Plik jest zabezpieczony znakiem wodnym

===LxciECQWZVZjWmpfaQM1AjNXYVRhUTNSYlQ3VTNXMwU1DToKbFg=

Spis ‌treści

Karta redakcyjna

Dedykacja

Od Autorki

1

2

3

4

5

6

7

8

9

10

11

12

13

14

15

16

17

18

19

20

21

22

23

24

25

26

27

28

29

30

31

32

33

34

35

36

37

38

39

40

41

42

43

44

45

46

47

48

49

50

51

O autorce

===LxciECQWZVZjWmpfaQM1AjNXYVRhUTNSYlQ3VTNXMwU1DToKbFg=

Tiffany Jenkins ‌Na haju. Szokująca ‌historia ‌pewnej ‌ćpunki

Na ‌haju to książka ‌oparta na prawdziwych wydarzeniach.Niektóre ‌imiona i nazwiska bohaterów ‌zostały zmienione.

Wydawca: Kompania ‌Mediowa sp. ‌z o.o.
ul. Chełmska 21, ‌budynek ‌4A
00–724 Warszawa
www.kmbooks.pl

Wszystkie ‌publikacje Wydawnictwa ‌Kompania Mediowa dostępne są ‌także w formie ‌audiobooków ‌i ebooków

Śledź nasze nowości:
https://www.youtube.com/channel/UCGiZnOXxmBy3n7K7Z6LVY8A
https://pl-pl.facebook.com/kompaniamediowa/

HIGH ‌ACHIEVER: The Incredible True ‌Story ‌of One ‌Addict’s Double ‌Life

Copyright © 2017 by ‌Tiffany ‌Jenkins
All rights reserved ‌including ‌the right of reproduction ‌in ‌whole ‌or in ‌part in any form.
This ‌edition ‌published by arrangement ‌with ‌Harmony Books, an imprint ‌of ‌Random House, a division ‌of ‌Penguin Random House LLC ‌
Copyright © ‌Polish edition Kompania Mediowa, ‌2024
Copyright ‌© Polish translation Diana ‌Wierzbicka, ‌2024

ISBN 978-83-971281-9-4

Projekt ‌okładki: Beata ‌Kulesza-Damaziak, Studio KARANDASZ

Skład i łamanie: ‌TYPO ‌2 Jolanta ‌Ugorowska

Redakcja: Paulina Kostrzyńska

Korekta: ‌Mirosława Kostrzyńska

Produkcja: Leszek Marcinkowski

Wszystkie ‌prawa ‌zastrzeżone

Konwersja: ‌eLitera ‌s.c.

===LxciECQWZVZjWmpfaQM1AjNXYVRhUTNSYlQ3VTNXMwU1DToKbFg=

Dla moich rodziców – Tiny ‌i Freddy’ego.

Gdyby ‌nie Wy, ‌dziś już ‌by mnie tu nie ‌było.

Dosłownie ‌i w przenośni. Tęsknię za ‌Wami.

Mam nadzieję, ‌że jesteście ze mnie ‌dumni.

===LxciECQWZVZjWmpfaQM1AjNXYVRhUTNSYlQ3VTNXMwU1DToKbFg=

Od ‌autorki

Zmieniłam imiona i nazwiska ‌występujących w tej książce ‌osób, a także informacje ‌mogące ujawnić ‌ich tożsamość, oraz ‌nazwy miejscowości. ‌Ponadto, dla płynniejszej narracji, ‌pominęłam ‌niektóre mniej zajmujące szczegóły ‌procesu sądowego. ‌Opisane tu wydarzenia miały ‌miejsce, ‌zanim wyszłam ‌za ‌mąż, więc w książce występuję ‌pod ‌panieńskim ‌nazwiskiem Johnson.

===LxciECQWZVZjWmpfaQM1AjNXYVRhUTNSYlQ3VTNXMwU1DToKbFg=

1

Raz, ‌dwa, trzy.

Błysk flesza ‌mnie oślepił. ‌Kazano mi zdjąć ‌do zdjęcia ‌okulary, więc przez chwilę ‌nie ‌widziałam zupełnie ‌niczego. Nie ‌myłam głowy od trzech ‌dni, ‌a policja obudziła ‌mnie z samego ‌rana i wyciągnęła prosto z łóżka, ‌więc ‌miałam ‌pewność, ‌że fotka do kartoteki, ‌która ‌niedługo ukaże się ‌we ‌wszystkich gazetach i zostanie ‌pokazana w wiadomościach ‌lokalnych, będzie ‌równie ‌okropna co zbrodnie, ‌przez które ‌wyniknęło ‌to ‌całe zamieszanie.

– Rozkuję cię ‌na ‌chwilę, żebyś mogła ‌zdjąć biżuterię ‌i włożyć ją do tej ‌torebki. ‌Potem trafisz do tamtej ‌celi. – ‌Funkcjonariuszka wskazała palcem ‌drzwi. – Musisz ‌się przebrać. Wyglądasz ‌na ‌rozmiar L, proszę – ‌powiedziała, wręczając ‌mi kombinezon z poliestru. ‌Sięgnęła do ‌koszyka i wyciągnęła z niego ‌parę gumowych ‌klapek.

– ‌To twoje ‌nowe buty. Będziesz ‌je nosić ‌bez ‌przerwy, nawet ‌pod prysznicem. Nie ‌zgub ich. – ‌Dołożyła klapki na ‌stos rzeczy, ‌które trzymałam na rękach, ‌i popchnęła ‌mnie ‌w kierunku ‌celi. Starałam się nie ‌myśleć ‌o tym, ‌ile osób nosiło ‌te klapki przede mną, ‌lecz ‌mimo najszczerszych chęci nie ‌mogłam się ‌pozbyć myśli, że już ‌niedługo ‌na ‌moich ‌stopach zamieszkają setki różnych ‌szczepów ‌bakterii.

Kiedy zatrzasnęły się ‌za mną ‌metalowe drzwi, aż ‌podskoczyłam. W celi ‌było ‌ciemno, czuć ‌było wyraźny zapach moczu. ‌Wstrzymując ‌oddech rozebrałam się szybko i wskoczyłam w kombinezon. Czułam się, jakbym włożyła na siebie kartonowe pudło. Strażniczka obserwowała mnie przez okienko, a kiedy skończyłam się przebierać, otworzyła drzwi.

– Włóż tu swoje ubrania. – Podała mi brązową papierową torbę. Patrzyłam na swoje rzeczy, gdy wrzucałam je do środka. Kiedy funkcjonariuszka zawinęła torbę i podała ją drugiej policjantce, serce podeszło mi do gardła. Te rzeczy przestały być moją własnością, od tej chwli należą do władz hrabstwa.

– Teraz przejdziemy do oddziału szpitalnego. Trzeba ci pobrać krew i zrobić test ciążowy.

Przez chwilę modliłam się, żeby być w ciąży. Może wtedy mogłabym wrócić do domu.

Dom. Nie wiedziałam już, czy w ogóle go mam. Na pewno nie mogłam już wrócić tam, gdzie wcześniej mieszkałam. Byłam pewna, że moje rzeczy zostały już spakowane i wystawione za drzwi.

Siedząc na zimnym metalowym krześle naprzeciwko pielęgniarki, zdałam sobie nagle sprawę, że czuję się okropnie w sensie fizycznym. Krzesło było bardzo zimne, lecz mimo to pot lał się ze mnie strumieniami. Zaczęły mnie boleć kości, z oczu płynęły łzy. Byłam w fatalnym stanie.

– Dobra... Johnson. Zrobimy parę badań, ale najpierw zadam ci kilka pytań – powiedziała pielęgniarka, biorąc do ręki twardą podkładkę do pisania.

– Imię i nazwisko?

– Tiffany Johnson.

– Wiek?

– Dwadzieścia siedem lat.

– Waga?

– Hmm, siedemdziesiąt... trzy kilo?

– Czy przyjmujesz obecnie jakieś leki? – Zawahałam się. Pielęgniarka podniosła wzrok znad formularza i powtórzyła pytanie: – Czy przyjmujesz obecnie jakieś leki? Tak czy nie?

– Tak.

– Jakie?

Wzięłam głęboki oddech i zaczęłam wymieniać:

– Dilaudid, Roxicodone, OxyContin, Xanax, Percocet, Lortab, Vicodin i marihuanę. Nie wiem, czy to ostatnie zalicza się do leków, ale...

– Dobrze. A czy opisałabyś przestępstwa, które ci zarzucają, jako „szokujące”?

– Tak, jak najbardziej. – Spojrzała na mnie znad okularów, odłożyła długopis i oparła się na krześle. – Zazwyczaj tego nie robię, ale udało ci się mnie zainteresować. Opowiesz mi, dlaczego uważasz, że są szokujące?

Kiedy opowiadałam jej, co zrobiłam, widziałam wyraźnie, że wyraz jej twarzy ewoluował od dezorientacji, przez szok i zniesmaczenie, po zmieszanie. Wreszcie pochyliła się i zaznaczyła coś w formularzu.

– Rzeczywiście, to z pewnością kwalifikuje się jako szokujące przestępstwo – stwierdziła, próbując się uspokoić. – Odchrząknęła, spojrzała na mnie nerwowo i coś zanotowała. – Dobrze, będziesz miała gwałtowne objawy odstawienia opiatów, więc zatrzymamy cię kilka dni na oddziale szpitalnym, zanim trafisz na oddział ogólny. Będziemy monitorować twój stan i zadbamy o twoje bezpieczeństwo, kiedy pojawią się objawy zespołu odstawiennego. Pobiorę ci trochę krwi, a potem odprowadzą cię do celi.

Patrzyłam uważnie, jak przygotowuje strzykawkę. Na jej widok żołądek wywrócił mi się na lewą stronę. Zaczęły mi się pocić dłonie i nagle poczułam się tak, jakbym miała eksplodować. Przeszły mnie ciarki, nerwowo przebierałam nogami. Odkąd po raz ostatni się naćpałam, minęło dopiero jakieś dwadzieścia godzin, a ja już czułam się okropnie. Potem miało być jeszcze gorzej.

Funkcjonariuszka, która prowadziła mnie do celi, nie odezwała się do mnie ani słowem. Otworzyła ciężkie metalowe drzwi i zatrzasnęła je za mną z hukiem, aż podskoczyłam. Pomyślałam, że chyba nigdy się do tego nie przyzwyczaję. Odwróciłam się, żeby spytać, kiedy będę mogła zadzwonić – widziałam to w filmach – ale już jej nie było. Rozejrzałam się po mojej małej celi. Znajdowały się w niej: metalowa toaleta, metalowa umywalka, rolka papieru toaletowego i duży plastikowy postument. Zrozumiałam, że mam na nim rozłożyć plastikową matę, którą wręczono mi wcześniej, i na tym spać.

Nagle poczułam, jak coś ociera się o moją stopę. Wydałam z siebie krzyk, jakby mnie mordowali. Właśnie wtedy zauważyłam, że nie jestem w celi sama. Na podłodze po lewej stronie stał drugi postument, już zajęty. Kobieta była owinięta wełnianym kocem cała, od stóp do głów. Widać było jedynie zarys jej ciała.

Cicho rozłożyłam matę na wolnym postumencie i położyłam się na niej. Zdałam sobie sprawę, że objawy zespołu odstawiennego dopadną mnie w więzieniu, zaczęło też do mnie docierać, że siedzę. Przez całą wieczność gapiłam się na zarys współosadzonej, próbując sobie wyobrazić, z jakim przestępcą przyszło mi dzielić tę niewielką celę. Wtem gonitwę myśli przerwał mi zgrzyt otwieranych drzwi. Więźniarka w kombinezonie w czerwone pasy położyła na podłodze dwie tace i szybko zamknęła drzwi. Zanim zdążyłam dostrzec, co nam zaserwowano, wełniany koc odwinął się, współwięźniarka usiadła i wlepiła we mnie wzrok.

„Kurde, obudziła się. Tylko bez paniki” – pomyślałam i spróbowałam się uśmiechnąć.

– Będziesz szamać? – zapytała wlepiając we mnie wzrok z gniewnym wyrazem twarzy.

– No, cześć. Jestem Tiffany. Chyba nie... to znaczy nie jestem za bardzo głod... No nie wiem, a co? – odparłam, z całych sił starając się zachować pokerową twarz i ukryć fakt, że umieram ze strachu.

– To ja oszamie, jak nie chcesz – oświadczyła, nie spuszczając ze mnie wzroku. Byłyśmy do siebie bardzo podobne, tylko że ona nie miała ani jednego zęba, jej twarz była pokryta strupami, a na szyi widniał tatuaż. Wyglądał jak jakiś symbol, pewnie gangu. Cholera, trafiłam na ganguskę. Tego było już dla mnie za wiele.

– Dobra – odparłam nerwowo – proszę, i tak nie jestem głodna. W ogóle nie przepadam za jedzeniem, więc...

Bez wahania rzuciła się na tace i niczym dzikie zwierzę porwała je na swoje łóżko. Nie chciałam się przyglądać, jak je, więc położyłam się na swoim plastikowym postumencie i zamknęłam oczy. Wiedziałam, że nie zasnę, bardzo źle się czułam. Nie wiedziałam, co ze sobą zrobić, więc po prostu gapiłam się w sufit. Słuchałam wstrętnych odgłosów mlaskania, aż nagle ucichły.

– Poka cycki.

Otworzyłam oczy i popatrzyłam na nią, żeby sprawdzić, do kogo mówi. Patrzyła prosto na mnie.

– Słucham? – odparłam. Może się przesłyszałam, może powiedziała „frytki”? Czy dają tu frytki? Mam nadzieję, że tak.

– No, cycki pokaż – powiedziała surowo, patrząc mi prosto w oczy.

Co byście na moim miejscu odpowiedzieli? „Wal się? Nie ma mowy? Odczep się wariatko?”. Byłyby to adekwatne odzywki, ale byłam zbyt przerażona. Oglądałam mnóstwo filmów o więzieniach, więc wiedziałam, że bójki są tu na porządku dziennym, a nie chciałam oberwać już pierwszego dnia odsiadki.

– Mówisz poważnie, czy się zgrywasz, bo nie wiem? – spytałam nerwowo.

– A wyglądam, jakbym była poważna? – odparła z poważnym wyrazem twarzy.

– No dobra, tak to wygląda? Tak tu jest? To jakiś rytuał inicjacyjny, czy co? Nie chcę być w gangu, ja tyl...

– Dobra, paniusiu, świeć cyckami. Ile razy mam powtarzać?

Trzęsącymi się rękami chwyciłam brzeg koszuli i podciągnęłam ją w górę, a po trzech sekundach opuściłam. Usiadłam na łóżku, czekając na kolejne polecenia, ale niczego więcej nie powiedziała. Dalej obierała pomarańczę. Siedziałam cicho, próbując wyczytać z jej twarzy, co tu się u diabła dzieje, ale na nic się to nie zdało. Patrzyła na mnie bez wyrazu, jakby oglądała reklamy w telewizji. Zjadła pomarańczę, odłożyła puste tace pod drzwi i chwilę na mnie popatrzyła. Uśmiechnęłam się, nie wiedząc, co jeszcze mogłabym zrobić.

– Śniadanie jest o szóstej rano, daj znać, czy będziesz szamać.

Zakryła się kocem aż po czubek głowy i położyła na swoim postumencie.

Siedziałam w ciszy, znów przyglądając się kształtowi jej ciała. „I tak teraz będzie wyglądało moje życie? Jestem tu dopiero od trzech godzin, a już oddałam posiłek i pokazałam cycki” – pomyślałam. Dopadał mnie powoli zespół odstawienny, a nie pozwolili mi jeszcze zadzwonić. Utknęłam w celi wielkości dwa i pół na trzy metry z lesbijką z piekła rodem, nie postawiono mi żadnych zarzutów, nie wiedziałam, kiedy wyjdę ani co dalej ze mną będzie. Niepewność przyszłości mnie przytłoczyła, a po policzkach zaczęły mi płynąć łzy. Byłam sama, kompletnie pogubiona. Zdałam sobie sprawę, że od teraz muszę mieć bardzo grubą skórę. Przede mną wiele dziwnych, niekomfortowych, przerażających sytuacji, a to przecież dopiero początek.

===LxciECQWZVZjWmpfaQM1AjNXYVRhUTNSYlQ3VTNXMwU1DToKbFg=

2

Jasne słońce otulało mnie ciepłymi promieniami, a palce moich stóp zagłębiały się coraz bardziej w drobny, miękki piasek. Zamknęłam oczy i wciągnęłam do płuc słoną oceaniczną bryzę. Fale uderzały rytmicznie o brzeg. Słuchałam, jak rozpryskują się i rozlewają, a następnie wracają, by od nowa powitać piasek miłosnym uściskiem. To było miejsce, gdzie czułam się szczęśliwa. Rzadko korzystałam z faktu, że mieszkam pięć minut drogi od tego swoistego raju. Zawsze byłam zbyt zajęta albo zbyt zmęczona. Chciałam spędzać tam więcej czasu, bo tylko tam moja dusza zaznawała spokoju.

Kiedy ponownie napełniłam płuca ciepłą oceaniczną bryzą, tę spokojną chwilę zakłócił głośny huk. Otworzyłam oczy próbując dostrzec jego źródło, ale widziałam jedynie piasek, wodę i jasnobłękitne niebo. „Może ktoś zatrzasnął bagażnik” – pomyślałam i zamknęłam oczy, sięgając po garść piasku. Kolejny huk był ogłuszający.

Usiadłam i otworzyłam oczy. Okazało się, że wcale nie jestem na plaży. Rzeczywistość uderzyła mnie obuchem w łeb. Znajdowałam się w zimnej, ciemnej celi. Byłam więźniarką. Ogarnęły mnie wstyd, zażenowanie i poczucie winy. Czułam się tak, jakby wokół mojego ciała owinęła się anakonda i z każdą chwilą zaciskała się na nim coraz bardziej i bardziej.

Ból psychiczny, który wtedy odczuwałam, dorównywał jedynie bólowi fizycznemu, jaki nagle przedarł się do mojej świadomości. Potrzebowałam wstać, żeby skorzystać z toalety, ale nie byłam w stanie wygrzebać się spod ciepłego przykrycia. Czułam, jakby każdą kość w moim ciele ściskały obcęgi i już, już miały ją złamać. To uczucie było nie do zniesienia. W takim momencie zazwyczaj robiłam wszystko, co w mojej mocy, żeby zdobyć narkotyki, ale tym razem nie wchodziło to w grę. Nie miałam wyboru, musiałam znieść każdą sekundę bólu, który powodowało moje uzależnienie.

Znajdowałam się w potrzasku, a wszędzie wokoło byli strażnicy. Uwięziona, w zwichniętym ciele i spaczonym umyśle. Nie miałam dokąd uciec. W celi nie było zegara, więc nie wiedziałam, ile czasu już tam przebywałam. Mój świat stał się szary, całkiem pozbawiony koloru, jakby naczelnik więzienia chciał nas pozbawić wszystkiego, co przypominałoby nam o świecie zewnętrznym.

Jeszcze wczoraj siedziałam z psem na kanapie, jadłam lody i oglądałam w telewizji talk-show Dr. Phila, a dzisiaj jestem zamknięta w ciemnicy z obcą osobą, w której obecności będę musiała zrobić kupę, i to całkiem niedługo. Każda minuta ciągnęła się niemiłosiernie niczym stulecie, więc postanowiłam zasnąć, żeby czas szybciej minął. Udało mi się zdrzemnąć, ale tylko na chwilę. Ból był obezwładniający, stale przypominał mi o tym, jaki straszny zgotowałam sobie los. Zastanawiałam się, czy moje zdjęcie trafiło już do serwisów informacyjnych.

Wyjrzałam spod koca, żeby się rozejrzeć. Z przerażeniem zauważyłam, że nogi współosadzonej znajdują się parę centymetrów od mojej twarzy. O co chodzi? Podniosłam wzrok na jej twarz. Patrzyła na mnie z uśmiechem. Na pewno próbowała mnie zabić we śnie.

– Sory laska, masz pryczę przy oknie. Nie chciałam cię obudzić, ale mój chłopak właśnie wrócił z roboty – wyjaśniła.

Zmarszczyłam brwi, starając się zrozumieć, o co jej może chodzić.

– Ale że co? – wymamrotałam, nie do końca ogarniając rzeczywistość. Jaki chłopak? Jaka robota?

Usiadłam, wykaraskałam się spod jej nóg i odsunęłam, żeby popatrzeć, co właściwie robi. Stała przy oknie i wymachiwała rękami, chyba rozmawiała z kimś na migi. Jej dłonie poruszały się z prędkością światła. Na chwilę przestała, wybuchnęła śmiechem, wymruczała coś w stylu: „Wariat!” i znów zaczęła wymachiwać.

– Ja ciebie też! – powiedziała i przesłała całusa w kierunku okna.

Odwróciła się i spostrzegła, że okręcona w koc niczym hot dog, gapię się na nią, jakby spadła z księżyca.

– To mój facet – wyjaśniła wesoło, klaskając w dłonie.

– Gdzie? – spytałam.

Wskazała na okno.

– A tam. Widzisz tamten budynek?

Podeszłam do samego okna, żeby zobaczyć, o co jej chodzi. Zmrużyłam oczy, stanęłam na palcach i udało mi się go dostrzec. Właśnie w tym momencie drzwi celi otworzyły się gwałtownie.

– OSADZONA JOHNSON!

Obróciłam się i z przerażeniem spojrzałam na strażnika, zastanawiając się, dlaczego na mnie krzyczy.

– NATYCHMIAST odejdź od okna! Co ty sobie wyobrażasz? – zapytał, wchodząc do celi. Spojrzałam na współwięźniarkę, czy jest w stanie mi pomóc, ale ni stąd, ni zowąd poczuła przemożną potrzebę pościelenia łóżka i stała odwrócona do nas tyłem.

– Ja... tylko... chciałam zobaczyć, jaki jest stąd widok... bo... ładna dziś pogoda... A przepraszam, nie wolno? Nie można wyglądać przez okno? Chyba do tego służy...

– Cisza! – rozkazał. – Wyglądanie przez okna jest zabronione. Jesteś tu nowa, więc cię tylko ostrzegam, ale to pierwszy i ostatni raz. Trzymaj się z daleka od okien – rzucił zdenerwowany i skierował się do wyjścia.

Kiedy zatrzasnęły się za nim drzwi, spojrzałam z wyrzutem na tę zdrajczynię.

– Przede wszystkim, to wielkie dzięki, że mnie wystawiłaś. A po drugie, po cholerę zrobili tu okna, skoro nie można przez nie wyglądać?

Odwróciła się i usiadła na łóżku, wzdychając z ulgą.

– Sory cię bardzo. Dostałam jedenaście dwadzieścia dziewięć, więc nie mogę ryzykować. Zamknęli mnie razem z moim facetem i to jedyna okazja, żeby się zobaczyć, jak wraca z roboty. Jest na oddziale dla pracujących i gadamy na migi. To zabronione, więc musimy uważać.

– Co to jest „jedenaście dwadzieścia dziewięć”? – zapytałam.

– Jedenaście miesięcy i dwadzieścia dziewięć dni. Jeśli dostaniesz co najmniej rok, idziesz do więzienia stanowego. Czasami skazują cię na rok bez jednego dnia, wtedy siedzisz w więzieniu okręgowym – wyjaśniła.

Ja nie mogę, rok. Zaczęłam się zastanawiać, co ta kobieta musiała narozrabiać, kiedy drzwi naszej celi ponownie się otworzyły.

– Rozłóż matę na podłodze, pryczę dostaniesz później – rozkazał strażnik, wprowadzając do naszej małej celi kolejną osobę.

– Nie przemęczaj się, klawiszu. Wychodzę góra za dziesięć minut! – krzyknęła kobieta przez ramię w kierunku zamkniętych drzwi. Wyglądała na pijaną. Zauważyłam, że ma ze sobą kule, więc spojrzałam w dół, czy nie ma złamanej nogi. Czegoś ewidentnie brakowało. W miejscu, gdzie powinna mieć nogę, kombinezon powiewał na wietrze. Zauważyła, że się jej przyglądam.

– Na co się kurwa gapisz, okularnico? – Oparła się o ścianę, żeby odzyskać równowagę. – Mam pieprzoną cukrzycę, nie?

– Ej, laska! Nie ty, okularnico, ta druga – wskazała palcem moją współwięźniarkę.

– Mam na imię Rochelle, czego? – odparła.

– Mogę ci zdradzić tajemnicę? – spytała Irene (nie znam jej imienia, więc tak ją będę nazywać).

– Jaką? – rzuciła Rochelle.

– Proszę ciebie, bo ta kujonka w pinglach pewnie by na mnie nakablowała. Ale ty wyglądasz, jakbyś umiała trzymać język za zębami. Chodź tu – przywołała ją do siebie gestem.

Rochelle wstała i podeszła do Irene. Ta kazała jej się nachylić i zaczęła szeptać jej do ucha.

– Serio? – spytała Rochelle zaskoczona.

– Jak bum cyk cyk, tylko potrzebuję pomocy.

– Jak mnie wsadzisz na minę, odrąbię ci drugiego kulasa, zrozumiano?

– Ta jest – odparła Irene z nikłym uśmieszkiem.

Spojrzały na mnie. Serce zaczęło mi walić jak oszalałe. „Teraz to na pewno umrę. Wybiła moja ostatnia godzina. Chcą mnie razem ukatrupić”.

– Johnson, staniesz na czatach. Jak zobaczysz, że ktoś idzie, zakaszlesz, dobra? – poprosiła Rochelle.

– Na czatach? Po co? Nie chcę żadnych kłopotów – odparłam niekoleżeńsko.

– Wiem, dlatego zrobimy to same. Co z oczu to i z serca. Stań przodem do drzwi i nie odwracaj się, aż ci powiemy. A jak ktoś będzie szedł, to daj znać, okej?

– No... dobra – odparłam, podnosząc się. Stanęłam twarzą do drzwi, jak dziecko w kącie za karę.

Usłyszałam, jak Rochelle mówi:

– Gotowa?

– Ta – odparła Irene i wydała z siebie jęk. Byłam tak ciekawa, co tam się dzieje, że po prostu musiałam popatrzeć.

Powoli odwróciłam głowę i spojrzałam na nie. Ten widok będzie mnie prześladować do końca życia.

Szybkim ruchem odwróciłam głowę i w szoku gapiłam się na korytarz, próbując zrozumieć, co właśnie zobaczyłam. Moje życie straciło cały sens. To jakiś okrutny żart. Albo test. Byłam w ukrytej kamerze, inaczej nie dało się tego wytłumaczyć. Rochelle wsadziła całą pięść w odbyt kobiety z jedną nogą.

Widziałam w życiu wiele pokręconych rzeczy, ale z jakiegoś powodu widok dwóch obcych sobie kobiet, które poznały się parę minut temu, grzebiących sobie w tyłku, znalazł się na czele listy rzeczy, które koniecznie chciałabym „odzobaczyć”.

– Mam! – wyszeptała triumfalnie Rochelle, a Irene się zaśmiała.

– No i super. Dobra dziewczynka. Weź to szybko opłucz.

– Mogę się już odwrócić? – spytałam. Prosiłam o pozwolenie, żeby się odwrócić. Do czego to doszło.

– Okej, ale jak piśniesz choćby słówko, rozwalę cię na miazgę, zrozumiano? – zagroziła Rochelle.

– Jasna sprawa – oświadczyłam, z trudem powstrzymując odruch wymiotny.

Usiadłam na swojej pryczy i próbowałam dojrzeć, co robią. Usiadły na drugiej pryczy naprzeciwko siebie i szybko usypały z tego, co wyjęły z odbytu Irene, dwie równe kreski. Po kolei wciągnęły proszek, a mnie ogarnęła zazdrość.

– Co to? – chciałam wiedzieć. Rochelle spojrzała na mnie wciągając głębiej resztki, które zostały jej w nosie.

– Kryształ – odparła. – Chcesz trochę?

===LxciECQWZVZjWmpfaQM1AjNXYVRhUTNSYlQ3VTNXMwU1DToKbFg=

3

Metamfetaminy próbowałam tylko raz, jednego macha i wcale mi się nie podobało. Ale jeśli ktoś proponuje narkotyk osobie uzależnionej, nieważne jaki, to się bierze. Jednak zanim zdążyłam otworzyć usta, żeby powiedzieć: „Jasne, dawaj!”, Irene stanęła okoniem.

– To nie twoje, więc się tym nie rządź. Dostałaś, bo pomogłaś mi to wyjąć. Nie mam tyle, żeby starczyło dla wszystkich. Sory, okularnico – wycedziła.

Powiedzieć, że byłam rozczarowana, to nic nie powiedzieć. Nie ma nic gorszego, niż nastawić się na odlot, a później musieć sobie odpuścić, zwłaszcza trzeciego dnia odwyku. Byłam wściekła. Chciałam je obydwie zamordować i zabrać im dragi, ale w celi nie było żadnych narzędzi, więc musiałam wymyślić coś innego. Miałam kilka pomysłów, a wszystkie idiotyczne, na przykład opuścić się z sufitu na linie i wyjąć zawiniątko z kieszeni Irene. Nie byłam jednak Tomem Cruise’em ani nie grałam w Mission Impossible, więc dałam sobie spokój. Snucie dalszych planów przerwał mi nagle głos z interkomu:

– Johnson, pakuj mandżur, idziesz na ogół.

Spojrzałam na współosadzone ze zdziwieniem.

– Po jakiemu ona mówi? Co to znaczy?

Rochelle moja niewiedza ubawiła. Wyjaśniła mi, że mam zebrać swoje rzeczy, bo przenoszą mnie na oddział ogólny, czyli „do sali pełnej kryminalistek”.

Udawałam spokój, jakby mnie w ogóle nie ruszało, że zaraz trafię do jaskini pełnej krwiożerczych bestii na różnym etapie odstawienia narkotyków, z których wiele cierpi na niezdiagnozowane zaburzenia psychiczne i ma problem z kontrolowaniem gniewu. Ale w środku trzęsłam się jak osika.

Poskładałam matę i prześcieradło i stanęłam przy drzwiach, czekając na przeniesienie. Kiedy strażnik otworzył drzwi, odwróciłam się do współosadzonych z uśmiechem.

– Miło było was poznać! – powiedziałam wesoło, ale były tak zaabsorbowane unikaniem kontaktu wzrokowego ze strażnikiem, że nawet na mnie nie spojrzały i nie pożegnały się. „Powinni tu uczyć savoir vivre’u. Chyba napiszę jakieś pismo w tej sprawie” – pomyślałam.

Strażnik zakuł moje przeguby i kostki w kajdany i poprowadził mnie długim korytarzem. Metal wbijał mi się w skórę, sprawiając niewiarygodny ból.

– Przepraszam bardzo... – wyszeptałam.

– Cisza na korytarzu – wymamrotał.

– Rozumiem, ale...

– NIE GADAĆ NA KORYTARZU!

– Dobra – odparowałam. Przypomniałam sobie podstawówkę. Chodzenie cicho w parach i wykonywanie poleceń. Poczułam się jak dzieciak. Tydzień temu byłam kierowniczką zmiany w restauracji, a teraz krzyczą na mnie, że się odzywam.

– Dobrze, zdejmę ci kajdany i pójdziesz do pani Davis – objaśnił strażnik.

Pani Davis, brzmi sympatycznie. Kiedy mnie rozpiął, ból przestał mi dokuczać. Popchnął mnie do ciemnego pokoju, gdzie czekała funkcjonariuszka. Wpatrywała się we mnie, trzymając dłoń na pistolecie.

– Rozbierz się, proszę – usłyszałam.

– Zaraz, zaraz. Dopiero co się poznałyśmy, to chyba trochę za... – Przerwałam mi, zanim zdążyłam dokończyć.

– Jezus Maria, wszyscy wygadują dokładnie te same bzdury. Ściągaj łachy i ręce na ścianę. Migiem! – Wyglądało na to, że pani Davis nie zna się na żartach. Warto zapamiętać.

Najpierw kazała mi wziąć prysznic pod zwisającym ze ściany natryskiem. Kąpiąc się w obecności obcej osoby, czułam się niekomfortowo, ale kiedy później kazała mi „pochylić się i rozstawić nogi”, moje upokorzenie sięgnęło zenitu.

– Włóż to – powiedziała stanowczo, rzucając w moim kierunku nowy komplet ubrań. Następnie wręczyła mi rolkę papieru toaletowego i szczoteczkę do zębów. – Skończyło nam się mydło, poproś nocnych strażników, to ci dadzą.

– Dobrze – odparłam.

Nie zdawałam sobie sprawy, że dostanę je dopiero za cztery dni. Okazało się, że mój komfort nie był dla nich priorytetem. Tego, i wielu innych ciekawych rzeczy o strażnikach, dowiedziałam się wraz z upływem czasu.

Pani Davis podprowadziła mnie pod duże drzwi i przez krótkofalówkę poinformowała osobę, która je zdalnie otwierała: „Gotowa!”.

Miałam ochotę wyrwać jej urządzenie z rąk i wrzasnąć: „Czekaj! Wcale nie jestem gotowa!”, ale uświadomiłam sobie, że wtedy pewnie poraziłaby mnie paralizatorem.

Kiedy dało się słyszeć odgłos zwalniania blokady, otworzyła drzwi.

– Piątka – oznajmiła, zamykając je za mną.Usłyszałam głośny pomruk dzikich kobiet.

Gwar nagle ucichł. Zrobiło się cicho jak makiem zasiał. Przyglądały mi się setki kobiet. Nie wiedziałam, co zrobić, więc uśmiechnęłam się niepewnie. Niektóre kobiety się roześmiały, inne zaczęły wykrzykiwać obelgi, jedna wrzasnęła: „Kapuś!”.

Wtedy nie wiedziałam, o co chodziło, ale później dowiedziałam się, że jeśli nie wyglądasz na typową więźniarkę, z miejsca uznają cię za wtykę policji. Świetnie.

Odnalazłam celę numer pięć i z wahaniem weszłam do środka. Na czterech spośród sześciu metalowych łóżek leżały maty, więc podeszłam do jednego z wolnych miejsc.

– Cześć, jestem Tiffany. Mogę się tu rozłożyć? – spytałam bezzębną kobietę, która siedziała na górze piętrowego łóżka czyszcząc paznokcie u nóg.

– Wali mnie to – odparła, nie podnosząc nawet wzroku.

„Milutka, nie powiem” – pomyślałam. Rzuciłam matę na łóżko i pościeliłam je.

Przeleżałam w nim cały dzień. Byłam na głodzie i czułam tak ogromny ból, że trudno mi było nawet oddychać. Przez kraty celi widziałam, jak pozostałe kobiety chodzą tu i tam, śmieją się i dobrze się bawią. Jak to możliwe, że w takim miejscu jest im do śmiechu? Zapomniały, że siedzą w więzieniu? Wiele z nich wyglądało na szczęśliwe, ja natomiast czułam, że nic dobrego mnie już w życiu nie czeka.

Depresja i rozpacz dosłownie mnie sparaliżowały. Uświadomiłam sobie, że spędzę tu długie lata, a nawet jak kiedyś wyjdę, do końca życia ludzie będą mną pogardzać. Już nigdy nie będę szanowana. Mój umysł opanowały ponure wizje przyszłości. Będę bezdomna. Nikt nie pokocha takiej okropnej osoby jak ja, zwłaszcza jeśli dowie się, co zrobiłam ostatniemu chłopakowi.

Po wyborach, których dokonałam, dalsze życie wydawało się niemożliwe. Nie miałam siły dalej walczyć. Nagle poczułam, że nie chcę tego ciągnąć. Życie w zawieszeniu, czekanie i zamartwianie się – nie czułam się na siłach tego kontynuować. Siedziałam już w więzieniu całą wieczność, a nawet nie postawiono mi jeszcze zarzutów. Nie byłam stworzona do dorosłości, nie było mi pisane przeżyć życie od A do Z. „Jestem zaćpanym przegrywem i nic innego mnie już nie czeka. Nie mam wyboru, nie ma innej opcji. Dzisiaj, kiedy wszyscy zasną... skończę ze sobą” – pomyślałam.

===LxciECQWZVZjWmpfaQM1AjNXYVRhUTNSYlQ3VTNXMwU1DToKbFg=

4

Kiedy wszyscy jedli kolację w stołówce, ja wyglądałam przez okno celi. Nie miałam apetytu, a poza tym po co miałabym jeść, skoro moje ziemskie życie miało się skończyć już za kilka godzin.

Zastanawiałam się, jak zrealizować swój plan. Było to trudne, możliwości było bardzo niewiele. Nie ułatwiali tutaj popełnienia samobójstwa, prawdopodobnie dlatego, że chętnych byłyby na pewno setki. Już sam detoks sprawia, że każda cywilizowana osoba miałaby ochotę wyskoczyć przez okno. Jeśli dodać do tego bałagan, jaki po sobie zostawiłam, nie miałam innego wyjścia.

Po szybie spływały krople deszczu, a moje myśli zaczęły błądzić. Myślałam o rodzinie, która jutro otrzyma tę straszną wiadomość. Siłą woli zmusiłam się, żeby o nich nie myśleć. Żądza śmierci była o wiele silniejsza niż troska o czyjeś uczucia. Bałam się, że rozmyślanie o rodzinie sprawi, że zmienię zdanie. Żałowałam, że nigdy nie wezmę ślubu ani nie będę miała dzieci, ale potem doszłam do wniosku, że i tak byłabym beznadziejną żoną i matką, więc znikając, raczej oddaję światu przysługę.

Miałam nadzieję, że po tamtej stronie uda mi się spotkać z mamą. Jeśli z jakiegoś powodu naprawdę istnieje niebo (co wydawało mi się kompletnie pozbawione sensu), na pewno tam trafiła. Ale jeśli to prawda, raczej się nie spotkamy, w końcu samobójstwo to grzech i idzie się za to do piekła. Jeśli istnieje piekło, to i tak już mam do niego bilet w jedną stronę, niezależnie od tego, jak tam trafię, więc – walić to.

Leżałam bez ruchu przez kilka kolejnych godzin, aż do wyłączenia świateł. Współosadzone nie zaczepiały mnie, bo widziały, że jestem na głodzie, poza tym każdemu, kto ośmielił się na mnie spojrzeć albo do mnie podejść, posyłałam wściekłe spojrzenia.

Cierpliwie, cicho, z niepokojem czekałam, aż wszystkie kobiety zasną. Każda z nich śpiąc, wydawała inne odgłosy. Jedne chrapały, inne oddychały spokojnie. Zaczekałam, aż wszystkie mocno zasną. Kiedy ostatnia z nich przestała się wiercić, znalazłszy wreszcie najwygodniejszą pozycję, nadszedł czas.

Usiadłam na łóżku i delikatnie położyłam stopy na zimnej betonowej posadzce. Wstałam i rozejrzałam się, czy na pewno żadna z kobiet się nie porusza. Wymacałam róg prześcieradła i powoli zaczęłam ściągać je z maty. Moje palce poruszały się automatycznie, jakby zostały zaprogramowane, żeby zawiązać węzeł. O niczym nie myślałam, po prostu wyciągałam i skręcałam tkaninę. Czułam jedynie przemożne pragnienie, żeby już było po wszystkim. Nie chciałam żyć ani chwili dłużej, musiałam odejść, jak najszybciej.

Rozejrzałam się nerwowo po raz ostatni, żeby się upewnić, czy wszyscy śpią. Delikatnie przywiązałam koniec prześcieradła do naroża pryczy nade mną. Obawiałam się, czy dziewczyna z góry się nie obudzi, bo zawiązałam węzeł pięć centymetrów od jej stopy, ale nawet nie drgnęła. Wzięłam ostatni głęboki oddech, naciągnęłam pętlę na szyję i starannie zaciągnęłam. Nie płakałam ani nie miałam żadnych wątpliwości. Wzięłam ostatni oddech i odepchnęłam się od łóżka.

Rama łóżka nie była aż tak wysoka, żebym na niej zawisła, więc rozluźniłam mięśnie nóg, żeby waga mojego ciała i grawitacja zrobiły swoje. Wisiałam za szyję z nogami do przodu. Zacisk na szyi był coraz mocniejszy. Czułam, jakby kręgosłup odrywał się od czaszki. Twarz miałam gorącą, jakby pęczniała od krwi. Musiałam zwalczyć instynkt samozachowawczy. Ciało pragnęło wstać i zacząć oddychać, ale umysł przeważył. Nie było powrotu.

Dźwięki wokół mnie zaczęły cichnąć, a wzrok zanikać, jakbym patrzyła w głąb tunelu. Objęła mnie ciemność i cisza. Ciśnienie krwi w gałkach ocznych powodowało pękanie naczyń krwionośnych, byłam pewna, że oczy wyskoczą mi z orbit. Ogarnęła mnie ciemność, wiedziałam, że to już czas. Już prawie koniec. Pierwszy raz od bardzo, bardzo dawna poczułam się... wolna.

Zaskoczyło mnie świecące z góry jasne światło. Zdałam sobie sprawę, że przechodzę do innego wymiaru. Uśmiechnęłam się, chcąc się wreszcie uwolnić od zniszczonego doczesnego zewłoku i stać się częścią wszechświata. Światło było coraz jaśniejsze, niemal oślepiające, aż nagle powietrze wypełniło ze świstem moje płuca, gdy zachłysnęłam się powietrzem. Co u diabła? Krztusiłam się, nie mogłam złapać oddechu. Zaczęłam widzieć przebłyski światła i słyszeć krzyki, gdy powoli wracał mi słuch. Mrugnęłam kilkukrotnie, a nad sobą zaczęłam widzieć rozmazany obraz. To była twarz. Ale nie Boga – ani diabła – tylko funkcjonariuszki Cache.

– Johnson! Słyszysz mnie? Tiffany! Pobudka!

Kiedy zdałam sobie sprawę, co się dzieje, poczułam przemożny gniew. Zaczęłam machać rękami i kopać nogami, żeby wszyscy zostawili mnie w spokoju.

– Dlaczego?! – krzyczałam. – Po kiego chuja mnie ratujecie? Po co? Czemu nie pozwoliliście mi odejść?!

Gniew i frustracja spowodowały, że wybuchnęłam niekontrolowanym szlochem. Byłam tak blisko. Tak blisko domu, z mamą i dziadkami, a teraz jestem z powrotem w piekle. Z powrotem w rzeczywistości, od której desperacko starałam się uciec.

===LxciECQWZVZjWmpfaQM1AjNXYVRhUTNSYlQ3VTNXMwU1DToKbFg=

5

Rozejrzałam się po celi, kobiety wyglądały na zszokowane i przerażone. Chciałam na nie nakrzyczeć, że robią z tego taki dramat. Chciałam dorwać tego, kto pokrzyżował mi szyki, zabierając mi nadzieję na ucieczkę z tej gównianej planety. Zanim jednak zdążyłam cokolwiek powiedzieć, strażniczka skuła mi ręce za plecami.

– Chodź, pójdziemy do oddziału szpitalnego – oznajmiła.

Wstałam, a funkcjonariuszka poprowadziła mnie w kierunku pokoju dziennego. Chciałam wziąć rozbieg, uderzyć z całej siły głową w ścianę i dokończyć to, co zaczęłam, ale szłam posłusznie, ponieważ kiedy wyprowadziła mnie z celi, zauważyłam, że włączono światła, a wszystkie osadzone w Kobiecym Oddziale Zachodnim stoją w drzwiach cel i patrzą, jak mnie wyprowadzają, a u szyi nadal dynda mi prześcieradło.

– Muszę ci zdjąć okulary – powiedziała strażniczka sięgając po nie.

– Ale bez nich nic nie widzę, potrzebuję ich – zastrzegłam.

– Naszym zadaniem jest dbać o twoje bezpieczeństwo, kiedy jesteś pod naszą opieką. Z okularów można zrobić narzędzie, a my nie możemy tak ryzykować.

Drgnęłam, kiedy zdejmowała mi okulary, a świat natychmiast zrobił się rozmazany. Mam bardzo słaby wzrok, bez okularów nie widzę nawet, ile jest palców, nawet gdyby podstawić mi je pod sam nos.

Usłyszałam, jak za strażniczką zamykają się drzwi. Założyłam, że wyszła, chociaż tego nie widziałam. Umieszczono mnie w celi obserwacyjnej, specjalnym pomieszczeniu dla osadzonych, którzy mają tendencje samobójcze. Zostało zaprojektowane tak, żeby nie dało się w nim odebrać sobie w żaden sposób życia. Samobójcy są bardzo pomysłowi, więc strażnicy dokładają wszelkich starań, żeby im pokrzyżować plany.

W pomieszczeniu nie było żadnych wystających elementów, natrysku, szczebli od łóżka ani okien. Kombinezon zamieniono mi na coś, co można by opisać jako ogromny, zapinany na rzepy worek na kartofle. Nie miał żadnych luźnych części, więc gdybym nawet chciała sobie skręcić nowy sznur, nie miałabym z czego.

Byłam ślepa i bosa. Co gorsza, ściany celi były ze szkła, żeby każdy mógł zajrzeć do środka i sprawdzić, czy jeszcze oddycham. Strażnicy mieli świetny widok na wszystko, co się działo w środku, również na korzystanie z toalety.

Czułam się jak zwierzę w zoo. Widziałam sylwetki przechodzących funkcjonariuszy w mundurach. Niektórzy przystawali, żeby rzucić uszczypliwy komentarz. Większość strażników wiedziała, za co mnie posadzili, mieli dostęp do akt sprawy, w których znajdował się szczegółowy opis tego, co zrobiłam ich koledze po fachu. Każdy z nich oczywiście chciał, żebym wiedziała, jakim śmieciem jestem. Słyszałam, jak mówili: „Nie dziwię się, że chciała się zabić, ja na jej miejscu zrobiłbym to samo. Czeka ją długa odsiadka. Jest ślepa jak kret, i dobrze jej tak”.

Czułam zakłopotanie i wstyd, a nie miałam się gdzie ukryć.

Po około siedmiu godzinach w tym swoistym akwarium, zaczęłam odchodzić od zmysłów. Już wcześniej czułam się niezbyt dobrze psychicznie, a sytuacja, w której się obecnie znalazłam, nie pomagała. Im dłużej tam siedziałam, pozbawiona wzroku i wszystkiego innego, tym bardziej traciłam kontakt z rzeczywistością. Do więzienia weszłam jako Tiffany, ale w tamtej chwili byłam już kimś innym. Zwierzęciem w klatce, niedoszłą samobójczynią, złodziejką i oszustką, osadzoną. Moje dawne „ja” przeminęło, byłam pewna, że już nigdy nie wróci.

Bez przerwy wymiotowałam, ponieważ narkotyki musiały jakoś wydostać się z mojego organizmu. Przez większość czasu klęczałam przy sedesie, usiłując jak najszybciej pozbyć się tej trucizny. Oparłam głowę o zimny metal muszli klozetowej, kiedy nagle przyszedł mi do głowy pewien pomysł. Mieli tu te wszystkie sposoby zapobiegania samobójstwom osadzonych, ale ja byłam od nich sprytniejsza. Musiałam dokończyć to, co zaczęłam.

Naciągnęłam sobie worek na kartofle na głowę, żeby się w nim schować. Następnie skrzyżowałam ramiona, położyłam obydwa kciuki na grdyce i zaczęłam z całej siły na nią naciskać. Chciałam złamać sobie grdykę w nadziei, że spowoduje to uduszenie. Pragnęłam śmierci tak, jak jeszcze nigdy niczego nie pragnęłam. Potrzebowałam tego. Wiedziałam, że jeśli mi się uda, będę wolna. Moje ziemskie ciało nie funkcjonowało jak trzeba, więc nie chciałam dalej w nim żyć.

Grdyka okazała się bardziej elastyczna, niż sądziłam. Zamiast złamać się w żelaznym uścisku, przesunęła się w tył, przez co zaczęłam się głośno dusić. Zagłębiłam palce w skórę próbując przesunąć kości i mięśnie, ale nic to nie dało.

Z oddali usłyszałam głos mówiący spokojnie: „To tu, otwórz czwórkę”. Kilka sekund później drzwi otworzyły się, Poczułam na ramionach ciężkie dłonie strażnika, który odciągnął mnie od toalety. Wylądowałam na podłodze leżąc na wznak, a on przytrzymywał mnie położywszy mi łokieć na klatce piersiowej.

– Natychmiast przestań – warknął.

– Puszczaj mnie do kurwy nędzy! – wrzasnęłam. – Czemu nie zostawisz mnie po prostu w spokoju?! To moje życie! – Wiłam się na podłodze jak piskorz, kiedy próbowali mnie okiełznać. Niczego nie widziałam, więc trudno mi było z nimi walczyć. – Nie wtrącaj się, daj mi spokój! Daj mi to skończyć, proszę! – wyłam. Nogami i plecami dotykałam zimnej podłogi, ale gniew powodował, że było mi gorąco. – Walnij mnie tą swoją pałką, proszę cię, po prostu mnie dobij. Błagam cię. Poraź mnie paralizatorem. Proszę! – błagałam. – Chcę umrzeć.

– Nie dobiję cię, Johnson. Za dużo papierologii, a ja jestem po pracy umówiony na randkę z żoną. Teraz wstanę i wyjdę z celi – oznajmił. – Jeśli znowu wywiniesz jakiś numer, natychmiast zakuję ci ręce i nogi w kajdany. Jak mnie do tego zmusisz, będzie ci o wiele mniej wygodnie, więc daj sobie spokój. – Brak współczucia w jego głosie był zadziwiający. Najgorszy dzień w moim życiu to dla niego kolejny dzień w pracy.

W tamtej chwili pogodziłam się z realnością mojego położenia. Nie obchodziłam tych ludzi. Czekali tylko na koniec zmiany, mając nadzieję, że nic się nie będzie działo. Nie interesowało ich, że kiedyś byłam kapitanem drużyny czirliderek czy najzabawniejszą dziewczyną w klasie. Mieli gdzieś, że byłam siostrą i córką, a kiedyś wzięłam udział w wyścigu na wrotkach. Mieli w głębokim poważaniu, że w szkole średniej wybrano mnie królową walentynkowego balu i że przez trzy lata pracowałam jako kierownik zmiany w restauracji. Nie miało to już znaczenia, nie byłam już tamtą osobą. Byłam teraz osadzoną numer 4012342, i niczym więcej.

Minęła cała wieczność mojej izolacji, kiedy usłyszałam pukanie do drzwi celi.

– Czy mogę wejść? – zapytał zza drzwi uprzejmy głos.

– Mam to w dupie – odparłam, siedząc skulona w kącie celi, z kolanami pod brodą. Usłyszałam, jak otwierają się drzwi, ale nie widziałam stojącej za nimi osoby. Po sylwetce rozpoznałam jednak, że to nie strażniczka.

– Chciałabym do ciebie podejść, ale muszę mieć pewność, że nie zrobisz mi nic złego. Mogę ci zaufać? – zapytała łagodnie.

– Nic złego? Dlaczego miałabym ci zrobić coś złego? Nie, nie zrobię. Nie wiem nawet, kim jesteś, gówno widzę bez okularów – odparłam.

– Nazywam się doktor LaChance, chciałabym z tobą porozmawiać.

Wzięłam głęboki oddech i dalej spoglądałam na podłogę.

– Nie obraź się, ale nie mam za bardzo ochoty gadać.

– Jasne, to zrozumiałe. Siedzisz w szklanym pudełku, prawie naga, i nic nie widzisz. Posłuchaj, a gdybym przekonała strażników, żeby ci oddali okulary, to obiecasz mi, że nie zrobisz nic głupiego? – zapytała.

Serce mi prawie stanęło. Gdybym widziała, co się wokół mnie dzieje, lepiej rozumiałabym swoje położenie i lepiej bym je znosiła.

– O Boże, tak, poproszę. Przysięgam na życie matki, że nie użyję ich do niczego innego, tylko do patrzenia. Dałabyś radę to załatwić? Odzyskasz je? – spytałam z nadzieją.

– O proszę, a jednak się ożywiłaś. Zaczekaj chwilę. – Słyszałam, że mówiąc uśmiechała się. Wyszła z celi, a we mnie pojawiła się iskierka nadziei.

Okulary były dla mnie oczywistością. Kiedy ich zabrakło, zdałam sobie sprawę, jak bardzo ich potrzebuję. Czekałam niecierpliwie na jej powrót dosłownie godzinami, zaczęłam nawet spacerować wte i wewte po celi. Nagle ogarnęły mnie wątpliwości. Zdałam sobie sprawę, że nie wróci. Wiedziałam, że to zbyt dobre, żeby mogło być prawdziwe. Odkąd tu trafiłam, ani jedna osoba nie rozmawiała ze mną jak z człowiekiem, więc niby dlaczego ta miła pani miałaby nagle mnie odwiedzić i oddać mi w nagrodę okulary? Było pewne, że do reszty straciłam rozum – miałam halucynacje.

Zdołowana usiadłam z powrotem w kącie i przycisnęłam brodę do kolan. Usłyszałam otwieranie drzwi, więc podniosłam głowę.

– Cześć Tiffany, to ja. Czy mogę wejść? – zapytała doktor LaChance.

– Tak, proszę – odparłam. Słyszałam stukot jej obcasów na betonowej posadzce, kiedy weszła do celi, ale nagle zamarł. Zapadła cisza.

– A no tak – zachichotała. – Nie widzisz mnie. Właśnie podaję ci okulary – wyjaśniła, wkładając mi je do prawej dłoni. Kiedy włożyłam okulary na nos, z wdzięczności i ulgi po policzkach popłynęły mi łzy. Gdy spojrzałam przez nie na mojego anioła stróża, opadła mi szczęka. Dlaczego nie poznałam jej po głosie? Zarumieniłam się ze wstydu, bo zdałam sobie sprawę, że to Katie. Byłam jej trenerką czirlidingu.

===LxciECQWZVZjWmpfaQM1AjNXYVRhUTNSYlQ3VTNXMwU1DToKbFg=

6

Wstydziłam się, że widzi mnie w takim stanie. Kiedy widziałyśmy się po raz ostatni, byłam młodą, energiczną, blond trenerką czirlidingu, która przez wiele lat pozostawała dla niej wzorem do naśladowania. A teraz? Teraz byłam słabowitą, bladą, spoconą, wciśniętą w kąt celi ćpunką.

Musiała wiedzieć, jakie emocje przeżywam, ponieważ delikatnie położyła mi dłoń na kolanie i uśmiechnęła się.

– Wiem, o czym myślisz. Pamiętaj, że to, kim jesteś teraz, w tej chwili, to nie ty. Znam cię, to znaczy znam prawdziwą Tiffany. Jesteś najzabawniejszą osobą, jaką kiedykolwiek poznałam, i mówię to z pełną świadomością. Zawsze cię podziwiałam i to się nie zmieniło.

Podprowadziła mnie do ściany i usiadłyśmy razem na betonowej posadzce, opierając się plecami o ścianę.

– Zeszłaś z utartego szlaku, Tiffany, ale nie jestem tu po to, żeby cię osądzać, tylko żeby ci pomóc. Jestem więzienną terapeutką i chcę z tobą porozmawiać. Masz ochotę pogadać? – spytała.

Katie i ja spędziłyśmy następne dwie godziny na rozmowie o wszystkim. Opowiedziałam jej, co się ze mną działo odkąd uzależniłam się od narkotyków, a ona mnie uważnie wysłuchała. Od czasu do czasu odzywała się, ale tylko po to, żeby zadać pytania pozwalające mi przeanalizować swój sposób myślenia, jakby chciała, żebym spojrzała na tamte wydarzenia z innej perspektywy. Niespodziewanie poczułam się tak, jakbyśmy znowu chodziły do szkoły średniej. Po raz pierwszy, odkąd mnie tu zamknięto, poczułam się jak człowiek.

Po rozmowie z Katie poczułam się lekka, jakbym wcześniej bardzo długo targała ze sobą wór kamieni, a ona mi go delikatnie odebrała, żebym mogła się skupić na dalszej wędrówce, a nie martwić, jak sobie poradzę z takim balastem.

– Jestem z ciebie dumna, że byłaś ze mną szczera. Wiem, że tak naprawdę nie chcesz umrzeć, i chyba sama też zdajesz sobie z tego sprawę. – Pochyliła głowę, a nasze spojrzenia się spotkały. – Chciałabym się z tobą zobaczyć za tydzień. Myślisz, że dałabyś radę?

Wiem, o co jej chodziło. Chciała wzbudzić we mnie poczucie obowiązku. Jeśli umówiłabym się z nią za tydzień, musiałabym pozostać przy życiu, żeby dotrzymać słowa. Chciała zadbać o to, żebym się wcześniej nie wypisała z tego świata.

– Bardzo chętnie – odparłam, zgodnie z prawdą.

– Powiem strażnikom, że możesz wracać na oddział ogólny, dobrze? – zapytała, wstając z podłogi i otrzepując tył spódnicy.

– Nie jestem pewna – odparłam. – Wszyscy widzieli, co zrobiłam, czułabym się dziwnie, gdybym musiała tam wrócić.

– Mogę ci coś poradzić, tak nieoficjalnie? Miej ich w dupie.

Podeszła do mnie z wyciągniętymi ramionami i mocno mnie przytuliła. To było wspaniałe uczucie. Jeszcze niedawno, zanim przyszła, już miałam się rozpaść na tysiąc kawałków, ale dzięki jej obecności zapalił się we mnie płomyk nadziei. Katie przypomniała mi, że nadal jestem człowiekiem, chociaż ostatnio wcale się tak nie czułam.

Stałam przed wejściem na oddział ogólny, czekając aż otworzą drzwi, a serce waliło mi jak młotem. W spoconych dłoniach trzymałam matę do spania i cała dygotałam. Strażnik zmierzył mnie wzrokiem od stóp do głów, a kącik jego ust uniósł się w półuśmiechu. Mój dygot wywoływał u niego najwidoczniej radość.

Drzwi otworzyły się ze zgrzytem, po czym usłyszałam znajome wrzaski, a korytarz wypełnił się zgiełkiem.

– Wchodź – zakomenderował strażnik, wskazując głową drzwi. Kiedy weszłam do środka, zapadła cisza jak makiem zasiał. Odnalazłam wzrokiem celę, do której mnie przydzielono. Podreptałam do niej z opuszczoną głową.

Kiedy weszłam do pomieszczenia, drobna, miła z wyglądu blondynka spojrzała na mnie znad notatnika. Chciałam się przedstawić, ale w tym momencie skoczyła na równe nogi, wyrzuciła ręce w górę, zakrzyknęła:

– No, co to, to nie! – I wymaszerowała z celi. Odchyliłam się w tył, żeby zobaczyć, dokąd idzie. Szła w kierunku „Przycisku” przy wejściu na oddział.

Przycisk służył do wezwania strażników w sytuacji awaryjnej. Nie można było go używać bez uzasadnionej przyczyny. Zdziwiona patrzyłam, jak wcisnęła go dwukrotnie, i z wyzywającą miną skrzyżowała ręce.

– Co się stało? – zapytał przez interkom strażnik.

– No, tak, cześć, więc ktoś umieścił tę samobójczynię donosicielkę w mojej celi. Musicie ją przenieść, bo się z nią pobiję, a nie chcę iść na izę – oznajmiła, cały czas patrząc mi w oczy.

O co jej mogło chodzić?

– Daniels, dobrze wiesz, że nie jesteśmy od spełniania zachcianek. Przycisk służy do wzywania pomocy. Użyj go jeszcze raz, to na bank trafisz do izolatki – wyjaśnił zdenerwowany strażnik.

Rany koguta, teraz się zacznie jazda. Patrzyłam, jak Daniels podchodzi do grupki dziewczyn i coś do nich nerwowo mówi. Co chwila wyrzucała ręce w powietrze albo na niby boksowała, a one raz po raz zerkały w moim kierunku. „Dlaczego ta laska chce się ze mną bić?” – pomyślałam. Nie chciałam posłać łóżka, bo nie wiedziałam, czego się spodziewać po tej małej psychopatce. Obawiałam się, że może zerwać matę z mojego łóżka i mnie nią pobić, więc zabrałam ją do pokoju dziennego i usiadłam przy pustym stoliku.

Widzieliście kiedyś w filmie, jak jakiś frajer bez przyjaciół siedzi w szkolnej stołówce sam przy stole? To byłam ja, tyle że w otoczeniu przestępców, a nie licealistów.

Poczułam dotknięcie na plecach, więc podskoczyłam ze strachu, bo myślałam, że chcą mnie dźgnąć nożem.

– Cześć, jestem Brandy – powiedziała, wyciągając do mnie rękę. Niechętnie ją uścisnęłam. Dziewczyna była piękna. – Słyszałam, że chciałaś się zabić. To okropne, sama to przerabiałam. Słyszałam też, co ta suka powiedziała o tobie strażnikom, przykro mi. Chyba potrzebujesz przyjaciółki, chcesz spać ze mną na piętrowym łóżku? – zapytała z uśmiechem.

– O Boże, jasne, że tak – rzuciłam desperacko, a serce niemal wyskoczyło mi z piersi z wdzięczności.

– No to chodź, to tam. – Wzięła mnie za rękę i zaprowadziła do celi na samym końcu. Moje łóżko stało obok jej pryczy. Kiedy usiadłam, natychmiast poczułam ulgę. W celi panowała niesamowita atmosfera, ponieważ Brandy miała wspaniały charakter.

Przez resztę dnia rozmawiałyśmy o życiu. Właściwie to głównie ja mówiłam, a ona słuchała. Co jakiś czas wtrącała zwariowane historie ze swojego życia, najwyraźniej chciała, żebym nie przeżywała tak bardzo tego, co nawywijałam. Pokazała mi, jak zamówić szampon, i podzieliła się ze mną kolacją. Po raz pierwszy od długiego czasu wesoło się śmiałam.

Kiedy kładłyśmy się spać, podeszła do mnie i objęła mnie.

– Cieszę się bardzo, że cię poznałam. Śpij słodko, do zobaczenia jutro – powiedziała i wróciła na swoją pryczę.

Brandy była moją pierwszą znajomą w więzieniu. Patrzyłam, jak się układa do snu, i uśmiechnęłam się na myśl, że komuś na mnie jednak zależy. Gdybym wiedziała, że za tydzień umrze, uściskałabym ją jeszcze mocniej.

===LxciECQWZVZjWmpfaQM1AjNXYVRhUTNSYlQ3VTNXMwU1DToKbFg=

7

Po dwóch dniach spędzonych na oddziale ogólnym zaczynałam rozumieć, jak to wszystko działa. Obowiązywał niezmienny, beznadziejny plan dnia.

Szósta rano – pobudka. Włączają światła, otwierają drzwi. Można wyjść z celi i ustawić się w kolejce po śniadanie. Kobiety schodzą się z cel na górze i na dole, usytuowanych wokół pokoju dziennego. Przy wejściu osadzeni z oddziału dla pracujących rozstawiają kantynę i zaczynają serwować posiłki. Dowiedziałam się, że kiedy przychodzi moja kolej, muszę podać strażnikowi nazwisko i numer celi, a on odznacza mnie na liście. Chodzi o to, żeby wiedzieli, kto przychodzi na posiłki, a kto nie. Jeśli nie zjada się zbyt wielu posiłków, zabierają cię do oddziału szpitalnego, zakładając, że chcesz się zagłodzić.

Teoretycznie można w trakcie posiłków siadać gdziekolwiek się chce, ale w praktyce niektóre miejsca są zarezerwowane. Jeśli niczego nieświadoma nowa osadzona zajmie komuś miejsce, dostaje taki ochrzan, że woli dobrowolnie się przesiąść (znam to z autopsji).

Szósta trzydzieści – koniec śniadania. Wszyscy wracają do cel, oprócz tych, którzy mają dyżur przy sprzątaniu. Siedzimy zamknięte w celach do siódmej piętnaście, żeby strażnicy mogli nas policzyć. Chodzi o to, żeby nikt się nie schował w kuble na śmieci i nie uciekł w trakcie śniadania w siną dal.

Siódma trzydzieści – otwierają się drzwi cel i jesteśmy wolneeeee! Kobiety zazwyczaj wybiegają z cel, chcąc jak najszybciej uciec z zamknięcia. Pierwsze dwa dni spędziłam na obserwacji otoczenia. Doszłam do wniosku, że więzienie to swoisty obóz dla wyrzutków społeczeństwa. Przy jednym stole czterdziestosześcioletnia kobieta i dziewiętnastoletnia dziewczyna kolorowały obrazki z serduszkami i zwierzątkami. W kącie pokoju dziennego trzy kobiety siedziały plecami do siebie, zaplatając sobie nawzajem warkoczyki. Przy innym stole dwie zwaliste panie grały w „anse kabanse flore”, chichocząc jak siedmiolatki. Aż mnie ciarki przechodziły.

Siedzące przy środkowym stoliku dziewczęta krzyczały i śmiały się, grając w karty, a dwie inne, na górze schodów, wymyślały układ taneczny. Byłam zadziwiona ich zachowaniem. Albo zapomniały, gdzie się znajdują, albo tak świetnie się dostosowywały do sytuacji. Wydaje mi się, że wielu z nich podobał się brak jakichkolwiek obowiązków, z wyjątkiem ścielenia łóżka i zmiany ubrań w dniu prania.

Było to fascynujące, a jednocześnie przerażające. Próbowałam sobie wyobrazić siebie tutaj, w trakcie beztroskiej zabawy, ale wydało mi się to niemożliwe. Tęskniłam za gorącą kawą, słońcem, Taco Bell, oglądaniem Dr. Phila i spaniem w wygodnym łóżku. Tęskniłam za wolnością, a nie minął przecież nawet tydzień w zamknięciu.

Dziewiąta – zabawę przerywają strażnicy, którzy wpadają i każą wszystkim wracać do cel. Czas na kolejne odosobnienie, żeby mogli sprawdzić, czy nikt nie uciekł przez otwór w toalecie albo kratkę pod prysznicem. To jedyne możliwe drogi ucieczki, chociaż fizycznie byłoby to całkowicie niemożliwe do wykonania. Już drugiego dnia fakt, że w ciągu dnia trzeba ze sto razy wracać do celi, zaczął mnie mocno irytować. Siedzimy w celach przez godzinę.

Dziesiąta – czas na lunch! Kobiety znów wyskakują z cel jak dzikie zwierzęta, gdy tylko usłyszą zgrzyt otwieranego zamka. Nazwisko, numer celi, kanapki z mortadelą, to samo miejsce przy stole, piętnaście minut na zjedzenie i powrót do celi na kolejną godzinę, żeby nas policzyli po lunchu. To było naprawdę wkurzające.

Od jedenastej do piętnastej – czas wolny. Kiedy otwierają się drzwi cel, wybiega z nich w dzikim pędzie tabun kobiet. Dosłownie tratują się nawzajem, chcąc jak najszybciej dotrzeć do telefonu. Jest sześć aparatów na setkę kobiet, a każda chce zadzwonić do bliskich, więc możecie sobie wyobrazić, jakie dramaty rozgrywają się tuż po otwarciu klatek. To najdłuższy okres między obowiązkowymi powrotami do cel i pierwszy, kiedy można korzystać z telefonów. Właśnie wtedy tak naprawdę zaczyna się nasz „dzień”. Nie ma zbyt wiele do roboty, gdy siedzi się w olbrzymim pomieszczeniu, a do dyspozycji ma się tylko czas, więc trzeba być kreatywnym. Przez pierwsze dwa dni leżałam w łóżku i drzemałam. Nadal byłam na głodzie, ale czułam się już lepiej.

Piętnasta – powrót do cel i kolejne cholerne liczenie więźniów.

Szesnasta – kolacja. Ostatni posiłek dnia, więc o już dwudziestej zawsze umierałam z głodu. Najbardziej lubiłam corn dogi, czyli parówki w cieście kukurydzianym smażone na głębokim tłuszczu. Na każdą kolację serwowano nam też pudding i pomarańcze, czasami jakiś paskudny makaron. Jedynym sposobem, żeby dostać coś więcej do jedzenia, były zakupy w kantynie. Rodziny mogły wpłacać pieniądze na nasze konto, żebyśmy mogłyśmy za to kupować szampon, odżywkę i przekąski. Moja rodzina akurat mnie nienawidziła, więc miałam przechlapane.

Szesnasta trzydzieści – zgadliście, powrót do cel i liczenie.

Od siedemnastej trzydzieści do dwudziestej trzydzieści – czas wolny. Właśnie wtedy dziewczyny zaczynały szaleć. Brały dżem z saszetek i kawę rozpuszczalną i robiły „mus”. Kiedy razem się to rozmiesza, powstaje... glut. Nakłada się odrobinę na wierzch dłoni i powoli zlizuje. Nie ściemniam, to się działo naprawdę, wszystkie to robiły. Był to chyba więzienny odpowiednik imprezy i szaleństwa. Dziewczyny w celach wciągały nosem rozdrobnione tabletki od bólu głowy, a w pokoju dziennym pokazywały sobie nawzajem cycki. (Przy okazji dowiedziałam się, że ta wariatka, która pierwszej nocy w więzieniu kazała mi pokazać cyki, naprawdę miała problemy psychiczne. Wszystkim dziewczynom kazała pokazywać cyki, a żeby się uspokoiła, podawano jej końską dawkę środków uspokajających). To był prawdziwy dom wariatów. Nad pokojem dziennym znajdowało się pomieszczenie obserwacyjne z ośmioma olbrzymimi oknami. Siedzieli tam strażnicy, którzy obserwowali każdy nasz ruch. Co jakiś czas krzyczeli przez głośnik, żebyśmy się wreszcie uspokoiły, ale przeważnie panowała wolna amerykanka.

Dwudziesta trzydzieści – ostatnie zamknięcie w celach. Pozostaniemy w nich do rana. Ostatnie liczenie i gaszą światła. Od tej pory trzeba być cicho. Jeśli przyłapią kogoś na rozmowie, cała cela ląduje na „izie”, czyli w izolatce.

