie? Tak to przyjęliśmy, bez względu na jej prawdziwe motywy.

W czasie głodówki szczególny związek powstał między mną a Chrisem. Może wtedy, gdy siedziałam w gorącej wannie, a on tak bardzo starał się usunąć smołę z moich włosów? Do tego dnia byliśmy tylko siostrą i bratem, odgrywającymi rolę rodziców naszych bliźniąt. Teraz związek między nami uległ zmianie. My już nie odgrywaliśmy roli. Byliśmy naprawdę rodzicami Carrie i Cory’ego. Byliśmy za nich odpowiedzialni, całkowicie się im oddaliśmy, a także sobie nawzajem.

Nabieraliśmy pewności, że mamę przestał już interesować nasz los.

Chris zawsze trzymał jej zdjęcie blisko łóżka, teraz je schował. On zawsze wierzył w nią bardziej niż ja, więc oczywiście bardziej cierpiał. A jeżeli on cierpiał bardziej ode mnie, to musiał być w agonii.

Ujął czule moją rękę na znak, że teraz możemy już iść do pokoju. Podryfowaliśmy po schodach jak duchy, wszyscy słabi i wycieńczeni, a szczególnie maluchy. Wątpiłam, czy każde z nich ważyło piętnaście kilo. Widziałam, jak wyglądały i jak wyglądał Chris, ale nie widziałam siebie. Spojrzałam w stronę wysokiego, szerokiego lustra nad serwantką, ale lustra nie było.

Pobiegłam do łazienki – lustro na drzwiach apteczki było rozbite! Wróciłam do pokoju, podniosłam wierzch toaletki, której Chris często używał jako biurka… i to lustro też było roztrzaskane! Odwracając się od toaletki, postawiłam na ziemi koszyk z jedzeniem i poszłam się położyć. Wiedziałam, dlaczego to zrobiła. Duma była grzechem. A według niej byliśmy z Chrisem największymi grzesznikami na świecie. Aby nas ukarać, zadała też ból bliźniętom, ale nie mogłam pojąć, dlaczego znów przyniosła nam jedzenie.

Nadeszły kolejne ranki z koszykiem wypełnionym jedzeniem. Babcia nie patrzyła w naszą stronę. Starała się odwracać wzrok i szybko wychodziła z pokoju. Dokoła głowy nosiłam turban z różowego ręcznika, który ukazywał wysoko moje czoło, ale jeżeli nawet to zauważyła, nie skomentowała. Patrzyliśmy, jak wchodziła i wychodziła, nie pytając, gdzie jest mama i kiedy wróci. Tak potwornie ukarani, dobrze zapamiętaliśmy tę lekcję i nie odzywaliśmy się do niej niepytani. Chris i ja gapiliśmy się na nią, wypełniając oczy wrogością i nienawiścią, mając nadzieję, że odwróci wzrok i zobaczy, co czujemy. Ale nasze oczy się nie spotkały. Wtedy miałam ochotę krzyczeć, żeby wreszcie spojrzała na bliźnięta i przekonała się na własne oczy, jakie były chude i jakie cienie miały pod oczami. Ale ona tego nie widziała.

Leżąc na łóżku obok Carrie, zajrzałam w głąb siebie i zdałam sobie sprawę, że niepotrzebnie wyolbrzymiałam problemy. Teraz za to Chris, niegdyś radosny optymista, stawał się ponurą imitacją mojej osoby.

Siedział z opuszczonymi ramionami, mając przed sobą otwarte medyczne książki. Nie czytał ani nie robił notatek. Po prostu siedział.

– Chris – odezwałam się, zaczynając szczotkować włosy – jak myślisz, ile nastolatek na świecie poszło spać z czystymi, lśniącymi włosami, a obudziło się w smole?

Wiercąc się na krześle, rzucił mi spojrzenie pełne zdziwienia, że wracam do tego okropnego dnia.

– No cóż – powoli cedził słowa – podejrzewam, że możesz być jedną, jedyną… niepowtarzalną.

– Nie jestem taka pewna. Pamiętasz, jak kładli asfalt na naszej ulicy? Mary Lou Baker i ja przewróciłyśmy wielką beczkę tego świństwa, zrobiłyśmy ze smoły małe laleczki i wstawiłyśmy czarne łóżka do czarnych domków, aż przyszedł facet zarządzający grupą robotników napraw ulicznych i nas zbeształ.

– Tak – zaczął – pamiętam, przyszłaś do domu strasznie brudna, miałaś w ustach kawałek smoły, który żułaś, aby wybielić zęby. O rany, Cathy, a udało ci się tylko wyciągnąć plombę.

– Jedna pozytywna rzecz w tym pokoju to fakt, że nie musimy odwiedzać dentysty dwa razy do roku.

Dziwnie na mnie spojrzał.

– A inna fajna rzecz to dużo wolnego czasu! Skończmy naszą grę w Monopol. Ten, kto przegra, będzie musiał uprać w wannie całą bieliznę.

Ale był szczęśliwy. Nie cierpiał schylania się nad wanną, klęczenia na twardej posadzce w czasie prania rzeczy swoich i Cory’ego.

Ustawiliśmy grę, policzyliśmy pieniądze i rozglądaliśmy się za maluchami. Oboje zniknęli! Gdzie indziej mogli pójść jak nie na poddasze? Nigdy nie chodzili tam bez nas, a łazienka była wolna. Wtedy usłyszeliśmy niewyraźne dźwięki dobiegające zza telewizora.

Byli tam, siedzieli w kącie, czekając, aż mali ludzie ze środka będą wychodzili.

– Myśleliśmy, że może mama tam jest – wyjaśniła Carrie.

– Myślę, że pójdę na poddasze potańczyć – stwierdziłam, wstając z łóżka.

– Cathy, a co z naszym Monopolem?

– Och, i tak byś wygrał. Zapomnij o grze.

– Tchórz – próbował mnie wyśmiać jak dawniej. – No chodź, zagramy.

Patrzył długo i surowo na bliźnięta, które zawsze były naszymi bankierami.

– I bez oszukiwania tym razem – ostrzegł – jeżeli złapię was na podsuwaniu Cathy pieniędzy, gdy myślicie, że nie widzę – zjem sam wszystkie cztery pączki!

Niechby tylko spróbował! Pączki stanowiły najlepszą część naszych posiłków i trzymaliśmy je na wieczorny deser.

Usiadłam na podłodze ze skrzyżowanymi nogami i łamałam sobie głowę mądrymi sposobami nabywania kolei, domów i hoteli. Niech zobaczy, że ktoś może to robić lepiej od niego.

Graliśmy wiele godzin, przerywając tylko na czas posiłku i pójście do łazienki. Gdy bliźnięta zmęczyły się rolą bankierów, sami liczyliśmy pieniądze, bacznie obserwując się nawzajem, aby żadne z nas nie oszukiwało. Chris ciągle lądował w więzieniu, musiał opuścić kolejkę na wejściu, musiał wpłacić podatek spadkowy na Fundusz Zapomogowy… a jednak znów wygrał!

Pewnej nocy pod koniec sierpnia Chris przyszedł do mnie i szepnął do ucha:

– Bliźnięta już smacznie śpią. A tu jest tak gorąco. Czy nie byłoby wspaniale, gdybyśmy mogli pójść popływać?

– Odejdź – daj mi spokój – wiesz, że nie możemy iść pływać.

Byłam jeszcze zła za kolejną porażkę w Monopol.

Pływanie, co za idiotyczny pomysł. Nawet gdybyśmy mogli, nie miałam ochoty na nic, w czym mnie przewyższał, a z całą pewnością pływał lepiej ode mnie.

– Ciekawe, gdzie mielibyśmy pływać? W wannie?

– W jeziorze, o którym mówiła mama. To niedaleko stąd – szepnął. – Powinniśmy poćwiczyć schodzenie po tej linie, którą zrobiliśmy, przynajmniej na wypadek pożaru. Jesteśmy już silniejsi. Łatwo zejdziemy na dół i nie będziemy tam długo.

Namawiał mnie i błagał, jakby cały jego byt zależał od ucieczki z tego domu choć raz – po to tylko, żeby udowodnić, że mogliśmy to zrobić.

– Bliźnięta mogą się obudzić i zobaczyć, że nas nie ma.

– Zostawimy kartkę na drzwiach łazienki, że jesteśmy na poddaszu. Poza tym one nigdy nie budzą się w nocy, nawet żeby pójść do łazienki.

Marudził i prosił tak długo, aż się zgodziłam. Poszliśmy na poddasze, potem na dach, gdzie mocno przymocował naszą drabinę z prześcieradeł do jednego z ośmiu kominów.

Sprawdzając po kolei węzły, Chris dawał mi instrukcje.

– Używaj tych dużych węzłów jako szczebli. Opuszczaj się powoli, wyczuwając stopami kolejny węzeł i pamiętaj, trzymaj linę skręconą między nogami, żebyś się nie pośliznęła i nie spadła.

Uśmiechnął się, złapał linę i stanął na samym brzegu dachu. Schodziliśmy na ziemię po raz pierwszy od ponad dwóch lat.

Smak nieba

Ostrożnie, ręka za ręką i stopa za stopą, Chris opuszczał się na ziemię, podczas gdy ja leżałam rozciągnięta na brzuchu na krawędzi dachu, obserwując jego zejście. Księżyc jasno świecił, gdy pomachał mi ręką na znak, że nadeszła moja kolej. Mówiłam sobie, że to nic trudnego, że równie niebezpieczne jest bujanie się na linach, przyczepionych do krokwi poddasza. Duże i mocne węzły rozmieścił całkiem rozsądnie, co jakieś półtora metra. Powiedział mi, żebym po opuszczeniu dachu nie patrzyła w dół, tylko skoncentrowała się na bezpiecznym ustawieniu stopy na niższym węźle. Nie minęło dziesięć minut, jak stanęłam na dole obok Chrisa.

– Bomba! – szepnął, przytulając mnie. – Zrobiłaś to lepiej ode mnie!

Znajdowaliśmy się w ogrodzie na tyłach Foxworth Hall. We wszystkich oknach panowała ciemność, tylko w zajmowanych przez służbę pokojach nad garażem okna były jeszcze jasno oświetlone.

– Prowadź, MacDuff, na pływalnię – powiedziałam cicho – jeżeli znasz drogę.

Oczywiście, zna drogę. Mama opowiadała nam, jak wymykała się z braćmi, żeby popływać.

Wziął mnie za rękę i oddaliliśmy się na palcach spod wielkiego domu. Tak dziwnie się czuliśmy na dworze, na ziemi, w ciepłą letnią noc. Zaraz za małym mostkiem, stanowiącym granicę posesji Foxworthow, poczuliśmy się szczęśliwi, niemal wolni. Pobiegliśmy w stronę lasu i jeziora, o którym mówiła nam mama.

Gdy weszliśmy na dach, była dwudziesta druga; o dwudziestej drugiej trzydzieści znaleźliśmy małe jeziorko otoczone drzewami. Obawialiśmy się, że może tam być ktoś, kto zepsuje nam plan i będziemy musieli wrócić rozgoryczeni, ale tafla wody była gładka, a na brzegu ani żywego ducha.

Przy blasku księżyca, pod gwieździstym, jasnym niebem patrzyłam na to jezioro i myślałam, że nigdy nie widziałam tak pięknej wody ani nie czułam takiego uniesienia.

– Będziemy pływać nago? – spytał Chris, patrząc na mnie jakoś dziwnie.

– Nie. Będziemy pływać w bieliźnie.

Problem jedynie w tym, że nie miałam stanika. Ale teraz, tutaj, głupia pruderia nie mogła mi przeszkodzić w radowaniu się oświetloną blaskiem księżyca wodą.

– Ostatni jest zgniłym jajkiem! – zawołałam.

Po czym zerwałam się do biegu w stronę krótkiego pomostu. Ale gdy dobiegłam do jego końca, pomyślałam, że woda może być lodowata, więc najpierw ostrożnie zanurzyłam palec – była lodowata! Spojrzałam na Chrisa, który zdjął zegarek, odrzucił go na bok, a teraz prędko się do mnie zbliżał. Tak cholernie szybko, że zanim odważyłam się dać nura, on był już za mną i wepchnął mnie do wody!

Wydostałam się na powierzchnię i krążyłam w kółko w poszukiwaniu Chrisa. Potem wypatrzyłam go, jak płynął kraulem w kierunku skał. Przez krótką chwilę był widoczny na ich tle. Podniósł ręce do góry i z gracją skoczył do jeziora. Wstrzymałam oddech. A jeżeli woda nie jest wystarczająco głęboka? Jeżeli uderzył w dno i złamał kręgosłup?

I wtedy, wtedy… nie wypłynął na powierzchnię! O Boże… nie żyje… utonął!

– Chris – zawołałam przez łzy i zaczęłam płynąć w kierunku miejsca, gdzie zniknął pod zimną wodą.

Nagle coś uczepiło się moich nóg! Zdążyłam krzyknąć i już byłam pod wodą. Na szczęście trwało to sekundę. Zaczęliśmy się śmiać, a ja chlusnęłam mu wodą w twarz za taki głupi kawał.

– Czy to nie lepsze niż siedzenie w tym przeklętym, dusznym pokoju? – zapytał, szalejąc w wodzie jak kompletny wariat!

Zachowywał się tak, jakby ta odrobina wolności uderzyła mu do głowy niczym mocne wino i jakby był już pijany! Pływał wokół mnie i znów próbował złapać mnie za nogi i wciągnąć pod wodę. Ale teraz się nie dałam. Wynurzył się i zaczął płynąć na plecach, potem żabką, kraulem i na boku, cały czas wywrzaskując nazwy stylów, które prezentował.

Znowu wynurzył się na powierzchnię, szedł po piaszczystym dnie, śpiewając:

– Tańcz, baletnico, tańcz… – i chlusnął mi w twarz wodą, na co odpowiedziałam mu tym samym – i rób swoje piruety w rytm cierpiącego serca…

Złapał mnie w objęcia, po czym śmiejąc się i krzycząc, zaczęliśmy się przepychać, baraszkować jak małe dzieci. Wspaniały był w wodzie, zupełnie jak tancerz. W pewnej chwili poczułam się zmęczona, niesamowicie zmęczona. Chris objął mnie ramieniem i pomógł wyjść na brzeg.

Rzuciliśmy się na trawę, żeby poleżeć i pogadać.

– Jeszcze raz się wykąpiemy i wrócimy do bliźniąt – powiedział, leżąc na plecach obok mnie. Patrzyliśmy oboje w niebo pełne błyszczących, migających gwiazd, gdzie złota ćwiartka księżyca bawiła się w chowanego z podłużnymi, ciemnymi chmurami.

– Co będzie, jeżeli nie uda nam się wejść na dach?

– Uda nam się, bo musimy to zrobić.

To był mój Christopher Doll, wieczny optymista, mokry i lśniący, z jasnymi włosami przyklejonymi do czoła. Jego wycelowany w niebo nos był dokładnie taki sam jak taty, usta tak cudownie wykrojone, że nie musiał ich nawet układać w zmysłowym geście, kwadratowy, mocny podbródek, klatka piersiowa coraz szersza… a między jego silnymi udami widniał powiększający się atrybut męskości. Jest coś podniecającego w silnych, męskich udach. Odwróciłam głowę, niezdolna cieszyć oczu tym pięknym widokiem bez poczucia winy i wstydu.

W gałęziach drzew nad naszymi głowami ujrzeliśmy gniazda ptaków. Ich senne i cichutkie ćwierkanie przywiodło mi na myśl bliźnięta. Zrobiłam się smutna, łzy napłynęły mi do oczu.

Co chwilę pojawiały się świetliki, to zapalając, to znów gasząc swoje cytrynowe, świecące ogonki.

– Chris, czy to świeci świetlik on czy ona?

– Nie jestem pewien – odparł jakby od niechcenia. – Wydaje mi się, że oboje świecą, z tym że ona daje sygnały z ziemi, a on krąży wokół, szukając jej.

– Chcesz powiedzieć, że nie wszystkiego jesteś pewien – ty, wszystkowiedzący?

– Cathy, nie zaczynaj. Nie wiem wszystkiego – daleko mi do tego.

Odwrócił głowę i spojrzał na mnie – żadne z nas nie miało ochoty odwrócić wzroku.

Powiał łagodny, południowy wietrzyk, bawił się moimi włosami i suszył kosmyki dotykające twarzy. Łaskotały jak delikatne pocałunki i znów chciało mi się płakać bez powodu. Ta noc była taka cudowna, a ja weszłam w wiek wielkiej, romantycznej tęsknoty. Wietrzyk szeptał mi do ucha słowa miłości… słowa, których tak mi brakowało. Czułam się tak, jakbym już tu kiedyś była, na tej trawie obok jeziora. Przychodziły mi do głowy najdziwniejsze myśli, gdy wokół krążyły i brzęczały nocne owady, bzyczały komary, a gdzieś w oddali zahuczała sowa, przypominając tę noc, gdy po raz pierwszy zjawiliśmy się w Foxworth Hall, aby żyć jak uciekinierzy, ukryci przed światem, który nas nie chciał.

– Chris, ty masz prawie siedemnaście lat, jesteś w tym samym wieku co tata, gdy poznał mamę.

– A ty masz czternaście, tyle samo, ile ona miała – odpowiedział zachrypłym głosem.

– Wierzysz w miłość od pierwszego wejrzenia?

Zawahał się…

– Wiem, że gdy byłem w szkole i zobaczyłem piękną dziewczynę, od razu się w niej zakochałem. Potem, gdy porozmawialiśmy i ona okazała się głupia, już nic do niej nie czułem. Ale jeżeli jej mądrość dorównałaby urodzie, myślę, że mógłbym się zakochać od pierwszego wejrzenia, chociaż czytałem, że taka miłość to tylko fizyczne zauroczenie.

– Myślisz, że jestem głupia?

Uśmiechnął się szeroko i wyciągnął rękę, aby dotknąć moich włosów.

– O rany, nie. I mam nadzieję, że tak o sobie nie myślisz. Twój problem, Cathy, to za dużo talentów; chcesz być wszystkim, a to niemożliwe.

– Skąd wiesz, że równie bardzo chciałabym być piosenkarką, co aktorką?

Zaśmiał się łagodnie i cicho.

– Głuptasie, zawsze gdy jesteś zadowolona, grasz i śpiewasz; niestety, niezbyt często się to zdarza.

– A ty jesteś często zadowolony?

– Nie.

Leżeliśmy w milczeniu, patrząc od czasu do czasu na coś, co przyciągało naszą uwagę – dwa świetliki, parzące się w trawie, szepczące liście i płynące po niebie obłoki, a także gra świateł na jeziorze.

Cieszyłam się, że Chris namówił mnie na ten wypad. Cudownie było leżeć na trawie, czuć, że znów się żyje.

– Chris – zaczęłam nieśmiało, nie chcąc zepsuć cudownego uroku tej księżycowej i rozgwieżdżonej nocy – jak myślisz, gdzie jest mama?

Patrzył na gwiazdę polarną.

– Nie mam pojęcia, gdzie jest – odpowiedział w końcu.

– Nic nie podejrzewasz?

– Jasne, że podejrzewam.

– A co?

– Może być chora.

– Nie jest chora; mama nigdy nie choruje.

– Może wyjechała w interesach swojego ojca.

– Więc dlaczego nie powiedziała nam, że jedzie i kiedy wróci?

– Nie wiem! – odparł rozdrażniony, jakbym psuła mu właśnie wieczór.

– Chris, kochasz ją i ufasz jej tak jak kiedyś?

– Nie zadawaj takich pytań! Ona jest moją matką. Jest wszystkim, co mamy, i jeżeli myślisz, że będę tu leżał i mówił o niej okropne rzeczy, to się mylisz! Gdziekolwiek jest teraz, myśli o nas i wróci.

Nie mogłam mu powiedzieć, co naprawdę myślałam, że mogła znaleźć czas, żeby przyjść i uprzedzić nas o swoich planach – wiedział o tym tak dobrze, jak ja.

Kiedy cierpiał, w jego głosie zawsze pojawiała się chrypka. Chciałam jakoś wyleczyć ranę, jaką mu zadałam swoimi pytaniami.

– Chris, w telewizji dziewczęta w moim wieku i chłopcy w twoim – zaczynają się spotykać. Wiedziałbyś, jak się zachować na randce?

– No pewnie, widziałem często w telewizji.

– Ale oglądanie to nie to samo, co robienie.

– Mimo to daje ogólne pojęcie, jak się zachowywać i co mówić. Poza tym jesteś jeszcze za młoda, żeby się spotykać z chłopakami.

– Coś panu powiem, Panie Wielki Mózgu, dziewczyna w moim wieku jest właściwie o rok starsza od chłopaka w twoim wieku.

– Chyba oszalałaś!

– Oszalałam? Przeczytałam o tym w artykule napisanym przez autorytet w tej dziedzinie – odparłam, myśląc, że z pewnością go zaskoczę. – On napisał, że dziewczęta dojrzewają emocjonalnie znacznie szybciej od chłopców.

– Widocznie autor tego artykułu osądzał wszystkich mężczyzn na podstawie własnej niedojrzałości.

– Chris, czy ty myślisz, że zjadłeś wszystkie rozumy?!

Odwrócił głowę w moją stronę i skrzywił się, jak to często robił.

– Masz rację – przytaknął pokornie. – Wiem tylko to, co przeczytam, a to, co czuję, oszałamia mnie jak pierwszoklasistę. Jestem wściekły na mamę za to, co zrobiła. Czuję tyle różnych rzeczy, a nie mam przy sobie żadnego mężczyzny, z którym mógłbym o tym pogadać.

Oparł się na łokciu, aby przyjrzeć się mojej twarzy.

– Chciałbym, żeby ci włosy szybko odrosły. Teraz żałuję, że użyłem tych nożyczek… to i tak nic nie dało.

Wolałam, kiedy nie mówił nic, co przypominało mi o Foxworth Hall. Chciałam tylko patrzeć w niebo i czuć na mokrym ciele świeże, nocne powietrze. Moja pidżama była z cienkiego, białego batystu, cała pokryta różyczkami i wykończona koronką. Przylgnęła do mnie jak druga skóra, tak samo jak białe szorty Chrisa przylgnęły do niego.

– Chodźmy już, Chris.

Niechętnie wstał i wyciągnął rękę.

– Popływamy jeszcze raz?

– Nie. Wracajmy.

Oddalaliśmy się w milczeniu od jeziora. Idąc powoli przez las, delektowaliśmy się każdą chwilą wolności.

Przez dłuższy czas staliśmy przed naszą drabiną, przymocowaną do widocznego wysoko komina. Nie myślałam o tym, jak wejdziemy, tylko zastanawiałam się, co zyskaliśmy przez tę krótką ucieczkę z więzienia, do którego teraz musieliśmy wrócić.

– Chris, czy czujesz się jakoś inaczej?

– Tak. Mam w sobie więcej życia i nadziei.

– Moglibyśmy uciec, gdybyśmy chcieli, jeszcze dzisiejszej nocy, nie czekając na powrót mamy. Moglibyśmy pójść na górę, zrobić uchwyty do zniesienia maluchów i znieść ich w czasie snu. Bylibyśmy wolni!

Nie odpowiedział, tylko zaczął wchodzić na dach, trzymając mocno drabinę nogami. Ja zaczęłam wchodzić dopiero wtedy, gdy znalazł się na dachu, bo nie mieliśmy pewności, czy lina wytrzyma ciężar dwóch osób. Wchodzenie było o wiele trudniejsze od schodzenia. Moje nogi wydawały się znacznie silniejsze od rąk. Sięgnęłam po kolejny węzeł i podniosłam prawą nogę. Nagle lewa noga ześliznęła się i wisiałam w powietrzu – trzymając się tylko słabymi rękami!

Z moich ust wyrwał się krótki krzyk! Byłam przeszło sześć metrów nad ziemią.

– Trzymaj się! – zawołał Chris z góry. – Lina jest dokładnie między twoimi nogami. Musisz je tylko mocno zacisnąć!

Nie widziałam, co robię. Mogłam jedynie wykonywać jego polecenia. Złapałam linę udami, cała się trzęsąc. Strach jeszcze bardziej mnie osłabiał. Zaczęłam sapać i drżeć. W końcu nadeszły łzy… głupie, dziewczęce łzy!

– Już prawie możesz złapać moją rękę – zawołał Chris. – Jeszcze tylko kilkadziesiąt centymetrów i będę mógł cię złapać. Cathy, nie panikuj. Pomyśl, jak bardzo jesteś potrzebna bliźniętom! Postaraj się… bardzo się postaraj!

Musiałam się sama przekonywać do puszczenia jedną ręką liny, aby drugą ująć następny węzeł. Bez końca powtarzałam sobie, że mogę to zrobić. Mogę. Moje stopy były śliskie od trawy – ale w końcu Chrisa też były i jemu się udało. A jeżeli on mógł to zrobić, to ja też.

Pełna przerażenia wspięłam się krok po kroku do miejsca, gdzie Chris mógł złapać mnie za przedramiona. Dopiero gdy jego mocne ręce już mnie trzymały, wróciło uczucie pewności, a wraz z nim – krew do palców rąk i nóg. Po kilku sekundach wciągnął mnie na górę i znalazłam się w mocnych objęciach. Śmialiśmy się i prawie płakaliśmy. Potem, trzymając się mocno liny, wdrapaliśmy się po stromym spadku, aż doszliśmy do komina. Tam, trzęsąc się z wrażenia, zeskoczyliśmy na dół – byliśmy u siebie.

O ironio – cieszyliśmy się, że jesteśmy z powrotem!

Chris leżał na łóżku i patrzył na mnie.

– Cathy, przez kilka sekund, gdy leżeliśmy na brzegu jeziora, czułem się jak w niebie. A potem, gdy zawisłaś na linie, pomyślałem, że umarłbym, gdybyś ty umarła. Nie możemy już więcej tego robić. Nie masz tak silnych rąk jak ja. Przepraszam, zapomniałem o tym.

Nocna lampka rzucała różowy cień. Nasze oczy spotkały się w ciemności.

– Nie żałuję, że poszliśmy. Cieszę się, już dawno nie czułam się taka… rzeczywista.

– Naprawdę tak się czułaś? – zapytał. – Ja też… tak jakbyśmy obudzili się ze złego snu, który trwał za długo.

Znów się odważyłam, musiałam.

– Chris, jak myślisz, gdzie jest mama? Ona stopniowo się od nas oddala i nigdy tak naprawdę nie patrzy na bliźnięta, jakby się ich bała. Dawniej na tak długo nas nie zostawiała. Nie ma jej już od miesiąca.

Usłyszałam jego ciężkie, przeciągłe westchnienie.

– Szczerze mówiąc, Cathy, po prostu nie wiem. Nie powiedziała mi nic więcej niż tobie – ale założę się, że ma ważny powód.

– Ale jaki mogła mieć powód, żeby wyjechać bez uprzedzenia? Przynajmniej tyle mogła zrobić.

– Nie wiem, co powiedzieć.

– Gdybym miała dzieci, nigdy nie zostawiłabym ich tak jak ona. Nigdy nie zamknęłabym moich dzieci w pokoju i nie zapomniałabym o nich.

– Ty nie chcesz mieć dzieci, pamiętasz?

– Chris, pewnego dnia będę tańczyć w ramionach męża, który będzie mnie kochał i jeżeli bardzo będzie chciał mieć dziecko, może się zgodzę.

– Wiedziałem od początku, że zmienisz zdanie, gdy dorośniesz.

– Naprawdę myślisz, że jestem dość ładna, aby ktoś mnie pokochał?

– Jesteś więcej niż ładna – wydawał się być zawstydzony.

– Chris, pamiętasz, jak mama powiedziała, że to pieniądze rządzą światem, nie miłość? Wydaje mi się, że ona nie ma racji.

– Tak? To pomyśl chwilę. Czemu nie miałabyś mieć jednego i drugiego?

Pomyślałam. Długo nad tym myślałam. Leżałam, gapiąc się w sufit, i rozmyślałam nad życiem i miłością. Z każdej książki, którą przeczytałam, zaczerpnęłam jeden paciorek filozoficznej mądrości, a wszystkie nawlokłam na różaniec, który miał mi wystarczyć do końca życia.

Miłość, gdy przyjdzie i zastuka do drzwi, będzie dla mnie wystarczającym szczęściem.

A ten nieznany autor, który napisał, że sława nie wystarczy, bogactwo też nie wystarczy, a sława, bogactwo i miłość… to jeszcze za mało – naprawdę wzbudzał moją litość.

Pewne deszczowe popołudnie

Chris stał przy oknie, obiema rękami odchylając ciężkie draperie. Niebo było zachmurzone, a deszcz padał ostrymi strugami. Wszystkie lampy w naszym pokoju były zapalone, jak zwykle grał telewizor. Chris czekał na pociąg, który przejeżdżał przed czwartą. Dolatywał do nas przeciągły gwizd lokomotywy. Rankiem jeszcze raz przejeżdżał, ale wtedy zwykle spaliśmy. Z tej odległości przypominał zabawkę.

Chris tkwił w swoim świecie, ja w swoim. Siedząc na łóżku ze skrzyżowanymi nogami, wycinałam zdjęcia z czasopism przyniesionych przez mamę jeszcze przed jej wyjazdem, z którego tak długo nie wracała. Ostrożnie wycinałam każde zdjęcie i wklejałam do albumu. Marzyłam o domu, gdzie żyłabym wiecznie szczęśliwa z wysokim, silnym, ciemnowłosym mężem, który kochałby tylko mnie.

Poczyniłam dokładne plany na przyszłość: najpierw kariera zawodowa, a mąż i dzieci dopiero wtedy, gdy zejdę ze sceny, dając szansę komuś innemu. W wymarzonym domu będzie szmaragdowa wanna umieszczona na podwyższeniu, w niej będę się moczyć cały dzień w pachnących olejkach – i nikomu nie pozwolę tłuc do drzwi i nakazywać mi pośpiech! (Nigdy nie miałam okazji wystarczająco długo pomoczyć się w wannie). Kiedy wyjdę z kąpieli, będę pachnieć słodko kwiatowymi perfumami. Moja skóra, delikatna jak satyna, na zawsze zostanie oczyszczona ze zgniłego zapachu suchego, starego drewna i kurzu poddasza, pochodzącego z nędznych antyków… które sprawiały, że my, młodzi, pachnieliśmy tak staro, jak ten dom.

– Chris – powiedziałam, stojąc za jego plecami – po co mamy ciągle tu siedzieć i czekać na mamę albo na śmierć tego starego człowieka? Może teraz, gdy mamy już siły, moglibyśmy stąd jakoś uciec?

Nie odpowiedział, tylko jego ręce mocniej zacisnęły się na draperiach.

– Chris…

– Nie chcę o tym mówić – wybuchnął.

– Po co czekasz na przejeżdżający pociąg, jeżeli nie masz zamiaru uciekać?

– Nie czekam na pociąg! Po prostu wyglądam, to wszystko!

Stał z czołem opartym o szybę, kusząc los.

– Chris, odejdź od okna. Ktoś może cię zobaczyć.

– Nie obchodzi mnie, czy mnie ktoś zobaczy!

W pierwszej chwili chciałam podbiec do niego, objąć go i pokryć jego twarz milionem pocałunków. Chciałam przytulić jego głowę do swoich piersi i głaskać tak, jak mama to robiła. Może stałby się znów radosnym, słonecznym optymistą, któremu nigdy nie zdarzały się ponure, złe dni? Nawet gdybym robiła wszystko to, co mama, wiedziałam dobrze, że nie zdołam jej zastąpić. Wszystkie nadzieje, marzenia i wiara Chrisa spoczywały w jednej osobie – mamie.

Nie było jej już przeszło dwa miesiące! Czy nie zdawała sobie sprawy, że jeden dzień spędzony tutaj trwał dłużej niż miesiąc normalnego życia? Czy nie martwiła się o nas i nie obchodziło jej, jak sobie radzimy? Czy wierzyła, że Chris pozostanie jej wierną podporą, gdy nas opuściła bez podania powodu, przeprosin, wyjaśnienia? Czy ona naprawdę wierzyła, że miłość raz zdobyta nie mogła być rozerwana wątpliwościami i obawami i że już nigdy nie da się posklejać?

– Cathy – odezwał się nagle Chris. – Dokąd byś pojechała, gdybyś miała wybór?

– Na południe – odparłam – na jakąś ciepłą, słoneczną plażę, gdzie są delikatne i łagodne fale. Nie chcę wysokich fal z białymi grzywami ani szarego morza rozbijającego się o skały. Chcę pojechać tam, gdzie delikatny wietrzyk będzie muskał moje włosy i policzki, a ja będę leżała na idealnie białym piasku i upajała się słońcem.

– Tak – zgodził się ze mną tęsknym głosem – brzmi to rozkosznie. Tyle że ja nie miałbym nic przeciwko dużej fali; chciałbym popływać na desce surfingowej. To byłoby jak jazda na nartach.

Tak bardzo chciałam go pocieszyć, ale nie wiedziałam jak.

– Chris, proszę, odejdź od okna.

– Daj mi spokój! Mam już dość tego miejsca! Nie róbcie tego, nie róbcie tamtego! Nie odzywajcie się niepytani – jeść codziennie te przeklęte posiłki, zimne i źle przyprawione – myślę, że ona robi to specjalnie, żebyśmy nie mieli żadnych przyjemności, nawet z jedzenia. I myślę o tych wszystkich pieniądzach – połowa powinna być mamy i nasza. Mówię sobie wtedy, że mimo wszystko warto jest się poświęcać! Ten stary człowiek nie może żyć wiecznie.

– Nawet wszystkie pieniądze świata nie są warte tych dni, które straciliśmy – burknęłam.

Odwrócił się. Miał zaczerwienioną twarz.

– Do diabła! Może tobie wystarczy twój talent, ale ja mam przed sobą lata nauki! Wiesz, że tata chciał, żebym został lekarzem, i wbrew wszystkiemu zostanę nim! Ale gdy stąd uciekniemy, przekreślę te marzenia, dobrze o tym wiesz! Jak ci się zdaje, czym mógłbym zarobić dla nas na życie – szybko, wymień prace inne niż zmywanie naczyń, zbieranie owoców czy gotowanie na szybkie zamówienia? Czy któraś z nich pozwoli mi skończyć wyższą szkołę, a potem studia medyczne? Będę miał ciebie, bliźnięta i siebie na utrzymaniu – całą rodzinę w wieku szesnastu lat!

Ogarnęła mnie szewska pasja. A ja! A moja praca?

– Ja też mogę pracować! – warknęłam. – Razem damy sobie radę. Chris, gdy byliśmy tak bardzo głodni, przyniosłeś mi cztery myszy i powiedziałeś, że Pan Bóg daje człowiekowi dodatkowe siły i zdolności w sytuacjach kryzysowych. Wierzę, że tak jest. Kiedy stąd uciekniemy i będziemy żyli na własny rachunek, tak czy inaczej ułożymy sobie to życie i zostaniesz lekarzem! Zrobię wszystko, żebyś miał te przeklęte literki przed nazwiskiem!

– Co ty możesz zrobić? – spytał kpiącym, nieprzyjemnym tonem.

Zanim zdołałam odpowiedzieć, otworzyły się drzwi i stanęła w nich babcia! Zatrzymała się i nie wchodząc do pokoju, długo patrzyła na Chrisa. Ale on nie dał się zastraszyć. Nie odszedł od okna, tylko odwrócił się i dalej patrzył na deszcz.

– Chłopcze – ryknęła. – Odejdź od okna – w tej chwili!

– Nie mam na imię „chłopiec”, tylko Christopher. Możesz się do mnie zwracać po imieniu albo nie zwracaj się w ogóle – ale już nigdy więcej nie mów do mnie „chłopcze”!

Splunęła za jego plecami.

– Nienawidzę tego imienia! Należało do waszego ojca; z całego serca chciałam mu pomóc, gdy zmarła jego matka i nie miał gdzie mieszkać. Mój mąż nie chciał, żeby mieszkał tutaj, ale mi było żal młodego chłopca bez rodziców i środków do życia, pozbawionego tylu rzeczy. Więc namawiałam męża, żeby pozwolił swojemu przyrodniemu bratu zamieszkać pod naszym dachem. Wasz tata zjawił się tutaj… zdolny, przystojny, i wykorzystał naszą hojność. Oszukał nas! Wysłaliśmy go do najlepszych szkół, kupowaliśmy same najlepsze rzeczy, a on ukradł naszą córkę, własną przyrodnią bratanicę! Była wtedy wszystkim, co mieliśmy… jedynym żyjącym dzieckiem… uciekli w nocy i wrócili po dwóch tygodniach uśmiechnięci, szczęśliwi, prosząc o wybaczenie. Tej nocy mój mąż miał pierwszy atak serca. Czy matka mówiła wam o tym – że ona i ten człowiek byli powodem choroby serca jej ojca? Kazał jej się wynieść – i nigdy nie wracać – i wtedy upadł na schody.

Przerwała, łapiąc oddech, podnosząc do gardła wielką, silną, błyszczącą diamentami rękę. Powiedziała więcej niż przez te wszystkie lata, odkąd – całe wieki temu – weszliśmy po tych schodach.

– Nie można nas winić za to, co zrobili nasi rodzice – powiedział chłodno Chris.

– Ciebie trzeba winić za to, co ty i twoja siostra zrobiliście!

– A co takiego grzesznego zrobiliśmy? – zapytał. – Czy myślisz, że możemy latami żyć w jednym pokoju i nie patrzeć na siebie? Pomogłaś mamie umieścić nas tutaj. Zamknęłaś drzwi do tego skrzydła, aby służba nie wchodziła. Chcesz złapać nas na czymś, co uważasz za nieprzyzwoite! Chcesz, żebyśmy z Cathy dostarczyli ci dowodu na grzech naszych rodziców! Spójrz na siebie, stojącą w szarej sukience, taką pobożną i poprawną, a głodzącą małe dzieci!

– Przestań – krzyknęłam, przerażona tym, co zobaczyłam na twarzy babci. – Chris, nie mów już nic więcej!

A jednak powiedział już za dużo. Wypadła gwałtownie z pokoju, a ja poczułam serce w gardle.

– Pójdziemy na poddasze – powiedział Chris spokojnie. – Ten tchórz boi się schodów na górę. Będziemy tam bezpieczni, a jeżeli znów będzie nas głodzić, zejdziemy po linach na ziemię.

Drzwi się ponownie otworzyły. Babcia weszła do pokoju z zieloną, wierzbową witką w ręce i ponurą determinacją w oczach. Musiała mieć tę witkę przygotowaną, skoro tak szybko z nią wróciła.

– Schowaj się tylko na strychu – wrzasnęła, próbując złapać Chrisa za ramię – a żadne z was nie dostanie jedzenia przez następny tydzień! I zleję nie tylko ciebie, ale jak się będziesz opierał, to także twoją siostrę i bliźniaki.

