Plik jest zabezpieczony znakiem wodnym

===LxciECQWZVFkVGRVZQ85AGQAZVEzUTBWY1ZhWGlYaAw8WmgNa10=

Spis ‌treści

1. Okładka

2. Strona tytułowa

3. Strona redakcyjna

4. Dedykacja

5. Prolog

6. Rozdział ‌1

7. Rozdział 2

8. Rozdział 3

9. Rozdział 4

10. Rozdział ‌5

11. Rozdział 6

12. Rozdział 7

13. Rozdział 8

14. Rozdział ‌9

15. Rozdział 10

16. Rozdział 11

17. Rozdział ‌12

18. Rozdział ‌13

19. Rozdział 14

20. Rozdział 15

21. Rozdział 16

22. Rozdział ‌17

23. Rozdział 18

24. Rozdział 19

25. Rozdział 20

26. Rozdział ‌21

27. Rozdział ‌22

28. Rozdział 23

29. Rozdział 24

30. Rozdział ‌25

31. Rozdział 26

32. Rozdział ‌27

33. Rozdział 28

34. Rozdział 29

35. Rozdział ‌30

36. Rozdział ‌31

37. Rozdział 32

38. Rozdział ‌33

39. Rozdział 34

40. Rozdział ‌35

41. Rozdział 36

42. Rozdział 37

43. Rozdział 38

44. Rozdział ‌39

45. Rozdział 40

46. Rozdział ‌41

47. Rozdział ‌42

48. Rozdział 43

49. Rozdział 44

50. Rozdział ‌45

51. Rozdział 46

52. Rozdział 47

53. Rozdział 48

54. Rozdział ‌49

55. Rozdział ‌50

56. Epilog

57. Od autora

58. Przypisy ‌końcowe

===LxciECQWZVFkVGRVZQ85AGQAZVEzUTBWY1ZhWGlYaAw8WmgNa10=

Copyright © ‌by Przemysław Piotrowski
Copyright © ‌2026 ‌for the Polish ‌edition ‌by Wydawnictwo Czarna Owca

All ‌rights ‌reserved

Redaktorka ‌prowadząca: Agnieszka ‌Radzikowska
Redakcja: Bartłomiej Nawrocki, Jacek ‌Ring
Korekta: ‌Ewa Skibińska, Anna ‌Brzezińska, ‌Beata Wójcik
Projekt okładki: Piotr ‌Cieśliński ‌(Dark Crayon)
Przygotowanie okładki do ‌druku: ‌Magdalena Zawadzka
Wersję elektroniczną w systemie ‌Zecerprzygotowała Róża ‌Rozaxa

Wszelkie ‌prawa zastrzeżone. ‌Niniejszy plik jest objęty ‌ochroną ‌prawa autorskiego ‌i zabezpieczony znakiem ‌wodnym (watermark).
Uzyskany dostęp upoważnia ‌wyłącznie ‌do ‌prywatnego ‌użytku.
Rozpowszechnianie całości lub fragmentu ‌niniejszej ‌publikacji ‌w jakiejkolwiek ‌postaci bez zgody właściciela ‌praw ‌jest zabronione.

Wydanie ‌pierwsze
Warszawa ‌2026
ISBN 9788383828268

===LxciECQWZVFkVGRVZQ85AGQAZVEzUTBWY1ZhWGlYaAw8WmgNa10=

Iwonie Szantyko-Ptaszek, mojej ‌cudownej ‌polonistce ‌z podstawówki, ‌która już wtedy powtarzała, ‌że ‌kiedyś zostanę pisarzem
===LxciECQWZVFkVGRVZQ85AGQAZVEzUTBWY1ZhWGlYaAw8WmgNa10=

Prolog

Zacumowany ‌przy kei wiekowy ‌kuter rybacki bujał ‌się smętnie, ‌skrzypiąc i jęcząc jak ‌umierający starzec. ‌Rybi zapach przyciągał mewy, ‌które ‌spacerowały po ‌relingach i pokładzie w poszukiwaniu ‌smakowitych kąsków z ostatniego połowu. ‌Z lewej ‌burty ‌zwisały wysłużone ‌sieci, a krople deszczu ‌bębniły o drewniane ‌deski.

Postawny ‌mężczyzna odwrócił ‌się, odchylił połę ‌płaszcza przeciwdeszczowego ‌i zgiął kark, ‌aby uchronić ‌się przed wiatrem ‌i móc zapalić ‌papierosa. ‌Zaciągnął się ‌głęboko i wypuścił dym, który ‌porwał ‌soczysty podmuch. Pociągnął ‌nosem, ‌odcharknął i splunął na ‌wybetonowaną keję. ‌Popatrzył w niebo. Stalowe ‌chmury ‌wciąż wisiały nad ‌portem, ale ‌nad horyzontem, ‌niczym ‌świetliste włócznie samego ‌Posejdona, przebijały ‌się pierwsze promienie ‌słońca. Poprawił ‌zerwany z głowy kaptur ‌i przytrzymując go ‌jedną dłonią, ‌ruszył w kierunku ‌zacumowanej łodzi.

– Udanego połowu! – poniósł ‌się ‌zgrzytliwy krzyk ‌Macieja, powykręcanego ‌reumatyzmem wiarusa, uczciwego rybaka ‌i przyjaciela ‌od wódki i brydża, który ‌na pokładzie ‌własnej łajby szykował sieci.

Mężczyzna ‌uniósł ‌rękę i odmachnął. ‌Ze wschodniej części ‌portu dotarł warkot uruchamianego ‌silnika ‌innego kutra. ‌Kolejny ‌podmuch wiatru sprawił, że ‌mocniej ‌przytrzymał naciągnięty ‌na ‌głowę kaptur. Zgarbiony podszedł ‌do ‌swojej ‌łajby ‌i chwycił się burty. Pogonił ‌buszujące ‌na ‌łodzi mewy ‌i wszedł na pokład, ‌o mało nie ‌wywracając ‌się ‌na rybich flakach. Przed ‌upadkiem ‌uchronił się w ostatniej ‌chwili, łapiąc ‌za reling.

– Jakim, kurwa, ‌cudem… – mruknął, ‌bo przecież nie ‌powinno ‌ich tu być. Zawsze ‌sprzątał ‌pokład po ‌powrocie z połowu ‌i nie zostawiał na ‌zewnątrz ani ‌jednej ryby. Może ‌coś mu ‌umknęło, a ptaki dobrały ‌się do ‌resztek?

Powiódł wzrokiem po ‌skąpanych w deszczu ‌wstęgach czerwieni, wciąż trzymając ‌jedną ‌dłonią kaptur. Krok dalej deski pokładu zdobiły wnętrzności, które nijak nie przypominały rybich. Przegonił kilka kolejnych mew usilnie szarpiących długi i zakręcony fragment połyskującej tkanki, jako żywo przypominający jelito. Odfrunęły, skrzecząc z niezadowolenia, i przysiadły na relingu, aby po chwili sfrunąć nieco dalej, gdzie znajdował się częściowo rozdziobany kawał krwawej miazgi.

Rybak przykucnął, a z oddali poniósł się grzmot sygnału wypływającego z portu tankowca. Włożył palec w tkankę, z której wysunął się skrawek nieprzetrawionej pizzy.

– Boże… – jęknął, puszczając kaptur, wtedy kolejny podmuch zerwał mu nakrycie głowy, w pełni ukazując widok tego, co znajdowało się na rufie. – Nie, nie, nie…

Łodzią zaczęło kołysać jak podczas sztormu. Obraz się rozmył, pot zalał mu oczy, mężczyzna poślizgnął się i runął na pokład jak długi. Zapadła ciemność, a gdy uniósł powieki, dostrzegł zarośniętą i wyjątkowo szpetną gębę współwięźnia.

– Obudź się, brachu. Już czas – usłyszał chrapliwy głos mężczyzny, który potrząsał nim energicznie. – Chyba nie chcesz tu leżeć kolejne dwadzieścia lat, co?

– Rusz dupę! – Ten głos też znał. Aż za dobrze. Szef strażników więzienia w Sztumie był wyjątkowym skurwysynem.

Mężczyzna poderwał się z podłogi, na którą runął z łóżka, śniąc swój odwieczny koszmar. Wytarł pot z czoła, wyprężył się jak struna i wydął dolną wargę.

– Nie napinaj się tak – rzucił mundurowy, którego więźniowie nazywali Carem. – To, że odjebałeś swoje, nie znaczy, że wkrótce się nie zobaczymy. Mnie się wydaje, że prędzej niż później, mam rację? – dodał, szczerząc się w złośliwym uśmiechu.

Mężczyzna nie odpowiedział. Chwycił przygotowany wcześniej lniany tobołek, skinął towarzyszowi niedoli i dumnym krokiem ruszył w kierunku otwartych drzwi celi. Mijając Cara, pomyślał, że jak rzadko się z nim zgadzał, tak tym razem chuj jeden może mieć rację. Pomyślał też, że czekał na ten moment długie dwadzieścia lat. I tym razem zrobi to, co powinien był zrobić, gdy jego życie miało jeszcze jakiś sens.
===LxciECQWZVFkVGRVZQ85AGQAZVEzUTBWY1ZhWGlYaAw8WmgNa10=

Rozdział 1

Krople deszczu tłukły w karoserię, a koronami drzew targał północny wiatr. Nowe wycieraczki nie nadążały zbierać wody, ale wyklepany przez blacharza Patrol zdawał się tym specjalnie nie przejmować. Dopiero gdy na szybę spadła iglasta gałązka, kierowca zjechał na pobocze.

– Wyciągnij mi bułkę, bo zgłodniałem – powiedział i nie czekając na odpowiedź, wysiadł z pojazdu. Szybkim ruchem wyrwał zahaczoną o rant maski gałązkę i wyrzucił ją w las. Gdy wrócił, cały skrzył się od kropel wody. – Dzięki – rzucił, odbierając częściowo zafoliowaną kajzerkę z szynką, serem i ogórkiem kiszonym. Zerknął w lusterko boczne, wgryzając się w bułkę. – Robisz najlepsze buły na świecie – dodał i ruszył z miejsca.

– Nie tylko w tym jestem taka dobra – odparła pasażerka.

– Wiem.

Nadkomisarz Igor Brudny wcisnął mocniej pedał gazu, błoto trysnęło spod opon i chwilę później Patrol znów był na asfaltówce. Zielona tabliczka z napisem „Hel” potwierdziła, że nie pozostało im wiele drogi do celu.

– Jak tu jest tak codziennie, to o romantycznych zachodach słońca chyba możemy zapomnieć – rzuciła komisarz Julia Zawadzka, wzdychając.

– Nie po to tu przyjechaliśmy – odparł Brudny, mieląc w ustach kolejny kęs.

– Ale miło by było. Ty zawsze musisz być taki… taki…

– Sorry. Nie tak to miało zabrzmieć.

– Dobra już. Nieważne.

– No właśnie ważne. Przeprosiłem. Wiesz, że czasem potrafię palnąć…

Zawadzka uniosła brwi i zacisnęła usta w linię, co można było odczytać jako pełną zgodę, choć podszytą nutką ironii co do treści ostatnich słów partnera. Igor w istocie często najpierw robił, a potem myślał. Zupełnie odwrotnie niż na służbie, choć i wtedy zdarzało mu się działać w sposób, który większość przełożonych w najlepszym wypadku traktowała jako niepotrzebną samowolkę. Ratowały go intuicja, instynkt i wyniki. Po spotkaniu z Brudnym każdy złol prędzej czy później trafiał do więzienia. Albo do piachu.

– Trochę się tym wszystkim stresuję. – Julia zmieniła temat.

– Popatrz na to jak na kolejną robotę, którą trzeba wykonać. Tylko że teraz po prostu sobie zaśniesz, a gdy się obudzisz, robota będzie zrobiona.

– Ty to masz na wszystko odpowiedź, co?

– Nie wiem, czy na wszystko, ale to chyba rozsądne podejście. Dziś wieczorem zjemy po rybie i się odstresujemy, a jutro pójdziemy do tego doktorka, który przyjrzy się bliznom i wszystko ogarnie.

– Dla ciebie to „wszystko” jest takie proste… – Julia westchnęła i przeniosła wzrok na mijane zabudowania.

– Staram się podnieść cię na duchu. Masz, schowaj. – Brudny oddał jej folię po bułce. Przełknął ostatni kęs. – Takie zabiegi to w dzisiejszych czasach normalka. Na stół chirurgów plastycznych ustawiają się kolejki chętnych. Zresztą głównie kobiet. Pomyśl o tym w ten sposób.

– Jakoś nie mogę…

– Będzie dobrze. – Brudny zerknął na nawigację. – Do celu zostało dwieście metrów. Uśmiechnij się.

Partnerka posłała mu nieco sztuczny uśmiech. Naprawdę się denerwowała i Brudny to widział. Próbował ją wspierać na różne sposoby, ale szło mu jak po grudzie, bo nigdy nie był dobry w te klocki. Z prostej przyczyny. Przez pierwsze osiemnaście lat życia w piekle sierocińca sióstr hieronimek nikt nigdy mu nie pomagał i z każdym problemem musiał radzić sobie sam, potem zaś zamknął się na świat i tej pomocy nie oczekiwał. Dopiero gdy w jego życiu pojawiła się Julia, coś w nim drgnęło. Pojawiły się emocje, trudna do zdefiniowania więź, której z początku nie rozumiał i długo zrozumieć nie potrafił. Z czasem partnerstwo na służbie przeobraziło się w przyjaźń, ta zaś wyewoluowała w coś więcej. Przy okazji jednego ze śledztw odkrył, że ma brata i bratanicę. Szczelny do tej pory mur zaczął pękać i kruszeć, a Igor Brudny uczył się życia na nowo.

Na tę myśl Julii zrobiło się cieplej na sercu. On naprawdę się starał.

– Dziękuję ci – powiedziała i raz jeszcze się uśmiechnęła, tym razem bardziej promiennie. – Dziękuję ci, że mnie tu zabrałeś i tak mocno mnie wspierasz.

– Nie ma za co – odparł, co w tej sytuacji zabrzmiało, jak zwykle u niego, koślawo. – Dotarliśmy na miejsce – dodał, zerkając na drewniany szyld na ścianie budynku. – Pokoje „U Babci Heli”. To chyba jest wjazd na podwórko…

– Też tak myślę.

Brudny skręcił kierownicę i powoli wjechał przez otwartą na oścież bramę. Zaparkował przy szopie, wyłączył silnik i spojrzał na Julię.

– Wysiadamy? – zapytał.

– Z cukru nie jesteśmy – odparła. – Najwyżej bagaże zabierzemy później. Marzę o tym, aby wziąć gorący prysznic i napić się kawy.

– Na trzy?

– Trzy.

Zawadzka otwarła drzwi w momencie, gdy rozległ się grzmot. Do drzwi niewielkiego budynku o spadzistym dachu dobiegła z prędkością błyskawicy. Zdążyła tylko zauważyć, że wygląda na taki, który stał tu jeszcze przed wojną. Po chwili doskoczył do niej Brudny, też cały mokry. Wtedy drzwi się otworzyły.

– Proszę, proszę – rzuciła starsza kobieta z grubym blond warkoczem. Upływający czas wymalował na jej twarzy trudy istnienia, ale w oczach wciąż zdawał się żarzyć młodzieńczy wigor. – Pogoda dziś pod psem albo i gorzej. Państwo z daleka, prawda? – zapytała, gdy weszli do sieni.

– Z Zielonej Góry.

– Oj, to rzeczywiście kawał drogi. Tu mogą państwo powiesić płaszcze. Kluczyk do pokoju zaraz dam, a jeśli państwo głodni, to mogę coś przygotować. Mam w lodówce świeżego dorsza.

– Bardzo dziękujemy. – Julia posłała kobiecie promienny uśmiech.

Wnętrze domu okazało się bardziej przestronne, niż mogłoby się wydawać. Tuż obok wyjścia z sieni znajdowała się lada, która w zamierzeniu miała być zapewne czymś w rodzaju recepcji. Udekorowano ją ręcznie dłubanymi figurkami kutrów i żaglowców, prawdziwymi muszlami i ozdobami z bursztynu. Na specjalnym obrotowym wieszaku prezentowały się widokówki, nie brakowało też breloczków do kluczy, magnesów, smyczy i innych dupereli nawiązujących do morza i samego Helu. Na parapecie stały kwiaty doniczkowe, a na ścianie wisiało kilka czarno-białych zdjęć oraz sporych rozmiarów koło sterowe.

– Pokój numer sześć. Największy i najlepszy. Taki nasz, no, prezydencki. W cenie zwykłego oczywiście – oznajmiła kobieta, wręczając dwa klucze z ciężkimi drewnianymi brelokami w kształcie ryby. – Proszę się rozgościć i odpocząć po podróży, a ja z największą przyjemnością upichcę dla państwa kolację. Mają państwo jakieś bagaże?

– W samochodzie. Weźmiemy później, bo strasznie leje i…

– Leje, nie leje, bagaże trzeba rozpakować. Zaraz zawołam syna i on je przyniesie. Chodź tu, jest robota! – krzyknęła, kierując twarz w stronę korytarza prowadzącego na piętro.

– Naprawdę nie trzeba. Chłopak zmoknie i…

– A niech zmoknie. Z cukru nie jest. I tak całe dnie nic nie robi, tylko tłucze w te przeklęte gry komputerowe. Z tego pieniędzy nie ma i nie będzie, choć on buja w obłokach i twierdzi, że będą. Ech…

– Dziękujemy bardzo.

– O sprawy formalne proszę się nie martwić. Załatwimy je później.

– Jeszcze raz bardzo dziękujemy.

– Gość w dom, Bóg w dom. O, jest syn.

– Igor…

Brudny, zajęty podziwianiem zdjęć starych rybaków przy sieciach, dopiero teraz wygrzebał z kieszeni kluczyki do samochodu. Wręczył je piegowatemu nastolatkowi o bujnej czuprynie i smętnych oczach. Ten się ukłonił i zniknął w sieni, oni zaś ruszyli po schodach na górę. Minutę później byli już w swoim pokoju, choć w istocie należałoby go nazwać apartamentem. Przestronny salon z widokiem na promenadę i morze cieszył oko drewnianym wykończeniem i meblami, które mogły uchodzić za takie z duszą. Ściany zdobiły obrazy olejne przedstawiające zachody słońca i rybaków na morzu, a na komodzie stała majestatyczna replika jakiegoś żaglowca.

Brudny rozsiadł się w miękkim fotelu i pozwolił partnerce dokonać obligatoryjnego rekonesansu. Pomyślał, że chętnie by teraz zrobił sobie drinka i zapalił papierosa. Niestety, na terenie obiektu był absolutny zakaz używania wyrobów tytoniowych.

– Spójrz, jaka urocza sypialnia. I ten zapach. – Julia zaciągnęła się wonią drewna. – Przyznaj się, kto ci podpowiadał, żeby wybrać akurat to miejsce.

– Było dwa razy tańsze od hotelowego. No i urzekł mnie głos Babci Heli – odparł, podnosząc się z fotela. Zajrzał do wnętrza i położył dłoń na biodrze partnerki. – Łóżko też mi wygląda na solidne – dodał, obierając kierunek na południe i wymownie zaciskając palce na pośladku.

– No rzeczywiście, wypadałoby je ochrzcić, ale… – Pocałowała go w policzek. – Najpierw kawa, kąpiel i bagaże. Potem będziesz mógł zrobić ze mną, co ci się tam żywnie podoba.

– Stoi.

– Już?

– Nie igraj z ogniem…

– Dobra już, koniec. Nastawiam kawę, a ty przypilnuj bagaży. Już mi się tu podoba.

Brudny odprowadził ją wzrokiem, a gdy wyjrzała za okno, za którym powoli zaczynało się przejaśniać, pomyślał, że drugiej takiej kobiety nie znajdzie nigdzie na świecie. I jeśli do tej pory nie miał w życiu celu poza łapaniem bandziorów, to teraz go ma, a ten wyjazd będzie okazją na nowe otwarcie.

Uśmiechnął się pod nosem zupełnie nieświadomy faktu, że już wkrótce wszystkie jego plany szlag trafi.
===LxciECQWZVFkVGRVZQ85AGQAZVEzUTBWY1ZhWGlYaAw8WmgNa10=

Rozdział 2

– Zatem widzimy się w piątek. I proszę się tym wszystkim nie stresować. Jest pani, nieskromnie mówiąc, w najlepszych rękach – oznajmił doktor Adrian Milewicz i wyciągnął dłoń w stronę Zawadzkiej. Julia uścisnęła ją, a po niej zrobił to Brudny.

– Do zobaczenia, doktorze.

– Do zobaczenia.

Droga na zewnątrz zajęła im chwilę. Prywatna klinika o chwytliwej nazwie „New Life” mieściła się w dwupiętrowym budynku, a łączna powierzchnia wszystkich pomieszczeń nie przekraczała trzech tysięcy metrów kwadratowych. Mimo że nieduża, od pierwszej wizyty mogła jednak budzić zachwyt. Włoskie marmury, hiszpańskie gresy, przezierne, podświetlane kwarcyty, akwaria z pływającymi w nich miniaturowymi rekinami, do tego fantazyjne rośliny i kwiaty w designerskich donicach, a na parkingu połyskujące świeżością cuda niemieckiej i włoskiej motoryzacji. Luksus widać było na każdym kroku. Tu leczyli się, a raczej tworzyli swój wizerunek wiecznie pięknych i młodych, najbogatsi Polacy i Polki.

– Powiesz mi w końcu, ile to nas będzie kosztowało? – zapytała Julia, raz jeszcze omiatając wzrokiem przeszklone wejście do kliniki.

– Nie.

– No Igor…

– Nie powiem.

– Ale ty jesteś uparty…

– To i tak nie ma żadnego znaczenia. Gdyby cena za twoje szczęście wyniosła dwa czy trzy razy tyle, to i tak jakoś bym tę kasę zdobył.

– Obrobiłbyś bank?

– Nie wiem. Może.

– Dobra, niech ci będzie. I tak kiedyś mi powiesz.

– Nie powiem.

– Powiesz.

– Wsiadaj, bo to ostatnie dni, kiedy będziesz mogła zjeść jak człowiek. Potem tylko jogurciki. Przez rurkę.

– Bardzo śmieszne.

– Dorsz czy halibut?

– Sola.

– No to sola.

Zjedli w przyportowej smażalni, a potem przespacerowali się po porcie. Listopadowe słońce powoli kryło się za dachami budynków, a wiatr stawał się coraz bardziej przenikliwy. Julia, wtulona w ramię partnera, w milczeniu obserwowała, jak kolejne kutry rybackie wracają z połowów. Warkot ich silników zagłuszał skrzek kołujących nad mostkami mew, które nieustannie próbowały pikować na pokład w poszukiwaniu co smaczniejszych kąsków. W dokach i hangarach przy kei robotnicy niespiesznie wyładowywali z kutrów morski urobek. Pachniało jodem i rybami.

Brudny i Zawadzka przysiedli na murku. Na horyzoncie majaczyły ramiona dźwigów gdańskiego portu, a bardziej na lewo migały czerwone światła obwodu królewieckiego. Igor wyjął paczkę papierosów i poczęstował partnerkę, ale ta odmówiła, zamiast tego upiła łyk napoju z aloesu.

– Zwariowany jest ten świat… – mruknęła, poprawiając kołnierz swetra.

– Co masz na myśli? – zapytał, osłaniając się połą płaszcza, aby przypalić papierosa.

– Te czerwone światła to już Rosja, mam rację?

– Nie wiem, chyba tak. Kaliningrad?

– Królewiec.

– Zwał, jak zwał. – Igor wypuścił dym, który uleciał z wiatrem.

– No to teraz pomyśl sobie, że my tu żyjemy sobie wolni jak ptaki, a tam… ile to może być stąd? Pięćdziesiąt, sześćdziesiąt kilometrów…?

– Jakoś tak.

– No więc my tu sobie żyjemy jak pączki w maśle…

– Jak pączki w maśle?

– No wiesz, o co mi chodzi. Nikt nam nie narzuca, jak mamy żyć i w co wierzyć. Możemy mówić, gdy nam się coś nie podoba, głosować, na kogo chcemy, a jak trzeba, to wyjść na ulice protestować. A tam Putin trzyma ich wszystkich za mordę. Powiesz o jedno słowo za dużo i kolonia karna gdzieś na Syberii. Czyli pewna śmierć. Albo ni stąd, ni zowąd dostajesz wezwanie do wojska i z dnia na dzień lądujesz w okopie. Bo stary zgred ma kaprys, żeby zabrać trochę terytorium innego kraju. No i ludzie umierają zupełnie bez sensu, a ich żony i dzieci…

– Ich żony i dzieci tylko na to liczą. Za trupa dostają ponoć tyle, ile taki mężuś by nie zarobił przez kilka lat.

– Słyszałam o tym, ale wiesz, do czego dążę.

– Że mają tam przejebane.

– No, powiedzmy… zresztą dobra, nieważne.

Przez dłuższą chwilę milczeli, wpatrując się w horyzont. Po wodzie w ślimaczym tempie przesuwały się wielkie kontenerowce i rozświetlony prom. Do helskiego portu wracał ostatni w zasięgu wzroku kuter rybacki.

– Mamy jakieś plany na te kilka dni? – przerwała ciszę Julia.

– Mnie policyjna psycholog nakazała odpoczywać.

Julia prychnęła.

– Jakbyś kiedykolwiek się jej słuchał…

– Podobno jestem na granicy poczytalności i jest przeciwna mojemu powrotowi na ulicę.

– Kpisz sobie, prawda?

– Nigdy w życiu. Taką postawiła mi diagnozę i wyraźnie wyartykułowała, że ma zamiar porozmawiać o tym z Romkiem.

– W sumie to jej się nie dziwię. Dźgnąłeś się nożem rzeźnickim. To nie jest normalne.

– A czymże jest ta normalność?

– Na pewno nie polega na wbijaniu noża we własne ciało. Choćby w dobrej wierze.

Trudno było dyskutować z tym argumentem. Brudny zaciągnął się po raz ostatni i wyrzucił niedopałek do morza.

– Problem w tym, Julka, że trudno jednoznacznie ocenić, czym jest normalność. Sama przyznałaś, że tam… – wskazał na migające światła na horyzoncie – życie wygląda zupełnie inaczej. I w Rosji, czy tego chcemy, czy nie, to jest normalność, która u nas wydaje się upiorną abstrakcją. Dla wielu dzieciaków w sierocińcu życie pod batem Gwidony też było normalne. Bo nie znały innego.

– Coś w tym jest…

– Co nie znaczy, że rzeczywiście nie potrzebuję oddechu. – Brudny mocniej objął ramieniem partnerkę. – Cieszę się, że jestem tu z tobą. No i że się dogadaliśmy…

– Ja też.

Zawadzka wtuliła się w pierś partnera i przez dłuższą chwilę trwali tak w milczeniu, wpatrzeni w ciemniejący horyzont. Gdy płaszczem Brudnego szarpnął kolejny zimny podmuch, zeszli z murku i ruszyli w stronę miasta. Na promenadzie Julia wyjęła z kieszeni smartfon. Spojrzała na wyświetlacz.

– Chciałabym jeszcze zrobić krótką przebieżkę, więc jak chcesz, to idź do Heli i naszykuj dzbanek ciepłej herbaty – powiedziała. – Pomyślałam też, że przy okazji zajdę do lokalnej księgarni. Mijaliśmy ją, pamiętasz?

– Pamiętam.

– Na wystawce widziałam tu książki Ossowskiego, wiesz, tego, co pisze te popularne kryminały. Ostatnio wydał coś nowego, a to jedyny gość, którego książki naprawdę lubię.

– Nie znam.

– Ja za to miałam ostatnio dużo czasu na czytanie i naprawdę się wciągnęłam. Musisz spróbować, bo facet naprawdę ogarnia temat. Nie myli zatrzymania z aresztowaniem, trzyma się procedur, widać, że był na niejednej sekcji zwłok. Zresztą jest cholernie popularny. Wszyscy go czytają. Zwłaszcza tu, bo podobno mieszka gdzieś na Helu.

– Nie mam pojęcia, o kim mówisz, ale okej. Może się skuszę. Do później.

Pożegnali się i Zawadzka potruchtała wzdłuż promenady. Dobiegła do zachodniej kei, następnie zawróciła i skręciła w najbardziej obleganą uliczkę miasta, po sezonie prawie pustą, bo wszystkie pomniejsze knajpki i stragany już dawno zamknięto. Kilka otwartych restauracji też w większości świeciło pustkami, podobnie jak skryta w bocznej uliczce przytulna księgarenka. Julia, lekko dysząc, nacisnęła klamkę i przekroczyła próg. Rozległ się dzwonek sygnalizujący, że pojawił się nowy klient. W ostatniej chwili wzdrygnęła się, gdy w oknie wystawowym dostrzegła jakiś kształt. Obróciła się, ale postać zniknęła, jakby w jednej chwili wyparowała.

– Za bardzo się stresuję – mruknęła i pewniej wkroczyła do księgarni. Weszła pomiędzy półki, szukając interesującego ją tytułu. Kątem oka dostrzegła młodą brunetkę, która pojawiła się za ladą.

– Czy mogę jakoś pomóc? – zapytała dziewczyna. Na nogach miała czarne kozaki pod kolano, dżinsy z wysokim stanem, w które wcisnęła czarny T-shirt z logo jednej ze znanych i najczęściej podrabianych marek odzieżowych.

– Szukam najnowszej książki Ossowskiego.

– Nieobliczalny?

– Tak, właśnie. Autor pochodzi stąd, prawda?

– Tak. Nasza duma. Zapraszam do lady. Mam tu kilka sztuk i polecam każdemu klientowi. Kolejny jego świetny thriller.

Julia wychynęła zza regału w momencie, gdy za szybą wystawową znów mignął jej ten dziwny kształt. Powiodła za nim wzrokiem, ale zanim zdążyła się przyjrzeć, facet zniknął jej z oczu. Zastygła na chwilę, ale w końcu zignorowała go i podeszła do lady.

– Poproszę jeden egzemplarz. Rozumiem, że pani już po lekturze? – zapytała, wyjmując z nerki portfel.

– A jakże! Czytam wszystko, co wyjdzie spod jego pióra. I powiem pani, że uuu… – Westchnęła wyraźnie podekscytowana. – Co tam się dzieje, to…

– Dobrze, stop. Proszę nic nie mówić. Nie chcę nic wiedzieć. – Julia uśmiechnęła się lekko.

– Oczywiście. Nigdy bym pani niczego nie zaspojlerowała. Tylko… no zresztą proszę. – Wręczyła Zawadzkiej książkę. – Czterdzieści dziewięć dziewięćdziesiąt. Cena okładkowa, bo to nowość, a my nie możemy dawać takich rabatów jak giganci branży. Ale gwarantuję, że warto.

– Nie wątpię. Dziękuję i do widzenia.

– Proszę wpaść, jak pani przeczyta. Chętnie porozmawiam o wrażeniach po lekturze.

– Będzie mi miło. Raz jeszcze dziękuję. Spokojnego wieczoru.

– Nawzajem.

Na zewnątrz było już całkiem ciemno. Pachniało rybami i szykowanymi kolacjami. Z kominów ulatniał się dym, a w tle dało się słyszeć szum uderzających o keje fal i pokrzykiwania pracowników portowych. Julia rozejrzała się po ciemnym zaułku i wyszła na oświetloną latarniami promenadę. Była prawie pusta, nie licząc spacerującego kilkanaście metrów dalej mężczyzny z psem i faceta siedzącego na ławeczce. Wzdrygnęła się, bo odniosła wrażenie, że to ten sam, którego widziała w odbiciu szyby wystawowej.

Mocniej zacisnęła palce na książce i ruszyła pewnym krokiem w jego stronę. Miał na sobie czarny płaszcz i beret, a w dłoni trzymał jakiś przedmiot. Gdy dostrzegła, że to książka, pomyślała, że się wygłupiła, i przechodząc obok, posłała mu zwyczajowy w takich sytuacjach uśmiech. Wtedy facet podniósł się z ławki.

– Komisarz Julia Zawadzka? – zapytał.

– Słucham? – Przystanęła zdziwiona.

– Pani przyjechała tu z nadkomisarzem Igorem Brudnym, mam rację?

– A kim pan jest?

– Kimś, kto ma do przekazania informację o czymś strasznym.

– Pan mnie chyba z kimś pomylił. Do widzenia.

– To nie są żarty…

Zawadzka przyspieszyła kroku, bo nie miała zamiaru dyskutować z jakimś obcym facetem. Kimkolwiek był. Ku jej zdumieniu mężczyzna potruchtał za nią.

– Widziałem, że była pani w księgarni i kupiła książkę Doriana Ossowskiego. To wyjątkowo podły…

– Już powiedziałam, że mnie pan z kimś pomylił – przerwała mu szorstko. – Nie wiem, kim pan jest i czego pan ode mnie chce, ale ostrzegam, że jeśli będzie mnie pan dalej nagabywał, to może się to dla pana źle skończyć.

– Pani może mnie nie znać, ale ja znam panią oraz pani partnera. To, co chcę powiedzieć, jest naprawdę ważne. Tylko wy możecie ukrócić ten koszmar i…

– Żegnam pana.

Julia odeszła w nadziei, że mężczyzna odpuści, i z ulgą przyjęła do wiadomości, że pozostał na miejscu. Zerknęła przez ramię dopiero pod drewnianym szyldem domu, w którym wynajmowali swój apartament. Mężczyzna stał jak słup soli i się na nią gapił.
===LxciECQWZVFkVGRVZQ85AGQAZVEzUTBWY1ZhWGlYaAw8WmgNa10=

Rozdział 3

Ciemną piwnicę ogrzewały oddechy pięciu postaci.

Siedziały skulone w niewielkich klatkach przypominających przenośne kojce dla psów, drżąc z zimna, nagie i brudne. Jedna z nich nieustannie szczękała zębami, inna cicho pochlipywała. Po ich bladych ciałach pełzały refleksy płomieni poustawianych na podłodze świec, a każdy ich ruch śledziło oko zamontowanej przy suficie kamery.

– Umrzemy tu – jęknęła oparta o kraty blondynka. Przez rozmazany makijaż trudno było ocenić jej wiek, ale szczupłe i jędrne ciało zdradzało, że we wnętrzu wciąż tli się młodzieńczy żar. Długie jasne włosy opadały jej na nogi podciągnięte do piersi. – Dlaczego nas tu trzyma? Czego od nas chce? – zapytała, chowając głowę w dłoniach.

– Ile razy jeszcze będziesz zadawać te durne pytania? – warknął siedzący w klatce obok mężczyzna. Sporą część jego kościstego ciała pokrywały tatuaże, a w dolnej wardze i prawej brwi połyskiwały kolczyki. – Każdy z nas wie tyle, co ty. Czyli nic.

– Ale przecież ja nic nie zrobiłam. Ja…

– Zamknij się już, bo…

– Ty się zamknij! – poniósł się szorstki głos z przeciwnej strony piwnicy. Należał do tęgiej kobiety z dorodnym biustem, którego grawitacja od lat nie oszczędzała. Kobieta uklękła na wyściełającym klatkę poplamionym materacu, a piersi zakołysały się jak boje na morzu. Chwyciła się krat. – To niedługo się skończy. Musi. Przecież nie będzie nas tu trzymał w nieskończoność.

Wytatuowany mężczyzna prychnął wyraźnie zdegustowany.

– No bo ty akurat wiesz najlepiej, co z nami zrobi – rzucił kpiąco. – Ta młoda ma rację. Zdechniemy tu. Jak nie z głodu, to przyjdzie po nas i zabije.

– Tego nie wiesz.

– A co niby z nami zrobi? Wypuści? – Mężczyzna zarechotał. – Nie może nas wypuścić, bo wie, że to zgłosimy, a wtedy pójdzie siedzieć. Zresztą widziałaś, jak wygląda. To jakiś psychol.

– Może to jakaś gra? Może właśnie dlatego nosi maskę?

– Taaa… gra. Na pewno gra.

– A ta kamera to niby po co? – Kobieta przeniosła wzrok na urządzenie. – Przecież po coś musi tu być.

– Obserwuje nas, i tyle. Pewnie dodatkowo się przy tym brandzluje. I ta jego maska…

Kobieta spojrzała na mężczyznę z niesmakiem.

– Na twoim miejscu uważałabym na słowa.

– Bo?

– Bo skoro nas podgląda, to pewnie też podsłuchuje.

– A ty skąd możesz to wiedzieć? Może jesteś z nim w zmowie? To nie ty jesteś tu z nas najdłużej?

– Głupiś, chłopaku. I życia nie znasz.

Kobieta pokręciła głową i z powrotem rozsiadła się na materacu. Oparła głowę o pręty i zamknęła oczy.

Przez nieokreślony czas wszyscy trwali w milczeniu. Zresztą czas przestał mieć jakiekolwiek znaczenie. Zlał się w ciąg nieregularnie podawanych posiłków i przerywanych koszmarami drzemek. Początkowe dyskusje mające na celu znalezienie jakiegoś sensownego wytłumaczenia sytuacji, w jakiej się znaleźli, z każdą kolejną godziną gasły, wstyd przed wypróżnieniem się do zardzewiałych wiader stłumiła natura, smród fekaliów nie budził już takiego wstrętu jak na początku. Wnętrze piwnicy wypełniły marazm i apatia, przerywane czasem bezcelowo rzuconym w eter pytaniem albo eksplozją płaczu jednej z trzech młodych dziewczyn, równie bezcelową. Najczęściej jednak piwnicę wypełniała cisza pozwalająca słyszeć syczenie płonących knotów, bicie własnego serca i upiorne odgłosy przemykających po podłodze szczurzych łapek. Tak jak teraz.

– Idzie – rzuciła półszeptem tęga kobieta, a w odpowiedzi piwnicę wypełniły szybsze oddechy jej młodszych współtowarzyszek niedoli. – Nie odzywajcie się, dopóki wam nie każe. Jest na tym punkcie bardzo czuły.

Dwie z kobiet wycofały się rakiem w rogi klatek, trzecia zaczęła wydawać z siebie nieokreślone dźwięki, mężczyzna przekręcił się na materacu. Wtedy popiskiwania szczurów się nasiliły, a zaraz po nich do uszu więzionych dotarły odgłosy ciężkich kroków. Szczęknął zamek stalowych drzwi. Jeden, drugi. Rygiel. Drzwi otwarły się z paskudnym skrzypnięciem, a chwilę później do środka weszła postać w płaszczu do ziemi. Na głowie miała pokraczną maskę imitującą pomarszczonego starucha i perukę wzorowaną na tych noszonych przez elity epoki oświecenia. W rękach trzymała wiadro.

Stanęła w rozkroku i zlustrowała każdą z klatek. W otworach na oczy wyraźnie połyskiwały jej ciemne tęczówki, a z tego na usta w rytm oddechów pojawiał się i znikał obłoczek pary.

– Mmm… – mruknęła postać w masce i niespiesznie ruszyła w stronę klatek.

Przez kolejne kilkadziesiąt sekund człapała od kojca do kojca. Przy każdym przystawała na chwilę, oceniała sytuację i wyjmowała z wiadra sporych rozmiarów surową rybę, którą następnie wrzucała do środka. Przy przedostatnim zatrzymała się na dłużej. W nim siedział wytatuowany mężczyzna, który agresywnym spojrzeniem najwyraźniej próbował rzucić jej wyzwanie. Postać w masce przez chwilę stała i patrzyła, w końcu włożyła odzianą w skórzaną rękawiczkę dłoń do wiadra i wyjęła z niej kolejnego dorsza. Bez słowa wrzuciła go do klatki i obróciła się w kierunku ostatniego kojca. Nagle zastygła w bezruchu.

– Mam to zjeść? – warknął wytatuowany facet. – Przecież ta ryba jest surowa. To jakaś kpina. Najpierw główka sałaty, a teraz surowy dorsz?

Zamaskowana postać pomału się odwróciła i przykucnęła przy prętach klatki. Przekręciła głowę, a jej tęczówki błysnęły w świetle najbliższej dopalającej się świecy. Przez dłuższą chwilę w milczeniu wpatrywała się w wytatuowanego mężczyznę, a gdy ten agresywnie chwycił stalowe szczeble kojca i już miał otworzyć usta, aby wypluć morze bluzgów, gwałtownie chwyciła jeden z przegubów i wyszarpnęła rękę chudzielca na zewnątrz.

– Puszczaj, pojebie! Puszczaj, bo…

Mężczyzna nie dokończył, bo usłyszał chrupnięcie, a chwilę później jego ciałem wstrząsnął gwałtowny paroksyzm bólu. Zanim się zorientował, paliczek jego środkowego palca odpadł od reszty ciała.

Zamaskowana postać puściła rękę i w akompaniamencie wrzasków ofiary schowała cęgi do kieszeni płaszcza. Sięgnęła po rybę i z powrotem wrzuciła ją do wiadra, a w klatce wylądował fragment odciętego palca. Postać zaśmiała się pod nosem, wpatrując się w wijącego się z bólu mężczyznę, po czym nie reagując na jego wrzaski, niespiesznie odwróciła się w stronę ostatniej klatki. Odstawiła wiadro. Wbiła wzrok w struchlałą blondynkę. Zapukała w pręty.

– Proszę, nie… – jęknęła dziewczyna.

– Dziś twój wielki dzień – szepnęła.

– Nie, nie, błagam, nie…

Zgrzytnięcie zamka utonęło we wrzaskach rannego mężczyzny. Wtedy postać w masce wyjęła z kieszeni płaszcza obrożę i smycz. Przerażona blondynka nie oponowała. Chwilę później przypięta jak pies człapała na czworakach za postacią w masce.
===LxciECQWZVFkVGRVZQ85AGQAZVEzUTBWY1ZhWGlYaAw8WmgNa10=

Rozdział 4

Przez kolejne dwa dni Julia z Igorem korzystali z czasu wolnego. Pogoda ich nie rozpieszczała, bo od północy dmuchało, jakby zbliżało się kolejne zlodowacenie, ale przynajmniej nie padało, w związku z czym wypożyczyli rowery i pozwiedzali okoliczne bunkry, którymi Hel był usiany jak front wojenny lejami po bombach. W kilku miejscach musieli zmienić trasę, bo znienacka, czasem na środku ścieżki, wyrastały im przed nosem płoty odgradzające tereny ogólnodostępne od wojskowych. Kilka godzin spędzili też, spacerując po północnej stronie półwyspu, gdzie znajdowały się szerokie, urokliwe plaże. O tej porze można było iść godzinami, nie napotykając żywego ducha. To właśnie w tych momentach Julię mocniej gryzło sumienie.

– Chyba mocno się denerwujesz tym zabiegiem… – rzucił Brudny.

– Nie aż tak bardzo – odparła.

– Przecież widzę, że coś jest nie tak. Powiesz mi w końcu, o co chodzi?

Julia zdawała sobie sprawę, że długo nie utrzyma w tajemnicy spotkania z tamtym dziwnym mężczyzną. Igor był jak wykrywacz kłamstw i z początku myślała nawet, aby o wszystkim mu opowiedzieć, ale ostatecznie podjęła inną decyzję. Znała go wystarczająco dobrze, aby podejrzewać, że tak tego nie zostawi. Pół biedy, gdyby postanowił wyjść i faceta przegonić. Wtedy nawet by się ucieszyła. Obawiała się jednak, że takie spotkanie może przynieść odwrotny skutek, a Igor znów wdepnie w jakieś gówno. W końcu tamten dziwny typek ewidentnie chciał ich w coś wmieszać, samo zaś wspomnienie Ossowskiego, co gorsza w jakimś mało przyjemnym kontekście, sprawiło, że rzuciła książkę na półkę i do tej pory po nią nie sięgnęła.

Późnym popołudniem odstawili rowery do wypożyczalni i wygłodniali pomaszerowali w okolice portu. To tam rybacy każdego dnia dostarczali świeże ryby, z których lokalne gospodynie wyczarowywały kulinarne cuda. Tego wieczoru promenada oraz doki były jednak kompletnie wyludnione. Nawet jeśli o tej porze roku nigdy tłumów tu nie było, tak teraz między budynkami tylko hulał wiatr.

– Gdzie oni wszyscy się podziali? – zapytała, gdy przechodzili obok kolejnych zacumowanych kutrów. Tuż przed zmierzchem rybacy zwykle kręcili się po dokach, szykując łajby do porannego wypłynięcia w morze.

Igor nie odpowiedział, uznając, że to pytanie rzucone w przestrzeń. Zawsze wychodził z założenia, że im mniej ludzi, tym lepiej.

– Nawet knajpy są pozamykane. Nie uważasz, że to dziwne?

– Może jest jakiś ważny mecz? Coś tam słyszałem w telewizji, że gra reprezentacja i… zresztą, czy to ważne?

– W sumie nie.

– Jak nie znajdziemy niczego do jedzenia po drodze, to zjemy u Heli. Trzeba przyznać, że ma talent do kucharzenia.

– Ano ma.

Na zachodnim krańcu portu natknęli się na jedną otwartą smażalnię, więc postanowili wejść do środka. Wnętrze było dość surowe i bardziej przypominało peerelowskie jadłodajnie niż lokal gastronomiczny. Unoszący się zapach również przywodził na myśl czasy słusznie minione. Z kilkunastu stolików zajęte były zaledwie dwa. Usiedli przy tym najbliżej okna.

Puszysta kelnerka o piegowatej i rumianej twarzy zmaterializowała się zaraz po tym, jak odwiesili kurtki. Wręczyła im kartkę z daniami, która miała robić za menu.

– Dzień dobry. Coś do picia dla państwa? – zapytała, szczerze się uśmiechając.

– Macie może zimową herbatę?

– Mamy.

– To poproszę. A dla ciebie, Igor?

– Piwo.

Kelnerka dygnęła i odeszła, a oni skupili się na liście dostępnych dań. Składała się głównie z ryb. Wędzonych, pieczonych, smażonych, wszelakich. Kilka pozycji zostało wykreślonych z menu, w tym halibut i flądra, w związku z czym zgodnie uznali, że uraczą się smażonym dorszem z purée ziemniaczanym i kiszoną kapustą.

Wymienili kilka uwag dotyczących ich ostatniej wyprawy po bunkrach, ale zanim zdążyli rozgadać się na dobre, zamilkli. To jedno słowo usłyszane ze stolika, przy którym siedziało dwóch mężczyzn w średnim wieku, sprawiło, że serce Julii zabiło szybciej.

Trup.

– Tomeczek mówił, że podobno miała wydłubane oczy, a w bebechach roiło się od robactwa. No mówię ci, gruba sprawa. Od czasów Samborowej czegoś takiego u nas nie było.

– Myślisz, że to on?

– A kto inny? Dopiero co wyszedł z pierdla.

– Widziałem go ostatnio. To już stary człowiek…

– Stary, ale jary. Widziałeś jego łapy?

Mężczyzna z siwą brodą podrapał się po policzku i sięgnął po kufel.

– No nie wiem… – Wychylił do dna. – Może to on, a może nie. W każdym razie na moje, to Buchenwald nie byłby takim idiotą. I to jeszcze we wraku? – Pokręcił głową i odstawił kufel. – Masz kontakt z Marusarzem?

– Dzwoniłem, ale mnie odbijał.

– W sumie mu się nie dziwię. Pewnie ma roboty po kokardy.

– Na bank.

Mężczyźni zmienili temat na zbliżający się mecz reprezentacji, który pozwalał przedłużyć szanse awansu Polski na mistrzostwa świata. Z rozmowy wynikało, że miał zostać rozegrany dziś wieczorem. Najwyraźniej to jednak nie mecz wyludnił ulice miasta. Julia poczuła suchość w gardle i automatycznie przełknęła ślinę.

– Dziwnie się zachowujesz – rzucił Igor półgębkiem. – Dobrze się czujesz?

– Tak, dobrze, ale… – Zamilkła i przeniosła wzrok na zacumowane przy kei kutry rybackie. Nie musiał powtarzać pytania, aby zrozumiała, że tym razem nie odpuści. Zebrała się w sobie. Z powrotem spojrzała partnerowi w oczy. – W tamten wieczór, kiedy poszłam pobiegać, zaczepił mnie jakiś dziwny facet. Wiedział, jak się nazywam i że przyjechałam tu z tobą.

– Czego chciał? – Brudny nie zmienił tonu.

– W sumie to nie wiem. Chciał przekazać jakąś informację o – ułożyła palce w cudzysłów – strasznych rzeczach. Powiedział też, że to ważne i… – westchnęła ciężko – tylko my możemy ukrócić ten koszmar.

Brudnemu drgnęła powieka, ale zachował kamienny wyraz twarzy. Julia pomyślała, że nawaliła. Dopiero co się zeszli, a ona już próbowała ukrywać przed nim niewygodne fakty.

– Przedstawił się? – zapytał, jakby w ogóle go to nie ruszyło.

– Nie.

– Powiedział coś jeszcze?

Julia zamknęła oczy i przytaknęła.

– Wspomniał coś o Ossowskim. Tym pisarzu, o którym ci mówiłam i którego książkę kupiłam.

– Co konkretnie?

– Powiedział, że… – Nerwowo odgarnęła włosy. – Zresztą czy to ważne? Po co w ogóle o tym gadamy?

– Widzę, że to cię męczy. To zaś oznacza, że facet osiągnął swój cel. Wyprowadził cię z równowagi.

– Nie wyprowadził mnie z równowagi, tylko… ech… zostawmy to może, okej? To był jakiś dziwak, i tyle.

– Julia… – Brudny nakrył jej dłoń własną. – Powiedz mi, co ten facet powiedział ci o Ossowskim.

Pomyślała, że wpadła jak śliwka w kompot. A Igor nie ustąpi. Zdrobnienia jej imienia nie używał tylko wtedy, gdy sprawa zaczynała się robić poważna.

Westchnęła.

– Powiedział, że to podły gość. Wtedy mu przerwałam. – Odchrząknęła. – I przepraszam, że nic ci nie powiedziałam. Nie chciałam, abyś tam poszedł i zaczął z nim gadać, bo facet miał w sobie coś upiornego. A w ostatnim czasie wystarczy mi upiornych rzeczy. Bałam się, że jeszcze zainteresujesz się sprawą i znów wdepniesz w jakieś bagno. Ty masz to… – zaśmiała się ironicznie – kurwa, w genach.

Teraz to Brudny zarechotał, ale uśmiech szybko zgasł mu na ustach.

– Powinnaś mi powiedzieć, ale wiesz co? – zapytał. – Jebać go. I tamtych też. Nawet tego trupa. Jesteśmy tu tylko po to, żebyś przeszła ten zabieg. Za dwa dni chirurg usunie blizny, a potem wracamy do domu. Pasuje?

Zawadzka pokiwała głową z wyraźną ulgą. W tym samym momencie przy stoliku pojawiła się kelnerka. Postawiła na blacie herbatę i piwo, po czym przyjęła zamówienie. Tego wieczoru Igor i Julia nie rozmawiali już ani o dziwnym facecie, ani o odkrytym we wraku trupie. Zjedli, poszli do apartamentu, pokochali się i obejrzeli film. Nie mieli pojęcia, że ich usilne próby ucieczki od tematu od początku są skazane na niepowodzenie.
===LxciECQWZVFkVGRVZQ85AGQAZVEzUTBWY1ZhWGlYaAw8WmgNa10=

Rozdział 5

Sambor Buchenwald był mężczyzną doświadczonym przez życie. Mało mówił, bo wolał gesty niż słowa, a poza tym dziś mało kto się do niego odzywał. Język w gębie co prawda miał, ale używał go oszczędnie i tylko w bezpośrednim kontakcie ze swoją żoną, której już nie było, Anną Buchenwald z domu Depka, której pamięć pielęgnował, a którą poślubił przed obliczem Boga czterdzieści dwa lata wcześniej w gotyckim Kościele Świętych Piotra i Pawła w Pucku, gdy jego twarz nie była jeszcze tak strzaskana słońcem i przeżarta solą oraz wiatrem z północy, a inne kobiety patrzyły na jego obrączkę z zazdrością, bo silne dłonie zawsze się kobietom podobają, tak jak niebieskie oczy, krzepkie ramiona i żyły na rękach, te miał do tej pory. To, nad czym ubolewał najbardziej, to fakt, że rzadko też rozmawiał z córką Wandą, bo ona nigdy nie chciała go słuchać, buntowała się, powtarzając, że pragnie żyć po swojemu, a to „swojemu” było naiwne i głupie, tylko imprezy i hulaj dusza, piekła nie ma, ale weź tu wytłumacz niepokornej dziewczynie, co to jej hormony w ciele diabelskie tańce grają, że życie to nie bajka i trzeba się napracować, żeby mieć na chleb, bo ten z nieba nie spadnie, choć w Biblii podobno spadł, manna z nieba czy jakoś tak, Sambor nie do końca pamiętał.

Wanda życia nie znała i bardzo go to wtedy martwiło, bo on życie znał i nabrał do niego pokory. Jego poorana głębokimi bruzdami twarz codziennie mu o tym przypominała, gdy tylko spojrzał w lustro, a spoglądał codziennie, bo golił się regularnie, smarując te bruzdy mydłem rozprowadzanym pędzlem z sierści borsuka, a potem już pianką, ostatnio firmy Gillette.

– Ty masz w ogóle jakieś plany na przyszłość? Poza tymi łubu-dubu i świeceniem gołą dupą? – zapytał Wandę lata temu, w nerwach, gdy po kolejnym lichym połowie natknął się w łazience na malującą się przed lustrem córkę. Na wcześniej zadane pytania dotyczące miejsca, do którego się wybierała, i godziny powrotu do domu, nawet nie raczyła zareagować. Ten obraz pojawiał się w jego głowie każdego dnia od dwudziestu lat.

– Mamo! – krzyknęła oburzona.

– Jakie „mamo”? Popatrz na siebie. Ta sukienka ledwo ci pośladki zakrywa!

– Nie znasz się! I daj mi spokój! Jestem dorosła!

– Ale wciąż mieszkasz w moim domu!

– Już niedługo. Wychodzę!

Ręka go zaświerzbiła, ale w ostatniej chwili się powstrzymał, a córka, posławszy mu pogardliwe spojrzenie, przemknęła obok i zarzuciwszy na ramię połyskującą torebkę, na którą nie miał pojęcia, skąd wzięła pieniądze, wyszła z domu. Rozmowa z żoną niewiele pomogła, bo ta trzymała stronę Wandy.

– Z młodością nie wygrasz. Nie pamiętasz, jacy byliśmy w jej wieku? – próbowała uspokoić skołatane nerwy męża Anna.

– Kiedyś to były inne czasy – skwitował.

– Też byłeś łobuzem, a i ja do aniołków nie należałam. Wandzi w końcu minie. Poza tym ma już dwadzieścia lat. Jest kobietą. Nie możesz jej traktować jak małej dziewczynki.

– Tylko że ja w ogóle nie potrafię się z nią porozumieć…

– Uczy się dobrze. W wakacje dorabia. A dziś taka moda. Nie możemy mówić jej, jak ma się ubierać, a tym bardziej trzymać jej pod kloszem.

– To się kiedyś źle skończy. Wspomnisz moje słowa.

Mijały miesiące, a Wandzi nie przechodziło. Co gorsza, w jego ocenie sprawy szły w coraz mniej przewidywalnym kierunku. Co prawda egzaminy na studiach zaliczała regularnie, ale trudno mu było udawać, że nie słyszy plotek o tym, że córka prowadzi się nieobyczajnie. Hel był małą mieściną, w której sąsiedzi wiedzieli o sobie wszystko. Fakt, że studiowała, a za co za tym idzie, większość czasu spędzała w Gdańsku, niczego w tej kwestii nie zmieniał, bo dokładnie taki sam kierunek edukacji obrała większość jej rówieśników z sąsiedztwa, a do tego letnie powroty do domu naznaczone były szaleństwami w towarzystwie nowobogackiej młodzieży, która Półwysep Helski upodobała sobie jako mekkę sportów wodnych i nieustanną imprezownię w jednym. Pogłoski o tym, co dzieje się na kempingach w Chałupach, urastały do legend, o których wolał nawet nie myśleć.

– Nie wierz, tato, w to, co powtarzają te głupie kwoki – tłumaczyła mu córka. – Owszem, czasem rozpalimy ognisko, wypijemy piwko czy dwa, ale nikt tam nie urządza dzikich orgii.

– A ta plaża nudystów?

– No jest, ale to frajda dla turystów. Ja tam nie chodzę.

A potem stało się to, co się stało. Wandzia po raz kolejny nie wróciła do domu. Co prawda stosunkowo często sobotnią noc kończyła u przyjaciółki we Władysławowie, aby dzień później jechać już do gdańskiego akademika na kolejny tydzień zajęć, ale Sambor nie potrafił się do tego przyzwyczaić. Jego obawy miały silne podstawy, bo natura obdarowała Wandzię nieprzeciętną urodą, po matce rzecz jasna, bo Anna w niczym jej nie ustępowała. Blond włosy do pasa, wielkie szmaragdy zamiast oczu, figura modelki. Była jego skarbem i kochał ją nad życie, dlatego pragnął, aby córka w końcu zmądrzała i nie kusiła losu, zwłaszcza że w telewizji coraz częściej słyszało się o zaginięciach bądź porwaniach młodych kobiet. Trójmiejski półświatek specjalizował się w handlu żywym towarem, a kolejni gangsterzy nawet specjalnie się z tym nie kryli, bo policję mieli w kieszeni. W Gdańsku, Sopocie i Gdyni kluby nocne wyrastały jak grzyby po deszczu i pomimo plotek o tych wszystkich bezeceństwach, które się tam działy, funkcjonowały jawnie i bez problemów. To nieustannie spędzało mu sen z powiek, ale nie umiał znaleźć wspólnego języka z córką ani antidotum na swoje lęki. Uważał, że jest stary i bezużyteczny, choć dopiero nieśmiało zbliżał się do pięćdziesiątki.

Dziś Sambor Buchenwald czuł się jak trup.

Mimo to chwycił kościstymi palcami sieci i zaczął je zwijać, od czasu do czasu wyjmując spomiędzy oczek jakiegoś skorupiaka albo kiść morskich glonów, które następnie wyrzucał do wody. Wymagało to sporej krzepy, ale jego sześćdziesięcioośmioletnie ciało wciąż nie ulegało pokusie zakolegowania się z jakimś nowotworem albo innym choróbskiem, może dlatego, że w trupa nie było już sensu inwestować, tak to sobie czasem tłumaczył. W kąciku ust wisiał mu papieros, a nad głową skrzeczały mewy.

– Głupie – mruknął pod nosem, bo przecież połów był nieudany, sieci puste, a ptaszyska i tak latały mu nad głową, jakby te były pełne.

Zaciągnął się, bo naszła go refleksja, że w ogóle niepotrzebnie otworzył usta. Marnotrawstwo, pomyślał. Czcze gadanie, które nic nie zmieni. Zaciągnął się po raz ostatni, wyrzucił niedopałek za burtę i dalej zaczął zwijać sieci. Gdy kończył, dostrzegł w doku policyjny radiowóz. Wysiadło z niego dwóch nieumundurowanych policjantów. Jednego z nich znał aż za dobrze.

Odłożył sieci w kąt i zapalił kolejnego papierosa. Sięgnął po puszkę Coca-Coli. Wypił na raz i zgniótł ją w palcach, jakby była zrobiona z papieru. Splunął, gdy mężczyźni stanęli przy burcie.

– Złaź tu, Buchenwald – rzucił szorstko ten starszy. Miał na sobie dżinsy i taktyczną kurtkę. Na głowie nosił czapkę z daszkiem. – I pospiesz się, bo nie będę tu marzł do usranej śmierci – dodał, nie dostrzegłszy spodziewanej reakcji.

– Czego chcesz? – warknął Sambor.

– Nie ty tu będziesz zadawał pytania.

– To spierdalaj.

– Sam tego chciałeś.

Kuter delikatnie się zabujał, gdy mężczyźni weszli na pokład. Mewy zerwały się z relingów i odfrunęły na zacumowaną obok łajbę. Powiał zimny wiatr.

– Dawaj łapy. Jesteś zatrzymany do wyjaśnień – oznajmił policjant.

Sambor splunął mu pod nogi, bo uznał, że i tak powiedział już zdecydowanie za dużo. Policjant westchnął i chwycił rybaka za ramię, następnie kilkoma szybkimi ruchami wykręcił mu ręce i założył na nadgarstki kajdanki.

– Jeśli to ty, to pożegnaj się z morzem. Już nigdy więcej go na oczy nie zobaczysz – syknął starszy stopniem do ucha rybaka, a potem razem z młodszym kompanem chwycili go za ramiona i w akompaniamencie skrzeczenia mew wyprowadzili na keję.

Kiedy pakowali go do radiowozu, na północy znów zebrały się czarne chmury. Tej nocy morze znów miało być niespokojne.
===LxciECQWZVFkVGRVZQ85AGQAZVEzUTBWY1ZhWGlYaAw8WmgNa10=

Rozdział 6

Brudny stał przed wejściem do budynku i palił papierosa. Przyglądał się spacerującym ludziom i latającym mewom. Te ostatnie darły się jak zwykle, ale zachowanie mieszkańców wyraźnie odstawało od normy. Z ich rozmów biła niezdrowa ekscytacja, a niemal każda dotyczyła znalezionej w pobliskim wraku dziewczyny. I czy tego chciał, czy nie, jeśli chciał zapalić i nie oddalać się od swojego pokoju, musiał ich słuchać.

– Słyszałem, że ten psychol wykroił jej wszystkie flaki.

– No, też to słyszałem. I podobno w środku zaszył szczura.

Wtedy zwykle padało „o Boże”, „o Chryste” albo najlepiej oddająca emocje swojska „kurwa”, po czym następowała wyraźna ekscytacja i teorie dotyczące pozbawienia życia młodej kobiety gwałtownie multiplikowały. Z rzadka ktoś się zamyślał, zasępiał, większość jednak traktowała temat tak, jak traktują go żądni wrażeń odbiorcy medialnego szlamu – jak news dnia.

Brudnego też korciło, aby zajrzeć do internetu. W żadnym wypadku nie miał zamiaru w cokolwiek się angażować, ale ciekawość była niezwykle trudna do ujarzmienia, zwłaszcza że – nawet biorąc poprawkę na ludzką skłonność do koloryzowania – wszystko wskazywało na wyjątkowo brutalne morderstwo. Opanował się jednak, bo czuł przez skórę, że gdyby jednak zdecydował się wejść na tę ścieżkę, trudno byłoby mu z niej zawrócić.

– Słyszał pan o tym horrorze we wraku?

Igor odwrócił się w kierunku gospodyni, która wychynęła zza drzwi z miotłą w dłoni. I weź tu się odetnij. Jak na złość, pomyślał. Pani Hela zaczęła ochoczo zamiatać ganek.

– Nie – odparł i natychmiast ugryzł się w język. Zaraz potem naszła go gorzka refleksja, że może właśnie tego chciał, wszak to była najgorsza odpowiedź z możliwych.

Babcia Hela wykorzystała sytuację błyskawicznie.

– Straszna historia. Przerażająca. Taka młoda dziewczyna. Toż to świat już kompletnie zwariował – wyrzucała z siebie, jakby strzelała z uzi. – Mówią w telewizji, że policjanci znaleźli ją w Wicherku, znaczy, tamtym wraku, ORP Wicher się nazywa, co to od lat stoi na plaży zaraz za terenem wojskowym. Podobno ręka, noga, mózg na ścianie…

– Tak, wiem. Dzień po przyjeździe byliśmy tam z Julią na spacerze. Wyjątkowo przykra sprawa.

– Przykra? – Babcia Hela się obruszyła. – Toż to horror jakiś, proszę pana. Mam nadzieję, że dorwą tego, który jej to zrobił. I za jaja powieszą. – Zamaszyście machnęła miotłą. – Takich to ja bym, proszę pana… ech… przepraszam, ale takie mną nerwy szarpią, że hej. Nerwy i zgroza. No bo jak to tu? Na Helu? Pod okiem wojska? Nie do wiary, po prostu nie do wiary…

Brudny zgasił papierosa w popielniczce. Wyczuł, że na końcu języka zalega pytanie, ale ostatecznie stłumił w sobie potrzebę jego zadania i posławszy kobiecie uprzejme spojrzenie, zniknął we wnętrzu budynku. Na schodach poczuł w kieszeni wibrację smartfona. Wyjął urządzenie i spojrzał na wyświetlacz. Pomyślał, że przed światem nie ucieknie. Cofnął się do recepcji, rozsiadł się w skórzanym fotelu i odebrał.

– Dzień dobry, inspektorze – przywitał się z rytualną już niemal emfazą.

– Dzień dobry, nadkomisarzu – usłyszał w odpowiedzi.

– Dzwonisz z tego powodu, z którego myślę, że dzwonisz? – zapytał, tym razem już normalnym tonem.

– Aż się boję zapytać…

– Nie mam z tym nic wspólnego.

– Tego nie powiedziałem…

– Ale tak pomyślałeś.

– No…

– Dzięki. – Brudny zmełł w ustach przekleństwo. Z inspektorem Romualdem Czarneckim starał się ograniczać bluzganie do absolutnego minimum. – Twoja szczerość mnie urzekła – dodał.

– Po prostu… – Komendant odchrząknął, a Igor oczami wyobraźni ujrzał, jak poprawia wiecznie obsuwające się okulary. – Wszystko u was w porządku?

– Jak najlepszym. I uspokoję cię, Romek. Ta sprawa mnie nie interesuje i nie zainteresuje. Julka jutro ma zabieg i gdy tylko opuści klinikę, wracamy do domu.

– W razie jakichkolwiek problemów dzwoń śmiało. Mam sporo znajomych w pomorskiej komendzie. W końcu to tam stawiałem pierwsze kroki.

– Dzięki, ale ty mnie chyba nie słuchasz.

– Słucham, ale jak znam życie, to wolę dmuchać na zimne. Obaj wiemy, że Igor Brudny to taki gość, który…

– …przyciąga kłopoty – dokończył za niego komisarz. – Tak, wiem, słyszałem to już z twoich ust kilka razy. Ale nie tym razem. Co u żony? – zmienił temat.

– A dziękuję. Zdrowie dopisuje, a i trochę więcej wolnego czasu udało się wygospodarować. Wczoraj byliśmy na kolacji. A co u Julii?

– Trochę się tym wszystkim stresuje. To znaczy zabiegiem. Nie trupem. A teraz wybacz, Romek, ale muszę kończyć.

– Jasne. Nie przeszkadzam. Życz jej ode mnie powodzenia.

– Przekażę. Cześć.

– Cześć.

Brudny wbił wzrok w stojącą na ladzie makietę żaglowca i przez następnych kilkanaście sekund gapił się nań pustym wzrokiem. Gdy w sąsiednim radiu zabrzmiał głos reporterki zapowiadającej pojawienie się na antenie rzecznika prasowego komendy wojewódzkiej, poderwał się z fotela i pospieszył na górę. Przemknęła mu przez głowę myśl, że znów odezwała się ciążąca na nim klątwa, ale czym prędzej ją odrzucił. Dość głupot, pomyślał. I wmawiania sobie rzeczy, które nie istnieją. Wtedy smartfon odezwał się po raz drugi. Zmarszczył brwi, gdy zobaczył numer na wyświetlaczu. Nie miał go w książce adresowej, a nie należał do ludzi, który swój własny rozdają na lewo i prawo. Mimo to odebrał.

– Słucham?

– Nadkomisarz Igor Brudny?

– Kto mówi?

– Pan może mnie nie znać, ale ja znam pana.

– Kto mówi? – powtórzył, tym razem znacznie ostrzej.

– Nazywam się Konrad Kryża i jestem dziennikarzem oraz podcasterem. Dzwonię do pana, bo…

– Skąd masz ten numer? – Brudny mocniej ścisnął palcami obudowę smartfona.

– Już mówiłem. Jestem dziennikarzem. Mam swoje źródła.

– No to posłuchaj mnie teraz uważnie, panie Kryża. – Igor znów cofnął się na parter. Nie chciał, aby Julia go usłyszała. – Skasuj ten numer z książki adresowej i zapomnij, że kiedykolwiek go miałeś. Jeśli zadzwonisz jeszcze raz, to cię znajdę, wtedy pogadamy po mojemu. A teraz spierdalaj.

Brudny się rozłączył i jeszcze przez kilkadziesiąt minut czekał na reakcję ze strony niedawnego interlokutora. Facet nie zaryzykował ponownego kontaktu, ale na wszelki wypadek zapisał jego numer. Kryża. Na dłuższą chwilę zawiesił wzrok na wyświetlaczu. Gdzieś już słyszał to nazwisko, ale nie mógł sobie przypomnieć gdzie i kiedy. W końcu schował telefon do kieszeni i ruszył na górę.

W pokoju unosił się uroczy zapach, którego nie potrafił nazwać, bo na zapachach się nie znał i potrafił je dzielić tylko na przyjemne, nieprzyjemne i trupie. Dochodził z łazienki, skąd przez szparę w drzwiach nieśmiało snuły się języki pary wodnej. Igor poczuł nagły przypływ pożądania, więc błyskawicznie się rozebrał i nagi wkroczył do środka. Julia z zamkniętymi oczami leżała w spienionej wannie, z której wystawała jedynie głowa i kawałek kolana. Usłyszawszy, że wszedł do środka, uchyliła powieki.

– Hmm… – mruknęła z zadowolenia. – Czy ten stojący na baczność żołnierz ma wobec mnie jakieś plany? – zapytała zaczepnie.

– Zapytaj go sama – odparł Brudny, podchodząc do wanny.

Julia uniosła się, a piana zafalowała. Posłała partnerowi lubieżne spojrzenie i delikatnie ujęła w dłonie sterczący członek. Starannie obmyła go wodą, a potem objęła go ustami, chwytając Igora za pośladki i gwałtownie go do siebie przyciągając. Pieściła go w ten sposób przez kilka minut, a gdy żądza osiągnęła apogeum, Brudny chwycił Julię i jednym szarpnięciem wyciągnął z wanny, jakby ważyła tyle co pióro. Zaczęli się całować, namiętnie, agresywnie, wtedy Igor znów uniósł Julię i posadził na pralce, następnie klęknął, objął uda i odwdzięczył się partnerce, wkładając w to całą swoją pasję. Przez następne pół godziny wytrzymałość pralki, wanny, szafki i umywalki zostały przetestowane na wszelkie możliwe sposoby, a gdy w końcu obojgiem targnęła seria silnych spazmów, rozluźnił wplecione we włosy Julii palce i oparł głowę na jej ramieniu.

– Kocham cię – wyszeptał jej do ucha, a ona mruknęła z zadowolenia.

– Obiecaj, że to się nigdy nie zmieni, a ty będziesz rżnął mnie tak dobrze do końca świata.

– Masz to jak w banku.

– Kocham cię.

Pocałowali się i jeszcze przez kilkadziesiąt sekund cieszyli się chwilą, aby zaraz potem zabrać się do sprzątania. Piana była nawet na suficie i zaczęli się zastanawiać, czy aby nie przesadzili, a Babcia Hela nie da im za ten nieobyczajny wybryk stosownej reprymendy. W końcu uznali jednak, że pewnie nie takie rzeczy już widziała i słyszała, i po ogarnięciu łazienki nadzy ułożyli się na kanapie. Julia nakryła ich kocem.

– Boję się włączyć wiadomości – zażartowała, chwytając pilota.

– To i tak niczego nie zmieni.

– To co, włączamy?

– Przestań się wygłupiać.

Zawadzka wcisnęła przycisk i ekran płaskiego telewizora ożył. Trafili na reklamy, a zaraz po nich popołudniowe wiadomości. Prowadząca je prezenterka zaczęła od „szokującej zbrodni na Półwyspie Helskim”. Wymienili się znaczącymi spojrzeniami, ale Julka nie zmieniła kanału.