O tej porze mamy spać, ale tam się normalnie nie da zasnąć. Całą noc spuszczają głośno wodę w toaletach, dziewczyny z mojej celi chrapią jak niedźwiedzie, a światła są tylko przygaszone. Nigdy nie gaszą ich do końca, więc trzeba się do tego przyzwyczaić.

Drugiej nocy na oddziale ogólnym, przed zgaszeniem świateł, rozmawiałam z Brandy o szkole średniej. Opowiadałam jej, jak byłam czirliderką, a ona zaczęła się histerycznie śmiać, i powiedziała, że nie może sobie mnie wyobrazić pląsającej z pomponami. Już miałam wstać i pokazać jej kawałek układu, kiedy nagle jej twarz nabrała poważnego wyrazu.

– Tiff, a mogę cię spytać... co zrobiłaś, że tu jesteś?

No i tak. Wiedziałam, że prędzej czy później nadejdzie ten moment i przysięgłam sobie, że nie powiem nikomu, za co siedzę, zwłaszcza że nie postawiono mi jeszcze zarzutów. Słyszałam pogłoski, że trzeba uważać, co się mówi, bo inni zrobią dosłownie wszystko, żeby sobie skrócić wyrok, łącznie z donoszeniem na współosadzonych.

Ale Brandy ufałam. Miałam dobrą intuicję, podpowiadała mi, że jest dobrym człowiekiem. Wyciągnęła do mnie pomocną dłoń w momencie, w którym tego najbardziej potrzebowałam, więc czułam, że mam wobec niej dług wdzięczności. Spojrzałam jej w oczy, zawahałam się przez chwilę, chcąc się upewnić, czy naprawdę chce wiedzieć, czy chce mieć o czym poplotkować z psiapsiółkami. Wzięłam długi wdech i zaczęłam opowiadać swoją historię.

===LxciECQWZVZjWmpfaQM1AjNXYVRhUTNSYlQ3VTNXMwU1DToKbFg=

8

Brandy siedziała na brzegu pryczy. Zauważyłam, że czekając na początek mojej opowieści, szybko tupie stopą o podłogę.

– Kiedy mnie aresztowali, zabrali mnie z domu – zaczęłam mówić. – Mieszkałam z chłopakiem, który jest zastępcą szeryfa w tym hrabstwie. – Szczęka jej opadła, usiadła bliżej brzegu pryczy. – Przez dwa i pół roku każdego dnia ćpałam za jego plecami różne pigułki. Kiedy zrobiło się naprawdę źle...

Opowieść nagle przerwało mi poruszenie, które dostrzegłam kątem oka. Spojrzałam w lewo – wszystkie dziewczyny biegły z powrotem do cel.

Dziewczyny z naszej celi przybiegły galopem i z przerażeniem na twarzy zaczęły ścielić łóżka.

– Co jest grane? – zapytałam wstając i spoglądając na swoje posłanie. Zastanawiałam się, czy też powinnam coś na nim poprawić. Brandy wyjrzała do pokoju dziennego. Zauważyłam, że kiedy dostrzegła powód zamieszania, zbladła.

– Halo, czy ktoś mnie oświeci, co tu się wyprawia? Czemu wszyscy dostali fioła? – zapytałam wygładzając brzegi pościeli. Brandy klęknęła i zaczęła porządkować zawartość swojej skrzynki. Nawet nie spojrzała na mnie, gdy rzuciła:

– Knox.

– Jaki Knox? Co to jest Knox? – chciałam wiedzieć.

– Nikt cię nie uprzedził?

– Ale o czym? Chcą mnie zabić, czy co? Co się tu do cholery dzieje? – spytałam przestraszona i zdezorientowana.

Zanim Brandy zdołała odpowiedzieć, usłyszałam, jak drzwi do pokoju dziennego zamykają się z trzaskiem. Na oddziale zapanowała cisza. Słyszałam dzwonienie kluczy i skrzypienie trampek na posadzce, gdy ich właścicielka wbiegała po schodach na górę. Siedziałam na brzegu pryczy obserwując dziewczyny z mojej celi. Dosłownie zamarły, a na ich twarzach malował się strach, jakby wszedł tu właśnie prezydent Stanów Zjednoczonych i wskazywał, które z nas pojadą na wojnę.

– Wstrętne zdziry, myłyście dzisiaj cipy? – wrzasnął ktoś z górnego poziomu. – Drugi dzień bez prysznica, a wy już śmierdzicie jak wieprze, durne pały.

Ale że co?

– A nie mówiłam wam, że jak przychodzę, te pieprzone prycze mają być posłane? Mhm, pewnie myślałyście, że dzisiaj służbę ma Davis, co? Olałyście sprawę i gnijecie w bałaganie. A tu niespodzianka, zdziry, przyszła Knox!

Strażniczka obchodziła właśnie górny poziom cel, kiedy dostrzegłam ją przez kraty. Spodziewałam się, że zza rogu ukaże się zwalista baba, a tymczasem okazało się, że ma niecały metr sześćdziesiąt. Coś mi jednak mówiło, że w jej przypadku wzrost nie ma większego znaczenia.

Patrzyłam, jak mija kolejne cele analizując ich wygląd. Zbiegła ze schodów i skierowała się w naszą stronę z zaciekłym wyrazem twarzy. Poczułam się tak, jakbym miała narobić w majtki.

Omiotła naszą celę wzrokiem i poszła dalej, ale usłyszałam, że jej trampki skrzypnęły, kiedy się zatrzymała i odwróciła. Ponownie zajrzała do celi i zaczęła się śmiać. Odpięła od paska pęk kluczy i otworzyła drzwi.

Weszła śmiejąc się i potrząsając głową, po czym zatrzymała się. Patrzyła mi w oczy jak matka, która za chwilę spuści ci manto.

– No proszę, co my tu mamy? Musisz być tu nowa, co? Ale burdel, nikt cię nie uprzedził? Nie opowiedziałyście jej o Knox, co? – zapytała rozglądając się. – No to sama się przedstawię. Witam ćpunkę, jestem Knox. Urządzę ci tu takie piekło, że będziesz przeklinać los za to, że tu trafiłaś.

Ruszyła w moim kierunku i uderzyła mnie ramieniem podchodząc do mojej pryczy. Zerwała matę z łóżka i wyrzuciła ją na środek pokoju dziennego. Czułam, że wszyscy na mnie patrzą i zarumieniłam się ze wstydu.

– Już ja cię nauczę słać łóżko. Chodź tu. – Wyskoczyła do pokoju dziennego i stała tam ze skrzyżowanymi rękami czekając, aż podążę za nią.

Podeszłam do niej i stanęłam nad swoją matą. Nie wiedziałam, co dalej.

– To mam teraz posłać... – Zanim dokończyłam zdanie, podskoczyła do mnie, zbliżyła twarz do mojej i zaczęła krzyczeć najgłośniej, jak umiała, patrząc mi prosto w oczy.

– Czy ja ci, kurwa, pozwoliłam mówić? Nie, kurwa, nie pozwoliłam. Nie waż mi się, kurwa, nawet pisnąć, chyba że chcesz trafić na izę. Zamknij mordę i pościel łóżko, szmato! – rozkazała i odsunęła się, żeby mi zrobić miejsce.

Czułam, jak zbiera mi się na płacz. Ze wszystkich sił próbowałam powstrzymać łzy, ale mi się nie udało. Nikt mnie jeszcze w życiu tak nie upokorzył.

Zaczęłam łkać, bo na oczach wszystkich kobiet z oddziału musiałam uklęknąć i od nowa pościelić łóżko. To niewiarygodnie poniżające, musieć klęczeć na podłodze jak dziecko i słać łóżko, będąc obserwowaną przez współosadzone. W głębi duszy miałam nadzieję, że Knox przypomni sobie, iż jestem tu nowa, i da mi spokój, ale zrobiła coś zupełnie przeciwnego.

– Jezus Maria, patrzcie i podziwiajcie. Patrzcie tylko na nią. Popłakała się, bo musi zasłać łóżko! – Usłyszałam, jak kilka kobiet parsknęło śmiechem, i przeszedł mnie dreszcz. Byłam skazana na te kobiety nie wiadomo jak długo, a teraz miały czarno na białym, jaki ze mnie mazgaj.

– Paniusia nie nawykła do obowiązków. Była zbyt zajęta ćpaniem i robieniem loda na ulicy, żeby w domu ścielić łóżko.

Pochyliła się, oparła dłonie na kolanach, zrównała swoje oczy z moimi i patrzyła na mnie złowrogim spojrzeniem.

– Teraz jesteś w moim domu, szmato – wyszeptała. – Chciałabym, żeby ta chlipiąca ćpunka była dla was ostrzeżeniem. Chcecie być twarde na ulicy, ale tutaj jesteście gównem. Teraz chcę, żebyście wszystkie zdjęły pościel z łóżek i pościeliły je od nowa perfekcyjnie, wiecie jak to ma wyglądać. A jak skończycie, zdejmijcie pościel i pościelcie je jeszcze raz. Możecie przestać, kiedy osadzona Johnson poprawnie pościeli łóżko. Zaraz wrócę, żeby sprawdzić, jak wam idzie. Nie wychodźcie z cel, dopóki nie skończycie.

Kobiety zaczęły jęczeć i ściągać pościel, klęły i wygrażały, co mi zrobią, kiedy otworzą drzwi. Strażniczka Knox była już prawie przy drzwiach, ale się zatrzymała. Odwróciła się i zaczęła iść w moim kierunku, a na oddziale zapanowała grobowa cisza. Zastygłam, kiedy pochyliła się nade mną i wyszeptała mi do ucha:

– Wiem, co zrobiłaś, Johnson. Eliot to mój dobry kolega. Nie robi się takich rzeczy osobie, która cię kocha. Zapamiętaj sobie, że dopóki tu jesteś, będziesz za to płacić. – Poklepała mnie mocno po plecach i skierowała się do wyjścia.

– A, i jeszcze coś, dziewczyny – krzyknęła przez ramię już w samych drzwiach. – Kiedy otworzą się cele, dopilnujcie, żeby się dowiedziała, jak jej jesteście wdzięczne za to, że cały wieczór musiałyście od nowa ścielić łóżka. – Kiedy zamykały się za nią drzwi, dało się słyszeć jej śmiech.

===LxciECQWZVZjWmpfaQM1AjNXYVRhUTNSYlQ3VTNXMwU1DToKbFg=

9

Następne czterdzieści pięć minut spędziłam raz po raz ścieląc łóżko. Kątem oka widziałam Knox stojącą na platformie obserwacyjnej. Za każdym razem, kiedy idealnie – w swoim mniemaniu – pościeliłam łóżko, spoglądałam na nią błagalnie, mając nadzieję, że spełnię jej wymagania. Od tego zależał mój los, ponieważ kiedy musiałam ponownie pościelić łóżko, to samo musiały zrobić wszystkie pozostałe dziewczyny.

Oschłe, wypowiedziane przez interkom: „Źle” niosło się po całym pokoju dziennym, na co kobiety zaczynały chóralnie jęczeć. Cała się spociłam od presji, którą czułam, wykonując to zadanie.

Kiedy wreszcie jakimś cudem udało mi się poprawnie posłać łóżko (a jestem pewna, że za każdym razem robiłam to tak samo), wszystkie osadzone zaczęły klaskać. Odetchnęłam z ulgą i skierowałam się do celi. Towarzyszyły mi okrzyki: „No nareszcie!”, „Prawie mi nerwy puściły”, „Jedna durna szmata nie umie posłać łóżka, a reszta musi za to cierpieć”, „Okularnica ma szczęście, że nie chcę trafić na izę, inaczej bym jej strąciła te pingle z facjaty”.

Zanim otworzyli drzwi celi, czekałam całą wieczność. Chciałam wpełznąć do idealnie pościelonego łóżka i przespać ten koszmar. Nie wiedziałam, co się stanie, kiedy otworzą drzwi cel, ale wyobrażałam sobie, że czekają mnie nienawistne spojrzenia i uszczypliwe uwagi.

– Dziewczyny nie zrobią ci nic złego – wyjaśniła Brandy, widząc malujący się na mojej twarzy strach. – Lubią sobie pogadać, ale na samą myśl o izolatce robią w majtki. Najgorsze, co cię może spotkać, to wyzwiska. A gdyby jednak czegoś spróbowały, poderżnę im gardła.

– Czym? – zaśmiałam się.

– Tym – odparła, wyciągając ze swojej skrzynki podpaskę. Wybuchnęłyśmy histerycznym śmiechem. Potrzebowałam jakiegoś sposobu, żeby przestać odczuwać mieszankę emocji, jakie mnie ogarnęły. Po pełnej napięcia godzinie odczułam upragnioną ulgę.

Zazwyczaj kiedy zaczynałam odczuwać jakieś negatywne uczucia, natychmiast sięgałam po narkotyki. Eliminowałam emocje, gdy tylko dawały o sobie znać. Teraz jednak nie miałam wyboru, musiałam je odczuwać, a nie miałam w tym żadnej wprawy.

Położyłam się do łóżka i przykryłam razem z głową. Już zasypiałam, kiedy usłyszałam, że otworzyły się drzwi. Zignorowałam ten fakt. Jeśli chcą mi sprawić lanie, trudno. Obym szybko straciła przytomność, wtedy nie będę się musiała niczym przejmować. Brandy i Sharon, lesbijka typu butch, z którą dzieliłam kojo (tak się w więzieniu mówi na pryczę, to element gwary więziennej), obiecały mnie pilnować, kiedy będę spała.

Niedługo później obudziło mnie wołanie po nazwisku. Instynktownie otworzyłam oczy i wyskoczyłam z łóżka. Wyjrzałam z celi. Wszyscy byli w pokoju dziennym i gapili się na mnie. Złapałam kontakt wzrokowy z dziewczyną, która musiała należeć do jakiegoś gangu, bo miała tatuaże na twarzy i wyglądała tak, jakby chciała mnie zamordować.

– Dostałaś list, estupido – oznajmiła. Nie znam hiszpańskiego, ale zrozumiałam, jak mnie nazwała. Większość osób z pewnością by jej odszczeknęła, ale nie ja, ja jestem cykor.

– Dziękuję uprzejmie – uśmiechnęłam się, idąc szybko, ze spuszczoną głową, w kierunku strażniczki po list.

Wracając do celi obejrzałam kopertę. Wyglądało na to, że to pismo od prawnika. Pewnie od mojego adwokata. Wszystkie pieniądze wydałam na narkotyki i papierosy, więc nie stać mnie było na drogiego obrońcę. Jeśli nie stać cię na prawnika, przydzielają ci obrońcę z urzędu. W areszcie mieliśmy aparat telefoniczny, który służył wyłącznie do rozmów z obrońcami z urzędu. Tylko na ten numer można było zadzwonić, więc kiedy rozlegał się dźwięk dzwonka, kobiety tratowały się, byleby tylko móc odebrać.

Kiedy się odebrało i akurat dzwonił twój adwokat, to nawet jeśli dzwonił do kogoś innego, można mu było zadawać pytania w swojej sprawie. Do mnie jeszcze nikt nie dzwonił, więc byłam ciekawa, co to za pismo.

– Brandy! – krzyknęłam i podbiegłam do niej z listem. – Zobacz co dostałam. Nie wiesz, co jest grane? – spytałam wciskając jej pismo do rąk.

Wystarczyło jej jedno spojrzenie, żeby się zorientować, o co chodzi (musiała dostać mnóstwo takich pism).

– Informują cię, że twoim adwokatem jest... o nie, James. Trafiłaś najgorzej, jak mogłaś. Beznadzieja – stwierdziła oddając mi pismo. – Czekaj! – powiedziała, wyciągając mi je z powrotem z rąk i czytając dokładniej. – Jezus Maria, jutro masz rozprawę w sądzie.

Następnego ranka zamknięto mnie razem z siedmioma dziewczynami w niewielkiej celi, w oczekiwaniu na rozprawę. Na zimnej betonowej posadzce leżałam chyba ze trzy godziny. Ręce i nogi przykuto mi kajdanami do pasa, a za poduszkę miałam rolkę papieru toaletowego.

Większość dziewczyn miała to już za sobą, zostałyśmy tylko we dwie. Oczekiwanie na nieznane siało spustoszenie w moim ciele i umyśle. Byłam kompletnie wyczerpana zamartwianiem się, odkąd się dowiedziałam, że tego dnia stanę przed sądem. Co prawda dziewczyny wytłumaczyły mi, co i jak, ale to nie pomogło. Każda sprawa i każdy sędzia to co innego. Swojego obrońcę poznałam w korytarzu tuż przed wejściem. Przeprosił, że wcześniej nie zadzwonił, zapomniał. Szłam na żywioł bez wsparcia z jego strony i bez żadnego przygotowania.

– Johnson, twoja kolej – oznajmiła policjantka, wsadzając głowę przez drzwi. Rozpoznałam ją. To Tara, byłam na jej ślubie. Kiedy wstawałam, zastanawiałam się, czy pamięta, jak obrzygałam jej parkiet podczas piosenki „Cha-Cha Slide”. Miałam nadzieję, że nie.

Turlałam się po podłodze w kajdanach, próbując się podnieść. Wyglądałam jak mors. Towarzyszka z celi udawała, że tego nie widzi. Wreszcie udało mi się wstać. Podeszłam do drzwi, przy których czekała Tara, i głupio się do niej uśmiechnęłam. Nie wiedziałam, jak się powinnam w tej sytuacji zachować. Ale ona nawet na mnie nie spojrzała. Powiedziała po prostu „Idziemy”, chwyciła mnie za łańcuch pomiędzy nadgarstkami i poprowadziła mnie do sali rozpraw. Mega niezręczna sytuacja.

Kiedy stałyśmy przed drzwiami sali rozpraw, czekając, aż zostanę poproszona do środka, serce waliło mi tak, jakby chciało wyrwać się z klatki piersiowej. Pociły mi się dłonie, szczękałam zębami i cała się trzęsłam.

– Dasz sobie radę? – spytała Tara, mierząc mnie pogardliwie wzrokiem.

– Wszystko w porządku – skłamałam, udając twardzielkę.

Ktoś powiedział jej przez krótkofalówkę coś, czego nie dosłyszałam, i otworzyła drzwi. Wtedy w twarz uderzyło mnie zimne powietrze z sali rozpraw. Zdałam sobie sprawę, że sala jest pełna publiczności.

Chciałam się odwrócić na pięcie i uciec. Pragnęłam po prostu zniknąć. Przez głowę przebiegło mi w tamtej chwili milion myśli, ale wiedziałam, że nie mam wyboru. Nadszedł czas zapłacić za to, co zrobiłam. W sali rozpraw panowała cisza jak makiem zasiał. Było słychać jedynie brzęk kajdan, kiedy podchodziłam do pulpitu naprzeciwko sędziego. Kiedy zajęłam miejsce, Tara położyła dłoń na mikrofonie, szepnęła mi do ucha: „Nie odzywaj się niepytana” i odeszła. Dziwnie było słyszeć takie słowa od znajomej. Jakby włączyła jakiś guzik, który spowodował wymazanie z jej pamięci wszelkich związanych ze mną wspomnień. Teraz byłam jedynie kolejną kryminalistką, którą miała doprowadzić do sądu.

Patrzyłam na młodą blondynkę w szpilkach, która podeszła do sędziego i wręczyła mu akta. Następnie odwróciła się do mnie i do publiczności, żeby mnie zaprzysiąc.

– Czy przysięgasz mówić prawdę, całą prawdę i tylko prawdę, tak ci dopomóż Bóg?

– Tak – odparłam do mikrofonu. Przez sekundę zastanawiałam się, czy właśnie tak miałam odpowiedzieć, czy też mówi się to tylko podczas ślubu.

– W takim razie zaczynamy. Tiffany Johnson stawia się następujące zarzuty:

OŚMIOKROTNEGO HANDLU PRZEDMIOTAMI POCHODZĄCYMI Z KRADZIEŻY,

OŚMIOKROTNEGO OSZUSTWA NA NIEKORZYŚĆ LOMBARDU,

PRZYWŁASZCZENIA MIENIA ZNACZNEJ WARTOŚCI,

TRZYKROTNEGO PRZYWŁASZCZENIA MIENIA ZNACZNEJ WARTOŚCI – KRADZIEŻY BRONI.

– Ofiarami wyżej wymienionych przestępstw padli: ówczesny partner oskarżonej Eliot Right, zastępca szeryfa tutejszego hrabstwa, oraz jego rodzice, Linda i Darryl Right. W ciągu jednego roku oskarżona ukradła, a następnie zastawiła w lombardach w mieście, znaczną liczbę przedmiotów należących do pokrzywdzonych. Następnie upozorowała włamanie do domu, w którym mieszkała z partnerem, kradnąc mu portfel zawierający dwieście dolarów gotówką i odznakę. W śledztwo zaangażowano wielu funkcjonariuszy. Oskarżona Johnson przebywała wówczas w domu, przesłuchiwano ją na okoliczność włamania, które rzekomo miało miejsce, gdy wyszła do pracy. W trakcie przesłuchania przyznała się również do przywłaszczenia trzech sztuk broni należącej do partnera, w tym jednej sztuki broni używanej po służbie, i do wymiany tej broni na narkotyki u lokalnego dilera.

Sędzia usiłował zachować spokój. Zamknął leżącą przed nim teczkę i zdjął okulary.

– Oskarżona Johnson, czy przyznaje się pani do popełnienia tych czynów?

– Tak, Wysoki Sądzie.

– Czy do przyznania się zmusił panią obrońca z urzędu albo jakakolwiek inna osoba?

– Nie, Wysoki Sądzie.

– To czemu dzisiaj postanowiła się pani jednak przyznać?

– Bo jestem winna zarzucanych mi czynów.

===LxciECQWZVZjWmpfaQM1AjNXYVRhUTNSYlQ3VTNXMwU1DToKbFg=

10

Kiedy przyznałam się do popełnienia zarzucanych mi przestępstw, zgromadzona na sali rozpraw publiczność wydała z siebie głośny pomruk.

Pilnowałam się, żeby nie patrzeć na otaczających mnie funkcjonariuszy, ale i tak byłam pewna, że rzucają mi nienawistne spojrzenia. Czułam to przez skórę.

Publiczność kręciła się na siedzeniach i szeptała, kiedy sędzia przeglądał akta. Znajdowały się w nich wszystkie informacje dotyczące tej sprawy. To, kim byłam wcześniej, straciło jakiekolwiek znaczenie. W aktach nie było wzmianki o tym, że oskarżona kiedyś uratowała najlepszą przyjaciółkę przed utonięciem, na świadectwie szkolnym miała piątki od góry do dołu, wybrano ją na przewodniczącą samorządu szkolnego, a kiedyś zatrzymała na dziesięć minut ruch na ulicy, żeby uratować żółwia.

Nie liczyło się nic dobrego, co kiedykolwiek w życiu zrobiłam. Osoba, którą się stałam, została sprowadzona do kilku stron akt na biurku sędziego.

Nie byłam pewna, jak to działa. Oglądałam wiele razy serial Prawo i porządek, więc myślałam, że teraz sędzia walnie młotkiem i skaże mnie na dożywocie.

Tymczasem spojrzał na mnie po raz ostatni, powiedział: „Następny”, odłożył moje akta na bok i splótł dłonie.

Strażnik złapał mnie nagle za łańcuch i szorstko kazał iść, prowadząc mnie do tych samych drzwi, przez które weszłam na salę.

– Co jest? To już koniec? Przepraszam, ale to już wszystko? Znaczy, nie skaże mnie teraz ani nic? – spytałam.

– Nie – odparł strażnik patrząc przed siebie. Zdawałam sobie już sprawę, że samo moje istnienie denerwuje funkcjonariuszy, więc wiedziałam, kiedy przestać się odzywać. Czułam, że traktują mnie jak śmiecia, jak parszywego, chorego na wściekliznę psa. Nie patrzyli mi w oczy, a kiedy musieli mnie wreszcie zauważyć, na ich twarzach malowała się bezgraniczna pogarda. Wyciągnięcie od nich odpowiedzi na najprostsze pytanie było jak walka z wiatrakami, więc dałam sobie z tym spokój.

Do więzienia wróciłam dopiero po siedmiu kolejnych godzinach. Byłam wyczerpana i umierałam z głodu. W sądzie nie dali nam niczego do jedzenia, a kiedy wróciłyśmy, było już po kolacji.

Nie mogłam się doczekać, żeby porozmawiać z Brandy. Chciałam jej zadać kilka pytań. Byłam pewna, że zna na nie odpowiedzi, potrzebowałam też pocieszenia. Ciągła niepewność przyszłości okropnie mi ciążyła. Czułam się, jakby na mojej klatce piersiowej ktoś położył ogromny kamień, którego nie umiem zdjąć, tak trudno mi było złapać oddech.

Kiedy weszłam do celi, poszukałam wzrokiem Brandy, ale jej prycza była pusta.

– Gdzie u licha jest Brandy? – zapytam Charlotte, prostytutkę, którą zapuszkowali dwa dni wcześniej. Była na głodzie, wstawała z łóżka tylko na posiłki i żeby skorzystać z toalety. Trudno było nie zauważyć, że jest cała w strupach. Ewidentnie rozdrapywała sobie rany.

– Nie ma – odparła Charlotte, zerkając na mnie ciekawie.

– Jak to, nie ma?! – spytałam z paniką w głosie.

– Nie wiem, kazali jej się zbierać. Ktoś wpłacił za nią kaucję. – Nakryła się z powrotem kocem i odwróciła do ściany.

Zaczęłam łkać.

Płakałam spazmatycznie, kompletnie straciłam nad sobą kontrolę. Rzuciłam się na łóżko i zakryłam twarz. Znałam Brandy bardzo krótko, ale w więzieniu przyjaźń jest inna niż na wolności. Jest się razem non-stop. Jeden dzień tutaj jest jak miesiąc bliskiej przyjaźni tam.

Jej nagłe zniknięcie wprawiło mnie w przygnębienie.

Usłyszałam znajome pstryknięcie, wyłączono górne światła. Nadszedł czas nocnego spoczynku, nie można już było rozmawiać. Siedziałam w ciemnościach, załamana, ponieważ moja jedyna przyjaciółka w więzieniu nagle, zupełnie nieoczekiwanie... zniknęła. Byłam samotna i głodna, ale nikogo to nie obchodziło. W więzieniu nikt nie dba o twoje uczucia. Jedziemy na tym samym wózku. To jedyne miejsce, jakie znam, gdzie ignoruje się płacz innej osoby, a o swoje emocje należy zadbać samemu. Emocje – to było dla mnie coś nowego. Nie wiedziałam, co zrobić, gdy czułam się smutna albo zdenerwowana. Czułam, że tracę nad sobą kontrolę, jakby moim ciałem zawładnęły myśli i uczucia, a nie miałam żadnych mechanizmów radzenia sobie w takiej sytuacji. Byłam zbyt zajęta ćpaniem i odcinaniem się od uczuć, żeby sobie je wypracować.

Kiedy otwarto drzwi na śniadanie, próbowałam otworzyć oczy. Były spuchnięte od wieczornego płaczu. Tak dawno niczego nie czułam, że kiedy już zaczęłam płakać, nie mogłam przestać.

– Źle wyglądasz – powiedział nieznany mi głos. Spojrzałam w lewo i zobaczyłam, że pryczę Brandy zajęła nowa osoba. Musieli ją przyprowadzić w środku nocy. O dziwo, w ogóle tego nie słyszałam.

Usiadłam i przyjrzałam się nowej. Miała zmierzwione blond włosy i zielone oczy. Próbowałam ją rozgryźć. Gdyby naprawdę chciała od początku ze mną zadrzeć, dałabym jej w twarz. Miałam jednak nadzieję, że to tylko żarty. Byłam zbyt wyczerpana, żeby wszczynać swoją pierwszą bójkę w więzieniu, chociaż nagromadziło się we mnie tyle gniewu, że śmiało mogłabym kogoś zamordować.

– Jaja sobie z ciebie robię. Jestem Jessie – przedstawiła się z uśmiechem. Miała miły uśmiech, piękne białe zęby i przymrużone oczy. – Wszystko w porządku? Chyba miałaś ciężką noc.

– To prawda. Moją najlepszą przyjaciółkę zabrali, kiedy byłam w sądzie, i nie miałam okazji się z nią pożegnać. Pewnie jej już nigdy nie zobaczę i bardzo mi z tego powodu przykro.

Zrobiła smutną minę i zeskoczyła z łóżka. Usiadła koło mnie tak blisko, że nasze biodra się stykały. Wtedy zauważyłam, że ma wygolone boki głowy, a za uchem tatuaż z kastetem.

– Współczuję. Pamiętam, jak moja pierwsza przyjaciółka wyszła. Ale z czasem będzie łatwiej. Chodź, zjemy coś. Jak płaczę, zawsze robię się głodna. Dzisiaj dają tosty francuskie, pychotka. – Energicznie wstała i wyciągnęła rękę, żeby mi pomóc. Zawahałam się chwilę. Wolałabym zostać w łóżku, ale tosty francuskie to nie byle co, a ja umierałam z głodu. Chwyciłam jej rękę i udało mi się stanąć na nogach.

Kiedy szłam za nią do pokoju dziennego, zwróciłam uwagę na jej chód. Nie chodziła normalnie, jak dziewczyna, tylko jak mężczyzna. Kiedy stanęłyśmy na końcu kolejki, odwróciła się, żeby sprawdzić, czy stoję za nią, i uśmiechnęła się.

– Jakie jest twoje ulubione zwierzę? – zapytała, kiedy powoli posuwałyśmy się naprzód.

– Co? – spytałam.

– Twoje ulubione zwierzę. Bo moje to małpa. Chciałabym być małpą. Fajnie by było zwisać z drzewa i cały dzień wsuwać banany. – Mówiąc to kiwała się jak małpa.

– Ale przecież małpy nie jedzą bananów. Ich pożywienie stanowią głównie liście, kwiaty i jaja ptaków. Niektóre małpy jedzą banany, ale nie tylko. A w ogóle po cholerę zadajesz mi takie pytania?

– Chwila, chodząca encyklopedio, daj sobie na wstrzymanie. Chciałam jakoś zagaić i cię rozweselić, bo jest mi przykro, że jesteś smutna. A poza tym będziemy w jednej celi, więc chyba warto się lepiej poznać – odrzuciła włosy do tyłu zupełnie tak samo jak Justin Bieber. Nie mogłam powstrzymać śmiechu,

– Czego rżysz? – spytała, żartobliwie dając mi kuksańca w bok.

– Ej! – odskoczyłam. Miałam największe łaskotki ze wszystkich ludzi na świecie. – Z niczego, po prostu zrobiłaś... odrzuciłaś włosy zupełnie jak...

– Następna! – wrzasnęła strażniczka, przerywając nam rozmowę.

Kiedy Jessie wzięła tacę, stanęła z boku, czekając na mnie. Najwyraźniej miałyśmy siedzieć razem. Zawsze siedziałam z Brandy. Wkurzało mnie, że ta laska chciała zająć jej miejsce, żeby mi poprawić humor.

Usiadła przy stole w rogu, a ja niechętnie zajęłam miejsce naprzeciwko niej. Zaczęłam skubać tost, gdy nagle piękna dziewczyna, której nie znałam, podeszła do naszego stolika i dotknęła ramienia Jessie. Miała błyszczące czarne włosy. Zdziwiłam się, bo większość dziewczyn miała włosy tłuste i potargane, były na głodzie i nie dbały o siebie. A ta wyglądała jak supermodelka.

– Hej, Jessie. Kopę lat. Ciągle tu wracasz, co? – powiedziała z uśmiechem. Jej głos brzmiał, jakby pracowała w sekstelefonie. Chciałam ją zignorować, ale Jessie przedstawiła mnie więziennej Angelinie Jolie właśnie wtedy, kiedy włożyłam do ust ogromny kawałek tosta.

– Shawna, poznaj... O kurde, nawet nie wiem, jak masz na imię – stwierdziła Jessie.

– Tyffamy – odpowiedziałam z pełnymi ustami. Jessie się zaśmiała.

– To moja nowa znajoma, Tiffany – uśmiechnęła się wskazując na mnie. Ja też się uśmiechnęłam. Policzki miałam wypchane jedzeniem jak chomik. Na twarzy Shawny odmalowała się irytacja.

– Cześć – wydusiła z wymuszonym uśmiechem, gdy lustrowała mnie z góry na dół. – Jessie, przyjdź później do mojej celi. Chcę ci coś pokazać – oznajmiła, a odchodząc mrugnęła porozumiewawczo.

Spojrzałam na Jessie szeroko otwartymi oczyma.

– Brak jej manier. Nie zwracaj na nią uwagi. Zawsze jest zazdrosna, jak rozmawiam z innymi dziewczynami.

Patrzyłam, jak Jessie siorbie sok pomarańczowy, i nie mogłam poskładać tego do kupy.

– Czemu miałaby być zazdrosna? To dziwne – powiedziałam.

– To moja była. Kiedyś ze sobą chodziłyśmy, ale nigdy się do końca nie pogodziła z naszym rozstaniem. Tak działam na dziewczyny – pochwaliła się, mrugając do mnie zalotnie.

To mrugnięcie... aż ciarki mnie przeszły.

– Aaa, rozumiem. Jesteś lesbijką. Jasne. Nie no, super. Jestem zwolenniczką gejów. Mam znajomych gejów, więc... No, świetnie. – Włożyłam szybko do ust porcję jedzenia, żeby nie musieć mówić niczego więcej. Wyglądałam jak prawdziwa kretynka, ale po prostu nie wiedziałam, co jeszcze mogłabym powiedzieć.

Jessie zamarła, a następnie zaczęła się ze mnie histerycznie śmiać.

– Wal się – odparłam z uśmiechem.

– Ja nie mogę, to najlepsze, co ostatnio słyszałam. „Mam znajomych gejów”. O ludzie. Sory. Kurde. Tak, jestem lesbijką. Kobiety to najpiękniejsze istoty na ziemi. Ich oczy, piersi, śmiech, wszystko mi się w nich podoba. – Kiedy mówiła, kiwałam głową, starając się przytakiwać ze wszystkich sił. – Ale nie martw się, nie wskoczę na ciebie, jak będziesz spała, ani nic z tych rzeczy... No, chyba że sama mnie o to poprosisz – powiedziała z przekornym uśmieszkiem. Znowu poczułam dziwne łaskotanie. Co się ze mną działo?

Podświadomie zaczęłam poprawiać włosy i wyprostowałam plecy. Nie wiem, co mnie opętało, ale ni stąd, ni zowąd, moje uczucia w stosunku do Jessie... zmieniły się. Patrzyłam, jak je tosta, i chcąc nie chcąc zaczęłam być nią... zainteresowana? Nie umiem opisać, co wtedy czułam, zwłaszcza że uczucia były dla mnie zupełnym novum. Wiedziałam jedynie, że była dla mnie troskliwa i miła, a kiedy dowiedziałam się, że woli kobiety, poczułam się wyróżniona.

Zauważyła, że się jej przyglądam, więc szybko spuściłam wzrok na talerz.

– Co? – spytała z ironicznym uśmieszkiem. Poczułam mrowienie na wewnętrznej stronie ud. „Co tu się w ogóle dzieje?” – pomyślałam.

– Żyrafa – powiedziałam, patrząc na nią przez stół.

– Że co? – spytała nie rozumiejąc, o co mi chodzi.

– Żyrafa. Moje ulubione zwierzę. – Poczułam, że się rumienię, i nagle zdałam sobie sprawę, że... po raz pierwszy zakochałam się w dziewczynie.

===LxciECQWZVZjWmpfaQM1AjNXYVRhUTNSYlQ3VTNXMwU1DToKbFg=

11

Dzień dobry, piękna. Wesołych świąt.

Wzdrygnęłam się, kiedy to powiedziała. Nie spałam już od kilku godzin, wpatrywałam się w spód łóżka nade mną. Tego ranka depresja zacisnęła się wokół mnie niczym wąż dusiciel. Czułam się jak sparaliżowana.

Boże Narodzenie to moje ulubione święto, ale wtedy stanowiło jedynie brutalne przypomnienie, że dawne życie jest już za mną. Zamknęłam oczy i przywołałam w pamięci poprzednie święta. Mój ówczesny chłopak, Eliot, obudził mnie, częstując kubkiem gorącej kawy. Powinien być na służbie, ale powiedział, że ma dla mnie niespodziankę, która nie może zaczekać do wieczora. Położył na poduszce obok mojej głowy małe kwadratowe pudełko i uśmiechnął się od ucha do ucha.

– Otwórz – poprosił, siadając obok.

Uśmiechnęłam się, na wpół śpiąc i powoli usiadłam. Przetarłam oczy i zaczęłam rozpakowywać srebrny papier prezentowy. Mój mózg wreszcie się obudził i kazał mi przerwać.

– Poczekaj, muszę na chwilę do ubikacji – oznajmiłam odkrywając kołdrę i pomaszerowałam do łazienki.

Wiedziałam, że muszę udawać podekscytowaną i wdzięczną za prezent, a to było wyczerpujące. Odkręciłam kran i z pudełka na tampony pod umywalką szybko wyciągnęłam torebkę z pigułkami oraz strzykawkę.

Musiałam to zrobić szybciej niż zwykle, ponieważ partner czekał na mnie dosłownie po drugiej stronie drzwi. Przygotowywałam wszystko w pośpiechu, uważając, żeby łyżeczka nie stuknęła o umywalkę, kiedy ją na niej kładłam.

– Pospiesz się, kochanie, muszę wracać do pracy – usłyszałam.

– Idę! Muszę umyć zęby, żeby cię nie odstraszyć porannym oddechem smoka – odkrzyknęłam owijając pasek wokół ramienia i zaciągając go. Wiedziałam, że pójdę za to do piekła. Nie mogłam zacząć dnia bez zastrzyku z narkotyków. Nienawidziłam osoby, którą się stałam, ale nie mogłam przestać. Nie umiałam.

– Halo, Ziemia do Tiffany, wesołych świąt! – powtórzyła Jessie, machając mi ręką przed oczami, czym wyrwała mnie z marzeń na jawie.

– O rety. Hej. Przepraszam, dziwnie się dzisiaj czuję – wyjaśniłam.

– No jasne, święta w więzieniu to beznadzieja. Ale są też plusy – zaczęła mnie jak zwykle pocieszać. – Zaraz przyjdą panie z kościoła. Przyniosą nam skarpety i czekoladę, więc nie będzie aż tak źle. – Uśmiechnęła się i pochyliła, żeby dać mi buziaka. Chwyciłam ją za kark i przyciągnęłam do siebie. Tego dnia potrzebowałam miłości. Byłam otoczona ludźmi, ale czułam się... samotna. Serce prawie wyskoczyło mi z piersi, kiedy nasze języki spotkały się i delikatnie ścisnęła mnie za kark.

Chodziłyśmy ze sobą dopiero od paru tygodni, ale w więzieniu tydzień jest jak całe życie.

Odsunęła na chwilę usta od moich ust i zajrzała mi głęboko w oczy. Serce zaczęło mi walić jak młotem, a kiedy chwyciła mnie za kark, żeby mnie znowu pocałować, zauważyłam, że jej oddech stał się o wiele głębszy.

Przestała obejmować mnie za szyję i opuściła rękę na moją pierś. Kiedy zaczęła ją głaskać i ugniatać wewnętrzną stroną dłoni, poczułam mrowienie po wewnętrznej stronie ud. Popchnęła mnie z powrotem na łóżko i położyła się na mnie. Pragnęłam, żeby dotknęła mnie między nogami.

Musiała wiedzieć, o czym myślę, bo przycisnęła swoją klatkę piersiową do mojej i uniosła biodra na tyle, żeby móc wsunąć mi dłoń w spodnie. Zanim mnie jednak dotknęła, metaliczny huk sprawił, że zeskoczyła ze mnie jak błyskawica i stanęła na baczność. Dysząc wyjrzałam przez drzwi celi. Na oddział weszła strażniczka.

Cholera jasna. Nie wiedziałam, czy sprawiły to święta, czy nadmiar emocji, ale byłam wtedy strasznie napalona. I wściekła na tę wstrętną strażniczkę.

Nigdy wcześniej nie byłam w związku z kobietą. Niektóre dziewczyny mi się oczywiście podobały, bo kobiety są piękne, ale nigdy nie poszłam tym tropem. Miałam po prostu ulotne myśli, kiedy czasem mijałam jakąś dziewczynę na ulicy. Ale kiedy Jessie mnie pocałowała, żołądek podszedł mi do gardła. Trina, która trochę już siedziała, twierdziła, że to typowe zjawisko pod tytułem „i heteryczka kocha dziewuszki, gdy trafi do puszki”. Często zdarza się tak, że heteroseksualne dziewczyny zaczynają się interesować innymi kobietami, kiedy tak długo nie mają kontaktu z płcią przeciwną. Nie czułam jednak, żeby to była prawda. Nas łączyło głębokie uczucie.

Strażnicy zamknęli cele na liczenie, więc Jessie chciała dokończyć to, co zaczęłyśmy. W celi były teraz poza nami trzy osoby, a poza tym straciłam ochotę. Było mi bardzo smutno. Zastanawiałam się, co tego dnia robi moja rodzina.

Nie miałam żadnych środków na koncie, więc nie mogłam do nikogo zadzwonić. Byłam całkowicie odcięta od świata zewnętrznego. Miałam pewność, że siostra spędzi święta z ojcem. Matka zmarła trzy lata wcześniej, więc ojciec był naszym jedynym członkiem rodziny mieszkającym w okolicy.

Dziewczyna z celi na górze zaintonowała kolędę Cicha noc. Miała anielski głos, który niósł się po całym oddziale. Nagle z oczu zaczęły mi lecieć łzy, jakby ktoś odkręcił kran. Nie miałyśmy odbiorników radiowych, więc po miesiącu bez muzyki jej śpiew wydawał mi się najpiękniejszym, najbardziej wzruszającym dźwiękiem, jaki kiedykolwiek słyszałam.

Nigdy wcześniej nie czułam się taka załamana. Tęskniłam za mamą, za siostrą i za tatą. Czułam nostalgię za dzieciństwem i pięknymi świętami Bożego Narodzenia, które obchodziliśmy we czwórkę, zanim rozwód, śmierć, narkotyki i alkohol rozerwały naszą rodzinę na strzępy.

Zamknęłam oczy, słuchając wspaniałej, nostalgicznej melodii. Przypomniałam sobie, jak w pierwszy dzień świąt budziłyśmy się z siostrą i chichocząc z ekscytacji zbiegałyśmy ze schodów, a potem z szeroko otwartymi oczami i buziami przyglądałyśmy się feerii barw prezentów, które przyniósł nam Święty Mikołaj. Dałabym wszystko, byleby tylko móc cofnąć się w czasie do tej chwili. Wszystko zrobiłabym inaczej.

Podróż w czasie przerwał mi głos mojego największego wroga:

– Niech ktoś powie tej konfidentce, że ma gościa. Pewnie drugi glina przyszedł po najświeższe wiadomości! – oznajmiła Daniels, na co grupka dziewcząt wybuchnęła śmiechem.

Daniels uwzięła się na mnie od pierwszego dnia, kiedy chcieli mnie umieścić w jej celi. Kilkakrotnie groziła mi pobiciem, ale jak do tej pory nie przeszła jeszcze od słów do czynów.

– Johnson, twoje widzenie już trwa. Lepiej się pospiesz, masz tylko dwadzieścia minut – poinformowała mnie strażniczka Davis przez interkom.

Że co? Czy ona powiedziała „widzenie”?

Pokój widzeń znajdował się po przeciwnej stronie oddziału. Stały w nim trzy telewizory, na które trafiał obraz z pomieszczenia w innym budynku, do którego wpuszczani byli bliscy osadzonych. Na widzenie trzeba się było zapisać przez internet z dużym wyprzedzeniem. Kto to mógł być?

Do pokoju widzeń pobiegłam na pełnym gazie, puszczając mimo uszu docinki dziewczyn o mojej wadze i o tym, że kiedy biegnę, budynek trzeszczy w posadach. Pchnęłam drzwi, nie mogąc złapać tchu. Na telewizorze znajdującym się najdalej od drzwi widać było czyjąś postać. Kiedy tylko dostrzegłam, kto to jest, zakryłam dłonią usta i zaczęłam łkać. To był mój ojciec.

Tata przyszedł mnie odwiedzić w święta Bożego Narodzenia. Trzęsącymi się rękoma podniosłam słuchawkę i przyłożyłam ją do ucha.

– Cześć, tato – przywitałam się, wybuchając niedającym się opanować łkaniem. Nie da się opisać słowami, jak wspaniale było go zobaczyć.

– Witaj, kochanie – odpowiedział łamiącym się głosem, powstrzymując się, żeby nie wybuchnąć płaczem. Chciał coś powiedzieć, ale nie mógł. Trzęsła mu się broda. Podniósł palec gestem, którym prosił, żebym chwilę zaczekała.

Czekając wycierałam łzy z oczu, miałam czkawkę i próbowałam złapać oddech.

– Moja mała dziewczynka. Tak mi... trudno... rozmawiać z tobą przez telewizor. Bardzo cię przepraszam – powiedział drżącym głosem. Nie mogłam mówić. Czułam, jak zalewają mnie fale emocji, był tak blisko, a jednocześnie tak daleko ode mnie.

– Nie, to ja przepraszam, tato, Przepraszam, że musisz mnie odwiedzać w więzieniu. Przepraszam, że cię okłamałam, że wszystkich okłamywałam. Przepraszam, że nawaliłam na całej linii. Bardzo cię kocham, nawet nie wiesz, jak bardzo chciałabym cię teraz przytulić – powiedziałam, kładąc dłoń na ekranie.

– Twoja siostra czeka w samochodzie, przywiozła mnie tutaj. Jeszcze nie jest gotowa, żeby cię odwiedzić – wyjaśnił. Pokiwałam głową.

– Rozumiem. Powiedz jej, że ją kocham i modlę się o to, żeby mi kiedyś wybaczyła. Życz jej ode mnie wesołych świąt – powiedziałam patrząc na zegar. – Mamy jeszcze tylko dziesięć minut. Ale ten czas leci.

– Posłuchaj, chciałbym ci powiedzieć kilka rzeczy, zanim skończy nam się czas – oznajmił ojciec.

– Jasne – odparłam.

– Eliot napisał pismo do sędziego, w którym prosi o zmianę kwalifikacji prawnej czynu – zaczął mówić łamiącym się głosem. – Nie chce, żebyś tu siedziała. Skontaktował się z twoją siostrą i przekazał jej twoje rzeczy. Źle się trzyma – ciągnął ojciec. Jego słowa były ostre jak nóż. Zniszczyłam Eliota. Wydarłam mu serce z piersi i podarłam je na kawałki, a do tego jego współpracownicy z policji znają wszystkie tragiczne szczegóły tej sprawy. Biedny człowiek.

„Zostało pięć minut” – usłyszeliśmy w słuchawkach nagrany komunikat.

– Oprócz tego chciałem ci powiedzieć, że nie tknąłem alkoholu od czterdziestu pięciu dni – oznajmił ojciec.

– Co? Naprawdę? – Ojciec był alkoholikiem przez całe moje życie. Jako dziecko spędzałam u niego weekendy, a większość z nich w barze. Wtedy uważałam to za świetną zabawę. Wrzucałyśmy z siostrą monety do szafy grającej i piłyśmy wiśniową colę z kieliszków do wina. Dopiero dużo później zdałam sobie sprawę, że miejsce sześcio- i siedmiolatki nie jest w barze.

– Tato, to fantastycznie! – Uśmiechnął się i pokiwał głową, ale widziałam, że coś jest nie tak. Nie pałał dumą jak ktoś, komu udało się odstawić alkohol na czterdzieści pięć dni.

– Owszem, nieźle. Po raz pierwszy, odkąd pamiętam, czuję się naprawdę dobrze. Może jak wyjdziesz, pochodzimy na mityngi razem – zaproponował.

– Jasne, tato, świetny pomysł. Jestem z ciebie bardzo dumna. Czułam się naprawdę podle, ale twoja wizyta wszystko zmieniła. To, że nadal mnie kochasz, mimo tego, co narobiłam, daje mi dzisiaj dużo siły. Bardzo tego potrzebowałam.

– Dziecko, nigdy nie przestanę cię kochać, żebyś nie wiem co zrobiła. Wziąłem cię na ręce, kiedy się urodziłaś, i nosiłem cię całymi latami. Będę cię nosił, aż uda ci się na powrót stanąć na własnych nogach, a potem będę cię trzymał za rękę, żebyś znowu nie upadła – obiecał. Znowu zaczęły mi z oczu płynąć łzy.

„Została jedna minuta”.

– Zanim nas rozłączą, muszę ci jeszcze coś powiedzieć. To ważne.

– Dobrze, słucham – odparłam.

– Żałuję, że muszę ci przekazać tę złą wiadomość, kiedy siedzisz w więzieniu, ale powinnaś wiedzieć, co się dzieje. Przestałem pić, bo... – Zawahał się, jakby się nadal zastanawiał, czy mi to powiedzieć. – Przestałem pić, bo lekarz mi kazał. Mam raka. Są przerzuty do wątroby i...

„Koniec czasu. Do widzenia” – połączenie się zakończyło. Twarz ojca zniknęła z ekranu.

===LxciECQWZVZjWmpfaQM1AjNXYVRhUTNSYlQ3VTNXMwU1DToKbFg=

12

Patrzyłam na pusty ekran, nie mogąc uwierzyć w to, co usłyszałam, przez całą wieczność. Ojciec pewnie już odebrał swoje rzeczy i szedł przez parking do samochodu. Wyobrażałam sobie, jak idzie, jak wygląda jego twarz, jak zażartuje, kiedy wsiądzie do auta, w którym czeka siostra, żeby rozładować napięcie.

Gapiąc się w ekran, ze słuchawką cały czas przy uchu, powtarzałam w głowie to, co powiedział: „Mam raka. Są przerzuty do wątroby i...”. W kółko od nowa, jak zarysowana płyta CD. Bałam się odłożyć słuchawkę, bo to by oznaczało, że będę musiała wstać, wyjść i żyć dalej, jakbym nie otrzymała właśnie najgorszej wiadomości w swoim życiu.

Rak zabrał mi troje z czworga dziadków. Moja mama zmarła na raka trzy lata temu, a teraz ta pieprzona choroba wróciła, żeby wyssać życie z mojego ojca. Człowieka, który nosił mnie na rękach i wieczorami kołysał do snu. Który ustawiał materac przy ścianie, żebyśmy miały domową zjeżdżalnię. Który codziennie rano znosił mnie i siostrę po schodach na plecach i włączał nam film Disneya, żeby nas uczesać i przygotować do szkoły.

Jego organizm toczył rak, a ja nie mogłam nic na to poradzić. Byłam w potrzasku. Zamknięta w klatce z setką kobiet bez serca, których nie obchodziło, że jestem załamana i wali mi się świat. Potrzebowałam, żeby mnie ktoś przytulił i powiedział, że wszystko będzie dobrze. Potrzebowałam się naćpać. Walnęłam słuchawką i wrzasnęłam co sił w płucach.

Dlaczego?! Czemu znalazłam się w miejscu, z którego nie mogę wyjść, żeby pomóc tacie, kiedy mnie najbardziej potrzebuje? Nienawidziłam siebie za to i za mnóstwo innych rzeczy. Czemu nie mogłam być po prostu normalna? Dlaczego nie mogłam pójść do koledżu jak wszyscy moi znajomi, wieść studenckiego życia i zdobyć wykształcenia? Czemu musiałam wziąć tę pierwszą pigułkę?

Wstałam z krzesła, ale nogi się pode mną ugięły. Upadłam na podłogę z płaczem, a mój głos wypełnił całe pomieszczenie. Nikt do mnie nie przyszedł, nikogo to nie obchodziło. Słyszałam chichot, widziałam cienie osób, które zgromadziły się zobaczyć, co ta popaprana samobójczyni znowu odstawia. Wzięłam głęboki oddech, pozbierałam się i podeszłam do drzwi. Z pochyloną głową szybko przemknęłam do celi. Nie chciałam nawiązywać z nikim kontaktu wzrokowego, żeby nie musieć z nikim rozmawiać.

Jednak wszechświat miał wobec mnie inne plany. Byłam już przy drzwiach do celi, kiedy usłyszałam, jak osadzona Daniels nazywa mnie znowu „szpiclem”. Zrobiło mi się czerwono przed oczami. Stanęłam jak wryta, a następnie skierowałam się w jej stronę. Nogi działały szybciej niż umysł. Z początku nie wiedziałam nawet, dokąd idę. Kierowałam się jej głosem, niczym lew podchodzący ofiarę. Chciałam ją znaleźć i zmasakrować jej twarz.

Dostrzegłam ją, kiedy wstała od stołu, przy którym grała z dwiema dziewczynami w karty. Zobaczyła mnie sunącą przez pokój dzienny i przybrała postawę obronną, żeby się przygotować na to, co się zaraz stanie. Nawet ja nie wiedziałam, co będzie. Straciłam nad sobą kontrolę. Mój umysł był jedynie bezbronnym pasażerem, a przy sterach prym wiódł gniew.

Kiedy podeszłam do Daniels, słowa wystrzeliły mi z ust niczym pociski:

– CHCESZ ZE MNĄ ZADRZEĆ NA SERIO, SZMATO? ZABIJĘ CIĘ GOŁYMI RĘKAMI! – wrzasnęłam jej w twarz. Chwyciłam ją za kołnierz i mocno przyciągnęłam do siebie. Widziałam strach na jej twarzy, najwyraźniej była w szoku i nie wiedziała, co ma zrobić. – Nazwij mnie jeszcze raz konfidentką, suko, NO, MÓW! – wywrzeszczałam jej w twarz.

Gdyby mnie Trina nie odciągnęła i nie spadły mi okulary, sprałabym ją po twarzy, aż przestałaby się ruszać.

Ból i udręka związane z odosobnieniem w połączeniu z wieściami od ojca sprawiły, że się we mnie zagotowało. Jej wyzwiska były tym, co przepełniło czarę goryczy, uwalniając długie tygodnie lęku i stresu w postaci wybuchu agresji.

Macałam podłogę na czworakach, aż udało mi się odnaleźć okulary. Momentalnie włożyłam je na nos i odwróciłam się w oczekiwaniu na cios, ale Daniels zniknęła. Usiadłam i powiodłam wzrokiem po pomieszczeniu. Wszyscy patrzyli na mnie, a ich twarze wyrażały na poły szok, a na poły zaciekawienie. Daniels nigdzie nie było.

– Lepiej rusz tyłek i do celi, zanim przyjdą strażnicy – ostrzegła Trina patrząc na mnie znad okularów. – Masz szczęście, że cię od niej odciągnęłam, zanim wparowali tu z paralizatorami. – Wstałam, rozglądając się nerwowo i pospieszyłam do celi. Koleżanki Daniels musiały ją wciągnąć do celi, żeby nie poszła do izolatki.

Jessie stała w drzwiach naszej celi. Odprowadziła mnie wzrokiem, kiedy przemknęłam obok i wskoczyłam do łóżka.

– Czy to się dzieje naprawdę? – spytała ze zdziwieniem.

– Ale co? – odparłam.

– Czy ty właśnie chwyciłaś Daniels za kołnierz i zagroziłaś jej śmiercią? Tak po prostu? Nie zrozum mnie źle, to było całkiem sexy, ale... nie wiedziałam, że jesteś taka. Co tam się stało? – zapytała Jessie.

Wstałam i zaczęłam chodzić tam i z powrotem po celi, nie mogąc usiedzieć na miejscu.

– Słuchaj, podczas widzenia dowiedziałam się strasznych rzeczy i tak jakoś...

– Dobra, moje panie! Wracać do cel! – oznajmiła strażniczka Woods wchodząc na oddział.

– Cholera jasna. Będę miała kłopoty? Pójdę na izę jak nic. Powinnam była jej przyłożyć, przynajmniej byłby jakiś konkretny powód – powiedziałam, wyglądając przez drzwi, żeby sprawdzić, czy strażniczka idzie w moim kierunku. Przytrzymywała drzwi na oddział nogą, żeby wpuścić dziewczynę trzymającą w rękach matę.

– Świeże mięsko! – ryknęła jedna z osadzonych z góry.

„Hurra! Nie idą po mnie, tylko wprowadzają nowe dziewczyny z aresztu. Dzięki ci, Jezu!” – pomyślałam.

– Kurde, nie wiedziałam, że dzisiaj na prostytutki robili obławę na cmentarzu! Wyglądacie jak upiory! – krzyknęła dziewczyna o imieniu Cookie, na co cały oddział zareagował śmiechem. Kiedy zobaczyłam ostatnią z nowych, poczułam uścisk w gardle.

– Brandy! – wykrzyknęłam podbiegając do drzwi i chwytając dłońmi kraty. Moja najlepsza przyjaciółka wróciła. Widok jej twarzy sprawił, że natychmiast zapomniałam o dramacie, który miał tu przed chwilą miejsce. Jakby wszechświat wiedział, że w tej chwili najbardziej potrzebowałam przyjaciółki.

– Brandy, tutaj! – wrzeszczałam machając do niej jak nastolatka.

– Johnson, zamknij się i usiądź, to nie zjazd absolwentów – krzyknęła stojąca przy wejściu strażniczka Woods. Była wysoką lesbijką, w której podkochiwały się wszystkie dziewczęta. Większość z nich gwizdała, gdy ta przechodziła koło ich celi podczas liczenia, ale nikt nigdy nie miał z tego tytułu problemów. Musiało jej się to podobać.

Przewróciłam oczami i westchnęłam, po czym wróciłam na pryczę. Kiedy wprowadzano nowe osadzone, należało siedzieć na swoim miejscu, żeby można było nas łatwiej policzyć.

Kiedy skończyło się liczenie i otwarto drzwi, pobiegłam prosto do celi Brandy. Tak się niefortunnie złożyło, że znajdowała się obok celi Daniels, ale nic mnie to nie obchodziło. Musiałam się zobaczyć z przyjaciółką.

– Brandy! – zawołałam, wchodząc do jej celi, lecz kiedy ujrzałam jej twarz, zatrzymałam się w pół kroku. Była na wolności jakiś tydzień albo dwa, a zmieniła się nie do poznania. Straciła na wadze, a jej twarz pokrywały świeże strupy. Kiedy podeszłam, jej ogromne źrenice powiedziały mi, że jest naćpana.

– O mój Boże, Tiff! Tęskniłam za tobą! – powiedziała zarzucając mi ręce na szyję. – Rany, nie mogę uwierzyć, że znowu tu jestem. Chcą mi wmówić, że uprawiałam nierząd, czy coś w tym guście. – Mówiła tak szybko, że ledwie ją rozumiałam. – Boże, Tiff, muszę ci szybko powiedzieć coś bardzo ważnego – oznajmiła chodząc wte i wewte, drapiąc się po głowie.

Nie mieściło mi się w głowie, że to ta sama piękna dziewczyna, którą poznałam, kiedy mnie tu zamknęli. Postarzała się o dziesięć lat. Miała zapadnięte oczy, a pod nimi ogromne cienie.

– Dobrze się czujesz? – zapytałam, wpatrując się w nią. Widziałam, że nie.

– Świetnie, strrrrasznie fajnie. Właśnie dawałam kryształ w żyłę, kiedy zaczął się ten nalot, więc, pyk, zrobiłam to bardzo szybko – wykonała ruch naśladujący wstrzykiwanie narkotyku. Nawet nie wiedziałam, że metamfetaminę można sobie też wstrzykiwać. – Wiedziałam, że i tak mnie zamkną, więc pomyślałam: trudno, jak wpadać, to z przytupem. Cha, cha! – Z niedowierzaniem słuchałam, jak wypluwa wiązki słów z prędkością karabinu maszynowego. – Ale, kurde, trochę się peniam – stwierdziła, rozglądając się nerwowo i chodząc na palcach. Wyobraziłam sobie, jak się teraz musi czuć, i zalała mnie fala zazdrości i przemożna chęć zaćpania. Widząc, jak wspaniale się czuje, odczuwałam ból w każdej komórce ciała. Dopadł mnie lęk, ponieważ wiedziałam, że nie mam skąd wziąć działki. Musiałam szybko wyjść z jej celi, zanim wybuchnę.

– Chciałaś mi coś powiedzieć? Bo jestem zmęczona i muszę się zdrzemnąć – powiedziałam, wstając, żeby wyjść.

– A, tak! Ćśśśś, siadaj tu. Muszę mówić cicho – wyszeptała.

Niechętnie usiadłam z powrotem na jej nieposłanym łóżku. Czułam się tak, jakbym w miejsce krwi miała w żyłach malutkie mrówki. Piekła mnie skóra. Tak bardzo chciałam się naćpać, że sprawiało mi to fizyczny ból.

– No więc tak, pamiętasz, jak mówiłaś mi, że sprzedałaś... broń... temu dilerowi, Lazarusowi? – zapytała.

– Tak, ale proszę cię, nie gadaj o tym. Tylko ty o tym wiesz – uciszyłam ją, rozglądając się ukradkiem.

– Dobra, wiem, sory. No to słuchaj. Widziałam się z moim ziomkiem, Tre, i on mówił, że Lazarus jest wściekły, bo na niego doniosłaś. Bo wiesz, zrobili mu wjazd na chatę. No i tego, Lazarus chce cię zabić. To znaczy nie na śmierć, tylko zrobić krzywdę tobie albo twojej rodzinie, czy coś takiego...

– Zaraz, zaraz – przerwałam jej. – Nie tak szybko. Żarty sobie ze mnie stroisz, czy co? Zrobili mu nalot na dom? – wstałam i zaczęłam spacerować z nią wte i wewte. – Niech to szlag jasny trafi. – Widocznie po moim aresztowaniu sprawy przybrały jeszcze gorszy obrót.

– No niezły burdel, trzy osoby aresztowali i zabrali mu cały towar. Na szczęście jego wtedy w domu nie było.

No, na szczęście. Teraz jest na wolności i może mi wymordować całą rodzinę.

– A wiesz, co jest najśmieszniejsze? – powiedziała, a jej oczy wyglądały tak, jakby zaraz miały wyskoczyć z orbit. – Lazarus ma żonę, matkę jego syna i... – zaczęła mówić szeptem – ona tam za tobą siedzi – pokazała tę osobę palcem. Powoli odwróciłam głowę, podążając w to miejsce wzrokiem, a gdy dostrzegłam, na kogo wskazuje, przeszedł mnie dreszcz.

To była Daniels.

Odwróciłam się z powrotem do Brandy, ale zanim zdążyłam cokolwiek powiedzieć, jej twarz przybrała dziwny wyraz. Sięgnęła ręką do serca i coś wymamrotała, ale nie zrozumiałam co. To się wydarzyło tak szybko. Jej oczy uciekły do tyłu głowy, po czym upadła na podłogę, uderzając głową tak mocno, że aż coś chrupnęło. Wpadła w konwulsje, a ja instynktownie uklękłam, żeby ją przytrzymać. Kiedy zdałam sobie sprawę, że powinnam wezwać pomoc, wstałam na równe nogi i pobiegłam do interkomu. Kiedy wcisnęłam metalowy przycisk na ścianie, rzuciłam w tył szybkie spojrzenie na Brandy – konwulsje ustały.

Jej ręce opadły, nogi leżały w nienaturalnej pozycji, miała półprzymknięte powieki, spod których patrzyły na mnie pozbawione życia oczy. Trzęsłam się z nerwów, wciskając ponownie przycisk na ścianie, żeby wezwać strażników.

– Słucham? – powiedziała spokojnym głosem kobieta, która odbierała zgłoszenia.

– Szybko, potrzebuję pomocy! Moja przyjaciółka... ona chyba nie żyje.

===LxciECQWZVZjWmpfaQM1AjNXYVRhUTNSYlQ3VTNXMwU1DToKbFg=

13

Kochanie, obudź się. Detektywi chcą z tobą porozmawiać – powiedział mój chłopak, budząc mnie z pięknego snu.

Tego dnia miał być na służbie, więc po cholerę mnie budził? Zawsze wiedział lepiej. Nienawidziłam poranków, a poprzedniego wieczora długo nie mogłam zasnąć. Nie lubiłam też, kiedy mnie budził przed budzikiem.

– Ale po co? Już z nimi rozmawiałam wczoraj, kiedy tu byli – wymamrotałam spod kołdry.

Mój chłopak był zastępcą szeryfa w naszym hrabstwie. Kilka dni temu doszło w naszym domu do włamania. Ktoś dostał się do środka przez tylne drzwi i ukradł jego odznakę, dwieście dolarów z jego portfela, a także trzy sztuki broni z sejfu, w tym jedną sztukę broni używanej po służbie. Policja spędziła w naszym domu cały dzień, zbierając odciski palców i zadając niekończącą się litanię pytań. Po co więc zjawili się tutaj znowu, bladym świtem?

– Wstań proszę i ubierz się. Mają tylko kilka dodatkowych pytań – powiedział, delikatnie kładąc mi dłoń na plecach. Czułam, jak narasta we mnie gniew. Byłam wściekła.

– Do jasnej cholery, co znowu? – wysyczałam, odrzucając kołdrę i podbiegając do szafy. – Czemu chcą mnie znowu maglować? Już im wszystko wczoraj powiedziałam. – Zerwałam z wieszaka koszulę i gniewnym ruchem wciągnęłam ją przez głowę.

Coś było nie tak. Eliot nie odpowiadał.

– Halo! Mówię do ciebie! Za cztery godziny muszę być w pracy, w nocy prawie nie spałam, a ty nie zająknąłeś się ani słówkiem, że znowu przyjdą. Czemu się tak dziwnie zachowujesz? – spytałam, wciągając spodnie. Nie odpowiedział. Dostrzegłam spływającą mu po policzku łzę. Zamarłam. Czułam, że wpadam w panikę.

– Ty płaczesz? – spytałam, podchodząc do niego. Podniósł ręce w geście, który miał mnie zatrzymać. – Co się dzieje, Eliot? – chciałam wiedzieć. – Czemu nic nie mówi... – przerwało mi nagłe otwarcie drzwi do sypialni. Stanął w nich mężczyzna.

Jedną ręką pokazał odznakę, a drugą trzymał na pistolecie. Przyglądał się moim oczom, więc od razu się zorientowałam, że mam kłopoty. Nie tak zazwyczaj patrzyli na mnie znajomi mojego chłopaka z departamentu szeryfa.

– Proszę przejść do salonu, natychmiast – poprosił trzymając drzwi. Zrobił krok wstecz, żebym mogła przejść.

Spojrzałam na Eliota. Patrzył w podłogę, unikając mojego wzroku. O co chodzi? Przeszłam z sypialni do salonu. Nasz pies zaczął biec w moim kierunku, machając ogonem, żeby się ze mną przywitać, lecz Eliot zagrodził mu drogę, podniósł go, zaniósł do sypialni i zamknął za sobą drzwi. Po prostu mnie... zostawił.

Zauważyłam, że oprócz mężczyzny stojącego przy drzwiach, w naszym domu było jeszcze pięciu policjantów. Wszyscy wlepiali we mnie wzrok.

– Proszę usiąść – powiedział, wskazując mi kanapę. – Jestem detektyw Kallin. Czy mogę ci zadać kilka pytań?

– Wal śmiało – odparłam kolokwialnie. Dopiero po chwili zdałam sobie sprawę, że wybrałam chyba niezbyt właściwe sformułowanie.

– A może byśmy wyszli przed dom? Jest taki piękny dzień, a wy macie prześliczny ganek – zaproponował z uśmiechem. Zastanawiałam się, o co mu chodzi z tym gankiem, powoli wstając z kanapy.

– No... dobrze, wyjdźmy – odparłam niechętnie.

Kiedy wyszliśmy, kątem oka dostrzegłam mężczyznę stojącego przy drzwiach wejściowych. Rzucił się na mnie, gdy tylko znalazłam się na zewnątrz. Chwycił mnie za ręce i odciągnął je do tyłu. Poczułam na nadgarstkach ciężkie metalowe kajdanki. Rozejrzałam się wokół siebie z przerażeniem. „To się nie dzieje naprawdę” – pomyślałam.

Odkąd trafiłam do więzienia, odtwarzałam sobie w głowie dzień mojego aresztowania chyba z tysiąc razy. Nawet kiedy założono mi kajdanki, wrodzony zmysł manipulacji nadal kazał mi wierzyć, że jakoś się z tego wywinę.

Tak długo udawało mi się ukrywać uzależnienie. Każdego dnia wykręcałam zdumiewające numery i zawsze uchodziło mi to na sucho. Byłam pewna, że jestem niepokonana, a skoro mój chłopak jest gliną, nikt mnie nie ruszy.

Rankiem tego dnia powiadomiono nas, że Brandy zmarła po dwóch dniach pobytu w szpitalu. Jeszcze niedawno była tu z nami, rozmawiała i śmiała się, a dosłownie chwilę później... stała się pozbawioną życia górą mięsa – zmarła na atak serca. Miała tylko dwadzieścia dziewięć lat, była ode mnie ledwie dwa lata starsza, a jej serce po prostu się zatrzymało.

Brandy była moją pierwszą znajomą, która zmarła z powodu uzależnienia. Przez cały dzień myślałam tylko o tym, że równie dobrze mogłam to być ja. Wcześniej godzinami ubolewałam nad tym, jakie to niesprawiedliwe, że mnie poniżono i wtrącono do klatki, chociaż tak naprawdę potrzebowałam pomocy psychologa.

Ale tamtego dnia pomyślałam też, że może aresztowanie uratowało mi życie. Nigdy wcześniej tak na to nie spojrzałam. Życie jest ulotne. Może wszechświat wiedział, że zmierzam do samounicestwienia, więc przysłał mi na ratunek policję.

Cały dzień leżałam w łóżku, rozpaczając nad swoim położeniem i zastanawiając się, co przyniesie los, kiedy zadzwonił telefon do rozmów z obrońcami z urzędu. Dziewczyny jak zwykle prześcigały się, żeby odebrać, w nadziei, że dzwoni ich obrońca.

– Chwileczkę – powiedziała rozczarowana Gemma, która była podobno członkinią żeńskiej mafii meksykańskiej. – Johnson, to do ciebie.