To był październik. W listopadzie Chris kończył siedemnaście lat. W porównaniu z jej ogromną posturą był nadal tylko chłopcem. Rozważał możliwość oporu, ale spojrzał na mnie, potem na bliźnięta, które pojękiwały i tuliły się do siebie, i w rezultacie pozwolił się zaciągnąć tej starej wiedźmie do łazienki. Zamknęła drzwi na klucz. Kazała mu się rozebrać i pochylić nad wanną.

Bliźnięta podbiegły, aby przytulić się do moich kolan.

– Zrób coś, żeby przestała! – błagała Carrie. – Nie pozwól, żeby biła Chrisa!

Nawet nie pisnął, gdy witka chłostała jego nagą skórę. Słyszałam ściskający serce, głuchy odgłos uderzania zielonej witki o ciało. Na swej skórze czułam każde uderzenie! Przez ostatni rok staliśmy się z Chrisem jednością; był jakby moją drugą połową. Był taki, jaka ja chciałabym być – mocna, silna i zdolna znieść chłostę bez krzyku. Nienawidziłam jej. Siedziałam na łóżku, obejmując bliźnięta ramieniem, i czułam w sobie tak ogromną nienawiść, że mogłabym ją rozładować tylko krzykiem. On przyjmował uderzenia, a ja wydawałam za niego okrzyki bólu. Miałam nadzieję, że Bóg to słyszał! Miałam nadzieję, że służba słyszała! Miałam nadzieję, że umierający dziadek też słyszał!

Wyszła z łazienki, trzymając w ręce witkę. Za nią szedł powoli Chris, z ręcznikiem założonym na biodrach. Był blady jak śmierć. Nie mogłam przestać krzyczeć.

– Zamknij się – rozkazała, machając mi witką przed oczami. – Spokój natychmiast, chyba że chcesz też taką porcję!

Nadal krzyczałam, nawet wtedy, gdy ściągnęła mnie z łóżka i odepchnęła na bok bliźnięta, które próbowały mnie bronić. Cory rzucił się z zębami do jej nóg. Jednym pchnięciem przewróciła go na ziemię. Wtedy i ja, przepełniona histerią, poszłam do łazienki, gdzie kazała mi się rozebrać. Stałam tam, patrząc na jej diamentową broszkę, którą zawsze nosiła, i liczyłam kamienie, siedemnaście małych oczek. Jej szara tafta była ozdobiona równymi, czerwonymi paskami, a biały kołnierzyk – ręcznie wydziergany. Z wyrazem ogromnej satysfakcji utkwiła swój wzrok na pęku krótkich włosów, wystających spod chusty na mojej głowie.

– Rozbieraj się albo zedrę to z ciebie.

Zaczęłam się rozbierać, powoli rozpinając guziki bluzki. Nie nosiłam wtedy stanika, chociaż już powinnam. Zauważyłam, jak przyglądała się moim piersiom i płaskiemu brzuchowi, po czym z obłudną odrazą odwróciła wzrok.

– Przyjdzie taki dzień, starucho, gdy ty będziesz bezradna, a ja będę trzymała bat w ręce. A w kuchni będzie jedzenie, którego ty nigdy nie dostaniesz, ponieważ, jak to ciągle powtarzasz, Bóg widzi wszystko i po swojemu wymierza sprawiedliwość, oko za oko, babciu!

– Nigdy więcej nie odzywaj się do mnie! – warknęła.

Potem uśmiechnęła się, przekonana, że taki dzień nigdy nie nadejdzie. Odezwałam się bezmyślnie w najgorszym momencie i dostałam za swoje. Gdy bat smagał moje delikatne ciało, słyszałam dochodzące z pokoju krzyki bliźniąt:

– Chris, każ jej przestać! Nie pozwól skrzywdzić Cathy!

Upadłam na kolana obok wanny, zwijając się w kłębek, aby osłonić twarz, piersi i najbardziej czułe miejsca. Biła mnie jak opętana, dopóki nie złamała wierzbowej witki. Czułam piekący ból. Kiedy witka się złamała, myślałam, że to już koniec, ale wtedy złapała szczotkę na długiej rączce i biła mnie nią po głowie i ramionach. Z całych sił próbowałam nie krzyczeć, tak jak dzielny Chris, ale musiałam wyrzucić to z siebie. Wrzasnęłam:

– Nie jesteś kobietą! Nie jesteś człowiekiem! Jesteś potworem!

W nagrodę otrzymałam mocny cios w głowę. Pociemniało mi w oczach.

Cała obolała, z dojmującym bólem głowy, powoli wracałam do rzeczywistości. Z poddasza dobiegały dźwięki adagio z baletu Śpiąca królewna. Nigdy nie zapomnę tej muzyki i tego, jak się czułam, gdy po otwarciu oczu ujrzałam pochylonego nade mną Chrisa, dezynfekującego rany i przyklejającego plastry. Po policzkach ciekły mu łzy. Kazał pójść bliźniętom na poddasze, żeby się bawiły, uczyły, malowały albo robiły cokolwiek, co mogło oderwać ich myśli od wydarzeń na dole. Kiedy skończył mnie opatrywać, z kolei ja zajęłam się jego wychłostanymi, pokrwawionymi plecami. Oboje byliśmy nadzy. Ubrania mogły tylko sprawiać ból. Najwięcej siniaków pozostawiła szczotka, którą waliła mnie tak okrutnie. Na głowie miałam ciemny guz – Chris obawiał się, że mógł być krwiakiem.

Siedzieliśmy pod prześcieradłem. Dotknął mojego policzka w delikatnym, czułym geście.

– Czyż to nie świetna zabawa, mój bracie… czyż nie świetna zabawa? – sparodiowałam piosenkę o Billu Baileyu. – Będziemy zadawać rany cały dzień… ty będziesz leczył, a ja płacił czynsz…

– Przestań – krzyknął, wyglądając na dotkniętego i bezbronnego. – Wiem, że to była moja wina! Stałem przy oknie. Nie musiała także ciebie karać!

– To nie ma znaczenia, i tak wcześniej czy później by to zrobiła. Od pierwszego dnia chciała nas ukarać z jakiegokolwiek powodu. Jestem pełna podziwu, że tak długo się powstrzymywała.

– Słyszałem twój krzyk, gdy mnie biła – i już nie musiałem krzyczeć. Zrobiłaś to za mnie, Cathy, i to pomogło; czułem tylko twój ból.

Obejmowaliśmy się tkliwie. Nasze nagie ciała przylegały do siebie, mój biust rozpłaszczył się na piersiach Chrisa. Mrucząc, powtarzał moje imię, potem ściągnął mi szal z głowy, rozpuszczając pęk długich włosów. Gdy mnie całował, leżącą nago w jego ramionach, czułam się dziwnie… i niestosownie.

– Przestań – szepnęłam przestraszona, czując dotyk jego twardej męskości. – Właśnie o takie rzeczy nas podejrzewała.

Zaśmiał się gorzko, zanim się odsunął, mówiąc, że ja nic nie rozumiem. Kochanie się to coś więcej niż całowanie, a my nigdy nic poza tym nie robiliśmy.

– I nie zrobimy – powiedziałam słabym głosem.

Tej nocy poszłam spać, rozmyślając o jego pocałunkach, a nie o razach, jakie otrzymałam. Narastały w nas burzliwe uczucia. Obudziło się we mnie i rozwijało coś głęboko uśpionego i byłam jak królewna, śpiąca do chwili, gdy książę złożył na jej milczących ustach długi, miłosny pocałunek.

Tak się kończyły wszystkie bajki – pocałunkiem i słowami: żyli długo i szczęśliwie. Musiał więc istnieć jakiś książę przeznaczony dla mnie, który miał przynieść ze sobą szczęśliwe zakończenie.

Znaleźć przyjaciela

Krzyk dobiegał ze schodów wiodących na poddasze! Wyrwana ze snu bezwiednie rozejrzałam się po pokoju, aby sprawdzić, kogo brakowało. Cory!

O Boże – co się stało tym razem?

Wyskoczyłam z łóżka i popędziłam w stronę szafy. Usłyszałam, że obudziła się Carrie i od razu zaczęła wtórować krzykiem swojemu bratu.

Chris wrzasnął:

– Co się, u diabła, tu dzieje?

Przebiegłam sześć stopni i stanęłam jak wryta.

– Zrób coś! Zrób coś! – krzyczał Cory, wskazując na obiekt swojej rozpaczy.

O rany! Na schodach stała pułapka na myszy, pozostawiona przez nas jak zwykle w tym samym miejscu. Mysz jeszcze żyła. Pewnie chciała nas przechytrzyć i wyciągnąć ser przednią łapką, a nie zębami, i wtedy zacisnęły się sprężyny. Oszalała z przerażenia szara myszka usiłowała przegryźć uwięzioną nogę i w ten sposób się uwolnić.

– Cathy, zrób coś, szybko! – zawołał Cory, rzucając się w moje ramiona. – Uratuj ją! Chcę, żeby żyła! Chcę mieć przyjaciela! Nigdy nie miałem zwierzątka; wiesz, że zawsze chciałem mieć zwierzątko. Dlaczego ty i Chris musicie zabijać wszystkie myszy?

Carrie przyszła za mną na górę i biła mnie w plecy małymi piąstkami.

– Jesteś Niedobra Cathy! Niedobra! Niedobra! Nic nie pozwalasz mieć Cory’emu!

No tak, Cory miał niemal wszystko, co można było kupić, oprócz wolności, świeżego powietrza i… przyjaciela. Carrie z pewnością zamęczyłaby mnie na schodach, gdyby Chris nie przybiegł z odsieczą i nie rozwarł szczęk kąsających moją nogę, która była na szczęście dobrze okryta sięgającą do kostek nocną koszulą.

– Przestań już wrzeszczeć! – zażądał zdecydowanie.

Schylił się, aby przez ścierkę podnieść myszkę i jednocześnie uchronić rękę przed ugryzieniem.

– Chris, zrób coś, żeby wyzdrowiała – błagał Cory. – Proszę, nie pozwól jej umrzeć.

– Skoro tak bardzo ci na niej zależy, Cory, zrobię wszystko, żeby ją uratować.

O rany, tyle zamieszania o uratowanie życia jednej myszy, podczas gdy setki tych gryzoni zdążyliśmy już zabić. Chris uniósł ostrożnie sprężynę, a gdy to zrobił, stworzonko zasyczało, jakby wypuszczono z niego powietrze. Cory odwrócił się plecami i zaczął szlochać. Potem mysz przestała się ruszać, myślę, że omdlała z wrażenia.

Popędziliśmy na dół do łazienki. Wszystkie lekarstwa, jakie mieliśmy, rozłożyłam na czystym ręczniku.

– Ona umarła! – krzyknęła Carrie i uderzyła Chrisa. – Zabiłeś jedyne zwierzątko Cory’ego!

– Mysz jeszcze żyje – powiedział spokojnie Chris. – Teraz proszę was wszystkich, żebyście byli cicho i nie przeszkadzali. Cathy, przytrzymaj ją. Muszę unieruchomić tę nóżkę szyną.

Podczas gdy dezynfekował ranę, mała pacjentka leżała jak martwa, tylko jej oczka były otwarte i patrzyły na mnie żałośnie. Potem opatrzył ją za pomocą gazy i waty, a jako szyny użył wykałaczki, którą złamał na pół i przykleił do nogi plastrem.

– Nazwę ją Miki – oznajmił Cory, uradowany, że jedna mała myszka przeżyje i będzie jego domowym zwierzątkiem.

– To może być dziewczynka – powiedział Chris.

– Nie, ja nie chcę myszki dziewczynki – ja chcę myszkę Miki!

– Dobrze, to jest chłopiec – odparł Chris. – Miki będzie żył i zje cały nasz ser – dodał pan doktor po zakończeniu swojej pierwszej operacji, wyglądając, muszę przyznać, na bardzo zadowolonego.

Umył ręce, a Cory i Carrie ożywili się nagle, jakby w ich życiu pojawiło się wreszcie coś wspaniałego.

– Pozwól mi teraz potrzymać Mikiego! – zawołał Cory.

– Nie, Cory, niech Cathy go jeszcze potrzyma. Widzisz, on jest w szoku, a Cathy ma większe dłonie, więc lepiej od ciebie ogrzeje Mikiego. Poza tym mógłbyś, niechcący, za mocno go ścisnąć.

Siedziałam na bujanym fotelu i pielęgnowałam szarą myszkę, która wydawała się bliska ataku serca. Sapała i mrugała powiekami. Trzymając ją, czułam, jak to małe, ciepłe ciałko walczy o przeżycie, i wtedy zapragnęłam, żeby wyzdrowiała i została domowym zwierzątkiem Cory’ego.

Nagle otworzyły się drzwi i do pokoju weszła babcia.

Żadne z nas nie było całkowicie ubrane; właściwie wszyscy byliśmy nadal w pidżamach, nawet bez szlafroków, okrywających odsłonięte części ciała. Mieliśmy bose stopy, potargane włosy i nieumyte twarze.

Jedna zasada złamana.

Cory przytulił się do mnie mocno, gdy babcia potoczyła swoim krytycznym wzrokiem po całym tym chaosie. Niezasłane łóżka, porozrzucane ubrania.

Dwie zasady złamane.

Chris mył w łazience buzię Carrie, potem pomagał jej się ubrać.

Trzy zasady złamane. Wyszli oboje z łazienki. Carrie miała włosy gładko uczesane w koński ogon, związany różową gumką.

Na widok babci Carrie zamarła. Jej niebieskie oczy zaokrągliły się ze strachu. Przywarła do Chrisa, szukając pomocy. Podniósł ją i posadził mi na kolanie. Potem podszedł do koszyka z jedzeniem i zaczął wyjmować produkty.

Na widok zbliżającego się Chrisa babcia ustąpiła miejsca. Opróżnił szybko koszyk, nie zwracając na nią uwagi.

– Cory – powiedział, kierując się w stronę szafy – pójdę poszukać odpowiedniej klatki, a w tym czasie spróbuj się sam ubrać i umyć, bez pomocy Cathy.

Babcia nadal się nie odzywała. Siedziałam w bujanym fotelu i tuliłam cierpiącą mysz, podczas gdy maluchy tłoczyły się na moich kolanach, niespokojnie obserwując babcię do momentu, gdy Carrie nie mogła już dłużej tego znieść i ukryła twarz w dłoniach.

Czułam się zaniepokojona, że jeszcze nam nie wypomniała bałaganu panującego w pokoju. I dlaczego nie zbeształa Chrisa za ubieranie Carrie? Dlaczego nic nie mówiła?

Chris wrócił z poddasza, przynosząc klatkę i kawałek drucianej siatki, która, jak powiedział, dodatkowo ją zabezpieczy.

Te słowa przyciągnęły uwagę babci.

– Co trzymasz w rękach, dziewczyno? – wypaliła lodowatym tonem.

– Zranioną mysz – odpowiedziałam tak samo zimno.

– Zamierzacie zatrzymać tę mysz i umieścić ją w klatce?

– Tak – patrzyłam na nią wyzywająco i prowokowałam do działania. – Cory nigdy nie miał zwierzątka, a już jest dość duży, żeby mieć.

Wydęła swoje cienkie usta, a zimne oczy skierowała na Cory’ego, który się cały trząsł i był bliski płaczu.

– Wspaniale – powiedziała – trzymajcie sobie tę mysz. Taka maskotka pasuje do was.

To powiedziawszy, wyszła, zatrzaskując drzwi.

Chris zaczął manipulować przy klatce i zabezpieczającej siatce, a pracując, mówił:

– Wiesz, Cory, te druty są za szeroko rozstawione i Miki mógłby uciec, więc założę dokoła taką siatkę, która zatrzyma go w środku.

Cory uśmiechnął się. Zerknął na myszkę, żeby zobaczyć, czy jeszcze żyje.

– Jest głodny. Mówię wam, porusza noskiem.

Na początku Miki nie ufał nam, chociaż uwolniliśmy jego nóżkę z pułapki. Nie cierpiał ciasnoty klatki. Biegał w kółko, panicznie szukając wyjścia. Cory wrzucił mu przez kratki ser i okruchy chleba, zachęcając do jedzenia i zdobywania sił. Miki zignorował ser i chleb, zaszył się w najdalszym kącie, patrząc na nas swoimi wystraszonymi, czarnymi oczkami. Gdy Cory otworzył zardzewiałe drzwiczki klatki, aby wstawić miniaturową wazę z wodą, myszka drżała jak w febrze.

Potem włożył rękę do klatki i podsunął jej kawałeczek sera.

– Dobry serek – powiedział zachęcająco.

Przesunął kawałeczek chleba w stronę przerażonego stworzenia z drgającymi wąsikami.

– Dobry chlebek. Będziesz po nim zdrowy i silny.

Po dwóch tygodniach myszka uwielbiała Cory’ego i nawet przychodziła do niego, gdy zagwizdał. Malec chował do kieszeni koszuli okruszki, którymi wabił Mikiego. Gdy Cory miał na sobie koszulę z dwiema kieszeniami na piersiach i prawa zawierała kawałki sera, a lewa okruchy kanapki z masłem orzechowym i galaretką z winogron, Miki stał niezdecydowanie na ramieniu chłopca, potrząsając wąsikami i ruszając nosem. Od razu było widać, że nasza mysz nie była smakoszem, ale pospolitym łakomczuchem, który miał ochotę na zawartość obu kieszeni naraz.

Najczęściej decydował się na tę z masłem orzechowym, jadł, wisząc do góry nogami, a potem uciekał zakosami z powrotem na ramię Cory’ego i drogą przez kark i drugie ramię schodził do kieszeni z serem.

Myślę, że mysz była na tyle mądra, żeby zachować ser na koniec, bo mogła go wyjąć i trzymać w łapkach, delikatnie ogryzając, podczas gdy kawałki kanapki były zupełnie pokruszone.

I wierzcie mi, nigdy nie widzieliśmy myszy tak dobrze wyczuwającej jedzenie, bez względu na to, gdzie było schowane. Miki chętnie opuścił swoich mysich przyjaciół, aby zostać z ludźmi, którzy go karmili, pieścili, kołysali do snu, chociaż, o dziwo, Carrie nie miała do niego cierpliwości. Przyczyną był domek dla lalek, którym Miki był tak samo zafascynowany jak ona. Małe schody i korytarze idealnie odpowiadały jego rozmiarom i gdy tylko znalazł się na wolności, pędził prosto do domku. Wchodził do środka przez okno i spadał na podłogę – delikatnie wyprofilowane, porcelanowe laleczki upadały na prawo i lewo, a stół w jadalni wywracał się do góry nogami, gdy Miki chciał przy nim zasiąść.

Carrie krzyknęła na Cory’ego:

– Twój Miki zjada całe jedzenie na przyjęciu! Zabierz go! Zabierz go z mojego salonu!

Cory złapał swoją kulawą mysz i przytulił ją do piersi.

– Musisz się nauczyć przyzwoicie zachowywać, Miki. W dużych domach dzieją się złe rzeczy. Pani, która jest właścicielką tamtego domu, bije cię za wszystko.

Rozśmieszył mnie tym, ponieważ po raz pierwszy usłyszałam w jego ustach krytyczną uwagę pod adresem siostry bliźniaczki.

Cieszyłam się, że Cory miał tę małą, szarą myszkę. Byłam zadowolona, że wszyscy mieliśmy jakieś zajęcia dla zabicia czasu i zaangażowania umysłu, gdy tak czekaliśmy na powrót mamy, zaczynając wątpić, czy on w ogóle kiedykolwiek nastąpi.

Wreszcie mama

Nigdy nie rozmawiałam z Chrisem o tym, co zaszło między nami w łóżku tego dnia, kiedy zostaliśmy wychłostani. Często widziałam, jak mi się przyglądał, ale gdy tylko napotkał mój wzrok, odwracał oczy.

Dorastaliśmy. Moje piersi stawały się coraz pełniejsze, biodra szersze, talia szczuplejsza, a włosy nad czołem zdążyły odrosnąć. Chrisowi rozrosły się ramiona, klatka piersiowa i ręce zmężniały. Kiedyś przyłapałam go na poddaszu na oglądaniu pewnej intymnej części ciała, którą wydawał się być zachwycony – i w dodatku ją mierzył!

– Po co to robisz? – zapytałam, dowiadując się, że długość jest bardzo istotna. Byłam zdumiona tą rewelacją.

Odwrócił się, po czym powiedział, że kiedyś widział tatę nago, a to, co miał, wydawało się nieodpowiedniego rozmiaru. Gdy to wyjaśniał, nawet jego kark był czerwony. O rany – ja też się głowiłam, jaki numer stanika nosiła mama!

– Nie rób tego więcej – szepnęłam.

Męski organ Cory’ego był taki mały, a co by było, gdyby zobaczył i poczuł to, co Chris? Że jego był nieodpowiedni?

Stałam bez ruchu, myśląc o Corym. O Boże, jak bardzo bliskość zaćmiewa rzeczywisty obraz! Byliśmy zamknięci dwa lata i cztery miesiące – a bliźnięta przez cały ten czas prawie się nie zmieniły. Oczywiście miały większe głowy, jednak ich oczy nadal wydawały się niesamowicie duże. Siedziały bez ruchu na poplamionych, śmierdzących materacach, które przyciągnęliśmy do okien. Gdy próbowałam spojrzeć na nie obiektywnie, czułam nerwowe skurcze żołądka. Ich ciała przypominały delikatne łodygi kwiatów, za słabe, aby utrzymać pączki głów.

Poczekałam, aż zasną w słabych promieniach słońca i odezwałam się cicho do Chrisa.

– Popatrz na nasze jaskierki, one nie rosną. Tylko ich głowy są coraz większe.

Westchnął ciężko i podszedł do bliźniąt, po czym schylił się, aby dotknąć ich przezroczystej skóry.

– Gdyby tylko mogły wychodzić z nami na dach, żeby korzystać ze słońca i świeżego powietrza. Cathy, bez względu na opór, musimy je wyciągnąć na dwór.

Pomyśleliśmy naiwnie, że jeżeli śpiące bliźnięta wyniesiemy na dach, to obudzą się od razu w promieniach słońca i w naszych ramionach i będą się czuły bezpiecznie. Chris ostrożnie podniósł Cory’ego, a ja pochyliłam się, aby wziąć na ręce niewiele ważącą Carrie. Podeszliśmy do otwartego okna. To był czwartek, a więc wolny dzień dla służby. Mogliśmy bezpiecznie przesiadywać w tylnej części dachu.

Ledwie Chris zdążył zdjąć Cory’ego z parapetu, gdy ciepłe, letnie powietrze wyrwało go ze snu. Rozejrzał się dokoła i kiedy ujrzał mnie z Carrie na rękach, zamierzającą wyjść na dach, zaczął krzyczeć! Carrie obudziła się. Zobaczyła Chrisa z Corym na stromym dachu i wydała z siebie wrzask słyszalny pewnie na milę!

Chris nie zamierzał ustąpić:

– No chodź! Musimy to zrobić dla ich dobra!

Nie tylko krzyczały, ale kopały nas i biły swoimi małymi piąstkami! Carrie wbiła zęby w moje ramię, więc też krzyknęłam. Szybko zrobiłam w tył zwrot. Osłabiona i drżąca, postawiłam Carrie na biurku. Z trudem łapałam powietrze, dziękując Bogu, że pozwolił nam szczęśliwie wrócić. Chris, zniechęcony, przyniósł Cory’ego. Nie udało się. Zmuszanie ich do wyjścia na dach było zagrożeniem życia dla nas wszystkich.

Teraz byli źli. Opierali się, gdy ustawialiśmy ich przy ścianie, na której poziomą kreską zaznaczyliśmy wzrost malców podczas pierwszego dnia spędzonego w klasie na poddaszu. Chris przytrzymywał ich w miejscu, a ja odczytywałam, ile centymetrów urośli.

Niewiarygodne! Przez ten cały czas urośli zaledwie pięć centymetrów? Z drugiej jednak strony bliźnięta urodziły się wyjątkowo małe, Cory ważył tylko dwa i pół kilo, a Carrie dwa kilo i sześćset gramów.

Ogarnął mnie smutek i ogromny żal. Chciało mi się płakać.

– Możesz już ich puścić – powiedziałam wreszcie.

Odbiegli niczym dwie małe, jasnowłose myszki. Popędzili do ukochanego telewizora i ucieczki, jaką im dawał, a także do Mikiego, który był prawdziwy i czekał na ich przyjście i uprzyjemnienie mu więziennego życia.

Chris stał za mną i czekał.

– No więc? – zapytał, gdy ciągle stałam bez słowa. – Ile urosły?

Zanim się odwróciłam, szybkim ruchem ręki otarłam łzy z twarzy.

– Pięć centymetrów – powiedziałam zwyczajnym tonem, chociaż moje oczy były pełne bólu.

Podszedł bliżej i objął mnie ramieniem i wtedy zaczęłam krzyczeć, naprawdę wrzeszczeć. Boże, jak nienawidziłam mamy za to, co zrobiła! Jakże nią gardziłam! Wiedziała, że dzieci, jak rośliny, potrzebują słońca, aby rosnąć. Drżałam ze wzburzenia w objęciach Chrisa; jakże bardzo chciałam wierzyć, że gdy tylko zostaniemy uwolnieni, bliźnięta będą znów piękne. Na pewno będą, na pewno, szybko nadrobią stracone lata i gdy tylko wyjdą na słońce, wystrzelą jak chwasty – na pewno, na pewno! To przez te długie dni zamknięcia miały takie zapadnięte policzki i oczy. I wszystko uda się cofnąć, prawda?

– No więc – zaczęłam chrapliwym głosem, przytulając się do jedynej osoby, którą jeszcze obchodziłam – czy to pieniądze rządzą światem, czy miłość? Gdyby bliźnięta zaznały dość miłości, odczytałabym ich wzrost wyższy o piętnaście, siedemnaście albo dwadzieścia centymetrów, nie tylko pięć.

Przed lunchem jak zwykle wysłałam bliźnięta do łazienki, aby umyły ręce, bo z pewnością mysie zarazki i dalsze pogorszenie stanu zdrowia nie były im potrzebne.

Kiedy tak siedzieliśmy w milczeniu, jedząc kanapki i popijając letnią zupą i mlekiem, patrząc na filmowych kochanków, którzy przeżywali radości i smutki romansów, otworzyły się drzwi do naszego pokoju. Nie lubiłam się odwracać od ekranu i tracić wątku, a jednak to zrobiłam.

Do pokoju radośnie wkroczyła nasza mama. Miała na sobie piękny, lekki kostium, wykończony miękkim, szarym futerkiem przy mankietach i szyi.

– Skarby moje! – wykrzyknęła entuzjastycznie na powitanie, po czym zawahała się, gdy żadne z nas nie pobiegło się z nią przywitać. – Jestem z powrotem! Nie cieszycie się na mój widok? Nie macie pojęcia, jak się cieszę, że jestem z wami. Tak bardzo tęskniłam, myślałam o was i śniliście mi się. Przywiozłam masę pięknych prezentów, specjalnie dla was wybranych. Tylko poczekajcie, aż je ujrzycie! I musiałam się z tym ukrywać – bo jak miałabym wyjaśnić kupowanie rzeczy dla dzieci? Chcę wam wynagrodzić moją długą nieobecność. Miałam wam powiedzieć, dlaczego wyjeżdżam, naprawdę, ale to było takie skomplikowane. Poza tym nie wiedziałam dokładnie, ile czasu będę poza domem, i chociaż tęskniliście, mieliście przecież dobrą opiekę? Nie cierpieliście, prawda?

Czy cierpieliśmy? Czy tylko za nią tęskniliśmy? Kim ona właściwie była? Gdy patrzyłam na nią i słuchałam opowieści o tym, jak czworo ukrytych dzieci mogło utrudnić innym życie, przelatywały mi przez głowę idiotyczne myśli. I chociaż chciałam ją odepchnąć, trzymać na dystans, zawahałam się, pragnąc tak bardzo znów ją kochać i ufać jej.

Chris wstał i pierwszy przemówił głosem, który wreszcie zmienił się z wysokiego i momentami skrzeczącego w głęboki, męski i zdecydowany.

– Mamusiu, oczywiście cieszymy się, że wróciłaś! I oczywiście tęskniliśmy za tobą! Ale nie powinnaś wyjeżdżać na tak długo, bez względu na powody.

– Christopherze – zaczęła, a jej oczy rozszerzyły się ze zdumienia – jakbym słyszała kogoś innego.

Spojrzała na mnie, a potem na bliźnięta. Jej wesołość przygasła.

– Christopherze, czy stało się coś złego?

– Złego? – powtórzył. – Mamo, a co może być dobrego w mieszkaniu w jednym pokoju? Powiedziałaś, że nie poznajesz mnie – przyjrzyj mi się dobrze. Czy nadal jestem małym chłopcem? Popatrz na Cathy – czy jest nadal dzieckiem? Najdokładniej przypatrz się bliźniętom; zwróć szczególnie uwagę, jak urosły. A teraz znów spójrz na mnie i powiedz, że Cathy i ja jesteśmy nadal dziećmi, które się traktuje niepoważnie, bo nie potrafią zrozumieć problemów dorosłych. Nie siedzieliśmy tu bezczynnie, zbijając bąki, podczas gdy ty się świetnie bawiłaś na wyjeździe. Czytając książki, przeżyliśmy z Cathy niejedno życie… to jedyny sposób, aby czuć, że żyjemy.

Mama chciała mu przerwać, ale Chris zlekceważył jej cichy, niepewny głos. Pogardliwie spojrzał na liczne prezenty.

– Tak więc wróciłaś, przynosząc nam podarunki, jak zawsze, gdy wiesz, że zrobiłaś źle. Jak możesz myśleć, że twoje głupie prezenty mogą nam wynagrodzić to, co straciliśmy i co cały czas tracimy? Pewnie, że kiedyś byliśmy zachwyceni grami, zabawkami i ubraniami, które nam przynosiłaś do naszego więzienia, ale teraz jesteśmy starsi i prezenty nam już nie wystarczają!

– Christopherze, proszę – powiedziała błagalnie i ponownie spojrzała niespokojnie na bliźnięta i tak samo szybko odwróciła wzrok. – Proszę, przestań mówić tak, jakbyś już mnie nie kochał. Nie zniosłabym tego.

– Kocham cię – odpowiedział. – Usiłuję ciebie kochać, bez względu na to, co robisz. Muszę cię kochać. Wszyscy musimy cię kochać, wierzyć ci i ufać, że działasz w naszym interesie. Ale popatrz na nas, mamo, i naprawdę nas zobacz. Cathy i ja czujemy, że nie widzisz krzywdy, jaką nam robisz. Przychodzisz do nas uśmiechnięta i roztaczasz przed nami wspaniałe plany na przyszłość, ale nic z tego się nie materializuje. Dawno temu, gdy po raz pierwszy opowiadałaś nam o tym domu i swoich rodzicach, stwierdziłaś, że będziemy zamknięci tylko jedną noc, potem zmieniłaś ją na kilka. Potem było kilka tygodni, potem miesięcy… i już przeszło dwa lata czekamy na śmierć starego człowieka, który może nigdy nie umrzeć, biorąc pod uwagę cudowne metody, jakimi ci zdolni lekarze przedłużają życie. Ten pokój nie polepsza naszego zdrowia. Nie widzisz tego? – prawie krzyknął, a jego chłopięca twarz poczerwieniała.

Myślałam, że nie dożyję dnia, w którym Chris zaatakuje mamę – jego ukochaną mamę.

Teraz zaczął mówić o ton ciszej i spokojniej, a mimo to jego słowa miały siłę pocisków.

– Mamo, bez względu na to, czy odziedziczysz olbrzymią fortunę twojego ojca, my chcemy się stąd wydostać! Nie w przyszłym tygodniu, nie jutro – ale dzisiaj! Teraz! W tej chwili! Przekręć ten klucz, a my uciekniemy daleko stąd. Możesz przysyłać nam pieniądze, jeżeli będziesz chciała, albo nic nie przysyłać i nie musisz nas więcej oglądać na oczy, jeżeli tak ci będzie wygodnie i rozwiąże to twoje problemy. Odejdziemy z twojego życia i nikt się nigdy nie dowie, że żyjemy. Będziesz mogła zatrzymać sobie wszystko, co ci zostawi, wszystko tylko dla siebie.

Mama pobladła, zaszokowana.

Siedziałam przy niedokończonym lunchu. Było mi jej żal i jednocześnie czułam się oszukana przez moje własne współczucie. Wtedy przypomniałam sobie te dwa tygodnie głodówki… cztery dni na krakersach i serze, a kolejne trzy kompletnie bez jedzenia, tylko na wodzie z kranu do picia. Potem chłosty, smołę we włosach, a przede wszystkim karmienie bliźniąt krwią.

To, co mój brat mówił i sposób, w jaki mówił, było głównie moim dziełem.

Myślę, że to odgadła, bo rzuciła mi odpychające spojrzenie.

– Christopherze, nic więcej nie mów – widzę wyraźnie, że nie jesteś sobą.

Stając na równe nogi, zaczęłam mu wtórować.

– Popatrz na nas, mamo! Przyjrzyj się naszej promieniejącej, zdrowej cerze. Popatrz trochę dłużej na swoje najmłodsze pociechy. Wcale nie wyglądają mizernie, prawda? Ich pełne policzki wcale się nie zapadają? A włosy nie są matowe? Ich oczy nie są ciemne i zapadnięte? Gdy na nie patrzysz, widzisz, jak bardzo urosły i jak się pięknie rozwijają? Jeżeli nie żal ci mnie i Christophera, to miej trochę litości dla nich.

– Dosyć! – wrzasnęła, podrywając się z łóżka, na którym usiadła, aby nas, jak niegdyś, koło siebie radośnie zgromadzić.

Odwróciła się na pięcie, aby na nas nie patrzeć. Krzyknęła pełnym szlochu głosem.

– Nie macie żadnego prawa mówić w ten sposób do matki. Gdyby nie ja, żebralibyście teraz na ulicy.

Przerwała. Rzuciła Chrisowi błagalne spojrzenie.

– Czy nie zrobiłam dla was wszystkiego, co mogłam? Co zrobiłam źle? Czego wam brakuje? Wiedzieliście, jak to będzie do śmierci dziadka. Zgodziliście się zostać tutaj – do tej chwili. Dotrzymałam słowa. Mieszkacie w ciepłym, bezpiecznym pokoju. Przynoszę wam wszystko, co najlepsze – książki, zabawki, gry i najlepsze ubrania, jakie można kupić. Macie dobre jedzenie i telewizor.

Odwróciła się do nas, rozkładając ręce w błagalnym geście, niemal gotowa paść na kolana.

– Posłuchajcie – wasz dziadek jest w takim stanie, że w ogóle nie wstaje z łóżka. Nie wolno mu nawet siadać na wózku inwalidzkim. Lekarze mówią, że nie pożyje już długo, kilka dni, najwyżej kilka tygodni. W dniu, w którym umrze, otworzę te drzwi i zabiorę was na dół. Będę wtedy miała dość pieniędzy, aby was wszystkich wysłać do wyższych szkół, Chrisa na studia medyczne, a ty, Cathy, będziesz mogła kontynuować naukę baletu. Dla Cory’ego znajdę najlepszych nauczycieli muzyki, a dla Carrie zrobię wszystko, co będzie chciała. Czy chcecie przekreślić te wszystkie lata poświęceń i cierpienia bez otrzymania nagrody – gdy już jesteście tak blisko celu?! Pamiętacie, jak się śmialiście i rozmawialiście o tym, co byście zrobili, gdybyście nagle mieli więcej pieniędzy, niż moglibyście wydać? Przypomnijcie sobie wszystkie plany, jakie robiliśmy… nasz dom, w którym moglibyśmy zamieszkać? Nie odrzucajcie wszystkiego przez waszą niecierpliwość tuż przed zwycięstwem! Mówicie mi, że się bawiłam, gdy wy cierpieliście, zgadzam się. Ale wynagrodzę wam to po tysiąckroć!

Muszę przyznać, byłam wzruszona i tak bardzo chciałam uwierzyć. Wahałam się – z jednej strony jej słowa przynosiły nadzieję, z drugiej – obawiałam się kolejnych kłamstw. Czyż nie mówiła od samego początku, że dziadek już wkrótce umrze… i lata całe umiera? Czy powinnam krzyczeć: „Mamo, my już ci po prostu nie wierzymy”. Chciałam ją zranić, chciałam, żeby krwawiła, tak jak my. Jednak spojrzenie Chrisa zawstydziło mnie i powstrzymało chęć zemsty. Czy potrafiłabym być taka odważna jak on? Gdyby tak było, otworzyłabym usta, ignorując go, i wykrzyczała wszystko, czego doświadczyliśmy od babci. Nie wiem dlaczego, ale nie odezwałam się. Może chciałam uchronić bliźnięta? Może czekałam, aż Chris powie jej pierwszy?

Stał i przyglądał się jej ze współczuciem, zapominając o smole w moich włosach i tygodniach głodówki, i zdechłych myszach, które chcieliśmy przyprawić do smaku solą i pieprzem – i wreszcie o biciu. Stał obok mnie, dotykał mnie ramieniem. Był kłębkiem wątpliwości i niezdecydowania.

Bliźnięta podeszły bliżej i trzymały się mojej spódnicy, gdy mama upadła na najbliższe łóżko, szlochała i biła pięściami w poduszkę jak małe dziecko.

– Ależ jesteście niewdzięczni i bez serca – zawodziła żałośnie – żeby tak potraktować własną matkę, jedyną osobę na świecie, która was kocha! Jedyną, która o was dba! Przyjechałam taka radosna, taka szczęśliwa, że znów będę z wami. Chciałam się podzielić z wami nowinami, żebyście mogli się razem ze mną cieszyć. A wy co robicie? Atakujecie mnie niesprawiedliwie! Chcecie, żebym się czuła winna i zawstydzona, chociaż przez cały czas robiłam dla was, co mogłam, ale wy i tak nie uwierzycie!

Płakała z twarzą ukrytą w poduszce, tak jak ja kilka lat temu, jak teraz robiła to Carrie.

Poczuliśmy z Chrisem żal i skruchę. Wszystko, co powiedziała, było aż nazbyt prawdziwe. Ona była jedyną osobą, która nas kochała, dbała o nas i tylko w niej była nadzieja naszego wyzwolenia, życia, przyszłości i marzeń. Chris i ja podbiegliśmy do niej i objęliśmy z całych sił, błagając o wybaczenie. Bliźnięta nic nie powiedziały, tylko patrzyły.

– Mamo, proszę, przestań płakać! Nie chcieliśmy cię zranić! Przykro nam, naprawdę. Zostaniemy. Wierzymy ci. Dziadek już prawie nie żyje – musi przecież kiedyś umrzeć, prawda?

Płakała bez końca, niepocieszona.

– Mamo, opowiedz nam, proszę. Powiedz nam swoje nowiny. Chcemy się cieszyć razem z tobą. Mówiliśmy to wszystko, bo było nam przykro, że wyjechałaś bez słowa. Mamo, prosimy, prosimy.

Nasze prośby, łzy i namowy w końcu odniosły skutek. Jakoś udało jej się usiąść i otarła oczy białą, płócienną chusteczką, wykończoną piękną koronką i z wyhaftowaną dużą, białą literą C.