Wczorajsze odkrycie we wraku polskiego niszczyciela ORP Wicher wciąż szokuje cały kraj. Zwłoki niezidentyfikowanej młodej kobiety zostały odnalezione przez jednego z mieszkańców miejscowości Hel, który natknął się na nie podczas porannego spaceru z psem. Pomimo trwających czynności policja nie kryje, że stan zwłok wskazuje na udział osób trzecich. Rzecznik komendy wojewódzkiej w Gdańsku, podkomisarz Aleksandra Ratajczak, nie zamierza jednak zdradzać szczegółów śledztwa.

Na ekranie telewizora pojawiła się ruda policjantka po czterdziestce.

Policjanci wydziału kryminalnego prowadzą czynności w sprawie prawdopodobnego zabójstwa. W tej chwili dla dobra śledztwa nie możemy ujawniać żadnych dodatkowych informacji. Prosimy natomiast o kontakt wszystkie osoby, które w środowy wieczór oraz noc ze środy na czwartek znajdowały się w pobliżu wraku ORP Wicher lub są w posiadaniu wiedzy dotyczącej personaliów ofiary.

Po tej wypowiedzi na ekranie znów pojawiła się prezenterka, która zapowiedziała kolejny materiał. Chwilę później zastąpił ją szczupły mężczyzna w okularach i czapce. Jego twarz została profesjonalnie rozmazana, a tembr głosu zmieniony.

Natknąłem się na nią jakoś po piątej nad ranem. Było jeszcze ciemno, ale Gigant, znaczy się pies mój, nagle w okolicy wraku stał się niespokojny. Zaczął szczekać, a potem przez dziurę w burcie wślizgnął się pod pokład. Wołałem go, ale nie reagował na komendy, więc wczołgałem się tam za nim. Gdy poświeciłem latarką i zobaczyłem, przy czym węszy… proszę wybaczyć… to był straszny widok. Okropny. Istny horror.

Po wypowiedzi świadka pojawił się materiał z miejsca zbrodni, a potem w kilku słowach przypomniano o zabójstwie, do którego doszło dwie dekady wcześniej. Wówczas też ofiarą była młoda dziewczyna. Nazywała się Wanda Buchenwald, a o jej zamordowanie oskarżono jej ojca, Sambora Buchenwalda, na którego kutrze odnaleziono zwłoki. Sambor Buchenwald usłyszał wyrok dwudziestu pięciu lat pozbawienia wolności, ale za dobre sprawowanie więzienie w Sztumie opuścił pięć lat przed końcem wyroku. Po tych słowach na ekranie znów pojawiła się rzecznik prasowa komendy wojewódzkiej, która na sugestywne pytanie dotyczące podejrzanego, ucięła rozmowę.

Za wcześnie na wskazywanie winnego. Czynności trwają.

Igor z Julią obejrzeli jeszcze materiały dotyczące kolejnej afery na Wiejskiej, udanego ataku ukraińskich dronów na rosyjskie lotniska, tragedii na autostradzie, w której zginęło czterech obywateli, oraz zbliżających się podwyżek cen energii. Gdy na ekranie pojawiło się dwóch polityków z przeciwnych obozów, którzy namiętnie zaczęli obrzucać się oskarżeniami o wszystko, Brudny wysunął się spod koca i sięgnął po majtki.

– Idę zapalić – oznajmił i poszukał wzrokiem skarpetek.

– Przerzuciłbyś się w końcu na elektroniki, to nie musiałbyś co pięć minut wychodzić na tę pizgawicę.

– Nie przejdzie.

– No tak…

Brudny ubrał się i wyszedł, a Julia sięgnęła po IQOS-a. Zaciągnęła się, podeszła do okna i przez dłuższą chwilę wpatrywała się ponad dachami rybackich chałup w ciemniejący horyzont. Na północnym wschodzie znów zbierały się ciemne chmury, a morze wydało jej się bardziej ponure niż zwykle. Pomyślała, że chciałaby mieć już ten zabieg za sobą, i poszła nastawić wodę na kawę.
===LxciECQWZVFkVGRVZQ85AGQAZVEzUTBWY1ZhWGlYaAw8WmgNa10=

Rozdział 7

– To ci nie pomaga, Sambor.

Nadkomisarz Wojciech Jaworski przetarł dłonią nieogoloną twarz, jakby chciał zedrzeć sobie skórę z policzków. Westchnął ciężko, cmoknął, w końcu nachylił się nad blatem stołu.

– Zacznij gadać albo… – poderwał się z krzesła – a zresztą chuj z tym – rzucił w nerwach i wyszedł z pokoju przesłuchań. Za nim podreptał sierżant Adam Bielecki.

– I co z nim robimy? – zapytał.

– Sprawdziłeś już jego alibi? – warknął partner i nie czekając na odpowiedź, dodał: – To na chuj się pytasz?

Bielecki spuścił głowę. Z Jaworskim lepiej było nie zadzierać. Pracował z nim od czterech miesięcy tylko dlatego, że nikt inny nie chciał, a on był następny w kolejce. Od trzech lat nadkomisarz planował przejść na emeryturę, ale do tej pory trwał na stanowisku, wściekły, że nie może dochrapać się awansu na podinspektora. To oczywiście odbijało się na jego i tak trudnym charakterze. Nikt nie był w stanie wytrzymać z nim dłużej niż pół roku, a kolejnych partnerów regularnie wysyłał do cywila albo psychiatryka. Skompromitowana legenda – tak o nim mówili, a wszystko przez cień, który padł na Jaworskiego przed pięcioma laty. Jawor został wówczas pomówiony o korupcję. I chociaż nigdy niczego mu nie udowodniono, to po cichu gadano różne rzeczy. Znikające z biura dowodów fanty, spóźnione akcje w terenie, wizyty w lożach trójmiejskich klubów nocnych w towarzystwie roznegliżowanych tancerek erotycznych – to wszystko nieustannie podsycało plotki, a za Jaworem ciągnął się smród, który w jego ocenie uniemożliwiał mu awans. Broniły go jednak wyniki i fakt, że w całej swojej karierze rozwiązał kilka naprawdę niełatwych śledztw, które – między innymi dzięki doskonale rozwiniętej sieci informatorów – udało mu się rozwikłać w zasadzie jednoosobowo. No i miał plecy. Tak w komendzie, jak na ulicy.

– Dziś mam urodziny najmłodszej córki, więc ty się tym zajmiesz. Pojedź do Juraty i dowiedz się, co w trawie piszczy. Przyciśnij też tych jełopów, bo ewidentnie się opierdalają. Raport chcę mieć wieczorem na mailu.

– A co z nim?

– Starego zapakuj do jamy na cztery osiem – dodał i wyszedł.

Bielecki odprowadził go wzrokiem. Podrapał się po przetłuszczonej czuprynie, z której wystrzeliła chmura łupieżu. Otrzepał kurtkę z drobinek i wrócił do pokoju przesłuchań. Spojrzał na niemo siedzącego mężczyznę. Wyglądał na co najmniej dziesięć lat starszego, niż wskazywałby jego PESEL.

– Zabiłeś ją? – zapytał ot tak, bez żadnej wiary, że otrzyma odpowiedź.

Sambor Buchenwald uniósł wzrok i wbił spojrzenie w oczy sierżanta. Bielecki aż się wzdrygnął. Odniósł wrażenie, że mężczyzna przewierca go wzrokiem jak świdrem.

– Nie – zazgrzytał stary rybak i to było pierwsze słowo, które wypowiedział od momentu zejścia z kutra.

Bielecki poczuł nagły przypływ pozytywnej energii. Jawor przesiedział z Buchenwaldem ponad godzinę i choć zaprezentował cały wachlarz policyjnych sztuczek, nie zdołał wydusić z przesłuchiwanego ani słowa. Jemu wystarczyło zapytać.

Usiadł przy stole i wyjął z kieszeni paczkę papierosów.

– Wiem, że pan już raz odmówił, ale proszę tego nie odbierać w ten sposób – powiedział, przesuwając ją w stronę rybaka.

Sambor popatrzył na papierosy, a potem w oczy Bieleckiego. Przez dłuższą chwilę świdrował sierżanta wzrokiem, w końcu sięgnął po jednego i włożył go do ust. Przypalił podaną zapalniczką.

– Jest pan uczciwym człowiekiem? – wychrypiał, gdy się zaciągnął.

– Staram się taki być – odparł Bielecki.

Znów nastąpiła długa cisza, a spojrzenie Buchenwalda utkwiło w źrenicach sierżanta. Paliło Bieleckiego tak mocno, że efekt można było pomylić ze skwierczeniem spalanego tytoniu.

– Szukacie nie tam, gdzie trzeba – powiedział w końcu stary rybak. – Tak jak szukaliście nie tam, gdzie trzeba, dwadzieścia lat temu.

Bielecki szybko zrozumiał aluzję. Co prawda wtedy dopiero zaczynał czytać komiksy ze Spidermanem, a polska reprezentacja pod wodzą Jerzego Engela po osiemnastu latach przerwy znów zakwalifikowała się do mistrzostw świata w piłce nożnej, ale doskonale pamiętał historię morderstwa na kutrze. Jaworski, przed wyjazdem po Buchenwalda, też nie omieszkał mu o tym przypomnieć.

– Od oceny dowodów jest sąd – oznajmił, próbując zachować neutralność, ale od razu poczuł, że kiepsko to wyszło. – Moim zadaniem jest znalezienie i doprowadzenie przed oblicze sprawiedliwości podejrzanego i…

– Twoim zadaniem jest dokopanie się do prawdy, chłopcze – uciął Sambor.

Bielecki odchrząknął. Nie miał dużego doświadczenia w przesłuchiwaniu podejrzanych, a Buchenwald nie należał do ludzi, których łatwo było podejść. Bądź co bądź odsiedział dwadzieścia lat w zakładzie karnym w Sztumie, uznawanym za najcięższe więzienie w kraju. I przetrwał.

– Proszę mi zatem pomóc – powiedział, nachylając się nad blatem. – Zna pan prawdę, panie Buchenwald?

– Znam prawdę sprzed dwudziestu lat. – Rybak się zaciągnął i zgasił niedopałek w popielniczce. Znów wbił swoje świdrujące spojrzenie w oczy Bieleckiego. – A że życie znam, to wiem, że historia lubi się powtarzać.

W pokoju przesłuchań znów nastała przejmująca cisza. Bielecki nerwowo podrapał się po brodzie. Śledztwo przed dwiema dekadami prowadził Jaworski. I to dzięki jego staraniom Buchenwald trafił za kratki. Postanowił nie ruszać tego tematu. Jawor z pewnością odebrałby to jako wchodzenie na obsikany teren. Tą rozmową i tak już ryzykował.

– Ma pan alibi na noc ze środy na czwa…

Bielecki nie dokończył, bo drzwi do pokoju przesłuchań otwarły się z hukiem, jakby zostały wyważone przez kontrterrorystów. Do środka niczym tornado wtargnął nadkomisarz Jaworski.

– Co to, kurwa, ma być? – zagrzmiał. – Miałeś go zabrać do celi, a nie… kurwa mać… pojebało cię, Bielecki? Taką sobie samowolkę uprawiasz?

– Ja…

– Zamknij się. Pogadamy później. A ty… – podszedł do Buchenwalda i chwycił go za kark – z tobą też sobie później pogawędzę. Na osobności – dodał mu nad uchem, po czym poderwał go z krzesła i skuwszy ręce za plecami, wytargał z pokoju przesłuchań. Gdy znalazł się za progiem, odwrócił się i wbił wzrok w młodszego partnera. – Zapierdalaj do Helu i sprawdź to alibi. Dziś wieczorem chcę pełny raport – dodał i popchnął Buchenwalda z taką siłą, że ten omal nie wywrócił się na podłogę.

Bielecki zacisnął zęby i zmełł w ustach przekleństwo. Że też sukinsyn musiał wrócić właśnie w tym momencie. Przecież nawet niczego nie zapomniał. Spodziewał się tego? Tak, pomyślał sierżant. Jaworski był znany z tego, że nikomu nie ufa. Powinien był to przewidzieć, a teraz będzie musiał się tłumaczyć. Ale czy powinien? Nie zrobił przecież nic złego, mało tego, gdyby Jawor mu nie przerwał, to może wyciągnąłby od przesłuchiwanego konkretne informacje dotyczące zamordowanej dziewczyny. Pomyślał, że ta sprawa ma drugie dno, a wzajemna niechęć obu mężczyzn tylko go w tym przeświadczeniu utwierdziła. Jej geneza musiała sięgać śledztwa sprzed dwóch dekad. Pytanie brzmiało, czy warto kopać tak głęboko.

Z tym pytaniem Bielecki wsiadł do służbowej Kii i ruszył w kierunku Juraty, gdzie znajdował się jedyny na Półwyspie Helskim komisariat policji. Pytanie to dręczyło go przez blisko dwie godziny jazdy, a po zapoznaniu się z materiałami zebranymi przez lokalnych funkcjonariuszy doskwierało mu jeszcze bardziej. Wrażenie to potęgowało przekonanie miejscowych o oczywistej winie Buchenwalda, choć w świeżo zebranych materiałach sierżant natknął się na notatkę o potencjalnym alibi podejrzanego. Uznał, że to trochę dziwne, a gdy zapytał o to najwyższego stopniem funkcjonariusza w jednostce, ten spojrzał na dokument, jakby zobaczył na nim oblicze Matki Boskiej.

– Hmm… – Zmrużył brwi, zabrał mu papier i wyszedł do pokoju obok, a chwilę później z tegoż pokoju poniósł się odgłos jako żywo przypominający dźwięki wydawane przez pracującą niszczarkę dokumentów. – Kończymy zbierać materiały – powiedział, gdy wrócił. – Wyślemy je w komplecie pomorskiej dziś wieczorem. Zresztą sprawa jest oczywista jak to, że lody topnieją w upale. Pójdzie jak po maśle.

Lody, upał i masło jakoś Bieleckiego nie przekonały i sierżant pomyślał, że to jednak trochę mało profesjonalne podejście, dlatego wsiadł do służbowego wozu i pomimo późnej już pory obrał drogę do Helu. Punktem numer trzy w jego liście do bezwzględnego sprawdzenia był adres przy ulicy Portowej. To tam mieściły się apartamenty „U Babci Heli”.
===LxciECQWZVFkVGRVZQ85AGQAZVEzUTBWY1ZhWGlYaAw8WmgNa10=

Rozdział 8

– Widzę, że cię wciągnęła – zauważyła Julia, stawiając przed partnerem kubek z kawą.

– No.

– I tyle?

– No… nie wiem na razie. Ale przyznaję, że facet ogarnia temat.

– Mówiłam ci.

Brudny odłożył książkę na puf i sięgnął po kubek z kawą. Upił kilka łyków, westchnął i podrapał się po policzku.

– Przypomnisz mi, co tamten facet powiedział o tym Ossowskim? – zapytał.

– Chyba jednak niepotrzebnie ją kupiłam. – Julia usiadła obok Igora.

– Nie przesadzasz?

– Nie wiem, może. – Wzięła książkę w dłonie i głośno wypuściła powietrze. Grafika na okładce Nieobliczalnego przedstawiała wyłaniającą się z mroku postać, a w tle dźwigi Stoczni Gdańskiej. Wszystko w ponurym, posępnym klimacie. Przerzuciła kartki. – Chyba jednak masz rację. Facet wyglądał na jakiegoś odklejeńca i pewnie bredził.

– Może tak, a może nie.

Zawadzka posłała Brudnemu pytające spojrzenie.

– Do mnie też dzwonił dziś jakiś dziwny typ – oznajmił.

– Dlaczego mi nie powiedziałeś?

– Właśnie to zrobiłem.

Julia westchnęła poirytowana.

– Pogoniłem go i ostrzegłem, że jak będzie zawracał nam dupę, to pogadam z nim inaczej – dodał, aby nie zaogniać sytuacji.

– I tyle?

– Facet nazywa się Konrad Kryża. Coś ci to mówi?

– A powinno?

– Nie wiem. To ty w naszej małej bandzie jesteś od tych internetów, a on przyznał, że jest jakimś tam podcasterem.

– Poczekaj.

Partnerka wstała i poszła po leżący na komodzie laptop. Gdy wróciła, położyła go sobie na kolanach i przez kilkadziesiąt sekund klikała w klawisze.

– No jest – burknęła. – Ten sam. Konrad Kryża. Były dziennikarz „Gazety Pomorskiej” i TVP Gdańsk. Krótko prowadził też autorski program w Crime and Investigation Polsat, ale najwyraźniej nie odniósł sukcesu, bo po roku zdjęli go z ramówki. Dziś prowadzi kryminalny podcast „Bez granic” i… – Julia uniosła brwi zaskoczona – ma prawie milion subskrybentów. To naprawdę dobry wynik. Powiedziałabym nawet, że facet w swojej bańce jest naprawdę znany.

– Może stąd kojarzyłem to nazwisko. Wrzuć go na bęben.

– Po co?

– Bo jak strzeli mu do łba, żeby zadzwonić jeszcze raz, to chcę wiedzieć, gdzie go szukać. Poza tym może ma coś na sumieniu. Wtedy łatwiej go będzie dojechać.

– Tylko dlatego? – Julia rzuciła mu szelmowskie spojrzenie.

– Ty chcesz mnie wykończyć.

– Dobra. Wrzucamy gnojka.

Brudny wykorzystał ten czas, aby skorzystać z toalety. Gdy wrócił, na ekranie był już pełny zapis przewinień Konrada Kryży.

– Jest tego trochę – skonstatował, przysiadając się do Julii.

– I tak, i nie. Ma sporo niepopłaconych mandatów i kilka spraw o naruszenie dóbr osobistych, w tym dwie przegrane. Do tego pomówienia, przywłaszczenie, za to też skazany na karę grzywny i dwa lata w zawieszeniu. No i wisienka na torcie, czyli gwałt.

– O proszę.

– Sprawa jednak się nie odbyła, bo dziewczyna wycofała zarzuty. Jego dziewczyna.

– Damski bokser?

– Może być. Wiele kobiet wpierw składa zawiadomienie, a potem się wycofuje. Ale niestety – Julia westchnęła ciężko – takie już jesteśmy. Często bojaźliwe i głupie.

– Pamiętaj, że ty to powiedziałaś.

– A chciałbyś coś dodać w tej kwestii?

– W żadnym wypadku.

– Masz szczęście.

Zawadzka szturchnęła Brudnego łokciem i odłożyła laptop na blat ławy. Igor w odpowiedzi chwycił ją za przegub i gwałtownie przyciągnął do siebie.

– Ostatnio za bardzo sobie brykasz – szepnął jej do ucha. – Nie sądzisz, że wypadałoby ten charakterek trochę utemperować?

– Może… – syknęła i ugryzła go w ucho.

– Sama będziesz sobie winna.

– Trudno.

Tym razem gwarancyjnemu wyzwaniu zamiast pralki, wanny, szafki i umywalki zostały poddane sofa, ława i komoda. Wszystkie zdały test wytrzymałości na piątkę z plusem, a gdy kochankowie w końcu się pozbierali, Brudny włożył spodnie i koszulkę i poszukał w płaszczu paczki papierosów.

– Mówię ci, przerzuć się na elektroniki. – Julia zaśmiała się, wyciągając swojego IQOS-a.

– Ech…

Igor opuścił pokój i zszedł na parter. Po drodze zahaczył o automat do kawy i wybrał podwójne espresso. Urządzenie jęknęło, rozgrzało się i zaczęło szykować napój, a Brudny w oczekiwaniu na efekt jego pracy niechcący wsłuchał się w trwającą rozmowę dochodzącą z recepcji. Szybko zrozumiał, czego dotyczy, i przemknęło mu przez myśl, aby wrócić na górę. Zrobił jednak coś dokładnie przeciwnego.

– Pan znów na papieroska? Tak w samej koszulce? – zagaiła go Babcia Hela, wycierająca szmatką recepcyjną ladę.

– Tak – przyznał Brudny.

Przechodząc, skinął siedzącym na sofie mężczyznom. Pierwszym był mąż Babci Heli, niejaki Maciej Koch, emerytowany wojskowy, kiedyś latarnik, dziś rybak. Drugim nieznany mu z imienia i nazwiska nieumundurowany policjant, najprawdopodobniej z wydziału kryminalnego, co wywnioskował po temacie rozmowy i zadawanych przez niego pytaniach.

Koch podniósł się z sofy, aby uścisnąć Brudnemu dłoń. Należał do ludzi starej daty i robił to każdego dnia, gdy tylko się spotkali. Igor wyciągnął swoją i się przywitali.

– Widzi pan, panie Igorze, jakie przykre czasy nastały – powiedział Koch, wskazując na siedzącego w fotelu mężczyznę w grubo dzierganym swetrze. – To sierżant Adam Bielecki. Przyszedł, aby ustalić pewne kwestie dotyczące śmierci tej biednej dziewczyny. Straszna to strata. Okropna – dodał, smętnie potrząsając głową.

Brudny przeniósł wzrok na kolegę po fachu. On również wstał, aby się przywitać, ale gdy tylko to zrobił, jego oczy rozbłysły nieskrywaną ekscytacją.

– Sierżant Adam Bielecki – przedstawił się, prężąc jak na apelu.

– Igor Brudny.

– Tak, wiem. Poznaję pana. Jestem… – odchrząknął, jakby zaschło mu w gardle – zaszczycony, że mogę pana poznać, nadkomisarzu.

– Nadkomisarzu? – upewnił się Koch.

– Tak się jakoś w życiu ułożyło.

– Nie miałam pojęcia – wtrąciła Helena, odkładając szmatkę. – Panowie się znacie? Pracowaliście razem?

– Nie, nie. Nadkomisarz Brudny pełni służbę w Zielonej Górze i… Nie ogląda pani telewizji, pani Heleno?

– Nie oglądamy telewizji. Tam tylko przemoc i polityczne bijatyki.

– W rzeczy samej – przyznał Brudny. – Nie chcę przeszkadzać. Miło było poznać. – Skinął Bieleckiemu i wyszedł.

Usiadł na taborecie na ganku i zapalił. Wyrzuty sumienia wyparowały, zanim upił pierwszy łyk kawy. Z rozmowy Kocha z Bieleckim wywnioskował, że mężczyźni w zasadzie już się rozchodzili, dlatego teraz niecierpliwie czekał, gdy ten drugi w końcu opuści budynek. Palił więc, trzęsąc się z zimna i gapiąc się na migający między przemykającymi chmurami rogal księżyca. Drzwi wejściowe otwarły się w momencie, gdy zapalił drugiego papierosa.

Helena wypuściła gościa i po chwili zastanowienia zamknęła drzwi. Bielecki wyglądał na wyraźnie zakłopotanego, a nawet onieśmielonego. Brudny postanowił przerwać te głupoty.

– Kryminalny? – zapytał, częstując Bieleckiego papierosem.

– Tak. Pomorska. A pan co tu robi? Urlop? – Bielecki zapalił.

– Macie tu pewnie sporo roboty… – Brudny zignorował pytania.

– Jak to w Trójmieście. Od rana do wieczora i tak na okrągło. Ja w ogóle to chciałbym pana nadkomisarza przeprosić, że tak wypaliłem przy tych ludziach. Wygłupiłem się i…

– Przywykłem – uciął.

– Raz jeszcze przepraszam.

– Luz. I nie musisz mi panować. Igor jestem.

– Adam. To naprawdę dla mnie zaszczyt. Wszyscy tu pana znają. Ta historia z wilkołakiem. Albo ta w Bieszczadach. I ta ostatnia. Naprawdę przebił pan sobie pierś, aby…

– Mieliśmy sobie nie panować. I tak, zrobiłem to. Choć to było głupie.

– Głupie? Toż to… – Bielecki aż się zapowietrzył, ale po chwili się zreflektował. Brudny pomyślał, że w końcu zdał sobie sprawę, że zachowuje się jak uczniak. – Przepraszam, że tak…

– I skończ przepraszać.

– Tak jest.

Brudny nie lubił tych wszystkich konwenansów, ale w tym wypadku nie miał wyboru. Jeśli chciał uzyskać więcej informacji, musiał faceta podejść. No i jak miał nosa do ludzi, tak odniósł wrażenie, że temu chłopu dobrze z oczu patrzy.

– Pracujesz przy tym morderstwie?

– Tak.

– Macie podejrzanego?

– Tak. To znaczy teraz to już nie wiem.

– Czyli?

Wyrzuty sumienia znów pojawiły się na horyzoncie, ale nie mógł się powstrzymać. Poza tym Bielecki sam tu przyszedł…

– Zatrzymaliśmy niejakiego Sambora Buchenwalda. To stary rybak, który niedawno wyszedł z ciupy w Sztumie, gdzie odsiedział dwadzieścia lat za morderstwo córki. Przyjechałem ustalić, czy ma alibi.

– I ma?

Sierżant znów wpadł w zakłopotanie. Oczywiste było, że nie powinien udzielać takich informacji osobom postronnym, a Brudny, jako niezaangażowany w śledztwo, znajdował się na równi z każdym innym cywilem. Perfidnie wykorzystując pozycję i podziw, jaki wzbudził w młodym policjancie, sprawił, że Bielecki powiedział za dużo.

– Wie pan, nadkomisarzu…

– Mieliśmy sobie nie panować. I rozumiem. Pytałem z czystej ciekawości. – Brudny zgasił papierosa w stojącej na murku popielniczce. Pomyślał, że najwyższy czas się ulotnić. To nie była jego sprawa.

– Jasne. Ale jesteśmy glinami, prawda? – Słowa Bieleckiego zatrzymały go w miejscu.

– No więc?

Na bramkę furtki sfrunęła mewa. Pogrzebała dziobem w piórach pod skrzydłem i odleciała.

– Wygląda na to, że tak – oznajmił Bielecki. – Pan Koch twierdzi, że tamtej nocy pili i grali w karty do późnej nocy w jego domu, a gdy wychodził, to Buchenwald ledwo trzymał się na nogach. W takim stanie może i mógłby zabić, ale na pewno nie porzucić zwłoki we wraku i zatrzeć za sobą ślady.

Brudny pomyślał, że teraz wkopał się na dobre. Po co zadawał ostatnie pytanie? Co go podkusiło? Jak miał teraz w milczeniu żyć ze świadomością, że mieszka pod jednym dachem z facetem, który najwyraźniej przyjaźnił się z głównym podejrzanym o brutalne zamordowanie młodej dziewczyny? Pomyślał, że z naturą nie da się wygrać, a potem, że Julka się wścieknie.

– Czyli wszystko wskazuje na to, że to nie on – podsumował.

Bielecki cmoknął wymownie.

– Znacie personalia ofiary? – nie ustępował Brudny.

– Ustalamy.

– A… – Ugryzł się w język. Pytanie o Kryżę czy Ossowskiego w kontekście tematu rozmowy to byłoby już zdecydowanie za wiele. – Jeszcze raz dzięki za rozmowę. I nie mów o niej nikomu. Mnie tu nie ma, jasne?

Bielecki wykonał gest, jakby zapinał usta na zamek błyskawiczny, a chwilę później mężczyźni podali sobie dłonie i Brudny wrócił do recepcji. Nie zastał w niej nikogo i uznał, że to dobry znak. Nie chciał dalej w to brnąć, a obecność Kocha mogłaby sprawić, że pokusa stałaby się nie do odparcia.

Gdy wrócił do pokoju, Julia już przysypiała pod kocem. Pomyślał, że nie będzie jej budził, bo jutro czeka ją ciężki dzień. Zamiast tego poczyta.
===LxciECQWZVFkVGRVZQ85AGQAZVEzUTBWY1ZhWGlYaAw8WmgNa10=

Rozdział 9

Tetiana Melnyk miała wszystko, aby zostać modelką światowej sławy, a została tanią prostytutką. Przez jakiś czas tłumaczyła to sobie niefortunnymi wyborami życiowymi i brakiem szczęścia, ale prawda była zgoła inna. Tetiana Melnyk lubiła blichtr i pieniądze, a blichtr i pieniądze rzadko przychodzą takim jak ona łatwo i bezinwazyjnie. Droga na skróty zaś, choć bywa kusząca, zwykle jest zdradliwa i upstrzona niebezpieczeństwami, których na pierwszy rzut oka nie widać, a które przypominają o sobie w najmniej spodziewanym momencie.

Ten moment nastąpił, gdy Tetiana przyjechała z ogarniętej wojną Ukrainy do Warszawy i zatrudniła się w jednej z szemranych agencji modelek. Jedna sesja, druga sesja, udział w reklamie tabletek na potencję, Tetiana była wniebowzięta. Pół roku minęło jak z bicza strzelił i dobrze zapowiadająca się modelka otrzymała propozycję wyjazdu do Dubaju, gdzie w zamian za udział w kilku imprezach na luksusowych jachtach miała otrzymać nie tylko horrendalnie wysokie honorarium, ale i możliwość wzięcia udziału w sesji jednego z najsłynniejszych fotografów świata, w której to udział według powszechnej opinii ludzi z branży gwarantował czołową pozycję w rankingu modelek. Tetiana nie zastanawiała się długo. Co prawda do jej uszu docierały plotki o sytuacjach skrajnych, ale blichtr i pieniądze miały na tyle silny dar przekonywania, że przysłoniły jej zdrowy rozsądek i już cztery dni po otrzymaniu niemoralnej propozycji dziewiętnastoletnia Kijowianka stawiła się na jachcie należącym do jednego z przystojnych szejków. Okazało się, że impreza, choć w istocie z moralnością nie miała wiele wspólnego, zakończyła się w sposób akceptowalny. Seks z dwoma przystojnymi i doskonale zbudowanymi Arabami okazał się nawet przyjemny, a honorarium wyższe niż za reklamę tabletek na potencję i wszystkie sesje w Warszawie razem wzięte. Tetiana postanowiła zatem kontynuować tę przygodę i po kolejnych dwóch imprezach, równie, a może nawet bardziej niemoralnych niż pierwsza, mogła już wynająć własny apartament w jednej z najnowszych inwestycji w cenionej dzielnicy Dubai Marina. Po czwartej zaczęła dopytywać o sesję, a po piątej wylądowała w rowie z rozerwanym odbytem i przetrąconym kręgosłupem.

Szczęście w nieszczęściu, znalazł ją robotnik z Bangladeszu, który zadzwonił po karetkę, a ta zabrała ją do szpitala, gdzie odbyt i kręgosłup zoperowano. Brak ubezpieczenia sprawił jednak, że koszt leczenia znacznie przewyższył ukryte w sejfie zaskórniaki, wobec czego powstały dług okazał się niemożliwy do spłacenia, a do tego doszła groźba posądzenia Tetiany o zakazaną i surowo karaną w Zjednoczonych Emiratach Arabskich prostytucję. Ów przepis, martwy dla szejków i innych wybranych, przedstawił jej pewien mężczyzna podający się za adwokata z Czech.

– Po wyjściu ze szpitala trafi pani do aresztu, a po osądzeniu do więzienia – oznajmił, nie szczędząc szczegółów, co w takim więzieniu Tetianę czeka, a czekało same zło. – No, chyba że się dogadamy… – dodał wyraźnie z siebie zadowolony.

Dogadanie się to polegało na opłaceniu przez szefa owego mężczyzny kosztów leczenia w zamian za pracę, co oznaczało mniej więcej tyle, co podpisanie paktu z diabłem. Tetiana, nauczona przykrym doświadczeniem, zdawała sobie sprawę z czyhającego na nią niebezpieczeństwa, ale za żadne skarby nie chciała iść do emirackiego więzienia i cyrograf ostatecznie podpisała, następnie zaraz po opuszczeniu szpitala odleciała do Pragi, gdzie przez kolejne dwa lata grała w najpodlejszych filmach pornograficznych, nie dostając za to ani centa. Dwa lata brania udziału w tego typu produkcjach odbiły się na Tetianie tak mocno, że właściciel uznał jej potencjał za wyczerpany, w związku z czym sprzedał swoją pracownicę za grosze jednemu z trójmiejskich gangsterów, który również postanowił podbić rynek filmów dla dorosłych, a któremu brakowało doświadczonych aktorek. Po kolejnym roku poddawania swojego niegdyś ponętnego ciała tak potwornej niedoli z niedoszłej modelki światowej sławy pozostał strzęp człowieka, który ostatecznie w wieku lat dwudziestu trzech wylądował na ulicy w postaci taniej prostytutki należącej do haremu Borysa Igielskiego, pseudonim „Igła”, jednego z szefów trójmiejskiego półświatka, zajmującego się nie tylko kręceniem filmów porno, ale również wymuszaniem haraczy i porwaniami, handlował też na potęgę narkotykami i żywym towarem, a i to nie wszystko, bo o tym, co robił jeszcze, nie mówiło się nawet szeptem.

I gdy Tetiana myślała, że nic gorszego już jej w tym życiu nie spotka, trafiła tutaj, na zimny blat, naga i spętana z kneblem w ustach i świadomością, że wszystkie jej cierpienia na jachtach, planach filmowych i ulicy to tak naprawdę nic, tam to był co najwyżej przedsionek piekła, prawdziwe piekło było tutaj, na tym stole, a niespiesznie zbliżający się do jej brzucha niebieski język ognia wydobywający się z palnika acetylenowego był tego piekła najlepszym i niepodważalnym dowodem.

– Zaboli – usłyszała głos, który wydał jej się zbyt łagodny i niepasujący do realiów tego horroru.

– Nie, nie, błagam, zrobię wszystko i…

Potem były już tylko ból i cierpienie, a gdy po kilku godzinach niewyobrażalnej udręki Tetiana konała, marzyła tylko o tym, aby Bóg wybaczył jej ten przeklęty pociąg do blichtru i pieniędzy i wszystkie inne grzeszne uczynki, aby przyjął ją do Królestwa Niebieskiego.

Diabeł w ludzkiej skórze podziwiał swoje dzieło i marzył o czymś zupełnie innym. Zanim Tetiana odeszła, pomyślała, że paradoksalnie wygląda, jakby był wniebowzięty.
===LxciECQWZVFkVGRVZQ85AGQAZVEzUTBWY1ZhWGlYaAw8WmgNa10=

Rozdział 10

Brudny siedział w poczekalni kliniki i nie wiedział, co ma ze sobą począć.

Czas starał się zabijać książką, ale seria zabiegów, jakim właśnie była poddawana Julia, sprawiała, że nie mógł usiedzieć w jednym miejscu.

– Mniejsze blizny usuniemy laserem, głównie pikosekundowym. I będzie to najmniej inwazyjna część zabiegu – tłumaczył im wcześniej doktor Milewicz. – Te bardziej szpecące wytniemy i ładnie zszyjemy, a przy największych skorzystamy z przeszczepu pobranego ze skóry na udach. Potem karboksyterapia, mezoterapia osoczem bogatopłytkowym i terapia sterydowa. Wszystko to precyzyjnie dobrane do pacjentki i zharmonizowane z jej indywidualnymi potrzebami.

Od tego wszystkiego pękała mu głowa. Milewicz równie dobrze mógłby perorować po chińsku. Starał się o tym nie myśleć, ale gdy tylko przestawał, jego uwagę skupiało śledztwo dotyczące morderstwa z wraku. I tak źle, i tak niedobrze. Nosiło go, co chwila wychodził zapalić, a dodatkowo męczyły go wyrzuty sumienia. Sprawa morderstwa była pokusą, której nie potrafił się oprzeć.

Po dwóch godzinach takiego krążenia od parkingu do poczekalni i z powrotem w końcu zgłodniał na tyle, że poszedł zjeść. Ryby już wychodziły mu bokiem, więc skusił się na pokaźny kebab z podwójną ilością mięsa wołowego, wszystko to popił sokiem ananasowym, a po posiłku zapalił. Z pełnym brzuchem wrócił do kliniki i rozsiadł się w fotelu obitym białą skórą. Wyciągnął Nieobliczalnego, odszukał stronę, na której skończył czytać, i zatopił się w lekturze. Po bliżej nieokreślonym czasie usłyszał kroki, a chwilę później naprzeciwko stanął jakiś facet. W pierwszej chwili Brudny go zignorował, ale gdy ten nie odchodził, w końcu podniósł wzrok. Elegancik w połyskujących trzewikach i zawiązanym na szyi szalu z materiału, którym można by podcierać tyłki niemowlaków, stał i się na niego gapił.

– Mogę w czymś pomóc? – rzucił szorstko Igor.

– Owszem, może pan – odparł mężczyzna. Był wysoki, szczupły i choć nie pierwszej młodości, to w ocenie większości kobiet zapewne mógłby uchodzić za przystojnego. Włosy nasmarowane brylantyną albo innym cholerstwem zaczesywał na bok, a zarost był przystrzyżony z taką precyzją, jakby ktoś przeciągnął mu po policzkach pędzlem z czarną farbą. – Chciałbym się przedstawić, komisarzu Brudny. Dorian Ossowski – dodał, wymownie zerkając na trzymaną przez Brudnego książkę.

Igor odłożył lekturę i podniósł się z fotela. Ujął wystawioną przez mężczyznę dłoń i ją uścisnął. Ossowski, chociaż wyglądał na niedożywionego, wydawał się mieć w dłoni imadło.

– Nadkomisarz Igor Brudny – przywitał się.

– Proszę wybaczyć. To z przyzwyczajenia, a i w mediach często mylnie podają stopnie. Poza tym nadkomisarz brzmi jakoś tak… chropowato? – Ossowski uniósł swoją doskonale przystrzyżoną brew.

– Tu akurat się z panem zgodzę.

Nastała cisza i Brudny pomyślał, że powinien się ewakuować. Półwysep Helski nie był ani duży, ani zaludniony, ale zaczynał odnosić wrażenie, że jest osaczany z każdej strony. Najpierw jakiś podcaster, potem Bielecki, a teraz ten podstarzały pizduś. Brakowało jeszcze, aby na parkingu wylądowali kosmici i wyrzucili ze spodka kolejnego trupa.

– Czy uczyniłby mi pan zaszczyt i napił się ze mną szklaneczki whisky? – zapytał nagle Ossowski. – Proszę mi wierzyć, że to byłoby dla mnie ogromne wyróżnienie i nie darowałbym sobie, gdybym chociaż nie spróbował zapytać.

Brudnemu drgnęła powieka. Elegancik trafił go w miękkie podbrzusze, bo Igor od kilku godzin marzył o łyku czegoś mocniejszego, aby choć trochę uspokoić nerwy, zszargane oczekiwaniem na wyniki zabiegu. A w zasadzie serii zabiegów, które zaczynały się niebezpiecznie przedłużać. Pomyślał, że dziś i tak zapewne już nie pogada z Julką, a do domu najwyżej wróci piechotą. Do apartamentów „U Babci Heli” było od kliniki trochę ponad kilometr.

– A gdzie tu podają whisky? – zapytał, podjąwszy decyzję.

– To klinika o wysokim standardzie, nadkomisarzu Brudny. Obsługa dba o zadowolenie klientów pod każdym względem. Jeśli pan pozwoli…

Ossowski wskazał ręką kierunek, a Brudny, nie zastanawiając się długo, pewnym krokiem ruszył przed siebie. Pisarz poprowadził go na koniec holu, do kąta wypełnionego tropikalną roślinnością. Kawałek dalej znajdowała się lada, za którą stał ubrany w elegancki uniform barman. Za nim połyskiwała szklana ścianka wypełniona niezliczoną liczbą butelek wysokogatunkowych alkoholi.

– Pan gustuje w irlandzkiej, jak mniemam? – upewnił się Ossowski.

– O tym też mówią w mediach?

– Tego nie wiem i szczerze w to wątpię, ale jestem pisarzem, nadkomisarzu. A to trochę tak, jakbym był detektywem.

– Czyżby?

– W innym sensie, oczywiście. W każdym razie research traktuję bardzo poważnie i niejednokrotnie śledziłem przebieg prowadzonych przez pana śledztw. Mam nadzieję, że nie będzie miał mi pan tego za złe.

– Tego, że grzebie pan w moim prywatnym życiu? Ani, kurwa, trochę. – Brudny skinął na barmana. – Przywykłem – dodał i wskazał na butelkę Jamesona.

Barman z kucykiem polał na dwa palce i Ossowski uniósł swoją szklankę.

– Za spotkanie najlepszego policjanta i najlepszego pisarza – powiedział, a Brudny po chwili wahania przyjął toast. – Proszę mi wierzyć, nadkomisarzu, że nawet pan sobie nie wyobraża, jaki to dla mnie zaszczyt i radość. O lepszej rekomendacji nie mógłbym nawet pomarzyć.

– Jeszcze nie powiedziałem, czy mi się podoba.

– To nie ma żadnego znaczenia. Sam fakt, że trzymał pan w dłoniach moją powieść, jest dla mnie ogromnym wyróżnieniem. To najwyższa możliwa rekomendacja.

– Pisze pan dobrze – przyznał Brudny. – I mam tu na myśli profesjonalne podejście do tematu. Pomijając mało istotne detale, od strony, nazwijmy to technicznej, trudno mi się do czegokolwiek przyczepić.

– Dziękuję. Usiądziemy? – Ossowski wskazał na luksusowy boks przy akwariach. Pływały w nich małe rekinki.

Brudny skinął i po chwili obaj mężczyźni siedzieli już wygodnie na skórzanych sofach. Igor upił łyk whisky i odstawił szklankę na stół. Pochylił się nad ławą.

– A teraz, panie Ossowski, powie mi pan, co pan tu konkretnie robi – rzucił szorstko.

– Nie rozumiem…

– Rozumie pan. I proszę ze mną nie pogrywać. Co pan robi w klinice i czego pan ode mnie chce?

Ossowski uniósł brwi w zdumieniu. Również odstawił szklankę na blat ławy. Odchrząknął.

– Proszę wybaczyć, jeśli byłem nieuprzejmy albo zbyt nachalny – powiedział. – Absolutnie nie miałem zamiaru pana urazić.

– Przestań pieprzyć, tylko mów, co tu robisz.

– Liposukcja. Jestem tu, bo w najbliższych dniach mam zamiar poddać się zabiegowi liposukcji. W moim wieku, nawet przy aktywnym trybie życia, coraz trudniej utrzymać zdrowy wygląd.

Brudny popatrzył na faceta, jakby właśnie przyłapał go na jedzeniu smarków. Zdecydowanie nie wyglądał, jakby potrzebował odsysania tłuszczu.

– Może pan zapytać doktora Milewicza – dodał Ossowski. – Znamy się od lat i… – cmoknął zawstydzony – niestety, czas leci nieubłaganie, a żeby utrzymać się na szczycie, pisarz musi być nie tylko dobry w tym, co jest esencją jego pracy, ale musi też dbać o wizerunek. A w ostatnich latach konkurencja nie zasypia gruszek w popiele. Doktor Milewicz dba o to, abym nie został w tyle.

– Sprawdzę to.

– Nie będę miał o to pretensji. I rozumiem wątpliwości. Zwłaszcza w kontekście tego przykrego wydarzenia sprzed kilku dni.

– Coś pan o tym wie? – Brudny znów sięgnął po szklankę. Kostki lodu zakołysały się, przyjemnie dla ucha obijając się o siebie.

– Może trochę więcej, niż można dowiedzieć się z mediów.

– Czyżby?

Tym razem to Ossowski nachylił się nad stołem.

– Jestem pisarzem, nadkomisarzu. I jak pan sam zauważył, moje książki, pomijając samą fabułę, bo to akurat kwestia gustu, są pisane rzetelnie i z pełnym szacunkiem dla czytelnika. – Upił łyk Jamesona. – Nie byłyby jednak tak wiarygodne, gdybym nie pielęgnował konkretnych znajomości w środowisku.

– Policyjnym?

– Współpracuję z paroma funkcjonariuszami oraz z patomorfologiem Muszyńskim, czasem prokuratorem Goryczką. I to nie jest żadna tajemnica. To informacja powszechnie znana.

Brudny podrapał się po nieogolonym policzku. Facet mu się nie podobał. Był nadęty jak balon, a do tego źle mu z oczu patrzyło. Taki oślizły typ, któremu nie da się odmówić obycia i manier, ale jeśli mu na czymś zależy, to wejdzie w dupę po pachy. Bardziej celebryta niż pisarz. Bufon.

Igor wypił do dna i odstawił szklankę na ławę. Wyjął portfel, ale Ossowski powstrzymał go gestem dłoni.

– Nie ma mowy – rzucił Brudny i położył pięćdziesięciozłotowy banknot na ławie.

– Chyba się nie zrozumieliśmy, nadkomisarzu. W „New Life” za takie rzeczy się nie płaci. Ma pan, jak to się mówi, open bar.

Brudnemu drgnęła powieka. Przez moment przemknęło mu przez myśl, że facet z niego kpi, ale potem przypomniał sobie, że w umowie rzeczywiście było coś na temat bezpłatnej gastronomii. Schował banknot z powrotem do kieszeni i wstał od stołu. Ossowski natychmiast zrobił to samo i wyprężył się jak struna.

– Dzięki za poświęcony czas – powiedział Igor, wyciągając rękę.

– To był dla mnie zaszczyt. Mam nadzieję, że jeszcze uczyni mi pan tę przyjemność i kiedyś to powtórzymy. – Ossowski uścisnął mu dłoń i nisko się ukłonił. – Do widzenia, nadkomisarzu Brudny – dodał, gdy Igor odwrócił się na pięcie i ruszył w stronę wyjścia.

Nie spojrzał za siebie. Zastanawiał się, czy ten facet byłby w stanie zabić młodą kobietę z zimną krwią. Gdy przypalał na zewnątrz papierosa, uznał, że na miejscu prowadzących śledztwo takiej wersji wydarzeń przynajmniej by nie wykluczał.
===LxciECQWZVFkVGRVZQ85AGQAZVEzUTBWY1ZhWGlYaAw8WmgNa10=

Rozdział 11

Nadkomisarz Wojciech Jaworski obudził się z silnym bólem głowy, który pogarszała świadomość, że ten dzień będzie taki sam albo i gorszy od wszystkich poprzednich. Mógłby tłumaczyć to sobie kacem po wczorajszej eskapadzie, ale prawda była taka, że miewał migreny od lat i żaden lekarz nie był w stanie ocenić, skąd się wzięły.

– Pije pan? – zapytał go kiedyś lekarz rodzinny.

– Czasami.

– Pali?

– Pracuję w kryminalnym…

– Narkotyki?

Tu odpowiedź mogła być tylko jedna. Doktor nie był jednak naiwny, a tym bardziej głupi. Szybszy puls, powiększone źrenice, rozbiegany wzrok. Pacjent nie tylko brał, ale i nadużywał, w jego ocenie, kokainy albo pochodnych amfetaminy. Zresztą w ostatnim czasie to była już plaga. Ludzie ćpali na potęgę w nadziei, że środkami psychoaktywnymi pobudzą eksploatowany do granic możliwości organizm do działania, a przy okazji przykryją zżerający ich od środka stres. Do tego grona najczęściej zaliczali się politycy, korposzczury i właśnie policjanci.

– Proszę o siebie bardziej zadbać. Młodszy pan już nie będzie – pouczył go na odchodne, bo tyle mógł zrobić.

Jaworski niespecjalnie przejął się słowami lekarza, gdyż średnio przejmował się słowami kogokolwiek. Wychodził z założenia, że na coś trzeba umrzeć, więc ćpał dalej, palił jak smok, za kołnierz też nie wylewał, a coraz częstsze migreny tłumaczył sobie utyskiwaniem byłej drugiej żony, która nieustannie próbowała mu dokopać. Apogeum tego dokopywania miało miejsce wczoraj, gdy podczas imprezy urodzinowej trzynastoletniej Iwonki, po małej scysji dotyczącej alimentów, przy wszystkich gościach wygarnęła mu, że jest ćpunem, kurwiarzem i ma wypierdalać. Wrócić może dopiero z zaległą kasą w zębach.

Jawor znany był z krótkiego lontu, tym bardziej że potępiające spojrzenia rodziny i przyjaciół jeszcze przyspieszyły jego spalanie. Gdy już wszyscy myśleli, że eksplozja jest nieunikniona, Wojciech jakimś sobie tylko znanym sposobem ugasił wewnętrzy pożar, być może dlatego, że na Iwonce naprawdę mu zależało, bo byłą żonę to by najchętniej utopił w szambie albo zadusił gołymi rękoma. Stłumiony gniew musiał jednak odreagować w burdelu, gdzie upił się do nieprzytomności, i teraz mógłby mieć doskonałą wymówkę na rozrywającą mu czaszkę migrenę. Mógłby, ale nasilający się ból głowy miał zupełnie inne podłoże.

– I co to ma niby, kurwa mać, znaczyć? – warknął, tłumiąc narastający gniew.

Wszyscy zebrani wokół wiszącego na gałęzi ciała młodej kobiety milczeli, jakby kilka chwil wcześniej spojrzeli w oczy mitologicznej Meduzie. Nawet znany z szorstkiego charakteru prokurator Michał Goryczka wolał zachować ostrożność, podobnie sierżant Bielecki, który dla własnego bezpieczeństwa stanął z boku i wyglądał, jakby wierzył, że włożył czapkę niewidkę. Pracujący w pobliżu technicy udawali, że nie istnieją, i gdyby to była bajka Disneya, to pewnie teraz wierciliby czubkami butów dziurę w ziemi, komicznie przy tym pogwizdując.

To jednak nie była bajka Disneya.

– Wygląda na to, że wypadasz z gry – przerwał ciszę Goryczka, tylko na poły poważnie.

– Dla ciebie to gra, Michał? – syknął Jaworski.

– Dla mnie nie, ale dla niego najwyraźniej tak. Bardziej precyzyjnie nie mógł tego wyartykułować.

– Pierdolisz jak potłuczony. – Nadkomisarz poczuł nieodpartą ochotę zdzielenia prokuratora w twarz. Ale tego nie zrobił. – Gdzie Muchojad?

Muchojad naprawdę nazywał się Arnold Muszyński i był trójmiejskim patomorfologiem, ksywa zaś przylgnęła do niego na stałe wcale nie z powodu nazwiska, lecz sytuacji zupełnie innej natury, gdy podczas oględzin zwłok przypadkiem do ust wleciała mu jedna z pasących się na trupie much, a on ją niechcący połknął.

– Zaraz powinien tu być – odparł oschle prokurator. – A teraz poważnie, Jawor. Ty wiesz, o co tu może chodzić?

Goryczka raz jeszcze zbliżył się do zmasakrowanego ciała kobiety. Wisiało zadzierzgnięte na czarnym kablu zgrabnie zawiązanym na gałęzi starej, powykręcanej sosny, której miejscowi nadawali cechy magicznej. Koszmarnie spuchnięta twarz denatki nosiła liczne ślady przemocy, a skóra usiana była licznymi otworami po dziobach ucztującego na zwłokach ptactwa. Pozbawione palców stopy i dłonie przywodziły na myśl odmrożone kończyny himalaistów, a na brzuchu straszyły dwie precyzyjnie wypalone wiadomości.

– Postarał się nawet o przecinek i wielkie litery – zauważył Goryczka, nie doczekawszy się odpowiedzi. – Może to ten nasz literat, co? Jak myślisz, Jawor?

– Nie wkurwiaj mnie.

– Nie wkurwiaj, nie wkurwiaj. Wkurwisz to się dopiero wtedy, gdy sprawę wywęszą pismaki. Nawet trochę się dziwię, że nie ma tu jeszcze tego narwańca Kryży. Chujek to ma chyba jakiś radar w dupie.

Nadkomisarz Jaworski nie odpowiedział. Czuł się zdruzgotany, choć robił wszystko, aby nie dać tego po sobie poznać. Omiótł spojrzeniem dłubiących w korze drzew i grzebiących w runie leśnym techników, następnie włożył lateksowe rękawiczki i podszedł do wiszących zwłok na odległość wyciągniętej ręki. Cofnęło go, gdy poczuł trupi odór. Jeszcze niezbyt intensywny, bo ciało było stosunkowo świeże, ale zmęczony wczorajszą eskapadą żołądek ewidentnie dał sygnał, że może się zbuntować.

– Kurwa mać… – jęknął, zasłaniając nos wierzchem dłoni.

Przez krótką chwilę miał wrażenie, że jednak nie da rady, ale ostatecznie udało mu się stłumić reakcję wymiotną. Podziękował sobie w myślach, że nie zjadł śniadania. W tej sytuacji nie mógł sobie pozwolić na okazanie odrobiny słabości. I tak miał już przejebane i doskonale zdawał sobie sprawę, że o zaistniałej sytuacji będzie wkrótce plotkować cała komenda, a najgorsze nadejdzie w momencie, gdy do prawdy dokopią się dziennikarze. A to, że się dokopią, było pewne jak to, że jutro też wzejdzie słońce. Sama myśl o tym, co miało nastąpić w najbliższych dniach, przyprawiała go o skręt jelit. Mimo to, wziąwszy głębszy oddech, obszedł wiszące ciało z każdej strony i dokładnie przestudiował widoczne obrażenia. Odszedł od zwłok dopiero wtedy, gdy dostrzegł zbliżającą się od północy Beemkę spóźnionego jak zawsze medyka sądowego. Zagryzł nerwowo zęby, bo myślami wybiegł w przyszłość. Muchojad bywał kąśliwy i sarkastyczny i trudno było podejrzewać, że przepuści taką okazję, aby mu dogryźć.

Połyskujący w świetle porannych promieni wóz Muszyńskiego zatrzymał się na skraju dziurawej asfaltówki zaraz obok taśmy policyjnej odgradzającej zabezpieczony teren. Muchojad wypełzł z niej jak obżarta gąsienica, zaklął, bo od razu po opuszczeniu samochodu dostrzegł na karoserii wielkie mewie gówno i mamrocząc coś pod nosem, podreptał na swoich słoniowatych kulasach w ich kierunku.

– No, rzeczywiście nieładny widoczek, oj, nieładny – rzucił, gramoląc się na niewielką skarpę, na której rosła pokraczna sosna. – Kogo my tu mamy? Kolejna młódka, która zapomniała wrócić na noc do domu? – dodał i potknął się o wystający korzeń, przez co o mało się nie wywrócił.

Humor Muszyńskiego był równie obrzydliwy jak on sam. Dla Muchojada nie istniało nic świętego. Przy oględzinach gnijących zwłok potrafił zajadać się kanapkami od żony, bekać, a nawet pierdzieć, jeśli akurat dostrzegł, że może sobie na to pozwolić. Bywało, że gadał z trupami albo opowiadał im dowcipy, z których zwykle śmiał się tylko on, ale to zapewne właśnie dlatego ludzkie zwłoki nie miały przed nim tajemnic. Czytał w nich jak w otwartej księdze.

– Zrobi się z tego straszny bajzel, więc pospiesz się, bo trzeba ją ściągnąć – poprosił Goryczka, w odpowiedzi otrzymując wojskowy salut.

– Co nagle, to po diable, ale dla pana prokuratora to ja bym i nieba uchylił.

– Nie pajacuj i rób swoje – warknął Jaworski. – I, kurwa, ani słowa…

– A ty coś taki spieniony?

– Jawor ma rację. Pospiesz się i zabieraj ją do lodówki. Czuję w kościach, że pismaki zdążyły zwietrzyć temat i zaraz tu będą.

– Już, już, już – jęknął Muszyński, następnie założył okulary i rękawiczki. – No to pokaż się, dziecino – zwrócił się bezpośrednio do denatki, która, o dziwo, odpowiedziała mu w sposób, którego nigdy w życiu by się nie spodziewał. – Jaja sobie robicie? – zapytał, ściągając okulary. – Jestem w jakiejś jebanej ukrytej kamerze?

– Otóż nie – odparł oschle prokurator.

Muszyński przeniósł wzrok na Jaworskiego, ale widząc wyraz jego twarzy, nie odważył się ująć swoich wątpliwości w konkretne słowa. Zamiast tego ponownie przyjrzał się wypalonym na skórze napisom.

Litery pierwszego układały się w słowa „Jawor, spierdalaj”, a drugiego „Chcę Brudnego”.
===LxciECQWZVFkVGRVZQ85AGQAZVEzUTBWY1ZhWGlYaAw8WmgNa10=

Rozdział 12

– Wyglądasz olśniewająco.

– Możesz się nie nabijać?

– Naprawdę.

Brudny pochylił się nad leżącą na szpitalnym łóżku pacjentką i pocałował ją w usta. Reszta wystającego spod kołdry ciała, poza oczami, była szczelnie przykryta bandażami utrzymującymi w ryzach liczne opatrunki. Nakrył jej dłoń swoją.

– Jak się czujesz? – zapytał, gdy z powrotem przysiadł na skraju łóżka.

– Po japońsku.

– Czyli? – Brudny nie załapał.

– Jako tako. – Julia zachowawczo się uśmiechnęła. Mówiła powoli, starając się zbytnio nie poruszać ustami. – A tak poważnie, to kiepsko. Czuję się, jakby pod tymi bandażami to nie była moja twarz. Skóra jest napięta jak baranie jaja.

– Coś cię boli?

– Nie, ale kręci mi się w głowie. Naćpali mnie jakimiś środkami przeciwbólowymi i ciągle chce mi się spać.

– To może chcesz odpocząć?

– Nie, posiedź chwilę. – Julia mocniej ścisnęła dłoń partnera. – Twoja obecność działa na mnie kojąco.

Przez dłuższy czas słychać było jedynie odgłosy pracującej aparatury i przytłumione skrzeczenie mew. W kieszeni dwukrotnie zabrzęczał mu telefon, ale nawet się nie pofatygował, aby sprawdzić, kto dzwoni. Zastanawiał się, czy to dobry czas, aby powiedzieć Julii o rozmowie z Bieleckim oraz co zobaczył dziś rano w drodze do kliniki. Nadużyciem byłoby stwierdzenie, że przejął się widokiem trzech napotkanych po drodze radiowozów, ale intuicja i doświadczenie podpowiadały mu, że nie pojawiły się w takiej liczbie zupełnym przypadkiem. Postanowił, że z tym zaczeka. Miał przecież asa w rękawie.

– Wiesz, kogo wczoraj spotkałem w klinice? – zapytał.

– Nie, nie wiem.

Brudny sięgnął po przyniesioną książkę. Otworzył ją na przedostatniej stronie, gdzie na skrzydełku znajdował się biogram autora ze zdjęciem.

– Otóż miałem, hmm, nazwijmy to średnią przyjemność, poznać Ossowskiego.

– Żartujesz? – W tonie Juli zabrzmiała ekscytacja.

– Nie.

– Wziąłeś autograf?

– No… nie pomyślałem.

Igor skrzywił się, bo rzeczywiście nic by się nie stało, gdyby go o to poprosił. Jakkolwiek Julia, nasłuchawszy się jakichś niestworzonych historii od tego Kryży, niechętnie patrzyła na jego najnowszą pozycję, to jednak do tej pory przeczytała co najmniej kilkanaście innych jego powieści. To już była liczba pozwalająca nazwać rzecz po imieniu. Julia była jego fanką.

– Wybacz. Naprawdę nie pomyślałem – powtórzył, dostrzegając zawód w jej oczach. – Poza tym chciałabyś mieć autograf od faceta, który regularnie robi sobie liposukcję? – dodał, próbując obrócić swoją jawną niefrasobliwość w żart.

– Naprawdę?

– Przynajmniej tak twierdził. Ma mieć zabieg na dniach.

– A ja głupia myślałam, że ta kratka na brzuchu to efekt ćwiczeń na siłowni. – Julia się uśmiechnęła. – Wybaczam. Niech spada na drzewo, oszust jeden.

– Uff…

Brudny teatralnie wytarł nieistniejący pot z czoła. Ucieszył się, że wprowadził Julię w lepszy nastrój. Rzucanie dowcipami, gdy leży się owiniętym bandażami i podpiętym do aparatury medycznej, to zawsze dobry znak. W kieszeni znów poczuł wibrację smartfona. Zignorował to.

– A dlaczego powiedziałeś, że to była średnia przyjemność? – zapytała Julia.

– No właśnie dlatego. Facet, który chirurgicznie odsysa sobie tłuszcz z brzucha, nie może być normalny. A tak poważnie to bufon. Właził mi w dupę bez mydła, a potem rżnął wielkiego artystę. Azaliż to, azaliż tamto. Nie mój typ człowieka.

– Może chciał ci zaimponować. Kiedyś czytałam w jakimś wywiadzie, że twoje śledztwa go inspirują.

– Pewnie tak. Ale miał w sobie coś, co na dzień dobry wkurwia mnie w ludziach. No nie było chemii między nami, że tak to ujmę.

– Tak się składa, Igor, że ty prawie z nikim nie masz chemii.

– Z tobą mam.

Usta Julii ułożyły się w szerszy uśmiech, który zaraz stłumił ból. Świeże szwy miały to do siebie, że nie lubiły gwałtownych zmian w napięciach tkanki skórnej.

– Pójdę coś zjeść, a ty się prześpij – powiedział, muskając palcami bandaże przy jej skroni. – Zostawiłem ci tu wszystko, czego mogłabyś potrzebować. Książkę, gazety, napoje, koktajle białkowe. No i słomki.

– Dziękuję. Kocham cię, Igor.

– I ja ciebie.

Brudny podniósł się z łóżka, jeszcze raz spojrzał na partnerkę i wyszedł ze szpitalnej salki. Wydłubał z ucha zalegający fragment złuszczającego się naskórka. Ostatnio miał z tym nawracający problem. Coś tam się nieustannie produkowało, co było tak irytujące, że wiecznie wpychał tam paluchy i grzebał, przy okazji rozdrapując pojawiające się strupy.

Przed głównym wejściem zapalił i wyjął smartfon. Kolejny nieznany numer. Trzy nieodebrane połączenia. Olał to, schował urządzenie z powrotem do kieszeni i zaczął się zastanawiać, czy zjeść w klinice, czy jednak wrócić do Babci Heli. Do dziś czuł na języku smak wędzonego halibuta, który przygotowała dla nich drugiego dnia. To było jedno z najprzyjemniejszych doświadczeń kulinarnych w jego życiu.

Zanim podjął ostateczną decyzję, znów poczuł w kieszeni wibrację smartfona. Tym razem wyjął go z przekonaniem, że najwyższy czas zrobić z upierdliwym ktosiem porządek. Tymczasem ten numer znał doskonale. Odebrał.

– Cześć, Igor – przywitał się Romuald Czarnecki. Sam fakt, że nie przywitał się tradycyjnie, sprawił, że Brudny poczuł niepokój. Jego ton też był inny niż wczoraj wieczorem, gdy zadzwonił, aby dopytać o samopoczucie Julki.

– Cześć. Coś się stało? – zapytał prosto z mostu.

W głośniku rozległo się głośne westchnięcie.

– Owszem, stało się – przyznał. – Wiem, że pora jest fatalna, ale twoje wolne właśnie dobiegło końca.

– Bo? – Brudny wyrzucił niedopałek do śmietnika.

– Oddelegowałem cię do pomorskiej.

– Żartujesz…

– Nie żartuję, Igor. Dziś nad ranem śledczy odkryli w Helu drugie zwłoki. Na ciele kobiety ktoś wypalił wiadomość skierowaną do ciebie.

Brudny zazgrzytał zębami, ale zachował spokój. Teraz zrozumiał, skąd te nękające go telefony.

– Jak brzmiała? – zapytał.

– Chcę Brudnego.

– Kurwa mać.

– Wybacz, ale pół godziny temu dostałem telefon od Kraszewskiego z Gorzowa. Przekazał mi, że Gdańsk prosi o wsparcie, a sprawa jest najwyższej wagi. Gdy wysłał mi zdjęcia ofiary… – Czarnecki znów ciężko westchnął. – Nie mogłem odmówić, Igor. Po prostu nie mogłem. Miałem związane ręce.

– Służba nie drużba. Wyślesz mi to zdjęcie?

– Właśnie to zrobiłem.

Brudny otworzył aplikację WhatsApp i przyjrzał się przesłanej fotografii. Przekaz był jasny, czytelny i jednoznaczny. Nie dało się go inaczej zinterpretować.

Zapalił kolejnego papierosa.

– Kraszewski mówił coś jeszcze? – zapytał, gdy znów przyłożył telefon do ucha.

– Tyle, że chcą cię widzieć jak najszybciej w komendzie.

– Wiedzą, że tu jestem?

– Tak. Szukają cię.

Igor pomyślał, że pogada sobie z tym wypierdkiem Bieleckim, a chwilę później, że przecież sam zaczął go wypytywać. Co za szambo.

– Mogę na ciebie liczyć? – upewnił się Czarnecki.

– Pojadę tam, tylko… – Brudny zmełł w ustach przekleństwo. – Jak ja mam to powiedzieć Julce? Jest świeżo po operacji, cała w opatrunkach. Wygląda jak cholerna mumia.

– Moim obowiązkiem jest wziąć to na swoje barki. Powiedz tylko, czy operacja się udała i w jakim jest stanie psychicznym.

– Mentalnie chyba w porządku. Ale humoru to jej raczej nie poprawisz.

– Czyli mam się tym zająć?

– Nie, nie wiem, cholera jasna. Ale, kurwa, bajzel.

– Zastanów się i daj mi znać.

– Poczekaj chwilę…

Brudny powiódł wzrokiem za policyjną Kią, która właśnie skręcała z głównej ulicy na parking kliniki. Zatrzymała się zaledwie metr od niego, a chwilę później wyszła z niej filigranowa policjantka oraz jej postawny partner. W pełnym umundurowaniu.

– Dzień dobry, nadkomisarzu Brudny – przywitała się blondynka, elegancko mu salutując. – Starszy sierżant Daria Skiba, a to posterunkowy Michał Kulas.

Igor odpowiedział skinieniem głowy.

– Otrzymaliśmy informację, że może się pan tu znajdować – oznajmiła, wręczając mu papier z rozkazem.

– Od kogo? – Brudny odebrał go, ale nie zajrzał do środka.

– Nie mam takiej informacji, ale jest pan proszony o stawienie się w komendzie wojewódzkiej przy ulicy Okopowej piętnaście w Gdańsku w celu…

– Wiem. Wystarczy. – Wystrzelił niedopałek na ulicę. Wypuścił dym. – Przekażcie przełożonemu, że niedługo będę – dodał, chowając papier do kieszeni płaszcza.

– Możemy pana podwieźć, nadkomisarzu Brudny.

– Obejdzie się. Coś jeszcze?

Nastała chwila ciszy, która szybko stała się krępująca. Przerwać ją postanowił posterunkowy Kulas, który najwyraźniej poczuł się zobligowany, aby jednak zakończyć tę rozmowę w mniej niesprzyjającej atmosferze.

– Przykro nam z powodu tego, że zostaliśmy zmuszeni przerwać…

– Spierdalaj.

Gdy Igor Brudny maszerował w kierunku apartamentów „U Babci Heli”, Julia Zawadzka śniła sen o potworze Frankensteina, a inspektor Romuald Czarnecki zastanawiał się, jakim cudem jego najlepszy człowiek znów wdepnął w takie bagno, pewna postać polizała palec, aby zgrabnie przełożyć kartkę czytanej powieści. Gdy przeczytała wers dwunasty na stronie osiemdziesiątej drugiej, z ulgą poczuła, jak spływa na nią inspiracja. I że to jest właśnie to, co powinna uczynić w następnej kolejności.
===LxciECQWZVFkVGRVZQ85AGQAZVEzUTBWY1ZhWGlYaAw8WmgNa10=

Rozdział 13

Monumentalny gmach Komendy Wojewódzkiej Policji w Gdańsku był neorenesansowym budynkiem z czerwonej cegły z historią tak bogatą, że można by o nim pisać książki. Znajdował się na zwartej pierzei miejskiej, w miejscu dawnego wału, niemal w samym centrum miasta i na tle innych tego typu przybytków w kraju wyróżniał się urokliwymi kamiennymi zdobieniami, pieczołowicie wykutymi pilastrami i wiecznie obsranymi przez mewy i gołębie gzymsami. Żaden z tych powodów nie interesował jednak mężczyzny, który od blisko dwóch godzin marzł pod osamotnioną wierzbą płaczącą na tyłach jego dziedzińca. Interesowało go wyłącznie to, co działo się wewnątrz jego murów. A działo się sporo.

Konrad Kryża chuchnął w dłonie i dyskretnie, zakrywając nieodłączną piersiówkę połą płaszcza, upił łyk wódki. Nie pił dużo, ale za to często, więc można go było nazwać wysokofunkcjonującym alkoholikiem, choć sam nie lubił tak o sobie myśleć, bo wierzył, że ma wszystko pod kontrolą. W istocie potrafił utrzymać pozory normalnego życia, a kwintesencją niezwykłej wręcz samokontroli był fakt, że od dwudziestu lat nie został zatrzymany za jazdę pod wpływem alkoholu, choć wystarczyło, aby chuchnął, żeby wszelkie wątpliwości ulatywały.

– Niech dmuchnie jeszcze raz – powtarzali funkcjonariusze drogówki, nie mogąc uwierzyć w dane podawane przez ich superczułe alkomaty. No to Kryża dmuchał. I zawsze wychodziło zero.

– Do dupy macie te maszynki – mówił im wtedy i odjeżdżał, bo to, że ma trójkąt, nieprzeterminowaną gaśnicę i wszystko, do czego mogliby się przyczepić, było oczywiste jak to, że kot zawsze spada na cztery łapy.

Policjanci polowali na niego, bo wiedzieli, że ma problemy z alkoholem, ale Kryża opracował system spożycia tak precyzyjny, że nie byli w stanie go dopaść na rauszu, bo przed wskoczeniem za kierownicę pił zawsze tylko tyle, aby alkomat nie był w stanie tego spożycia wykryć. Odpalał się dopiero po robocie, a to zwykle znaczyło, że opublikował na łamach swojego portalu internetowego kolejny paszkwil na temat nieudanej policyjnej interwencji albo nagrał kolejny odcinek podcastu, w którym po raz enty zdradzał tajemnice śledztwa, choć nie miał prawa mieć do nich dostępu, a jednak gadał do mikrofonu tak, jakby czytał z promptera, na którym wyświetlały się akta sprawy.

– Tajemnica dziennikarska – odpowiadał na każdą próbę ingerencji w jego działalność, a że potrafił działać na granicy prawa i nigdy tej granicy nie przekraczał, to policjanci zwykle odchodzili z nosem spuszczonym na kwintę.

Teraz też mogli mu co najwyżej naubliżać, bo pod wierzbą płaczącą na skraju komendy mógł sobie stać każdy obywatel tego kraju, w tym niemiłosiernie irytujący ich Konrad Kryża, ale nawet tego od dłuższego czasu unikali, bo świadomość, że Kryża tylko czeka, aby ich nagrać, była dla nich paraliżująca, wszak widok wściekle ujadających funkcjonariuszy burzył wizerunek całej formacji i chluby polskiej policji nie przynosił.

Kryża w istocie czekał. Tym razem jednak cel miał zupełnie inny.

Mijały kolejne minuty, a jego jedynymi towarzyszami były kulejący bezpański kundel i srające z gzymsów gołębie. W tle niosły się odgłosy ulicy i skrzek mew. Kilku niższych stopniem policjantów, którzy pojawiali się i znikali, zignorował tak, jak oni zignorowali jego. Płotki go nie interesowały. Kryża polował tylko na grube ryby.

Po niecałej godzinie w końcu pojawiła się okazja, bo na tyłach dziedzińca zaparkował naczelnik wydziału kryminalnego, podinspektor Mariusz Chmiel. Był to mięsisty pięćdziesięciodwulatek z widocznymi zakolami, postępującą siwizną i nosem jak kartofel. Od lat rządził wydziałem twardą ręką.

Wysiadł z samochodu w towarzystwie rzecznik prasowej, podkomisarz Aleksandry Ratajczak. Wysoka, szczupła o rudych włosach i pociągłej twarzy oraz rzucających się w oczy krągłościach, zawsze w szpilkach i nienagannym makijażu, za każdym razem dodawała pikanterii konferencjom prasowym, co w ocenie Kryży było zaplanowanym zabiegiem marketingowym, mającym na celu odwracanie uwagi od sedna danego śledztwa czy nieudolności służb. Bawiło go ślinienie się na jej widok kolegów po fachu. Biegali za nią jak psy za suką w rui, a ona oganiała się od nich jak od upierdliwych much.

On przeciwnie. On toczył z nią nieustanną wojnę na wyniszczenie.

– Panie inspektorze! – zawołał, podbiegając do służbowej Skody Superb. – Czy to prawda, że w Helu znaleziono zwłoki drugiej ofiary?