Podeszłam do telefonu poddenerwowana, nie wiedząc, czego mam się spodziewać.

– Mówi Tiffany.

– Słuchaj, nie mam zbyt wiele czasu. Ja mówię, a ty słuchasz.

– Dobra...

– Rozmawiałem z prokuraturą stanową. Zsumowali twoje wyroki i chcą ci wlepić piętnaście lat. – Aż mnie zatkało.

– To jakiś żart, prawda?

– Cicho. W następny poniedziałek staniesz przed sędzią, który wyda wyrok. Masz prawo odrzucić tę ofertę, ale ostrzegam cię, że nie jest to dobrze widziane, bo to więcej papierologii. Kolejny wyrok może się okazać jeszcze wyższy, więc dobrze się zastanów, okej?

– No, dobrze. Więc żebym dobrze zrozumiała, jeżeli...

– Słuchaj, zaraz mam spotkanie, muszę lecieć. Do usłyszenia w przyszłym tygodniu.

Trzask.

Wokół mnie zgromadził się tłum znudzonych dziewcząt, żądnych najnowszych plotek ze świata zewnętrznego. Po mojej minie musiały już odgadnąć, że rozmowa nie poszła po mojej myśli.

– Co powiedział? – spytała moja znajoma, Rebecca. Czułam się tak, jakby mi zlasowało mózg. Starałam się jakoś przetrawić to, co właśnie usłyszałam, ale szło mi to niezwykle opornie.

– Kto cię broni? – zapytała dziewczyna imieniem Jenny.

– Martin – odparłam patrząc w dal. Usiłowałam obliczyć, ile będę miała lat, kiedy wyjdę z więzienia. Czterdzieści dwa. Będę miała czterdzieści dwa lata.

– Nie lubię gościa. Był moim obrońcą poprzednim razem – oznajmiła Jenny.

– Trzeba z niego wszystko końmi wyciągać – dodała Rebecca. – Co ci powiedział?

Nie odpowiedziałam. Nie mogłam. Gdybym to powiedziała na głos, stałoby się to rzeczywistością. Zignorowałam dziesięć par wpatrujących się we mnie oczu i odeszłam. Chciałam, żeby Jessie mnie przytuliła i powiedziała mi, że wszystko będzie dobrze. Umiała sprawić, że nawet w najgorszych momentach czułam się trochę lepiej.

– Co się dzieje, kochanie? – zapytała siadając koło mnie na pryczy i obejmując mnie. – Chodzi o Brandy?

Pokręciłam głową i przez łzy opowiedziałam jej, czego się właśnie dowiedziałam od tego drania, mojego obrońcy. Kiedy skończyłam mówić, ujęła moją twarz w obydwie dłonie i zajrzała mi głęboko w oczy.

– Posłuchaj. Nie pójdziesz siedzieć na piętnaście lat. Słyszysz mnie? Nie pójdziesz. Pierwsza oferta jest zawsze od czapy, to tylko straszak. Zaufaj mi. Zamartwianie się tym, co się stanie w przyszłym tygodniu, niczego nie zmieni, rozumiesz? Ani czas nie będzie szybciej płynął, ani nie zmniejszy ci to wyroku, tylko od tego zwariujesz. Przestań i tyle. Wszystko będzie dobrze – obiecała z uśmiechem. Uwierzyłam jej. Objęłam ją mocniej niż kiedykolwiek wcześniej. Byłam wdzięczna, że jest tu ze mną, żeby mi pomóc przejść przez najgorszy czas.

– Dziękuję, od razu mi lepiej – wyznałam, pociągając nosem. Trochę mnie to rozluźniło.

– Nie ma za co, Tiff. Serio. Muszę ci coś powiedzieć... – przerwała, wzięła głęboki oddech i mówiła dalej. – Kocham cię, i to bardzo. Kiedy stąd wyjdziemy, chcę, żebyś została moją żoną.

Zrobiłam głupią minę i odsunęłam się od niej.

– No, nie bój się. Wiem, że nigdy wcześniej nie byłaś z kobietą, więc możesz się czuć przytłoczona. Ale nasze uczucie jest... prawdziwe. Wiem, że czujesz do mnie to samo, co ja do ciebie – oznajmiła, przyciągając mnie z powrotem. Wyrwałam się jej i wstałam.

– Zaraz, zaraz, czekaj. Daj sobie na wstrzymanie, Jessie. Na miłość boską! Właśnie się dowiedziałam, że będę siedzieć w więzieniu aż skończę sto lat, a ty chcesz kupować suknię ślubną i wybierać imiona dla naszych dzieci? Co to ma być?!

A w duchu dodałam: „Jak ona może mnie w ogóle kochać? Nie minęły nawet dwa miesiące. Nie wie, jak wyglądam w normalnym ubraniu. Nigdy mnie nie widziała w makijażu. Nie wie, jakie programy lubię oglądać w telewizji ani jakiej muzyki słucham w samochodzie. I to ma być miłość?”.

– Chodź tu, kochanie, usiądź.

Skrzyżowałam przed sobą ręce, bo nagle poczułam się bardzo niekomfortowo. Oczywiście lubiłam ją, i to bardzo, ale żeby od razu brać ślub?

– Dziękuję, postoję. Muszę sobie to wszystko jakoś poukładać – odparłam. Jessie wstała. Zrobiła się czerwona na twarzy.

– Tiff, rozumiem, że miałaś zły dzień. Dwie cele dalej siedzi żona faceta, który na ciebie poluje, właśnie dowiedziałyśmy się o Brandy i jeszcze nastraszył cię ten durny adwokat, więc jesteś w ogromnym stresie. Ale to wszystko nie może ci przysłonić tego, co naprawdę ważne. Potrzebujesz mnie bardziej, niż kiedykolwiek wcześniej – podeszła bliżej. – Zakochałam się w tobie, kiedy cię pierwszy raz zobaczyłam, i wiem, że ty też mnie kochasz, więc... – Zamilkła i pochyliła się, żeby mnie pocałować. Żeby uniknąć tego pocałunku, odchyliłam się do tyłu ruchem prosto z Matriksa.

Wściekła się. Wyciągnęła rękę, chwyciła mnie za tył głowy i zmusiła do pocałunku. Trzymała moją twarz tak blisko swojej, że dotykałyśmy się zębami. Odepchnęłam ją zaskoczona. Z niechęcią patrzyłam, jak się uśmiecha i ociera usta.

– Dam ci trochę czasu, żebyś ochłonęła – oznajmiła, wychodząc z celi.

Byłam w szoku. Czułam, że przekroczyła moje granice. Byłam prawie pewna, że to, co zrobiła, można by śmiało uznać za gwałt. Doszłam do wniosku, że nie chcę z nią przebywać w jednej celi. Nie chciałam być uwięziona z obrzydliwą, agresywną lesbijską gwałcicielką. Działając pod wpływem adrenaliny, postanowiłam wcisnąć przycisk i opowiedzieć strażnikom, co zrobiła.

Odwróciłam się, żeby podejść do przycisku, i wpadłam na kogoś, kto stał parę centymetrów za mną. Nie mogłam uwierzyć, że ta wariatka tak szybko wróciła. Spojrzałam w dół, spodziewając się ujrzeć Jessie.

Stałam jednak twarzą w twarz z Daniels.

– Ty suko – wycedziła, zanim uderzyła mnie prosto w twarz.

===LxciECQWZVZjWmpfaQM1AjNXYVRhUTNSYlQ3VTNXMwU1DToKbFg=

14

W całym swoim życiu biłam się tylko raz, oczywiście jeśli nie liczyć codziennych przepychanek z młodszą siostrą w dzieciństwie. Jeśli jednak chodzi o użycie siły wobec osoby trzeciej, był tylko jeden taki incydent. Po pijaku broniłam honoru siostry w pewnym barze, ale to długa historia.

Mimo że Daniels była drobnej postury, jej cios bardzo mnie zabolał. Dostałam tak mocno, że zrobiło mi się czarno przed oczami. Słyszałam wszystko, co się wokół mnie działo, ale przez sekundę niczego nie widziałam. Poza tym nie dostałam raz. Daniels wykorzystała chwilową przewagę i udało jej się trafić mnie trzy razy, zanim wrócił mi wzrok i wróciłam do gry.

Przez wróciłam do gry należy rozumieć: zwaliłam ją na podłogę i chwyciłam leżący najbliżej przedmiot, żeby ją nim okładać. Ręce działały szybciej niż mózg, więc okazało się, że tym, czym chciałam ją nawalać, była... poduszka.

To nie żart. Nieświadomie moje ciało podjęło za mnie decyzję, żeby chwycić tę pieprzoną poduszkę i użyć jej jako broni. W dwie sekundy walkę typu MMA zamieniłam w bitwę na poduszki. Po chwili zorientowałam się, jakie to idiotyczne, ona również musiała zachodzić w głowę, co tu się stało. Ale było już za późno, mleko się rozlało. Jestem pewna, że wykrzykiwałam przy tym coś w stylu: „To cię nauczy trzymać się ode mnie z daleka, wredna suko!”.

Daniels wyswobodziła się z mojego uścisku i wstała, ja natomiast ani drgnęłam. Przycisnęłam poduszkę do siebie, czekając na odwet.

– Co jest z tobą, kurwa, nie halo? – zapytała, ciężko oddychając, odwróciła się na pięcie i wybiegła z celi.

Dobre pytanie.

Dyszałam tak, jakbym przebiegła maraton, trzęsły mi się ręce. Usiadłam na swojej pryczy, próbując zrozumieć, co tu właściwie zaszło. Kiedy opadł mi poziom adrenaliny, poczułam ból. Nad prawą brwią czułam tępy, ostry ból. Dotknęłam tego miejsca dłonią, rzeczywiście miałam tam guza. Nagle dopadła mnie świadomość tego, co właśnie zrobiłam.

Pobiłam tę sukę poduszką. Pieprzoną poduszką! Jak miałam się czymś takim później chwalić? „Kurde, szkoda, że nie widziałaś, jak jej przyłożyłam. Posypało się pierze, a bawełniana poszewka nie jest miękka, musiało ją nieźle zaboleć. Jak jeszcze raz ktoś podniesie na mnie rękę, oberwie poduszką jak nic”.

Cholera jasna.

– Wszyscy do łóżek, biegiem! – strażniczka Knox wpadła do pokoju dziennego, a za nią zdecydowanym krokiem weszły cztery inne strażniczki. Położyłam się na pryczy, powoli przykryłam się kocem po samą szyję i udawałam, że śpię. Robiłam tak zawsze, kiedy mama wbiegała po schodach do pokoju, który dzieliłam z siostrą, gdy narozrabiałyśmy. Wtedy też wydawało mi się, że to dobry pomysł.

Słyszałam, jak ich trampki skrzypią na podłodze, a wiszące u pasa klucze pobrzękują. Próbowałam ustalić, w jakim kierunku zmierzają, ale serce zaczęło mi tak mocno walić, że nie mogłam się na tym skupić.

– Kto tu sobie, do diabła, bójkę urządził? – wrzasnęła Knox stając na środku oddziału.

„Kurde, kurde, kurde. Mam przechlapane. Normalnie przejebane” – pomyślałam. Nasłuchiwałam, czy któraś mnie wyda, ale panowała cisza.

– Pytam, kto się bił. Nie chcecie ze mną chyba zadzierać?

Cisza.

– Dobra, tak chcecie sobie ze mną pogrywać? Może być. Otworzyć celę numer pięć! – krzyknęła.

Moją celę.

Drzwi otworzyły się, słyszałam jak podchodzi coraz bliżej i bliżej. Bałam się, że przez koc zobaczy, jak wali mi serce. Nagle się zatrzymała, czułam jej demoniczną obecność w celi. Pomyślałam, że zaraz narobię w majtki.

– Będziecie teraz udawać niewiniątka, co? – włoski na karku stanęły mi dęba. – Będziecie siedzieć cicho i udawać że śpicie, ale nie wiecie, że ja tu pracuję nie od dziś i nie takie rzeczy widziałam. Ty, pod kocem, wstawaj, bo ci pomogę paralizatorem. – No tak, z całą pewnością chodziło jej o mnie. Powoli zdjęłam koc i spojrzałam na nią. – Czemu się chowasz?

– Nie chowam się, ja tylko...

– Zamknij się i wstań.

– Dobra – odparłam, skacząc na równe nogi.

– Kto się bił? – zadając pytanie patrzyła mi głęboko w oczy.

– Hmm, bił? Chyba nie...

– Jeśli mnie okłamujesz, to przysięgam ci, że to będzie twoje ostatnie kłamstwo w życiu – wysyczała przez zaciśnięte zęby, podchodząc bliżej.

– Przed twoją celą zebrał się tłum, a to oznacza tylko jedno, bójkę. Więc pytam jeszcze raz: KTO SIĘ DO CHOLERY JASNEJ BIŁ I Z KIM?

Już otworzyłam usta, żeby powiedzieć, jak było, kiedy ubiegła mnie Jessie.

– Proszę pani, nikt się z nikim nie bił. Tiffany pokazywała nam, jak odstawia dżdżownicę, więc dziewczyny chciały popatrzeć... normalnie boki zrywać.

Knox przekrzywiła głowę, a jej twarz przybrała dziwny wyraz. Zastanawiałam się, czy dać Jessie w zęby, czy ją ucałować.

– Jaką znowu dżdżownicę? I która to Tiffany? – zapytała Knox.

Wzięłam głęboki oddech. Zupełnie nie wiedziałam, co mam zrobić. Kilka dziewczyn zachichotało. Czekałam cała w nerwach, aż któraś zarzuci Jessie kłamstwo, tak się jednak nie stało. Żadna nie chciała, żeby przypięto jej łatkę donosicielki, a kumpelki Daniels nie chciały, żeby trafiła do izolatki. Wierzcie lub nie, ale nikt nie odezwał się nawet słowem.

– To jest Tiffany – wyjaśniła Jessie wskazując na mnie – a dżdżownica to figura taneczna – wyjaśniła rzeczowo. Sheila, dziewczyna z naszej celi, robiła, co mogła, żeby ukryć śmiech, ale mimo to słyszałam, jak parska, chociaż zakryła usta dłonią.

Knox odwróciła się do mnie, a ja zaczerwieniłam się ze wstydu.

– Co to ma być, pokazy taneczne? Tu nie można sobie tańczyć, kiedy tylko ma się na to ochotę. To nie casting do „Mam talent”, tu jest więzienie.

Przytaknęłam skwapliwie.

– Ale skoro tak bardzo lubisz tańczyć, to pokaż, co potrafisz. No, chodź tu – rozkazała Knox, przechodząc do pokoju dziennego.

„To są chyba, kurwa, jakieś żarty” – pomyślałam. Miałam nadzieję, że tego nie zrobi. Wolałam już iść do izolatki. Wolałam, żeby mnie poraziła paralizatorem. Wolałam, żeby Daniels walnęła mnie jeszcze z dziesięć razy w twarz. „Boże drogi, to się nie dzieje naprawdę”.

– Chodź, chodź – powiedziała wykonując zapraszający gest. Gdyby spojrzenie mogło zabijać, Jessie byłaby już dawno martwa. Przestałam ją lubić już wcześniej, a teraz przerodziło się to w czystą nienawiść. „Kiedy tylko Knox wyjdzie, wezmę moją śmiercionośną poduszkę i uduszę ją na miejscu” – pomyślałam.

– Dawaj – rozkazała Knox i skrzyżowała ręce.

Nigdy nie robiłam dżdżownicy. Chciałam umrzeć. Takie rzeczy dzieją się tylko w filmach. Nie wierzyłam, że to się dzieje naprawdę.

Próbowałam sobie to jakoś przetłumaczyć: „Sześć dni w izolatce za bójkę albo dżdżownica na oczach wszystkich dziewczyn. Po prostu to zrób, zanim się obejrzysz, będzie już po wszystkim”.

Wzięłam głęboki oddech, powoli opuściłam ręce na podłogę, wyrzuciłam nogi do tyłu i zrobiłam skłon. Wokół mnie rozległ się śmiech, kiedy na podłogę opadł mój biust, a za nim brzuch i biodra. Odepchnęłam się rękami, a następnie na zmianę opadałam i podnosiłam się.

Szczerze mówiąc, poszło mi lepiej, niż myślałam. Było nawet całkiem nieźle.

Kiedy dżdżownica przepełzła dobre sześć metrów, wstałam i otrzepałam się. Powoli podeszłam do Knox, która kręciła głową i ledwo powstrzymywała śmiech.

– Wracaj do celi, i niech cię ręka boska broni, żebyś to jeszcze próbowała kiedyś robić. To było okropne.

Aha.

– Tańce białych, masakra. – Pokręciła głową i wyszła z oddziału.

===LxciECQWZVZjWmpfaQM1AjNXYVRhUTNSYlQ3VTNXMwU1DToKbFg=

15

Pogadaj ze mną, proszę cię – błagała Jessie chodząc za mną po celi, kiedy się szykowałam.

– Wolałabym nie – odparłam, czesząc się plastikowym więziennym grzebieniem, żeby wyglądać chociaż trochę jak człowiek.

– Ale czemu? Przez tamten pocałunek?

Przewróciłam oczami i odeszłam na drugi koniec celi. Prawie połamała mi zęby i upokorzyła mnie przed całym oddziałem, ale tego dnia stresowałam się czymś zupełnie innym.

Kiedy siedzi się w więzieniu i trafi się na psychopatkę, która nie chce się od ciebie odczepić, nie ma żadnej ucieczki. Można jedynie chodzić w kółko.

– Tiff, przepraszam. Zmienili mi leki i trochę mi od tego odbiło, nie chciałam...

Jej głos przyprawiał mnie o mdłości.

– Posłuchaj Jessie, za mniej niż godzinę skażą mnie na piętnaście lat pozbawienia wolności, a do tego muszę pójść do sądu z podbitym okiem, więc, z całym szacunkiem, świat nie kręci się wokół ciebie.

Kiedy się wyszykowałam, wyszłam z celi i ustawiłam się w kolejce z innymi dziewczynami, które tego dnia szły do sądu. Zatrzymałam się jednak w drzwiach i obróciłam na pięcie do Jessie.

– A tak w ogóle, to widziałam, jak wciągasz xanax, który przeszmuglowała ta wredna prostytutka bez zębów. Idiotka z ciebie. – Odeszłam, zanim zdążyła cokolwiek odpowiedzieć.

Podsłuchałam, jak dziewczyny rozmawiały o tym, że jedna z nich przeszmuglowała xanax w swoich... częściach intymnych. Było to niemal na porządku dziennym. Gdybym wcześniej wiedziała, że to takie proste, sama pewnie też bym to zrobiła. Kiedy mnie aresztowali, miałam w domu cała torbę pigułek. Myślałam o niej często z tęsknotą i gniewem, że się zmarnuje. Zastanawiałam się, czy Eliot ją znalazł.

– Johnson, Dubrick, Smith i Langdon, zapraszam do sądu – strażniczka Davis odczytała z kartki nazwiska, a dziewczyny ustawiły się za mną. Niektóre były podekscytowane, inne smutne, a ja prawie zrobiłam ze strachu w gacie.

Ustawiłyśmy się przy ścianie z rozstawionymi nogami i uniesionymi rękami. Ręce skuli nam z przodu, potem nogi, a następnie przypięli je do łańcucha w pasie.

Kiedy z brzękiem kajdan szłyśmy korytarzem do furgonetki, przypomniałam sobie filmy, w których pokazywali zakutych w kajdany więźniów. W życiu bym nie pomyślała, że znajdę się na ich miejscu.

Wsiadłam do furgonetki. Ze zdziwieniem spostrzegłam, że cztery tylne rzędy zajmują mężczyźni. Inni więźniowie. Kurza twarz. Nie widziałam faceta na oczy przez jakieś sześćdziesiąt dni. Kiedy wsiadałyśmy, zaczęli się do nas uśmiechać, a ja natychmiast poczułam się skrępowana i zaczęłam poprawiać włosy. Kiedy podniosłam dłoń, musiałam ją od razu opuścić, bo zapomniałam, że jestem skuta kajdanami. Musiało to wyglądać idiotycznie. Cholera jasna.

– Podróż potrwa piętnaście minut. Jeśli będziecie rozmawiać, pójdziecie do izolatki. Jeśli któraś z pań się odwróci, trafi do izolatki, zrozumiano? – ostrzegła strażniczka Davis. Kiedy wszyscy przytaknęli, furgonetka ruszyła.

Patrzyłam przez okno na uciekające wstecz drzewa. Pochłaniałam każdy widok, każdy kolor i każdy dźwięk, ponieważ nie wiedziałam, czy kiedykolwiek jeszcze dane mi będzie ujrzeć świat zewnętrzny.

Człowiek nie zdaje sobie sprawy, jak wiele rzeczy uważa za oczywistość, aż mu ich zabraknie. Kiedy mijaliśmy McDonalda, przypomniałam sobie, jak rodzice zabierali nas tam z siostrą. W tamtej chwili oddałabym duszę za Big Maca.

Do sądu wprowadzono nas gęsiego. Wszyscy ludzie obecni w budynku sądu zatrzymali się, żeby się przyjrzeć skutymi łańcuchami przestępcom.

Wpatrywali się w nas ciekawie, pewnie próbowali sobie wyobrazić, kim jesteśmy i jakie ciężkie zbrodnie popełniliśmy. Patrzyłam przed siebie, unikając kontaktu wzrokowego z gapiami.

Kiedyś też nosiłam ładne ubrania, jak oni, nosiłam aktówkę i miałam dobrą pracę. Narkotyki w jednej chwili przeniosły mnie na ciemną stronę mocy.

– Proszę wejść tutaj. Johnson, ty zostajesz, wchodzisz jako pierwsza.

Cholera jasna.

Wprowadzono mnie do tej samej co poprzednio sali rozpraw. Mój obrońca czekał już przy pulpicie, więc nie mieliśmy możliwości porozmawiać o tym, co się działo.

Kiedy podeszłam do pulpitu, pochylił się w moim kierunku.

– Mają dla ciebie dwie propozycje: albo sześć miesięcy więzienia i okres próby trzech lat, albo cztery miesiące więzienia, sześć miesięcy w ośrodku leczenia uzależnień i trzyletni okres próby. Co wybierasz?

Powiedział to szeptem, więc kiedy sędzia przedstawił mi te propozycje, już wiedziałam, co wolę. Byłam prawie pewna, że adwokat powinien był mi przekazać te informacje z wyprzedzeniem, żebym miała czas się zastanowić. Czułam jednak tylko ulgę, że jakimś cudem sędzia zmniejszył karę z piętnastu lat do paru miesięcy.

– Masz pół minuty na zastanowienie – oznajmił adwokat patrząc na zegarek.

Nie potrzebowałam czasu na zastanowienie, już wiedziałam, czego chcę. Mogłam wyjść z więzienia za cztery miesiące. Mogłam wrócić do świata żywych, odzyskać swoje życie. Tylko że gdybym nie poszła na odwyk, szybko bym wróciła za kraty. Znowu miałabym na sobie taki kombinezon i znowu mówiliby mi, kiedy i co mam jeść. Korzystałabym z toalety w obecności sześciu dziewczyn. Nie, to nie na moje siły.

Musiałam coś ze sobą zrobić. Potrzebowałam pomocy. Zaoferowano mi dwie drogi, a wybór, jakiego dokonam, będzie miał wpływ na całą moją przyszłość.

– Chcę iść na odwyk.

– Na pewno?

– Na pewno. Chcę iść. Idę.

Mój obrońca wyglądał na zaskoczonego, pewnie dlatego, że większość osób na moim miejscu wybrałaby wolność i chciałaby jak najszybciej wyjść. Ale mimo że przez kolejnych osiem miesięcy ktoś będzie mi mówił, co i kiedy mam robić, dla mnie właśnie to była wolność. To była moja jedyna szansa, żeby wyjść z nałogu.

Tak jak mówił adwokat, sędzia przedstawił mi te dwie propozycje. Obrońca oznajmił mu mój wybór, sędzia przytaknął i wyprowadzono mnie z sali rozpraw. I tyle. Wyrok zapadł. Już nie musiałam się martwić, co ze mną będzie.

Po raz pierwszy od bardzo dawna mogłam się zwyczajnie odprężyć. Nie musiałam się martwić o przyszłość, modlić o telefon od adwokata ani wypytywać innych dziewczyn o ich doświadczenia i procedury.

Mogłam żyć chwilą i po prostu przesiedzieć kolejne sześćdziesiąt dni w więzieniu, zanim trafię na pół roku na odwyk. Teraz miałam pod dostatkiem wolnego czasu.

I wtedy właśnie zaczęła się najlepsza zabawa.

===LxciECQWZVZjWmpfaQM1AjNXYVRhUTNSYlQ3VTNXMwU1DToKbFg=

16

Nastał nowy dzień. To było niesamowite uczucie, odliczać dni do zwolnienia.

Kiedy trafiłam do więzienia, miałam mnóstwo pytań pozostających bez odpowiedzi. Nie znałam procedur, w tym zasad prowadzenia postępowań przed sądem, więc musiałam polegać na doświadczeniach pozostałych dziewczyn i na ich podstawie przewidywać, co może mnie dalej spotkać.

Kobiety z więzienia nie były zbyt rzetelnym źródłem informacji, więc trudno było brać sobie ich rady do serca. Koniec końców sprawy przybrały lepszy obrót, niż się spodziewałam. Zdaniem wielu osób udało mi się wykpić od zasłużonej kary.

Tak przynajmniej uważała strażniczka Burns i dawała mi to odczuć przy każdej nadarzającej się okazji. W drodze powrotnej z sądu czułam wdzięczność i ulgę, ale ten stan szybko minął, kiedy strażniczka Burns zaczęła mnie rozkuwać.

– Ręce na ścianę, Johnson – rozkazała kopiąc mnie po kostkach, żebym rozszerzyła nogi. Zaczęła mnie obszukiwać, żeby sprawdzić, czy nie szmugluję z sądu spinaczy albo zszywacza. – Słyszałam, jaki ci dali wyrok – oznajmiła, kiedy przejeżdżała mi dłońmi po bokach. Nie odpowiedziałam, ponieważ to nie było pytanie. Wiedziałam już, że lepiej jest się odzywać jedynie wtedy, kiedy zadają ci konkretne pytanie. Nie wiedziałam, co miałabym powiedzieć, więc milczałam.

– Sto dwadzieścia dni i odwyk, co?

– Tak, proszę pani.

– Rany boskie, oddałaś cały arsenał broni dilerom narkotyków, którym zależy wyłącznie na kasie i zrobią wszystko, żeby nie trafić za kratki, czyli mogą równie dobrze zastrzelić mnie albo jakiegoś niewinnego cywila, i za to postoisz sobie trochę w kącie – wyszeptała.

Miała rację. Kiedy oddawałam broń dilerowi, nie myślałam o potencjalnych konsekwencjach tego, co robię, chciałam się tylko naćpać. Zdałam sobie z tego sprawę dopiero wtedy, kiedy zabrano mnie do pokoju przesłuchań – jeden z członków jednostki SWAT, która właśnie wyjeżdżała na akcję odzyskania tej broni, stanął przede mną i wysyczał mi prosto w twarz: „Jeśli dzisiaj zginę, będziesz miała moją krew na rękach”.

Nie odpowiedziałam jej. Postanowiłam dać się jej wygadać, w końcu Eliot był jej znajomym, więc rozumiałam, jak bardzo ją to dotknęło.

– Mam nadzieję, że zdajesz sobie sprawę, że kiedy stąd wyjdziesz, nie będziesz wolna. Jak wyjdziesz z odwyku, też nie będziesz wolna, a jeśli nawet uda ci się jakoś przejść okres próby, w co osobiście nie wierzę, wtedy też nie będziesz wolna. Cały departament szeryfa wie, co zrobiłaś Eliotowi, i nie chodzi mi tylko o kradzież. – Odwróciła mnie i zaczęła obszukiwać mi nogi z przodu. Przewróciłam oczami. Jestem pewna, że było to najdokładniejsze przeszukanie, jakie kiedykolwiek miałam robione. Trwało tak długo, żeby mogła skończyć myśl. – Musieliśmy go pocieszać w barze, kiedy płakał na każde wspomnienie o tobie. Wszyscy pomagaliśmy mu się podnieść po tym, co go spotkało. Gdyby to od nas zależało, dostałabyś o wiele surowszy wyrok. Eliot jest naszym przyjacielem, naszym bratem, a ty go złamałaś. Będziesz musiała z tym żyć do końca życia.

Siłą odciągnęła mnie od ściany i popchnęła ku drzwiom na oddział. Zacisnęłam zęby tak mocno, że rozbolały mnie od tego dziąsła. Chciałam jej odpyskować, odszczekać się, w końcu nie miała pojęcia o moim życiu, bo nigdy nie była uzależniona. Nie chciałam skrzywdzić Eliota. Nie chciałam kłamać ani manipulować. Byłam do tego zmuszona. A przynajmniej tak mi się wtedy wydawało. Zdawałam sobie sprawę, że nie ma sensu jej odpowiadać. Ona miała władzę, a ja byłam nikim.

Weszłam na oddział, gdzie powitała mnie setka ciekawych spojrzeń. Były tam dziewczyny, które znały moją historię i pomagały mi przetrwać, oraz ciekawskie suki, które chciały tylko wiedzieć, czy zamkną mnie na dożywocie.

Niedawno zaprzyjaźniłam się z dziewczyną w moim wieku o imieniu Sarah. Poczułam ulgę, kiedy podbiegła do mnie i objęła mnie. Od razu usłyszałyśmy naganę przez interkom: „Żadnego dotykania, znacie zasady”.

– Wal się – wyszeptała na to Sarah, a do mnie uśmiechnęła się z pytającym spojrzeniem. – Jak poszło?

Ruchem głowy wskazałam moją celę, do której podążyła za mną. Nie chciałam zaspokajać ciekawości dziewczyn, które miały mnie gdzieś. Potrzebowałam w spokoju porozmawiać z prawdziwą przyjaciółką.

Opowiedziałam Sarah wszystko, również o rozmowie z Burns.

– No, tak. Przede wszystkim gratulacje! To wspaniała wiadomość, Tiff, przecież myślałaś, że będziesz tu siedzieć nie wiadomo jak długo. A co do Burns, olej ją, to głupia zdzira, która nie ma swojego życia. W szkole średniej pewnie jej dokuczali, bo ma gruby tyłek, a teraz wyżywa się za to na tobie. Ale nie pozwól, żeby ci to zepsuło humor. Bardzo się cieszę!

Udzieliła mi się jej wesołość, czułam, jak ponownie wzbiera we mnie wdzięczność. Chciałam zadzwonić do taty, żeby mu przekazać dobrą nowinę. Wiedziałam, że byłby ze mnie dumny, w końcu wybrałam odwyk. Tato codziennie przysyłał mi pocztówki. Czasami zawierały jakieś informacje ze świata zewnętrznego, czasem jakieś rysunki albo moje zdjęcia z dzieciństwa. Na zdjęcia zawsze reagowałam bardzo emocjonalnie. Przypominały mi, kim byłam, zanim wpadłam w szpony nałogu. Chciałam znowu stać się tamtą osobą.

– No to świętujemy – oznajmiła Sarah zrywając się z pryczy, czym wyrwała mnie ze snu na jawie. – Mam pomysł, zrobimy sobie piękne fryzury, wyregulujemy brwi, umalujemy się i przygotujemy tort! Zaraz wracam – rzuciła w drodze do swojej celi.

Nawet nie czekała na odpowiedź, pewnie była pewna, że się nie zgodzę. Nie miałam ochoty na nic, co zaproponowała, może z wyjątkiem tortu (czyli pokruszonych ciasteczek z masłem orzechowym, pokrytych drażetkami, z polewą z gorącej czekolady z wodą). Ale na pewno nie miałam ochoty na fryzury i makijaż.

Sarah wróciła z kosmetykami i rozłożyła je na łóżku.

– Dobra, mamy dwadzieścia cztery minuty do zamknięcia cel, musimy się pospieszyć. – Zdjęła skarpetę i zaczęła ją nakłuwać ołówkiem. Wiedziałam, do czego to prowadzi, i napawało mnie to lękiem.

Zrobiła dziurkę w skarpecie i powiększała ją, aż udało jej się wysnuć nitkę. Związała jej końce. Kazała mi się położyć, przyciskając mi czoło do poduszki. Wyrywała mi włoski z brwi powoli skręcając nitkę w ósemkę. To miało być niby przyjemne spędzanie czasu z przyjaciółką, ale aż cztery razy musiałam się powstrzymywać, żeby jej nie dać w zęby.

Kiedy już zmasakrowała mi twarz, zajęła się moimi włosami.

– Gdzie jest Jessie? – zapytałam, bo nagle zdałam sobie sprawę, że nie widziałam jej, odkąd wróciłam z sądu. Sarah powoli opuściła ręce, ale nic nie powiedziała. Odwróciłam się, żeby zobaczyć wyraz jej twarzy, i zorientowałam się, że coś jest nie w porządku. – No, co? – spytałam.

– Wyszła za kaucją.

– Serio? – odparłam, próbując pozbierać myśli.

– Prosiła, żeby cię od niej pożegnać, ale uważała, że nic cię to nie obejdzie. Mówiła, że siedzi tu tylko ze względu na ciebie, ale chyba pokłóciłyście się czy coś, więc zadzwoniła do swojego dilera. Chyba powinnaś też wiedzieć, że była z Tonyą – powiedziała odwracając wzrok.

– Jak to z Tonyą?

Zrobiła dziwną minę, bo źle się czuła, że musi mi o tym powiedzieć.

– Zrobiły to – rzuciła.

– Co zrobiły?

– No, wiesz. Zrobiły to, uprawiały seks. Tutaj. Na tej pryczy, na której siedzę. Nakryły się kocem, ale było wszystko słychać. To było okropne, ta Tonya jest strasznie...

– Wystarczy – powiedziałam, podnosząc dłoń. Nie chciałam znać szczegółów. Dlaczego czułam tak wielką zazdrość?

Sarah zrobiła mi przedziałek i zaczęła pleść warkocz. Opowiadała mi o swoim widzeniu z chłopakiem, ale ja myślałam w tym czasie o Jessie. Już chciałam zacząć ją wypytywać, co właściwie zaszło, ale nagle urwała w pół zdania. Podniosła mój warkocz, pociągnęła za niego i wypuściła z rąk.

– JA PIERDOLĘ! – krzyknęła.

Krzyknęła tak głośno, że do celi natychmiast zaczęły zaglądać co bardziej ciekawskie dziewczyny.

– Co? Co się stało? – zapytałam wpadając w panikę.

– Dziewczyno, masz na głowie PEŁNO wszy.

===LxciECQWZVZjWmpfaQM1AjNXYVRhUTNSYlQ3VTNXMwU1DToKbFg=

17

Co takiego? Wszy? – wyszeptałam, starając się to ukryć. Nie chciałam, żeby ktokolwiek się o tym dowiedział.

Ale było na to za późno.

– O nie, fuj. Słyszałyście, co ona powiedziała? Ta suka ma wszy – powiedziała Keisha, wstając od stołu przy mojej celi i odchodząc dalej.

– Nie, która? – spytała inna, drapiąc się po głowie.

– Tamta – odparła Keisha, wskazując na mnie palcem.

Już po chwili rozpętało się piekło.

Wszystkie dziewczyny uciekały w popłochu, w obawie, że zarażą się wszami. Wszy to ogromny problem w więzieniu. Kiedy ma je jedna z osadzonych, zaraz roznoszą się na pozostałe kobiety. Pamiętałam, jak traktowano poprzednią dziewczynę, która miała wszy, i obawiałam się, że i mnie tak przeczołgają.

Wszystkie wróciły do cel, żeby sprawdzić sobie nawzajem włosy. Niektóre teatralnie drapały się po głowie, twierdząc, że je swędzi, a w moim kierunku posypały się przekleństwa i groźby.

Powiedzieć, że było mi wstyd, to nic nie powiedzieć. Chciałam wpełznąć do mysiej dziury i zniknąć, ale byłam w potrzasku.

– Nie martw się tym, Tiff – pocieszała mnie Sarah. – Zawiadomię strażniczki i rozwiążemy ten problem.

Była dobrą przyjaciółką. Mogła uciec jak pozostałe dziewczyny, ale została przy mnie.

Właśnie w tamtym momencie otworzyły się drzwi oddziału i wpadła przez nie strażniczka Knox.

– Która zdzira ma gnidy na głowie? – Najwyraźniej ktoś już zdążył ją powiadomić.

– Na piątce. Ta wysoka z okularami. Niech ją pani stąd zabierze, żadna z nas nie chce dostać wszy.

Wszystkie dziewczyny patrzyły na mnie z obrzydzeniem, włączając Knox.

– Idziemy. Tylko się do mnie nie zbliżaj, masz iść do drzwi – rozkazała, wskazując wyjście. Wszystkie kobiety patrzyły na mnie, wszystkie wiedziały, co się dzieje, i wszystkie miały mi to za złe.

Ich brak współczucia był dla mnie szokujący, traktowały mnie jak parszywego psa.

Sarah poszła za mną do wyjścia, ale Knox krzyknęła do niej:

– A gdzie ty się wybierasz, Carnwell? To nie wycieczka z psiapsiółkami, wracaj do celi.

To, co zrobiła wtedy Sarah, niemal zwaliło mnie z nóg.

– Ja też mam wszy, proszę pani. Też muszę się ich pozbyć.

Serce zabiło mi mocniej. Ta dziewczyna właśnie się podłożyła, i to na oczach wszystkich, żeby móc iść ze mną i mnie wspierać. Odebrało mi mowę.

– O rety. To idź z nią. Szybko. Strażniczka Silva zaprowadzi was do oddziału szpitalnego – powiedziała Knox z odrazą, drapiąc się po głowie. – Przez was będę musiała iść się zbadać.

Gdy weszłyśmy z Sarah do oddziału szpitalnego, kilka strażniczek spojrzało na nas z pogardą.

– Nie tutaj, niech idą prosto na dwójkę – rzucił ktoś w naszym kierunku. Słyszałam, jak szepczą, że obydwie mamy wszy, jakie jesteśmy obrzydliwe, że gdybyśmy się nie puszczały na ulicy i nie spały na chodniku, nie miałybyśmy teraz problemów.

Chciałam im powiedzieć, żeby się zamknęły. Siedziałam już od dwóch miesięcy, więc wszy musiał przynieść na oddział ktoś inny. Odszczekiwanie się poskutkowałoby jednak izolatką, więc wolałam już nawet zjeść te wszy, niż tam trafić.

Kiedy zamknęły się za nami drzwi, uśmiechnęłam się do Sarah tak szeroko, że aż zabolały mnie policzki.

– Nie mogę uwierzyć, że to zrobiłaś. Nie masz wszy, prawda? – spytałam.

– Nie mam, ale nie mogłam pozwolić, żebyś tu została sama. A poza tym są walentynki, pomyślałam, że spędzimy tu sobie romantyczny wieczór – wyjaśniła.

Wybuchnęłam śmiechem, ale ktoś natychmiast zapukał w okno.

– Ciszej tam, wszy to nie jest żaden powód do radości.

Przewróciłam oczami i odwróciłam się z powrotem do Sarah.

– Serio dzisiaj są walentynki? Na śmierć zapomniałam.

Właśnie zdałam sobie sprawę, że spędziłam za kratami Święto Dziękczynienia, Boże Narodzenie, sylwestra, a teraz walentynki. Paskudna sprawa.

Otworzyły się drzwi, strażniczka wrzuciła do celi dwa opakowania szamponu RID i szybko zamknęła celę. Chyba bała się, że gdyby były otwarte nieco dłużej, moje wszy wyskoczyłyby i pożarły ją żywcem.

– No cóż, Tiff, przynajmniej jest to ostatnie święto, które tu spędzisz. Zaplanowałam dla nas same atrakcje. Zaczniemy od czułego usuwania gnid ze swoich głów. Potem weźmiemy kąpiel w silnie toksycznym środku na wszy, po czym przypadkowa strażniczka spłucze nas romantycznie szlauchem. Będzie super – obiecała Sarah podnosząc, pudełka z podłogi.

Od dawna nie miałam prawdziwej przyjaciółki, która by mnie nie wykorzystywała i nie oczekiwała w zamian niczego, poza przyjaźnią. Sarah była dobrą przyjaciółką. W tamtej chwili czułam ogromną wdzięczność za to, że ją poznałam.

Po umyciu się i zmianie ubrań przyprowadzono nas z powrotem na oddział ogólny. Kiedy weszłyśmy, wszyscy się na nas gapili i odsuwali, gdy przechodziłyśmy obok. Miałam ochotę podbiegać do dziewczyn, obejmować je i trząść na nie włosami, ale postanowiłam jednak tego nie robić.

– Wszy już nie ma, możecie wracać do gry w karty i wciągania leków na ból głowy, koniec przedstawienia – oznajmiła Sarah, gdy weszłyśmy do mojej celi.

– Dziękuję ci bardzo za to, co dla mnie zrobiłaś. Przecież wcale nie musiałaś. To dużo dla mnie znaczy – powiedziałam.

– Nie ma za co. Wolę szukać ci gnid na głowie niż siedzieć tu z tymi sukami – odparła z uśmiechem.

– Która to Duża T? – krzyknęła z pokoju dziennego Jayda, którą zdążyli w trakcie mojego pobytu tutaj zwolnić i zamknąć z powrotem już trzy razy. Nadstawiłam uszu. Nazywała mnie tak Keke, która przebywała na naszym oddziale, ale przenieśli ją na sąsiedni oddział o zaostrzonym rygorze.

– No która ma ksywkę Duża T? – powtórzyła Jayda. Podeszłam do drzwi celi i wystawiłam głowę. Zobaczyłam, że pokazuje coś innej dziewczynie mówiąc: – Nie wiem, jakaś Keke wsunęła to pod drzwi z zaostrzonego rygoru. – Dziewczyny wybuchnęły śmiechem.

– To ja! To chyba do mnie – oznajmiłam podchodząc do Jaydy. – Mówisz, że to od Keke?

– Ty jesteś Duża T? Masz – powiedziała wręczając mi zwitek papieru. Wzięłam go od niej i spojrzałam w dół. To był liścik w kształcie penisa z jądrami, z całą pewnością od Keke. Napisała do mnie:

Hejka szmato, strasznie tęsknię za Tobą i Twoimi dowcipami, próbuję wrócić na oddział. Tutaj jest okropnie. Odpisz i wsuń list pod drzwi.

Buziaczki!

Keke

Wokół mnie zgromadził się wianuszek dziewczyn. Wszystkie miały ogromny ubaw z tego, że list był w kształcie penisa. Zachowywałyśmy się jak sześciolatki, które nigdy wcześniej nie widziały gołego faceta. Nie wiedziałam nawet, że można sobie przekazywać liściki pod drzwiami.

– Laska, lepiej szybko spuść to w toalecie, zanim cię złapią – ostrzegła mnie Tonya. Od niej akurat nie chciałam przyjmować dobrych rad. Puszczalska jedna.

– Ona ma rację, Tiff, powinnaś się tego pozbyć – stwierdziła cicho Sarah.

– Dobrze, Sarah, już idę – odparłam patrząc Tonyi w oczy. Nie chciałam, żeby pomyślała, że robię to za jej radą. – Nie zrobiłam przecież nic złego. Nie będę miała przechlapane tylko dlatego, że dostałam liścik. Nie prosiłam o niego – powiedziałam niosąc go do celi i spuszczając w ustępie.

Patrzyłam, jak się kręci w kółko i znika. Nagle drzwi oddziału otworzyły się z trzaskiem.

– WSZYSCY NA GLEBĘ, NATYCHMIAST!

Grupa strażniczek, których nie znałam, wpadła przez drzwi i kazała wszystkim paść na podłogę. Położyłam się na podłodze obok toalety i odwróciłam głowę, żeby widzieć, co tu się u diabła wyprawia.

Widziałam, jak podeszły do Jaydy i założyły jej ręce za plecy. Skuły ją i wyprowadziły z oddziału. Następnie skierowały się do mojej celi.

Patrzyłam na ich buty, kiedy się do mnie zbliżały. Zatrzymały się kilka centymetrów od mojej głowy. Sekundę później poczułam się, jakby ktoś wyrywał mi ramiona ze stawów.

– Co spuściłaś w kiblu?! – krzyknęła strażniczka.

– Że co?

– CO ŻEŚ KURWA SPUŚCIŁA?! Dragi? – dopytywały, kiedy podniosły mnie za nadgarstki do pionu i zaczęły obszukiwać.

– Widziałyśmy, że coś z drugiego oddziału przyszło przez drzwi. Przyniosłaś to tutaj, a potem spuściłaś wodę. Co to było?

– Liścik! Liścik w kształcie penisa! Nic takiego!

– Idziemy – powiedziała strażniczka, ciągnąc mnie ku drzwiom. – Przeszukać cele! – krzyknęła przez ramię do pozostałych.

Taka afera przez jeden liścik? O co w ogóle chodzi? I dokąd mnie zabierają?

Zeszłyśmy po schodach do miejsca, w którym nigdy wcześniej nie byłam. Cele miały tam czerwone drzwi. Strażniczka, która mnie przytrzymywała, poprosiła przez krótkofalówkę o otwarcie celi numer jeden. Kiedy to się stało, wepchnęła mnie do środka i zatrzasnęła za mną drzwi.

– Wystaw ręce przez okienko – rozkazała. Odwróciłam się, żeby włożyć ręce w otwór w drzwiach, dzięki czemu mogłam otaksować celę. Była wielkości szafy. Znajdowały się w niej: toaleta, umywalka i betonowy postument bez materaca. Nie było okien, a gdybym stanęła pośrodku celi i rozłożyła ręce, obydwiema dotknęłabym przeciwległych ścian.

Kiedy strażniczka zdjęła mi kajdanki, odwróciłam się, żeby na nią spojrzeć.

– Gdzie ja jestem i dlaczego? – zapytałam błagalnym tonem.

– Otrzymywanie i posiadanie kontrabandy stanowi naruszenie regulaminu zakładu karnego. Jesteś w izolatce. Nie masz prawa dzwonić, odbywać widzeń ani otrzymywać poczty, tylko od obrońcy. Prysznic jest w poniedziałki, środy i piątki, a na tydzień przysługuje ci jedna rolka papieru toaletowego, więc korzystaj z niego oszczędnie.

– Co takiego? Za jeden liścik? A jak długo mam tu zostać?

– Sześćdziesiąt dni. Spędzisz tu resztę kary. Zaraz ci przyniosę papier toaletowy. Postaraj się nie korzystać, dopóki nie wrócę – oznajmiła, zatrzasnęła za sobą drzwi i odeszła.

===LxciECQWZVZjWmpfaQM1AjNXYVRhUTNSYlQ3VTNXMwU1DToKbFg=

18

Dwieście czterdzieści sześć. Policzyłam to chyba z tysiąc razy. Do zbudowania tego lochu, w którym byłam zmuszona egzystować, użyto dwustu czterdziestu sześciu betonowych cegieł. Celowo nie użyłam słowa żyć, ponieważ to nie było życie, to była egzystencja. Było tu obecne moje ciało, ale umysł już nie.

Nie umiem powiedzieć, ile dni minęło. W celi nie było zegara ani okien, tylko mrugające, bzyczące świetlówki. Dnie i noce zlały mi się w niekończącą się torturę nudy.

W izolatce nie można było mieć żadnych rzeczy osobistych, więc nie mogłam czytać, pisać ani rysować. Nie dostarczano mi pocztówek, które codziennie wysyłał mi tato z informacjami o postępach terapii, nie mogłam grać w karty, pośmiać się z przyjaciółkami ani nawet wziąć głupiego prysznica. Byłam tam sam na sam ze swoim umysłem, tylko z oddali od czasu do czasu słychać było zgrzyt drzwi.

Co jakiś czas korytarzami niosło się echo zwierzęcych zawodzeń. Z początku myślałam, że osoby, które wydają takie dźwięki, muszą być chore psychicznie. Nie brzmiało to jak głos człowieka. Z czasem jednak zaczęłam rozumieć, dlaczego są wydawane, utożsamiałam się z tym, co musiała czuć tamta osoba. Czułam, jak z każdą chwilą oddalam się od rzeczywistości.

Musiało minąć dziewięć dni mojej izolacji, ponieważ liczyłam podawane mi posiłki. Większość i tak spuszczałam w toalecie. Straciłam sporo na wadze, ponieważ zaczęły na mnie wisieć ubrania. W izolatce jedzenie było zupełnie inne. Na śniadanie podawali paskudny pudding z czerstwego chleba z kawałkami – jak się domyślałam – owoców i drobinkami czegoś zielonego i półprzezroczystego.

Nie miałam apetytu. Komuś, kto ma za sobą epizody depresji, pobyt w izolatce raczej dobrze nie służy. Odtwarzałam sobie w głowie, jak film, dosłownie każdą chwilę swojego życia. Przypominałam sobie każdą straszną rzecz, którą zrobiłam, ponieważ nie było niczego, co mogłoby mnie odciągnąć od myślenia o tym, jak wyglądało wówczas moje życie.

Miałam dosyć. Zaczęłam liczyć, jak długo już tam siedziałam i ile dni mi jeszcze zostało. Pomyślałam, jak to będzie siedzieć tam w ciszy ze swoimi myślami kolejne półtora miesiąca, i bardzo mnie ta myśl przytłoczyła.

Nagle zaczęłam się obficie pocić. Usiadłam na podłodze z nogami pod brodą i zaczęłam szybko tupać stopami o podłogę. Słyszałam, jak za każdym uderzeniem serca krew pulsuje mi w żyłach. Miałam coraz większe trudności z oddychaniem, powietrze wydawało mi się gorące i lepkie.

Z gardła wydarł mi się dziwny odgłos, z zaskakującą werwą skoczyłam na równe nogi. Przycisnęłam twarz do szyby okienka w drzwiach i zaczęłam ryczeć jak uwięziony w klatce lew.

Nie mogłam się opanować. Całkowicie straciłam nad sobą kontrolę.

Waliłam w drzwi celi, aż poobijałam sobie ręce, ale nawet mimo to dalej uderzałam w metalowe poszycie. „NIECH MNIE KTOŚ STĄD ZABIERZE!”.

Ale nikt nie przyszedł. W zasięgu wzroku nie było żywej duszy. Rozpłakałam się. Czułam się tak, jakby ktoś sterował moimi emocjami za pomocą lewarka. Płacz ustał tak nagle, jak się zaczął, i znowu zastąpił go gniew.

Zaczęłam uderzać o drzwi całym ciałem. Pomyślałam, że jeśli zrobię sobie krzywdę, będą musieli mnie stąd zabrać. Byłam zdolna do wszystkiego, byleby chociaż na chwilę wyjść z celi.

Utraciłam zdolność rozumowania i logicznego myślenia. Moim jedynym celem było uwolnić się z tego więzienia w więzieniu. Bez wahania zaczęłam uderzać przedramieniem o brzeg umywalki. Chciałam sobie złamać rękę. Gdybym sobie złamała rękę, nie mieliby wyboru – musieliby mnie zabrać do szpitala i byłabym wolna.

Bez wahania wybrałabym najgorszy ból, niż kolejną minutę w izolatce. Uderzałam ręką takim ruchem, jakbym rąbała drewno na opał, waląc o metalowy kant. Za każdym razem nasłuchiwałam, czy kość już pękła, niestety bez efektu. Moja frustracja rosła, więc zaczęłam się rozglądać po celi w poszukiwaniu innej metody osiągnięcia celu.

Nagle drzwi mojej celi otworzyły się i zanim się obejrzałam, doskoczył do mnie strażnik.

– Co ty wyprawiasz? – zapytał chwytając mnie żelaznym uściskiem za bolącą rękę.

– Proszę, proszę, muszę stąd wyjść, nie wytrzymam tego dłużej.

Zmarszczył czoło i zrobił wielkie oczy. Patrzył na mnie z niedowierzaniem, ponieważ widział przez okienko, co robiłam.

– Jeżeli chcesz popełnić samobójstwo, będziemy musieli cię umieścić w celi obserwacyjnej – oznajmił ciągnąc mnie w kierunku wyjścia. Cela obserwacyjna, wiedziałam, czym to pachnie. Jest tam równie okropnie jak tutaj, tylko że siedzi się w akwarium i wszyscy oglądają cię na golasa, w samym kombinezonie na rzepy.

– Nie! Nie chcę się zabić, nie chcę umierać, proszę. Znaczy, siedzenie tutaj sprawia, że chce się umrzeć, ale tak naprawdę nie chcę. Nikt tu do mnie nie przychodzi, tylko strażnicy z jedzeniem. Od dwóch tygodni nie myłam zębów, bo ciągle obiecują, że mi przyniosą szczoteczkę, a nie przynoszą. Tylko raz brałam prysznic, a miał być trzy razy w tygodniu. Nienawidzą mnie, a ja już dłużej tego nie zniosę. Odchodzę tutaj od zmysłów – skarżyłam się.

Opuścił brwi, zrobił krok do tyłu i rozluźnił uścisk. W tej chwili za jego plecami do celi weszła strażniczka, więc odwrócił się do niej.

– Hej, możesz powiedzieć Rodriguezowi, że zaraz do niego przyjdę na słówko? Tutaj wszystko okej.

Kobieta skinęła głową i wyszła, a on odwrócił głowę w moim kierunku i pokręcił nią.

– Czy to, co mówisz, jest prawdą? – spojrzał na moje posłanie i zauważył, że miałam jedynie prześcieradło. Przeniósł wzrok na umywalkę, na której nie było ani szczoteczki, ani pasty do zębów. Wreszcie puścił moją rękę i wziął się pod boki. – Chyba żartujesz. Daj mi chwilę, zaraz wracam – powiedział, kręcąc z niedowierzaniem głową i wyszedł z celi.

Usiadłam na brzegu pryczy, powoli uspokajając oddech. Nareszcie ktoś mnie wysłuchał. Modliłam się, żeby strażnik wrócił ze szczoteczką i pastą do zębów, bo mimo że jadłam tyle co nic, miałam na zębach tonę kamienia. Miałam przetłuszczone włosy i od tygodnia śmierdziałam jak stare trampki.

Kiedy puls wrócił mi do normy, a poziom adrenaliny opadł, zaczęłam czuć ostry ból. Spojrzałam na swoją rękę, która na całej długości spuchła i zaczęła sinieć. Kiedy chciałam sobie pomasować ramię, drzwi do mojej celi nagle się otworzyły.

Strażnik wrócił, ale z pustymi rękami. Zrobiło mi się smutno. Popatrzył na mnie przez chwilę i zrobił kilka kroków w moim kierunku.

– Sama sobie jesteś winna, że tu trafiłaś, ale chciałbym cię przeprosić za to... jak się sprawy mają, odkąd tu jesteś. Nie tak to powinno wyglądać. Rozmawiałem o tym, co tu się dzieje, z moim przełożonym. Kiedy mu powiedziałem, za co trafiłaś do izolatki, uznaliśmy wspólnie, że poniosłaś wystarczającą karę za swoje przewinienie.

Skoczyłam na równe nogi, a on zrobił krok w tył i wyciągnął ręce przed siebie, żebym nie podchodziła.

– Przepraszam, po prostu się cieszę... chyba. Co ty właściwie chcesz powiedzieć? – spytałam z bijącym mocno sercem.

– Że wracasz na oddział ogólny.

Zaczęłam łkać. Ogarnęło mnie uczucie ulgi i wdzięczności. Gdybym nie bała się porażenia paralizatorem, wskoczyłabym na niego i pocałowała go w usta. Żadne słowa nie oddałyby tego, jak się wtedy czułam. Przewrócił oczami i skierował się do wyjścia.

– Możesz tu siedzieć i płakać albo iść ze mną, twój wybór. – Celę opuściłam w podskokach. – Nie skacz – powiedział z ręką w górze.

– Dobrze, wiem, masz rację. Przepraszam.

Założył mi kajdanki i poszliśmy w stronę oddziału ogólnego. Wcisnął przycisk na krótkofalówce i powiedział:

– Jedna osoba do oddziału szpitalnego. – Zdziwiłam się, bo nie wiedziałam, czy o mnie mu chodzi. Poczuł na sobie moje spojrzenie, więc odwrócił się do mnie i wyjaśnił: – Najpierw musisz iść do oddziału szpitalnego, z twoją ręką jest nie najlepiej. Pewnie będą cię też chcieli zbadać, zanim się odeślą na ogół, żebyś nie zrobiła krzywdy sobie ani nikomu innemu.

– Okej. – Widziałam w tym sens. Nie gniewałam się, byłam wdzięczna, że wyszłam z tego lochu. Dotarliśmy do drzwi oddziału szpitalnego. Kiedy czekaliśmy, aż otworzą, odwrócił się do mnie ze smutnym wyrazem twarzy.

– Jest mi naprawdę bardzo przykro, że tak wyszło. Chcę porozmawiać na ten temat z kilkoma osobami. Chyba zaszło jakieś nieporozumienie. – Ta, jasne.

Drzwi do oddziału szpitalnego otworzyły się i doprowadził mnie do celi numer siedem.

– Trzymaj się – rzucił otwierając drzwi celi.

– Dziękuję, będę – odrzekłam z uśmiechem, kiedy je za mną zamykał.

Odwróciłam się, żeby obejrzeć swoją nową celę. Z zaskoczeniem ujrzałam w niej drugą osadzoną. Tak długo byłam sama, że ucieszyłam, iż wreszcie będę miała z kim pogadać.

Spała na narożnej pryczy, a ja nie chciałam jej budzić, więc cicho podeszłam do łóżka naprzeciwko i położyłam się na nim. Odwróciłam się, żeby zobaczyć jak wygląda, a kiedy dostrzegłam jej twarz, prędko zakryłam dłonią usta, żeby nie krzyknąć.

Pieprzona Daniels.

===LxciECQWZVZjWmpfaQM1AjNXYVRhUTNSYlQ3VTNXMwU1DToKbFg=

19

W duchu nawet się uśmiałam. Ze wszystkich miejsc w więzieniu, do których mogłam trafić, zamknięto mnie właśnie z najgorszym wrogiem.

Patrzyłam przez chwilę, jak śpi. We śnie wyglądała słodko i spokojnie. Wiedziałam jednak, że kiedy tylko otworzy oczy, rozpęta się piekło.

„Co ja mam teraz zrobić? Kiedy się obudzi, zamieni się w diabła tasmańskiego. Będzie płacz i zgrzytanie zębów” – pomyślałam. Mogłabym ją stłuc na kwaśne jabłko, póki miałam nad nią przewagę. Mogłabym ją zaatakować we śnie, a kiedy by się zorientowała, co się w ogóle dzieje, byłoby już za późno. Wbiegliby strażnicy i rozdzieliliby nas.

Zaraz, zaraz. Wtedy wróciłabym do izolatki. W takim razie wolę, żeby się obudziła i mnie zamordowała. Mogłabym też skręcić kwiatek z papieru toaletowego, a kiedy się obudzi, wręczyć jej go z uśmiechem i zaproponować przyjaźń. Albo mogłabym się schować pod kocem i udawać trupa. To było jedyne rozsądne rozwiązanie.

Gdy naciągnęłam sobie wełniany koc na głowę, od razu zdałam sobie sprawę, że to zły pomysł. Nie mogłam oddychać, a poza tym do nosa dostawały mi się kłaczki wełny i włosy łonowe.

„Walić to. Nie będę się chować, bo nic jej nie zrobiłam. To ona mnie pierwsza zaatakowała, a ja jej oddałam poduszką. Mam dosyć udawania miłej dziewczyny. Nie będę się więcej zamartwiać przez kogoś wielkości psa chihuahua” – pomyślałam.

Wstałam z pryczy i podeszłam do Daniels. Szybko postukałam ją w ramię, zanim zdążyłam zmienić zdanie. Zaczęła się wiercić, ale naciągnęła koc na głowę i znowu zaczęła chrapać.

Cholera. Serce waliło mi jak młotem.

Postukałam ją ponownie. Tym razem spod przykrycia poleciały przekleństwa.

– Odpierdol się.

Byłam tak zdenerwowana, że trzęsły mi się ręce, ale nie byłam w stanie usiąść i czekać na to, co miało nadejść. Musiałam coś zrobić. Jeśli miałyśmy się bić, chciałam, żeby już było po wszystkim.

– Daniels, obudź się, to ja, Johnson – powiedziałam, dając krok do tyłu na wypadek, gdyby rzuciła się na mnie z pięściami.

– Ja nie mogę, serio? – odparła.

– No, tak. Serio.

Zaczęła się śmiać. Na całe gardło. Nie byłam pewna, czy rzeczywiście uważała tę sytuację za zabawną, czy może był to śmiech seryjnego zabójcy, który zaraz obedrze mnie ze skóry i zrobi sobie z niej kapelusz.

– No więc – zaczęłam mówić – pomyślałam sobie, że mogłybyśmy sobie wszystko wyjaśnić, skoro i tak utknęłyśmy tu razem. Nie chcę dostać w zęby, kiedy będę spała, co nie?

Usiadła, plecy miała wyprostowane. Jej głowę nadal nakrywał koc, tyle że była teraz w pozycji siedzącej. Wyglądała tak, jakbym zbudziła ze snu wampira.

Zdjęła koc z głowy i przyjrzała mi się uważnie. Oczy miała opuchnięte od snu.

– No dobra, to słucham – oznajmiła nadal siedząc, co wzięłam za dobrą monetę.

– To ja ciebie słucham – odparłam. Nie umiałam grać w celne riposty.

Przekrzywiła głowę i spojrzała na mnie. Wyraz jej twarzy nie był groźny, wyglądała na... zmęczoną.

– Okej, chcesz posłuchać, to słuchaj. Walę prosto z mostu, dobra? Przez ciebie mój dwuletni synek nie będzie miał ojca. Nakablowałaś na ojca mojego dziecka, więc musiał uciekać i go nie ma, bo przez ciebie szuka go cała pieprzona policja.

Spuściła wzrok i potrząsnęła głową, a następnie spojrzała znowu na mnie ze łzami w oczach. Próbowała zagryźć usta, żeby nie drgała jej broda, i odwróciła wzrok, żeby ukryć kapiące z jej oczu łzy.

Cholera jasna.

Rozluźniłam trochę mięśnie i ogarnął mnie smutek. Nie zmusiłam przecież tego kolesia, żeby kupił ode mnie broń, ale ponosiłam częściową odpowiedzialność za to, że brzdąc nie pozna ojca, bo jak go wreszcie dorwą, spędzi za kratkami długie lata.

Pomyślałam o tym dziecku i poczułam, jak żal ściska mnie w gardle.

– A wiesz, co jest najgorsze? – dodała, patrząc na ścianę za mną.

„Kurde, może być coś jeszcze gorszego?” – pomyślałam.

Odwróciła się do mnie, łkając.

– Jestem w piątym miesiącu ciąży. Ojciec nie zobaczy swojej córki. Nie będzie go przy jej narodzinach, nie będzie jej kupował pieluch i nie pomoże mi przy niej. Będę musiała wszystko robić sama. Przez ciebie. Dlatego cię nie lubię. Właściwie to cię nienawidzę, ale nie będę się z tobą bić. Mam ważniejsze problemy na głowie. A teraz chciałabym spać.

Patrzyłam w osłupieniu, jak kładzie się z powrotem na łóżku twarzą do ściany.

Pierwszą myślą, jaka przyszła mi do głowy, było: „Dzięki Bogu, że walnęłam ją tylko poduszką”.

A drugą myślą było: „No to teraz czuję się jak kompletne zero”.

To, co robiłam, kiedy ćpałam, miało wpływ nie tylko na mnie, na moje ofiary czy na moją rodzinę – wywarło również negatywny wpływ na rodzinę, o której istnieniu nie miałam nawet pojęcia. Konsekwencje moich działań rozchodziły się jak fale po wrzuceniu kamienia do wody.

Patrzyłam przez chwilę na zarys ciała Daniels. Miałam przytłaczające poczucie winy. Nie miałam do niej pretensji za to, że jest na mnie zła, sama byłabym wściekła za coś takiego. Była samotną matką, do tego uzależnioną. Nie wyobrażałam sobie, jak to jest musieć zostawić dziecko i iść do więzienia. A co dopiero znosić pobyt w więzieniu, w tym piekle, z dzieckiem w brzuchu.

– Co ja robię? – zapytałam sama siebie po cichu, podchodząc do łóżka Daniels i siadając w nogach. – Daniels – zawołałam stukając ją w nogę – jeszcze jedna sprawa, zanim zaśniesz.

– Już zasnęłam, zdziro, czemu siedzisz na moim łóżku? – zapytała, patrząc na mnie jak na idiotkę.

Wzięłam głęboki oddech i zaczęłam mówić. Nie potrafiłam powściągnąć emocji, a słowa wylewały się z moich ust jak z zatkanej umywalki.

– Muszę ci powiedzieć, że jest mi przykro... – Przewróciła oczami. – Jest mi bardzo, bardzo przykro. Sama nie mam dzieci, więc nie umiem sobie wyobrazić, jak trudno jest je wychowywać, ale wiem, że to musi być dziesięć razy trudniejsze bez ojca. – Usiadła i odsunęła się ode mnie, aż dotknęła plecami ściany. – Nie wiedziałam, że Lazarus ma dzieci. Ciągle u niego bywałam, ale nie zająknął się o tym ani słowem. Ale szczerze mówiąc, wtedy nie miałoby to dla mnie znaczenia. Pewnie zrobiłabym znowu to samo. Zapytał mnie, czy mogę skombinować broń, obiecał mi za to tabletki. Jestem narkomanką, nie zastanawiałam się nad konsekwencjami tego, co robię. Chciałam się tylko naćpać. – Znowu przewróciła oczami. Byłam pewna, że mnie nie słucha, ale nie miało to dla mnie znaczenia. Musiałam to z siebie wyrzucić. – Żeby była pełna jasność, pytanie o broń zadał mi SMS-em. To zostało w telefonie. Nie musiałam na niego donosić, sam na siebie doniósł. Przykro mi z powodu twojego syna i nienarodzonej córki, naprawdę. Musisz zrozumieć, jak bardzo mi przykro, nie chciałam, żeby tak się stało. Byłam chora. Jestem chora i potrzebuję pomocy.

Patrzyła na swoje łóżko w milczeniu. Nagle zaczęła nerwowo potrząsać stopą, a to oznaczało, że w jej głowie coś się dzieje. Nie wiedziałam tylko, co.

– Słuchaj, doceniam to, że mówisz prawdę. Rzadko słyszy się tutaj przeprosiny – odparła cicho. Byłam jej bardzo wdzięczna, że je doceniła. Przeszły mnie ciarki, bo poczułam, że osiągnęłyśmy w naszej relacji przełom. Już chciałam coś powiedzieć, ale mi przerwała. – On chce cię zabić – rzuciła.

– Że co?! – wykrzyknęłam, zdezorientowana tą nagłą rewelacją.

– Lazarus chce cię zabić albo mocno skrzywdzić. Pewnie nie będzie próbował cię zamordować, ale zawsze dotrzymuje słowa, nigdy nie rzuca słów na wiatr. Gadałam z kuzynem, mówił mi, że Lazarus kazał mu sprawdzić w internecie, kiedy wychodzisz. Greg znajdzie cię na pewno. To wariat. Wdepnęłaś w niezłe gówno. Byłaś ze mną szczera, więc chcę ci się w ten sposób zrewanżować. Uważaj na siebie, jak już cię wypuszczą.

Patrzyłam na nią przez chwilę. Chciałam jej zadać tyle pytań, ale nie wiedziałam jak. Zaczęłam układać w głowie tysiące możliwych scenariuszy, widziałam też siebie na łożu śmierci.

– Zejdziesz wreszcie z mojego łóżka?

– Jasne – rzuciłam, wstając.

– A, słuchaj, jest coś jeszcze – powiedziała, kładąc się.

– Jezus Maria, co takiego?

– Twoja koleżanka, chyba ma na imię Kayla, powiedziała Lazarusowi, gdzie mieszka twoja siostra. Może byś tak do niej zadzwoniła? Tak na wszelki wypadek.

===LxciECQWZVZjWmpfaQM1AjNXYVRhUTNSYlQ3VTNXMwU1DToKbFg=

20

Kiedy na oddziale szpitalnym stwierdzili, że nie stanowię już zagrożenia dla siebie ani dla nikogo innego, odesłali mnie na oddział ogólny.

Siedziałyśmy z Daniels w jednej celi przez jakieś szesnaście godzin, ale to ostrzeżenie było ostatnim, co do mnie powiedziała. Resztę czasu przespała, ale wcale mi to nie przeszkadzało.

Dzięki temu udało mi się nie spieprzyć porozumienia, które nas połączyło, jakimś głupim tekstem, a jestem z tego znana.

Kiedy otworzyły się przede mną drzwi oddziału dla kobiet, skierowały się na mnie wszystkie spojrzenia. Zignorowałam je. Miałam misję, nie było czasu zaspokajać ciekawości dziewczyn.

Musiałam ostrzec siostrę. Brandy już wcześniej mnie ostrzegała, ale wtedy nie doceniłam wagi zagrożenia. Działo się tyle, że odsunęłam te myśli od siebie. Znajomy, który sam spędził w więzieniu jakieś szesnaście lat, przelał mi na więzienne konto trochę gotówki, kiedy się dowiedział o moim aresztowaniu. Nie widzieliśmy się przez ponad dziesięć lat, ale był w sytuacji podobnej do mojej, więc się nade mną ulitował.

Niestety wydałam wszystko na kosmetyki, bokserki i skarpetki, więc od kilku tygodni znowu miałam puste konto. Ojciec i siostra postanowili nie dawać mi żadnych pieniędzy, więc początkowo miałam im to za złe.

Jednak z czasem, kiedy zaczęłam myśleć bardziej trzeźwo, zrozumiałam, co nimi kierowało. Pewnie chcieli, żebym czuła się jak najbardziej niekomfortowo. Rzeczywiście, gdy patrzyłam, jak w dni zakupów inne dziewczyny taszczą do cel ogromne torby wypchane przekąskami, bardziej odczuwałam uciążliwość kary.