Odsunęła nasze ręce, jakby ją parzyły, i wstała.

– Otwórzcie prezenty, które tak starannie wybierałam – powiedziała chłodno, przez łzy – i powiedzcie mi, czy ktoś bardziej ode mnie was kocha. Powiedzcie, że nie myślałam o waszych potrzebach i zainteresowaniach. Powiedzcie, że jestem samolubna i nie dbam o was.

Po policzkach spływała ciemna stróżka tuszu do rzęs. Jaskrawa pomadka rozmazała się. Jej włosy, ułożone zwykle na głowie jak idealnie dobrany kapelusz, były w nieładzie. Weszła do pokoju jako wzór doskonałości, a teraz przypominała zniszczonego manekina.

I czemu znów pomyślałam, że była jak aktorka, odgrywająca wyuczoną rolę za pieniądze?

Spojrzała na Chrisa, mnie ignorując. A bliźnięta – jakby w ogóle nie istniały.

– Na twoje zbliżające się urodziny zamówiłam nowe tomy encyklopedii, Christopherze – wydusiła z siebie, nadal wycierając twarz ze śladów tuszu. – Ten zbiór, na którym ci zawsze zależało – najlepszy, jaki został wydany, książki oprawione w prawdziwą, czerwoną skórę, z tłoczeniami z dwudziestoczterokaratowego złota i z grubym na centymetr grzbietem. Poszłam do wydawnictwa, aby je specjalnie dla ciebie zamówić. Będzie na nich twoje imię i data, ale nie przyślą ich tutaj, żeby ktoś nie zauważył.

Z trudem przełknęła ślinę i odłożyła elegancką chusteczkę.

– Długo myślałam, jaki prezent najbardziej by cię ucieszył, bo zawsze dawałam ci najlepsze pomoce naukowe.

Chris wydawał się oszołomiony. Na jego twarzy widniały zdumienie, dezorientacja i pewna bezradność – wszystko jednocześnie. Boże, jak on musiał ją kochać, nawet po tym wszystkim, co nam zrobiła.

Moje uczucia były jednoznaczne. Kipiała we mnie złość. Teraz przywiozła oryginalne, oprawione w czerwoną skórę, z pogrubionym grzbietem i dwudziestoczterokaratowym złotem encyklopedie! Takie książki muszą kosztować przeszło tysiąc dolarów – może dwa lub trzy tysiące! Czemu nie odkładała tych pieniędzy na konto naszego przyszłego życia? Chciałam wrzasnąć jak Carrie i zaprotestować, ale coś miękkiego w błękitnych oczach Chrisa nie pozwalało mi mówić. On zawsze marzył o encyklopedii oprawionej w prawdziwą, czerwoną skórę, a ona już ją zamówiła; pieniądze nie miały dla niej teraz wartości, a może dziadek naprawdę umrze dziś lub jutro i nie będzie musiała wynajmować mieszkania ani kupować domu.

Mama podniosła dumnie głowę i odwróciła się w stronę drzwi. My ciągle jeszcze nie otworzyliśmy prezentów, a ona nie została, żeby zobaczyć naszą radość. Dlaczego w środku płakałam, choć przecież nienawidziłam jej? Nie kochałam jej teraz… nie kochałam.

Stojąc w otwartych drzwiach, odezwała się:

– Kiedy pomyślicie o bólu, jaki mi dzisiaj zadaliście, i będziecie mnie znów traktować z miłością i szacunkiem, wtedy wrócę. Nie wcześniej.

Tak przyszła.

Tak wyszła.

Tak przyszła i wyszła, nie dotykając, nie całując, nie odzywając się i nawet nie patrząc na bliźnięta. I wiedziałam dlaczego. Nie mogła znieść widoku ceny, jaką płaciły za zdobywanie przez nią fortuny.

Wyskoczyli zza stołu, podbiegli i uczepili się mojej spódnicy. Małe buzie były pełne niepokoju i lęku, gdy obserwowali mój wyraz twarzy, by się przekonać, czy jestem szczęśliwa. Bo jeżeli byłam, to i oni mogli być szczęśliwi. Uklękłam, aby obdarzyć ich pocałunkami i pieszczotami, o których ona zapomniała – albo po prostu nie była w stanie kochać tych, których krzywdziła.

– Czy wyglądamy śmiesznie? – zapytała zaniepokojona Carrie, szarpiąc moją rękę.

– Oczywiście, że nie. Ty i Cory jesteście tylko bladzi, ponieważ za dużo czasu spędzacie w domu.

– Dużo urośliśmy?

– Tak, oczywiście.

Uśmiechnęłam się. Z tą udawaną radością i przyklejonym do twarzy jak maska sztucznym uśmiechem usiadłam na podłodze obok bliźniąt i Chrisa i zaczęliśmy rozpakowywać prezenty jak w Boże Narodzenie. Wszystkie były pięknie zapakowane w drogi papier lub złotą albo srebrną folię i ozdobione dużymi, satynowymi kokardami w różnych kolorach.

Zdzieraliśmy kolorowe papiery, rozplątywaliśmy wstążki i kokardy, precz odrzucaliśmy wieczka pudełek. Podziwialiśmy wspaniałe ubrania, książki, nowe zabawki, gry i układanki, ba, dostaliśmy nawet wielkie pudło cukierków z syropu klonowego, hurra! Przecież tego od nas oczekiwała – hurra!

Przed nami roztaczał się obraz jej troski. Musiałam przyznać, że dobrze nas znała, nasze gusta i zainteresowania – wszystko z wyjątkiem rozmiarów. Prezentami chciała nam spłacić te długie, puste miesiące, spędzone pod opieką wiedźmy, która najchętniej widziałaby nas martwych i pochowanych.

Przecież wiedziała, jaką ma matkę – wiedziała!

Tymi grami, zabawkami i układankami próbowała nas przekupić i błagać nas o wybaczenie, bo w głębi serca czuła się winna.

Miała nadzieję, że klonowymi cukierkami uda jej się zatrzeć w naszych sercach gorzki smak samotności. Dla niej było oczywiste, że nadal byliśmy tylko dziećmi, chociaż Chris powinien się już golić, a ja nosić biustonosz… wieczne dzieci… i jak dzieci chciała nas traktować, na co wskazywały tytuły książek. Mali ludzie. Czytałam to przed wielu laty. Baśnie braci Grimm i Hansa Christiana Andersena – znaliśmy je na pamięć. Znowu Wichrowe Wzgórza i Jane Eyre? Czy nie wiedziała, co już przeczytaliśmy? I co mieliśmy?

Mimo to zdobyłam się na uśmiech, gdy wciskałam Carrie przez głowę nową, czerwoną sukienkę, a we włosy wpięłam czerwoną kokardę. Teraz była tak ubrana, jak zawsze chciała, w jej ulubione kolory. Do tego jeszcze czerwone skarpetki i nowe, białe buciki.

– Carrie, pięknie wyglądasz.

Była taka szczęśliwa z posiadania dorosłych ubrań w królewskim kolorze.

Potem pomogłam Cory’emu założyć czerwone, krótkie spodenki i białą koszulę z czerwonym monogramem na kieszeni, a krawat zawiązał mu Chris, tak jak dawno temu pokazał mu tata.

– Czy teraz ciebie mam ubrać, Christopherze? – spytałam sarkastycznie.

– Jeżeli o tym marzysz – odpowiedział przewrotnie – możesz mnie ubrać od samej skóry.

– Nie bądź wulgarny!

Cory dostał jeszcze jeden instrument muzyczny – błyszczące banjo. O rany, on zawsze o tym marzył! Pamiętała. Jego oczy błyszczały. Och, Zuzanno, nie płacz za mną, bo udaję się do Luizjany, ja i moje banjo…

Zagrał melodię, a Carrie śpiewała. To była jedna z jego ulubionych piosenek i jedyna, którą umiał zagrać na gitarze, chociaż i tak nigdy nie brzmiała dobrze. Na banjo brzmiała tak, jak powinna. Bóg dał Cory’emu zaczarowane palce.

Mnie obdarował złymi myślami, psującymi każdą radość. Po co nam te ładne stroje, jeżeli nikt ich nigdy nie widział? Pragnęłam rzeczy, których nie można kupić. Czy zauważyła moje krótko obcięte włosy na czubku głowy? Czy widziała, jacy jesteśmy chudzi? Czy uważa, że nasza blada, cienka skóra wygląda zdrowo?

Krążyły mi po głowie gorzkie, okropne myśli, gdy wkładałam do wyczekujących ust Carrie listek z cukru klonowego, potem listek do ust Cory’ego i jeden do moich własnych. Gapiłam się na piękne rzeczy przeznaczone dla mnie. Niebieska aksamitna sukienka, jaką zakłada się na przyjęcia. Różowo-niebieska koszula nocna i szlafrok, z kapciami pasującymi do kompletu. Siedziałam tak, trzymając na języku rozpuszczający się cukierek, i miałam uczucie, jakby mi w gardle uwiązł kamień. Encyklopedie! Czy mieliśmy tu zostać na zawsze?

Mimo wszystko cukierki klonowe były moimi ulubionymi. Przywiozła to pudło słodyczy dla mnie, dla mnie, a ja mogłam z ledwością przełknąć jeden cukierek.

Siedzieli na podłodze i wpychali sobie cukierki do ust, raz za razem, radośni i zadowoleni.

– Powinniście zostawić trochę cukierków – odezwałam się ironicznie. – Być może nie zobaczycie ich przez bardzo długi czas.

Chris spojrzał na mnie szczęśliwymi i błyszczącymi oczami. Nietrudno było odgadnąć, że cała jego wiara i zaufanie zostały odbudowane przez tę jedną, krótką wizytę. Jak mógł nie widzieć, że te wszystkie prezenty miały tylko ukryć fakt, że już jej na nas nie zależało? Dlaczego nie rozumiał, tak jak ja, że nie byliśmy już dla niej tak ważni jak niegdyś? Byliśmy jednym z serii nieprzyjemnych tematów, na które ludzie nie lubią rozmawiać, jak na przykład o myszach na poddaszu.

– Siedź tam i milcz – przekomarzał się Chris. – Odmawiaj sobie cukierków, podczas gdy my będziemy delektować się słodkościami, zanim przyjdą myszy i wszystko zjedzą. Cory, Carrie i ja wyszczotkujemy dobrze zęby, a ty będziesz siedziała, płakała i żałowała samej siebie, udając, że samopoświęceniem możesz zmienić nasze przyzwyczajenia. No, dalej, Cathy. Płacz! Udawaj męczennicę. Cierp! Bij głową w mur! Krzycz! A my i tak będziemy tu siedzieć do śmierci dziadka, tylko cukierków już nie będzie.

Nie znosiłam, gdy się ze mnie wyśmiewał! Skoczyłam na równe nogi i zaczęłam przymierzać nowe rzeczy. Włożyłam przez głowę po kolei trzy piękne sukienki. Do pasa dały się zapiąć bez problemu i były całkiem luźne. Ale mimo moich wysiłków nie mogłam zapiąć zamka na plecach na wysokości biustu. Ściągnęłam ostatnią sukienkę, szukając zaszewek w staniku. Ani jednej! Sukienki były szyte jak dla małych dziewczynek – słodkie, dziewczęce ubranka od mojej mamusi! Rzuciłam wszystkie na ziemię i skakałam po nich, gniotąc aksamit tak, aby nie mogły już być zwrócone do sklepu.

Chris i bliźnięta siedzieli na podłodze, wyglądali szatańsko i śmiali się z łobuzerskim wdziękiem. Mnie jednak nie było do śmiechu.

– Zrób listę zakupów – zażartował. – Już czas, żebyś zaczęła nosić stanik i przestała trząść biustem. Skoro już jesteś przy tym, zapisz jeszcze pas.

Mogłam uderzyć go w tę jego roześmianą twarz. Brzuch miałam płaski. A okrągłe i jędrne pośladki były wynikiem ćwiczeń – nie nadmiaru tłuszczu!

– Zamknij się – krzyknęłam. – Dla kogo miałabym robić listę, dla mamy? Powinna wiedzieć, jakie mam rzeczy i co powinnam nosić, jeżeli naprawdę na mnie patrzy! Skąd mam wiedzieć, jaki rozmiar stanika zamówić? I nie potrzebuję pasa. Za to ty potrzebujesz obcisłych majtek – a w głowie trochę wiedzy niepochodzącej z książek!

Odczuwałam satysfakcję na widok jego zaskoczonej miny.

– Christopherze – krzyknęłam, nie panując już nad sobą. – Czasami nienawidzę mamy! Mało tego, czasami nienawidzę też ciebie! Czasami nienawidzę wszystkich – a przede wszystkim siebie! Czasami chciałabym nie żyć, bo wydaje mi się, że lepiej byłoby nam martwym niż żywcem pochowanym tutaj. Zupełnie jak gnijące, chodzące, mówiące warzywa!

Wyrzuciłam z siebie ukryte myśli. Pozbyłam się ich jak śmieci, co wprawiło moje rodzeństwo w osłupienie. Jeszcze bardziej pobledli. Carrie zrobiła się jeszcze mniejsza i zaczęła drżeć. Kiedy tylko wyrzuciłam z ust te okrutne słowa, zapragnęłam je cofnąć. Ogarnął mnie wstyd, ale nie byłam w stanie przeprosić za to, co powiedziałam, ani tego odwołać. Zakręciłam się na pięcie i pobiegłam do szafy i dalej, w stronę wysokich drzwi prowadzących na poddasze. Kiedy cierpiałam, a nie były to rzadkie chwile, pędziłam do muzyki, kostiumów i baletek, kręciłam się, wirowałam i tańczyłam, zostawiając za sobą wszystkie problemy. Gdzieś w tym nieistniejącym świecie szalonych, wyczerpujących piruetów ujrzałam mężczyznę, ukrytego w cieniu strzelistych, białych kolumn, sięgających purpurowego nieba. Tańczył ze mną w namiętnym pas de deux, zawsze osobno, bez względu na to, jak bardzo starałam się do niego zbliżyć i rzucić w jego ramiona, które ochraniałyby mnie i wspierały… Z nim mogłabym znaleźć w końcu bezpieczne miejsce do życia i miłości.

Wtedy muzyka nagle ustała. Byłam znów na zakurzonym poddaszu, siedziałam na podłodze ze skręconą prawą nogą. Upadłam! Podniosłam się z trudem, ledwo mogłam chodzić. Kolano bardzo mnie bolało, a w oczach pojawiły się łzy. Pokuśtykałam przez poddasze do klasy, nie dbając o to, czy uszkodziłam kolano już na zawsze. Otworzyłam okno i wyszłam na czarny dach. Mimo silnego bólu zsunęłam się po stromym skosie, zatrzymując się dopiero przy zapchanych liśćmi rynnach. Daleko w dole była ziemia. Ze łzami żalu nad sobą i bólem wykrzywiającym mi twarz i zamazującym obraz zamknęłam oczy, nie kontrolując równowagi. Za minutę byłoby po wszystkim. Runęłabym jak długa na cierniste krzaki róż.

Babcia i mama pewnie by utrzymywały, że to jakaś nienormalna, obca dziewczyna, która weszła na dach i przypadkowo spadła. Mama by płakała, widząc mnie w trumnie martwą i połamaną, ubraną w błękitne leotardy i tiulowe tutu. Wtedy zdałaby sobie sprawę z tego, co zrobiła, i otworzyłaby drzwi, aby uwolnić Chrisa i bliźnięta i pozwolić im znów normalnie żyć.

To była złota strona mojej samobójczej monety.

Musiałam ją jednak odwrócić, żeby zobaczyć zaśniedziałą. Co by było, gdybym nie umarła? Przypuśćmy, że krzaki róż złagodziłyby mój upadek i skończyłabym jako inwalidka do końca życia?

Albo przyjmijmy, że naprawdę bym umarła, a mama nie płakałaby i nie czuła żalu ani smutku, tylko byłaby szczęśliwa, że pozbyła się utrapienia? A co z Chrisem i bliźniętami? Kto matkowałby dzieciom i obdarowywał je uczuciem i pieszczotami, których Chris czasami się wstydził? A Chris? – może uważał, że nie jestem mu potrzebna, że książki i nowa encyklopedia w skórze, złocie i z grubym grzbietem, mogły mnie doskonale zastąpić?

Jeżeli w końcu otrzyma tytuł lekarza przed nazwiskiem, to czy z tego powodu będzie szczęśliwy przez resztę życia? Czy to mu wystarczy, jeżeli mnie nie będzie już na świecie? To przesądziło. Od samobójczej śmierci uratowała mnie umiejętność oglądania monety z dwóch stron.

Odsunęłam się od krawędzi dachu, czując się tym bardziej głupio i wciąż płacząc. Kolano bolało mnie tak bardzo, że udając się na bardziej bezpieczny fragment dachu, musiałam się czołgać. Leżałam na plecach i patrzyłam w obojętne, milczące niebo. Wątpiłam, czy Bóg tam był; wątpiłam też, czy było tam Niebo.

Bóg i Niebo były na ziemi, w ogrodach, lasach, parkach, na plażach, nad jeziorami, na autostradach i w podróżach w nieznane!

Piekło było tu, gdzie ja. Wiecznie rzucało na mnie swój cień, próbując zmienić mnie w to, czym byłam według babci – diabelskie nasienie.

Leżałam na dachu aż do wieczora. Wzeszedł księżyc, a gwiazdy oświetlały mnie gniewnie, jakby znały moje złe myśli. Miałam na sobie tylko kostium baletowy, leotardy i jedno z tych zabawnych, plisowanych tutu. Pokryłam się gęsią skórką, ale ciągle tam leżałam, planując zemstę na tych, którzy doprowadzili do tego, że stałam się taka już teraz. Wiedziałam, że nadejdzie dzień, gdy mama i babcia będą na mojej łasce, a wtedy wezmę bat, przygotuję smołę i będę wydzielać jedzenie.

Próbowałam wymyślić, co właściwie bym im zrobiła. Jaka byłaby odpowiednia kara? Czy powinnam je obie zamknąć na klucz, a klucz wyrzucić? Czy głodzić, tak jak nas głodzono?

Nagle cichy szmer przerwał ten ponury i zawikłany tok myśli. W mroku wczesnego wieczoru usłyszałam Chrisa, wymawiającego niezdecydowanie moje imię. Nic więcej, tylko moje imię. Nie odpowiedziałam, nie potrzebowałam go – nikogo nie potrzebowałam. Zawiódł mnie swoim brakiem zrozumienia i nie potrzebowałam go, nie teraz.

Mimo to podszedł i położył się obok. Przyniósł ze sobą ciepłą, wełnianą marynarkę, którą okrył mnie bez słowa. Tak jak ja zatopił wzrok w zimnym, nieprzystępnym niebie. Między nami panowała długa, przerażająca cisza. Właściwie Chris nie miał cech, których nie cierpiałam albo nie lubiłam. Tak bardzo chciałam mu to powiedzieć i podziękować za przyniesienie ciepłej marynarki, a jednak nie mogłam wydusić słowa. Chciałam, żeby wiedział, że było mi przykro z powodu tego wybuchu gniewu. Moje ramiona, drżące pod ciepłą marynarką, pragnęły otoczyć go i pocieszyć, tak jak on często robił, gdy budziłam się z kolejnego koszmaru. Ale byłam w stanie tylko leżeć i pocieszać się nadzieją, że zrozumie, w jakiej matni się znajdowałam.

Zawsze potrafił pierwszy podnieść białą flagę i za to będę mu wiecznie wdzięczna. Chrapliwym, obcym głosem, wydającym się przybywać z daleka, oznajmił, że on i bliźnięta jedli już obiad, ale zostawili dla mnie moją porcję.

– Cathy, my tylko udawaliśmy, że zjadamy wszystkie cukierki. Bardzo dużo zostało dla ciebie.

Cukierki. Boże, on mówił o cukierkach. Czy ciągle jeszcze tkwił w dziecięcym świecie, gdzie cukierki wystarczyły na otarcie łez? Ja pragnęłam tego, czego pragną wszystkie nastolatki – wolności do stawania się kobietą, wolności do całkowitego kontrolowania swojego życia!

Chociaż próbowałam mu to powiedzieć, głos uwiązł mi w gardle.

– Cathy… to, co powiedziałaś… nie mów nigdy więcej takich okropnych, smutnych rzeczy.

– Dlaczego nie? – wykrztusiłam. – Wszystko, co powiedziałam, jest prawdą. Wyraziłam tylko swoje uczucia – wyrzuciłam z siebie to, co ty trzymasz głęboko ukryte. Ukrywaj się sam przed sobą, a zobaczysz, że te wszystkie prawdy zamienią się w kwas pożerający twoje wnętrze!

– Nigdy nie chciałem umrzeć! – krzyknął chrapliwym głosem osoby chronicznie przeziębionej. – Nigdy więcej nie mów takich rzeczy – i nie myśl o śmierci! Pewnie, że mam wątpliwości i podejrzenia głęboko ukryte, ale się uśmiecham i próbuję wierzyć, bo chcę przetrwać. Jeżeli zginęłabyś z własnej ręki, zabrałabyś mnie za sobą, a wkrótce poszłyby za nami bliźnięta, bo kto byłby wtedy ich matką?

Rozśmieszyło mnie to. Szorstki, nieprzyjemny śmiech – naśladujący śmiech mamy, wtedy gdy czuła gorycz.

– Słuchaj, Christopherze Doll, pamiętaj, że mamy kochającą, słodką, cudowną mamę, która myśli przede wszystkim o naszych potrzebach i ona zaopiekuje się maluchami.

Chris próbował złapać mnie za ramiona.

– Nie cierpię, gdy mówisz tak jak ona. Myślisz, że nie wiem, że ty jesteś dla nich bardziej matką? Myślisz, że nie zauważyłem, że bliźnięta patrzą na mamę jak na kogoś obcego? Cathy, ja nie jestem głupi ani ślepy. Wiem, że mama dba najpierw o siebie, dopiero później o nas.

Stary, dobry księżyc lśnił na niebie, oświetlając łzy zastygłe w jego oczach. Głos Chrisa był przyciszony i głęboki.

Powiedział to wszystko bez goryczy, tylko z żalem – takim monotonnym, niewzruszonym tonem lekarza informującego pacjenta o nieuleczalnej chorobie.

Wtedy to właśnie spłynęło na mnie objawienie – kochałam Chrisa – a był moim bratem. On mnie uzdrowił, dał to, czego mi brakowało, gdy byłam gotowa szaleńczo uciekać – jaki świetny sposób odegrania się na mamie i dziadkach. Bóg nie będzie widział. On zamknął oczy w dniu, gdy ukrzyżowano Jezusa. Ale tatuś spoglądał na nas z góry i zamarłam ze wstydu.

– Spójrz na mnie, Cathy, proszę, spójrz na mnie.

– Wcale tak nie myślałam, Chris, naprawdę. Wiesz, jaka jestem melodramatyczna – ja też chcę żyć, ale tak bardzo się boję, że coś strasznego nas spotka. Więc mówię te okropne rzeczy, żeby wami wstrząsnąć, obudzić was. Och, Chris, tak bardzo mi brakuje towarzystwa innych ludzi. Chcę widzieć nowe twarze, nowe pokoje. Śmiertelnie boję się o bliźnięta. Chcę chodzić po zakupy, jeździć konno i robić wszystko to, czego tu nie możemy.

Siedząc na dachu w ciemności i chłodzie, instynktownie wyciągnęliśmy do siebie ręce. Tuliliśmy się, czując nawzajem mocne uderzenia serca. Nie płakaliśmy, nie śmialiśmy się. Czy nie wypłakaliśmy już morza łez? I nic nie pomogły. Czy nie zmówiliśmy już miliona modlitw, czekając na uwolnienie, które nie nadchodziło? A jeżeli łzy nie pomagały i modlitwy nie dochodziły boskich uszu, to na co jeszcze mogliśmy liczyć?

– Chris, już to mówiłam i powiem jeszcze raz. Musimy zacząć działać. Pamiętasz, co tatuś zawsze mówił, że Pan Bóg pomaga tym, którzy sobie sami pomagają?

Jego policzek mocno przylegał do mojego, podczas gdy się tak strasznie długo zastanawiał.

– Pomyślę o tym, chociaż jak mama powiedziała, lada dzień możemy otrzymać cały ten majątek.

Niespodzianka mamy

Mama nie przyszła przez kolejnych dziesięć dni. Przez cały ten czas zastanawialiśmy się, po co pojechała do Europy i jakie miała dla nas nowiny.

Traktowaliśmy te dziesięć dni jako formę kary. Kara była karą, cierpieliśmy, wiedząc, że mama była w tym samym domu, a jednak nas ignorowała, jakbyśmy byli tylko myszami na poddaszu.

Więc gdy się w końcu pokazała, czuliśmy się wystarczająco pognębieni i obawialiśmy się, że już nigdy nie wróci, jeżeli okażemy jej wrogość. Byliśmy więc cisi, przygaszeni i przyjmowaliśmy z pokorą nasz los. Bo co byśmy zrobili, gdyby już nie wróciła? Nie mogliśmy przecież uciec przy użyciu drabiny z prześcieradeł, gdyż bliźnięta histeryzowały już przy wejściu na dach.

Uśmiechaliśmy się do mamy i nie narzekaliśmy. Nie pytaliśmy, dlaczego nie przychodziła do nas przez dziesięć dni, skoro wcześniej opuściła nas na kilka miesięcy. Przyjmowaliśmy to, co chciała nam dać. Byliśmy, naśladując jej obłudę w stosunku do ojca, posłusznymi i grzecznymi dziećmi. Okazało się, że właśnie tego oczekiwała. Znowu staliśmy się słodkimi, kochającymi, jedynymi „skarbami”.

Ponieważ byliśmy tacy dobrzy, słodcy, zgodni, pełni szacunku i pozornej ufności, wybrała ten moment, aby olśnić nas swoją nowiną.

– Skarby, radujcie się ze mną! Jestem taka szczęśliwa!

Śmiała się i kręciła w kółko, obejmując się ramionami, kochając swoje własne ciało, a przynajmniej tak to wyglądało.

– Zgadnijcie, co się stało – no, zgadujcie!

Spojrzeliśmy na siebie z Chrisem.

– Dziadek zmarł – powiedział ostrożnie, gdy moje serce wykonywało szalone piruety.

– Nie – odparła ozięble, jakby jej szczęście przygasło.

– Zabrali go do szpitala – spróbowałam, podając kolejny najlepszy powód.

– Nie. Już nie czuję do niego takiej nienawiści, więc nie przychodziłabym do was cieszyć się z jego śmierci.

– Czemu więc nie powiesz nam po prostu swojej nowiny? – rzekłam bez entuzjazmu. – I tak nigdy nie zgadniemy; teraz niewiele wiemy o twoim życiu.

Zignorowała moją uwagę i mówiła dalej:

– Wyjechałam na tak długo i tak trudno mi to było wyjaśnić, ponieważ… wyszłam za wspaniałego człowieka, prawnika o nazwisku Bart Winslow. Polubicie go. A on was wszystkich pokocha. Ma ciemne włosy i jest przystojny, wysoki i dobrze zbudowany. I, uwaga, Christopher, uwielbia jeździć na nartach, gra też w tenisa i jest taki mądry jak ty, kochanie. To czarujący człowiek i wszyscy go lubią, nawet mój ojciec. Pojechaliśmy do Europy w podróż poślubną, a te prezenty, które wam przywiozłam, są z Anglii, Francji, Hiszpanii i Włoch.

Bez końca zachwycała się swoim nowym mężem, podczas gdy my milczeliśmy.

Od czasu bożonarodzeniowego przyjęcia wiedzieliśmy, że coś takiego może się zdarzyć. Mimo młodego wieku byliśmy dość mądrzy, żeby wiedzieć, że taka piękna i łaknąca miłości kobieta jak mama nie mogła długo zostać wdową. A jednak prawie dwa lata minęły bez ślubu, więc myśleliśmy, że ten przystojny, ciemnowłosy mężczyzna z długimi wąsami był tylko przelotnym kaprysem, jednym z wielu adoratorów. W naszej naiwności głęboko wierzyliśmy, że mama pozostanie na wieki wierną wdową, oddaną pamięci naszego ojca, którego musiała kochać bezgranicznie, skoro go poślubiła mimo pokrewieństwa.

Zamknęłam oczy i próbowałam nie słuchać jej znienawidzonego głosu, który opowiadał o innym mężczyźnie zajmującym miejsce naszego taty. Teraz była żoną kogoś obcego. On spał z nią w łóżku, a my mieliśmy ją widywać jeszcze rzadziej niż do tej pory. O dobry Boże, jak długo jeszcze, jak długo?

Poczułam paniczny lęk, moje serce niczym szary ptaszek miotało się dziko w klatce żeber… uciec, uciec!

– Proszę – błagała mama, usiłując uśmiechami ocieplić zimną atmosferę, w jakiej przyjęliśmy jej rewelacje. – Spróbujcie zrozumieć i cieszcie się z mojego szczęścia. Kochałam waszego tatę, wiecie przecież, ale nie ma go już od bardzo dawna, a ja potrzebuję kogoś, kogo mogłabym kochać i kto kochałby mnie.

Widziałam, jak Chris otworzył usta, żeby powiedzieć, że wszyscy ją kochamy, ale nagle zacisnął wargi, zdając sobie tak jak ja sprawę, że nie o miłość dzieci jej chodzi. A ja już jej i tak nie kochałam. Nawet nie byłam pewna, czy ją teraz lubiłam, ale uśmiechałam się, żeby nie wystraszyć bliźniąt swoim zachowaniem.

– Tak, mamo, cieszę się z twojego szczęścia. To miłe, że znów znalazłaś kogoś, kto cię pokochał.

– On mnie kochał już od wielu lat, Cathy – pośpiesznie wyjaśniła, czując zachętę i uśmiechając się znów pewnie – chociaż zdecydowany był zostać starym kawalerem. Nie było łatwo przekonać go, że potrzebuje żony. Wasz dziadek zresztą nie chciał, żebym drugi raz wychodziła za mąż, co było kolejną karą za małżeństwo z waszym tatą. Ale on lubi Barta i gdy go tak usilnie błagałam, w końcu uległ i zgodził się, żebym wyszła za Barta, nadal dziedzicząc.

Przerwała i zagryzła dolną wargę, nerwowo przełknęła ślinę. Jej palce przyozdobione pierścionkami powędrowały do szyi i nerwowo bawiły się sznurem prawdziwych pereł.

– Oczywiście, nie kocham Barta tak, jak kochałam waszego ojca – powiedziała cicho.

Jej błyszczące oczy i promieniejąca cera przeciwnie – zdradzały miłość większą niż jakakolwiek w jej życiu. Westchnęłam. Biedny tatuś.

– Mamo, te prezenty, które przywiozłaś… nie wszystkie były z Europy? To pudełko cukierków klonowych pochodziło z Vermont – czy byłaś tam? Czy on jest stamtąd?

Jej śmiech był radosny, niepohamowany i nawet trochę zmysłowy, tak jakby do Vermont miała osobisty stosunek.

– Nie, on nie jest z Vermont, Cathy. Ale jego siostra tam mieszka i pojechaliśmy do niej na weekend po powrocie z Europy, tam też kupiłam te cukierki, wiem, jak bardzo lubisz słodycze z cukru klonowego. Ma jeszcze dwie inne siostry na południu. On pochodzi z jakiegoś małego miasteczka w Karolinie Południowej – Greenglena, Grenglenna czy coś w tym rodzaju. Jednak bardzo długo mieszkał w Nowej Anglii, gdzie skończył Szkołę Prawniczą na Harvardzie, dlatego ma akcent bardziej północny niż południowy. W Vermont jest pięknie jesienią. Oczywiście w podróży poślubnej człowiek nie ma ochoty na towarzystwo innych ludzi, więc nasza wizyta u jego siostry była bardzo krótka, a potem spędziliśmy jakiś czas na wybrzeżu.

Niespokojnie spojrzała na bliźnięta, znów zaczęła kręcić sznurem pereł i czułam, że za chwilę pękną. Widocznie jednak prawdziwe perły są lepiej nawleczone niż sztuczne.

– Cory, czy podobały ci się te małe łódeczki, które przywiozłam?

– Tak, proszę pani – odpowiedział bardzo grzecznie, patrząc na nią swoimi dużymi, pociemniałymi oczami jak na kogoś obcego.

– Carrie, kochanie… te małe lalki do twojej kolekcji kupiłam w Anglii. Miałam zamiar kupić jeszcze jedną kołyskę, ale oni już chyba nie robią takich mebelków dla lalek.

– Nic nie szkodzi, mamo – powiedziała Carrie, patrząc w podłogę. – Chris i Cathy zrobili mi kołyskę z kartonu i bardzo ją lubię.

O Boże, czy ona nie widziała?

Maluchy czuły się skrępowane w jej obecności.

– Czy twój nowy mąż wie o nas? – spytałam śmiertelnie poważnie.

Chris rzucił mi za to pytanie groźne spojrzenie, mówiąc oczami, że mama przecież nie okłamywałaby dopiero co poślubionego mężczyzny i na pewno powiedziała mu, że ma czworo ukrytych dzieci – uważanych przez niektórych za potomstwo diabła.

Szczęście mamy przygasło. Znowu zadałam nieodpowiednie pytanie.

– Jeszcze nie, Cathy, ale gdy tylko umrze tata, powiem mu o waszej czwórce. Wszystko szczegółowo wyjaśnię. On zrozumie; jest dobry i delikatny. Polubicie go.

Znaliśmy już tę piosenkę. Pojawiła się zatem kolejna sprawa, która musiała poczekać do śmierci staruszka.

– Cathy, przestań tak na mnie patrzeć! Nie mogłam powiedzieć Bartowi przed ślubem. On jest prawnikiem waszego dziadka. Nie mógł się dowiedzieć o dzieciach przed odczytaniem testamentu, a pieniądze są już na mnie przepisane.

Już miałam na końcu języka, że mężczyzna powinien wiedzieć o dzieciach swojej żony z pierwszego małżeństwa. Ale Chris patrzył na mnie groźnie, a bliźnięta, przytulone do siebie, siedziały na podłodze, wpatrzone wielkimi oczami w ekran telewizora. Nie wiedziałam, czy powinnam się odezwać, czy nie. Kiedy człowiek milczy, nie robi sobie przynajmniej nowych wrogów. Może ona też miała rację? „Panie Boże, pozwól jej mieć rację. Pozwól mi odzyskać wiarę. Pozwól mi znów w nią uwierzyć. Pozwól mi wierzyć, że jest piękna nie tylko na zewnątrz”.

Bóg jednak nie zszedł na dół, aby mnie dotknąć swoją wspierającą dłonią. Siedziałam tak, zdając sobie sprawę, że moje wątpliwości budowały między nami wysoki mur.

Miłość. Jakże często to słowo pojawiało się w książkach. Właściwie bez przerwy. Nawet mając bogactwo i zdrowie, urodę i talent… bez miłości nie ma się nic. Miłość zmieniała rzeczy zwyczajne we wspaniałe, wielkie, czarowne, przyprawiające o zawrót głowy.

Zbliżała się zima. Deszcz dzwonił o dach, a bliźnięta siedziały przed telewizorem. Chris i ja leżeliśmy obok siebie na starym materacu w klasie na poddaszu i czytaliśmy razem jedną z tych staroświeckich powieści przyniesionych przez mamę z olbrzymiej biblioteki na dole. Niedługo na strychu znowu miało być zimno jak na biegunie, więc dopóki jeszcze mogliśmy, spędzaliśmy tam jak najwięcej czasu. Chris czytał szybko, przeskakując czasami mniej interesujące strony. Ja wolałam delektować się pięknymi wersami, czytając je po dwa, czasami trzy razy. Ciągle się o to spieraliśmy.

– Cathy, czytaj szybciej! Ty chyba się uczysz na pamięć!

Dzisiaj był cierpliwy. Kiedy ja bez pośpiechu śledziłam każdą pięknie zapisaną linijkę i w ten sposób wchłaniałam atmosferę epoki wiktoriańskiej, w której ludzie się tak elegancko ubierali, wykwintnie wysławiali i głęboko przeżywali miłość, Chris oglądał sufit. Już od pierwszego rozdziału zafascynował nas tajemniczy, romantyczny urok tej książki. Z każdą stroną bardziej komplikowała się historia kochanków o imionach Lily i Raymond. Musieli pokonać wiele przeszkód, aby odnaleźć zaczarowane miejsce na purpurowej trawie i stanąć na nim, żeby spełniły się wszystkie marzenia. Boże, tak bardzo chciałam, żeby wreszcie znaleźli to miejsce! Na końcu okazało się, że cały czas stali w miejscu, którego tak uparcie szukali. Możecie to sobie wyobrazić? Cały czas przebywali na tej magicznej trawie i ani razu na nią nie spojrzeli. Nie znosiłam smutnych zakończeń! Zamknęłam energicznie książkę i rzuciłam ją pod najbliższą ścianę.

– To chyba najgłupsza i najbardziej absurdalna historia, jaką kiedykolwiek czytałam! – miałam pretensje do Chrisa, jakby to on był autorem. – Bez względu na to, kogo będę kochała, nauczę się wybaczać i zapominać.

Awanturowałam się coraz bardziej, a za oknem zaczęła wtórować mi burza. Pogoda i ja grzmiałyśmy z tą samą siłą.

– Dlaczego nie napisano tego inaczej? Jak dwoje inteligentnych ludzi może żyć z głowami w chmurach, licząc na przypadek? Nigdy w życiu nie będę taka jak Lily albo Raymond! Idealistyczni głupcy, którzy nawet nie wpadli na to, żeby od czasu do czasu spojrzeć na ziemię.

Chris wydawał się ubawiony faktem, że tak dosłownie potraktowałam tę książkę, jednak po chwili namysłu spoważniał.

– Może zakochani wcale nie powinni patrzeć na ziemię? Ta historia jest przedstawiona symbolicznie, ziemia oznacza rzeczywistość, a rzeczywistość – frustracje, nieprzewidziane choroby, śmierć, morderstwa i wszelkie inne tragedie. Kochankowie powinni patrzeć w niebo, bo tylko tam ich piękne złudzenia nie mogą być podeptane.

Spojrzałam na niego nadąsana.

– I gdy się zakocham – kontynuowałam – zbuduję górę do samego nieba. Wtedy mój ukochany i ja będziemy żyli w najlepszym ze światów, mając rzeczywistość tuż pod stopami, a głowy w chmurach. W ten sposób złudzenia pozostaną nietknięte. A purpurowa trawa będzie rosła dokoła, tak wysoko, aż dosięgnie naszych oczu.

Zaśmiał się, przytulił mnie i pocałował lekko, czule, a jego oczy były takie subtelne i łagodne w tym zimnym i gęstym mroku poddasza.

– O tak, moja Cathy mogłaby to zrobić. Zatrzymać swoje szalone złudzenia, tańcząc w sięgającej oczu purpurowej trawie, ubrana tylko w chmury. Skakałaby, wyskakiwała i tak długo robiłaby piruety, aż jej niezdarny kochanek zatańczy tak dobrze jak ona.