Tak jak się spodziewał, Chmiel i Ratajczak nawet nie spojrzeli w jego stronę, zamiast tego ruszyli w stronę tylnego wejścia do komendy. Nie miał jednak zamiaru odpuszczać. Zrównał z nimi krok.

– Czy to prawda, że to kolejna młoda kobieta? Czy mamy do czynienia z seryjnym mordercą? Czy na ciele ofiary została przekazana wiadomość od zabójcy?

Ostatnie pytanie sprawiło, że Chmiel przystanął, a na jego skronie wypełzły niebieskie żyły. Kryża wiedział, że trafił w punkt.

– Skąd…

– Nie mamy w tej sprawie nic do powiedzenia – wtrąciła się Ratajczak. – Proszę czekać na informację o konferencji prasowej. Do widzenia – dodała i pociągnąwszy naczelnika za ramię, ruszyła w kierunku drzwi. Chwilę później zniknęli w gmachu komendy.

Tam Kryża nie miał już wstępu, więc odprowadził ich wzrokiem, a potem obrócił się na pięcie i wrócił pod wierzbę płaczącą. Pomyślał, że solidnie ich zirytował. Pozostało żałować, że Chmiel miał towarzystwo, bo gdyby nie ta wiedźma, pewnie powiedziałby o jedno słowo za dużo.

Kryża umoczył usta w piersiówce i wyjął z kieszeni gumę miętową, następnie przysiadł na ławce i zaczął przeglądać zdjęcia zrobione na miejscu zbrodni. Miał najwyższej klasy sprzęt Nikona z obiektywami jak lufy rosyjskich czołgów, więc potrafił uchwycić dobre ujęcia nawet zza taśm policyjnych. Analizując materiał, zastanawiał się nad kolejnymi krokami, wtedy kątem oka dostrzegł parkującą przy zabudowanym śmietniku terenówkę. Poznał ją od razu i czym prędzej zrobił kilka zdjęć wysiadającego z niej kierowcy, następnie schował aparat do torby i wstał z ławki.

– Panie nadkomisarzu Brudny. To ja, Konrad Kryża. Dziennikarz i podcaster. Dzwoniłem do pana tamtego wieczoru i…

Igor uciszył go gestem dłoni, następnie powoli wyjął z kieszeni płaszcza papierosy, włożył jednego do ust i zapalił. Schował zapalniczkę do kieszeni, wydmuchał dym, który porwał zimny wiatr, następnie gwałtownie chwycił Kryżę za gardło i popchnął na ścianę śmietnika.

– Skąd wiedziałeś, że jestem na Helu? – warknął.

Pod palcami czuł, jak Kryża próbuje przełknąć ślinę, ale nie poluzował uścisku. Rozejrzał się po okolicy, czy aby nie mają wścibskiego towarzystwa.

– Ja.. ja… – próbował coś z siebie wydusić Kryża, ale uścisk był tak silny, że uniemożliwiał mu wyartykułowanie choćby słowa. Dopiero gdy twarz faceta przybrała kolor świeżego buraka, Brudny poluzował palce.

– Mów – syknął.

– Ja obserwuję pana… od lat… – wycharczał dziennikarz. – Natknąłem się na pana… przypadkiem. Na pana i… panią komisarz Zawadzką. W helskim… porcie.

– Śledziłeś nas?

– Nie, ale… – Brudny znów mocniej zacisnął palce na gardle, aż mężczyzna zaczął się krztusić. – Proszę…

Igor poluzował chwyt. Puścił Kryżę, który instynktownie rozmasował gardło. Wziął kilka głębszych wdechów.

– Nie chcę cię więcej widzieć, rozumiesz?

Kryża przytaknął nerwowo.

– Proszę tylko, aby…

– Zamknij się i wypierdalaj.

Brudny obrócił się i odszedł, pozostawiając za sobą chmurę dymu papierosowego. Chwilę później rzucił niedopałek na chodnik i przyspieszył kroku.

– Proszę sprawdzić alibi Ossowskiego! – krzyknął za nim Kryża. – I nikomu nie ufać…

Igor nie zareagował i zaraz potem zniknął w trzewiach monumentalnego gmachu komendy wojewódzkiej. Kryża wyjął piersiówkę i tym razem już bardziej ostentacyjnie upił łyk wódki. Skrzywił się, gdy podrażniła mu ściśnięty przełyk.

– Głupi chuj – mruknął pod nosem i poprawiwszy przewieszoną przez ramię torbę ze sprzętem fotograficznym, powolnym krokiem ruszył w kierunku zaparkowanego nieco dalej samochodu.

W drodze do auta myślał już tylko o tym, jak najefektywniej wykorzystać zdobyty materiał. I o tym, że nadkomisarz Igor Brudny jeszcze mocno się zdziwi.
===LxciECQWZVFkVGRVZQ85AGQAZVEzUTBWY1ZhWGlYaAw8WmgNa10=

Rozdział 14

Brudny stanął przed drzwiami z wysłużoną tabliczką, na której widniały stopień oraz imię i nazwisko naczelnika wydziału kryminalnego Komendy Wojewódzkiej w Gdańsku. Zerknął przez ramię na dwóch plotkujących przy oknie funkcjonariuszy i zapukał, a następnie, nie bacząc na dochodzące ze środka ostrzeżenia, nacisnął klamkę.

W gabinecie podinspektora Mariusza Chmiela znajdowało się dwóch mężczyzn. Pierwszy siedział za biurkiem i wyglądał jak chmura gradowa, a drugi krążył od ściany do ściany jak rozjuszony byk.

– Mówiłem, żeby poczekać i…

Chmura gradowa zamilkła.

– Nadkomisarz Igor Brudny – przedstawił się gość, choć nie było to konieczne. – Zostałem oddelegowany do pomocy.

– Zatem witamy w naszych skromnych progach. – Podinspektor Mariusz Chmiel podniósł się z krzesła i wyciągnął rękę na przywitanie. Mężczyźni uścisnęli sobie dłonie. – To nadkomisarz Wojciech Jaworski – dodał, wskazując na postawnego faceta z ospowatą twarzą.

– Cześć – bąknął Jawor, wyciągając rękę.

Brudny podał dłoń i spojrzał mu w oczy. Od razu pomyślał, że będą z nim problemy.

– Możemy mówić sobie po imieniu? – zapytał naczelnik.

– Jasne – odparł Brudny, choć szorstko.

– Wiesz, dlaczego cię wezwaliśmy?

– Wiem. – Igor zerknął na Jaworskiego, ale zaraz z powrotem przeniósł wzrok na naczelnika wydziału.

– Wiesz, dlaczego ten psychol mógł wypalić na ciele tej biednej dziewczyny twoje nazwisko?

Igor nie odpowiedział. Zamiast tego wbił wzrok w nasrożonego Chmiela, który najwyraźniej właśnie próbował obsikać swój teren.

– No więc? Jakieś pomysły? Dawne zatargi? Niewyjaśnione spory? – Naczelnik się nie poddawał. – Może wsadziłeś kogoś z Trójmiasta, a teraz facet chce się odegrać?

– Wsadziłem za kratki wielu złych ludzi – odparł Brudny.

– I żadnego z Pomorza?

Brudny nie odpowiedział, bo pytanie było tak tendencyjne, że nie warto było strzępić języka. Pomyślał, że czekają go długie i trudne dni.

– Rozumiem. Racja. Gdzie się podziały moje maniery? Napijesz się kawy?

– Czarnej bez cukru.

Naczelnik sięgnął po leżący na biurku telefon, podniósł słuchawkę i zamówił u sekretarki dwie kawy. Sygnał dla Jaworskiego wydawał się czytelny, ale ten najwyraźniej nie zrozumiał aluzji bądź nie chciał przyjąć do wiadomości decyzji przełożonego, bo dalej stał jak słup soli, dopóki Chmiel w końcu go nie odprawił. Trzask drzwi nie pozostawiał złudzeń, że Jawor odebrał to jako afront. Naczelnik w ogóle się tym jednak nie przejął i wskazał Brudnemu krzesło przy stoliku kawowym.

– Usiądźmy – powiedział.

Igor zajął miejsce, omiatając wzrokiem zawieszone na ścianie zdjęcia emerytowanych naczelników wydziału. Na specjalnie zaaranżowanym miejscu połyskiwała szabla z czasów międzywojennych, a na stojącej obok komodzie błyszczały kryształy z jakimiś duperelami. Na jednym z nich znajdowało się pudełko z wykałaczkami. Chmiel wyjął jedną z nich.

– Chciałbym wyjaśnić kilka spraw, zanim przejdziemy do sedna sprawy – powiedział, gdy usiadł. Zrobił krótką pauzę, aby wydłubać coś spomiędzy zębów. – Doceniam wszystko, co do tej pory zrobiłeś dla kraju i społeczeństwa. Wszyscy tu znają twoje dokonania, ale to moja komenda i będziesz musiał się podporządkować regułom w niej panującym. A te reguły są proste. – Znów podłubał wykałaczką w zębie. – Nie działasz sam i nie robisz nic bez mojej wiedzy. Codzienny raport z czynności chcę mieć na biurku do osiemnastej albo… no niech będzie, w końcu żyjemy już w innych czasach, na mailu. Poza tym oczekuję pełnej szczerości i przejrzystości. W zamian oferuję to samo ze swojej strony. Dostaniesz pełen dostęp do akt sprawy oraz listę przydatnych kontaktów w terenie.

Brudny nie odpowiedział. Spodziewał się, że facet będzie próbował go sobie ustawić i pokazać, że rządzi wydziałem twardą ręką, ale to dłubanie wykałaczką w zębach to był zwykły brak szacunku.

– Może dla odmiany wsadź sobie tę wykałaczkę w dupę? – rzucił, nie spuszczając wzroku z naczelnika.

– Co? – Chmiel aż się zapowietrzył. – Coś ty do mnie powiedział, gówniarzu?

– Nic bardziej uwłaczającego od dłubania sobie w zębach podczas strofowania faceta, który przyjechał tu na waszą prośbę, aby pomóc złapać psychola mającego was najwyraźniej za bandę kretynów.

– Kurwa mać! Kurrrwa… – Chmiel poderwał się z krzesła i Brudny przez moment myślał, że gość mu przyłoży, ale ten odwrócił się na pięcie i poczerwieniały z nerwów odszedł w stronę okna. Oparł się dłońmi o parapet i przez chwilę tak trwał, gapiąc się w dal. W końcu się odwrócił, posłał mu srogie spojrzenie i wrócił do stołu. – Romek ostrzegał, że jesteś trudny, ale… – Wziął głęboki wdech. – Dobra, kurwa. Jesteśmy tu po to, aby się dogadać.

– To gadajmy.

Na skroniach Chmiela pulsowała siatka niebieskich żył, a chrapy kulfoniastego nosa pracowały jak u konia. Kilka głębszych wdechów pozwoliło mu jednak zapanować nad wzburzeniem.

– Szacunek to ważna rzecz. W tym fachu być może najważniejsza – stwierdził po dłuższej chwili naczelnik. – Wybacz, jeśli poczułeś się urażony. Nie zmienia to jednak faktu, że pracując dla mnie, musisz trzymać się ustalonych zasad. Pasuje?

– Pasuje. Ale pracuję sam.

– Spodziewałem się tego.

– Zatem zgoda?

Brudny podniósł się z krzesła i wyciągnął rękę, a naczelnik ujął ją i ścisnął, jakby miał w dłoni imadło. W tej samej chwili do gabinetu weszła sekretarka z tacką, na której stał dzbanek i dwie filiżanki oraz miska z ciasteczkami. Gdy Brudny zajrzał do środka i zobaczył, że mają kształt zwierzątek, niemal się roześmiał.

– To ulubiona przekąska Romka – powiedział, sięgając po jedno.

– Wiem. To ja mu je zaserwowałem po raz pierwszy.

Atmosfera wyraźnie się rozluźniła. Brudny upił kawy i schrupał w zębach żyrafę. Popatrzył na leżącą na komodzie popielniczkę, a naczelnik zdjął ją i postawił na ławie.

– To już najwyższa forma szacunku, jaką mogę okazać w moim gabinecie – odezwał się z nutką ironii.

– Doceniam – odparł Brudny i poczęstował naczelnika papierosem. Ten po chwili wahania wyjął jednego i obaj zapalili.

Przez najbliższą godzinę Chmiel przekazał Brudnemu wszystkie znane śledczym dowody i tropy dotyczące prowadzonego śledztwa. Nie było tego dużo, bo sprawa wciąż była świeża i maszyna mająca na celu namierzenie, a następnie schwytanie mordercy dwóch młodych kobiet dopiero ruszyła. Wciąż pozostawały nieznane personalia ofiar i brakowało wyników z laboratorium. Pewne były dwie rzeczy: że morderca jest świetnie zorganizowany i że podejrzewany na początku Sambor Buchenwald jest niewinny, ponieważ w czasie drugiego zabójstwa przebywał w celi, co zapewniło mu niepodważalne alibi. Mordując dwie kobiety w ciągu czterech dni i wypalając jednej z nich na skórze taką, a nie inną wiadomość, sprawca udowodnił, że od tej pory ma zamiar iść jak taran. Cała reszta była jednym wielkim znakiem zapytania.

– O pomoc w profilowaniu sprawcy poprosiliśmy naszą ekspertkę Elżbietę Pałkę. Wiem, że mieliście okazję razem pracować, mam rację?

Brudny pomyślał, że to jedyny jasny punkt na mapie. Z początku w ogóle nie skojarzył, że Ela jest rodowitą Gdańszczanką i na co dzień pracuje właśnie w Trójmieście. Postanowił, że musi się z nią spotkać w pierwszej kolejności. No może w drugiej. Najpierw musiał „porozmawiać” z ofiarami.

– Doktor Muszyński w tej chwili powinien prowadzić oględziny – przyznał Chmiel. – Ja już widziałem zwłoki i mam sporo roboty, ale mogę dać ci adres. Na skrzynkę wyślę kopie akt sprawy, a jutro o dziewiątej w pokoju odpraw na pierwszym piętrze poznasz resztą składu. Pasuje?

– Pasuje.

– Potrzebujesz noclegu?

– Dziś wrócę do Helu. Jutro pomyślę.

– Jak chcesz.

Chmiel wyrwał z notatnika kawałek papieru i napisał na nim adres prosektorium, w którym na co dzień urzędował doktor Muszyński. Wręczył go Brudnemu.

– Mam nadzieję, że nie będę żałował tej decyzji – powiedział, patrząc Brudnemu w oczy.

– Czas pokaże – odparł Igor i wcisnął świstek do kieszeni spodni.

Mężczyźni podali sobie ręce i Brudny skierował się w stronę drzwi.

– Jeszcze jedno. – Odwrócił się. – Jaworski będzie pracował przy śledztwie?

– Ten psychol może próbować ustawiać nam życie, ale nie mam zamiaru tańczyć w rytm wygrywanej przez niego muzyki.

– Racja.

Brudny pomyślał, że porównanie wyszło może i poetycko, ale jest kompletnie nietrafione. Jaworski to jedna strona medalu, ale skoro on sam był w budynku komendy i dołączył do śledztwa, to facet nie tylko właśnie ustawił im życie na najbliższe dni albo tygodnie, lecz także zagrał pierwsze takty swojej morderczej arii. Ale oszczędził Chmielowi złośliwości i na głos tego nie powiedział, zamiast tego opuścił gabinet i skierował się do wyjścia.

Na zewnątrz siąpiło, więc zrezygnował z papierosa, postawił kołnierz i pospieszył do samochodu. Rozsiadłszy się w fotelu, wyjął świstek z adresem prosektorium i wbił go w nawigację. Wtedy usłyszał sygnał smartfona. Sprawdził, kto dzwoni. Westchnął, odebrał.

– Cześć, kochanie – przywitała się Julka.

– Cześć – odparł smętnie.

– Przyjdziesz w odwiedziny do swojej kobiety?

– Przyjdę, ale… – Zrobił krótką pauzę i zamknął oczy. – Wszystko się zjebało, Julka. Wszystko totalnie się pojebało.

– Nie rozumiem…

– Właśnie wyszedłem z pomorskiej.

– Co?

– Komendy. Polecenie służbowe. Romek oddelegował mnie do pomocy przy śledztwie dotyczącym tych zamordowanych kobiet.

– Kobiet?

– Tak. Dziś znaleźli drugie ciało.

– Ale jak? Jak mógł? Przecież… – Usłyszał, że syknęła z bólu.

– Nie miał wyjścia. Wybacz, ale wszystko ci wytłumaczę, jak wrócę. Nie wcześniej jednak niż za kilka godzin.

– Ale jak to się stało? Nie ma, do jasnej cholery, innych policjantów w tym kraju?

– Nie denerwuj się. Romek po prostu nie miał wyjścia. Zrozumiesz, gdy zapoznam cię z dowodami.

– Ale to przecież jakiś absurd. Naprawdę w to nie wierzę. To, to…

– Teraz jadę do prosektorium, a potem wracam na Hel. Przykro mi.

W słuchawce nastała cisza, z której Brudny wyłowił, jak Julia głośno przełyka ślinę.

– Uważaj na siebie – powiedziała i się rozłączyła.

Brudny spojrzał na wyświetlacz i trwał przez chwilę w stuporze, w końcu odłożył telefon na fotel pasażera i uruchomił silnik. Chwilę później wyjechał z parkingu i włączył się do ruchu.
===LxciECQWZVFkVGRVZQ85AGQAZVEzUTBWY1ZhWGlYaAw8WmgNa10=

Rozdział 15

Arnold Muszyński był korpulentnym mężczyzną o rumianej twarzy i kończynach tak krótkich, że gdy się poruszał, przypominał bujającą się na wodzie boję. Znalezienie w sklepie ubrań w rozmiarze, który by na niego pasował, graniczyło z cudem, dlatego zwykle nogawki i rękawy musiał skracać u krawca. Nie spędzało mu to snu z powiek, bo rzadko kiedy przebywał poza domem lub prosektorium, a w domu bądź w pracy – jak powtarzał, gdy ktoś po raz kolejny wytknął mu nową łatę na spodniach – mógł wyglądać jak pół dupy zza krzaka.

Arnold był też mężczyzną, który cenił sobie spokój i harmonię domowego ogniska. Wybaczył żonie dwie zdrady, bo nie wyobrażał sobie, aby kiedykolwiek mogli się rozstać, a dziś dorosłym już dzieciom pomagał finansowo nawet wtedy, gdy na własne życzenie robiły sobie w życiu pod górkę; dwudziestokilkuletni ludzie już tak mają, że często popełniają błędy. Wyrozumiałość względem żony i dzieci katalizował sobie poprzez czarny, a w ocenie innych czasem wręcz obleśny humor, którym częstował w pracy wszystkich bez wyjątku. Poważniejsze problemy poddawał za to głębszej analizie we własnym gabinecie psychiatrycznym, którego wnętrze cechowało się szpitalną sterylnością, a rozmówca przyjmował go w pozycji leżącej, zwykle sztywny i zimny. Tak jak dziś.

– No to powiedz mi, kochana, co ja mam zrobić z tą moją Renatką? – zapytał młodą kobietę bez oczu i ust, bo te wydziobały mewy albo kruki. – Po raz kolejny pokłóciła się z tym swoim gołodupcem, ale w kółko powtarza, że go kocha. Ostatnio naprawdę nie wiem już, jak mam z nią rozmawiać. Ma przecież dwadzieścia sześć… – zamilkł i zmarszczył brwi – przepraszam, dwadzieścia siedem lat, a dalej zachowuje się, jakby chodziła do liceum. Poradzisz mi coś, kochaniutka?

Kobieta zbyła jego słowa milczeniem, ale już się do tego przyzwyczaił, gdyż takie reakcje uznawał za naturalne, wszak praca psychiatry zwykle opiera się na słuchaniu i wyciąganiu wniosków, czasem tylko zadawaniu pytań. Pochylił się więc nad interlokutorką i włożył jej palce do ust, następnie rozwarł szczęki i zajrzał do gardła.

– Tak myślałem – rzucił, wyjmując pęsetą z wnętrza jamy ustnej skrawek tkanki, który włożył do niewielkiego woreczka strunowego, wolno pokręciwszy głową. Spojrzał w puste oczodoły. – Masz rację. Młodość ma swoje prawa. Ty przecież wiesz o tym najlepiej, czyż nie?

Wyraz twarzy kobiety zdawał się potwierdzać rzuconą mimochodem sugestię, a Muszyńskiemu pozostało tylko westchnąć, bo w istocie młodzi często robili rzeczy, których nie powinni robić, ale ponieważ nie słuchali matek i ojców, to potem swoich czynów żałowali.

Arnold omiótł wzrokiem wytatuowane ciało dziewczyny i smętnie przyznał sobie rację. Ona też w swoim krótkim życiu musiała dokonać złych wyborów. Ściągnął rękawiczki i sięgnął po leżącą na blacie kanapkę z tuńczykiem, wgryzł się w nią, następnie przez chwilę oddał się filozoficznym rozmyślaniom na temat buntowniczej młodzieńczości. Co mogło sprawić, że ta dziewczyna znalazła się w niewłaściwym miejscu o niewłaściwej porze?

Gdy już miał wezwać swoją asystentkę, aby przygotowała narzędzia do przeprowadzenia sekcji, drzwi do prosektorium się otwarły i stanął w nich mężczyzna w długim płaszczu, już niemłody, którego twarz sugerowała, że i on dokonał w życiu wiele złych wyborów.

– Nadkomisarz Igor Brudny – przedstawił się ów człowiek, wyciągając do Arnolda rękę. – Powiedziano mi, że pana tu znajdę.

Patomorfolog odłożył kanapkę z powrotem na blat, wytarł dłoń w fartuch i odwzajemnił gest.

– Arnold Muszyński – przedstawił się i wskazał zaśmiecone papierami biurko, obok którego stały dwa krzesła. – Ma pan timing, jak to się teraz mówi. Właśnie miałem przystąpić do sekcji.

– Zdarza mi się przyjść o właściwej porze – przyznał Brudny.

– Kawy?

– Chętnie. Czarna, mocna, bez cukru.

Muszyński nastawił czajnik i przygotował dwa kubki. Gość nie udał się jednak do biurka, zamiast tego stanął nad trupem. Wbił wzrok w wypalony na brzuchu napis, który tak silnie kontrastował z bladą skórą, w kilku miejscach poprzecinaną poprzecznymi bordowymi pręgami.

– Ma pan chyba wielu wrogów, prawda? – zapytał Muszyński, wsypując do kubków kawę.

– Paru by się znalazło – odparł Brudny, studiując obrażenia na ciele ofiary.

– Domyśla się pan chociaż, o co tu może chodzić?

– Nie wiem, ale się dowiem.

– Konkretny człowiek. Cenna cecha w dzisiejszych czasach. I coraz rzadziej u ludzi spotykana.

– Czym to zostało wypalone? – Wskazał na napis na brzuchu.

– Wygląda mi na typowy palnik acetylenowy. Oparzenia wskazują, że temperatura ognia musiała być bardzo wysoka. No i robił to na żywca. Te poprzeczne pręgi na brzuchu, klatce piersiowej i nogach to ślady po pasach. Mocno ją spętał, skoro napis jest tak… precyzyjny. – Patomorfolog zalał kawę wrzątkiem i podał kubek Brudnemu. Przez chwilę obaj w milczeniu przyglądali się ciału. – Mniej więcej tak sobie pana wyobrażałem. Żaden z pana celebryta, mam rację? – dodał patomorfolog.

Brudny upił łyk i posłał Muszyńskiemu krzywy uśmiech. Szczerze nie znosił, gdy ktoś używał tego słowa w odniesieniu do jego osoby. Nawet gdy to negował.

– Co pan zdołał ustalić? – zapytał.

– Poza tym palnikiem? Cóż… – Muszyński sięgnął po niedojedzoną kanapkę z tuńczykiem i zatopił w niej zęby. – Kobieta, bardzo młoda, na pewno przed trzydziestką. Zgon nastąpił nie dalej niż siedemdziesiąt dwie godziny temu, prawdopodobnie poprzez zadzierzgnięcie, które odcięło dopływ tlenu do mózgu. – Wycelował palec w bordowe ślady na szyi. – Swoje jednak przed śmiercią wycierpiała, bo niemal wszystkie obrażenia, nie licząc tych zadanych przez ptaki, zostały zadane jeszcze za życia. Świadczą o tym wyraźne krwawe podbiegnięcia na ranach. – Tym razem wskazał na kilka cięć na udach i ramionach. – Ofiara została też pozbawiona wszystkich palców, zapewne jeden po drugim, do czego sprawca użył cęgów lub sekatora, następnie każdą z tych ran przypalił, aby zatamować krwotok.

– Pastwił się nad nią…

– Metodycznie. I okrutnie. Palców nie znaleźliśmy, ale w jamie ustnej znalazłem fragment skóry z wyraźnymi liniami papilarnymi…

– Nakarmił ją nimi?

– Upewnię się, jak ją otworzę. No, chyba że nasza gwiazda była narowista, a to skórka z paluszka sprawcy.

Brudny zignorował ostatnie słowa. Przyzwyczaił się, że patomorfolodzy nie tylko nazywają rzeczy po imieniu, ale też często posuwają się do porównań, które większość ludzi mogłaby uznać za niestosowne albo wręcz obrzydliwe.

– A to? – Wskazał na okolice poczerniałego krocza.

– Pochwa i odbyt też zostały potraktowane palnikiem. Są całkiem zwęglone. Podejrzewam, że sprawca chciał w ten sposób zatrzeć ślady po penetracji, ale o tym przekonamy się, gdy ją otworzę.

Muszyński spojrzał na zegarek.

– Czekamy na kogoś? – zapytał Brudny.

– Nie.

– To do dzieła.

Brudny pomyślał, że Jaworski albo wbrew słowom naczelnika rzeczywiście został odsunięty od sprawy, albo jest zwykłą pizdą. Nie wyobrażał sobie, jak człowiek odpowiedzialny za prowadzenie śledztwa w terenie nie znalazł się przy autopsji. Wypalony na brzuchu napis wybrzmiewał teraz dużo bardziej wyraziście. I pozwalał spojrzeć na treść z nowej perspektywy.

Pięć minut później dołączyła do nich asystentka. Miała na imię Agnieszka, była nieco wyższa od Brudnego, a od Muszyńskiego co najmniej o głowę. No i miała nogi do nieba.

Po krótkim przywitaniu nałożyła na twarz maskę chirurgiczną i przystąpiła do pracy. Z niezwykłą precyzją nacięła skórę wokół czaszki, mniej więcej na wysokości skroni. Dolną część, pomagając sobie skalpelem, nawinęła na brodę ofiary, a z górnej zdjęła cały skalp. Po przeprowadzonych przez Muszyńskiego oględzinach tkanki na szyi i twarzy podręczną piłą tarczową przecięła czaszkę i jej górną część usunęła, eksponując mózg denatki. Muszyński przyjrzał się dokładnie szarej, nieregularnej masie.

– Tu nic nie znajdziemy. Tkanka jest zwarta, a czaszka nienaruszona – powiedział i polecił otwarcie korpusu.

Agnieszce nie trzeba było powtarzać. Z wprawą nacięła skórę denatki od nasady szyi po krocze, a następnie odchyliła na zewnątrz płaty skóry. Ofiara była filigranowa, a do tego bardzo szczupła, więc cały proces zajął nie dłużej niż minutę. Trzask pękającego w szczękach sekatora mostka i chrzęst rozwieranych żeber oznajmił, że ten etap autopsji jest już zakończony. Asystentka wykroiła płuca, żołądek i serce, następnie każdy z narządów wyjęła i włożyła do oddzielnej blaszanej wanienki.

– Od czego zaczynamy? – zapytał Muszyński, szczerząc się do Brudnego jak hiena przed obiadem.

– Żołądek – rzucił Brudny.

Skalpel zatopił się w tkance i po chwili dało się słyszeć cichy świst wydobywających się gazów. Salę wypełnił paskudny smród.

– Ach, te zapaszki – stęknął Muszyński i zajrzał do środka. Włożył palce w tkankę, a Brudny wykorzystał ten moment na to, aby upić łyk z wyjętej z kieszeni płaszcza butelki z sokiem z czarnej porzeczki. – No i proszę. Intuicja mnie nie zawiodła – oznajmił niemal z dumą, wyciągając z żołądka mały palec. – A tu kolejne. Jeden, dwa, trzy – wyliczał, odkładając je na blaszaną tacę. – Proszę, mamy wszystkie.

– Co za psychol mógł zrobić coś takiego? – Agnieszka pokręciła z niedowierzaniem głową.

– Jeszcze wielu rzeczy nie widziałaś, moja droga. Mnie już nic nie zaskoczy.

Brudny nie dołączył do rozmowy. Uznał to za bezcelowe.

– No to teraz płucka i serduszko. Tak żeby się upewnić, że zgon nastąpił przez zadzierzgnięcie.

Przez kolejnych kilka minut Muszyński badał oba narządy, mrucząc pod nosem swoje spekulacje, ale ostatecznie nie doszukał się niczego, co mogłoby zmienić pierwotną diagnozę. Gdy skupił wzrok na kroczu ofiary, Brudny upił soku. W duchu podziękował, że tym razem patomorfolog oszczędził mu kolejnego obleśnego komentarza.

– Z tym to jednak będzie więcej roboty – skonstatował, gdy wyciągnął pęsetą fragment tkanki. – Jak mówiłem, wszystko jest spalone na wiór. Wyślę próbki do laboratorium. Może oni coś znajdą.

Brudny i tego nie skomentował. Raz jeszcze obszedł ciało, przyglądając się mu w kilku miejscach, w końcu dopił sok i wyrzucił butelkę do kosza na śmieci.

– Kojarzy pan nazwisko Kryża? – zapytał.

– Już się do pana przykleił?

– Można tak to nazwać.

– To lokalny gnojek z przerośniętym ego. Kiedyś nawet nieźle zapowiadający się reporter, ale w pewnym momencie coś tam się rypło i skończył jako freelancer utrudniający nam robotę. Kawał wrednego chuja z niego, za przeproszeniem. – Muszyński ściągnął rękawiczki i wyrzucił je do kosza. – Na dziś to by było na tyle, panie Brudny – dodał, wyciągając rękę w kierunku Igora. – Mam nadzieję, że pomogłem, i zakładam, że będziemy mieli przyjemność spotkać się jeszcze nie raz.

– A drugie zwłoki?

Muszyński schował wyciągniętą rękę i sięgnął po drugą parę jednorazówek.

– Pańska renoma nie wzięła się z powietrza – powiedział i szczerze się uśmiechnął. – Zapraszam do pomieszczenia obok. Koleżanka wygodnie śpi sobie w lodóweczce.
===LxciECQWZVFkVGRVZQ85AGQAZVEzUTBWY1ZhWGlYaAw8WmgNa10=

Rozdział 16

– I jak się czujesz, kochana?

– Dobrze.

Elżbieta Pałka wyściskała się z Julią Zawadzką, jakby nie widziały się nie półtora miesiąca, tylko długie lata. Gdy pierwsze emocje opadły, delikatnie ujęła zabandażowane policzki przyjaciółki.

– Tak się cieszę, że się zdecydowałaś. Ta klinika jest jedną z najlepszych w Europie. Jestem pewna, że efekt będzie piorunujący – powiedziała, szczerze się uśmiechając.

– Wierzę, że tak będzie.

– Na pewno. A Igor to… – zerknęła przez ramię – no, nie powiem. Szarpnąłeś się. Nawet nie próbuję sobie wyobrazić, ile to musiało kosztować.

– To bez znaczenia – rzucił.

– Kurczę, szkoda, że nic mi nie powiedzieliście. Mogłabym was ugościć. Poznalibyście Justynę. Mieszkamy razem na Jelitkowie, dzielnicy na pograniczu Gdańska i Sopotu. To znaczy mieszkam głównie ja, bo Justyna to ciągle gdzieś w trasie. Wystawy, gale, bankiety. Mówiłam wam, że jest wziętą malarką?

Zawadzka smętnie przytaknęła, a Pałka pomyślała, że jednak trochę się wygłupiła. Tego rodzaju gawęda w ustach renomowanego psychologa policyjnego w takiej chwili brzmiała podwójnie fałszywie.

– Dobra, przesadziłam – upomniała sama siebie. – Wybaczcie, głupio wyszło. To nie czas ani miejsce na takie dyrdymały.

Zdystansowany uśmiech Julii utwierdził ją w przekonaniu, że przyznając się do wpadki, postąpiła właściwie.

– Zostawić was samych? – zapytała, ale Zawadzka zaprotestowała.

– Zostań – poprosiła. – Pewnie zdążyłaś lepiej poznać akta sprawy, a ja chcę wiedzieć, co tu się wydarzyło.

– To nic miłego, Julka. Po co w tym stanie…

– Przestań. Nic mi nie jest.

– Okej.

Pałka do spółki z Brudnym przedstawili Julii sytuację. Pobieżnie, bo choć w istocie Pałka dysponowała większą wiedzą, to jednak wciąż było więcej pytań niż odpowiedzi. Gdy skończyli, Zawadzka podeszła do okna. Zamiast znajdującego się za nim sosnowego lasu dostrzegła własne odbicie. Przez chwilę wpatrywała się w obrazek przypominający mumię w szlafroku, po czym odwróciła się w stronę gości.

– I jak ja mam wam pomóc z tymi bandażami na gębie? – zapytała z pełną powagą w głosie.

Brudny z Pałką nieśmiało zarechotali, a chwilę później wybuchnęli śmiechem.

– No tu nie ma się z czego śmiać – kontynuowała. – Jakiś kolejny skurwiel torturuje i zabija młode kobiety i jeszcze chce w to wciągnąć mojego faceta. Mam na to pozwolić? Tak po prostu?

– Ty żartujesz, prawda? – zapytał niepewnie Brudny.

– A wyglądam, jakbym żartowała?

– Mogę dać ci klamkę, to będziesz wyglądać poważniej.

Pałka stłumiła dłonią kolejny wybuch śmiechu.

– Tak? To daj. Zdzielę cię nią w ten głupi łeb.

Zabrzmiało jeszcze bardziej komicznie, ale tym razem Brudny postanowił nie przeciągać struny. Podszedł do partnerki i objął ją w pasie.

– To tylko świr, z którym trzeba zrobić porządek – powiedział. – I wcale nie wygląda na takiego cwaniaka, na jakiego pozuje. Ile Hel ma mieszkańców? Trzy tysiące? Cztery? Na całym półwyspie mieszka może trzy razy tyle. Złapiemy go, zanim się obejrzy.

Zawadzka przez dłuższą chwilę analizowała słowa partnera. Sprawa rzeczywiście wydawała się prosta, bo wątpliwe było, aby sprawca ryzykował transportowanie zwłok z miejsca poza półwyspem. To zaś oznaczało, że zapewne jest jego mieszkańcem. Średnio rozgarnięta ekipa dochodzeniowo-śledcza powinna wytypować, a następnie namierzyć i dorwać delikwenta najdalej w ciągu kilku dni.

– Dla ciebie wszystko jest takie proste – mruknęła niepocieszona.

– Akurat tutaj naprawdę powinniśmy się wyrobić. Tymi morderstwami facet w zasadzie sam zamknął się w celi.

– Oby, Igor. Oby – powtórzyła i dotknęła palcem wskazującym miejsca pod obojczykiem partnera. To tam znajdowała się wciąż jeszcze świeża blizna. – Dorwanie Sienkiewicza też miało być proste… – dodała.

– Wtedy byłem w gorszej formie…

– Jasne. Zawsze i na wszystko masz wytłumaczenie.

– To ja może jednak poczekam na zewnątrz? – wtrąciła się Pałka.

Wymowne milczenie też nie pozostawiło złudzeń, że tym razem wstrzeliła się z sugestią idealnie. Kobiety uściskały się na pożegnanie i Pałka zostawiła ich samych.

– Masz mi się tu meldować każdego wieczoru, zrozumiano? – wygarnęła Julka, gdy drzwi za profilerką się zamknęły. – Żadnych pościgów, kozaczenia i wbijania sobie noża we własne ciało.

– Tak jest, szefowo.

– To teraz możesz się odmeldować.

– Tak bez buziaka?

– Nie wiem, czy zasłużyłeś.

– Kobiety zawsze całują swoich mężczyzn, gdy ci ruszają na wojnę…

– Ty nie idziesz na żadną wojnę. Już mówiłam, że masz nie…

Nie dokończyła, bo Brudny przylgnął ustami do jej ust. Starał się być delikatny, bo każdy mocniejszy ruch mięśni twarzy Julii był niewskazany.

– Zanim ściągną ci bandaże, gość będzie już za kratkami – powiedział, gdy się odsunął. Pogładził ją po policzku.

– Oby, Igor. A teraz idź już. Pewnie macie z Elką sporo do przegadania.

– No mamy. Dzięki.

– Jesteśmy glinami, mam rację?

– Otóż to.

– Leć już. Widzimy się jutro.

– Kocham cię.

– Ja ciebie też.

Brudny odwrócił się i wyszedł. Pałka stała za drzwiami.

– Wszystko okej? – zapytała.

– Julka to złota kobieta – odparł.

– I się jej trzymaj, bo lepszej nie znajdziesz, choćby skały srały.

– Choćby skały srały? – upewnił się, marszcząc brwi, ale w odpowiedzi otrzymał tylko wzruszenie ramion.

Na zewnątrz było cieplej niż za dnia. Brudny pomyślał, że to z braku wiatru, bo ten z północy bywał nad morzem lodowaty i potrafił sprawić, że odczuwalna temperatura wydawała się znacznie niższa niż ta, którą wskazywały termometry. Panował mrok, a parking skąpany był w gęstej, nisko zawieszonej mgle. Gdzieś w oddali zawył pies.

– Flauta – zawyrokowała Pałka, omiatając spojrzeniem ciemne niebo. – Pogoda dla socjopatów.

– W jakim sensie? – Igor zapalił papierosa.

– Tak tylko mówię. W takiej mgle można zrobić wszystko.

– Ale nie przy takiej liczbie patroli.

Pałka poprawiła kołnierz swetra i spojrzała Brudnemu w oczy.

– On nie jest taki głupi, Igor – powiedziała, nawiązując do słów wypowiedzianych przez niego w sali kliniki. – To wyrachowany, przebiegły i doskonale zorganizowany perfekcjonista. Wybrał teren i ustalił zasady tej gry. Tobie zaś rzucił wyzwanie.

Brudny zaciągnął się mocno, wypuścił dym.

– Może i tak, ale w takim razie chujowo trafił. Tylko jeszcze tego nie wie – powiedział i wyrzucił niedopalonego papierosa do studzienki ściekowej.

Chwilę później terenowy Patrol i Audi A6 opuściły parking i zniknęły w gąszczu okalających klinikę drzew. Julia Zawadzka stała w oknie i odprowadzała je wzrokiem. Gdy czerwone światła zniknęły jej z pola widzenia, zasunęła zasłony.
===LxciECQWZVFkVGRVZQ85AGQAZVEzUTBWY1ZhWGlYaAw8WmgNa10=

Rozdział 17

Brudny postawił kołnierz płaszcza i wyszedł na padający deszcz. Potruchtał do drzwi komendy wojewódzkiej i nie zwalniając tempa, wdrapał się po schodach na drugie piętro. Poszukał drzwi pokoju odpraw, zapukał i wszedł.

W pomieszczeniu znajdowało się dziewięć osób. Wszyscy jak jeden mąż odwrócili głowy w jego stronę.

– Korki – rzucił, bo w istocie wpakował się przed Gdańskiem w potężny, blisko sześciokilometrowy korek spowodowany wypadkiem wywrotki i osobówki. Tylko dzięki temu, że postawił na dachu koguta, zdołał się z niego wygramolić na tyle szybko, że spóźnienie nie przekroczyło kwadransa akademickiego.

Stojący na podwyższeniu naczelnik wydziału Mariusz Chmiel najwyraźniej przyjął tłumaczenie do wiadomości, bo słów Brudnego nie skomentował. Odłożył wskaźnik na biurko.

– To nadkomisarz Igor Brudny – przedstawił go, choć wcale nie musiał. Reputacja wyprzedzała go na tyle, że pewnie trudno byłoby znaleźć w komendzie pomorskiej policjanta, dla którego jego nazwisko brzmiałoby obco. – Nadkomisarz Brudny dołączy do naszej grupy i pomoże nam złapać tego zwyrodnialca. Chyba nie muszę tłumaczyć powodów tej decyzji.

Ostatnie zdanie wydało się Brudnemu podszyte złośliwością, ale postanowił to zignorować. Niespecjalnie obchodziło go, co myśli o nim Chmiel czy ktokolwiek z tu obecnych, może z wyjątkiem Pałki. Miał zrobić swoje, i tyle.

Naczelnik przedstawił wszystkich z imienia i nazwiska. W sali siedzieli: pod oknem prokurator Michał Goryczka, dalej nadkomisarz Wojciech Jaworski, aspirant Karol Gadomski oraz traseolożka i pełniąca zarazem obowiązki szefowej techników kryminalistyki Krystyna Baja, a w kolejnym rzędzie znani mu już sierżant Adam Bielecki, patomorfolog Arnold Muszyński oraz psycholog policyjny Elżbieta Pałka. Brudny skinął każdemu, ściągnął płaszcz, przewiesił go przez oparcie jednego z krzeseł i usiadł obok Eli. Wtedy Chmiel wrócił do tematu, a siedząca w kącie protokolantka, starsza posterunkowa Malwina Piekut, namiętnie zaczęła klepać palcami w klawisze laptopa.

– Pierwsza ofiara to Karolina Plewa, lat dwadzieścia sześć, zameldowana w Pierzchnicy pod Kielcami – recytował. – Dziś ma przybyć matka, aby potwierdzić tożsamość córki, ale to raczej formalność. Mamy zgodność materiału biologicznego z wynikami z KSiP-u.

– Co przeskrobała? – zapytał prokurator Goryczka.

– Zatrzymana, a nawet podejrzana za udział w zabójstwie bezdomnego w jednej z opuszczonych łódzkich fabryk. Zarzuty jednak oddalono. Wiecznie na gigancie. Pierwszy raz uciekła z domu w wieku piętnastu lat. Squatterka, ćpunka, prawdopodobnie parała się prostytucją. W każdym razie do grzecznych dziewczynek nie należała.

– Zgłoszono jej zaginięcie?

– Nie.

– Czyli nie wiemy, jak długo mogła być przetrzymywana?

– Patrole w terenie sprawdzają, gdzie i kiedy była widziana ostatni raz. Może dziś uda się coś ustalić. Co do drugiej ofiary… – Chmiel polecił protokolantce rozdać zdjęcia. Wykorzystał moment, aby poszperać w laptopie. – Drugiej ofiary wciąż nie udało się zidentyfikować. Pobraliśmy próbki do laboratorium. Może znów dopisze nam szczęście. A teraz przyjrzyjcie się fotografiom obu kobiet. Co waszym zdaniem może je łączyć i jaki może być modus operandi sprawcy?

Brudny odniósł wrażenie, że styl Chmiela jest wyjątkowo dęty. Czuł się jak na zajęciach w szkole oficerskiej, a nie na spotkaniu grupy dochodzeniowo-śledczej mającej na celu schwytanie mordercy. Wbrew temu, co usłyszał wczoraj od Pałki, naprawdę wierzył, że facet rozegrał to źle i nie powinien być trudny do złapania. Mimo to dokładnie przyjrzał się zdjęciom z miejsca zbrodni.

– Obie to młode kobiety, szczupłe blondynki. Druga, sądząc po tatuażach, też nie wygląda na niepokalaną – zaczął swój wywód nadkomisarz Jaworski. W jego głosie coś jednak zgrzytało. – Obie były torturowane, a następnie zamordowane. U drugiej widać, że sprawca się rozwija. Zmuszenie ofiary do połknięcia własnych palców to dobitny dowód, że przekroczył kolejną granicę.

– No i facet jest stąd. Może nawet cię zna – dodał prokurator Goryczka.

– Niewykluczone – bąknął Jawor, bo każda sugestia dotycząca wypalonej na brzuchu wiadomości była jak kolejna szpilka w jego serce. – Ale skoro zna mnie, to zapewne i ciebie – dodał, próbując nieumiejętnie ukryć złośliwość.

– Wiadomość jest skierowana do ciebie. Napisał wyraźnie: „Jawor, spierdalaj”.

– Do czegoś dążysz?

– Nie wiem. Stwierdzam fakt. W moim poczuciu ważny fakt, bo to musi być ktoś, kto zna realia komendy. W końcu nie jesteś pierwszym lepszym krawężnikiem, a nazwiska kryminalnych są zwykle trzymane w tajemnicy.

– W tym mieście znają mnie wszyscy – odciął się Jaworski.

Chmiel przysłuchiwał się dyskusji obu mężczyzn w skupieniu, oczekując jakiegoś przełomu. Dziwił się, że Jaworski nie wymienił jeszcze przynajmniej kilku nazwisk, które powinny znaleźć się w kręgu podejrzanych, tym bardziej że pierwszy typ, czyli Sambor Buchenwald, miał częściowe alibi w przypadku pierwszego morderstwa, a żelazne w przypadku drugiego. To zaś oznaczało, że jeśli dziś nie postawią mu zarzutów – a w obecnej sytuacji byłoby to absurdalne – to będą musieli wypuścić go na wolność. Trudno poza tym było dyskutować ze stwierdzeniem, że w mieście Jawora wszyscy znają, bo w istocie Jawor był znany. Zwłaszcza w kręgach półświatka. Co z tego, skoro dotąd efekt tych znajomości był mizerny.

– Co z psami? – zmienił temat prokurator.

– W pierwszym przypadku sprawę we wraku załatwił przypływ, w drugim podjęły trop, ale szybko go zgubiły. Wszystko wskazuje, że morderca musiał ciało przywieźć samochodem, a później powiesić na drzewie – wyjaśnił Chmiel.

– Niestety, wszelkie ślady po oponach czy butach zmyły deszcze – włączyła się do rozmowy traseolożka Krystyna Baja. – Dodam, że choć laboratorium pracuje na najwyższych obrotach, to jednak materiału jest ogrom. Szyszki, liście, szmaty, nici, chusteczki, niedopałki, butelki. W samym wraku znaleźliśmy ponad trzysta próbek, które trzeba zbadać. Czekamy na wyniki. A w kolejce jest jeszcze dwieście z miejsca zbrodni numer dwa.

– Facet idzie jak taran – mruknął Jaworski.

– Elka. – Chmiel przeniósł wzrok na Pałkę. – Jak ty to widzisz? Z kim możemy mieć tu do czynienia?

Do tej pory Pałka jedynie słuchała albo notowała. Otworzyła notatnik. Odgarnęła kosmyk za ucho.

– To wciąż tylko pierwsze wnioski, ale dostrzegam kilka rzeczy, które świadczą o tym, że mamy do czynienia z profesjonalistą – zaczęła. – Przede wszystkim wiadomość do nas. To rzucenie nam rękawicy. Powiedzenie: jestem od was lepszy, sprytniejszy i nie złapiecie mnie, nawet jeśli ściągniecie tu najlepszego gliniarza w kraju. – Pałka zerknęła wymownie na Brudnego, ale ten zachował kamienny wyraz twarzy. – Taki jest przekaz i tu chyba nikt z nas nie ma wątpliwości, że morderca wyzywa nas na pojedynek. Pytanie brzmi, co go do tego skłoniło i dlaczego akurat teraz. Czy obecność nadkomisarza Brudnego w Helu była mu wcześniej znana, czy to efekt przypadku? Na przykład spotkania na plaży czy w porcie. Uważam, że ustalenie tej kwestii jest kluczowe.

– Igor? Jakieś propozycje? – Oczy Chmiela, a później całej reszty zebranych skupiły się na Brudnym.

– Wrogów kilku mam – rzucił krótko. Przez chwilę zastanawiał się, czy coś dodać. – Śledził mnie niejaki Konrad Kryża. Najpierw zaczepił Julkę, a potem… to znaczy komisarz Julię Zawadzką – poprawił się. – A potem zadzwonił do mnie.

– Kryża… – Chmiel westchnął. – Jeśli chodzi o niego, żałuję, że nie możemy wsadzać za oddychanie. Coś jeszcze?

– Nie grzebałem w KSiP-ie, ale przydałby się ktoś rozgarnięty, kto wyłapałby ludzi, którym mogłem nadepnąć na odcisk. Partnerów, kochanków, synów, braci, kuzynów, nie wiem, upadłych partnerów w biznesie, wszystkich tych, których powsadzałem albo odesłałem tam, gdzie ich miejsce. No i zawsze pozostaje kwestia sierocińca, w którym się wychowałem. To wylęgarnia wszelkiej maści zwyrodnialców.

– Zajmiemy się tym – oznajmił Chmiel i z powrotem oddał głos Pałce. Ta odchrząknęła.

– Druga rzecz – podjęła, modulując głos w sposób świadczący o niezadowoleniu z powodu, że wcześniej jej przerwano – to kwestia niepotrzebnego ryzyka. Trudno mi zrozumieć fakt, że sprawca, choć z jednej strony wygląda na bardzo poukładanego i zorganizowanego, to jednak z drugiej strony w mojej ocenie uprawia niebezpieczny hazard. Wczoraj rozmawiałam na ten temat z Igorem i w jednej kwestii ma on rację. Hel to mała miejscowość, a na całym półwyspie poza sezonem liczba mieszkańców nie przekracza dziesięciu tysięcy. Czy zatem mądrze jest rzucać rękawicę policji, będąc niemal pewnym złapania?

– Też nie daje mi to spokoju – odezwał się Goryczka. – Powiem więcej, to wydaje się bez sensu, bo jeśli morderca byłby spoza Helu, to kamery natychmiast wyłapałyby taki podejrzany wóz, zwłaszcza przemieszczający się przez Juratę. A z tego, co wiem, to nasi ludzie te nagrania sprawdzili i niczego podejrzanego nie wychwycili.

– Zatem morderca musi mieszkać na półwyspie.

– Albo mieć na miejscu kogoś, z kim współpracuje – dodał Brudny.

Wszyscy zwrócili spojrzenia na nowego śledczego w grupie.

– Tandemy to wcale nie taka rzadkość – przyznała Pałka, dostrzegając niezręczność sytuacji. – Jeśli chcecie, to mogę oczywiście dorzucić jeszcze regułkę o zorganizowanym hedoniście, ale to akurat znajdziecie w sieci. Doprecyzuję profil, gdy znajdę albo chociaż wpadnę na trop dotyczący tego, jak wytłumaczyć dwie postawione wyżej kwestie.

Po słowach profilerki w pomieszczeniu zapadła cisza. Przerwał ją dopiero Chmiel.

– Nazwiska – rzucił. – Chcę nazwiska podejrzanych albo ludzi, którzy mogą ruszyć tę sprawę do przodu. Mamy dwie ofiary, prawdopodobnie obie z marginesu. Być może prostytutki. Sposób zabijania: ekstremalnie brutalny. Wiadomość do nas. Sprawca rzuca nam rękawicę. Chcę trzy nazwiska. Teraz.

– Na pewno trzeba pogadać z Igielskim – bąknął niechętnie Jaworski.

– Też tak sądzę. Kto jeszcze?

– Wyżykowski? – zaryzykował Bielecki.

– Kto to jest Wyżykowski?

– Stary trep. Od lat rządzi na Helu twardą ręką. A przecież tam terenów wojskowych jak mrówków. No i mam wrażenie, że wojsko, zamiast ułatwiać nam zadanie, to nam je utrudnia.

– Racja, racja. – Chmiel się zamyślił. Wojskowi rzeczywiście zdawali się nie pomagać. Wiadomo, jak to wyglądało w służbach mundurowych, ale ciągłe zrzucanie winy na starszych stopniem albo tajność działań budowało obraz kliki, która może mieć coś do ukrycia. A po całym Helu w istocie krążyły legendy. O tajnych bunkrach, nieodkrytych tunelach, a nawet zakopanych tam poniemieckich skarbach. – Zajmę się tym osobiście – oświadczył po dłuższej chwili. – Kto jeszcze?

– Taka sprawa zdarza się tu raz na dekadę albo dwie, więc moim zdaniem w ogóle nie ma co się pierdolić – podsumował prokurator Goryczka. – Hel to wiocha, zresztą jak cały półwysep, zwłaszcza o tej porze roku. W mojej ocenie trzeba wysłać ludzi do każdego domu, mieszkania, przyczepy czy leśnej, kurwa, daczy. Przetrzepać każdy pokój, piwnicę i… – Goryczka zrobił krótką pauzę – każdą jednostkę pływającą. Ktoś w ogóle sprawdzał dziennik portowy?

Chmiel posłał Jaworskiemu pytające spojrzenie.

– Ja takiego rozkazu nie wydawałem, ale nie mogę, kurwa, zajmować się wszystkim – rzucił w nerwach.

– Zrób to zaraz po opuszczeniu tego pokoju – rozkazał Chmiel, a Jawor przytaknął, zagryzając zęby. – A co do ludzi, to trzeba nad tym pomyśleć. Akcja tego typu musi być dobrze skoordynowana, bo na Helu jednak mieszka wiele starszych i niedołężnych osób. Nie chcę, żeby zaczęły skarżyć się w mediach, bo to może zostać przedstawione jako działanie bez planu i na oślep. A teraz kolejne nazwiska. Chcę kolejnych nazwisk…

– Ossowski.

Wszyscy po raz drugi przenieśli zdumione spojrzenia na śledczego z Zielonej Góry. Wyglądali, jakby byli oburzeni, że ma czelność naruszyć lokalne świętości.

– Skąd ten pomysł? – zapytał zaintrygowany Chmiel.

Brudny wygodniej rozparł się w krześle.

– Facet mieszka w pobliżu Helu, a do tego ma czas, pieniądze oraz świetnie zna realia pracy policyjnej – zaczął wyliczać. – Z tego, co się orientuję, ma też znajomości w komendzie, laboratorium i prosektorium, często wieloletnie. Miałem okazję z nim przedwczoraj porozmawiać. Prywatnie. W mojej ocenie to śliski typ.

– Po spotkaniu z nim parę lat temu odniosłam podobne wrażenie – przyznała Pałka.

– Jakie konkretnie?

– To bardziej przeczucie niż wniosek oparty na dowodach. Ale gdy prosił mnie o pomoc merytoryczną do jednej z jego książek, czułam się, jakbym rozmawiała z socjopatą.

– Skąd taki wniosek?

– Już mówiłam. To bardziej subiektywne odczucie. Nie traktowałam go wtedy jak obiektu badań. Po prostu rozmawialiśmy. Nie zgodziłam się mu pomóc.

Chmiel podrapał się po ospowatym policzku.

– Kto z was miał z nim bliższy kontakt? – zapytał, omiatając wzrokiem zebranych. Niechętnie do kontaktów z Ossowskim przyznali się kolejno prokurator Goryczka, nadkomisarz Jaworski i patomorfolog Muszyński. – W takim razie od tej chwili macie zakaz kontaktowania się z tym człowiekiem. Igor, Ela. – Skupił wzrok na siedzących obok siebie Brudnym i Pałce. – Pojedziecie go wybadać. Chcę wiedzieć, co temu celebrycie w duszy gra. I zróbcie to tak, żeby wiedział, że nie jest świętą krową. Ma odczuć, że znalazł się w gronie podejrzanych.

Igor pomyślał, że to całkiem rozsądny pomysł. Po rozmowie z Ossowskim nie mógł oprzeć się wrażeniu, że spotkanie w klinice nie było przypadkiem, a ten dęty chujek wszystko zaaranżował. Tylko w jakim celu miałby to zrobić? I czy byłby na tyle bezczelny, aby spojrzeć Brudnemu w oczy, mimo że wcześniej wypalił na ciele ofiary napis będący w istocie rzuceniem mu rękawicy?

To pytanie na razie pozostawało bez odpowiedzi, choć biorąc pod uwagę, ile Ossowski ma do stracenia, wydawało się absurdalne. Brudny wychodził jednak z założenia, że w ich zawodzie nie ma głupich pytań. Oprócz tych, które nigdy nie zostały zadane.

Mniej więcej dwie godziny później, gdy nadkomisarz Igor Brudny i psycholog śledczy Elżbieta Pałka dojeżdżali do Władysławowa, gdzieś całkiem niedaleko postać w masce wyjęła z paleniska kute ręcznie cęgi i zerknąwszy na szczelnie spętanego i zakneblowanego mężczyznę, rozwarła rozżarzone do czerwoności kleszcze, a następnie przytknęła je do fałdy skóry nad biodrem ofiary. Swąd pieczonej tkanki zgrał się ze stłumionym rykiem cierpienia, a postać w masce pomyślała, że czeka ją fantastyczny dzień.
===LxciECQWZVFkVGRVZQ85AGQAZVEzUTBWY1ZhWGlYaAw8WmgNa10=

Rozdział 18

Rezydencja Doriana Ossowskiego wznosiła się na wydmach północnego brzegu Półwyspu Helskiego, mniej więcej między ruinami dawnej jednostki wojskowej 64. Dywizjonu Rakietowego Obrony Powietrznej a rezerwatem przyrody Helskie Wydmy, niewiele dalej niż półtora kilometra w linii prostej od znajdującej się po południowej stronie półwyspu letniej rezydencji prezydenta Rzeczpospolitej Polskiej. Otoczona była wysokim murem, a dostępu do drogi wewnętrznej strzegła kuta, zdobiona brama wzbogacona o liczne kamery. Zarys obiektu krył się daleko pomiędzy sosnami.

– Mógłby konkurować z rezydencją samego prezydenta – skomentowała Pałka, zaglądając pomiędzy żebra bramy. – Dzwonisz czy ja mam gadać?

– Tak jak zaplanowaliśmy. Zacznijmy na miękko.

Pałce nie trzeba było powtarzać. Nacisnęła odpowiedni guzik, a z głośnika rozległa się typowa w takich sytuacjach melodyjka. Brudny wykorzystał ten moment, aby wziąć kilka ostatnich machów, a gdy w końcu rozbrzmiał głos gospodarza, wcisnął niedopałek do specjalnie zamontowanej w pobliżu bramy popielnicy.

– Nie spodziewałem się, że będę miał przyjemność spotkać się z nadkomisarzem tak szybko. I z panią profilerką, rzecz jasna – powiedział, gdy wysłuchał monologu dotyczącego celu ich wizyty. – Zapraszam. Brama zaraz się otworzy.

Pałka wychwyciła w tonie Ossowskiego złośliwą nutę, ale nie zareagowała. Nie mogła okazać, że to ją dotknęło. W przypadku tego człowieka należało myśleć i działać jak na polu minowym. Nie miała najmniejszych wątpliwości, że jest diabelnie inteligentny.

Patrol ruszył z miejsca w momencie, gdy skrzydła bramy otwarły się na oścież. Brudny wjechał na teren Ossowskiego powoli, rozglądając się po ogromnym zalesionym obszarze. Zastanawiało go, ile to wszystko musiało kosztować, zwłaszcza biorąc pod uwagę potwornie drogie grunty na Helu.

– Wiesz, ile kosztuje tu metr kwadratowy? – zapytał Pałki, powoli sunąc utwardzoną drogą pełną opadłych szyszek.

– Znam ceny trójmiejskie i są horrendalne. Ceny dochodzą do sześćdziesięciu tysięcy za metr kwadratowy w stanie deweloperskim na nowych osiedlach. A to i tak wersja, nazwijmy to, dla zwykłego zjadacza chleba. Projekty dedykowane albo po prostu o podwyższonym standardzie nie schodzą poniżej stówki.

– Czy to, kurwa, normalne?

– Nie, to nie jest normalne. I dziwię się, że Polacy są tak głupi, że płacą za te w sumie niespecjalnie wyjątkowe mieszkania takie pieniądze. Dziś w cenie stumetrowego apartamentu w Sopocie czy Gdyni można mieć dwustumetrową willę z basenem na klifie w Hiszpanii. A i jeszcze na studio w Dubaju by starczyło.

– Ile musiał kosztować ten teren?

– Grube miliony, Igor. Grube miliony. Poza tym Ossowski musiał dokonać biurokratycznych cudów, aby wyrwać taki kawał ziemi dla siebie. I to w okolicy parku narodowego.

– Nie myślałem, że w tym kraju można tyle zarabiać na pisaniu książek…

– Najwyraźniej można. Choć przyznam, że ja jeszcze nie czytałam żadnego z jego „dzieł”.

– Ja owszem. I jeśli mam być obiektywny, to facet ma pojęcie o tej robocie. Czasem przegina, ale to w końcu fikcja. W każdym razie jest to zjadliwe nawet dla mnie.

– No to szacun, bo jak kiedyś czytałam te kryminały, to… – Pałka machnęła dłonią, a chwilę później zamilkła, bo ich oczom ukazała się główna bryła rezydencji Ossowskiego. – Ma, chłop, rozmach, nie powiem – rzuciła wyraźnie poruszona.

– Ano ma – przyznał Brudny, parkując na podjeździe z widokiem na Bałtyk.

Przywitał ich lodowaty podmuch od morza. Wyglądało na wzburzone, a przynajmniej rozdrażnione. Białe grzywy pojawiały się i znikały, wiatr świszczał, a okoliczne sosny uginały się pod jego naporem. Na niebie, łapiąc kolejne podmuchy, szybowało i kołowało kilkanaście mew.

Brudny postawił kołnierz i omiótł wzrokiem designerską rezydencję. Takie widoki były w kraju rzadkością. Bryła budynku stanowiła połączenie prostych geometrycznych form, prostopadłościanów i płaszczyzn, które zdawały się unosić nad ziemią dzięki przeszklonym podporom. Fasada pokryta matowym, antracytowym betonem mogła budzić zachwyt, zwłaszcza od frontu, gdzie projektant zaplanował duże tafle szkła, w których odbijały się morze i niebo. Przestronne okna sięgały od podłogi po sufit, niezakryte odsłaniały wnętrza, na parterze siłownię z wewnętrznym basenem oraz ogromnym tarasem z widokiem na Bałtyk. Wokół budynku wiły się ścieżki z ułożonych kamyczków, rosły drzewka iglaste, a nieco niżej morskie trawy. Całość emanowała spokojem, luksusem i bliskością natury.

Brudny z Pałką podeszli do drzwi wejściowych, wtedy te otwarły się na oścież. Nikt ich jednak w progu nie przywitał.

– Wchodzimy – zarządził Brudny. I weszli.

Pierwsze wrażenie było piorunujące. Wnętrze, choć charakteryzowało się minimalistycznym designem, aż kipiało luksusem. Jasne wnętrze, meble o prostych organicznych kształtach, niekończący się salon z otwartą kuchnią, kominkiem gazowym i ogromnym narożnikiem z perłowej skóry. Wszystko to błyszczało nowością. Ossowski albo był skrajnym pedantem, albo rzeczywiście dopiero co ukończył remont.

– I co teraz? – Pałka posłała Brudnemu pytające spojrzenie.

– To pozer. Zaraz przyjdzie.

Pałka pomyślała, że to nie było najmądrzejsze pytanie. Powinna była się spodziewać tego typu zagrywek ze strony Ossowskiego. Facet znał cel ich wizyty, więc zapewne pragnął pokazać im miejsce w szeregu.

I wtedy gospodarz się objawił.

– Przepraszam, że musieliście państwo czekać – powiedział, przecierając spocone czoło ręcznikiem. Miał na sobie obcisłe spodenki i jedwabny czarny szlafrok. – Gdy trenuję, zwykle nie przyjmuję gości. Powiem więcej. Trening to dla mnie świętość i gdybym nie został poinformowany, że przed bramą stoi Nissan Patrol, zapewne pocałowalibyście państwo klamkę.

– Jest z nami ktoś jeszcze?

– Tak. Moje przyjaciółki.

– Przyjaciółki?

– Przyjaciółki, partnerki, żony. Zwał, jak zwał. – Uśmiechnął się. – W tak niby zacofanej i opluwanej kulturze muzułmańskiej prawo dopuszcza posiadanie wielu partnerek życiowych. I teraz proszę się zastanowić, który z systemów jest pod tym względem bardziej purytański. Nasz czy ich?

– Jest pan muzułmaninem? – zapytała zaintrygowana Pałka.

– Ależ skąd. Wierzę tylko w siłę własnego umysłu. I wolność wyboru. Czego się państwo napijecie?

Brudny poprosił kawę, a Pałka herbatę. Niemal w tym samym momencie zza rozsuwanych drzwi łączących salon z basenem i tarasem wyłoniła się filigranowa Azjatka w złotym szlafroku z wyszytymi smokami. Miała twarz lalki i była bardzo atrakcyjna. Ukłoniła się głęboko, a następnie skierowała do kuchni.

– Kultura Dalekiego Wschodu jest nieporównywalna z żadną inną – skomentował Ossowski, odprowadzając ją lubieżnym wzrokiem. – To Suri. Jedna z moich… – zakręcił palcem w powietrzu – powiedzmy, że kochanych żon. A teraz usiądźmy. Przecież nie przyjechaliście tu państwo, aby rozmawiać o moim statusie matrymonialnym.

– W istocie. – Brudny usiadł na jednym z elementów perłowego narożnika. – Jesteśmy tu z powodu morderstw i w związku z tym mamy do pana kilka pytań.

– Z przyjemnością odpowiem na każde. Byłbym wręcz zawiedziony, gdyby śledczy w dochodzeniu do prawdy mnie pominęli. Domyślam się też, że znalazłem się na liście podejrzanych, mam rację?

Brudny i Pałka wymienili znaczące spojrzenia. Facet w istocie orientował się w metodyce prowadzenia śledztwa i był doskonale do tej rozmowy przygotowany. Należało tylko jakoś znieść tę jego nienachalną bezczelność.

– Skoro konwenanse mamy już za sobą, to proszę powiedzieć, gdzie pan był i co robił nocą z niedzieli na poniedziałek i ze środy na czwartek – rzucił oschle Brudny.

– Jeśli to pytanie o alibi, to jednak będę musiał państwa rozczarować. Spędzałem ten uroczy czas z moimi żonami. Czy mam zdradzać szczegóły pożycia?

Zabrzmiało jak prowokacja, ale Brudny pominął to milczeniem. Odczekał na moment, gdy Suri z najwyższą starannością postawi przed każdym filiżanki z zamówionym napojem. Następnie spojrzała na Ossowskiego, ukłoniła się i podrobiła z powrotem do strefy spa.

– Ile ma pan żon? – zapytała Pałka.

– Dwie. Suri poznaliście. Chan zapewne dalej się relaksuje na basenie.

– Mówią po polsku?

– Trochę, ale wciąż mało. Urodziły się w Tajlandii, a ja je stamtąd zabrałem i zaoferowałem im nowe życie.

Ossowski zakaszlał i czym prędzej sięgnął po chusteczkę. Wytarł nią usta i pospiesznie schował do kieszeni szlafroka. Brudny pomyślał, że facet naprawdę odleciał w kosmos. Upił łyk kawy.

– Czy obie panie są w stanie potwierdzić pańskie słowa? – spytała Pałka.

Gospodarz chciał odpowiedzieć, ale znów dopadł go atak kaszlu. Odwrócił się i ponownie skorzystał z chusteczki.

– Przepraszam. Ostatnio pogoda nie rozpieszcza i chyba złapałem jakąś infekcję – powiedział, gdy wrócił do równowagi. – Ale tak. Głęboko wierzę, że Suri i Chan potwierdzą moje słowa. Tylko najpewniej nie obędzie się bez tłumacza.

Znalezienie kogoś takiego nie stanowiłoby w Trójmieście większego problemu, ale Brudny niechętnie musiał przyznać, że ten trop zaczynał stawać się coraz bardziej irracjonalny. Ossowski rzeczywiście miał wiele do stracenia. Był wielbiony przez miliony fanów w Polsce, a nawet za granicą. Tantiemy bez wątpienia przynosiły mu krocie, dzięki czemu żył w luksusie, o którym przeciętny obywatel tego kraju mógłby jedynie pomarzyć. Nawet jeśli odbiła mu sodówka i dziwactwo pomylił z ekstrawagancją, to jednak wciąż żył po swojemu. Był sobie sterem, kapitanem i okrętem. Nic, poza nim samym i jego potrzebami, go nie ograniczało. Po co miałby więc kłaść to wszystko na szali? Po co miałby ryzykować i mordować młode kobiety, skoro mógł mieć każdą? I jeszcze wyzywać na pojedynek Brudnego? To brzmiało bez sensu. Nie miało logicznych podstaw. Nie wpisywało się w żaden znany schemat.

Igor postanowił nie wykluczać go z grona podejrzanych, bo to najzwyczajniej byłoby nierozsądne, ale Ossowski mógł okazać się przydatny bardziej, niż mogłoby się wydawać. Zwłaszcza w kontekście tego, czym się zajmował i co mówił mu podczas spotkania w klinice o swoich znajomościach w kręgach policyjnych.

– Jak dobrze zna pan nadkomisarza Jaworskiego?

– To kwestia indywidualnej oceny.

– Pana zdaniem.

– Dobrze. Nawet bardzo dobrze. I gdybym miał ocenić osobowość tego człowieka, to wydaje mi się, że jest pana kompletnym przeciwieństwem. – Ossowski znów paskudnie odchrząknął. Wypluł coś do chusteczki. – Proszę wybaczyć. Naprawdę nienajlepiej się czuję. Chyba mam gorączkę.

– Jest pan w stanie kontynuować rozmowę? – zapytała Pałka.

– Spróbuję. – Zacisnął powieki, jakby walczył z bólem. Odetchnął. – Wracając do Jaworskiego. Współpracuję z nim od lat, ale odpłatnie. Nie nazywałbym tego jednak korupcją. Płacę mu za pomoc merytoryczną, a że Jawor ma też znakomite kontakty w półświatku, to i ja wiem, co w trawie piszczy.

– Jaworski zdradza panu szczegóły śledztw?

– Nie, nie, proszę mnie źle nie zrozumieć. Na moją prośbę poznał mnie z kilkoma, nazwijmy ich… – Ossowski uniósł dłoń i odchrząknął – lokalnymi gangsterami. Żeby pisać dobre kryminały, nie wystarczy znać świat tylko tej jasnej strony mocy. Aby być wiarygodnym pisarzem, trzeba znać też tę drugą. Ciemną, podłą i nikczemną.

– I co? Poznał ją pan? – W tonie Brudnego zabrzmiała prowokacyjna nuta.

– Owszem, poznałem. Choć nie w takim znaczeniu, które ma pan na myśli.

Te słowne gierki zaczynały Brudnego irytować. Co to niby miało, kurwa, znaczyć? Skąd ten chujek mógł wiedzieć, co on miał na myśli?

Gdy Pałka odstawiła na blat ławy filiżankę z herbatą i szykowała się do zadania kolejnego pytania, Ossowski znów się rozkaszlał. Tym razem tak intensywnie i głośno, że zaraz pojawiły się przy nim obie partnerki. Suri wręczyła mu chusteczkę, a Chan szklankę z wodą. Dotykały go czule i szeptały mu do ucha. Ossowski upił kilka łyków, pozwalając tej pierwszej wytrzeć ręczniczkiem pot z czoła.

– Potrzebuje pan pomocy lekarskiej? – zapytała niepewnie Pałka.

– Nie, nie. – Pokręcił głową, wycierając drżącą ręką usta. – To pewnie z przetrenowania. Wbrew temu, jak przedstawiają mnie media, wcale nie mam żelaznego zdrowia. Zdarza mi się łapać infekcje. Na szczęście mam Suri i Chan.

– Na pewno?

– Tak. Ale byłbym wdzięczny, gdybyśmy przełożyli tę rozmowę na inny dzień. Przepraszam najmocniej, ale…– Wskazał na własne gardło. – Rozumiecie państwo…

Brudny i Pałka znów wymienili spojrzenia. Takie postawienie sprawy w zasadzie nie dawało im żadnego pola manewru.

– Proszę nigdzie nie wyjeżdżać – rzucił Brudny, podnosząc się z sofy. – Na dniach pojawi się u pana ktoś z tłumaczem przysięgłym.

– Oczywiście.

Dwie minuty później Brudny z Pałką siedzieli już we wnętrzu Patrola. Nad rezydencją kołowały mewy.