Musiałam nakłonić kogoś, żeby odstąpił mi swoją rozmowę. Kosztowało to dwa i pół dolara, a dziewczyny w więzieniu nie są najhojniejsze, więc zdawałam sobie sprawę, że nie będzie łatwo.

Zaczęłam od błagania, biegania od jednej do drugiej i robienia miny smutnego szczeniaczka. Niestety spotykałam się wyłącznie z odmową.

Próbowałam zaoferować coś na wymianę. Z góry schodów głośno obwieszczałam: „Któraś z was może dostawać ode mnie całe śniadanie przez trzy kolejne dni, chyba że będą naleśniki, jeżeli tylko pozwoli mi zadzwonić na swój koszt!”. Głucha cisza. Najwyraźniej ni stąd, ni zowąd, wszystkie w magiczny sposób ogłuchły.

Mój umysł pracował na najwyższych obrotach. Musiałam wymyślić jakiś sposób, żeby zadzwonić do siostry. Ciągle stało mi przed oczami, jak niczego nieświadoma otwiera drzwi, a następnie zostaje zastrzelona przez mordercę.

Oczy zaszły mi łzami, a w gardle czułam gulę. Nie chciałam się rozpłakać, bo bałam się, że jak raz zacznę, nie będę mogła przestać. Czułam się... bezsilna.

Aż nagle mnie olśniło. Miałam coś, czego pragnęła każda z przebywających tu dziewczyn.

Pobiegłam do swojej celi i zdjęłam koszulę (spokojnie, to nie to, co myślicie).

Ściągnęłam sportowy biustonosz i włożyłam koszulę. W więzieniu sportowe biustonosze są jak crack. W więziennym sklepie kosztują dwadzieścia dolarów, a gdy ma się dokonać wyboru pomiędzy telefonem do męża a biustonoszem, dziewczyny zawsze wybierają telefon.

Stanęłam pośrodku pokoju dziennego i dumnie uniosłam biustonosz w górę.

– Panie i panie, okazja stulecia. Ten wspaniały biustonosz może być wasz za bezcen, potrzebuję tylko zadzwonić! – obwieściłam tryumfalnie.

– Kobieto, siadaj na tyłku, nikt nie chce twojego przepoconego stanika, wynoś się stąd – powiedziała Shonda, wykrzywiając z obrzydzeniem twarz.

Opuściłam rękę i westchnęłam.

– Dajcie spokój, muszę zadzwonić do siostry. I wcale nie jest przepocony, odebrałam go dzisiaj z pralni i miałam na sobie może z pięć sekund. Proszę. Błagam. To sprawa życia i śmierci!

– Ja chcę.

Odetchnęłam i odwróciłam głowę w stronę, z której dochodził anielski głos, przychodząc mi na ratunek.

Była to dziewczyna, której jeszcze nie znałam. Musieli ją zamknąć, kiedy byłam na oddziale szpitalnym. Podbiegłam do drzwi jej celi i przycisnęłam twarz do kraty.

– Boże, dzięki wielkie. Naprawdę muszę zadzwonić. Jestem Tiffany.

– A ja jestem Alicia.

Moja nowa znajoma Alicia wbiła na telefonie swój kod, a potem wykręciła numer mojej siostry.

– Dzwoni – powiedziała podając mi słuchawkę.

Serce waliło mi jak młotem. „Podnieś słuchawkę, proszę, podnieś słuchawkę” – błagałam w duchu.

– Halo?

Serce podskoczyło mi do gardła. Dzięki Bogu. Uśmiechnęłam się do Alicii i pokazałam jej podniesiony kciuk. Uniosła brwi udając ekscytację.

– Rozmowa na koszt rozmówcy z więzienia okręgowego. Dzwoni osadzona Alicia Dober. Żeby przyjąć rozmowę, naciśnij jeden.

Czekałam, aż wciśnie jedynkę, ale zamiast tego usłyszałam trzask, a po nim głuchy sygnał. Westchnęłam.

– Halo? – powiedziałam do słuchawki. – Halo?

Rozłączyła się.

Serce zaczęło mi bić jeszcze szybciej, a żołądek skurczył mi się ze strachu jeszcze bardziej.

Spojrzałam na Alicię i powoli odłożyłam słuchawkę.

– Jak skończyłaś, zwolnij telefon. Mamy jeszcze tylko dziesięć minut na rozmowy, teraz moja kolej – oznajmiła dziewczyna stojąca za mną. Odwróciłam głowę niczym bohaterka filmu Egzorcysta.

– Jeszcze nie skończyłam. – Odsunęła się i skrzyżowała ramiona, ale niczego nie powiedziała. Musiała wyczytać z mojego wyrazu twarzy, że nie ma co ze mną teraz zadzierać.

– Czy mogłabyś zadzwonić jeszcze raz? Tylko raz. Nie ściągnęło ci z konta, bo nie przyjęła rozmowy. Powiedzieli, że to ty dzwonisz, więc pewnie nie wiedziała, o co chodzi – poprosiłam.

– Dobra, spróbuję jeszcze raz. Ale szybko, bo sama też chcę zadzwonić.

Wykręciła numer i podała mi słuchawkę. Po dwóch sygnałach włączyła się poczta głosowa.

Wzięłam głęboki oddech, próbując się uspokoić. „Nie wiem, czemu moja siostra to zrobiła. Przecież musiała wiedzieć, że to ja dzwonię, chociaż podali inne nazwisko. Kto inny mógłby do niej dzwonić z więzienia?” – myślałam.

Poczułam złość.

Cycki latały mi, jakbym występowała w filmie dokumentalnym ze stajni „National Geographic”, a mimo to nie udało mi się ostrzec siostry przed niebezpieczeństwem. Jakby tego było mało, nadal dokuczała mi ręka, usiana czarnogranatowymi cętkami, które mnie dosłownie paliły. W takiej sytuacji najlepszym rozwiązaniem byłyby narkotyki.

Po nieudanej próbie dodzwonienia się do siostry leżałam na pryczy gapiąc się w sufit. Nagle poczułam nieodpartą chęć naćpania się. Ból fizyczny w połączeniu z bólem psychicznym był zbyt silny, żebym mogła sobie z nim poradzić na trzeźwo. Emocje były dla mnie nowością, nie wiedziałam, jak sobie z nimi radzić. Pielęgniarka z oddziału szpitalnego mówiła, że jeśli sytuacja, w jakiej się znajduję, mnie przerośnie, to zamiast panikować i podejmować nieprzemyślane decyzje, lepiej jest się pomodlić.

Wyśmiałam ją.

Nie ma czegoś takiego jak Bóg. Wiem to na pewno. Kiedy umarła mama, wszyscy próbowali mi wcisnąć ten kit: „Bóg ma swoje plany. Zawsze jest jakiś powód. Bóg potrzebował, żeby twoja mama dołączyła do Niego w niebie”.

To był stek bzdur. Potrzebowałam jej tu i teraz. Pieprzyć Boga. Nie będę się modlić, lepiej się naćpać. Narkotyki były przy mnie zawsze, a Bóg nigdy.

Moimi myślami zawładnęła nieodparta, paląca potrzeba, żeby poczuć, jak w mojej krwi krąży narkotyk.

Kiedy przerodziło się to w desperację, zaczęły mi się trząść ręce. Musiałam coś znaleźć, byłam pewna, że ktoś w tym piekle musi coś mieć.

Wiedziona nagłym wyrzutem adrenaliny wstałam i wyszłam z celi. Wiedziałam, że dziewczyny mają narkotyki, bo ciągle coś brały. Musiałam tylko się dowiedzieć, która jest w ich posiadaniu.

Przypomniałam sobie plotki o Sheili z jedynki. Podobno przemyciła „tylnymi drzwiami” pięćdziesiąt tabletek Roxicodonu. Nigdy się nad tym nie zastanawiałam, aż do dziś.

Poszłam do jej celi, która znajdowała się przy wejściu na oddział. Byłam zdeterminowana, żeby za wszelką cenę wydostać od niej jedną tabletkę. Kiedy przechodziłam obok wejścia na oddział, drzwi otworzyły się. Zatrzymałam się w pół kroku, widząc dwie młode dziewczyny, na oko najwyżej siedemnastoletnie, które weszły do nas ubrane w normalne ciuchy, z podkładkami do pisania.

Kiedy zatrzasnęły się za nimi drzwi, nawiązałam kontakt wzrokowy z dziewczyną, która stanęła bliżej mnie. Zastygłam, nie wiedziałam, czemu ktoś wpuścił niewinne dziewczęta do jaskini przestępczyń-narkomanek.

Uśmiechnęła się i zrobiła krok w moim kierunku.

– Cześć – zagaiła.

– Hej – odpowiedziałam zdziwiona.

– Jak się czujesz?

– Marnie.

– Przykro mi. Wyglądasz na zdziwioną, dlaczego?

– No bo... próbuję zrozumieć, dlaczego wpuścili tu nastolatki z podkładkami do pisania. Robicie jakiś projekt do szkoły czy co?

Odwróciła się do drugiej dziewczyny i zaśmiała się, a potem uśmiechnęła się do mnie.

– Nie jestem nastolatką, mam dwadzieścia trzy lata, ale dzięki za komplement.

– No dobra, to co tu robicie? – zapytałam spoglądając to na jedną, to na drugą.

Wyciągnęła do mnie dłoń. Zawahałam się, ale ją w końcu uścisnęłam.

– Mam na imię Stephanie. Chcę porozmawiać z niektórymi osadzonymi. Jakie masz plany, kiedy już stąd wyjdziesz?

– Muszę iść na sześć miesięcy na odwyk, a co? – spytałam krzyżując przed sobą ramiona.

– To się świetnie składa – powiedziała z uśmiechem.

– Co?

– Że właśnie z tobą rozmawiam jako pierwszą.

– A czemu?

– Bo szukam dziewczyn, które chciałyby wziąć udział w terapii odwykowej opartej na wierze.

– Na wierze, czyli...

– Czyli na wierze w Boga – wyjaśniła z uśmiechem.

Popatrzyłam na sufit i zaczęłam się histerycznie śmiać. Jeżeli Bóg jednak istnieje, ma popaprane poczucie humoru.

===LxciECQWZVZjWmpfaQM1AjNXYVRhUTNSYlQ3VTNXMwU1DToKbFg=

21

Dziobałam widelcem marchewkę, którą podano nam do kolacji, rozmyślając o rozmowie ze Stephanie.

Trochę z nią pogadałam. Opowiedziała mi swoją historię i to, jak znalazła się w miejscu, w którym jest teraz. Patrząc na nią, nie można sobie było nawet wyobrazić, przez co przeszła. Wyglądała młodo i niewinnie. Pasowałaby na sprzedawczynię lodów w cukierni albo pracownicę sklepu zoologicznego, a nie na osobę, która zachęca osadzone do rozpoczęcia terapii odwykowej.

Z początku niechętnie z nią rozmawiałam, przecież miałam iść załatwić dragi. Tupałam nogą pod stołem ze zdenerwowania, a przez większą część czasu byłam nieobecna myślami. Ruszała ustami, wypowiadała różne słowa, ale ja ich nie rozumiałam, aż wreszcie powiedziała coś, co mnie zaskoczyło:

– Musisz bardzo nienawidzić Boga, prawda? – Przestałam tupać i spojrzałam na nią uważnie.

– Co takiego?

– Nienawidzisz Go i nie wierzysz, że w ogóle istnieje. Widzę to w twoich oczach. Masz do tego prawo. A mogę zapytać, czy straciłaś kogoś bliskiego? – spytała pochylając się i kładąc mi dłoń na przedramieniu.

Obrazy matki zaczęły mi przelatywać przed oczami jak pokaz slajdów. Wspomnienia powracały niczym film, którego nie byłam gotowa obejrzeć. Mama się śmieje, uśmiecha, tańczy ze mną w kuchni, udaje, że śpiewa piosenkę razem z zespołem ZZ Top. Choruje, odchodzi, wydaje ostatnie tchnienie...

Próbowałam odepchnąć od siebie te wspomnienia, bo żołądek ściskał mi się z żalu. Oczami duszy zobaczyłam jasnoniebieskie oczy mamy i poczułam, jak z oka spływa mi pojedyncza łza. Szybko otarłam ją dłonią, mając nadzieję, że Stephanie niczego nie zauważyła. Czułam, jak drży mi broda, próbowałam nie wybuchnąć płaczem. Jak dotąd nie przeszłam żałoby po mamie i nie zamierzałam zaczynać tamtego dnia.

Wbiłam wzrok w podłogę, próbując uniknąć kontaktu wzrokowego.

– Smucić się to nic złego, wiesz? Nie musisz mi mówić, co cię gnębi, ale powinnaś wiedzieć, że można odczuwać różne emocje. To jest dobre. – Nic na to nie odpowiedziałam. – Chciałabym ci coś opowiedzieć, a potem muszę już iść – oznajmiła patrząc na zegarek. – Straciłam mamę. Byłam wściekła na Boga za to, że mi ją zabrał, ale potem dowiedziałam się wielu rzeczy o Bogu i o cudach, które czyni na co dzień. Teraz już wiem, że jej nie „zabrał”. Ona teraz jest w tak pięknym miejscu, że nie potrafimy sobie tego nawet wyobrazić. W głębi serca wiem, że znów się zobaczymy i będzie pięknie. Wiem, że kiedy stąd wyjdę, twoje odczucia na temat Boga będą takie same jak wcześniej – mówiła – ale byłoby naprawdę wspaniale, gdybyś zamieszkała w naszym ośrodku i dała sobie szansę dowiedzieć się czegoś o Bogu i zobaczyć, jaki jest niezwykły. To nie był przypadek, że praktycznie czekałaś na mnie przy drzwiach. I to nie był przypadek, że właśnie dziś pozwolono nam tu przyjść. To Bóg zaaranżował nasze spotkanie i mam nadzieję, że zastanowisz się, czy mogłabyś dać Mu szansę.

Odtwarzałam tę rozmowę w głowie wiele razy. Z jakiegoś powodu po raz pierwszy w życiu pragnienie naćpania się po prostu... mnie opuściło. Samo odeszło. Kiedy wcześniej chciałam się naćpać, jak już sobie raz postanowiłam, robiłam wszystko, co tylko było można, żeby zdobyć dragi. Naprawdę wszystko. Oszczędzę wam najokropniejszych szczegółów, wspomnę tylko, że dość często kradłam z drogerii jednorazowe maszynki do golenia i goliłam się w samochodzie, żeby się „przygotować” na wizytę u dilera.

– Ziemia do Tiffany – powiedziała Sarah, machając mi dłonią przed nosem. Wróciłam na ziemię. – Byłaś myślami gdzieś daleko. Macham tu i macham.

– Sory, no fakt. Mam dużo spraw na głowie. Muszę się skontaktować z adwokatem. Chyba chcę iść na odwyk do Horizons. Ale chciałaś o coś zapytać? – spytałam, zdając sobie sprawę, że kompletnie nie zwracałam uwagi na to, iż siedzi obok mnie i coś do mnie mówi.

– Pytałam, czy będziesz jadła pudding? Zaraz koniec kolacji, a ty niczego nie tknęłaś. Będziesz musiała to wyrzucić, a nie chcę, żeby się zmarnowało – oznajmiła zabierając mi go z tacy, zanim zdążyłam cokolwiek powiedzieć.

– Wierzysz w Boga? – spytałam, kiedy zaczęła jeść.

– Co? – odparła z pełnymi ustami.

– Czy wierzysz w Boga? Uważasz, że Pan Bóg istnieje?

– Jasne. Znaczy, niektóre rzeczy kompletnie nie mają sensu, na przykład to, czy facet może przeżyć kilka dni w brzuchu wieloryba? Daj spokój. Albo siedzi koleś koło krzaka, a krzak nagle staje w płomieniach i zaczyna do niego gadać?

– Racja – przytaknęłam, bo rzeczywiście brzmiało to niedorzecznie.

– Więc ja robię tak, że wybieram te rzeczy, które brzmią sensownie, i się ich trzymam. Jeżeli się będę skupiać na tym, co brzmi jak bujda, to moja wiara wyparuje jak...

Nagle poczułam się źle, dostałam nudności. Poczułam, że kręci mi się w głowie, i podniosłam brwi, usiłując skupić wzrok na Sarah. Musiała zauważyć, że coś jest ze mną nie tak, bo urwała w pół zdania. Spytała, czy się dobrze czuję, ale słyszałam ją jakby w zwolnionym tempie i przez mgłę.

Wyciągnęłam rękę, żeby się czegoś chwycić, czegokolwiek, ale chwyciłam jedynie powietrze. Poczułam, że oczy uciekają mi w tył głowy, i nagle wszystko ogarnęła ciemność.

Kiedy otworzyłam oczy, zaskoczył mnie ostry ból każdego kawałka ciała. Mięśnie bolały mnie tak, jakbym właśnie przebiegła maraton, a szyja – zupełnie tak, jakbym krzywo spała. Co się tu, do jasnej cholery, dzieje?

Powolnym ruchem dotknęłam twarzy. Czułam, jakby moja ręka ważyła tonę. Wytarłam ślinę z ust i zmrużyłam oczy, bo raziło mnie światło. Przemieszczałam się. Jechałam korytarzem. Spojrzałam w dół i zdałam sobie sprawę, że siedzę na wózku inwalidzkim.

– Odzyskała przytomność! – powiedziała jakaś kobieta za moimi plecami. Kiedy się obejrzałam, żeby na nią spojrzeć, na jej twarzy malowało się zaniepokojenie.

– Jak się czujesz, Johnson? – zapytała strażniczka Cane, idąc raźnym krokiem obok wózka. Otworzyłam usta, żeby coś powiedzieć, ale nie miałam na to siły. – Już dobrze, uspokój się.

Byłam wyczerpana, nie wiedziałam, co się dzieje.

– Czy... ja... zemdlałam? – zdołałam wydusić. Mdlałam już wcześniej wielokrotnie, ale nigdy się potem tak nie czułam. – Co się dzieje?

Wózek nagle się zatrzymał. Strażniczka Cane kucnęła przede mną i przyglądała się moim oczom. Poczułam, że znowu uciekają mi w tył głowy, więc z całych sił próbowałam skupić wzrok na jej twarzy. Coś było nie tak.

– Johnson, popatrz na mnie przez chwilę, dasz radę na mnie popatrzeć? – Nawet oddychanie mnie bolało. Chciałam się tylko położyć i zasnąć, musiałam odpocząć. Patrzyłam pustym wzrokiem w miejsce, gdzie powinny się znajdować jej oczy, ale moje mięśnie najwyraźniej postanowiły nie słuchać poleceń mózgu.

Poczułam, że oczy znów mi uciekają. Ostatnią rzeczą, którą słyszałam, było:

– Cholera, znowu...

Ocknęłam się na zimnej betonowej posadzce. Wózek, na którym wcześniej siedziałam, stał z boku. Otaczały mnie strażniczki i personel medyczny. Rozpłakałam się. Wszystko mnie bolało, czułam się tak, jakbym dostała ze dwadzieścia razy w głowę. Sięgnęłam dłonią na tył głowy. Pielęgniarka, która mierzyła mi puls, krzyknęła: „Nie, nie rób tego!”. Za późno. Przybliżyłam rękę do twarzy i spostrzegłam, że jest cała we krwi.

Narastała we mnie panika. Przewróciłam się na bok, żeby spojrzeć na posadzkę, na której leżałam. Była pokryta krwią i włosami.

– Co do dia... – przerwałam w pół zdania, ponieważ język dosłownie mnie palił. Łkałam, co powodowało nieznośny ból. Pielęgniarka domyśliła się, że przechodzę załamanie nerwowe, ponieważ objęła mnie i przytuliła.

– Ćśśśś, ćśśśś... Wszystko dobrze, uspokój się. Nie powinnaś się ruszać. Zraniłaś się. Miałaś drgawki, skarbie.

– Co... – próbowałam krzyknąć.

Ból, który czułam w ustach, promieniował do wszystkich komórek mojego ciała. Krzyknęłam ponownie i znowu poczułam nieznośny ból ust. Drgawki? Nigdy wcześniej ich nie miałam, to niemożliwe.

– Kochana, nie próbuj mówić, dobrze? Masz dużą ranę z tyłu głowy, pewnie trzeba będzie założyć szwy, i... musiałaś sobie przygryźć język, bo wisi tylko na kawałku skóry...

===LxciECQWZVZjWmpfaQM1AjNXYVRhUTNSYlQ3VTNXMwU1DToKbFg=

22

Zabrano mnie karetką do szpitala. Przykuli mnie kajdankami do noszy jak psa na łańcuchu. Bywałam w szpitalu niejednokrotnie, ale nigdy dotąd nie przywieźli mnie w asyście policji, zakrwawionej i skutej.

Każdy, kogo mijaliśmy na szpitalnym korytarzu, patrzył na mnie tak, jakbym była co najmniej Hannibalem Lecterem. Kobiety mocniej trzymały torebki i przyciągały do siebie dzieci, a personel szeptał po kątach i chichotał, kiedy wieziono ten „cyrk na kółkach”.

Patrzyłam w górę, na sufit, liczyłam mijane świetlówki. Od dawna nie byłam na wolności, nie widziałam kolorów, nie słyszałam muzyki w windzie i nie czułam różnorodnych zapachów, ale wtedy wolałam patrzyć w górę.

Wstyd dokuczał mi bardziej niż obrażenia fizyczne. Język mnie palił, ciało bolało tak, jakby mnie przejechała ciężarówka, byłam wykończona. Nie chcieli pozwolić mi spać, dopóki nie zrobią tomografii i wykluczą ewentualne wstrząśnienie mózgu.

– Jesteśmy na miejscu – oznajmił ratownik medyczny zatrzaskując hamulce noszy, kiedy dojechaliśmy do sali chorych. Kiwnęłam głową, bo z bólu nie mogłam mówić. Przełykanie śliny bolało, ale bolało również gromadzenie się jej na języku. Potrzebowałam środków przeciwbólowych. Modliłam się, żeby lekarze uznali, że moje rany wymagają podania znieczulenia.

Kiedy ratownik medyczny wyszedł, w ślad za nim podążył bez słowa nieznany mi strażnik, który mi asystował. Poczułam się nieważna, niegodna nawet skromnego „trzymaj się” albo „życzę szybkiego powrotu do zdrowia”. Po prostu wyszedł.

Zanim ktoś do mnie przyszedł, minęło czterdzieści siedem minut. Niestety był to tylko lekarz stażysta. Wyglądał jak nastolatek. Uśmiechnął się do mnie nerwowo, ale kiedy odpowiedziałam wymuszonym uśmiechem, odwrócił wzrok.

Pytania zadawał mi trzęsącym się głosem. Pewnie się bał, że odgryzę mu twarz. Chciałam nawet dać popis – zacząć ryczeć i wiercić się w łóżku, jakbym była opętana, ale na jego szczęście byłam zbyt zmęczona.

– Imię i nazwisko?

– Fifany Honthon.

– Adres?

– Brak.

Rzucił mi szybkie spojrzenie, potem przeniósł wzrok na kajdanki i z powrotem na laptopa.

– Stan cywilny?

– Fanna.

– Ubezpieczenie zdrowotne?

– Brak.

– Osoba do kontaktu?

Zaniemówiłam. Serce podeszło mi do gardła i ogarnął mnie nieopisany smutek. Nie wiedziałam, kogo podać. Moja osoba do kontaktu szczerze mnie nienawidziła, ojciec leżał chory w szpitalu, a siostra, gdyby to od niej zależało, pewnie pozwoliłaby wykrwawić mi się na śmierć. Byłam sama na świecie. Wpakowałam się w to na własne życzenie.

Zaczęłam płakać, to było bardzo bolesne. Próbowałam powstrzymać łzy, ale na próżno. Chciałam do mamy. Do kogokolwiek. Byłam obolała, samotna i opuszczona. Zdałam sobie sprawę, że nikomu na świecie na mnie nie zależy.

Chłopak zebrał się i wyszedł, kiedy tylko spostrzegł, że zaczynam się denerwować. Musiał dać komuś znać, bo niedługo później przyszedł lekarz.

– Dzień dobry. Jestem doktor Fuller. Jak samopoczucie? – zapytał patrząc w kartę pacjenta.

Chyba doktor Ciacho, wystarczy spojrzeć.

Kiwnęłam głową i mruknęłam „Mmm-mmm”. Odłożył kartę na blat i włożył rękawiczki, żeby mnie zbadać.

– Zapytałbym, co się stało – powiedział delikatnie dotykając mojej czaszki, jakby sprawdzał, czy melon jest już dojrzały – ale chyba trudno ci mówić.

Kiedy dotykał mojej głowy, zamknęłam oczy, a ból na chwilę zniknął. Nikt mnie od tak dawna nie dotykał, zwłaszcza żaden mężczyzna. Nie miało to podtekstu seksualnego, po prostu... miło było mieć kontakt z drugim człowiekiem. Nie zdawałam sobie z tego sprawy, aż to straciłam.

Zdjął rękawiczki, wrzucił je do kosza na śmieci i oparł się o blat.

– Dobra wiadomość jest taka, że nie trzeba szwów. A zła wiadomość jest taka, że twój język wygląda jak mielone. Przebywasz obecnie w... zakładzie karnym, więc nie możemy ci podać silnych środków przeciwbólowych.

Od razu przestałam go lubić.

– Język to część ciała, która goi się najszybciej, więc proszę się nie martwić. Za tydzień czy dwa wszystko wróci do normy. Dam ci płukankę z solą i Advil na ból. Nie mamy zbyt dużego wyboru. Musisz płukać usta solą trzy razy dziennie i wodą utlenioną raz dziennie.

Przewracałam oczami, kiedy wyliczał kolejne rzeczy, które muszę robić, żeby wyleczyć język. Nie było wśród nich narkotyków. Miałam ochotę zadać mu cios w rzepkę. Może dlatego więźniowie przebywają w szpitalu w kajdankach.

– Jeśli chodzi o ból mięśni, to kiedy ma się drgawki, każdy mięsień w organizmie mocno się napina. Drganie napiętych mięśni rozciąga je do granic wytrzymałości, więc dlatego czujesz się, jakby cię przejechała ciężarówka. To tak samo, jakbyś sobie dała wycisk na siłowni. Advil powinien pomóc – rzucił kierując się do drzwi.

– Cha, cha.

„Advil powinien pomóc”. Przecież jestem narkomanką. Wstrzykiwałam sobie jednorazowo sto miligramów Dilaudidu. Pieprzony idiota.

– Zrobimy ci tomografię komputerową, żeby sprawdzić, czy nie ma uszkodzeń mózgu. Mówili, że mocno uderzyłaś się w głowę. Poczekamy na wyniki, a jeśli będą dobre, odeślemy cię do domu... to znaczy... z powrotem, dobrze?

Nie kiwnęłam głową, nie uśmiechnęłam się. Miałam ochotę wymusić tabletki krzykiem, ale nie mogłam. Odwróciłam się do ściany, a z oczu zaczęły mi płynąć łzy. Żyłam nadzieją na narkotyk, chciałam się poczuć lepiej, a oni mi tu serwują wodę z solą i lekarstwa dla dzieci.

Pierdolić to.

Tomografia niczego nie wykazała, więc odesłali mnie do więzienia. Musiałam zostać trzy dni na oddziale szpitalnym, żeby mogli monitorować mój stan i dbać o prawidłowe gojenie się języka. Martwili się również atakiem drgawek. Nigdy wcześniej czegoś takiego nie miałam, to było coś nowego. Pielęgniarka doszła do wniosku, że przyczyną był stres.

Dostałam leki przeciwdrgawkowe, które powodowały u mnie chroniczną senność. Cieszyłam się z tego, bo każda minuta spędzona na oddziale szpitalnym była dla mnie torturą. Im dłużej byłam nieprzytomna, tym lepiej.

Nie tak planowałam spędzić ostatni miesiąc więzienia. Moje emocje były wystawione na poważną próbę. W jednym momencie wszystko było w porządku, a chwilę później wszystko się waliło, potem znowu dobrze, a za sekundę mam okaleczony język i dziurę w głowie.

A najgorsze było to, że za sytuację, w której się znalazłam, nie mogłam winić nikogo oprócz siebie. Kradłam, kłamałam, łamałam prawo, ćpałam i zrujnowałam sobie życie. To moja wina, że spaliłam za sobą wszystkie mosty i nie miałam nikogo, kogo mogłabym poprosić o pomoc. Kiedy nie ma na kogo zwalić winy, nie ma wyboru – trzeba wziąć cały gniew na siebie, a nie wie się, jak go produktywnie spożytkować... Zdawałam sobie sprawę, że jestem tykającą bombą zegarową.

Do końca odsiadki zostało mi dwadzieścia osiem dni. Byłam na ostatniej prostej, musiałam tylko jeszcze wytrzymać do wyjścia. Tu i teraz obiecałam sobie, że przez te kilka tygodni będę się zajmować wyłącznie własnymi sprawami, trzymać się na uboczu i myśleć wyłącznie o przyszłości. Przeszłość była już za mną, prawie z nią skończyłam i zaczynałam nowy rozdział w życiu.

Nowa mantra poprawiła mi nastrój, zaczęłam czuć optymizm. Wystarczyło go na jakieś trzy godziny, aż dostałam wezwanie do sądu. Miałam zeznawać jako świadek w procesie dilera narkotyków, który planował mnie zabić.

===LxciECQWZVZjWmpfaQM1AjNXYVRhUTNSYlQ3VTNXMwU1DToKbFg=

23

Ico, było strasznie? – zapytała Sarah i ugryzła słodką bułkę.

– Pewnie! – odparłam, nadal trzęsąc się od nadmiaru adrenaliny. Dwie godziny wcześniej wróciłam z sądu, a serce nadal waliło mi jak młotem. – Strasznie to niezupełnie adekwatne określenie. To było jedno z najgorszych doświadczeń w moim życiu.

Otworzyła szeroko oczy ze zdziwienia.

– To co tam się stało?!

Bardzo się bałam stawić w sądzie i zeznawać przeciwko Lazarusowi. Zdawałam sobie sprawę, że już na zawsze przylgnie do mnie łatka kapusia, a jeśli jakimś cudem nie chciał mnie zabić wcześniej, teraz będzie chciał to zrobić na pewno.

– No... nie mogę ci powiedzieć. – Na jej twarzy odmalował się wyraz niezrozumienia i rozdrażnienia.

– Jak to nie możesz?

– Mój adwokat zakazał mi z kimkolwiek rozmawiać o szczegółach procesu, chyba dlatego, że jeszcze się nie skończył.

– Zaraz, zaraz, po pierwsze to ja nie jestem „ktokolwiek”, a po drugie czekałam cały dzień, żeby się czegoś dowiedzieć, a ty teraz mi mówisz, że nic nie powiesz? Chyba się normalnie rozpłaczę. Daj spokój, tutaj się absolutnie nic nie dzieje, opowiedz chociaż trochę.

Milczałam przez chwilę, zastanawiając się, co by się stało, gdybym jej jednak powiedziała. Mój adwokat twierdził, że za ujawnianie poufnych informacji dotyczących toczącego się procesu grożą sankcje karne, ale byłam pewna, że Sarah nie zacznie o tym paplać na prawo i lewo.

A poza tym musiałam się komuś wygadać.

– No dobra, nie będę się wdawać w szczegóły, ale powiem ci, że obrońca oskarżonego to dupek, który próbował ze mnie zrobić kompletną idiotkę – zaczęłam, krzyżując nogi i wygodniej sadowiąc się na pryczy. Było widać, że Sarah jest spragniona plotek, bo zrobiła wielkie oczy i przysunęła się z krzesłem w moim kierunku. – Powiedział, że jestem nic niewartą kryminalistką, a tego, co mówię, nie należy brać na serio, bo jestem powszechnie znaną kłamczuchą i złodziejką.

– Co takiego?! To nie może być prawda.

– Przysięgam, że tak mówił. A potem miał czelność zwrócić się do zgromadzonych w sali rozpraw szeryfów i zapytać, czy wierzą w cokolwiek, co powiedziałam, w kontekście tego, że okradłam ich towarzysza broni i okłamywałam cały departament szeryfa przez całe trzy lata.

– Nieeee.

– Tak, a potem...

– Tiff, do ciebie! – krzyknął ktoś z pokoju dziennego, przerywając mi opowieść, kiedy właśnie miałam przejść do sedna sprawy. Odchyliłam się na pryczy i wyjrzałam przez szparę w kratach, kto mnie woła.

Przy telefonie stała Shelly, przyciskając słuchawkę do klatki piersiowej, podczas gdy inna osadzona chciała jej ją wyrwać.

– Przestań, dziwko! – krzyczała Shelly. – To nie do ciebie.

Podbiegłam do telefonu, ciekawa, co takiego chce mi powiedzieć obrońca.

– Halo? – wydyszałam do słuchawki.

– Cześć, słuchaj, chciałem ci powiedzieć, że dostałem maila z ośrodka New Life w Clearwater. Przyjęli twoje podanie i przyjadą po ciebie, kiedy w przyszłym tygodniu cię wypuszczą.

Podanie o przyjęcie do ośrodka odwykowego New Life wypełniłam, kiedy trafiłam do więzienia. Koniecznie chciałam pójść na odwyk zamiast do więzienia, więc wypełniłam mnóstwo podań i powysyłałam do różnych ośrodków.

Miało to miejsce, zanim się dowiedziałam, że mój ojciec ma raka. Ośrodek znajdował się bardzo daleko od szpitala ojca. Było to również, zanim poznałam Stephanie z ośrodka Horizons. Zanim wydarzyło się wszystko, co mnie tu spotkało. Nie chciałam tam iść.

– To super, ale miałam nadzieję, że trafię do Horizons. Miałabym stamtąd bliżej do taty i...

– Nie.

– Co? Jak to nie? – zapytałam zdziwiona.

– Nie ma mowy.

– Jak to nie ma mowy?

– Czyli co, nie chcesz iść do New Life, porządnego ośrodka odwykowego, tylko do Horizons, gdzie można sobie wchodzić i wychodzić bez nadzoru, umawiać się z dilerem na parkingu i ćpać ile dusza zapragnie?

– No... hmmm... nie wiem o czym mó...

– No to po co chcesz iść właśnie tam?

– Bo chcę popracować nad swoją relacją z Bogiem i...

– Gówno prawda.

– Słucham?!

– Chcesz dalej ćpać i słyszałaś, że tam można to załatwić. Nie urodziłem się wczoraj. Znam kupę dziewczyn takich jak ty, które chcą iść na łatwiznę i trafić do Horizons, i mam tego dosyć. To nie jest poważny ośrodek. Idziesz do New Life. Przyjadą po ciebie w przyszłym tygodniu. Do widzenia. – Trzask.

Powoli odłożyłam słuchawkę, zbita z tropu tym, co właśnie usłyszałam.

Mówił szybko i konkretnie. Musiałam usiąść na chwilę i przemyśleć sprawę. Czemu mówił, że chcę ćpać? Może wiedział coś o tamtym ośrodku, czego ja nie wiedziałam?

„To chyba teraz i tak bez znaczenia. Idę do New Life i najwyraźniej nic nie mogę na to poradzić” – pomyślałam.

Przypadał akurat dzień higieny, więc kiedy rozmawiałam przez telefon, wszystkie kobiety stanęły w kolejce po przybory toaletowe. Poczłapałam na koniec ogonka i ustawiłam się za moją koleżanką Charlotte.

– Słyszałaś o New Life? – zapytałam. Odwróciła się, żeby odpowiedzieć, ale zanim zdążyła to zrobić, odwróciła się też dziewczyna stojąca przed nią.

– New Life mówisz? – zapytała.

– Tak, mój obrońca z urzędu mówi, że trafię tam po zwolnieniu.

Uniosła brwi i bez słowa odwróciła się z powrotem plecami.

– Słyszałaś o tym miejscu? – spytałam ją, robiąc krok w przód wraz z posuwaniem się naprzód kolejki.

– Byłam tam. Równie dobrze mogłabyś zostać tutaj. Ten ośrodek prowadzi Departament Więziennictwa. To zwyczajne więzienie.

Posmutniałam. Byłam taka szczęśliwa, że zbliża się data zwolnienia, a ta dziewczyna powiedziała, że czeka mnie kolejne sześć miesięcy tego samego. Chciało mi się płakać.

– Jak to, więzienie? – spytałam wpadając w panikę.

– No popatrzmy. Można przywieźć ze sobą sześć rzeczy osobistych, nosi się uniformy, mówią ci, kiedy masz jeść, spać i srać i mieszkasz w pokoju z pięcioma dziewczynami. Zasady są takie same jak tutaj, tylko że chodzi się na idiotyczne mityngi NA i AA – wyjaśniła, krzyżując ramiona. – Nie mogłam tego wytrzymać i uciekłam, dlatego znowu tu jestem.

Z zamyślenia wyrwał mnie dopiero głos strażniczki.

– Czego sobie życzysz, pytam! – Szybko wróciłam do rzeczywistości. Patrzyła na mnie para wściekłych oczu.

– A tak, przepraszam. Poproszę pastę do zębów i papier toaletowy – powiedziałam szybko.

– A golarkę?

– Dziękuję, nie dzisiaj.

– Głupia cipa – wymamrotała strażniczka, wpychając mi do wyciągniętej ręki rolkę papieru toaletowego.

Przewróciłam oczami i pomaszerowałam do celi. Na użycie golarek miałyśmy godzinę. W tym czasie wszystkie kobiety pchały się pod prysznic, żeby się szybko ogolić, zanim trzeba będzie je zwrócić. Nie miałam na to ochoty.

A poza tym, gdybym wtedy dorwała golarkę, najpewniej podcięłabym sobie żyły.

Kolejny tydzień pamiętam jak przez mgłę. Niemal cały przespałam przez leki przeciwdrgawkowe, a kiedy nie spałam, płakałam ze strachu przed zwolnieniem. Nie chciałam iść do New Life. Chciałam być bliżej rodziny. Chciałam poznać Pana Boga, nosić normalne ubrania i słuchać muzyki.

Poczułam bliskość ze Stephanie, kiedy przyszła do więzienia. Byłam załamana myślą, że zostanę przeniesiona do innego miasta, mimo że boski plan zakładał, iż trafię do miejsca, które jest mi pisane.

– Jeszcze tylko dwa dni, szczęściaro. Cieszysz się? – zapytała moja współlokatorka Candice, chrupiąc batona.

– Niespecjalnie. A wiesz, co jest najśmieszniejsze? Odkąd tu jestem, kiedy tylko słyszałam, jak ogłaszają przez głośnik, że ktoś ma pakować mandżur i wracać do domu, byłam szalenie zazdrosna. Czekałam na te słowa od samego początku, a teraz boję się je usłyszeć.

Wyjrzałam przez okno celi. Niebo było stalowoszare, a na szybie widać było krople deszczu. Tęskniłam za deszczem. Za uczuciem, jak pada na moją skórę, gdy uciekam pod dach. Gdybym mogła, położyłabym się na trawie i przemokła do suchej nitki. Trawa, tęskniłam też za dotykiem trawy.

– Czy to ty jesteś Tiffany? – zapytał ktoś za moimi plecami. Odwróciłam się i ujrzałam blondynkę na szpilkach, w różowej koszulce. Uśmiechała się do mnie stojąc w drzwiach celi.

– Tak, a ty? – spytałam lustrując ją wzrokiem od góry do dołu.

– Nazywam się Felicity, jestem właścicielką ośrodka Horizons. Podobno rozmawiałaś z moją córką Stephanie.

„Kurczę blade, trochę się spóźniłaś” – pomyślałam.

– Tak, to prawda. Bardzo chciałam do was trafić, ale chyba nic z tego – wyjaśniłam ze smutkiem. Zaczęłam się zastanawiać, w co gra ze mną Bóg. Musiała przyjść akurat na dwa dni przed moim zwolnieniem, jak już jest pozamiatane.

– No nie wiem – odparła z uśmiechem. – Na twoim miejscu nie byłabym tego taka pewna.

– Co?

– Powiedzmy, że nigdy się nie poddaję. Stephanie wyrażała się o tobie w samych superlatywach, więc trochę poszperałam. W twoim wyroku jest pewna luka, którą można wykorzystać. Byłabyś tym zainteresowana? – Wydawała się absolutnie pewna siebie.

– Pewnie że tak, co prawda mój obrońca twierdzi, że to niemożliwe, ale zdecydowanie wolałabym pójść do was niż do New Life.

– Okej, to mi wystarczy – odparła mrugając okiem. Odwróciła się i wyszła. Jej szpilki stukały głośno o posadzkę pokoju dziennego, aż opuściła oddział.

Co ona miała w planach? I jak chciała to osiągnąć w jeden dzień?

Powoli podniosłam głowę do nieba i uśmiechnęłam się. „Dobra, Panie Boże, pokaż, co potrafisz”.

===LxciECQWZVZjWmpfaQM1AjNXYVRhUTNSYlQ3VTNXMwU1DToKbFg=

24

Wczoraj minął termin mojego zwolnienia, a mimo to leżałam pod gryzącym wełnianym kocem w swojej celi. Cały dzień lało jak z cebra, pewnie dlatego nie przysłali po mnie auta z New Life. Nikt nie chciał jechać tak daleko w czasie burzy, to zrozumiałe.

Oczywiście byłoby miło, gdyby zadzwonili mnie o tym poinformować, ale znajdowałam się w sytuacji, w której nie mogłam żądać od nikogo dobrych manier.

– No i super. Jestem już spakowana od przedwczoraj, szampon i odżywkę zdążyłam rozdać, a ostatnie przekąski oddałam Shelly za telefon. Gdzie są ci ludzie, co mnie mieli odebrać? – dywagowałam, ściągając bluzkę.

– Może o tobie zapomnieli – wycedziła Sarah ze złośliwym uśmieszkiem.

– Nie pomagasz – wywróciłam oczami.

– Przecież New Life zawsze odbiera dziewczyny z opóźnieniem – oznajmiła Charlotte, zeskakując z górnej pryczy. – Nigdy nie przyjeżdżają w terminie, a najgorsze jest to, że czas spędzony tutaj po dacie planowanego zwolnienia nie wlicza się do niczego. Po prostu siedzi się dłużej za darmo.

– Świetnie, dzięki za wsparcie. Od razu mi lepiej.

Wzięłyśmy brudne uniformy i ustawiłyśmy się w kolejce po czyste. Wydawano nam je trzy razy w tygodniu, więc byłam pewna, że to był ostatni paskudnik z poliestru, jaki będę musiała nosić. Ale nie, dostanę nowy, a potem jeszcze nie wiadomo ile kolejnych.

– Boże, nie ma na świecie nic bardziej frustrującego niż niewiedza. Przez ostatnie cztery miesiące nie robiłam nic innego, tylko czekałam i zastanawiałam się, co dalej, nie mając absolutnie żadnego wpływu na to, co się wydarzy – marudziłam, powoli posuwając się naprzód.

– Witamy w więzieniu – powiedziała Charlotte, odbierając kombinezon od strażniczki, po czym pomaszerowała do celi.

Przed przebraniem się chciałam wziąć prysznic. Nie miałam ochoty wkładać nowego uniformu na brudne ciało, więc pożyczyłam od Sarah trochę szamponu i ustawiłam się w kolejce.

Za każdym razem, kiedy pod prysznic wchodziła nowa dziewczyna, nerwowo spoglądałam na zegar. Sześć kabin na setki kobiet oznacza siedzenie z mydłem w ręku w oczekiwaniu, aż zwolni się miejsce. Kiedy wreszcie przyszła moja kolej, zostało dziesięć minut, a gorącej wody już nie było. Zamknęłam drzwi kabiny i rozejrzałam się po niej.

W odpływie kłębiły się włosy łonowe i kłaki, a ściany były pokryte osadem z mydła i włosami. Nie mogłam się już doczekać, aż będę mogła wykąpać się w czystej łazience. Dzięki Bogu miałam klapki, inaczej już dawno dostałabym grzyba.

Kiedy odkręciłam kran, uderzył mnie strumień lodowatej wody. Po chwili woda zrobiła się cieplejsza, ale co najwyżej letnia. Trzęsąc się, szybko nałożyłam na włosy szampon i zaczęłam go rozcierać.

Kiedy odchyliłam głowę do tyłu, żeby spłukać włosy, usłyszałam, jak ktoś wali w drzwi kabiny. Poszukałam ręką okularów i zakręciłam wodę, żeby zobaczyć, o co chodzi.

– Co jest? – spytałam wycierając zaparowane okulary, żeby zobaczyć, kto mi przerwał tak długo wyczekiwane ablucje.

Owinęłam się ręcznikiem i uchyliłam drzwi, żeby wyjrzeć. Kiedy się rozejrzałam, stwierdziłam, że wszyscy – dosłownie wszyscy – się na mnie gapią.

– Raz, raz, Johnson! PAKUJ MANDŻUR!

Kiedy się zorientowałam, o co chodzi, dostałam gęsiej skórki. Wszystkie dziewczyny klaskały i wznosiły wesołe okrzyki, a mnie szczęka opadła na podłogę.

===LxciECQWZVZjWmpfaQM1AjNXYVRhUTNSYlQ3VTNXMwU1DToKbFg=

25

Serio? – spytałam, nie chcąc robić sobie znowu nadziei.

– Na stówę! Wywołali cię przez interkom w celi. Zagęść ruchy zanim zmienią zdanie – oznajmiła Tonya ze śmiechem.

Nie spłukałam nawet resztek szamponu z włosów. Przebiegłam przez pokój dzienny w samym ręczniku, co stanowiło naruszenie regulaminu, ale co mi mogą zrobić? Aresztują mnie?

Kiedy wkładałam nowy uniform, do oczu zaczęły mi napływać łzy wdzięczności. Rzuciłam Sarah wesołe spojrzenie, ale spostrzegłam, że zakryła dłonią usta i cicho łka.

– Boże, Sarah – powiedziałam, podchodząc do niej z rozłożonymi ramionami.

Objęła mnie mocno w pasie i położyła zapłakaną twarz na mojej klatce piersiowej.

– Jak mam tu przetrwać bez ciebie? Jesteś najprawdziwszą przyjaciółką, jaką kiedykolwiek miałam – wyszlochała.

– Kochana, będzie dobrze! Za sześć miesięcy wyjdę z New Life i będziemy mogły się spotkać. Pójdziemy razem na kolację albo na plażę.

– Johnson! – odezwał się głos przez interkom. – Twój autobus odjeżdża za dwie minuty.

– Idź, idź, Tiff. Przepraszam. Cieszę się, że wychodzisz. Jestem z ciebie dumna. Na pewno sobie poradzisz, jestem tego pewna.

– Dzięki, Sarah. I dziękuję, że pokazałaś mi, jak wygląda prawdziwa przyjaźń.

Byłam szczęśliwa, że wreszcie wychodzę, ale jednocześnie było mi z tego powodu przykro.

Więzienie było tak długo moim domem, a z tymi ludźmi spędzałam dwadzieścia cztery godziny na dobę. Czułam się tak, jakby dobiegły końca kolonie letnie i trzeba było się pożegnać z nowymi przyjaciółmi.

Do mojej celi zaczęły się masowo schodzić dziewczęta, niektóre po to, żeby sprawdzić, czy nie zostawiam jakichś przekąsek, ale głównie żeby mi życzyć szczęścia.

Szybko przytuliłam kilka z nich i podekscytowana przepchnęłam się przez tłum, trzymając w rękach materac i rzeczy osobiste. Idąc do wyjścia, usłyszałam, że kilka dziewcząt zaintonowało piosenkę. Zanim się zorientowałam, śpiewały już wszystkie: „Na na na na, na na na na, hej hej hej, żegnaj nam”. Ze ściśniętym ze wzruszenia gardłem po raz ostatni przekroczyłam próg Kobiecego Oddziału Zachodniego do wtóru własnego podkładu muzycznego.

Zaprowadzono mnie do holu, gdzie strażnik kazał mi się odwrócić. Nigdy nie zapomnę szczęku zdejmowanych mi po raz ostatni kajdanek. Znajdowałam się w pomieszczeniu pełnym policjantów i nie miałam na sobie kajdanek. Nie byłam już osadzoną.

– Proszę – powiedział zwalisty strażnik wręczając mi papierową torbę. – Możesz się tam przebrać – poinstruował mnie, wskazując pobliską celę dla aresztantów.

Zamknęłam za sobą drzwi i rozerwałam papier. Pomieszczenie wypełnił zapach moich starych perfum, a mnie ogarnęła tęsknota za przeszłością. Od tak dawna nie czułam żadnych innych zapachów, tylko pleśń, gówno i owsianka.

Wyjęłam ubrania z torby, przyłożyłam je do twarzy i wzięłam głęboki oddech. Zamknęłam oczy, a oczyma duszy zobaczyłam swoje dawne życie, jakbym oglądała niemy film. Przez krótką chwilę znowu byłam w domu.

Na ziemię sprowadziło mnie pukanie do drzwi.

– Wszystko w porządku? Czekają na ciebie.

– Już idę! – odkrzyknęłam. Po raz ostatni zdjęłam więzienne ciuchy, a na ich miejsce włożyłam ubranie, w którym mnie aresztowano. Na widok moich klapek twarz rozjaśnił mi uśmiech. Nigdy nie byłam taka szczęśliwa, mogąc je włożyć. „Nigdy więcej klapek pod prysznic! Już mnie tu nie ma!” – pomyślałam.

– Gdzie to położyć? – spytałam, trzymając przed sobą zmięty uniform.

– Tam – odparł strażnik, wskazując puste pomieszczenie nieopodal. Kiedy wróciłam na miejsce, rozejrzałam się, nie wiedząc, co dalej.

– Proszę – rzekł wręczając mi kartkę papieru. – Wyprowadzę cię na zewnątrz.

Na zewnątrz. Wyprowadzi mnie na zewnątrz. Wyjdę z więzienia. Nie mogłam uwierzyć, że wychodzę.

Wskazał na zamknięte drzwi i poinformował mnie, że tam na mnie czekają. Podeszłam do nich, a kiedy je otworzyłam, otworzyłam szeroko oczy ze zdziwienia, a szczęką uderzyłam o podłogę.

– Chodźmy stąd – poprosiła Stephanie z szerokim uśmiechem na ustach, przytrzymując drzwi.

– Ale... że... jak? Co... Co ty tu robisz? Myślałam, że przyjadą po mnie z New Life? – Byłam zdziwiona i zmartwiona. Cieszyłam się, że ją widzę, ale spodziewałam się czegoś zupełnie innego.

– W porządku, wszystko jest w porządku. Felicity znalazła w twoim wyroku pewną furtkę. Tam jest napisane, że masz iść na sześciomiesięczną terapię odwykową, ale nie sprecyzowano, gdzie. Więc kto pierwszy, ten lepszy. Niespodzianka! – powiedziała, wyrzucając ręce w powietrze. – Chodźmy, Raquel czeka w samochodzie.

Uśmiechnęłam się tak szeroko, że aż zabolały mnie policzki.

Zaczęłam biec. Przebiegłam obok Stephanie, przez korytarz, i tak mocno pchnęłam drzwi wyjściowe, że z hukiem uderzyły o ścianę. Poczułam na twarzy chłodny powiew wiatru i ciepło słońca. Upadłam na kolana. Czułam trawę pod stopami i bryzę, która rozwiewała mi włosy.

Kiedy wzięłam pierwszy od stu dwudziesty dni haust świeżego powietrza, z oczu zaczęły mi płynąć łzy. Słyszałam śpiewające w oddali ptaki, pędzące samochody i szum klimatyzatora na ścianie budynku. To była najpiękniejsza chwila w moim życiu.

– Nie chcę ci zepsuć tej chwili, ale... w ośrodku czeka na ciebie doktor Peters – szepnęła Stephanie.

Ale tej chwili nie byłoby mi w stanie zepsuć nic. Byłam wolna.

– Palisz? – zapytała Stephanie, kiedy wyjechałyśmy z parkingu. Nie paliłam od stu dwudziestu dni i nie powinnam zaczynać od nowa.

– Jasne, że tak.

– No to proszę – powiedziała, podając mi do tyłu paczkę fajek i zapalniczkę.

Nie mogłam uwierzyć, że to się dzieje naprawdę. Zamknęłam oczy i mocno, powoli się zaciągnęłam. Nikotyna wypełniła mi płuca, a kiedy zaczęła krążyć mi we krwi, poczułam w ciele miłe odprężenie.

– Za jaką potrawą najbardziej tęskniłaś w więzieniu? – spytała Stephanie, sięgając w tył po zapalniczkę.

– Szczerze? Wiem, że to głupio zabrzmi, ale najbardziej na świecie miałam ochotę na Taco Bell. A zwłaszcza na quesadillę z kurczakiem. Dałabym się za nią normalnie pokroić.

Podkręciła głośność radia, a z głośników popłynęła nieznana mi piosenka. Basowe rytmy zgrywały się z biciem mojego serca. Czułam, jakby od chwili, kiedy ostatnio słyszałam melodię jakiejś piosenki, minęły całe lata. Ta chwila wydawała się nierealna. Nikt nade mną nie stał z kijem, miałam na sobie normalne ciuchy, paliłam papierosa i słuchałam muzyki. Wcześniej takie rzeczy wydawały mi się oczywiste.

Zamknęłam oczy, żeby się wsłuchać w tekst. Otworzyłam je dopiero wtedy, kiedy Stephanie ściszyła muzykę i usłyszałam, jak ktoś mówi: „Dziękujemy, że wybraliście Taco Bell. Słucham zamówienia”.

Siedziałam na obitej miękką skórą kanapie w gabinecie doktor Peters, patrząc, jak przerzuca palcami kolejne teczki w szufladzie.

– Aha, jest – zawyrokowała, zatrzymując się i sprawdzając napis na etykiecie. – Tiffany Johnson.

Tuż po przyjeździe do ośrodka zaproszono mnie na rozmowę z terapeutą. Gardło nadal paliło mnie po pikantnej quesadilli, ale było mi z tym dobrze.

– Witamy w Horizons. Jestem doktor Peters. Jestem certyfikowaną terapeutką uzależnień, mam też tytuł magistra psychologii. Zanim pokażemy ci pokój, chciałabym ci zadać kilka pytań, mogę? – zapytała. Była piękną kobietą. Zastanawiałam się, jakim cudem ma tyle dyplomów, skoro wygląda młodziej niż ja.

– Proszę – odparłam, bawiąc się rąbkiem koszulki. Czemu się tak denerwowałam?

– Dobrze. Więc spędziłaś cztery miesiące w więzieniu, tak?

– Tak.

– Czy to był pierwszy raz?

– Tak, i mam nadzieję, że ostatni – odpowiedziałam, nerwowo chichocząc.

– Ja też mam taką nadzieję – odparła z uśmiechem. – Jak tam trafiłaś? Co się stało?

– Hm, to długa historia.

– Nie szkodzi, mamy mnóstwo czasu.

Pomyślałam o czasach, kiedy się to wszystko zaczęło. Ta pani na pewno nie miała aż tyle czasu, żeby wysłuchać całej mojej historii.

– No... nie wiem. Trudno to wyjaśnić. To skomplikowane... i dziwne. Trudno mi powiedzieć, co się dokładnie stało, bo stało się mnóstwo strasznych rzeczy, które w sumie razem dały taki, a nie inny rezultat – stwierdziłam.

To był długi dzień, byłam zmęczona, a ta kobieta była całkiem miła. Gdybym jej opowiedziała co i jak prosto z mostu, na pewno pomyślałaby, że jestem wariatką.

– Nie szkodzi, Tiffany. Nigdzie mi się nie spieszy. Możesz mi zaufać, możesz mi o wszystkim powiedzieć. Muszę wiedzieć, co się z tobą działo, żeby wybrać najlepszą dla ciebie metodę terapii. Poza tym wszystko, co powiesz, z pewnością już kiedyś słyszałam – wyjaśniła z uśmiechem.

Niemądra kobieta. Wydaje się jej, że słyszała już wszystko. Myśli, że jest przygotowana na to, czym ją poczęstuję. Nie ma pojęcia, co przeszłam, co robiłam, ilu ludzi skrzywdziłam. Pewnie swoje słyszała, ale na pewno nic podobnego do mojej historii. Wzięłam głęboki oddech, zawahałam się, spojrzałam jej głęboko w oczy i uśmiechnęłam się do niej.

– No cóż – zaczęłam – sama tego chciałaś.

===LxciECQWZVZjWmpfaQM1AjNXYVRhUTNSYlQ3VTNXMwU1DToKbFg=

26

Siedziałam na kanapie w pokoju mojego współlokatora Brandona, zajadając się Cheetosami i oglądając Animal Planet, kiedy nagle zdałam sobie sprawę, że wyszłam z odwyku dokładnie cztery miesiące temu.

Czyli od śmierci mojej mamy minęły dokładnie cztery miesiące i dwa tygodnie.

Wiedziałam, że kolega mamy ustanowił dla mnie i mojej siostry fundusz powierniczy, na który wpłacił obłędną sumę pieniędzy. Zdawałam sobie również sprawę, że gdybym dostała te pieniądze do ręki, mogłabym za nie kupić tonę narkotyków i zażyć je wszystkie naraz.

Zwierzyłam się koledze mamy, że biorę tabletki, a bez nich źle się czuję, więc wydał na mój odwyk trzydzieści tysięcy dolarów. Tak naprawdę te pieniądze również poszły na narkotyki, tylko okrężną drogą. Zrobiłabym sobie odwyk we własnym samochodzie, gdybym wiedziała, że kasa z mojego funduszu idzie na ten beznadziejny ośrodek.

Poczułam ból na myśl o ostatnich chwilach spędzonych z mamą. Trzymałam ją za rękę, kiedy umierała. Głaskałam ją po głowie i tłumaczyłam, że ma prawo odejść – to było najtrudniejsze zdanie, jakie kiedykolwiek wypowiedziałam. Oczywiście nie chciałam, żeby odchodziła. Chciałam, żeby została. Chciałam, żeby wstała z łóżka w hospicjum i zaczęła, jak kiedyś, tańczyć po całym salonie do piosenki Toma Petty’ego.

Chciałam, żeby siedziała w pierwszym rzędzie na moim ślubie i emanowała dumą. Chciałam, żeby kołysała moje dzieci do snu, nucąc im You Are My Sunshine, tak samo jak mnie. Nie chciałam dać jej odejść, a ona i tak odeszła.

Kiedy moja siostra albo ja wychodziłyśmy jako nastolatki z domu, mama odprowadzała nas przed dom, stawała na końcu podjazdu i machała nam na pożegnanie ręką uniesioną w iście królewskim geście. Kiedy wynieśli jej ciało i miałyśmy się z nią pożegnać ostatni raz, zrobiłyśmy z siostrą to samo. Stanęłyśmy na końcu podjazdu i pomachałyśmy jej na pożegnanie.

Ale, ale, po co ja w ogóle teraz o tym myślę?

– Moja kolej – powiedziałam do Brandona, wyciągając dłoń po blanta. Nie usłyszał, zagapił się na zebry w telewizji. – MOJA KOLEJ, DAJ TO! – powtórzyłam głośniej, żeby zszedł na ziemię.

– Masz – odparł i podał mi skręta, nie odwracając oczu od ekranu. Do Brandona wprowadziłam się po odwyku, głównie dlatego, że był jednym z niewielu prawdziwych przyjaciół, jakich miałam. No i nie brał pigułek, więc byłam u niego bezpieczna.

Chwyciłam blanta w dwa palce i powoli wzięłam dużego macha. Potrzymałam go przez chwilę w płucach z zamkniętymi oczami. Bogu niech będą dzięki za trawę. Bez niej nie dałabym rady tego wszystkiego wytrzymać. Na odwyku próbowali mi wmówić, że nie powinnam jarać, ale wtedy wstałam z krzesła i wyszłam. Konopie to roślina, więc nie z tym miałam problem, tylko z pigułkami. Musieli chyba zbzikować myśląc, że jak wyjdę, nie tknę zielska.

Czułam się wtedy dobrze i nie chciałam tego zepsuć. Pigułek nie brałam od jakichś czterech miesięcy, miałam też stałą pracę. Paląc trawę, czułam się wspaniale, a jak jej nie miałam, nie czułam się chora.

– Chcesz piwo? – zapytał Brandon, wstając i kierując się do lodówki.

– W sumie czemu nie, jedno piwo jeszcze nikomu nie zaszkodziło – odparłam.

Do tego piłam alkohol.

Oczywiście nie upijałam się tak jak kiedyś, piłam tylko w domu. Znałam swój limit i nigdy nie zalewałam się w trupa. Jedno piwko po pracy, żeby się wyluzować. Oprócz tego nie chciałam się upijać w obecności Brandona. Miał dziewczynę, ale i tak czasem dziwnie na mnie patrzył, w stylu „przeleciałbym cię tu i teraz, gdybym tylko mógł”.

Mój telefon zadzwonił, a mnie natychmiast ogarnął strach. Nie lubiłam gadać z ludźmi na haju, zwłaszcza z moim chłopakiem. Wiedział, że popalam, ale tego nie akceptował, nie lubił ze mną rozmawiać, kiedy byłam upalona.

– Lepiej odbierz – poradził Brandon, spoglądając na wyświetlacz w tym samym momencie co ja. Rzeczywiście, dzwonił mój chłopak.

– Nie mogę. Wypiję jeszcze parę łyków i wtedy do niego oddzwonię, będzie myślał, że tylko piłam – odparłam, upijając spory łyk z butelki. Uwielbiałam, jak lodowate bąbelki chłodziły mi gardło. Jak można przeżyć całe życie bez picia? To najgłupsza rzecz, jaką kiedykolwiek słyszałam.

Godzinę i kilka machów z fajki wodnej później Brandon nagle wstał i wziął klucze do mieszkania.

– Spokojnie, stary, nie rób takich gwałtownych ruchów, bo zejdę na zawał. Już myślałam, że wpadły tu do nas gliny czy coś takiego – powiedziałam, łapiąc się ręką za serce.

– Cha, cha, chciałabyś – odparł, wsuwając paczkę marlboro do kieszeni dżinsów.

– Jasne, marzę o tym, żeby na progu mieszkania, w którym mój współlokator hoduje konopie, stanęli policjanci, i to właśnie wtedy, kiedy ledwo widzę na oczy. Idiota.

– Idę do Stacy, nie czekaj na mnie – oznajmił Brandon, mrugając okiem. To było wstrętne. Stacy to jego kuzynka, a mimo to byłam prawie pewna, że ze sobą sypiają. Ale to materiał na całkiem inną historię.

– Spoko. Ale skoro cię nie będzie całą noc, to możesz mi zostawić trochę zioła? – poprosiłam, robiąc oczy szczeniaczka. To zawsze działało.

– Nie ma sprawy, częstuj się. Jest u mnie w górnej szufladzie. Tylko mi trochę zostaw. Jak mnie nie ma, jarasz jak smok – odparł z uśmiechem.

– Daj spokój – powiedziałam, rzucając w niego poduszką. Odbiła się od drzwi, które za sobą zamknął.

Postanowiłam oddzwonić do chłopaka, zanim zalegnę na kanapie i zapomnę o całym bożym świecie. Wzięłam głęboki oddech i wybrałam jego numer. Jeden, drugi, trzeci dzwonek. Kiedy włączyła się poczta głosowa, z ulgą się rozłączyłam. Nie chciałam się mu w tym stanie nagrywać.

„No i super, przynajmniej próbowałam” – pomyślałam, wstając z kanapy.

Wyłączyłam wszystkie światła, zamknęłam drzwi wejściowe na klucz i poczłapałam do skrytki Brandona po zioło. Włączyłam światło w jego pokoju i rozejrzałam się po tej stajni Augiasza. Na podłodze walały się pety i puste opakowania po jedzeniu na wynos. Ominęłam leżącą na podłodze parę brudnych bokserek i otworzyłam górną szufladę dębowej komody. Szperałam między scyzorykami i innymi szpargałami, próbując zlokalizować samarkę.

Gdzie on to ma?

Nagle wyczułam pod palcami twardy plastikowy przedmiot. Na pewno nie była to samarka. Spociłam się, a knykcie aż mi zbielały, tak mocno trzymałam tubkę. Kiedy nią potrząsnęłam, moje podejrzenia się potwierdziły.

Kiedy wyciągałam fiolkę z szuflady, żeby się jej przyjrzeć, grzechotały w niej pigułki. Powinnam była ją odłożyć i wyjść z pokoju, ale ciekawość zwyciężyła. Przeczytałam etykietę, ale nie znałam nazwy leku ani osoby, której został przepisany. Jednak same tabletki rozpoznałam bez trudu – to był oksykodon w tabletkach po 80 miligramów.

Jedne z najsilniejszych tabletek na rynku. Jedna kosztowała jakieś czterdzieści dolarów. Po cholerę Brandon to u siebie trzymał?

Kurczowo ściskałam fiolkę, nie byłam w stanie jej odłożyć. Serce dudniło mi w piersi, zaczęłam się ślinić. Czułam się tak, jakby mnie coś opętało.

„Odłóż to świństwo, idiotko. Jesteś czysta, odstawiłaś to dla mamy. Patrzy na ciebie z góry. Nie rób tego” – tłumaczyłam sobie. W moim umyśle toczyła się walka pomiędzy mną a uzależnieniem, chaos i lęk wirowały w mojej duszy jak rój pszczół.

Nagle, zanim zdążyłam pomyśleć co robię, wrzuciłam fiolkę z powrotem i wyszłam z pokoju. Nawet nie zasunęłam szuflady, musiałam jak najszybciej stamtąd zniknąć. Nie mogłam pozwolić, żeby uzależnienie tym razem wzięło górę. Tak wiele już osiągnęłam, nie chciałam się teraz poddać.

Zrobiłam dwa kroki naprzód, kiedy nagle mój umysł został porwany. Stery przejęła ciemna siła, a ja mogłam się temu jedynie przyglądać. Z daleka widziałam, jak moje ciało się odwróciło, a nogi pomaszerowały w kierunku szuflady, zanim mózg zdążył w ogóle zarejestrować, co się dzieje.

– Stój! – krzyknęłam do siebie. – Nieeeeeee! – Po policzkach popłynęły mi łzy. Nie mogłam się powstrzymać. Byłam całkowicie bezsilna.

Znajomy dźwięk otwieranej fiolki był najprzyjemniejszym, najwspanialszym dźwiękiem, jaki kiedykolwiek słyszałam. Dalszą procedurę znałam na pamięć.

Wytrząsnęłam na dłoń jedną pigułkę, po czym odłożyłam fiolkę na miejsce.

Kilka chwil później patrzyłam już na białą kreskę. Wyglądała jak mąka. Zlizałam z tabletki powłokę i rozkruszyłam ją na drobny proszek, nawet o tym nie myśląc. Działałam mechanicznie, robiłam to już tyle razy, że wszystkie ruchy miałam dokładnie wystudiowane.

Bez wahania włożyłam do nosa zrolowany banknot dolarowy, pochyliłam się i wciągnęłam proszek. Pokrył tylną część gardła, a znajome pieczenie w nosie przywitało mnie niczym stary, dobry znajomy.

Zdążyłam tylko schować zrolowany banknot do stanika, gdy mój mózg zamienił się w galaretę, a żyłami zaczęło rozpływać się po całym ciele uczucie płynnego odprężenia. Matko boska, jak ja za tym tęskniłam. Czemu ktokolwiek miałby się świadomie pozbawiać czegoś tak wspaniałego?

Czułam się tak, jakbym się znajdowała w ciepłych objęciach. Żaden człowiek nie był w stanie mnie w ten sposób przytulić.

Nagle świat wokół mnie zaczął zwalniać, a ramiona ważyły chyba z dziesięć kilo. Przewróciłam się na bok, żeby zapalić papierosa, ale zdałam sobie sprawę, że nie bardzo mogę się ruszać. Zamknęłam oczy, a kiedy je ponownie otworzyłam, leżałam w tej samej pozycji, ale przez żaluzje widać było światło dzienne. Sprawdziłam godzinę na telefonie. Zobaczyłam trzy nieodebrane połączenia i dwa SMS-y od chłopaka. Zaczęłam panikować. Usiłowałam sobie przypomnieć, kiedy zasnęłam, a przede wszystkim, czemu spałam w butach.

Wspomnienia z poprzedniego wieczoru wróciły nagle, jak fala uderzeniowa.

O Boże. Wróciłam do nałogu.

Sięgnęłam do stanika, wyczułam zrolowany banknot dolarowy i zamarłam. To się stało naprawdę. To nie był sen. Serce zaczęło mi walić jak młotem i poczułam mdłości. Przechyliłam się nad brzegiem łóżka i zwymiotowałam na wyprane ubrania, których nie odłożyłam na miejsce.

Oparłam głowę na ramieniu, a w głowie miałam gonitwę myśli. To było nie do zniesienia. Przytłoczyły mnie rozczarowanie, poczucie winy i wstyd. Jak mogłam to zrobić? Rozpłakałam się, ponieważ zdałam sobie sprawę, jak bardzo dałam ciała. Natychmiast podjęłam decyzję, że nie chcę się już tak czuć. Musiałam się znieczulić, odsunąć od siebie ból na tak długo, żebym mogła pozbierać myśli. Potrzebowałam kreski.

Zaczęłam rozgniatać pozostałą połówkę tabletki. Pukanie do drzwi sprawiło, że podskoczyłam ze strachu.

Szybko wpakowałam cały ten majdan do górnej szuflady i zasłoniłam rolety, żeby niepostrzeżenie wyjrzeć i sprawdzić, kto to. Kiedy dostrzegłam tę osobę, serce podeszło mi do gardła.

Na podjeździe siedział policjant.

„To nie może być prawda” – pomyślałam. Szybkie spojrzenie w lustro i już pędziłam do drzwi, poprawiając przy tym włosy. Wzięłam głęboki oddech, otworzyłam i uśmiechnęłam się szeroko.