Znalazłam się na grząskim gruncie i powinnam szybko z niego wyskoczyć w jakieś bezpieczne miejsce.

– Właściwie była to piękna historia. Żałuję, że Lily i Raymond odebrali sobie życie, zamiast inaczej wszystko ułożyć. Raymond nie powinien był jej oskarżać o uwiedzenie mężczyzny, przez którego została zgwałcona! Nikt zdrowo myślący nie uwodziłby mężczyzny z ośmiorgiem dzieci.

– Och, Cathy, czasami jesteś naprawdę niemożliwa.

Powiedział to głębszym niż zwykle głosem. Jego cielęce spojrzenie powędrowało ku mojej twarzy, zatrzymało się na ustach, przesunęło na piersi i nogi okryte białymi rajstopami. Na nich miałam krótką, wełnianą spódniczkę i wełnianą kamizelkę. Potem znowu powędrował wzrokiem w górę, spotykając wreszcie moje zdziwione oczy. Zarumienił się pod naporem mojego spojrzenia i już drugi raz tego dnia odwrócił twarz. Byłam dość blisko, aby słyszeć jego serce galopujące coraz szybciej i szybciej, aż nagle zdałam sobie sprawę, że moje przejęło jego rytm – ba-bach, ba-bach. Rzucił mi krótkie spojrzenie. Nasze oczy spotkały się. Zaśmiał się nerwowo, udając, że to wszystko nie mogło być poważne.

– Masz po raz pierwszy rację, Cathy. To była idiotyczna historia. Absurdalna! Tylko idioci umierają dla miłości. Założę się sto do jednego, że to kobieta napisała te romantyczne brednie!

No nie, teraz przesadził. Jeszcze przed minutą potępiałam autora za napisanie tak ponurego zakończenia, ale teraz stanęłam w jego obronie.

– T.M. Ellis mógł być równie dobrze mężczyzną! Zresztą wątpię, żeby jakaś pisarka w dziewiętnastym wieku miała szanse na wydanie swojej powieści, chyba że używała tylko inicjałów albo męskiego nazwiska. I dlaczego mężczyźni zawsze uważają, że to, co napisze kobieta, jest trywialne i tandetne? Czy mężczyźni nie mają romantycznych myśli? Czy nie marzą o znalezieniu doskonałej miłości? Poza tym wydaje mi się, że Raymond był bardziej banalny niż Lily.

– Nie pytaj mnie, jacy są mężczyźni! – zagrzmiał Chris z niespotykaną u niego goryczą. – Skąd mam wiedzieć, co czują mężczyźni? Tutaj nie wolno mi mieć żadnych romantycznych myśli. Tylko nie rób tego, nie rób tamtego, odwróć oczy i nie patrz na to, co masz przed nimi – więc udaję, że jestem tylko twoim bratem, pozbawionym uczuć, pozbawionym emocji dorosłego człowieka. Niektóre głupie dziewczyny uważają, że przyszły lekarz nie czuje pociągu do kobiet.

Otwarły mi się oczy. Ten wybuch zupełnie mnie zaskoczył. Przez całe nasze życie nigdy nie odezwał się do mnie tak gwałtownie i z taką determinacją. Nie, to ja byłam kwaśną cytryną, zepsutym jabłkiem w koszu dobrych. Zaraziłam go. Zachowywał się teraz tak, jak w czasie długiej nieobecności mamy. Nie powinnam robić z niego takiej zrzędy, jaką ja byłam. To paskudne z mojej strony. Nie powinnam zdejmować mu różowych okularów. To przecież jego największa zaleta, pomijając przystojną sylwetkę i wrodzony urok.

Delikatnie dotknęłam jego ręki.

– Chris – szepnęłam, prawie płacząc. – Myślę, że wiem, czego ci potrzeba, żebyś poczuł się mężczyzną.

– Tak – wycedził. – A co ty możesz zrobić?

Teraz nawet na mnie nie patrzył. Żal mi było jego ulatujących marzeń. Było to z korzyścią dla mnie, ponieważ mógł być wreszcie taki jak ja i nie dbać o to, czy odziedziczy fortunę. A żeby być takim jak ja, musiał być skwaszony, nieufny i podejrzliwy.

Niepewnie wyciągnęłam rękę, aby dotknąć jego włosów.

– Wiesz, czego potrzebujesz? Strzyżenia. Masz za długie i zbyt piękne włosy. Są podobne do moich. Żeby się czuć mężczyzną, musisz mieć krótkie włosy.

– A kto w ogóle powiedział, że twoje włosy są piękne?! – zapytał ściśniętym głosem. – Może kiedyś, przed smołowaniem, były piękne.

Czyżby? Zbyt wiele razy jego oczy mówiły mi coś zupełnie przeciwnego. Pamiętałam, z jaką niechęcią brał do ręki nożyce, aby obciąć moją delikatną grzywkę. Skracał ją z takim bólem, jakby obcinał palce, a nie włosy, które bólu nie czuły. A któregoś dnia siedział na poddaszu, trzymając w rękach obcięte pasmo moich włosów. Powąchał je, potem przytulił do policzka, następnie do warg, a wreszcie schował do pudełka, które trzymał pod poduszką.

Zaśmiałam się, żeby nie wzbudzić jego czujności. Przecież „nic nie widziałam”.

– Och, Christopherze Doll, masz wspaniałe, wyraziste, błękitne oczy. Współczuję dziewczynom, które będą się w tobie kochać, gdy już się stąd uwolnimy i będziemy żyć normalnie. Najbardziej będzie mi żal tej żony, której mąż będzie czarował wszystkie piękne pacjentki. Gdybym ja była twoją żoną, chyba bym cię zabiła, gdybyś chociaż raz miał romans! Tak bardzo bym cię kochała i byłabym taka zazdrosna… mogłabym ci nawet kazać pójść na emeryturę w wieku trzydziestu pięciu lat.

– Nigdy nie powiedziałem, że masz piękne włosy – powtórzył, ignorując wszystko, co usłyszał.

Delikatnie pogładziłam go po policzku, wyczuwając pod palcami nieogolony zarost.

– Nie ruszaj się. Pobiegnę po nożyczki. Wiesz, już bardzo dawno nie obcinałam ci włosów.

Po co właściwie przejmowałam się strzyżeniem Chrisa i Cory’ego? Czy wygląd naszych włosów miał jakieś znaczenie? Carrie i ja nie miałyśmy podcinanych włosów od czasu przyjazdu. Ja, przymuszona przez wiedźmę, straciłam tylko grzywkę.

Czy to nie dziwne, że żadna z naszych roślin nie chciała rosnąć, a nam urosło tyle włosów? We wszystkich bajkach, które czytałam, nieszczęśliwe damy miały długie, jasne włosy. Czy jakaś brunetka była kiedykolwiek zamknięta w wieży – jeżeli, oczywiście, poddasze można nazwać wieżą?

Uklękłam obok Chrisa i chociaż włosy sięgały mu poniżej ramion, poprosił, żeby niedużo mu obciąć.

– Tylko uważaj z tymi nożyczkami – powiedział nerwowo. – Nie obetnij za dużo od razu. Zbyt duża dawka męskości w deszczowe popołudnie na poddaszu mogłaby być niebezpieczna – uśmiechał się szeroko, ukazując komplet równych, białych zębów.

Jednak udało mi się go rozweselić.

Kiedy tak krążyłam wokół niego na klęczkach i z przejęciem obcinałam i wyrównywałam włosy, zdałam sobie sprawę, że naprawdę go kochałam. Ciągle odchodziłam i z odległości dwóch kroków sprawdzałam, czy były równej długości. Trzymałam włosy grzebieniem, tak jak fryzjerzy, których pracę widziałam, i ostrożnie obcinałam włosy tuż za nim.

Gdy skończyłam, zrzuciłam jasne pasemka włosów z jego ramion i odchyliłam się do tyłu, aby z zadowoleniem stwierdzić, że wyszło mi całkiem nieźle.

– Gotowe! – oświadczyłam triumfalnie. – Wyglądasz nie tylko superprzystojnie, ale i supermęsko! Chociaż, oczywiście, byłeś męski przez cały czas, tylko nie wiedziałeś o tym.

Podałam mu ozdobne lusterko z moimi inicjałami. To lusterko było częścią srebrnego kompletu, który otrzymałam od mamy na ostatnie urodziny. Szczotka, grzebień i lusterko: wszystkie trzy rzeczy musiały być schowane przed babcią, żeby nie wiedziała, że posiadam drogie przedmioty, rozwijające dumę i próżność.

Chris długo przyglądał się swojemu odbiciu, w końcu jego sceptyczną twarz rozjaśnił szeroki uśmiech.

– O Boże! Zrobiłaś ze mnie jasnowłosego Dzielnego Księcia! Najpierw nie podobało mi się, ale teraz widzę, że tylko trochę zmieniłaś mój styl i nie obcięłaś za krótko. Podkręciłaś je i ułożyłaś tak, aby pasowały do twarzy. Dziękuję, Catherine Doll. Nie miałem pojęcia, że masz takie zdolności.

– Mam wiele talentów, o których nie wiesz.

– Zaczynam się domyślać.

– A Dzielny Książę powinien być szczęśliwy, że jest podobny do pewnego przystojnego, męskiego, jasnowłosego młodzieńca – drażniłam się, dumna ze swojego dzieła.

O Boże, ależ będzie z niego amant.

Nadal trzymał w ręku lusterko, po czym odłożył je spokojnie i zanim zorientowałam się, do czego zmierzał, on już skoczył na mnie niczym kot! Siłował się ze mną, przyciskał do podłogi, jednocześnie sięgając po nożyczki! Wyrwał mi je z ręki, a potem złapał pukiel moich włosów.

– Teraz, moja śliczna, zobaczymy, czy ja też potrafię zrobić coś takiego!

Zaskamlałam z przerażenia!

Odepchnęłam go tak, że upadł na plecy. Nikt nie ośmieli się obciąć ani centymetra moich włosów! Być może były teraz za cienkie i za delikatne i może nie były już tak atrakcyjne jak przedtem, ale to były wszystkie włosy, jakie miałam, i nawet teraz były piękniejsze niż większości dziewcząt. Wybiegłam z klasy i wpadłam na poddasze, biegając dookoła filarów, okrążając kufry, pochylając się nad niskimi stołami i skacząc po przykrytych prześcieradłami kanapach i krzesłach. A on mnie gonił. Płomienie niskich, grubych świeczek, które się paliły w ciągu dnia, aby choć trochę rozjaśnić i ogrzać to ponure, zimne miejsce, pochyliły się nisko i prawie zgasły.

Ale bez względu na to, jak szybko biegłam i jakie wymyślne robiłam uniki, nie mogłam się pozbyć prześladowcy! Rzucając się jak szczupak, próbował złapać mnie za rozwiane włosy i wydawał się mocno zapalony do ich obcięcia!

Czy on mnie teraz naprawdę nienawidził? Czy po to spędził cały dzień, próbując z takim poświęceniem uratować moje włosy, żeby teraz je obciąć dla samej satysfakcji zrobienia mi na złość?

Uciekałam z powrotem w stronę klasy, chcąc się tam dostać i zamknąć drzwi na klucz.

Chyba wyczuł mój zamiar, bo nagle wystrzelił do przodu jak z procy i złapał mnie za długie, falujące loki. Potknęłam się i upadłam. Pociągnęłam za sobą Chrisa, który przewrócił się prosto na mnie!

W tym samym momencie poczułam ostre ukłucie w boku! Wrzasnęłam z bólu.

Leżał na mnie, opierając się ręką o podłogę i z przerażeniem patrzył mi w oczy. Był śmiertelnie blady.

– Co ci się stało? O Boże, Cathy, co ci jest?

Co mi jest? Unosząc głowę, ujrzałam na moim swetrze szybko powiększającą się plamę krwi. Chris też ją zauważył. Drżącymi z pośpiechu palcami zaczął rozpinać sweter, żeby móc obejrzeć ranę.

– O rany… – szepnął z ulgą. – Dzięki Bogu. Tak się bałem, że to coś poważniejszego. Na szczęście to tylko rozcięta skóra, Cathy. Niestety, mocno krwawi. Nie ruszaj się z miejsca, pobiegnę na dół po leki i bandaże.

Najpierw pocałował mnie w policzek, potem popędził jak szalony w stronę schodów. Pomyślałam, że przecież mogłam z nim pójść na dół, żeby nie tracić czasu. Ach, prawda, na dole były bliźnięta. Na widok krwi na pewno zaczęłyby wrzeszczeć.

Po chwili Chris wrócił z podręczną apteczką. Uklęknął przy mnie. Na jego osuszonych w pośpiechu rękach połyskiwała woda – za bardzo się spieszył, aby je dobrze wytrzeć.

Najpierw zwinął gruby ręcznik i przycisnął nim mocno ranę, co chwilę sprawdzając, czy krwawienie ustało. Potem zaaplikował środek dezynfekujący, który palił jak ogień i sprawiał większy ból niż sama rana.

– Wiem, że to piecze, Cathy… nic nie poradzę… muszę ci to dać, żeby uniknąć infekcji. Żałuję, że nie mam nici, ale może nie będzie blizny; będę się modlił o to. Byłoby wspaniale, gdyby ludzie mogli przejść przez życie, nie kalecząc tej idealnie gładkiej skóry, z jaką się rodzą. Niestety, to mało prawdopodobne. Jeśli sami tego nie zrobią, pomogą im inni. Gdybyś przeze mnie umarła – a mogłabyś, gdyby nożyczki były ułożone pod innym kątem – wtedy ja też chciałbym umrzeć.

Skończył odgrywanie roli lekarza, zwinął bandaże w równy wałek, po czym umieścił go ponownie w niebieskim papierze i włożył do pudełka. Odłożył też plaster i zamknął apteczkę. Pochylał się nade mną, a jego poważne, błękitne oczy przyglądały mi się z uwagą. Tego deszczowego dnia odbijały się w nich kolory papierowych kwiatów, przez co wyglądały jak dwa krystaliczne, opalizujące stawy. Ze ściśniętym gardłem pomyślałam o tym, jak zmienił się ten chłopak, którego dobrze znałam. Gdzie się podział mój brat – i kim jest ten młody człowiek z jasnym zarostem, tak intensywnie patrzący mi w oczy? Zauroczył mnie tym spojrzeniem – poczułam ból większy niż jakiekolwiek cierpienie, którego doświadczyłam do tej pory. Ten ból był spowodowany poczuciem winy, jakie zobaczyłam w jego udręczonych oczach.

– Chris – szepnęłam niepewnie – nie patrz na mnie w ten sposób. To nie była twoja wina.

Ujęłam jego głowę w dłonie i położyłam ją sobie na piersiach, jak to niegdyś robiła mama.

– To tylko draśnięcie, wcale nie boli – zełgałam – wiem, że nie zrobiłeś tego specjalnie.

Zdławionym głosem powiedział:

– Czemu uciekałaś? Przecież nie obciąłbym ani jednego włosa na twojej głowie; to była tylko taka zabawa, żebyśmy się nie nudzili. I nie miałaś racji, mówiąc, że uważam twoje włosy za piękne. One są więcej niż piękne. Myślę, że masz na głowie najwspanialsze włosy świata. – Rozłożył je jak wachlarz, okrywając włosami mój nagi biust. Słyszałam, jak wdycha ich zapach. Leżeliśmy cicho, wsłuchując się w zimowy deszcz dzwoniący o spadzisty dach. Poza tym panowała głęboka cisza. Jak zawsze.

Na niebie pojawiło się słońce, wpadający przez okno promyk oświetlił nasze włosy, które lśniły niczym długie pasma jedwabiu.

– Spójrz – odezwałam się do Chrisa – od okiennicy zachodniego okna odpadła jedna listewka.

– To dobrze – powiedział sennym i zadowolonym głosem. – Będziemy mieli więcej słońca.

Potem dodał:

– Myślę o Raymondzie i Lily i ich poszukiwaniach purpurowej trawy, na której wszystkie marzenia się spełniają.

– Naprawdę? W pewnym sensie myślałam o tym samym – odpowiedziałam szeptem.

Kręciłam w palcach pasemko jego włosów, udając, że nie czuję, jak jedną ręką delikatnie głaszcze moją pierś. Ponieważ nie oponowałam, odważył się pocałować brodawkę sutka. Wstrząsnął mną dreszcz rozkoszy. Zdaje się, że brodawka była czymś więcej niż tylko zabarwionym na różowo wierzchołkiem.

– Wyobrażam sobie Raymonda całującego Lily w to miejsce, które ty przed chwilą pocałowałeś – powiedziałam, z trudem łapiąc oddech – ale nie mogę sobie wyobrazić tego, co robią potem.

Na te słowa podniósł głowę. W głębiach jego oczu igrały dziwne ogniki.

– Cathy, ty wiesz, co się robi potem?

Poczułam rumieniec na twarzy.

– Może wiem, może nie wiem. A ty wiesz?

Zaśmiał się, takim oziębłym chichotem, o jakim się czyta w powieściach.

– Pewnie, że wiem. Dowiedziałem się już pierwszego dnia w szkole, w chłopięcej ubikacji; starsi chłopcy tylko o tym mówili. Wypisywali na ścianach brzydkie wyrazy, których ja nie rozumiałem. Ale oni mi je szybko objaśnili, ze szczegółami. Wiesz, o czym rozmawiają mężczyźni? O dziewczynach i baseballu, o dziewczynach i futbolu, o dziewczynach i dziewczynach, bez końca o dziewczynach. Inny fascynujący temat to rozprawianie o tym, czym się od nas różnią.

– Ale ciebie nie fascynował?

– Mnie? Nie myślę o dziewczynach ani o seksie, chociaż czasami proszę Boga, żebyś nie była tak piekielnie ładna! Zresztą byłoby też lepiej, żebyś nie była ciągle tak blisko.

– A więc myślisz o mnie? Myślisz, że jestem ładna?

Z jego ust wydobył się stłumiony jęk. Drżącymi, niezręcznymi palcami zapinał guziki mojego swetra, starając się na mnie nie patrzeć.

– Cathy, musisz to zrozumieć. Jesteś piękna, ale bracia nie myślą o siostrach jako o dziewczynach – ani nie żywią w stosunku do nich innych uczuć niż wyrozumiałość i miłość braterska – i czasami nienawiść.

– Mam nadzieję, że natychmiast porazi mnie piorun, jeżeli mnie nienawidzisz, Christopherze.

Zasłonił twarz rękami, a kiedy je puścił, był znowu radosnym, uśmiechniętym chłopcem – moim bratem.

– Chodźmy do bliźniąt, zanim rozbolą je oczy od gapienia się w telewizor.

Przy wstawaniu poczułam ból, wsparłam się o Chrisa, mój policzek spoczywał na jego sercu. I chociaż próbował mnie odsunąć, przytuliłam się jeszcze bardziej.

– Chris, czy to, co zrobiliśmy – jest grzechem?

– Jeżeli tak uważasz, to jest.

Co to za odpowiedź? Gdyby nie powracające ciągle myśli o grzechu, to chwile spędzone na podłodze z Chrisem, dotykającym mnie czule swoimi magicznymi palcami i kochającymi ustami, byłyby najsłodszymi od momentu naszego pojawienia się w tym okropnym domu. Podniosłam wzrok, aby sprawdzić, o czym myśli. I znowu te dziwne ogniki igrające w jego oczach. Czy teraz bardziej czuł się mężczyzną? Jeżeli tak było, cieszyłam się, bez względu na to, czy było to grzeszne, czy nie.

Trzymając się za ręce, zeszliśmy do bliźniąt. Cory, cały czas ślęcząc przed telewizorem, wygrywał jakąś melodię na banjo. Potem złapał gitarę i zaczął grać własną kompozycję, podczas gdy Carrie śpiewała ułożone przez niego proste słowa. Banjo było do grania wesołych melodii, podrywających nogi do tańca. Ta melodia była smutna, jak deszcz na dachu.

Zobaczę słońce,

Znajdę mój dom,

Poczuję wiatr,

Zobaczę znów słońce.

Usiadłam na podłodze obok Cory’ego i wzięłam od niego gitarę, bo też umiałam trochę grać. Nauczył mnie – nauczył nas wszystkich. Zaśpiewałam mu tęskną piosenkę Dorotki z filmu Czarnoksiężnik z krainy Oz – bliźnięta uwielbiały ten film. I gdy skończyłam śpiewać o błękitnych ptakach fruwających nad tęczą, Cory zapytał:

– Nie podoba ci się moja piosenka, Cathy?

– Bardzo mi się podoba – ale jest taka smutna. A może byś napisał jakieś radosne słowa?

W kieszeni miał swoją myszkę, której wystawał jedynie ogon. Po chwili Miki wynurzył się, trzymając w łapkach kawałek chleba, który natychmiast zaczął ogryzać. Czułość w oczach Cory’ego, gdy patrzył na swoje domowe zwierzątko, tak mnie wzruszyła, że musiałam się odwrócić, żeby powstrzymać łzy.

– Cathy, wiesz, mama nigdy nic nie powiedziała o moim zwierzątku.

– Nie zauważyła go, Cory.

– Czemu nie zauważyła?

Westchnęłam, nie wiedząc, kim była właściwie teraz nasza mama, chyba jedynie obcą kobietą, którą kiedyś kochaliśmy.

– Mama ma nowego męża – powiedział Chris pogodnie – a gdy się jest zakochanym, nie widzi się szczęścia innych, tylko własne. Na pewno wkrótce zauważy, że masz przyjaciela.

Carrie wpatrywała się w mój sweter.

– Cathy, co ty tam masz na swetrze?

– Farbę – odparłam bez najmniejszego wahania. – Chris chciał mnie nauczyć malować i był wściekły, gdy mój obraz okazał się lepszy od jego wszystkich malowideł, więc złapał puszkę czerwonej farby i rzucił we mnie.

Mój starszy brat siedział z głupim wyrazem twarzy.

– Chris, czy Cathy maluje lepiej od ciebie?

– Jeżeli tak mówi, to tak pewnie jest.

– A gdzie jest jej obraz?

– Na poddaszu.

– Chcę go zobaczyć.

– Więc idź po niego. Ja jestem zmęczony. Chcę pooglądać telewizję, gdy Cathy będzie przygotowywała obiad.

Rzucił mi krótkie spojrzenie.

– Czy moja droga siostra miałaby coś przeciwko temu, żeby dla przyzwoitości założyć czysty sweter przed obiadem? Ta czerwona farba, nie wiem dlaczego, wywołuje u mnie poczucie winy.

– Wygląda jak krew – zauważył Cory. – Jest sztywna jak krew, gdy się jej od razu nie zmyje.

– Plakatówki – ciągnął Chris, gdy wyszłam do łazienki. – Plakatówki tak właśnie zasychają.

Bliźnięta nie miały więcej pytań. Cory zaczął opowiadać Chrisowi, ile stracił, nie oglądając w telewizji dinozaurów.

– Chris, one były większe od tego domu! Wyszły z wody i połknęły łódkę i dwóch panów! Wiedziałem, że będziesz żałował, że nie widziałeś tego!

– Tak – odpowiedział Chris rozmarzonym głosem – szkoda, że tego nie widziałem.

Tej nocy nie mogłam zasnąć, myślami ciągle wracałam do spojrzenia, jakim Chris obdarował mnie na poddaszu.

Wtedy przyszła do mnie odpowiedź, której tak długo szukałam – a wielokrotnie się zastanawiałam, czym był ten tajemniczy przycisk, włączający miłość… i pożądanie. To nie było tylko oglądanie nagiego ciała, bo przecież wiele razy kąpałam Cory’ego czy widziałam Chrisa nago i nigdy nie czułam jakiegoś szczególnego podniecenia z tego powodu. Tu wcale nie chodziło o nagość.

Tu chodziło o oczy. Sekret miłości tkwi w oczach, w sposobie porozumiewania się i mówienia bez otwierania ust. Oto cała tajemnica! Spojrzenie Chrisa powiedziało mi więcej niż dziesięć tysięcy słów.

Pieszczoty kochanków bez tej szczególnej wspólnoty wzroku byłyby niczym. To dlatego babcia zakazała nam patrzeć na przeciwną płeć. Tylko pomyśleć, że ta stara wiedźma znała sekret miłości. A przecież sama nie kochała! Nie mogłaby nigdy kochać… jej oczy nigdy nie mogły być łagodne.

Po chwili wymyśliłam jeszcze, że przez oczy kochanków „przemawia” chęć zadowolenia, uszczęśliwienia drugiej osoby i pozbycia się pustki, biorącej się z braku porozumienia między ludźmi.

Grzech nie miał nic wspólnego z miłością, prawdziwą miłością. Odwróciłam głowę i zobaczyłam, że Chris też nie śpi. Leżał na swojej połowie łóżka i przyglądał mi się. Uśmiechnął się słodko i byłam gotowa płakać nad nim i nad sobą.

Mama nie przyszła do nas tego dnia ani poprzedniego. Graliśmy na instrumentach Cory’ego i śpiewaliśmy wesołe piosenki. Pewnie dlatego poszliśmy spać w bardziej optymistycznych nastrojach. Kilka godzin śpiewania wesołych piosenek przekonało nas, że słońce, miłość, dom i szczęście są tuż za rogiem i że nasza długa podróż przez gęsty, ciemny las dobiega już końca.

W moje jasne sny wkradło się coś ponurego i przerażającego. Codzienne przedmioty przybierały monstrualne rozmiary. Z zamkniętymi oczami widziałam babcię wkradającą się do pokoju, która myśląc, że śpię, obcinała mi wszystkie włosy do samej skóry! Krzyczałam, ale ona mnie nie słyszała – nikt mnie nie słyszał. Długim, lśniącym nożem obcięła mi piersi, a potem włożyła je Chrisowi do ust. Tych snów było jeszcze więcej. Przewracałam się na łóżku i wydawałam ciche jęki, które obudziły Chrisa. Na szczęście bliźnięta nadal spały jak zabite. Chris wygramolił się z łóżka, aby usiąść przy mnie, i biorąc moją rękę, zapytał:

– Kolejny koszmar?

Nieee! To nie był taki zwykły koszmar! To były złe przeczucia. Całą sobą czułam, że coś strasznego miało się wydarzyć. Drżąc, opowiedziałam Chrisowi, co zrobiła babcia.

– To jeszcze nie wszystko. Weszła mama i wyrwała mi serce, a była cała obwieszona diamentami!

– Cathy, sny nic nie znaczą.

– O tak, znaczą!

Inne sny i koszmary też opowiadałam bratu. Zazwyczaj Chris ich słuchał, śmiał się i mówił, że to musi być fantastyczne, gdy się spędza noce jak w kinie. Ale to przecież nie tak. W kinie się siedzi i patrzy na duży ekran; wiedząc, że to wymyślona przez kogoś fikcja. W snach byłam główną aktorką – czułam, cierpiałam i, muszę przyznać, rzadko mi się podobały.

Skoro Chris przywykł już do moich dziwacznych, nocnych opowieści, czemu więc teraz siedział bez ruchu niczym marmurowy posąg? Czy jemu też się coś śniło?

– Cathy, przyrzekam ci, uciekniemy z tego domu! Wszyscy czworo! Przekonałaś mnie. Twoje sny muszą coś znaczyć, inaczej nie miałabyś ich ciągle. Kobiety mają lepszą intuicję od mężczyzn; to zostało udowodnione. W nocy „myśli” podświadomość. Nie będziemy czekać, aż mama odziedziczy majątek po dziadku, który żyje wiecznie i nie chce umrzeć. Razem, ty i ja, znajdziemy jakiś sposób. Od tej chwili, przysięgam na moje życie, będziemy polegać tylko na sobie… i twoich snach.

Wyczułam w jego zdecydowanym tonie, że to nie żart – mówił poważnie! Poczułam taką ulgę, że miałam ochotę krzyczeć. Uciekniemy stąd. Wyrwiemy się spod złych wpływów tego domu!

W mroku i chłodzie tego dużego zagraconego pokoju Chris patrzył mi głęboko w oczy. Może widział w nich coś więcej niż siostrzane oddanie? Potem wolno pochylił głowę i pocałował mnie w usta, jakby chciał przypieczętować swoją obietnicę. Był to taki szczególny, długi pocałunek, po którym czułam, że gdzieś spadam i spadam, a przecież ciągle leżałam.

* * *

Musieliśmy zdobyć klucz do drzwi naszego pokoju. Wiedzieliśmy, że był to klucz pasujący do wszystkich zamków w całym domu. Nie mogliśmy użyć drabiny z prześcieradeł ze względu na bliźnięta i nie spodziewaliśmy się, żeby babcia ułatwiła nam to zadanie. Miała zwyczaj chować klucz do kieszeni natychmiast po otwarciu drzwi. To po to były te okropne szare sukienki z kieszeniami.

Za to nasza mama była niedbała i zapominalska. I nie lubiła w ubraniach kieszeni, które deformowały jej smukłą figurę. Liczyliśmy na nią.

Czego miała się obawiać ze strony swoich małych, uwięzionych „skarbów”, które nigdy nie urosną i nie będą stanowiły zagrożenia? Była szczęśliwie zakochana; uczucie rozpalało jej oczy i często wywoływało śmiech. Była tak zaślepiona, że chciało nam się krzyczeć, żeby wreszcie przejrzała i zobaczyła mizerne, zastraszone bliźnięta! Nigdy nie wspomniała nawet o myszy – dlaczego jej nie zauważyła? Miki siedział na ramieniu Cory’ego, a ona słowa nie powiedziała na jego temat. Nawet gdy po policzkach chłopca pociekły łzy, ponieważ bardzo chciał się pochwalić zdobyciem przyjaźni małej i upartej myszki.

Przychodziła łaskawie dwa lub trzy razy w miesiącu, za każdym razem przynosząc prezenty, które być może były pociechą dla niej, ale nie dla nas. Weszła z wdziękiem, żeby chwilę posiedzieć, ubrana w swoje piękne, drogie rzeczy, obszyte futerkiem i przybrane kosztownościami.

Siedziała niczym królowa i wspaniałomyślnie rozdzielała prezenty; zestaw do malowania dla Chrisa, baletki dla mnie, a dla każdego atrakcyjnie wyglądające ubrania, odpowiednie do noszenia na strychu, ponieważ tylko tutaj było bez znaczenia, że są za duże albo za małe, że buty czasem są wygodne, czasem nie. Ja ciągle czekałam na obiecany biustonosz, o którym wiecznie zapominała.

– Przyniosę ci kilkanaście – przyrzekła z życzliwym, radosnym uśmiechem – we wszystkich rozmiarach i kolorach, żebyś mogła przymierzyć i wybrać te, które ci się najbardziej będą podobały, a resztę oddam pokojówkom.

Plotła tak bez końca, udając, że nadal jesteśmy dla niej ważni.

Siedziałam, przeszywając ją wzrokiem i czekając, kiedy zapyta – jak się mają bliźnięta. Czy już zapomniała, że Cory miał katar sienny, przez który mógł oddychać tylko ustami? Wiedziała, że raz w miesiącu powinien dostawać zastrzyki przeciwalergiczne, a od ostatniej serii leków minęło już kilka lat. Czy nie cierpiała, widząc, jak Cory i Carrie przytulają się do mnie, jakbym to ja ich urodziła? Czy odebrała chociaż jeden sygnał, że coś było nie tak?

Nawet jeżeli odebrała, to w żaden sposób nie dała nam poznać, że nie wyglądaliśmy zdrowo, mimo że zdobyłam się na odwagę, aby powiedzieć o naszych dolegliwościach: często wymiotowaliśmy, miewaliśmy bóle głowy i skurcze żołądka, a czasami byliśmy bardzo osłabieni.

– Trzymajcie jedzenie na poddaszu, tam jest zimno – skomentowała bez mrugnięcia okiem.

Miała czelność opowiadać nam o przyjęciach, koncertach, teatrze, filmach i wyprawach na bale i wycieczki z tym jej Bartem.

– Bart i ja wybieramy się po duże zakupy do Nowego Jorku – oznajmiła. – Powiedzcie, co mam wam przywieźć. Najlepiej zróbcie listę!

– Mamo, a gdzie pojedziecie po świątecznych zakupach w Nowym Jorku? – spytałam, uważając, aby nie kierować wzroku na klucz, który niedbale położyła na komodzie.

Zaśmiała się, zadowolona z mojego pytania, klasnęła w swoje szczupłe, białe dłonie i zaczęła mówić o planach na długie, poświąteczne dni.

– Wycieczka na południe, może wyprawa morska, może miesiąc na Florydzie? Babcia będzie się wami opiekować.

Kiedy tak gawędziła, Chris niepostrzeżenie schował klucz do kieszeni spodni. Zaraz potem, przepraszając, pobiegł do łazienki. Niepotrzebnie się przejmował; nawet nie zauważyła, że wyszedł. Spełniała swój obowiązek, odwiedzała dzieci – i dzięki Bogu usiadła na odpowiednim krześle. Wiedziałam, że w łazience Chris odciska klucz w mydle. Tego między innymi nauczyło nas wielogodzinne oglądanie telewizji.

Po wyjściu mamy Chris wyciągnął kawałek drewienka i zaczął natychmiast strugać klucz. Ślęczał nad nim wiele godzin, co chwilę dopasowując do stwardniałego odcisku w mydle. Rozmyślnie wybrał bardzo twarde drewno, obawiając się, że miękkie mogłoby się złamać w zamku i zniweczyć plan ucieczki. Trzy dni zajęło mu przygotowanie sprawnie działającego klucza.

Udało się! Zarzuciliśmy sobie ręce na szyję i tańczyliśmy po pokoju, śmiejąc się, całując i prawie płacząc. Bliźnięta patrzyły na nas zaskoczone, nie rozumiejąc, dlaczego tak się cieszymy z małego klucza.

Teraz mogliśmy otworzyć drzwi naszego więzienia. Jednak, o dziwo, nasze plany na przyszłość nie sięgały poza otwarcie drzwi.

– Pieniądze, musimy zdobyć pieniądze – stwierdził Chris, zatrzymując się nagle w połowie naszego dzikiego, triumfalnego tańca. – Mając mnóstwo pieniędzy, otworzymy wszystkie drzwi i pokonamy wszystkie przeszkody.

– Ale skąd weźmiemy pieniądze? – zapytałam, krzywiąc się z niezadowoleniem.

Znalazł kolejny wykręt.

– Nie ma innego wyjścia, jak tylko wykradać mamie, jej mężowi i babci.

Powiedział to tak zdecydowanie, jakby kradzież była starym i godnym zajęciem. Chociaż kto wie? Może skrajna potrzeba usprawiedliwia pewne czyny?

– Jeżeli nas złapią, oznacza to dla nas nowe tortury – zaczęłam, spoglądając na przerażone twarze bliźniąt. A gdy mama wyjedzie na wycieczkę, ona mogłaby nas znowu głodzić i Bóg jedyny wie, do czego jeszcze jest zdolna.

Chris oparł podbródek na rękach, zastanawiając się przez kilka minut.

– Jedno jest pewne: nie chcę, żebyście wy byli ukarani, więc wezmę na siebie winę, jeżeli mnie złapią. Ale nie mam zamiaru dać się złapać; to za duże ryzyko, grabić tę starą babę – jest za bardzo spostrzegawcza. Mama nigdy nie liczy pieniędzy. Pamiętasz, jak tata na nią narzekał?

Uśmiechnął się do mnie uspokajająco.

– Ja tylko, tak jak Robin Hood, będę zabierał bogatym, żeby pomóc biednym – nam! I tylko w te wieczory, gdy mama i jej mąż powiedzą nam, że wychodzą.

– Chciałeś powiedzieć, gdy ona nam powie – poprawiłam. – Poza tym możemy wyglądać przez okno w te dni, gdy nas nie odwiedzi.

Gdy się na to odważyliśmy, ujrzeliśmy wijący się podjazd z przyjeżdżającymi i odjeżdżającymi gośćmi.

Niebawem mama poinformowała nas, że wybiera się na przyjęcie.

– Bart nie dba za bardzo o życie towarzyskie; on woli siedzieć w domu. Ale ja nienawidzę tego miejsca. Wtedy on mnie pyta, dlaczego nie przeprowadzimy się do własnego, i co ja mam mu powiedzieć?

Co miałaby powiedzieć? „Kochanie, muszę ci zdradzić pewną tajemnicę: otóż na górze, daleko w północnym skrzydle trzymam w ukryciu czwórkę moich dzieci”.

Chris bez większego trudu znalazł pieniądze w apartamencie mamy. Nie szanowała ich. Był zaszokowany, widząc porozrzucane na toaletce dziesięcio- i dwudziestocentówki. To go zirytowało – czyż nie miała zbierać pieniędzy na dzień, gdy będzie mogła uwolnić nas z tego więzienia… nawet jeżeli była teraz mężatką? Jeszcze więcej banknotów było w książkach. Kilka drobniaków znalazł również w kieszeniach spodni jej męża. Nie, on nie szastał swoimi pieniędzmi. Mimo to, gdy Chris zajrzał pod poduszki na krzesłach, znalazł tam jeszcze kilkanaście monet. Czuł się jak złodziej. Zobaczył jej piękne stroje, satynowe, ranne pantofle, szlafroki wykończone futerkiem i piórami marabuta. Ogarnęła go fala nieufności do tej pięknej kobiety.

Był teraz częstym gościem w jej pokoju, a ponieważ kradzieże nie przysparzały żadnych trudności, robił się coraz bardziej nieostrożny. Wracał do mnie ze zwycięską, ale smutną miną. Z każdym dniem nasza kasa pęczniała – dlaczego więc był smutny?

– Chodź ze mną następnym razem – odparł na to. – Sama zobaczysz.

Mogłam iść z czystym sumieniem, wiedząc, że bliźnięta nie obudzą się nagle, gdy nas nie będzie. Spały głęboko, a rano niechętnie wracały do rzeczywistości. Czasami, gdy patrzyłam na nich śpiących, odczuwałam lęk. Dwie małe laleczki zapadające się w otchłań snu jak w wieczny niebyt.

Uciec stąd, wyjechać! Nadchodzi wiosna, musimy szybko opuścić ten dom, zanim będzie za późno. Mój wewnętrzny głos uparcie powtarzał tę melodię. Chris się śmiał, gdy mu o tym powiedziałam.

– Ach, Cathy, ty i ta twoja wyobraźnia! Potrzebujemy pieniędzy. Przynajmniej pięćset dolarów. Po co ten pośpiech? Mamy teraz jedzenie i nikt nas nie bije; nawet gdy ona widzi nas roznegliżowanych, nic już nie mówi.

Dlaczego babcia już nas nie karała? Nie powiedzieliśmy mamie o karach, jej grzechach w stosunku do nas, bo według mnie to były grzechy, w żaden sposób nie dające się usprawiedliwić. A jednak ta starucha powstrzymała swoją rękę. Codziennie przynosiła nam koszyk z jedzeniem, wypełniony po brzegi kanapkami, chłodnymi zupami w termosach, mlekiem i zawsze czterema pączkami posypanymi cukrem pudrem. Zawsze te pączki, nigdy herbatników czy kawałka ciasta, tylko pączki z cukrem.