– Nie podoba mi się ten Ossowski. Rozegrał nas jak gówniarzy – mruknął, gdy przekręcał kluczyk w stacyjce.

– Też odniosłam takie wrażenie.

– Co myślisz? – Brudny ostatni raz zerknął na oszkloną ścianę, gdzie mieściło się prywatne spa. Ossowski stał i na nich patrzył. W pewnym momencie uniósł dłoń i im pomachał.

– Nie wiem. Dziwny facet. I jeszcze te dwie Tajki… – Pałka posłała Ossowskiemu wymuszony uśmiech. – Z jednej strony byłabym w stanie uwierzyć, że mógłby stać za tymi morderstwami, ale z drugiej, pomijając bezsens takiego czynu, trudno mi uwierzyć, aby ten cherlawy pięćdziesięciokilkulatek miał na to wszystko siły. Zabić to jedno, ale przenieść ciało czy zainscenizować miejsce porzucenia zwłok to już zupełnie inna para kaloszy.

– Też mi to wszystko zgrzyta.

– Więc może to po prostu nie on.

– Może to jednak za mało.

Brudny wcisnął pedał gazu i Patrol powoli ruszył z miejsca. Opuszczając teren należący do Ossowskiego, miał nieodparte wrażenie, że od samego początku ktoś tu pociąga za sznurki, a on nieświadomie tańczy w takt jego muzyki. Pomyślał o Kryży, a potem o doktorze Milewiczu. Następnie o nadkomisarzu Jaworskim, prokuratorze Goryczce i patomorfologu Muszyńskim. W końcu znów o Ossowskim oraz o tym, co ten powiedział o znajomościach z lokalnym półświatkiem. I wtedy go to uderzyło. Nadkomisarz Igor Brudny zrozumiał, że oni wszyscy świetnie się tu znają.
===LxciECQWZVFkVGRVZQ85AGQAZVEzUTBWY1ZhWGlYaAw8WmgNa10=

Rozdział 19

Sebastian Ogórek był nikim, choć kiedyś wydawało mu się, że jest kimś. Ten czas utonął w morzu pijacko-narkotycznych wspomnień, które dodatkowo przysłaniały albo żółto-niebieski szalik Arki Gdynia, albo opuchlizny po spotkaniach z pięściami bądź buciorami tych, którzy też myśleli, że są kimś, choć w istocie byli nikim.

Problem wyglądał tak, że Ogór, bo taką niespecjalnie wysublimowaną ksywę nadali mu koledzy z osiedla, był marnym wojownikiem i z reguły kończył na ziemi z obitą mordą. Może nie miał odpowiednich genów, może Bozia nie dała mu talentu, a może ojciec alkoholik zatłukł w nim pasem jakąkolwiek wiarę w siebie, a Sebastian najzwyczajniej w świecie powinien zostać pszczelarzem albo zajmować się pielęgnacją kwiatów, w każdym razie na szacunek, na jaki można zapracować sobie w grupie pseudokibiców takiego klubu jak Arka Gdynia, Ogór nigdy sobie nie zapracował. W zdobywaniu tego szacunku nie pomogły liczne porażki na ustawkach, ogólna słabowitość, a nawet kompulsywne dzierganie sobie na ciele czaszek, węży, które z tych czaszek wychodziły, wikingów z toporami, śledzi, bo tak potocznie nazywa się kiboli Arki, i kotwic, jak ta w klubowym herbie, bo Sebastian od początku do końca był postrzegany w środowisku jako pizda, i to do kwadratu. Ale że i takie jednostki w każdej grupie tego typu czasem są potrzebne, Ogór dumnie mógł prężyć muskuły na mieście, niekoniecznie w Gdańsku. I tak sobie jakoś żył z dnia na dzień, czasem coś zachachmęcił, czasem złapał jakąś fuchę albo coś ukradł, ale pewnego dnia na jednej z licznych imprez poszedł do łóżka z młodą dziewczyną, z którą nie powinien. Dziewczyna ta okazała się wyrodną córką jednego z trójmiejskich prokuratorów walczących między innymi z przestępczością zorganizowaną, a tym krótkowzrocznym i bezmyślnym aktem chciała zrobić ojcu na złość, co zdecydowanie jej wyszło, choć niekoniecznie na dobre. Ogór też na tym specjalnie nie zyskał, może poza chwilowym uznaniem na dzielnicy, ale niespecjalnie mógł się tym uznaniem nacieszyć, bo dotknięty tym niecnym czynem ojciec niespełna szesnastoletniej Ali zgarnął go z ulicy zaraz po tym, jak się o tym dowiedział od jednego ze swoich informatorów. I urządził Ogórkowi piekło na ziemi.

– Mam do ciebie małą prośbę – powiedział, gdy usiadł z dyrektorem więzienia w Sztumie do wódki, a to przecież nie był pierwszy raz, bo ze Zbyszkiem Blumem znali się od liceum. – Na dniach trafi do ciebie taki jeden chujek. Nazywa się Ogórek i chciałbym, żeby dostał szkołę życia.

Dyrektor więzienia nie był w ciemię bity i skojarzył fakty, bo wiedza, że niespełna szesnastoletnia córka prokuratora puściła się z jakimś obszczymurem, w pewnych trójmiejskich kręgach stała się powszechna. Poklepał wówczas starego przyjaciela po ramieniu i obiecał, żeby spał spokojnie, bo on się wszystkim zajmie.

I się zajął.

Ogór już pierwszego dnia trafił do celi z dwoma gwałcicielami o karkach jak u belgijskich krów mięsnych, co skończyło się tak, jak się skończyć musiało, czyli dla Ogóra nienajlepiej. Potem wcale nie było łatwiej, co w ciągu siedmiu lat potwierdziły cztery diagnozy wskazujące na perforację jelita grubego, nie wspominając o innych, mniej dotkliwych kwestiach, które mogły wyniknąć podczas miłosnych uniesień w więziennych celach. Te siedem lat wcale nie minęło jak z bicza strzelił, a sam Ogór postarzał się w tym czasie co najmniej o dwa razy tyle, a może i trzy, to już kwestia indywidualnej oceny.

Opuszczenie murów też nie okazało się wybawieniem, bo wieści o tym, co działo się w celi, rzadko kiedy w celi zostają raz na zawsze. Ogór został więc przywitany na ulicy jak cwel, a koledzy z osiedla, zamiast pójść z nim na piwo, spuścili mu dodatkowy łomot, uprzejmie radząc wypierdalać z dzielni, bo jeśli tak się nie stanie, to będzie tylko gorzej. Wybór był żaden, więc Ogór swoje śmieci zamienił na śmieci w dosłownym tego słowa znaczeniu, zaczął spać gdzie popadnie, także po śmietnikach, chlać, palić i wstrzykiwać sobie w żyłę wszystko, co mu wpadło w ręce, podjął też trzy próby samobójcze, ale że był mocny tylko w gębie, a przy tym strachliwy, to ani razu odbieranie sobie życia mu nie wyszło. Dziś, gdy po raz kolejny postać w masce chlusnęła mu zimną wodą w twarz, bardzo, ale to bardzo tego pożałował.

– Miałeś podłe życie, ale będziesz miał epicką śmierć – usłyszał, czując, jak całe ciało po raz kolejny przeszywa fala bólu. Miał wrażenie, że się rozpada. Kawałek po kawałku.

– Dlaczego… to… robisz? – wyjąkał, ale w odpowiedzi usłyszał ten sam dźwięk co wcześniej. Skwierczenie palonej tkanki, a potem ten paskudny chrobot, gdy szczypce cęgów haratają o żebro, i pluśnięcie, gdy kawałek tkanki ląduje w blaszanej wanience.

– Uwierz, przyjacielu. Zapiszesz się w historii – powiedziała postać w masce starego markiza. Rysy jej twarzy pozostały nieruchome. Przez chwilę przyglądała się badawczo poszarpanemu korpusowi ofiary. – Były żeberka, to teraz pierś – dodała i mocniej chwyciła cęgi. – Trzymaj się, mój drogi. Droga do nieśmiertelności nigdy nie była ani krótka, ani łatwa. W piekle mi za to podziękujesz.

Chwilę później tkanka znów zaskwierczała, a pomieszczenie wypełnił swąd palonego mięsa. Wrzask katowanej ofiary wchłonęły zimne mury.
===LxciECQWZVFkVGRVZQ85AGQAZVEzUTBWY1ZhWGlYaAw8WmgNa10=

Rozdział 20

– Jestem Maciej.

– Igor.

Mężczyźni stuknęli się kieliszkami i wypili bruderszafta. Samogon Macieja Kocha palił gardło jak rozżarzone węgle, ale w smaku niczym nie ustępował alkoholom z górnej półki.

Brudny zagryzł tatarem ze śledzia, który z domieszką jajka, czerwonej cebuli, marynowanych grzybków i ogórka kiszonego komponował się z trunkiem gospodarza wyśmienicie. Pochwalił, posłodził, wyniósł pod niebiosa kulinarne umiejętności żony rozmówcy, ale zaczynał odnosić wrażenie, że powoli robi się niezręcznie. Stary Koch nie był w ciemię bity i wiedział, że za propozycją spędzenia męskiego wieczoru kryje się drugie dno.

– Helena to złota kobieta. W kuchni niezastąpiona – przyznał Maciej, nawiązując do ostatniego pochlebstwa. Następnie sięgnął po fajkę, a Brudny po papierosa. Zapalili. – A teraz do rzeczy, młody człowieku. Mów, czego chcesz – powiedział, jakby czytał mu w myślach.

Brudny zaciągnął się, wydmuchał dym, spojrzał w oczy Macieja. Po wizycie u Ossowskiego, a potem w klinice, postanowił wrócić do tematu Buchenwalda. Rozmowa, której kilka dni temu był przypadkowym świadkiem, nie dawała mu spokoju, dlatego po wyjściu od Julki zadzwonił do sierżanta Bieleckiego i poprosił o przytoczenie jej punkt po punkcie. Chciał być przygotowany do rozmowy z Maciejem, który znał się z Buchenwaldem od dekad i raczej nie wierzył w jego winę, a wyrok dwudziestu pięciu lat więzienia za zamordowanie córki postrzegał jako jeden z największych błędów systemu sprawiedliwości.

– Wiadomości szybko się tu rozchodzą, więc pewnie wiesz, że zostałem włączony do śledztwa – powiedział Brudny.

– Wiem – przyznał Maciej.

– Wiesz też pewnie, kim jestem…

– Owszem.

Stary Koch poprawił się w krześle bujanym. Lekko zaskrzypiało pod jego ciężarem. W tle poniósł się skrzek mew.

– Chcę dopaść bydlaka, który zrobił to tym kobietom, i to zrobię. Ale potrzebuję informacji. – Brudny się zaciągnął i strzepnął nadmiar popiołu do stojącej na parapecie popielniczki.

– Niby jak miałbym pomóc?

– Buchenwald. Chcę poznać jego historię.

– W jakim celu?

– Intuicja.

– Ten słynny policyjny nos, tak?

– Zwał, jak zwał. Miewam przeczucia i rzadko się mylę. Już tak mam.

– Co zatem czujesz?

– Że to wszystko może się jakoś łączyć.

– Jesteś bardzo pewny siebie, chłopcze.

– Opowiedz.

Maciej Koch zaciągnął się fajką i spojrzał w połyskujący na niebie cienki rogal księżyca. Zbliżał się nów.

– Po pierwsze nie ufaj nikomu – rzekł po dłuższej chwili namysłu. Wydmuchał dym z fajki. – Ale zanim opowiem ci o Samborze i jego ponurej historii, najpierw musisz zrozumieć, gdzie trafiłeś. Bo Hel to nie tylko piękne plaże, świeże ryby i kajty. Hel to coś więcej…

Historia półwyspu okazała się nie tylko ciekawa, ale też pełna niedopowiedzeń. Do tej pory Brudny nie wiedział o Helu za wiele poza tym, czego naczytał się w sieci i co zobaczył na własne oczy. Tymczasem ten kilkudziesięciokilometrowy wąski pas ziemi najwyraźniej wciąż skrywał sporo tajemnic.

– Hel jest jak królestwo ogrodowego kreta – tłumaczył Koch. – Przeorano go tunelami wzdłuż i wszerz, a bunkry, które ze względu na strategiczne położenie półwyspu budowano od lat dwudziestych ubiegłego wieku, według ostrożnych szacunków liczą nawet kilkaset kilometrów. Nie starczyłoby życia, abym opowiedział wszystko, o czym się tu plotkuje. Poniemieckie skarby, rosyjskie eksperymenty, martwy las. Miejscowi poza sezonem wciąż kopią w nadziei, że trafią na coś drogocennego, i tak naprawdę każdego roku trafiają na mniej bądź bardziej cenne artefakty. Stare mundury, zardzewiałe karabiny czy ludzkie kości nie robią tu na nikim większego wrażenia, ale zdarza się, że ktoś trafi na jakąś skrzynię albo coś innego…

– Nikt tego nie pilnuje?

– Owszem, pilnują. Głównie wojskowi. Przeciętny człowiek za wiele tu nie pokopie, bo w lasach jest mnóstwo terenów zamkniętych. I wcale nie dlatego, że wybudowano tam jakieś nowoczesne bazy czy choćby istotne z punktu widzenia obrony kraju radary. To znaczy takie też są, ale większość ogrodzonego obszaru nie ma z nimi nic wspólnego. Stare trepy po prostu przywłaszczyły sobie te tereny. Stworzyły sobie państwo w państwie.

Blisko godzinę Brudny słuchał o tajnych tunelach, ukrytych włazach, nieodkrytych przejściach, magazynach amunicji, zasypanych komorach i komnatach, zapieczętowanych skrzyniach, nazistowskich i radzieckich eksperymentach, martwym lesie, zamurowanej broni biologicznej i dziesiątkach innych legend, które wśród napalonych eksploratorów helskich bunkrów żyły własnym życiem. Koch miał dar do snucia opowieści, więc nawet nie zorientował się, gdy opróżnili całą flaszkę. W następnej kolejności opowiedział mu o Buchenwaldzie i swoich wątpliwościach co do tego, że zamordował własną córkę. Zresztą wątpliwości to było złe słowo. Koch miał pełne przekonanie, że przyjaciel nie miał z jej śmiercią nic wspólnego, sam zaś padł ofiarą policyjnych nadużyć.

– O tym jednak musisz porozmawiać z nim osobiście – zaznaczył, gdy Igor próbował wyciągnąć z niego więcej informacji.

Brudny cenił sobie u ludzi lojalność, dlatego nie miał żalu, że Maciej nie chciał kontynuować tematu. Dla takich jak on pewne rzeczy nie miały ceny i w pełni taką postawę akceptował. A że flaszka akurat się skończyła, pomyślał, że trzeba kuć żelazo póki gorące, zwłaszcza że godzina wciąż była młoda, a Żabki jeszcze otwarte. Do chałupy Buchenwalda miał stąd zaledwie kwadrans drogi piechotą, dlatego podziękował Kochowi za rozmowę, upewnił się, że ma przy sobie portfel i broń, po czym lekko się chwiejąc, ruszył w kierunku furtki.

Na ulicy zapalił. Rozejrzał się po ciemnych zaułkach. Nie mógł opędzić się od wrażenia, że ta noc jest ciemniejsza niż poprzednie. Zbliżał się nów.
===LxciECQWZVFkVGRVZQ85AGQAZVEzUTBWY1ZhWGlYaAw8WmgNa10=

Rozdział 21

Kamienica nie była ani wyjątkowa, ani urodziwa i niespecjalnie różniła się od innych sopockich obiektów, ale i tak cena za metr kwadratowy zwalała z nóg.

Nadkomisarz Jaworski rzucił do połowy wypalonego papierosa na chodnik i wcisnął guzik wideodomofonu. Odczekał dłuższą chwilę, a gdy mechanizm głośno zabrzęczał, Jawor nacisnął klamkę i wszedł do klatki.

W trzypiętrowej kamienicy były tylko dwa adresy, a każde z mieszkań zajmowało ponad trzysta metrów kwadratowych. Na parterze znajdowało się biuro, pomieszczenia gospodarcze i pokoje ochrony, a na piętrze luksusowy apartament należący do trójmiejskiego gangstera Borysa Igielskiego, jego żony Lidii oraz dwóch dorastających córek Neli i Mai.

– Masz broń? – zapytał mężczyzna z byczym karkiem, gdy Jawor znalazł się w środku kamienicy.

– Nie przyszedłem tu strzelać.

– Każdy tak mówi. Znasz zasady.

Jawor wyjął z kabury Berettę i wręczył ją ochroniarzowi. Nie znosił rozstawać się z bronią, ale Igielski po śmierci swojego brata – zastrzelonego we własnym domu przez najbliższego przyjaciela kilkanaście lat wcześniej – był na tym punkcie wyjątkowo przewrażliwiony. W jego obecności nie należało wymachiwać nawet długopisem.

Ochroniarz przeszukał go, następnie mruknął coś do mikrofonu zintegrowanego ze słuchawką w uchu i po otrzymaniu potwierdzenia wskazał Jaworskiemu odpowiednie drzwi. Policjant posłał mu pogardliwe spojrzenie i nacisnął klamkę, po czym przeszedł przez wąski korytarz, na którego końcu kolejny ochroniarz ponowił przeszukanie. Gdy procedury zostały dochowane, przekroczył próg biura szefa. Igielski siedział rozparty w fotelu za biurkiem i wpatrywał się w rząd wiszących na ścianie monitorów.

– Wejdź, Jawor, wejdź. Dawnośmy się nie widzieli, co?

– To zależy od punktu widzenia.

– Też prawda. Siadaj. – Igielski nie wstał się przywitać, bo prawie nigdy tego nie robił. Bezpośredni kontakt z innymi ludźmi, jeśli takowy rzeczywiście nie był absolutnie konieczny, starał się ograniczać do minimum. – Wiesz, co jest w tych kontenerach? – zapytał, wskazując na wyświetlany w czasie rzeczywistym przeładunek gdzieś w Stoczni Gdańskiej.

– A czy to coś by zmieniło?

Pytanie rozbawiało Igielskiego do tego stopnia, że aż zachrumkał.

– I za to cię właśnie lubię, Jawor – powiedział, gdy się uspokoił. – Wiesz, że nigdy nad tym nie zapanujecie, więc masz na to wyjebane od początku do końca. Gdyby wszyscy myśleli twoimi kategoriami, to świat byłby o wiele piękniejszy. I spokojniejszy.

– Jestem po prostu wolnościowcem.

– Wolnościowcem, powiadasz?

– Wychodzę z założenia, że wszystko jest dla ludzi, tylko trzeba wiedzieć, jak z tego korzystać. Jak chcą ćpać, to niech ćpają. O idiotów upomni się dobór naturalny.

– Ty to jednak masz łeb, Jawor. Łeb jak, kurwa, sklep.

Jaworski postanowił tego nie komentować. Odebrał to jako nieoczywistą formę upokorzenia.

– Domyślam się, że przyszedłeś tu w związku z tymi zabójstwami na Helu, mam rację? – zapytał, gdy nie doczekał się spodziewanej reakcji.

– Brutalnymi morderstwami – doprecyzował. – Wiesz coś o tym?

Igielski zmrużył oczy, a rysy jego twarzy stężały.

– Nie podoba mi się ten ton, Jawor – warknął. – Co to ma niby znaczyć, czy ja coś o tym wiem?

– Po prostu pytam. Może wiesz. Ja cię o nic nie oskarżam, ale inni mogą.

– Jacy inni?

– Chmiel jest naprawdę wkurwiony, a na jego wniosek do zespołu dołączył ten jebany celebryta z Zielonej Góry.

– Raczej na wniosek mordercy…

Czyli wiedzą już wszyscy, pomyślał Jaworski. Wypaloną na brzuchu wiadomość widziało co najmniej kilkanaście osób, a do tego dochodziły jeszcze takie indywidua jak Kryża. Prędzej czy później musiał nastąpić jakiś przeciek. Nie podejrzewał jednak, że dojdzie do niego tak szybko.

– A to nie wszystko – postanowił zmienić temat. – Drugą ofiarą jest ta twoja gwiazdeczka z Ukrainy. Ta, z którą pornosy nagrywałeś.

– Tetiana… – Igielski bezceremonialnie wydłubał brud spod paznokcia.

– Tak, ona. Na razie tylko ja ją rozpoznałem…

– Nie wątpię. – Igielski prychnął i znów zachrumkał jak świnia. Jawor był tak potulny między innymi dlatego, że mógł za darmo pieprzyć jego dziwki. Tetiana kiedyś była jedną z jego ulubionych. – I nie tylko ty…

Ostatnie słowa były dowodem, że Igielski ma w zespole drugą wtykę. Jawor nie dał się jednak sprowokować.

– Chodzi o to, że jej tożsamość zaraz poznają wszyscy – powiedział. – Szybko połączą ją z filmami, a co za tym idzie, z tobą.

– I z tobą.

– Chcę tylko, żebyś wiedział, że tym razem będę miał ograniczone możliwości manewru.

– Bo?

– Bo tego jebanego Brudnego nie da się kontrolować. A przyjdzie do ciebie na pewno.

– Hmm…

Igielski przez dłuższą chwilę szlifował paznokcie w zamyśleniu. W końcu sięgnął po karafkę i nalał sobie whisky. Upił łyk.

– Wiesz dobrze, że Tetiana od dwóch miesięcy już dla mnie nie robi – powiedział. – Wypaliła się, zgasła. Potrzymałem ją jeszcze trochę, ale klienci narzekali, zresztą ty też, że jest nieobecna, apatyczna, nie przypomina tej laski, co waliła się na filmach jak opętana. Nic na nią jednak nie działało. Była jak duch i chyba rzeczywiście przeszła jakieś załamanie nerwowe. Oddałem ją jakiemuś dziadowi. Dał za nią więcej, niż by dla mnie zarobiła w kilka miesięcy.

– Jakiemu dziadowi?

– Klientowi. Nie wiem, czy nie Szwedowi. Zabrał ją i tyle ją widziałem.

– Myślisz, że twoi chłopcy daliby radę go namierzyć?

– Ty chyba żartujesz, Jawor.

– Wcale nie. Im szybciej dorwę tego psychopatę, tym szybciej znikniesz z radaru Chmiela czy Brudnego.

– Wyczuwam desperację.

– To nie desperacja, tylko brutalna prawda. Pomóż mi go złapać, a wszystko wróci do normy. Niech twoi ludzi popytają na mieście. Niech…

– Nie mów mi, kurwa, co mam robić! – Igielski grzmotnął pięścią w stół z taką siłą, że aż podskoczyła szklanka z resztką whisky, mocząc blat. – Coś ci się pojebało w tej łepetynie, Jawor. Przychodzisz do mojego domu i zaczynasz się panoszyć jak kurwa na wybiegu?

Jaworski spuścił wzrok i zacisnął zęby. Bycie skorumpowanym gliną nigdy nie było dla niego powodem do dumy. Zdarzało mu się przeklinać dzień, kiedy po raz pierwszy wziął w łapę, zwłaszcza gdy po raz kolejny doznawał upokorzenia. Wciąż jednak miał swój honor.

– Nie wiem, kto mógł zabić Tetianę, ale rozpuściłem wici już po pierwszym morderstwie – dodał już nieco spokojniej Igielski. – I też mi się to nie podoba, Jawor. Interesy lubią ciszę, a teraz uwaga połowy Polski jest skierowana na Hel i Trójmiasto. Zaraz zwalą się nam na łeb cebosie i chuj wie kto jeszcze.

– Właśnie dlatego do ciebie przyszedłem. Aby tego wszystkiego uniknąć.

– Nie pierdol, bo akurat ty nie masz na to żadnego wpływu. Zresztą morderca kazał ci co?

– No…

– No co? Konkretnie. Co?

– Spierdalać.

– No to spierdalaj.

– Ale…

– Spierdalaj, spierdalaj. – Igielski niedbale machnął dłonią. – Psujesz powietrze, a tego nie lubię. Mordercę Tetiany znajdę i zajmę się nim osobiście. Nikt nie będzie bezkarnie torturował i zabijał ludzi na moim terenie.

Jaworski wstał z krzesła, zapiął kurtkę pod szyję i upewniwszy się, że to już naprawdę koniec dyskusji, zakręcił się na pięcie i ruszył w stronę drzwi. Gdy nacisnął klamkę, odwrócił się w kierunku siedzącego w fotelu Igielskiego i już chciał otworzyć usta, aby coś powiedzieć, ale ostatecznie z tego zrezygnował. Pozazdrościł Brudnemu, że gdy tu przyjdzie, nie będzie musiał zginać karku, i ta myśl była niczym sztylet wbity w jego serce.
===LxciECQWZVFkVGRVZQ85AGQAZVEzUTBWY1ZhWGlYaAw8WmgNa10=

Rozdział 22

Noc była cicha i ciemna.

Brudny maszerował leśną alejką w kierunku latarni morskiej, zostawiając za sobą kłęby papierosowego dymu. Pod pachą targał flaszkę wódki, bo Koch uprzedził go, że Buchenwald niczego innego nie pije. Lekko szumiało mu w głowie. Nogami rozgarniał opadłe liście, których najwyraźniej od wielu dni nikt nie sprzątał. Hel poza sezonem był zupełnie innym miejscem.

Przy strzelistej latarni morskiej z czerwonej cegły się zatrzymał. Spojrzał na migający szczyt i przypomniał sobie jej historię, sięgającą 1647 roku, gdy w tym miejscu zbudowano drewniany żuraw z zawieszonym na nim żelaznym kotłem na węgiel. Utkwiło mu to w pamięci, bo Julia, czytając ten fragment na ulotce, potknęła się na schodach i o mało nie wyrżnęła głową w ścianę. Brudny podtrzymał ją wtedy w ostatnim momencie.

Wspomnienie uleciało, gdy skręcił w boczną ścieżkę. Skryta pod koronami drzew, wiła się obok ruder i kontenerów, które w sezonie służyły za toalety czy magazyny dla pól namiotowych. Teraz wszystko to wydawało się martwe. Poskręcane sosny dodawały okolicy upiornego klimatu. Pod jedną z nich Brudny zatrzymał się, wyjął kolejnego papierosa i zapalił. Wzdrygnął się, gdy w świetle płomienia dostrzegł siedzącego na gałęzi kruka. Ptaszysko skubnęło jeszcze pióra pod skrzydłem, rzuciło mu przelotne spojrzenie, zakrakało i wzbiło się w powietrze.

– Gdzie ta twoja chałupa, panie Buchenwald? – mruknął pod nosem, otwierając w smartfonie aplikację z mapą okolicy. Sprawdził lokalizację, następnie zrobił kilka kroków wzdłuż połamanego płotu, za którym stał jakiś stary barak. Wychynął zza niego, bo według nawigacji chata Buchenwalda powinna znajdować się nie dalej niż kilkadziesiąt metrów za nim. I rzeczywiście. W oddali rysował się kształt jakiejś rudery. W salonie paliło się blade światło, a z komina unosiła się smużka dymu. Buchenwald nie spał.

Brudny wyjął z płaszcza podręczną latarkę i poświecił pod nogi. Teren poza alejkami roił się od naturalnych pułapek, głównie wystających korzeni, połamanych gałęzi, rowów i dziur. Zrobił jednak pierwszy krok, drugi, sforsował krzywo ustawioną siatkę, a kawałek dalej zahaczył dżinsami o wystający z podbudówki jednej z ruder gwóźdź. Zaklął pod nosem. I wtedy usłyszał szelest.

Odruchowo przeniósł strumień światła w kierunku, z którego dochodził hałas. Powykręcane gałęzie starych sosen wydały mu się jeszcze bardziej złowieszcze. W świetle latarki błysnęły ślepia okupujących je ptaszysk, które przestraszone nagłym i ostrym blaskiem niemal natychmiast trzepotały skrzydłami i odlatywały w mrok. I wtedy za jednym z pni Brudny dostrzegł coś jeszcze. To była ludzka ręka. Jej palce trzymały się kory, a zza drzewa wystawał zarys postaci w kapturze.

– Stój! – krzyknął Brudny, ale wtedy postać puściła się pnia i czmychnęła pomiędzy zarośla.

Igor instynktownie rzucił się w pogoń. Jak pies gończy. Niczym chart na polowaniu.

Przemknął obok jakiegoś opuszczonego placu zabaw, przeskoczył porośniętą chwastami piaskownicę, rozsypane żelastwo i omal nie wyrżnął barkiem w stojącą obok drzewa betoniarkę. Światło jego latarki tańczyło po krzakach za połamanym płotem, po zakręconych pniach sosen, po ślepiach kruków i lisów. Na umykającej kilkadziesiąt metrów dalej postaci.

Gdy wbiegł pomiędzy gęste zarośla, musiał zaasekurować się przedramieniem, aby gałęzie nie poraniły mu skóry na twarzy. Wyrzucił butelkę wódki, a w jej miejsce pojawił się w dłoni Walther. Ścigana postać nie zamierzała jednak łatwo się poddać. Nawet nie zareagowała, gdy po raz kolejny krzyknął, aby się zatrzymała. Pędziła jak szalona. Widział, jak się potyka i wywraca, ale błyskawicznie się podnosiła i biegła dalej. Dwukrotnie się obejrzała i Brudny odniósł wrażenie, że pod kapturem kryje się twarz starca. Ciało nie poruszało się jednak jak ciało starego człowieka. Raczej jak dobrze wytrenowanego dziesięcioboisty.

Brudny dyszał jak parowóz i czuł, że powoli traci siły. Po czterech mocnych drinkach w towarzystwie Macieja Kocha dodatkowo szumiało mu w głowie. Dwukrotnie potknął się też o wystające korzenie i zarył w leśne poszycie, przez co piekły go podrapane policzki, przedramiona i kolana. Gdy po kolejnym potknięciu ponownie wycelował światło latarki w las, dostrzegł jedynie niknącą w mroku rękę, a chwilę później do uszu dobiegł metaliczny dźwięk. Postać zniknęła.

Brudny zwolnił kroku, bo podłoże stało się jeszcze bardziej wyboiste. Pełne pagórków, dziur i rowów, wykrotów i wystających z ziemi korzeni. Las nagle zgęstniał. Otuliła go grobowa cisza.

Uspokoił oddech i wytarł pot z czoła, następnie zaczął omiatać strumieniem światła okolicę, w której wydawało mu się, że dostrzega sylwetkę ściganej postaci po raz ostatni. Otaczały go jedynie grube pnie starych sosen.

– Przecież nie wyparowałeś – szepnął pod nosem, lustrując mrok.

Poczłapał do jednego z dwóch powalonych drzew i zajrzał do wykrotu. Ogromne korzenie zwisały jak macki ośmiornicy. W świetle latarki błysnęły owadzie pancerze i oczy jakiegoś gryzonia, który błyskawicznie przemieścił się gdzieś pod leżący pień. Igor poświecił w dół dziury. Była na tyle głęboka, że mogłaby pomieścić dorosłego człowieka, i pomyślał, że facet mógł to wykorzystać, aby się w niej ukryć.

Przez chwilę się wahał, ale w końcu po raz ostatni omiótł światłem latarki okoliczne drzewa, po czym włożył ją do ust i z pistoletem w dłoni usiadł na krawędzi wykrotu, a następnie zsunął się do jego wnętrza. Zahaczył łydką o wystający korzeń i rozdarł sobie spodnie, przy okazji omal nie ryjąc twarzą o ziemię. Wypluł latarkę. Zaklął szpetnie. Pozbierał się.

– Miałeś iść tylko do sąsiada na wódkę – mruknął do siebie. Z powrotem sięgnął po latarkę i sprawdził skalę zniszczeń. Krwawa rysa na łydce, a dżinsy do wyrzucenia. – A wylądowałeś z podartymi portkami w jakiejś jebanej dziurze w środku lasu – dodał z narastającą irytacją.

Otrzepał się i wtedy dostrzegł, że ziemia za zwisającymi korzeniami obalonego drzewa wygląda na wzruszoną. Kucnął. Odgarnął je niczym upiorną firanę i poświecił w to miejsce. Ziemia nie tylko była wzruszona, ale obok dostrzegł też świeże ślady butów.

Cmoknął z zadowoleniem i zaczął nasłuchiwać z palcami zaciśniętymi na rękojeści Walthera. Facet gdzieś tu był.

Zatrzepotały jakieś skrzydła, zaszeleściło poszycie. W świetle latarki błysnął korpus krzyżaka mocującego się w głębi wykrotu ze zniszczoną pajęczyną.

– Ty… – Brudny zaczął odgarniać lufą pistoletu ziemię. Wystarczyło kilka ruchów, aby usłyszeć metaliczny dźwięk. Pomógł sobie rękami i już po chwili jego oczom ukazał się zardzewiały właz. Szarpnął za uchwyt, ale ten uniósł się tylko o kilka centymetrów. Przytrzymał go, przyłożył policzek do ziemi i poświecił w szparę. – Mam cię, gnojku – dodał, gdy zobaczył połyskującą świeżością kłódkę.

Szarpnął raz jeszcze, ale ta trzymała mocno. Chwilę pomocował się z mechanizmem, ale nic nie wskórał. Wytarł pot z czoła. Przemknęło mu przez głowę, żeby wrócić tu jutro, ale zaraz stłumił tę myśl. Jutro mogło być futro. Albo kolejny trup.

Zastanowił się, a kilka sekund później był na górze i truchtał w kierunku, z którego przybył. Gdy dotarł do betoniarki, poszukał rozsypanego żelastwa. Wybrał element przypominający obramowanie siatki, zważył go w dłoni i zawrócił w stronę wykrotu. Na miejscu wsunął go w szparę i naparł całym ciałem. Kłódka pękła, jakby była z plastiku.

Brudny uniósł właz.

W dół bunkra prowadziła zamontowana w ścianie zardzewiała drabina. Westchnął, gdy w głowie zadźwięczały mu słowa Julki. Żadnych pościgów, kozaczenia i wbijania noża we własne ciało, mówiła. Tylko co? Miał facetowi odpuścić? A jeśli to był morderca? To, że porusza się pod ziemią, wiele by tłumaczyło. Jeśli znał te bunkry…

Poza tym chuj sam się prosił.

Ostatnia myśl przeważyła. Wydłubał z ucha nadmiar zbierającej się na potęgę woskowiny, włożył latarkę w usta i ostrożnie zaczął schodzić w głąb otworu. Odgłosy lasu natychmiast zastąpiło echo stawianych kroków i jego własnego oddechu. Gdy w końcu poczuł pod stopami twardy grunt, skierował światło latarki w ciasny betonowy tunel.

– To nie jest dobry pomysł, Brudny – mruknął pod nosem, dostrzegłszy, że na usłanym gruzem podłożu zalega woda.

Mimo to ruszył przed siebie. Stawiał kroki ostrożnie, w obawie, że w każdej chwili może wdepnąć w jakiś otwór. Skręcenie kostki wydawało się w tej chwili najmniejszym zmartwieniem, bo tego typu fortyfikacje były często wielopoziomowe i nietrudno tam natrafić na niezabezpieczony tunel, choćby wentylacyjny. I spaść kilka czy kilkanaście metrów w dół. Wtedy już nie byłoby miło, pomyślał i aby uniknąć niepotrzebnego ryzyka, wyszarpał spod gruzu długi na kilkadziesiąt centymetrów drut zbrojeniowy. Do badania terenu nadawał się idealnie.

Ściany korytarza były mokre i w wielu miejscach pokryte jakąś cuchnącą mazią. Tunel nie wyglądał jednak na często odwiedzany. Żadnych butelek, puszek, niedopałków i zużytych prezerwatyw. Brudny nie dostrzegł też śladów graffiti, tak często widywanego we wnętrzach popularnych wśród turystów na Helu ruin stanowisk ogniowych, baterii przeciwlotniczych, magazynów amunicji czy centrów dowodzenia, głównie z czasów drugiej wojny światowej. W bunkrze nie było nawet szczurów.

Po przejściu kilkuset metrów i minięciu paru rozwidleń, z których część była zakończona zawałami, zaczął się zastanawiać, czy dalsza eksploracja bunkra ma większy sens. Ryzykowne było penetrowanie bocznych odnóg, bo po kilku czy kilkunastu metrach te ponownie się rozwidlały, nie wspominając o mijanych, często bardzo podobnych do siebie pomieszczeniach, które dodatkowo utrudniały orientację w terenie. Nie był przygotowany na taką akcję. Nie miał nawet butelki wody. Gdy jednak dostrzegł w cuchnącej brei świeży ślad buciora, instynkt popchnął go kilka kroków dalej. A potem kolejne i kolejne. Zszedł schodami piętro niżej, potem jeszcze niżej. Bunkry w istocie były rozległe i wszystko wskazywało, że może tak po nich łazić do usranej śmierci. W pewnym momencie zgubił trop i zmęczony przysiadł w jednym z suchych pomieszczeń. Wyłączył latarkę i zapalił.

Przez kolejne trzy minuty nieprzenikniony mrok rozświetlał jedynie czerwonawy żar spalającego się tytoniu. Jego skwierczenie ożywiało martwotę tego miejsca. Gdy ten nieuchronnie zaczął zbliżać się do filtra, pomyślał, że jednak nic więcej nie wskóra i jutro trzeba będzie tu wrócić z psami.

I wtedy Igor poczuł czyjąś obecność. Wstrzymał oddech.

Ktoś albo coś czaiło się w mroku. Wyczuwał to nader silnie. Jak zwierzę będące na celowniku drapieżcy. Ten prymitywny instynkt wyostrzył mu się w sierocińcu, w którym się wychował. Tam, jako młody człowiek, też był zwierzyną i musiał zachowywać czujność dwadzieścia cztery godziny na dobę. Zmysł ewoluował i z czasem pozwolił mu stać się świetnym policjantem. Pozwalał widzieć i słyszeć więcej. Przewidywać. Wyczuwać kłamstwo. I zło czające się w mroku.

Ciemność od zawsze była jego domem. Pokuta, lochy, zimny materac, głód, ból, cierpienie, Gwidona i jej psy. Znał je wszystkie jak zły szeląg. Mrok i cisza były dla niego jak ojciec i matka.

Stłumił ponure myśli. Starą wiedźmę już dawno pożarły robaki.

Zaciągnął się mocno, a mrok delikatnie rozświetliła czerwonawa łuna. Tytoń zaskwierczał, coś zachrzęściło. Dość blisko.

Poczuł na policzku delikatne drganie powietrza. Znów się zaciągnął. Krwawa łuna na krótką chwilę znów pozwoliła wychynąć z mroku jego nieogolonej gębie. Niespiesznie wydmuchał dym i położył palce na rękojeści leżącego przy prawym biodrze Walthera.

Delikatny szelest. Ledwo wyczuwalny ruch powietrza.

Drugą dłonią uchwycił wiszącą mu na nadgarstku latarkę. Zaciągnął się trzymanym w zębach papierosem. Jego serce przyspieszyło.

Przeskakująca w dłoni kosteczka.

I wtedy Brudny jednocześnie zapalił latarkę i wycelował lufę w kierunku, z którego spodziewał się ataku. Strumień światła zatańczył po murach, wnękach, wystających prętach zbrojeniowych. W uchylonych żelaznych drzwiach nikogo jednak nie dostrzegł. Pomieszczenie było puste.

Zaklął pod nosem i pomyślał, że umysł zaczyna płatać mu figle. Miał do tego pełne prawo. Na lekkim rauszu, zmęczony pogonią, w jakimś zapomnianym bunkrze, w nieprzeniknionym mroku. Najwyższy czas wracać i powiadomić Chmiela. Niech on się tym martwi. To przecież jego śledztwo.

Wyrzucił niedopałek i już miał wstać, gdy nagle znieruchomiał. Na przeciwległej, częściowo oświetlonej latarką ścianie dostrzegł jakiś ruch. Cień, który wychynął zza rogu, pojawił się tylko na ułamek sekundy, a potem upiornie zarechotał i pobiegł w głąb tunelu.

– Skurwysyn! – syknął i poderwał się na równe nogi. W myślach dodał, że facet tego pożałuje, i nie czekając ani chwili dłużej, ruszył za nim w pogoń. Dostrzegł zarys jego sylwetki, gdy ta skręciła w kolejny tunel. Gdy tam dobiegł, cień znikał już za kolejnym załomem. I rechotał jak klaun.

Zabawa w kotka i myszkę trwała kilka minut, ale Brudny nie był w stanie zbliżyć się do uciekiniera choćby o metr. Postać poruszała się po tunelach, jakby znała każdy ich centymetr. W pewnym momencie zniknęła, a Brudny usłyszał dochodzący z głębi bunkra zgrzyt otwieranego włazu. A przynajmniej tak mu się ów dźwięk skojarzył. Gdy w końcu zdyszany dotarł do źródła hałasu, jego oczom rzeczywiście ukazał się zardzewiały właz. Znajdował się za stertą gruzu, w rogu jednego z licznych pomieszczeń. I był otwarty.

Brudny rozejrzał się wokół, po czym poświecił w otwór. Zardzewiałe stopnie zachęcały, aby z nich skorzystać, i przemknęło mu przez myśl, że aż za bardzo, a schodzenie na dół to raczej kiepski pomysł. Chwilę później wcisnął latarkę w zęby i zniknął w czarnej dziurze.

Korytarz okazał się węższy i niższy niż pozostałe i aby móc się nim poruszać, musiał cały czas się schylać. Zazgrzytał zębami, bo mięśnie w dolnej części pleców dawały mu się ostatnio we znaki, mimo to wycelował strumień światła w głąb tunelu. Poszukał oznak bytności uciekiniera, ale żadnych nie znalazł. Tu też zalegała woda. Co gorsza, buty i skarpety miał już przemoczone do suchej nitki.

Zawahał się. Nadstawił uszu. I wtedy usłyszał kroki. Ich echo ku jego irytacji nie niosło się jednak z poziomu, na którym się znajdował. Zanim zrozumiał swój błąd, było już za późno.

Zdążył jeszcze poświecić w górę drabinki. Strumień światła na ułamek sekundy zatrzymał się na obleśnym obliczu starucha. Chwilę później jego rechot stłumił metaliczny szczęk opadającego włazu.
===LxciECQWZVFkVGRVZQ85AGQAZVEzUTBWY1ZhWGlYaAw8WmgNa10=

Rozdział 23

To nie był dobry dzień dla podinspektora Mariusza Chmiela.

Najpierw, kiedy wstawał z łóżka, nadepnął na pozostawiony przez najmłodszego syna klocek i skręcił sobie kostkę, następnie żona niechcący trąciła go w kuchni łokciem, co spowodowało, że oblał się gorącą kawą, w końcu podczas porannej odprawy dotyczącej prawdopodobnie najważniejszego śledztwa w swojej dotychczasowej karierze musiał świecić oczami przed podwładnymi, bo nadkomisarz Igor Brudny postanowił olać go ciepłym moczem, a przynajmniej on tak to widział. I – co wkurwiało go w tym wszystkim najbardziej – niespecjalnie mógł z tym cokolwiek zrobić.

– Jak ty z nim wytrzymujesz? – zapytał zrezygnowany starego przyjaciela Romualda Czarneckiego, gdy po odprawie wrócił na chwilę do swojego biura.

– Lubisz piłkę nożną? – usłyszał w odpowiedzi.

– A co to niby ma do rzeczy?

– Ja też niespecjalnie, ale Messiego chyba znasz.

– No wiadomo.

– No to jemu też nie bardzo możesz mówić, co ma robić na boisku. Trener się na odprawie nagada, rozrysuje taktykę, wskaże zagrożenia, a on i tak będzie sobie człapać po murawie do momentu, gdy poczuje piłkę przy nodze. A wtedy zrobi z nią, co trzeba.

– Obrazowo, ale humoru to ty mi nie poprawiłeś.

– Sam się o to prosiłeś.

– Bo nie miałem innego wyjścia. Gdyby to ode mnie zależało… ech…

– Pocieszę cię, że Brudny może i jest niereformowalny i chodzi swoimi ścieżkami, ale to najlepszy glina, z jakim pracowałem. I z jakim pracujesz teraz ty. Na twoim miejscu nie bałbym się o to, czy dopadnie sprawcę, tylko kiedy i jak to zrobi. A fantazję, jak zapewne doskonale wiesz, to on akurat ma.

Te słowa brzmiały w uszach Chmiela przez następne dwie godziny, które poświęcił na dotarcie do Helu. Znał Czarneckiego jak zły szeląg, ale w tej kwestii był sceptyczny. Od zawsze wychodził z założenia, że nie ma ludzi niezastąpionych, a w takiej formacji jak policja dyscyplina to podstawa. I nawet jeśli Jaworski bywał narowisty i czasami trzeba go było temperować, to jednak potrafił zachować elementarną przyzwoitość. Brudny najwyraźniej miał wszystko w dupie.

Messi, kurwa, z dupy chyba, pomyślał, gdy zatrzymał się przed szlabanem, który grodził wjazd do helskiego portu wojennego. Przed nim prężył się umundurowany żołnierz w kurtce przeciwdeszczowej i z Grotem w rękach. Wyglądał na takiego, który nie skończył jeszcze dwudziestu pięciu lat.

– To teren wojskowy. Nieupoważnionym wstęp wzbroniony – wygłosił regułkę, gdy Chmiel uchylił okno samochodu.

– Jestem umówiony z pułkownikiem Wyżykowskim – odparł policjant i nerwowo zaczął stukać palcami w obudowę kierownicy.

– Dokumenty.

Chmiel podał mu przygotowaną legitymację służbową, a młody żołnierz skierował się do wieżyczki strażniczej, gdzie zamienił kilka słów ze swoim starszym stopniem kompanem. Ten drugi jeszcze sprawdził numery i gdzieś zadzwonił, po czym szlaban zaczął się unosić. Młody żołnierz oddał legitymację i życzył udanego dnia. Chmiel odniósł wrażenie, że w jego tonie usłyszał nutę szyderstwa.

Przed głównym budynkiem helskiego portu wojennego czekał na niego kolejny żołnierz. Równie młody i równie nijaki z twarzy. Zaprowadził go aż do drzwi, na których widniała tabliczka ze stopniem oraz imieniem i nazwiskiem głównodowodzącego jednostką.

Zapukał, oddał honory i zaanonsował gościa, po czym odprawiony wrócił na posterunek.

Chmiel, ignorując brzęczący w kieszeni smartfon, wkroczył do gabinetu pułkownika Janusza Wyżykowskiego. Gospodarz podniósł się z fotela i podał mu rękę na przywitanie. Mężczyźni uścisnęli sobie dłonie.

– Kawy, herbaty, whisky? – zapytał oschle pułkownik. Był to wysoki i szczupły mężczyzna o końskiej twarzy pooranej zmarszczkami tak głębokimi, że przypominały blizny.

– Kawę. Czarną – odparł Chmiel.

Wyżykowski podniósł słuchawkę i zgłosił zamówienie, a potem wskazał gościowi krzesło naprzeciwko swojego biurka. Zamknął teczkę z jakimiś dokumentami z milionem pieczęci. Westchnął, odchrząknął.

– Od razu zaznaczę, że mam masę pracy. Jak mogę pomóc? – zapytał, wbijając wzrok w oczy nieproszonego gościa.

Chmiel pomyślał, że tak ewidentne obszczanie terenu znaczy tyle, że to nie będzie łatwa rozmowa. Ale spodziewał się tego. O Wyżykowskim krążyły legendy. Że to samozwańczy król Helu, że ma plecy w Ministerstwie Obrony Narodowej i że kawał z niego skurwysyna. Nigdy też do siebie nie lgnęli, chociaż z racji zajmowanych stanowisk czasem widywali się przy okazji jakichś oficjalnych uroczystości. Poza wymianą kilku zdań wymaganych przez etykietę nigdy dłużej nie rozmawiali.

– Zna pan sytuację, pułkowniku – odparł Chmiel. – Mamy tu poważny problem i uważam, że…

– To raczej wy go macie – przerwał mu Wyżykowski. – Nam, cóż… nic do tego.

Reakcja pułkownika zbiła Chmiela z tropu. Nie spodziewał się aż tak agresywnej kontry. Uznał, że pułkownik, nie pułkownik, facet nie będzie pluł mu w twarz.

– Mamy go i my, i wy – odparł po krótkiej pauzie. – My, bo musimy złapać tego sukinsyna, a wy, bo trupy znaleziono tuż przy porcie. Jednym słowem liczę na współpracę.

– Współpracę, powiada pan… – Pułkownik podrapał się po swoim krzywym nosie.

– To chyba niezbyt wygórowane żądanie…

– To zależy.

– Od czego?

Wyżykowski skrzywił się, jakby przełknął cytrynę.

– Hel to w dużej mierze teren wojskowy. Rozumie pan, co mam na myśli?

– I tak, i nie.

– No właśnie… – Pułkownik cmoknął i westchnął. – Tereny wojskowe mają to do siebie, że są zamknięte dla cywili. Z różnych względów. Głównie zaś ze względów bezpieczeństwa, w tym bezpieczeństwa kraju. Za wschodnią granicą mamy wojnę, a Królewiec widać stąd gołym okiem. Zdaje pan sobie sprawę, ile tam jest wycelowanej broni. W Warszawę, Kraków, Gdańsk? Do tego dochodzą ciągłe rosyjskie prowokacje, o których opinia publiczna nie ma zielonego pojęcia. Testowanie naszych radarów, zakłócanie sygnałów, naruszanie wód terytorialnych i przestrzeni powietrznej, wywiad, kontrwywiad, nieustanne zagrożenie pojawieniem się na tych terenach ruskich szpionów. O wielu rzeczach nie mówi się w mediach, ale my mamy tu roboty po pachy. Ruscy testują nas cały czas.

– Rozumiem więc, że tereny portu i pozostałych terenów wojskowych są dobrze monitorowane. Mnie zależy właśnie na nagraniach z kamer. Między innymi…

– Między innymi? – Wyżykowski zmrużył świńskie oczka.

– Liczę też, że dostanę wgląd w plany bunkrów. Wiele wskazuje na to, że sprawca tych morderstw może poruszać się pod ziemią.

– I tu pojawia się problem, inspektorze. Tak się składa, że te plany są ściśle tajne. I gwarantuję panu, że ministerstwo na ich odtajnienie nie pozwoli.

– Bo?

– Bo tu chodzi o bezpieczeństwo państwa. Naprawdę pan tego nie rozumie?

Chmiel zacisnął zęby. Nie dawał wiary tak banalnym tłumaczeniom. To, że Półwysep Helski był jednym z najważniejszych strategicznie obszarów kraju, pozostawało poza dyskusją, ale przecież nie realizowano tu żadnych wielkich inwestycji, choćby takich jak baza tarczy antyrakietowej w Redzikowie. Znajdowało się tu kilka ważnych z punktu widzenia wczesnego rozpoznania radarów i niezliczona masa starych, niewykorzystywanych od lat umocnień i tuneli pamiętających okres przedwojenny. Tajemnicą poliszynela było, że wojskowi osiedleni tu jeszcze za czasów komuny traktowali te tereny jak własne podwórko, a plotki o odkrywanych drogocennych artefaktach krążyły wśród miejscowych od lat. I jeśli było w tym ziarno prawdy, to zachowanie Wyżykowskiego ewidentnie tego dowodziło.

– Obaj nie chcielibyśmy, aby to eskalowało, a według naszej ekspertki ten facet nie przestanie – powiedział Chmiel. Na razie nie chciał wchodzić na tak grząski grunt. – To psychopata, który jest w tym wszystkim na tyle bezczelny, że rzucił nam wyzwanie. Dlatego będzie zabijał do momentu, aż go powstrzymamy.

– To go powstrzymajcie.

– Dostanę nagrania z kamer? – Chmiel przełknął przekleństwo.

– Taka decyzja wymaga zgody ministerstwa, ale myślę, że to jest do załatwienia. Od siebie mogę dodać, że rozkazałem wzmocnić patrole. Jeśli natrafimy na coś, co może się łączyć ze sprawą tych morderstw, to skontaktuję się z panem osobiście.

– Kiedy mogę liczyć na decyzję o przekazaniu nagrań z monitoringu?

– Wie pan, jak działają tryby tej machiny. Może dziś, a może za tydzień. Ale postaram się przyspieszyć sprawę. I bez obaw, my też mamy oczy i uszy szeroko otwarte. Mogę pomóc w czymś jeszcze?

Trzy minuty później Chmiel siedział już za kierownicą. Gdy pomyślał, że już nic gorszego wydarzyć się tego dnia nie może, po raz kolejny zabrzmiał sygnał jego smartfona. Westchnął. Odebrał.

– Gdzie jesteś? – usłyszał znajomy głos Jaworskiego.

– W Helu.

– To dobrze. Nie będziesz miał daleko. Mamy kolejnego trupa.

– Kurwa. Gdzie?

– Wiesz, gdzie jest martwy las?

– Wiem.

– Spotkajmy się… albo nie, bo tam trzeba terenówki. Dojeżdżam do Pucka, więc w Helu będę za jakąś godzinę. Spotkajmy się przy latarni morskiej.

– Kolejna kobieta?

– Otóż nie. A przynajmniej chyba nie. W każdym razie lepiej nic nie jedz.

Chmiel zamknął oczy i policzył do dziesięciu. Wziął kilka głębszych wdechów. Chwilę później włączył silnik i w akompaniamencie nostalgicznego utworu Adele ruszył z miejsca. Przed szlabanem zatrzymał samochód i przez dłuższy moment tępo gapił się na rozgrywającą się przy strażnicy scenę. Zanim podjął kolejną decyzję, pomyślał, że jest już na to wszystko za stary.
===LxciECQWZVFkVGRVZQ85AGQAZVEzUTBWY1ZhWGlYaAw8WmgNa10=

Rozdział 24

– Idź się połóż. Wyśpij się, a potem…

– Wyśpię się po śmierci.

– Przebierz się przynajmniej…

Brudny odebrał z rąk Chmiela kubek gorącej kawy. Upił łyk i wgryzł się w kebab. W istocie był padnięty i ledwo powłóczył nogami, ale nie mógł odpuścić w momencie, gdy właśnie natrafiono na kolejnego trupa.

– Mów, bo nie mamy dużo czasu. Co tam się wydarzyło?

Igor przedstawił Chmielowi relację z poprzedniego wieczoru. O tym, jak postanowił wybrać się do domu Buchenwalda, o pogoni za dziwnym facetem o mordzie starucha, o ukrytym wejściu do bunkrów i o tym, jak dał się złapać w pułapkę.

– Błądziłem tymi jebanymi tunelami całą noc, aż w końcu trafiłem na tych dwóch gówniarzy. Mało brakowało, abyśmy odstrzelili sobie jaja.

– Romek mówił, że jesteś trudny…

– Romek zawsze używa trudnych słów.

Po raz pierwszy tego dnia Chmiel się uśmiechnął. Nigdy wcześniej by nie pomyślał, że akurat ten facet zdoła wzbudzić w nim taką reakcję, zwłaszcza biorąc pod uwagę okoliczności. Ale Brudny pomimo pozornej niedostępności oraz niebywałej bezczelności i arogancji miał w sobie coś, czego brakowało zdecydowanej większości policjantów, z którymi przyszło mu do tej pory pracować. Facet miał charyzmę.

Szczęście w nieszczęściu Wyżykowski nie chciał brać sobie na głowę dodatkowego problemu i po nerwowej wymianie uprzejmości puścił Brudnego wolno. Teoretycznie mógł go zatrzymać, bo jego podwładni znaleźli go na terenie bunkrów należących do zamkniętej strefy, ale pułkownik też nie żył w próżni. Musiał słyszeć o ostatniej akcji w Zielonej Górze i – w kontekście tego, co mówił o przełożonych w ministerstwie – zapewne niespecjalnie palił się do tłumaczeń z zatrzymania gliniarza, który dwa lata temu pośrednio przyczynił się do zmiany władzy w kraju. Brudny, czy Wyżykowski chciał tego, czy nie, też miał na górze mocne plecy.

– Trzeba będzie wpuścić tam psy – skwitował dalszą wymianę zdań Igor. – Kimkolwiek był ten typ, nie pojawił się tam przypadkiem.

– Właśnie w tej sprawie byłem u Wyżykowskiego. Facet jednak nie chce współpracować.

– Właz w lesie jest ukryty w wykrocie w pobliżu latarni morskiej. To nie jest zamknięty teren. Stary trep może nam naskoczyć.

Chmiel pomyślał, że to najrozsądniejsze, co dziś usłyszał. Tak się to jakoś dziwnie składało, że właśnie przy latarni umówił się z Jaworskim. A Wyżykowski może i był panem na włościach, ale co najwyżej na obszarach stricte wojskowych. Pod ziemią nie było ani płotów, ani tabliczek z zakazem wstępu. I jeśli nie chciał iść z nimi na otwartą wojnę, w istocie mógł im naskoczyć.

Po drodze do latarni Chmiel podjechał z Brudnym do jego apartamentu, gdzie Igor pospiesznie przebrał się w czyste ciuchy. Nie było czasu na gorącą kąpiel, tym bardziej na dyskusje z Kochem, który zaczepił go przy recepcji.

– Jedziesz? – zapytał Brudny Chmiela, pokazując kluczyki do Patrola.

Podinspektorowi nie trzeba było powtarzać. W drodze do martwego lasu, nie wnikając w szczegóły, poinformował Jaworskiego, że nastąpiła zmiana planów. Rozkazał mu też, aby ściągnął wszystkie możliwe posiłki z naciskiem na jednostki z psami. Gdy dotarli na miejsce, znów lało jak z cebra.

Brudny zaparkował przy policyjnej taśmie i wysiadł z samochodu, nie bacząc na lejący deszcz. Postawił kołnierz płaszcza i skinąwszy młodemu policjantowi, ruszył w kierunku największego zbiegowiska. Kilku funkcjonariuszy próbowało rozwinąć nad uschniętym drzewem namiot, ale wychodziło im to tak, jakby robili to pierwszy raz. Dwóch stało z boku, trzymając się za brzuchy.

– Technicy przyjadą jedynie po to, aby po nich posprzątać – rzucił Brudny mimochodem. Spojrzał na wystający konar uschniętego drzewa, na którym straszył nabity niczym na rożen ludzki korpus. Raczej męski, jak ocenił, choć tak liczne obrażenia nie pozwalały tego jednoznacznie stwierdzić.

– Co to, kurwa, ma być? – zapytał Chmiel, poprawiając kaptur kurtki. – Jakaś jebana inscenizacja? Artystyczna wizja? Co ten skurwiel sobie myśli?

– Drwi z nas.

Brudny omiótł spojrzeniem poskręcane drzewo. Widok był doprawdy równie upiorny, jak obrzydliwy. Najpierw uwagę przyciągał zmasakrowany korpus. Od razu można było ocenić, że to nie robota ptaków ani leśnej zwierzyny. Tkanka wciąż wyglądała na świeżą, w kroplach deszczu zdawała się pulsować życiem. Resztki bladej skóry wisiały niczym strzępy poszarpanego materiału, a kości żeber i kikuty wystające w miejscach, gdzie kiedyś znajdowały się ręce i nogi, sprawiały, że zwłoki przypominały naprędce skleconego stracha na wróble. To jednak nie sam korpus budził największy lęk. Ten wywoływała cała otoczka, która w zamierzeniu mordercy miała zapewne przyjąć formę jakiegoś wynaturzonego artystycznego tworu.

– Zabierzcie stąd ten pierdolony namiot – warknął Chmiel, gdy materiał zahaczył o jedną z wiszących na gałęziach kończyn. Ręka zabujała się i okręciła wokół własnej osi. – I wypieprzajcie stąd, bo tylko zacieracie ślady.

Jakie ślady, pomyślał Brudny. Po nocnej ulewie, która trwała niemal od północy do rana, szanse na znalezienie jakichkolwiek śladów były mizerne, jeśli nie zerowe. Ta, która zaczęła się pół godziny temu, tylko utwierdzała go w przekonaniu, że morderca zaplanował każdy ruch z najwyższą precyzją.

Funkcjonariusze siłujący się z niesfornym namiotem pospiesznie wycofali się na drogę. Przy okazji jeden zahaczył spodniami o wystający konar i runął twarzą w leśne poszycie, a drugi poślizgnął się i wpadł do pobliskiego rowu.

Brudny pomyślał, że nie wygląda to dobrze.

Tym bardziej nie poprawił mu humoru widok parkującej przy taśmie policyjnej terenowej policyjnej Toyoty. Wysiedli z niej Jaworski z Goryczką. Pierwszy miał na sobie kurtkę z kapturem, a drugi na wierzchnie odzienie włożył jeszcze foliową narzutę przeciwdeszczową.

Jaworski podał Brudnemu rękę. Jego spojrzenie mówiło więcej niż tysiąc słów.

– Bajki jeszcze nie ma? – zwrócił się do Chmiela.

Bajka była ksywką traseolożki Krystyny Bai, która szefowała technikom kryminalistycznym.

– A widzisz ją tu? – rzucił nerwowo podinspektor. – Technicy nie dojadą tu zresztą tą swoją furgonetką. Zadzwoń do Kryśki i się dowiedz, gdzie jest, a jak trzeba będzie, to pomożesz im przewieźć sprzęt.

– Już to zleciłem Bieleckiemu. Jedzie tu z Muchojadem. – Jaworski przeniósł wzrok na drzewo. Omiótł spojrzeniem dzieło mordercy z kamienną miną, następnie przeniósł wzrok na ślady po butach próbujących zabezpieczyć miejsce zbrodni funkcjonariuszy, w końcu odchylił kaptur i wymownie spojrzał w niebo. – Chociaż na moje oko to nie będą tu mieli wiele roboty. Psy też możemy odwołać. Gówno tu zwęszą.

– Zwęszą albo nie zwęszą. Poza tym będą potrzebne gdzie indziej.

– Gdzie?

– W dupie.

Brudny przysłuchiwał się rozmowie obu mężczyzn, próbując spenetrować małym palcem wnętrze prawego ucha. Miał wrażenie, że kanał słuchowy jest nieustannie zatkany i słabiej słyszy. Do tego przy naciśnięciu zaczynał odczuwać silny ból.

Wydłubał coś szaro-żółto-zielonego i wytarł w spodnie. Wyglądało kiepsko i pomyślał, że jak mu się jeszcze przyplącze jakieś zapalenie ucha, to już w ogóle będzie katastrofa.

Przez kolejną godzinę mókł jak wszyscy. Na miejscu pojawili się doktor Muszyński i Baja ze swoim zapleczem. Pierwszy spędził na oględzinach zaledwie kilka minut, uznawszy, że w tych warunkach i tak niczego więcej nie ustali, po czym poszedł do samochodu, aby skonsumować kanapki przygotowane przez żonę. Technicy zajęli się robieniem zdjęć i brodzeniem w błocie. Brudny w pewnym momencie przysiadł na jednym z pniaków. Zapalił, ale nie potrafił skupić myśli. Dopadło go przemożne zmęczenie i gdy na chwilę przymknął powieki, obudził się z twarzą w błocie.

– Jedź do domu odpocząć. Dziś zrobiłeś swoje – usłyszał głos Chmiela, który wyciągał do niego rękę. Z tej perspektywy wydała mu się ogromna, jak goryla.

Brudny chwycił ją i z pomocą przełożonego stanął na nogi. Zachwiał się lekko. Kątem oka spostrzegł, że swoim zachowaniem przyciągnął uwagę kilku innych funkcjonariuszy. Pomyślał, że dał ciała.

– Zjedz coś i porządnie się wyśpij. Jutro znów będziesz mi potrzebny – dodał Chmiel i poklepał go po ramieniu. – Adam odwiezie cię do domu – dodał, gdy nie doczekał się żadnej reakcji.

– Wypiję kawę i…

– To rozkaz.

– A bunkry?

– Bunkry nie zając, nie uciekną.

Igor poczuł, że zakręciło mu się w głowie. Nogi miał jak z waty. Błędnik zdawał się tańczyć kankana. Pomyślał, że chyba naprawdę przeholował i dalsze udawanie, że nie potrzebuje odpoczynku, jest bezcelowe. Chwilę później poczłapał w kierunku zaparkowanego przy taśmie Patrola.
===LxciECQWZVFkVGRVZQ85AGQAZVEzUTBWY1ZhWGlYaAw8WmgNa10=

Rozdział 25

Serce Julii Zawadzkiej biło szybko i mocno.

Przełknęła ślinę. Zamknęła oczy. Bała się.

Doktor Milewicz powoli odwijał bandaże. Warstwa po warstwie. Miał delikatne i pachnące dłonie, a poruszał nimi z gracją, której nie powstydziłby się dalekowschodni mistrz sztuki tai chi. Z głośników sączyła się relaksująca muzyka.

– Może pani otworzyć oczy – powiedział, gdy ostatni fragment opatrunku zniknął z twarzy pacjentki.

Zawadzka odetchnęła i z duszą na ramieniu uniosła powieki. Spojrzała na swoje odbicie, a chwilę później poczuła spływające po policzkach łzy.

– Mój Boże… – szepnęła, niepewnie dotykając rumianej skóry na policzku. Po bliznach prawie nie było śladu.

Milewicz delikatnie ujął ją za nadgarstek.

– Proszę nie dotykać okolic blizn. Skóra jest tam bardzo wrażliwa i wciąż podatna na infekcje. Zwłaszcza w miejscu przeszczepu – przypomniał.

– Ale to… aż nie do wiary. – Instynktownie chciała ukryć twarz w dłoniach, ale Milewicz ją powstrzymał.

– Za wcześnie, pani Julio. – Uśmiechnął się czule. – Na wszystko przyjdzie czas.

– Ja… ja… – Kolejne łzy spłynęły po jej policzkach, a Milewicz wręczył jej specjalne chusteczki, aby mogła je wytrzeć. – Ja panu bardzo, ale to bardzo dziękuję, doktorze. Nie wiem, co więcej powiedzieć. Naprawdę. Trudno mi w to wszystko uwierzyć i… – Przerwała na chwilę, aby wytrzeć łzy. – Myślałam, że już nigdy nie będę wyglądać jak przed wypadkiem. Że zawsze będę szkaradą i… Boże, dziękuję, doktorze. Bardzo panu dziękuję.

– Do usług, pani Julio. – Milewicz ukłonił się w pas. – I proszę podziękować partnerowi. Od samego początku był bardzo zdeterminowany. Nie ukrywam, że gdy dowiedziałem się, kim jest, to ręka momentami mi drżała – dodał, promiennie się uśmiechając.

Zawadzka odpowiedziała tym samym.

– I przez jakiś czas proszę się szeroko nie uśmiechać. Przy gwałtownych grymasach zapewne wciąż czuje pani dyskomfort, bo skóra potrzebuje czasu. Ale to napięcie wkrótce zniknie. Jeśli oczywiście będzie pani stosować się do zaleceń. – Milewicz przeniósł wzrok na stojącą obok asystentkę. Miała wielkie piwne oczy i perfekcyjnie wypełnione usta. – Pani Agata przekaże pani wszystkie informacje dotyczące pielęgnacji i suplementacji. Ma ogromną wiedzę i doświadczenie. – Asystentka dygnęła, a Milewicz z powrotem skupił uwagę na Zawadzkiej. – Przez najbliższe trzy dni chciałbym jeszcze panią zatrzymać w klinice. Wyniki są znakomite, a powikłania mało prawdopodobne, ale przez pierwsze siedemdziesiąt dwie godziny po zdjęciu opatrunków chcę mieć pełną kontrolę nad procesem gojenia. W tym czasie będzie miała pani okazję wyrobić sobie również odpowiednie nawyki, od pielęgnacji po odpowiednią dietę. W czym pomoże niezrównana pani Agata, która teraz odprowadzi panią do pokoju i zadba o pielęgnację i komfort. Czy ma pani jakieś pytania, pani Julio?

Zawadzka pokręciła głową.

– Chciałabym raz jeszcze bardzo panu podziękować, doktorze. Dał mi pan nowe życie.

– Taką miałem wizję, nadając nazwę mojej klinice.

– No tak. – Zawadzka się zarumieniła. Gra słów była oczywista. Nazwa kliniki brzmiała przecież „New Life”. – Raz jeszcze dziękuję, doktorze.

– Wystarczy tych podziękowań, pani Julio. Teraz czas na pielęgnację i odpoczynek. Obie te rzeczy są kluczowe dla regeneracji. Pani Agatko…

Piwnooka asystentka skinęła i dłonią wskazała drzwi. Uśmiech na jej pięknej twarzy wyglądał, jakby był przyklejony na stałe. Chwilę później Zawadzka powolnym krokiem ruszyła w kierunku wyjścia z salki. Podłoga na korytarzu wyłożona była dywanem imitującym piaszczystą plażę, a na ścianach wisiały plakaty oferujące zabiegi medycyny estetycznej, pionierskie terapie onkologiczne czy najnowocześniejsze medykamenty, począwszy od kapsułek z mikrorobotami wyposażonymi w kamery i głośniki po takie, które wprowadzone do naczyń wieńcowych usuwają złogi miażdżycowe czy magnetycznie przenoszą leki chemioterapeutyczne wprost do komórek nowotworowych.

Przy jednym z takich plakatów Julia przystanęła. Przedstawiał robota przypominającego mechaniczny plemnik. Przeczytała, że to biohybrydowy mikrorobot łączący elementy komórkowe z nanocząstkami leku.

– Medycyna rozwija się bardzo dynamicznie – skomentowała Agata. – Niedługo faceci przestaną być nam potrzebni – dodała żartobliwie.

Zawadzka uśmiechnęła się kwaśno i kobiety ruszyły dalej. Myśl o dziecku coraz częściej pałętała się jej po głowie, wszak jej zegar biologiczny tykał nieubłaganie i powoli zbliżał się do godziny zero. Myśl o ciąży odwlekała latami. Bo praca, bo nie taki partner, bo… Brudny. Po raz kolejny odrzuciła ponure myśli. Nie chciała, aby zdominowały moment. Teraz liczył się tylko rezultat zabiegów doktora Milewicza. Odruchowo poszukała w szlafroku smartfona, bo nagle zapragnęła podzielić się swoim szczęściem z partnerem. Była tak zaabsorbowana, że zupełnie zignorowała elegancko ubranego szczupłego mężczyznę, który właśnie wyłonił się zza rogu. Zareagowała dopiero w momencie, gdy odezwała się asystentka.

– Dzień dobry, panie Ossowski – odpowiedziała Agata, gdy się przywitał.

Julia się odwróciła, a mężczyzna posłał jej serdeczny uśmiech.

– Pan Ossowski? – zapytała i natychmiast spąsowiała, gdy zdała sobie sprawę, że w zasadzie powtórzyła słowa Agaty.

– Tak. – Ossowski wyciągnął dłoń. Miał długie i wypielęgnowane palce. – A pani to komisarz Julia Zawadzka, mam rację?

– Pan mnie zna?

– Jakżebym mógł nie znać jednej z najlepszych i najbardziej czarujących policjantek w kraju. To byłoby dopiero niewybaczalne faux pas.

Zawadzka zaczerwieniła się jeszcze bardziej. Poczuła, jakby skóra na twarzy naprężyła się mocniej niż zwykle. Przemknęło jej przez głowę, że mogłaby poprosić go teraz o autograf, ale nie zdążyła wyartykułować myśli. Ossowski ją wyprzedził.

– Nie ukrywam natomiast, że mam pewne obawy, czy powinienem zajmować pani cenny czas – powiedział, dyskretnie odchrząkując. – Po pierwsze zakładam, że udaje się pani na spoczynek, a po drugie miałem przyjemność rozmawiać z nadkomisarzem Igorem Brudnym. I odniosłem wrażenie, że nie pała do mnie przesadną sympatią.

– Nie pan pierwszy. Igor taki już jest i… – Ugryzła się w język. Nawet jeśli Igor był, jaki był, to w obecności obcych ludzi nie powinna podkreślać jego niekoniecznie korzystnych cech charakteru.