– Witam, panie władzo. Odwiedziny w czasie patrolu? Jakie to romantyczne! – wykrzyknęłam pochylając się, żeby dać mojemu chłopakowi buziaka.

===LxciECQWZVZjWmpfaQM1AjNXYVRhUTNSYlQ3VTNXMwU1DToKbFg=

27

Zaraz, chwileczkę – powiedziała doktor Peters, podnosząc rękę.

Patrzyła na mnie tak, jakbym była jakimś równaniem do rozwiązania.

– Przepraszam, czegoś tu nie rozumiem – powiedziała, skonsternowana czymś, co powiedziałam.

– Czego? Nie czytałaś moich akt? – Jej twarz miała dziwny wyraz, a nie doszłam jeszcze nawet do najbardziej szalonych wyczynów. Jest lekarzem, psychiatrą czy czym tam bądź, nie przywykła rozmawiać z wariatami?

– No... – odparła zmieszana – najwyraźniej coś mi umknęło. Zapoznałam się z zarzutami, jakie ci postawiono, ale nie miałam pojęcia, że...

– Że był moim chłopakiem? – przerwałam jej w pół słowa.

– Tak. – Wyglądała, jakby była zdenerwowana albo czuła się niekomfortowo. Nie byłam pewna, co to może być.

– No wiem, to brzmi jak scenariusz filmu, prawda? – Zaśmiałam się. Nie było mi jednak do śmiechu, po prostu poczułam się niezręcznie. Bo co się mówi w takich sytuacjach? „No wiem, jestem kompletnie do niczego, co nie? Piąteczka!”.

Przez chwilę przyglądała mi się znad okularów. Tak samo patrzyła na mnie kiedyś matka, a potem spuszczała mi lanie. „Chyba mam kłopoty” – pomyślałam.

– To może na tym na razie skończymy? Chciałabyś zrobić przerwę? Może chcesz jeszcze raz przeczytać moje akta czy coś...

– Nie, nie trzeba, kontynuujmy. Przepraszam. Jestem po prostu zaskoczona. Mów dalej. Zobaczymy, ile nam się uda dzisiaj omówić, dobrze? – powiedziała, patrząc na zegarek.

– Dobrze, to od czego... mam zacząć?

– To może opowiedz mi, co się stało tamtego ranka, kiedy twój chłopak cię odwiedził?

– Jasne – odparłam siadając wygodniej w fotelu. Przez chwilę zastanawiałam się, czy trochę nie przypudrować tej historii. Może nie była przygotowana na taką dawkę prawdy, w końcu nie chciałam, żeby przeze mnie złapała doła. Trudno, pomyślałam, jednak równie dobrze mogę to z siebie wyrzucić, dam jej szansę naprawić to, co się popsuło w mojej pokręconej głowie.

Tego ranka, kiedy Eliot zapukał do moich drzwi – dodajmy, że z niezapowiedzianą wizytą – nie zdarzyło się nic niezwykłego. Na szczęście nie wszedł do środka, bo mój pokój pachniał, jakby kręcili w nim drugą część filmu Żółtodzioby.

Wpadł tylko, żeby mi przywieźć kawę, pogadaliśmy chwilę i odjechał. Patrząc na znikające w oddali tylne światła jego samochodu, poczułam ukłucie poczucia winy. Wyglądał dzisiaj na bardzo szczęśliwego. Jak miałabym mu powiedzieć, że wróciłam do brania, i złamać mu serce? To było trudniejsze, niż mi się wydawało.

Eliot był najlepszym człowiekiem, jakiego kiedykolwiek poznałam. Żałowałam, że zakochał się w takim śmieciu jak ja. Zasługiwał na kogoś o wiele lepszego.

Zadzwoniłam do pracy, że tego dnia nie przyjdę, bo nie byłam w stanie być miła dla obcych, kiedy mój świat właśnie legł w gruzach. Nie był to najlepszy moment na absencję, ponieważ właśnie dostałam awans na kierowniczkę zmiany. Powinnam była się uczyć rozliczać kasę na koniec dnia, ale nie miałam do tego teraz głowy.

Spędziłam ten dzień w łóżku, jarając trawę i zastanawiając się, jak zerwać z chłopakiem.

„Cześć kochanie, pamiętasz, jak ci mówiłam, że kiedyś brałam narkotyki? No więc – niespodzianka!”. Nie, to bez sensu.

„Hej, kotku, mam dla ciebie zagadkę, w skali od jeden do dziesięciu, jak myślisz, kto wczoraj zaćpał?”. Jasna cholera.

„Skarbie, pamiętasz, jak mi mówiłeś, że jestem wspaniałą kobietą i chyba się we mnie zakochałeś? Wczoraj, jak miałeś służbę, wciągnęłam kreskę, bo jestem totalnym przegrywem. Sory, ale nie możemy być dalej razem”. Prawie dobrze.

Sięgnęłam po telefon, żeby zadzwonić do mojej najlepszej przyjaciółki, Kayli. To ona zawiozła mnie na odwyk. To znaczy ja prowadziłam, a ona siedziała na siedzeniu pasażera, kruszyła pigułki i sypała mi kreski, żebym nie musiała zdejmować rąk z kierownicy.

Od tabletek uzależniłyśmy się razem. Nie miałam z nią za bardzo kontaktu, odkąd wyszłam z odwyku. Ona dalej brała, a ja nie chciałam się narażać, więc do tamtego momentu trzymałam ją na dystans.

– Halo?

– Cześć – przywitałam się.

– Cześć.

– Co tam?

– Nic takiego. Co się stało? – Byłyśmy ze sobą tak blisko, że poznała po głosie, iż coś jest u mnie nie w porządku.

– Zaćpałam.

– Serio?

– Jak Boga kocham.

– Tiffany...

– No wiem.

– Jadę do ciebie.

Pewnie myślicie, że jechała do mnie, żebym się mogła jej wypłakać albo żeby dodać mi otuchy, ale kiedy się rozłączyłam, obydwie wiedziałyśmy dokładnie, o co chodzi.

Przez następne dwie godziny wciągałyśmy krechy i paliłyśmy papierosy.

Opowiedziałam jej, co się stało, a ona się śmiała i z niedowierzaniem kręciła głową. W końcu byłam w związku z zastępcą szeryfa, którego zaraz rzuci dziewczyna narkomanka. Co było ze mną nie tak?

– Wyświadczę mu w ten sposób przysługę – tłumaczyłam, zlizując resztki proszku z karty, którą rozgniotłam pigułkę. – Przecież lepiej, żeby się dowiedział wcześniej niż później. Zaćpałam również przez tę presję, no wiesz, chodzenia z policjantem.

Kayla pokiwała głową w zwolnionym tempie, mrużąc oczy. Wiedziałam, że nie rozumiała ani słowa z tego, co mówiłam, ale chciałam sobie to wszystko poukładać. Postanowiłam, że przed spotkaniem z Eliotem trochę się rozluźnię, bo czekała mnie bardzo trudna rozmowa i musiałam się trochę zrelaksować.

– Jutro i tak z tym kończę – zawyrokowałam, drapiąc się po ramieniu. – Nie chcę wracać do nałogu, ale z nim i tak koniec, bo czuję, że tylko bym go raniła...

Zanim zdołałam dokończyć zdanie, z moich ust jak ze szlaucha wylał się ogromny strumień wymiocin, lądując na moich spodniach i na obitej zamszem kanapie Brandona.

– Csooo... jest? – spytała Kayla, nagle trzeźwiejąc. – Wszystko w porządku?

Nie mogłam przestać. Z żołądka chlustały kolejne fale wymiotów. Pochyliłam się, żeby jeszcze bardziej nie pobrudzić kanapy. Krztusiłam się i dusiłam wymiocinami, kiedy usłyszałam trzask drzwi wejściowych.

– Jezu Chryste. – Brandon wrócił.

– Co się tu dzieje, Kayla?

– To nie ja! Ja nic nie zrobiłam. Tiffany się źle poczuła.

– Bzdura. Musisz już iść – rozkazał Brandon.

– No dobra, idę. – Poczułam, jak wstaje z kanapy. – Zadzwoń do mnie później, Tiff, mam nadzieję, że ci szybko przejdzie. A co do ciebie, Brandon, jesteś strasznym dupkiem, nie miałam z tym nic wspólnego – oświadczyła, zatrzaskując za sobą drzwi.

– Tiff – zwrócił się do mnie Brandon, kładąc mi dłoń na plecach – mówiłem ci, żebyś się z nią nie zadawała. Zobacz, jak ty wyglądasz.

Odchyliłam się i wzięłam głęboki oddech, ocierając wymiociny z ust. Odwróciłam głowę do Brandona, a z oczu popłynęły mi łzy.

– Wiem, nie chciałam tego zrobić, tak dobrze mi przecież szło. Ale ona wyciągnęła przy mnie te tabletki. Kiedy spytała, czy chcę, po prostu nie mogłam odmówić. – Wydałam z siebie udawane łkanie. Kiedy Brandon pokręcił z niezadowoleniem głową, wiedziałam już, że kupił tę ściemę.

– Nie najlepiej to wyszło. A co zrobisz z Eliotem?

– Kończy pracę za parę godzin. Wezmę prysznic i pójdę do niego powiedzieć mu, co się stało. Nadal nie mogę w to uwierzyć. Kiedy zadzwoniła, że chce wpaść, wiedziałam, że to zły pomysł. Po prostu za nią tęskniłam, wiesz?

– Wiem, Tiff, to nie twoja wina, to ona powinna była być mądrzejsza. Przykro mi, że tak wyszło – powiedział, klepiąc mnie przyjaźnie po plecach.

Kiedy spojrzałam na siebie w lustrze wychodząc do Eliota, poczułam odrazę do osoby, którą się stałam.

Kiedyś byłam szczęśliwym dzieckiem.

Byłam kapitanem drużyny czirliderek.

Zostałam wybrana najzabawniejszą osobą w klasie i królową walentynkowej potańcówki w szkole średniej, a teraz jestem dwudziestotrzyletnią ćpunką bez żadnych osiągnięć na koncie. Mama zmarła, siostra przestała się do mnie odzywać, a tato... nikt nie wie, gdzie on się podziewa.

W drodze do Eliota zatrzymałam samochód na poboczu, żeby wciągnąć kreskę. Gdybym nie wzięła czegoś na nerwy, nie miałabym odwagi, żeby do niego pójść. I tak miałam mu powiedzieć, że się naćpałam, więc było mi wszystko jedno, czy coś zauważy, czy nie.

Droga z samochodu do drzwi jego domu to najbardziej stresujące trzydzieści sekund w moim życiu. Dwa razy prawie zawróciłam, a serce o mało nie wyskoczyło mi z klatki piersiowej.

Oczy miałam opuchnięte od płaczu, a rozczarowanie samą sobą sprawiło, że czułam się tak, jakbym ważyła dziesięć kilogramów więcej.

Wzięłam głęboki oddech i szybko nacisnęłam dzwonek, żebym nie zdążyła się rozmyślić. Zza zamkniętych drzwi usłyszałam kroki i brzęk. Serce zaczęło mi bić jeszcze mocniej. „No i nadeszła chwila prawdy” – pomyślałam.

Usłyszałam trzask otwieranego od wewnątrz zamka, a kiedy drzwi się otworzyły, coś nagle uderzyło mnie w twarz, chyba... serpentyna w sprayu? Wszystko widziałam w zwolnionym tempie.

Matka i ojciec Eliota stali z boku uśmiechając się, jego brat się śmiał, a bratowa radośnie klaskała w ręce. Za Eliotem stało jeszcze jakieś dziesięć osób, ale ich nie rozpoznałam. Z głośników popłynęła muzyka, a wszyscy krzyknęli jednocześnie: „Niespodzianka!”.

Byłam kompletnie zaskoczona. Zorientowałam się, że dom jest przystrojony balonami i serpentynami. Eliot złapał mnie za rękę, ale stałam jak wryta. Ze śmiechem przyciągnął mnie do siebie i przysunął usta do mojego ucha. Z przerażenia opadła mi szczęka, kiedy wyszeptał:

– Gratuluję awansu, kochanie, takie osiągnięcie trzeba uczcić. Jesteśmy z ciebie dumni!

===LxciECQWZVZjWmpfaQM1AjNXYVRhUTNSYlQ3VTNXMwU1DToKbFg=

28

Trzymałam się kurczowo zimnej ceramicznej umywalki i nie mogłam oddychać. Czułam się, jakbym utknęła w sennym koszmarze, w którym mój chłopak, zastępca szeryfa i jego rodzina za chwilę się zorientują, że zmarnowali porządne balony na narkomankę.

Do łazienki dochodziły podekscytowane głosy rodziny i przyjaciół Eliota. Słyszałam fragmenty rozmów, z których wszystkie dotyczyły właśnie mnie: „To taka wspaniała dziewczyna”, „Najwyższy czas, żeby Eliot związał się z jakąś porządną dziewczyną”, „Zasługuje na wszystko, co najlepsze”.

Jezu Chryste. Oni o niczym nie wiedzieli. Nie byłam taka, jak im się wydawało. Byłam tak mocno załamana, zagubiona i poraniona, że gdyby znali prawdziwą mnie, ze złością pozrywaliby serpentyny i wykopali mnie za drzwi.

Desperacko przyglądałam się swojemu odbiciu w lustrze, próbując obmyślić jakiś plan. Co ja mam teraz zrobić? Zdałam sobie sprawę, że siedzę w łazience od dobrych dziesięciu minut, więc musiałam coś wymyślić, i to szybko.

Miałam wrażenie, że od nadmiaru pomysłów przegrzewa mi się mózg. W tym całym myślowym chaosie były dwa pewniki – byłam narąbana jak stodoła i nikt nie powinien tego zauważyć.

Kiedy położyłam dłoń na klamce drzwi od łazienki, nadal nie miałam żadnego planu, ale czas mi się skończył i nie miałam wyboru, musiałam stanąć oko w oko z przeznaczeniem.

Muzyka country stała się głośniejsza, kiedy otworzyłam drzwi łazienki. Natychmiast ujrzałam uśmiechniętą twarz Eliota.

– Jezu – wykrzyknęłam łapiąc się za serce – czaisz się tu na mnie, czy co? – zażartowałam, nie patrząc mu w oczy.

Nie zaczekałam na odpowiedź. Rodzice Eliota lubili sobie chlapnąć, więc byłam pewna, że gdzieś tutaj musi być sowicie wypełniony barek. Jeśli natychmiast zacznę pić, wszelkie potknięcia będzie można zrzucić na karb licznych toastów. Ile razy już to przerabiałam.

Tak naprawdę nie miałam zamiaru pić, tylko udawać, że piję.

– No proszę, ktoś tu ma ochotę poświętować – stwierdził Eliot, kiedy zobaczył, że przygotowuję sobie whisky z colą.

– Jasne. Miałam ciężki dzień. Dużo myślałam dzisiaj o mamie, wiesz? – Wzięłam łyk i skrzywiłam się. – Rety, nie piłam tak długo, że czuję się, jakbym piła płonącego drinka – powiedziałam.

– À propos, moja mama rozpaliła za domem ognisko, chodź zobaczyć – zaproponował Eliot, kładąc mi dłoń na plecach.

Idąc w kierunku ogniska postanowiłam, że właśnie przy nim spędzę większość wieczoru. Było tam ciemno, więc Eliot nie pozna, że mam źrenice jak łepki od szpilek, nie zauważy też, że nie mogę utrzymać otwartych oczu przez dłużej niż pół minuty. A przede wszystkim nikogo poza nami tam nie było.

– Przepraszam za to całe zamieszanie, ale mama chciała ci zrobić niespodziankę, bo bardzo cię lubi. – Nie spojrzałam na niego, ale byłam pewna, że patrzy na mnie z uśmiechem.

– Spokojnie, nie tak szybko – odparłam żartem (ale nie do końca).

– A więc to jest ta szczęściara – usłyszałam głos zza pleców. Odwróciłam się i zobaczyłam trzy postacie idące do nas w ciemności. „Cholera jasna!” – pomyślałam.

– We własnej osobie – odparł Eliot, obejmując mnie ramieniem.

– Tiff, poznaj Tylera, Gunnara i Michelle. Pracujemy razem, a Michelle pracuje pod przykrywką. – Wspaniale.

– Cześć, jestem Tiffany – wyciągnęłam do Michelle dłoń, ale ją zignorowała, zamiast tego mocno mnie obejmując. Nie byłam na to przygotowana, więc stałam jak słup soli. Wzdrygnęłam się nagle na myśl, że mogę nadal pachnieć ziołem.

Kiedy się odsuwała, na wszelki wypadek wstrzymałam oddech, lecz kiedy spojrzałam na jej twarz, przestałam się martwić. Była tak pijana, że ledwo trzymała się na nogach, a obcasy plątały jej się w trawie, kiedy usiłowała zachować równowagę.

– Przepraszam cię za nią – powiedział Gunnar z uśmiechem. – Zazwyczaj nie zabieramy jej w miejsca publiczne, właśnie dlatego. – Michelle zaśmiała się i dała mu udawanego kuksańca w bok. Gunnar był atrakcyjnym mężczyzną, mówiąc oględnie. Jego śnieżnobiałe zęby świeciły jaśniej niż księżyc, a bicepsy wyraźnie rysowały się pod koszulką. Był ode mnie dużo wyższy, a ramionami zasłaniał mi prawie cały ogród.

– Gunnar pracuje z psem policyjnym – wyjaśnił Eliot, jak gdyby czytał w moich myślach.

– Super – odparłam, sącząc drinka i udając, że nic a nic mnie to nie interesuje.

– Tyler niedługo zostanie detektywem, co nie, stary? – kontynuował Eliot, klepiąc go po plecach.

– Mam taką nadzieję – odparł Taylor, biorąc łyk piwa.

– Eliot bez przerwy o tobie mówi – wypaliła nagle Michelle. – To takie słodkie. Przydałaby mu się dla odmiany jakaś porządna dziewczyna, tyle razy los mu już dowalał...

– Cha, cha, słuchaj Michelle, przestań ją straszyć, bo jeszcze mi ucieknie – powiedział Eliot z nerwowym uśmiechem.

Z każdą chwilą czułam się jak coraz większa szmata.

Przysłuchiwałam się, jak rozmawiają o sprawach zawodowych. Połowy nie rozumiałam, bo używali żargonu, ale i tak ciągle się zastanawiałam, w co tym razem udało mi się wpakować.

Policjanci stali pół metra ode mnie, a ja kiwałam głową i drapałam się jak pierwszy lepszy ćpun. Uśmiechałam się, przytakiwałam im, ale czułam się jak ryba wyjęta z wody.

– To musiało być dla ciebie nietypowe doświadczenie, Tiffany – stwierdziła doktor Peters, czym wymusiła na mnie powrót do rzeczywistości. Odezwała się po raz pierwszy od jakichś czterdziestu pięciu minut. Szczerze mówiąc, prawie zapomniałam o jej istnieniu.

– Tak, nietypowe to dobre określenie. A także przerażające, wyczerpujące, a prawdę mówiąc również trochę ekscytujące.

– No pewnie, to tak, jakbyś i ty pracowała pod przykrywką. Jako narkomanka miałaś wgląd w to, co się dzieje w świecie stróżów prawa. To niesamowicie intrygujące. – Doktor Peters spojrzała na zegarek, a po jej twarzy przebiegł grymas rozczarowania. – Jest mi bardzo przykro, ale musimy na tym skończyć. Już późno, a musisz jeszcze iść na przeszukanie bagażu. Chciałabyś się ze mną spotkać w przyszłym tygodniu? – Kiedy zaczęła składać dokumenty, ja również poczułam się nieco rozczarowana.

Opowiadałam o tym po raz pierwszy. To dziwne, ale wspominanie i analizowanie tych wydarzeń miało efekt terapeutyczny. Czułam się tak, jakbym przez cały czas nosiła ze sobą ciężką walizkę, a rozmawiając z doktor Peters powoli ją opróżniałam, pozbywając się części ciężaru.

– Pani doktor, tak sobie myślę, czy dałoby radę... czy mogłabym dokończyć opowiadanie o tym wieczorze? Chciałabym opowiedzieć do końca o tym przyjęciu. Poczułabym się lepiej, gdybyśmy w przyszłym tygodniu mogły zacząć od czegoś innego. Już prawie skończyłam, a gdybym mogła to z siebie wyrzucić, byłoby mi o wiele lepiej. Wiem, że jest już późno i sama jestem wykończona, ale chciałabym opowiedzieć o tym wieczorze i na tym skończymy, dobrze?

Patrzyła na mnie przez chwilę tak, jak matka patrzy na dziecko, które chce przed snem posłuchać jeszcze jednej bajki. Spojrzała na zegarek, potem znowu na mnie, i ponownie usiadła na krześle.

– Tiffany, bardzo mnie ciekawi, co było dalej. Gdybym mogła, siedziałabym tu z tobą cały dzień, ale wiem, że musisz jeszcze przejść kilka procedur, zanim trafisz do swojego pokoju. O tej porze zazwyczaj kończę wstępny wywiad – przerwała i zastanowiła się. – Okej, kontynuuj – stwierdziła, krzyżując nogi i poprawiając spódnicę.

– Dziękuję. – Wzięłam głęboki oddech i zaczęłam mówić dalej.

Eliot ciągle przedstawiał mnie nowym policjantom z różnych wydziałów. Musiałam co chwila przepraszać za mój wygląd i tłumaczyć, że niedawno straciłam matkę, więc cały dzień płakałam. Wydaje mi się, że większość mi współczuła i nie zwracała uwagi na to, że wyglądam jak zombie, a reszta była zbyt pijana, żeby zwracać na to uwagę.

Nerwowo wychyliłam cztery szklanki whisky z colą, więc wreszcie poczułam się swobodnie. Wstyd zniknął, zaczęłam głośniej mówić. Byłam pijana.

– O rety – powiedział Eliot, chwytając mnie za ramię, żebym się nie przewróciła. – Dobrze się czujesz, kochanie? – zapytał ze śmiechem.

– Nie. Tak! Pewnie, że tak. To przyjęcie na moją cześć, więc mogę pić, ile chcę – wyśpiewałam pijackim głosem.

Wraz z upływem czasu twarze ludzi wokół mnie zaczęły się rozmywać. Wydawało mi się, że impreza toczy się w zwolnionym tempie. Widziałam przebłyski twarzy i słyszałam wybuchy śmiechu, ale świat widziałam jakby w kalejdoskopie. Czułam, że oczy uciekają mi w tył głowy, a skupienie wzroku pochłaniało całe moje siły. Kiedy mi się wreszcie to udało, zauważyłam przed sobą twarz Eliota.

– Mam dla ciebie prezent. Jest w moim pokoju – oznajmił.

– Mhm, nie ze mną te numery – odparłam. Zaśmiał się i pociągnął mnie w tamtą stronę.

– Nie o to mi chodzi. Naprawdę mam dla ciebie prezent. Proszę – powiedział, zamknął za sobą drzwi i wręczył mi kartkę oraz niewielkie pudełko.

– Mam nadzieję, że nie każesz mi tego teraz czytać – burknęłam, byle jak rozdzierając kopertę, w której znajdowała się kartka.

– Cha, cha. Po prostu otwórz pudełko, a kartkę przeczytasz sobie jutro. – Ustawił kartkę na nocnej szafce i usiadł koło mnie na łóżku. Otwieranie pudełka pamiętam jak przez mgłę, ale jego zawartość wbiła mi się w pamięć.

To był różowy kluczyk.

Kiedy zdałam sobie sprawę, że Eliot kupił mi samochód, z moich oczu zaczęły lecieć łzy. Jednak kiedy zobaczyłam wyraz jego twarzy, kiedy mu podziękowałam za auto, ekscytacja szybko dobiegła końca.

– Kochanie, nie kupiłem ci samochodu, to klucz do mojego domu. Chciałbym, żebyś ze mną zamieszkała.

Nagle spoważniałam. „Nie, nie, nie. To się nie dzieje naprawdę. Kiedy jechałam tutaj, żeby z nim zerwać, on pakował dla mnie klucz do swojego mieszkania” – pomyślałam.

Ja pierdolę.

Nie miałam wyboru. Nie mogłam pozwolić, żeby to tak daleko zaszło.

– Eliot – zaczęłam. – Eliot, bardzo doceniam ten gest, tylko że...

– Wiem, wiem, to za szybko, ale nie podoba mi się, że mieszkasz z tym ćpunem, a poza tym teraz widzimy się tylko trzy dni w tygodniu. Gdybyś ze mną zamieszkała, widywalibyśmy się każdego wieczora po powrocie z pracy. Byłbym przeszczęśliwy, gdybym mógł się budzić przy tobie każdego ranka. Nie daj się prosić. Co ty na to?

Przyjrzałam się jego twarzy, wyrażała oczekiwanie, ekscytację i... nadzieję.

Wzięłam długi wdech i spojrzałam mu głęboko w oczy.

– Eliot, ja się dzisiaj... naćpałam.

===LxciECQWZVZjWmpfaQM1AjNXYVRhUTNSYlQ3VTNXMwU1DToKbFg=

29

Zaraz, zaraz – przerwała mi doktor Peters – powiedziałaś mu o tym?

– Tak. Z perspektywy czasu wydaje mi się, że mówienie mu o tym podczas przyjęcia, które dla mnie zorganizował, nie było chyba najlepszym pomysłem.

– A jak on to przyjął? – zapytała.

Zanim zdążyłam odpowiedzieć, pukanie do drzwi sprawiło, że obydwie podskoczyłyśmy. Drzwi uchyliły się i wsunęła się przez nie głowa kobiety o długich czarnych włosach i pomarszczonej twarzy.

– Przepraszam, że przeszkadzam. Sylvia przysłała mnie, żebym sprawdziła, ile wam to jeszcze zajmie. Skończyła już dyżur, ale Tiffany musi przecież przejść kontrolę i testy na obecność narkotyków – oznajmiła.

– Już skończyłyśmy. Daj nam chwilę, Joanie – powiedziała z uśmiechem doktor Peters.

– Dobrze, przekażę jej – odparła kobieta, cicho zamykając drzwi.

– No dobrze, na dzisiaj musimy już kończyć, ale chciałabym ci zadać kilka pytań. Jeśli się zgodzisz, mogłybyśmy się spotkać jutro, jak się już rozpakujesz i urządzisz. Po tym spotkaniu będę mogła przygotować dla ciebie program, który moim zdaniem pomoże ci w pełni wrócić do równowagi, dobrze? – zapytała, wyciągając do mnie dłoń na pożegnanie.

– Brzmi świetnie. To gdzie teraz mam iść? – spytałam ściskając jej dłoń.

– Tędy, odprowadzę cię do gabinetu Sylvii. To bardzo miła osoba, Zajmuje się nowo przybyłymi i wozi dziewczęta samochodem. Również jest byłą narkomanką. Odpowie na wszystkie twoje pytania.

Podążyłam za doktor Peters ciemnym korytarzem do znajdujących się na końcu drzwi. Przez szparę przy progu widać było światło, w pozostałych pokojach panowały mrok i cisza. Doktor Peters otworzyła drzwi i ruchem ręki pokazała mi, żebym weszła.

– Tiffany – rzekła kiedy weszłam – Sylvia się teraz tobą zajmie. Dobrej nocy! – Pomachałam do niej na pożegnanie. Zamknęła drzwi, a ja uśmiechnęłam się nerwowo do siedzącej za biurkiem kobiety.

– Usiądź – poprosiła ze wzrokiem utkwionym w telefon. Pomyślałam, że musi jej chodzić o jasnoróżową kanapę przy ścianie, ponieważ w pomieszczeniu nie było krzeseł. Kiedy usiadłam, zauważyłam, że w rogu pokoju leży moja brązowa papierowa torba z więzienia – była pognieciona i pusta. Moje dokumenty i zeszyty leżały rozrzucone na podłodze, jakby ktoś odwrócił torbę do góry dnem i wyrzucił jej zawartość na ziemię.

Poczułam narastający gniew. Pocztówki i listy, które tak wiele dla mnie znaczyły, były pomięte i porozrzucane jak śmieci.

– Już przejrzałam twoje rzeczy, nie mogłam dłużej czekać – powiedziała nagle Sylvia.

– Widzę – odparłam patrząc na podłogę.

– Nie znalazłam narkotyków, ale kilka przedmiotów wzbudziło moje zaniepokojenie.

– A które?

– Kim jest Jessie?

– Słucham?

– Jessie. To twoja dziewczyna? Pomijając już fakt, że relacje homoseksualne to grzech, musimy wiedzieć, czy nasi klienci pozostają aktualnie w związku – wyjaśniła, patrząc na mnie przymrużonymi oczyma.

Wzięłam głęboki oddech, usiłując zachować spokój. Omal nie wybuchnęłam, a chciałam zrobić jak najlepsze wrażenie. Gdybym dała ciała, wróciłabym do więzienia, a powrót oznaczałby naruszenie warunków okresu próby, więc musiałabym odsiedzieć ponad piętnaście lat.

– Ona nie jest moją dziewczyną. Ona i ja... dużo rozmawiałyśmy, w więzieniu. To bez znaczenia. Nudziłam się, a to pomaga zabić czas, tak sądzę. Nie jestem lesbijką.

Sylvia popatrzyła na mnie, a następnie przeszukała leżące na biurku papiery.

Odchrząknęła i zaczęła czytać: „Bardzo cię kocham, skarbie. Nie mogę się doczekać, aż wyjdziemy stąd i zaczniemy wspólne życie. Jeśli chcesz, to mieszkam tuż za rogiem i mogę cię odwiedzić”. Odłożyła kartkę i spojrzała na mnie z miną, jakby właśnie udało jej się złamać kod da Vinci. Zachowywała się tak, jakby mnie przyłapała na kłamstwie, i szczerze mówiąc działało mi to na nerwy.

– Napisała to do mnie jakiś czas temu. Od tego czasu wiele się wydarzyło i dawno ze sobą nie rozmawiałyśmy. Nie jestem lesbijką, ale jestem wykończona. Możesz zatrzymać te listy i przeanalizować je jutro, pobrać z nich odciski palców czy coś. Chciałabym się położyć.

Chwilę się zastanowiła, a następnie wstała.

– Dobrze, zatrzymam je – no jasne – a o Jessie pogadamy jutro.

– W porządku – powiedziałam, wstając.

– A teraz proszę, żebyś podniosła bluzkę, chwyciła biustonosz od spodu i odchyliła go do góry na zewnątrz. Zanim cię zaprowadzę do pokoju, muszę sprawdzić, czy niczego nie przemycasz.

Podniosłam bluzkę i pokazałam jej piersi. W dniu aresztowania nie miałam na sobie stanika, a chciałam mieć to jak najszybciej za sobą.

– Czekaj, czekaj, Mogłaś mi po prostu powiedzieć, że nie masz nic pod spodem. Jezu. Wyjmij wszystko z kieszeni.

– Nie mam kieszeni. To piżama, jak widać.

– Dobrze, zaprowadzę cię do twojego pokoju.

Szłam za nią, kiedy wymieniała obowiązujące w ośrodku zasady. Mówiła coś o porannym mityngu, ale szczerze mówiąc, nie zrozumiałam z tego ani słowa. Ledwie mogłam utrzymać otwarte powieki, a w mojej głowie owce zaczynały już skakać przez płot: jedna owca, druga owca...

– Masz jakieś pytania? – spytała, trzymając rękę na klamce.

– Nie, wszystko jasne – odpowiedziałam z uśmiechem, chociaż to była nieprawda.

– Świetnie, to tutaj – powiedziała, cicho otwierając drzwi. W pomieszczeniu panował mrok, ale światła kilku budzików dostatecznie je oświetlały. Szłam za nią w ciemności. Dostrzegłam na podłodze cztery łóżka bez skrzyń, po prostu materace na podłodze.

Wyglądało to nieco nieprofesjonalnie, ale nie mogłam narzekać, w końcu przez pół roku spałam na plastikowej macie z poduszką, którą była równie wygodna, co złożony karton. I tak czułam się tu jak w Ritzu.

Wskazała mi łóżko w rogu i uniosła kciuk. Cicho podziękowałam i patrzyłam, jak wychodzi. Przypomniałam sobie, jak tamta kobieta mówiła, że dyżur Sylvii się skończył. Zaczęłam się zastanawiać, kto będzie nas pilnował, kiedy wyjdzie. I kim właściwie jesteśmy „my”.

Położyłam się w ciemnym pokoju, a obudzić się miałam w domu pełnym obcych mi ludzi. Miewałam w życiu dziwne poranki, ale czułam, że ten przebije je wszystkie.

Położyłam się w tej samej piżamie, w której mnie aresztowano w listopadzie. Miałam ją na sobie, kiedy po raz ostatni spałam w normalnym łóżku. Cała ta sytuacja była niezwykle dziwna.

Kiedy położyłam głowę na miękkiej puchowej poduszce, po policzkach popłynęły mi łzy wdzięczności. Materac był miękki, czułam się, jakbym leżała na chmurce. Ogarnęła mnie radość.

„Leżę w normalnym łóżku” – powtarzałam sobie w kółko. Nadal nie docierało do mnie tak do końca, że już nie jestem w więzieniu.

Kiedy oczy przywykły do ciemności, rozejrzałam się, na ile mogłam, po pokoju. Sądząc po odgłosach chrapania, musiały tam spać co najmniej dwie kobiety. Pachniało mieszaniną farby i szamponu. Pomyślałam, że niedawno musiał być tu remont, co by tłumaczyło zapach i materace na podłodze.

Zamknęłam oczy i zaczęłam się w myślach modlić. Podziękowałam Bogu za ratunek z lochu, w którym przebywałam, i za nowy rozdział życia. Zanim skończyłam modlitwę, spokojnie zasnęłam, po raz pierwszy od niepamiętnych czasów.

Nie byłam pewna, co mnie zbudziło, być może jakiś dźwięk. Otworzyłam oczy i spojrzałam na budzik przy łóżku obok – była trzecia trzydzieści trzy w nocy. Zamknęłam oczy i ponownie usłyszałam hałas, dochodził z rogu pokoju. Najprawdopodobniej był to szept.

Instynktownie zagrzebałam się pod kołdrą, ponieważ bardzo się bałam. Ktoś szeptał szybko i agresywnie, jakby się z kimś kłócił. Może rozmawiał przez telefon?

Nadstawiłam uszu, ale nie usłyszałam nic więcej. A może mi się tylko wydawało? Zamknęłam oczy próbując zasnąć, udając, że niczego nie słyszałam, ale nagle poczułam silną potrzebę skorzystania z toalety. Chciałam ją zignorować, ale miałam pełny pęcherz, więc i tak nie dałabym rady zasnąć.

Nawet nie wiedziałam, którędy do toalety. Cholera jasna. Przewróciłam się na bok i wstałam. Ruszyłam na palcach, a drewniana podłoga zaskrzypiała.

– Szukasz łazienki? – zapytał ktoś z ciemności. Zamarłam.

– Tak – szepnęłam w mrok.

– To w drugą stronę, w tamtym rogu – wyjaśniła obudzona kobieta, wskazując na róg, z którego dochodziły szepty. Świetnie, mam iść w kierunku gadających duchów.

Spod drzwi za rogiem widziałam światło. Szłam po omacku, aż wreszcie dosięgnęłam gałki. Kiedy ją cicho przekręcałam, serce waliło mi jak młotem. Cichutko otworzyłam drzwi, żeby nie obudzić osoby, która spała na łóżku przy drzwiach, i wślizgnęłam się do środka.

Światło pochodziło z szafki łazienkowej. Było na tyle jasne, że dostrzegłam dwie kabiny po lewej stronie. Odetchnęłam z ulgą i pomyślałam, że po raz pierwszy od stu dwudziestu jeden dni będę sikać za zamkniętymi drzwiami.

Zanim otworzyłam drzwi kabiny, usłyszałam ze środka głos.

– Udało ci się? – zapytała szeptem jakaś kobieta.

– Nie, pomożesz mi? – odpowiedział ktoś z sąsiedniej kabiny.

– No, chwila.

Drzwi kabiny nagle otworzyły się, a ja spojrzałam z przerażeniem na rudowłosą dziewczynę siedzącą na sedesie. Podniosła na mnie wzrok, a kiedy zorientowała się, że nie jestem jej znajomą, wzięła gwałtowny wdech.

– Co jest? – spytała dziewczyna z drugiej kabiny, ale ruda nie odpowiedziała, gapiła się tylko na mnie oniemiała.

Zdawała sobie sprawę, że nic już nie może powiedzieć ani zrobić. Było za późno.

Już widziałam owinięty wokół ramienia pasek i wbitą w żyłę strzykawkę.

===LxciECQWZVZjWmpfaQM1AjNXYVRhUTNSYlQ3VTNXMwU1DToKbFg=

30

W ciągu trzech sekund przez głowę przeleciało mi tysiąc myśli.

Byłam w ośrodku odwykowym, prawda? Więc dlaczego, na Boga, pół metra ode mnie ktoś wali sobie w żyłę? Serce waliło mi jak oszalałe, a ciało zalała fala zazdrości.

– Kim ty do cholery jesteś? – zapytała dziewczyna z nutką paniki w głosie. W drugiej kabinie zaległa cisza. Jej koleżanka musiała się zorientować, że nie są już same.

– Jestem Tiffany. To moja pierwsza noc w Horizons. Miałam trafić do ośrodka leczenia uzależnień, ale sądząc po materacach na podłodze i tym, że dajesz w żyłę w ubikacji, to ja już nie wiem, gdzie jestem.

Ruda popchnęła drzwi kabiny i zaczęła iść w moim kierunku. Pomyślałam, że pewnie chce mnie zamordować, bo byłam świadkiem zbrodni, ale skręciła w lewo i zapukała do drzwi drugiej z kabin.

– Lexi, wyjdź proszę. Nie chcę tego załatwiać sama – powiedziała, patrząc na mnie spode łba.

– Słuchajcie, ja potrzebuję tylko skorzystać z toalety. Nic mnie nie obchodzi, co tu robicie – powiedziałam, ale to nie była prawda. Bardzo mnie to obchodziło, byłam wręcz wściekła, że mnie nie zaprosiły na tę imprezę. Chciałam, żeby się podzieliły. Potrzebowałam tego.

Widziałam gotową do użycia strzykawkę, więc tylko o tym mogłam teraz myśleć. Z kabiny wyszła druga z dziewczyn, która wyglądała, jakby dopiero co opuściła podły motel po całonocnej imprezie.

– A teraz powiem ci, jak będzie – oznajmiła, usiłując zabrzmieć groźnie. – Gęba na kłódkę, albo spuścimy ci łomot we śnie. Ja nie żartuję. – Koleżanka posłała rudej niepewne, nerwowe spojrzenie, a ta przybrała najgroźniejszą z repertuaru swoich min.

Z moich ust wydobył się śmiech, którego nie zdołałam powstrzymać. Próbowały mnie zastraszyć, ale spędziłam wiele lat z najgroźniejszymi bandytami i kilka miesięcy w więzieniu, więc nie dałam się byle komu zbić z pantałyku.

– No dobra – zaczęłam – Lexi, prawda? A jak ty się nazywasz? – zapytałam patrząc na rudą.

– Nie twoja sprawa. – Skrzyżowała wyzywająco ramiona.

– Okej. Lexi i Nie Twoja Sprawa, na początek chciałabym wam powiedzieć, że się was nie boję. Musimy to sobie wyjaśnić raz na zawsze. Po drugie, jeżeli chcecie mi zrobić kawał albo przetestować mój charakter, to od razu wam oświadczam, że mam słabą silną wolę i chcę się nastukać. Jeżeli natychmiast się ze mną nie podzielicie, pójdę prosto do gabinetu dyrektorki, wyrzucą was stąd, a ja tu zostanę i nie poświęcę wam ani jednej myśli więcej, wasz wybór.

Niedbale oparłam się o umywalkę. Byłam pewna, że przejęłam kontrolę nad sytuacją, i czekałam na ich decyzję. Znalazły się między młotem a kowadłem, więc nie miały wyjścia i musiały się podzielić towarem. Tylko kilka chwil dzieliło mnie od tego cudownego uczucia, kiedy w żyłach krąży mi płynne odprężenie.

– Nie mamy więcej.

– Kłamiesz.

– Przysięgam.

– Spoko, więc nie dajecie mi wyboru, muszę iść zgłosić...

– Dobra, spokojnie. Jezu. Mam pół tabletki, zostawiłam sobie na jutro. Mój chłopak mógłby nam przywieźć więcej, ale musiałabyś do niego zadzwonić – wyjaśniła Lexi.

– Co? Ja mam do niego dzwonić? Nie ma mowy, dopiero co tu trafiłam i nie mam telefonu.

– Pozwalają zadzwonić do rodziny, żeby przywieźli twoje rzeczy. Zamiast tego zadzwonisz do mojego chłopaka, ma w telefonie wbity numer sekretariatu, więc będzie wiedział, kto dzwoni. Powiesz mu, że potrzebujemy towaru. Przyjedzie jutro na spotkanie i dyskretnie przekaże, co trzeba.

Byłam pewna, że tego nie zrobię, ale w tamtej chwili potrzebowałam narkotyku, więc się zgodziłam.

– Jak nas oszukasz, nowa, to przysięgam, że...

– Nie oszukam, do jasnej cholery, dawaj mi to. Jak wezmę, będę to miała w organizmie, więc nie będę mogła nikogo wydać. Dawaj, szybciej.

Była zła, widziałam to w jej oczach. Trudno się dziwić, sama byłabym wkurzona, gdybym musiała oddać komuś resztkę swoich zapasów. Ale mnie to nie obchodziło, liczyło się tylko to, że zaraz się nastukam. Bóg sprawił, że znalazłam się w łazience w idealnym momencie, i byłam mu za to wdzięczna na wieki wieków, amen.

Lexi zamknęła drzwi kabiny i zabrała się do przygotowywania dla mnie strzykawki.

– Wiem, jak to ma wyglądać, więc nie próbuj mnie oszukać. Ma być cała połówka – wyszeptałam przez szparę w drzwiach.

– Zamknij się, będzie dobrze – odparła wściekła.

Kiedy otworzyła drzwi kabiny, zobaczyłam leżącą na rezerwuarze strzykawkę. Serce wyrywało mi się z klatki piersiowej, nie mogłam się doczekać, aż się znowu naćpam. Od ostatniego razu minął kawał czasu.

Zrobię to tylko teraz, tylko raz... żeby się wyluzować. A odwyk zacznę od jutra. Odrobina na pewno mi nie zaszkodzi, a odwyk przecież się jeszcze nie zaczął. Wszystko jest w porządku.

Weszłam do kabiny, zamknęłam za sobą drzwi i wzięłam strzykawkę.

Następnego ranka doktor Peters postawiła aktówkę przy krześle i usiadła naprzeciwko mnie.

– Dzień dobry, Tiffany. Wczoraj wieczorem myślałam o tym, co mi opowiedziałaś. Szczerze mówiąc nie mogłam się doczekać, żeby tu wrócić i posłuchać dalszej części tej historii.

Czułam się niekomfortowo. Byłam zdenerwowana. Bałam się z nią rozmawiać po tym, co wczoraj zaszło.

Zanim zdążyłam odpowiedzieć, gwałtownie wstała z krzesła i podeszła do kanapy, na której siedziałam. Usiadła obok mnie i spojrzała mi w oczy. Na jej twarzy odmalował się wyraz powagi.

– Tiffany, wiem, co zrobiłaś w nocy – powiedziała.

Serce podeszło mi do gardła. Ukryłam twarz w dłoniach i zaczęłam płakać. Wstydziłam się i miałam wyrzuty sumienia, a teraz wszystko się wydało.

– Spójrz na mnie – poprosiła, kładąc mi dłoń na plecach. – Tiffany, popatrz na mnie.

Powoli podniosłam na nią wzrok. Uczucie ściśniętego gardła powoli ustąpiło. Zaczęłam łkać tak mocno, że cała drżałam. Nie mogłam oddychać.

– Ćśśś... – szepnęła, starając się mnie pocieszyć. – Wykazałaś się ogromną odwagą. Już pierwszej nocy w ośrodku stanęłaś twarzą w twarz z narkotykiem, od którego jesteś uzależniona, i miałaś siłę nie wziąć, ale i natychmiast poinformować personel, żeby mogli usunąć stąd te dziewczyny i narkotyki. To wymagało prawdziwego heroizmu.

– To nie był heroizm – pokręciłam głową. – Jestem kapusiem. To mój pierwszy poranek tutaj, a już wszyscy mnie nienawidzą. Głupio się czuję – łkałam.

– Posłuchaj, musisz zrozumieć, co do ciebie mówię. Właśnie uratowałaś komuś życie, niezależnie od tego, czy zdajesz sobie z tego sprawę, czy nie. Życie swoje, ich, innych dziewczyn z ośrodka albo jakiejś dziewczyny z ulicy, która właśnie szuka bezpiecznego miejsca na odwyk. Takiej, która inaczej by się tu nie dostała ze względu na brak miejsc. Zwolniły się dwa łóżka dla osób, które ich naprawdę potrzebują i mają ochotę zrobić wszystko, żeby wyjść z nałogu. Teraz tego nie wiesz, ale z czasem uświadomisz sobie, że wybór, którego dokonałaś tej nocy, będzie miał pozytywne konsekwencje i wszystko zmieni. Jestem z ciebie bardzo dumna.

Zastanowiłam się nad tym, co powiedziała. Miała rację – teraz tego nie wiem. Teraz wiem, że zapaliłam wszystkie światła i zaczęłam krzyczeć najgłośniej, jak tylko potrafiłam, że w łazience biorą narkotyki.

Teraz wiem, że właścicielka ośrodka przyjechała o wpół do piątej rano, żeby zrobić wszystkim testy na obecność narkotyków, po których zostały wyrzucone trzy dziewczyny.

Kiedy spojrzałam na leżącą na rezerwuarze toalety strzykawkę, przypomniałam sobie twarz ojca na ekranie w więzieniu. Pomyślałam, że nigdy więcej nie chcę być zmuszona rozmawiać z nim w ten sposób.

Teraz wiem, że będę mogła do niego zadzwonić, a kiedy przyjedzie przywieźć mi rzeczy, będę go mogła po raz pierwszy od dawna przytulić. Dotknę jego skóry, spojrzę mu w oczy i podziękuję za bezwarunkową miłość i wsparcie w najmroczniejszym okresie mojego życia.

Teraz wiem... że jestem czysta.

Nie wiem, co będzie dalej, nie wiem, czego się spodziewać, i nie wiem, dokąd zaprowadzi mnie życie. Ale jedno wiem na pewno: Bóg istnieje, był przy mnie wczorajszej nocy w łazience i ma dla mnie piękny plan na życie, lepszy, niż mogłabym sobie wymarzyć.

===LxciECQWZVZjWmpfaQM1AjNXYVRhUTNSYlQ3VTNXMwU1DToKbFg=

31

Nie znam cię, ale chciałabym ci podziękować za to, co zrobiłaś – powiedziała kobieta imieniem Claire, kiedy mi się przedstawiła. – Wiedziałam, że ćpają, ale nie mogłam tego udowodnić. Jestem czysta od dziewięćdziesięciu dziewięciu dni. Gdybym to ja je nakryła, nie dotrwałabym do setki, a już na pewno pierwszego dnia tutaj. Jesteś wspaniała – oświadczyła, podnosząc rękę, żeby mi przybić piątkę.

Claire mogła mieć jakieś sześćdziesiąt kilka lat. Zajmowała materac przy drzwiach. Miała długie siwe włosy i opaloną skórę, prawdopodobnie wiele lat spędziła na słońcu. Przyjrzałam się otoczeniu jej materaca – miała niewiele rzeczy. Żyła na świecie ponad sześćdziesiąt lat, a miała tylko kilka zmian ubrania, budzik i lalkę Betty Boop.

– Dzięki. Szczerze mówiąc, sama się sobie dziwię. Cieszę się, że pokusa minęła – powiedziałam wstając z podłogi. – Co teraz będziemy robić?

Wczoraj wieczorem przywieźli mnie tak późno, że nie zostałam poinformowana o planie dnia ani wprowadzona w harmonogram. Chaos, który zapanował po moim odkryciu spowodował, że nikt nie miał czasu mnie oprowadzić po ośrodku.

– Za jakieś dziesięć minut pójdziemy do serwisu komputerowego, żeby trochę popracować – wyjaśniła Claire. Zrobiłam zdziwioną minę, co nie uszło jej uwadze. – Właścicielka ośrodka, Felicity, ma serwis komputerowy. Pracujemy tam codziennie po kilka godzin.

Zaraz, zaraz.

– Jak to pracujemy? Co robimy? To ona nam za to płaci?

Miałam mnóstwo pytań. „Nie wiem, czy jestem gotowa mieć pracę, chyba najpierw powinnam skończyć terapię, czy coś takiego” – pomyślałam.

– Naprawiamy komputery, dzwonimy do ludzi, pytając, czy mogliby nam przekazać sprzęt, sprzedajemy komputery i tak dalej. Nie dostajemy za to zapłaty – objaśniła.

„No dobra, ta kobieta najwyraźniej uważa to za normalne. Nie skazano mnie na naukę sprzedawania komputerów. Jak to ma mi niby pomóc wyjść z nałogu?” – zastanawiałam się.

Przyglądałam się jej, czy nie żartuje, bo byłam pewna, że robi sobie ze mnie jaja.

– Gotowa? – spytała, wstając i wkładając buty.

– No chyba... tak... tak mi się wydaje.

Wyszłam za Claire przez drzwi ośrodka, ale kiedy skierowała się w stronę ulicy, zatrzymałam się. Obejrzałam się, ale nikogo nie było.

– Claire! – powiedziałam półgłosem z ganku. – Dokąd idziesz? – Zatrzymała się, odwróciła i wybuchnęła śmiechem.

– Ale z ciebie zgrywuska. Nie bój się, chodź. Wszyscy już tam są – zachęcała, machając do mnie ręką.

Patrzyłam, jak wychodzi na ulicę i idzie dalej wzdłuż trawnika. Co ona wyprawia? Z wahaniem zeszłam z ganku i stanęłam na trawie. Byłam na dworze bez nadzoru w ubogiej dzielnicy miasta. „To nie może być prawda” – myślałam.

Claire zauważyła, że nie idę za nią, więc wróciła po mnie.

– Chodź, jesteśmy już spóźnione. Serwis jest tuż za rogiem. – Spojrzałam na budynek, który wskazywała, znajdował się jakieś sto metrów dalej. Zobaczyłam młodą dziewczynę, która wynosiła z furgonetki coś na kształt drukarki.

– Czyli jak, możemy sobie tak chodzić na legalu? Skazano mnie na zamknięty ośrodek odwykowy, a mogę sobie jak gdyby nigdy nic chodzić po ulicy? Coś tu jest nie tak, nie chcę trafić z powrotem do więzienia – wyjaśniłam, zrównując się z Claire.

– Nie martw się, serwis to oddział ośrodka, jego integralna część. – Idąc, rozglądałam się na boki. Po części obawiałam się, że w każdej chwili zza krzaków mogą na nas wyskoczyć antyterroryści, a po części podobało mi się, że mogę sobie iść ulicą, jak każdy normalny człowiek. Mijały nas samochody, a ja po raz pierwszy od bardzo długiego czasu nie czułam wstydu. Byłam zwyczajną osobą, która idzie zwyczajną ulicą.

– Ty musisz być Tiffany – przywitała mnie tęga Afroamerykanka. Podeszłam, żeby uścisnąć jej dłoń, ale ona przyciągnęła mnie do siebie i uściskała, aż na chwilę straciłam oddech. – Jestem April, opiekunka serwisu. Nie miałyśmy jak dotąd okazji się poznać, bo byłam na całodobowej przepustce u rodziny. Chciałam ci osobiście podziękować za odwagę.

– Ruchy, ruchy, nie mamy całego dnia! – krzyknęła Stephanie, zjawiając się nagle z gniewnym wyrazem twarzy.

– My tylko... no... – zaczęła się jąkać Claire. – Przepraszam, tłumaczyłam Tiffany, jak...

– Nieważne – przerwała jej Stephanie. – Mamy mnóstwo roboty, idziemy. – Spojrzałam na April, przeprosiłam ją cicho i podążyłam za Stephanie do serwisu.

– Claire, posegreguj proszę kable w skrzynkach. Tiffany, chodź ze mną.

Kurde.

Stephanie wprowadziła mnie na zaplecze i zamknęła za sobą drzwi. Czułam się poddenerwowana.

– Na ciebie nie krzyczałam, żeby nie było – wyjaśniła. – Claire jest powolna jak żółw, mam tego serdecznie dosyć.

Roześmiałam się, zanim zdążyłam się pohamować. Właśnie nazwała tę kobietę żółwiem.

– Dla mnie była bardzo miła. Tłumaczyła mi, jak to tutaj wygląda, bo nie mam o tym zielonego pojęcia. Absolutnie żadnego. Na przykład teraz jestem w serwisie komputerowym, a byłam pewna, że będę na mityngu albo będę czytać jakiś poradnik.

Stephanie się roześmiała.

– Przepraszam! Przez to nocne zamieszanie z wyrzucaniem dziewczyn, które tobie zawdzięczamy, wszystko wymknęło mi się spod kontroli. Ale mam pomysł. Wrócimy razem do ośrodka i wszystko ci pokażę, dobrze?

– Dobra, super. Dzięki – odparłam z ulgą, że nie muszę dzisiaj segregować kabli.

– Ale zanim pójdziemy, mam coś dla ciebie. Podziękowanie za to, co wczoraj zrobiłaś – powiedziała.

– Jejku, to bardzo miłe, ale nie musia...

– Nie gadaj, tylko chodź – przerwała mi w pół słowa.

Wstała i otworzyła drzwi, pokazując mi, żebym poszła przodem. Uśmiechnęłam się i wyszłam... a następnie stanęłam jak wryta.

Krzyknęłam co sił w płucach i upadłam na kolana, łkając tak mocno, że nie mogłam oddychać.

Ojciec i siostra uklękli obok mnie i mocno mnie przytulili. Byłam zdziwiona, że siostra w ogóle do mnie przyjechała. Kiedy wreszcie odebrała telefon i opowiedziałam jej o planach Lazarusa, usłyszałam, że nie chce mieć ze mną nic wspólnego.

– Jestem z ciebie bardzo dumny, skarbie – wyszeptał mi do ucha ojciec, po czym oparł głowę na moim ramieniu.

Po raz pierwszy w życiu przytulałam się z ojcem, kiedy ani on, ani ja, nie mieliśmy w organizmie alkoholu ani narkotyków. To była najpiękniejsza chwila w moim życiu.

Rodzina mogła zostać u mnie tylko pół godziny, ponieważ oficjalnym dniem odwiedzin była niedziela. Tato opowiedział mi pokrótce, jak przebiega jego leczenie onkologiczne, siostra również dodała kilka słów od siebie. Czułam, że jest między nami dystans, ale nie miałam o to do niej pretensji. Byłam wdzięczna, że mogę ją zobaczyć... na żywo.

Patrząc, jak idą do samochodu, mała dziewczynka we mnie krzyczała i płakała. Chciałam za nimi pobiec i razem z nimi odjechać. Bardzo za nimi tęskniłam. Plułam sobie w brodę, że nie spędzałam z więcej czasu z rodziną, kiedy było to możliwe, ale byłam zbyt zajęta ćpaniem. Dzwoniłam do nich tylko wtedy, kiedy czegoś potrzebowałam, a nasze spotkania skracałam do niezbędnego minimum.

Przypomniałam sobie ostatnie spotkanie z siostrą. Jak w końcu ustaliłam, kiedy to było, żołądek podszedł mi do gardła. Nic dziwnego, że trzyma mnie na dystans, zachowałam się wobec niej okropnie.

– Cześć, Tiff, co dzisiaj robisz? – zapytała siostra wesołym głosem przez telefon.

– Nic takiego, siedzę w domu. Niezbyt dobrze się czuję.

– To marnie. Szykuj się. Jadę po ciebie. Mam dla ciebie niespodziankę.

– Dzięki siostra, jest mi bardzo miło, ale będziemy to musiały przełożyć na kiedy indziej – odparłam słabym głosem.

– Nie ma mowy. Już do ciebie jadę. Masz urodziny, zapomniałaś? Zbieraj się, już dojeżdżam.

Poczułam gniew. Nie lubiłam spędzać z nią czasu. Nie brała narkotyków, a mnie znała lepiej niż ktokolwiek inny, więc musiałam się przy niej bardzo pilnować. Nie miałam ochoty spędzać całego dnia na udawaniu.

Weszłyśmy do małego sklepu ezoterycznego. Przy stoliku siedziała kobieta ze szklaną kulą. Od razu zrozumiałam, co zaplanowała. Chciała, żebym w ten sposób nawiązała kontakt z mamą. Miałam ochotę odwrócić się na pięcie i uciec, lecz mimo niechęci usiadłam naprzeciwko wróżki i głupio się do niej uśmiechnęłam.

– Wszystkiego najlepszego z okazji urodzin – powiedziała wróżka Gail, tasując karty tarota.

– Dziękuję – odparłam, odwijając rękawy. Nie lubiłam nosić długich rękawów w środku lata, ale siostra nie mogła zobaczyć, w jakim stanie są moje przedramiona.

– Czym mogę służyć? Chciałabyś nawiązać kontakt z duchami, czy może powróżyć ci z kart?

– W sumie to nie wiem. Nie spodziewałam się tego. Siostra zrobiła mi niespodziankę i mnie tu przywiozła, więc...

– Chciałaby porozmawiać z naszą mamą – wtrąciła się siostra. Przewróciłam oczami.

– Dobrze, nic więcej nie musisz mówić. Spróbuję się z nią połączyć. Tiffany, zamknij oczy i weź głęboki oddech – powiedziała spokojnie.

Powoli wykonałam polecenie. Kiedy wróżka odłożyła talię kart na stół, podniosłam głowę i otworzyłam oczy. Na chwilę odjechałam.

– Widzę zbliżającą się kobietę, to matka. Chwileczkę... Chce z tobą porozmawiać – powiedziała wróżka, patrząc na moją siostrę.

– Ta, jasne – powiedziałam do siebie.

– Nie, dziękuję. Dzisiaj jest dzień Tiffany, ja porozmawiam z nią kiedy indziej. – Siostra odrzuciła tę ofertę, bo wiedziała, że by mnie to zdenerwowało.

– Dobrze, niech będzie – zgodziła się Gail z dziwnym wyrazem twarzy. – Tiffany, czy ty... masz kłopoty z prawem?

– Co? Nie – odparłam urażona. – Pracowałam w kancelarii prawnej. Mama też tam pracowała, może o to jej chodzi.

– Nie, chyba nie o to jej chodzi. Zobaczmy – Gail ucichła na chwilę i wzięła kilka głębokich oddechów. Coraz bardziej działało mi to na nerwy. Co za idiotyczna sytuacja, Chciałam już wrócić do domu i pójść do Lazarusa po pigułki, bo mi się kończyły.

– Tiffany, twoja mama pokazuje mnóstwo bólu i cierpienia.

– Tak, zmarła na raka, wszystko się zgadza.

– Nie mówi o sobie, tylko o tobie.

Poczułam lęk i zaczęłam tupać nogą o podłogę. Miało być fajnie, a robi się nieprzyjemnie.

– Serio? – spytałam z przekąsem, krzyżując ramiona i odchylając się na krześle.

– Tak. Tiffany, twoja mama pokazuje mi, że dużo się u ciebie dzieje, za dużo. Mówi, że powinnaś przystopować. Jesteś jej dzieckiem, kocha cię i chce, żebyś wiedziała, że... – jej głos zamarł.

– Że co? – spytałam.

– Już odchodzi. Powiedziała, że bardzo cię kocha.

Zerknęłam na Gail. Wydawało mi się, że coś przede mną ukrywa.

– Zaczęłaś coś mówić, więc chyba było tego więcej, prawda? Czy po prostu odeszła w połowie zdania? – spytałam.

– Tak, czasem tak robią. Mamy jeszcze tylko kilka minut, więc zanim skończymy, postawię ci karty, dobrze?

Kiedy ten smutny seans się skończył, padał ulewny deszcz, musiałyśmy więc biec do samochodu. Normalnie byłaby to dla mnie frajda, biegać z siostrą w deszczu, ale tamtego dnia nie czerpałam z tego przyjemności. Mokra koszulka lepiła mi się do ciała, odsłaniając kształt strzykawki, którą ukryłam w biustonoszu. Kiedy dopadłyśmy do auta i zatrzasnęłyśmy za sobą drzwi, siostra natychmiast włączyła ogrzewanie. Położyłam rękę na piersi, usiłując ukryć strzykawkę.

– I jak, podobało ci się? – spytała z uśmiechem, po czym sięgnęła na tylne siedzenie po futerał na płyty CD.

– Bardzo – skłamałam, wyciągając jej z torebki banknot dwudziestodolarowy i chowając go do kieszeni, kiedy była odchylona do tyłu.

– Tiffany! – krzyknął ktoś, ściągając mnie na ziemię. – Wołam cię od jakichś dwóch minut. Co robisz? – Doktor Peters uśmiechnęła się, widząc, że gapię się na puste miejsce parkingowe.

– Śnię na jawie, przepraszam.

– Nie przepraszaj, słyszałam, że odwiedziła cię rodzina. To wspaniale, cieszę się. Zaplanowałam dla nas na dzisiaj dodatkową sesję terapeutyczną, zgodziłabyś się wziąć w niej udział? Wyjeżdżam na dwa tygodnie do Japonii, a chciałabym, żebyś dokończyła swoją historię. To jak będzie?

– Dobrze. Ale teraz?

– Tak. Wrócimy do ośrodka i dokończysz mi opowiadać, jak zareagował twój chłopak, kiedy powiedziałaś mu, że się naćpałaś. Chodź – powiedziała.

Kiedy szłyśmy z powrotem do ośrodka, czułam obawę. Nie miałam ochoty wracać do tamtych okropnych wydarzeń, ale wiedziałam, że dalsza część opowieści ma ogromne znaczenie. Jeżeli terapeutka miała mnie zrozumieć, musiała wiedzieć, co się później stało. Tamta impreza niespodzianka stanowiła początek niezwykle mrocznego okresu. Nadszedł czas wyznać całą prawdę.

===LxciECQWZVZjWmpfaQM1AjNXYVRhUTNSYlQ3VTNXMwU1DToKbFg=

32

Z Eliotem byłam szczera od samego początku naszej relacji. Powiedziałam mu, że jestem osobą uzależnioną, po udanym odwyku i terapii. Święcie wtedy w to wierzyłam. Spodziewałam się, że po tym wyznaniu ze mną zerwie, ale on pocałował mnie i powiedział: „Twoja przeszłość nie ma dla mnie znaczenia. Skoro już nie bierzesz, to nie ma żadnych przeszkód, żebyśmy byli razem”.

Pamiętam uczucie wdzięczności za to, że mnie z miejsca nie odrzucił. Wtedy powinnam była od niego odejść i oszczędzić mu wielu rozczarowań, ale nie sądziłam, że sprawy potoczą się właśnie takim torem. Nie planowałam tego.

Wydawało mi się, że skoro dwudziestoośmiodniowy pobyt w ośrodku odwykowym po śmierci mamy kosztował trzydzieści tysięcy dolarów, musiałam zostać cudownie uzdrowiona. Zrobili tam ze mną, co trzeba, więc byłam już zdrowa, w końcu nie brałam od pięciu miesięcy, a to coś znaczy. Jednak myliłam się, bo właśnie patrzyłam w oczy załamanemu mężczyźnie, który miał do mnie zaufanie.

Byłam mocno naćpana, ale chociaż widziałam wszystko jak przez mgłę, tego widoku nie zapomnę nigdy: kiedy powiedziałam Eliotowi, że zaćpałam, cała radość natychmiast ulotniła się z jego twarzy, a z oczu – nadzieja. Był załamany.

Patrzyłam, jak wstał i podszedł do nóg łóżka. Zamknął oczy, uklęknął i złożył dłonie. Modlił się. Jego pierwszą reakcją była modlitwa. Chciałam mu powiedzieć, że marnuje czas, że tam na górze nikogo nie ma, ale stwierdziłam, że to nie jest odpowiednia chwila, i miałam rację.

W czasie jego modlitwy w pokoju panowała cisza. Nie wiem, co mówił, ale mimo że miał zamknięte oczy, czułam jego ból. Kiedy otworzył oczy i spojrzał na mnie, po policzku potoczyła mu się jedna łza.

– Skończyłaś? – zapytał smutno.

– Z czym? Z nami?

– Nie... z tymi pieprzonymi pigułkami.

– Jasne, pewnie, że tak. Nie chciałam... Nawet nie wiem, co się stało. To się działo tak szybko, że straciłam nad tym kontrolę. Nie chciałam tego robić, przysięgam na Boga.

– Więc po co to zrobiłaś?! – Jak mogłam mu to wytłumaczyć? Nie było słów, które mogłyby nadać temu jakikolwiek sens.

– Nie wiem... Nie umiem tego wyjaśnić. Czułam tak przemożną pokusę, że nie mogłam się powstrzymać przed otwarciem tej fiolki.

– Jakiej fiolki? Skąd to miałaś?

Kurczę, nie chciałam donieść na współlokatora. Widziałam, że Eliot robi się wściekły, a nie chciałam, żeby się wyładował na Brandonie. To nie była wina Brandona, że jestem ćpunką, której nie można ufać.

– Od Kayli – rzuciłam.

– Wiedziałem. Mówiłem ci, że ona przynosi same kłopoty. Nie możesz się zadawać z tego typu ludźmi, jeżeli przy nich czujesz zbyt dużą pokusę, żeby wrócić do starych nawyków – tłumaczył, a wyraz jego twarzy robił się coraz łagodniejszy. – Widziałam, że w tamtej chwili wzięło w nim górę współczucie, i nie zawahałam się tego wykorzystać.

– Skarbie, wiem. Nie powinnam była jej do siebie zapraszać, ale bardzo za nią tęskniłam. Była moją najlepszą przyjaciółką. Lubię moich nowych znajomych, twoich znajomych, ale tęsknię za ludźmi, z którymi dorastałam. Tęsknię za mamą. Czuję, że moje dawne życie jest tak daleko za mną, więc chyba pomyślałam... Pomyślałam, że jeśli spotkam się z Kaylą, poczuję się bliżej mamy. Nie wiem. Przepraszam. – Zaczęłam płakać, wiedziałam, że to zadziała.

– Chodź tu, kochanie – powiedział, obejmując mnie. – Przykro mi z powodu twojej mamy, nie umiem sobie nawet wyobrazić, jak ci musi być ciężko. Wiem, że możesz sobie z tym poradzić, dasz sobie radę, a ja ci w tym pomogę. Kocham cię.

Wzięłam głęboki oddech, czując ulgę, że Eliot tak dobrze to przyjął. Bardzo go lubiłam, może nawet kochałam. Byłam mu wdzięczna, że nie zwraca uwagi na moje wady i kocha mnie pomimo nich.

– Więc co mogę zrobić, żeby ci pomóc? – zapytał, zamykając moją dłoń w swoich dłoniach.

To było dobre pytanie. Co mógłby zrobić? Jedyne, co przyszło mi do głowy, to skuć mnie kajdankami i zamknąć w szafie, bo zostawiona sama sobie nie potrafiłam nad sobą zapanować.

– Wydaje mi się, że... powinnam się do ciebie wprowadzić. Muszę się wyrwać z miasta, spod wpływu starych znajomych, dzięki temu nie będę miała kuszących okazji.

„Co ja wygaduję? Co ja najlepszego zrobiłam?” – zastanawiałam się.

Oczy zaświeciły mu się jak światełka na choince. Sięgnął po pudełko i podał mi je. Uśmiechnęłam się nieszczerze i wzięłam je, zastanawiając się, co by było, gdybym rzuciła nim w niego i wybiegła za drzwi. Ale było już za późno, klamka zapadła.

– Zanim ci to dam – ostrzegł nie wypuszczając pudełka z rąk – przysięgnij mi, że skończyłaś z tabletkami. – Jego twarz ponownie przybrała poważny wyraz.

Popatrzyłam mu w oczy. Czy dam radę dotrzymać obietnicy? Eliot był wspaniałym człowiekiem, tak naprawdę nie chciałam z nim zrywać. Kochał mnie bezwarunkowo, a związek z nim to najlepsze, co mnie spotkało od bardzo długiego czasu. Nie mogłam tego zepsuć.

– Przysięgam.

Chciałam dotrzymać tej obietnicy, miałam szczere intencje, ale uzależnienie to podstępny demon. Nie obchodzi go, z kim się spotykasz, kogo kochasz, czy masz dzieci, pracę i plany na życie. Nie dba o to, kim byłeś ani kim chcesz zostać. Podkrada się w najmniej oczekiwanym momencie, pochłania twoje myśli i całe twoje życie.

– Cześć wszystkim, jestem Tiffany, nowa kierowniczka zmiany. Przeniosłam się tutaj z Santiago. Cieszę się, że będziemy razem pracować – przywitałam moich nowych podwładnych.

Uśmiechali się i patrzyli po sobie ze zdziwieniem. Decyzja zapadła w ostatniej chwili, nie spodziewali się tego. Patrzyli na mnie wyczekująco, a ja czułam się dziwnie, bo nie wiedziałam, co jeszcze mogłabym powiedzieć.

– Wracajcie do pracy – poprosiłam, więc natychmiast rozbiegli się jak karaluchy, chcąc jak najszybciej opuścić nietypowe poranne spotkanie.

Dwa tygodnie wcześniej wprowadziłam się do Eliota, więc postanowiłam też zmienić miejsce pracy. To znajdowało się znacznie bliżej domu, poza tym chciałam zacząć wszystko od nowa.

– Cześć, jestem Monica – przedstawiła się blondynka w zaawansowanej ciąży, wyciągając do mnie dłoń.

– Tiffany, miło cię poznać. – Zauważyła, że patrzę na jej brzuch. Delikatnie położyła na nim dłoń i pomasowała go. – Jest ich tam dwójka – wyjaśniła z uśmiechem.