– No, chodź – popędzał Chris, ciągnąc mnie przez ciemne korytarze. – Stanie w miejscu jest niebezpieczne. Rzucimy tylko okiem na pokój trofeów i pobiegniemy do pokoju mamy.

Wystarczyło mi jedno spojrzenie na pokój trofeów. Od pierwszej chwili nienawidziłam tego olejnego portretu nad kamiennym kominkiem – tak bardzo przypominał tatę, a jednak był tak bardzo różny. Malcolm Foxworth nie miał prawa być przystojny, nawet w młodości. Okrucieństwo nie powinno być piękne. Popatrzyłam na głowy zabitych zwierząt, a także tygrysią i niedźwiedzią skórę na podłodze i pomyślałam, że bardzo do niego pasowała chęć posiadania takiego pokoju.

Gdyby nie Chris, zajrzałabym do każdego pomieszczenia. Ale on nalegał, żebyśmy minęli zamknięte drzwi, i pozwolił mi zerknąć tylko do niektórych.

– Ciekawska! – szepnął – Nie ma w nich nic interesującego.

Miał rację. Miał rację w tylu sprawach. Tej nocy zrozumiałam, co Chris miał na myśli, mówiąc, że ten dom był wielki i piękny, ale nie ładny i nie przytulny. Mimo to byłam pod dużym wrażeniem. Nasz dom w Gladstone w porównaniu z tym prezentował się jak ubogi krewny.

Doszliśmy w końcu do wielkiego apartamentu mamy. Oczywiście Chris opowiedział mi ze szczegółami o łabędzim łożu i małym łóżku obok – ale słyszeć to nie to samo, co widzieć! Głęboko wciągnęłam powietrze. Moje marzenia wzbiły się w górę na skrzydłach wyobraźni! Chwała niebiosom! To nie był pokój, ale komnata królowej lub księżniczki! Nie mogłam uwierzyć w ten przepych, w to bogactwo! Poruszałam się pełna obawy, aby nie dotknąć ścian pokrytych damasceńskim jedwabiem w apetycznym, ciemnoróżowym kolorze truskawki, bogatszym niż blady, fiołkoworóżowy kolor grubego dywanu. Dotknęłam palcami miękkiej, futrzanej narzuty, rzuciłam się na nią i zaczęłam po niej turlać. Gładziłam przejrzyste firanki nad łóżkiem i ciężkie zasłony z purpurowego aksamitu. Wyskoczyłam z łóżka i patrzyłam z podziwem na tego cudownego łabędzia, który nie spuszczał ze mnie swego bystrego, czerwonego oka.

Potem przypomniałam sobie, że w tym łóżku mama spała z mężczyzną niebędącym naszym tatą, i odechciało mi się figli. Weszłam do dużej garderoby, marząc o bogactwie, które nigdy nie mogło być moje. Było tu więcej ubrań niż w niejednym dużym sklepie. Oprócz tego buty, paski, torebki. Cztery futra długie do kostek, trzy futrzane kapelusze w różnych stylach i ze skórek różnych zwierząt i jeszcze płaszcz z leoparda z wełnianą, zieloną wstawką między futrzanymi wykończeniami. Dalej były szlafroki, negliże, komplety nocne ozdobione falbankami, żabotami, tasiemkami, piórkami, futerkami, uszyte z aksamitu, satyny, szyfonu i różnych kombinacji – wielki Boże! Musiałaby żyć tysiąc lat, żeby chociaż raz założyć to wszystko, co miała!

Niektóre rzeczy wyciągałam z szafy i zanosiłam do złotej ubieralni, którą Chris mi wskazał. Podziwiałam łazienkę otoczoną lustrami, zielonymi, prawdziwymi roślinami i prawdziwymi kwiatami; były też dwie muszle – jedna bez deski. (Teraz już wiem, że to był bidet). Była też oddzielna kabina natryskowa.

– To wszystko jest nowe – wyjaśnił Chris. – Kiedy przyszedłem tu pierwszy raz, wiesz, w noc przyjęcia bożonarodzeniowego, nie było tu tak… no, tak bogato jak teraz.

Odwróciłam się i spojrzałam na niego, gdyż czułam, że było tak cały czas, tylko mi nie powiedział. Świadomie osłaniał ją, nie chcąc, żebym wiedziała o tych wszystkich strojach, futrach i niesamowitej ilości klejnotów, które trzymała w tajnej skrytce długiej toaletki. Nie, nie kłamał – tylko pominął. Mówiły o tym jego rozbiegane oczy, zarumieniona twarz i szybkość, z jaką próbował uciec od innych kłopotliwych pytań – nic dziwnego, że nie chciała spać w naszym pokoju!

W ubieralni przymierzałam stroje z dużej szafy mamy. Po raz pierwszy w życiu założyłam nylonowe pończochy. Czyż moje nogi nie wyglądały w nich bosko? Nic dziwnego, że kobiety lubiły takie rzeczy! Potem włożyłam po raz pierwszy stanik, który według mnie był dużo za duży. Na koniec przymierzyłam jeszcze czarną sukienkę z dużym dekoltem, eksponującą to, czego ja nie miałam za wiele.

Teraz nastąpiła część rozrywkowa. Usiadłam przy toaletce mamy i zaczęłam się malować, nie żałując kosmetyków. Miała ich dziesięć pojemników. Położyłam na twarz cały makijaż: podkład, róż, puder, tusz do rzęs, cień do powiek i pomadkę. Potem podniosłam włosy do góry, co, jak mi się wydawało, było seksowne i eleganckie, upięłam je szpilkami i zaczęłam zakładać biżuterię. Na koniec zostawiłam perfumy – ogromną ilość.

Bujając się niezdarnie na wysokich obcasach, podreptałam do Chrisa.

– Jak wyglądam? – zapytałam, uśmiechając się kokieteryjnie i trzepocząc ciężkimi od tuszu rzęsami.

Byłam przygotowana na komplementy. Czyż lustra nie powiedziały mi już, że wyglądam bosko?

Chris odwrócił się w moją stronę. Zaskoczenie zaokrągliło jego oczy, ale zaraz skrzywił się z niesmakiem. Ja w tym czasie bujałam się na wszystkie strony, próbując złapać równowagę na dziesięciocentymetrowych obcasach i dalej trzepotałam rzęsami. Wydawało mi się, że patrzę przez pajęcze nogi.

– Jak wyglądasz? – warknął. – Wyrażę się jasno. Wyglądasz jak ulicznica!

Odwrócił się z dezaprobatą, jakby nie mógł znieść mojego widoku.

– Młodociana dziwka – i tyle! Idź szybko umyj twarz, odłóż na miejsce te wszystkie rzeczy i posprzątaj toaletkę!

Zrezygnowana podreptałam do najbliższego lustra. Po obu jego stronach były regulowane skrzydła, w których mama mogła się przeglądać pod każdym kątem. W tych trzech lustrach przyjrzałam się sobie z nowej perspektywy – co za wspaniałe lustro; zamykało się jak trzykartkowa książka, a wtedy ukazywała się piękna, sielankowa, francuska scenka.

Kręcąc się i wyginając, bardziej krytycznie sprawdziłam swój wygląd. No tak, mama nie wkładała na ręce tylu bransoletek. Nie zakładała trzech naszyjników naraz, tym bardziej gdy w uszach tkwiły diamentowe kolczyki dotykające ramion, a głowę zdobiła tiara; nigdy też nie nosiła dwóch czy trzech pierścionków na każdym palcu – włącznie z kciukami.

Za to dobrze pomalowałam oczy. I mój sterczący biust był absolutnie wspaniały! Szczerze musiałam jednak przyznać, że trochę przesadziłam.

Zdjęłam siedemnaście bransoletek, dwadzieścia sześć pierścionków, naszyjniki, tiarę i wieczorową suknię z czarnego szyfonu, która na mnie nie wyglądała tak elegancko jak na mamie, gdy zakładała ją do oficjalnego obiadu, ozdabiając tylko perłami przy szyi. Ale te futra – każdy czułby się pięknie w futrach!

– Pospiesz się, Cathy. Zostaw te rzeczy i pomóż mi szukać.

– Chris, tak bardzo chciałabym się wykąpać w jej marmurowej, czarnej wannie.

– O Boże! Nie mamy na to czasu!

Zdjęłam jej rzeczy, czarny, koronkowy biustonosz, nylonowe pończochy i srebrne pantofle i założyłam swoje ubranie. Po zastanowieniu się wyciągnęłam z szuflady pełnej staników jeden zupełnie biały i schowałam go pod bluzkę. Chris nie potrzebował mojej pomocy. Bywał tu tak często, że potrafił znaleźć pieniądze beze mnie. Chciałam sprawdzić zawartość każdej szuflady, więc musiałam się spieszyć. Wyciągnęłam małą szufladę jej nocnego stolika – był tam krem na noc, chusteczki i dwie lekkie książki do czytania w bezsenną noc. (Czy miała takie noce, gdy się niespokojnie przewracała na łóżku, myśląc o nas?). Pod tymi książkami leżała duża, gruba księga w kolorowej okładce. Jak tworzyć własne wzory haftów. Ten tytuł mnie zaintrygował. Mama nauczyła mnie kilku wzorów hafciarskich i robótek z włóczki w moje pierwsze urodziny w tym domu. Informacja, jak tworzyć własne wzory, mogłaby być naprawdę inspirująca.

Przerzuciłam kilka stron. Za plecami słyszałam Chrisa otwierającego i zamykającego szuflady. Spodziewałam się ujrzeć wzory kwiatów – wszystko, tylko nie to, co zobaczyłam. Szeroko otwartymi oczami patrzyłam na kolorowe, niewiarygodne zdjęcia nagich mężczyzn i kobiet, robiących… czy ludzie naprawdę robili takie rzeczy? Czy tak się ludzie kochają?

Zawsze wierzyłam, że była to rzecz intymna, którą robi się na osobności, za zamkniętymi drzwiami. Ta książka przedstawiała wiele par w jednym pokoju, wszyscy byli nago i wszyscy połączeni ze sobą w ten lub inny sposób. Więc można to robić na tyle sposobów! W tylu różnych pozycjach! Mój Boże, czy właśnie to mieli na myśli chorzy z miłości Raymond i Lily na każdej stronie tej wiktoriańskiej powieści? Podniosłam głowę i patrzyłam tępo przed siebie. Czy od najmłodszych lat wszyscy do tego zdążaliśmy?

Chris poinformował mnie, że znalazł już dość pieniędzy. Nie mogliśmy zabrać zbyt dużo za jednym razem, żeby kradzież nie rzuciła się w oczy.

– Cathy, co z tobą, ogłuchłaś? Chodź już.

Nie mogłam się ruszyć, nie mogłam zamknąć tej książki bez obejrzenia jej od początku do końca. Ponieważ stałam jak zamurowana, nie mogąc dobyć głosu, podszedł i zajrzał mi przez ramię. Słyszałam, jak gwałtownie wciągnął powietrze. Po długim czasie wydał z siebie cichy gwizd. Nie odezwał się ani słowem do momentu, gdy doszłam do końca i zamknęłam książkę. Wtedy wziął ją ode mnie i zaczął oglądać od początku, a ja stałam obok i też patrzyłam. Obok dużych, całostronicowych zdjęć był tekst wydrukowany małą czcionką. Te zdjęcia i tak nie potrzebowały komentarza – przynajmniej dla mnie.

Chris zamknął książkę. Wydawał się być zaszokowany. Włożyłam książkę na poprzednie miejsce, układając dwie inne na wierzchu, tak jak je zastałam. Wziął mnie za rękę i pociągnął w stronę drzwi. Ciemnymi korytarzami przemykaliśmy z powrotem do północnego skrzydła. Teraz wiedziałam aż za dobrze, dlaczego nasza wiedźmowata babcia kazała nam spać w oddzielnych łóżkach, bo jeżeli ten nieodparty pociąg do ludzkiego ciała był tak silny, tak potężny i tak przerażający, ludzie mogli się zacząć zachowywać nie jak święci, ale jak demony. Pochyliłam się nad Carrie, przyglądając się dziecięcej twarzy, która w czasie snu odzyskiwała niewinność i łagodność, znikające tuż po przebudzeniu. Wyglądała jak mały cherubinek, skulona, z różową i rozpromienioną twarzą, z wilgotnymi pierścieniami włosów przy szyi i na okrągłym czole. Pocałowałam ją, miała gorące policzki. Potem podeszłam do Cory’ego, żeby dotknąć jego delikatnych loków i pocałować rozpalony policzek. Być może dzieci zostały poczęte w trakcie zmagań podobnych tym, jakie oglądałam w książce, więc nie mogło to być tak całkiem niemoralne. To przecież sam Pan Bóg stworzył kobietę i mężczyznę w taki właśnie sposób. Mimo to czułam się zakłopotana, niepewna i oszołomiona, a jednak…

Zamknęłam oczy i modliłam się po cichu: „Panie Boże, zachowaj bliźnięta w zdrowiu i spokoju, dopóki stąd nie uciekniemy… pozwól im żyć, aż znajdziemy jasne, słoneczne miejsce, gdzie drzwi nigdy nie będą zamknięte… proszę”.

– Możesz iść pierwsza do łazienki – odezwał się Chris.

Siedział z nisko pochyloną głową na swojej części łóżka, odwrócony do mnie plecami. Tej nocy on miał pierwszeństwo korzystania z łazienki.

Przemknęłam do łazienki, zrobiłam to, co trzeba, i szybko wyszłam, mając na sobie najgrubszą i najmniej seksowną z koszul. Zmyłam dokładnie makijaż z twarzy. Umyłam włosy i były jeszcze wilgotne, gdy usiadłam na brzegu łóżka, aby je wyszczotkować.

Chris poszedł do łazienki, nie patrząc w moją stronę. Gdy po jakimś czasie wyszedł, a ja nadal czesałam włosy, również na mnie nie spojrzał. Ja zresztą też nie chciałam, żeby na mnie patrzył.

Jedną z zasad babci było klękanie przy łóżku dla zmówienia wieczornej modlitwy. Jednak tej nocy żadne z nas tego nie zrobiło. Często klęczałam przy łóżku ze złożonymi rękami i już nie wiedziałam, o co się modlić, ponieważ tyle razy się modliłam i ani razu moje prośby nie zostały wysłuchane. Klęczałam więc tylko z pustką w głowie, z lodowatym sercem, ale moje ciało i nerwy czuły wszystko to, o czym ja nie byłam w stanie pomyśleć, a tym bardziej powiedzieć.

Wyciągnęłam się na plecach obok Carrie. Czułam się splamiona przez tę dużą książkę, którą mimo to chciałabym jeszcze raz obejrzeć i przeczytać każde słowo tekstu. Być może powinnam, jak przystoi młodej damie, odłożyć ją na miejsce po odkryciu nieskromnych treści – a już na pewno powinnam była ją zamknąć, gdy Chris pojawił się za moimi plecami. Wiedziałam już, że nie jestem ani świętą, ani aniołem, ani purytańską świętoszką i w głębi serca czułam, że w niedalekiej przyszłości dowiem się wszystkiego o tym, co dzieje się z ciałami, gdy się kochają.

Powolutku odwróciłam głowę, aby zobaczyć, co robił Chris.

Leżał i patrzył na mnie.

– Dobrze się czujesz? – spytał.

– Tak, jakoś żyję.

Powiedziałam „dobranoc” głosem, który wcale nie brzmiał jak mój.

– Dobranoc, Cathy – odparł też nieswojo.

Ojczym

Na wiosnę Chris zachorował. Wokół ust miał zielonkawą obwódkę i co kilka minut wymiotował, po czym, słaniając się na nogach, wychodził z łazienki, aby paść jak kłoda na łóżko.

Chciał postudiować Anatomię Graya, ale odrzucił ją w kąt, zły na samego siebie.

– Musiałem chyba zjeść coś paskudnego – jęknął.

– Chris, nie chcę cię zostawić samego – stałam przy drzwiach, wkładając drewniany klucz do zamka.

– Posłuchaj, Cathy! – krzyknął. – Już czas, żebyś stanęła na własnych nogach! Nie muszę być cały czas przy tobie! To był właśnie problem mamy. Myślała, że zawsze będzie miała przy sobie silnego mężczyznę i na tym przekonaniu budowała swoje życie. Polegaj na sobie, Cathy, zawsze!

Strach złapał mnie za gardło. Zobaczył to i powiedział trochę łagodniej:

– Nic mi nie jest, naprawdę. Dam sobie radę. Potrzebujemy pieniędzy, Cathy, więc idź sama. Możemy już nie mieć innej okazji.

Podbiegłam do łóżka, upadłam na kolana i mocno przytuliłam twarz do jego piersi. Pogładził czule moje włosy.

– Naprawdę, Cathy, przeżyję. Nie jest aż tak źle, żebyś musiała płakać. Ale musisz zrozumieć, że bez względu na to, co się z nami stanie, to z nas, które przeżyje, musi zabrać stąd bliźnięta.

– Nie mów takich rzeczy! – krzyknęłam.

Na samą myśl o jego śmierci zrobiło mi się słabo. I gdy tak klęczałam, patrząc na niego, uderzyło mnie nagle, jak często któreś z nas tu chorowało.

– Cathy, idź już. Wstań. Zmobilizuj się. I gdy już tam będziesz, bierz tylko jedno i pięciocentówki. Nie większe. Ale zabierz wszystkie monety, które ojczymowi wypadły z kieszeni. Z puszki, którą trzyma za szafą, weź garść ćwierćdolarówek.

Był bardzo szczupły, wyglądał blado i mizernie. Szybko pocałowałam go w policzek, spojrzałam na śpiące bliźnięta i wycofałam się do drzwi, zaciskając w dłoni drewniany klucz.

– Kocham cię, Christopherze Doll – powiedziałam żartobliwie przed wyjściem.

– Też cię kocham, Catherine Doll – odparł. – Udanego polowania.

Przesłałam mu całusa, po czym zamknęłam za sobą drzwi na klucz. Czułam się całkiem bezpiecznie, idąc kraść do pokoju mamy. Jeszcze tego popołudnia powiedziała nam, że pójdą z Bartem na przyjęcie do przyjaciół. Kiedy przemykałam się cicho korytarzami, pomyślałam sobie, że wezmę przynajmniej jedną dwudziestkę i jedną dziesiątkę. Cóż, zaryzykuję. Może ukradnę też kilka sztuk biżuterii mamy. Gdyby ją zastawić, mogłaby przynieść całkiem niezłe pieniądze.

Skoncentrowana na tej jednej sprawie wędrowałam prosto do sypialni mamy.

Z pewnością siebie prześliznęłam się przez podwójne drzwi i cicho zamknęłam je za sobą. Paliła się tylko jedna, przyciemniona lampa. Często paliły się u niej światła – czasami, jak mówił Chris, wszystkie naraz. Bo czym były teraz pieniądze dla naszej mamy?

Nagle zastygłam z przerażenia.

Na krześle, z nogami wyciągniętymi przed siebie i skrzyżowanymi na kostkach, siedział nowy mąż mamy! Stałam dokładnie na wprost niego, ubrana w przezroczystą, krótką, nocną koszulkę, pod którą na szczęście miałam majtki. Moje serce waliło jak szalone, gdy stałam, czekając na wrzask mężczyzny, domagający się informacji, kim jestem i po co, do diabła, przyszłam nieproszona do jego sypialni?

Ale on się nie odzywał.

Był ubrany w czarny smoking i różową, wieczorową koszulę z czarno wykończonym żabotem. Nie krzyczał i nie zadawał pytań, ponieważ drzemał. O mało co od razu nie uciekłam, przerażona, że się obudzi i mnie zobaczy.

Jednakże ciekawość zwyciężyła. Zbliżyłam się do niego na palcach, aby mu się lepiej przyjrzeć. Odważyłam się podejść aż do jego krzesła, tak blisko, że gdybym tylko chciała, mogłabym go dotknąć. Dość blisko, aby włożyć mu rękę do kieszeni i okraść – oczywiście, nie zrobiłam tego. Kradzież była ostatnią rzeczą, która chodziła mi po głowie, gdy patrzyłam na jego przystojną, uśpioną twarz. Byłam oczarowana bliskością ukochanego mamy. Kilka razy widziałam go z daleka: po raz pierwszy w czasie przyjęcia świątecznego, potem – gdy stał na dole przy schodach i podawał mamie płaszcz. Pocałował ją za uchem, szepnął coś, co ją rozbawiło, a potem jeszcze przytulił ją czule.

Tak, tak… Widziałam go i wiele o nim słyszałam, wiedziałam, gdzie mieszkały jego siostry, gdzie chodził do szkoły, ale żeby mieć aż taką frajdę?!

„Mamo – jak mogłaś. Powinnaś się wstydzić. Ten człowiek jest młodszy od ciebie – dużo młodszy!” Tego nam nie powiedziała.

Jak dobrze potrafiła zachować tak ważny sekret! Nic dziwnego, że go uwielbiała – był typem mężczyzny, którego pragnęły wszystkie kobiety. Wystarczyło jedno spojrzenie na jego niedbałą i elegancką sylwetkę, żeby wiedzieć, jakim był czułym i namiętnym kochankiem.

Chciałam nienawidzić tego mężczyzny drzemiącego na krześle, ale jakoś nie mogłam. Nawet śpiąc, pobudzał moje serce do szybszego bicia.

Bartholomew Winslow uśmiechał się przez sen, nieświadomie odpowiadając na moje pełne podziwu spojrzenie. Prawnik, jeden z tych ludzi, którzy wszystko wiedzieli – jak lekarze i jak Chris. Zastanawiałam się, jakie miał oczy – niebieskie czy błękitne? Twarz miał pociągłą, sylwetkę szczupłą, silną i dobrze umięśnioną. W pobliżu ust biegła głęboka zmarszczka, która pojawiała się i znikała w rytm głębokich oddechów śpiącego.

Nosił na palcu grubą, grawerowaną, złotą obrączkę i oczywiście rozpoznałam w niej bliźniaczą obrączkę węższej, noszonej przez mamę. Na wskazującym palcu prawej ręki błyszczał diamentowy sygnet. Na małym palcu błyszczał sygnet rodowy. Jego długie palce były zakończone kwadratowymi, wypolerowanymi paznokciami, które lśniły prawie tak samo jak moje. Przypomniało mi się, jak mama polerowała paznokcie tacie…

Był wysoki… wiedziałam o tym. Ale najbardziej zafascynowały mnie pełne, zmysłowe usta, ukryte pod wąsami. Te pięknie wykrojone usta – całują mamę… wszędzie. Ta książka o erotycznych przyjemnościach dała mi dobrą lekcję, co dorośli dają i biorą, gdy są nadzy.

Ogarnęła mnie przemożna chęć, żeby go pocałować, żeby sprawdzić, czy jego ciemne wąsy są miłe w dotyku. Także po to, żeby się dowiedzieć, jak smakuje pocałunek kogoś obcego, niezwiązanego żadnymi więzami krwi.

Nie byłoby grzechem delikatnie pogładzić jego gładko ogolony policzek.

On jednak nadal spał.

Pochyliłam się i leciutko przycisnęłam usta do jego warg, potem szybko się odsunęłam, czując paraliżujące bicie serca. Nieomal chciałam, żeby się obudził, i jednocześnie strasznie się tego bałam. Czy gdybym go obudziła, wysłuchałby spokojnie mojej opowieści o czwórce dzieci zamkniętych w odizolowanym od świata pokoju, żyjących dzień po dniu w oczekiwaniu na śmierć dziadka? Czy zrozumiałby nasze cierpienia i czy zmusiłby mamę, żeby nas uwolniła i podzieliła się z nami tym ogromnym dziedzictwem?

Nerwowo podniosłam ręce do gardła, tak jak to robiła mama w kłopotliwej sytuacji. Mój instynkt wykrzykiwał: Obudź go! Moje podejrzenia szeptały złowieszczo: Bądź cicho! On nie będzie chciał czworga nie swoich dzieci. Znienawidzi cię za to, że jego żona nie odziedziczy wszystkich bogactw i radości, które mogą dać pieniądze. Popatrz na niego, taki młody i przystojny. I chociaż uroda naszej mamy była nie do pogardzenia, a tym bardziej jej pieniądze, mógł przecież mieć kogoś młodszego. Czystą dziewczynę, która nigdy nikogo innego nie kochała ani nie spała z innym mężczyzną.

Wtedy moje niezdecydowanie zamieniło się w pewność. Odpowiedź była prosta. Czym była czwórka niechcianych dzieci w porównaniu z niewyobrażalnymi bogactwami?

Niczym. Mama już mnie tego nauczyła. A niewinna dziewczyna by go nudziła.

To nie było w porządku! Więcej, to było odrażające! Nasza mama miała wszystko! Wolność przychodzenia i odchodzenia wedle życzenia; wolność szastania pieniędzmi, a nawet wykupywania najdroższych sklepów na świecie, gdyby tylko chciała. Miała nawet dość pieniędzy, aby kupić młodszego od siebie mężczyznę, żeby go kochać i z nim spać – a co pozostało dla mnie i Chrisa poza kalekimi marzeniami, niepewnymi obietnicami i niekończącymi się frustracjami?

A co pozostało bliźniętom poza domkiem dla lalek, myszą i stale słabnącym zdrowiem?

Pobiegłam z powrotem do naszej samotni. Miałam łzy w oczach i poczucie beznadziejności w sercu. Chris spał z otwartą na piersiach Anatomią Graya. Ostrożnie zaznaczyłam stronę i zamknęłam książkę.

Potem położyłam się obok niego i mocno się przytuliłam, a po policzkach zaczęły mi płynąć strumienie łez.

– Cathy, co się stało? Czemu płaczesz? Czy ktoś cię widział? – Oczywiście przerwałam mu sen.

Jakoś unikałam jego oczu i z niewytłumaczalnego powodu nie byłam w stanie powiedzieć, co się stało. Nie mogłam wydobyć z siebie słów.

– Nie znalazłaś ani grosza? – zapytał z niedowierzaniem.

– Ani grosza – szepnęłam w odpowiedzi, próbując ukryć twarz.

Ale on przytrzymał mój podbródek i spojrzał głęboko w oczy. Czemu musieliśmy znać się tak dobrze nawzajem? Patrzył na mnie uważnie, a ja próbowałam nadać spojrzeniu obojętny wyraz, wszystko na nic. Jedyne, co byłam w stanie zrobić, to zamknąć oczy i jeszcze bardziej zatopić się w jego ramionach. Pochylił głowę, dotykając moich włosów, a ręką kojąco głaskał mnie po plecach.

– Już dobrze. Nie płacz. Ty nie wiesz tak dobrze jak ja, gdzie trzeba szukać.

Musiałam się stąd wydostać, uciec, a gdy już będę uciekać, zabiorę to wszystko ze sobą, bez względu na to, dokąd pójdę i z kim pozostanę.

– Możesz już iść do siebie – powiedział Chris zachrypłym głosem. – Wiesz, babcia mogłaby otworzyć drzwi i nas przyłapać.

– Chris, nie wymiotowałeś już po moim wyjściu, prawda?

– Nie. Już mi lepiej. Tylko odejdź, Cathy. Odejdź.

– Naprawdę lepiej się czujesz? Czy tylko tak mówisz?

– Przecież powiedziałem, że już mi lepiej.

– Dobranoc, Christopherze – szepnęłam, a potem pocałowałam go w policzek i poszłam do swojego łóżka, gdzie przytuliłam się do Carrie.

– Dobranoc, Catherine. Jesteś bardzo dobrą siostrą i matką dla bliźniąt… ale jesteś potworną kłamczuchą i piekielnie kiepskim złodziejem!

Każda wyprawa Chrisa do salonów mamy wzbogacała naszą skarbonkę. Długo gromadziliśmy te pięćset dolarów. Znowu przyszło lato. Miałam już piętnaście lat, bliźnięta niedawno skończyły osiem. W sierpniu miną trzy lata naszego uwięzienia. Przed nadejściem następnej zimy musieliśmy stąd uciec. Spojrzałam na Cory’ego, który wybierał ciemne oczka groszku, ponieważ to był „groszek szczęścia”. Jeszcze na Nowy Rok, kilka miesięcy wcześniej, nie jadł groszku, bo nie chciał, żeby jakieś brązowe oczy oglądały jego wnętrzności. Teraz jadł, ponieważ każde ziarenko dawało cały dzień szczęścia – tak mu powiedzieliśmy.

Musieliśmy z Chrisem opowiadać mu takie bajki, inaczej nie jadłby nic poza pączkami. Zaraz po posiłku usiadł na podłodze, wziął swoje banjo i wbił wzrok w głupawy film animowany. Carrie przykucnęła obok, oglądając jednak twarz brata, a nie telewizję.

– Cathy – zwróciła się do mnie w swoim ptasim narzeczu. – Cory nie czuje się zbyt dobrze.

– Skąd wiesz?

– Bo wiem.

– Mówił ci, że źle się czuje?

– Nie musiał.

– A ty jak się czujesz?

– Jak zawsze.

– To znaczy jak?

– Nie wiem.

O tak! Musieliśmy stąd uciekać, i to szybko!

Później położyłam bliźnięta do jednego łóżka. Kiedy już oboje spali, przeniosłam Carrie do naszego łóżka, ale przynajmniej zasnęli razem ku wielkiej radości Cory’ego.

– Nie lubię tego różowego prześcieradła – grymasiła Carrie, patrząc na mnie wilkiem. – Wszyscy lubimy białe prześcieradła. Gdzie są białe prześcieradła?

Przeklinałam dzień, w którym białemu kolorowi nadaliśmy magiczną moc. Białe stokrotki narysowane kredą na podłodze strychu miały odpędzać złe moce, demony i potwory, a wszystkie inne okropności, których bały się bliźnięta, mogły je dopaść, gdy nie było w pobliżu czegoś białego, żeby się schować. Lawendowe, niebieskie czy różowe prześcieradła i poszewki na poduszki nie były uznawane… małe, kolorowe plamki stanowiły dla jeszcze mniejszych diabełków szczeliny, przez które mogły wciskać powykręcane ogony albo zerkać złym okiem! Rytuały, fetysze, obrzędy, zasady – Boże – mieliśmy ich miliony! Żebyśmy tylko byli bezpieczni.

– Cathy, dlaczego mama tak bardzo lubi czarne sukienki? – spytała Carrie, gdy zdejmowałam różowe prześcieradło, żeby powlec śnieżnobiałe.

– Mama jest jasną blondynką, więc w czarnym kolorze wygląda jeszcze jaśniej, wyjątkowo pięknie.

– Nie boi się czarnego koloru?

– Nie.

– Ile trzeba mieć lat, żeby czarny nie łapał długimi zębami?

– Dość dużo, żeby wiedzieć, że takie pytanie jest beznadziejnie głupie.

– Ale wszystkie czarne cienie na poddaszu mają błyszczące, ostre zęby – odezwał się Cory, odskakując, żeby różowe prześcieradło nie dotknęło jego skóry.

– Słuchajcie – zaczęłam, widząc roześmiane oczy Chrisa, spodziewającego się jakiejś nadzwyczajnej przypowieści. – Czarne cienie nie mają błyszczących, ostrych zębów, dopóki wy nie macie zielonej skóry, purpurowych oczu, czerwonych włosów i trojga uszu zamiast pary. Tylko wtedy trzeba się bać czarnego koloru.

Zadowolone bliźnięta ułożyły się w białej pościeli i zaraz zasnęły. Miałam wtedy czas, żeby się wykąpać i umyć włosy. Pobiegłam na poddasze, szeroko otworzyłam okno, mając nadzieję, że wpadnie przez nie chłodny wiaterek i zachęci mnie do tańca. Nic z tego. Dlaczego wiatr potrafił znaleźć drogę na poddasze tylko w czasie zimowej zamieci? Dlaczego nie teraz, gdy najbardziej go potrzebowaliśmy?

Rozmawialiśmy z Chrisem o naszych wątpliwościach, dzieliliśmy się obawami. Kiedy miałam jakiś problem ze zdrowiem, on był moim lekarzem. Na szczęście moje problemy ograniczały się najczęściej do tych comiesięcznych skurczów. Okres nigdy nie pojawiał się zgodnie z kalendarzem, ale jak twierdził mój lekarz amator, wszystko powinno się szybko uregulować. Ponieważ miałam donkiszotowską naturę, cały wewnętrzny mechanizm musiał się do niej dostosować.

Napiszę teraz o Chrisie i o tym, co się stało pewnej wrześniowej nocy, podczas wyprawy po łup. Mogę o tym napisać tak, jakbym tam była, bo po jakimś czasie opowiedział mi ze szczegółami o tej wyjątkowej wyprawie do wielkich, luksusowych salonów mamy.

Zwierzył mi się, że zawsze przyciągała go ta książka w szufladzie nocnego stolika; wciągała go, kusiła, żeby potem nas zniszczyć. Gdy tylko zebrał odpowiednią sumę pieniędzy, podszedł do stolika jak zahipnotyzowany.

– Siedziałem tam i czytałem podpisy, po kilka stron za każdym razem – mówił – i myślałem, co jest dobre, co złe, myślałem o naturze i jej dziwnych, radosnych wezwaniach i o naszym życiu. Myślałem o tobie i o mnie, że powinny to być lata naszego rozkwitu, i czułem się zawstydzony, że rosnę i pragnę tego, co inni chłopcy w moim wieku mogą otrzymywać od chętnych dziewcząt.

– I gdy tam stałem, przerzucając strony, rozpalony w środku niezliczonymi pragnieniami, nagle usłyszałem zbliżające się głosy. Mama i jej mąż wracali. Szybko schowałem książkę do szuflady i wrzuciłem też te dwie inne, których nikt nie mógł skończyć, bo zakładki były zawsze w tym samym miejscu. Potem popędziłem do szafy mamy – tej dużej, wiesz, tuż przy jej łóżku – i skuliłem się z tyłu przy półce z butami, pod długimi, wieczorowymi sukniami. Pomyślałem, że gdy tu wejdzie, nie zobaczy mnie, a zresztą wątpiłem, żeby w ogóle wchodziła. Ale gdy tylko poczułem się bezpiecznie, przypomniałem sobie, że nie zamknąłem drzwi.

Wtedy właśnie usłyszałem głos mamy: „Doprawdy, Bart – powiedziała, wchodząc do pokoju i zapalając światło – to zwykłe roztrzepanie z twojej strony, że tak często zapominasz portfela”.

On odpowiedział: „Nic na to nie poradzę, skoro jest zawsze w innym miejscu, niż go zostawiam”. – Słyszałem, jak przesuwa różne rzeczy, otwiera i zamyka szuflady i tak dalej. Potem wyjaśnił: „Jestem pewien, że zostawiłem go w tych spodniach… i za cholerę nie pojadę nigdzie bez prawa jazdy”.

„Nie mówię, że źle jeździsz – odezwała się mama – ale przez to znowu się spóźnimy. Nawet gdybyś jechał bardzo szybko i tak opuścimy pierwszy akt”.

„Hej!” – zawołał jej mąż i usłyszałem zdziwienie w jego głosie, jęknąłem w środku, bo przypomniałem sobie, co zrobiłem. „Jest mój portfel, na komodzie. Za nic nie pamiętam, żebym go tu zostawił. Mógłbym przysiąc, że włożyłem go do spodni”.

Tak naprawdę schował go do tej komody z szufladami – wyjaśnił Chris – i gdy go znalazłem, wyjąłem kilka małych banknotów, położyłem go i poszedłem poczytać tę książkę. A mama powiedziała: „Daj spokój, Bart!” – tak jakby była na niego zła.

Wtedy on znowu się odezwał: „Corrine, wyprowadźmy się stąd. Wydaje mi się, że służba kradnie. Giną nam pieniądze. Na przykład wiem, że miałem cztery piątki, a teraz mam tylko dwie”.

Jęknąłem znowu. Myślałem, że mając tak dużo, nigdy ich nie liczy. A to, że mama też wiedziała, ile ma pieniędzy w portmonetce, naprawdę mnie zaszokowało.

„Jakie ma znaczenie jedna piątka?” – spytała mama, demonstrując obojętny stosunek do pieniędzy, tak jak wtedy, gdy żyła z tatą. Potem mówiła jeszcze o tym, że służba za mało zarabia i że nie wini ich za kradzieże, skoro wszystko leży na wierzchu, „zachęcając ich do przestępstwa”.

Na co odparł: „Moja droga żono, może tobie pieniądze przychodzą łatwo, ale ja zawsze musiałem ciężko pracować na każdego dolara i nie chcę stracić w ten sposób nawet dziesięciu centów. Poza tym nie mogę powiedzieć, żeby dobrze zaczynał się dla mnie dzień, gdy codziennie rano widzę przy stole skrzywioną minę twojej mamy”. – Wiesz, nigdy się nie zastanawiałem, co on myśli o gębie tej wiedźmy. Wydaje się jednak, że myśli o niej to samo co my, więc mama się jakby trochę zdenerwowała i powiedziała: „Nie wracajmy już do tego”. Jej głos był jakiś szorstki; brzmiał zupełnie obco, Cathy. Nigdy nie zdawałem sobie sprawy, że ona rozmawiała inaczej z nami, a zupełnie inaczej z innymi ludźmi. Potem powiedziała: „Wiesz, że nie mogę opuścić tego domu, jeszcze nie teraz, więc jeżeli mamy wyjść, to chodźmy, już i tak jesteśmy spóźnieni”.

Wtedy nasz ojczym oświadczył, że on nie chce iść, skoro już i tak stracili pierwszy akt, bo to zepsułoby mu całą przyjemność oglądania, a poza tym uznał, że mogliby znaleźć ciekawsze zajęcie niż siedzenie na widowni. I oczywiście zgadłem, że miał na myśli pójście z mamą do łóżka i kochanie się i jeżeli myślisz, że nie zrobiło mi się wtedy niedobrze, to mnie wcale nie znasz – nie miałem najmniejszej ochoty siedzieć tam w tym czasie.

A jednak nasza mama potrafi mieć silną wolę i to mnie zaskoczyło. Ona się zmieniła, Cathy, jest inna niż wtedy z tatą. Wygląda na to, że teraz ona tu rządzi i żaden mężczyzna nie będzie jej mówił, co ma robić. Odezwała się do niego: „Tak jak ostatnim razem? To było naprawdę żenujące, Bart! Wróciłeś tylko po portfel, obiecując, że będziesz z powrotem za parę minut, a ty sobie po prostu zasnąłeś – a ja byłam na przyjęciu bez eskorty!”.

„Ależ musiałaś cierpieć!” – odparł sarkastycznie. Ale zaraz odzyskał humor, bo jest chyba wesołym facetem: „Co do mnie, miałem uroczy sen i wracałbym za każdym razem, gdybym wiedział, że śliczna młoda dziewczyna z długimi, złotymi włosami znów wkradnie się do pokoju, aby mnie pocałować w czasie drzemki. Była piękna i patrzyła na mnie tęsknie, a jednak gdy otworzyłem oczy, już jej nie było, i pomyślałem, że to musiał być sen”.