– Pan Brudny to profesjonalista w każdym calu – odparł Ossowski, następnie wyjął z kieszeni pojemniczek z żółtymi kapsułkami. Przeprosił, włożył jedną do ust, przełknął i popił wodą. – Znam realia i wiem, że policjanci, zwłaszcza ci pracujący w pionie kryminalnym, muszą podchodzić do swoich obowiązków w sposób, który uznają za stosowny. Postawienie mnie w roli jednego z podejrzanych o morderstwa tych biednych kobiet odczytuję jako dowód najwyższych kompetencji i wspomnianego profesjonalizmu.

– Igor nic mi o tym nie wspominał…

– Na miejscu nadkomisarza Brudnego postąpiłbym dokładnie tak samo. I wierzę, że za jakiś czas będę mógł mu za to osobiście podziękować. To dla mnie nadzwyczajne i niepowtarzalne źródło inspiracji.

– Nie wiem, co powiedzieć, panie Ossowski. Zaskoczył mnie pan.

– Proszę się tym nie przejmować. Jestem pewny, że pan Brudny już wkrótce złapie tego potwora. Bo jeśli nie on, to kto?

Zawadzka aż się wzdrygnęła. Nagle ta rozmowa wydała się jej dziwna. Ossowski w istocie miał w sobie coś niepokojącego. Jego spojrzenie potrafiło hipnotyzować, ale wyzierało z niego coś jeszcze. Jakaś forma pragnienia, żądzy, apetytu, nie potrafiła znaleźć odpowiedniego słowa. Tak jakby cała ta sytuacja była dla niego jedynie… źródłem inspiracji.

– Igor go dorwie – powiedziała, a tęczówki Ossowskiego błysnęły.

– Też tak sądzę, pani Julio.

Myśl o autografie prysnęła, a w głowie zadźwięczały jej słowa Brudnego. Pomyślała, że facet, który wygląda, jakby nie jadł od tygodnia, a jeszcze poddaje się liposukcji, nie może być do końca normalny. Bo w istocie wyglądał inaczej niż na okładkach magazynów. Blada cera, zapadnięte policzki, ukrywane pod makijażem cienie pod oczami. W niczym nie przypominał atletycznego mężczyzny, do którego wzdychały setki tysięcy fanek w kraju. Bardziej wampira, który niedawno wstał z trumny.

Przez głowę przemknął jej obrazek plakatu z mikrorobotem przypominającym plemnik. I jeszcze jedna myśl.

– Pani wybaczy, ale jestem umówiony na zabieg – dodał Ossowski, wyjmując z pojemnika kolejną tabletkę. Połknął ją i popił wodą.

– Pan też jest pacjentem kliniki? – zapytała.

– Chciałbym rzec, że przyszedłem tu dla pani, ale byłoby to w najlepszym wypadku co najwyżej półprawdą. – Uśmiechnął się. – Doktor Milewicz od lat dba o moje zdrowie i wizerunek. A w ostatnim czasie mam wrażenie, że pod tym względem się zaniedbałem. Wspólnymi siłami staramy się to naprawić.

– Zatem powodzenia, panie Ossowski.

– Moje uszanowanie.

Ossowski ukłonił się i przytknął chusteczkę do ust. Odwrócił się, odkaszlnął dyskretnie i odszedł.

– Pani też czyta książki pana Doriana? – zagaiła Agata, gdy ruszyły w stronę pokoju Zawadzkiej.

– Zdarza mi się – przyznała Julia.

– Ja jestem jego najwierniejszą fanką. Mam wszystkie i do tego z dedykacjami. Pan Ossowski pisze tak… naturalistycznie. Aż ciarki przechodzą.

– Rzeczywiście są niezłe. Przyznam jednak, że wygląda inaczej niż… no wie pani… na zdjęciach.

– Pan Dorian ma ostatnio problemy natury… – Asystentka urwała. – Przepraszam. Nie powinnam. Która z książek podobała się pani najbardziej?

Zawadzka nie odpowiedziała. Myślami była już przy Igorze. Gdy sięgnęła po smartfon i podeszła do okna, poczuła gwałtowny przypływ niepokoju. Zadzwoniła. Brudny jednak nie odbierał.

Przez chwilę się wahała, po czym wyszukała w książce adresowej odpowiedni numer. Nacisnęła zieloną słuchawkę.

– Hej, Julka – przywitał się mężczyzna po drugiej stronie.

– Hej.

– Co u ciebie? Jak zabieg?

– Dobrze. Jestem już po i… posłuchaj, Mściwój, sprawa jest.

– Brzmi groźnie.

– Wiesz, jaki jest Igor…

– Coś się stało?

– Jeszcze nie, ale trochę się martwię. Pewnie śledzisz, co tu się dzieje.

– Jestem na bieżąco. Gruba sprawa.

– I wbrew pozorom bardzo trudna, a mnie szlag trafia, że nie mogę pomóc.

– Co ty kombinujesz?

– No właśnie… – Julia znów się zawahała. Nie chciała wyjść na ignorantkę. – Powiedzmy, że chciałabym nas ubezpieczyć. Siebie i Igora.

– Mam przyjechać?

– A mógłbyś? – spytała głosem słodkiej idiotki.

– Mówisz i masz. Tak się składa, że wziąłem kilka dni wolnego, więc po co mam siedzieć w mieście, jak mogę powdychać trochę jodu.

– Dziękuję.

– Nie ma za co. Igor wie?

– Na razie nie mogę się do niego dodzwonić. Ale nie o to chodzi…

– Zamieniam się w słuch.

Julia przełknęła ślinę i zaczęła zadawać kolejne pytania. Po wszystkim stanęła przy oknie i patrząc w ścianę lasu, zastanawiała się, czy aby jednak się nie wygłupiła. Pomyślała, że musiała wyjść na paranoiczkę. Zaklęła pod nosem. Może jednak przesadziła?

Chwilę później Julia Zawadzka zasłoniła okno i położyła się do łóżka.
===LxciECQWZVFkVGRVZQ85AGQAZVEzUTBWY1ZhWGlYaAw8WmgNa10=

Rozdział 26

Brudny otworzył oczy i spojrzał na człapiącą po parapecie mewę.

– Musisz tak drzeć japę? – mruknął i rzucił klapkiem w okno. Ptaszysko zaskrzeczało, zatrzepotało skrzydłami i odleciało.

Sięgnął po leżący na stoliku nocnym smartfon. Cztery nieodebrane połączenia i drugie tyle wiadomości. Wszystkie od Julki.

Godzina? Kurwa mać. Dwudziesta dwanaście.

Spuścił nogi na podłogę i poszedł do łazienki. Skorzystał z toalety, a potem umył twarz. W lustrze przyjrzał się obolałemu uchu. Wydawało się zaczerwienione, a w środku zatkane i dodatkowo spuchnięte. Próba przedmuchania nic nie dała, a dłubanie w kanale słuchowym naprostowanym spinaczem, tylko wzmogło uczucie pulsującego bólu. W końcu zrezygnowany wrócił do sypialni. Ponownie chwycił smartfon i odczytał wiadomości.

Pierwsza: Hej, zapracowany?

Druga: Oddzwoń, bo twoja bogini zrzuciła skórę.

Trzecia: Wszystko w porządku?

Czwarta: Igor, oddzwoń, martwię się.

Włożył spodnie i bluzę z kapturem, a następnie zszedł na dół. Na ganku zapalił i w oczekiwaniu na połączenie wsłuchiwał się w uderzające o daszek krople deszczu.

– No hej. Już myślałam, że wpadłeś do beczki z kwasem.

– Hej.

– Wszystko w porządku? Dlaczego nie przyjechałeś?

– Tak, w porządku. Po prostu musiałem odespać. Działo się.

– Zamieniam się w słuch.

Igor opowiedział Julii o wydarzeniach z ostatnich kilkunastu godzin. Kilka razy mu przerwała, aby przypomnieć, że nie jest już młodzieniaszkiem i zaledwie miesiąc temu opuścił szpital, ale z ulgą odetchnął, bo nie stroiła fochów.

– Przyjedziesz? – zapytała, gdy wyczerpali tematy bunkrów i wiszących na gałęziach członków bądź nabitych na konary korpusów.

– Daj mi kwadrans.

Deszcz nie miał zamiaru odpuszczać, więc drogę od parkingu do kliniki pokonał truchtem. Nie był to najlepszy pomysł, bo ucho boleśnie o sobie przypomniało. Do tego odniósł wrażenie, że ciśnienie w czaszce zwiększyło się o kilka atmosfer.

Julię zastał w łóżku. Na twarzy miała jakiś biały materiał przypominający chusteczkę z wyciętymi otworami na oczy, nos i usta. Wyglądała, jakby nałożyła sobie maseczkę.

– Długo jeszcze będziesz trzymać mnie w niepewności? – zapytał, gdy zbliżył się do łóżka.

– No nie wiem, nie wiem – odparła, szelmowsko się uśmiechając.

– Możesz to teraz ściągnąć?

– Chyba nie powinnam, ale…

Brudny odczytał aluzję i nachylił się nad partnerką, a następnie delikatnie pocałował ją w usta. Spojrzał jej w oczy, w których zalśniły łzy. Delikatnie uchwycił róg przylegającego do jej twarzy materiału.

– Powoli – szepnęła.

Tkanina centymetr po centymetrze zaczęła ujawniać skrywaną prawdę. Starał się być delikatny, ale w miejscach, gdzie maści było więcej, odklejała się od skóry nieco oporniej i pomyślał, że zaraz coś spartoli. Serce waliło mu bardziej niż po leśnym pościgu. To jest ten moment, pomyślał. Ten moment, dla którego tu przyjechaliśmy. Nic więcej się w tej chwili nie liczyło, a gdy ostatni kawałek materiału w końcu odkleił się od skóry, poczuł niewyobrażalną ulgę.

– Wyglądasz oszałamiająco – wydusił, wtedy Julka zarzuciła mu ramiona na szyję i mocno się przytuliła. – Jak on to zrobił? Jesteś… jesteś… aż trudno w to uwierzyć.

– Znów jestem… ładna? – Zaśmiała się przez łzy.

– Skromna jak zawsze. – Uśmiechnął się i przylgnął do niej, a po chwili odsunął się, aby znów móc się przyjrzeć efektowi pracy doktora Milewicza. A ten był doprawdy piorunujący. Niemal wszystkie blizny zniknęły, włącznie z tą po oparzeniu, któremu uległa przed laty, gdy próbowała ratować go z płonącego klasztoru hieronimek. Kilka widocznych na skórze przebarwień i rys, które można było pomylić ze zmarszczkami, niczego w tej kwestii nie zmieniały. – Jesteś piękna, Julka. Zawsze byłaś. Ale teraz…

– Teraz co?

– Teraz jesteś jak… jak… – Szukał odpowiedniego słowa, ale to uparcie nie przychodziło. – No jesteś po prostu… olśniewająco piękna.

Przez kolejne minuty rozmawiali o rezultacie pracy doktora Milewicza. Brudny podzielił się też swoim problemem związanym z uchem.

– Przyjdź jutro, to może ktoś ci tam zajrzy i da jakieś leki – skonstatowała Julia i Igor pomyślał, że to w sumie nienajgorszy pomysł. Ból doskwierał mu coraz mocniej i zaczynał być irytujący.

– Jutro pewnie z powrotem wejdziemy do tych bunkrów. Zresztą nawet nie wiem, czy Chmiel już tam nie wlazł – zmienił temat, aby przestać myśleć o dyskomforcie.

– Myślisz, że facet, którego ścigałeś, może być mordercą?

– A kto miałby zadawać sobie tyle trudu, aby tak się ze mną zabawić?

– Nie wiem. Jakiś nawiedzony dzieciak?

– Który miał gębę starego pedofila?

– Mówiłeś, że poruszał się jak młodzieniaszek.

– No właśnie tu wszystko zgrzyta. – Brudny znów instynktownie sięgnął palcem do ucha, ale Julka go powstrzymała.

– Grzebiąc tam brudnymi paluchami, tylko pogarszasz sprawę – zganiła go.

Brudny zabrał rękę i podrapał się po nieogolonym policzku.

– To mogła być maska – stwierdził po chwili namysłu. – Widziałem go tylko przez ułamek sekundy, ale jego gęba wydała mi się sztuczna.

– To by sporo wyjaśniało.

– Ale dlaczego odpuścił?

– Miałeś broń, Igor. I reputację gościa, z którym lepiej nie zadzierać. Skoro rzucił ci rękawicę, to pewnie prześwietlił cię na wylot i wolał nie podejmować zbędnego ryzyka. Dlatego przed tobą uciekał, a potem trzymał się na dystans. On najzwyczajniej w świecie się ciebie boi.

– Hmm…

– Nie jest tajemnicą, że ledwo powłócząc nogami, rozbiłeś gang sutenerów, w jego własnej norze ubiłeś „wilkołaka” – ostatnie słowo Julia wzięła w cudzysłów – czy dźgnąłeś się nożem, aby przebić się do serca Sienkiewicza. Twoje pojebane akcje obrosły w legendy. Nie tylko w fabryce.

Brudny nigdy nie myślał w ten sposób. Nie obchodziło go, co sądzą o nim inni ani jak go postrzegają. Media jednak, czy tego chciał, czy nie, lubowały się w pokazywaniu jego gęby. Od momentu gdy cały kraj poznał ponurą historię jego dzieciństwa, stał się pewnego rodzaju celebrytą. Jedni mu współczuli, inni go podziwiali, a dziennikarze, podcasterzy i zapraszani do ich studiów psychologowie oraz wszelkiej maści domorośli mądrale rozkładali każdy jego ruch na czynniki pierwsze. Od czasów „Rzeźnika z Nietkowa” każde poważniejsze śledztwo, w którym brał udział, było drobiazgowo analizowane. A to, że nigdy nie udzielał wywiadów, tylko podgrzewało atmosferę i budowało wokół niego aurę tajemnicy. Resztę ludzie sobie po prostu dopowiadali.

– Zakładając, że masz rację… – Brudny zrobił krótką pauzę. – Dlaczego więc typ w ogóle zdecydował się rzucić mi rękawicę? Przecież to bez sensu.

– Otóż niekoniecznie. Czy według statystyk większość seryjniaków nie pragnie zostać w końcu złapana? Aby pokazać światu swoją twarz? Stać się sławnym i trafić do podręczników?

– Coś w tym jest.

– Trzeba by pogadać z Elką, ale pewnie powie ci to samo. U wielu z nich działa to na poziomie podświadomości. A przecież są i tacy, którzy zdają sobie sprawę ze swoich zaburzeń. Pragną przestać, ale ponieważ żądza mordu jest od nich silniejsza, to jedyną opcją jest zostać w końcu powstrzymanym.

– Ten najwyraźniej jeszcze nie poczuł takiej potrzeby.

– Albo dopiero tworzy swoje dzieło. A ty wlazłeś mu w drogę za wcześnie i…

– Czekaj…

Brudny zamilkł. Julia niechcący dotknęła tematu, który nagle wydał mu się bardzo niepokojący. Który, jak sobie teraz uświadomił, z powodu nawału wydarzeń najzwyczajniej zbagatelizował.

– Buchenwald – rzucił. – Facet przecież nie pojawił się tam bez powodu.

– Mógł cię śledzić.

– Nie mógł wiedzieć, że planuję go odwiedzić.

– Sugerujesz, że…

– Wybacz, Julka, ale muszę lecieć.

Kwadrans później Igor stał już pod drzwiami rudery Sambora Buchenwalda. Okna były zasłonięte, ale w salonie paliło się światło. Z komina jednak dym nie ulatywał. Siedział na nim wielki kruk, który dostrzegłszy Brudnego, zakrakał i wzbił się w powietrze.

Igor zapukał. Raz, drugi, trzeci. Zero odpowiedzi. Nacisnął klamkę. Drzwi ze skrzypnięciem ustąpiły. Przekroczył próg.

Stary rybak siedział w fotelu przy kominku i zdawał się patrzeć na zimny popiół. Ale nie patrzył. Na głowie miał foliowy worek i na pewno był trupem.
===LxciECQWZVFkVGRVZQ85AGQAZVEzUTBWY1ZhWGlYaAw8WmgNa10=

Rozdział 27

Ucho pulsowało, jakby miało własne serce.

Brudny wyjął listek z tabletkami Nurofenu i przełknął jeszcze dwie. Ględzenie Chmiela nie pomagało. Jego głęboki i szorstki głos wydawał się rżnąć kanał słuchowy niczym piła łańcuchowa.

– Dobrze się czujesz? – zagaiła siedząca obok Pałka.

– Średnio.

– Niewyspany?

– Chyba mam zapalenie ucha.

– Pokaż.

Pałka zajrzała do wnętrza kanału słuchowego. Nie miała w tej materii żadnych kwalifikacji, ale nabrzmiała i zaczerwieniona tkanka nie pozostawiała wątpliwości, że wdała się jakaś infekcja.

– Powinieneś iść z tym do lekarza – skwitowała.

– Daj spokój.

– Macie coś do dodania?

Głos Chmiela zabrzmiał niczym syrena zbliżającego się do portu tankowca. Nie był w humorze i to było słychać. Po tym, co wydarzyło się w ciągu ostatnich kilku dni, głowę suszył mu komendant, a komendantowi komendant główny. A w takim momencie to mogło znaczyć tylko jedno. Że na górze są naprawdę wkurwieni.

Pałka przeprosiła, a Chmiel kontynuował swoją tyradę. Dostało się wszystkim. Za brak wyników, opieszałość laboratorium, niemożność wytypowania choćby jednego sensownego podejrzanego. Nikt nawet nie próbował się tłumaczyć, bo śledztwo w istocie szło jak po grudzie. Morderca zdawał się z nich drwić. Jego zachowanie stawało się już nie tylko zuchwałe, ale wręcz bezczelne. Jakby w ogóle nie przejmował się ich obecnością. Jakby znał każdy ich ruch.

W mediach wrzało, bo Kryża opublikował w sieci materiały z wraku i okolic starej sosny. Dotarł też do rowerzysty, który natknął się na poszatkowane zwłoki w martwym lesie. Inne portale to podłapały, a domorośli dziennikarze dodali sosu, zamieszali i jeszcze dosypali papryczki chili. „Helski Diabeł” żył już swoim własnym życiem, zwłaszcza że milczenie policji tylko podgrzewało i tak już napiętą do granic możliwości atmosferę. Na Helu zapanowała panika. Mieszkańcy masowo opuszczali swoje domy, ulice opustoszały. Ci, co postanowili nie ulegać presji, wyprowadzali psy parami albo trójkami. Przy wjeździe na półwysep pojawiły się patrole kontrolujące każdego, kto wjeżdżał i wyjeżdżał. Zabrzmiały pierwsze propozycje, aby zamknąć szkoły. Internet tętnił teoriami spiskowymi. Od tajnych baz, gdzie robiono ludziom pranie mózgu, po obudzone po dekadach zło z nazistowskich eksperymentów. Zapanował totalny chaos.

Spotkanie grupy dochodzeniowo-śledczej też nie przyniosło żadnego przełomu. Kolejne wątki przykrywały poprzednie. Nie wiadomo było, czy skupiać się na pierwszej, drugiej czy trzeciej ofierze, nie licząc trupa Buchenwalda, którego śmierć nijak się miała do modus operandi sprawcy, ale na pewno ściśle łączyła się z poprzednimi morderstwami. Szybkość i bezczelność, z jaką sprawca dostarczał im kolejne trupy, paradoksalnie torpedowała działanie grupy. Spływające informacje od patroli ulicznych i informatorów dodatkowo tę robotę utrudniały. Bo nawet jeśli udało się ustalić tożsamość drugiej ofiary, to nikt nie miał czasu, aby przy tym pokopać. Świadomość, że morderca może uderzyć jeszcze tej nocy, paraliżowała metodykę pracy. To było jak tsunami, nad którym nie szło zapanować. Odpowiedzialni za prowadzenie śledztwa naczelnik Chmiel i prokurator Goryczka zaczynali przypominać skazańców czekających na krzesło elektryczne. Fakt, że na koniec odprawy dodatkowo się przy wszystkich pokłócili, tylko utwierdził Brudnego w przekonaniu, że żaden z nich nie potrafi działać pod presją.

Wychodząc z sali, zastanawiał się, jak w tej sytuacji zachowałby się Czarnecki. On zawsze emanował stoickim, nieludzkim wręcz spokojem.

– Jedziesz do Muchojada? – zapytała Pałka, gdy znaleźli się na korytarzu.

– Tak – odparł.

– Jadę z tobą. Przy okazji zajrzy ci do ucha i może wypisze jakąś receptę. – Puściła do niego oko.

Na miejscu obejrzeli szczątki wytatuowanego mężczyzny i zwłoki Buchenwalda. Brudny nie był typem człowieka, który prosił nieznajomych o pomoc, i pomimo sugestii Pałki nie miał zamiaru się wygłupiać. Doktor Muszyński nie był jednak ślepy, a jego ofiarna osobowość nie pozwoliła mu milczeć.

– Słoń ci na ucho nadepnął? – zapytał, gdy Igor pochylił się nad poszarpanym korpusem.

– To nic takiego.

– Bierzesz jakieś leki?

– Przeciwbólowe.

– Tak to ty daleko nie zajedziesz, przyjacielu. Pokaż to.

Brudny niechętnie pozwolił zajrzeć Muszyńskiemu do kanału słuchowego, a ten tylko wymownie pokręcił głową.

– Ekspertem nie jestem, ale wygląda mi to na ostrą infekcję. Gołym okiem widzę wysięk ropny. Byłeś z tym u specjalisty?

– Nie było czasu.

– I pewnie nie będzie, co? – Muszyński podrapał się po brodzie. Brak odpowiedzi też był odpowiedzią. – Wypiszę ci receptę na antybiotyk, którego używałem, gdy miesiąc temu sam miałem zapalenie ucha. Powinien pomóc.

Brudny wystękał podziękowanie, upił soku z czarnej porzeczki i z powrotem skupił się na szczątkach. Wyglądały jak upiorne puzzle w wersji 3D.

– Sześćdziesiąt dziewięć ran szarpanych – podjął Muszyński. – Na brzegach wyraźne krwawe podbiegnięcia i ślady zwęglenia. Narzędzie to prawdopodobnie szczypce, którymi sprawca godzinami rozrywał ofiarę na strzępy. Co ciekawe, rozżarzony metal natychmiast ograniczał albo wręcz tamował krwawienie, więc mógł go tak katować naprawdę długi czas. Niewyobrażalnie bolesna śmierć. Nigdy się z czymś takim nie spotkałem – dodał, wycierając wierzchem dłoni czoło.

– Przypomina to chińską torturę lingchi – mruknęła Pałka.

– Co takiego? – dopytał Brudny.

– Lingchi to innymi słowy kara tysiąca cięć. Stosowana w Chinach głównie w średniowieczu, ale sporadyczne przypadki udokumentowano nawet na początku dwudziestego wieku. W sieci można znaleźć fotografie z takich egzekucji. Sprowadza się do tego, aby zadać ofierze jak najwięcej cierpienia, jak najdłużej utrzymując ją przy życiu. Fachowi kaci potrafili dręczyć skazańców tygodniami, odcinając kolejne fragmenty ciała kawałek po kawałku. Stąd nazwa. Kara tysiąca cięć.

– W takim razie nasz egzemplarz przeszedł przyspieszony kurs lingchi. Rany wskazują, że jego kaźń nie trwała więcej niż dwanaście godzin.

– Obcinanie palców. Patroszenie. Wypalanie wiadomości. Rozczłonkowywanie. Dla niego to po prostu zabawa – skonstatował Brudny.

– Raczej gra – poprawiła go Pałka. – I nieustannie w niej ewoluuje. Eskaluje. Niezwykle szybko. Aż strach pomyśleć, co planuje w następnej kolejności.

– Ostateczny powód zgonu?

– Wykrwawienie. Ewentualnie przerwanie rdzenia kręgowego przy dekapitacji. Narzędzie to piła do metalu. Solidny sprzęt. Na pewno z wyższej półki. No i musiał zrobić to szybko, bo na wszystkich ranach, także tych przy kończynach, widać krwawe podbiegnięcia. Jednym słowem najpierw go rozszarpał cęgami, nie uszkadzając przy tym głównych narządów i tętnic, aby potem pokroić go jak kuraka. Tylko że na żywca.

Komentarz wydawał się zbędny. Taki poziom sadyzmu nie zdarzał się nawet w ruskich katowniach. Morderca był potworem i to było poza wszelką dyskusją. Pozostawało pytanie, dlaczego to robi i dlaczego tak mu się spieszy.

– Każdy kolejny trup tylko umacnia mnie w przekonaniu, że sprawca jest nie tylko bardzo inteligentny, ale też działa według ściśle ustalonego scenariusza. Tak jakby wszystko sobie wcześniej precyzyjnie zaplanował i rozrysował, a teraz po prostu odhacza kolejne punkty w harmonogramie. Wyjątek stanowi Buchenwald.

– Nie rozerwę się – zareagował Muszyński. Nikt jednak nie miał do niego pretensji. W ostatnich dniach pracował ponad siły.

– Pierwsza sugestia?

– Śmierć przez uduszenie. Ale taki wniosek wyciągnęłoby nawet dziecko. Na miejscu zbrodni nie było śladów krwi. Do tego foliowy worek na głowie. Więcej powiem, jak go otworzę, ale to dopiero późnym popołudniem. Jak powiedziałem, nie rozerwę się.

Śmierć Buchenwalda była o tyle zastanawiająca, że w sposób szczególny przełamywała modus operandi sprawcy. Nie miała w sobie tej brutalności i swoistego artyzmu, którym ów sprawca próbował szokować. Przypominała bardziej egzekucję. Rysę na perfekcyjnie zaplanowanym projekcie, która musiała zostać z jakichś względów usunięta. To w tym wszystkim najbardziej irytowało Brudnego. Czuł, że Buchenwald coś wiedział i gdyby przyszedł do niego wcześniej, to mógłby dostać w prezencie nowy, mocny trop. W tym kontekście fakt, że Jaworski nic z niego nie wyciągnął, wydawał się jeszcze bardziej wymowny. I podejrzany.

– Co wiesz o tym całym Kryży? – zapytał Pałkę, gdy usiedli w knajpie. Mieli jeszcze jakieś dwie godziny luzu, bo Chmiel zwołał zbiórkę przy wejściu do bunkra na godzinę szesnastą. Do tej pory liczył na to, że uzyska oficjalną zgodę na zejście pod ziemię. Kryża natomiast zaczynał go coraz bardziej drażnić. I, o dziwo, nie swoją upierdliwością, lecz nieobecnością.

– Tak jak mówiłam. Lokalny pismak z ego jak sterowiec Hindenburg – odparła, upijając łyk wody. – Osobiście go nie znoszę, ale trzeba mu przyznać, że chłop jest zawzięty i wie, co w trawie piszczy. Jak mu zamkną drzwi, to wlezie oknem, a jak zamkną okno, to wciśnie się przez komin. No i najwyraźniej wychodzi na swoje, bo ten jego podcast o zbrodniach jest cholernie popularny.

– O czym on tam gada?

Brudny wkropił sobie do ucha antybiotyk i przez chwilę siedział nieruchomo z przekrzywioną głową. W tym czasie zmaterializował się kelner z zamówionym jedzeniem. Na stole wylądowały talerze z ruskimi pierogami i spaghetti carbonarą.

– No właśnie o takich rzeczach – odparła Pałka, nawijając na widelec pierwszą porcję. Włożyła ją do ust, przeżuła i przełknęła. – Ale wiem też, że nie jest wybredny. Powtarza historie sprzed lat, począwszy od Marchwickiego, a skończywszy na zniknięciu Wieczorek. Tobie i twoim śledztwom też poświęcał mnóstwo miejsca. I powiem ci, że to się, cholera, słuchało. Jedno z nagrań utkwiło mi w pamięci, to dotyczące wilkołaka. Wyobraź sobie, że zebrał w sumie kilka milionów odsłon.

– To dużo?

– W cholerę. Na tym idzie zarobić naprawdę spore pieniądze.

– Więc może to on?

– Hmm… – Pałka się zastanowiła, następnie odłożyła widelec, przetarła usta chusteczką i sięgnęła po smartfon. Przez dłuższą chwilę skrolowała informacje. – O cholerka! – rzuciła nagle. – Wiesz, ile ma wyświetleń jego ostatni film?

– No… – Brudny rozkroił kolejnego pieroga.

– Osiemset tysięcy. Kuźwa! Osiemset tysięcy w dwadzieścia cztery godziny. Poprzedni ma już półtora miliona, a jeszcze poprzedni milion dwieście. Aż tak bardzo się nie znam na cennikach reklam w sieci, ale z tego właśnie żyją ci wszyscy popularni celebryci. Z zasięgów. A takie liczby potrafią wygenerować grube tysiące przychodu.

– No i mamy motyw.

Pałka prychnęła, jakby to było równie oczywiste jak to, że woda jest mokra. Odłożyła smartfon i wróciła do posiłku. Brudny też wcisnął do ust kolejnego pieroga.

– To naprawdę ma solidne podwaliny – stwierdziła, gdy przełknęła porcję makaronu z boczkiem i serem. – Cholera jasna! Przecież ta sprawa to dla niego kura znosząca złote jaja. Zabija, a potem to relacjonuje i zarabia miliony.

– Brzmi jak pomysł na dobry biznes.

– Żebyś wiedział.

Przez dłuższą chwilę oboje jedli w milczeniu. Ich proces analizy danych pracował jednak na najwyższych obrotach.

– No to dlaczego jeszcze nikt się nim nie zainteresował? – zapytał w końcu Brudny. – Przecież wszyscy go tu znają. Wystarczyłoby podłożyć mu jakiś GPS albo namierzyć telefon i już można by mieć jakiś punkt zaczepienia.

– Może właśnie dlatego, Igor. – Pałka wycelowała w niego widelec. – Może właśnie dlatego, że pod latarnią najciemniej. To by się naprawdę skleiło. Widzisz, nawet ja o tym wcześniej nie pomyślałam.

– To co? Zgarniamy go? – Brudny wytarł ostatnim pierogiem resztki skwarków z talerza.

– Poczekaj… – Pałka znów wbiła widelec w gąszcz makaronu. – To nie jest najlepszy pomysł. Jeśli się mylimy, rozjedzie nas w tych swoich podcastach jak żaby. Obśmieje nas i upokorzy, a Chmiel dostanie szału. Musimy rozegrać to inaczej.

– Umówię się z nim.

– To chyba najlepszy pomysł. Tylko… – Posłała mu wymowne spojrzenie, a Brudny szelmowsko się uśmiechnął.

– Będę spokojny jak Dalajlama – powiedział, wciskając ostatni kęs do ust.

– Już to widzę.

– Ogarnę to. A poza tym… – Igor upił kawy. – Mówiłem ci, że on uparcie wskazuje na Ossowskiego?

– Ale że co? Że to on może być mordercą?

– Zasugerował to Julce już przed pierwszym morderstwem. Nie dosłownie, ale powiedział, że to podły człowiek czy jakoś tak. Wtedy Julka urwała rozmowę i odeszła. Dwa dni później zadzwonił do mnie i powtórzył to samo, tym razem dosadniej.

– A to ciekawe…

– Bo?

– Bo oni się znają.

– To znaczy? – Brudny zmarszczył brew. Pozwolił Pałce przełknąć, a następnie popić kolejną porcję spaghetti.

– Kiedyś prowadzili wspólny blog – powiedziała, gdy odstawiła szklankę. – Wiesz, taki na poły horrorowy, na poły kryminalny. O zbrodniach, seryjnych mordercach, psychopatach, ale też filmach czy grach wideo. Miałam wtedy kilkanaście lat, ale już interesowały mnie te klimaty, więc regularnie go czytałam. W pewnym momencie coś musiało się jednak między nimi wydarzyć, bo blog zniknął z sieci. Ja krótko później wyjechałam studiować do Stanów i wsiąkłam w ten nowy świat. Ale zerkałam na wiadomości z Trójmiasta i nazwisko Kryży, jako autora tekstów w „Gazecie Pomorskiej”, przez jakiś czas się tam przewijało. Ossowski natomiast zniknął i wystrzelił jako pisarz dopiero kilka lat później. Niespecjalnie mnie to już jednak wtedy interesowało.

– Brzmi jak zbieg okoliczności.

– A my w zbiegi okoliczności nie wierzymy, tak to było?

– Otóż to.

Brudny dopił kawę i wytarł usta chusteczką. Wstali od stołu, następnie Igor podał Pałce płaszcz i włożył swój.

– Spróbuję skontaktować się z Kryżą – oznajmił.

– A ja pogadam o nim z ChatemGPT.

Igor popatrzył na nią, jakby niechcący puściła bąka.

– To ta cała „ej aj”, tak? – upewnił się, otwierając jej drzwi wyjściowe.

– Tak. I uwierz, Igor. To potężne narzędzie. Zresztą zapytaj Julki. Jestem prawie pewna, że regularnie go używa.

Brudny już nic więcej nie dodał. Dla niego ten temat był jak yeti, o którym wszyscy mówią, ale którego nikt dotąd nie widział. Wychodził z założenia, że sztuczna inteligencja, jakkolwiek bystra i błyskotliwa by była, to na ulice nie wyjdzie i bandziorów za niego nie złapie.

I nie zmoknie, dodał w myślach, gdy znaleźli się na zewnątrz. Znów lało jak z cebra.
===LxciECQWZVFkVGRVZQ85AGQAZVEzUTBWY1ZhWGlYaAw8WmgNa10=

Rozdział 28

– Wsiadaj.

Brudny poczekał, aż mężczyzna wgramoli się na miejsce pasażera. Kryża wyciągnął rękę na powitanie, ale Igor ją zignorował. Nawet jeśli w tej chwili to on występował w roli petenta, rozmówca nie mógł tego poczuć.

Kryża schował mokrą dłoń i poprawił połę płaszcza. Brudny z powrotem włączył się do ruchu.

– Mów, co masz do powiedzenia – rzucił szorstko.

– Dokąd jedziemy?

– W ustronne miejsce.

– Brzmi co najmniej dwuznacznie.

Brudny nie odpowiedział. Patrzył w przednią szybę. Mijały kolejne sekundy.

– Mów, bo zaraz cię wysadzę.

– Chcę pomóc.

– Więc nie trać okazji.

Kryża odchrząknął. Popatrzył na Igora, a potem na mijane samochody. Ich światła rozmazywały się na mokrej szybie.

– Wiem o śmierci Sambora Buchenwalda. To tylko potwierdza moje przypuszczenia co do podejrzanego – powiedział, ale nie doczekał się żadnej reakcji. Znów odchrząknął. – Osobiście uważam, że bardzo dokładnie musicie sprawdzić alibi Doriana Ossowskiego. To nie jest człowiek, którego znamy z banerów czy spotkań autorskich. Ossowski to wyjątkowo podły typ. I zdolny do wszystkiego.

– Skąd taki wniosek?

– Znaliśmy się. Dobrze, a nawet bardzo dobrze. Zaryzykowałbym twierdzenie, że kiedyś byliśmy przyjaciółmi. Ale pewnego dnia… – Kryża zrobił krótką pauzę, jakby szukał odpowiednich słów. Wyjął piersiówkę i pociągnął łyk. Wytarł usta wierzchem dłoni. – Poróżniliśmy się.

– Kontynuuj.

– Kiedyś prowadziliśmy blog. Wie pan, o różnych strasznych historiach, seryjnych mordercach, horrorach i grach. Odkopywaliśmy i publikowaliśmy niewyjaśnione sprawy sprzed lat, chodziliśmy po opuszczonych szpitalach psychiatrycznych czy ruderach, gdzie doszło do jakichś makabrycznych zbrodni. To było takie nasze młodzieńcze hobby, które z czasem zaczęło przynosić pieniądze. Nie jakieś wielkie, ot kilkaset złotych. Wyżyć się z tego nie dało, ale byliśmy w takim wieku, że wiele nie potrzebowaliśmy. Traktowaliśmy to bardziej jako pasję. Do czasu.

Igor skręcił w wąską alejkę i zatrzymał się przy parku. Uchylił okno i zapalił. Deszcz nie odpuszczał i tłukł w karoserię. Brudny czekał.

– W pewnym momencie Dorian zaczął zachowywać się coraz mniej racjonalnie – kontynuował Kryża. – Wtedy już coś tam pisał, ale głównie do szuflady. Nie szło mu. Twierdził, że musi doświadczyć czegoś ekstremalnego. Nie łażenia po nawiedzonych domach czy opuszczonych szpitalach psychiatrycznych. Ale czegoś prawdziwego, namacalnego. Czegoś, co sprawi, że będzie mógł przelać te emocje na papier.

Brudny wydmuchał dym i po raz pierwszy spojrzał w oczy Kryży. Przez dłuższą chwilę wpatrywał się w nie, szukając w drżących tęczówkach czegoś, co mogłoby pozwolić mu wygonić go z samochodu, ale niechętnie przyznał, że niczego takiego nie znalazł. Facet zdawał się mówić prawdę. Nawet jeśli wyglądał na mocno zestresowanego.

– I co było dalej? – zapytał, znów mocno się zaciągając.

– Dorian zasugerował, że mógłby kogoś zabić.

– Mmm… – Brudny wydmuchał dym przez okno. Nie spodziewał się czegoś tak mocnego. Zachował jednak kamienny wyraz twarzy. – W jakim celu miałby kogoś zabijać? – dopytał.

– Żeby przelać te emocje na papier. Swoje i ofiary.

– Zgodziłeś się?

– Oczywiście, że nie. Powiedziałem mu, że jest pojebany. I od tego momentu nasza relacja zaczęła się psuć.

– A konkretnie?

– Pojawiły się konflikty o treści na blogu, o reklamy, o pieniądze. Do tego Dorian stał się jakiś taki… – Kryża przez chwilę szukał odpowiedniego słowa. – Makiaweliczny. Kiedyś, to było jakoś pod koniec marca, po jednej z zakrapianych imprez, dodam ostrych imprez, przechodziliśmy koło jakiegoś bezdomnego, a on zasugerował, żeby go podpalić. Odmówiłem, to zaczął wyzywać mnie od mięczaków i takich tam. Pokłóciliśmy się i nawet się poszarpaliśmy, ale że byliśmy mocno wypici, to w końcu się pogodziliśmy. Kilka dni później z Martwej Wisły policja wyjęła częściowo zwęglone zwłoki mężczyzny.

– To był on?

– Tak sądzę. Nie mam pewności, ale pomimo tego całego pijaństwa tamtej nocy w pamięci utkwiło mi kilka detali jego ubioru. Wtedy jako freelancer pisałem już do „Gazety Pomorskiej”, więc wysłali mnie, abym zajął się tematem. Dorian już tam był. Z aparatem i tym upiornym uśmiechem. Dwa lata później wydał książkę, w której psychopata zwany „Potworem ze Stogów” w jednej ze scen podpala żywcem bezdomnego. Odniosła olbrzymi sukces, a krytycy nie szczędzili pochwał. Rozpływali się nad warsztatem, doskonałym researchem i wyjątkowym ładunkiem emocjonalnym. Tak zaczęła się jego kariera.

Brudny podrapał się po nieogolonym policzku. Brzmiało co najwyżej naiwnie i nijak miało się do tego, co w tej chwili działo się na Półwyspie Helskim. Życie nauczyło go jednak nie odrzucać najbardziej absurdalnych koncepcji. To był jakiś trop.

– I sądzisz, że napisał tę scenę tak dobrze, bo sam go zabił? – upewnił się, czy nadąża za tokiem rozumowania Kryży.

– Jestem tego prawie pewien.

– A teraz zabija, bo… – Wyrzucił niedopałek za okno i zamknął szybę.

Deszcz nieustannie tłukł w karoserię i przednią szybę. Wycieraczki nie pracowały. Silnik milczał. Kryża też.

– Konkretnie. Zabija, bo… – powtórzył Brudny.

– Nie wiem, kurwa, ale mówię, że to on. To socjopata. Znam go nie od dziś.

– O co się pokłóciliście?

– No właśnie o to. Że miał nasrane we łbie.

– I ten, który miał nasrane we łbie, krótko później zrobił karierę, a ty dalej bluzgasz jadem w swoich podcastach, mam rację? Ossowski zdobył sławę i pieniądze, a ty wciąż walczysz, aby wystarczyło do pierwszego, czy tak?

Brudny pokręcił głową zawiedziony. Kryża naprawdę go rozczarował. Przyglądał się, jak nerwowo upija z piersiówki kolejny łyk, i zastanawiał się, czy taka pizda byłaby zdolna do dokonania tak brutalnych morderstw. Skrzywił się i podrapał za uchem, następnie uśmiechnął się pod nosem. Pytanie było nietrafione, bo tak się składało, że najczęściej to właśnie takie pizdy odpowiadały za najbardziej okrutne mordy. Przekonał się o tym całkiem niedawno. I ledwo ze starcia z taką pizdą uszedł z życiem.

– To nie jest kwestia mojej zazdrości – rzucił Kryża, chowając piersiówkę do wewnętrznej kieszeni płaszcza. – Przekona się pan, komisarzu Brudny. Przyjdzie czas, że jeszcze będzie mnie pan przepraszał.

– Nie ponosi cię?

– Po prostu myślałem, że jest pan inny. Najwyraźniej się pomyliłem.

Kryża chwycił za klamkę i otworzył drzwi. Brudny nie zareagował.

– Każdy kolejny trup zasili nie moje, ale pana konto – powiedział i wysiadł.

Brudny odprowadził go wzrokiem. Facet ruszył parkową alejką i chwilę później zniknął pomiędzy drzewami. Komisarz dotknął miejsca pod uchem. Bolało jak jasna cholera. Przez dłuższą chwilę zastanawiał się nad tym, co usłyszał, ale trudno mu było skupić myśli. Z jednej strony nie mógł całkiem zignorować słów Kryży, z drugiej jego opowieść brzmiała jak krzyk rozpaczy rozchwianego emocjonalnie nastolatka. Co prawda spinała się z tym, co mówiła Pałka, ale wciąż wydawała się tylko pretekstem, aby dokopać byłemu przyjacielowi.

Igor sięgnął po telefon i wybrał numer Julki.

– Cześć – przywitał się.

– Hej, jak tam śledztwo?

– Średnio. Bardzo się nudzisz?

– Lepiej od razu mów, co mam zrobić.

– Kocham cię, wiesz?

– Wiem, a więc?

– Sprawdź dla mnie dokładnie tego Kryżę. I zwróć uwagę na jego znajomość z Ossowskim.

– Wpadłeś na jakiś trop?

– Nie wiem. Może. Rozmawiałem z tym pierwszym. Jest zafiksowany na punkcie Ossowskiego i uparcie twierdzi, że to on jest odpowiedzialny za te wszystkie morderstwa.

– Mówisz, że się znali?

Brudny przekazał jej wszystko, czego dowiedział się od Kryży i Pałki.

– Wiary temu nie daję, ale… – Igor przekręcił kluczyk w stacyjce. – No po prostu coś może w tym być.

– Dobra. Byłeś u lekarza?

– Dostałem receptę na jakiś antybiotyk od tego Muchojada. Przyjazny gość.

– Przynajmniej tyle. I musisz dziś znów wchodzić do tych bunkrów?

– Cóż…

– Chyba sobie pogadam z tym całym Chmielem osobiście…

– Po wszystkim na pewno będzie okazja. Muszę kończyć, Julka.

Pożegnali się i Brudny powoli włączył się do ruchu. W drodze do Helu nie myślał wiele o tym, co powiedział mu Kryża. Bardziej męczyło go to, czego nie zdążył powiedzieć mu Buchenwald. Nie miał pojęcia, że jedno i drugie mają ze sobą sporo wspólnego.
===LxciECQWZVFkVGRVZQ85AGQAZVEzUTBWY1ZhWGlYaAw8WmgNa10=

Rozdział 29

Arnold Muszyński upił kawy i wyjął smartfon, aby uprzedzić żonę, że dziś nie wróci na kolację. Był wykończony, bo choć czasem zdarzało mu się robić nawet trzy czy cztery autopsje w ciągu jednego dnia, to ciężar gatunkowy trzech, a w zasadzie czterech ostatnich był nieporównywalnie większy. W życiu zawodowym widział wszystko. Nie miał złudzeń, że ludzkie ciało to krucha materia. Najdobitniej świadczyły o tym wypadki drogowe, które zwykle powodowały najbardziej ekstremalne uszkodzenia. Oderwane nogi, głowy, ręce, rozbite czaszki, mózgi na kierownicach, zwęglone resztki. To wszystko było normą. Niejednokrotnie przywiezione trupy rozpadały mu się w rękach, a po ich otwarciu musiał wzywać specjalistów, aby pozbyli się robactwa, które rozpełzło się po sali sekcyjnej. Do smrodu trupa po prostu przywykł. Teraz jednak czuł się totalnie przytłoczony. Owszem, śmierć nie miała w sobie nic pięknego i zwykle przychodziła po ludzi w najmniej spodziewanym momencie. Zwłaszcza tych, którzy po wyzionięciu ducha lądowali na jego stole. Zdecydowana większość z nich zwykle cierpiała jednak krótko. Ot kilka sekund, trzask zgniatanej karoserii, brzęk tłuczonego szkła. Nawet jeśli nie umierali od razu, to zwykle tracili przytomność i nie czuli bólu. Ci mający mniej szczęścia mogli w pełni świadomie utonąć w morzu czy rzece, spłonąć w kuchni albo wykrwawić się po postrzale, ci mający go najmniej mogli zostać pobici na śmierć przez naćpanych podrostków albo zatłuczeni pałką przez jakiegoś gangusa. W najgorszym razie, jeśli dochodziło do porachunków grup przestępczych, tortury ograniczały się do odcięcia palca, wydłubania oka czy połamania kości. Ta sytuacja wymykała się jednak wszelkim schematom. Tutaj ból i cierpienie były jedynie zaproszeniem dla nieuchronnie zbliżającej się śmierci. Jej esencją. Rdzeniem. Absolutnym fundamentem. Tej w najbrzydszym i najbardziej przerażającym wydaniu. Gdzie człowiek nie ma czasu na to, aby choć pomyśleć o najbliższych, rozprawić się z przeszłością, zapragnąć trafić do nieba. I to nie dlatego, że śmierć przychodzi gwałtownie i tej szansy mu nie daje. Tu śmierć godzinami była na wyciągnięcie ręki, ale nie przychodziła, bo jakiś szaleniec uparcie karmił się bólem i cierpieniem ofiar. Sycił się ich strachem, a być może śmiał, gdy w końcu zaczynały błagać o śmierć.

Bo właśnie ta śmierć jest najgorsza. Ta, o którą człowiek musi błagać.

Mężczyzna, którego rozczłonkowane szczątki leżały na stole, bez wątpienia błagał o nią nie raz i nie dwa, pomyślał Muszyński. Westchnął i pokręcił głową z niesmakiem. Nie znosił tak myśleć o zwłokach. Nie znosił wyobrażać sobie ich cierpienia. Było zbyt ludzkie.

– Jestem – usłyszał za plecami znajomy głos. Chwilę później równie znajomy odgłos naciąganych na dłonie jednorazowych rękawiczek.

– Już myślałem… – zaczął, ale machnął ręką. – Zresztą nic nie myślałem. Skończmy z nim jak najszybciej, bo w lodówce czeka jeszcze Buchenwald.

Wymienił z asystentką kilka uwag, po czym Agnieszka chwyciła skalpel i zajęła się robotą. Po kilku minutach w blaszanych wanienkach leżały już wszystkie główne narządy wewnętrzne. Muszyński wnikliwie zbadał serce, wątrobę i płuca. Wnioski nasuwały się takie, że ich właściciel nie za bardzo dbał o swoje zdrowie. Gdy w końcu naciął ścianę żołądka, z którego wnętrza buchnął odór częściowo przetrawionego posiłku, wstrzymał oddech i rozwarł tkankę, aby dokładniej przyjrzeć się jego zawartości.

– Kolejny amator ryby – rzuciła, wypuszczając głośno powietrze. Rybi fetor w istocie wybijał się ponad wszystkie inne wonie. – A to co? – dodała, wyjmując niewielką kapsułkę. Wyglądała na nienaruszoną przez soki trawienne.

Muszyński poprawił okulary i polecił asystentce położyć ją w oddzielnej wanience. Uchwycił kapsułkę w szczypczyki i uważnie jej się przyjrzał.

– Dlaczego mam, kurwa, złe przeczucie? – mruknął pod nosem, po czym odłożył kapsułkę z powrotem do wanienki. Przypominała blaszaną miniwersję plastikowego pojemnika z jajka niespodzianki.

Agnieszka wymownie uniosła brew. Dmuchnęła na opadającą na oczy grzywkę.

– To chyba nie jakaś brudna bomba, co? – zapytała ironicznie.

– Nic mnie już nie zdziwi.

– Otwieramy?

– A mamy inne wyjście?

– Możemy wezwać saperów. – Zaśmiała się.

– Daj. Ja to zrobię.

Muszyński sięgnął po narzędzia i uchwycił kapsułkę z dwóch stron, następnie przekręcił i szarpnął. Pojemnik otworzył się z lekkim zgrzytem, uwalniając do wanienki zwinięty kawałek papieru. Patomorfolog nachylił się i pomagając sobie kleszczami, delikatnie rozwinął rulon. Odczytał wiadomość i puścił świstek, który zaraz znów się zrolował.

– No to teraz zrobiło się grubo – rzucił pod nosem.

– Co tam jest napisane?

– Lepiej, żebyś nie wiedziała.

– Ale…

– Wybacz, Aga. W tej sytuacji…

– Spoko, rozumiem – ucięła i z plaśnięciem zdjęła rękawiczki.

Patomorfolog poczuł ukłucie wyrzutów sumienia. Z Agnieszką nie mieli przed sobą tajemnic. Traktował ją jak drugą córkę, ufał jej i czasem nawet zwierzał jej się z problemów rodzinnych. Ta wiadomość wynosiła jednak śledztwo na nowy poziom. Niebezpieczny poziom.

Muszyński poczekał, aż asystentka opuści salę sekcyjną, po czym sięgnął do szafki, w której stała butelka wódki. Nalał sobie do szklanki na dwa palce i wypił jednym haustem. Skrzywił się, wytarł usta wierzchem dłoni i usiadł na krześle obrotowym. Przez dłuższą chwilę zastanawiał się, co powinien uczynić. W końcu sięgnął po telefon.

Przez kilkanaście sekund wahał się, który numer wybrać pierwszy. W końcu podjął decyzję.

– Cześć – przywitał się mężczyzna po drugiej stronie. – Powiedz, że dzwonisz z dobrymi wiadomościami, bo jestem urobiony po pachy. Ci jebani wojskowi są niereformowalni.

– Powinieneś przyjechać do prosektorium – wtrącił Muszyński.

– O! Znalazłeś coś? – W głosie mężczyzny zabrzmiała nutka nadziei.

– Nie przez telefon.

– Możesz konkretniej?

– Michał, kurwa, nie dyskutuj, tylko tu przyjedź. Sprawa jest poważna.

– Dotyczy śledztwa?

– I ciebie.

– Co to ma znaczyć?

– Po prostu przyjedź. I lepiej miej gotowe odpowiedzi, bo może zrobić się gorąco.

– Kurwa, Arnold! Co ty pieprzysz? Co to za kalambury?

– Pospiesz się.

Muszyński się rozłączył i odłożył smartfon na blat stołu. Przez chwilę tępo gapił się w ścianę, próbując rozwikłać, o co w tym wszystkim chodzi. Chwilę później znów sięgnął po butelkę wódki.
===LxciECQWZVFkVGRVZQ85AGQAZVEzUTBWY1ZhWGlYaAw8WmgNa10=

Rozdział 30

– Nie chcą się ruszyć.

– Ale co znaczy nie chcą?

– No nie chcą, i już.

Podinspektor Chmiel ugryzł się w język, żeby nie powiedzieć jednego słowa za dużo. Popatrzył na kładące po sobie uszy owczarki. Warowały, kwiliły, kręciły się w kółko, ale żaden nie chciał zbliżyć się w okolice wykrotu.

– Jakbym miał zgadywać, to ktoś tu rozpylił środek maskujący. Na przykład naśladujący woń wilka – odezwał się starszy sierżant stojący najbliżej naczelnika. – Jestem w kole łowieckim i czasem chodzę na polowania. Psy wtedy wariują. Nieważne, jak świetnie byłyby wyszkolone, to gdy tylko wyczują wilka, nie ruszą się o krok dalej.

– To ocena eksperta?

– Znam się na psach, szefie. I na zwierzynie w ogóle. Wali moczem, ale delikatnie zajeżdża chmielem z konopiami. A to charakterystyczna woń wilka, których na Helu raczej nie ma.

– No więc?

– To tylko moje przypuszczenie…

Chmiel poszukał wzrokiem Bai. Żywo dyskutowała z palącym papierosa Jaworskim.

– Mamy tu jakiegoś osmologa? – zapytał, zbliżywszy się do niej na kilka kroków.

– Chodzi o psy?

Naczelnik przytaknął, a Baja zawołała jednego ze swoich ludzi. Andrzej Firek, po krótkiej wymianie zdań ze swoją przełożoną, potruchtał do furgonetki po sprzęt i niemal od razu przystąpił do pracy. Chmiel przyglądał mu się z zaciekawieniem i nagle zdał sobie sprawę, jak bardzo zardzewiał. Wiadomo, nie był już młodym i pełnym werwy operacyjniakiem, niespecjalnie też w tym wieku ciągnęło go na ulicę. Dochrapał się stołka i namiętnie pilnował, aby nikt go nie podsiadł, ale to odbiło się na jego poczuciu sprawczości w terenie. Nagle zrozumiał, że zawiaduje kilkudziesięcioma ludźmi, a tak naprawdę nikt z nich do końca nie wie, co ma robić.

Poczuł gwałtowny przypływ paniki. Wezbrała nagle, niczym wściekle rozlewające się po brzegu tsunami. Zwykłe spojrzenia podwładnych zaczęły go palić żywym ogniem. Nie mógł oprzeć się wrażeniu, że wszystkie oczy są skierowane na niego, a za każdym takim spojrzeniem kryje się pytanie. Szefie, co teraz? Szefie, jaka decyzja? Szefie, wchodzimy czy nie? Szefie, szef w ogóle wie, co robić? Czy szef w ogóle ogarnia?

Na czoło wystąpiły mu krople potu. Oparty o maskę Patrola Brudny, palący przy drzewie Jaworski, dyskutująca z nim Baja, kwilące psy. I brak zgody Wyżykowskiego na penetrację bunkrów. Przecież gdyby nagle pułkownik się tu zmaterializował, na pewno doszłoby do awantury. I Chmiel wcale nie miał pewności, czy wyszedłby z takiego starcia zwycięsko.

Z nieba spadły pierwsze krople. Chmiel zamknął oczy i spróbował się skupić. Policzył do dziesięciu. Otworzył je, odchrząknął.

– I co to za środek? – zapytał buszującego w wykrocie Firka.

– Pewności nie mam, bo trzeba to dać do laboratorium, ale na nos to może być woń wilka. Pewnie jakiś syntetyczny mocz zmieszany z wydzielinami z gruczołów zapachowych. Ale jak mówię, trzeba potwierdzić.

– Kurwa mać. – Chmiel podrapał się po brodzie. – Dobra, zabezpiecz to i dowiedz się, co to jest i gdzie to można nabyć. Psy zostają, a my wchodzimy. Igor, Wojtek, Adam! – zawołał. – A gdzie ten…

– Jestem.

Zza drzewa wyłonił się podstarzały facecik w dżinsowej kurtce z milionem wojskowych naszywek. Wyglądał jak wyjęty z Jarocina lat osiemdziesiątych. Długie siwe włosy miał związane w kitkę, a w twarzy dominował orli nos. W kąciku ust zwisał mu papieros, a w ręku trzymał kask.

– Jak dobrze znasz te bunkry? – zapytał Chmiel. Rozmawiał z nim już wcześniej, bo facet zgłosił się na ochotnika. Należał do tych pozytywnie zakręconych świrów, którzy w sezonie sprzedawali wygrzebane z ziemi mundury i łuski po nabojach, a przez resztę czasu bawili się w kotka i myszkę z Wyżykowskim, błądząc po bunkrach i szukając skarbów.

– Dobrze, szefie – odparł mężczyzna.

– Masz mapy?

– Mam je w głowie.

Chmiel zbliżył się do rozmówcy i chwycił go za ramię. W tym czasie przydreptali Brudny z Jaworskim, a chwilę później dołączył do nich Bielecki.

– Wiesz, gdzie zaczynają się tereny wojskowe i jak unikać ewentualnych zagrożeń? – zapytał półszeptem.

– Łażę tu od lat dziewięćdziesiątych. Przez kilka zawałów sam się przebiłem, kilka pomieszczeń odkryłem. Ale są też miejsca nie do ruszenia.

– Co to znaczy nie do ruszenia?

– No… wiecie panowie… – zwrócił się do całej trójki. – Wiele włazów jest zaspawanych albo po prostu zamkniętych od wewnątrz i dobranie się do nich wymaga specjalistycznego sprzętu. Do tego zawały. Trzeba by wiercić, przepalać. A tam po pierwsze nie ma prądu, a po drugie taki sprzęt jest głośny i natychmiast ściągnąłby uwagę wojska.

– Jak nie wejdziemy teraz, to Wyżeł nas zblokuje – włączył się do rozmowy Jaworski. – Nie zdziwię się, jeśli już jest w drodze.

– Może tak być – odezwał się siwy, szczerząc pożółkłe zęby. – Wyżeł jest jak wyżeł. Jebaniutki ma nosa i zawsze pojawia się w momencie, gdy człowiek jest bliski przełomu. Ile to razy mnie zgarnęli, to ja nie zliczę. Ale zawsze w końcu wypuszczali.

Chmiel posłał Brudnemu pytające spojrzenie. Igor ledwo zauważalnie przytaknął, następnie zgasił niedopałek o podeszwę i pstryknął nim jak najdalej od wykrotu.

– Pokaż ten kask. – Wyciągnął rękę w kierunku facecika. Niespecjalnie uśmiechało mu się go zakładać, ale to było minimum bezpieczeństwa. Przymierzył go. Pasował jak ulał. Odebrał z rąk Chmiela wysłużoną krótkofalówkę. – Stara szkoła – mruknął, przyglądając się urządzeniu.

– W pełni naładowana. Zasięg do trzech kilometrów, ale tutaj…

– Maks pięćset metrów – wtrącił facecik. – A pewnie mniej. Ściany są grube, a tunele wąskie. Sygnał szybko zanika. Ale spokojnie. Ze Zdzichem nie zginiecie – dodał, znów szczerząc pożółkłe zęby.

– Mamy się przygotować na jakieś niespodzianki? – włączył się do rozmowy Jaworski.

– Jak nie jesteście wyrywni i będziecie trzymać się za moimi plecami, to wystarczy patrzeć pod nogi.

Brudny potwierdził, bo większość tuneli, którymi błąkał się jeszcze kilkadziesiąt godzin temu, pomijając wystające gdzieniegdzie elementy zbrojenia czy rozrzucony gruz, była stosunkowo bezpieczna. Zagapił się tylko raz, ale na szczęście otwór w podłożu był na tyle mały, że źle postawiwszy stopę, wpadł po kolano w jakąś breję i lekko, choć boleśnie otarł sobie piszczel.

Minutę później cała czwórka stała przy wykrocie w pełnej gotowości. Chmiel wydał ostatnie polecenia i jeden po drugim zaczęli znikać w ciemnej dziurze. Prowadził Zdzisław, za nim szedł Brudny, następnie Jaworski i Bielecki. Przez pierwsze kilkaset metrów towarzyszył im niezwykle silny smród potu. Igor nie wdał się w dyskusję, ale jasne było, że to nie przypadek, a nieprzyjemna woń to efekt rozpylenia jakiegoś chemicznego środka mającego na celu zmylenie psów. Zdzichowi gęba się nie zamykała. Gadał jak najęty. O historii umocnień, o drugiej wojnie światowej, o ukrytych skarbach i radzieckich eksperymentach. Po chwili Brudny po prostu się wyłączył, od czasu do czasu tylko wymieniał uwagi dotyczące prawdopodobnej ścieżki, którą pokonał podczas pierwszego samotnego zejścia w głąb bunkrów. Celem był właz, gdzie dał się zaskoczyć. Dotarli do niego w ciągu pół godziny.

– To tu – oznajmił Brudny, wpatrując się w zardzewiałą pokrywę.

– Hmm… – mruknął Zdzisław, ściągając kask. Podrapał się po tłustych włosach. – Tam zszedłeś i facet cię zamknął, tak?

Brudny potwierdził.

– Cud, że stamtąd w ogóle wylazłeś, bo to prawdziwy labirynt. Ruscy to wykopali na przełomie lat czterdziestych i pięćdziesiątych. Byle jak, jak to Ruscy. Niskie i wąskie tunele miały być ostatnią deską ratunku dla tych, którzy przetrwaliby atak jądrowy. Chyba tylko po to, aby tam sczeznąć.

– Dobra, co dalej? – rzucił Jaworski, poprawiając kask.

– Pójdziemy na północny zachód.

– Trzeba to zameldować.

Nadkomisarz wyjął krótkofalówkę i kilka razy wywołał Chmiela. Odpowiedziała mu cisza.

– Mówiłem, że ten sprzęt nie pociągnie – skwitował przewodnik. – Ale spokojnie. Ze Zdzichem nie zginiecie. No, chyba że się boicie i…

– Zamknij się i prowadź.

Mężczyźni ruszyli w głąb tuneli. Zdzisław poruszał się wyjątkowo sprawnie. Co rusz ostrzegał przed potencjalnymi pułapkami: wystającymi prętami, nierównościami w podłożu, zalegającym gruzem. Widać było, że zna teren i penetrował ten obszar już wcześniej. Zastane powietrze wydawało się ciężkie i pozbawione wystarczającej ilości tlenu. Zdzisław co jakiś czas zapalał zapałkę, a następnie ją gasił.

– Im dalej, tym mniej tlenu – wytłumaczył. – To kolejny problem przy eksploracji tych terenów. Łatwo można stracić czujność, a wtedy do widzenia.

– Wcześniej o tym nie wspominałeś – zauważył Brudny.

– Spokojnie. Mam to pod kontrolą.

– Oby – dodał Jaworski, spluwając. – Dokąd my w ogóle zmierzamy?

– Już niedaleko.

– Nie o to pytałem.

– Pod martwy las.

– Co tam jest?

– Gdybym to ja wiedział…

– A nie wiesz? – spytał Brudny. Echo jego słów pomknęło w głąb tuneli.

– Nigdy nie sforsowałem drzwi. Są inne niż większość, a do tego zaspawane w piździec. Wcześniej były też zamurowane. W sensie, ukryte. Za blisko półmetrową ścianą, którą najpewniej postawili Ruscy zaraz po wojnie. Komuś bardzo zależało, aby nikt tam już nie zaglądał. Ale Zdzicha nie tak łatwo oszukać. Wyłapałem to zwykłym wykrywaczem metalu. Ścianę rozpieprzyłem, ale tam jest kolejne pół metra żelastwa. Nie do przebicia bez dobrego palnika.

– Po co więc tam idziemy?

– Jak znam te bunkry, jest to jedyne przejście mogące łączyć się z zachodnimi tunelami. Chcę sprawdzić, czy ktoś przy nim grzebał.

– Nie po to tu jesteśmy – rzucił zdyszany Jaworski. – Zresztą mam dość tego łażenia. Gówno tu znajdziemy.

– To naprawdę niedaleko.

– Ja to pierdolę.

Jaworski zatrzymał się i ściągnął kask. Po skroniach spływały mu krople potu. Poświecił latarką nad ramieniem Brudnego. Wtedy Zdzichu się odwrócił.

– Jeszcze góra sto metrów – oznajmił, następnie zapalił zapałkę. Płomień był silny, a Brudny wykorzystał sytuację i przypalił nim papierosa. – Głupio byłoby teraz zawracać, co nie? – dodał Zdzichu.

– Możesz tu na nas poczekać – mruknął Brudny i nie czekając na odpowiedź, pchnął przewodnika latarką. Od początku nie czuł się najlepiej, mając Jawora za plecami.

Z tyłu wywiązała się krótka i zarazem nerwowa wymiana zdań pomiędzy trójmiejskimi policjantami, ale w końcu obaj ruszyli dalej. Dotarcie do miejsca docelowego zajęło im jeszcze minutę. Gdy światła latarek wylądowały na zardzewiałych stalowych drzwiach, Zdzichu aż podskoczył z wrażenia.

– Ktoś je otwierał! – rzucił podekscytowany, dotykając palcem miejsc, które wcześniej były zaspawane. Nagle jednak zamarł w bezruchu.

– Co tu tak dziwnie pachnie? – odezwał się Bielecki, węsząc wymownie.

– Migdały – szepnął Zdzichu, a chwilę później odwrócił się z paniką w oczach. – Zapach migdałów. To cyjanowodór!

– Co takiego?

– Cyklon B. Spierdalamy!
===LxciECQWZVFkVGRVZQ85AGQAZVEzUTBWY1ZhWGlYaAw8WmgNa10=

Rozdział 31

Brudny ściągnął buty i rzucił się na kanapę. Westchnął ciężko i zamknął powieki. Marzyła mu się krótka drzemka, ale obiecał jeszcze wpaść do Julki. To miała być jej ostatnia noc w klinice. Potem powrót do świata żywych, a on do świata martwych. Dzień jak co dzień.

Przed oczami przewijały mu się obrazki z ostatnich godzin i dni. Przypominało to patrzenie w kalejdoskop. Wydawało się tego za dużo, nawet jak dla niego. Trup gonił trupa, a oni stali w miejscu i istniała realna groźba, że śledztwo zostanie Chmielowi odebrane. Po tym, co się wydarzyło w bunkrach, było to niemal pewne, bo gdyby nie trzeźwa ocena sytuacji przez facecika z siwą kitką prawdopodobnie teraz nie leżałby w łóżku, ale w kostnicy.

– Już wiesz, dlaczego tak pilnujemy, aby nikt się tam nie kręcił? – dopytywał Chmiela Wyżykowski. Miał twarz czerwoną ze zdenerwowania.

– Tak się składa, że szukamy tu seryjnego mordercy, który szatkuje ludzi w talarki pod twoim nosem. Gdybyś pokazał choć minimum odpowiedzialności i chciał pomóc, to nie doszłoby do tego i…

– Pan mnie o coś oskarża?

I tak sobie dogryzali, jeden przez drugiego. Scysja nie umknęła uwadze dziennikarzy, w tym Kryży, który usadowił się na dachu jakiegoś baraku i z odległości kilkudziesięciu metrów strzelał zdjęcie za zdjęciem. Obiektywy przypominające armaty ukraińskich haubic mogły sugerować, że równie dobrze mógłby stać obok nich.

Odnalezienie pod ziemią pomieszczenia, z którego ulatniał się cyjanowodór, w zasadzie zamykało temat dalszej penetracji bunkrów. Wyżykowski wyraził się jasno. Dopóki wojskowi specjaliści dokładnie nie przebadają terenu, nikt nie ma prawa się tam zbliżać. Informować o znalezisku też nie zamierzali, zamiast tego po dwóch godzinach na miejscu zaroiło się od żołnierzy, którzy zabezpieczyli teren, następnie pojawili się dziwni panowie, wyglądający na takich, z którymi lepiej nie podejmować dyskusji.

– Natrafiliśmy na składowisko broni chemicznej. Pewnie poniemieckiej. Ewentualnie jakichś ruskich odpadów, ale wątpię – tłumaczył Zdzisław, gdy szczęśliwie dotarli do wyjścia z bunkru. – Od lat krążyły plotki, że pod martwym lasem coś leży. No i jak widać, leży. Tylko nie skarby, ale Cyklon B.

Cały ten galimatias nie zbliżył ich choćby o centymetr do odnalezienia sprawcy. Morderca robił z nimi, co chciał, i Brudny się zastanawiał, czyja to wina. Czy rzeczywiście przegrywał to starcie? Czy rzucona mu rękawica okazała się zbyt ciężka? Przecież znajdowali się na kawałku gruntu nieprzekraczającym powierzchnią średniego miasta, do tego niemal z każdej strony oblanego morzem z przesmykiem szerokości kilku boisk piłkarskich łączącym go ze stałym lądem. Morderca musiał być wśród nich, bo spece od monitoringu na pewno wyłapaliby podejrzany pojazd, ewentualnie pojazdy, poruszające się od strony lądu.

No, chyba że mają chujowych speców, pomyślał, ale szybko się zmitygował. Taka amatorka nie mogła mieścić się w granicach rozsądku. A może oni wszyscy byli w to zamieszani? Na przykład taki Jaworski. Miał kontakty z półświatkiem i ciągnął się za nim smród związany z korupcją. Nic mu nie udowodniono, ale to nie miało znaczenia, bo takie historie rzadko wychodziły na światło dzienne. Dlaczego gnojek sto metrów przed dotarciem do celu wypalił, że chce wracać? I dlaczego w ostatniej chwili przepuścił Bieleckiego? Może wiedział, czym to grozi? Może to on zamordował Buchenwalda, a potem zwabił mnie do bunkra, który tak naprawdę dobrze znał? Tylko jaki miałby w tym cel? Wypalać na ciele ofiary wiadomość sugerującą, że jest frajerem, i wywoływać do tablicy glinę z drugiego końca Polski? Z jednej strony brzmiało absurdalnie, z drugiej wydawało się niezłym manewrem, aby odsunąć od siebie podejrzenia. Tylko po co? Co Jaworski by na tym zyskał?

Bielecki wydawał się przy nim skromnym i uczciwym policjantem, ale czy to właśnie tacy porządni i uczynni najczęściej nie okazywali się prawdziwymi potworami? Brudny prychnął na samą myśl o Gwidonie i tych wszystkich skurwysynach w sutannach. Anioły na pokaz, a tak naprawdę diabły w ludzkiej skórze. Tylko jak taki facet miałby to wszystko skoordynować, nie budząc podejrzeń? A może ten stary trep? Wyżykowski pilnował bunkrów jak pies własnej budy. Na pewno też znał je jak własną kieszeń. Tylko po co miałby ryzykować wygodną posadkę i łatwy dostęp do lewizny, która bez wątpienia kryła się w czeluściach bunkrów?

Muchojad, choćby z racji postury, wydawał się poza podejrzeniem. Podobnie Goryczka, który w oczach Brudnego przypominał kogoś, kto bardzo chciałby być groźny, ale tak naprawdę wolałby założyć hodowlę jedwabników. Razem z Chmielem niespecjalnie nadawali się do tej roboty, nawet jeśli ten ostatni wydawał się całkiem rozsądnym facetem. Czy któryś z nich mógłby maczać w tym palce? Brudny nie mógł znaleźć choć cienia logicznego wyjaśnienia.

Z tyłu głowy wciąż dzwoniło mu nazwisko Ossowskiego. Kryża, który swoją drogą też zachowywał się co najmniej dziwnie, musiał mieć jakiś powód, aby tak uparcie robić z niego głównego podejrzanego. Znali się, co też miało swój wydźwięk, tylko znów – co miałoby spowodować, aby pisarz będący u szczytu popularności, mający pieniądze, pozycję i dwie Tajki codziennie podcierające mu tyłek, ryzykował utratę tego wszystkiego dla jakiejś upiornej gry? Pozostawał Kryża, który umiejętnie balansował na granicy wiarygodności, sprytnie odsuwając od siebie podejrzenia. To rzeczywiście mogło mieć drugie dno, bo robiąc za skaranie boskie śledczych, stosował zasadę, że pod latarnią najciemniej.

W akcie desperacji Igor zaczął nawet przeszukiwać pamięć w nadziei, że któryś z powyższych objawi mu się w postaci cherlawego blondynka chlipiącego gdzieś w kącie murów klasztoru hieronimek z krwawą plamą w kroku. To tłumaczyłoby zaproszenie go do tego upiornego tanga, ale, niestety, żaden chłopaczek o gębie choćby podobnej do któregoś z wymienionych jakoś nie chciał się zwizualizować. A poza tym mordercą mógł być każdy zamieszkujący to zadupie rybak, trep czy sprzedawca butów, któremu przy porannej kawie objawił się Jezus Chrystus i nakazał oczyszczenie świata z szeroko pojętej podłości, blondynek albo fanów tatuaży.