– Rety, gratuluję! To wspaniale, że nadal przychodzisz do pracy – powiedziałam.

– Rzeczywiście, łatwo nie jest, ale nie mam wyboru. Chłopak zerwał ze mną, zanim się zorientowałam, że jestem w ciąży, i od tamtej pory nie daje znaku życia – wyjaśniła ze spuszczoną głową.

– Gdybym mogła coś zrobić, żeby ci ułatwić życie, śmiało mi o tym powiedz. Nawet sobie nie wyobrażam, jak musi ci być ciężko obsługiwać klientów będąc w ciąży, a zwłaszcza z bliźniakami! – powiedziałam z uśmiechem.

– Dzięki, na pewno skorzystam. – Wzięła tacę i wyszła na salę.

Dobrze się czułam w nowym miejscu. Nowe otoczenie, nowe twarze i nowe otwarcie. Od tamtego wieczoru nie poruszaliśmy z Eliotem tematu mojego potknięcia. Zachowywaliśmy się tak, jakby to się w ogóle nie wydarzyło.

Mój pierwszy dzień w restauracji minął dość spokojnie, jeśli nie liczyć kilku rozlanych drinków i jednej klientki, która się wściekła, że zaserwowaliśmy jej zbyt małego pieczonego ziemniaka. Poradziłam sobie śpiewająco.

Zaczęłam rozliczać kelnerów na koniec zmiany, wzięłam od nich pieniądze i paragony. Jeden po drugim wychodzili do domu, aż zostali tylko Monica, kucharz David i ja. Monica wtoczyła się na zaplecze z jedną ręką na krzyżu i obolałym wyrazem twarzy. Siadając z bliźniętami na krześle przy moim biurku, głośno westchnęła.

– Dobrze się czujesz? – zapytałam, sięgając po jej paragony.

– Wspaniale. Mam stopy wielkości balonów, czuję to. Chciałabym już być w domu i wziąć ciepłą kąpiel – powiedziała, prostując przed sobą nogi.

– Dobry pomysł. Może i ja z niego skorzystam. – „Ciepła kąpiel. Brzmi całkiem nieźle. Eliot jest w pracy, więc mam cały dom dla siebie” – pomyślałam.

– Dobrze mi się z tobą pracowało, Tiffany. Cieszę się, że mamy tu kogoś nowego. Ten drugi kierownik to straszny dupek. Idę do toalety i lecę na przystanek. Do jutra! – pożegnała się, z trudem wstając. Też wstałam, żeby jej pomóc. Chwyciłam ją za rękę.

– Jak to na przystanek? – spytałam.

– Nie mam prawa jazdy, więc jeżdżę autobusem. Przyzwyczaiłam się, robię tak od lat – wyjaśniła, z trudem schylając się po leżącą na podłodze torebkę.

– Czekaj – powiedziałam, sięgając i podając ją Monice. Kiedy ją ode mnie brała, waga zawartości spowodowała, że torebka się przechyliła, a zawartość wysypała się na podłogę. Zabrzęczały monety, a błyszczyk i długopisy potoczyły się w przypadkowych kierunkach.

– Jejku, przepraszam – zaczęłam, ale urwałam w pół zadania, gdy zobaczyłam jej minę. Zamarła, a na jej twarzy odmalowało się przerażenie. Patrzyłam na nią zdziwiona, a potem spojrzałam z powrotem na podłogę. Nie zauważyłam tego wcześniej.

Popatrzyłam na nią zaskoczona, nie wiedząc, co powiedzieć. Monica uklękła i zaczęła błyskawicznie upychać swoje rzeczy do torebki. Ale było już za późno. Już to widziałam.

– Posłuchaj – zaczęła. Podniosłam dłoń w geście nakazującym milczenie. – Proszę – ciągnęła – nie mogę stracić tej pracy. Wiem, że to źle wygląda, ale...

– Przestań. Nic więcej nie mów – poprosiłam, siadając z powrotem na krześle, żeby się zastanowić. Przez głowę przeleciało mi mnóstwo myśli. Musiałam dokonać jakiegoś wyboru, nie wiedziałam, co mam zrobić. Była w ciąży. Dopiero zaczęłam nową pracę. A co mi tam.

Wstałam i wyszłam z gabinetu, żeby sprawdzić, czy w restauracji nikogo nie ma i powyłączać światła.

– Dave, możesz już iść! – krzyknęłam przez ramię do kucharza, po czym wróciłam do gabinetu i zamknęłam za sobą drzwi.

– Nie chcesz mnie chyba zwol...

– Zamknij się chociaż na chwilę! – warknęłam, wpisując ostatnie liczby do tabelki. Wyłączyłam komputer, wzięłam torbę z pieniędzmi i klucze.

Wychodząc z gabinetu odwróciłam się do Moniki, trzymając dłoń na gałce drzwi.

– Nie pojedziesz autobusem, odwiozę cię do domu... a ty dasz mi pięć tabletek. – Wyłączyłam światło i wyszłam na parking.

===LxciECQWZVZjWmpfaQM1AjNXYVRhUTNSYlQ3VTNXMwU1DToKbFg=

33

Tutaj w lewo – wyjaśniła Monica, odpinając pas.

Spojrzałam na nią, skręcając.

– Po co się już odpięłaś? – spytałam podejrzliwie.

– Jak to, po co? Dojeżdżamy na miejsce – odparła.

– Jeżeli chcesz wyskoczyć z samochodu i uciec, zanim dasz mi tabletki, to przysięgam na Boga, że cię dorwę. Mam gdzieś, że jesteś w ciąży, ty chyba też się tym mało przejmujesz. – Wcisnęłam hamulec, żeby zwolnić. – Gdzie teraz?

– To tam. Dla twojej wiadomości, bliźniakami się przejmuję, i to bardzo. A uciekać nie miałam zamiaru, bo nie bardzo mam jak. To tu. – Niechętnie położyła mi na dłoni pięć tabletek oksykodonu, a ja natychmiast zacisnęłam pięść. Było widać, że jest zła, ale mało mnie to obchodziło. Miała w torebce jakieś pięćset sztuk. Nie chciałam już brać, ale to było istne zrządzenie boskie. Same wpadły mi w ręce.

Z uśmiechem patrzyłam, jak gramoli się z siedzenia pasażera i wysiada z samochodu. W każdej innej sytuacji wysiadłabym i pomogła, ale kiedy zobaczyłam, że podtruwa bliźniaki, straciłam do niej jakikolwiek szacunek. Kiedy udało jej się wysiąść, pochyliła się po torebkę.

– To nie jest tak, jak myślisz. To nie moje – tłumaczyła.

– Jasne, wszyscy tak mówią. Jeżeli wspomnisz komukolwiek z kierownictwa, że biorę tabletki, zwolnię cię szybciej, niż zdążysz mrugnąć. W moim gabinecie jest monitoring. Pewnie odbiorą ci dzieci zaraz po urodzeniu, więc nie waż się ze mną pogrywać. – Ustawiłam dźwignię skrzyni biegów na tryb jazdy, żeby dać jej sygnał do zamknięcia drzwi, ale nie zrobiła tego. Czułam, że chce mi coś jeszcze powiedzieć.

– Czy mogłabyś zamknąć drzwi, żeby nie naleciało mi do środka komarów? – spytałam.

Zrobiła krok do tyłu i już miała zatrzasnąć drzwi, ale zmieniła zdanie i pochyliła się do mnie. Nasze spojrzenia się spotkały.

– Robisz duży błąd. Bubba się wścieknie.

– Co? Jaka baba? – Zatrzasnęła drzwi auta i poszła w kierunku domu. Otworzyłam okno przy miejscu pasażera, żeby ją zawołać.

– Czy właśnie powiedziałaś, że twoja babcia będzie na mnie wściekła? Halo! – Monica obejrzała się, a potem weszła do domu i zamknęła za sobą drzwi.

„Co za wariatka. Co jej babcia może mi zrobić, zleje mnie laską?” – pomyślałam.

Całą drogę do domu jechałam na pełnym gazie, żeby jak najszybciej wziąć pigułkę. Przeciętna osoba pewnie pomyślałaby, że nie warto ryzykować, bo można zostać zatrzymanym przez policję i aresztowanym za posiadanie. Ale nie muszę chyba przypominać, że mój chłopak był policjantem w tym hrabstwie, więc każdy stróż prawa, który by mnie zatrzymał, co najwyżej przybiłby mi piątkę i zapytał, co u mnie słychać.

Ledwie zaparkowałam samochód pod domem, wyrwałam kluczyki ze stacyjki i wbiegłam do środka. Czułam się jak dziecko, które biegnie zobaczyć, co przyniósł mu święty Mikołaj. To niesamowite, jak mój umysł potrafił oddzielić od siebie pewne emocje i sytuacje. Złożona Eliotowi obietnica, że nie będę więcej brała tabletek, została zamknięta do pudełka i odłożona na najwyższą półkę, natomiast pudło z moimi egoistycznymi pragnieniami i potrzebami było pięknie zapakowane i czekało na otwarcie.

Kiedy kruszyłam na blacie pigułkę, cichy głosik w mojej głowie delikatnie przypominał mi, że popełniam poważny błąd, że nie powinnam iść tą drogą, że mam pozostać czysta. Zagłuszył go jednak szybko ryk mojego uzależnienia, które wrzaskiem domagało się, żebym jak najszybciej wciągnęła kreskę.

Tym razem będzie inaczej, wmawiałam sobie, formując kreskę kartą płatniczą. Wciągnę tylko te parę pigułek, a potem koniec. Te musiałam wciągnąć, w końcu trafiły mi się jak ślepej kurze ziarno. Co miałabym niby z nimi zrobić, wyrzucić do śmieci?

– Tym razem będzie inaczej – powiedziałam na głos i wciągnęłam całą kreskę głęboko do nosa. – Obiecuję.

Pół minuty później każdy mięsień mojej twarzy zaczął się rozluźniać. Powieki zrobiły się ciężkie, więc powoli powlokłam się do łóżka. Boże, ależ mi tego brakowało. Dlaczego kiedykolwiek miałabym z tego rezygnować? Wreszcie, po raz pierwszy od bardzo dawna, czułam się naprawdę sobą.

Opadając na łóżko zerknęłam na szafę. Zauważyłam wiszący na drzwiach mundur Eliota. Poczułam, jakby się ze mnie naigrawał. „Coś ty najlepszego zrobiła? Nie zasługujesz na Eliota. Jesteś nic niewartą ćpunką. Nie sądzisz chyba, że ujdzie ci to na sucho?” – mówił.

– Wal się, głupi mundurze. – Rzuciłam w drzwi szafy poduszką, a mundur spadł na podłogę. Plakietka z nazwiskiem stuknęła o drewniane deski. – Cholera jasna – przeklęłam pod nosem, wstając, żeby go podnieść. Kiedy się po niego schyliłam, drzwi do sypialni nagle się otworzyły, zwalając mnie z nóg.

Wydałam z siebie okrzyk, od którego aż zatrzęsły się szyby w oknach. Zasłoniłam rękoma twarz, żeby osłonić się przed mordercą z siekierą, który wdarł się do pokoju. Wtedy właśnie usłyszałam znajomy śmiech.

– Rety, uspokój się, to tylko ja – powiedział Eliot.

– A co ty robisz w domu? Przez ciebie o mało nie dostałam zawału! – krzyknęłam wstając, żeby go objąć. Nie byłam w nastroju na przytulanki, ale byłam nastukana jak messerschmitt i wiedziałam, że się tego domyśli, gdy tylko spojrzy mi w oczy. Dałam ciała. To był bardzo zły pomysł. I co ja teraz zrobię?

Byłam przekonana, że Eliot będzie całą noc na służbie, więc będę mogła obejrzeć sobie jakiś film i odlecieć, a on się o niczym nie dowie. Miałam świetny plan... a przynajmniej tak mi się wydawało.

Od razu wiedziałam, że nie mam innego wyjścia – muszę mu o wszystkim powiedzieć. Od ostatniego razu bacznie mi się przyglądał, więc kiedy spojrzy mi w oczy, załamie się. Lepiej żeby usłyszał prawdę od razu, niż był zmuszony pytać. Narobiłam już wystarczająco dużo złego, musiałam pójść dalej.

Przytulałam go bardzo długo, wiedząc, że pewnie po raz ostatni jestem kochana przez osobę tak wspaniałą jak on. Chciałam, żeby ta chwila trwała wiecznie, bo kiedy przestaniemy się obejmować, życie, jakie znamy ulegnie zmianie o sto osiemdziesiąt stopni.

Wzięłam głęboki oddech i puściłam go.

Podniosłam wzrok i już miałam coś powiedzieć, ale Eliot mi przerwał.

– Jesteś taka piękna, kochanie – powiedział, patrząc mi w oczy, a potem znowu mnie przytulił.

– To miłe, skarbie, ale musimy o czymś porozmawiać – powiedziałam, odsuwając się, zanim zdążył nabrać ochoty na coś więcej.

– Dobrze – odparł, odsuwając się i patrząc na mnie. – Nie jesteś przypadkiem w ciąży? – zapytał ze śmiechem. Ja również się zaśmiałam, ale nerwowo, przez co zabrzmiało to bardziej jak rechot.

– W ciąży? Nie, nawet w ten sposób nie żartuj. Na pewno nie, Bogu niech będą dzięki. – Przestał się śmiać, a na jego twarzy odmalowało się zmartwienie.

– To co się dzieje, wszystko w porządku? – Zamilkłam na chwilę. Wiedziałam, że już się domyśla. – Co się stało? – zapytał, zdradzając oznaki lekkiej paniki.

– No... – trudno mi było znaleźć odpowiednie słowa.

– Chodzi o twoją pracę? Nie podoba ci się tam? – zapytał. Popatrzyłam na niego, starając się wydedukować, co sobie myśli. Był całkowicie zdezorientowany, ale nic nie wskazywało na to, żeby się domyślał, że się naćpałam. A było to widać z całą pewnością, właśnie po trzech miesiącach przerwy wciągnęłam całą pigułkę. Czemu więc niczego nie zauważył?

– Zaraz dostanę przez ciebie zawału. O co chodzi? – chciał wiedzieć.

Patrzył mi w oczy. Spoglądał prosto na mnie. Jak mógł nie wiedzieć, co mam mu do powiedzenia? Ale to nie miało już znaczenia, teraz albo nigdy. Musiałam mu wyznać prawdę.

– No więc u mnie w pracy jest dziewczyna w ciąży. To będą bliźniaki, a ona... bierze narkotyki. Kiedy liczyłam utarg, spadła jej torebka i... – Otworzył usta ze zdziwienia, a jego twarz przybrała wyraz zdegustowania.

– Żartujesz? Boże, biedne maleństwa. I co... zwolniłaś ją?

Popatrzyłam na niego przez chwilę, czekając, aż złoży sobie to wszystko do kupy. Nagle jednak zrozumiałam, co jest grane. Eliot umiał poznać, kiedy ktoś jest naćpany, na gruncie zawodowym, ale nie miał zielonego pojęcia, że jego własna dziewczyna jest na haju.

Boże miłosierny.

Podjęłam błyskawiczną decyzję, że zmieniam zasady gry. Nie byłam już biedną narkomanką, która chce wyznać ukochanemu, że nie potrafi wytrzymać bez używek. Teraz stałam się odpowiedzialną kierowniczką restauracji, której celem jest oczyścić miejsce pracy z podejrzanych elementów.

– Jasne, że tak – odparłam z dumą w głosie. Eliot uśmiechnął się i ponownie mnie objął.

– Jestem z ciebie bardzo dumny, Tiffany – wyszeptał.

– Dziękuję, kochanie. Mówiłam ci, że jestem teraz zupełnie inną osobą.

===LxciECQWZVZjWmpfaQM1AjNXYVRhUTNSYlQ3VTNXMwU1DToKbFg=

34

Spojrzałam na doktor Peters, zdając sobie sprawę, jak bardzo pochłonęła mnie moja opowieść.

– Przepraszam, poniosło mnie.

– Nic nie szkodzi – odparła z uśmiechem.

– Mówić dalej? – zapytałam nerwowo. Dziwnie się czułam, mówiąc o sobie przez tak długi czas. Terapeutka spojrzała szybko na zegarek i złożyła dłonie na kolanach.

– Tak, proszę, mamy mnóstwo czasu. Może nam się uda skończyć twoją opowieść przed moim wyjazdem. Dzięki temu nie musiałabym czekać dwóch tygodni, żeby się dowiedzieć, co było dalej – powiedziała ze śmiechem, po czym zdjęła szpilki i usiadła na kanapie po turecku.

– Dobrze – uśmiechnęłam się i również usiadłam wygodniej. Doktor Peters czekała teraz spora dawka emocji.

Kiedy się przekonałam, że mogę być na haju, a Eliot niczego nie zauważy, sprawy potoczyły się bardzo szybko. Dokładnie miesiąc później dokonałam wyboru, który na zawsze zmienił moje życie.

– Don, nie mogę dzisiaj przyjść do pracy, jestem bardzo chora.

Zanim zadzwoniłam do szefa, położyłam się na łóżku na plecach zwisając głową w dół. Słyszałam, że wtedy zaciska się gardło, dzięki czemu głos brzmi jak w chorobie. Rzeczywiście czułam się źle, a nawet bardzo źle, ale nie byłam przeziębienia ani nie miałam grypy, tylko coś o wiele groźniejszego.

– Tiffany, ostatnio rzadko bywasz w pracy, czy wszystko u ciebie w porządku? – spytał Don. Słychać było, że autentycznie się o mnie martwi.

– Tak. Nie wiem, co się dzieje. Chyba muszę iść do szpitala. Pewnie pójdę tam dzisiaj – skłamałam. Nie potrzebowałam lekarza, tylko oksykodonu.

– To przynieś jutro zwolnienie lekarskie. Bo jutro będziesz, prawda?

– Tak, do jutra na pewno poczuję się lepiej. Dziękuję.

Rozłączyłam się, zanim zdążył cokolwiek powiedzieć. Gdyby mnie tego dnia zwolnił, nie miałoby to dla mnie żadnego znaczenia. Nic nie było ważne, tylko to, żeby wreszcie przestało mnie boleć.

Położyłam się w łóżku, po czym wydałam z siebie skowyt, bo ogarnęła mnie fala nudności. Pobiegłam do łazienki, ale było już za późno. Zanim zdążyłam otworzyć klapę sedesu, zwymiotowałam na siebie i na dywanik łazienkowy.

Podczołgałam się do muszli i podniosłam deskę, ale nie miałam siły wstać. Położyłam głowę na sedesie i przymknęłam oczy, czekając, aż nudności miną.

Czułam się tak, jakby ktoś miażdżył mi kości imadłem. Byłam pewna, że zaraz popękają. Paliło mnie całe ciało, w którym byłam uwięziona. Chciałabym zrzucić skórę, ten słaby ludzki zewłok, który bez narkotyku stawał okoniem. Potrzebowałam pigułki, czegokolwiek.

Kiedy sobie przypomniałam, że Eliot ma w szafce kuchennej pół butelki wódki, poczułam nagły przypływ energii. Biegłam tak, jakbym się przygotowywała do olimpiady. Drzwiczki szafki otworzyłam tak gwałtownie, że z lodówki aż pospadały magnesy.

Rzuciłam się na butelkę i opróżniłam ją jednym haustem. Gorycz paliła mnie w przełyku, ale było mi wszystko jedno. Musiałam czymś uśmierzyć ból.

Sięgnęłam do tylnej kieszeni spodni po telefon i wybrałam numer Lazarusa.

Każdy dzwonek był niczym wieczność. „Hejo, wiesz, co masz zrobić”. PIIIP.

Rzuciłam wiązankę przekleństw i wybrałam numer ponownie. Dryń, dryń, dryń. „Hejo, wiesz, co masz zrobić”. PIIIP.

Kiedy otwierałam folder z SMS-ami, po policzkach płynęły mi łzy rozpaczy. Potrzebowałam pigułek, a on musiał wreszcie odebrać. Zaczęłam pisać:

„Cześć Laz. Pamiętasz, o czym gadaliśmy tydzień temu? Mówiłam wtedy, że nie mogę, bo mam chłopaka. Zmieniłam zdanie, oddzwoń proszę jak najszybciej”.

„Co ja u diabła wyprawiam?” – zastanawiałam się.

Lazarus setki razy oferował mi pigułki za seks. Zawsze mu odmawiałam. Nigdy bym się z nim nie przespała z wielu powodów, z których najważniejszy był taki, że bardzo kocham mojego chłopaka.

„I tu leży pies pogrzebany. Jestem spłukana, nie mam kasy na pigułki. Kocham Eliota tak bardzo, że muszę zrobić wszystko, co w mojej mocy, żeby nie zobaczył mnie na głodzie. Kiedy wróci do domu za cztery godziny, ból będzie nie do wytrzymania. Dowie się, że brałam, a to go zabije. Nie mogę mu tego zrobić, to by go dobiło. Dwie minuty seksu bez znaczenia to lepsze niż zniszczyć życie tak wspaniałemu człowiekowi. Muszę sprawić, żeby przestało boleć, żebym jakoś przeżyła tę noc. Ostatnią noc, a odwyk zrobię sobie od jutra” – kombinowałam.

Postanowiłam zadzwonić do Kayli. Nie rozmawiałam z nią zbyt często, odkąd się wprowadziłam do Eliota, bo uważał, że ma na mnie zły wpływ. Właśnie z tego powodu potrzebowałam się z nią jak najszybciej skontaktować.

– Halo? – powiedziała ze zdziwieniem. Nie mam pojęcia, co w jej głosie sprawiło, że natychmiast wybuchnęłam płaczem.

– Jezus Maria, Tiff, co się stało? – zapytała.

– Strasznie źle się czuję. Cały czas brałam, a teraz chciałam odstawić, i mnie powaliło. Lazarus nie odbiera, nie mam w ogóle pieniędzy i szczerze mówiąc, chciałabym już umrzeć. – Ledwie mówiłam.

– Boże drogi, to czemu do mnie wcześniej nie zadzwoniłaś, idiotko? Nie mam niebieskich, ale mam detki – powiedziała.

– A co to są detki? – spytałam. Skąd ona znała coś, o czym ja nigdy wcześniej nie słyszałam? Przecież zaczęłyśmy brać w tym samym czasie.

– Nie znasz? To tabletki. Nieźle ryją beret, mają tylko jedną wadę...

– Nieważne, przywieź mi jedną, bardzo cię proszę. Zrobię wszystko – błagałam.

– Dobrze, będę za dwadzieścia minut. Cieszę się, że zadzwoniłaś, bardzo się za tobą stęskniłam – powiedziała.

– Po prostu tu przyjedź, porozmawiamy, jak będziesz – poprosiłam. Nie chciałam wspominek, chciałam żeby się wreszcie zamknęła i przywiozła mi działkę.

Leżałam na podłodze w kuchni, skręcając się z bólu przez całą wieczność. Wódka nie pomogła na ból, najwyraźniej na głodzie jest się na nią odpornym. Każda sekunda wlokła się jak trzy godziny. Wyobrażałam sobie, że tak musieli się czuć ludzie w komorze gazowej, kiedy wydawali ostatnie tchnienie. Normalnie dusiłam się z bólu.

Kiedy usłyszałam pukanie tipsem w drzwi wejściowe, poczułam przypływ adrenaliny i radość.

– Wchodź, wchodź! – Nie ruszyłam się z podłogi, miałam zamiar wciągnąć tę nową pigułkę z posadzki.

– Gdzie jesteś? – spytała Kayla. Najwyraźniej nie widziała mojego pozbawionego życia ciała leżącego przy zmywarce.

– Tutaj – wymamrotałam.

– Boże, Tiff, ale z ciebie zgrywuska – powiedziała Kayla, wchodząc do kuchni.

– Nieważne, gdzie to masz? – Zanim zdążyła odpowiedzieć, zza jej pleców wyszedł jej znajomy Javier i uśmiechnął się do mnie.

– Hejka, wszystko w porządku? – zapytał ze współczuciem.

– Nie za bardzo. Zaproponowałabym ci coś do picia, ale nie mogę się ruszyć. A co ty tu właściwie robisz?

– Tiffany! – skarciła mnie Kayla. Musiała się za mnie wstydzić.

– Sory, nie spodziewałam się całej procesji. Zastanawiam się... co on tu robi. Więc co ty tu robisz?

– To jego towar, kretynko, więc musisz być dla niego miła – wyjaśniła ze śmiechem Kayla, kładąc torebkę na blacie. – To nie wstajesz?

– Nie.

– Okej, poczekaj chwilę – poprosiła, wyciągając towar z torebki.

Zamknęłam oczy i głęboko oddychałam, nie mogąc się doczekać, aż wreszcie poczuję, jak proszek wypełnia mi nos i osiada na gardle. Trwało to kilka minut, ale dla mnie to był niemal tydzień.

– Gotowa? – spytał Javier.

– Jasne – odparłam z zamkniętymi oczami. – Połóż mi tu na podłodze, nie żartuję, nie mogę się ruszyć. – Zapadła cisza. Otworzyłam oczy i wzdrygnęłam się. – Co ty do diabła robisz? – zapytałam, widząc, że próbuje mnie udusić paskiem. – Chcesz mnie zamordować czy co? – krzyknęłam, wstając na równe nogi.

– Tiffany, uspokój się. Chciałam ci to powiedzieć przez telefon, ale się rozłączyłaś – wyjaśniła rzeczowo Kayla. – Pasek nie jest na szyję, tylko na ramię.

Spojrzałam na pasek, a potem z powrotem na Kaylę. Nie zauważyłam tego z pozycji leżącej. Jej ramiona... były posiniaczone, pokryte śladami po igle. Świat zawirował, kiedy zdałam sobie sprawę, co się tak naprawdę dzieje.

Popatrzyłam na Javiera, a następnie na jego dłoń. Trzymał w niej strzykawkę pełną narkotyku.

– Nooooo – zaczęła mówić Kayla – to co robimy?

Spojrzałam na nią, z powrotem na Javiera, a następnie na igłę. Nigdy wcześniej nie dawałam w żyłę, to domena ćpunów, a ja ćpunką nie jestem. Miałam trzy wyjścia – zostać na głodzie i zniszczyć swój związek, palnąć sobie w łeb i ułatwić wszystkim życie, albo pozwolić, żeby jakiś obcy facet zrobił mi zastrzyk w domu mojego chłopaka policjanta.

– Dobra, dajemy – zadecydowałam, podwijając rękaw.

===LxciECQWZVZjWmpfaQM1AjNXYVRhUTNSYlQ3VTNXMwU1DToKbFg=

35

Nie możesz się ruszać, dobrze? – poprosił Javier, patrząc mi prosto w oczy. – Poczujesz ukłucie, ale nie możesz się wiercić. Kiedy odepnę pasek, musisz dalej siedzieć, inaczej się przewrócisz. Ugną się pod tobą kolana. Gotowa?

Serce waliło mi jak młotem. Tyle słyszałam o ćpunach, którzy dają sobie w żyłę, zawsze kończą pod mostem i łapią różne choroby. Javier nie był lekarzem, tylko pracował na zmywaku w Barron’s Roadhouse. Na miłość boską, co ja robię?

– Jesteś pewna, że mi od tego przejdzie? Nie będę się po tym już źle czuła? – spytałam nerwowo.

– Tiff, słowo. Wiesz przecież, że nie pozwoliłabym mu tego zrobić, gdybym nie miała pewności, że ci to pomoże. Obiecuję ci, że się lepiej poczujesz. Ale to twój wybór, jak nie chcesz, to nie. Nie myśl, że chcemy cię do czegokolwiek zmusić – powiedziała Kayla.

– Wiem, wiem, po prostu się boję. Wolałabym już umrzeć, niż dalej się tak czuć. Chcę to zrobić i muszę, tylko się upewniam. – Od dwóch godzin nie panowałam nad ruchami nóg, stale tupałam nogą, mając nadzieję, że mięśnie się zmęczą i przestaną boleć.

– Nie mogę... już dłużej nie wytrzymam. Zrób to. Szybko. – Zamknęłam oczy i wzięłam głęboki oddech.

– Musisz przestać machać nogą – powiedział Javier, chwytając moje ramię.

– Nie dam rady – jęknęłam.

– Gotowa? – spytał.

Pokiwałam głową z zamkniętymi oczami. Dwukrotnie postukał żyłę na moim ramieniu, a następnie wbił igłę. Z bólu przewróciłam nadal zamkniętymi oczami i próbowałam się nie poruszyć. Dwie sekundy później poczułam, jak odpina pasek, i otworzyłam oczy. Igły już nie było.

Zanim zdążyłam otworzyć usta, żeby coś powiedzieć, fala płynnego odprężenia zaczęła rozlewać się od strony głowy na całe moje ciało. Czułam się tak, jakbym była cały dzień uwięziona w zaspie śnieżnej, a ktoś wreszcie okrył mnie kocem elektrycznym. Każde miejsce, którego dotykał koc, natychmiast zamieniało się w galaretę. Nagle zorientowałam się, że ból, który towarzyszył mi od kilku godzin, po prostu... zniknął. Został całkowicie wyeliminowany. Wreszcie czułam się normalnie. Czułam się... bosko.

Wybuchnęłam śmiechem, ale dźwięki słyszałam jakby w zwolnionym tempie. Widziałam, jak Kayla i Javier spoglądają po sobie i uśmiechają się.

– Chyba działa – stwierdził Javier, patrząc na mnie.

– Chyba tak. A nie mówiłam, że się jej spodoba? – dodała Kayla, uśmiechając się z zadowoleniem. Była moją najlepszą przyjaciółką, znała mnie lepiej niż ktokolwiek inny.

– Cholera, dziękuję wam bardzo. Myślałam, że tego nie przeżyję. Już mi lepiej. Jutro idę do pracy, oddam wam kasę, obiecuję. – Spróbowałam wstać, ale Javier podskoczył do mnie i delikatnie położył mi rękę na ramieniu, żebym tego nie robiła.

– Spokojnie, daj sobie trochę czasu – poprosił.

– Ale wszystko w porządku – stwierdziłam wstając. Chciałam przytulić Kaylę, żeby jej podziękować, że mogę na nią liczyć, ale kiedy zrobiłam krok w przód, nagle poczerniało mi przed oczami.

Poczułam, że uderzam kolanami o ziemię, a głową o szafkę. Kiedy wrócił mi wzrok, zobaczyłam, jak oboje klękają koło mnie, żeby sprawdzić, czy żyję.

– Jeeezu, ale mi się zakręciło w głowie! – zaśmiałam się. – Powinnam była się was posłuchać.

– Dobrze się czujesz? – spytała Kayla, oglądając mnie, czy nic sobie nie zrobiłam.

– Nic mi nie jest, tylko nie spodziewałam się czegoś takiego. Jak to się stało? – zapytałam.

– Jest inaczej niż wtedy, kiedy wciągasz pigułkę nosem. To idzie ci prosto do krwi, więc mocniej działa. – Javier zwrócił się do Kayli. – Słuchaj Kayla, musimy się zbierać, nie chcę tu być, jak jej facet wróci do domu, rozumiesz?

– Dasz sobie radę, jak pójdziemy? – zapytała mnie Kayla, wstając i podając mi rękę, żeby mnie ustawić do pionu.

– Pewnie, chyba teraz pójdę się zdrzemnąć, skoro już mogę. Nie chcę dawać w żyłę cały czas, to była jednorazowa akcja, wyjątek od reguły. Jutro spróbuję sobie załatwić Suboxone, mam już tego wszystkiego dosyć – wyjaśniłam.

– Rozumiem, ja też niedługo z tym kończę. Może odstawimy razem, co? – zaproponowała, obejmując mnie na pożegnanie.

– Niezły pomysł. Zadzwonię do ciebie jutro. Jeszcze raz dziękuję. Cześć, Javier! – pożegnałam się.

Kiedy zamknęły się za nimi drzwi, rozejrzałam się po kuchni, żeby sprawdzić, czy nie zostały jakieś dowody rzeczowe, i powlokłam się do sypialni. Czułam się tak, jakbym przebiegła maraton. Byłam zmęczona wierceniem się, machaniem nogami i wymiotami.

Położyłam się do łóżka i sprawdziłam telefon. Dostałam SMS od Lazarusa.

„Co tam, laska, już jestem, przyjedziesz?”.

„Co to, to nie” – pomyślałam, czytając SMS drugi raz. Kiedy do niego pisałam, byłam w desperacji, ale teraz wszystko było już w porządku. Nie miałam najmniejszej ochoty teraz do niego jechać.

Ale zaczęłam się zastanawiać. Skoro ten towar trafia prosto do krwi, to pewnie krócej działa. Jutro przed świtem znowu poczuję się fatalnie. Teraz, kiedy czuję się dobrze, powinnam załatwić sobie więcej towaru. Zaczęłam wertować mentalny katalog osób, które mogłabym poprosić o pożyczkę: „Siostrę nie, od niej pożyczyłam kasę dwa dni temu. Ojca poprosić nie mogę, bo sam nic nie ma. Myśl, myśl, myśl...”.

No tak, mogłam poprosić moją koleżankę Meagan. Dawno z nią nie rozmawiałam. Nie miała pojęcia, że ćpam, więc telefon ode mnie może ją zdziwić, ale będzie to wyglądało wiarygodnie.

– Cześć, Tiff! Dawno się nie odzywałaś! – powiedziała Meagan podekscytowana.

– Wiem, miałam strasznie dużo pracy, to był zwariowany czas. Co u ciebie słychać? – spytałam, chociaż w ogóle mnie to nie obchodziło.

– Wszystko w porządku, tylko mam dużo pracy. Moja mama zachorowała, więc teraz mieszka u mnie. Ma problemy z kręgosłupem.

– To fatalnie, bardzo mi przykro. Słuchaj, mam do ciebie sprawę. Nic ważnego, po prostu mam kłopot. Jutro idę do pracy na piętnastą, a zupełnie zapomniałam, że chcą mi odłączyć prąd. Przysyłali mi upomnienia, ale byłam tak zajęta, że mi to kompletnie wyleciało z głowy. Mam czas, żeby zapłacić, do północy, później odłączają. Może mogłabyś mi pożyczyć pięćdziesiąt dolarów? Oddałabym ci jutro po pracy. – Czułam się fatalnie, okłamując ją, ale gdybym tego nie zrobiła, następnego dnia rano czułabym się o wiele gorzej. Poza tym oddam jej przecież te pieniądze.

– No jasne, kochana. Pamiętasz, gdzie mieszkam? – spytała. Dzięki Bogu się udało.

– Pewnie, ratujesz mi życie. Dziękuję ci bardzo... Już do ciebie jadę – powiedziałam, biegnąc do samochodu.

– Co tam? – zapytał Lazarus, odbierając telefon.

– Hej, masz coś? – spytałam.

– Mam.

– Super. Mogę wpaść?

– Jasne, mała. – Rozłączył się zanim zdążyłam odpowiedzieć.

Kiedy się rozłączyłam, na ekranie telefonu wyświetliło mi się zdjęcie mojego chłopaka. Jakby mnie obserwował, czy coś w tym stylu.

– Cześć, kochanie! – powiedziałam wesoło.

– Hej, gdzie jesteś? – zapytał. Spojrzałam na zegarek, zastanawiając się, co miał na myśli. Miał wrócić do domu dopiero za półtorej godziny.

– W Walmarcie, a ty? – skłamałam.

– Wróciłem godzinę wcześniej, żeby ci zrobić niespodziankę. Wypożyczyłem dla nas film, ale nie ma cię w domu.

– Naprawdę? Ale to miłe! Już wychodzę, będę w domu za jakieś pół godziny, jestem w tym Walmarcie koło domu. – Byłam złym człowiekiem. Chłopak robi dla mnie coś miłego, a ja w tym czasie kupuję narkotyki. „Jestem ostatnią kanalią” – beształam siebie samą.

– Dobrze, to ja wezmę prysznic i się ogarnę. Czekam tu na ciebie.

– Okej, do zobaczenia. Pa.

– Pa.

Do ciągłego poczucia winy zdążyłam się już przyzwyczaić, ponieważ towarzyszyło każdej mojej życiowej decyzji. A jedynym sposobem, żeby się go pozbyć, były narkotyki. Dzięki nim pozbywałam się poczucia winy i wszystkich innych emocji.

Jadąc do Lazarusa trzymałam pieniądze mocno w dłoni. Byłam szczęśliwa, że nie będę się musiała martwić o jutro. Tego, co za nie kupię, wystarczy, aż skończę pracę jutro wieczorem.

Cicho zapukałam do drzwi. Kiedy Lazarus mi otworzył, ze środka buchnęły kłęby dymu.

– Jezus Maria – zaczęłam rozganiać dym ręką. – Chcecie się tu całkiem uwędzić? – spytałam, wchodząc do środka.

– Jestem sam. Właśnie wziąłem macha, chcesz? – zapytał, wyciągając do mnie rękę z ogromną fają wodną. Była niemal tak wysoka jak on. Gdybym wzięła takiego macha, zapadłabym chyba w śpiączkę.

– Nie, dzięki. – Odkąd się wprowadziłam do Eliota, prawie nie jarałam trawy, bo przyprawiała mnie o paranoję.

Lazarus zaprowadził mnie do swojego pokoju. Kiedy zamknął za nami drzwi, rozejrzałam się. Nigdy wcześniej tam nie byłam. Było czysto i schludnie, zupełnie nie jak u dilera.

– To co będziemy robili? – zapytał z szelmowskim uśmiechem na ustach.

– Poproszę dwie – powiedziałam, patrząc na wiszący nad łóżkiem plakat filmu Chłopcy z ferajny. Nie wiedziałam, że ktoś jeszcze wiesza sobie na ścianach plakaty.

– No... to... co za nie zrobisz?

– Jak to? – Patrzyłam, jak zdejmuje koszulkę przez głowę. Nagle zdałam sobie sprawę, co się dzieje.

– Nie, nie, nie, mam pieniądze, nie muszę... nie musimy nic robić. Mogę zapłacić. Przepraszam, właśnie chciałam ci to powiedzieć – tłumaczyłam się nieskładnie. Posmutniał i ciężko usiadł na skraju łóżka.

– Ile masz?

– Pięćdziesiąt.

– Dobra, dam ci cztery niebieskie.

– Ale za pięćdziesiąt są dwie, a za dychę reszty chciałam zatankować, bo mi się benzyna kończy – powiedziałam zdziwiona.

Lazarus nie odpowiedział. Gapił się w podłogę. Da mi coś górką? Byłoby wspaniale. Czasem tak robił, jak miał dzień szczodrości. Dzisiaj chyba też przypadał taki dobry dzień.

– Daj mi pięć dych. Dam ci cztery niebieskie i zrobisz mi laskę – zaproponował.

– Nie, nie trzeba, dziękuję. Wezmę tylko... – Zanim zdążyłam skończyć zdanie, przyskoczył do mnie, złapał mnie za ramiona i ścisnął tak mocno, że prawie połamał mi kości.

– Hej! – krzyknęłam, próbując się wyrwać. – Przestań, co ty wyprawiasz? – Rozluźnił uchwyt, ale mnie nie puścił.

– Mówiłaś, że chcesz, cały czas myślałem, że to zrobimy. Popatrz, już jestem gotowy – powiedział łagodniejszym głosem, łapiąc się za klejnoty.

– Słuchaj, Laz, przykro mi, mój błąd. Powinnam cię była uprzedzić. Może innym razem, dobra? Ja... jestem umówiona, nie mam czasu. To może jutro, co? – powiedziałam, starając się załagodzić sprawę.

Puścił moje ramię i podszedł do komody. Przez chwilę myślałam, że wyjmie z niej pistolet i zmusi mnie do seksu, ale wyjął samarkę i wytrząsnął z niej kilka tabletek.

– Proszę. Przepraszam, że cię tak ścisnąłem. Mam na ciebie ochotę od tak dawna, że mi pada na mózg. – Położył mi na dłoni kilka pigułek, a ja wręczyłam mu banknot.

– Zadzwonię jutro, okej? – zapytałam, idąc w kierunku drzwi. Chciałam stamtąd wybiec na pełnym gazie, ale musiałam zachować pozory spokoju.

– Spoko, mała – odparł taksując mnie od stóp do głów, kiedy zamykał za mną drzwi.

Pobiegłam do samochodu i gdy tylko wsiadłam, zaryglowałam drzwi. Byłam w szoku. Chodziłam do Lazarusa od lat, ale nigdy wcześniej niczego takiego nie próbował robić.

Chciałam opowiedzieć o tym, co zaszło, mojemu chłopakowi, ale z oczywistych przyczyn nie mogłam tego zrobić. Kayli też nie mogłam powiedzieć, bo Lazarus był jej najlepszym kumplem. Jeszcze by coś chlapnęła i wściekłby się na mnie. Nie mogłam o tym powiedzieć nikomu, musiałam to zakopać gdzieś głęboko w sobie, jak wszystkie inne złe rzeczy, które mi się kiedykolwiek przydarzyły.

Chowając pigułki do tajnej skrytki w torebce zorientowałam się, że dał mi aż siedem sztuk. Wcześniej byłam zbyt przestraszona, żeby je policzyć. Szczerze mówiąc, od razu poczułam się trochę lepiej.

Wyjechałam z jego posesji i skręciłam na ulicę. Przed jazdą do domu postanowiłam wciągnąć jedną pigułkę, żeby się uspokoić. Zatrzymałam się w ciemnej uliczce i szybko ją rozkruszyłam. Znajdowałam się w okropnej dzielnicy, ale nie chciałam czekać, aż dojadę do centrum. Po tym, co zaszło, musiałam się nastukać jak najszybciej.

Szybko wciągnęłam proszek i zlizałam resztki z samochodowej instrukcji obsługi, na której skruszyłam tabletkę. Włączyłam światła i wcisnęłam gaz, ale auto nie ruszyło. Ponownie wcisnęłam gaz i... nic.

Zaczęłam w panice sprawdzać światła i inne przełączniki, żeby się dowiedzieć, w czym problem, kiedy nagle mnie oświeciło. Nie dostałam od Lazarusa dziesięciu dolarów reszty. Jasna cholera. Eliot czeka na mnie, aż wrócę do domu ze sklepu odległego o pięć minut drogi, a mnie zabrakło benzyny o północy w parszywej okolicy na drugim końcu miasta... Jak ja mu to wytłumaczę?

===LxciECQWZVZjWmpfaQM1AjNXYVRhUTNSYlQ3VTNXMwU1DToKbFg=

36

Przerwałam na chwilę, zastanawiając się, co może sobie myśleć doktor Peters. Wieczorem leciała do Japonii, nie chciałam, żeby moje opowieści zepsuły jej urlop. Czułam się tak, jakbym mówiła godzinami, ale tak naprawdę trwało to dopiero kilka minut.

Doktor Peters patrzyła na mnie, jakby siedziała ze mną w samochodzie, który nie mógł odpalić. Miała przerażoną minę, jak gdyby miała wtedy tak samo przechlapane, jak ja. Nawet nie pytałam, czy chce, żebym na tym skończyła. Pomyślałam, że sama da mi znać, kiedy nasz czas się skończy.

Wściekle kopnęłam pedał gazu, kiedy po raz dziesiąty z rzędu wybrałam numer Kayli i znowu włączyła się poczta głosowa. Przekręciłam kluczyk w stacyjce, walnęłam kilka razy w kierownicę, żeby wyładować frustrację, i zaczęłam płakać. Co miałam w tej sytuacji zrobić? Nie chciałam dzwonić do Lazarusa, bo pewnie zaprosiłby mnie do siebie, a wszyscy wiemy, jakie miał wobec mnie zamiary.

Nie mogłam zadzwonić po Eliota, bo miałam być w Walmarcie pięć minut drogi od domu...

„Myśl, Tiffany, myśl...”.

Znowu zaczęłam wertować mentalny katalog osób, które mogłabym poprosić o pomoc. To niesamowite, jak szybko da się kombinować, kiedy jest się w trybie „knucia i manipulacji”. Każdą osobę, która mi przychodziła na myśl, natychmiast z różnych powodów odrzucałam, ale z każdą mijającą chwilą moja sytuacja stawała się coraz gorsza.

Nagle mnie olśniło... Mitch.

Byliśmy z Mitchem najlepszymi przyjaciółmi, takimi, którzy często ze sobą sypiają. Spędzałam z nim każdą wolną chwilę, szczerze mówiąc głównie dlatego, że był dilerem, a przy tym nieziemsko bogatym człowiekiem.

Pochodził z zamożnej rodziny, zawsze dostawał wszystko to, czego tylko zapragnął. Kiedy został największym dilerem w moim mieście, dorobił się takich pieniędzy, że nie wiedział już, co z nimi robić. Kupował kolegom domy. Kiedy szedł do kina, wykupywał cały rząd siedzeń przed sobą, żeby mu nikt nie zasłaniał. Fajnie się z nim spędzało czas, tylko że był kompletnym wariatem.

Nie widziałam się z nim odkąd... o kurczę. Odkąd go okradłam i wybiegłam z jego domu z dziesięcioma tabletkami. „Cholera jasna, Tiffany, nie mogłabyś być normalna jak inni?” – pomyślałam, wybierając w desperacji jego numer. Może zdążył już o tym zapomnieć.

Kiedy czekałam, aż odbierze, serce waliło mi jak młotem.

– Proszę, proszę. A myślałem, że zablokowałaś mój numer. To niesamowite, że po tylu latach nadal go masz w telefonie.

– Cześć, Mitch, co słychać? – zapytałam głupio.

– Nic takiego. Tylko się tak zastanawiam, gdzie są te tabletki, które mi trzy lata temu ukradłaś. Zapytałbym cię o to wcześniej, ale... zablokowałaś mój numer, zablokowałaś mnie na Facebooku, a potem... no wiesz, przeprowadziłaś się do innego miasta. A tak poza tym... niewiele – powiedział jasno i dobitnie.

– Słuchaj, przepraszam cię. Nie powinnam była ci tego robić, bardzo źle się z tym czuję. Mam pieniądze, mogę ci je oddać. – „Kłamałam. Jestem kłamczuchą. Po co mu to mówiłam? Nie mam dwustu pięćdziesięciu dolarów. Co jest ze mną nie tak?”.

Milczał przez chwilę, pewnie się namyślał.

– Tiff, nie chodzi mi o pieniądze, tylko o to, że mnie skrzywdziłaś. Byłaś dla mnie jak siostra, a potem zniknęłaś bez słowa.

Oburzyło mnie, że nazwał mnie swoją siostrą, robiliśmy przecież razem rzeczy, które rodzeństwu zupełnie nie przystoją.

Musiałam go z powrotem do siebie przekonać. Oby się za mną stęsknił na tyle, że będzie w stanie zapomnieć o tym drobnym incydencie.

– Wiem. Ale kiedy ktoś mnie pyta, czy mam brata, zawsze mówię, że tak, tylko że nie mamy ze sobą kontaktu i że bardzo tego żałuję. Bo dla mnie jesteś przecież jak brat, brachu. – Nerwowo spojrzałam na zegarek i zaczęłam panikować. O tej porze powinnam być już w domu. – Słuchaj, Mitch, masz do mnie pretensje, i słusznie. Ale nie mam się do kogo zwrócić o pomoc. Jeżeli mi teraz pomożesz, normalnie uratujesz mi życie. Odwdzięczę ci się w dwójnasób. Błagam cię.

Objaśniając mu sytuację, w której się znalazłam, odmalowałam obraz damy w opałach. Opowiedziałam mu o wszystkim, za wyjątkiem tego, że mój chłopak jest policjantem, i poprosiłam o przywiezienie kanistra benzyny.

Ryk silnika jego wozu usłyszałam jeszcze zanim go zobaczyłam. Od razu wiedziałam, że to on. W tej dzielnicy nikt raczej nie jeździł wozem, który tak mruczy. Lamborghini zatrzymało się tuż obok mojego samochodu. Mitch opuścił szybę i uśmiechnął się do mnie.

– Hej, ślicznotko, potrzebujesz podwózki? – zażartował, niezdarnie udając prowincjonalny akcent.

– Lepiej się zamknij i nalej mi benzyny, zanim ci ukradną to auto, kretynie. Nie wiesz, gdzie jesteśmy? Nie wierzę, że wziąłeś akurat ten samochód. – Miał tyle aut, że naprawdę mógł wybrać coś mniej rzucającego się w oczy.

Kiedy Mitch skończył wlewać paliwo do baku, usiadł w moim aucie na fotelu pasażera i zamknął za sobą drzwi. Na kolanach trzymał walizkę. Nic nie mówił, tylko dziwnie się uśmiechał. Założył kosmyk blond włosów za ucho. Najprawdopodobniej był po grzybkach.

– Co... tam? – spytałam, nerwowo spoglądając na zegarek. Nie miałam czasu na pogawędki, musiałam już jechać.

– Tęsknię za tobą – powiedział, patrząc na mnie z miną smutnego szczeniaczka. „Jezu Chryste, o co temu człowiekowi chodzi?” – pomyślałam.

– Ja też za tobą tęsknię. Dziękuję za pomoc, to naprawdę dużo dla mnie zna...

– Jadąc tu do ciebie dużo myślałem – powiedział – i wymyśliłem, jak mogłabyś mi się zrewanżować za te pigułki, które mi ukradłaś, no i za dziś. – O Boże, znowu się zaczyna. Dwóch mężczyzn próbuje zaciągnąć mnie do łóżka jednego wieczoru, tego już za wiele.

– Mitch, nie mogę tego z tobą zrobić, bo jestem w związku, i to z fajnym facetem. Mówiłam ci, że forsę oddam...

– Ćśśś – powiedział, kładąc mi palec na ustach. – Nie chcę cię przelecieć, nie martw się. Ale, ale, chyba ci się przytyło? Podobno jak się jest w związku, to się człowiek nie pilnuje, ale żeby się aż tak zapuścić...

– Wal się, gnoju. Czego ode mnie chcesz? Chcesz tabletki? Mam z dziesięć, mogę ci kilka dać, tylko potrzebuję czterech na jutro. – Z każdą minutą moje zniecierpliwienie rosło, chciałam tylko, żeby już sobie poszedł. A przede wszystkim czułam się gruba.

– Zrobimy tak – oznajmił prostując się na siedzeniu. – Dam ci tę walizkę. Teraz należy do ciebie. Musisz się pozbyć wszystkiego, co się w niej znajduje. Jak to zrobisz, spłacisz swój dług i zarobisz jeszcze parę setek dla siebie. Dobry plan?

– No, nie. Nie za bardzo. W ogóle mi się to nie podoba. A co jest w środku? – spytałam.

– Po prostu ją weź i otwórz w domu. Jak dojedziesz do domu, wyślę ci SMS-em kod – powiedział, otwierając drzwi auta.

– Nie, stary, to dziwne, strasznie skomplikowane, i... Wolę ci zwrócić pieniądze. Oddam ci z odsetkami za te... lata, które minęły, od kiedy zabrałam twoje rzeczy.

– Nie, weź tę teczkę. Bardzo byś mi w ten sposób pomogła. Poczułbym się o niebo lepiej, bo miałbym pewność, że naprawdę ci zależy na naszej przyjaźni. Zostawiam ci ją – oznajmił, wysiadając.

– Nie, dziękuję.

– Tak.

– Nie.

– Tak.

– Co to jest, do diabła, teleturniej „Grasz czy nie grasz?”. Nie chcę tej teczki. Domyślam się, co w niej może być, i nie chcę mieć z tym nic do czynienia. Nie mówiłam ci, ale... mój chłopak pracuje w organach ścigania, więc muszę bardzo uważać – powiedziałam, pewna, że kiedy tylko to usłyszy, ucieknie gdzie pieprz rośnie.

Zaśmiał się.

– Myślisz, że nie wiem, że twój chłopak jest policjantem? To małe miasto, wszyscy wszystko wiedzą. Tym bardziej powinnaś to wziąć – powiedział z chytrym uśmieszkiem.

– A niby dlaczego? To bez sensu. Jak to, że mam chłopaka policjanta, wpływa na fakt, że powinnam od ciebie wziąć walizkę z podejrzaną zawartością? – spytałam, pragnąc już tylko znaleźć się w domu.

– Bo nagrałem całą naszą rozmowę – odparł, wyciągając komórkę i machając mi nią przed nosem. Zobaczyłam duży czerwony przycisk nagrywania, a nad nim czas: 15:23. – Więc jeśli tego ode mnie nie weźmiesz i się tego nie pozbędziesz, mogę mu to nagranie podesłać, oczywiście anonimowo. Zdziwi się, co nie? Kłamiesz jak z nut, świetnie udawałaś, że się za mną stęskniłaś, żebym ci tylko pomógł. Jesteś ćpunką, złodziejką i kłamczuchą. To smutna prawda. Cierpiałem przez tyle lat, a teraz twoja kolej. – Zatrzasnął za sobą drzwi... i odszedł.

W szoku patrzyłam na niego przez szybę. Słyszałam, jak odpala swoje lamborghini i odjeżdża. Dopiero kiedy usłyszałam dzwonek telefonu, ocknęłam się i zorientowałam, że przecież ktoś na mnie czeka.

– O rety, przepraszam kochanie. Już jadę. Były kolejki, potem miałam problem z kartą, a jakby tego było mało, samochód mi nie chciał zapalić. Jakaś pani mi pomogła i już do ciebie jadę. Jak wrócę, potrzebuję, żebyś mnie przytulił – wyjaśniłam. To ostatnie było akurat prawdą. Potrzebowałam, żeby ktoś mnie objął i zapewnił, że wszystko będzie dobrze, bo czułam się tak, jakby mój świat się walił.

Podczas całej drogi do domu serce waliło mi jak młotem. Kiedy sięgnęłam do klamki, drzwi się otworzyły. Stał w nich Eliot, jego twarz wyrażała współczucie.

– Chodź tu, skarbie, przykro mi, że miałaś zły wieczór. – Objął mnie, a wszystkie problemy momentalnie zniknęły. Wzięłam głęboki oddech. Pragnęłam być zupełnie inną osobą, kimkolwiek innym. Chciałam być zwyczajną dziewczyną, na jaką zasługiwał. Nienawidziłam siebie, miałam ochotę wczołgać się do jakiejś nory i nigdy więcej z niej nie wyjść. – Co jest w tej teczce?

Aż mnie ciarki przeszły, kiedy usłyszałam to pytanie. Mocniej ścisnęłam uchwyt dłonią.

– Kupiła mi ją moja szefowa, Kathy, żebym nosiła w niej utarg i dokumenty – skłamałam.

– No proszę, niezła z ciebie bizneswoman. Zrobiłem popcorn i włączyłem film. Zaczekam na ciebie – powiedział, wchodząc za mną do środka.

– Super. Tylko skorzystam z toalety i przebiorę się w coś wygodniejszego.

Poszłam do sypialni, zamknęłam za sobą drzwi i napisałam SMS do Mitcha. Kiedy wkładałam górę od piżamy, usłyszałam dźwięk powiadomienia o nowej wiadomości. Serce zabiło mi szybciej – przysłał mi szyfr do walizki.

Otworzyłam wiadomość:

„Jeszcze raz dziękuję za pomoc, fajnie było się znowu zobaczyć. Czekam na wieści. 669”.

Rzuciłam telefon na łóżko i wzięłam teczkę. Nie wiedziałam, co jest w środku, ale nie miałam wyjścia, musiałam tam zajrzeć. Byłam nadal w szoku po tym spotkaniu, głównie dlatego, że zazwyczaj to ja manipulowałam innymi, a tym razem to mnie wystrychnięto na dudka.

Zamknęłam za sobą drzwi łazienki i usiadłam na toalecie. „W co się tym razem wpakowałam?” – pomyślałam, kładąc teczkę na kolanach. Trzęsły mi się ręce, kiedy ustawiałam cyfry zamka szyfrowego w odpowiedniej kolejności. 6... 6... głęboki oddech... 9. Trzask.

===LxciECQWZVZjWmpfaQM1AjNXYVRhUTNSYlQ3VTNXMwU1DToKbFg=

37

Zamek teczki zaskrzypiał przy otwieraniu. Wiedziałam, co w niej jest, zanim zdążyłam zajrzeć do środka, lecz kiedy mój wzrok padł na jej zawartość i potwierdziły się moje podejrzenia, mogłam tylko westchnąć.

Natychmiast zatrzasnęłam teczkę i wzięłam głęboki oddech. Serce mi waliło i kręciło mi się w głowie. „To nie może być prawda” – pomyślałam.

Ponownie otworzyłam teczkę i przyjrzałam się jej zawartości. Wrzucono do niej setki samarek z wieloma różnymi rodzajami nielegalnych substancji. Było tam mnóstwo oksykodonu, który sama brałam, po jakieś dziesięć sztuk na samarkę, były woreczki z białym proszkiem, pewnie kokainą, marihuaną i tabletkami, których nie znałam. Mitch włożył również do teczki kartkę papieru z zapisaną kwotą, jakiej w zamian ode mnie oczekiwał. Kiedy dawniej dla niego dilowałam, nigdy nie były to aż takie sumy.

Siedziałam w domu policjanta z teczką pełną narkotyków o czarnorynkowej wartości tysięcy dolarów. Nawet gdybym chciała to wszystko sprzedać, nie wiedziałabym nawet, od czego zacząć, poza tym zajęłoby mi to chyba całe lata. Czy Mitch na serio myślał, że będę jeździć po mieście i sprzedawać dragi z bagażnika? A co się stanie, jeśli mnie z tym złapią? Już widzę nagłówki w gazetach: „Dziewczyna policjanta aresztowana z toną narkotyków”.

Sytuacja była zła, żeby nie powiedzieć – koszmarna. Jeszcze kilka godzin temu wiłam się na głodzie na podłodze w kuchni, marząc o śmierci, potem pierwszy raz w życiu wstrzyknięto mi narkotyki dożylnie, molestował mnie mój diler, zabrakło mi benzyny w najniebezpieczniejszej dzielnicy miasta, a uratował mnie stary znajomy, który zmusił mnie do przyjęcia teczki wypełnionej po brzegi narkotykami. Moje życie było niczym jeden z odcinków serialu Strefa mroku.

Ukryłam teczkę w szafie pod stertą ubrań i przeszłam do salonu, gdzie Eliot czekał na mnie cierpliwie z miską popcornu i zapauzowanym filmem. Wybrał dla nas horror. W punkt.

Od dnia, kiedy dostałam teczkę, minęły dwa tygodnie. Muszę stwierdzić, że dilowanie szło mi nadspodziewanie dobrze. Poczytałam w internecie porady dla początkujących dilerów i sporo się z nich nauczyłam, zwłaszcza tego, że można sprzedać więcej, jeśli zaoferuje się klientom zniżkę za hurtowy zakup. Poszłam też do Lazarusa i złożyłam mu ofertę, której nie mógł odrzucić – wcisnęłam mu wszystkie pigułki, oczywiście oprócz tych, które zatrzymałam dla siebie. Lazarus nie handlował niczym innym poza pigułkami, więc pozostałe dragi musiałam sprzedawać innym. Szczerze mówiąc, sprzedawanie narkotyków ze skórzanej teczki sprawiało mi przyjemność. Zastanawiałam się, czy nie prosić ludzi, żeby zwracali się do mnie per Pablina Escobar, ale nie chciałam wyprzedzać faktów.

Poza tym prawdziwy Pablo Escobar na pewno nie brał narkotyków, którymi handlował. Wiedziałam, że tak będzie, kiedy pierwszy raz zajrzałam do teczki. W końcu jestem uzależniona. To tak, jakby dać dziecku lody, ale zakazać ich jeść.

Wtedy regularnie dawałam sobie w żyłę zamiast wciągać. Zauważyłam, że wstrzykiwanie pozwala mi brać mniejsze dawki, więc rezygnacja z wciągania była posunięciem rozważnym z ekonomicznego punktu widzenia.

Zanim dostałam teczkę, miałam długi. Kiedy zaczęłam brać pigułki z walizki, zamiast je sprzedawać, mój dług wzrósł trzykrotnie. Musiałam coś wymyślić, i to szybko, zanim będę musiała uciec z kraju i ukrywać się przed Mitchem do końca życia.

– Gdybyśmy mieli kupić psa, to jakiego byś chciała? – spytał Eliot, przeglądając na telefonie zdjęcia psów.

– Małą, śliczną, puchatą kulkę, najlepiej taką, która nie robi kupy – odparłam. Od dawna błagałam Eliota, żebyśmy kupili psa, bo nigdy nie miałam własnego zwierzęcia. Stale odmawiał, ale ostatnio udało mi się go przekonać. Za godzinę mieliśmy pojechać wybrać sobie nowego członka naszej rodziny. Nie mogłam się już doczekać.

Mój telefon zabrzęczał na stole. Kiedy po niego sięgnęłam, Eliot mnie powstrzymał.

– Lepiej, żeby cię teraz nie wzywali do pracy. To nasz jedyny wspólny dzień wolny. Poza tym zaraz jedziemy po psa – powiedział poirytowany.

– Nie przesadzaj, to nie praca, a nawet gdyby, to powiem im, że dzisiaj nie mogę. Zawsze chciałam mieć psa, myślisz, że z tego zrezygnuję tylko po to, żeby krzyczeli na mnie klienci? – powiedziałam, otwierając wiadomość.

Była od Moniki.

„Cześć, wiem, że nie miałyśmy kontaktu odkąd odeszłam na macierzyński, ale Jett mówił, że załatwiłaś mu zielone, więc może miałabyś dla mnie niebieskie? Potrzebuję 50, dam ci 35 dolarów za sztukę. Daj znać”.

– Kochanie, muszę lecieć – oświadczyłam wstając z kanapy. Eliot posmutniał, był zdezorientowany i zły. – Przepraszam, awaryjna sytuacja. Jeden z kierowników źle się poczuł i musiał iść do domu. Nie mają nikogo innego na zastępstwo. Nie będzie mnie maksymalnie dwie godziny, obiecuję, a potem pojedziemy po psa. Bardzo cię przepraszam – powiedziałam, całując go w czoło. Pobiegłam do sypialni, zanim zdążył cokolwiek powiedzieć.

Schowałam do biustonosza pięć samarek, po czym szybko włożyłam ubranie do pracy. Zdawałam sobie sprawę, że źle robię znowu go okłamując, ale nie mogłam przegapić takiej oferty. Niebieskie pigułki są po dwadzieścia dolarów, a ta idiotka jest tak zdesperowana, że chce za nie dać prawie dwa razy więcej. Jeśli chcę spłacić Mitcha, muszę lecieć, i to szybko.

Pół godziny później byłam już przed jej domem. Pamiętałam to miejsce, podwiozłam ją tutaj tamtego wieczora, kiedy szantażem zmusiłam ją, żeby mi dała pięć tabletek. Nie miałam z tego powodu wyrzutów sumienia, w końcu truła swoje bliźniaki i zupełnie się tym nie przejmowała. Wiedziała, że źle postępuje, pewnie dlatego nie miała skrupułów, żeby ode mnie kupować.

Drzwi wejściowe się otworzyły. Stała w nich Monica, trzymała na rękach jedno ze swoich dzieci i się uśmiechała. Bardzo schudła, najwyraźniej nie odstawiła narkotyków.

– Cześć – przywitałam się, podchodząc. – A kogo my tu mamy?

– To Liam, jego siostra śpi, więc ćśśś... – Weszła do domu na palcach, a ja za nią. Szczerze mówiąc, byłam przekonana, że opieka społeczna mogłaby jej w każdej chwili odebrać dzieci, gdyby się dowiedzieli, że kiedyś miała przy sobie pięćset tabletek oksykodonu. Liam wyglądał... zadziwiająco zdrowo jak na dziecko, które urodziło się z narkotykami we krwi.

– Gdzie twoja babcia? – spytałam, rozglądając się, kiedy Monica zamknęła za mną drzwi.

– Babcia? O czym ty mówisz? – spytała zdziwiona.

– No babcia, babka czy jakoś tak. Ta pani, co to niby miała mnie pobić. Tamtego wieczora, kiedy cię tu podwiozłam, mówiłaś, że się wścieknie.

Nagle Monica zaczęła kołysać i lulać Liama, co było o tyle dziwne, że w ogóle nie płakał.

– Zaczyna marudzić, idę go położyć – oznajmiła, odwracając się i odchodząc. Może miała jakieś nadprzyrodzone zdolności macierzyńskie i umiała przewidzieć, kiedy jej dziecko zacznie marudzić, bo na moje oko był całkiem spokojny. Dziwne.

Kiedy zniknęła mi z oczu, zaczęłam się rozglądać po salonie. Na podłodze walały się brudne pieluchy i pety. Zrobiło mi się żal tych dzieci – ich matka była ćpunką, a jakby tego było mało, musiały mieszkać w tym syfie.

– Cześć, suko – rozmyślania przerwał mi męski głos. Odwróciłam się w jego stronę.

Moniki i jej dzieci nigdzie nie było. Stał przede mną postawny, prawie dwumetrowy Afroamerykanin ubrany w koszulkę bez rękawów i dżinsy.

– Dzień dobry – odparłam zdziwiona, zastanawiając się, kim jest i dlaczego mnie wyzywa. Kiedy do mnie podszedł, zauważyłam, że za pasem ma pistolet.

– Siadaj – rozkazał, wskazując kanapę.

Nie chciałam się spierać z uzbrojonym mężczyzną, więc chcąc nie chcąc podeszłam do kanapy i powoli usiadłam. Nerwowo poszukałam wzrokiem Moniki, przekonana, że to jakieś nieporozumienie, ale nigdzie jej nie było.

– To ty mnie, dziwko, okradłaś, co? – spytał groźnie, podchodząc bliżej. „Jaka dziwko, o co mu w ogóle chodzi?” – zaczęłam się zastanawiać.

– Słucham? To musi być jakaś pomyłka, przecież my się nie znamy. No i nie pracuję jako prostytutka. – Ulżyło mi, bo najwyraźniej nie chodziło mu o mnie. – Gdzie Monica? – zapytałam, patrząc mu przez ramię.

– Nie martw się o Monikę, dziwko. To żadna twoja przyjaciółka.

Przysunął sobie kuchenne krzesło i z hukiem postawił je przede mną. Usiadł na nim, wyjmując zza pasa pistolet, który położył sobie na kolanach. Serce waliło mi, jakby chciało się wyrwać z klatki piersiowej, ledwie mogłam oddychać. Byłam przekonana, że zaraz umrę.

– Posłuchaj, kolego. To musi być jakieś nieporozumienie. Monica zadzwoniła do mnie, żebym jej przywiozła trochę...

– Zamknij się. Będzie tak: masz pięćdziesiąt tabletek, co nie? I wiesz co? Teraz są moje. Dawaj mi je – rozkazał, pochylając się do przodu i wyciągając do mnie rękę. Chciał mnie okraść.

Chciałam coś powiedzieć, ale zdałam sobie sprawę, że w ten sposób mogę tylko pogorszyć swoją sytuację.

– Dawaj to, NATYCHMIAST! – krzyknął. Jego oczy wyglądały tak, jakby miały wybuchnąć, wyglądał przerażająco. Podskoczyłam ze strachu i zaczęłam nieudolnie szukać samarek w biustonoszu. Pablo Escobar już by go pewnie odstrzelił... Podałam mu woreczki, a on mi je wyrwał.

– Wydawało ci się, że jesteś taka ważna, bo jesteś kierowniczką zmiany w pieprzonej restauracji? Miałaś nad kimś władzę? Nie masz pojęcia, czym jest prawdziwa władza. Na mózg ci padło, okradać kobietę w ciąży? – Jego głos był tak głęboki i donośny, że kiedy mówił, czułam wibracje w klatce piersiowej. – Wiem, co się wtedy stało – powiedział pochylając się do przodu i ściszając głos. – Monica jest żoną mojego brata. Zostawił ją na pastwę losu, jak była w ciąży. Zlitowałem się nad nią i wziąłem ją do siebie, ale pod jednym warunkiem. Miała mi pomagać. Ona nie ćpa, głupia cipo. Myślisz, że ryzykowałaby życiem swoich dzieci? Mojej bratanicy i mojego bratanka? Kocha je najbardziej na świecie.

Gdy zdałam sobie sprawę, co się dzieje, opadłam głębiej na kanapę. Znajdowałam się na granicy omdlenia.

– Te pigułki nie były dla niej – ciągnął. – Była tylko kurierem. Bierze je od ojca i przywozi do mnie. Te pigułki, które od niej wymusiłaś, należały do mnie. – Otworzyłam usta, żeby coś powiedzieć, ale podniósł dłoń uciszając mnie. – Ciesz się, że cię tu i teraz nie zastrzelę. Gdyby Monica nie poprosiła mnie, żebym ci odpuścił, już byś nie żyła, a ja zakopywałbym cię w ogródku. Ja dbam o swoją własność. Bierz dupę w troki i wypierdalaj z mojego domu. Już cię tu nie ma.

Podskoczyłam jak oparzona i pobiegłam w kierunku drzwi. Kątem oka zobaczyłam, jak Monica wychodzi z jednego z pokoi do holu, kołysząc dziecko. Poczułam się głupio. Zjechałam ją za to, że jest złą matką, chociaż tabletki wcale nie były jej.

Kiedy otworzyłam drzwi, skierowałam się prosto do samochodu. Chciałam do niego pobiec co sił w nogach. Zanim wyszłam przez próg, usłyszałam, że dzwoni telefon mężczyzny, a kiedy odebrał, wszystkie elementy układanki wskoczyły na swoje miejsce.

– Bubba, słucham. Co tam?

Poziom adrenaliny podskoczył mi tak, że czułam, jakby w żyłach wybuchały mi fajerwerki. Musiałam wziąć, żeby się uspokoić. Zastawiono na mnie pułapkę, z której ledwie uszłam z życiem.

Wjechałam na parking McDonalda i zaparkowałam pod drzewem. Miałam w aucie przyciemniane szyby, więc mogłam sobie dać w żyłę i nikt by niczego nie zauważył. Trzęsły mi się ręce, kiedy wyciągałam z torebki strzykawkę i łyżeczkę. Rozgniotłam tabletkę na pudełku od płyty kompaktowej i przesypałam proszek na łyżeczkę. Zanim zdążyłam go zmieszać z wodą, zadzwoniła komórka.