Zatkało mnie, gdy to usłyszałem, Cathy – to ty byłaś, prawda? Jak mogłaś być tak zuchwała i taka niedyskretna? Byłem na ciebie tak wściekły, że mało nie eksplodowałem. Myślisz, że tylko ty jesteś poszkodowana, tak? Myślisz, że tylko ty masz stresy, wątpliwości, podejrzenia i obawy. Pociesz się, że ja też mam – przekonałaś się o tym. O rany, byłem na ciebie taki wściekły, jak jeszcze nigdy w życiu.

Potem mama zwróciła się ostro do męża: „O Boże, mam już dosyć słuchania historyjki o dziewczynce i jej pocałunku – myślałby kto, że nigdy nikt cię nie całował!”. Pomyślałem, że zaraz zaczną się kłócić. Jednak mama zmieniła ton – jej głos brzmiał słodko i czule, tak jak wtedy, gdy mówiła do taty: „Chodź, Bart, pojedziemy na noc do hotelu i nie będziesz musiał rano patrzeć na moją mamę”. To rozwiązywało mój problem, jak się wydostać z tego pokoju, zanim znajdą się w łabędzim łóżku.

To wszystko miało miejsce, gdy ja byłam na poddaszu, siedziałam na parapecie i czekałam na powrót Chrisa. Myślałam o srebrnej pozytywce, którą dostałam od taty i którą chciałam mieć z powrotem. Wtedy jeszcze nie wiedziałam, że epizod w mamy pokoju będzie miał konsekwencje.

Coś za mną skrzypnęło! Miękkie kroki na gnijącej podłodze! Podskoczyłam przerażona! Chris stał w mroku i obserwował mnie. Dlaczego? Czy wyglądałam ładniej niż zwykle? Czy to blask księżyca, przebijający przez mój zwiewny strój?

Wszystkie wątpliwości zostały rozwiane, gdy powiedział cichym, suchym głosem:

– Pięknie wyglądasz, gdy tak siedzisz.

Odchrząknął.

– Blask księżyca otacza cię srebrno-błękitną aureolą i widzę wyraźnie twoje kształty przez ubranie.

Nagle boleśnie złapał mnie za ramiona!

– A niech cię, Cathy! Pocałowałaś tego mężczyznę! Mógł się obudzić, a wtedy chciałby wiedzieć, kim jesteś! Nie myślałby, że tylko mu się przyśniłaś!

Zachowywał się tak, że poczułam strach.

– Skąd wiesz, co zrobiłam? Nie było cię tam; byłeś wtedy chory.

Potrząsnął mną. Z tymi błyszczącymi oczami wydał mi się kimś obcym.

– On cię widział, Cathy – nie spał wcale tak mocno!

– Widział mnie?! – krzyknęłam z niedowierzaniem.

To niemożliwe… niemożliwe!

– Tak! – wrzasnął.

I to był Chris, który zwykle potrafił kontrolować swoje emocje?!

– Myślał, że mu się śniłaś! Ale czy myślisz, że mama nie zgadnie, kto to był, gdy połączy fakty – tak jak ja to zrobiłem? Niech diabli wezmą tę twoją romantyczną naturę! Teraz będą mieli nas na oku! Nie będą już zostawiać pieniędzy gdzie popadnie. On teraz liczy, ona liczy, a my nie mamy jeszcze wystarczającej sumy.

Ściągnął mnie na dół z parapetu! Wyglądał na tak wściekłego, jakby chciał uderzyć mnie w twarz – a nigdy w życiu ani razu mnie nie uderzył, chociaż w dzieciństwie często dawałam mu ku temu powody. Ale on potrząsał mną tak długo, aż zaczęło mi się kręcić w głowie i krzyknęłam:

– Przestań! Mama wie przecież, że nie możemy przejść przez zamknięte drzwi!

To nie był Chris… to był ktoś, kogo nigdy wcześniej nie widziałam… prymitywny, dziki. Krzyczał coś w rodzaju:

– Jesteś moja, Cathy! Moja! Zawsze będziesz moja! Bez względu na to, kto pojawi się w twoim życiu, zawsze będziesz należała do mnie! Będziesz moja… dzisiejszej nocy… zaraz!

Nie mogłam uwierzyć, nie, Chris!

Upadliśmy oboje na podłogę. Próbowałam go odepchnąć. Siłowaliśmy się, prowadząc milczącą, szaloną walkę.

To nie była długa bitwa.

Wprawdzie miałam silne nogi baletnicy, za to on miał bicepsy, był cięższy, wyższy… i zawładnęło nim nieposkromione pożądanie, aby użyć tej gorącej, nabrzmiałej części, pożądanie tak silne, że odebrało mu rozum i zdrowy rozsądek.

Ale kochałam go. Chciałam tego, co on – nieważne, czy było to dobre, czy złe.

Jakoś znaleźliśmy się na starych materacach – tych brudnych, poplamionych materacach, które musiały znać kochanków na długo przed tą nocą. I tam właśnie mnie wziął, siłą wpychając tę nabrzmiałą, sztywną, męską część siebie, która musiała być zaspokojona. Wszedł w moje opierające się ciało, rozrywając je i powodując krwawienie.

Zrobiliśmy coś, czego przysięgaliśmy nigdy nie zrobić.

Teraz byliśmy przeklęci na zawsze, skazani na wieczne potępienie, wieczne smażenie się nago, do góry nogami nad piekielnym ogniem. Grzesznicy, tak jak to babcia przepowiedziała dawno temu.

Teraz znałam już wszystkie odpowiedzi.

Teraz mogło być dziecko. Dziecko, którym spłacilibyśmy nasz grzech za życia, nie czekając na piekielne męki i wieczny ogień zarezerwowany dla takich jak my.

Odsunęliśmy się od siebie. Z ledwością mogliśmy mówić, gdy powoli zakładaliśmy nasze rzeczy.

Nie musiał mówić, że jest mu przykro… było to po nim widać… cały drżał, a jego trzęsące się ręce niezdarnie zapinały guziki.

Później wyszliśmy na dach.

Długie sznury chmur przepływały na tle pełnej tarczy księżyca. Siedząc na dachu w noc wymarzoną dla kochanków, płakaliśmy w swoich ramionach. On nie chciał tego zrobić. A ja nigdy nie zamierzałam mu pozwolić. Obawa przed dzieckiem, które mogłoby być wynikiem jednego pocałunku złożonego na ustach okrytych wąsami, zatykała mi oddech i odbierała mowę. Tego najbardziej się obawiałam. Bardziej niż piekła i gniewu Boga bałam się urodzenia potwora, nienormalnego dziecka. Ale jak mogłam o tym mówić? I tak wystarczająco cierpiał. Jednak jego myśli były mądrzejsze i rozsądniejsze niż moje.

– Myślę raczej, że nie będzie dziecka – powiedział żarliwie. – Tylko ten jeden raz – nie będzie zapłodnienia. Przysięgam, że to się nie powtórzy! Wykastruję się, a nie dopuszczę więcej do tego! – Potem przytulił mnie do siebie tak mocno, aż mnie żebra zabolały.

– Nie znienawidź mnie, Cathy, proszę, nie znienawidź mnie. Nie chciałem cię zgwałcić, przysięgam. Tyle razy czułem pokusę i zawsze udawało mi się jej oprzeć. Wychodziłem z pokoju, szedłem do łazienki albo na poddasze. Chowałem nos w książkę, dopóki nie czułem się znowu normalnie.

Z całych sił oplotłam go ramionami.

– Nie znienawidziłam cię, Chris – szepnęłam, opierając głowę o jego piersi. – Ty mnie nie zgwałciłeś. Mogłam cię powstrzymać, gdybym tylko chciała. Wystarczyło tylko uderzyć kolanem w miejsce, o którym mi mówiłeś. To była też moja wina.

O tak, także moja wina. Nie powinnam nosić skąpych, przezroczystych szatek przy bracie, który ma silne poczucie męskości. Grałam na jego uczuciach, sprawdzając kobiecość i pragnąc spełnienia moich własnych rozbudzonych tęsknot.

To była szczególna noc, jakby już dawno zaplanowana przez los. Była naszym przeznaczeniem, dobrym czy złym. Pełny, jasny księżyc rozświetlał noc, a gwiazdy wydawały się mrugać do siebie sygnałem Morse’a… przeznaczenie się dokonało…

Wiatr igrający w listowiu tworzył smutną, melancholijną muzykę. Jak coś tak ludzkiego mogło być brzydkie w taką piękną noc?

Być może za długo siedzieliśmy na zimnym i twardym dachu.

Był początek września. Liście zaczynały już spadać. Na poddaszu ciągle było diabelnie gorąco, ale na dachu zaczynało się robić zimno.

Usiedliśmy jeszcze bliżej siebie, szukając bliskości, ciepła i bezpieczeństwa. Młodzi, grzeszni kochankowie najgorszego rodzaju. O jeden raz za dużo wyzwaliśmy los i naszą zmysłową naturę… a przecież wtedy nawet nie wiedziałam, że byłam zmysłowa. Myślałam, że to dzięki pięknej muzyce czułam ból serca i pożądanie w lędźwiach; nie wiedziałam, że to coś o wiele bardziej naturalnego.

Zimny powiew wiatru wplątał liść w moje włosy. Liść był suchy i kruchy. Chris trzymał go w ręku i przyglądał mu się, jakby z jego pożyłkowanej powierzchni chciał odczytać tajemnicę unoszenia się na wietrze. Bez rąk, bez nóg, bez skrzydeł… a potrafił fruwać.

– Cathy – zaczął – mamy teraz dokładnie trzysta dziewięćdziesiąt sześć dolarów i czterdzieści cztery centy. Niedługo zacznie padać śnieg. Nie mamy płaszczy ani butów na zimę, a bliźnięta są tak osłabione, że mogłyby się przeziębić albo dostać zapalenia płuc. Obudziłem się w nocy, bojąc się o nie, i zobaczyłem, jak patrzysz z przejęciem na Carrie, więc też się pewnie martwisz. Bardzo wątpię, czy teraz uda nam się znaleźć pieniądze w pokojach mamy. Podejrzewają, że to pokojówka ich okrada – przynajmniej tak myśleli. Może teraz mama podejrzewa ciebie… nie wiem., mam nadzieję, że nie.

– Bez względu na to, co myślą, następnym razem będę musiał ukraść jej biżuterię. Zrobię duży skok, wezmę wszystko – i wtedy uciekniemy. Gdy będziemy już daleko stąd, pójdziemy z dziećmi do lekarza – będziemy mieli dość pieniędzy, żeby go opłacić.

W oddali odezwała się sowa, być może ta sama, która powitała nas na dworcu w dniu przyjazdu. Z wilgotnej, oziębionej nagłym chłodem ziemi podnosiła się powoli delikatna, szara mgła. Zdawało się, że chciała pochłonąć cały świat i nas dwoje – przytulonych do siebie grzeszników.

Jedyne, co mogliśmy ujrzeć poprzez szare, zimne i wilgotne chmury, to wielkie oko Boga – świecące nad nami w postaci księżyca.

Obudziłam się przed świtem. Spojrzałam na Cory’ego i Chrisa. Zanim jeszcze odwróciłam głowę, wiedziałam, że Chris też już nie śpi. Patrzył na mnie, a w jego niebieskich oczach lśniły łzy. Łzy, które potoczyły się po policzkach i spadły na poduszkę, nazwałam po kolei: łzą wstydu, winy, odpowiedzialności.

– Kocham cię, Christopherze Doll. Nie musisz płakać. Ja mogę zapomnieć, jeżeli ty możesz, i nie będzie czego wybaczać.

Przytaknął i nic nie powiedział. Ale ja go znałam jak własną kieszeń. Znałam jego myśli, uczucia i urazy. Wiedziałam, że wykorzystując moje ciało, odegrał się na kobiecie, która zawiodła jego zaufanie, wiarę i miłość. Wystarczyło, żebym spojrzała w małe lusterko z dużymi literami C.L.F. na odwrocie, aby ujrzeć twarz mamy, gdy była w moim wieku.

Jednak stało się tak, jak babcia przewidziała. Potomstwo diabła. Stworzeni przez nasienie zła, zasadzone w złej glebie, rozsiewające nowe rośliny, aby powtórzyły grzechy ojców.

I matek.

Pomaluj wszystkie dni na niebiesko…

Lada dzień mieliśmy uciekać. Przedtem chcieliśmy jeszcze zagarnąć biżuterię mamy. W Gladstone zima trwa do końca maja, więc postanowiliśmy najpierw pojechać do Sarasoty, gdzie żyli cyrkowcy. Byli znani z tego, że przybyszów nie wypytywali o szczegóły. Ponieważ przywykliśmy już do wysokości, do dachu i lin przymocowanych do belek krokwi, wesoło powiedziałam do Chrisa:

– Będziemy wykonywać ewolucje na trapezie.

Najpierw uśmiechnął się pobłażliwie, po namyśle jednak uznał ten pomysł za inspirujący.

– O rany, Cathy, będziesz wyglądała wspaniale w błyszczących, różowych rajstopach.

Zaczął wykrzykiwać:

– Oto frunie w powietrzu z największą łatwością, śmiała, młoda piękność na fruwającym trapezie…

Cory poderwał swoją jasną głowę. Jego błękitne oczy były szeroko otwarte ze strachu.

– Nie! – krzyknęła Carrie, wyrażając jak zwykle myśli brata. – Nie podobają nam się wasze plany. Nie chcemy, żebyście spadli.

– Nigdy nie spadniemy – odparł Chris – ponieważ z Cathy tworzymy nadzwyczajny duet.

Patrząc na niego, przypomniałam sobie tę noc na poddaszu, a potem na dachu, gdy szepnął:

– Nigdy nie będę kochał nikogo, prócz ciebie, Cathy. Wiem to… mam takie przeczucie… tylko my dwoje, na zawsze.

Zaśmiałam się obojętnie.

– Nie bądź głupi, wiesz przecież, że nie kochasz mnie w taki sposób. I nie musisz czuć się winny czy zawstydzony. To była też moja wina. Możemy udawać, że to się w ogóle nie stało, i pilnować, żeby się nigdy nie powtórzyło.

– Ale, Cathy…

– Gdybyśmy mieli oboje inne towarzystwo, przenigdy nie czulibyśmy do siebie czegoś takiego.

– Ale ja chcę to czuć do ciebie i już za późno, żebym pokochał kogoś innego.

Czułam się taka stara, gdy obserwowałam Chrisa i bliźnięta. Snułam plany na przyszłość, marząc o naszej ucieczce. Bliźniętom zapewnimy po prostu spokój – my będziemy musieli zarobić na ich dostatnie życie.

Po wrześniu nastąpił październik. Wkrótce miał spaść śnieg.

– Dzisiaj – oznajmił Chris po wyjściu mamy, która się pośpiesznie pożegnała, prawie w ogóle na nas nie patrząc.

Teraz już prawie nie mogła znieść naszego widoku. Z dwóch poszewek na poduszki, włożonych jedna w drugą, zrobiliśmy worek na kosztowności. Spakowałam obydwie nasze torby i ukryłam na poddaszu – mama już tam nie zaglądała.

Zbliżał się wieczór, gdy Cory zaczął wymiotować. Nie miało to końca. Znaleźliśmy w apteczce leki na zaburzenia żołądkowe.

Nic nie było w stanie zatrzymać okropnych nudności, które wycieńczały bladego, drżącego i zapłakanego malca. Wtedy zarzucił mi ręce na szyję i szepnął:

– Mamusiu, źle się czuję.

– Co mogę zrobić, żebyś poczuł się lepiej, Cory? – spytałam, czując się taka młoda i niedoświadczona.

– Miki – wyszeptał słabym głosem. – Chcę, żeby Miki ze mną spał.

– Ale mógłbyś go przydusić. Nie chciałbyś, żeby zdechł, prawda?

– Nie – odpowiedział, przerażony tą myślą.

Wtedy powróciły nudności. Nagle zrobił się zimny. Włosy przywarły do spoconego czoła. Niebieskie oczy wpatrywały się tępo w moją twarz i ciągle wołał mamę.

– Mamo, mamo, bolą mnie kości.

– Już dobrze – próbowałam go uspokoić, zmieniając mu przepoconą pidżamę.

Jak mógł znów wymiotować, nie mając już nic w żołądku?

– Chris ci pomoże, nie martw się.

Położyłam się obok i trzymałam w objęciach jego słabe, drżące ciało.

Chris siedział przy biurku, wertując medyczne podręczniki i próbując ustalić na podstawie symptomów, co to była za tajemnicza choroba, która wszystkich nas, od czasu do czasu, męczyła. Miał już teraz prawie osiemnaście lat, a przed sobą jeszcze długą drogę do zgłębienia tajemnic medycyny.

– Nie zostawiajcie nas samych – błagał Cory.

Potem krzyknął głośniej:

– Chris, nie idź! Zostań tutaj!

O co mu chodziło? Czy nie chciał, żebyśmy uciekali? Czy chodziło mu o to, żebyśmy więcej nie chodzili kraść do pokoju mamy? Dlaczego wydawało nam się, że bliźnięta rzadko zwracały uwagę na to, co robiliśmy? Oczywiście on i Carrie wiedzieli, że nigdy byśmy bez nich nie odeszli – wcześniej byśmy umarli.

Do łóżka podeszła mała, delikatna postać i stała, wbijając swoje wilgotne, niebieskie oczy w brata bliźniaka. Miała ledwie metr wzrostu. Była delikatną roślinką wyhodowaną w ciemnej szklarni, skarłowaciałą i wątłą.

– Czy mogę – zaczęła bardzo grzecznie (w formie, jakiej zawsze próbowaliśmy ją nauczyć, a ona stale odmawiała używania poprawnej gramatyki, jednak tej wyjątkowej nocy dała z siebie wszystko) – spać z Corym? Nie będziemy robić nic złego. Chcę być tylko blisko niego.

Niech babcia przyjdzie i zobaczy! Położyliśmy bliźnięta do jednego łóżka, a potem usiedliśmy z Chrisem po obu stronach i patrzyliśmy z niepokojem, jak Cory rzucał się niespokojnie, z trudem łapał oddech i krzyczał, majacząc. Przywoływał swoją mysz, mamę, tatę, Chrisa i mnie. Na kołnierzu nocnej koszuli poczułam łzy, policzki Chrisa też były mokre.

– Carrie, Carrie… gdzie jest Carrie? – powtarzał malec.

Ich blade twarze dzieliło zaledwie parę centymetrów, patrzył na nią, ale jej nie widział. Kiedy po chwili przeniosłam wzrok na Carrie, nie wyglądała ani trochę lepiej.

Kara, pomyślałam. Bóg chciał nas ukarać, mnie i Chrisa, za to, co zrobiliśmy. Babcia nas ostrzegała… ostrzegała nas codziennie, aż do dnia, gdy nas zbiła.

Chris studiował przez całą noc medyczne książki, a ja chodziłam po pokoju. Podniósł w końcu zaczerwienione, zmęczone oczy.

– Zatrucie pokarmowe – mleko. Musiało być kwaśne.

– Nie miało takiego smaku ani zapachu – wymamrotałam.

Byłam ostrożna – najpierw próbowałam i wąchałam wszystko, co dałam do jedzenia bliźniętom i Chrisowi. Wydawało mi się, że mój zmysł smaku był czulszy niż Chrisa, który lubił wszystko i zjadłby nawet stare masło.

– W takim razie hamburger. Miał trochę dziwny smak.

– Dla mnie był dobry.

Jemu też musiał smakować, bo zjadł połowę hamburgera Carrie i całą porcję Cory’ego, który nic nie jadł przez cały dzień.

– Cathy, zauważyłem, że ty też prawie nic dzisiaj nie jadłaś. Jesteś prawie taka chuda jak bliźnięta. Przecież przynosi nam dość jedzenia. Nie musisz sobie odmawiać.

Kiedy byłam zdenerwowana, zmartwiona albo sfrustrowana – a teraz przeżywałam te trzy stany – zaczynałam robić ćwiczenia baletowe i trzymając się lekko kredensu, który zastępował poręcz, zaczęłam się rozgrzewać ćwiczeniem plis.

– Musisz to robić, Cathy? I tak wyglądasz jak skóra i kości. Poza tym czemu dzisiaj nic nie jadłaś – też jesteś chora?

– Cory tak bardzo lubi pączki, a ja też mam tylko na nie ochotę. Jemu są jednak bardziej potrzebne.

Noc trwała. Chris wrócił do czytania medycznych książek. Ja dałam Cory’emu wodę do picia – od razu ją zwymiotował. Kilkanaście razy przemywałam mu twarz zimną wodą, trzy razy zmieniałam pidżamę, a Carrie dalej spokojnie spała.

Nadszedł świt.

Wzeszło słońce, a my ciągle próbowaliśmy stwierdzić, od czego Cory się rozchorował, gdy weszła babcia z koszykiem jedzenia. Bez słowa zamknęła drzwi na klucz, klucz schowała do kieszeni i skierowała się do stolika. Wyjęła z koszyka duży termos mleka, mniejszy zupy, potem zapakowane w folię kanapki, pieczonego kurczaka, miseczki sałatki ziemniaczanej – i na końcu – zapakowane cztery posypane cukrem pączki. Odwróciła się do wyjścia.

– Babciu – zaczęłam niepewnie.

– Nie odzywałam się do ciebie – powiedziała zimno. – Poczekaj, aż to zrobię.

– Nie mogę czekać – odparłam ze złością, wstając z łóżka Cory’ego i zbliżając się do niej. – Cory jest chory! Wymiotował całą noc i wczoraj przez cały dzień. On potrzebuje lekarza i swojej matki.

Nie spojrzała ani na mnie, ani na Cory’ego. Wyszła z pokoju i zatrzasnęła za sobą drzwi. Żadnego słowa pocieszenia. Ani słowa, że powie o tym mamie.

– Otworzę drzwi i pójdę po mamę – stwierdził Chris, ubrany w te same rzeczy, które miał na sobie poprzedniego dnia.

– Wtedy będą wiedzieli, że mamy klucz.

– No to będą.

Wtedy właśnie otworzyły się drzwi i weszła mama, a za nią babcia. Pochyliły się obie nad Corym, dotykając jego bladej, zimnej twarzy i porozumiewając się wzrokiem. Odeszły w kąt, gdzie zaczęły szeptać, zerkając od czasu do czasu na Cory’ego, który leżał spokojnie, jak ktoś bliski śmierci. Jego piersi drgały spazmatycznie, z gardła wydobywały się charczące, zdławione dźwięki. Podeszłam do niego i otarłam z czoła kropelki potu. To dziwne, że był taki zimny, a jednocześnie mokry od potu.

Cory z trudem oddychał, wydając świszczące dźwięki.

A obok stała mama – i nic nie robiła. Niezdolna podjąć decyzji! Pełna obawy, że ktoś dowie się o dziecku, którego być nie powinno!

– Dlaczego stoicie i szepczecie? – krzyknęłam. – Czy macie inny wybór niż zabrać Cory’ego do szpitala i dać mu najlepszego możliwego lekarza?

Wpatrywały się we mnie – obie.

Mama blada, drżąca, z wykrzywioną twarzą zatrzymała na mnie swoje błękitne oczy, a potem obie zaniepokojone podeszły do Cory’ego. To, co zobaczyła, wywołało drganie jej ust, drżenie rąk i nagły skurcz mięśni twarzy. Nieprzerwanie mrugała oczami, jakby próbując powstrzymać łzy.

Pilnie obserwowałam walkę jej wyrachowanych myśli. Rozważała ryzyko ujawnienia Cory’ego i związanej z tym utraty majątku… bo ten stary człowiek z dołu musiał przecież kiedyś umrzeć. Nie mógł tak żyć bez końca!

Krzyknęłam z całych sił:

– Mamo, co się z tobą dzieje? Czy będziesz tylko tak stała i myślała o sobie i swoich pieniądzach, gdy twój najmłodszy syn umiera? Ty musisz mu pomóc! Czy nie obchodzi cię, co się z nim stanie? Zapomniałaś już, że jesteś jego matką? Jeżeli nie zapomniałaś, to, do diabła, zachowuj się jak matka! Przestań się zastanawiać! On potrzebuje pomocy teraz, a nie jutro!

Jej twarz oblała się rumieńcem. Gwałtownie zwróciła oczy w moją stronę.

– Ty! – splunęła. – Zawsze ty!

Mówiąc to, podniosła swoją obwieszoną pierścionkami rękę i uderzyła mnie w twarz! Potem uderzyła jeszcze raz.

Po raz pierwszy w życiu dostałam od niej w twarz – i to z takiego powodu! Bez zastanowienia, chora z wściekłości oddałam jej – równie mocno! Babcia stała z tyłu i patrzyła z satysfakcją. Pogarda wykrzywiła jej brzydkie, cienkie usta.

Już miałam ponownie ją uderzyć, gdy podbiegł Chris i złapał mnie za ramiona.

– Cathy, nie pomagasz Cory’emu w ten sposób. Uspokój się. Mama zrobi, co trzeba.

Dobrze zrobił, powstrzymując moje ręce, bo już chciałam ją uderzyć ponownie, żeby wreszcie obudziła się i zobaczyła, co robi!

Ujrzałam przed sobą twarz taty. Był niezadowolony i zdawał się mówić, że zawsze powinnam szanować kobietę, która mnie urodziła. Wiedziałam, jak by się czuł. Nie chciałby, żebym ją uderzyła.

– Idź do diabła, Corrine Foxworth – wykrzyknęłam z całych sił – jeżeli nie zabierzesz swojego syna do szpitala! Myślisz, że możesz z nami robić, co tylko zechcesz i nikt się o tym nie dowie! Możesz odrzucić ten płaszcz ochronny, bo znajdę sposób, żeby się zemścić, nawet jeżeli miałoby mi to zająć resztę życia, i zapłacisz za to, drogo zapłacisz, jeżeli natychmiast nie zrobisz czegoś, żeby ratować Cory’ego. No dalej, czaruj mnie oczami, płacz i błagaj, opowiadaj o pieniądzach i o tym, co można za nie kupić. Ale one nie odkupią ci dziecka, gdy już nie będzie żyło! A jeżeli tak się stanie, to wiedz, że znajdę sposób, żeby dostać się do twojego męża i powiedzieć mu o tym, że masz czworo dzieci, które trzymasz zamknięte w pokoju na poddaszu… i że trzymasz je tam już latami! Zobaczymy, czy będzie cię wtedy kochał! Spójrz w jego twarz i zobacz, ile szacunku i podziwu będzie miał dla ciebie!

Drgnęła i rzuciła mi porażające spojrzenie.

– Co więcej, pójdę do dziadka i też mu powiem! – krzyknęłam jeszcze głośniej. – I nie dostaniesz złamanego grosza – a ja będę szczęśliwa, szczęśliwa!

Miała taki wyraz twarzy, jakby chciała mnie zabić. Nagle odezwała się spokojnym głosem ta stara, nikczemna kobieta, nasza babcia:

– Dziewczyna ma rację, Corrine. Dziecko musi iść do szpitala.

Wróciły w nocy. Obydwie. Po tym, jak służba udała się na spoczynek do pokoi nad garażem. Obie były opatulone w grube płaszcze, bo nagle zrobiło się bardzo zimno. Wieczorne niebo poszarzało, zapowiadając wczesny śnieg. Wyciągnęły Cory’ego z moich ramion, owinęły zielonym kocem i mama wzięła go na ręce. Carrie wydała z siebie krzyk przerażenia:

– Nie zabierajcie Cory’ego! – zawodziła. – Nie zabierajcie, nie…

Rzuciła się w moje ramiona i lamentowała.

Patrzyłam na jej małą, bladą twarzyczkę, zalaną łzami.

– Cory’emu nic się nie stanie – powiedziałam, napotykając wzrok mamy – bo ja też jadę. Zostanę z Corym w szpitalu. Nie będzie się wtedy bał. Jeżeli pielęgniarki nie będą mogły, ja się nim zajmę. Szybciej wróci do zdrowia i Carrie będzie spokojniejsza, wiedząc, że ja z nim jestem.

Powiedziałam prawdę. Wiedziałam, że Cory szybciej wyzdrowieje, gdy będę przy nim. Ja byłam teraz jego matką – nie ona. Jej już nie kochał, to mnie potrzebował i chciał mieć przy sobie. Dzieci mają świetną intuicję; wiedzą, kto je kocha, a kto tylko udaje.

– Cathy ma rację, mamo – odezwał się Chris – pozwól jej jechać, bo jej obecność pomoże mu szybciej dojść do siebie, poza tym ona może lepiej od ciebie przedstawić lekarzowi symptomy choroby.

Szkliste spojrzenie mamy powędrowało w jego stronę, jakby próbując zrozumieć znaczenie tych słów. Musiałam przyznać, że wyglądała na zagubioną, jej oczy biegały ode mnie do Chrisa, do babci, potem do Carrie i znowu do Cory’ego.

– Mamo – odezwał się Chris bardziej zdecydowanie – pozwól Cathy jechać z tobą. Ja się zajmę Carrie, jeżeli tym się martwisz.

Oczywiście nie pozwoliły mi jechać.

Mama wyszła z Corym na korytarz. Gdy go niosła, głowa opadła mu do tyłu, a sterczący kosmyk podskakiwał do góry i na dół. Odeszła ze swoim dzieckiem owiniętym w koc koloru wiosennej trawy.

Babcia obdarzyła mnie okrutnym, szyderczym uśmiechem zwycięstwa i wyszła, zamykając za sobą drzwi.

Zostawiły Carrie lamentującą i zalaną łzami. Biła mnie swoimi małymi piąstkami, jakby to była moja wina.

– Cathy, ja też chcę jechać! Poproś, żeby mnie też zabrały! Cory nie chce jechać nigdzie beze mnie… i zapomniał swojej gitary.

Nagle cała jej złość ustąpiła, rzuciła się w moje ramiona i załkała.

– Dlaczego, Cathy, dlaczego?

Dlaczego?

To najtrudniejsze pytanie, jakie tylko można wymyślić.

Był to najgorszy i najdłuższy dzień w naszym życiu. Zgrzeszyliśmy i jakże szybko Bóg postanowił nas ukarać. Rzeczywiście, surowo patrzył na nas swoim uważnym okiem, tak jakby wiedział przez cały czas, że prędzej czy później okażemy się niegodni jego łaski. Zachowywaliśmy się jak na początku, zanim dostaliśmy telewizor. Przez cały dzień siedzieliśmy w milczeniu, czekając na wiadomości o Corym. Chris usiadł w bujanym fotelu i wyciągnął ręce do mnie i Carrie. Bujaliśmy się monotonnie do przodu i do tyłu, słysząc jedynie trzeszczenie desek w podłodze.

Nie mam pojęcia, dlaczego nie zdrętwiały Chrisowi nogi; tak długo na nich siedziałyśmy. Wreszcie wstałam, żeby się zająć klatką Mikiego, dałam mu jeść i wodę do picia, trzymałam go na rękach i pieściłam, mówiąc, że jego pan wkrótce wróci. Byłam pewna, że mysz czuła, że coś niedobrego się dzieje. Nie bawiła się radośnie w swojej klatce i nawet gdy zostawiłam drzwiczki otwarte, nie wyszła, żeby szaleć po pokoju i wedrzeć się do domku dla lalek.

Przygotowałam posiłek, który ledwie tknęliśmy. Potem posprzątałam naczynia, wykąpaliśmy się i byliśmy gotowi do spania, uklękliśmy w szeregu obok łóżka Cory’ego, żeby zmówić modlitwę.

– Prosimy, prosimy, pozwól wyzdrowieć Cory’emu i wrócić do nas.

Jeżeli modliliśmy się o coś innego, to nie pamiętam już o co.

Spaliśmy, czy raczej próbowaliśmy spać, wszyscy w jednym łóżku, my po bokach, a Carrie w środku. Już nigdy więcej nie zgrzeszymy… nigdy, nigdy więcej.

„Boże, proszę, nie karz Cory’ego za nasze grzechy, nie rań nas w ten sposób, już cierpieliśmy, bo nie chcieliśmy tego zrobić, naprawdę. Tak się jakoś stało, tylko raz… i to nie było przyjemne, Boże, naprawdę, ani trochę”.

* * *

Nastał nowy dzień, szary, ponury, wrogi. Za zaciągniętymi draperiami zaczynało się normalne życie. Wygramoliliśmy się z łóżka i krążyliśmy po pokoju, próbując się czymś zająć. Usiłowaliśmy rozweselić małą myszkę, która była smutna bez małego chłopca, dzielącego się z nią okruchami chleba.

Z pomocą Chrisa zmieniłam pościel, potem posprzątaliśmy pokój. Przez cały ten czas Carrie siedziała w bujanym fotelu i patrzyła przed siebie.

Koło dziesiątej nie mieliśmy już nic do roboty. Pozostało nam tylko usiąść na łóżku i czekać, aż otworzą się drzwi, wejdzie mama i uspokoi nas dobrymi wieściami.

Niedługo potem rzeczywiście przyszła, a jej oczy były czerwone od płaczu. Za nią stała babcia, wysoka, surowa, o suchych, stalowych oczach. Mama zachwiała się przy drzwiach, jakby miała zaraz upaść na podłogę. Oboje z Chrisem zerwaliśmy się na równe nogi, a Carrie z napięciem patrzyła w puste oczy mamy.

– Zawiozłam Cory’ego do szpitala daleko stąd – wyjaśniła mama ściśniętym, zdławionym głosem – zarejestrowałam go pod fałszywym nazwiskiem i powiedziałam, że jest moim siostrzeńcem, którym się opiekuję.

Kłamstwa! Zawsze kłamstwa!

– Mamo, jak on się czuje? – zapytałam niecierpliwie.

Spojrzała na nas zamglonymi, niebieskimi oczami; pustymi, patrzącymi w próżnię; zagubionymi, szukającymi czegoś, co odeszło na zawsze – pomyślałam, że swojego człowieczeństwa.

– Cory miał zapalenie płuc – powiedziała. – Lekarze zrobili wszystko, co mogli… ale było… za… za późno.

Miał zapalenie płuc?

Wszystko, co mogli?

Za późno?

Wszystko w czasie przeszłym!

Cory nie żył! Nigdy już go nie zobaczymy!

Chris powiedział później, że ta wiadomość ogłuszyła go jak potężny cios. Widziałam, jak zachwiał się, odwrócił, aby ukryć twarz, opuścił nisko ramiona i zaczął płakać.

W pierwszej chwili nie uwierzyłam jej. Stałam i patrzyłam, jakby nie pojmując znaczenia tego, co powiedziała. Ale wyraz jej twarzy przekonał mnie – poczułam wzbierającą w piersiach ogromną pustkę. Opadłam na łóżko, zdrętwiała, prawie sparaliżowana i nawet nie wiedziałam, że płaczę, dopóki nie poczułam wilgoci na ubraniu.

Ale nawet wtedy nie chciałam uwierzyć, że Cory odszedł z naszego życia. A Carrie, biedna Carrie, podniosła głowę, odrzuciła do tyłu i zaczęła krzyczeć!

Krzyczała tak długo, aż osłabła i nie mogła już wydobyć z siebie głosu. Pobiegła do kącika, w którym Cory trzymał swoją gitarę i banjo, i ustawiła równiutko w rzędzie wszystkie pary jego małych, znoszonych tenisówek. Tam też usiadła w otoczeniu jego butów, muzycznych instrumentów i klatki Mikiego i od tego momentu nie odezwała się ani słowem.

– Czy pójdziemy na jego pogrzeb? – zapytał Chris zdławionym głosem, nadal stojąc tyłem.

– Już został pochowany – powiedziała mama. – Na płycie nagrobkowej jest fałszywe nazwisko.

Potem bardzo szybko uciekła z pokoju przed naszymi pytaniami, a za nią podążyła babcia z ustami ściągniętymi groźnie w cienką linię.

Carrie, nasza mała roślinka, więdła z każdym dniem bardziej. Czułam, że Pan Bóg mógł ją zabrać i pochować razem z Corym w grobie z fałszywym nazwiskiem, z dala od miejsca spoczynku taty.

Żadne z nas nie mogło jeść. Byliśmy ciągle zmęczeni. Nic nas nie interesowało. Oboje z Chrisem wypłakaliśmy oceany łez. Obwinialiśmy się o śmierć Cory’ego. Powinniśmy byli uciec dawno temu. Powinniśmy byli użyć naszego drewnianego klucza i wezwać pomoc. Pozwoliliśmy Cory’emu umrzeć! Byliśmy za niego odpowiedzialni, za naszego kochanego, cichego, tak utalentowanego chłopca, i pozwoliliśmy mu umrzeć. A teraz nasza mała siostra chowała się w kącie, z każdym dniem słabnąc coraz bardziej.

Chris odezwał się do mnie cicho, tak żeby Carrie nie usłyszała.

– Musimy uciekać, Cathy, i to szybko. Inaczej wszyscy umrzemy, tak jak Cory. Z nami nie jest dobrze. Zbyt długo byliśmy zamknięci. Żyjemy jak w próżni – bez zarazków, bez infekcji, z którymi dzieci się stykają. Nie jesteśmy odporni na infekcje.

– Nie rozumiem – odparłam.

– No wiesz – szepnął, gdy usadowiliśmy się na jednym krześle. – Tak jak te istoty z Marsa w książce Wojna światów, moglibyśmy wszyscy umrzeć od jednego, zamrożonego zarazka.

Patrzyłam na niego przerażona. On wiedział znacznie więcej ode mnie. Spojrzałam na siedzącą w kącie pokoju Carrie. Jej słodka, dziecięca twarz z za dużymi i podkrążonymi oczami zwracała się w stronę nicości. Wiedziałam, że widzi wieczność, w której był teraz Cory. Całą miłość, którą darzyłam Cory’ego, przelałam teraz na Carrie… ogromnie lękając się o nią. Miała małe, kościste ciało ze słabą szyją, zbyt małą, aby utrzymać głowę. Czy w ten sposób kończyły wszystkie drezdeńskie lalki?

– Chris, jeżeli będziemy musieli umrzeć, to nie tak jak myszy w pułapce. Jeżeli zabiją nas zarazki, to niech będą zarazki, ale gdy będziesz dzisiaj kradł, zabierz wszystkie wartościowe rzeczy, jakie znajdziesz, tyle, ile damy radę unieść. Ja przygotuję lunch na drogę. Bez rzeczy Cory’ego w walizkach będziemy mieli więcej miejsca. Przed świtem już nas tu nie będzie.

– Nie – szepnął. – Tylko wtedy, gdy będziemy wiedzieli, że mama i jej mąż wyszli – tylko wtedy możemy wziąć wszystkie pieniądze i kosztowności. Weźmiemy tylko najpotrzebniejsze rzeczy – żadnych zabawek, żadnych gier. I, Cathy, mama może dzisiaj pozostać w domu. Przecież nie może chodzić na przyjęcia w czasie żałoby.