Niewielu z nich pasowało do profilu przygotowanego przez Pałkę. W zasadzie nikt, może z pominięciem Ossowskiego, który nie tylko miał pieniądze i czas, aby to wszystko zorganizować, ale też na każdym kroku czuć było jego chorobliwy pedantyzm. Tym zaś ewidentnie charakteryzował się morderca. Działał jak dobrze naoliwiona maszyna. Metodycznie, a zarazem nieprzewidywalnie. Cierpliwie, a jednocześnie gwałtownie. Budził dysonans i wprowadzał chaos. Drwił z prób jego złapania, bo wiedział, że każdy jego krok był doskonale zaplanowany. I jeśli zostawiał jakieś ślady, to zawsze świadomie.

Brudny raz jeszcze wrócił pamięcią do słów Pałki. Dziś podczas odprawy w długim monologu w końcu przedstawiła wypracowany profil psychologiczny sprawcy.

– To na pewno nie jest człowiek chaotyczny – zaczęła swój wywód. – Jest niezwykle inteligentny, IQ zdecydowanie ponadprzeciętne, w górze skali Stanforda-Bineta, być może to geniusz. Potrafi świetnie się kontrolować i maskować emocje. W społeczeństwie może wyglądać jak każdy z nas. Może mieć stałą pracę, znajomych, rodzinę. To daje mu alibi i poczucie bezpieczeństwa. W jego głowie od lat toczy się jednak jego własny film oparty na fantazjach pełnych przemocy i dominacji.

– Znacie jakiegoś geniusza z Helu? – Jaworski rzucił rękawicę.

– Kilku mądrali by się znalazło – stwierdził Goryczka. – Na półwyspie mieszka albo ma swoje rezydencje wielu bogatych ludzi. Bogatych zwykle równa się rozgarniętych. Pozostaje pytanie, dlaczego ten ktoś to robi.

– I tu przechodzimy do kolejnej sfery. A dokładnie jego wynaturzonych potrzeb – podjęła znów Pałka. – Poziom sadyzmu jest niespotykany. Naprawdę bardzo rzadko mamy do czynienia z mordercami działającymi w tak okrutny i pozbawiony empatii sposób. To z kolei oznacza, że jego motywacja jest niemal czysto hedonistyczna. Nie zabija z zemsty czy dla zysku, ale dla przyjemności.

– A ta wypalona na ciele wiadomość?

– Użyłam słowa „niemal” i właśnie chcę to wyjaśnić. Bo przyjemność sensu stricto nie musi wynikać jedynie z zadawania cierpienia ofierze. Równie wielką satysfakcję może sprawiać mu poczucie gry z organami ścigania.

Przez salę przemknął szmer uznania. Pałka kontynuowała:

– Pewną trudność sprawia mi kwestia tego, jak działa. Bo z jednej strony taki sprawca wszystko dokładnie planuje: obserwuje ofiary, przygotowuje środki kontroli, wybiera bezpieczne i wyciszone miejsce, gdzie może je torturować bez obaw, że ich krzyki zostaną usłyszane. Z drugiej jednak działa nietypowo, bo zabija bardzo szybko, czym jednak sporo ryzykuje. To kłóci się także, jeśli chodzi o wybór ofiar. Zakładając, że dwie pierwsze mogły mieć ze sobą wiele wspólnego, to już zamordowanie mężczyzny w średnim wieku oraz starego rybaka, zakładając, że Buchenwald to też jego robota, jest dość niezwykłe.

– Sugerujesz, że mógł popełnić błąd i teraz próbuje zacierać ślady? – zapytał Jaworski.

– Tak sądzę. Jeśli to on zamordował Buchenwalda, to nie dlatego, że chciał, ale dlatego, że musiał.

– Buchenwald powiedział mi, że zna prawdę sprzed dwudziestu lat – włączył się do rozmowy Bielecki. Od razu poczuł na sobie palące spojrzenie Jaworskiego. – I że historia lubi się powtarzać – dodał niepewnie.

– Gdzie jest protokół z tego przesłuchania? – zapytał Chmiel.

– Napisałem tylko notatkę. Nie zdążyłem go przesłuchać, bo… – Zawahał się.

– Bo? – dopytał naczelnik.

– Bo miał inne zadania – odpowiedział za niego Jaworski.

– Sierżant Bielecki ma język w gębie.

Salkę wypełniła grobowa cisza, a oczy zebranych skupiły się na wąsatym policjancie.

– Nie dokończyłem, bo nadkomisarz Jaworski zabrał Buchenwalda do celi.

– Tego w żadnej notatce nie było – mruknął wyraźnie podrażniony Chmiel.

– Bo nie było przesłuchania – odparł nerwowo Jaworski. – Buchenwald milczał jak grób i…

– Jakby milczał jak grób, to nie byłoby teraz tej rozmowy. Wrócimy do tego, Jawor. Pani Elu, proszę kontynuować.

Pałka przestała obracać w dłoni długopis i z powrotem zajrzała do swoich notatek.

– Zatem wracając do tematu, to tak. Uważam, że morderca mógł popełnić jakiś błąd. Po tym, co teraz usłyszałam, nasuwa się myśl, że ten błąd może być związany z tym, co wydarzyło się dwadzieścia lat temu.

– Odkopiesz to, Jawor. Na wczoraj – rzucił Chmiel.

Jaworski nerwowo przytaknął, a Pałka kontynuowała.

– Istotne jest również to, że sprawca nie obudził się nagle z jakiegoś letargu – mówiła. – On albo zabijał już wcześniej, albo długo na ten temat fantazjował, zapewne już we wczesnej młodości. Wiecie, dmuchanie żab, zabijanie kotów, klasyka, być może jakieś pobicie, na przykład bezdomnego albo prostytutki. Jeśli czuł się bezkarny, jego fantazje, a w końcu czyny, eskalowały. Obecna ekstrema to efekt tej bezkarności i czegoś, czego w tej chwili nie potrafię określić ani nazwać. Ale musiał pojawić się jakiś wyzwalacz. Nie wiem, może śmierć bliskiej mu osoby, zdrada żony, powrót do jego otoczenia kogoś, kto bardzo go skrzywdził. Ale warto mieć to na uwadze przy lustrowaniu podejrzanych. To musiało być coś, co uderzyło go w sam rdzeń jego jestestwa.

Brudny zamknął oczy i raz jeszcze spróbował to sobie podsumować. Nie znał przeszłości żadnego ze śledczych, a Julce nie chciał zawracać gitary. Wystarczyło, że poprosił ją, aby wybadała przeszłość Kryży i Ossowskiego. I gdyby miał wybierać, to w istocie coraz bardziej przekonywał się do Ossowskiego. W wielu aspektach wpisywał się w nakreślony przez Elę profil idealnie, ale w kilku kompletnie nie pasował. Przede wszystkim, jeśli byłby tak inteligentny, to musiałby się liczyć z tym, że prędzej czy później trafi na listę podejrzanych, a stąd już niedaleka droga do zatrzymania i przeszukania jego domu. I gdyby rzeczywiście to on był mordercą, technicy znaleźliby jakiś dowód. Włos ofiary, fragment naskórka, niedomytą plamkę krwi na fudze, cokolwiek. Nawet geniusze zbrodni zostawiali ślady. Wystarczyło tylko dobrze poszukać. A Ossowski, cokolwiek by o nim mówić, nie wyglądał na faceta, który chciałby zaryzykować swoje wygodne życie. No chyba że był szalony.

„Dorian stał się makiaweliczny. Dorian zasugerował, że mógłby kogoś zabić”.

Słowa Kryży kołatały mu się w głowie jak kostki lodu w szklance z Jamesonem. Podcaster wyraźnie podkreślił, że w pewnym momencie Ossowski odkleił się od rzeczywistości, mało tego, zasugerował, że może stać za zamordowaniem bezdomnego. Pozostawało pytanie, czy Kryży można ufać, a jeśli tak, to dlaczego nikt w ekipie dochodzeniowo-śledczej nie chciał go słuchać. I co miały znaczyć jego słowa, że wszyscy są skorumpowani?

Brudny jeszcze przez chwilę próbował to wszystko poukładać, ale gdy znów wrócił do punktu wyjścia, postanowił wziąć prysznic i pojechać do Julki. Wydało mu się trochę dziwne, że tak długo się nie odzywa. Była niezwykle biegła w poruszaniu się w świecie cyfrowym i zwykle odpowiadała mu w ciągu godziny, może dwóch. Od ich ostatniego kontaktu minęło ponad sześć.

Gdy się odświeżył i włożył spodnie, wybrał numer do partnerki. Odebrała po trzecim sygnale.

– No w końcu. Zaczynałam się niepokoić – rzuciła.

– Tylko nawdychałem się cyklonu B. Poza tym okej.

– Nie żartuje się z takich rzeczy, wiesz?

– Nie żartuję.

– Co ty znowu wygadujesz?

– Opowiem ci, jak przyjadę.

– Igor…

– Nic mi nie jest, ale natrafiliśmy w bunkrach na składowisko poniemieckich chemikaliów. Jak to w bunkrach.

– Zbadali was?

– Na miejscu był lekarz. Wszystko okej, ale… – Brudny poszukał wzrokiem paczki papierosów. Zgarnął ją z komody. – Właśnie wychodzę. Zaraz wszystko ci opowiem – dodał, sięgając po płaszcz.

Chwilę później wyszedł z pokoju. W recepcji czekała na niego niemiła niespodzianka.
===LxciECQWZVFkVGRVZQ85AGQAZVEzUTBWY1ZhWGlYaAw8WmgNa10=

Rozdział 32

Podinspektor Chmiel spuścił głowę i wziął głęboki oddech. Musiał się uspokoić, bo najmniejszy błąd mógł kosztować go nie tylko utratę posady, ale i twarzy. Przez dłuższą chwilę milczał, czując smród wydobywającego się spod kołnierzyka potu. W końcu uniósł głowę i spojrzał w oczy prokuratora Goryczki.

– Nie możemy tego ukrywać – powiedział. – To samo tyczy się ciebie, Jawor. – Przeniósł wzrok na nadkomisarza. – Musimy tylko zdecydować, jak o tym poinformujemy opinię publiczną.

– Będzie po nas! – rzucił czerwony ze zdenerwowania Goryczka.

– Już jest po nas – odparł Chmiel. – Śledztwo najpewniej przejmą cebosie, a gdy dotrą do dowodów, to wejdą nam na głowę wewnętrzni. To nie kwestia tego czy, tylko kiedy.

– Chcesz chronić swoją dupę.

– Słucham? – Na czole naczelnika wystąpiła gruba pulsująca żyła.

– Umyjesz ręce, a nas spuścisz do kibla. Taki masz plan?

– Ciebie, Michał, pojebało do reszty? To moja wina, że uwziąłeś się na jakiegoś szczeniaka, który wyruchał ci córkę, a teraz ten szczeniak leży w lodówce rozerwany na strzępy przez jakiegoś psychola? A może ty, Jawor? Też masz do mnie pretensje, że jebałeś dziwkę, która dziś leży w kostnicy? – Chmiel rąbnął pięścią w blat biurka i poderwał się z krzesła. – Kurwa! Jesteśmy rozjebani! Wszyscy. Rozumiecie? Tego wydziału już nie ma. W tym składzie istnieje tylko na papierze. Kimkolwiek jest ten facet, rozegrał nas jak przedszkolaków. I nie, to nie ja spuszczę was w kiblu. Sami wskoczyliście do muszli i sami pociągniecie za spłuczkę.

– Musi być jakiś sposób – syknął przez zęby Jaworski.

– Kupić bilet i wyjechać na bezludną wyspę – parsknął Goryczka.

Chmiel nie skomentował, bo uznał, że nie ma czego komentować. Sytuacja była katastrofalna, bo krótko po złej decyzji o wejściu do bunkrów, która zresztą w kontekście śledztwa i tak nic nie dała, otrzymał dwa ciosy, które można by porównać do spuszczenia na wydział bomb „Little Boy” i „Fat Man” – atomówek, które zniszczyły Hiroszimę i Nagasaki.

– Udało się ustalić tożsamość drugiej ofiary – usłyszał od jednego ze swoich ludzi. – To niejaka Tetiana Melnyk, była gwiazdka porno od lat łączona z Igielskim. Poza graniem w filmach dla dorosłych pracowała jako luksusowa kurewka. Ostatnio widziana miesiąc temu. Jej ogłoszenie na portalu dla prostytutek zniknęło nieopłacone dopiero tydzień temu. Sprawdzamy billingi i namierzamy ostatnich klientów.

To była dobra wiadomość, gdyby nie dwa słowa. Tetiana Melnyk. Otóż te dwa słowa wiele zmieniały, bo nie było wielką tajemnicą, że Jaworskiego kilkakrotnie widziano w jej towarzystwie. Czasem na plaży, czasem w jakiejś knajpie. Rzucała się w oczy, bo była bardzo atrakcyjna, a jej łóżkowe wyczyny mógł obejrzeć sobie każdy obywatel, który miał dostęp do internetu. Sam Jaworski też się tej znajomości nie wypierał, a nawet wydawał się z niej dumny.

– To nie dziwka, tylko aktorka – powtarzał, gdy ktoś go ciągnął za język. To, że pracowała dla producenta, który był jednym z najgroźniejszych trójmiejskich gangsterów, bagatelizował albo pomijał milczeniem. – To legalne – tłumaczył. – Praca jak praca. Nikt jej do tego nie zmusza, a ze mną spotyka się, bo tego chce.

Prawda była zgoła inna, ale w tej chwili to nie miało już żadnego znaczenia. Jaworski ją znał, a teraz Tetiana leżała w kostnicy z wypalonym na brzuchu napisem: Jawor, spierdalaj. Chcę Brudnego. Fakt, że do końca udawał, iż jej nie rozpoznaje, był gwoździem do trumny. Jego i całego wydziału.

Drugą atomówką okazała się informacja o rozszyfrowaniu tożsamości trzeciej ofiary. Okazało się, że to niejaki Sebastian Ogórek, lokalny obszczymur po odsiadce, którą sprokurował Goryczka. Morderca najwyraźniej doskonale znał tę historię, co potwierdził krótkim wierszykiem wyjętym z żołądka ofiary.

Michał, Michał prokurator, chujek, knujek, prowokator. Córci po gaciach dałem i za to trochę ciała oddać musiałem. Smacznego.

Trudno było jednoznacznie ocenić, co autor miał na myśli, ale przekaz nie pozostawiał wątpliwości, że wiadomość jest skierowana do Goryczki. Między wierszami przebijała jednak wyraźna sugestia, że śmierć Ogórka to wypadkowa historii sprzed dekady. A fakt, że Ogórek zbałamucił niepełnoletnią córkę Goryczki, był w branży powszechnie znany. Podobnie jak informacja o tym, jakie piekło prokurator urządził chłopakowi, gdy ten ostatecznie został skazany i oddelegowany do więzienia w Sztumie.

– Jak to wypłynie, to wszyscy jesteśmy ugotowani – oznajmił Goryczka krótko po tym, jak pozwolił Chmielowi zapoznać się z wiadomością od mordercy.

– Tego nie da się ukryć, Michał. I dobrze o tym wiesz.

– Musi być jakiś sposób, żeby… no kurwa mać! Kim jest ten skurwiel?! Dlaczego to robi?!

Przez kolejny kwadrans pokój naczelnika wypełniały na zmianę bluzgi i kuriozalne pomysły wybrnięcia z sytuacji. Każdy był jednak zły albo bardzo zły. Chmiel z powrotem wezwał do siebie Jaworskiego, który w międzyczasie wyszedł do toalety. Przekraczając próg, nie wyglądał jak zbity pies. Bardziej jak zdeterminowany pitbull.

– Igielski musi coś wiedzieć – skwitował dłuższą chwilę milczenia Chmiel. – Pojedziesz do niego razem z Brudnym. Wsiądziecie na niego na ostro. Musi poczuć, że żarty się skończyły.

– Na dobrego i złego glinę? – Jaworski parsknął nerwowym śmiechem. – To gangus. Starej daty. Nie nabierze się na to.

– Masz, kurwa, lepszy pomysł?

Jaworski nerwowo zacisnął zęby. Poczuł, jakby dostał w twarz. I nawet jeśli Chmiel nie do końca zdawał sobie sprawę, że gangster ma jego nadkomisarza w kieszeni, to sugestia, który wychynęła między wierszami, była jasna i czytelna. Brzmiała: „Jawor, w istocie jesteś pizdą i tylko Brudny może tu coś zwojować”.

– A jeśli to on jest mordercą? – zapytał Goryczka. – Wyśmieje nas, bo będzie wiedział, że to my jesteśmy pod ścianą.

– Wtedy go zgarniecie.

– Nic nie powie – wtrącił Jaworski.

– Powie albo nie powie. To nasza ostatnia szansa. Ale jeśli masz lepszy pomysł, to słucham.

Nadkomisarz nerwowo przeciągnął językiem po zębach. Przez chwilę analizował słowa przełożonego i nagle go olśniło. To w sumie nie był taki zły pomysł. Pal licho tego psychola, ale przecież Brudny nie da sobie odebrać broni. Gdyby tak udało się sprowokować jakąś sytuację z Igielskim, to mógłby upiec dwie pieczenie na jednym ogniu. Pozbyłby się trzymającego go w szachu gangstera i ewentualnych dowodów na to, co robił z tą Ukraineczką.

Pomyślał, że najwyższy czas schować dumę do kieszeni.

– Brudny ma reputację. To mogłoby zadziałać – doszedł do wniosku.

– I w końcu mówisz do rzeczy. Dzwonię do Igora, a ty dowiedz się, czy ten chujek jest u siebie na chacie. Michał… – Chmiel przeniósł spojrzenie na prokuratora, ale gdy zobaczył jego wyraz twarzy, postanowił nic więcej nie dodawać. Goryczka był blady jak duch i wyglądał, jakby popuścił w spodnie.
===LxciECQWZVFkVGRVZQ85AGQAZVEzUTBWY1ZhWGlYaAw8WmgNa10=

Rozdział 33

– Wiesz może coś na temat niejakiego Borysa Igielskiego?

Brudny podkręcił głos w zestawie głośnomówiącym i włączył wycieraczki. Nie był zadowolony z zaistniałej sytuacji, ale trudno tu było mówić o jakimkolwiek zadowoleniu. Chmiel wydał rozkaz i trzeba było zrobić swoje. Julka musiała poczekać.

– Ale co konkretnie chcesz wiedzieć? – zapytała Alina Szlachetko, z którą znali się od czasów sierocińca. Pomogła mu już kilka razy, bo przez długi czas pracowała jako prostytutka, a tak się złożyło, że kilka lat temu urządziła się w Trójmieście. – Jestem daleko od tego całego syfu. Wiesz przecież, że nie pracuję już w branży.

– Wybacz, Alka. Pomyślałem, że jednak możesz coś wiedzieć.

– Doszły mnie słuchy, że pojawiłeś się na Helu. W mediach aż huczy o tym psycholu. Nawet myślałam, żeby do ciebie zadzwonić, ale uznałam, że pewnie jesteś zajęty.

– To prawda.

– Ale aż tak bardzo się nie martwię. Ten bydlak jeszcze nie wie, co ściągnął sobie na głowę. I to na własne życzenie, mam rację?

W normalnej sytuacji Brudny w tym momencie zakończyłby rozmowę, ale to nie była normalna sytuacja. Poza tym dzięki Kryży już dawno przebiła się do mediów informacja, że na ciele jednej z ofiar widniało wypalone zaproszenie do gry.

– Przez moment nawet się zastanawiałem, czy to nie jakiś kolejny odklejeniec z sierocińca – zasugerował.

– Nie zdziwiłabym się. Gwidona wychowała setki dzieciaków. Może nawet tysiące. Niech co dziesiąty nie przepracuje traumy, to już masz co najmniej kilkudziesięciu potencjalnych świrów.

Nagle do Igora dotarła skala problemu. Nigdy nie myślał o tym w ten sposób, skupiając się na własnej krzywdzie i ludziach, którzy najbardziej się do niej przyczynili. Ale przecież sierociniec nie zaczął działać w momencie jego narodzin. Ta wylęgarnia zła wypluła z murów tłumy sponiewieranych psychicznie dzieciaków, które po wejściu w dorosłość z łatwością mogły zboczyć na złą ścieżkę.

– Ale co z tym wszystkim ma wspólnego Igielski? – wyrwała go z zamyślenia Szlachetko.

– Wiem tylko, że to lokalny gangus – odparł. – A tak się składa, że właśnie jadę złożyć mu wizytę.

– No to uważaj, Igor. Bo to nie lokalny gangus. To gruba ryba. Wiem tyle, że mocno siedzi w dragach i prostytucji. I prawie na pewno robi biznesy z kartelami.

– Kolumbia?

– W ciągu ostatniego roku w mieście pojawił się wysokogatunkowy towar, a do tego naściągał do Trójmiasta pełno Kolumbijek i Wenezuelek. Portale pękają w szwach od ich ofert. To nie przypadek.

Trudno było się z Aliną nie zgodzić. Takie rzeczy nigdy nie były dziełem przypadku, raczej normą. Czymś w rodzaju dodatkowego zabezpieczenia dla kartelu, który poza wysyłaniem statkami kolejnych ton kokainy przysyłał też ludzi, którzy mieli pilnować biznesu na miejscu. A czy istniały lepsze powierniczki męskich sekretów niż doświadczone w swoim fachu prostytutki? Do tego mogące udawać, że nie znają słowa po polsku? Ich usługi, choćby z racji swojej egzotyczności, zapewne nie były tanie, to zaś znaczyło, że nie korzystali z nich przypadkowi ludzie, raczej celebryci, dyrektorzy dużych firm, politycy, policjanci czy prokuratorzy. Wystarczyło posłuchać, co leży im na wątrobie, a potem nagrać, jak wskakują w lateksowe wdzianka i szczają im do gęby, aby złapać takiego delikwenta za mordę i w łatwy sposób uzyskać kontrolę nad tym, co dzieje się w mieście. Zalew kolumbijskiej taniej siły roboczej, o której media trąbiły na każdym kanale, też wpisywał się w ten projekt. Dziwki miały słuchać i wyłapywać okazje, a ulokowani wśród robotników ludzie kartelu pilnować wyładunku towaru. Pytanie brzmiało, czy kolumbijski trop może mieć jakiś punkt styczny z prowadzonym śledztwem.

Brudny pomyślał, że to wcale nie jest wykluczone. Kolumbijskie kartele znane były z wyjątkowo zmyślnych taktyk przemytniczych i równie wyrafinowanych sposobów zadawania śmierci. W obu kwestiach nie mieli tabu, a ich pomysły często wykraczały poza konwencjonalne metody działania policji. Czysto teoretycznie ktoś po drugiej stronie oceanu mógł więc wpaść na makiaweliczny pomysł, aby wyczyścić sobie podwórko, najpierw śledczych prowokując, a następnie ośmieszając, w końcu eliminując rdzeń najbardziej doświadczonych kryminalnych w mieście. Takich ludzi nie dałoby się zastąpić z dnia na dzień. Odbudowa wydziału mogłaby trwać miesiącami, jeśli nie latami, w czasie których kartele mogłyby spokojnie budować swoje kanały przerzutowe, jednocześnie zasypując środkową i wschodnią Europę tonami towaru. A gdyby zakotwiczyły w Polsce na dobre, wyplewienie ich wcale nie byłoby łatwe. Jeśli nie niemożliwe.

Zastanowiła go ta kwestia. Ten temat w istocie nie został poruszony na spotkaniu grupy dochodzeniowo-śledczej. Co prawda do tej pory nic nie wskazywało, że maczali w tym palce Kolumbijczycy, ale ekstremalne techniki tortur, którym poddawano ofiary, mogły to sugerować.

– A jaki to człowiek? – spytał Brudny.

– Nie wiem, Igor. Nigdy go nie spotkałam ani z nim nie rozmawiałam. Ale obiło mi się o uszy, że to nerwus. Taki nieprzewidywalny. Więcej nie wiem.

– Dzięki, Alka. Bardzo mi pomogłaś.

– Wciąż czekam na moment, gdy zadzwonisz do mnie, aby po prostu umówić się na kawę i ciastko.

– Kiedyś na pewno.

– Jak osiwieję i będę poruszać się z pomocą balkonika? – Szlachetko zarechotała.

– Wcześniej. Obiecuję.

– Trzymam za słowo. Powodzenia w łapaniu zbirów. I uważaj na siebie.

– Ty też, Ala. Jeszcze raz dzięki. Pa.

Półtorej godziny później Brudny przekroczył próg biura naczelnika Chmiela. W środku poza gospodarzem siedzieli Jaworski z Goryczką. Ten pierwszy przedstawił plan działania.

– Wiecie, że Igielski sprzedaje dla karteli? – zapytał, gdy wysłuchał Chmiela.

– Wiemy. Ale to nie nasza broszka. Jesteśmy za mali.

– Cebosie?

– To na pewno. Nie zdziwiłbym się, gdyby zajmowała się tym też ABW. Nam w każdym razie nic do tego.

– Jeśli Kolumbijczycy nie są zamieszani w te morderstwa…

– Co masz na myśli?

Brudny streścił jedną ze swoich teorii. Nie była pozbawiona wad, ale czysto teoretycznie miała prawo się wydarzyć. Polska policja, jakkolwiek trudno było podważać jej profesjonalizm i doświadczenie w zwalczaniu przestępczości zorganizowanej, wciąż miała małe doświadczenie w walce z potężnymi organizacjami pokroju kolumbijskich karteli narkotykowych. Mokotów, Wołomin, Pruszków czy choćby trójmiejska grupa założona przez słynnego Nikodema Skotarczaka, pseudonim „Nikoś”, to jednak była inna liga.

– Mocno naciągane, ale wykluczyć nie można – podsumował Chmiel. – Możecie, a nawet musicie poruszyć ten wątek w rozmowie z Igielskim. Zobaczymy, jak z tego wybrnie.

– Nie przyzna się. To oczywiste – włączył się Jaworski.

– Zróbcie tak, aby coś chlapnął. Zgrabnie, Jawor. Z głową, a nie na chama. Temat tych Kolumbijczyków to w ogóle świetny punkt wyjścia. Obserwujcie gnojka i dociśnijcie, gdy będzie trzeba. W razie problemów kilka ulic dalej będzie czekać wsparcie.

– A będzie potrzebne? – Brudny rzucił Jaworskiemu pytające spojrzenie.

– Igielski bywa nerwowy.

– Takich lubię najbardziej. Szybciej pękają.

– Ma też mocną ochronę i armię prawników. Jest pewny siebie.

– Tym lepiej.

Chmiel odchrząknął i podrapał się po czole, następnie spojrzał na trupiobladą twarz Goryczki, rozchwianego emocjonalnie Jaworskiego i wyglądającego na znudzonego czekaniem Brudnego. Igor podchwycił jego spojrzenie i przez dłuższą chwilę patrzyli sobie w oczy.

– Jedziemy czy będziemy tu stać jak te chuje na weselu? – zapytał w końcu, wyraźnie poirytowany brakiem konkretów.

– Masz na niego jakiś plan? – upewnił się Chmiel.

– Na takich frajerów plan zawsze jest taki sam.

– Czyli? – dopytał Jaworski.

Brudny parsknął, bo zaczynał mieć dość tej błazenady. Jaworski nie był żadnym kozakiem, tylko zwykłą pizdą.

– Pojedziemy moim. Możesz grać tego dobrego – rzucił i odwinął się na pięcie. Chwilę później wyszedł z gabinetu, a Jaworski czerwony ze złości powlókł się za nim.

Gdy Igor Brudny i Wojciech Jaworski wsiadali do Patrola, pod klinikę „New Life” podjechała terenowa Toyota. Wysiadł z niego niepozorny mężczyzna w bejsbolówce i z torbą przerzuconą przez ramię. Spojrzał na budynek i gwizdnął z uznaniem, a potem wyjął z kieszeni smartfon i wybrał odpowiedni numer.

– Który to pokój? – zapytał.

– Dwanaście, na pierwszym piętrze – usłyszał w odpowiedzi.

Mężczyzna rozłączył się, rozejrzał i żwawym krokiem ruszył w kierunku wejścia głównego.
===LxciECQWZVFkVGRVZQ85AGQAZVEzUTBWY1ZhWGlYaAw8WmgNa10=

Rozdział 34

– Powinienem wiedzieć coś, czego nie wiem, zanim tam wejdziemy?

Brudny zgasił silnik Patrola i przeniósł wzrok na pasażera. Jaworski złapał jego spojrzenie. Zawahał się.

– O co ci, kurwa, chodzi? – warknął, choć to warknięcie bardziej przypominało skomlenie.

– To proste pytanie – odparł Igor.

– Z jakąś pojebaną aluzją.

Brudny nie skomentował. Zamiast tego uchylił okno i zapalił. Zaciągnął się, wydmuchał dym i znów spojrzał Jaworowi w oczy.

– Nie jesteś stąd i gówno wiesz. A takie teksty to możesz sobie wysrywać do…

– Kogo? – uciął Brudny.

Usta Jaworskiego zacisnęły się w linię, a chwilę później ułożyły w podkowę. Nic więcej nie dodał.

– Posłuchaj, Jawor – podjął znów Brudny. – Nie znam cię i mam w dupie, co i z kim tu robisz. Ale jak mamy tam wejść razem, to muszę wiedzieć, że mam po swojej stronie partnera.

– Teraz to już przeginasz pałę.

– Mówię, jak jest.

– To lepiej skończ pierdolić i skupmy się na robocie. Wchodzimy razem i razem wychodzimy. Wystarczy?

– Wystarczy.

Drzwi od strony pasażera otwarły się i Jaworski opuścił wóz. Brudny odczekał chwilę, zamknął szybę i wyjął zza paska Walthera. W kłębach papierosowego dymu sprawdził, czy wszystko gra, następnie wyciągnął ze schowka kilka innych drobiazgów, które włożył do kieszeni. Niechętnie przyznał przed samym sobą, że facet nie przekonał go ani trochę. W kontekście tego, co do tej pory zaobserwował, widział tylko dwie opcje. Pierwsza – reputacja Jaworskiego to wydmuszka, a on w istocie jest leszczem. Druga – facet jest na smyczy Igielskiego. Obie brzmiały źle.

Otworzył drzwi i wysiadł. Rozejrzał się po przedwojennych sopockich kamienicach. Na kilku z nich widniały szyldy informujące o wolnych pokojach. Po przeciwnej stronie ulicy znajdowały się sklepy, w tym Żabka, piekarnia i pasmanteria. Przy schodach tego pierwszego stało trzech typów w bluzach z kapturami. Żarli hot dogi i klęli jak szewcy. Nieco dalej maszerował facet z psem, a pod latarnią spacerowała parka trzymająca się za ręce.

– Która to? – rzucił, kierując wzrok wzdłuż ulicy.

– Tamta. – Jaworski skinął na niespecjalnie wyróżniającą się kamienicę przy rosłym dębie. – Wygląda niepozornie, ale to forteca. Ale Igielski taki właśnie ma styl. Z jednej strony pozuje na ziomka z dzielni, z drugiej rządzi miastem twardą ręką. Pewnie naoglądał się Narcos albo innego gówna i myśli, że zostanie drugim Escobarem.

– Dlaczego mu na to pozwalacie?

– Łebski z niego facet. Nigdy nie dał się podejść. A bez twardych dowodów to możemy… zresztą co ja ci będę gadał. Wiesz, jak jest.

W to akurat Brudny mógł uwierzyć. Gdyby łapanie mafijnych bossów było takie łatwe, to wszyscy siedzieliby za kratkami. Niestety, polskie prawo było niedoskonałe i w kwestii wsadzania za kratki porządnie ustawionych gangsterów rzadko kiedy ułatwiało pracę prokuratorom i sądom.

– Wiem – przyznał Brudny i wyrzucił papierosa do studzienki. – Ilu ma tych goryli?

– Przynajmniej kilku.

Brudny podrapał się w uchu. Odchrząknął.

– Dobra, Jawor. – Spojrzał mu w oczy. – Wchodzimy tam razem i razem stamtąd wychodzimy.

– Słowo się rzekło.

Mężczyźni ruszyli w stronę kamienicy. Przy wejściu natknęli się na pierwszego z ochroniarzy. Siedział na ławeczce, paląc papierosa. Miał nie więcej niż dwadzieścia kilka lat, dobre pół metra w łapie i twarz nieskalaną myślą. Nosił wytarte dżinsy i puchową kurtkę. Gdy ich zobaczył, od razu wstał i wypiął klatę.

– Jakiś problem? – rzucił, gdy stanęli naprzeciwko niego.

– Mamy umówione spotkanie z twoim pryncypałem – odparł Brudny.

– Nic o tym nie wiem. Uprzejmie radzę wypierdalać.

– Sprawa jest poważna, Pajac, więc nie utrudniaj, bo… – włączył się do rozmowy Jaworski.

– Bo co, psie?

– Bo gówno – warknął Brudny. – Otwieraj te pierdolone drzwi, bo źle skończysz.

Facet, wyraźnie skonsternowany, przeniósł wzrok na Igora. Ewidentnie nie spodziewał się takiej kontry, co też dało Brudnemu do myślenia. Fakt, że Jaworski zwrócił się do niego per „Pajac” też miał swoją wymowę.

Zwoje mózgowe ochroniarza przez dłuższą chwilę analizowały zaistniałą sytuację. Brudny pomyślał, że nie jest ich zbyt wiele pod tą łysą kopułą. Zanim informacje zostały przetworzone, a Pajac zdążył otworzyć usta, aby palnąć niepotrzebne głupstwo, drzwi otwarły się i w progu stanął drugi facet. Był starszy, a jego muskulatura mniej imponująca. Policzek znaczyła mu blizna w kształcie litery „U”.

– Panowie wejdą do środka – oznajmił, otwierając je szerzej.

Brudny i Jaworski weszli do przestronnego przedsionka. Stały w nim dwie kanapy, które okupowali dwaj rośli mężczyźni o zakazanych mordach, nieco dalej znajdowała się lada, w rogach przy suficie wisiały zamontowane kamery. Ochroniarze wbili w nich swoje srogie spojrzenia i nie spuszczali do momentu, aż Brudny stanął naprzeciwko nich. Zawsze bawiły go te psychologiczne gierki. Działały tylko na tych, którzy na wejściu mieli pełne portki.

– Co się tak, kurwa, gapisz? – warknął jeden z nich, podnosząc się z wersalki. Brudny nie odpowiedział. Nie zrobił kompletnie nic. Wtedy mężczyzna z blizną na policzku nakazał chojrakowi posadzić dupę z powrotem na sofie.

– Co panów tu sprowadza? – zapytał, zmuszając Igora, aby skupił na nim swoją uwagę.

– Mamy do pogadania z twoim szefem – odparł.

– A z kim mam przyjemność?

– Nadkomisarz Igor Brudny. Wydział kryminalny. Kolegę znacie.

Mężczyzna przeniósł wzrok na Jaworskiego, ale najwyraźniej uznał, że to nie on jest tu osobą decyzyjną, bo zaraz z powrotem skupił uwagę na Brudnym.

– W jakiej sprawie chcą panowie zająć czas panu Igielskiemu? – zapytał.

– Morderstwa na Helu. – Brudny wyjął z paczki papierosa. Zapalił, zaciągnął się i wydmuchał dym tuż obok twarzy rozmówcy. – I kimkolwiek pan jest, sugeruję skończyć ten teatrzyk – dodał. – Wpuści nas pan do szefa i spokojnie z nim pogadamy albo wrócimy tu za godzinę z nakazem i rozpierdolimy tę kamienicę w drzazgi.

Facet uniósł brwi wyraźnie zdumiony.

– Nie jest pan u siebie… gwoli przypomnienia.

– Chcemy tylko pogadać – włączył się do rozmowy Jaworski. – Sprawa jest poważna. Nie mamy złych zamiarów.

– Ten celebryta brzmi, jakby miał.

Brudny nie dał się sprowokować. Blefował z kominiarzami, ale potrafił być przekonujący. Nie spuszczając wzroku z oczu mężczyzny z blizną, najpierw mocno się zaciągnął, a następnie wydmuchał dym, nieco bliżej jego twarzy niż wcześniej.

– To jak robimy? Po dobroci czy na ostro? – zapytał.

– Panowie tu poczekają.

– Oby niedługo.

Facet zniknął za drzwiami, a Brudny odwrócił się w kierunku rosłych drabów na wersalce. Patrzyli na niego, jakby chcieli połamać mu wszystkie kości, ale wiedział, że tego nie zrobią. Oni też uwierzyli w jego bajeczkę i chyba wiedzieli, kim jest. A nawet jeśli nie, to tępe karki musiały zdawać sobie sprawę, że atak na policjanta z wydziału kryminalnego to podpisanie na siebie wyroku.

Brudny jeszcze przez chwilę ich podręczył, w końcu podszedł do ławy, na której leżały rozsypane karty, i nie spuszczając z nich wzroku, zgasił niedopałek w popielniczce. Nie odezwali się ani słowem.

Wrócił do Jaworskiego, który przyglądał się tej scenie dziwnie zmieszany. To też dało Brudnemu do myślenia.

Wtedy drzwi się otwarły i stanął w nich mężczyzna z blizną na policzku.

– Pan Igielski zgodził się panów przyjąć. Proszę oddać broń – oznajmił.

Brudny wyjął zza paska Walthera i skierował go uchwytem w stronę faceta. Ten sięgnął po broń, ale gdy tylko ujął ją w dłoń, Igor chwycił go za przegub, wykręcił rękę i kopnął w krocze. Mężczyzna jęknął i przyklęknął na podłodze.

– Tyle w kwestii oddawania broni – rzucił Igor, odbierając mu pistolet. Zanim ochroniarze zdołali pozbierać z wersalki swoje cielska, skierował lufę w ich stronę. – Teraz wasza kolej. Klamki na ławę. Migiem.

Zaskoczeni mężczyźni nie zaryzykowali. Brudny miał ich na widelcu, poza tym w ich stronę były teraz skierowane dwie lufy. Powoli wyjęli pistolety i położyli je na blacie. Na znak Brudnego Jawor zabrał je i schował do kieszeni kurtki.

– Oddamy, jak będziecie grzeczni – oznajmił Brudny. – Na kamerach nagrało się, jak facet do mnie celuje, więc miałem prawo użyć siły. Nagrało się też, że macie broń, a nie wyglądacie mi na takich, którzy postarali się o pozwolenie. Jestem czysty, a wy w dupie. Jak nie chcecie się tam rozgościć, to będziecie grzeczni, a mój kolega założy wam bransoletki i zaklei ryje. Do momentu naszego powrotu pogrzejecie się przy kaloryferze i popatrzycie sobie w oczy. Zrozumieli?

– Masz przejebane, psie.

– Każdy mi to mówi. Jawor…

Brudny wyjął z kieszeni płaszcza kajdanki i taśmę izolacyjną. Przekazał je Jaworskiemu, a ten zajął się robotą. Igor bacznie go obserwował, ale partner na szczęście się nie ociągał i zrobił, co trzeba. Chwilę później osobiście zakleił taśmą usta mężczyźnie z blizną na policzku, następnie unieruchomił mu ręce i stopy.

– Nie róbcie głupstw, a wszyscy wyjdziemy stąd w jednym kawałku – powiedział na odchodne i nacisnął klamkę drzwi, które prowadziły do salonu.

Borys Igielski czekał na nich rozparty w fotelu. W jednej dłoni trzymał szklankę z whisky, w drugiej świeżo przycięte cygaro. Półmrok rozświetlały ekrany z kamer monitoringu.

– W istocie zasłużył pan na swoją reputację, komisarzu Brudny – powiedział, wykładając na stół złoty rewolwer Smith & Wesson kalibru .45. Przypalił cygaro i wydmuchał pierwszą porcję gęstego dymu. – Proszę się rozgościć. Porozmawiajmy, jak na dżentelmenów przystało.
===LxciECQWZVFkVGRVZQ85AGQAZVEzUTBWY1ZhWGlYaAw8WmgNa10=

Rozdział 35

W lustrze odbijały się refleksy płonących świec.

Postać stała przed nim naga, wpatrując się w supły napinających się mięśni. W tle wybrzmiewały pierwsze takty monumentalnego marsza żałobnego Richarda Wagnera Zmierzch bogów. Uwielbiał go. Dostojny, ponury, monumentalny niczym kondukt pogrzebowy, od pierwszych akordów tworzył atmosferę mrocznej potęgi przeznaczenia. Gęsta, mosiężna barwa instrumentów dętych budowała aurę nieodwołalności tego, co nieuchronne. Końca epoki, śmierci bohatera, rozpadu starego świata.

Zmierzch bogów. Żałobny pochód. Śmierć dająca nieśmiertelność?

Przytknął maskę do twarzy i zamknął oczy, wsłuchując się w kolejne akordy Traumermarch. Przypomniał sobie ulubioną scenę z Gladiatora Ridleya Scotta.

He was a soldier of Rome. Honor him.

Słowa Lucilli zaraz po śmierci Maximusa zawsze budziły w nim dreszcze. Wszystko to spotęgowane muzyką Hansa Zimmera, tak bardzo czerpiącego w tej scenie właśnie z Wagnera.

Zresztą Zimmer, czy się do tego przyznawał, czy nie, w jego ocenie czerpał z Wagnera niemal w każdej kluczowej scenie. Gdy Maximus, jeszcze jako generał rzymskiej armii, prowadził w bój swoich żołnierzy w bitwie przeciwko Germanom, gdy jako niewolnik po raz pierwszy postawił się Kommodusowi na arenie, gdy zrobił to po raz drugi, w końcu gdy stanął z nim na piachu, aby stoczyć finalny pojedynek na śmierć i życie.

Oglądał ten film setki razy, a ścieżkę dźwiękową wysłuchał po tysiąckroć.

Wagner, Zimmer, Scott, Crowe. Oni wszyscy zapewnili sobie nieśmiertelność. A on?

Odsunął maskę od twarzy i raz jeszcze przyjrzał się swojemu nagiemu ciału. Pokrywała je siatka niebieskich żył, a na skórze perliły się krople potu. Wyobraził sobie niedaleką przyszłość. I to, jak go zapamiętają.

Wsłuchał się w mroczne akordy monumentalnego marsza. Poczuł, jak po kręgosłupie spływa mu przyjemny dreszcz, a chwilę później zakręciło mu się w głowie i bez sił runął na podłogę. Gdy oprzytomniał, zrozumiał, że nie może dłużej licytować się z kostuchą. Na nieśmiertelność trzeba zapracować.
===LxciECQWZVFkVGRVZQ85AGQAZVEzUTBWY1ZhWGlYaAw8WmgNa10=

Rozdział 36

Borys Igielski pyknął cygaro i poprawił się w kącie narożnika. Wyglądał na niespecjalnie przejętego wtargnięciem policjantów. Na blacie połyskiwało jego złote Magnum.

– Człowiek tyle wydaje na ochronę, a i tak wszystko psu w dupę – oznajmił, wzdychając z niesmakiem. Poczekał, aż Brudny zajmie miejsce w fotelu po drugiej stronie ławy, i posłał pełne pogardy spojrzenie Jaworskiemu, który nie usiadł, a jedynie oparł się o komodę przy oknie. – Whisky? – zapytał.

– Obejdzie się – odparł Igor, zerkając na partnera, który odchylił zasłonę i zlustrował to, co dzieje się za oknem. Z powrotem przeniósł wzrok na gangstera. – Przyszliśmy pogadać – dodał, kładąc Walthera na stół.

– O czym?

– O tym, czy coś wiesz na temat morderstw na Helu.

– Przeszliśmy na ty?

– Nie.

Twarz Igielskiego stężała. Brudny od razu wyczuł, że trafił w punkt. Tacy ludzie nie znosili jakichkolwiek przejawów braku szacunku. On do tego śmiecia nie miał go za grosz, więc aby go jeszcze podręczyć, bezceremonialnie wyjął z kieszeni płaszcza paczkę papierosów i nie tracąc kontaktu wzrokowego, zapalił jednego. Zaciągnął się i przysunął popielniczkę bliżej siebie.

– Nie widzę tu kamer, dlatego kusi mnie, aby ci dopierdolić – rzucił Brudny, wypuszczając dym. – Ta twoja błyskotka mogłaby się przydać, gdybym opowiedział swoją bajkę przełożonym. Weszliśmy ci na chatę, ty się wkurwiłeś, chwyciłeś za broń, a my musieliśmy zareagować. Wezmę to na siebie, ale nikt nie będzie dopytywał. Nawet wewnętrzni umyją ręce. Wystarczy trochę wyobraźni.

– Różne rzeczy o panu słyszałem, ale żeby inscenizować takie rzeczy? To chyba jednak nie w pana stylu, mam rację?

– Na pozbycie się kolejnej szumowiny ze społeczeństwa każdy sposób jest dobry, ale… – Brudny znów się zaciągnął. – Tak się składa, że dziś nie jesteś moim priorytetem.

– Cóż za ulga. – Gangster parsknął śmiechem. – Powinienem teraz zacząć skakać ze szczęścia czy…

– No, chyba że to ty tniesz te baby – przerwał mu Brudny. – Jedna z nich przecież dla ciebie pracowała.

Szyderczy uśmieszek na twarzy Igielskiego zgasł jak płomień zdmuchniętej świeczki. Gangster przez dłuższą chwilę milczał.

– Tetiana… – mruknął w końcu, następnie teatralnie westchnął z rozrzewnieniem. – Tak, Tetiana była wyjątkowa. Kiedyś była moim małym skarbem. Szkoda, że tak skończyła.

– Tyle masz w tej kwestii do powiedzenia?

– To zależy.

– Od czego?

– Od tego, czy dalej będziesz się napinał, czy w końcu porozmawiamy jak dorośli ludzie.

Brudny pomyślał, że może jednak trochę przegiął. Igielski był gangsterem i na pewno miał na koncie wiele ludzkich nieszczęść, ale praca operacyjniaka wymagała elastyczności i czasem trzeba było współpracować nawet z takimi szumowinami. W kontekście najścia facet i tak zachowywał się względnie przyzwoicie, bo najzwyczajniej w świecie mógł kazać im wypierdalać. I cokolwiek by Igor wówczas powiedział, to musiałby pogodzić się z faktem, że prawo stoi po stronie gangstera.

Zdążył obsikać teren, a to już coś. Teraz można było nieco zmienić ton. Pozwolić gospodarzowi znów poczuć, że dyktuje tempo.

– Zatem porozmawiajmy jak dżentelmeni – powiedział. – Co pan wie o tych morderstwach?

– Na razie niewiele. Może poza tym, że ja i moi ludzie nie mamy z nimi nic wspólnego.

– Dlaczego mam panu wierzyć?

– Bo rozmawia pan z inteligentnym człowiekiem. A inteligentni ludzie nie srają do własnego gniazda. Po co by mi to było? I jeszcze Tetiana… – Igielski znów na chwilę odpłynął myślami. – Ta dziewczyna naprawdę była wyjątkowa. Nigdy nie podniósłbym na nią ręki. Nie zasługiwała na to – dodał i rzucił krótkie spojrzenie stojącemu przy oknie Jaworskiemu.

Brudny skrzętnie to odnotował.

– A Kolumbijczycy?

– Jacy Kolumbijczycy?

– Wiemy, że znaleźli tu kanały przerzutowe, a to zdaje się zgrabnie łączyć z pańską działalnością.

– To bzdura. – Igielski pyknął cygaro.

– Załóżmy jednak, tak czysto hipotetycznie, że to nie bzdura. Taka akcja mogłaby rozsadzić wydziały kryminalny i narkotykowy. Poleciałyby głowy. Mielibyście autostradę do zalania kraju towarem…

Gangster zmarszczył brwi. Upił whisky i przez dłuższą chwilę analizował słowa Brudnego. W końcu uśmiechnął się pod nosem.

– Zaczynam pana lubić, panie Brudny – powiedział, odstawiając szklankę na ławę. – Gdybym w istocie znał jakichś ludzi z Kolumbii i rzeczywiście prowadził z nimi lewe interesy, to nie wątpię, że byliby zachwyceni przedstawionym pomysłem. Dwie pieczenie na jednym ogniu. Wprost genialne.

– A więc?

– Problem jest taki, że nie znam żadnych ludzi z Kolumbii, a tym bardziej nie prowadzę z nimi interesów. W związku z czym cały ten wątek wydaje mi się bezprzedmiotowy.

To, że Igielski kłamał, było równie oczywiste jak to, że jutro wzejdzie słońce, ale choć zgrywał jajogłowego, to w ocenie Brudnego istniały niewielkie szanse, aby porwał się na tak wysublimowany projekt. W porównaniu z Kolumbijczykami wciąż jednak był jedynie płotką, która starała się pływać w basenie z rekinami, a ewentualna współpraca była raczej koniecznością niż świadomym wyborem. Skoro planowali wejść na polski rynek, to i tak by to zrobili. Igielski mógł jedynie przyjąć ich warunki, przy okazji zapewniając sobie dodatkowy parasol ochronny.

Brudny postanowił odpuścić ten wątek, bo do samych Kolumbijczyków nie miał dostępu. Zresztą nie palił się, żeby mieć. To był już bardzo grząski teren.

– Jeśli nie oni, to kto? – zapytał, jakby rzeczywiście miał przekonanie, że Igielski udzieli mu jasnej odpowiedzi.

– Pracuję nad tym – odparł. – Proszę mi wierzyć, komisarzu Brudny, że ta sprawa irytuje mnie równie mocno jak organy ścigania. Powiedzmy, że lubię mieć kontrolę nad tym, co się dzieje na moim terenie. A to, co się obecnie dzieje, ewidentnie wykracza poza utarte schematy. No i Tetiana… – Gangster znów sięgnął po szklankę z whisky. – Publicznie bym tego nigdy nie powiedział, ale miałem do tej dziewczyny słabość. Zresztą nie tylko ja…

Igielski przeniósł wzrok na Jaworskiego. Chwilę później to samo zrobił Brudny. Nerwowa reakcja partnera sprawiła, że wzmógł czujność.

– A więc pan jeszcze nie wie… – Igielski prychnął z rozbawieniem.

– Czego?

– Nie słuchaj go, Igor – warknął Jaworski.

Atmosfera w jednej chwili zgęstniała. Brudny od początku podejrzewał, że Jaworski nie jest przykładem krystalicznie uczciwego policjanta i być może w jakiś sposób układa się z Igielskim i do niego podobnymi. Ale ta sugestia to był zupełnie inny kaliber. Który w obecnej sytuacji dodatkowo mógł drastycznie zmienić układ sił.

Nagle zrobiło się zdecydowanie mniej przewidywalnie.

– No pochwal się, Jawor. – Gangster zarechotał. – Nie ma się czego wstydzić. Wszyscy mamy jakieś fetysze, mam rację?

– Stul ryj, Igła! – warknął Jaworski.

Igielski ponownie triumfalnie zarechotał, następnie powoli sięgnął po leżącego obok Magnum pilota. Brudny natychmiast położył rękę na uchwycie Walthera.

– Bez nerwów, panie władzo – rzucił gangster. – Po prostu pomyślałem, że jeśli mój pies nie chce szczekać, to…

– Powiedziałem: stul ryj! – Jawor zrobił kilka kroków w kierunku ławy. Na jego twarzy malowała się wściekłość pomieszana z przerażeniem.

– …przynajmniej potrafi warczeć – dokończył Igielski, następnie znów się zaśmiał, w końcu spoważniał i przeniósł wzrok na Igora. Ostrożnie uniósł pilota i wcisnął guzik play. – Nie wiem, kim jest świr, który zabija na Helu, ale jest takie przysłowie, że czasem najciemniej bywa pod latarnią – dodał, a pomieszczenie wypełniły charakterystyczne odgłosy dławienia się.

Brudny niechętnie przeniósł wzrok na monitory. Na każdym z nich widać było podwieszoną na łańcuchach kobietę. Wisiała głową w dół, a jej ciało wyginało się w nienaturalny łuk. Naprzeciwko niej stał postawny mężczyzna w masce hokejowej i trzymając ją za włosy, brutalnie gwałcił ją w usta.

– Mam tego całe tony – oznajmił Igielski. – A to i tak jeden z łagodniejszych fragmentów.

– Ty skurwielu… – warknął Jaworski i wyjął broń z kabury. Brudny natychmiast chwycił Walthera i wstał z fotela.

– Schowaj klamkę, Jawor – rozkazał.

– Sam przecież widzisz. To psychol!

– Mogę puścić fragment bez maski – odezwał się Igielski. – I jeszcze kilka innych. Jak przekazuje dowody, jak bierze w łapę, jak…

– Bzdura! – W głosie Jaworskiego pobrzmiewała panika. – Rozwalmy go. Ma na ławie swoje Magnum. Na pewno z paluchami. Będzie jednego śmiecia mniej na świecie. Przecież po to zostaliśmy glinami, mam rację?

Brudny pomyślał, że to nawet kusząca perspektywa. Igielski nie zasługiwał, aby funkcjonować w wolnym społeczeństwie, problem w tym, że podobnie sprawa miała się z Jaworem. Owszem, każdy mógł mieć swoje fetysze i jeśli Tetiana zgadzała się na takie zabawy, to nie miał nic do tego. Ale przekazywanie dowodów? Branie w łapę? Wątpił, aby Igielski blefował.

Rzucił na podłogę niedopałek i przydepnął go butem.

– Schowaj pistolet do kabury, zanim będzie za późno – ostrzegł.

– Kurwa, Igor! Wiesz, co on robi z tymi kobietami, aby zmusić je do uległości? Wiesz, jak je karze, gdy próbują ucieczki?

– Widzę, że ty wiesz, a do tej pory nic z tym nie robiłeś…

– Czas najwyższy to zmienić. On na pewno wie, kto je zabija. Może nawet robi to osobiście. Widziałeś wiadomość. Nienawidzi mnie.

– Trochę późno na to pierdolenie. Schowaj broń.

– Rozwalmy go i będzie po sprawie!

– Nie będę powtarzał, Jawor. – Brudny skierował lufę w stronę partnera.

– Mnie zastrzelisz? – Jaworski obłąkańczo zarechotał. – W chacie gangusa celujesz do partnera? Taki z ciebie pies?

W tle świsnął pejcz, a pomieszczenie rozdarł kobiecy krzyk. Brudny zerknął na ekrany. Tetiana zaczęła wić się z bólu, a na jej pośladkach w okamgnieniu wyrosła czerwona pręga. Wisząc w takiej pozycji, przypominała muchę złowioną w sieć pająka. I wcale nie wyglądała na taką, którą kręcą takie zabawy.

Mężczyzna chwycił ją za włosy i nadział jej głowę na swoje sterczące przyrodzenie aż po jego nasadę. Kobieta zwymiotowała.

– Ty naprawdę masz najebane, Jawor – rzucił z pogardą Brudny.

– On mnie w to wrobił, rozumiesz?

– Zmusił cię do TEGO? – Igor skinął na ekran.

– Podstawił mi ją. Popiłem, przyjebałem kreskę i… zresztą co ja ci się będę tłumaczył. Igła tak działa. Ma w kieszeni cały narkotykowy i większość kryminalnego. Dlatego Kolumbijczycy tak tu sobie hasają. Możemy to w końcu ukrócić. Kurwa, chłopie, psem jesteś!

– Właśnie. Psem, nie kurwą.

– Mam tego więcej – rzucił rozbawiony Igielski. – Zwłaszcza ten z Natalką jest mocny. Piętnaście lat miała, mam rację, Jawor?

– Łżesz!

Nie tak to miało wyglądać, pomyślał Brudny. Cała ta sytuacja nie miała nic wspólnego z prowadzonym śledztwem. Tu po prostu wybiło szambo, a gówno tryskało jak ze szlaucha.

– Obaj na glebę i ręce na głowę – rzucił, bo nie zamierzał się w tym babrać. To była robota dla BSW.

– Co ty pierdolisz, Brudny?

– Odłóż broń i na ziemię. Będziesz spowiadał się wewnętrznym.

– Mieliśmy wyjść stąd razem. Kurwa! Człowieku!

Jaworski przestał kalkulować. W jego ruchy wkradła się panika i Brudny naprawdę zaczął się obawiać, że sytuacja zaraz wymknie się spod kontroli. Tylko co miał teraz zrobić? Próbować powtrzymać go siłą? Policjanta? W salonie trójmiejskiego gangstera? Pomyślał, że Igielski rozegrał ich jak dzieciaki. I wcale by się nie zdziwił, gdyby jednak to wszystko pokątnie nagrywał. Dla prawników gangstera materiał tego pokroju to byłoby czyste złoto.

Pomyślał, że zapali, bo nic innego mu nie zostało. Wyjął papierosa i zapalniczkę, a gdy Igielski i Jaworski skupili na nim uwagę, przypalił końcówkę i się zaciągnął, następnie rzucił ją temu drugiemu. Jawor odruchowo złapał ją w garść.

– Kłos był taką samą kurwą jak ty – powiedział, a chwilę później drzwi do salonu rozwarły się z hukiem i do środka wparowała ekipa uzbrojonych po zęby kontrterrorystów. Brudny schował Walthera za pasek. Odczekał, aż kominiarze zrobią swoje, następnie podszedł do przygniecionego buciorem Jaworskiego i podniósł z ziemi upuszczoną zapalniczkę. Chuchnął na swoją własność. – A wystarczyło być uczciwym, Jawor. To naprawdę takie, kurwa, trudne?

– Pierdol się!

Brudny nie odpowiedział. Wstał, obrócił się na pięcie i wyszedł na korytarz. Mijając bełkoczących goryli Igielskiego, pomyślał, że nie odmówiłby teraz sobie szklaneczki Jamesona.
===LxciECQWZVFkVGRVZQ85AGQAZVEzUTBWY1ZhWGlYaAw8WmgNa10=

Rozdział 37

Julia Zawadzka po raz kolejny spojrzała na wysłaną na WhatsAppie wiadomość. Dwa szare ptaszki potwierdzały, że dotarła do odbiorcy, ale nie została przez niego odczytana.

Westchnęła. Martwiła się, bo dziś zupełnie inaczej wyobrażała sobie ten wieczór. Niestety, Igor został pilnie wezwany do pracy. Rozumiała to. Służba nie drużba. Wizyta w domu jednego z najgroźniejszych trójmiejskich gangsterów mogła jednak skończyć się różnie i nawet jeśli to nie była dla Brudnego pierwszyzna, to w takich momentach, zwłaszcza biorąc pod uwagę jego temperament i tę chorobliwą potrzebę balansowania na granicy, trudno było nie myśleć o potencjalnych konsekwencjach.

Spojrzała na zegar w telefonie. Właśnie minęła dwudziesta pierwsza, więc klinika była już zamknięta dla gości i tak czy siak uczczenie tego wieczoru należało odłożyć co najmniej do jutra. Odłożyła smartfon na szafkę i podreptała do okna. Denerwowała się. Tym, że Igor znów nadstawia karku, i tym, że ona w żaden sposób nie może mu pomóc. W zasadzie nic już jej nie dolegało i najchętniej wyrwałaby stąd w podskokach, ale doktor Milewicz uparcie twierdził, że pomimo braku widocznych blizn skóra wciąż jest bardzo wrażliwa i najmniejsza ingerencja bądź infekcja może zaburzyć proces gojenia. Irytowało ją to jak diabli, do tego w klinice panowały rygorystyczne zasady dotyczące palenia, nawet elektroników, stąd nie wzięła ze sobą IQOS-a. Po sześciu dniach bez papierosa pokusa puszczenia dymka chodziła jednak za nią jak cień. Dusiła się tu. Najpierw w bandażach, a teraz w czterech ścianach. Pogoda zaś sprzyjała pomysłowi tegoż dymka. Co prawda wciąż było trochę mokro, ale od kilku godzin już nie padało, a korony drzew zdradzały brak porywistego wiatru. Zerknęła na pozostawioną jej przez Igora paczkę papierosów. Chwyciła ją w garść. Zajrzała do środka. W środku znajdowały się tylko dwie sztuki. Tak w ramach ostateczności, gdyby naprawdę ją przycisnęło.

– A może by tak w końcu rzucić to świństwo? – mruknęła, uchylając okno. Zaciągnęła się zapachem igliwia. Ściana lasu znajdowała się zaledwie kilka metrów od okna, zaraz za drewnianą wiatą z barem, piecem, grillem i kilkoma ławami. To tutaj latem funkcjonowała zewnętrzna jadłodajnia, w której można było uraczyć się świeżą rybą, kaszanką albo kiełbaską, napić się lokalnego piwa albo skosztować kolorowego drinka. Po sezonie wiata pustoszała, a jej rola sprowadzała się do palarni dla pacjentów kliniki, czego dowodem była obecność faceta w płaszczu do kostek i kaszkiecie. Stał oparty plecami o jedną z drewnianych kolumn, a jego postać co rusz tonęła w kłębach dymu. Wtedy facet się odwrócił i spojrzał wprost na nią.

– Skurwysyn – rzuciła pod nosem. To był nie kto inny jak Konrad Kryża. Co tu robił?

Podcaster pomachał jej, przydepnął niedopałek butem i ruszył w jej stronę. Pomyślała, że jeśli nie załatwi tego raz na zawsze, to facet nigdy nie odpuści.

– Dobry wieczór, komisarz Zawadzka – przywitał się, gdy stanął pod oknem.

– Ma pan tupet – odparła. – Czego pan tu szuka?

– Chciałbym z panią porozmawiać.

– O tej porze? – prychnęła.

– Wcześniej nie mogłem, a sprawa jest delikatna. Rozmawiałem z panem Brudnym, ale… – Przerwał na chwilę. – To trudny rozmówca. Myślałem, że chce mnie wysłuchać, ale pomyliłem się. Dlatego pomyślałem, że po raz ostatni spróbuję porozmawiać z panią. Może pani przemówi mu do rozsądku. Niestety, spóźniłem się i…

– Najwyraźniej tak miało być. A Igor to nie dziecko. Żegnam pana.

– Mam dowody.

Zawadzka nie domknęła okna. Ta dwa słowa sprawiły, że zastygła w bezruchu. Żaden policjant nie mógł zostać wobec nich obojętny. Dowody? Jakie i na kogo? Ciekawość zwyciężyła.

– O czym pan mówi? – zapytała, z powrotem uchylając okno.

– Mam dowody, że mordercą jest Ossowski. A ofiar jest dużo więcej.

– Dlaczego przychodzi pan z tym do mnie?

– Od początku mówiłem, że pomorska to bagno. Tu wszyscy są skorumpowani albo sami kręcą lewe interesy. Gdybym pokazał te dowody komukolwiek stąd, pewnie długo bym nie pożył.

Julia przez dłuższą chwilę analizowała słowa Kryży. Musiała uczciwie przyznać, że był w tym wszystkim dość spójny. W gruncie rzeczy od pierwszego spotkania powtarzał to samo, ale o ile wtedy brzmiał jak szukający sensacji nawiedzony podcaster i trudno było brać go na poważnie, o tyle w świetle ostatnich wydarzeń i tego, czego dowiedziała się na temat Ossowskiego, jego zaangażowanie w temat nie wyglądało już tak absurdalnie.

Poczuła nieodpartą potrzebę wysłuchania jego wersji. Dowody, pomyślała. Dowody to nie poszlaki ani bezpodstawnie rzucane oskarżenia. Za długo siedziała bezczynnie. Papierosek też wzywał, więc uznała, że to może wcale nie jest taki zły pomysł.

– Pan tam poczeka – rzuciła i zamknęła okno.

Zajrzała do smartfona. Wiadomość do Igora dalej wisiała jako nieodebrana. Przez chwilę wahała się, czy nie zadzwonić, ale postanowiła tego nie robić. Znała go i wiedziała, że nie zawsze pierwszą myślą po akcji jest telefon do niej, ale z tym się już pogodziła. Bardziej obawiała się, że jeśli akurat działa pod presją, może tylko narobić mu więcej kłopotu.

– Też jesteś gliną – mruknęła pod nosem, dodając sobie animuszu, następnie sięgnęła po wiszącą na wieszaku kurtkę, wciągnęła kozaki i chwyciła za klamkę. W progu się zawahała i wróciła po torebkę. Nie ufała facetowi za grosz, a po tym, czego się na jego temat dowiedziała, nie mogła wykluczyć, że ma jakiś związek z tymi morderstwami. Znajdujący się w torebce gaz pieprzowy co prawda nie był w stanie zastąpić Glocka, ale dobrze użyty potrafił obezwładnić rosłego mężczyznę w ułamku sekundy. A już na pewno dać czas na ucieczkę.

Ostatnia myśl sprawiła, że poczuła się zażenowana. Nerwowo prychnęła zła na siebie. Czy jeszcze kilka lat temu nie wgramoliła się do nory kanibala? Czy nie była gotowa wskoczyć do płonącego klasztoru albo wejść do piwnicy faceta, który wypruwał ofiarom flaki, a zwłokami karmił swoje świnie?

Pomyślała, że powinna udać się do policyjnego psychologa, bo najwyraźniej ostatnio zgubiła gdzieś pewność siebie. A w tej robocie dobrze to nie wróżyło.

Przerzuciła torebkę przez ramię, nacisnęła klamkę i wyszła. Mijając ochroniarza, uniosła tylko wymownie kartę magnetyczną, pozwalającą pacjentom na pokonywanie drzwi kliniki w godzinach nocnych. O nic nie pytał, zapatrzony w ekran telewizora ukrytego w pomieszczeniu za ladą. Po dźwiękach wydobywających się z kanciapy wywnioskowała, że leciała transmisja z meczu, o którym tyle mówili dziś w telewizji. Podobno od jego wyniku miał zależeć awans reprezentacji Polski na mistrzostwa świata.

Na zewnątrz panowała niemal grobowa cisza. Najbliższe zabudowania znajdowały się kilkaset metrów dalej, a droga dojazdowa niknęła w lesie, który okalał budynek kliniki z każdej strony. Parking skąpany był w świetle trzech latarni, z których jedna momentami gasła. Czasem na ułamek sekundy, czasem na trochę dłużej, raz budząc, innym razem gasząc błądzące pośród drzew cienie. Gdzieś w oddali zawył pies, a morzem poniósł się odgłos wypływającego albo dobijającego do gdyńskiego portu tankowca. Od strony lasu niósł się trzepot skrzydeł, a od południa skrzeczenie mew.

Julia rozejrzała się w poszukiwaniu Kryży, ale przed wejściem go nie było. Wyjęła paczkę papierosów i zapaliła jednego, a gdy w końcu się zaciągnęła, ruszyła w kierunku północno-wschodniego narożnika budynku. To za nim znajdowała się wiata, gdzie powinien czekać na nią Kryża.

Dostrzegła go, gdy tylko wychynęła zza rogu. Stał oparty o drewnianą kolumnę i popijał z piersiówki. Na jej widok wyszedł z cienia wiaty i też zapalił. Owionęła go chmura dymu, jakby nie zaciągnął się papierosem, lecz cygarem. Julia poczuła lekki dreszcz niepokoju, ale szybko zrzuciła to na karb swoich irracjonalnych lęków. Gdy z głębi lasu poniósł się trzask spadającej gałęzi, drgnęła, a jej instynkt znów zaprotestował.

– Głupia pipa z ciebie – mruknęła pod nosem, aby nie dać się stłamsić swoim lękom. Co się ze mną dzieje, do jasnej cholery, pomyślała i na wszelki wypadek włożyła dłoń do torebki. Dlaczego zerknęłam na zamontowaną na ścianie budynku kamerę? Czy jeszcze ufam samej sobie?

– Cieszę się, że pani się pofatygowała – oznajmił Kryża, wyciągając rękę. Julia niechętnie odwzajemniła uścisk.

– Oby było po co, bo jeśli nie, to…

– Proszę mi zaufać. Nie zawiedzie się pani. Usiądziemy?

Zajęli miejsce na długiej ławie pod wiatą. W mroku krył się grill. Od tygodni nieużywany bar i lodówki świeciły pustkami. Kilka metrów dalej leżało kilkanaście palet ułożonych jedna na drugiej. Nie wyglądało to na konstrukcję, której można by zaufać.

Julia raz jeszcze obejrzała się przez ramię.

– Co to za dowody? – zapytała.

– Dotarłem do pewnej listy.

– Jakiej listy?

– Listy ofiar Ossowskiego. Mam też zdjęcia. – Kryża przysunął się do Zawadzkiej, a wyświetlacz jego smartfona rozbłysnął niebieską poświatą. Wpatrywała się, jak pospiesznie otwiera galerię zdjęć i odblokowuje ukryte foldery. Kątem oka widziała wymalowaną na jego twarzy ekscytację. – Najpierw te, które wszyscy znamy. Plewa, Melnyk i Ogórek. – Oddał jej telefon. – Proszę przeskrolować. Ostrzegam tylko, że to bardzo mocny materiał.

Kolejne zdjęcia rzeczywiście raziły ekstremą. Do tej pory Brudny nie pokazywał jej żadnych fotek trupów, a sama raczej unikała samodzielnego poszukiwania ich w sieci. Z początku dlatego, że nie chciała w tym uczestniczyć, a potem, bo kierowała się zaleceniami doktora, który stwierdził, że musi odpoczywać i unikać wszelkiego stresu. Sam fakt, że Igor został niejako przymuszony do udziału w śledztwie, był już dla niej nadto stresujący. Nie chciała sobie dokładać zdenerwowania.

Teraz jednak wszystko uderzyło ze zdwojoną siłą. Kobieta z rozprutym brzuchem i wydłubanymi oczami, wisząca na drzewie blondynka z wypaloną na ciele wiadomością, rozparcelowany na gałęziach mężczyzna. Na niektórych fotografiach można było dostrzec śledczych, a nawet Brudnego, więc te fotografie nie były żadnym novum. Wszystko zmieniło się w momencie, gdy otworzyła kolejny folder.

– Chryste… – jęknęła, widząc zdjęcie młodej kobiety bez piersi. Siedziała spętana sznurami na przytwierdzonym do betonowej podłogi krześle, a grymas na jej twarzy świadczył, że krzykiem próbuje oszukać ból. Na kolejnym znajdowała się postać mężczyzny bez twarzy, w jej miejscu widniały tylko połyskujące mięśnie, ścięgna i żyły. Skórzana maska leżała obok, niczym trofeum przypominające te z filmów gore. Każde kolejne zdjęcie wydawało się podbijać stawkę okropieństwa.

– Czy teraz mi pani wierzy? – zapytał Kryża.

Julia z trudem zachowała spokój. Obrazy w istocie były wstrząsające, ale nie chciała wyjść na amatorkę. Poza tym zdjęcia zdjęciami, ale nie przyszła tu na przedstawienie. Chciała obiecanych dowodów.

– Mocny materiał – przyznała. – Gdzie pan zdobył te zdjęcia i skąd pewność, że to ofiary Ossowskiego?

– Wolałbym na razie zachować to dla siebie.

– Pan teraz sobie ze mnie kpi?

– Ależ skąd. Po prostu nie chciałbym…

– Skąd pan to ma?!

– Sam je zrobiłem.

Zanim przekaz dotarł do obszaru mózgu odpowiedzialnego za kojarzenie faktów, Julia poczuła gwałtowne szarpnięcie. Kilkadziesiąt tysięcy woltów przeszyło jej ciało od stóp do czubka głowy. Zdążyła zapamiętać jedynie wykrzywione w szyderczym uśmiechu usta Konrada Kryży.
===LxciECQWZVFkVGRVZQ85AGQAZVEzUTBWY1ZhWGlYaAw8WmgNa10=

Rozdział 38

– Już dawno chciałem pozbyć się z wydziału tego gnoja.

– I przy okazji chronić własną dupę.

– Tylko przy okazji.

Chmiel posłał Brudnemu kwaśny uśmiech, a chwilę później przeniósł wzrok na odprowadzanego przez kontrterrorystów Jaworskiego. Igor też powiódł wzrokiem za skutym, niewątpliwie byłym już policjantem. Zgodził się na tę akcję tylko dlatego, że nienawidził takich skorumpowanych skurwysynów. Przez takich jak Jaworski on często musiał odwalać podwójną robotę.