Cholera, to Eliot.

– Cześć, kochanie – przywitałam się, usiłując nie brzmieć tak, jakbym właśnie o włos uszła z życiem.

– Cześć – powiedział gniewnie.

– Co tam? – Cisza. – Halo? – powiedziałam, jednocześnie mieszając proszek z wodą i szykując strzykawkę.

– Gdzie jesteś? – zapytał.

– Jeszcze w pracy. Niedługo kończę, a co? – Obwiązałam ramię paskiem i zaczęłam się niecierpliwić. Niech mówi szybciej, żebym mogła dać w żyłę, zanim zupełnie postradam zmysły.

– Tak się zastanawiam, bo to dziwne. Przyjechałem tu coś zjeść i pomyślałem, że moglibyśmy pojechać po psa prosto z twojej pracy. Ale wiesz co? – Przeszedł mnie dreszcz. Upuściłam strzykawkę na siedzenie pasażera i zakryłam usta dłonią. – Twój kierownik powiedział, że cię tu nie ma i że cię wcale nie wzywali. Więc zapytam po raz drugi – gdzie jesteś?

===LxciECQWZVZjWmpfaQM1AjNXYVRhUTNSYlQ3VTNXMwU1DToKbFg=

38

Cieszyłam się, że Eliot postanowił się ze mną skonfrontować telefonicznie, ponieważ ze wstydu zrobiłam się czerwona jak burak. Złapał mnie na gorącym uczynku, przyłapał na dużym kłamstwie. W pierwszej chwili chciałam się od razu rozłączyć, udając, że straciłam zasięg, ale pomyślałam, że to by było zbyt oczywiste.

Dzięki uzależnieniu udało mi się zdobyć tytuł autorki „najbardziej wiarygodnie wyglądających kłamstw na świecie” oraz pobić rekord Guinnessa w kategorii „najszybsze wymyślanie kłamstw w stresowej sytuacji”. Kłamstwa, które wymyślałam, nie miały końca, ponieważ mój kompas moralny zepsuł się już dawno temu. Wciskałam wszystkim największy kit, nie czując z tego powodu nawet wyrzutów sumienia. Musiałam zrobić wszystko, co w mojej mocy, żeby ukryć mroczną część mojej osobowości, tak samo było i tym razem.

– Okłamałam cię, przepraszam – powiedziałam.

– To już wiem – odparł. – To co ty, do cholery, teraz robisz?

„No, to jedziemy z tym koksem” – pomyślałam.

– Kochanie, musiałam załatwić coś bardzo ważnego. Nie chciałam ci o tym mówić, bo wiedziałam, że byłbyś na mnie zły – oświadczyłam. Nadal nie wiedziałam, jak dalej poprowadzić tę opowieść, postanowiłam improwizować.

– Co musiałaś załatwić? Gdzie jesteś? Możesz mi powiedzieć, o co chodzi? – Wyczuwałam rozpacz w jego głosie. Serce waliło mi jak młotem. Powiedziałam pierwszą rzecz, która mi przyszła na myśl.

– Chodzi o Kaylę.

– Jezu Chryste.

– No widzisz, nie powiedziałam ci, bo nie chciałam cię denerwować. Kayla przysłała mi pożegnalny SMS. Napisała, że ma już wszystkiego dosyć i że ma broń. Chciała ze sobą skończyć. Odpisałam jej, żeby poczekała pięć minut, bo chciałam się z nią osobiście pożegnać. Gdybym ci o tym powiedziała, pewnie zadzwoniłbyś po policję czy coś w tym stylu, a ona zrobiłaby to, zanim zdążyliby dotrzeć na miejsce. Przepraszam, że cię okłamałam, ale nie miałam wyboru. Tylko ja mogłam ją od tego odwieść.

Eliot milczał przez chwilę. Byłam z siebie bardzo dumna. Takiej historii nie można podważyć, ponieważ nie da się sprawdzić, czy się naprawdę wydarzyła. Wystarczyło, żebym po rozmowie z Eliotem wysłała do Kayli SMS, a ona potwierdzi wszystko, co do joty.

– Nie zadzwoniłbym na policję, Tiff. Pewnie powinien ją zobaczyć psychiatra, ale uszanowałbym twoją decyzję, żeby tam pojechać samej. Chciałbym, żebyś mogła mi o wszystkim powiedzieć. Pracujemy nad zaufaniem w związku, prawda?

Odetchnęłam z ulgą. Kupił to. Powinnam była poczuć wyrzuty sumienia, w końcu zostawiłam mojego wiernego chłopaka samego, chociaż mieliśmy wspólne plany, żeby handlować narkotykami, które zostały mi skradzione, a następnie zmyśliłam potencjalną śmierć przyjaciółki, żeby pokryć jedno kłamstwo drugim. Jaką trzeba być osobą, żeby robić coś takiego?

No cóż, trzeba być uzależnionym.

– Tiffany, musimy na tym dzisiaj skończyć – oznajmiła doktor Peters, zamykając teczkę i chowając ją do aktówki. Wstała i zaczęła cicho zbierać swoje rzeczy, unikając kontaktu wzrokowego ze mną.

Kiedy kończyłyśmy sesję, zazwyczaj mówiła coś pocieszającego albo zadawała mi na temat tego, co jej opowiedziałam, pytania, które skłaniały mnie do myślenia. Tym razem nawet na mnie nie spojrzała.

– Wszystko w porządku? – zapytałam, zastanawiając się, czy może wreszcie zdała sobie sprawę, że jestem najgorszym człowiekiem na ziemi i nie ma sensu tracić na mnie więcej czasu.

Zatrzymała się, popatrzyła na mnie przez chwilę, a potem opuściła ramiona wzdłuż ciała i westchnęła.

– Tiffany, czy ty masz do mnie zaufanie?

– Oczywiście, czemu w ogóle o to pytasz? – Serce zabiło mi mocniej.

– Kiedy pytam klientów, co ich sprowadza na odwyk, zazwyczaj opowiadają pokrótce o swoim dzieciństwie, potem o uzależnieniu, a na koniec o jakimś tragicznym wydarzeniu, po którym tutaj trafili. – Wodziłam za nią wzrokiem, kiedy mówiąc, spacerowała powoli tam i z powrotem. – W twoim przypadku jest tak, jakbyś zaczęła opowiadać mi jakąś historię, czy może raczej fantazje. Pracuję jako terapeutka już od wielu lat i wiem, czym jest nawyk unikania najtrudniejszych tematów. Odnoszę wrażenie, że obawiasz się być ze mną szczera, więc wymyśliłaś tę niewiarygodną opowieść, żeby nie musieć myśleć o tym, co się naprawdę stało.

Poczułam się tak, jakby podcięto mi skrzydła. Ogarnęły mnie niedowierzanie i gniew. Oniemiałam. Doktor Peters musiała to zauważyć, ponieważ przemówiła do mnie przyjaźniejszym tonem, ostrożniej dobierając słowa.

– Nie chciałam cię zdenerwować, po prostu uważam, że od tej pory powinnyśmy zacząć się zajmować wyłącznie prawdziwymi zdarzeniami.

Popatrzyłam na nią, przez nią, nie wiedząc, co odpowiedzieć. „Ona naprawdę myśli, że ja to wszystko zmyśliłam?” – zastanawiałam się. Wstałam i spojrzałam jej w oczy.

– Żarty sobie ze mnie stroisz? Przez ostatnie dwa dni spędzałam z tobą po kilka godzin, a ty pozwalałaś mi mówić, jednocześnie sądząc, że wszystko, co ci opowiadałam, to kłamstwo?! Nawet gdyby tak było, chociaż mówiłam wyłącznie prawdę, to po jaką cholerę siedziałaś tu i przytakiwałaś, zamiast mi przerwać? – Byłam zaskoczona i, szczerze mówiąc, urażona. Również zaczęłam chodzić po gabinecie, ponieważ czułam zbyt silny gniew, żeby usiedzieć w miejscu. Nie zaczekałam nawet, aż odpowie na moje pytanie. – Myślałam, że zaczyna nas łączyć jakaś więź, wydawało mi się, że się mną przejmujesz. Byłam taka głupia. Powinnam była wiedzieć, że jesteś taka sama jak wszyscy. Masz mnie gdzieś, jestem dla ciebie po prostu kolejną ćpunką z urojeniami, żyjącą w równoległej rzeczywistości. – Prawie wyszłam z siebie ze złości. To było ogromnie niesprawiedliwe.

– Tiffany, uspokój się, proszę. Możesz czuć złość, ale pamiętaj, że to ci nie pomoże.

– A co ty możesz wiedzieć o pomaganiu, co? Wiesz, co zrobiłaś? Jesteś pierwszą osobą od dawna, której zaufałam, a teraz... czuję się jak pacjentka na oddziale zamkniętym.

– Ale Tiffany, ja niczego takiego nie...

– Nie musiałaś. Opowiadałam ci o rzeczach, o których nigdy nikomu nie mówiłam. – Pokręciłam głową, a dłoń zacisnęła mi się w pięść, kiedy zaczął mnie ogarniać niekontrolowany gniew. Chciałam krzyczeć co sił w płucach, ale pomyślałam, że to tylko upewni ją w przekonaniu, iż jestem wariatką.

– Poczekaj, musisz mnie zrozumieć. Jestem pewna, że część tego, co mi opowiedziałaś, to prawda, ale uważam, że niektóre rzeczy zostały wyolbrzymione. Wielu moich pacjentów po traumie doświadcza czegoś na kształt psychozy, która każe im wymyślać różne historie.

– Boże drogi. – Musiałam stamtąd wyjść. Musiałam opuścić gabinet, ponieważ jeszcze chwila, a złapałabym ją za gardło i udusiła. – Koniec z tym – powiedziałam, idąc w kierunku drzwi.

– Nie.

– Jak to nie?

– Nie, tak nie możemy skończyć. Rozumiem, że jesteś zdenerwowana, ale nie chcę, żebyś stąd wybiegła, chowając do mnie urazę. Mogłoby to źle wpłynąć na pozostałe dziewczęta.

– Źle wpłynąć... to są chyba jakieś żarty. – Zaśmiałam się i otworzyłam drzwi tak zdecydowanym ruchem, że uderzyły w metalowy stół. – Chowam do ciebie urazę! – krzyknęłam przez ramię, wybiegając z gabinetu.

Pieprzyć ją, pieprzyć to miejsce i pieprzyć ten cały odwyk. Chciałam chociaż raz zrobić coś jak należy, chociaż raz powiedzieć prawdę, a i tak oskarża się mnie o kłamstwo. To po co się męczyć?

Najwyraźniej normalne życie nie jest mi pisane. Nie jestem jak inni. Jestem przegrywem, ćpunką z psychozą, i pozostanę nią już na zawsze.

Większość ludzi dobrze sobie w życiu radzi, a w dodatku przychodzi im to całkiem łatwo. Chodzą na zakupy, płacą rachunki, wychodzą na spacery. Niektórzy nawet hobbystycznie zajmują się obserwacją ptaków. Normalnie siedzą w czatowni i podglądają ptaki przez lornetkę. Ja natomiast nie umiem przeżyć dziesięciu minut bez wstrzykiwania sobie narkotyków w żyłę i nie umiem bez nich funkcjonować.

Nie wiedziałam, po co właściwie pojawiłam się na świecie ani jaki był cel mojego życia, ale nie miałam siły się tym zajmować. Życie jest zbyt trudne... o wiele prościej jest umrzeć.

Wiedziałam, że jeśli stamtąd wyjdę, aresztują mnie i wyślą do więzienia na jakieś czterdzieści lat, ale nic mnie to nie obchodziło. W pace przynajmniej nikt nie będzie udawał, że mu na mnie zależy, a potem nie wbije mi noża w plecy. Stałam chwilę w drzwiach, zastanawiając się, jakie będą konsekwencje mojej decyzji. Wzięłam głęboki oddech... i wyszłam.

Wciągnęłam do płuc rześkie wieczorne powietrze. Pod trampkami chrobotał mi żwir. Doszłam do końca podjazdu, ale się zatrzymałam, bo sobie przypomniałam, że zapomniałam zabrać papierosów ze stołu w ogrodzie. Stałam tak chwilę, zastanawiając się, czy ryzykować powrót, bo wtedy ktoś mógłby mnie zatrzymać, ale nie mogłam obmyślić planu, nie uspokoiwszy się. Zawróciłam, a zanim zdołałam ujść jeden krok, wpadłam na kogoś. Zamarłam.

To była Stephanie.

– Co ty u diabła robisz? – zapytała spokojnie.

– Nic nie rób, proszę. Idę sobie.

– Czemu? – spytała beznamiętnie.

– Bo tu nie pasuję. Nigdzie tak naprawdę nie pasuję. Szczerze mówiąc, życie jest zbyt bolesne. Nie wiedzie mi się w nim, nie prosiłam się na ten świat. Decyzję podjęła za mnie mama, a potem sobie umarła i zostawiła mnie tu samą. Nie daję już rady. Poddaję się. – Wypowiadając ostatnie zdanie rozpłakałam się i uklękłam na wysypanym żwirem podjeździe.

Stephanie delikatnie położyła mi rękę na plecach, a ja straciłam nad sobą kontrolę.

Czułam się tak, jakby nagromadzony przez całe życie żal wybuchł ze wszystkich porów mojego ciała i powoli tworzył na ziemi kałużę.

– Nie chcę już żyć, Stephanie – wyznałam ze wzrokiem wbitym w ziemię. Nie odpowiedziała. Usiadła koło mnie po turecku, nadal trzymając mi rękę na plecach. – Ta pieprzona terapeutka nazwała mnie kłamczuchą. Słuchała mojej opowieści przez całe dwa dni, aż tu nagle, przed samym wylotem do Japonii, oznajmiła mi, że jestem chora psychicznie i mam halucynacje – poskarżyłam się przez łzy.

– Nie lubię jej – szepnęła Stephanie.

Pociągnęłam nosem i spojrzałam na nią.

– Jak to? – Stephanie uśmiechnęła się i pokiwała głową.

– No tak, nie cierpię jej. Nigdy jej nie lubiłam. I chyba w ogóle nie jest lekarzem, nie wiem. Jest starą przyjaciółką mojej ciotki, tylko dlatego tu pracuje.

– Twojej ciotki? – spytałam zaskoczona.

– Tak, właścicielka ośrodka, Felicity, to moja ciotka, nie matka. Mieszkam z nią od małego. Kiedy jako nastolatka uzależniłam się od narkotyków, postanowiła założyć ośrodek odwykowy. Stwierdziła, że nie może patrzeć, jak młode dziewczęta staczają się po równi pochyłej. I tak to było – stwierdziła, wskazując ręką, żebyśmy wróciły do budynku.

– Wiesz, że jestem tu od trzech dni, a jeszcze żaden dzień nie minął mi normalnie? – poskarżyłam się, ocierając łzy rękawem. – Nie byłam na żadnych zajęciach, na żadnym mityngu, nigdzie. Byłam tylko raz w serwisie i spotkałam się z rodziną, a poza tym chodzę tylko do niej i śpię.

– Czekaj – powiedziała, nagle wstając. – Nie pozwoliła ci chodzić na zajęcia? – Przytaknęłam. – Ani na mityngi?

Pokiwałam głową. Widziałam, jak na jej twarzy odmalowuje się gniew i zdziwienie. Zastanawiałam się, o co może chodzić.

– Mogę cię tu na chwilę zostawić samą, możesz mi obiecać, że nie uciekniesz? – zapytała.

– Nie, nie mogę ci tego obiecać. Nie chcę tu być – odparłam, wstając. Chciałam się naćpać, a skoro już raz powzięłam takie postanowienie, na wszystko inne było za późno.

– Mogłabyś tu robić tyle rzeczy, a nawet jeszcze nie zaczęłaś. Ta suka nie powinna cię zmuszać do rezygnacji z zajęć, zaraz tam do niej pójdę i połamię jej nogi, żeby nie mogła lecieć do tej swojej Gwatemali.

– Japonii – poprawiłam ją ze śmiechem.

– Wszystko jedno. Do Japonii. Daj mi jeszcze jeden dzień, proszę. Wiesz co, możemy sobie przenieść materace do biura i urządzić tam nocowankę. Nie będziemy spać, tylko jeść popcorn i nie będę cię oceniać, obiecuję. Opowiem ci, jak kiedyś pozwoliłam bezdomnemu złapać się za cycki za kreskę koksu. Nie odchodź – poprosiła.

Uśmiałam się. To też było coś nowego. Zazwyczaj kiedy miałam doła, wszystko toczyło się jak lawina. Nie dało się tego zatrzymać, aż wkoło zostały tylko same zgliszcza. Ale humor Stephanie działał cuda.

Uśmiechnęła się i szturchnęła mnie w bok.

– Widzisz, już ci się poprawił humor. Zostań tutaj, jak długo uważasz, zapal papierosa, rób co chcesz. Ja pójdę pogadać z doktor Głupolką i rozbiję nam obóz, dobrze?

Wzięłam głęboki oddech. Nocowanka była fajniejsza niż pójście do więzienia, dobrze było mieć kogoś po swojej stronie. Postanowiłam poczekać jeszcze jeden dzień, żeby zobaczyć, jak to się wszystko potoczy, a jeśli rano nadal będę chciała uciec, zrobię to.

Nieśmiało się uśmiechnęłam i pokiwałam głową.

– Super, świetnie! To widzimy się w środku – powiedziała na odchodnym Stephanie.

Zaciągając się papierosem, patrzyłam na księżyc. Tęskniłam za mamą. Byłam pewna, że teraz odstawia w chmurach dziki taniec radości, ponieważ postanowiłam dać ośrodkowi ostatnią szansę. W moim umyśle kłębiło się tyle różnych emocji, że nie umiałabym ich nawet nazwać. Chciałam umrzeć, ale jednocześnie chciałam żyć. Chciałam być czysta, ale jednocześnie chciałam się naćpać. Chciałam być normalna, ale nie miałam siły nawet spróbować. Byłam zepsuta, koniecznie należało mnie naprawić.

Tych kilka dni, które spędziłam w ośrodku odwykowym, było dziwnych i nietypowych, a mimo to wiedziałam, że to najlepsze miejsce, do jakiego mogłam trafić. Jeśli miałam mieć szansę na odmianę swojego życia, powinnam tu zostać tak długo, aż usłyszę coś naprawdę sensownego.

Gdybym jednak wiedziała, jaki dziwny obrót przybiorą sprawy od tamtego wieczora...

Pewnie wypaliłabym kilka papierosów więcej.

===LxciECQWZVZjWmpfaQM1AjNXYVRhUTNSYlQ3VTNXMwU1DToKbFg=

39

Dziewczyny, odjazd za pięć minut. Jeśli zaraz nie wsiądziecie, odjadę bez was – zażartowałam, wychodząc.

Od wieczora, kiedy prawie uciekłam, minęły dwa miesiące. W tym czasie wiele się wydarzyło. Gdyby Stephanie nie poszła wtedy za mną, mogłabym już nie żyć.

Nazajutrz po tym, jak chciałam uciec, Stephanie powierzyła mi zadanie dowożenia dziewczyn na poranny mityng w ramach programu dwunastu kroków. Wszyscy uznali, że zbzikowała, przecież dopiero co wyszłam z więzienia i dopiero zaczynałam odwyk, ale w tym szaleństwie była metoda.

Wiedziała o mnie coś, czego ja sama o sobie nie wiedziałam. Uznała, że powierzenie mi tak dużej odpowiedzialności odbuduje moje poczucie własnej wartości, świadomość, że można na mnie polegać i szacunek do samej siebie. Nie sądziłam, że po tym, co nawywijałam, ktokolwiek kiedykolwiek w czymkolwiek będzie mi w stanie zaufać, więc wożenie jedenastu ćpunek busem na mityngi to było coś. Dzięki temu czułam się dobrze, czułam się potrzebna, a tego mi właśnie od dawna brakowało.

– Uwaga, napastnik jest uzbrojony! – krzyknęła Rhonda, przepychając się bez kolejki i wskakując na fotel obok mnie. – Hejka – przywitała się, zatrzaskując drzwi i od razu sięgając do włącznika radia. Rhonda była olśniewającą boginią z Jamajki o pięknej duszy, jedną z moich przyjaciółek. Włączyła jakiś rap i zerknęła na mnie kątem oka z przekornym uśmieszkiem.

– Rhonda! Felicity mówiła, żeby nie puszczać rapu. Czy mogłabyś przynajmniej zaczekać z łamaniem zasad aż odjedziemy kawałek od ośrodka? – zapytałam ze śmiechem.

Wożenie dziewczyn wiązało się z dodatkowymi obowiązkami, musiałam niestety im czasami matkować. Ja prowadziłam, więc po opuszczeniu ośrodka teoretycznie byłam za nie odpowiedzialna. To dziwne, bo sama przecież byłam jedną z nich.

– Eee, nie umiesz się dobrze bawić – skonstatowała, przełączając na chrześcijańską stację.

– Wszystkie obecne? – spytałam, wrzucając wsteczny bieg. Większość dziewczyn drzemała, więc ich milczenie wzięłam za dobrą monetę. Powoli opuściłyśmy podjazd, a kiedy tylko skręciłyśmy w główną drogę, Rhonda włączyła na cały regulator Ludacrisa i wyczyniała na przednim siedzeniu dzikie harce.

– Witam panie! – przywitał się nami Bill, prowadzący mityngi, kiedy niespiesznie weszłyśmy do pomieszczenia i zajęłyśmy swoje miejsca. Uśmiechnęłam się, widząc same znajome twarze i poczułam wdzięczność. Zbieraliśmy się tutaj codziennie o wpół do ósmej rano. Te same przyjazne twarze, ta sama letnia kawa i ta sama współdzielona nadzieja, zanim jeszcze wzejdzie słońce.

Rutyna była bardzo miłą odmianą po latach życia spontanicznie, kompulsywnie i ryzykownie. Kilka osób, które chodziły na mityngi od dłuższego czasu, uważało, że „latam na różowej chmurce”, czyli odczuwam euforię właściwą osobom rozpoczynającym terapię.

Ale wiedziałam, że chodzi o coś więcej.

Wiedziałam, że po raz pierwszy od dawna czynię postępy, i bardzo dobrze się z tym czułam.

– Nazywam się Steve, jestem uzależniony – zaczął Steve, podniósłszy najpierw rękę. Miał jakieś siedemdziesiąt lat i zawsze zabierał głos jako pierwszy, jakby każdego ranka przygotowywał dla nas piękne wystąpienie. Dzięki jego słowom zaczynałam widzieć wszystko z zupełnie innej perspektywy.

– Patrzę na te młode dziewczęta – zaczął, wskazując na nas – i bardzo im zazdroszczę. Mam siedemdziesiąt jeden lat, a czysty jestem dopiero od pięciu. Brałem przez pięćdziesiąt lat. Przegapiłem tak wiele, właściwie wszystko. – Załamał mu się głos, było słychać, że targają nim emocje. – Straciłem żonę, kiedy wreszcie zmęczyła się życiem ze mną. Moje dzieci są już dorosłe, nie rozmawiałem z nimi od ponad dwudziestu lat. Mam nawet wnuki, których nie poznałem. – Spuścił wzrok. Zapanowała cisza jak makiem zasiał. Kiedy podniósł oczy, spojrzał prosto na mnie, mówiąc, patrzył mi w oczy. – Mówię wam, dałbym wszystko, żeby cofnąć się w czasie i przyjść tutaj, gdy byłem w waszym wieku. Wtedy miałbym co wspominać i z czego być dumnym. Wy jesteście na tyle młode, że możecie jeszcze zrobić wszystko jak należy, ułożyć sobie życie i coś w nim zdziałać. Nie idźcie w moje ślady. Weźcie sprawy w swoje ręce, żebyście w moim wieku nie spojrzały wstecz na swoje życie i nie pomyślały: „Cholera, zmarnowałam tyle lat...”

Poczułam się tak, jakby uderzył we mnie piorun. Kiedy dotarło do mnie, co powiedział, oczy zaszły mi łzami. Wyobraziłam sobie, co by było, gdybym czekała z odwykiem do starości, o ile w ogóle dane by mi było tak długo pożyć. Wyobraziłam sobie, że moje dzieci są dorosłe i nie mamy ze sobą kontaktu. Samotność, poczucie winy... i to przez co? Przez te parę chwil na haju?

Żadne słowa nigdy nie przemówiły do mnie tak mocno i nie dotarły tak głęboko, jak to, co powiedział Steve.

Słyszałam, że po nim zabierali głos inni uczestnicy mityngu, ale w mojej głowie cały czas rozbrzmiewały słowa Steve’a.

To było to. To była ta chwila.

Słowa Steve’a zmieniły w tamtej chwili moje życie. Wszechświat obmyślił plan, w ramach którego nasze ścieżki się skrzyżowały, żebyśmy tamtego dnia znaleźli się razem w tym samym pomieszczeniu. Niezależnie od tego, jaka siła wyższa zadziałała, musiałam usłyszeć właśnie to, co powiedział ten mężczyzna.

Kiedy wróciłyśmy po mityngu do ośrodka, spojrzałam na zegarek i uświadomiłam sobie, że mamy kwadrans, a potem musimy iść do serwisu komputerowego. Z początku dziwiłam się, po co pacjenci ośrodka odwykowego naprawiają komputery i nimi handlują, lecz z czasem zrozumiałam, że zarabiają na jego rzecz całkiem spore kwoty, a więc nie jest to pozbawione sensu.

– Tiff, pamiętasz, że o jedenastej masz spotkanie z Kelly? – zapytała April, opiekunka serwisu.

– O kurczę, na śmierć zapomniałam. Dzięki Bogu, że mi o tym przypomniałaś.

– No, wiem, jaka z ciebie zapominalska – powiedziała ze śmiechem.

– April, a mogłabym wyjść do domu kilka minut wcześniej? Muszę do ubikacji – wyszeptałam.

– Znaczy musisz zrobić kupę?! – krzyknęła przez ramię jak najgłośniej się dało.

– Cha, cha, ale z ciebie zgrywuska – powiedziałam, kręcąc głową.

– Jasne, idź. I tak nie ma tutaj z ciebie większego pożytku – zażartowała.

Zmięłam kartkę w kulkę i rzuciłam w nią, zanim zamknęła za sobą drzwi.

Idąc do domu byłam zatopiona w myślach. Miałam dzisiaj spotkanie z Kelly, terapeutką, która zastąpiła doktor Peters.

Zanim zdążyłam wyjść na ulicę, minął mnie radiowóz.

Poczułam się tak, jakby czas zwolnił, a świat poruszał się w zwolnionym tempie. Patrzyłam, jak jedzie, obawiając się, czy to aby nie Eliot. Ulżyło mi, kiedy za kierownicą dostrzegłam kobietę, ale serce podeszło mi do gardła, bo uświadomiłam sobie... że ją znam.

Przypomniałam sobie, w jakich okolicznościach ostatni raz spotkałam Sharlę, tę funkcjonariuszkę z radiowozu, i natychmiast ogarnął mnie wstyd i smutek.

– Jak wyglądam? – spytałam, przesuwając okulary pilotki w górę, ku nasadzie nosa.

– Jak głuptak – odparł Eliot, pochylając się i całując mnie w czoło.

– Hej – udawałam, że się gniewam. – Dzisiaj jest ważny dzień, muszę się wczuć w rolę. – Widziałam, że Eliot naprawdę się martwi. Odkładał to na później, odkąd zaczęliśmy się ze sobą spotykać.

– Gotowy? – zapytałam z uśmiechem.

– Skarbie, mam nadzieję, że traktujesz to poważnie. To bardzo ważna sprawa. Wydaje mi się, że uważasz to za zabawę – oznajmił.

– Nie. Wiem, że to nie zabawa. Traktuję to śmiertelnie poważnie. Poza tym na okrągło oglądam seriale kryminalne. Wiem, co robię – wyjaśniłam, związując włosy w kucyk.

– Zamknij się i wsiadaj do wozu – powiedział ze śmiechem, zamykając drzwi domu.

– Muszę ci zadać bardzo ważne pytanie – powiedziałam, zajmując miejsce pasażera w radiowozie.

– Słucham?

– Czy w razie czego mogę kogoś porazić paralizatorem?

Eliot z trudem powstrzymał śmiech, pokręcił głową i wcisnął guzik na radiotelefonie.

Kobieta w centrali odćwierknęła i powiedziała coś, czego nie zrozumiałam. Eliot popatrzył na mnie, trzymając palec na ustach, żeby mnie uciszyć, zanim wcisnął guzik, żeby jej odpowiedzieć.

– Dwieście dwadzieścia jeden, status: na służbie. – Wrzucił wsteczny bieg i powoli wyjechał z podjazdu.

– Uwaga, nadjeżdżamy! – krzyknęłam uderzając w dach. – Złapmy jakichś przestępców!

Od dłuższego czasu błagałam Eliota, żeby mnie zabrał ze sobą na patrol, ale zawsze twardo odmawiał. Mówił, że to zbyt niebezpieczne, a gdyby coś poszło nie tak i coś by mi się stało, nigdy by sobie tego nie wybaczył. Pewnego wieczoru, kiedy razem się upiliśmy, wreszcie udało mi się go przekonać. Mimo licznych prób wykręcenia się z jego strony, twardo stałam na stanowisku, że to była uroczysta obietnica, więc nie można jej cofnąć.

Jeździliśmy już trzy godziny, ale nic się nie wydarzyło. Miałam nadzieję, że do tego czasu zatrzymamy już ze trzy prostytutki i udaremnimy ze dwa napady na bank. Niestety, mieliśmy tylko jedno wezwanie od starszej pani, którą podrapał kot sąsiadki, więc chciała wytoczyć przeciwko niej powództwo.

Twierdziła, że sąsiadka „nasłała” na nią kota celowo, bo kiedyś oblała go wodą ze szlaucha, kiedy wszedł do jej ogródka. Eliot uznał, że nie da się tego udowodnić i wezwał do niej na wszelki wypadek pogotowie.

– Muszę wstąpić na komisariat, żeby zanieść zawiadomienie o obecności pasażera na patrolu. Zaczekasz w aucie czy wejdziesz ze mną? – zapytał, gdy podjeżdżaliśmy na parking.

– Chciałabym wejść. Nigdy nie byłam na komisariacie, brzmi ciekawie – odparłam, wysiadając.

Kiedy weszliśmy do holu, od razu zaczęłam szukać wzrokiem toalety.

– Cześć, Sharla! To moja dziewczyna, Tiffany – przedstawił mnie Eliot siedzącej na recepcji ładnej blondynce.

– Cześć, Tiffany! Miło cię wreszcie poznać, Eliot dużo mi o tobie opowiadał. – Wstała, żeby uścisnąć mi dłoń. Jej uśmiech ukazał rząd idealnych zębów.

Podjęłam decyzję, że Eliot nie może się dłużej przyjaźnić z tą kobietą. Była na to o wiele za ładna.

– Cześć. Mnie również jest bardzo miło. Mam nadzieję, że były to same dobre rzeczy – powiedziałam ze śmiechem. Oczywiście, że dobre, w końcu nie zdawał sobie sprawy, że tak naprawdę jestem narkomanką psychopatką... w każdym razie jeszcze nie. – Kochanie, muszę na stronę. Gdzie tu jest toaleta? – spytałam, rozglądając się.

– Tam, za plakatem „Twarze metamfetaminy” – odparł Eliot, wskazując mi kierunek. Przeprosiłam ich i poszłam korytarzem, zatrzymując się na chwilę przy plakacie.

Popatrzyłam na małe, kwadratowe zdjęcia osób uzależnionych „przed i po”, bardzo im współczułam. Kiedyś wyglądali normalnie, byli zwykłymi ludźmi. W ich życiu wydarzyło się coś strasznego pomiędzy pierwszym a drugim zdjęciem, na którym byli nie do poznania, mieli zapadnięte oczy i pełno blizn.

„Dzięki Bogu nie wpadłam w aż takie bagno” – pomyślałam, wchodząc do ubikacji.

Szybko wskoczyłam do kabiny. Spędziłam z Eliotem w radiowozie kilka ładnych godzin, więc zaczęłam już odczuwać ból i nudności. Zamknęłam kabinę na zamek i usiadłam okrakiem na muszli klozetowej, twarzą do ściany. Rękawem koszuli przetarłam wierzch rezerwuaru, żeby nie kłaść swoich przyrządów na brudnym.

Łyżeczkę położyłam powoli, uważając, żeby nie brzęknęła o powłokę ceramiczną. Szybko pokruszyłam pigułkę, wsypałam proszek na łyżeczkę, dodałam kilka kropel wody z umywalki i wymieszałam. Wciągnęłam roztwór do strzykawki. Nie mogłam powstrzymać śmiechu.

„Jestem pierwszą osobą na świecie, która daje w żyłę w toalecie dla personelu na komisariacie policji” – pomyślałam, zaciskając pasek na ramieniu. Moje życie stało się o wiele prostsze, od kiedy Javier nauczył mnie i Kaylę robić sobie zastrzyki. Od tego czasu nosiłam bluzki z długimi rękawami, nawet latem, a ślady wkłuć ukrywałam przed Eliotem smarując je fluidem. Uważałam, żeby robić jak najmniejsze wkłucia. Nie wiem dlaczego, ale Eliot nigdy niczego nie zauważył. Nie wiedziałam jeszcze, co powiem Mitchowi, kiedy zorientuje się, że większość pigułek zużyłam na własne potrzeby i że nie mam dla niego całej kwoty, ale tym postanowiłam się na razie nie martwić. Teraz musiałam się pospieszyć, bo czekał na mnie chłopak.

Wbiłam końcówkę igły pod skórę. Poczułam, że wchodzi w żyłę, więc wyciągnęłam odrobinę tłok, żeby się o tym upewnić. Krew z żyły zatańczyła w strzykawce, a ja natychmiast wtłoczyłam narkotyk do krwiobiegu.

Kiedy strzykawka była pusta, wyciągnęłam igłę, zatkałam ją i zdjęłam pasek z ramienia.

Przez chwilę pozostałam bez ruchu, kiedy wstrzyknięty roztwór rozchodził się po moim ciele, masując każdą jego komórkę i odprężając mnie do błogości. To było najwspanialsze uczucie, jakie kiedykolwiek zaznałam, ale trwało tylko jakieś piętnaście sekund.

Kiedy się tylko skończyło, pragnęłam poczuć je od nowa. Żyłam dla tych piętnastu sekund. Czułam się wtedy tak, jakby moje ciało ogarnęła fala, która odpływając zabiera ze sobą do morza wszystkie moje zmartwienia i lęki. Narkotyk działał cuda, od razu czułam się lepiej, normalnie, nic mnie nie bolało i miałam siłę stawić czoło całemu światu.

Zanim wyszłam z toalety, przyjrzałam się swojemu odbiciu w lustrze. Nie rozpoznałam osoby, która na mnie patrzyła. Moje całe życie było kłamstwem, każde słowo, które wypowiadałam, było kłamstwem. Byłam mistrzynią oszustwa.

Od lat nosiłam maskę, a mężczyzna, który czekał na mnie za drzwiami, nie miał zielonego pojęcia, że zakochał się w złodziejce, kłamczusze i narkomance. Nienawidziłam siebie i tego, kim się stałam. Pragnęłam przestać brać, ale myśl o zespole odstawiennym była przerażająca. Wolałabym umrzeć, niż odczuwać tak silny ból.

– Gotowa jechać? – zapytał Eliot, kiedy wróciłam do holu. – Dostałem wezwanie, jakiś ćpun przedawkował na parkingu Walmartu.

– Jezu, kiedy ci ludzie wreszcie przejrzą na oczy? – spytałam, kręcąc głową i machając do Sharli na pożegnanie.

===LxciECQWZVZjWmpfaQM1AjNXYVRhUTNSYlQ3VTNXMwU1DToKbFg=

40

Jadąc do wezwania, zastanawiałam się, że to ironia losu – jadę do przedawkowania, mając we krwi świeżą działkę narkotyków.

Tamten człowiek zrobił dokładnie to samo, co ja pięć minut temu, z tym, że w jego życiu była to ostatnia rzecz, jaką przyszło mu zrobić. Patrzyłam przez okno i zastanawiałam się, o czym myślał. Może planował zakupy w Walmarcie, ale najpierw musiał dać w żyłę, żeby zimne powietrze, które uderza klientów na samym wejściu, nie wywołało u niego paraliżującego bólu.

Może miał zły dzień i chciał o tym zapomnieć albo miał właśnie bardzo udany dzień i chciał to w ten sposób uczcić.

Bez względu na przyczynę, na pewno nie wiedział, że już nigdy więcej nie wysiądzie z samochodu. Że fotel kierowcy będzie tym miejscem, w którym wyda ostatnie tchnienie. Kiedy ten człowiek dzisiaj rano się ubierał, nie miał pojęcia, że będą to jego ostatnie ubrania.

„Jezu, muszę przestać o tym rozmyślać, to mi całkiem rujnuje frajdę z przejażdżki radiowozem” – pomyślałam.

Kiedy dotarliśmy na miejsce, zauważyłam, że samochód denata był opasany żółtą taśmą. Moja mama owijała taką samą taśmą front domu na Halloween, dziwnie było widzieć ją w użyciu w prawdziwej życiowej sytuacji.

– Poczekaj tu na mnie, skarbie, pójdę zobaczyć, co się stało – poprosił Eliot, odpinając pas.

– Nie ma mowy, całe życie na to czekałam. Mogę z tobą iść? Nie będę zaglądać do auta, chciałabym tylko zobaczyć, jak takie zgłoszenia są załatwiane w realu. – Zrobiłam minę proszącego szczeniaczka, desperacko próbując go przekonać. Na swój dziwny, chory sposób myślałam, że widok martwego człowieka może mi pomóc odstawić narkotyki. Może gdy spojrzę na prawdziwe konsekwencje ćpania, wystraszę się na tyle, że będę mogła to rzucić?

– Niestety nie możesz. Procedura wyraźnie mówi, że jeśli funkcjonariusz zabiera ze sobą pasażera, to jeśli ten pasażer nie jest słuchaczem akademii policyjnej, nie może być obecny na miejscu zdarzenia, jeśli znajduje się tam martwy człowiek. Chodzi o poszanowanie prywatności. Załatwię to najszybciej, jak się da – tłumaczył Eliot, po czym zatrzasnął za sobą drzwi radiowozu i poprawił pas.

Patrzyłam przez przednią szybę, jak zbliża się do miejsca zdarzenia. Myślałam o tym człowieku z samochodu. Pewnie był uzależniony od heroiny. Słyszałam same straszne rzeczy o heroinie, ludzie z mojego miasta padali przez nią jak muchy. Od kiedy zaczęłam dawać w żyłę, Kayla i Javier wielokrotnie namawiali mnie, żebym spróbowała heroiny, ale zawsze odmawiałam.

Bałam się, że mi się to za bardzo spodoba. Z jakiegoś powodu czułam się lepiej, wiedząc, że to, co biorę, jest najzupełniej legalne. Pigułki to nie to samo, co sprzedawane pokątnie na ulicach narkotyki, w końcu przepisują je lekarze. W swoim mniemaniu znajdowałam się wyżej w hierarchii moralnej niż ci, którzy biorą najgorsze świństwo.

Obserwowałam, jak ratownicy medyczni i funkcjonariusze policji metodycznie wypełniają swoje obowiązki. Ktoś robił zdjęcia, ktoś inny rozkładał nosze, a pozostali stali wokoło z rękami za pasem, rozmawiając. Widziałam, że Eliot pokazuje na samochód i mówi coś do drugiego policjanta, na co obaj wybuchnęli śmiechem. Aż zmrużyłam oczy, żeby się upewnić, czy dobrze widzę. Jak mogli się w takiej chwili śmiać?

Eliot wrócił do radiowozu i pochylił się do okna od strony kierowcy z uśmiechem na ustach.

– Co cię tak śmieszy? – spytałam, nie rozumiejąc, jak mogą się śmiać w tak tragicznych okolicznościach.

– To trochę śmieszne, a trochę nie. Kiedy zajrzałem do auta tego kolesia – przerwał, żeby się znowu zaśmiać – zobaczyłem, że ma na sobie koszulkę z napisem SHIT HAPPENS.

Próbowałam z całych sił wydusić z siebie uśmiech, ale nie byłam w stanie ukryć smutku. Tylko popapraniec mógł się śmiać z czegoś takiego. Tamten człowiek był czyimś synem, przyjacielem... Najwyraźniej był pogubiony i samotny. To było tragiczne, a ci kolesie robili sobie z tego jaja.

„Oni wracają do domu, do swoich rodzin, a on pojedzie do kostnicy” – pomyślałam. Oczywiście sam był sobie winien, ale był człowiekiem. Osobą godną szacunku. Nagle zaczęłam czuć do mojego chłopaka niechęć.

– Chłopaki nie potrzebują mojej pomocy, dadzą sobie radę sami. Pożegnam się z sierżantem i zaraz wracam – powiedział, klepnął drzwi samochodu i odszedł.

W torebce zawibrował mi telefon. Aż podskoczyłam z nerwów, a gdy zobaczyłam, że dostałam SMS od Mitcha, serce zaczęło mi walić jak młotem.

„Gdzie moja kasa?” – napisał.

Schowałam telefon do torebki, kiedy Eliot otworzył drzwi radiowozu.

Patrzyłam przez okno, ponieważ obawiałam się, że kiedy na niego spojrzę, nie wytrzymam.

– Wszystko w porządku? – zapytał, zapalając silnik. Wzięłam głęboki oddech, starając się uspokoić myśli.

– Nie, niezupełnie. Szczerze mówiąc, wkurza mnie, że tam leży martwy człowiek, a wy pokazujecie go palcami i śmiejecie się z niego jak hieny. To obrzydliwe. – Spojrzałam na Eliota z pogardą. Nie mógł powiedzieć niczego, co stanowiłoby dla niego jakiekolwiek usprawiedliwienie.

– Skarbie, jestem w stanie zrozumieć, jak to musiało wyglądać z twojej strony. Ale musisz odłożyć swój gniew na bok i posłuchać, co mam ci do powiedzenia. – Zgasił silnik i odwrócił się do mnie. – W zeszłym tygodniu miałem wezwanie do domu rodziców, którzy zostawili swoje dziecko w samochodzie. Całkiem o nim zapomnieli. Widziałem jego ciało pokryte kropelkami potu. Siedziałem na ganku z jego matką, która krzyczała, że chce umrzeć. W zeszłym miesiącu byłem na miejscu zdarzenia, gdzie dziewczyna odstrzeliła sobie głowę w wannie. Widziałem to bardzo dokładnie. Na każdej zmianie mam co najmniej dwa przypadki przedawkowania, a w tym miesiącu widziałem i wąchałem więcej trupów, niż normalny człowiek przez całe życie. Chwytam się różnych sposobów, żeby rozładować napięcie, bo dzięki temu te sytuacje nie wydają się aż tak realne. Czasem pomaga mi humor. Wiem, że to porąbane, ale na co dzień widuję takie okropieństwa, że bez tego prędzej czy później skończyłbym w wariatkowie.

Zastanowiłam się nad tym, co powiedział. Nie było to pozbawione racji. Jak bym zareagowała, gdybym sama musiała codziennie patrzeć na kawałki mózgu i fragmenty kości? Pewnie bym zbzikowała.

– To ciężka praca, kochanie, bez ściemy – ciągnął Eliot – a jeśli mi nie wierzysz, możesz iść ze mną do drzwi na naszym kolejnym przystanku – powiedział, ponownie zapalając silnik. W mojej torebce znowu zawibrował telefon. Wiedziałam, że to Mitch. Chciał ode mnie pieniędzy, których nie miałam, więc zignorowałam wiadomość.

– Podejść do drzwi na kolejnym przystanku? Jak to? – spytałam zdziwiona.

– No tak, musimy powiadomić rodzinę tego całego Javiera, że przedawkował.

– Javiera? – Serce zabiło mi mocniej, kiedy odwróciłam głowę do Eliota, a on spojrzał na mnie, jakby coś nagle skojarzył.

– Słuchaj, on miał na głowie czapkę Barron’s Roadhouse. Nie pracowała tam przypadkiem kiedyś Kayla? – spytał, spoglądając z powrotem na drogę.

===LxciECQWZVZjWmpfaQM1AjNXYVRhUTNSYlQ3VTNXMwU1DToKbFg=

41

Zdałam sobie sprawę, że stoję w tym samym miejscu, odkąd minął mnie radiowóz Sharli. Byłam obecna jedynie ciałem, bo duchem wróciłam do tamtego strasznego wieczoru, kiedy dowiedziałam się o śmierci Javiera.

Był moim pierwszym znajomym, który zmarł z powodu uzależnienia. Słyszało się niekiedy o śmierci z przedawkowania, ale nigdy nie byłam świadkiem czegoś takiego.

Pamiętam pogrzeb Javiera. Patrzyłam, jak ojciec podtrzymuje matkę, ponieważ od płaczu aż uginały jej się kolana.

W całym kościele było słychać łkanie, kiedy na ekranie wyświetlano zdjęcia zmarłego.

Na pierwszych był małym chłopcem. Patrzyłam, jak szczerbaty niewinny chłopczyk uśmiecha się, stojąc z mamą przy choince. Miał w oczach światło, które kiedy go poznałam, zdążyło się już wypalić.

Na zdjęciach był radosny, pełen życia i nadziei.

Ten brzdąc ze zdjęć, w sportowym stroju, z kijem bejsbolowym opartym na ramieniu, nie miał pojęcia, że zostało mu jeszcze tylko piętnaście lat życia.

Matka urodziła go dwadzieścia cztery lata temu, a teraz... umarł. Zostało po nim jedynie ciało leżące w trumnie, w kościele, wśród setki złamanych serc.

– Idziesz? – zapytał ktoś, ściągając mnie na ziemię.

– Tak... ja... przepraszam, idę – odparłam, kierując się do gabinetu Kelly.

Kelly była moją terapeutką od kilku miesięcy. Bardzo się do siebie zbliżyłyśmy. Była całkowitym przeciwieństwem doktor Peters.

Okazało się, że doktor Peters nie zwolniono przeze mnie, o dziwo, nie miałam z tym nic wspólnego. Wypisywała Claire recepty w zamian za połowę jej renty. Podczas badań na obecność narkotyków test Claire dał wynik pozytywny, więc wyrzucono ją z ośrodka. Później słyszałam, że mieszka w motelu z jakimś starszym facetem.

– Co się z tobą działo? – spytała Kelly, zamykając za mną drzwi.

– Nic takiego, po prostu zobaczyłam znajomą i zatopiłam się we wspomnieniach.

– Czy chciałabyś o tym porozmawiać?

– Nie, nie trzeba – odparłam z uśmiechem.

– Okej. Jak ci mija tydzień? – zapytała, kładąc nogi w trampkach na biurku.

– Dobrze, a nawet bardzo dobrze. Przeszukiwałam rzeczy nowo przybyłych dziewczyn. Felicity mówi, że jestem lepsza niż pies policyjny. W tym tygodniu znalazłam więcej ukrytych narkotyków, niż wszyscy łącznie odkąd otwarto ten ośrodek – wyznałam z dumą.

– Wow. Właściwa osoba na właściwym miejscu, pewnie znasz wszystkie najlepsze kryjówki – powiedziała ze śmiechem.

– Dokładnie tak.

– Ale pamiętaj, że musisz uważać – ostrzegła mnie.

– Wiem.

– Wiem, że wiesz, Tiff, ale uzależnienie to podstępna bestia. Po prostu uważaj, żeby nie znajdować się w niebezpiecznych sytuacjach.

– Oczywiście, będę pamiętać, dzięki. Poza tym nie robię tego sama i to pomaga – wyjaśniłam.

– Świetnie, to koniec wykładów na dziś. A, jeszcze jedno. Kiedy byłaś na mityngu, wpadł do nas twój kurator sądowy. Chce się z tobą spotkać jutro podczas porannego mityngu – oznajmiła.

– Co? Czemu? Mówił, o co chodzi? – spytałam, panikując. To niedobrze, kiedy kurator sądowy prosi o dodatkowe spotkanie.

– Mówił coś o rodzinie twojego byłego chłopaka, ale nie wdawał się w szczegóły. Na pewno nic złego się nie dzieje, inaczej by nas o tym poinformował, a ja powiedziałabym tobie – mrugnęła.

Jej wsparcie uspokoiło moje nerwy, ale chciałam się jak najszybciej dowiedzieć, o co chodzi. Na razie jednak postanowiłam pomartwić się tym później i jak najlepiej wykorzystać tę sesję.

– Dobrze, popatrzmy – powiedziała Kelly, wyciągając i otwierając moją teczkę. – Tydzień temu tuż przed końcem sesji zaczęłyśmy rozmawiać o Mitchu, broni i jak się z tym czułaś. Czy chciałabyś zacząć w tym miejscu, w którym wtedy skończyłyśmy?

– Tak. Wtedy było najbliżej do tego, żeby wszystko się wydało, w ciągu całych dwóch lat związku z Eliotem. To był dla mnie decydujący moment.

– Dobrze. Więc jeśli dobrze pamiętam, ktoś zapukał do drzwi, tak? – spytała.

– Tak.

– Graliście wtedy z Eliotem w grę video?

– Mhm.

– Dobrze, to od tego zacznijmy. Interesuje mnie, jak ci się udało utrzymać tę, powiedzmy, podwójną osobowość w obecności Mitcha i Eliota jednocześnie.

Spojrzałam na zegar. Zostały jeszcze tylko trzydzieści cztery minuty. Sesje z terapeutką zawsze wydawały mi się za krótkie.

Eliot i ja graliśmy wtedy od jakiejś godziny w gry video, gdy usłyszeliśmy pukanie do drzwi.

Eliot zapauzował grę i ściągnął słuchawki, żeby lepiej słyszeć.

– Czy ktoś dzwonił? – zapytał zdziwiony.

Zanim zdążyłam odpowiedzieć, wstał z kanapy i popędził do sypialni, czyli w przeciwnym kierunku niż drzwi wejściowe. Wiedziałam, co robi – poszedł po broń, której używał poza godzinami służby.

– Uważaj – wyszeptałam nerwowo, chowając się w kącie pokoju. Patrzyłam, jak wygląda przez wizjer, trzymając broń przy prawym boku.

– Kto tam? – zapytał, zniżając głos, żeby brzmiał bardziej po męsku.

– Cześć, jestem Mitch, kolega Tiffany. Jest może w domu?

Zmroziło mnie, kiedy Eliot odwrócił się do mnie ze zdziwieniem. Zrobiłam wielkie oczy i zaczęłam szybko kręcić głową udając, że nie wiem, o co chodzi.

– Kto taki? – dopytał Eliot.

– Jestem Mitch, stary znajomy Tiffany. Od jakiegoś czasu próbuję się z nią skontaktować. Jest w domu?

– Człowieku, jest północ. Stało się coś? – zapytał Eliot, a do mnie powiedział bezgłośnie: „Czego on chce?”.

– No cóż – odparł Mitch spokojnym, rzeczowym głosem – w sumie można by tak powiedzieć. Tiffany ma coś, co należy do mnie, i chciałbym to odzyskać.

Serce zabiło mi mocniej i zaczęłam trząść się ze strachu. To był koniec. Owszem, umiałam wyjść obronną ręką z każdej sytuacji, ale tym razem mi się ta sztuka nie uda. Szczerze mówiąc, nie wiedziałam, kogo się bardziej obawiam – popapranego dilera za drzwiami, czy mojego chłopaka z bronią w ręku.

Podbiegłam do drzwi zanim Eliot zdążył odpowiedzieć Mitchowi. Uniosłam dłoń, żeby uspokoić Eliota, i zaczęłam łagodnie przemawiać do Mitcha przez zamknięte drzwi.

– Mitch, miałam wyłączony telefon. Mam twoją starą kronikę klasową, spotkajmy się jutro.

– Kronikę? – zapytał Eliot zdziwiony.

„Cholera jasna” – pomyślałam.

– Acha, już wiem, co próbujesz zrobić. Udajesz, że masz coś mniej cennego i mniej nielegalnego, co należy do mnie, żeby nie wzbudzić podejrzeń u swojego chłopaka policjanta. Świetny pomysł. No dobra, po prostu zadzwonię do ciebie jutro i oddasz mi moją „kronikę”. Jeżeli się nie odezwiesz, przyjdę tu jutro – oznajmił Mitch. To była groźba, ale chciałam tylko, żeby już sobie poszedł.

– Dobrze, jesteśmy umówieni, cześć! – powiedziałam szybko. Minęłam Eliota i poszłam do sypialni.

Padłam na łóżko i zamknęłam oczy. Kiedy byłam dzieckiem, myślałam, że jak mocno zamknę oczy, stanę się niewidzialna. W tamtej chwili bardzo pragnęłam, żeby to była prawda. W końcu co szkodzi spróbować.

– Czy mogłabyś mi wyjaśnić, co się dzieje? – krzyknął Eliot z korytarza. Kurde, nie zadziałało.

– Kochanie, to skomplikowana sprawa – odparłam, próbując ugrać trochę czasu.

– Naprawdę? A, to co innego. Gdyby to się dało łatwo wyjaśnić, chętnie bym posłuchał, ale skoro to takie skomplikowane, to dajmy sobie spokój, pewnie i tak bym nie zrozumiał – powiedział.

Odetchnęłam z ulgą.

– Dzięki. Dużo by mówić, a wolałabym nie wdawać się w...

– Masz pięć sekund, żeby mi to wyjaśnić, albo zabieraj swoje rzeczy i wynocha z mojego domu – warknął.

– A, więc to była ironia...

– Jeden... dwa...

– Dobra, Mitch jest dilerem – powiedziałam szybko. To było idiotyczne posunięcie. Zanim Eliot zdążył coś powiedzieć, tłumaczyłam dalej. – Mitch jest dilerem. Jak wtedy zaćpałam ostatni raz, wzięłam od niego pieniądze i narkotyki.

Patrzyłam, jak twarz Eliota poważnieje, a ręce opadają wzdłuż tułowia. Nadal trzymał pistolet. Część mnie potajemnie marzyła o tym, żeby po prostu skierował go w moją stronę i pociągnął za spust.

– Jestem mu winna kupę forsy. Nie wiem, skąd się dowiedział, gdzie mieszkam, szczerze mówiąc już o tym zapomniałam. Przepraszam, kochanie – wyznałam, a z oczu zaczęły mi płynąć łzy. Wiedziałam, że płacz działa na niego jak kryptonit na Supermana, ale smutek w jego oczach sprawiał, że chciałam umrzeć. Nie zasługiwał na to i widać było, że jest w ciężkim szoku.

– Więc do mojego domu puka w środku nocy diler, bo go okradłaś?

– No, nie, zasadniczo to go nie okradłam. Dał mi narkotyki warte siedem tysięcy dolarów, a ja ich mu... nie oddałam. Tych narkotyków. Nie oddałam mu ich... więc mu ich nie ukradłam – tłumaczyłam.

– Wynoś się.

– Co?

– Wypierdalaj z mojego domu.

– Twojego domu?

– Tak, z mojego domu. Ja go kupiłem. Kupiłem też meble, jedzenie do lodówki, wszystkie talerze, z których jesz, wszystko. Każda jedna rzecz, której dotykasz w tym domu, należy do mnie, więc powtórzę: wynoś się, i to już.

Położył broń na szafce nocnej i wszedł do łazienki, zatrzaskując za sobą drzwi.

Siedziałam przez chwilę w milczeniu, myśląc, że moje życie właśnie rozpadło się na tysiąc kawałków.

Nie miałam dokąd pójść.

Dokąd miałam niby iść?

Była północ.

– Kochanie, proszę cię! – krzyknęłam.

Cisza.

– Eliot, błagam, pozwól mi dzisiaj zostać. Wyprowadzę się jutro. Nie mam dokąd pójść. To było tak dawno temu, tak dobrze mi już szło... Nie wiedziałam.

Drzwi łazienki się otworzyły, Eliot wyszedł. Podszedł do łóżka z miną przegranego, drgał mu podbródek.

– Bardzo cię kocham, Tiffany, kocham cię bardziej niż kogokolwiek innego... Ale bardzo mi to utrudniasz. Kochać ciebie jest strasznie trudno. – Usiadł na skraju łóżka, tyłem do mnie. Ukrył twarz w dłoniach i zapłakał, aż trzęsły mu się ramiona.

Spojrzałam na szafkę nocną, na której leżała broń.

„Powinnam ją wziąć. Powinnam ją wziąć i przyłożyć sobie do głowy. Tak byłoby o wiele łatwiej – dla niego, dla mnie, dla mojej rodziny...” – pomyślałam. Nie byłam stworzona do życia. Życie zupełnie mi nie wychodziło. Wychodziły mi tylko chaos i destrukcja.

Gapiłam się na jego plecy przez całą wieczność. Nie wiedziałam, co powiedzieć, żadne słowa nie pasowały do tej sytuacji.

– Co zamierzasz zrobić? – spytał Eliot, patrząc w podłogę.

– Chyba zadzwonię do taty, jeśli jeszcze nie śpi, bo zwykle wcześnie chodzi spać. Może moja sios...

– Przestań. Nigdzie nie idziesz. Przepraszam. Byłem na ciebie zły. Jestem na ciebie zły. Ale nie wiem, czy ten psychopata nie czeka na ciebie pod domem, więc musisz tu zostać. A co zrobisz z tymi pieniędzmi?

Wzięłam głęboki oddech. Nigdy wcześniej nie byłam mojemu chłopakowi bardziej wdzięczna za dobre serce, niż tamtego wieczora.

– Mam czek na zwrot podatku, dam mu go jutro. Wtedy będę mu winna już tylko dwa tysiące, a pewnie i tak będzie się cieszył, że w ogóle cokolwiek dostał...

– Wiesz co, właściwie to nic już nie mów. Nie chcę nic wiedzieć na ten temat. Jestem zastępcą szeryfa, pamiętasz? Nie chcę nic wiedzieć na temat twoich rozliczeń z dawnymi dilerami. Prześpię się na kanapie. Dobranoc.

Podskoczyłam, kiedy zatrzasnął za sobą drzwi.

Siedziałam bez ruchu, odtwarzając w głowie wszystkie wydarzenia tego wieczoru. Nie mogłam pozwolić, żeby Mitch zjawił się tu następnego dnia. Musiałam rozwiązać ten problem. Potrzebowałam planu działania.

Wstałam z łóżka i poszłam do łazienki. Czułam się okropnie, zarówno fizycznie, jak i psychicznie. Zamknęłam drzwi i wyciągnęłam resztkę pigułek z opakowania po tamponach. Trzymałam je, żeby zwrócić Mitchowi chociaż część pieniędzy, ale pewnie jutro i tak mnie zabije, więc było mi już wszystko jedno.

Kiedy napełniałam strzykawkę, w głowie miałam galopadę myśli. Skąd wezmę na jutro dwa tysiące dolarów? To przecież niemożliwe. Nie zdobędę tej kwoty, więc Mitch pobije mnie na śmierć albo przyjedzie tutaj i powie Eliotowi prawdę... a potem i tak mnie zabije.

Pomyślałam o Eliocie, który leży na kanapie, gapi się w sufit i zastanawia, w co się właściwie wpakował. Powinnam go rzucić. Dla jego dobra. Jego dusza była piękna i czysta, a moja brudna, zła i... pusta. Pewnie w ogóle nie miałam czegoś takiego jak dusza. Ktoś, kto ma duszę, nie narobiłby tyle złego, co ja.

Wtłoczyłam narkotyk do żyły, zamknęłam oczy i wzięłam głęboki oddech. Nagle w mojej głowie zapaliła się żarówka.

„Boże jedyny, już wiem. Czemu nie pomyślałam o tym wcześniej”. Uśmiechnęłam się do siebie, a narkotyk dotarł właśnie do mojego serca i wypełnił całe moje ciało.

Nie będzie łatwo, ale miałam już plan, skąd wezmę na jutro pieniądze dla Mitcha.

===LxciECQWZVZjWmpfaQM1AjNXYVRhUTNSYlQ3VTNXMwU1DToKbFg=

42

Dzień dobry. Ile mogłabym za to dostać?

Trzęsącymi się rękami podałam pracownikowi lombardu srebrny naszyjnik, który dostałam od babci.

Mężczyzna za kontuarem, wysoki nieprzyjemny Latynos, otaksował mnie od góry do dołu i wziął ode mnie naszyjnik. Obejrzał go z bliska mrużąc oczy.

– Mogę ci za niego dać dwadzieścia dolarów – powiedział hardo.

Dostałam ten naszyjnik od babci na dziesiąte urodziny. Miałam go nadal po tylu latach, ponieważ go nigdy nie nosiłam. Bałam się go zgubić, stanowił moją jedyną pamiątkę po babci.

Kiedy usłyszałam wycenę, zamarłam.

– Dwadzieścia dolarów? Przecież jest ze srebra, z prawdziwym diamentem w krzyżyku – objaśniłam.

– Mogę ci dać dwadzieścia dolarów i ani centa więcej.

Patrzyłam na niego z desperacją w oczach. Na czole gromadziły mi się kropelki potu, miałam wszystkie objawy zespołu odstawiennego. Poprzedniego wieczora zużyłam resztę pigułek od Mitcha, więc szybko potrzebowałam się lepiej poczuć, żeby móc zrealizować swój plan.

– Posłuchaj, błagam cię. Nigdy tego wcześniej nie robiłam, ale mam nóż na gardle. Wiem, że ten naszyjnik jest więcej wart, bo sprawdziłam to w internecie – prosiłam.

– Klienci czekają. Chcesz te pieniądze czy nie?

Czułam się paskudnie, ale nie mogłam się pozbyć tej pamiątki za marne dwadzieścia baksów.

– Nie, dziękuję – warknęłam, wyrywając mu naszyjnik z ręki. Kayla mówiła mi ostatnio, że od czasu śmierci Javiera nie wystarcza jej na rachunki, więc zaczęła zastawiać swoje rzeczy, a odkupuje je po wypłacie.

Nie wiedziałam, na jakiej zasadzie działają lombardy. Cieszyłam się, że mogę sprzedać swoje rzeczy za gotówkę, ale dzisiaj się rozczarowałam. Wróciłam do auta i walnęłam pięścią w kierownicę. I co ja mam teraz zrobić?

Przez całą drogę do domu miałam w głowie galopadę myśli. Wymyśliłam tysiąc sposobów na pozyskanie pieniędzy, ale wszystkie po kolei odrzuciłam, bo były zwyczajnie niewykonalne – obrabować dom, sprzedać telewizor albo nawet sprzedać samochód. Zostałoby mi trochę pieniędzy na tabletki, a po nich myślałabym jaśniej i na pewno wymyśliłabym jakąś dobrą historyjkę, dlaczego nagle nie mam samochodu.

Kiedy weszłam do domu, zimne powietrze w środku zaczęło dźgać moją skórę milionem mikroskopijnych ostrzy. Wszystkie włosy na ciele stanęły mi dęba, więc pobiegłam zagrzebać się pod kołdrą.

Bolały mnie wszystkie kości. Patrzyłam, jak wiatrak pod sufitem sypialni kręci kółka nad moją głową. Chciałam wstać i go wyłączyć, bo jego szum przyprawiał mnie o mdłości, ale nie miałam na to siły.

„CHOLERA JASNA!” – krzyknęłam z bezsilności. Jak mam skombinować tyle kasy, jeśli boli mnie nawet mruganie oczami?

W zasadzie, jeżeli nie dałam sobie w żyłę przez cztery godziny, zaczynałam być na mentalnym głodzie i popadałam w obsesję, a jeśli nie dałam sobie w żyłę przez pięć godzin, zaczynałam odczuwać fizyczne objawy zespołu odstawiennego. Od ostatniego zastrzyku minęło czternaście godzin, więc po raz tysięczny zaczęłam myśleć o samobójstwie.

Głos mojej podświadomości był kuszący i nieustępliwy. „Jak możesz tak żyć? Czujesz potworny ból. Nie dasz rady go dłużej znosić. Eliot wróci do domu za trzy godziny, a ty miałaś już grypę trzy razy w tym miesiącu. Kolejny raz go nie nabierzesz. Po prostu to skończ. Tu i teraz”.

Spojrzałam na szafkę nocną, w której Eliot trzymał broń, której używał po służbie. Żeby ta męczarnia się wreszcie skończyła, wystarczyłoby otworzyć szufladę i pociągnąć za spust. Moje nogi tańczyły, ponieważ czułam się tak, jakby w mięśnie łydek wgryzały mi się tysiące mrówek ognistych. Ból nie mijał nawet wtedy, gdy poruszałam nogami czy uciskałam mięśnie. „Mogłabyś to zakończyć w sekundę. Wszystko by minęło”.

Jęcząc podciągnęłam kolana pod brodę, kołysząc się w przód i w tył, żeby zmniejszyć ból. Nie mogłam przed nim uciec, czułam go w całym ciele. Był w środku, stanowił część mnie. Zawsze tam będzie, tylko pigułki trzymają go ode mnie z daleka. Jeśli przestanę go karmić, rozerwie moje ciało na strzępy.

Bez wahania podczołgałam się do szafki nocnej i otworzyłam szufladę. Nie mogłam znieść tych tortur ani sekundy dłużej. Powinnam była sprzedać ten głupi naszyjnik, za dwadzieścia dolarów przynajmniej miałabym pigułkę i czułabym się dobrze, a tak będę się żegnać z życiem.

Kiedy wyjęłam pistolet, dźwięk SMS-a wystraszył mnie tak, że upuściłam broń do pustej szuflady. Z łóżka byłam w stanie dostrzec, od kogo jest ta wiadomość.

Od Lazarusa.

Sięgnęłam po telefon i błyskawicznie odczytałam wiadomość.

„Mam”.

„Pewnie, że masz, skurwysynu. Zawsze masz tabletki, kiedy ja nie mam forsy!” – wysyczałam do ekranu telefonu. Kiedyś, kiedy miałam setki dolarów na zbyciu, Lazarus nie miał nic, natomiast kiedy byłam totalnie spłukana, dostawałam od niego wiadomość, że ma. Machał mi narkotykiem przed nosem właśnie wtedy, kiedy nie mogłam go kupić.

Na myśl, że osiem kilometrów stąd znajduje się cała torba pigułek, aż skręcało mi żołądek. Potrzebowałam tylko jednej. Jedna pigułka i wszystko będzie dobrze. Jedna pigułka i każdy ze strasznych objawów odstawienia, które miałam, momentalnie zniknie. Odejdzie. Potrzebowałam tylko jednej.

„Nie mam kasy. Będę miała wieczorem. Mogę jedną, a oddam Ci później? Proszę” – błagałam.

Nerwowo tupałam stopą czekając na odpowiedź. Zanim przyszła, minęły chyba całe wieki.

„Nie”.

Zaczęłam łkać, oczy zaszły mi łzami, tak że nie widziałam już dobrze jego odpowiedzi. Rzuciłam telefonem w kąt pokoju i krzyczałam, aż zdarłam sobie gardło. Czułam się, jakbym tonęła, a ktoś wyciągnął w moją stronę rękę z maską tlenową, tyle że zabrał ją, zanim zdążyłam po nią sięgnąć.

Nagle jakby coś mną zawładnęło. Nagle przestałam płakać i zszedł ze mnie stres. Coś mnie opętało, straciłam nad sobą kontrolę. Podniosłam z podłogi telefon i odpisałam:

„Zrobię, co będziesz chciał”.

Wcisnęłam „wyślij” i zaczęłam wkładać trampki. Nie byłam już sobą, moje prawdziwe „ja” wydawało się odcięte od ciała, a kontrolę nad nim przejął ktoś inny. Działałam na autopilocie.

Odpisał: „Przyjeżdżaj”.

„Już jadę”.

Kiedy podjechałam, w mieszkaniu było ciemno, widziałam tylko migoczące światło z telewizora.

Zapukałam do drzwi, a w brzuchu poczułam motyle. Nie te związane z zakochaniem, tylko takie, które się czuje, gdy ma się zamiar zrobić coś złego.

– Hej, piękna – powitał mnie Lazarus, otwierając drzwi.

Kręciło mi się w głowie. Chciałam odwrócić się na pięcie i uciec, ale nogi nie chciały ze mną współpracować. Tak niewiele brakowało, żebym pozbyła się bólu, nie mogłam się teraz wycofać.

– Wejdź – zaprosił Lazarus z uśmiechem. Kiedy wchodziłam, serce waliło mi jak młotem. Nie chciałam tam być. Chciałam być w każdym innym miejscu, tylko nie tam.

– Dlaczego zmieniłaś zdanie? – zapytał, stojąc za mną. Chciałam wypalić, że jestem zdesperowana, ale pomyślałam, że taka odpowiedź może mu się nie spodobać.

– Mówiłeś, że zawsze mogę skorzystać, więc pomyślałam, że dzisiaj jest dobry dzień, żeby to zrobić – wyjaśniłam, zmuszając się do uśmiechu.

Ze wszelkich sił, jakie tylko mi zostały, powstrzymywałam się, żeby nie płakać. Kiedy patrzyłam, jak rozpina spodnie, serce rozprysło mi się na tysiąc kawałków.

Było mi smutno z powodu Eliota, tego wspaniałego człowieka, który trzymał moją stronę, wspierał mnie i bezwarunkowo mnie kochał. Ale prawdziwy smutek, który wypływał wprost z mojej duszy, był żałobą po stracie osoby, jaką byłam.

Za małą dziewczynką, która jeździła z siostrą po podwórku na różowym rowerze i ciągle ze wszystkiego się śmiała.

Za dziewczynką, której mama przytrzymywała włosy, kiedy zdmuchiwała świeczki na torcie urodzinowym.

Za dziewczynką, która tańczyła w salonie w piżamie w księżniczki, śpiewając piosenki z filmu Mała syrenka, a rodzice klaskali i śpiewali do wtóru.

Za dziewczynką, która miała swoje marzenia, nadzieje i ambicje.