Jak mogła być w żałobie, skoro dla świata, w którym żyła, nie istnieliśmy? Tego dnia przyszła sama babcia. Jak zwykle nie chciała z nami rozmawiać ani na nas patrzeć. Myślami byłam już daleko stąd i patrzyłam na nią jak na fragment przeszłości. Teraz, gdy zbliżał się moment naszej ucieczki, czułam lęk. Przed nami był ogromny świat. Będziemy zupełnie sami. Co teraz pomyślą o nas ludzie?

Nie byliśmy już tacy ładni jak dawniej, przypominaliśmy raczej blade i schorowane myszy z długimi, matowymi włosami, ubrani byliśmy w drogie ubrania i buty o przypadkowych rozmiarach. Zdobywaliśmy wiedzę, czytając książki, a telewizja uczyła nas przede wszystkim przemocy, zachłanności i pobudzała wyobraźnię, ale nie nauczyła nas niczego praktycznego, co by nam pomogło wejść w normalne życie.

Przetrwanie. Oto czego telewizja powinna uczyć niewinne dzieci. Jak żyć w świecie, w którym ludzie nie przejmują się nikim oprócz siebie – a często nie przejmują się nawet sobą.

Pieniądze. Jeżeli w ogóle nauczyliśmy się czegoś przez te wszystkie lata naszego uwięzienia, to tego, że najważniejsze są pieniądze. Jednak dobrze to mama kiedyś ujęła: „To nie miłość rządzi światem – tylko pieniądze”.

Wyjmowałam z walizki małe ubranka Cory’ego, cały czas kapały mi łzy, pociągałam nosem. W jednej z bocznych kieszeni walizki znalazłam zeszyt nutowy, który sam musiał spakować. Z bólem serca wyjmowałam zapisane kartki i patrzyłam na równe kreski narysowane przy linijce i małe, koślawe, czarne nuty. Pod nutami (zapisu nutowego nauczył się na podstawie informacji w encyklopedii) napisał słowa niedokończonej piosenki:

Chciałbym, żeby noc się skończyła,

Chciałbym, żeby zaczął się dzień,

Chciałbym, żeby deszcz lub śnieg padał,

Albo żeby wiał wiatr,

Albo żeby rosła trawa,

Chciałbym, żeby było wczoraj,

Chciałbym się bawić i grać…

Mój Boże! Czy kiedykolwiek ktoś napisał smutniejszą i bardziej melancholijną piosenkę? Więc to były słowa do melodii, którą ciągle grał. Ciągle pragnął czegoś, czego nie mógł mieć. Czegoś, co inni, mali chłopcy uważali za normalną i zwyczajną część ich życia.

Czułam w sobie taką złość, że chciało mi się krzyczeć.

Poszłam spać, wciąż myśląc o Corym. I jak zwykle, gdy się czymś martwiłam, miałam sny. Tym razem widziałam siebie na wijącej się polnej drodze pośród rozległych pastwisk, na których po lewej stronie rosły czerwone i różowe kwiaty, a po prawej bujały się łagodnie żółte i białe kwiatostany drzew owocowych, owiewane ciepłym wiaterkiem wiecznej wiosny. Jakieś małe dziecko trzymało się mocno mojej ręki. Spojrzałam w dół, spodziewając się zobaczyć Carrie – ale to był Cory!

Śmiał się, był szczęśliwy i podskakiwał obok mnie, próbując dotrzymać mi kroku, a w ręku trzymał bukiet kwiatów. Uśmiechnął się do mnie i już miał się odezwać, gdy usłyszeliśmy świergot wielu jaskrawo opierzonych ptaków siedzących na bajecznych drzewach przed nami.

Z cudownego ogrodu, pełnego drzew i wielobarwnych kwiatów, wyszedł nam naprzeciw wysoki, szczupły mężczyzna o złotych włosach i mocno opalonej skórze, ubrany w strój do tenisa. Zatrzymał się kilkanaście metrów przed nami i wyciągnął ręce do Cory’ego.

Moje serce nawet przez sen zaczęło mocniej bić z podniecenia i radości! To był tatuś! Wyszedł Cory’emu na spotkanie, żeby nie musiał iść dalej sam. I chociaż wiedziałam, że powinnam wypuścić małą, ciepłą rękę Cory’ego, chciałam go na zawsze przy sobie zatrzymać.

Tata spojrzał na mnie, nie z żalem, nie karcąco, ale z dumą i podziwem. Wtedy zwolniłam uścisk i stałam, patrząc, jak Cory radośnie biegnie w objęcia taty. Pochwyciły go te same silne ramiona, które niegdyś mnie obejmowały i sprawiały, że świat wydawał się piękny. Chciałam także pójść tą drogą, poczuć jeszcze raz na sobie jego ramiona, odejść razem z nim…

– Cathy, obudź się! – zawołał Chris, siedząc na moim łóżku i potrząsając mną. – Majaczysz przez sen, śmiejesz się i płaczesz, witasz się i żegnasz. Czemu ci się ciągle coś śni?

Mój sen gwałtownie odpłynął. Chris patrzył na mnie zaniepokojony, podobnie jak Carrie, która też się obudziła. Tyle czasu minęło, odkąd ostatni raz widziałam tatę na jawie, że jego twarz zaczęła się już zacierać w mojej pamięci. Ale Chris tak bardzo przypominał tatę, był tylko młodszy.

Ten sen często powracał. Był przyjemny. Przynosił mi spokój. Dawał mi wiedzę, której wcześniej nie miałam. Ludzie nigdy naprawdę nie umierają. Tylko odchodzą w lepsze miejsce, gdzie czekają na ukochane osoby, aby się z nimi połączyć. A potem jeszcze raz wracają na ziemię w ten sam sposób, w jaki po raz pierwszy tu przybyli.

Ucieczka

Dziesiąty listopada miał być ostatnim dniem naszego uwięzienia. Jeżeli Bóg nie mógł nas uwolnić, sami musieliśmy to zrobić.

Tuż po dziesiątej wieczorem Chris miał dokonać ostatniej kradzieży. Mama przyszła do nas na parę minut, bardzo zmieszana i wyraźnie zaniepokojona.

– Wychodzimy z Bartem dziś wieczorem. Ja nie chcę, ale on nalega. Widzicie, on nie rozumie, dlaczego jestem taka smutna.

Nic dziwnego, że nie rozumiał. Chris zarzucił na plecy worek, patrząc na mnie i Carrie, po czym zamknął za sobą drzwi i przekręcił w zamku drewniany klucz. Musiał zamknąć nas na klucz, żeby nie wzbudzać podejrzeń, gdyby babcia przyszła nas skontrolować.

Leżałyśmy z Carrie obok siebie, otaczałam ją opiekuńczo ramieniem.

Gdyby nie ten sen, z którego dowiedziałam się, że Cory ma dobrą opiekę, nadal bym płakała, nie mając go blisko siebie. Nie mogłam powstrzymać łez na myśl o małym chłopcu, który nazywał mnie mamą. Wprawdzie robił to tylko wtedy, gdy starszego brata nie było w pobliżu. Bał się, że Chris uznałby go za maminsynka, gdyby wiedział, jak bardzo tęskni za matką. I chociaż mu mówiłam, że Chris też kiedyś bardzo potrzebował mamy, Cory nadal miał się na baczności. Usiłował samego siebie przekonać, że brak matki i ojca nie miał dla niego znaczenia.

Trzymałam Carrie w objęciach, przysięgając sobie, że gdybym miała kiedyś dzieci, nigdy nie musiałyby tak za mną tęsknić. Byłabym najlepszą matką na świecie.

Godziny ciągnęły się jak lata, a Chris ciągle nie wracał z ostatniej wyprawy do salonów mamy. Byłam zdenerwowana – wyobrażałam sobie wszystkie nieszczęścia, jakie mogły go spotkać.

Bart Winslow… podejrzliwy mąż… mógł złapać Chrisa! Wezwać policję! Wtrącić Chrisa do więzienia! A mama stałaby cicho obok i udawałaby zaskoczoną widokiem złodzieja. O nie, oczywiście ona nie ma syna. Przecież, na Boga, wszyscy wiedzą, że jest bezdzietna. Czy widzieli ją kiedyś z dzieckiem? Nie zna tego jasnowłosego chłopca o błękitnych oczach, tak bardzo podobnych do jej własnych. W końcu miała przecież wielu kuzynów – a złodziej jest tylko złodziejem, nawet jeżeli łączyłyby ich więzy krwi i był jakimś dalekim krewnym.

No i babcia! Gdyby go złapała – wymyśliłaby okrutną karę!

Nadszedł świt oznajmiony pianiem koguta.

Słońce zatrzymało się niechętnie na horyzoncie. Wkrótce będzie za późno, żeby jechać. Ranny pociąg minie stację, a my musieliśmy uciec kilka godzin przed przyjściem babci do pokoju. Czy wyśle za nami pościg? Powiadomi policję? A może, co było bardziej prawdopodobne, puści nas wolno, zadowolona, że nareszcie się nas pozbyła?

Zdesperowana poszłam na poddasze, aby wyjrzeć na zewnątrz. Mglisty, zimny dzień. Gdzieniegdzie leżały resztki starego śniegu. Ponury, tajemniczy dzień, który, jak mi się wydawało, nie mógł nam przynieść radości i wolności. Ponownie usłyszałam kogucie kukuryku; wydawało się takie odległe. Ale modliłam się, aby Chris, cokolwiek robił i gdziekolwiek był, też to usłyszał i wracał.

Pamiętam doskonale ten chłodny poranek, gdy Chris wśliznął się z powrotem do naszego pokoju. Leżałam ubrana, gotowa do drogi, i nawet w tych przerywanych snach, które przychodziły i znikały, czekałam na Chrisa, aby wrócił i nas uratował.

Tuż przy drzwiach Chris się zatrzymał, patrząc na mnie błyszczącymi oczami. Potem bez pośpiechu skierował się w moją stronę. Złodziejska sakwa była pusta.

– Gdzie biżuteria? – krzyknęłam. – Dlaczego byłeś tak długo? Spójrz przez okno, już słońce wschodzi! W życiu nie zdążymy na dworzec!

Mój głos był nieprzyjemny i oskarżający.

– Znowu zrobiłeś się rycerski, tak? Dlatego wróciłeś bez drogocennej biżuterii mamy?

Stał bez ruchu z pustymi, płaskimi poszewkami w ręku.

– Zniknęła – powiedział głucho. – Cała biżuteria zniknęła.

– Zniknęła? – rzuciłam ostro, pewna, że kłamie, ochraniając ją i ciągle nie chcąc zabrać mamie przedmiotów, które tak kochała.

Potem spojrzałam mu w oczy.

– Zniknęła? Chris, ta biżuteria jest tam zawsze. A zresztą, co się z tobą dzieje – dlaczego tak dziwnie wyglądasz?

Upadł przy łóżku, a potem zaczął szlochać! Wielki Boże! Co się stało? Dlaczego płakał? To straszne, gdy mężczyzna płacze, a teraz uważałam go za mężczyznę, nie za chłopca.

Objęłam go ramionami, pieściłam jego włosy, policzki, plecy, potem go pocałowałam, wszystko po to, aby złagodzić ciężar tej okropnej rzeczy, jaką przeżył. Robiłam to, co mama kiedyś robiła, gdy przeżywał stresy, i czułam podświadomie, że jego namiętność nie zostanie rozbudzona, aby chcieć więcej, niż ja mu chciałam dać.

Właściwie musiałam go zmusić do mówienia.

Zdławił w sobie płacz i przełknął łzy, osuszył twarz brzegiem prześcieradła. Potem skierował oczy na te okropne obrazy przedstawiające piekło i jego okropności. Mówił urywanymi zdaniami i często przerywał, starając się powstrzymać szloch.

Opowiadał wszystko, klęcząc przy moim łóżku, podczas gdy ja trzymałam jego roztrzęsione ręce. Całe ciało Chrisa drżało, a błękitne oczy stały się ciemne i smutne.

– Więc – zaczął, ciężko oddychając – gdy tylko wszedłem do jej pokoju, zorientowałem się, że coś jest nie w porządku. Nie zapalając światła, włączyłem swoją latarkę i nie mogłem uwierzyć własnym oczom! Wyjechali, Cathy – mama i jej mąż wyjechali! Nie na jakieś przyjęcie w sąsiedztwie, ale naprawdę się wyprowadzili! Zabrali ze sobą wszystkie osobiste drobiazgi: z kredensu zniknęły wszystkie ozdóbki, z toaletki wszystkie kosmetyki, kremy, balsamy, pudry i perfumy – wszystko, co tam kiedyś było, zniknęło. Na toaletce nie było nic. Tak mnie to przybiło, że jak szalony biegałem po pokojach, wyciągając szuflady i przetrząsając je w nadziei, że znajdę coś wartościowego, co moglibyśmy spieniężyć… i nie znalazłem nic! Och, odwalili dobrą robotę – nie zostawili ani jednego porcelanowego pudełeczka, ani jednego przycisku do papieru z weneckiego szkła, wartego fortunę. Pobiegłem do ubieralni i otworzyłem wszystkie szuflady. Owszem, zostawiła starocie bez żadnej wartości: szminki, kremy i inne tego typu rzeczy. Potem otworzyłem tę specjalną dolną szufladę – wiesz, tę, o której mówiła nam już dawno temu, nie myśląc, że my właśnie będziemy ją okradać. Poszukałem małych przycisków, które trzeba wcisnąć według pewnego kodu – jej daty urodzenia, inaczej sama by pewnie zapomniała. Pamiętasz, jak się śmiała, gdy nam o tym mówiła? Tajna skrytka otworzyła się natychmiast i ujrzałem te aksamitne tace, na których powinno leżeć kilkanaście pierścionków, ale nie było ani jednego! Zniknęły też bransoletki, naszyjniki, kolczyki, co do sztuki, Cathy, i nawet ta tiara, którą mierzyłaś. O rany, nie masz pojęcia, jak się czułem! Tyle razy mnie namawiałaś, żebym zabrał chociaż jeden pierścionek, a ja nie chciałem, ponieważ jej wierzyłem.

– Nie płacz już, Chris – poprosiłam, gdy znów przerwał i wtulił głowę w moje piersi. – Nie wiedziałeś, że wyjedzie tak szybko po śmierci Cory’ego.

– Tak, bardzo się zamartwia, prawda? – spytał z goryczą, na co moje palce zacisnęły się na jego głowie. – Naprawdę, Cathy – kontynuował. – Straciłem kontrolę nad sobą. Biegałem od szafy do szafy, wyrzucałem z nich wszystkie zimowe rzeczy i nagle odkryłem, że zniknęły wszystkie letnie ubrania, razem z dwoma kompletami walizek. Opróżniłem pudełka na buty, przerzuciłem szuflady w szafach i szukałem tej puszki z monetami, którą trzymał jej mąż, ale też ją zabrał albo schował w lepsze miejsce. Przeszukałem każdy kąt i byłem naprawdę wściekły. Myślałem nawet o wzięciu jednej z tych dużych lamp, ale ważyła chyba z tonę. Zostawiła swoje futra z norek, więc pomyślałem o zabraniu takiego futra, ale ty je przymierzałaś i wszystkie były za duże. Byłem tak zdesperowany, próbując znaleźć coś cennego, że niemal zacząłem rwać włosy z głowy, myśląc, jak sobie poradzimy bez odpowiedniej sumy pieniędzy? I wiesz, w tym momencie, gdy stałem pośrodku jej pokoju i myślałem o naszej sytuacji i słabym zdrowiu Carrie, nie miało dla mnie najmniejszego znaczenia, czy zostanę lekarzem. Chciałem tylko stąd uciec!

Nagle, gdy już się wydawało, że nie znajdę nic godnego uwagi, zajrzałem do dolnej szuflady nocnego stolika. Nigdy jej wcześniej nie sprawdzałem. A tam, Cathy, znalazłem oprawione w srebrną ramę zdjęcie taty, ich akt ślubu i małe pudełeczko z zielonego aksamitu. Cathy, w środku tego zielonego pudełeczka była mamy obrączka i zaręczynowy pierścionek z diamentem – które dostała od taty. To tak bardzo zabolało, że zabrała wszystko, oprócz jego zdjęcia i tych dwóch pierścionków, które jej ofiarował. A wtedy przyszła mi do głowy bardzo dziwna myśl. Może wiedziała, kto wykradał pieniądze z jej pokoju i zostawiła te rzeczy specjalnie?

– Nie! – odparłam drwiąco, odrzucając jego miłosierne rozważania. – Po prostu przestał ją obchodzić – ona ma swojego Barta!

– Mimo wszystko byłem wdzięczny, że znalazłem cokolwiek. Tak więc worek nie jest taki pusty, jak się może wydawać. Mamy zdjęcie taty i jej pierścionki – ale tylko zupełnie beznadziejna sytuacja mogłaby mnie zmusić, żeby któryś z nich oddać w zastaw.

W jego głosie wyczułam ostrzeżenie, które jednak nie zabrzmiało tak szczerze, jak powinno. Wydawało się, że stawał się tym samym ufnym Christopherem Doll, który wszędzie widział dobro.

– Mów dalej. Co się stało potem?

Nie było go tak długo, a to, co mi opowiedział, nie mogło mu zająć całej nocy.

– Pomyślałem, że skoro nie mogę obrabować mamy, pójdę obrabować babcię.

O mój Boże, pomyślałam. Nie poszedł… nie mógł pójść. A jednak, jaka doskonała zemsta!

– Wiesz, że ona ma biżuterię, pełno pierścionków na wszystkich palcach i tę przeklętą diamentową broszkę, którą nosi codziennie pod szyją jako część swojego mundurka, no i jeszcze diamenty i rubiny, które założyła na bożonarodzeniowe przyjęcie. Poza tym – pomyślałem – ma pewnie inne łupy do zabrania. Przekradłem się na dół długimi, ciemnymi korytarzami i podszedłem na palcach do zamkniętych drzwi pokoju babci.

Że też miał odwagę to zrobić. Ja bym nigdy…

– Spod drzwi wydostawała się nikła plama żółtego światła, ostrzegająca mnie, że ona jeszcze nie śpi. Trochę się zdenerwowałem, bo powinna była już spać. W innych okolicznościach to światło by mnie powstrzymało i nie działałbym tak szaleńczo…

– Chris! Mów dalej! Powiedz mi, co takiego szaleńczego zrobiłeś! Gdybym była tobą, zawróciłabym natychmiast i przybiegła prosto tutaj!

– Ale ja nie jestem tobą, Catherine Doll, jestem sobą… Starałem się być ostrożny, więc delikatnie uchyliłem drzwi, chociaż cały czas się bałem, żeby nie skrzypnęły i mnie nie wydały. Na szczęście ktoś dobrze smaruje zawiasy. Przyłożyłem oko do szpary i zajrzałem do środka.

– Zobaczyłeś ją nago! – przerwałam.

– Nie! – odpowiedział niecierpliwie, trochę rozdrażniony. – Nie widziałem jej nago, i całe szczęście. Siedziała w łóżku pod kołdrą, miała na sobie grubą, nocną koszulę z długimi rękawami i z kołnierzykiem i była zapięta z przodu aż po szyję. Ale w pewnym sensie złapałem ją nago. Pamiętasz te jej stalowo-błękitne włosy, których nienawidzimy. Nie miała ich na głowie! Wisiały na głowie manekina na jej nocnym stoliku, tak jakby chciała mieć je w nocy blisko siebie.

– Nosi perukę? – zapytałam zaskoczona, chociaż nie powinnam się dziwić. Jeżeli ktoś ciągle zbiera włosy w węzeł i mocno zaczesuje do tyłu, to prędzej czy później musi wyłysieć.

– Zgadłaś, nosi perukę, a te włosy, które miała na przyjęciu w czasie świąt, też musiały być peruką. Na głowie zostały jej tylko rzadkie, żółte kosmyki i ma też takie różowe miejsca w ogóle bez włosów. Na końcu długiego nosa miała okulary bez oprawy, a przecież nigdy nie widzieliśmy babci w okularach. Jej wąskie usta poruszały się, gdy przesuwała oczami po linijkach wielkiej, czarnej książki, którą trzymała w ręku – oczywiście była to Biblia. Siedziała tam, czytając pewnie o nierządnicach i ich niecnych czynach, bo jej twarz przybrała okropnie srogi wyraz. Po chwili odłożyła Biblię, wyszła z łóżka i uklękła. Pochyliła głowę, splotła ręce pod brodą, zupełnie tak jak my, i modliła się po cichu, co trwało bez końca. Nagle powiedziała na głos: „Panie, wybacz mi wszystkie grzechy. Zawsze robię to, co uważam za słuszne, i jeżeli popełniłam błędy, proszę, uwierz mi, że robię wszystko w dobrej wierze. Pozwól mi na zawsze znaleźć łaskę w twych oczach. Amen”. Wróciła do łóżka i zgasiła światło. Stałem na korytarzu i zastanawiałem się, co zrobić.

Mówił dalej i teraz jego ręce były zatopione w moich włosach, podtrzymując moją głowę.

– Poszedłem do tej głównej rotundy, gdzie koło schodów stoi biurko, i znalazłem pokój dziadka. Nie byłem pewien, czy odważę się otworzyć jego drzwi, aby stawić czoło człowiekowi, który od tylu lat jest umierający. Ale to była moja ostatnia szansa i musiałem ją wykorzystać. Niech się dzieje, co chce, pomyślałem, i jak prawdziwy złodziej zbiegłem bezszelestnie na dół. Ujrzałem duże, bogato urządzone pokoje, wielkie i ładne, i zastanawiałem się tak jak ty kiedyś, jak by to było, gdybyśmy wychowywali się w takim domu. Zastanawiałem się, jak to jest, gdy na każde skinienie ma się kilku służących. Och, Cathy, to jest piękny dom z jeszcze piękniejszymi meblami. Wydają się zbyt kruche, żeby na nich siadać, i zbyt wyszukane, żeby czuć się w nich swobodnie. Są też oryginalne olejne obrazy, rzeźby i popiersia, głównie na piedestałach, oraz kosztowne orientalne dywany. Drogę do biblioteki znałem dzięki tobie, bo to ty zadawałaś mamie tak piekielnie dużo pytań. A ten dom to istny labirynt pokoi i korytarzy. Ale do biblioteki łatwo było trafić: to był olbrzymi pokój i było w nim cicho jak w grobie. Wysoki na sześć metrów, zabudowany półkami sięgającymi sufitu, z poziomem, na który prowadziły kręcone, metalowe schody. W życiu nie widziałem tylu książek w prywatnym domu. Nic dziwnego, że nikt nie zauważył braku tych kilkudziesięciu pozycji, które przyniosła nam mama – chociaż, gdy przyjrzałem się uważnie, zauważyłem w długich rzędach oprawionych w skórę, ze złotymi tłoczeniami i grubymi grzbietami, puste miejsca. Było tam też biurko, duże i masywne, ważące pewnie z tonę, a za nim wysoki, skórzany obrotowy fotel. Już widziałem dziadka siedzącego przy tym biurku, wydającego rozkazy na lewo i prawo i korzystającego z telefonów – na biurku było sześć telefonów, Cathy, sześć! Ale gdy je sprawdziłem, myśląc, że mógłbym z nich skorzystać, okazało się, że były rozłączone. Po lewej stronie biurka był rząd wysokich, wąskich okien, wychodzących na ukryty ogród – naprawdę niesamowity widok, nawet w nocy. Były też dwie długie, brązowawe sofy, odsunięte od ściany o jakiś metr, żeby można było swobodnie za nimi przechodzić. Przy kominku stały krzesła i oczywiście były też stoły i inne przedmioty, o które można się było potknąć.

Westchnęłam, bo chociaż mówił rzeczy ciekawe, to jednak z niecierpliwością czekałam na tę okropną wiadomość, która miała mnie powalić z nóg.

– Pomyślałem, że pieniądze mogą być ukryte w biurku. Zapaliłem latarkę i zacząłem wyciągać wszystkie szuflady. Były otwarte, ponieważ niczego w nich nie było! Zupełnie puste! To mnie zdziwiło, bo po co komuś biurko, jeżeli nie trzyma w nim różnych gumek, spinaczy, ołówków, długopisów, notatników i innych drobiazgów? Nawet nie wiesz, jakie podejrzenia przyszły mi do głowy. Wtedy właśnie się zdecydowałem. Po przeciwnej stronie biblioteki znajdowały się drzwi do pokoju dziadka. Powoli ruszyłem w tamtą stronę. W końcu miałem go zobaczyć… stanąć twarz w twarz ze znienawidzonym dziadkiem, który właściwie był również naszym wujkiem.

– Wyobrażałem sobie to spotkanie. On leży na łóżku chory, ale nadal srogi, mściwy i zimny jak lód. Otwieram kopnięciem drzwi, zapalam światło i wtedy on mnie dostrzega. Wstrzymuje oddech! Poznaje mnie… musiałby wiedzieć, kim jestem, wystarczyłoby jedno spojrzenie i już by wiedział. Mówię do niego: „Jestem, dziadku, twoim wnukiem, którego nie chciałeś nigdy widzieć na tym świecie. Na górze, w zamkniętym pokoju zachodniego skrzydła są jeszcze moje dwie siostry. Kiedyś miałem też młodszego brata, ale on już nie żyje – i ty pomogłeś go zabić!”. Miałem to wszystko ułożone w głowie, ale wątpię, czy naprawdę bym to powiedział. Chociaż ty bez wątpienia byś to wszystko wykrzyczała mu w twarz – tak jak Carrie, gdyby umiała się wysłowić. Może bym to zresztą powiedział tylko dla dzikiej przyjemności patrzenia, jak się wije z bólu, a może okazałby smutek, żal i skruchę… albo, co bardziej prawdopodobne, dziką wściekłość, że w ogóle żyjemy?! Nie mogłem znieść już dłużej świadomości, że jesteśmy więźniami i że Carrie mogłaby tu umrzeć, tak samo jak Cory.

Wstrzymałam oddech. Z zapartym tchem czekałam na ciąg dalszy.

– Ostrożnie przekręciłem klamkę, chcąc go zaskoczyć, i wtedy zrobiło mi się wstyd – postanowiłem działać odważnie! Podniosłem nogę i kopnąłem w drzwi! W środku było tak ciemno, że kompletnie nic nie widziałem. Po omacku szukałem na ścianie kontaktu, ale nie mogłem znaleźć. Wtedy zapaliłem latarkę i skierowałem snop światła prosto przed siebie na białe, szpitalne łóżko. Stałem i gapiłem się, bo był to widok, jakiego nie spodziewałem się zobaczyć – zwinięty materac w niebiesko-białe paski. Puste łóżko, pusty pokój. Nie było tam umierającego dziadka, który z ledwością oddychał i był podłączony do przeróżnych urządzeń utrzymujących go przy życiu – Cathy, poczułem się tak, jakbym dostał pięścią w brzuch, bo już przygotowałem się na to spotkanie, a jego tam nie było.

– Przy łóżku stała laska, a niedaleko niej błyszczący wózek inwalidzki, w którym go widzieliśmy. Wyglądał ciągle jak nowy – musiał go niezbyt często używać. Między dwoma krzesłami stał tylko jeden mebel – był to kredens… na którym nie było ani jednej rzeczy. Ani grzebienia, ani szczotki, zupełnie nic. Poza tym czułem, że pokój dziadka nie był używany od bardzo długiego czasu. Powietrze było nieświeże i zatęchłe. Na kredensie zebrała się warstwa kurzu. Biegałem po pokoju, szukając czegoś wartościowego, co byśmy mogli później sprzedać. Nic – znowu nic! Rozsadzała mnie taka wściekłość, że pobiegłem z powrotem do biblioteki, żeby poszukać tego obrazu, o którym mama mówiła, że zakrywał sejf.

– Sama wiesz, ile razy widzieliśmy w telewizji złodziei otwierających ścienne sejfy i wydawało mi się to dziecinnie proste. Wystarczyło przyłożyć ucho do szyfrowego zamka i bardzo powoli go przekręcać, przysłuchując się uważnie zgrzytnięciom… i liczyć je… tak mi się wydawało. Wtedy zna się już numer i można go bezbłędnie wykręcić – a potem, voila! Sejf się otwiera.

Przerwałam mu.

– A dziadek – dlaczego nie było go w łóżku?

Mówił dalej, jakby mnie w ogóle nie słyszał.

– No więc wsłuchiwałem się w te zgrzytnięcia. Pomyślałem sobie, że gdyby udało mi się otworzyć ten sejf – też byłby pewnie pusty! I wiesz, co się stało, Cathy? Usłyszałem te zaszyfrowane zgrzytnięcia, które podały mi kombinację – ha, ha! Ale nie mogłem nadążyć z liczeniem! Mimo to spróbowałem przekręcić górną tarczę zamka, myśląc, że przez przypadek mógłbym wpaść na właściwą kombinację cyfr. Drzwi sejfu nie otworzyły się. Nic z tego nie rozumiałem. Z encyklopedii nie można się zbyt dobrze dowiedzieć, jak zostać złodziejem – to musi samo przyjść. Rozejrzałem się za czymś wąskim i mocnym, bo miałem nadzieję, że może uda mi się podważyć sprężynę, która otwiera zamek. Cathy, właśnie wtedy usłyszałem kroki!

– O, do diabła! – zaklęłam, wczuwając się w sytuację.

– Szybko schowałem się za jedną z sof i położyłem płasko na brzuchu – i wtedy sobie przypomniałem, że w pokoju dziadka zostawiłem latarkę.

– O Boże!

– Już po mnie, pomyślałem, ale leżałem zupełnie cicho. Do biblioteki weszli jakaś kobieta i mężczyzna. Ona pierwsza się odezwała słodkim, dziewczęcym głosem.

„John, przysięgam, że mi się nie wydawało! Naprawdę słyszałam odgłosy dochodzące z tego pokoju”.

„Ty zawsze coś słyszysz” – narzekał mocny, gardłowy głos. To był John, ten łysy lokaj.

Sprzeczająca się para przeszukała bez entuzjazmu bibliotekę, potem mały pokój obok. Wstrzymałem oddech, czekając, kiedy znajdą moją latarkę, ale oni jej, nie wiem czemu, nie znaleźli. Myślę, że było tak dlatego, że John miał ochotę patrzeć wyłącznie na tę kobietę. Właśnie gdy chciałem wstać, żeby uciec z biblioteki, oni wrócili i usiedli właśnie na tej sofie, za którą ja się schowałem! Cóż, byłem gotów się zdrzemnąć, myślałem jednak o tym, że ty pewnie wychodzisz z siebie i zastanawiasz się, dlaczego tak długo nie wracam. Ale ponieważ byłaś zamknięta na klucz, wiedziałem, że nie przyjdziesz mnie szukać. Jednak to dobrze, że nie zasnąłem.

– Dlaczego?

– Pozwól mi powiedzieć po swojemu, Cathy, proszę. No więc, gdy przyszli do biblioteki i usiedli na sofie, John powiedział: „No widzisz, mówiłem ci, że nikogo tu nie ma” – wydawał się zadowolony z siebie. – „Naprawdę, Liwy, jesteś piekielnie nerwowa. To przestaje być zabawne”.

„Ale, John, ja naprawdę coś słyszałam”.

„Mówiłem już, słyszysz za dużo rzeczy, których nie ma. Dopiero dzisiaj rano mówiłaś znów o myszach na poddaszu, jak bardzo hałasują”.

John zachichotał w tym momencie i musiał zrobić coś tej ładnej dziewczynie, bo zaczęła głupio rechotać i jeżeli protestowała, to nie robiła tego z przekonaniem. Chwilę później ten John mruknął: „Ta stara suka zabija wszystkie myszy na poddaszu. Zanosi im jedzenie w koszyku… dość jedzenia, żeby zabić całą niemiecką armię myszy”.

Słyszałam, co mówił Chris. I nadal nie widziałam w tym nic niezwykłego, byłam taka głupia i naiwna.

Chris odchrząknął i mówił dalej.

– Z moim żołądkiem działo się coś dziwnego i serce zaczęło tak głośno bić, aż przestraszyłem się, że ta para na sofie mnie usłyszy. Liwy powiedziała: „Tak, to złośliwa starucha i prawdę mówiąc, zawsze wolałam starszego pana – przynajmniej umiał się uśmiechać. A ona nie umie. Kiedy przychodzę tu posprzątać, ciągle spotykam ją w jego pokoju… stoi i patrzy na puste łóżko i ma na twarzy ten dziwny, zacięty uśmieszek, chyba rozkoszy, że już go nie ma, że go przeżyła, jest teraz wolna i nikt jej nie zamęcza, i nie mówi, co robić, a czego nie, i nie każe skakać na każde wezwanie. Boże, czasami się zastanawiam, jak oni mogli z sobą żyć? Ale teraz, gdy on już nie żyje, ona ma jego pieniądze”.

„No tak, pewnie, że ma trochę. Ona ma własne pieniądze po rodzicach. Ale to jej córka ma miliony, które zostawił stary Malcolm Neal Foxworth”.

„Ta stara wiedźma nie potrzebuje więcej – dodała Liwy. – Nie obwiniaj starszego pana, że zostawił cały majątek swojej córce. Ona wycierpiała przy nim dużo, usługiwała mu i była na każde skinienie, a przecież miał do tego pielęgniarki. Jednak traktował ją jak niewolnicę. Ale teraz ona też jest wolna, wyszła za tego przystojnego, młodego faceta i sama jest jeszcze młoda i piękna, do tego ma mnóstwo forsy. Niektórzy ludzie mają tyle szczęścia. A ja… ja nigdy go nie miałam”.

„A co ze mną, Liwy, kochanie? Masz przecież mnie – przynajmniej dopóki nie pojawi się następna ładna buzia”.

A ja siedziałem za tą sofą, słyszałem to wszystko i byłem otępiały z wrażenia. Myślałem, że za chwilę zwymiotuję, ale dalej przysłuchiwałem się rozmowie pary na kanapie. Chciałem wstać i pobiec szybko po ciebie i Carrie, żeby was stąd zabrać, póki nie jest za późno. – Ale byłem jak w pułapce. Gdybym się ruszył, zobaczyliby mnie. A ten John jest spokrewniony z babcią… trzeci kuzyn, tak mówiła mama… nie myślę, żeby trzeci kuzyn miał jakieś znaczenie, ale wydaje się, że John zdobył zaufanie babci, inaczej przecież nie mógłby w każdej chwili korzystać z jej samochodów. Widziałaś go, Cathy, taki łysy mężczyzna w liberii.

Oczywiście, wiedziałam, o kim mówił, ale byłam tak zaszokowana, że odebrało mi mowę.

– No więc – Chris ciągnął swą opowieść beznamiętnym tonem – kiedy leżałem za sofą i próbowałem powstrzymać walenie serca, John i pokojówka zaczęli się poważnie do siebie zabierać. Słyszałem, jak się poruszali na sofie, gdy on zdejmował jej ubranie, a ona jemu.

– Rozbierali się nawzajem? – spytałam. – Ona mu naprawdę pomagała zdjąć rzeczy?

– Tak mi się wydawało – powiedział bez entuzjazmu.

– I ona nie krzyczała, nie broniła się?

– Pewnie, że nie. Chciała tego! I strasznie długo to trwało! Wydawali takie dźwięki, Cathy – nie uwierzyłabyś. Jęczała, krzyczała, sapała i stękała, a on kwiczał jak zarzynana świnia. Musiał być w tym dobry, bo na koniec ona wrzasnęła jak nienormalna. Potem, gdy już było po wszystkim, leżeli, palili papierosy i plotkowali o tym, co się dzieje w tym domu – i wierz mi, wiedzą prawie o wszystkim. A potem kochali się drugi raz.

– Dwa razy tej samej nocy?

– To jest możliwe.

– Chris, dlaczego mówisz tak jakoś dziwnie?

Wahał się chwilę, potem odsunął trochę i bacznie przyglądał się mojej twarzy.

– Cathy, czy ty nie słuchałaś? Kosztowało mnie wiele wysiłku, żeby opowiedzieć ci wszystko po kolei. Nie słyszałaś?

Czy słyszałam? Pewnie, że słyszałam, wszystko.

Zbyt długo czekał z obrabowaniem mamy. Powinien był zabierać po trochu przez cały czas, tak jak go prosiłam.

Więc mama i jej mąż wyjechali na następne wakacje. Co to za nowina? Ciągle wyjeżdżali i wracali. Zrobiliby wszystko, żeby wyjechać z tego domu, i nie mogłam ich za to winić. Czy my nie byliśmy przygotowani na to samo?

Ściągnęłam brwi i rzuciłam Chrisowi długie, badawcze spojrzenie. Oczywiście wiedział coś, o czym nie chciał mi powiedzieć. Ciągle ją osłaniał, ciągle ją kochał.

– Cathy – zaczął rozpaczliwie.

– Już dobrze, Chris. Nie mam do ciebie pretensji. Więc, nasza droga, słodka, dobra, kochająca mama i jej młody, przystojny mąż wyjechali na kolejne wakacje i zabrali ze sobą całą biżuterię. I tak damy sobie radę. Trzeba pożegnać się z bezpieczeństwem tam, na zewnątrz. Ale i tak pojedziemy! Będziemy pracować, znajdziemy sposób, żeby się utrzymać i opłacić lekarzy dla Carrie. Nieważna biżuteria; nieważne bezlitosne zachowanie mamy, która zostawiła nas bez słowa wyjaśnienia, dokąd wyjeżdża i kiedy wraca. Zdążyliśmy się już przyzwyczaić do bezwzględnej, surowej, bezmyślnej obojętności. „Po co tyle łez, Chris – po co?”

– Cathy – wrzasnął wściekle, wlepiając we mnie załzawione oczy. – Dlaczego nie słuchasz i nie odpowiadasz? Gdzie masz uszy? Czy w ogóle słyszałaś, co powiedziałem? Nasz dziadek nie żyje! Nie żyje już prawie od roku!

Teraz naprawdę to do mnie dotarło. Jeżeli dziadek już nie żył, to oznaczało dobre nowiny! Teraz mama odziedziczy spadek! Będziemy bogaci! Otworzy drzwi i nas uwolni. Teraz nie musieliśmy już uciekać.

Ale zaraz napłynęły inne myśli, trudne i destrukcyjne – mama nie powiedziała nam, że umarł jej ojciec. Skoro wiedziała, jak dłużyły nam się te lata, dlaczego trzymała to w tajemnicy, ciągle czekając? Dlaczego? Oszołomiona i rozbita nie wiedziałam, co powinnam czuć: szczęście, radość czy żal. Ogarnął mnie dziwny, paraliżujący lęk.

– Cathy – szepnął Chris, chociaż nie miałam pojęcia, dlaczego szeptał.

Carrie i tak nie słyszała. Ona żyła w innym świecie. Była zawieszona między życiem a śmiercią i głodując, skłaniała się coraz bardziej ku Cory’emu.

– Cathy, mama świadomie nas oszukała. Jej ojciec umarł, po kilku miesiącach został odczytany testament, a ona przez cały czas nic nam nie mówiła, tylko zostawiła nas tutaj, żebyśmy czekali i gnili. Dziewięć miesięcy temu bylibyśmy wszyscy o dziewięć miesięcy zdrowsi! Cory by dzisiaj żył, gdyby mama wypuściła nas w dniu śmierci swojego ojca albo nawet po odczytaniu testamentu.