Zaraz za nim z kamienicy wyprowadzono Igielskiego i jego oprychów. Nie miał złudzeń, że to pokazówka mająca na celu przykryć nieudolność Chmiela, a większość z tych ludzi wkrótce wróci na ulicę. Co prawda za posiadanie nielegalnej broni kodeks karny przewidywał karę nawet do ośmiu lat więzienia, ale nigdy nie słyszał, aby jakikolwiek sąd skazał człowieka na taki wyrok. Nic więcej nie można im było zarzucić. Chyba że Igielski był kretynem i pod własną strzechą trzymał dowody świadczące o popełnianych przezeń przestępstwach. Brudny szczerze w to wątpił. Gangsterzy tego kalibru nie osiągali takich „sukcesów”, bo byli głupkami. Oni dochodzili do swojej pozycji dlatego, że byli inteligentni, cwani i często sprytniejsi od depczących im po piętach organów ścigania.

– Jadę do domu – oznajmił Brudny, gasząc papierosa butem. Zrobił swoje, a cała reszta go nie obchodziła. Niech w tym gównie babra się Biuro Spraw Wewnętrznych. Chmielowi zresztą też nie ufał i szczerze wątpił, aby podanie przełożonym na tacy Jaworskiego mogło sprawić, że utrzyma się na stołku. Ten wydział gnił od lat, a chaos wokół prowadzonego śledztwa był tego jaskrawym dowodem.

– Plany póki co pozostają niezmienione. Jutrzejszą odprawę zaczynamy o dziewiątej zero zero – odparł naczelnik.

– Jasne.

– Dzięki, Brudny.

Igor nie odpowiedział i ruszył w kierunku zaparkowanego Patrola. Nie po to tu przyjechał. Nie obchodziły go lokalne wojenki i walki buldogów, a już na pewno nie ratowanie dupy jakiegoś Chmiela, który nadawał się do roli naczelnika wydziału kryminalnego jak ryba do chodzenia po drzewach. Interesowało go wyłącznie dopadnięcie tego psychola, a tu wciąż był daleko od celu. Nie robił sobie nadziei, że to jeden z zatrzymanych. Igielski i Jaworski może i byli szumowinami, ale nie potworami pokroju zwyrodnialca, który buszował na Helu. Ich motywacje były banalne, a decyzje opierały się na dążeniu do zdobywania pieniędzy i korzystania z wygód życia. Wbrew pozorom było to bardzo ludzkie i jeśli mieli niecodzienne czy wręcz społecznie nieakceptowalne fetysze, to kto ich nie miał?

Tamten był inny. Nie miał w sobie nic ludzkiego. Zabijał, bo szczerze się w tym zatracał. Kochał zadawać cierpienie. Powoli, metodycznie, sprawiając ofiarom jak najwięcej bólu. To była bestia w każdym znaczeniu tego słowa.

Półtorej godziny później Brudny parkował już na podwórzu Kochów. W drodze odczytał wiadomość od Julii i próbował nawiązać z nią kontakt, ale jej telefon znajdował się poza zasięgiem. Wydało mu się to co najmniej dziwne, bo nie przypominał sobie podobnej sytuacji w przeszłości. Czasem nawet się z niej naigrywał, że zawsze musi być podłączona do sieci i jeśli kiedyś nastąpi blackout, to runie psychicznie, jak większość uzależnionej od smartfonów młodzieży. Dlatego łatwiej mu było wytłumaczyć sobie ten precedens tym, że pewnie już śpi, a jej telefon się rozładował, tym bardziej że ostatnio narzekała na uszkodzony kabel ładowarki, który w jej ocenie nie zawsze prawidłowo przewodził prąd.

Przywitały go szum morza i skrzeczenie mew. Delikatna bryza niosła ze sobą zapach rybackich sieci. Zamknął samochód i ruszył do tylnego wejścia, gdy nagle poczuł, że nie jest sam. Instynkt rzadko go zawodził. Wyszlifował go sobie w sierocińcu i potrafił wyczuć zagrożenie równie dobrze jak pies myśliwski. Przystanął przed gankiem, bo i tak przed wejściem do apartamentu chciał zapalić papierosa. Wyjął jednego i osłonił się przed wiatrem, dyskretnie przy tym lustrując okolice bramy wjazdowej. Nikogo nie dostrzegł, ale poczucie bycia obserwowanym nie zniknęło. Zaciągnął się. Wypuścił dym. Wtedy za plecami usłyszał dźwięk imitujący kliknięcie mechanizmu spustowego.

– Pif, paf – powiedział mężczyzna stojący na schodach prowadzących na ganek. – Tracisz czujność, stary – dodał, gdy Brudny się odwrócił.

– Mściwój? – Igor był szczerze zaskoczony. – Co ty tu robisz? Co…

– Pomyślałem, że pooddycham jodem. A poza tym słyszałem, że sporo się tu dzieje…

– Żebyś, kurwa, wiedział, że się dzieje. – Brudny zbliżył się do przyjaciela i mężczyźni się uściskali. – Tylko nie zachodź mnie tak więcej. Teraz ci się udało, ale następnym razem możesz dostać w zęby.

– Wybacz, nie mogłem się powstrzymać.

Na ustach Brudnego wykwitł nieśmiały uśmiech. Naprawdę ucieszył się na widok Kruszwicy, ale trudno mu było jednak nie zadać sobie pytania, co on tu właściwie robi.

– A teraz mów, co cię tu sprowadza, bo chyba nie ten jod – rzucił, zaciągając się papierosem.

– Dłuższa historia.

– Która cuchnie na kilometr.

– I wymaga wypicia kilku browców.

W dłoni Mściwoja zmaterializowała się butelka piwa. Igor odebrał ją, odkręcił kapsel i upił kilka łyków. Nie tylko był spragniony, ale i głodny, więc wskazał młodemu drzwi i kilka chwil później siedzieli już na kanapach przy recepcji, a Babcia Hela uwijała się w kuchni, smażąc dwie porcje dorsza. Z saloniku na parterze sączyły się odgłosy rozemocjonowanych mężczyzn, z których jednym bez wątpienia był Maciej Koch. Drugiego Brudny nie kojarzył. Kibicowali reprezentacji, która wedle słów komentatora właśnie była bliska zdobycia drugiego gola, ale Lewandowski pomylił się o centymetry i trafił w słupek.

– Co jej strzeliło do łba, żeby cię tu ściągać? – zapytał Brudny, wysłuchawszy pierwszych wyjaśnień Kruszwicy.

– Kocha cię. I się o ciebie martwi.

– Hmm.

– Moim zdaniem powinieneś się cieszyć. Poza tym umówmy się, że zna cię nie od dziś i wie, że – Mściwój skinął głową na nieodległy salonik, gdzie znów podniosła się wrzawa – posługując się terminologią piłkarską, jesteś typem, który zawsze wsadzi głowę tam, gdzie inni boją się wcisnąć stopę.

– To nie powód, żeby na boku robić takie rzeczy.

– Ja tam jej się nie dziwię. Nudzi się, bo od blisko roku nie była w ogniu akcji. Ty w tym czasie zamknąłeś kilku złoli, w tym tego psychola Sienkiewicza, wbiłeś sobie rzeźnicki nóż w pierś…

– Pod obojczyk.

– Niech będzie, pod obojczyk. A teraz… – Kruszwica zrobił pauzę, aby gospodyni mogła ich obsłużyć – ścigasz jakiegoś świra, który urządza sobie jatkę na Helu, przy okazji odwiedzasz lokalnych gangsterów, wałęsasz się po starych bunkrach i wąchasz cyklon B.

– Mam być zazdrosny?

– O co?

– O Julkę. Mówi ci więcej niż mnie.

Kruszwica posłał przyjacielowi szelmowski uśmiech, następnie chwycił sztućce i skosztował pierwszy kawałek dorsza. Brudny poszedł w jego ślady i chwilę później obaj zmienili temat i rozpływali się nad zdolnościami kulinarnymi Babci Heli. Z saloniku poniosły się odgłosy zawodu. Tym razem kolejną szansę zmarnował Nicola Zalewski.

– Masz tu te cacka? – zapytał Brudny, gdy przełknął kolejny kęs.

– No pewnie. Nie uwierzysz, co dziś produkują. Dziwię się, że takie urządzenia nie są jeszcze na wyposażeniu fabryki. Zdecydowanie ułatwiłyby nam robotę.

– Czy ja wiem? – Brudny upił piwa. Wytarł z ust resztki piany. – Te gadżety to jednak nie mój świat. I chyba wolę starą szkołę.

– A zapalniczka to dziś koledze roboty nie ułatwiła?

– No…

– No właśnie. Może i jesteś psem starej daty, ale od nowinek technicznych całkiem nie uciekniesz. Zresztą bandyci też nie zasypiają gruszek w popiele. U wielu z nich to już standard. – Kruszwica wcisnął do ust kawałek dorsza i z pełnymi ustami dodał: – Zresztą zjemy, to wszystko ci pokażę i wytłumaczę. Uwierz, że zrobi to na tobie wrażenie.

– Przekonamy się.

– Julce też zostawiłem to i owo, aby poczuła się bezpieczniej.

– Hmm…

Ostatnie słowa Kruszwicy sprawiły, że poczuł ukłucie niepokoju. Trudno było nie ulec wrażeniu, że nieprzyjemnie korespondują z tym, że nie mógł się do niej dodzwonić. Daleki był od panikowania, ale od dawna nie wierzył w zbiegi okoliczności. A wszystko wskazywało na to, że Julka po cichu coś kombinowała.

– Kiedy od niej wyszedłeś? – zapytał.

– Jakoś przed ósmą. Poszwendałem się po porcie i przyszedłem tutaj.

Brudny spojrzał na zegarek. Właśnie minęła dwudziesta pierwsza trzydzieści, a z saloniku poniósł się gwizdek sędziego kończący pierwszą połowę meczu. Dopił piwo i sięgnął po smartfon. Wybrał numer do Julki.

– Dalej poza zasięgiem – rzucił w przestrzeń.

– Mógł się rozładować. Przy mnie podłączała kabel, ale nie ładował. Albo może inaczej, ładował, ale tylko przez chwilę albo bardzo wolno. Po wyjściu miała sobie kupić nowy.

– A mógłbyś sprawdzić ten jej GPS?

– Czyżby lodowate serce Igora Brudnego zadrżało z lęku o ukochaną?

– Nie kpij, młody.

– Dobra już, dobra. – Mściwój wytarł dłonie w chusteczkę i sięgnął do plecaka, z którego wyjął urządzenie przypominające niewielki tablet. Uruchomił sprzęt, upijając piwa, następnie zaczął przesuwać palcem po ekranie. W pewnym momencie zmarszczył brwi. – Kurwa mać – zaklął. – Powinien tu być…

– Co się dzieje?

– Nie wiem. Nie ma sygnału, a sprawdzałem na miejscu i na bank wszystko działało. Teraz nie działa.

– Czyli że co? – W tonie Brudnego zabrzmiał niepokój.

– Czyli albo coś się zjebało, albo…

– Julka ma kłopoty – dokończył Igor.

Mężczyźni wymienili wymowne spojrzenia. Dwie minuty później byli już w Patrolu. W drodze do kliniki Brudny starał się nie kreślić czarnych scenariuszy, ale przez skórę czuł, że jest źle. Wolał nie ubierać swoich myśli w słowa.
===LxciECQWZVFkVGRVZQ85AGQAZVEzUTBWY1ZhWGlYaAw8WmgNa10=

Rozdział 39

– Rusz się, dziwko! – warknął Kryża, popychając Julię otwartą dłonią.

Tunel był wąski, ciemny i zimny. Zawadzka z trudem utrzymywała równowagę, bo podłoże było częściowo zalane wodą, która kryła mniejsze bądź większe niespodzianki, a kozaki na niewielkim obcasie zdecydowanie nie były obuwiem nadającym się na takie eskapady. Była obolała i ubłocona, bo dwukrotnie się potknęła, a nie mając asekuracji w postaci wolnych dłoni, nie mogła ratować się przed upadkiem. Ciasno spięte trytytki wrzynały się w skórę na nadgarstkach.

– Nie ujdzie ci to na sucho – odparła. – Na ścianie kliniki jest kamera. Ochroniarz pewnie już wezwał policję i…

– Niech cię o to głowa nie boli. Kamerę potraktowałem sprayem, a poza tym Andrzej to głupek. Pewnie nawet nie zauważył. Oglądał tych naszych pożal się Boże kopaczy, mam rację?

Julia nie odpowiedziała. Kryża wyglądał na pewnego siebie i trudno było go przegadać. Nie działały na niego żadne argumenty. Każdy zbywał milczeniem albo odpowiadał w sposób, na który trudno było znaleźć kontrargument. Raz poirytowany jej gadulstwem znów dźgnął ją paralizatorem w odcinek lędźwiowy, co sprawiło, że kolana się pod nią ugięły i wylądowała twarzą w wodzie. Nie było sensu więcej ryzykować i pozostawało jej skupić się na niepewnej przyszłości.

Czy Igor zorientuje się, że ona ma kłopoty? Czy zdoła wyśledzić jamę, do której sprowadził ją ten psychol? W końcu dokąd idą i co ją czeka, jeśli sprawdzi się czarny scenariusz?

Kolejne pół godziny milczała. Głowa pękała jej od upiornych myśli. Przed oczami stawały obrazy zmasakrowanych zwłok i tego, co może uczynić jej Kryża. Co prawda ani razu nie nawiązał do prowadzonego śledztwa, ale nie miała wątpliwości, kto za nimi stoi. Od pierwszego spotkania czuła, że ten facet nie jest do końca normalny. Kamuflował się jednak perfekcyjnie. Udawał nawiedzonego, co z automatu powodowało, że nikt do końca nie brał go na poważnie. Ale czyż to właśnie pod latarnią nie jest najciemniej?

Kryża pogrywał sobie z organami ścigania od samego początku. Osobiście znał niemal każdego z pracujących przy sprawie, być może niektórych nawet podsłuchiwał. Znał ich przyzwyczajenia, charaktery, słabości i grzeszki z przeszłości, orientował się w metodyce pracy i technicznych niuansach, wszak uprzykrzał życie ludziom pracującym w komendzie od dekad. Jak większość seryjnych regularnie pojawiał się na miejscu zbrodni, czym paradoksalnie odsuwał od siebie podejrzenia. Wszyscy od naczelnika po prokuratora dostrzegali w nim jedynie upierdliwego gryzipiórka, który w medialnym wyścigu szczurów chce być pierwszy i dla mięsistego materiału zrobi wszystko. Jego obecność na nikim nie robiła już wrażenia. W pewnym sensie był „swój” i choć brzmiało to absurdalnie, to dokładnie tak traktowali go wszyscy policjanci z wojewódzkiej. Jako nieznośnego, acz w sumie niegroźnego oszołoma. Nic ponad to.

Nie mogła sobie wybaczyć, że sama uległa tej projekcji. Facet pod względem psychologicznym rozegrał to jednak po mistrzowsku. Najpierw nawiązał z nimi kontakt, następnie rozbudził ciekawość, przy okazji bezczelnie oczerniając wydział i kierując podejrzenia na Ossowskiego, który osobowościowo całkiem zgrabnie pasował do profilu stworzonego przez Pałkę. Swoją nachalnością sprawił, że z czasem ciekawość przeszła w politowanie, w końcu człowiek machnął ręką, bo przecież ile można słuchać utyskiwań jakiegoś paranoika?

Labirynt tuneli wydawał się nie mieć końca. Niektóre były tak wąskie i niskie, że nawet ona musiała schylać głowę, aby nie wyrżnąć w sklepienie. W kilku miejscach przeciskali się przez wyrąbane w betonie otwory, co dla niej, mającej ręce skrępowane za plecami, było nie lada wyzwaniem. Gdy stanęli przed przytwierdzoną do muru drabinką, nad którą znajdował się zardzewiały właz, Kryża kazał się jej cofnąć i przycupnąć na stercie gruzu.

– Jeśli spróbujesz uciec, to wydłubię ci oczy – powiedział tonem, jakby zamawiał pizzę.

Julia bez słowa posłusznie przysiadła we wskazanym miejscu. Nie miała najmniejszych szans ani na ucieczkę, ani na podjęcie walki. Kryża, choć nie należał do młodzieniaszków, był jednak postawny i wyglądał na silnego. Obserwowała, jak wspina się po drabince i otwiera właz, następnie schodzi i puszcza ją przodem. Gdy dotykał jej pośladków, popychając ją na górę, przez moment pomyślała, żeby specjalnie się poślizgnąć i runąć w dół. Przy odrobinie szczęścia mogłaby wtedy przygnieść go swoim ciężarem. Odrobina szczęścia to jednak za mało. Wolała zachować oczy.

Piętro wyżej omal nie zwymiotowała. Odrażający fetor niemal zwalił ją z nóg.

– Jak będziesz grzeczna, to tu nie wylądujesz – rzucił Kryża, samemu walcząc z torsjami. Wyjął z kieszeni płaszcza piersiówkę i pociągnął łyk. Przełknął, odcharknął i splunął.

– Ale…

– Zamknij jadaczkę i rusz dupę, jeśli nie chcesz tu zgnić z resztą tego tałatajstwa.

I ruszyli. Przez głowę Julii przemknęła irracjonalna myśl, że gdyby jednak wydłubał jej oczy, byłoby jej łatwiej zaakceptować rzeczywistość. Bunkier był wypełniony trupami i podczas wędrówki trzeba było stopami rozgarniać rozrzucone kości. Wiele z nich musiało tu leżeć wiele lat, inne wyglądały na całkiem świeże. Światło latarki co chwila ujawniało czaszki, rozprute korpusy albo nadgniłe kończyny. Na wielu z nich wciąż ucztowało robactwo i szczury. Ich piski przyprawiały o dreszcze.

Co tu się wydarzyło? – zastanawiała się Julia. Zwłok w różnym stanie rozkładu leżały tu dziesiątki. Na twarzach tych, które jeszcze nie zostały obgryzione do kości, można było dostrzec przedśmiertne grymasy. Każdy wyrażał niewyobrażalne cierpienie. Gdy we wnętrzu jednego z gnijących korpusów Julia dostrzegła czaszkę kota, nie wytrzymała i zwymiotowała.

– Jesteś obrzydliwa – rzucił z niesmakiem Kryża, ale chwilę później sam opróżnił żołądek. Gdy wytarł usta, gwałtownie ją popchnął. Z taką siłą, że Julia nie utrzymała równowagi i upadła na rozkładające się zwłoki jakiejś kobiety.

– Nie, nie… – jęknęła, próbując się podnieść, wtedy Kryża szarpnął ją za włosy i uniósł. Jak na faceta po pięćdziesiątce przyszło mu to z dużą łatwością.

– Teraz trzeba będzie cię umyć – syknął poirytowany. – Już cuchniesz jak trup, a przed nami przecież jeszcze tyle zabawy. – Zarechotał.

– Dlaczego to robisz?

– Cierpliwości. A teraz do tamtego włazu – dodał, wskazując strumieniem latarki na kolejną drabinkę.

– To, co robisz, jest chore. To…

– Zamknij się i idź.

Tym razem nie było sterty gruzu, na której można by przysiąść. Nie zamierzała nawet kucać. Wszędzie widziała trupy i szczury.

Chwilę później Kryża wdrapał się po drabince i otworzył właz. Do trupiarni wpełzło żółtawe światło. Julia znów zwymiotowała.
===LxciECQWZVFkVGRVZQ85AGQAZVEzUTBWY1ZhWGlYaAw8WmgNa10=

Rozdział 40

– Gówno mnie obchodzi jakiś Zieliński. – Brudny miał ochotę złapać mężczyznę za poły marynarki i wytrząsnąć z niego prawdę. Polską reprezentację w piłce nożnej miał w głębokim poważaniu i nawet gdyby zdobyła mistrzostwo świata, to co najwyżej skwitowałby to szklaneczką whisky. – O której ona dokładnie wychodziła z budynku? Gadaj, kurwa, bo…

– Dobra już, dobra. Spokojnie. Zaraz sprawdzę.

Ochroniarz oderwał wzrok od ekranu telewizora i raz jeszcze zerknął na policyjne blachy, następnie niechętnie przeniósł spojrzenie na monitor komputera. Zrobił to wyjątkowo flegmatycznie, najwyraźniej zdegustowany najściem w nieodpowiednim momencie. Jego palce też poruszały się po klawiaturze w ślimaczym tempie i Brudny pomału zaczynał tracić cierpliwość.

W kanciapie znów rozległ się rozemocjonowany głos Dariusza Szpakowskiego. Krzyczał do mikrofonu coś o faulu w polu karnym.

– Pani Zawadzka wyszła z kliniki dokładnie o dwudziestej pierwszej dwadzieścia dwie – wydukał nieśmiało ochroniarz.

– W którą stronę poszła?

– Wychodzi na to, że… – Mężczyzna zmarszczył brwi. – Na nagraniu z kamery przed głównym wejściem widać, że skręciła za róg, do strefy grillowej, ale… hmm… tamta kamera chyba się zepsuła.

Brudny pomyślał, że „chyba” to facet zaraz dostanie w łeb. Jak długo chodził po tym ziemskim padole, tak w takie przypadki nie wierzył. Niepokój przeobraził się w lęk.

– Czy na nagraniach widać jeszcze kogoś? – wtrącił milczący dotąd Kruszwica.

– Raczej nie.

– Raczej czy na pewno?

– No… chyba na pewno.

– To, kurwa, chyba czy na pewno? – warknął Brudny.

– Czemu pan tak do mnie przeklina?

Igora korciło, aby przyspieszyć proces myślowy delikwenta, ale użycie bardziej bezpośrednich argumentów wcale nie gwarantowało przewidywalnego efektu. W przypadku tego faceta słowo „flegmatyczny” nabierało nowego znaczenia.

– Niech pan dokładnie przejrzy nagrania z wszystkich kamer – polecił Kruszwica. – Gdy wrócimy, chcemy je mieć na pendrivie.

– A nie da rady po meczu?

– Do roboty!

Policjanci wyszli na zewnątrz i potruchtali do strefy grillowej. W drodze do wiaty Brudny od razu zwrócił uwagę na przytwierdzoną do ściany kamerę. Obok stał śmietnik, więc wskoczył na niego i dotknął szkła.

– Farba jest świeża – powiedział, pokazując partnerowi palec wskazujący. Znajdowała się na nim mała czarna plamka. Zeskoczył na beton. – Obleć teren dookoła, a ja poszukam śladów pod wiatą. Ona musi być niedaleko.

Mściwój skinął i pobiegł wzdłuż ściany, rozglądając się wokół. Brudny potruchtał do strefy grillowej. Starał się nie panikować, ale złe przeczucie nie było już tylko złym przeczuciem. Teraz miał już pewność, że Julka ma poważne kłopoty.

Kiedy znalazł się pod wiatą, czujnik ruchu zareagował i włączyła się mała lampka. Dawała wystarczająco światła do nocnych nasiadówek, ale nie do szukania potencjalnych tropów. Wyjął z płaszcza latarkę i zaczął penetrować okolice ław i stołów. Szybko dostrzegł, że na jednej z nich widać dwa ślady po pośladkach, a na drewnianym blacie leżą resztki popiołu po papierosie. Zatem Julka tu się z kimś spotkała. Ale z kim i w jakim celu?

Od razu przeanalizował potencjalne scenariusze. Nie znała tu wielu osób oprócz Kochów, u których mieszkali, kilku pracowników kliniki, Ossowskiego i Kryży. Dwa ostatnie nazwiska wyjątkowo działały mu na nerwy. Wyjął telefon, aby zadzwonić do tego drugiego, ale w ostatniej chwili się wstrzymał. Nie mógł działać pochopnie.

Pomyślał, że jeśli to któryś z nich, to żywcem obedrze go ze skóry. Teraz jednak należało działać metodycznie. Fakt, że w okolicy nie znalazł żadnych niedopałków, mówił sam za siebie. Ktoś najprawdopodobniej zatarł ślady, co oznaczało, że nie miał dobrych zamiarów.

Kolejne scenariusze pączkowały w jego głowie jak popcorn na rozgrzanej patelni. Z trudem panował nad emocjami, bo wiedział, że każda upływająca sekunda działa na ich niekorzyść. Informowanie Chmiela nie wchodziło w grę. Po pierwsze miał na głowie inne problemy, a po drugie to była droga w jedną stronę, bo jeśli Julka rzeczywiście została uprowadzona, to porywacz nie wybrał jej bez powodu.

Porywacz.

Brzmiało bezpieczniej niż morderca patroszący i ćwiartujący kolejne ofiary.

Trudno jednak było nie odwoływać się do wiadomości wypalonej na ciele Tetiany Melnyk. On chciał jego. Rzucił mu rękawicę. Wyzwał go na pojedynek.

A teraz – jeśli czarny scenariusz miał się ziścić – ma w ręku wszystkie asy.

Brudny usłyszał za plecami kroki i odruchowo sięgnął po broń. Zaraz jednak z powrotem wcisnął ją za pasek spodni.

– I co? – zapytał z nadzieją w głosie.

– Nic. Żadnego śladu. Kamery po drugiej stronie budynku wyglądają na nienaruszone, więc…

– To bez znaczenia – uciął Brudny. – Nic na nich nie znajdziemy. To wydarzyło się tutaj. – Wskazał na ślady na ławie i popiół na stole.

Kruszwica skinął głową. Poświecił latarką po betonowym podłożu. Było mokre i częściowo pokryte igliwiem i szyszkami, ale w kilku miejscach zachowały się ledwo widoczne ślady po butach.

– Są świeże. Nie więcej niż pół godziny. Mamy szczęście, że nie pada, to się uchowały – ocenił Kruszwica, następnie wyjął smartfon i szybko zrobił kilka zdjęć. – Mój rozmiar. Będzie ze czterdzieści cztery – dodał, gdy postawił stopę obok jednego z odcisków.

To nie była dobra wiadomość. Tak samo jak ta, że w zasięgu wzroku nie natknęli się na ślady pozostawione przez Julię. Logika wskazywała, że jeśli siedzieli tu we dwoje, to w takiej samej liczbie powinni to miejsce opuścić. Logika sugerowała też, że jeśli jednych śladów brakowało, to któraś z osób musiała wyparować albo zostać przetransportowana. Pierwsza wersja, niestety, wydawała się zdecydowanie mniej prawdopodobna.

Sytuacji nie poprawiał fakt, że po kilkunastu metrach zgubili trop. Ten ginął na dywanie z igliwia, za którym wyrastała ściana lasu sosnowego.

– Ma tylko pół godziny przewagi. Raczej nie więcej – ocenił Kruszwica. – Do tego możemy założyć, że albo niesie ją nieprzytomną, albo przymusza do marszu. W obu przypadkach będą dużo wolniejsi od nas.

– Twoja propozycja? – W kwestii odnajdywania się w terenie Brudny nie dyskutował. Mściwój od lat był zafascynowany survivalowym stylem życia i poruszanie się po lasach miał opanowane do perfekcji.

– Rozdzielimy się. Jeśli są w tym lesie, znajdziemy ich. Pójdziemy łukiem i spotkamy się kilometr dalej.

Brudny wymownie skinął partnerowi i gdy już miał wskoczyć w przepastny mrok sosnowego lasu, poczuł w kieszeni wibrację swojego smartfona. Wyszarpał go ze spodni i zapoznał się z przesłanym materiałem. Zacisnął zęby, a jego usta wygięły się w podkowę. Obudowa złowrogo zatrzeszczała w palcach.

– Spóźniliśmy się – syknął.

– Pokaż to.

Brudny przekazał telefon partnerowi. Zamknął powieki. Musiał się uspokoić i zacząć myśleć konstruktywnie.

– Trzeba przygotować szczegółowy plan działania – wyprzedził go Kruszwica. Jego ton był chłodny i opanowany. – Może i ten skurwiel jest sprytny, ale nie sprytniejszy od nas. Wiesz, gdzie to może być?

Mściwój oddał mu smartfon i wskazał palcem na ekran swojego. Na ekranie pokrytym siatką dróg i połaci lasów migała zielona dioda.

– To ona? – zapytał z nadzieją Brudny.

– Tak. A dokładnie sygnał z GPS-a, który jej zostawiłem. Wiesz, co to za miejsce?

Brudny przyjrzał się tańczącemu na wyświetlaczu zielonemu punktowi. Kazał powiększyć.

– Wiem – syknął w końcu.

Uniósł wzrok i spojrzał Kruszwicy w oczy. Nic z tego nie rozumiał, ale był pewny jednego. Nikt, kto podniósł rękę na jego kobietę, nie ujrzy już na oczy światła dziennego.

Ucieszył się, że rozumieli się bez słów.
===LxciECQWZVFkVGRVZQ85AGQAZVEzUTBWY1ZhWGlYaAw8WmgNa10=

Rozdział 41

– Nie mamy wiele czasu, więc skup się, aby to wszystko spamiętać.

– Nie jestem dzieckiem.

– Tu nie ma miejsca na błąd, Igor. Nie mówię tego, żeby cię pouczać, ale obaj wiemy, że preferujesz starą szkołę. A zostaliśmy z tym sami i jeśli mamy to zrobić, to nie możesz nawalić.

Brudny podniósł wzrok na Kruszwicę. Chłopak miał rację. Świat mknął do przodu, czy tego chciał, czy nie. Sam nie znał się na tych wszystkich technicznych gównach. Internety, GPS-y, podsłuchy, drony. Od tego miał Julkę, a od pewnego czasu Mściwoja. Oni badali teren, a on wchodził z miotłą, aby oczyścić go z zalegających śmieci. Tak to działało od lat.

– I on tego nie wykryje? – Brudny obrócił w palcach miniaturowego drona.

– Akurat nim przejmować się nie musisz.

Kruszwica przedstawił swój pomysł, następnie wyjął z torby blaszany pojemnik przypominający podręczne kobiece lusterko, który po otwarciu wieka w istocie okazał się podręcznym kobiecym lusterkiem. Dolna jego część była podzielona na cztery równe segmenty.

– To organizer dla osób, które muszą zażywać dużo różnych leków – ciągnął. – Po tych wszystkich zabiegach Julka ma ich całą listę, więc uznałem, że to najlepszy pomysł.

Brudny zmarszczył brwi, bo nie do końca rozumiał, do czego to wszystko zmierza. Kruszwica kontynuował:

– Pojemnik jest wykonany ze specjalnego stopu stali, który nie przepuszcza fal radiowych. Taka miniklatka Faradaya. Julka dostała go ode mnie razem z GPS-em ukrytym w jednej z kilkunastu ampułek z lekami. Wystarczyło otworzyć wieko, aby urządzenie wysłało sygnał do satelity, a satelita do mnie.

– Hmm…

– Wiem, co ci chodzi po głowie, bo samo posiadanie pojemnika w takiej sytuacji nie gwarantuje sukcesu. Trzeba jeszcze pogłówkować.

– Julka to mądra babka.

– Dlatego to mogło trwać tak długo. Pod wiatą nie znaleźliśmy jej torebki ani innych rzeczy. W śmietniku też nie, więc porywacz musiał je ze sobą zabrać. A jeśli to zrobił, to dał się nabrać, bo z pewnością sprawdził zawartość pod względem urządzeń namierzających. Pojemnik na leki, których Julia musiała w ostatnich dniach spożywać sporo, dodatkowo z podręcznym kobiecym lusterkiem, najwyraźniej nie wzbudził jego podejrzeń.

– Brzmi rozsądnie.

– Kolejny GPS ma w sprzączce od paska. Tak na wszelki wypadek.

– Też nie do wykrycia?

– Sygnał można namierzyć dopiero po wyciągnięciu ze sprzączki. Spójrz na to.

Kruszwica podwinął bluzę i pokazał własną sprzączkę. Przedstawiała czaszkę byka na tle owalu. Wystarczyło kliknięcie, aby z wnętrza wysunął się mały składany nóż. Mściwój otworzył go, następnie zamknął i z powrotem wsunął na miejsce. Niewprawne oko nie miało szans dostrzec, że nóż jest elementem sprzączki.

– Nóż nożem i może się przydać do obrony, ale w rękojeści jest zamontowany kolejny GPS. Dopóki go nie wyjmiesz, a następnie nie otworzysz schowka, jest nie do wykrycia. Nabierają się na to nawet na lotniskach.

Brudny przymierzył pasek podany mu przez Kruszwicę. Rozmiar pasował idealnie. Przetestował, czy jest w stanie płynnie odbezpieczyć ostrze. Nie sprawiło mu to żadnego problemu.

– Możesz wygrać ze wszystkim, ale nie z gównem, więc nawet taki psychol pozwoli potencjalnej ofierze skorzystać z toalety – dodał Mściwój. – Spętana się nie podetrze, więc będzie musiał uwolnić jej dłonie. Ale nawet jeśli nie, to sprzączkę można otworzyć bez korzystania z rąk, na przykład lekko na coś napierając. Jak się to zrobi z wyczuciem, mechanizm puści i nóż się wysunie. Potem wiadomo.

– Dwa w jednym. Sprytne.

– Pas z taką sprzączką możesz kupić w internecie za sto złotych. Taki z GPS-em za pięćset.

Igor pokiwał z uznaniem głową. Raz jeszcze sprawdził jakość mechanizmu. Działał bez zarzutu.

– W tej chwili to tylko pro forma, bo i tak znamy lokalizację Julki. Ale lepiej mieć, niż nie mieć. Nie daj się zabić, a ja zajmę się resztą.

– Mówisz jak stary wyga.

– Pogadamy o tym po wszystkim.

Słowa Kruszwicy nie wymagały komentarza. Igor z każdym dniem coraz bardziej lubił tego gościa. Przypominał mu trochę siebie samego z młodości. Krnąbrny, pewny siebie, wierny ideałom. Jeśli chodziło o elementarną sprawiedliwość, Mściwój nie brał jeńców.

Brudny wyjął pistolet i przekazał go partnerowi. Instrukcja w tej kwestii nie pozostawiała pola do manewru. Jeśli nie chciał testować cierpliwości porywacza, musiał przyjść nieuzbrojony.

– Po wszystkim stawiam flachę – rzucił.

– Nie inaczej.

Spojrzenia mężczyzn splotły się w męskim poczuciu wspólnej misji, a chwilę później podali sobie ręce i Brudny wysiadł z samochodu. Potruchtał w ciemny las, gdzie w jednym z wykrotów znajdowało się ukryte wejście do bunkra. Nie miał problemu z jego odnalezieniem, bo w wiadomości przesłanej przez porywacza dostał dokładną instrukcję.

I krótkie nagranie. Wymowne i niepozostawiające złudzeń.

Julia w dybach. Przy twarzy połyskujące ostrze. Czubek delikatnie napinający skórę na policzku.

Jej nowa twarz…

Na samą myśl, że ten skurwiel mógł jej dotykać, czuł, że krew wrze mu w żyłach. Nie mógł jednak pozwolić, aby emocje wzięły górę. Ratowała go wyłącznie zimna kalkulacja.

Odgarnął igliwie i uniósł właz, po czym zagłębił się w czeluściach bunkra. Tunele niespecjalnie różniły się od tych, którymi błąkał się dwa dni wcześniej. Wąskie, niskie, mokre i wypełnione ciemnością tak gęstą, że niemal wżerała się w skórę.

Tym razem nie musiał kluczyć, bo droga do celu była wyraźnie oznaczona. Snop z jego latarki co rusz napotykał świeżo namalowane strzałki, co było kolejnym dowodem, że facet wszystko zaaranżował. Po dwudziestu minutach dotarł do drabiny, nad którą znajdował się właz. Przyjrzał się skierowanej w górę strzałce i wdrapał się na górę. Gdy go otworzył, w jego nozdrza z impetem wdarł się trupi odór.

– Jasny chuj – jęknął, przytykając rękaw do nosa. Gdy wgramolił się na górę i oświetlił stosy gnijących trupów, poczuł, jak skręcają mu się jelita. – Weź się w garść, Brudny – mruknął, dodając sobie animuszu. – Nie z takiego gówna się wygrzebywałeś. I dziś też zrobisz, co trzeba.

Ale nie przekonał nawet samego siebie. O swoje życie nigdy tak bardzo nie dbał. W jego przeświadczeniu nie było nic warte. Życie udowadniało mu to od samego początku. Od momentu wyplucia go z matczynego łona, przez lata gehenny w piekle sierocińca, po lata służby, która sprowadzała się do wiecznego taplania się w szambie ludzkich bezeceństw.

Był przeklęty. Skazany na wieczne potępienie. Za życia i po śmierci.

I miałby to gdzieś, gdyby nie jedna drobna kwestia. Ta klątwa zawsze uderzała w ludzi, którzy go otaczali. A im dana osoba stawała mu się bliższa, tym klątwa waliła mocniej. W jego życiu miłość równała się cierpieniu.

Odgonił nogą dwa ciekawskie szczury i ruszył w kierunku kolejnej drabiny. W świetle latarki błysnęły leżące pod nią kajdanki. Instrukcja w tej kwestii też była jasna.

Brudny skuł własne nadgarstki. Wyłączył latarkę i zaciągnął się trupim odorem. Zanim do jego uszu dotarł szczęk otwieranego włazu, drugi raz w życiu szczerze zwrócił się do Boga o pomoc.
===LxciECQWZVFkVGRVZQ85AGQAZVEzUTBWY1ZhWGlYaAw8WmgNa10=

Rozdział 42

Zimny wiatr od morza szarpał wysokimi trawami porastającymi wydmy północnego Helu. Gwiaździste niebo na horyzoncie dowodziło, że lodowaty wyż znad Skandynawii właśnie przebył Bałtyk i nieuchronnie wdziera się na ląd. Morze szumiało ponuro, wściekle chłostając spienionymi falami skąpany w blasku księżyca brzeg. Szeroka plaża wydawała się pusta i jałowa niczym marsjański bezkres. Niebo milczało.

Starszy aspirant Mściwój Kruszwica poprawił bluzę i zapiął zamek kurtki pod szyję. Podczołgał się jeszcze kilka metrów i wyjął lornetkę z noktowizją. Odgarnął trawy. Samotny obiekt na wydmach wyglądał jak wyjęty z amerykańskiego filmu. Pomyślał, że w Polsce takie widoki to rzadkość, następnie dokładnie zlustrował okolicę w poszukiwaniu potencjalnych przeszkód i zagrożeń. Żadnych czworonogów, dwie kamery, jedna na balkonie, druga przy wejściu. Wysoki mur odgradzający prywatny teren kończył się na wydmach i mógł tylko podziękować twórcom polskiego prawa, że dostęp do polskich plaż, oczywiście poza terenami wojskowymi, był wolny. I żaden pieniądz nie mógł tego zmienić.

Siedemdziesiąt cztery metry dzielące go od głównego wejścia to był dystans, który mógł pokonać w kilkanaście sekund. Dużo i mało zarazem, bo przynajmniej drugie tyle należało dodać, aby dotrzeć do miejsca, gdzie przebywała Julka. Przyjrzał się powalonemu pniakowi na skraju wydmy, a następnie drewnianej konstrukcji na palach, która była łącznikiem między tarasem a plażą. Nie dostrzegł na niej żadnych kamer, ale na wszelki wypadek wyjął z plecaka niewielki dron i panel sterujący z wyświetlaczem wielkości dłoni. Spojrzał na zegarek. Musiał się spieszyć.

Ledwo słyszalny szmer śmigieł utonął w odgłosach szumiącego morza. Dron wzbił się ponad trawy i ciągle zwiększając wysokość, poleciał w kierunku obserwowanego obiektu. W bezpiecznej odległości obleciał go z każdej strony, zaglądając do okien na piętrze, gdzie znajdowały się siłownia i salon, następnie wybadał potencjalne ścieżki dla „młodszego braciszka”, w końcu zanurkował pod drewniane schody prowadzące z tarasu na plażę i wrócił do kryjącego się między trawami właściciela.

– Dobra robota, przyjacielu – szepnął do niego Mściwój, gdy dron z powrotem osiadł na piasku.

Kruszwica schował sprzęt do plecaka i zsunął na twarz materiał kominiarki, następnie podczołgał się do powalonego drzewa i niczym duch przemknął pod drewnianą konstrukcję. Rozejrzał się po okolicy. Pusto, zimno, tylko szum morza i wiatr z północy. Przysiadł wsparty o murek pod konstrukcją i pospiesznie wyjął z kieszeni niewielki pojemnik. Uchwycił w palce zawartość i wcisnął miniaturowy przycisk na odwłoku, następnie zsynchronizował urządzenie z panelem sterowania.

– Teraz twoja kolej, mały. Nie zawiedź mnie – szepnął, dał mu buziaka i wypuścił w świat.

Miniaturowy chiński dron bezgłośnie wzbił się w powietrze, jego skrzydła błysnęły w blasku księżyca i chwilę później zniknął w mroku.

Mściwój Kruszwica skupił się na wyświetlaczu. Zanim uchwycił analogowy drążek sterowania, oblizał usta i wytarł pot z powiek.
===LxciECQWZVFkVGRVZQ85AGQAZVEzUTBWY1ZhWGlYaAw8WmgNa10=

Rozdział 43

Igor Brudny otworzył oczy.

Ból w lędźwiach powoli zanikał, ale ciało wciąż czuło efekt paralizatora. Kryża użył go krótko po tym, jak Igor wygramolił się z włazu. To było do przewidzenia. Facet był zwykłym tchórzem. Bał się go, nawet skutego.

W pomieszczeniu panował chłód, a na ścianach płonęły pochodnie. Igor widział blask ognia między nićmi raszlowego worka, który miał na głowie. Na podłodze paliły się świeczki. Setki świeczek. Słyszał też cichy brzęk łańcuchów.

Poruszył rękoma. Ledwie drgnęły. Były doskonale unieruchomione. Na szyi zaciskała się pętla, utrudniająca przełykanie śliny. Nogi niemal przyspawane do krzesła. Korpus owinięty pasem wokół oparcia. Spróbował sięgnąć do paska. Rzemień na jego nadgarstku zatrzeszczał, ale nadzieja uleciała tuż po tym, jak się pojawiła. Źle to wygląda, pomyślał.

Przez kilka kolejnych minut analizował sytuację. Wynik nie wypadł zadowalająco. Był na łasce i niełasce Kryży. Skurwiel miał go w garści. Pozostawało pytanie, co to za jebana inscenizacja i gdzie trzyma Julkę.

Gdy o niej pomyślał, usłyszał kroki, a chwilę później skrzypnęły drzwi. Na tle tańczących płomieni pojawił się cień. Ospale zbliżył się do Brudnego i zatrzymał się na wprost niego. Usłyszał gardłowe stęknięcie, a następnie odgłos odkręcanej piersiówki. Pamiętał go. Brzmiał tak samo jak ten, gdy Kryża upił łyk w jego samochodzie.

– No i proszę. – Przybysz westchnął chrapliwie. – Słynny nadkomisarz Igor Brudny we własnej osobie. Kto by pomyślał, że to będzie takie proste?

Igor nie odpowiedział. Nie było czego komentować. Poza tym lepiej było faceta nie prowokować. Tu czas grał na jego niekorzyść.

Oby, dodał w myślach Igor, i to „oby” zabrzmiało mało przekonująco.

– Nic nie powiesz? – Kryża nachylił się tak blisko, że niemal dotknął nosem raszlowego worka. Jego oddech cuchnął alkoholem. – Gdy ostatnio się widzieliśmy, to byłeś taki wygadany. Taki, kurwa, cwaniak…

Brudny dalej milczał. Jakakolwiek interakcja była w tej chwili niewskazana. Chwilę później poczuł szarpnięcie, a worek, który miał na głowie, znalazł się w dłoni Kryży. Wtedy podniósł wzrok i spojrzał mężczyźnie w oczy.

– Dalej hardy, widzę. Zobaczymy jak długo. – Kryża prychnął i znów umoczył usta. Zakręcił piersiówkę i odstawił ją na blat stojącej metr dalej ławy. W jej miejsce w dłoni pojawiły się nożyczki. Odłożył je jednak i sięgnął po piłkę do metalu. Przeciągnął palcem po zębatym ostrzu. – Wszyscy są twardzi do momentu, gdy zaczynają robić pod siebie. Jedni błagają o litość, inni wołają pomocy, wzywają matkę albo po prostu drą się wniebogłosy. Zawsze mnie to bawiło. – Kryża odłożył piłę i chwycił w rękę sekator. Podszedł do Brudnego i przytknął go sobie do policzka, jakby udawał, że się nad czymś zastanawia. – Ciekawi mnie, do których ty się zaliczasz, Igorze Brudny. Jak cię znam, to matki raczej wołać nie będziesz. Chyba nigdy się z nią nie dogadywałeś, co?

Kryża zarechotał, a Brudny poczuł, że temperatura krwi w jego żyłach wzrosła o kilka stopni. Sam już nie wiedział, czy z nerwów, czy ze strachu.

– Wiesz też, że litości nie uświadczysz, więc raczej nie będziesz mi się tu wygłupiać – ciągnął podcaster. – Może spróbujesz zawołać pomocy? – Uśmiechnął się. – Nie, chyba też nie. Przecież jesteś doświadczonym gliną. Myślę, że po prostu popuścisz w spodnie, a gdy zabawa zacznie się na dobre, to będziesz darł ryja aż miło.

– Gdzie Julia?

Brudny postanowił nie przeciągać. Nie mógł odwlekać tego momentu w nieskończoność. Nic mu po strachu. Ból też jakoś by zniósł. Zdążył się z nim zaprzyjaźnić już we wczesnym dzieciństwie, a Gwidona i jej sługusy zadbały, aby ta przyjaźń trwała przez długie lata. Cierpienie, w tej czy innej formie, nie było mu obce. Realnie obchodziła go tylko Julka. Świadomość, że Kryża mógłby ją choćby tknąć, budziła w nim przemożny lęk.

– Julia… – Kąciki ust podcastera uniosły się w szyderczym uśmiechu. – Julia, Julia, Julia. Zawsze podobało mi się to imię. Znałem w życiu dwie Julie. Jedną za dzieciaka, a drugą… cóż… pamiętam ją doskonale. Drobna blondynka z soczystym biustem. Miała pieprzyk koło nosa i bardzo przejmujące spojrzenie. Zwłaszcza gdy w końcu pojęła grozę sytuacji…

– Gdzie Julia? Chcę ją zobaczyć.

– A nie jesteś ciekawy, dlaczego cię tu zaprosiłem?

– Gówno mnie to obchodzi. Chcę ją zobaczyć.

Kryża spoważniał. Zmarszczki na jego twarzy gwałtownie się pogłębiły. Brudny pomyślał, że chyba trochę przesadził i zaraz może tego pożałować. Psychopaci zwykle mieli krótki lont.

– Ty chyba jednak nie pojmujesz grozy sytuacji – powiedział w końcu. Westchnął ciężko. – Dlaczego tak bardzo zależy ci na tej babie? Nie widzisz, że cię wykastrowała?

Trudno mu było słuchać tego pierdolenia, ale facet ewidentnie miał jakiś problem nie tylko z kobietami, ale i z samym sobą. Trzeba było go wysłuchać. I zagrać w tę chorą grę.

– Jeśli chcesz o tym pogadać, to najpierw muszę zobaczyć, że jest cała i zdrowa – odparł Igor.

– A kto powiedział, że chce mi się z tobą gadać?

Rozmowy z psycholami nigdy nie należały do łatwych, ale ten tutaj wyglądał na wyjątkowy egzemplarz. Brudny zaczynał tracić pomysł, jak go podejść. Postanowił nic więcej nie mówić.

Kryża przez chwilę mu się przyglądał. Miał rozbiegane spojrzenie i trudno było wyczuć, co mu w duszy gra.

– No dobrze – burknął w końcu. – Skoro tak bardzo tego chcesz, to spełnię twoją prośbę. Ale żebyś potem mi nie marudził, że nie ostrzegałem.

– Przed czym? – Serce Igora przyspieszyło.

– Przed niczym. Lubię się droczyć.

Kryża posłał mu szeroki uśmiech, upił z piersiówki i skierował się do drzwi. Brudny zaczął drżeć. W tych beztroskich słowach kryło się coś wyjątkowo upiornego. Szarpnął się, ale skórzane rzemienie trzymały mocno. Był bezbronny i skazany na łaskę i niełaskę tego gnoja.

Kolejne sekundy ciągnęły się jak godziny. Serce waliło mu w piersi, a umysł podsyłał najczarniejsze scenariusze. No i ta kotara za stołem z narzędziami. Co się za nią kryło?

Spróbował uspokoić myśli. Rozejrzał się po pomieszczeniu. Na szczęście nie przypominało bunkra. Bardziej profesjonalne studio BDSM. Kamienne ściany były upstrzone lustrami, z sufitu zwisały łańcuchy, na hakach lateksowe stroje, maski, do tego kajdanki, pejcze, sznury, rzemienie, obroże, na półkach różnego rodzaje dilda. Przy jednej ze ścian znajdowała się klatka przypominająca psi kojec, a obok konstrukcja podobna do kamiennego ołtarza. Ława z wymyślnymi narzędziami tortur to już była inna para kaloszy. Samo spojrzenie na ten arsenał mógł przyprawiać o dreszcze.

Od jak dawna ten psychol pastwił się nad tymi wszystkimi ofiarami? Przecież w bunkrze gniło kilkadziesiąt ciał, z których część to były szkielety. To musiało trwać latami. Igor przypomniał sobie bieszczadzką katownię. Tam horror też trwał dekady.

Ile jeszcze jest takich miejsc w kraju? Ile w Europie, a ile na świecie? Przecież w samej Polsce każdego roku znikały bez wieści tysiące ludzi. Co się z nimi działo? Czy trafiali do takich miejsc? W darknecie można było natknąć się na tysiące snuffów. Najwięcej z nich pochodziło z Ameryki Południowej, gdzie na zabijaniu na żywo zarabiały meksykańskie i kolumbijskie kartele, oraz z Afryki, gdzie podobne filmy nagrywały nigeryjskie gangi czy wszelkiej maści bojówki. W Azji snuffy też zaczęły robić karierę, a Europę zaopatrywała rosyjska mafia i grupy z krajów postsowieckich, głównie Bałkanów. Policja w zdecydowanej większości przypadków była bezradna, bo zwykle kryły się za tym olbrzymie pieniądze. Specjalnie powoływane do tego organy ścigania też najczęściej błądziły jak dzieci we mgle i tylko sporadycznie udawało się wsadzić kogoś za kratki.

Ale jak zdołał to wszystko ukryć i zorganizować jakiś zasrany podcaster, który ledwo ciułał na przeżycie? Tego logicznie nie dało się wyjaśnić. No, chyba że…

Serce zabiło mu mocniej, bo ciszę przerwał jakiś zgrzytliwy dźwięk. Dochodził z korytarza i przypominał mu odgłosy, jakie wydawał jego wózek inwalidzki, na którym jeździł po wybudzeniu ze śpiączki lata temu. Dźwięk był upiorny i zdecydowanie nie niósł ze sobą przyjemnych skojarzeń. Popatrzył w stronę otwartych drzwi. Wstrzymał oddech, gdy w blasku pochodni błysnęły szprychy.

– Julka… – jęknął, dostrzegłszy siedzącą na wózku kobietę. Na głowie miała taki sam raszlowy worek, a na nogach znajome kozaki i dżinsy. Milczała. – Julka – rzucił, tym razem donośniej. – Jestem tu. Wszystko będzie w porządku.

– W porządku, w porządku… – przedrzeźniał go Kryża, który trzymał uchwyty wózka.

– Julka, słyszysz mnie?

Nic. Zero odzewu. Kobieta na wózku nawet nie drgnęła. Brudnego przeszedł lodowaty dreszcz.

– Chciałeś, to masz. – Kryża zarechotał.

– Ściągnij jej ten worek z głowy! – syknął Brudny.

– Tego właśnie chcesz?

Igor poczuł ukłucie lęku, jakiego do tej pory nie zaznał nigdy w życiu. Co to, kurwa, miało znaczyć? I dlaczego Julka nie reagowała? Była nieprzytomna? A może…

– No dobrze. – Kryża zaparkował naprzeciwko Brudnego. Na jego twarzy wykwitł szyderczy uśmiech. – Pani Julia Zawadzka w nowej odsłonie. Tadam!

Kryża chwycił raszlowy worek i gwałtownym ruchem zerwał go kobiecie z głowy. W tym samym ułamku sekundy świat Igora zawirował.

Julia nie miała swojej twarzy. Ona w ogóle nie miała żadnej twarzy.

Mimo to w jej oczach wciąż tliło się życie.
===LxciECQWZVFkVGRVZQ85AGQAZVEzUTBWY1ZhWGlYaAw8WmgNa10=

Rozdział 44

– Wagner? – szepnął do siebie Kruszwica.

Docisnął słuchawkę do ucha i przyjrzał się wyświetlaczowi. Obraz wydawał się niezakłócony. Przestronny salon, płonący kominek, stojący w rogu fortepian. Poruszył drążkiem, aby skierować swojego małego przyjaciela w stronę, skąd dochodził słynny marsz pogrzebowy Richarda Wagnera. Nie pamiętał tytułu, a tym bardziej nie znał się na muzyce poważnej, ale pewne tony, gdy raz wpadły w ucho, pozostawały w pamięci na zawsze. Do takich właśnie utworów należał dostojny i monumentalny Zmierzch bogów. Gdzie go słyszał?

To nie było istotne.

Mały przyjaciel pofrunął w stronę kuchni, następnie w kierunku korytarza. Wyścielał go czerwony dywan, a na ścianach wisiały obrazy z jakimiś bohomazami. Gdy w polu widzenia pojawiła się filigranowa kobieta w połyskującej koszuli nocnej, Mściwój gwałtownie zwiększył wysokość. Przemknął nad nią niepostrzeżenie, kierując się ku źródłu muzyki. Po drodze zaglądał do kolejnych pokoi. Sypialnia z ogromnym łóżkiem, czytelnia z niezliczoną liczbą woluminów, pokój, na którego środku stał stół bilardowy, dwie łazienki, w tym jedna z pokaźnym jacuzzi, sauna.

Kolejne akordy monumentalnego utworu dudniły mu w uszach coraz silniej, a gdy dotarł do przestronnego pomieszczenia pełnego luster, bardziej skupił wzrok. Delikatnie poruszył drążkiem, okrążając prężącego się nagiego mężczyznę. Był niezgorzej wyżyłowany, na głowie nosił dziwaczną perukę, a na twarzy upiorną maskę. W kulminacyjnym momencie wagnerowskiego dzieła uniósł ręce, jakby wznosił niewidoczny puchar. Chwilę później zawył wściekle, sięgnął po długi płaszcz i skierował się do zamkniętych drzwi.

Gdy je otworzył, Mściwój zareagował błyskawicznie.

Mały przyjaciel pospiesznie dołączył do człowieka w masce.
===LxciECQWZVFkVGRVZQ85AGQAZVEzUTBWY1ZhWGlYaAw8WmgNa10=

Rozdział 45

Igor Brudny szamotał się jak mucha złapana w pajęczą sieć.

Wył, ryczał, bluzgał, spod rzemieni na nadgarstkach zaczęła kapać krew. Jego twarz przybrała purpurowy kolor, a tętnica szyjna wyglądała, jakby zaraz miała eksplodować.

Julka.

Ona nie miała twarzy.

W jej miejscu połyskiwała goła tkanka. Szeroko wybałuszone oczy wpatrywały się w niego przyćmione niewyobrażalnym bólem. Odsłonięte zęby i dziąsła przyprawiały o dreszcze. Żyły na skroniach pulsowały w rytm wybijany przez udręczone serce.

– Wyj! Taaak! Drzyj japę, glino! – przedrzeźniał Kryża. – Przyjechaliście tu po nową twarz? No to macie nową twarz!

Brudny nie panował nad sobą. Gniew i rozpacz całkowicie przejęły nad nim kontrolę. Po raz pierwszy w życiu popadł w szaleństwo. Czysty, nieskrępowany amok.

– Czy to nie arcydzieło? – judził Kryża, próbując przebić się przez ten obłąkańczy jazgot. – Taki był z ciebie twardziel. Taki, kurwa, cwaniak. A teraz co? No co powiesz, zasrańcu?

Świat wirował. Rozpacz, bezradność, desperacja, gniew i wściekłość mieszały się jak w kotle na pełnym ogniu. Igor wrzał i nie mógł z tym nic zrobić. Gdy w końcu rzemień na szyi niemal werżnął mu się w skórę i odciął dostęp krwi do mózgu, poddane najwyższej próbie ciało uległo i Igor stracił przytomność.

– Nie, nie, nie, kochany. – Kryża doskoczył do Igora i złapał go za czoło. Uniósł głowę i poluzował zadzierzgnięty rzemień, następnie chlusnął mu w twarz kubkiem zimnej wody. – Nie odpływaj mi tu. Przecież zabawa dopiero się zaczyna. No, Igor. Nie bądź taki. Bądź mężczyzną.

Kryża dwukrotnie pacnął Brudnego otwartą dłonią w twarz, ale za trzecim gorzko tego pożałował. Igor nagle zbudził się i chwycił w zęby dwa środkowe palce jego dłoni. Zagryzł szczęki z taką siłą, że chrupnęły kości. Przez chwilę szarpał się jak rozjuszony rottweiler, próbując je odgryźć, ale Kryża ostatecznie zdołał je wyrwać. Zawył z bólu, widząc pokiereszowane palce. Przez kolejnych kilkanaście sekund skakał jak klaun, w końcu owinął sobie dłoń kawałkiem szmaty. Zdrową dłonią sięgnął po piersiówkę i pociągnął kilka słusznych łyków.

– Teraz się doigrałeś – warknął i doskoczył do Igora. Zdrową dłonią rąbnął go w szczękę, ale zrobił to na tyle nieudolnie, że znów coś chrupnęło w dłoni. – Kurwa mać! – ryknął, potrząsając nią.

Brudny splunął krwią, a potem przeniósł wzrok na oskórowaną partnerkę. Patrzyła na niego wzrokiem pełnym niewypowiedzianego cierpienia. Musiała być czymś nafaszerowana, bo trudno mu było sobie wyobrazić, aby nie krzyczała z bólu. Ale oczy nie kłamały. Bez wątpienia była świadoma.

Po policzkach znów popłynęły mu łzy. Ta bezradność bolała bardziej niż najgorsze tortury.

– Przepraszam – wyjęczał, bo tylko to przyszło mu do głowy. Zawiódł ją. Nie obronił. Ściągnął na nią niewyobrażalny horror, a teraz zapewne oboje tu zginą w męczarniach.

Brudny raz jeszcze spazmatycznie się szarpnął, ale rzemienie trzymały mocno. Spod pasów znów skapnęło kilka kropel świeżej krwi. Gdy ostatnia próba zerwania więzów spełzła na niczym, poczuł przytłaczający ciężar. Jakby nagle wysypał się na niego cały gruz tego świata. Zamknął powieki. Nie miał odwagi znów spojrzeć Julce w oczy. Na ich dnie tliła się tylko jedna prośba. Prośba o szybką śmierć.

Chwilę później jego przeciążony układ nerwowy wyłączył się. Osuwając się w mrok, słyszał echo żałobnego marsza. Chwilę później ogarnęła go bezdenna pustka.
===LxciECQWZVFkVGRVZQ85AGQAZVEzUTBWY1ZhWGlYaAw8WmgNa10=

Rozdział 46

Ciemność była nieprzenikniona.

Miał wrażenie, że pływa w niej jak w smole. Niczym nieznana nauce istota z najgłębszych czeluści oceanów. Nie mógł ocenić, czy porusza się do góry, czy w dół, w lewo czy w prawo. Nie widział swoich kończyn, choć wydawało mu się, że może nimi poruszać. Był jak duch. Bezbarwny i przezroczysty.

Czy tak wygląda śmierć?

Tak, pomyślał. Umarłem. Przed laty, gdy na głowę runęły mu mury sierocińca, też długo błąkał się w mroku, nie mogąc znaleźć wyjścia. Też nie czuł bólu, zmęczenia ani głodu. Nie czuł nic.

Tylko ta wiedźma. Gwidona nie chciała odpuścić, nawet gdy był na granicy światów.

Instynktownie poszukał jakiegoś źródła światła. Wszyscy zawsze mówili o świetlistym tunelu. On też go wtedy zobaczył. Mały lśniący punkcik, który zaczął go przyciągać, a on bezwiednie ruszył w jego stronę. Pamiętał, jak przeleciało mu wtedy przed oczami całe życie. Jak w starym poklatkowym filmie. Julka przyjmująca przysięgę, Oksana robiąca w bieliźnie śniadanie, Filip siedzący w fotelu i przyglądający się baraszkującej w ogródku córeczce. Uśmiechnięta twarz Romka Czarneckiego, Roberta Krzywickiego, Anki Boruckiej, Elki Pałki, zadumany Łukasz Warszawski i rzucająca mu dwuznaczne spojrzenie Arleta Winnicka. I znowu Julka. Ona była najwyraźniejsza. Pojawiała się najczęściej. Na łóżku z laptopem, w krótkich spodenkach i znoszonym podkoszulku na ramiączkach, z ogryzkiem jabłka i papierosem w dłoniach. W dżinsach, z piwem, uśmiechnięta, zamyślona, wkurzona.

Dlaczego jej tu nie ma? Czy dalej żyje? Czy jej horror wciąż trwa?

Dlaczego do tego dopuścił? Dlaczego tak nawalił? Ona sobie na to po ludzku nie zasłużyła!

– Igor…

Wzdrygnął się. To był jej głos. A więc tu była!

Obrócił się, a przynajmniej tak mu się wydawało. Wszędzie ciemno, czarno. Julka, gdzie jesteś, zapytał, ale jego głos nie przebił się przez mrok. Utknął w nim, zanim na dobre opuścił usta, stłumiony, zgaszony, niemy.

– Igor, tu jestem…

Góra, dół, prawo, lewo. Nic. Żadnego śladu. Tylko to echo. Może tylko mu się wydaje? Może umysł płata mu figle? Ale przecież nie żyje. Mózg jest już martwy. Serce nie bije.

Tu du, tu du, tu du.

A jednak bije. Jak to? Przecież wtedy nie biło. Pamiętał, że nie biło. Nie czuł nic. Dlaczego teraz bije?

– Igor, błagam…

Tu du, tu du, tu du, tu du, tu du, tu du.

Przyspieszyło. Jak, kurwa? Dlaczego serce wciąż pracuje, skoro już nie żyje?

W mroku błysnął jasny punkt. To tunel, pomyślał. Tak, to na pewno tunel. Tam jest Julka. Tam na mnie czeka. Tak jak wtedy. Pamiętał, jakby to było dziś. Wtedy tam na niego czekała i wyciągała do niego rękę.

Tu du, tu du, tu du, tu du, tu du, tu du, tu du, tu du, tu du, tu du.

Brudny machał niewidzialnymi kończynami jak tonący dzieciak. Smolista nicość nie chciała go jednak puścić. Kolejny jasny punkt. I kolejny.

Julka! Gdzie jesteś?!

Znów ten niemy krzyk. Dlaczego słyszy ją, a nie słyszy siebie?

Tu du, tu du, tu du, tu du, tu du, tu du, tu du, tu du, tu du, tu du, tu du, tu du, tu du.

Mrok rozświetliły dziesiątki jasnych punktów. Wyglądały jak migoczące gwiazdy na niebie. Albo brylanty wrzucone w mroczną toń jeziora, połyskujące odbitym światłem księżyca.

– Igor…

Tu du, tu du, tu du, tu du, tu du, tu du, tu du, tu du, tu du, tu du, tu du, tu du, tu du, tu du, tu du, tu du.

– Arghhh…

Obraz wrócił. A wraz z nim ból. Intensywny, dogłębny, rozrywający serce.

A więc nie umarłem, pomyślał, gdy migoczące punkty przybrały obraz płonących świec. Ciało się napięło. Rzemienie na nadgarstkach i na szyi ponownie werżnęły się w skórę. Na podłogę kapnęło kilka kropel krwi.

– A już myślałem, że naprawdę zaraz mi tu zdechniesz – usłyszał głos Kryży. Syczał mu do ucha jak wąż. – Ale nie, przyjacielu. Oj, nie. Tak szybko to się nie skończy.

Brudny zignorował słowa oprawcy i poszukał wzrokiem Julki. Ale nie było ani jej, ani wózka inwalidzkiego, na którym została przywieziona. W ich miejscu, dokładnie naprzeciwko niego, stał mężczyzna w pelerynie do kostek. Na głowie miał dziwaczną perukę, a na twarzy nosił maskę. Tę samą…

– Zabawa się zaczyna… – syknął mu do ucha Kryża. Dopiero wtedy Igor zrozumiał, że coś tu nie gra. Skąd dochodził ten głos?

Spróbował się obrócić, ale wtedy jego głowa utknęła w czyichś dłoniach. Poczuł, jakby wsadził ją w imadło.

– Przywitaj się… – dodał Kryża.

Brudny spojrzał w oczy człowieka w masce.

– Przywitaj się z markizem. Markizem de Sade’em.
===LxciECQWZVFkVGRVZQ85AGQAZVEzUTBWY1ZhWGlYaAw8WmgNa10=

Rozdział 47

Mężczyzna w masce ujął w dłonie książkę i zaczął czytać:

– Sto pięćdziesiąt namiętności trzeciej kategorii, czyli zbrodniczych, składających się na trzydzieści jeden dni stycznia, wypełnionych opowieścią Martaine, do której dołączono dziennik skandalicznych wydarzeń w zamku w tym miesiącu. – Polizał palec i przewrócił kilka kartek. Jego oczy błysnęły złowrogo. – Tego wieczora z całych sił chłoszczą Julię, a palce nakłuwają igłą. Operacji tej dokonują w chwili, gdy biskup pierdoli ją w dupę, jakkolwiek lubi ją trochę[1].

Brudny nerwowo zacisnął szczęki. Znał ten głos. Ten pierdolony pisarzyna nie zamierzał udawać, że jest kimś innym niż w rzeczywistości. Przeniósł przekrwione oczy na Doriana Ossowskiego. Niespecjalnie mógł zrobić coś więcej. Tym, co trzymało go przy życiu, była już tylko zemsta. Gdyby tylko zdołał wyrwać się z więzów…

– Dwudziesty dziewiąty stycznia. Tortura sto trzydziesta ósma: ona wypala oczy, wlewając w nie lak. – Ossowski zrobił krótką pauzę, ale nie dostrzegłszy reakcji Brudnego, kontynuował. – Tortura sto trzydziesta dziewiąta: on odcina jej całą pierś i przypala gorącym żelazem. Desgranges w tym miejscu powie, że jest to ten mężczyzna, który odciął jej pierś, i że jest pewna, iż ona jada je z rusztu. – Ossowski znów zerknął na Igora. – Tortura sto czterdziesta: on obcina oba pośladki po ich wychłostaniu i zerżnięciu. Mówią, że również je zjada. – Znów pauza na wzięcie oddechu. – Kolejna to: całkowicie odcina uszy, a następna: odcina wszystko, co odstaje: dwadzieścia palców, łechtaczkę, sutki i język. Jak się panu podoba, komisarzu… – Pisarz odchrząknął. – Przepraszam, nadkomisarzu Brudny?

Igor nie odpowiedział. Oczami wyobraźni widział, jak wgryza się w tętnicę człowieka w pelerynie.

– Rozumiem, że może być pan skonfundowany – kontynuował oprawca. – Przecież kogoś nam tu brakuje, prawda?

– Lepiej mnie zabij tu i teraz… – Brudny nie wytrzymał. W istocie pragnął śmierci, bo nie wyobrażał sobie żyć z takim piętnem.

– Pan mnie nie docenia – odparł mężczyzna w masce. – Puść go – zwrócił się do Kryży. Ten posłusznie zabrał ręce i zrobił dwa kroki w tył. – Pan naprawdę myśli, że to będzie takie proste? Otóż nie. Nieśmiertelność wymaga czegoś więcej. Wymaga poświęcenia – dodał Ossowski, przystawiając okładkę trzymanej w ręku książki pod nos Brudnego. Na czarnej okładce widniał tytuł Sto dwadzieścia dni Sodomy, czyli szkoła libertynizmu. Autor Donatien Alphonse François de Sade. – Ja zrozumiałem to już wiele lat temu. Dziś ją sobie zapewnię – dodał.

Brudny uznał, że wdawanie się w polemikę z tym wariatem jest bezcelowe. Milczał.

– Mam jednak dla pana dobrą wiadomość. – Ossowski znów przewertował wolumin. – Tortura dziewięćdziesiąta: Szelma każe ugotować dziewczynę w kociołku. Oj, to chyba nie to. Dziewięćdziesiąta pierwsza? Szelma każe ją żywcem upiec na rożnie, gdy tylko… nie, to też nie to. Hmm… – Teatralnie podrapał się za uchem. – O, chyba mam. Tortura sto czterdziesta siódma: Hrabia, o którym mówiła Duclois i o którym mówiła również Desgranges, ble, ble, ble… o, jest. Trzecia ma naciętą skórę wokół głowy i wisi za włosy, a ma pod sobą otwór wypełniony żelaznymi ostrzami. Gdy ciężar pociągnie ją za sobą i włosy wraz ze skórą zostaną zdarte, ich męki skończą się tylko po to, by zaczęły się inne. – Ossowski odchrząknął i zamknął wolumin. – No dobra, może trochę to zmodyfikowałem. W sumie nie lubię grzęznąć w schematach. One zabijają kreatywność – dodał i rzucił książkę na ławę z narzędziami tortur.

– Jesteś totalnie popierdolony…

– Ale przecież nie ja to wymyśliłem. Wie pan, panie Brudny, jak zabawiali się francuscy libertyni w osiemnastym czy dziewiętnastym wieku?

– Żyjemy w dwudziestym pierwszym…

– I co z tego? Naprawdę pan wierzy, że od tamtego czasu coś się zmieniło? – Ossowski zarechotał, a chwilę później okropnie się rozkaszlał. Przestał, dopiero gdy połknął tabletkę i psiknął sobie w usta sprayem. – Dziś ludzie mają jeszcze większy rozmach. Darknet aż kipi od tego typu zabaw. W krajach Trzeciego Świata to nie tylko forma uwolnienia swoich skrytych fantazji. To zwykły biznes.

– Zabij mnie.

– Nie chce pan usłyszeć tej dobrej wiadomości?

– Po prostu to zrób.

– Otóż naprawdę nie mogę. Myślę, że nigdy by mi pan tego nie wybaczył. I właśnie w tej chwili mam zamiar to udowodnić.

Brudny zacisnął palce w pięści. Tyle mógł zrobić.

Ossowski sięgnął po leżącego na ławie pilota. Marsz Wagnera zabrzmiał głośniej, a chwilę później kotara powoli zaczęła się unosić. Ustąpił miejsca, aby Igor mógł delektować się zainscenizowanym spektaklem. Gdy zasłona oderwała się od podłoża, Brudny poczuł, że jego serce przyspiesza. Kiedy pokonała pierwszy metr, biło już jak młot pneumatyczny, a gdy w końcu ukazała całą prawdę, omal nie wystrzeliło z piersi.

– Julka! – krzyknął, instynktownie próbując wyrwać się z więzów. Nie poruszył się nawet o centymetr.

– A nie mówiłem, że mam dla pana dobrą wiadomość?

– Puść ją, sukinsynu! Puść, bo przysięgam, że wyrwę ci serce!

Ossowski się rozgadał, ale Brudny już go nie słyszał. Trzy metry przed nim, drobiąc palcami po podłodze, stała Julia. Naga, poniżona, z kneblem w ustach, wpatrywała się w niego szeroko otwartymi oczami, jęcząc i szarpiąc się w dybach jak ryba wyrzucona na brzeg. Co jednak najważniejsze, Julia Zawadzka znów miała swoją twarz.

* * *

Mężczyzna w pelerynie podszedł do uwięzionej Zawadzkiej i zerwał jej z ust taśmę klejącą, następnie ostrożnie, uważając na palce, wyszarpał z ust knebel. Julia w odpowiedzi splunęła mu pod nogi.

– Pożałujecie tego, bydlaki! – syknęła. – Nic mi nie jest, Igor. To tylko ich chora gra – zwróciła się do partnera.