Nie mogłam zebrać myśli, wpadłam do głębokiej studni zdrady, którą mama wykopała, aby nas w niej utopić. Zaczęłam płakać.

– Zachowaj łzy na później – poradził Chris, który sam dopiero co płakał. – Jeszcze nie wszystko słyszałaś. Jest więcej… znacznie więcej gorszych rzeczy!

– Więcej?

Co jeszcze mógł mi powiedzieć? Mama okazała się oszustką i złodziejką – ukradła nam młodość i zabiła Cory’ego, walcząc o zdobycie fortuny, której nie chciała dzielić z już niepotrzebnymi dziećmi. Jak dobrze umiała nam tamtej nocy wyjaśnić, czego możemy oczekiwać, gdy staniemy się bogaci. Czy wtedy domyślała się, co zrobi z niej dziadek? I czy już wtedy godziła się na to? Padłam Chrisowi w ramiona i mocno się do niego przytuliłam.

– Nie mów już więcej! Już dość słyszałam… nie każ mi nienawidzić jej jeszcze bardziej!

– Nienawidzić… jeszcze nawet nie wiesz, co to znaczy. Ale zanim ci opowiem resztę, pamiętaj, że uciekamy stąd bez względu na wszystko. Pojedziemy na Florydę, tak jak planowaliśmy. Będziemy pławić się w słońcu i ułożymy sobie życie jak najlepiej. Ani przez chwilę nie będziemy się wstydzić tego, kim jesteśmy i co zrobiliśmy, bo to, co nas łączyło, jest niczym w porównaniu z tym, co zrobiła nasza mama. Nawet jeżeli umrzesz przede mną, będę zawsze pamiętał nasze życie tu, na poddaszu. Będę pamiętał nasze tańce pod papierowymi kwiatami, twój wdzięk i moją niezdarność. Będę pamiętał zapach butwiejącego drewna i będzie on dla mnie niczym różane perfumy, bo bez ciebie byłoby tu tak zimno i pusto. Dałaś mi poznać smak miłości. Zmienimy się. Wyrzucimy z siebie wszystko, co jest złe, a zostawimy, co najlepsze. Ale niezależnie od wszystkiego, będziemy się trzymać zawsze w trójkę, jeden za wszystkich, wszyscy za jednego. Będziemy dojrzewać, Cathy, fizycznie, psychicznie i emocjonalnie. Ale nie tylko, osiągniemy też cele, które sobie wytyczyliśmy. Ja będę najlepszym lekarzem na świecie, a przy tobie Pawłowa będzie się wydawała niezdarną wiejską dziewczyną.

Obrzydło mi już słuchanie opowieści o miłości i naszej przyszłości, gdy nadal siedzieliśmy zamknięci za drzwiami, a obok mnie leżała śmierć, skulona w embrionalnej pozycji, z rękami złożonymi jak do modlitwy.

– No dobrze, Chris, dałeś mi odetchnąć. Jestem gotowa na wszystko. Dziękuję ci, że mi to wszystko powiedziałeś, że mnie kochasz, bo sam też jesteś kochany i podziwiany. – Pocałowałam go szybko w usta i poprosiłam, żeby mówił dalej, i zadał mi ten obezwładniający cios. – Wiem, Chris, że chcesz mi powiedzieć coś absolutnie koszmarnego – więc wyrzuć to z siebie. Trzymaj mnie za rękę, gdy będziesz mi to opowiadał, a zniosę wszystko.

Jaka byłam młoda. Pozbawiona wyobraźni i taka zarozumiała.

Początki, zakończenia

Zgadnij, co ona im powiedziała – Chris mówił dalej. – Powiedz, jaki podała powód, żeby nie sprzątano naszego pokoju w ostatnie piątki miesiąca.

Skąd mogłam wiedzieć? Musiałabym mieć jej umysł. Pokręciłam przecząco głową. Służba już tak dawno przestała tu przychodzić, że już zapomniałam o tych pierwszych, okropnych tygodniach.

– Myszy, Cathy – powiedział Chris, a jego niebieskie oczy były zimne i srogie. – Myszy! Setki myszy na poddaszu, wymyślone przez babcię diabelskie, małe myszki, przez które musiała zamknąć ten pokój i zostawiać w nim jedzenie posypane arszenikiem.

Pomyślałam, że to sprytna bajeczka dla odsunięcia stąd służby. Poddasze było pełne myszy.

– Arszenik jest biały, Cathy, biały. Zmieszany z cukrem pudrem traci gorycz.

Mój mózg się burzył! Codziennie cukier puder na czterech pączkach! Po jednym dla każdego. Teraz były w koszyku już tylko trzy!

– Ale Chris, twoja historia nie ma sensu. Po co babcia miałaby nas stopniowo podtruwać? Dlaczego nie dała nam wystarczająco dużej dawki, żeby od razu nas zabić i skończyć z tym?

Zagłębił swoje długie palce w moje włosy. Powiedział cicho:

– Przypomnij sobie pewien stary film, który oglądaliśmy w telewizji. Pamiętasz tę piękną kobietę, która prowadziła dom dla starszych mężczyzn – bogatych, oczywiście – i gdy zdobywała ich zaufanie, a oni wpisywali ją do testamentu, do jedzenia dosypywała im codziennie trochę arszeniku? Jeżeli się strawi codziennie odrobinę arszeniku, jest on powoli wchłaniany przez cały organizm i ofiara z każdym dniem czuje się trochę gorzej. Małe bóle głowy, zaburzenia żołądkowe, które mogą być z łatwością wyjaśnione niestrawnością, więc gdy ofiara umiera na przykład w szpitalu, jest już chuda, anemiczna i ma długą historię choroby, katar sienny, przeziębienia i tak dalej. Lekarze wcale nie podejrzewają otrucia, przynajmniej nie wtedy, gdy ofiara ma wszystkie objawy zapalenia płuc albo jest po prostu stara, tak jak to było w filmie.

– Co ty! – jęknęłam. – Cory został otruty arszenikiem?! Mama powiedziała, że zmarł na zapalenie płuc!

– Mogła nam powiedzieć cokolwiek. Skąd możemy wiedzieć, czy mówiła prawdę? Może nawet nie była z nim w szpitalu? A jeżeli zabrała go do szpitala, to lekarze z pewnością nie podejrzewali nienaturalnej przyczyny śmierci, bo w innym razie byłaby już w więzieniu.

– Ale, Chris – sprzeciwiłam się – mama nie pozwoliłaby babci nas truć! Wiem, że ona chce tych pieniędzy i nie kocha nas tak jak dawniej – ale przecież nigdy by nas nie zabiła!

Chris odwrócił głowę w bok.

– W porządku. Musimy przeprowadzić eksperyment. Damy ulubionej myszce Cory’ego kawałek pączka do zjedzenia.

Nie! Nie Miki, który nam ufał – tego nie mogliśmy zrobić. Cory uwielbiał tę małą szarą myszkę.

– Chris, złapmy inną mysz – dziką – która nie ma do nas zaufania.

– Daj spokój, Cathy, Miki jest stary i kulawy. Wiesz, że trudno złapać żywą mysz. A gdy wyjedziemy, Miki zginie bez nas na wolności – on jest teraz oswojony, uzależniony od nas.

Myślałam, że zabierzemy go z sobą.

– Spójrz na to inaczej, Cathy – Cory nie żyje, a nawet nie zaczął na dobre żyć. Jeżeli te pączki nie są zatrute, Miki będzie żył i zabierzemy go wtedy ze sobą, skoro tak nalegasz. Jedno jest pewne – musimy wiedzieć. Ze względu na Carrie – musimy mieć pewność. Spójrz na nią. Nie widzisz, że ona też umiera? Dzień po dniu traci grunt – tak jak i my.

Nasza mała, szara myszka przyszła do nas chwiejnym krokiem, ciągnąc za sobą kulawą nogę, i figlarnie ukąsiła Chrisa w palec, zanim wzięła kęs pączka. Wierzyła nam i ufała. Nie mogłam na to patrzeć.

Nie zdechła od razu. Robiła się powolna, apatyczna. Potem nastąpił atak bólu, który nią wstrząsnął. W kilka godzin później leżała na grzbiecie, sztywna i zimna. Małe, czarne oczka zapadły się i zmatowiały. Teraz już wiedzieliśmy… na pewno. Bóg nie zabrał nam Cory’ego.

– Moglibyśmy włożyć mysz do papierowej torebki razem z pączkami i zanieść na policję – zaproponował niepewnie Chris, odwracając wzrok…

– Wsadziliby babcię do więzienia.

– Tak – odpowiedział i odwrócił się plecami.

– Chris, ty coś ukrywasz – o co chodzi?

– Później… gdy już stąd uciekniemy. Teraz powiedziałem tyle, ile byłem w stanie powiedzieć. Wyjedziemy jutro wczesnym rankiem.

Nie odzywałam się. Wziął w dłonie moje ręce i mocno ścisnął.

– Gdy tylko będziemy mogli, zawieziemy Carrie do lekarza – i sami też będziemy musieli się leczyć – dodał.

To był bardzo długi dzień. Mieliśmy wszystko przygotowane i nie pozostało nam nic innego do roboty, jak gapić się w telewizor. Carrie w kącie, a my dwoje na osobnych łóżkach oglądaliśmy naszą ulubioną operę mydlaną. Gdy się skończyła, powiedziałam:

– Chris, ludzie z tych filmów są do nas podobni – rzadko wychodzą na dwór. Krążą w kółko po salonach, pokojach, sypialniach, siedzą w kuchniach i sączą kawę albo stoją i piją martini – ale nigdy nie wychodzą na dwór. A gdy zdarzy się coś dobrego, gdy myślą, że może w końcu będą szczęśliwi, nadciąga jakaś katastrofa i niszczy ich nadzieje.

Podświadomie wyczułam w pokoju czyjąś obecność. Głęboko wciągnęłam powietrze! W drzwiach stała babcia. Coś w jej wyrazie twarzy, w jej zimnych, okrutnych oczach wyrażało szyderczą pogardę i mówiło, że była w pokoju już od dłuższego czasu.

Odezwała się lodowatym głosem:

– Jacy zrobiliście się oboje mądrzy przez ten czas izolacji od świata. Naprawdę życie jest takie, jak mówisz. Nic nie przesadzasz. Nigdy nic nie wychodzi tak, jak się chce. Na końcu jest się zawsze rozczarowanym.

Patrzyliśmy na nią przerażeni. Wygłosiwszy swoją mowę, wyszła, zamykając za sobą drzwi. Usiedliśmy ponownie na osobnych łóżkach, a Carrie dalej siedziała skulona w kąciku.

– Cathy, nie rób takiej przegranej miny. Ona nas tylko próbowała znów pognębić. Może jej nigdy nic się nie udało, ale to nie znaczy, że my jesteśmy skazani na potępienie. Myślmy o jutrze bez wielkich nadziei i oczekiwań. Wtedy nigdy nie będziemy rozczarowani.

Jeżeli Chris był minimalistą, to jego sprawa. Ja, po tych wszystkich latach nadziei, marzeń, tęsknot – oczekiwałam wielkiej góry radości! Pagórek mi nie wystarczał. Przysięgłam sobie, że od tego dnia sama będę decydować o swoim życiu. Ani los, ani Bóg, ani nawet Chris nie będą mi dyktować, co mam robić, i nie będą w żaden sposób nade mną dominować. Od tego dnia należałam tylko do siebie i miałam odpowiadać tylko przed sobą. Byłam więziona, oszukana, zdradzona, okłamana, wykorzystana, otruwana… ale to wszystko już się skończyło.

Miałam zaledwie dwanaście lat, gdy mama wiodła nas przez gęste, sosnowe lasy w tamtą gwieździstą, księżycową noc… teraz byłam już prawie kobietą – przez te trzy lata i prawie pięć miesięcy osiągnęłam dojrzałość. Byłam starsza niż te góry za oknem. Mądrość wyniesiona z poddasza wypełniała moje kości, wyryła się trwale w pamięci, była częścią mojego ciała.

Biblia mówi, że wszystko ma swój czas. Czułam, że czas mojego szczęścia właśnie się zbliża, czeka na mnie.

Gdzie była teraz ta delikatna, złotowłosa, drezdeńska laleczka, którą byłam? Zniknęła, zamieniona w kogoś, kto zawsze zdobędzie to, co chce, bez względu na okoliczności i przeciwności losu. Natchnionym wzrokiem spojrzałam na Carrie, która siedziała skulona w kącie z nisko opuszczoną głową i długimi włosami opadającymi na twarz. Miała osiem i pół roku, ale była tak słaba, że powłóczyła nogami jak staruszka; nic nie jadła i nie odzywała się. Nie bawiła się już domkiem dla lalek. Gdy zapytałam, czy chciałaby zabrać ze sobą kilka lalek, nadal siedziała ze zwieszoną głową.

Nawet Carrie, uparta i waleczna, nie była w stanie mnie teraz pokonać. Nie było na świecie nikogo, kto mógłby się oprzeć teraz sile mojej woli, a już na pewno nie ośmioletnie dziecko.

Podeszłam i podniosłam ją. Chociaż próbowała walczyć, jej wysiłki były daremne. Usiadłam przy stole i wcisnęłam jej jedzenie do ust, potem zmusiłam do przełknięcia, gdy chciała wszystko wypluć. Podniosłam do jej ust szklankę mleka i chociaż mocno zacisnęła wargi, udało mi się je rozsunąć i wmusić w nią również mleko. Wykrzykiwała, że jestem niedobra.

Potem ubrałam ją w kilka warstw ciepłych rzeczy, tak jak sama byłam ubrana. Szczotkowałam jej włosy tak długo, aż zaczęły lśnić – wyglądały podobnie jak kiedyś, tylko były cieńsze i słabsze.

Przez te wszystkie godziny czekania trzymałam Carrie w ramionach i szeptałam jej o naszych planach na przyszłość – o szczęśliwym życiu, jakie nas czekało w złotym, jasnym słońcu Florydy.

Chris siedział w bujanym fotelu i brzdąkał na gitarze Cory’ego.

– Tańcz, baletnico, tańcz… – zaśpiewał miękko, a jego głos całkiem nieźle brzmiał.

Może byśmy mogli pracować jako tercet muzyczny, jeżeli Carrie wyzdrowiałaby na tyle, żeby przemówić.

Na ręku miałam szwajcarski zegarek z czternastokaratowego złota, który musiał kosztować mamę kilkaset dolarów. Chris też miał zegarek, więc nie byliśmy zupełnie bez grosza. Mieliśmy do sprzedania gitarę, banjo, Polaroid Chrisa i jego farby – oraz pierścionek i obrączkę, którą mama dostała od taty.

Jutrzejszy ranek oznaczał ucieczkę – ale dlaczego ciągle krążyła mi po głowie myśl, że przegapiłam coś bardzo ważnego?

I nagle zdałam sobie z czegoś sprawę! Z czegoś, co oboje z Chrisem pominęliśmy. Jeżeli babcia otworzyła drzwi i stała cicho jakiś czas, zanim ją zauważyliśmy… może robiła tak częściej? Jeżeli tak było, mogła znać nasze plany! Mogła ułożyć swój własny plan, aby przeszkodzić nam w ucieczce!

Spojrzałam na Chrisa, zastanawiając się, czy powinnam wspominać o tym. Tym razem nie mógłby się wahać i szukać wykrętu, żeby zostać… więc powiedziałam mu o swoich podejrzeniach. Dalej brzdąkał na gitarze, pozornie zupełnie spokojny.

– Przyszło mi to do głowy, gdy tylko ją ujrzałem – odparł wreszcie. – Wiem, że ona bardzo ufa temu lokajowi, Johnowi, i mogłaby mu kazać pilnować na dole schodów, żebyśmy nie mogli uciec. Niech tylko spróbuje – nic i nikt nie powstrzyma nas jutro rano przed opuszczeniem tego domu!

Jednak myśl o babci i jej lokaju, czekającym przy schodach, nie dawała mi spokoju. Zostawiłam Carrie śpiącą na łóżku i Chrisa grającego na gitarze w fotelu na biegunach, poszłam na poddasze, aby pożegnać to miejsce.

Stanęłam tuż pod zwisającą z sufitu żarówką i rozejrzałam się wokoło. Myślami wróciłam do dnia, gdy tu przyjechaliśmy… oczyma wyobraźni ujrzałam naszą czwórkę, trzymającą się za ręce, rozglądającą się wokół, przerażoną ogromem poddasza, jego koszmarnymi meblami i porozwalanymi, zakurzonymi rupieciami. Zobaczyłam Chrisa ryzykującego życie dla zawieszenia huśtawek dla Cory’ego i Carrie. Weszłam do klasy i patrzyłam na szkolne ławki, w których oboje uczyli się czytać i pisać. Nie spojrzałam jednak na brudny materac – przywoływał wspomnienia, o których nie chciałam pamiętać. Długo patrzyłam na kwiaty z błyszczącymi środkami, na ślimaka, na groźnego, purpurowego robaka i na znaki, które ułożyliśmy z liter. W labiryncie tego ogrodu i dżungli ujrzałam siebie, tańczącą samotnie, zawsze samotnie, z wyjątkiem chwil, gdy Chris stał w cieniu i zachłannie mnie obserwował.

Zawołał z dołu:

– Już czas na nas, Cathy.

Szybko pobiegłam do szkolnej klasy. Napisałam na tablicy dużymi literami:

Mieszkaliśmy na poddaszu,

Christopher, Cory, Carrie i ja,

Teraz jest nas tylko troje.

Podpisałam się i napisałam datę. W głębi serca czułam, że duchy naszej czwórki na zawsze pozostaną w klasie na poddaszu. Zostawiłam komuś zagadkę do rozwiązania.

Z Mikim i dwoma zatrutymi pączkami w papierowej torebce, schowanymi w kieszeni, Chris otworzył drewnianym kluczem drzwi naszego więzienia. Byliśmy gotowi walczyć do końca, gdyby babcia i lokaj czekali na nas na dole. Chris niósł dwie walizki wypełnione naszymi rzeczami, a przez ramię przewiesił gitarę i banjo Cory’ego. Prowadził nas na dół ciemnymi korytarzami w stronę tylnego wyjścia. Ja niosłam zaspaną Carrie. Ważyła niewiele więcej niż wtedy, gdy nieśliśmy ją w górę po tych samych schodach przeszło trzy lata temu. Chris niósł walizki, które taszczyła mama tamtej koszmarnej nocy, gdy byliśmy jeszcze młodzi, kochający i ufni.

Pod wierzchnimi ubraniami mieliśmy przypięte torebki z banknotami skradzionymi z mamy pokoju, które podzieliliśmy na pół na wypadek, gdyby rozdzieliły nas nieprzewidziane okoliczności. Carrie i tak byłaby z jednym z nas, pod dobrą opieką. Ciężkie monety były w walizkach, również włożone do dwóch torebek, żeby je równo obciążyć.

Oboje z Chrisem dobrze zdawaliśmy sobie sprawę z tego, co nas czeka za drzwiami. Oglądając ciągle telewizję, poznaliśmy mechanizmy rządzące bezdusznym światem, który tylko czekał na naiwnych i niewinnych. Byliśmy młodzi, wrażliwi, słabi, niezbyt zdrowi, ale już nie niewinni czy naiwni.

Gdy Chris mocował się z wyjściowymi drzwiami, moje serce zadrżało, pełne obawy, że ktoś nas zaraz zatrzyma. Przekroczył próg, uśmiechając się do mnie.

Na dworze było zimno. Miejscami ziemię pokrywały płachty topniejącego śniegu. Niedługo śnieg znowu miał zacząć padać. Mówiło o tym szare, zachmurzone, niebo. Mimo to nie było zimniej niż na poddaszu. Ziemia miękko uginała się pod naszymi stopami. Było to dziwne uczucie po tylu latach chodzenia po twardej podłodze. Jednak nadal nie czułam się bezpieczna, ponieważ John mógł nas ścigać…

Podniosłam głowę, aby powdychać świeże, ostre, górskie powietrze. Działało oszałamiająco, jak musujące wino. Przez chwilę niosłam Carrie na rękach. Potem postawiłam ją na ziemi. Zachwiała się niepewnie i rozejrzała dokoła, zdezorientowana i oszołomiona. Pociągnęła swoim zaczerwienionym, małym noskiem, a potem go potarła. O nie… czyżby znowu miała się przeziębić?

– Cathy – zawołał Chris – musicie się pospieszyć. Nie mamy dużo czasu, a przed nami daleka droga. Weź Carrie na ręce, jeśli się zmęczy.

Złapałam ją za rękę i pociągnęłam za sobą.

– Carrie, oddychaj głęboko. Nawet się nie obejrzysz, gdy świeże powietrze, dobre jedzenie i słońce przywrócą ci zdrowie i siły.

Podniosła w górę swoją małą, bladą twarz i wydawało mi się, że w jej oczach zabłysnął nareszcie promyk nadziei.

– Czy spotkamy Cory’ego?

Było to pierwsze pytanie, jakie zadała od tragicznego dnia, w którym dowiedzieliśmy się o śmierci naszego brata. Spojrzałam na nią, wiedząc, że najbardziej właśnie jego pragnęła. Nie mogłam powiedzieć: nie. Po prostu nie mogłam zgasić tego promyczka nadziei.

– Cory jest bardzo daleko stąd. Słyszałaś, jak mówiłam, że widziałam tatę w pięknym ogrodzie? Słyszałaś, że tatuś wziął Cory’ego w ramiona i teraz się nim opiekuje? Oni na nas czekają i pewnego dnia znowu się spotkamy, ale minie jeszcze dużo czasu.

– Ale, Cathy – mruknęła niezadowolona, ściągając delikatne brwi – Cory’emu nie będzie się podobało w tym ogrodzie, gdy mnie tam nie będzie, a gdy wróci do nas, nie będzie wiedział, gdzie jesteśmy.

Przejęcie, z jakim to powiedziała, wycisnęło z moich oczu łzy. Podniosłam ją i chciałam nieść, ale ona uwolniła się z uścisku i odwróciła, aby móc jeszcze raz spojrzeć na ten wielki dom.

– Carrie, chodź szybciej! Cory na nas patrzy – chce, żebyśmy uciekli! Modli się na kolanach, żebyśmy zdążyli odejść, zanim babcia wyśle kogoś po nas i znów zamknie na klucz!

Wlekłyśmy się powoli, próbując dotrzymać kroku Chrisowi, który narzucił szybkie tempo.

Zza szczytu wzgórza wschodziło słońce, rozganiając poranne mgły. Niebo zrobiło się różowe.

– Szybciej, Cathy! – zawołał Chris. – Jeżeli spóźnimy się na pociąg, będziemy musieli czekać aż do czwartej!

O Boże, nie mogliśmy się spóźnić! Gdybyśmy się spóźnili, babcia z pewnością miałaby dość czasu, żeby nas znowu złapać!

Tak jak się spodziewałam, zaprowadził nas bezbłędnie na tę samą małą stację, składającą się z blaszanego dachu podpartego czterema drewnianymi słupami i z połamanej, zielonej ławki.

Zobaczyliśmy pocztową ciężarówkę i stojącego obok niej wysokiego mężczyznę. Zdjął czapkę, ukazując kępkę rudawych włosów. Uśmiechnął się do nas przyjaźnie.

– Wcześnie wstaliście – zawołał radośnie. – Jedziecie do Charlottesville?

– Tak! Jedziemy do Charlottesville – odparł Chris, jakby z ulgą, i postawił walizki.

– Ładna ta mała dziewczynka – powiedział pocztowiec, przyglądając się litościwie Carrie, która przestraszona przytuliła się do mnie. – Ale nie obraźcie się, ona mi wygląda trochę mizernie.

– Była chora – potwierdził Chris. – Ale niedługo wydobrzeje.

Pocztowiec skinął głową, jakby wierząc w tę prognozę.

– Macie bilety?

– Mamy pieniądze.

Po czym, nie mając zaufania do nieznajomego, Chris dodał przezornie.

– Ale tylko tyle, żeby zapłacić za bilety.

– No to wyjmij je, synu, bo nadjeżdża już pociąg piąta czterdzieści pięć.

Jadąc tym rannym pociągiem w stronę Charlottesville, zobaczyliśmy wysoko na wzgórzu rezydencję Foxworth. Oboje z Chrisem nie mogliśmy oderwać oczu od naszego więzienia. Szczególnie intensywnie przyglądaliśmy się oknom poddasza z zamkniętymi, ciemnymi okiennicami.

Potem moją uwagę przyciągnęło północne skrzydło, a szczególnie pokój na końcu korytarza na drugim piętrze. Szturchnęłam Chrisa, gdy w oknie pojawiła się niewyraźna, daleka postać, która wyglądała na zewnątrz i… szukała nas.

Oczywiście widziała pociąg, ale przecież nie mogła nas dostrzec. Mimo to oboje zjechaliśmy trochę niżej na naszych siedzeniach.

– Ciekawe, co ona robi tam tak wcześnie? – szepnęłam do Chrisa. – Zwykle przynosi jedzenie dopiero po szóstej trzydzieści.

Zaśmiał się jakoś gorzko.

– O, to kolejna próba złapania nas na robieniu grzesznych i zakazanych rzeczy.

Być może, ale byłam ciekawa jej myśli, gdy weszła do pokoju, który okazał się pusty.

* * *

W Charlottesville kupiliśmy bilety na autobus do Sarasoty. Niestety, musieliśmy czekać dwie godziny na najbliższy kurs na południe. Dwie godziny, przez które John mógł wsiąść do czarnej limuzyny i dojechać aż tutaj!

– Nie myśl o tym – uspokoił mnie Chris. – On nie wie o nas. Byłaby głupia, gdyby mu powiedziała, chociaż on jest na tyle cwany, że sam mógł się dowiedzieć.

Pomyśleliśmy, że najlepszym sposobem uniknięcia Johna, gdyby faktycznie przyjechał za nami, było ciągłe przemieszczanie się. Zostawiliśmy więc nasze walizki, gitarę i banjo w schowku przechowalni bagażu i trzymając się za ręce, z Carrie między nami, chodziliśmy po głównych ulicach miasta. To tutaj służba Foxworth Hall przyjeżdżała w dni wolne od pracy, aby odwiedzić swoich krewnych, zrobić zakupy, pójść do kina czy też inaczej się zabawić. I gdyby to był czwartek, bylibyśmy naprawdę w strachu. Ale to była niedziela.

Grubo ubrani w niedopasowane rzeczy, z krzywo obciętymi włosami i z bladymi twarzami musieliśmy wyglądać jak przybysze z kosmosu. Jednak nikt nam się nie przyglądał. Zaakceptowano nas jako część rasy ludzkiej, nie dziwniejszą od reszty. Przebywanie znów między ludźmi o różnych twarzach było wspaniałym uczuciem.

– Ciekawe, gdzie się tak wszyscy spieszą? – zapytał Chris dokładnie w chwili, gdy zastanawiałam się nad tym samym.

Zatrzymaliśmy się na rogu ulicy, niezdecydowani. Cory musiał być pochowany gdzieś niedaleko stąd. Tak bardzo pragnęłam tam pójść, odnaleźć jego grób i położyć kwiaty. Pewnego dnia wrócimy tu z żółtymi różami, uklękniemy i zmówimy modlitwę. Jednak teraz musieliśmy stąd uciec, żeby nie narażać więcej Carrie… uciec z Wirginii, żeby móc ją zaprowadzić do lekarza.

Wtedy Chris wyjął papierową torebkę ze zdechłą myszą i posypanymi arszenikiem pączkami. Moje oczy napotkały jego poważne spojrzenie. Trzymał przede mną torebkę, badając mój wyraz twarzy i pytając oczami: oko za oko?

Ta papierowa torebka symbolizowała nasze wszystkie stracone lata, straconą naukę, kolegów i przyjaciół oraz dni, które mogły być wypełnione śmiechem, a nie płaczem. W tej torebce znajdowały się nasze wszystkie frustracje, poniżenia oraz kary i rozczarowania – a przede wszystkim ta torebka symbolizowała utratę Cory’ego.

– Możemy iść na policję i opowiedzieć naszą historię – odezwał się Christopher, nie patrząc na mnie – ty i Carrie dostaniecie zasiłek od miasta i nie będziecie musiały uciekać. Może oddadzą was do domów zastępczych albo do domu dziecka. A co do mnie, to nie wiem…

Chris nigdy nie mówił do mnie, patrząc w inną stronę, chyba że miał coś do ukrycia – tę specjalną wiadomość, z którą chciał poczekać do opuszczenia Foxworth Hall.

– No dobra, Chris. Już uciekliśmy, więc wyrzuć to z siebie. Co ukrywasz?

Opuścił nisko głowę, a Carrie przysunęła się bliżej i przytuliła, chociaż jej oczy były zafascynowane tym tłumem, ruchem i spieszącymi się ludźmi, z których niektórzy uśmiechali się do niej.

– Chodzi o mamę – powiedział cicho. – Pamiętasz, jak powiedziała, że zrobi wszystko, żeby zdobyć przychylność ojca i w ten sposób odziedziczyć majątek? Nie wiem, co mu obiecała, ale podsłuchałem rozmowę służących. Cathy, na kilka dni przed swoją śmiercią dziadek kazał do testamentu dopisać pewien warunek. Mówi on, że jeżeli okaże się, że mama ma dzieci ze swojego pierwszego małżeństwa, będzie musiała cały majątek zwrócić – i oddać wszystko, co za te pieniądze kupiła, włącznie z ubraniami, biżuterią, lokatami – wszystko. Ale to nie koniec; kazał dopisać także, że nawet mając dzieci z drugim mężem, zostanie wszystkiego pozbawiona. A mama myślała, że on jej wybaczył. Nie wybaczył i nie zapomniał. On by ją karał nawet po śmierci.

Moje oczy otwierały się coraz szerzej, gdy zaczęłam kojarzyć fakty.

– Chcesz powiedzieć, że to mama…? To mama, a nie babcia?

Wzruszył ramionami, jakby go to nie obchodziło, a przecież wiedziałam, że tak nie było.

– Słyszałem, jak ta starucha modliła się przy łóżku. Ona jest zła, ale wątpię, żeby sama dosypywała nam trucizny do pączków. Przynosiła je na górę i wiedziała, że jemy słodycze, ale cały czas ostrzegała, żebyśmy ich nie jedli.

– Ale, Chris, to nie mogła być mama. Ona była w podróży poślubnej, gdy zaczęliśmy dostawać pączki codziennie.

Uśmiechnął się z goryczą.

– Tak, ale testament był odczytany dziewięć miesięcy temu; dziewięć miesięcy temu mama już była z powrotem. Tylko mama skorzystała na testamencie dziadka, nie babcia, ona ma własne pieniądze. Ona tylko przynosiła codziennie jedzenie.

Chciałam zadać tyle pytań – ale Carrie wpatrywała się we mnie z uwagą. Nie chciałam, żeby wiedziała, że Cory nie umarł śmiercią naturalną. Wtedy Chris włożył torebkę z dowodami w moje ręce.

– Ty zadecyduj. Ty i twoja intuicja nigdy nie zawiodły – gdybym wtedy słuchał, Cory żyłby dzisiaj.

Nie ma gorszej nienawiści niż ta zrodzona ze zdradzonej miłości – mój umysł żądał zemsty. Tak, chciałam zobaczyć mamę i babcię zamknięte w więzieniu, wsadzone za kratki, skazane za morderstwo z premedytacją – cztery przestępstwa, jeżeli intencje też były brane pod uwagę. Byłyby jak szare myszy w klatkach, zamknięte tak jak my, tylko one miałyby tę atrakcję, że byłyby w towarzystwie narkomanów, prostytutek i innych morderców. Miałyby ubrania uszyte z szarego więziennego płótna. Mama nie miałaby wycieczek do salonu piękności dwa razy w tygodniu, bez makijażu i profesjonalnego manikiuru – tylko prysznic raz na tydzień. Nie miałaby żadnej prywatności, żadnych futer, biżuterii i ciepłych wypraw po południowych morzach, gdy zbliżała się zima. Nie byłoby przy niej przystojnego, młodego męża, z którym mogłaby się tarzać po łabędzim łożu.

Spojrzałam w niebo, gdzie rzekomo był Bóg – czy mogłam Mu pozwolić wyrównać te rachunki i przejąć ode mnie ciężar wymierzenia sprawiedliwości?

Uważałam to za okrutne i niesprawiedliwe, że Chris złożył cały ciężar tej decyzji na moich barkach. Dlaczego?

Czy dlatego, że on by jej zawsze wszystko wybaczył – nawet śmierć Cory’ego i próbę zabicia nas wszystkich? Czy uważał, że rodzice, tacy jak jej, byli w stanie zmusić ją do wszystkiego – nawet do morderstwa? Czy na całym świecie było dość pieniędzy, aby zmusić mnie do zabicia czworga moich dzieci?

Przypominałam sobie sceny z okresu, gdy żył jeszcze tata. Ujrzałam nas wszystkich w ogrodzie, śmiejących się i szczęśliwych. Widziałam nas na plaży, żeglujących, pływających, albo w górach, jeżdżących na nartach. I widziałam mamę w kuchni, przygotowującą nasz ulubiony posiłek.

Z pewnością jej rodzice znali sposoby, aby zabić w swojej córce całą miłość do nas. Może Chris, tak jak ja, pomyślał, że gdybyśmy poszli na policję i opowiedzieli naszą historię, nasze zdjęcia pojawiłyby się we wszystkich gazetach w kraju? Czy taka sława dałaby nam zadowolenie? A nasza prywatność – nasza potrzeba pozostania razem? Czy mielibyśmy utracić siebie tylko po to, żeby się zrewanżować?

Jeszcze raz spojrzałam w niebo.

Bóg nie pisał scenariuszy dla małych graczy tu, na dole. Sami sobie je pisaliśmy – każdym przeżytym dniem, każdym słowem, każdą myślą wyrytą w pamięci. Mama też napisała swój scenariusz. Był bardzo zły.

Kiedyś miała czworo dzieci, które uważała za absolutnie doskonałe. Teraz nie miała żadnego. Kiedyś miała czworo dzieci, które ją kochały i uważały za absolutnie doskonałą – teraz nie miała żadnego, które by tak uważało. Nawet nie chciałaby mieć innych. Miłość do pieniędzy sprawi, że pozostanie na zawsze wierna warunkowi zapisanemu w testamencie ojca.

Mama się zestarzeje; jej mąż był znacznie młodszy. Będzie miała czas, żeby poznać samotność i żałować swoich dawnych czynów. Jeżeli jej ramiona nie będą tęskniły za mną, to z pewnością zatęsknią za Chrisem i Carrie… i z pewnością zapragnie dzieci, które kiedyś będą nasze.

Wyjedziemy z tego miasta autobusem na południe, staniemy się kimś. Jeżeli kiedyś spotkamy mamę – a los na pewno tak to ułoży – spojrzymy jej prosto w oczy i… odwrócimy się plecami.

Wyrzuciłam torebkę do najbliższego pojemnika na śmieci, żegnając się z Mikim i prosząc go o wybaczenie.

– Chodź, Cathy – zawołał Chris, wyciągając rękę. – Co się stało, już się nie odstanie. Pożegnaj się z przeszłością i powitaj przyszłość. Ciągle tracimy czas, a przecież już tyle straciliśmy. Mamy wszystko przed sobą.

Teraz dopiero poczułam, że naprawdę żyję i jestem wolna! Dostatecznie wolna, aby zapomnieć o zemście. Ze śmiechem odwróciłam się na pięcie, aby znaleźć się przy nim i wsunąć dłoń w jego wyciągniętą rękę. Wolnym ramieniem Chris podniósł Carrie i przytulił ją mocno, całując w blady policzek.

– Słyszałaś to wszystko, Carrie? Jedziemy tam, gdzie kwiaty kwitną przez całą zimę – a właściwie kwitną tam przez cały okrągły rok. Czy to cię nie cieszy?

Mały, delikatny uśmieszek pojawił się i zaraz zniknął z bezbarwnych ust, które jakby zapomniały, co to jest uśmiech. Ale to wystarczyło.

Epilog

Z ulgą kończę opowieść o naszych młodych latach, na których mieliśmy zbudować późniejsze życie.

Po opuszczeniu Foxworth Hall zrealizowaliśmy nasze plany, odważnie dążyliśmy do wytyczonych celów.

Życie każdego z nas było burzliwe, ale to udowodniło nam, że jesteśmy silni i potrafimy przetrwać. Z Carrie było inaczej. Trzeba ją było przekonywać do życia bez Cory’ego, nawet wtedy, gdy była otoczona różami.

Ale dzieje naszego przetrwania to już zupełnie inna historia.

Kwiaty na poddaszu

Spis treści

Karta tytułowa
Część pierwsza
Prolog
Żegnaj, tatusiu
Droga do bogactwa
Dom babci
Poddasze
Gniew Boga
Opowieść mamy
Minuty jak godziny
Zakładanie ogrodu
Święta
Świąteczne przyjęcie
Odkrycia Christophera…
Długa zima, wiosna i lato
Część druga
Coraz starsi, coraz mądrzejsi
Smak nieba
Pewne deszczowe popołudnie
Znaleźć przyjaciela
Wreszcie mama
Niespodzianka mamy
Ojczym
Pomaluj wszystkie dni na niebiesko…
Ucieczka
Początki, zakończenia
Epilog
Karta redakcyjna

Tytuł oryginału

Flowers in the Attic

Redakcja

Iwona Denkiewicz

Redakcja techniczna

Małgorzata Juźwik

Korekta

Hanna Kulczycka-Rymuza

Irena Kulczycka

Wszystkie postacie w tej książce są fikcyjne.

Jakiekolwiek podobieństwo do osób rzeczywistych – żywych czy martwych – jest całkowicie przypadkowe.

© Copyright 1979 by Virginia Andrews

Originally published by Pocket Books, a Division of Simon & Schuster Inc.

1230 Avenue of the Americas, New York, NY 10020, USA.

Copyright © for this edition by Weltbild Polska Sp. z o.o., Warszawa 2012

Copyright © for the e-book edition by Weltbild Polska Sp. z o.o., Warszawa 2012

Świat Książki

Warszawa 2012

Weltbild Polska Sp. z o.o.

02-103 Warszawa, ul. Hankiewicza 2

Księgarnia internetowa: Weltbild.pl

Niniejszy produkt objęty jest ochroną prawa autorskiego. Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku osobę, która wykupiła prawo dostępu. Wydawca informuje, że wszelkie udostępnianie osobom trzecim, nieokreślonym adresatom lub w jakikolwiek inny sposób upowszechnianie, upublicznianie, kopiowanie oraz przetwarzanie w technikach cyfrowych lub podobnych – jest nielegalne i podlega właściwym sankcjom.

ISBN 978-83-7799-806-9

Nr 90452087

Plik ePub opracowany przez firmę eLib.pl

al. Szucha 8, 00-582 Warszawa

e-mail: kontakt@elib.pl

www.eLib.pl