Igor miał wrażenie, że zaczyna tracić zmysły. Przecież ta kobieta z zerwaną twarzą była realna. Ona mu się nie przyśniła.

Postanowił tego nie roztrząsać. Musiało być jakieś wytłumaczenie. Poczuł potężny zastrzyk ulgi. I adrenaliny.

– Gdy człowiek zostaje poddany najwyższej próbie, zmysły potrafią płatać figle – zaczął znów Ossowski.

– Kim była tamta? – Brudny pomyślał, że to jest odpowiedni moment, aby ugrać więcej czasu.

– Nikim.

– Miała imię…

– Żaneta. Chyba tak. A poza tym była bezdomną ćpunką. Jej podłe życie nie było warte funta kłaków.

– Była człowiekiem.

Ossowski niedbale machnął ręką. Najwyraźniej uznał, że słowa Igora nie zasługują na dodatkowy komentarz, tym bardziej bluzgi rzucane przez Julię. Zwyrodnialec, psychol, morderca – żadne z nich nie robiło na nim większego wrażenia. Skinął jednak na Kryżę, który pospiesznie znów wcisnął knebel w usta szarpiącej się Zawadzkiej, a gdy liczba decybeli nieco opadła, sięgnął po leżące na ławie pejcz i książkę. Odnalazł wcześniej cytowany fragment.

– Tego wieczora z całych sił chłoszczą Julię, a palce nakłuwają igłą – przeczytał na głos, po czym wyjął z leżącego na ławie pojemnika igłę do szycia. Przyjrzał się jej wnikliwie, następnie założył na palec naparstek i przeniósł wzrok na Igora. Pod maską wykwitł szyderczy uśmiech.

– Nie rób tego – zaprotestował Brudny. – Ona nie ma z tym nic wspólnego. Chciałeś mnie, to mnie masz. Ona nie zasługuje na…

– Pan nie panikuje, komisa… tfu, nadkomisarzu Brudny. Na razie tylko się przymierzam. Chyba nie słuchał mnie pan wystarczająco uważnie…

Tym razem słowa Ossowskiego zabrzmiały wyjątkowo złowieszczo. Tak się składało, że Igor pamiętał wszystko doskonale. Kolejne zdanie nie pozostawiało złudzeń, co facet planuje.

Operacji tej dokonują w chwili, gdy biskup pierdoli ją w dupę, jakkolwiek lubi ją trochę.

Brudny przełknął ślinę. Spojrzał na rozedrganą partnerkę. Nie miała nawet jak się zakryć i choć próbowała grać silną, to w głębi duszy musiała być przerażona. Gdyby ten skurwiel zechciał wprowadzić słowa w czyn, Igor nie mógłby nic zrobić. Julia na jego oczach zostałaby brutalnie zgwałcona.

Pomyślał, że musi ugrać jak najwięcej czasu, a uwagę tego gnoja skupić na sobie. Wszak nadzieja, że wyjdą z tego w jednym kawałku, wciąż była żywa. Rozejrzał się po pomieszczeniu, ale nie dostrzegł tego, czego tak bardzo szukał.

– Dlaczego to robicie? – zapytał. – Powiedz, bo… – Brudny zerknął na karnie przysłuchującego się ich rozmowie Kryżę. – Jestem w stanie zrozumieć, że ten to gołodupiec, który ledwo wiąże koniec z końcem, ale ty masz życie, o jakim marzy większość facetów na świecie. Taki… no, jak się nazywał facet z tego serialu… – Brudny postanowił nieco zmniejszyć dystans i wciągnąć oprawcę w rozmowę. – Duchovny się chyba nazywa ten aktor i…

– Masz na myśli Hanka Moody’ego. – Ossowski szczerze się roześmiał.

– Tak, jakoś tak…

– I co mu po tym? Nawet pan nie pamięta, jak się nazywał. Za dziesięć lat już nikt nie będzie pamiętał.

– O to ci chodzi?

– O nieśmiertelność mi chodzi, panie Brudny. Kto za kilka lat będzie pamiętał jakiegoś pajaca z Californication? Ale o de Sadzie, o tak, o nim pamięta każdy. I każdy go zna. Nawet jeśli nie do końca zdaje sobie z tego sprawę.

Brudny z niedowierzaniem pokręcił głową. Wypluł krwawą plwocinę, która od dłuższego czasu zbierała mu się w ustach.

– Naprawdę tak chcesz być zapamiętany? – zapytał. – Jako sadysta i morderca? Jako psychopata pastwiący się nad niewinnymi ludźmi?

– Mój przyjaciel zadba, aby pamięć o mnie nigdy nie umarła, mam rację, Konradzie?

– Taka była umowa – przyznał Kryża. – Ale ty tego nie doczekasz, szmato – warknął w stronę Brudnego. – Najpierw zabawimy się z twoją suką, a potem z tobą. Będziesz błagał o śmierć. Gwarantuję ci to.

Szczęki Brudnego znów nerwowo się zacisnęły. Jakakolwiek wzmianka o tym, że Julii mógłby spaść włos z głowy, przyprawiała go o dreszcze. Dostrzegł w jej oczach narastającą panikę i pomyślał, że gdyby tylko miał pewność, że ona wyjdzie z tego cało, dałby się obedrzeć żywcem ze skóry.

– Nie wywiniecie się z tego – syknął. – Dorwą was wcześniej niż później. Zniknięcie dwojga policjantów rozjuszy całą formację. Dopadną was i…

– Wątpię, czy będą mieli wystarczająco wiele czasu – przerwał mu Ossowski. – Ale w jednym przyznam panu rację, panie Brudny. Czas już nie gra na moją korzyść. Dlatego uważam, że powinniśmy…

– Ty… – Ta myśl runęła na Brudnego jak grom z jasnego nieba. – Ty zdychasz…

Przecież to wydawało się teraz takie oczywiste. Regularne wizyty w klinice, paskudny kaszel, blada cera, wychudzone ciało. To nie miało nic wspólnego z liposukcją. To była tylko zasłona dymna, a Ossowski był ciężko chory. Jak na zawołanie potwornie się rozkaszlał, a gdy atak minął, wyjął chusteczkę i wytarł usta. Na białym materiale błysnęły krople krwi.

– Tak, umieram – przyznał, podpierając się ręką o blat ławy. – To kwestia dni, może tygodni. Ale nie zdechnę, jak to pan ładnie ujął, na raka. Nie pozwolę na to, Konrad natomiast zadba, aby moja śmierć była widowiskowa i została zapamiętana. – Ossowski znów musiał się podeprzeć. – Ale najpierw dokończę ostatni rozdział – dodał. – I zrobię to jeszcze dziś. Pan zaś, panie Brudny, razem z Julią Zawadzką staniecie się bohaterami finałowej sceny dzieła mojego życia.

– Dorian stanie się nieśmiertelny, a ja sławny i bogaty – uzupełnił z dumą w głosie Kryża. – Prawdziwa historia polskiego de Sade’a. Przyćmimy wszystkich Geinów, Dahmerów czy Bundych. Tę historię będzie chciał poznać cały świat.

– Wy naprawdę jesteście do cna pojebani…

Brudny prychnął i gdyby nie sytuacja, w której się znajdowali, zapewne wybuchnąłby gromkim śmiechem. Ci faceci byli tak odklejeni od rzeczywistości, że od lat powinni siedzieć w pokoju bez klamek. Pozostawało pytanie, kiedy to wszystko się zaczęło i jakim cudem tak długo potrafili bezkarnie zabijać.

– Te wszystkie książki… dlatego były tak realne, mam rację? Ty tych ludzi naprawdę mordowałeś – zmienił temat, gdy zrozumiał, że ostatnie słowa nie były potrzebne. Musiał grać na czas.

– Dobry research to podstawa. Prawdziwy pisarz musi być wiarygodny w tym, co przedstawia na kartach swoich powieści. Czego dotyka. A czytelnicy nie są głupi i potrafią wyczuć fałsz. Wyniki sprzedażowe tylko to potwierdzają i… – Ossowski znów się rozkaszlał, następnie wytarł chusteczką usta i upił łyk wody. – Pan wybaczy, panie Brudny. Ta rozmowa i tak trwa już za długo, a przede mną jeszcze wiele pracy – dodał i sięgnął po książkę. Przeczytał na głos fragment, po którym Brudnego przeszyła fala dreszczy. On naprawdę planował na jego oczach Julię zgwałcić, wychłostać, w końcu pokroić jak świńską tuszę. Gdy Ossowski zaczął odpinać pelerynę, zrozumiał, że jeśli czegoś szybko nie wymyśli, to ten psychol przekuje słowa w czyny.

– A Buchenwald? – podjął, aby ugrać jeszcze trochę czasu. – To też wasza robota, mam rację? On coś wiedział…

– Od jego córki wszystko się zaczęło.

– Niewyżyta była z niej szmata – wtrącił Kryża, ale Ossowski gestem nakazał mu się zamknąć.

– To był wypadek – podjął Ossowski. – Wypadek, który otworzył mi oczy. Napisałem wtedy Dzikuskę, mój pierwszy prawdziwy bestseller. Książka sprzedała się w nakładzie pół miliona egzemplarzy. Zrozumiałem wtedy, że czytelnik oczekuje prawdy. Prawdy zaszytej w fikcji. Realizmu ukrytego w iluzji.

– Zabiliście ją, a potem podrzuciliście na kuter ojca… – Brudnemu wszystko zaczęło układać się w jedną całość. Buchenwald musiał to wiedzieć, ale nie miał dowodów. A Jaworski go wrobił, świadomie bądź nie. Dlatego tak się nie znosili. – A może po prostu się go baliście? Wiedzieliście, że wam nie popuści i prędzej czy później…

– Dość!

Ossowski znów musiał się podeprzeć. Jego forma w istocie była dość kiepska i ledwo trzymał się na nogach. To był jakiś punkt zaczepienia…

– Popatrz na siebie, człowieku – rzucił Brudny z drwiną w głosie. – Ledwo zipiesz. Rzęzisz jak dogorywający wieprz. I ty chcesz przejść do historii? Tak chcesz zostać zapamiętany? – Brudny przeniósł wzrok na ustawioną kamerę. Wykrzywił się w grymasie pogardy. – Jesteś po prostu pojebany. Pajac w masce i pelerynie.

Ossowski zastygł w bezruchu, następnie przeniósł spojrzenie na Brudnego. Igor pomyślał, że znów ugrał kilka sekund. Ego tego faceta już dawno temu wystrzeliło w kosmos, a w ostatnim czasie najwyraźniej poszybowało gdzieś poza Układ Słoneczny. Ostatnie zdanie zabolało. Dostrzegł to w jego połyskujących tęczówkach.

Zobaczył też coś jeszcze. I poczuł nagły przypływ adrenaliny.

– Kupiłeś te szmaty w lumpeksie czy w wypożyczalni strojów na Halloween? – Splunął krwią. Musiał skupić uwagę tego wariata na sobie. Jeszcze przez chwilę. Bez względu na cenę. Prychnął, a następnie zarechotał. – No spójrz na siebie. Daj mu lustro, Kryża. Żałosny dziadyga w masce i pelerynie. Wyglądasz w tym jak klaun.

Ossowski starał się trzymać emocje na wodzy, ale przychodziło mu to coraz trudniej. Brudny pomyślał, że trafił w punkt. Jeszcze chwila, pomyślał, a moment później zaczął się śmiać. Do rozpuku.

Wtedy Ossowski pękł. Gwałtownie chwycił skalpel i ruszył w jego stronę.

Nachylił się nad Brudnym i przytknął mu narzędzie do oka.

– Jedno ci wystarczy, aby zobaczyć, co zrobię tej twojej dzierlatce – syknął, ale Igor tylko się roześmiał. Strużka krwi sączyła mu się z ust, a on rechotał jak obłąkany. Ossowski zerwał z twarzy maskę i chwycił go za szczękę. Miał mocny uścisk. – Z czego rżysz? – warknął poirytowany.

Tęczówka Brudnego skupiła się na ostrzu skalpela, który powoli zagłębił się w skórę pod okiem, a następnie powędrowała w górę i zatoczyła łuk. W końcu zatrzymała się na godzinie ósmej. Na jego własnym ramieniu.

– Ktoś kiedyś powiedział, że gdy śmierć uśmiecha się do ciebie, możesz tylko odwzajemnić uśmiech – powiedział, czując, jak po policzku zaczyna sunąć strużka krwi. Wbił wzrok w oczy Ossowskiego. – Czas najwyższy, żebyś i ty się do niej uśmiechnął – dodał i znów wyszczerzył zęby.

– Z czego ty tak, kurwa, rżysz?!

Brudny znów przeniósł wzrok na swoje ramię. Siedziała na nim sporych rozmiarów mucha. Jej skrzydła połyskiwały w blasku świec.

– Pamiętasz, jak mówiłeś, że nie dasz się rakowi?

– A co to ma, kurwa, do rzeczy?

– Miałeś rację. Rak cię nie zabije. Załatwiła cię mucha. – Brudny prychnął. – Już jesteście trupami. Obaj – dodał, ponownie przenosząc przekrwione oczy na niedoszłego oprawcę.

Dopiero wtedy do Ossowskiego dotarła ponura prawda. Jego tęczówki rozszerzyły się, jakby zobaczył ducha własnej matki, a skalpel wypadł mu z dłoni i z brzękiem uderzył o podłoże. Chwilę później mucha bezwiednie zsunęła się z ramienia Igora. I też z brzękiem spadła na podłogę.
===LxciECQWZVFkVGRVZQ85AGQAZVEzUTBWY1ZhWGlYaAw8WmgNa10=

Rozdział 48

Trzydzieści sekund.

Oby wystarczyło, pomyślał Mściwój Kruszwica i włożył system kierujący dronem do plecaka, który błyskawicznie zarzucił na plecy. Wdrapał się na skarpę niczym pająk i dobiegł do drzwi balkonowych. Przestrzelił zamek i pchnął drzwi. Tłumik sprawił, że słychać było jedynie trzask pękającego drewna. Pochylony wbiegł do środka i okrążył niewielki basen wewnętrzny. Dzięki miniaturowemu dronowi znał drogę, więc poruszał się cicho i pewnie. W salonie natknął się na odpoczywającą na sofie Azjatkę, ale miała zamknięte oczy i słuchawki na uszach, przez co nawet go nie zauważyła. Przemknął obok jak kot, następnie drogą obraną przez minidrona skierował się na koniec korytarza i do pokoju z lustrami. Zapętlony marsz pogrzebowy Wagnera zagłuszał jego kroki. Ponure takty wwiercały się w mózg, podbijając i tak już wysokie tętno. Starał się oddychać miarowo, aby reagować szybko i precyzyjnie. Zbiegł po schodach piętro niżej, z pistoletem wycelowanym przed siebie, nieustannie lustrując przestrzeń.

Kolejny korytarz. Kolejne dwa pomieszczenia.

Kątem oka dostrzegł zwisające z sufitu łańcuchy. Drugi pokój był szczelnie wyłożony folią. Ale tam Igora i Julii nie było. Jeszcze jeden. W końcu drzwi numer cztery. Zamknięte.

Wymierzył kopniaka, ale zamek trzymał mocno. Drzwi były solidne. Przycelował. Odwrócił głowę i dwukrotnie nacisnął spust. Mechanizm posypał się w drobny mak. Naparł całym ciężarem ciała na drzwi. Trzask drewna, znajome głosy, marsz Wagnera.

Świece.

Znikający fałd czarnej peleryny w drzwiach po drugiej stronie sali.

– Uważaj!

Mściwój zadziałał instynktownie. Uchylił się przed atakiem Kryży, następnie sparował cios i założył dźwignię na łokieć. Nie patyczkował się i użył całej siły. Kość strzeliła jak zapałka, a przedramię nagle stało się luźne jak u zepsutego manekina. Pomieszczenie rozdarł ryk napastnika, a pokaźny nóż wypadł mu z dłoni. Kruszwica kopnął go pod ścianę i powalił agresora na podłogę z taką siłą, że rozległ się kolejny trzask. Nos? Szczęka? Czaszka? Niespecjalnie się tym przejmował. Po prostu przygniótł kolanem zwiotczałe ciało do podłogi i nie bacząc na to, że jedna ręka jest wyłamana ze stawu, wykręcił obie za plecy i spiął je kajdankami.

Gdy tylko uporał się z Kryżą, czym prędzej podbiegł do Igora.

– Nic ci nie jest? – zapytał, odpinając pasy unieruchamiające jego ręce.

– Szybciej nie mogłeś?

– Mogłem, ale…

– Dobra, później. Odpinaj. Drugi spierdolił.

– Widziałem.

Kruszwica uwolnił najpierw jego ręce, następnie nogi, Brudny sam odpiął rzemień na wysokości szyi. Gdy wstał z krzesła, od razu podbiegł do Julki.

– Przepraszam… – rzucił, grzebiąc przy dybach.

– Dorwę go! – krzyknął Kruszwica.

– Nie! On jest mój! – odwarknął Brudny, nie mogąc sobie poradzić z mechanizmem. W końcu uchwycił twarz Julii, spojrzał jej w oczy. – Mściwój cię uwolni i…

– Idź! – odparła. Miała tak samo przekrwione oczy jak on. – Idź i wyrwij skurwielowi serce – dodała gniewnie.

Igor skinął ze zrozumieniem i pocałował ją w czoło, następnie posłał Kruszwicy wymowne spojrzenie. Rozumieli się bez słów i po chwili Brudny miał już w rękach swoją broń.

– Nigdy ci tego nie zapomnę – powiedział, przeładowując pistolet.

– Rób, co musisz.

Brudny wytarł krew z policzka i pobiegł za Ossowskim. Gdy znikał w korytarzu, w jego głowie dźwięczały słowa Julii i Mściwoja. Ona wyraziła się jasno. On nie oceniał.

Pomyślał, że gdy go dopadnie, to naprawdę wyrwie mu serce gołymi rękoma.
===LxciECQWZVFkVGRVZQ85AGQAZVEzUTBWY1ZhWGlYaAw8WmgNa10=

Rozdział 49

Brudny podążał śladami spoconych stóp.

Odciski na płytach z włoskiego marmuru prezentowały się, jakby zostały wymalowane połyskującą farbą. Oświetlony lampami ledowymi korytarz wyprowadził go na piętro, gdzie znajdowała się nieznana mu część rezydencji. Poruszał się szybko, ale ostrożnie. Nie musiał się spieszyć. Ossowski nie miał dokąd uciec, no chyba że do bunkrów, jeśli miał dodatkowe ukryte przejście. Tam jednak, w samej pelerynie i bez butów, w stanie, w jakim się znajdował, zmarłby z wychłodzenia w ciągu kilku godzin.

– Taki koniec ci nie przystoi, co? – mruknął do siebie. Był pewny, że Ossowski tego nie zrobi. Jego ego nie pozwoliłoby mu zdechnąć wśród szczurów.

Na dywanie zgubił trop, więc zaczął zaglądać do kolejnych pomieszczeń. Sypialnia z łóżkiem z baldachimem, łazienka z jacuzzi, ogromna biblioteka, druga sypialnia. Ossowski miał rozmach i można się było pogubić. Igor pomyślał, czy go nie wywołać, ale zrezygnował z pomysłu. Jeszcze wyszedłby z podniesionymi rękoma i zażądał adwokata. I byłby ból głowy…

Igor nie chciał mieć bólu głowy.

W pewnym momencie poczuł podmuch zimnego powietrza. Zatrzymał się, próbując wyłowić odgłosy przebijające się przez snujący się gdzieś z wnętrza domu marsz pogrzebowy Wagnera. Wydało mu się, że dochodzi z kolejnego pomieszczenia. Drzwi do niego były uchylone, ale panowała w nim kompletna ciemność. Ostrożnie uchylił skrzydło i poszukał palcami włącznika światła. Gdy mrok ustąpił, rozejrzał się po pokoju. Wypełniały je artefakty z dalekich podróży. Afrykańskie maski, włócznie, posążki, samurajskie miecze i noże z bogato zdobionymi rękojeściami. Na ścianach wisiały drewniane mapy kontynentów, zegary pokazujące godziny w różnych częściach świata, na komodzie stał ogromny globus. Wszystko to potrafiło przykuć uwagę, ale gdy usłyszał skrzek mewy, a jedna z zasłon delikatnie zafalowała, skupił się na konkretach. Uniósł Walthera i ostrożnie ruszył w obranym kierunku.

Stawiając kolejne kroki, czuł narastający niepokój. Coś mu tu nie grało. Nie był sam. Z pistoletem w dłoni czuł się jednak bezpiecznie. Atłasowa zasłona znów lekko zafalowała, a za nią wybrzuszył się jakiś kształt. Pomyślał, że facet byłby idiotą, gdyby myślał, że skryje się za kawałkiem materiału. Poza tym w jakim celu otwierałby drzwi balkonowe?

Niech ma jakąś broń, zamarzył Brudny. Niech trzyma w ręku pistolet, nóż, cokolwiek. Nie miał zamiaru go zatrzymać. Skuwać tym bardziej. Za to, co zrobił Julii, kara mogła być tylko jedna.

Coś skrzypnęło. Zerknął w tamtym kierunku. Przejście do drugiego pomieszczenia oddzielały przesuwne drzwi w stylu japońskim. Były lekko uchylone. Uspokoił oddech, wytarł pot z czoła. Wtedy kątem oka dostrzegł to, czego w pierwszej chwili nie wychwycił. Na ścianie, wzdłuż której kroczył, brakowało jednego elementu. Bogato inkrustowana pochwa na jeden z kilku zawieszonych mieczy samurajskich była pusta. Uśmiechnął się pod nosem. To rozwiązywało ewentualne wątpliwości. Tak moralne, jak proceduralne.

– Wyłaź – wychrypiał, ale odpowiedziała mu cisza. Kolejny podmuch lodowatego wiatru szarpnął firanką, a z zewnątrz doleciał skrzek przelatującej mewy. Pomyślał, że nie będzie powtarzał. Chwycił stojący na komodzie posążek Buddy i grzmotnął nim w zasłonę.

– Arghhh!

– Wyłaź, kurwo! – warknął, a chwilę później sięgnął po pokaźnych rozmiarów świecę. Poprawił jeszcze mocniej, a zza zasłony dobył się kolejny jęk. Chwilę później Ossowski wyłonił się z ukrycia. Poza peleryną był nagi i nie miał w rękach samurajskiego miecza ani żadnej innej broni.

– Aresztujesz mnie? – wysyczał cynicznie, trzymając się za lewy bok.

– To nie Ameryka – odparł kąśliwie Brudny.

– No tak… – Ossowski zrobił krok w jego kierunku. – W takim razie musi mnie pan zatrzymać, panie władzo – dodał i wyciągnął w jego kierunku swoje dłonie.

Brudny pomyślał, że to nie może się tak skończyć. Facet był przecież milionerem. Jego adwokaci zrobią z niego wariata, a on spędzi ostatnie dni w jakimś ciepłym szpitalnym łóżku, udzielając kolejnych wywiadów i napawając się swoim morderczym dziełem. Będzie zajadał się dubajską czekoladą, odbierał listy od zakochanych psychofanek i klepał po tyłkach urodziwe pielęgniarki.

Nie, kurwa! Ossowski na taki koniec nie zasługiwał! Musiał umrzeć tu i teraz. Ze świadomością, że zdycha jak bezpański pies, a jego wyimaginowana sława nigdy nie nabierze medialnego rozpędu.

– Nie tym razem. – Brudny mocniej zacisnął palce na rękojeści Walthera. W ciszy dało się słyszeć zgrzyt napinanych ścięgien. Delikatnie naparł na spust.

– Zastrzelisz mnie? – Ossowski zarechotał. – Proszę bardzo! – Rozłożył ramiona. – Strzelaj, glino! Zrób to! Oddasz mi największą przysługę. Już widzę nagłówki światowych gazet. Już widzę te wszystkie breaking news. Nadkomisarz Igor Brudny zastrzelił polskiego markiza de Sade’a. Zamordował go w jego własnym domu. Nagiego i bezbronnego. To dopiero będzie hit.

Brudny nerwowo zacisnął szczęki. Ale ten skurwiel miał rację. Jeśliby nacisnął spust, tylko wyświadczyłby mu przysługę. A sam, i to w najlepszym razie, straciłby odznakę, reputację i cały zawodowy dorobek. W najgorszym wypadku trafiłby za kratki.

– W pudle masz pewnie wielu przyjaciół, co? – Ossowski nie przestawał prowokować. – Ucieszą się, gdy zobaczą, kto do nich dołączył? Jak myślisz, będziesz miał branie?

Ossowski potrząsnął wyciągniętymi dłońmi. Wyglądał jak chodząca śmierć.

– No zakuj mnie, panie władzo! Jestem bezbronny i chcę się poddać czynnościom. Tak to się u was mówi? Czynnościom. Zawsze śmieszyła mnie ta policyjna nowomowa.

– Zamknij ryj!

– To strzelaj! – Ossowski znów rozłożył ręce, jak Chrystus na krzyżu. – Strzelaj i to skończ! Zabij mnie! – dodał i się rozkaszlał. Ukląkł i wypluł krwawą plwocinę. Wytarł ją wierzchem dłoni. – A może zastrzelisz mnie, jak jestem na kolanach? Jak by to wyglądało na czołówkach gazet?

Brudny pomyślał, że to nie tak miało wyglądać. Nie tak to miało wyglądać!

Ossowski znów zarechotał. Szyderczo, wściekle, triumfalnie.

– Wygrałem, glino – rzucił. – Wygrałem, czy tego chcesz, czy nie. Już wkrótce stanę się słynniejszy od papieża, a ty nic z tym nie będziesz mógł zrobić.

– Tak ci się tylko wydaje – odparł Brudny i przeładował.

– Igor!

Głos Kruszwicy wybrzmiał jak echo z otchłani.

– Igor, nie rób tego! On właśnie tego chce.

– Nie wpierdalaj się.

Pokój znów rozbrzmiał chrapliwym śmiechem Ossowskiego. Obecność świadka tylko dodała mu paliwa.

– Jak to zrobisz, to nawet ja cię z tego nie wybronię. – Głos Kruszwicy stał się bardziej ugodowy. – Nie dawaj mu satysfakcji. Nie rób sobie…

– On nie zasługuje, żeby żyć.

– A ty nie zasługujesz, żeby spieprzyć sobie życie.

Brudny zamknął oczy. Odetchnął. Pomyślał, że ten chłopak gówno wie o życiu. Szczęśliwe dzieciństwo, koledzy z blokowiska, szkoła, randki, mata, puchary. Nie zszedł na złą drogę, bo miał trochę więcej oleju w głowie niż mniej rozgarnięci kompani, ale choć praca w policji pozwoliła mu uchylić wrota mrocznej strony ludzkiej egzystencji, to tak naprawdę nigdy nie odczuł tego na własnej skórze. Mściwój nie miał pojęcia, co znaczy mieć spieprzone życie.

– Zrobisz, co uznasz za stosowne – odparł i otworzył oczy, następnie wycelował lufę Walthera w pierś gospodarza. Kąciki ust Ossowskiego znów się uniosły. Chwilę później triumfalnie zarechotał.

Brudny jeszcze przez chwilę wpatrywał się w przekrwione oczy Ossowskiego. Próżno było w nich szukać strachu przed śmiercią. On w istocie już dawno się z nią pogodził. Wyzierały z nich pycha i zuchwałość. Nie bał się umrzeć.

Gdy Igor podjął ostateczną decyzję, sytuacja nieoczekiwanie wymknęła się spod kontroli.
===LxciECQWZVFkVGRVZQ85AGQAZVEzUTBWY1ZhWGlYaAw8WmgNa10=

Rozdział 50

Wszystko trwało ułamki sekund.

Kruszwica w dwóch susach doskoczył do Azjatki w momencie, gdy ta już unosiła błyszczące ostrze katany. Z początku obłąkańczy rechot Ossowskiego odwrócił jego uwagę od dyskretnie rozsuwanych drzwi za plecami Igora, ale gdy przez szparę prześlizgnęła się filigranowa postać, zareagował instynktownie.

Nie strzelił, zamiast tego przechwycił jej opadające wątłe przedramię, które zatrzymało się w powietrzu, jakby nagle zderzyło się z niewidzialną ścianą, następnie chwycił za zaciśnięte na uchwycie miecza palce i płynnym ruchem zmienił trajektorię opadającego ostrza. Usłyszał chrupnięcie, a następnie pomieszczenie wypełnił piskliwy kobiecy krzyk. Zanim szpony Azjatki wbiły się w skórę na jego policzku, katana zdążyła z brzękiem wylądować na podłodze.

– Szybka z ciebie bestia… – syknął, gdy sprowadził ją do parteru. Na jego twarzy natychmiast wykwitły cztery krwawe pręgi. Wykrzyczała mu coś w odpowiedzi, ale nie zrozumiał z jej bełkotu absolutnie nic. Gdy spętał jej trytytką dłonie za plecami, uniósł wzrok na Brudnego. Igor wpatrywał się w nich jak odurzony. – Ossowski ci spierdala – rzucił od niechcenia.

Brudny przeniósł wzrok w miejsce, gdzie przed chwilą klęczał Ossowski. Nie było go tam, ale nie przejął się tym zbytnio, bo jego postać właśnie znikała za framugą drzwi balkonowych. Pomyślał, że to nawet lepiej. Facet i tak nie miał dokąd uciec, a w samej pelerynie i na bosaka daleko nie zajdzie.

– Pogadamy o tym później – rzucił w stronę Kruszwicy i ruszył w stronę wirujących zasłon.

– Igor…

Brudny przystanął, ale się nie odwrócił. Obserwował, jak Ossowski zbiega po zakręconych schodkach prowadzących na plażę.

– Nie rób niczego, czego później możesz żałować.

Igor pomyślał, że chłopak niespecjalnie przejął się jego słowami. Raz mu już wyartykułował bardzo wyraźnie, że nie życzy sobie jego zasranych porad. Ale nieoczekiwanie zamiast złości poczuł do niego jeszcze większy szacunek.

– Dzięki za radę – odparł, nie odwracając się, po czym szarpnął zasłonę i wyszedł na balkon. Natychmiast owionął go lodowaty wiatr od morza. Powiódł wzrokiem za umykającym Ossowskim. Grzęznął w piachu, potykał się, raz odwrócił się i spojrzał przez ramię, a chwilę później nogi się pod nim ugięły i upadł. Pozbierał się, ale jego los już był przesądzony, bo cokolwiek by zrobił, nie miał najmniejszych szans się z tego wykaraskać. Teraz to on był zwierzyną. Zapędzoną w pułapkę, przerażoną, bezbronną. Zdaną na łaskę i niełaskę tego, który właśnie powolnym krokiem zaczął schodzić po schodach w kierunku plaży.

Brudny w istocie się nie spieszył. Delektował się tym momentem. Jego strachem, jego lękiem. Ossowski nie miał dokąd uciec, bo z jednej strony był on, a z drugiej wzburzone morze. Zimny wiatr targał jego peleryną na wszystkie strony, co chwilę odsłaniając nagie pośladki. Wyglądał żałośnie. Jak karykatura człowieka. Upadał, podnosił się, ale za każdym razem z coraz większym trudem. Zaczął się czołgać, drapać mokry piach, w końcu pełznąć niczym jakiś niezgrabny płaz, wypaczenie matki natury.

Gdy dobrnął do linii brzegu, a pierwsza ze sztormowych fal spowiła jego wychudzone ciało, zupełnie opadł z sił. Brudny wciąż się nie spieszył. Kroczył powoli, konsekwentnie. Morskie fale pieniły się przy brzegu, horyzont czerniał, zlewając się z morzem, wiatr dął niemiłosiernie, lodowaty, przenikliwy, śmiercionośny. W końcu stanął nad skulonym w pozycji embrionalnej Ossowskim. Przez dłuższą chwilę wpatrywał się, jak walczy o życie.

– Tak właśnie kończą tacy jak ty – powiedział, kucając nad trzęsącym się z zimna pisarzem. Jego rachityczne palce wyginały się nienaturalnie, pokracznie. – Twoje zasrane dzieło nigdy nie ujrzy światła dziennego. Zadbam o to. Masz to jak w banku.

– Wez-wij ka-ret-kę…

Brudny prychnął i dotknął obu kieszeni.

– Widzisz, Dorian. Tak się składa, że… – Igor smętnie pokręcił głową – wszystko mi zabraliście. Telefon też. Zdechniesz tu, a ja będę na to patrzył.

– Mam swoooje praaawaaa…

– Ty już nie masz żadnych praw.

Na plaży pojawiła się migająca niebieska poświata parkujących przy willi radiowozów. Brudny obrócił się przez ramię. Dostrzegł brnącą w piachu postać. Julia, opatulona w szarpane wiatrem koce, była już tylko kilkadziesiąt metrów od nich. Chwilę później z powrotem przeniósł wzrok na Ossowskiego. Jego ciałem zaczęły wstrząsać drgawki.

– Bła-gam…

– Błagaj ją.

Brudny podniósł się z kucek i odwrócił się w kierunku zbliżającej się partnerki. Objął ją, gdy dotarła do brzegu.

– Twoja decyzja – oznajmił, gdy kolejna fala dosięgła ich butów, oblewając trzęsące się ciało Ossowskiego. Julia przez dłuższą chwilę wpatrywała się w trupioblade ciało dogorywającego mordercy. Jej oczy gorzały nienawiścią i Brudny pomyślał, że zaraz się na niego rzuci i rozszarpie ścierwo gołymi rękoma. Zamiast tego spojrzała mu w oczy, a potem przeniosła wzrok na parkujący na skraju plaży ambulans.

– Ten śmieć nie jest tego wart – powiedziała i złapawszy Igora za rękę, szarpnęła go w przeciwnym kierunku. Gdy zrobili kilka kroków, puściła ją i wróciła do Ossowskiego, a następnie wymierzyła mu potężnego kopniaka w krocze. Brudny aż się skrzywił. – Tego jednak nie mogłam sobie odmówić – oznajmiła, gdy wróciła do partnera. Igor nie skomentował i chwilę później oboje niespiesznie ruszyli w stronę willi.
===LxciECQWZVFkVGRVZQ85AGQAZVEzUTBWY1ZhWGlYaAw8WmgNa10=

Epilog

Tydzień później

Igor Brudny zgniótł w dłoni kubek po kawie i wyrzucił go do kosza na śmieci. Pogrzebał palcem w uchu, bo swędzenie nie odpuszczało. Wydłubał z wnętrza kanału słuchowego mieszankę łoju, złuszczonego naskórka i przepisanej maści, niechętnie spojrzał na paznokieć i wytarł wszystko w chusteczkę. Ona też wylądowała w śmieciach.

Skinął pilnującemu drzwi policjantowi o nijakiej twarzy, a ten włożył klucz do zamka i go przekręcił, następnie otworzył je i wszedł do środka niewielkiego pomieszczenia. Brudny przekroczył próg zaraz za nim. Na środku stał stół i dwa krzesła, na jednym z nich siedział wymizerowany mężczyzna. Łokcie miał oparte o blat, ręce złożone niczym do pacierza, jedną wspartą na temblaku, głowa zwisała, jakby miała zaraz odpaść od korpusu. Poruszył się dopiero w momencie, gdy funkcjonariusz zdjął mu kajdanki. Rozmasował nadgarstki i uniósł wzrok, ale Brudny nie zaszczycił go spojrzeniem, zamiast tego wymownie skinął mijającemu go strażnikowi. Przeniósł wzrok na mężczyznę przy stole, dopiero gdy usłyszał za plecami zgrzyt zamykanych drzwi. Przez dłuższą chwilę milczał, w końcu wyjął z kieszeni płaszcza papierosy, wygrzebał jednego i zapalił. Paczkę rzucił na stół. Usiadł. Zaciągnął się, następnie okręcił w palcach zapalniczkę i posłał ją w kierunku mężczyzny po drugiej stronie stołu. Zatrzymała się na skraju blatu, tuż przy jego dłoni. Wtedy facet uniósł wzrok i spojrzał Brudnemu w oczy.

– Przyszedłeś napawać się swoim zwycięstwem? – zapytał, ale Brudny nie odpowiedział. Zamiast tego zaciągnął się i powoli wydmuchał dym. – To przecież nie w twoim stylu, mam rację?

I tym razem Igor postanowił milczeć. Przypatrywał się mężczyźnie bez wyrazu, jakby zamiast żywego człowieka po drugiej stronie siedział manekin albo kukła.

– No co się tak gapisz? – zapytał facet. – Myślisz, że nie znam tych waszych gierek? Po co tu przylazłeś? Mów, bo jak nie, to…

– To co?

Konrad Kryża zamilkł, jakby odjęło mu mowę. Nerwowo przełknął ślinę, szukając sensownej odpowiedzi. Brudny zdążył się zaciągnąć i wydmuchać dym. Strzepał nadmiar tytoniu do popielniczki, oparł łokcie o blat i nieco skrócił dystans.

– Przyszedłem tu, bo chcę wiedzieć, co ubzdurało się w tych waszych łbach, że zrobiliście to, co zrobiliście – powiedział.

– Powiedziałem już wszystko.

– Nie mnie. I nie wszystko.

Kryża prychnął nerwowo, następnie sięgnął po papierosa i zapalił. Wydmuchał dym wprost w twarz Brudnego.

– Teraz to już nie chce mi się z tobą gadać – rzucił. – Miałeś okazję mnie wysłuchać, ale jej nie wykorzystałeś. Możesz pocałować mnie w dupę.

– A jednak powiesz mi wszystko, jak na spowiedzi.

– Czyżby?

Brudny nie odpowiedział. Zawsze wychodził z założenia, że mniej znaczy więcej. Brać na huki można było leszczy, którzy dali się złapać na sprzedaniu działki maryśki albo włamie do garażu. Takich jak Kryża należało traktować z odpowiednim szacunkiem. Pozwolić, aby te najstraszniejsze, bo niewypowiedziane groźby wybrzmiały w ich głowach samoistnie. Wtedy wyobraźnia robiła resztę roboty.

Odczekał do momentu, gdy przed oczami rozmówcy zwizualizowały się konsekwencje ewentualnej odmowy współpracy. Niemal widział, jak w drżących tęczówkach Kryży przewijają się sceny z dogłębnych perforacji Sebastiana Ogórka. A skoro takie przyjemności mógł przy herbacie z naczelnikiem więzienia w Sztumie załatwić skazanemu nijaki prokurator, to wystarczyło poczekać, aż Kryża uzmysłowi sobie, jakie atrakcje może zapewnić mu ktoś taki jak Brudny.

– Rozmawiałeś z Dorianem? – zapytał, próbując ukryć zdenerwowanie.

Brudny przytaknął, choć trudno to było nazwać rozmową. Już wtedy Ossowski bardziej przypominał warzywo niż człowieka. Przyszedł do niego, gdy ten leżał w szpitalu podłączony do aparatury podtrzymującej życie.

– Posłuchaj mnie uważnie – powiedział, gdy usiadł przy jego łóżku. Ossowski nie mógł zaprotestować, bo nie był w stanie ani mówić, ani nawet oddychać bez maski tlenowej. Mógł jedynie słuchać. – Niedługo umrzesz. Lekarze twierdzą, że w ciągu kilku dni, może nawet godzin. Procesu zatem nie doczekasz. Ale chcę, żebyś wiedział jedno. Nie będziesz sławniejszy, niż jesteś. I nie zapiszesz się w historii. A przynajmniej nie tak, jak byś sobie tego życzył. – Brudny zrobił pauzę i przez dłuższą chwilę przypatrywał się drżącym tęczówkom Ossowskiego. – Sprawa wypłynie, owszem, ludzie będą gadać, coś tam poględzą w telewizji i internetach. Ale gwarantuję ci, że w obiegu nie pojawi się żadne nagranie, a twoje pseudodzieło nigdy nie ujrzy światła dziennego. To już nawet nie kwestia wyroku sądu, który podjął taką decyzję. To obietnica, którą ci składam, zanim ostatecznie trafisz do piachu i zeżrą cię robaki.

W tym momencie wykres na kardiomonitorze zaczął przyspieszać, podobnie jak charakterystyczne pikanie. Igor pogrzebał w uchu, z którego wyjął porcję brudnej woskowiny. Przybliżył palec do oczu Ossowskiego.

– Gdy zdechniesz, pozostanie po tobie jedynie takie coś. Niewarte uwagi ścierwo, totalne zero, nic. I masz to u mnie jak w banku – dodał i wytarł brud w pościel. Chwilę później do pokoju weszła pielęgniarka i kazała mu opuścić salę. Nie protestował. W półżywych oczach Ossowskiego ujrzał to, na czym najbardziej mu zależało. Kilka godzin później dotarła do niego informacja, że pacjent dostał zapaści, po której zapadł w śpiączkę i do tej pory się nie obudził.

O tym wszystkim Brudny jednak Kryży nie powiedział. Facet po prostu na to nie zasługiwał, poza tym taka wiedza była mu absolutnie zbędna. Igor wymownie spojrzał na zegarek, po czym ponownie przeniósł wzrok na rozmówcę. Potrafił być przekonujący bez używania słów. A przekaz był jasny – dożywocie we względnym spokoju albo dożywotnie jebanie w dupę. Wybór należał do Kryży.

– Nagrywasz to? – Kryża zerknął na zamocowaną pod sufitem kamerę.

– Nie.

– Więc po co ci to?

– Bo próbuję zrozumieć. – Brudny zgasił niedopałek w popielniczce. – Długo babram się w tym gównie i miałem do czynienia z różnymi pojebami, ale takich dwóch jak wy to jeszcze na swojej drodze nie spotkałem.

– Toś mało widział.

– Mów.

Kryża zaciągnął się i zamknął oczy. Przez dłuższą chwilę milczał, jakby rozważał, czy warto brnąć w tę rozmowę. W końcu jednak otworzył powieki, westchnął, raz jeszcze zerknął na kamerę, a następnie przeniósł wzrok na Brudnego.

– Pamiętasz, jak ci mówiłem, że między mną a Ossowskim się pochrzaniło? – zapytał, a Brudny skinął głową. – I tak, pochrzaniło się. On zaczął wtedy robić karierę. Mnie olał ciepłym moczem. I choć szło mu tak sobie, to jednak z każdą kolejną książką się rozkręcał. Dbał o wizerunek faceta, który zawsze robi porządny research. Powtarzał to jak mantrę. W każdym wywiadzie. I tak jak podejrzewałem, zabił tamtego bezdomnego, a potem to opisał. Nie miałem jednak wówczas dowodów. Jedynie przypuszczenia. Byłem na niego tak wkurwiony, że nawet poszedłem z tym na policję, ale mnie wyśmiali. Informacja jednak do niego dotarła, bo miał kontakty. Krótko później zaprosił mnie na wódkę…

– Gdzie?

– Wtedy jeszcze mieszkał w Gdańsku. Miał chatę po ojcu marynarzu, który dorobił się na przemycie. Wiem, że miał ciężką rękę i wychowywał go surowo, zwłaszcza po śmierci matki, która zmarła na raka, gdy Dorian miał dziesięć lat. W każdym razie stworzył tam taki pokój zabaw, gdzie ściągał dziewczyny. Taki w stylu Greya. Zawsze był przystojny, więc nie miał z tym problemu, a gdy zaczął odnosić pierwsze sukcesy, drzwi w jego chacie się nie zamykały. – Kryża zgasił papierosa i od razu zapalił kolejnego. – Gdy przyszedłem, okazało się, że też nie jest sam. Towarzyszyła mu atrakcyjna młoda blondynka.

– Córka Buchenwalda…

Kryża przytaknął.

– Znana była z tego, że nie trzeba było chodzić z nią za rękę. Usiedliśmy, zaczęliśmy pić, Dorian posypał koksu, ona zaczęła się do mnie kleić. Była strasznie nagrzana, a do tego wulgarna. Też się nakręciłem, zresztą chyba coś mi dosypał, bo dziwnie się czułem. Gdy zaproponowali trójkąt, nie byłem w stanie odmówić. Niestety… – Kryża westchnął – w pewnym momencie sytuacja wymknęła się spod kontroli.

– Co się stało?

– Młoda była bardzo wyuzdana. I ekstremalnie uległa. Taka nimfomanka do kwadratu. Robiliśmy z nią, co chcieliśmy. A ona nieustannie nas nakręcała. Chciała więcej i ostrzej. Chciała, żeby ją wyzywać, szarpać, chłostać i podduszać. Ta laska naprawdę była popierdolona. I wtedy mnie poniosło.

– Co jej zrobiłeś?

– To był wypadek.

– Co zrobiłeś?

– Sama założyła sobie ten worek na łeb. Twierdziła, że gdy jest podduszana, przeżywa najsilniejsze orgazmy. No to ją poddusiłem…

– Zabiłeś ją?

– Mówiłem, że to był wypadek. W trakcie takiej akcji nietrudno o to, aby się zagalopować. Połapałem się, że nie oddycha, dopiero wtedy, gdy doszedłem.

– I?

– Spanikowałem, bo byłem pijany i naćpany. W pewnym momencie chciałem nawet wezwać karetkę, ale wtedy Dorian mnie powstrzymał.

– Dlaczego?

– Bo… – Kryża zrezygnowany pokręcił głową – on to wszystko sobie zaplanował. Chciał mieć na mnie haki, w razie gdybym dalej robił mu koło pióra, dlatego zaprosił mnie do siebie i nafaszerował jakimś gównem, a potem podsunął tę nimfomankę. Wszystko to nagrał ukrytą kamerą, ale chyba nawet on się nie spodziewał, że to zajdzie tak daleko. Gdy pokazał mi taśmę, zrozumiałem, że jestem w dupie. I że ma mnie w garści.

– I dlatego zaczęliście zabijać? To się nie klei, Kryża. Nic a nic.

– Zaproponował, aby pozbyć się ciała. Uległem mu, zresztą jak zwykle. Potem zrozumiałem, że sam miałby nieprzyjemności, ale wtedy nie myślałem trzeźwo. Jego plan miał sens, bo stary Buchenwald znany był z wybuchów złości, a cały Hel wiedział, że nie dogaduje się z córką. Dlatego w nocy podrzuciliśmy ciało na jego kuter, a na miejscu wypatroszyliśmy zwłoki znalezionymi na pokładzie nożycami do sieci. Policja nie miała wątpliwości, do kogo należały, a że sprawą zajął się Jaworski, który lubił proste rozwiązania, Buchenwald stał się głównym i w zasadzie jedynym podejrzanym. Pogrążył go brak twardego alibi. Sąd skazał go na dwadzieścia pięć lat.

– To wciąż nie tłumaczy tego, co stało się później…

– Bo to nie takie proste.

– To jest proste. – Brudny nachylił się nad stołem. – Zabijaliście niewinnych ludzi. Torturowaliście ich. Dlaczego?

Kryża spuścił wzrok. Zgasił papierosa w popielniczce i przez dłuższą chwilę wpatrywał się w unoszący się dym z niedopałka.

– Gdy zbyt długo wpatrujesz się w otchłań, to ta otchłań zaczyna wpatrywać się w ciebie. Fryderyk Nietzsche – powiedział bez wyrazu. – Ty chyba powinieneś coś o tym wiedzieć, mam rację?

Brudny przełknął ślinę. Kryża trafił w punkt. Jego życie w istocie od zarania przypominało bezdenną otchłań. Dzieciństwo w sierocińcu hieronimek było piekłem w dosłownym tego słowa znaczeniu. Gwidona, księża pedofile, zwyrodniali wychowankowie. Lęk, ból, cierpienie. Przetrwał jednak lata gehenny i mógł wybrać sobie inny los. Zostać mechanikiem, kierowcą albo hodowcą jebanych motyli, ułożyć sobie życie u boku jakiejś kobiety, spłodzić dzieci, posłać je do szkoły, płynąć z prądem, cieszyć się tym, co ma. A jednak postanowił wejść w to bagno jeszcze głębiej. Zostając policjantem wydziału kryminalnego, z pełną świadomością konsekwencji wdepnął w nie po pas, a ono z każdym upływającym tygodniem, miesiącem, rokiem pochłaniało go coraz bardziej. Z czasem utkwił w nim po szyję i ledwo łapał oddech, aby utrzymać się na powierzchni. Otaczający go świat stał się światem patologii, dewiacji, wynaturzeń, a wszystko to na jego własne życzenie. I owszem, mógł to sobie tłumaczyć tym, że walczy z tym złem, że sprzeciwia się powszechnej niesprawiedliwości i staje w obronie niewinnych. Ale choćby powtarzał to sobie każdego dnia, to nie mógł uciec od oczywistej prawdy – Igor Brudny każdego dnia wpatrywał się w otchłań, otchłań zaś nie zamierzała odwracać wzroku. I przez te wszystkie lata regularnie wpatrywała się w niego.

– Spodobało się wam? – zapytał.

– Zwał, jak zwał.

– To za mało.

– Trudno tu o logiczne wyjaśnienie. Może poza tym, że wszyscy z natury jesteśmy drapieżnikami. – Na ustach Kryży pojawił się blady uśmiech. – Tak, to chyba dobre porównanie. To trochę jak ze zwierzętami. Gdy taki niedźwiedź czy lew raz posmakuje ludzkiego mięsa, potem trudno mu wrócić do starego menu.

Więcej informacji Brudny zdobył od Pałki, która maglowała Kryżę godzinami. Umówili się dzień później w jednej z sopockich knajp na Monciaku.

– To, co ci powiedział, to tylko część prawdy – przyznała. – Obaj bez wątpienia mieli profile psychopatyczne, z czego nie do końca musieli zdawać sobie sprawę. Ale od samego początku wyrażali fascynację złem jako takim. Te ich blogi czy strony o zacięciu horrorowym to teoretycznie nic złego. Wielu młodych ludzi w ten sposób testuje swoje granice. Do czasu.

– Czyli?

– Problem pojawia się wtedy, gdy w takie treści wsiąkną osoby o wyraźnych skłonnościach do przemocy. Ossowski z początku przekuł to w pisanie. I koślawo postrzegany profesjonalizm z tym związany. Efektem tego było zamordowanie tego bezdomnego, aby jak najdokładniej przedstawić taką sytuację w swojej książce. Gdy zrobił to raz i nie poniósł konsekwencji, co więcej, książka odniosła sukces, poczuł się bezkarny. Gdy udało się z córką Buchenwalda, a dodatkowo oszukał wymiar sprawiedliwości, który za jej śmierć skazał ojca, ubzdurał sobie, że jest… – Pałka zrobiła krótką pauzę – geniuszem zbrodni?

– Kryża twierdził, że to był wypadek…

– I tego bym nie wykluczała. Ale to niczego w tej kwestii nie zmieniało. Co więcej, Ossowski pozbył się ostatniego hamulcowego w postaci depczącego mu po piętach Kryży. Taśma, na której widać było moment, gdy podczas brutalnego seksu ten drugi dusi workiem młodą dziewczynę, stała się gwarancją tego, że będzie siedział cicho. To rozbestwiło Ossowskiego jeszcze bardziej. Zaczął szukać kolejnych inspiracji i zgarniał z ulicy ludzi z marginesu. Wielu ciał do tej pory nie udało się zidentyfikować. Bezdomni, ćpuny, imigranci bez papierów, czyli ludzie duchy. Wybierał mądrze, a że szybko zdobył pozycję i zakolegował się z policjantami, to wiedział, co w trawie piszczy, a przy okazji sprytnie odsuwał od siebie ewentualne podejrzenia. Zresztą od momentu przeniesienia się do swojej rezydencji na Helu nie zostawiał ciał. Zgarniał ludzi z ulicy, zwykle wykorzystując ten czy inny fortel. Ofiary się nabierały, a potem to już wiadomo. Większość najsłynniejszych seryjnych morderców miało bardzo podobny modus operandi. Ci zaś, którzy pozbywali się zwłok albo zakopywali je w swoich ogródkach, zwykle cieszyli się wolnością najdłużej.

– A ta ich relacja? Na czym polegała?

– Kryża przyznał, że od lat ciążyła mu świadomość, że wiecznie jest w cieniu kolegi. Stąd wzięły się nieporozumienia między nimi. Gdy po zabiciu córki Buchenwalda znalazł się w pułapce bez wyjścia, zrozumiał, że musi schować dumę do kieszeni. Przyznał też, że z czasem dostrzegł w tym swoją szansę na zbudowanie kariery, której tak bardzo zazdrościł Ossowskiemu. Uzbroił się więc w cierpliwość i czekał na swój moment, zwłaszcza że wiedział o chorobie nowotworowej, z którą Ossowski mierzył się od dwudziestego drugiego roku życia. To tak zwany kostniakomięsak, złośliwe bydlę, ale wcześnie zdiagnozowane pozwala żyć długo. Dwie operacje i kilka chemioterapii pomogły w remisji, ale po latach choroba wróciła. Ossowski miał już wtedy zasoby, aby korzystać z najnowocześniejszych terapii, więc długo się nie poddawał. Przerzuty, w tym na płuca, zrobiły jednak swoje i gdy był już przekonany, że zostało mu niewiele czasu, odezwał się do Kryży z propozycją nie do odrzucenia.

– Zaoferował mu wyłączność na swoją historię.

– Dokładnie. Ponownie spiknęli się dwa lata temu. Ossowski niczego nie ukrywał i przekonał Kryżę, że chce stworzyć dzieło, dzięki któremu przejdzie do historii. Miał manię wielkości i pomimo sukcesów na krajowym podwórku wciąż czuł się niedoceniony. Ubzdurał więc sobie, że przed śmiercią stworzy dzieło na miarę Stu dwudziestu dni Sodomy chyba najsłynniejszego skandalisty epoki oświecenia, markiza de Sade’a. Wasze pojawienie się na Helu stało się dodatkowym wyzwalaczem. Wyzwał cię więc na swoisty pojedynek, licząc na to, że pokonanie najlepszego gliny w kraju dodatkowo nakręci całą historię. A że umierał, to musiał się spieszyć, więc od samego początku próbował cię wciągnąć w cały ten bałagan. Zaczął Kryża, który wbrew logice mówił prawdę, aby zainteresować cię tematem. Olałeś go jednak. Po pierwszym morderstwie też się nie zaangażowałeś, dlatego Ossowski zdecydował się wypalić na ciele drugiej ofiary zaproszenie.

– I dlatego nie liczył się z konsekwencjami…

– Otóż to. Tak naprawdę było mu wszystko jedno, czy ostatecznie zostanie złapany. Pokusiłabym się o tezę, że nawet tego pragnął, bo wtedy mógłby jeszcze przez chwilę pobrylować w blasku fleszy. Ty natomiast miałeś stać się wisienką na torcie jego dzieła życia. Ty i Julia.

– To się gnojek przeliczył.

– Cóż…

O sprawie Ossowskiego pisano w mediach poza Polską, ale poza kilkoma wzmiankami na zachodnich portalach nie uzyskała międzynarodowego rozgłosu. Nie była zresztą pierwszą, której bohaterem okazał się pisarz opisujący popełnione morderstwo na kartach swojej powieści. Przemknęła jak tsunami w Indonezji, gigantyczny pożar bloków mieszkalnych w Hongkongu, rzezie w Darfurze czy powtarzające się hybrydowe ataki Rosji i kolejne cyrki urządzane na konferencjach prasowych przez amerykańskiego prezydenta, który raz mówił tak, a potem nie, a potem znów tak, wiem, ale nie powiem, w końcu nie wiem, co mówiłem, nie pamiętam, a ludzie wciąż ginęli na wojnie w Ukrainie i Strefie Gazy i końca tych rzezi nie było widać. Odbiorcy znudzili się równie szybko, jak każdym z powyższych, bo natłok informacji przykrywał kolejne epidemie, katastrofy, masakry i mordy kolejnymi epidemiami, katastrofami, masakrami i mordami. Ludzi nie ruszało już praktycznie nic i to w ocenie Brudnego było najgorszym świadectwem powolnego upadku naszej cywilizacji.

Przed powrotem do Zielonej Góry Brudny postanowił dopełnić złożonej obietnicy. Z Aliną Szlachetko spotkali się w jednej z gdańskich kawiarni.

– Szczerze mówiąc, to nie wierzyłam, że to się kiedykolwiek wydarzy – powiedziała, gdy się przywitali i usiedli do stolika.

– Ja też nie.

– A jednak.

Brudny popatrzył w oczy koleżanki z sierocińca. Pamiętał ich pierwsze spotkanie po latach, gdy przyszedł do niej do mieszkania, szukając informacji dotyczących śmierci zakonnicy i księdza, który rzucił się pod pociąg. Pracowała wtedy jeszcze jako prostytutka i potraktowała go jak jednego z klientów, za którego z początku się podawał. Wyglądała wtedy jak chodząca śmierć. Dziś kwitła.

– Chciałem ci podziękować – przyznał. – Nie tylko za teraz, ale ogólnie. Wiem, że to dla ciebie niełatwe, gdy dzwonię i wypytuję o te wszystkie rzeczy, które już zostawiłaś za sobą.

Szlachetko się uśmiechnęła.

– Daj spokój. – Machnęła ręką. – Czasu nie cofnę. Poza tym wiem, że gdy coś tam podpowiem, to te wszystkie skurwysyny, na których polujesz, prędzej czy później dostaną za swoje. Jesteś, powiedzmy – przez chwilę szukała odpowiedniego słowa – bardziej sprawczy niż ci twoi koledzy. Jak choćby ten sukinsyn Jaworski.

Brudny wzruszył ramionami. Po pierwsze Jaworski nie był jego kolegą, a po drugie nie mógł odpowiadać za innych.

– W gazetach pisali, że dostał tyle zarzutów, że można by nimi wyścielić molo w Sopocie – dodała. – Mam nadzieję, że pójdzie siedzieć na długie lata, a tam dostanie szkołę życia. Za to wszystko, na co pozwalał takim jak Igielski. I za to, jak perfidnie z tego korzystał.

Przyszłość Jaworskiego rzeczywiście rysowała się w ciemnych barwach. Zresztą nie tylko jego, bo Biuro Spraw Wewnętrznych prześwietliło nie tylko cały wydział, ale i całą komendę. Okazało się, że od lat dochodziło tam do wielu nieprawidłowości. Po łapach dostali Chmiel i Goryczka, a rykoszetem nawet Muszyński. I nawet jeśli nie były to zarzuty o charakterze karnym, to trudno było podejrzewać, że którykolwiek z nich wyjdzie z tego bez szwanku.

To jednak Brudnego obchodziło najmniej, dlatego nie ciągnął tematu, zamiast tego powspominali trochę stare czasy, dopili kawę, a potem się pożegnali i Igor ruszył w drogę powrotną do Zielonej Góry.

Przez kolejny tydzień praktycznie nie wychodził z domu. Atmosfera była raczej gęsta, bo pomimo że wespół z Julią wyszli z tego bajzlu bez poważniejszego uszczerbku na zdrowiu, trudno mu było zaakceptować, że po raz kolejny naraził swoją kobietę na takie niebezpieczeństwo. Co gorsza, wiedział, że tym razem było naprawdę blisko, a on po raz pierwszy w życiu został postawiony w sytuacji, gdy nie mógł zrobić absolutnie nic. I gdyby nie Kruszwica, to… wolał o tym nie myśleć.

Julia też to wiedziała. I też musiała to przetrawić, dlatego po kolejnym cichym dniu Brudny postanowił dopełnić drugiej obietnicy.

– Wpadłem do ciebie, bo u mnie to tak kiepsko – oznajmił, wręczając Kruszwicy butelkę najdroższej whisky, jaką znalazł w sklepie. Mściwój tylko się uśmiechnął i chwilę później siedzieli już na jego wysłużonej kanapie, pijąc i skubiąc prażoną kukurydzę.

To była dobra noc. Pili, jedli, rozmawiali, przekomarzali się. Igor jeszcze nigdy nie czuł się tak swobodnie i świadomie dopuścił do siebie fakt, że ten chłopak stał się kimś więcej niźli kolegą z pracy. Po raz pierwszy w życiu szczerze poczuł, że ma u boku przyjaciela w pełnym tego słowa znaczeniu. Nie mentora w postaci Czarneckiego, nie kumpelę w osobie Pałki, brata, czy nawet Julkę – życiową partnerkę, przyjaciółkę i kochankę, powiernicę największych tajemnic. W przypadku Mściwoja wystarczyło, że facet po prostu był. A on mógł się z nim napić. Przy nikim nie czuł się bardziej naturalnie.

– Nie obrazisz się, gdy zapytam cię o jedną sprawę? – rzucił Kruszwica, gdy przegadali już wszystkie tematy dotyczące ostatniej akcji, relacji ze swoimi kobietami, niekończących się problemów w branży i czarnych dziur w kosmosie.

– Pytaj, młody – odparł Igor, rozlewając ostatniego drinka.

– Wtedy… gdy… – Mściwój chwycił szklankę z whisky – miałeś tego chujka na muszce… – Uniósł ją do ust, ale nie wypił. Przytknął do czoła i się na chwilę zawiesił. – No… wiesz… gdyby nie ta Tajka, to…

– Czy bym go zastrzelił? – dokończył za niego Brudny.

– No…

Brudny spojrzał na nieco zakłopotanego przyjaciela. Chłopak wciąż miał opory, aby pytać o pewne sprawy, i chyba nie czuł się do końca tak swobodnie przy Igorze, jak Igor przy nim. Nietrudno było to zrozumieć. Każdy inny facet, może poza Czarneckim, po takim pytaniu zostałby spuszczony do kibla.

Brudny przez chwilę zastanawiał się, co odpowiedzieć. W istocie podjął wówczas decyzję i brakowało naprawdę niewiele, aby ten wieczór wyglądał zupełnie inaczej. Uznał jednak, że nie będzie ułatwiał młodemu roboty. Nie dlatego, że wstydził się powiedzieć prawdę, ale dlatego, że nie chciał, aby ktokolwiek, kiedykolwiek, sugerował się jego decyzjami. Chłopak musiał iść przez to życie sam. I myśleć samodzielnie. Do tej pory wychodziło mu to lepiej niż jemu samemu.

– Raz jeszcze dzięki za radę – powiedział, unosząc szklankę z trunkiem. – To zaszczyt z tobą robić, młody – dodał i wypił do dna, a potem otworzyli jeszcze jedną i spili się tak, że posnęli w ciuchach.

Obudził ich uporczywy sygnał dzwoniącego smartfona.

Brudny z trudem rozwarł sklejone powieki. Zerknął na skacowanego przyjaciela, który niezgrabnie próbował pozbierać się z kanapy. Wyglądał jak zdjęty z krzyża.

– To mój – mruknął, dostrzegłszy, że Mściwój grzebie po kieszeniach, następnie wyjął telefon i spojrzał na wyświetlacz. – Nasz pryncypał – rzucił na poły żartobliwie, odebrał. – Cześć, Romek. Co tam? – wychrypiał do słuchawki.

– Słyszę, że nie w formie.

– Dobrze słyszysz.

– To weź zimny prysznic i przyjedź do komendy. Taksówką.

– Ale o co chodzi?

– O to, co zawsze. Już mi nawet słów brakuje. Jesteś jak magnes na całe zło tego świata. Po prostu przyjedź, to wszystko ci wytłumaczę.

– Daj mi godzinę.

– Czekam.

Brudny się rozłączył i przez dłuższą chwilę wpatrywał się w wyświetlacz, próbując zebrać myśli do kupy. Kruszwica zdążył już wstać i właśnie nastawiał wodę na kawę.

– Czego chciał?! – zawołał z kuchni.

– Nie wiem – odparł Igor. Podrapał się po głowie i sięgnął po butelkę z resztką wody. Wypił do dna. Spojrzał w okno, za którym leniwie opadały grube płatki śniegu. – Zima przyszła – rzucił, bardziej w przestrzeń niż w kierunku Kruszwicy.

– Że co?

– Nic.

Igor Brudny zwlókł się z kanapy, przeciągnął się i zaczął pierwszą serię pompek. Nawet mu przez myśl nie przeszło, że to będzie najgorsza zima w jego życiu.

KONIEC
===LxciECQWZVFkVGRVZQ85AGQAZVEzUTBWY1ZhWGlYaAw8WmgNa10=

Od autora

Często pytacie, skąd bierze się inspiracja do kolejnych powieści, a ja w wywiadach i na spotkaniach autorskich powtarzam, że głównie z życia. Tak było i tym razem. Właśnie na jednym ze spotkań autorskich – nie pamiętam już gdzie dokładnie – padło nietypowe pytanie od jednej z Czytelniczek. Ciekawił ją mój research, który uważam za jedną z podstawowych warstw literackiego profesjonalizmu, a konkretnie kwestia tego, jak w tak naturalistyczny, realistyczny i przekonujący sposób potrafię przedstawić te – nazwijmy to – mocniejsze sceny. Odpowiedź, która uroiła mi się w głowie, zaskoczyła mnie samego. Uśmiechnąłem się pod nosem i odpowiedziałem tak:

„Wie pani… – tu na kilka sekund zawiesiłem głos, aby podkręcić nastrój – ja mam w domu taki specjalny pokój…”.

Pamiętam, że na sali zapadła niemal grobowa cisza. Wszyscy wstrzymali oddech w oczekiwaniu, co ja tak naprawdę chcę powiedzieć, czy nie posunąłem się o krok za daleko i co rzeczywiście robię w tym pokoju. Przez moment miałem wrażenie, że czytam w ich myślach.

Odczekałem kilkanaście sekund, badawczo przyglądając się milczącej publiczności, a potem przyznałem, że to był tylko żart. Usłyszałem głośne „ufff” i zrozumiałem, że Czytelnicy w istocie wyobrazili sobie mnie stojącego nad ofiarą z nożem i piłą w dłoniach. Potem trochę się z tej sytuacji pośmialiśmy, ale temat utkwił mi w głowie. Eksplodował w momencie pracy nad fabułą Markiza. Bo czyż pisarze w dużej części nie są ekscentrykami? Czyż nie dbają o research i dla tegoż researchu nie potrafią czasem ryzykować swojego zdrowia i życia? Czyż nie zależy im, aby tworzyć coraz lepsze dzieła i dążyć do perfekcji? No i w końcu czy nie było przypadków, nawet w polskiej kryminologii, gdy to właśnie pisarz najpierw zamordował, a potem opisał to w książce?

Zadałem sobie te pytania i na każde odpowiedziałem „TAK”. Stąd droga do pomysłu na Markiza nie była już daleka. A Igorowi Brudnemu postanowiłem dać w kość tak, jak jeszcze nigdy wcześniej. Wystarczy wrócić pamięcią do momentu, gdy Kryża ściągnął tej kobiecie worek z głowy…

Tradycyjnie już postawiłem na autentyczność, stąd starałem się zachować wszelkie procedury policyjne, a wszystkie miejsca opisane w książce – poza rezydencją Doriana Ossowskiego – istnieją w rzeczywistości. Niektórym zmieniłem nazwy – jak choćby pensjonatowi, w którym mieszkałem, buszując w Helu, ale ogólnie wszystkie pozostałe mają swoje realne odpowiedniki. Co do bunkrów – tu bazowałem na tym, dokąd sam chodziłem, oraz na tym, o czym mówią lokalne legendy. Sieć tuneli podobno jest ogromna, ale większość wciąż mocno chroniona, w związku z czym niedostępna dla obywateli. Stąd w paru momentach mogła mnie ponieść fantazja, ale czy aż tak bardzo? O to trzeba by zapytać wojsko. :)

W końcu sprawa drona, którym w finalnej scenie posłużył się Mściwój Kruszwica. Takie urządzenia już istnieją, a liderami w ich produkcji są Amerykanie i Chińczycy. Ci drudzy stworzyli nawet prototyp wielkości komara i wadze zaledwie jednej trzeciej grama – więc to nie jest science fiction. Kwestią dyskusyjną jest to, czy Mściwój miałby dostęp do takiego urządzenia, bo choć tego typu drony są obecnie produkowane i wykorzystywane w działaniach wywiadowczych, nie są dostępne w ogólnodostępnej sprzedaży. Tu zatem wkroczyła moja licentia poetica, bo Mściwój jest znany z tego, że fascynują go takie gadżety. Poza tym, znając Chińczyków, nie zdziwiłbym się, gdyby urządzenia były do kupienia, za odpowiednią opłatą. Sam noszę pas z nożem w sprzączce i gdy kiedyś na lotnisku o nim zapomniałem, przeszedł bez problemu na bramkach. :)

Czas na podziękowania. W pierwszej kolejności dziękuję moim rodzicom Marioli i Tomaszowi za wszelkie wsparcie oraz moim dzieciom Kubie i Lence, które są moimi największymi skarbami i które nadają sens mojemu życiu.

Dziękuję przyjaciołom Krzysztofowi Figurze i Andrzejowi Flügelowi za poświęcony czas i czytanie nieobrobionej „surówki”. Osobne podziękowania należą się inspektorowi Romanowi Czarneckiemu, patomorfologowi Robertowi Krzywulskiemu oraz byłemu oficerowi służb specjalnych Leszkowi Adamcowi za wszelką pomoc merytoryczną. Dziękuję też panu Władysławowi – lokalnemu rybakowi z Helu, który poświęcił mi swój cenny czas, aby opowiedzieć trochę o połowie ryb, oraz Zdzichowi – jednemu z tych pozytywnie zakręconych zapaleńców, u których w sezonie można kupić wszystko, od poniemieckich mundurów po rdzewiejące pepesze, a który z wielką ekspresją opowiadał mi o bunkrach, Martwym Lesie i wszelakich helskich legendach.

Kłaniam się też całej ekipie Wydawnictwa Czarna Owca, która niezmiennie mnie wspiera i pomaga przetrwać na tym trudnym i niezwykle wymagającym rynku, przede wszystkim: Markowi Korczakowi, Katarzynie Słupskiej, Iwonie Walskiej, Adamowi Dzikowi, Agnieszce Radzikowskiej oraz redaktorom Jackowi Ringowi i Bartłomiejowi Nawrockiemu. Ten ostatni co prawda nie pracuje już w Czarnej Owcy, ale współpraca przy serii z Igorem Brudnym układa się tak doskonale, że nie wyobrażam sobie w tej roli nikogo innego.

Osobne podziękowania należą się twórcy okładki Piotrowi Cieślińskiemu. Każda z jego okładek tej serii jest fenomenalna, a ta w najmniejszym stopniu nie odstaje. Nie wiem, jak on to robi, ale za każdym razem odnoszę nieodparte wrażenie, że Piotr potrafi czytać mi w myślach.

Na koniec chciałbym bardzo gorąco podziękować Wam, Drodzy Czytelnicy i Czytelniczki. Za to, że jesteście ze mną i czytacie moje książki. Mam nadzieję, że Markiz przypadł Wam do gustu i nie czujecie się zawiedzeni lekturą, bo robię wszystko, aby każda z odsłon serii wyróżniała się na tle innych, ale nie odbiegała klimatem i jakością od pozostałych. I obiecuję Wam, że będę robił wszystko, co w mojej mocy, aby tak było do końca świata.

Nie zdradzę, nad czym obecnie pracuję, ale to będzie coś absolutnie wyjątkowego. Nowy tytuł trafi na księgarskie półki na początku czerwca, ale jeśli wszystko pójdzie zgodnie z planem, powinien być już dostępny przedpremierowo na Targach Książki w Warszawie. Głęboko wierzę, że i tym razem Was nie zawiodę.

Dziękuję też wszystkim, których nie wymieniłem z imienia i nazwiska, a którzy w jakiś sposób przyczynili się do powstania Markiza w jego ostatecznej wersji. Jeszcze raz serdecznie dziękuję. Do zobaczenia wkrótce!

Zielona Góra/Hel, 07.2025–12.2025

Przemysław Piotrowski
===LxciECQWZVFkVGRVZQ85AGQAZVEzUTBWY1ZhWGlYaAw8WmgNa10=

Przypisy końcowe

1. Wszystkie cytaty pochodzą ze Stu dwudziestu dni Sodomy Donatiena Alphonse’a François de Sade’a w przekładzie zbiorowym, Mireki 2010. [wróć]

===LxciECQWZVFkVGRVZQ85AGQAZVEzUTBWY1ZhWGlYaAw8WmgNa10=

===LxciECQWZVFkVGRVZQ85AGQAZVEzUTBWY1ZhWGlYaAw8WmgNa10=