Już jej nie było. Umarła dawno temu, a tego wieczora, tego wieczora złożono ją w grobie, z którego już nie ma powrotu. Byłam kimś innym, czymś innym... Byłam zmarnowanym zewłokiem i pustym oddechem.

Lazarus zrobił krok w moją stronę i położył rękę na moim ramieniu. Czułam się tak, jakby dotykał mnie obrzydliwy, pokryty śluzem gad. Myślałam, że chce mnie objąć, ale on popchnął mnie w dół, żebym klęknęła na terakocie.

Świat wokoło zwolnił, oczy zaszły mi mgłą, a mózg się wyłączył. Przestałam być żywą istotą. Byłam ciałem, którego ten odrażający obcy człowiek używa dla własnej przyjemności. Nie chciałam w tym uczestniczyć, więc wyszłam. Nie w znaczeniu fizycznym, lecz psychicznym. Czułam, co się ze mną dzieje, ale zamknęłam oczy i przeniosłam się w inne miejsce.

A konkretnie w przyszłość. Za dziesięć minut pigułki zaczną kursować mi w żyłach i wszystko, co się kiedykolwiek ze mną działo, tamtego dnia i wcześniej, po prostu zniknie. Znajdę się w komfortowych oparach istnienia, bez żadnych zmartwień.

Warto to zrobić. Warto zrobić wszystko, żeby to osiągnąć, a nagrodą za to, że pozwolę mu wykorzystać swoje ciało, będzie bilet do zapomnienia. Jak tylko stąd wyjdę, zapomnę, że to w ogóle miało miejsce. Upchnę to wspomnienie w tak odległym zakamarku umysłu, że zaginie w powodzi wszystkich wstydliwych rzeczy, które zrobiłam, gdzieś na granicy pamięci.

Tamtego wieczora, na kolanach w tej zapuszczonej norze, opłakiwałam utratę osoby, którą miałam być, i godziłam się z faktem, że jestem zwykłą ćpunką i dziwką.

Kiedy o tym opowiadałam, na podłodze gabinetu Kelly powstała kałuża łez. Powrót do wspomnienia, które tak mocno starałam się wymazać z pamięci, wywołał zalewającą mnie falę bolesnych emocji. Nie miałam odwagi spojrzeć terapeutce w oczy, paraliżował mnie wstyd. Nigdy nikomu o tym nie opowiadałam, nie mogłam uwierzyć, że wreszcie powiedziałam to na głos. Wspomnienie stało się realne. Stało się prawdą.

Z trudem łapałam oddech. Poczułam ciepło jej ciała, kiedy usiadła obok mnie i mocno mnie przytuliła.

– Wyznanie tego wymagało od ciebie wielkiej odwagi. Jestem z ciebie dumna – wyszeptała.

Spojrzałam na nią ze zdziwieniem.

– Jak możesz być ze mnie dumna? Nie słyszałaś, co mówiłam? Puściłam się, żeby się naćpać, więc jestem dziwką. I to nie zwyczajną dziwką, tylko dziwką, która zdradza. Czemu powiedziałaś, że jesteś ze mnie dumna? – powiedziałam. Byłam prawie urażona. Czułam się tak, jakby traktowała mnie jak dziecko, głaskała po główce. Nie wiedziałam, o co jej chodzi, ale w ogóle mi się to nie podobało.

Pokręciła głową i uniosła brwi.

– Nie jesteś taka, Tiffany, musisz to sobie zapamiętać. Głód narkotykowy jest jednym z najbardziej bolesnych fizycznie i psychicznie stanów, jakich może doświadczyć człowiek – wyjaśniła, puszczając mnie i opierając się z powrotem na kanapie. – Przypomina mi to słowa, które usłyszałam kilka lat temu od pewnej kobiety. Od tamtej pory często je powtarzam. Gdyby twoje ciało stanęło w ogniu, stałabyś i paliła się dalej, czy szukałabyś wody, żeby je ugasić? – Pokiwałam głową, doskonale rozumiejąc, o czym mówi. – Kiedy większość osób uzależnionych doświadcza zespołu odstawiennego, zrobi wszystko, co w ich mocy, żeby ból zniknął. Prawdziwa ty nie zrobiłaby tego, ale... twoje ciało płonęło.

Zamyśliłam się nad tym porównaniem. Rzeczywiście zrobiłabym wtedy wszystko, żeby tylko nie czuć bólu, w końcu kiedy dostałam SMS od Lazarusa, o mało co nie strzeliłam sobie w łeb. Wtedy dokonałam wyboru mniejszego zła, ale nie postąpiłam słusznie.

– Dziękuję, że próbujesz mnie pocieszyć, bardzo to doceniam, ale szczerze mówiąc chyba żadne argumenty nie są w stanie ukoić mojego sumienia. Obiecywałam sobie kiedyś, że tego nigdy nie zrobię. Mogłabym to oczywiście zwalić na narkotyki, ale fakty są takie, że to się jednak wydarzyło. Mam z tego powodu ogromne wyrzuty sumienia – powiedziałam.

– Wszyscy robimy rzeczy, których później żałujemy. Takie jest życie, zwłaszcza życie osoby uzależnionej. Nie twierdzę, że masz się w dziesięć minut wyzbyć wszelkich wyrzutów sumienia. Przepracujesz te rzeczy i zagłębisz się jeszcze bardziej w swoją przeszłość oraz to, co w niej najtrudniejsze, kiedy wybierzesz sobie sponsora i zaczniesz realizować program dwunastu kroków.

– Dobrze, w porządku – odparłam, wycierając z policzków ślady po emocjach.

– Okazujesz emocje po raz pierwszy, odkąd zaczęłyśmy nasze spotkania. To dowód, że robisz postępy. Jestem z ciebie dumna.

Przewróciłam na to oczami, a na ustach zagościł mi połowiczny uśmiech. Czułam się dobrze słysząc te słowa, dawno nikt tak do mnie nie mówił.

– Skończyłyśmy na tym, że następnego dnia po wieczorze spędzonym u Lazarusa miałaś oddać Mitchowi pieniądze. Wiem już, co się stało dwa dni później, ale chciałabym jeszcze usłyszeć, co się działo w międzyczasie – powiedziała Kelly, wyjmując papierosa i pokazując, żebyśmy wyszły na dwór.

– Ale za piętnaście minut zaczynają się zajęcia o związkach i małżeństwie, powinnam na nie iść – zaoponowałam.

– Wiem, już napisałam SMS do prowadzącej. To ważne. Proszę, mów dalej – poprosiła Kelly.

===LxciECQWZVZjWmpfaQM1AjNXYVRhUTNSYlQ3VTNXMwU1DToKbFg=

43

Chłopaki, gość z szesnastki mówi, że nie chciał różowego mięsa w steku, wrzućcie go proszę na grilla, szybko – poprosiłam, wkładając talerz do okienka.

– Tiff, przepraszam, że przeszkadzam, ale facet z czterdziestki siódemki chce rozmawiać z kierownikiem – powiedziała nerwowo Gina.

– O czym? – spytałam.

– Nie wiem. Przyniosłam mu zamówioną wodę, a on od razu poprosił o kierownika. Trudno powiedzieć, o co mu chodzi, nie wyglądał na zdenerwowanego. Wydaje się wręcz... zadowolony – wyjaśniła.

Westchnęłam i ruszyłam do stolika. Nie miałam na to czasu, musiałam jeszcze zrobić remanent w lodówce, a za godzinę zamykaliśmy. Przeszłam przez salę, uśmiechając się sztucznie do wszystkich mijanych gości. Kiedy wyszłam zza rogu przy stoliku numer czterdzieści siedem, nogi się pode mną ugięły.

– Dzień dobry – przywitałam się. – Czym mogę służyć?

Czekając na odpowiedź, rozglądałam się nerwowo po sali.

– Witam – powiedział z uśmiechem. – Czytam właśnie kartę dań i nie mogę znaleźć jednej pozycji, może mi w tym pomożesz.

Skrzyżowałam ręce i wzięłam głęboki oddech.

– Słucham.

– Chodzi o siedem tysięcy dolarów. Gdzie one są? – Uśmiechał się głupkowato, nadal trzymając kartę dań.

– Mitch, nie możesz tak po prostu przychodzić do mojej pracy. Bądź poważny – wyszeptałam nerwowo.

– Dałem ci mnóstwo czasu, wręcz za dużo. Myślałem, że jak ci zagrożę, że twój chłopak dowie się, kim naprawdę jesteś, zmotywuje cię to, żeby mi oddać pieniądze, ale najwyraźniej byłem w błędzie.

– Nie, nie o to chodzi. Oczywiście nie chcę, żeby się dowiedział, bo to by go zraniło, ale wcale nie jest łatwo skombinować taką kwotę, zwłaszcza że... – urwałam.

– Zwłaszcza że co? Że jesteś ćpunką i musisz przede wszystkim dbać o siebie? No jasne, dlatego pomyślałem, że przyda ci się dodatkowa motywacja.

Serce zabiło mi mocniej, zaczęłam się zastanawiać, co planuje zrobić.

Rozejrzałam się szybko po restauracji. Zauważyłam, że kilkoro kelnerów niecierpliwi się przy komputerze, czekając, aż wprowadzę do niego swój kod.

– Muszę iść, Mitch. Daj mi jeszcze tydzień. Pracuję nad tym, naprawdę.

– Pamiętasz obchody Cinco de Mayo? – zapytał spokojnie, rozkładając serwetkę i kładąc ją sobie na kolanach.

– Że co? Cinco de Mayo? Jakieś sześć lat temu? No tak. Poszliśmy imprezować do centrum, a potem spaliśmy u ciebie. A czemu pytasz? – spytałam zdziwiona i zniecierpliwiona.

Poruszał się i mówił wolno, jak jakiś gangster. Zaczynało mi to działać na nerwy.

– A pamiętasz, co się działo, jak wróciliśmy do mnie? – zapytał.

– Jezus Maria, człowieku, nie mam na to czasu. Powiedz mi po prostu o co ci... – przerwałam w pół zdania, bo właśnie sobie przypomniałam, co się tamtej nocy działo. Mitch uśmiechnął się, widząc moją reakcję.

– Nie masz na to żadnych dowodów – warknęłam, wściekła, że mi grozi.

– Nie mam? – spytał ze zdziwieniem. Sięgnął do kieszeni i coś z niej wyjął.

– Spodziewałem się, że tak zareagujesz. – Pokazał mi ekran telefonu. Kiedy ujrzałam obraz, zmroziło mnie.

– Masz pięć dni, żeby mi oddać pieniądze. Inaczej cały internet zobaczy twoje show – oznajmił, wstając. Patrzyłam z niedowierzaniem, jak z uśmiechem rzuca na stół banknot dwudziestodolarowy. – Reszty nie trzeba.

Nie uszedł nawet dwóch kroków, kiedy się odwrócił i zgarnął banknot ze stołu.

– Chyba jednak to wezmę – rzucił. – Do piątku masz mi oddać sześć tysięcy dziewięćset osiemdziesiąt dolarów. – Mrugnął do mnie i skierował się do drzwi.

Od momentu, kiedy Mitch przyszedł do mojej pracy i mi groził, minęły trzy dni. Zastawiłam w lombardzie wszystkie swoje rzeczy, które miały jakąkolwiek wartość, plus kilka rzeczy należących do Eliota, których zniknięcia z domu raczej by nie zauważył. Nie miałam już niczego, co miało jakąkolwiek wartość, a za dwa dni powinnam zwrócić Mitchowi całą sumę, inaczej stanie się coś strasznego.

Wraz z upływem czasu rosła we mnie desperacja, a mój kompas moralny zaczął wariować. Sumienie, które zawsze podpowiadało mi, co jest dobre a co złe, zanikało wraz z narastającą potrzebą zdobycia gotówki.

Uszczknęłam już sporo z czeku na zwrot podatku, żeby kupować pigułki, ponieważ inaczej nie mogłabym pracować, obmyślać kolejnych sposobów na zdobywanie gotówki, udawać przed Eliotem normalnej dziewczyny ani prowadzić względnie normalnego życia. To było jak odśnieżanie w trakcie burzy śnieżnej – kiedy tylko zarobiłam jakieś pieniądze, musiałam je natychmiast wydać, żeby się nie rozchorować. Nie dało się nic odłożyć.

Nie mogłam pozwolić na to, żeby Eliot dowiedział się, że ćpam, nie w ten sposób.

Podkręciłam muzykę w samochodzie i wstrzyknęłam sobie pigułkę, którą dostałam od kolegi, Danny’ego. Od tamtego wieczora unikałam Lazarusa. Kiedy tylko przypominałam sobie tamte wydarzenia, miałam straszne wyrzuty sumienia.

Wsłuchałam się w rytm muzyki, kiedy ogarnęła mnie fala błogości. Zamknęłam oczy, żeby nacieszyć się tą chwilą, tymi sekundami, kiedy narkotyk rozchodzi się po moim ciele. Tylko wtedy nic nie miało znaczenia, nie było żadnych myśli, byłam lekka jak piórko, byłam wolna.

Stan błogości minął, a okropny świat wokół mnie stał się głośniejszy i bardziej namacalny. Wszystkie kłamstwa, złe myśli i popaprane zdarzenia, w które się wplątałam, zalały mnie, jakby woda przerwała tamę.

Gdyby te piętnaście sekund ekstazy po wstrzyknięciu pigułki mogło być permanentnym stanem mojego umysłu, życie byłoby idealne, natomiast te nieznośne sekundy przed i po haju sprawiały, że chciałam umrzeć. Moim życiowym priorytetem stało się piętnaście sekund ulgi od przytłaczającej rzeczywistości, ponieważ ucieczka, choćby na krótką chwilę, była na wagę złota.

Pomyślałam o tym, jak Mitch odwiedził mnie w pracy, i o Cinco de Mayo. Tamtego wieczora wpakowałam w siebie całą górę dragów i obaliłam niezliczoną liczbę butelek piwa. Wszystko mi się pomieszało, ale pamiętałam... dobrze pamiętałam, co zrobiliśmy.

Pamiętałam, jak ustawił kamerę i położył się obok mnie na łóżku. Pamiętałam, że mówił, jaka jestem śliczna i że chciałby zachować tę chwilę na zawsze. Pamiętałam, że czułam się wyjątkowa i kochana. Pamiętałam, jak obiecywał, że nigdy tego nikomu nie pokaże.

A teraz, jeśli nie oddam mu kasy, wrzuci ten filmik do internetu.

Po policzkach popłynęły mi łzy, bo zdałam sobie sprawę, że niedługo prawda o mnie i o tym, co robiłam, ujrzy światło dzienne. Eliot, jego znajomi i rodzina obejrzą mój narkotyczny seks z innym mężczyzną.

Byłam w czarnej dupie.

Nie mogłam do tego dopuścić. Nagle mnie oświeciło. Nie pomyślałam o tym wcześniej, ponieważ nigdy tego nie robiłam, żeby zdobyć kasę. Jednak wtedy stawka była o wiele wyższa, no i nie było chyba takiej rzeczy, której bym nie zrobiła, byleby tylko Mitch nie opublikował tego filmiku.

Był jeden dom, do którego mogłam wejść, a w którym znalazłoby się kilka rzeczy do pożyczenia i zastawienia, aż uda mi się spłacić Mitcha. Mogłabym je zwrócić, zanim ktokolwiek zauważy ich zniknięcie.

Wzięłam telefon i wybrałam numer.

– Halo? – odebrała wesoło mama Eliota.

– Dzień dobry! Wiem, że jesteście dzisiaj w pracy, ale chciałabym poprosić o przysługę. Czy mogłabym wpaść do was do domu, żeby wydrukować dokumenty podatkowe? Muszę je zanieść księgowej – skłamałam.

– Oczywiście, skarbie. W lodówce jest wczorajszy indyk, jakbyś zgłodniała. Czuj się jak u siebie w domu. – Zamknęłam oczy, bo poczułam w sercu ukłucie wstydu.

– Dziękuję. Do usłyszenia – pożegnałam się, szybko się rozłączając.

Siedziałam przez chwilę z rękami na kierownicy, tupiąc nerwowo nogą i zastanawiając się, co mam teraz zrobić. Okraść ludzi, którzy byli dla mnie tacy dobrzy, było straszne. Ale gdyby się dowiedzieli, że okłamywałam ich syna, manipulowałam nim i złamałam mu serce, a w dodatku w internecie jest sekstaśma z moim udziałem, którą można sobie obejrzeć, byłoby o wiele gorzej.

I tak miałam pójść do piekła, bezdyskusyjnie. Teraz chodziło tylko o to, jak bardzo skrzywdzę ludzi, zanim tam trafię.

– Więc poszłaś do domu rodziców Eliota? – przerwała mi Kelly.

– No tak.

– I wtedy ukradłaś tę obrączkę? – Patrzyłam w dal, czując pustkę i wstyd. Serce podchodziło mi do gardła, kiedy przeżywałam to na nowo u Kelly.

– Słuchaj, ja cię nie oceniam. Wiem, że ci ciężko, ale świetnie ci idzie. Przepracujemy to wszystko wspólnie, obiecuję ci – zapewniła.

Kiedy na nią spojrzałam, miałam łzy w oczach. Kiedy tylko zaczynałam mówić, łamał mi się głos.

– Nie wiedziałam, że to obrączka ślubna. Byłam pewna, że ją nosi. Ja... to okropne, co zrobiłam. Takiej pamiątki nie da się niczym zastąpić. Na myśl o tym odechciewa mi się żyć – powiedziałam płacząc.

– Moim zdaniem to dobrze, że tak się czujesz. To ważne. Żal, poczucie winy, wstyd związany z tym, co zrobiłaś. Skoro go odczuwasz, to znaczy, że robisz postępy. Nigdy wcześniej nie pozwalałaś sobie na odczuwanie tych emocji, zawsze spychałaś je na margines i ich unikałaś. Jedyny sposób, żeby je przepracować, to je przeżywać – tłumaczyła, kładąc mi dłoń na kolanie.

– Rzeczy, które zabrałam z domu rodziców Eliota, przybliżyły mnie do realizacji celu, ale nadal nie miałam całej kwoty. Spłukałam się całkowicie, ale w tamtym momencie było mi już wszystko jedno. Nie myślałam jasno. Poczucie winy związane z okradzeniem rodziców Eliota było tak dokuczliwe, że musiałam dać sobie w żyłę, żeby zapomnieć i przestać się tak okropnie czuć. – Kelly kiwała głową, a ja kontynuowałam opowieść.

– Wiem, że to egoizm, ale nie umiałam sobie z tymi emocjami poradzić. Powodowały jakby zwarcie w moim mózgu. Miałam taki ociężały umysł, a haj powodował, że lżej mi się myślało. Nie chciałam korzystać z pieniędzy uzbieranych dla Mitcha, a pamiętałam, że Eliot dostał kilka dni wcześniej trzysta dolarów na urodziny. Potrzebowałam tej kasy na ćpanie, bo zaczynałam się źle czuć. W domu byliśmy tylko on i ja, więc nie mogłam ich tak po prostu zabrać, domyśliłby się, że to moja sprawka.

– A nie mogłaś go poprosić o pożyczkę?

– Nie.

– Czemu?

– Bo tydzień wcześniej dał mi już sto dolarów, no i nie był krezusem. Gdybym poprosiła o więcej, chciałby wiedzieć, na co mi są potrzebne i sprawa by się rypła. Nie wiem. Nie myślałam wtedy jasno. Byłam zdesperowana, a w takim stanie człowiek nie kieruje się zdrowym rozsądkiem. Ja po prostu... ja tylko robiłam to, co wydawało mi się konieczne, żeby mój świat się nie zawalił. To było wyczerpujące. O wiele łatwiej byłoby po prostu powiedzieć prawdę, jaka by ona nie była. Wtedy wydawało mi się to niemożliwością, ale patrząc wstecz... Gdybym wiedziała, jak to się wszystko skończy... powiedziałabym prawdę.

– A jak to się skończyło, Tiffany? – spytała cicho Kelly.

Patrzyłam przez chwilę na podłogę, a następnie powoli podniosłam na nią wzrok.

– Rozpętało się piekło – powiedziałam.

===LxciECQWZVZjWmpfaQM1AjNXYVRhUTNSYlQ3VTNXMwU1DToKbFg=

44

Wreszcie nadeszła ta chwila.

Umówiłam się z Mitchem o osiemnastej w pobliskiej restauracji, żeby mu oddać pieniądze. Nie miałam jeszcze całej kwoty, ale pracowałam nad tym. Spacerowałam wte i wewte po salonie, a pazurki Tatum stukały o drewnianą podłogę, kiedy podekscytowana biegała wokół mnie.

– Co ja właściwie robię? – zadałam jej pytanie. W odpowiedzi zaczęła merdać ogonem, a ja pomyślałam, jak wspaniale byłoby być psem. Nie mieć obowiązków, nie odczuwać presji, tylko sobie biegać i robić kupę. Nie lubiłam być człowiekiem, trzeba ciągle kombinować, podejmować decyzje i ratować się z opałów. Być psem byłoby o wiele łatwiej.

Musiałam przestać się obijać, czas uciekał. Wzięłam głęboki oddech i podeszłam do szafy w przedpokoju. Kiedy wyjmowałam z górnej półki koc, zawahałam się.

Czy na pewno chciałam to zrobić? Kiedy to się stanie, nie będzie już odwrotu. Miałam już na koncie mnóstwo popapranych postępków, ale ten bije wszystkie na głowę.

Zastanawiałam się też, co się stanie, jeżeli tego nie zrobię. Wyobrażałam sobie twarze wszystkich znajomych, jak włączają filmik, który roześle do nich Mitch. Przypomniałam sobie fragmenty wydarzeń z tamtej nocy i oblał mnie zimny pot.

Jeśli ta taśma wycieknie, nie będę mogła nigdzie się pokazać. Będę musiała się zabić, albo przynajmniej wyjechać z kraju i zmienić nazwisko. Moje życie będzie skończone.

Z nową determinacją zdjęłam koc z półki i poszłam do sypialni dla gości.

Serce waliło mi jak młotem, kiedy sięgałam do skrytki w ściance szafy po pudełko na cygara. Szukałam po omacku, aż wreszcie natrafiłam na drewniane pudełko. Otworzyłam je i wyjęłam klucze do sejfu na broń.

Eliot trzymał w sejfie mnóstwo sztuk broni – strzelby, pistolety i karabiny. Otwierał go tylko wtedy, kiedy szliśmy postrzelać, a nie robiliśmy tego od bardzo dawna. Zanim się zorientuje, że coś zniknęło, będę miała mnóstwo czasu, żeby coś wymyślić. Musiałam to zrobić.

Drzwi sejfu skrzypiały przy otwieraniu, było mi trudno oddychać. „Cholera jasna, nie wierzę, że to się dzieje naprawdę” – myślałam.

Cicho rozłożyłam koc na podłodze, jakbym szykowała piknik, z tym że to nie był piknik, tylko najgłupsza rzecz, jaką kiedykolwiek zrobiłam.

Szybko znalazłam dwie sztuki broni, o które prosił Lazarus, i ułożyłam je pośrodku koca, po czym wróciłam do sejfu po trzecią. Prosił konkretnie o pistolet kaliber dziewięć milimetrów, ale nie mogłam go znaleźć.

Przeszukałam po kolei wszystkie pokrowce, przypominając sobie rozmowę z Lazarusem. Mówił, że ktoś chce go dopaść i boi się o swoje życie. Chciał mieć się czym bronić, więc napisał do mnie z pytaniem, czy mogłabym mu załatwić jakąś broń. Dokładnie wtedy, kiedy potrzebowałam skombinować kasę dla Mitcha.

Napisał, że da mi cztery tysiące dolarów za trzy sztuki broni. Nie wierzyłam w Boga, ale jeśli kiedykolwiek szukałam znaku z niebios, to było to. Byłam pewna, że muszę to zrobić, takie okazje nie zdarzają się często, to było przeznaczenie. Musiałam mu sprzedać tę broń, żeby moje życie wróciło na właściwe tory.

Niestety w sejfie nie było pistoletu kaliber dziewięć milimetrów.

Zamknęłam oczy i zrezygnowana usiadłam na kocu. Nie wiedziałam, ile Lazarus mi zapłaci za marne dwie sztuki, zwłaszcza że prosił konkretnie o dziewiątkę. Powiedziałam mu, że mam taką broń, mogłabym przysiąc, że tu była.

Zdałam sobie sprawę, że to koniec, a po policzkach zaczęły mi płynąć łzy. Czas się skończył, a nie miałam dla Mitcha całej kwoty. Położyłam się na kocu i gapiłam się w sufit. Może powinnam o wszystkim powiedzieć Eliotowi, przygotować go na to, co się wieczorem stanie. Wyznać, że nasz cały związek był fałszem, bo tak naprawdę jestem beznadziejną ćpunką, że nie byłam w stanie pokonać swoich demonów i pozwoliłam im przejąć kontrolę nad swoim życiem.

Powiedzieć mu, że od lat go okłamuję, a zawsze, kiedy mnie dotykał, w moich żyłach płynęły narkotyki.

Musiałabym kazać mu usiąść, po czym złamać mu serce, mówiąc, iż istnieje bardzo duże ryzyko, że jego rodzina, koledzy z policji i każdy, kto ma komputer i oczy, będzie mógł zobaczyć sekstaśmę, którą nakręciłam sześć lat temu na haju. Może nie musiałabym się tłumaczyć, gdybym użyła którejś z tych sztuk broni, żeby ze sobą skończyć. Mitch czułby się winny i nie opublikowałby tej taśmy, a Eliot nie dowiedziałby się całej prawdy o tym, kim naprawdę jestem.

Z bezsilności zaczęłam krzyczeć i okładać podłogę pięściami. Zwinęłam się na kocu z bronią i popatrzyłam na ścianę. Wisiało na niej oprawione zdjęcie uśmiechniętego Eliota z matką. Żadne z nich nie zasługiwało na to, co im zrobiłam.

Patrząc na zdjęcie zauważyłam coś, co sprawiło, że usiadłam wyprostowana. Matka Eliota trzymała rękę na jego boku, przy którym trzymał broń, której używał po służbie.

Poderwałam się, czym wystraszyłam Tatum, i pobiegłam do sypialni.

Szybkim ruchem otworzyłam szafkę nocną Eliota, a oczy zaszły mi łzami, gdy ujrzałam dziewiątkę, którą tam trzymał. Wiedziałam, że gdzieś musi być. Powoli sięgnęłam do szuflady, wzięłam ją za zimną, metalową rękojeść i przytuliłam ją do piersi. Teraz wszystko będzie dobrze. Wszystko się jakoś ułoży...

– Zasadniczo brakuje stówy, ale nie bądźmy tacy znowu drobiazgowi – powiedział Mitch, wkładając pieniądze do portfela, który następnie schował do tylnej kieszeni.

– To teraz skasuj ten pieprzony filmik – warknęłam.

– Dobrze, dobrze, w porządku. Szczerze mówiąc szkoda, że muszę go usunąć, jest świetny – powiedział, wbijając PIN do telefonu.

– Daj spokój.

– A tak serio, chcesz go ze mną obejrzeć ostatni raz? Zwłaszcza ten moment, kiedy wciągasz koks z mojego...

– Do jasnej cholery, skasuj natychmiast ten filmik, nie mam czasu na bzdury. Chcę, żeby już było po wszystkim.

– Zrobione – oznajmił, pokazując mi ekran komórki.

– Wynoś się z mojego auta i trzymaj się z daleka ode mnie i mojego chłopaka. Wywiązałam się z umowy, a jeśli mnie oszukasz, to przysięgam, że...

– Spokojnie – powiedział. – Nie chcę ci niszczyć życia, chciałem tylko odzyskać pieniądze, a skoro je odzyskałem, jesteśmy kwita.

– Okej – powiedziałam, zapalając silnik.

– Jeszcze jedna sprawa – powiedział, sięgając do kieszeni. – Proszę, to na kłopoty. – Wręczył mi z uśmiechem pigułkę. – Do zobaczenia – pożegnał się, zatrzaskując za sobą drzwi.

Kiedy wysiadł, poczułam się tak, jakbym wreszcie mogła zdjąć wypełniony kamieniami plecak, który nosiłam od kilku miesięcy. Poczułam fantastyczną lekkość. Było już po wszystkim. Teraz mogłam się skupić na składaniu swojego życia do kupy i odstawieniu pigułek, żeby mieć już to wszystko za sobą. Po tej tabletce odstawiam ćpanie. Wyciągnę wnioski z tego, co się stało.

Z uśmiechem na ustach wjechałam do naszej dzielnicy. Nie mogłam się doczekać, aż będę mogła się przytulić do Eliota. Myśl, że mogłabym go stracić, była torturą. Po raz pierwszy od dłuższego czasu nie musiałam się niczym martwić. Spojrzałam na zegarek. Dochodziło wpół do ósmej, powinien już być w domu.

Kiedy skręciłam w lewo w naszą ulicę, natychmiast uszła ze mnie cała radość, a jej miejsce zajął strach. Zbliżałam się do domu czując się tak, jakby serce miało mi przestać bić.

Dlaczego na podjeździe stoją trzy radiowozy?

Podchodząc do drzwi trzęsłam się ze strachu, nasłuchując śmiechów. Może Eliot zaprosił gości i zapomniał mnie o tym poinformować. Klamka zagrzechotała, gdy otwierałam ją trzęsącą się ręką.

Kiedy otworzyłam drzwi, zobaczyłam w kuchni obcego mężczyznę.

– Jesteś Tiffany? – zapytał. Zanim zdążyłam odpowiedzieć, usłyszałam głos Eliota.

– To ty, kochanie? – zapytał, podbiegając do mnie. Miał na sobie mundur. Wyglądało, jakby się uspokoił na mój widok.

– Co się tu dzieje? – spytałam, rozglądając się po domu.

– Jezu, martwiłem się o ciebie. Dzwoniłem chyba ze sto razy, wyłączyłaś telefon? – Wyciągnęłam telefon z torebki i zobaczyłam, że się rozładował.

– Kurczę, skarbie, przepraszam. Rozładował się. Nie wie...

– Nieważne, liczy się tylko to, że jesteś bezpieczna – powiedział, przytulając mnie.

Spojrzałam na drugiego funkcjonariusza. Mogłabym przysiąc, że pokręcił głową, zanim spojrzał do notatnika.

– Co się stało? – spytałam, po czym zobaczyłam w przedpokoju kolejną funkcjonariuszkę.

– Skończyłam pobierać odciski palców ze środka sejfu, wyślemy je do laboratorium i zobaczymy, czy są w bazie – oznajmiła.

– Dziękuję ci bardzo, Darlene – powiedział Eliot. Z całych sił próbowałam ukryć strach.

– Tiffany, wszystko już jest w porządku, ale... ktoś się dzisiaj włamał do naszego domu i ukradł mi broń – wyjaśnił. Rozejrzałam się w koło, udając zaskoczenie.

– Co takiego? Mówisz poważnie?

– Najzupełniej poważnie, ale nie martw się. Znajdziemy tego drania, który to zrobił, i wsadzimy go za kraty na długie, długie lata.

===LxciECQWZVZjWmpfaQM1AjNXYVRhUTNSYlQ3VTNXMwU1DToKbFg=

45

Tiffany?

– Przepraszam... Jestem jeszcze w szoku. O co pytałeś?

– Pytałem, o której wyszłaś dzisiaj z domu.

Detektyw Green siedział przy stole naprzeciwko mnie. Świdrował mnie wzrokiem, marszcząc przy tym brwi. Wiedziałam, że nie jestem podejrzana, w końcu nikt by nie uwierzył, że miałam z tym cokolwiek wspólnego, ale jego groźne spojrzenie sprawiało, że czułam się bardzo zdenerwowana.

Nie byłam przygotowana na przesłuchanie, nie mogłam tego spieprzyć. Oglądałam wystarczająco dużo seriali kryminalnych, żeby wiedzieć, że wszystko, co teraz powiem, może zostać użyte przeciwko mnie w przyszłości, gdyby sprawy się skomplikowały.

– Wyszłam z domu jakoś koło wpół do szóstej – powiedziałam, patrząc na jego notatnik, w którym coś zanotował.

– Dokąd pojechałaś?

To świdrujące spojrzenie... W akademii policyjnej mają chyba specjalne zajęcia ze zmuszania niewinnych osób do przyznawania się do zbrodni, których nie popełniły.

– Spotkałam się ze znajomym, Mitchem. Miałam jego starą kronikę klasową, więc umówiliśmy się, żebym mu ją oddała. – Ale to głupio brzmiało.

– Kronikę? – spytał, zdziwiony.

– Tak. Była u mnie całe lata, a on się ciągle dopraszał o zwrot, więc się z nim spotkałam, żeby wreszcie dał mi spokój.

Coś zanotował, a ja się obejrzałam i zobaczyłam, że Eliot rozmawia z innym funkcjonariuszem i kręci głową. Był załamany, zdezorientowany i zdruzgotany.

Ogarnęło mnie poczucie winy, z trudem łapałam oddech.

– Przepraszam na chwilę – powiedziałam uprzejmie. Zdałam sobie sprawę, że nie wzięłam pigułki od Mitcha. Po niej poczuję się znacznie lepiej. – Muszę skorzystać z toalety.

– Proszę bardzo. – Detektyw z uśmiechem wskazał mi drogę. Pierwszy raz widziałam, jak się uśmiecha, i przypomniałam sobie, że to przecież nie jest przesłuchanie. Chciał po prostu ustalić przebieg wydarzeń.

Kiedy tylko zamknęłam za sobą drzwi łazienki, szybko rozgniotłam pigułkę na proszek. Bardzo chciałam dać sobie w żyłę, ale zajęłoby to zbyt wiele czasu. Pochyliłam się i błyskawicznie wciągnęłam ją nosem, używając zrolowanego banknotu. Ścierając resztki proszku z blatu, usłyszałam rozmowę prowadzoną na zewnątrz.

Podeszłam do okna i zamknęłam oczy, żeby lepiej słyszeć, co mówią.

– Było ostatnio kilka włamań w tej okolicy. Nie w najbliższej, ale dwie przecznice stąd obrabowano dom, kiedy właścicielka wyjechała na urlop.

– Czy te sprawy są ze sobą powiązane? – zapytał drugi głos.

– Nie wiadomo. Zobaczymy, co wykaże badanie śladów biologicznych. Jego radiowozu nie było wtedy na podjeździe, więc sprawca albo czekał, aż pojedzie do pracy, albo nie wiedział, że tu mieszka glina. Tak czy siak, zadarli nie z tymi, co trzeba.

– Kochanie, wszystko okej? – zawołał Eliot, delikatnie pukając do drzwi. Prawie podskoczyłam ze strachu.

– Tak – odpowiedziałam, otwierając drzwi. – Tylko dostałam okres, jakbym miała za mało problemów na jeden dzień.

Posmutniał i wyciągnął do mnie ręce, chcąc mnie przytulić. Objęłam go w pasie i zamknęłam oczy.

– Tak się cieszę, że nie było cię w domu, kiedy to się wydarzyło. Nie wiem, co bym zrobił, gdyby coś ci się stało. – Zadrżał mu głos, domyśliłam się, że targają nim emocje.

Nie tak to miało wyglądać. Miałam oddać Mitchowi pieniądze, a potem miało być już tylko lepiej. Miałam przestać brać pigułki. Miałam zostawić przeszłość za sobą i poświęcić się Eliotowi i naszej wspólnej przyszłości. A tymczasem mój dom przewraca do góry nogami banda policjantów z lampami ultrafioletowymi i pędzlami do uwidoczniania odcisków palców.

Prowadzili śledztwo w sprawie przestępstwa, które popełniłam ja.

Szukali jakiegoś nieznanego „sprawcy”, który tak naprawdę nie istniał.

Tracili czas i energię, żeby złapać i ukarać przestępcę, a nie wiedzieli, że ta osoba znajduje się w tym samym pomieszczeniu co oni, i jeszcze proponuje im zimne napoje.

Jakim trzeba być potworem, żeby zrobić coś takiego?

Co jest ze mną nie tak?

– Detektyw Green chce ci zadać jeszcze kilka pytań, kochanie, a później będą już kończyć – wyjaśnił Eliot, wykończony. – Skarbie, nie martw się, dorwiemy tego drania.

Pokiwałam głową i wróciłam do stołu.

– Jeszcze tylko parę pytań, dobrze? – zapytał detektyw Green, pisząc coś na telefonie, który następnie schował do kieszeni.

– Proszę pytać.

– Nie znaleźliśmy śladów włamania. Czy wychodząc dzisiaj z domu zamknęłaś drzwi?

Cholera jasna.

– Hm, chyba tak. To znaczy, zawsze zamykam, więc dzisiaj pewnie też zamknęłam. Chociaż z drugiej strony jestem trochę roztrzepana, więc istnieje pewne prawdopodobieństwo, że mogłam zapomnieć – tłumaczyłam.

– Musisz się nad tym dobrze zastanowić, bo to ważne.

Zamknęłam oczy i udawałam, że się zastanawiam. Grałam na czas, chcąc wymyślić, w jaki sposób ktoś mógłby wejść do domu, gdyby drzwi były jednak zamknięte.

– Spieszyłam się, pamiętam... pamiętam, że nie mogłam znaleźć kluczy, a potem wyjęłam napój z lodówki. Poszłam do samochodu... a potem sobie przypomniałam, że zostawiłam telefon, więc pobiegłam po niego. Pewnie zapomniałam zamknąć drzwi, tak mi się wydaje. Ale pewna nie jestem. Przepraszam – powiedziałam z głupkowatym wyrazem twarzy.

– Nie przepraszaj, skoro wbiegłaś po telefon a wybiegłaś potem z domu, mogłaś śmiało zapomnieć zamknąć drzwi na klucz. A czy znasz kogoś, kto mógłby coś takiego zrobić? Kogoś, kto były do tego zdolny? – zapytał.

Powoli pokręciłam głową, usiłując sprawiać wrażenie, jakbym wertowała mentalny katalog wszystkich osób, jakie kiedykolwiek poznałam.

– Nie. Otaczamy się dobrymi, ciężko pracującymi ludźmi. Nie wiem nawet, kto mógłby potrzebować takiej broni. Znaczy, znam ludzi, którzy posiadają broń, ale mają na nią pozwolenie i kupują ją w sklepie. Wszystko odbywa się legalnie. Nie znam nikogo, kto mógłby się włamać do czyjegoś domu i ukraść mu broń. – Z wyjątkiem siebie, bo jestem totalnym przegrywem.

– Rozumiem, niestety zdarza się to o wiele częściej, niż ci się wydaje – oznajmił, zamykając notatnik i wkładając go do kieszeni koszuli. – Na świecie jest mnóstwo desperatów. Jestem pewny, że chodzi o narkotyki. Ale niedługo się o tym przekonamy.

Spuściłam wzrok i przytaknęłam. Bałam się, że jeśli spojrzałabym mu w oczy, domyśliłby się, jakie sytuacje odtwarzałam sobie teraz w głowie. Jak kradnę broń. Jak ją pakuję. Jak zawożę ją do Lazarusa i rozkładam u niego na łóżku. Jak wręczam mu amunicję i wychodzę z pieniędzmi. Jak się uśmiecham odjeżdżając, bo wiem, że najgorsze już za mną.

Ale byłam w błędzie. Najgorsze było dopiero przede mną.

– Dobrze, Tiffany, to wszystko. A czy tobie coś nie zginęło? Biżuteria, coś z elektroniki? – zapytał, wstając od stołu.

– Szczerze mówiąc nie miałam jeszcze okazji sprawdzić. Nie żebym miała tego dużo, rzucę szybko okiem.

– Nie trzeba. Sprawdź na spokojnie, a jak czegoś będzie brakowało, po prostu powiedz Eliotowi, a my dopiszemy to do raportu. Sprawdzimy lombardy na wypadek, gdyby ten szmaciarz zastawił skradzioną broń, więc możemy przy okazji poszukać innych rzeczy, które zaginęły.

– Dobrze – powiedziałam, przełykając ślinę. Sprawdzą lombardy. Cholera jasna!

– Dziękuję za pomoc. Miałaś szczęście w nieszczęściu – oznajmił.

– Tak, wiem. Dobrze, że nie było mnie w domu.

– Dokładnie. Na spotkanie ze znajomym pojechałaś pikapem Eliota. Sprawca widział twój wóz zaparkowany przed domem, a mimo to postanowił dokonać włamania. Mogło się to skończyć o wiele bardziej tragicznie. Dobrej nocy – pożegnał się detektyw, pomachał do mnie i wyszedł.

Kiedy wszyscy policjanci i detektywi wyszli, a Eliot zamknął za nimi drzwi, wzięłam głęboki oddech.

– Przebiorę się i idę się położyć – powiedział Eliot idąc do sypialni. Wyglądał jak mały chłopiec, któremu skradziono rowerek. Był załamany. Kiedy zdałam sobie sprawę z tego, co narobiłam, oczy zaszły mi łzami.

Przebrałam się w piżamę i położyłam na łóżku. Kiedy usłyszałam, że Eliot bierze prysznic, zamknęłam oczy. „Co ja najlepszego zrobiłam? Nie rozwiążą tej sprawy, bo ja to zrobiłam. Nie będą mnie podejrzewać, bo na cholerę niewinnej dziewczynie policjanta byłoby tyle sztuk broni palnej? I co wtedy zrobią, zamkną śledztwo?”.

Leżeliśmy z Eliotem w ciszy. Trzymałam głowę na jego nagiej klatce piersiowej, a on patrzył w sufit.

– Jestem wkurzony – powiedział, przerywając ciszę. – Kupiliśmy ten dom w porządnej dzielnicy. Poświęciliśmy mnóstwo czasu i energii na to, żeby go urządzić, a ktoś sobie tak po prostu wchodzi jak do siebie i kradnie moje rzeczy, na które ciężko pracowałem. Tydzień temu ktoś ukradł mi pieniądze z portfela, a teraz to. Nie wiem, czemu nas to spotyka, Tiff, jaką lekcję daje nam Pan Bóg. Nic z tego nie rozumiem.

Chciałam coś powiedzieć, ale nie umiałam znaleźć odpowiednich słów. Za dużo tego dnia kłamałam i oszukałam zbyt wielu dobrych ludzi, więc wolałam już milczeć.

– Wiesz... mówiłaś mi, żebym nie zgłaszał kradzieży z portfela, ale myślę sobie, że powinienem był to zgłosić. Może wtedy nie ukradliby mi broni – zastanawiał się Eliot.

Portfel... Starałam się wymazać to z pamięci. Ledwo pamiętałam tamten dzień. Brałam wtedy xanax, bo byłam na głodzie.

– Czekaj, powiedziałeś im dzisiaj o tym portfelu? – spytałam, wpadając w panikę.

– Jasne, powinienem był to zgłosić od razu. No bo zobacz, w jednym tygodniu ukradli mi odznakę i dwieście dolarów, a w następnym włamali mi się do domu. Musiałem kogoś nieźle wkurzyć w poprzednim wcieleniu – zażartował.

Czułam się tak, jakbym się znajdowała w jednym z tych pomieszczeń, których ściany powoli nacierają na ciebie z obydwu stron i wiesz, że niedługo się spotkają pośrodku... tam, gdzie właśnie stoisz.

– Tak czy siak, niedługo wszystkiego się dowiemy. Dałem im portfel do badań DNA, pobrali też odciski z radiowozu. Zobaczymy, czy te dwie sprawy są ze sobą powiązane, i złapiemy tego gnoja. Niczym się już nie musisz martwić.

– Super – odparłam, zaczynając się na serio denerwować.

– Nie dam cię nikomu skrzywdzić, obiecuję. – Kiedy pocałował mnie w czoło, po policzku stoczyła mi się łza. Bardzo chciałam, żeby to była prawda, ale przecież nie wiedział, nie mógł wiedzieć, że to nie mnie powinnien chronić.

– Kochanie, obudź się. Detektywi chcą z tobą porozmawiać – powiedział Eliot, budząc mnie ze snu. Kiedy otworzyłam oczy, poczułam się fatalnie. Przypomniały mi się wydarzenia poprzedniego dnia i ogarnął mnie lęk.

– Ale po co? Już z nimi rozmawiałam wczoraj, kiedy tu byli – wymamrotałam spod kołdry. Miałam włosy zlepione od potu, burczało mi w brzuchu. Nie brałam od wczorajszej wizyty policjantów w naszym domu.

– Wstań proszę i ubierz się. Mają tylko kilka dodatkowych pytań – powiedział.

Czułam, jak narasta we mnie gniew. Byłam wściekła.

– Do jasnej cholery, co znowu? – wysyczałam odrzucając kołdrę i podbiegając do szafy. – Czemu chcą mnie znowu maglować? Już im wszystko wczoraj powiedziałam. – Zerwałam z wieszaka koszulę i gniewnym ruchem wciągnęłam ją przez na głowę.

Coś było nie tak. Eliot nie odpowiadał.

– Halo! Mówię do ciebie! Za cztery godziny muszę być w pracy, w nocy prawie nie spałam, a ty nie zająknąłeś się ani słówkiem, że znowu przyjdą. Czemu się tak dziwnie zachowujesz? – spytałam wciągając spodnie. Nie odpowiedział. Dostrzegłam spływającą mu po policzku łzę. Zamarłam. Poczułam, jak włosy na karku stają mi dęba.

– Ty płaczesz? – spytałam podchodząc do niego. Podniósł ręce w geście, który miał mnie zatrzymać. – Co się dzieje, Eliot? – chciałam wiedzieć. – Czemu nic nie mówi... – Przerwało mi nagłe otwarcie drzwi do sypialni. Stanął w nich mężczyzna. Jedną ręką pokazał odznakę, a drugą trzymał na pistolecie.

– Proszę przejść do salonu, natychmiast – poprosił trzymając drzwi. Zrobił krok wstecz, żebym mogła przejść. O co chodzi? Dlaczego zwracał się do mnie w ten sposób?

Spojrzałam na Eliota. Patrzył w podłogę, unikając mojego wzroku. Przeszłam z sypialni do salonu. Nasz pies Tatum zaczął biec w moim kierunku machając ogonem, lecz Eliot go zatrzymał. Patrzyłam z niedowierzaniem, jak podniósł go, zaniósł do sypialni i zamknął za sobą drzwi. Dlaczego zostawił mnie samą z tym człowiekiem?

Kiedy się odwróciłam, zauważyłam, że oprócz tego mężczyzny w naszym domu było jeszcze pięciu innych policjantów: dwóch w mundurach, a trzech po cywilnemu, z bronią i odznakami przy pasie.

– Proszę usiąść – powiedział wskazując mi kanapę. – Jestem detektyw Kallin. Chciałbym ci zadać kilka pytań. A może byśmy wyszli przed dom? Jest taki piękny dzień, pogadajmy na zewnątrz – zaproponował.

– No... dobrze, wyjdźmy – odparłam. Uśmiechałam się do nich. Czułam, że coś jest nie tak, ale mimo wszystko musiałam się zachowywać jak gdyby nigdy nic. Byłoby mi łatwiej, gdybym mogła wziąć pigułkę, ale coś mówiło mi, że nie będą czekać, aż skoczę na chwilę do toalety.

Idąc do drzwi, rzuciłam okiem przez okno. Po obu stronach ulicy roiło się od radiowozów.

Kiedy wyszłam na ganek, świat nagle zwolnił, wszystko zaczęło się dziać jakby w zwolnionym tempie.

Kiedy kątem oka dostrzegłam mężczyznę stojącego przy drzwiach wejściowych, ten rzucił się na mnie, chwycił mnie za ręce i odciągnął je do tyłu.

Poczułam na nadgarstkach ciężkie metalowe kajdanki.

Otworzyłam usta, żeby coś powiedzieć, ale nie byłam w stanie wydusić słowa.

– Jesteś aresztowana. Masz prawo zachować milczenie. Wszystko, co powiesz, może zostać użyte przeciwko tobie w sądzie.

===LxciECQWZVZjWmpfaQM1AjNXYVRhUTNSYlQ3VTNXMwU1DToKbFg=

46

Patrzyłam na odbicie znajomych oczu w lusterku wstecznym. Należały do Gunnara, kolegi Eliota, którego poznałam na zorganizowanej dla mnie imprezie niespodziance.

Kiedyś przyjazne, teraz patrzyły prosto przed siebie. Były zimne i złe, zupełnie inne niż wtedy, kiedy je widziałam po raz pierwszy. Gunnar nie odezwał się do mnie ani słowem, odkąd posadzono mnie na tylnym siedzeniu radiowozu, i wcale mu się nie dziwiłam. Bo co właściwie miałby powiedzieć? „Masz tam wystarczająco dużo powietrza, ty wredna suko?”.

Patrzyłam przez okno, nadal byłam w szoku po zdarzeniach tego poranka. Czułam się całkowicie otępiała. Nie smutna, nie zła, tylko właśnie otępiała.

Kiedy podjechaliśmy pod komisariat, serce zaczęło walić mi jak młotem. Bywałam tu już wcześniej, i to dość często, ale nigdy w kajdankach, nigdy w ten sposób.

Gunnar zaparkował radiowóz i wysiadł. Patrzyłam, co robi, i zdałam sobie sprawę, że idzie w moim kierunku.

– Proszę wysiąść – powiedział, otwierając tylne drzwi radiowozu.

Powiedział to tak, jakbym była dla niego obcą osobą. Powoli pokiwałam głową, wysiadłam i stanęłam na chodniku. Gunnar złapał mnie za łańcuch od kajdanek i poprowadził ku wejściu na komisariat.

Właśnie wtedy go zobaczyłam.

Eliot już tam był. Musiał jechać za nami. Nie wiedziałam, czy powinnam się uśmiechnąć do niego i pomachać, czy udawać, że go nie widzę, ale instynkt podpowiedział mi, że lepsze jest to drugie wyjście.

Kiedy drzwi komisariatu się otworzyły, uderzyła mnie fala zimnego powietrza. Czułam się tak, jakbym weszła do zamrażarki. Zdałam sobie sprawę, że zaczynam być na głodzie, ponieważ gęsia skórka, której dostałam, sprawiała mi ból.

Kiedy weszłam na komisariat, świat jakby stanął w miejscu. Ożywione rozmowy nagle ucichły, a wszyscy policjanci i pracownicy patrzyli na mnie gniewnym wzrokiem. Niektórzy trzymali w rękach akta, inni wypełniali formularze i odbierali telefony, jeszcze inni rozmawiali. Wszyscy momentalnie zarzucili swoją pracę... i gapili się na mnie. Zapadła cisza jak makiem zasiał.

Wzięłam głęboki oddech i spuściłam głowę. Ich zszokowane, pogardliwe spojrzenia wzbudziły we mnie wstyd, którego wcześniej nie czułam.

Gunnar podprowadził mnie do windy, która bardzo długo nie przyjeżdżała. Widziałam kątem oka Eliota, jak wbiega po schodach. Najwyraźniej nie chciał się znaleźć ze mną na ograniczonej przestrzeni. W ogóle mu się nie dziwiłam.

Jadąc z Gunnarem na czwarte piętro, patrzyłam w podłogę. Kiedy winda wreszcie się zatrzymała i otworzyły się drzwi, aż mnie zatkało.

Po obydwu stronach korytarza stało co najmniej dwudziestu policjantów. Wyglądało to tak, jakby na mnie czekali. Gunnar delikatnie popchnął mnie do wyjścia. Zdałam sobie sprawę, że będę musiała przejść przez szpaler umundurowanych gliniarzy.

Niemal wszystkich znałam osobiście, ale sposób, w jaki na mnie patrzyli, sprawił, że czułam się jak wśród obcych. Szłam ze wzrokiem wbitym w podłogę, a każdy policjant, którego mijałam, mruczał po cichu wyzwiska i kręcił z obrzydzeniem głową. Z oczu poleciały mi łzy na myśl, że tak wielu z nich gościłam u siebie w domu, zapraszałam na swoje urodziny, a teraz... teraz uważają mnie za nic niewartą szmatę. Kolejnego przestępcę, którego prowadzą do pokoju przesłuchań. Kiedyś byłam z nimi blisko, a teraz... jestem dla nich nikim. Jestem dla nich nikim. Jestem zerem.

Przy drzwiach prowadzących do pokoju przesłuchań był zamocowany na ścianie ekran, żeby osoby z zewnątrz miały możliwość obserwować przesłuchanie. Poczułam lęk, ponieważ zdałam sobie sprawę, że ci ludzie zaraz poznają moje wszystkie brudne sekrety. Tajemnice, które ukrywałam od lat... Zaraz ujrzą światło dzienne, a wtedy ci wszyscy ludzie spojrzą na mnie z zupełnie innej strony.

W pokoju przesłuchań stał stół z trzema krzesłami. Gunnar podprowadził mnie do jednego z krzeseł i kazał mi usiąść. Jego głos był surowy, mówił jak automat.

Kiedy zajęłam miejsce, zdjął mi kajdanki z jednej ręki. Od razu odetchnęłam z ulgą. Dzięki Bogu. Metal poranił mi nadgarstki. Nie dane mi było się jednak długo tym nacieszyć, bo owinął łańcuch wokół poręczy krzesła i skuł mnie z powrotem.

– Serio? – spytałam, poddenerwowana.

– Serio – odparł, naśladując mój zbolały głos. Przewrócił oczami i wyszedł. Miałam ochotę rzucić w niego krzesłem drugą ręką, ale okazało się, że są przymocowane do podłogi.

W pomieszczeniu nie było zegara, ale gdybym miała oszacować, ile czasu kazali mi tam czekać, to powiedziałabym, że około godziny. Czułam ból, raz po raz oblewałam się zimnym potem. Trudno jest czuć komfort, będąc skutym kajdankami, siedząc na przymocowanym do podłogi krześle, w lodowatym pomieszczeniu, na głodzie, więc wpadłam we wściekłość.

– Halo! – krzyknęłam w próżnię. – Co się dzieje? Zapomnieliście o mnie, czy co?

Właśnie wtedy otworzyły się drzwi. Nigdy wcześniej nie byłam tak szczęśliwa, że widzę policjantów.

– Jestem zastępca szeryfa Sherlin, a to zastępca Avalon, przydzielono nas do twojej sprawy – powiedziała kobieta, zamykając za nimi drzwi. Miała niebieskie oczy i długie blond włosy upięte w zgrabny kok. Wydawała się młodsza ode mnie. Gdyby nie miała pistoletu u pasa, nie uwierzyłabym, że jest policjantką.

Detektyw Avalon odczytał mi moje prawa, a następnie położył przede mną dokument.

– Jeżeli rozumiesz swoje prawa i chcesz zeznawać, podpisz tutaj.

Sięgnęłam po długopis i szybko złożyłam podpis we wskazanym miejscu. Mój popaprany umysł podpowiadał mi, że jakoś uda mi się z tego wszystkiego wykręcić. Byłam specjalistką od manipulacji, więc miałam pewność, że jeśli zapłaczę rzewnymi łzami i dam oscarowy popis gry aktorskiej, uwierzą mi i będę mogła wrócić do domu.

– No dobrze, skoro mamy już podpis, chcielibyśmy ci zadać kilka pytań – powiedział detektyw Avalon. On również był młody, śniady, mówił z hiszpańskim akcentem, a jego brązowe oczy miały bardzo sympatyczny wyraz.

Sięgnął do aktówki i wyjął z niej plik dokumentów. Położył go przed sobą na stole i spojrzał na mnie.

– Czy wiesz, co to jest? – zapytał.

– Nie wiem. – „Próbuj dalej, glino, tak łatwo ci ze mną nie pójdzie” – pomyślałam.

– Proszę, spójrz.

Wziął pierwszą kartkę z pliku i podsunął ją w moim kierunku. To była fotografia.

Spojrzałam na zdjęcie wiertarki Eliota, którą zastawiłam w lombardzie. Kiedy tylko zorientowałam się, o co chodzi, zaczął wykładać przede mną kolejne fotografie. Niedługo później cały stół był pokryty zdjęciami wszystkich przedmiotów, które potajemnie zastawiałam przez kilka ostatnich miesięcy. Żadna z nich nie była moją własnością.

– Czy wiesz, co to za przedmioty? – spytał detektyw.

„Oczywiście, że wiem, kretynie” – przebiegło mi przez myśl.

– Tak.

– Co to jest?

– Hm, no, to są zdjęcia wszystkich rzeczy, które zastawiłam w lombardzie.

– Czy któreś z tych rzeczy należą do ciebie?

– Niezupełnie.

– Co to znaczy „niezupełnie”?

– To znaczy, że one się znajdowały w moim domu, a należały do mojego chłopaka. Dzielimy się wszystkim, więc... nie sądziłam, że to jakiś problem.

Na twarzach obydwu policjantów odmalował się grymas obrzydzenia, więc stwierdziłam, że może niepotrzebnie to powiedziałam.

– No dobrze, a te przedmioty? Te nie znajdowały się przecież w twoim domu, prawda? – spytał, wręczając mi dwa zdjęcia rzeczy, które zabrałam z domu rodziców Eliota. – Tam nie mieszkasz, więc okradłaś ich dom. Co prawda właściciele mówią, że jeśli się przyznasz, nie wniosą przeciwko tobie zarzutów, ale jeśli nie będziesz z nami całkowicie szczera, oskarżymy cię o kradzież z włamaniem – zagroził, opierając się na krześle.

Jezu Chryste, kradzież z włamaniem? To niemożliwe.

– Jak to? Przecież się do nich nie włamałam. Kiedyś tam mieszkałam, pozwolili mi wejść do środka – odparłam zdenerwowana. Czułam się jak dziecko, któremu grozi się karą, i wcale mi się to nie podobało.

– Zadam ci teraz kilka pytań. Musisz na nie odpowiedzieć zgodnie z prawdą – oznajmił.

– Dobrze – odparłam, patrząc na Barbie, która jak dotąd nie odezwała się ani razu. Chyba nie była zbyt dobrą policjantką, bo nic nie robiła, tylko ładnie wyglądała. Pewnie poprosili ją, żeby z nim weszła, żebym się czuła bardziej komfortowo czy coś w tym rodzaju.

– Czy ukradłaś i zastawiłaś te przedmioty?

– Zastawiłam je, ale ich nie ukradłam. Pożyczyłam je tylko i miałam zamiar je oddać.

– Czy wiedziałaś, że to niezgodne z prawem?

– Wiedziałam, że robię źle, ale nie wiedziałam, że zostaną mi postawione zarzuty. Szczerze mówiąc, nie sądziłam, że Eliot wniesie przeciwko mnie oskarżenie, nawet jakby się o tym dowiedział. Myślałam, że mnie kocha, ale zamiast ze mną o tym porozmawiać, przysłał policjantów, żeby mnie aresztowali.

Wtedy detektyw Sherlin pochyliła się w moją stronę i popatrzyła na mnie wilkiem.

– On nie wniósł przeciwko tobie oskarżenia. W trakcie śledztwa w sprawie włamania do jego domu sprawdziliśmy lombardy. Wpisaliśmy twoje imię i nazwisko wyłącznie dla beki, i wiesz co? Niespodzianka! Okazało się, że okradasz go od października. Eliot nie miał o tym pojęcia, aż do dzisiejszego poranka, gdy nasz przełożony wezwał go do siebie i poinformował go o tym. Uprzedził go też, że policjanci już jadą cię zatrzymać. Nie musiał wnosić przeciwko tobie oskarżenia, prowadziliśmy śledztwo w sprawie przestępstwa, a wszystkie poszlaki prowadziły do ciebie. Nie mieliśmy wyboru, on też nie miał. Musiałam patrzeć, jak rozpłakał się w gabinecie szefa, kiedy zdał sobie sprawę, że jego życie to jedno wielkie kłamstwo. Więc nie masz prawa podawać w wątpliwość jego miłości do ciebie, bo to ty wszystko spieprzyłaś. Dobrze ci radzę, zmień podejście, bo inaczej ja ci pomogę je zmienić – powiedziała, marszcząc brwi.

Cholera jasna, Barbie.

– Teraz ja przejmę przesłuchanie, detektyw Avalon jest chyba dla ciebie zbyt pobłażliwy – dodała.

– Dobry policjant, zły policjant, rozumiem. Słuchajcie, przecież z wami współpracuję. Przyznałam, że wzięłam te rzeczy i je zastawiłam. Zapłacę za nie, czy coś. Źle się czuję i chciałabym już iść – oznajmiłam, prostując się.

Policjanci popatrzyli po sobie, a detektyw Sherlin szeroko się uśmiechnęła, zanim spojrzała z powrotem na mnie.

– Jezus Maria, ty mówisz poważnie?

– Co? No pewnie, że mówię poważnie. Odpowiedziałam na wszystkie pytania. Mogę porozmawiać o tym z Eliotem później, po prostu zwrócę mu za te rzeczy pieniądze. Wezmę w pracy nadgodziny. Skoro już wiem, że to nie on wniósł oskarżenie, jestem pewna, że się jakoś dogadamy.

Detektyw Sherlin wstała z krzesła, detektyw Avalon podążył za nią. Wzięłam głęboki oddech. Ulżyło mi, że to już koniec. Musiałam jak najszybciej pojechać do Lazarusa, bo czułam, jakby mi pękały kości. Cholera, nie przyjechałam tu swoim samochodem.

– Przepraszam – powiedziałam, zatrzymując policjantów, zanim opuścili pomieszczenie. – Nie wiem, jak to działa. Skoro wy mnie tutaj przywieźliście, to mam sobie zamówić taksówkę, czy mnie odwieziecie?

Kiedy detektyw Sherlin otworzyła drzwi, zobaczyłam tłum policjantów stojących na zewnątrz, oglądających moje przesłuchanie. Wśród nich rzucała się w oczy jaskrawopomarańczowa koszula Eliota. Stał ze spuszczoną głową, a inny policjant ze współczuciem klepał go po plecach.

– Widzicie to samo co ja? – wyszeptała do nich detektyw Sherlin.

Zanim ktokolwiek zdążył odpowiedzieć, cofnęła się do pokoju przesłuchań i uśmiechnęła się do mnie.

– Kochana, chyba nie pojmujesz powagi sytuacji. Nie jedziesz do domu, w każdym razie jeszcze długo nie. To jeszcze nie koniec, właściwie to dopiero początek – wyjaśniła, zatrzaskując za sobą drzwi.

===LxciECQWZVZjWmpfaQM1AjNXYVRhUTNSYlQ3VTNXMwU1DToKbFg=

47

Chichot Kelly sprowadził mnie na ziemię. Niemal zapomniałam, że rozmawiam z terapeutką. Opowiadanie o tych wydarzeniach sprawiło, że cofnęłam się w czasie do dnia, w którym zawalił się mój świat.

– Czy ty się śmiejesz? – spytałam patrząc, jak zakrywa usta dłonią, usiłując ukryć uśmiech.

– Przepraszam, Tiffany, ale czy ty naprawdę powiedziałaś coś takiego? – zapytała, usiłując zachować kamienną twarz.

– No tak, nie miałam pojęcia, jak to wygląda w rzeczywistości. Nigdy wcześniej nie miałam problemów z prawem. Oczywiście oglądałam seriale kryminalne, ale myślałam, że można po prostu zadzwonić do kogoś, kto wpłaci za ciebie kaucję. Byłam pewna, że to wystarczy. Nie miałam pojęcia, jak głęboko wdepnęłam – wyjaśniłam.

– Wiem, przepraszam. To po prostu zabawne, bo zachowywałaś się tak, jakbyś załatwiła sprawę i chciała się zwyczajnie pożegnać – powiedziała ze śmiechem.

– Przestań, nie miałam pojęcia o powadze sytuacji! – Ja też już zaczęłam się z siebie śmiać. Naprawdę myślałam, że wieczorem będę już w domu, że usiądziemy z Eliotem na kanapie, popłaczemy i jakoś to sobie wyjaśnimy. Patrząc jednak wstecz na to, co się później wydarzyło, zaczynałam dostrzegać śmieszność tej sytuacji.

Kelly podniosła głowę i spojrzała na zegar ścienny. Kiedy się zorientowała, która jest godzina, zdziwiła się.

– No tak, już po zajęciach o związkach i małżeństwie. Poinformuję o tym Felicity, ale jestem pewna, że zrozumie, czemu cię przetrzymałam. Opowiadasz o tym, co ci się przytrafiło, tak szczerze i otwarcie, że dzięki temu mogę cię lepiej zrozumieć. Zazwyczaj nie przetrzymuję klientów dłużej, ale jeśli mam być z tobą zupełnie szczera, to zaintrygowałaś mnie. Opowiadasz tak obrazowo, że poczułam się tak, jakbym siedziała z tobą w pokoju przesłuchań. Może zacznij od momentu, kiedy detektywi wyszli, żebyśmy dokończyły ten wątek – poprosiła Kelly.

– Dobrze. Chociaż tak naprawdę to był prawie koniec. Jestem tutaj, więc możesz sobie wyobrazić, co się działo potem.

– Jasne, wiem, jak takie sprawy się zazwyczaj kończą, ale sposób, w jaki o tym opowiadasz, sugeruje, że wtedy jeszcze nie zdawałaś sobie sprawy z powagi sytuacji. Chciałabym, żebyś mi opowiedziała o tej chwili, kiedy się zorientowałaś, że żarty się skończyły, że nadszedł kres wszystkich kłamstw, właśnie to mnie teraz najbardziej interesuje – powiedziała, opierając się na krześle.

Wiedziałam, o co jej chodzi, pamiętałam tę sytuację, jakby zdarzyła się wczoraj.

Trzy godziny temu byłam pewna, że zaraz wyjdę do domu. Myślałam, że zaraz wyjdę z komisariatu i pojadę do domu, pogłaszczę psa, położę nogi na stoliku przy kanapie i przekonam Eliota, że zasługuję na wybaczenie.

Myliłam się.

Przepocona koszula kleiła mi się do pleców, bolały mnie wszystkie stawy. Patrzyłam przez stół na detektyw Sherlin, a ona na mnie. Od kilku godzin udawało mi się zachować kamienną twarz i trzymać karty przy orderach.

Chcieli, żebym się przyznała do kradzieży broni, ale wiedziałam, że nie mają na to żadnych dowodów, więc konsekwentnie wypierałam się udziału w tej kradzieży. Za każdym razem, kiedy twierdziłam, że jestem niewinna, zostawiali mnie w pokoju przesłuchań samą na kolejne czterdzieści pięć minut.

Potem wracali, próbowali nowej strategii, a kiedy się nie sprawdzała, ponownie opuszczali pomieszczenie.

W pewnym momencie zdjęli mi kajdanki. Najwyraźniej uznali, że jeśli będą udawać troskę o moją wygodę, pomyślę, że się o mnie troszczą i się przyznam. Źle myśleli.

Usiadłam w rogu lodowatego pokoju przesłuchań i naciągnęłam koszulę na podwinięte gołe nogi, próbując się ogrzać. Na głodzie bardzo trudno było wytrzymać w tym pomieszczeniu. Czułam się tak, jakby mnie zamknięto w lodówce restauracji, z tym że była tam kamera, a moje konwulsje obserwował cały posterunek. Potrzebowałam zapalić papierosa.

Detektywi wrócili po jakichś stu latach.

– Potrzebuję papierosa – powiedziałam pewnym siebie głosem, kiedy rozsiedli się za stołem.

– W twojej sytuacji chyba nie powinnaś wysuwać wobec nas żądań, prawda? – spytała detektyw Sherlin z uśmiechem, delektując się władzą. Poczułam, jak narasta we mnie wściekłość. Zacisnęłam pięści tak mocno, że aż zbielały mi knykcie.

– Czy mogłabym prosić o papierosa? – Detektyw Sherlin oparła się na krześle i skrzyżowała przed sobą ramiona. Na jej ustach błądził uśmieszek. Nagle zrozumiałam, dlaczego podczas przesłuchań zatrzymani mają na sobie kajdanki. Z całych sił powstrzymywałam się przed tym, żeby jej nie udusić.

– No nie wiem – odparła, zerkając na detektywa Avalona. – Zrobimy jej przerwę na papierosa?

– Hm, nie wiem, czy na to zasłużyła. Jak myślisz? Spędziliśmy tu już tyle czasu, a ona nie chce nam powiedzieć, co się stało. Może gdyby zechciała cokolwiek powiedzieć, bylibyśmy bardziej skłonni dać jej zapalić. – Rozmawiali tak, jakbym była dzieckiem. Znowu pomyślałam o zastosowaniu wobec nich przemocy.

– Słuchajcie, dajcie mi papierosa, to wam powiem... – Zanim zdążyłam dokończyć zdanie, drzwi pokoju przesłuchań otworzyły się, weszła przez nie niska Latynoska, położyła przed detektyw Sherlin kopertę i wyszła bez słowa. Popatrzyłam za nią, jak wychodziła. Przed ekranem nadal kłębił się tłum policjantów, jakby oglądali transmisję z meczu Super Bowl. Był wśród nich również Eliot.

– Co my tu mamy? – zastanawiała się detektyw Sherlin, patrząc na tajemniczą kopertę. Spojrzała na mnie, wyjmując jej zawartość. – Chciałabyś nam coś powiedzieć, zanim otworzymy ten prezencik?

– Nie – odparłam, czując narastający strach. Co tam, do cholery jasnej, mogło być? Wyciągnęła wszystkie dokumenty za jednym zamachem i z uśmiechem wertowała poszczególne strony. Z szerokim uśmiechem na ustach podniosła na mnie wzrok, a plik kartek przekazała detektywowi Avalonowi. Patrzyła na mnie nie mrugając oczami, kiedy ten zapoznawał się z ich treścią.

– Wow – westchnął, odkładając papiery na stół drukiem na dół.

Popatrzyłam na niego, potem na nią, i z powrotem na niego. Z wyrazu ich twarzy wyczytałam, że nie wyjdę z tego bez szwanku. Mieli coś na mnie, tylko nie wiedziałam jeszcze, co.

Detektyw Avalon spojrzał na Barbie i pokiwał głową, po czym oboje wstali i skierowali się do drzwi. Serce waliło mi tak, jakby miało wyskoczyć z klatki piersiowej, a przez głowę przelatywały mi tabuny myśli. Odciski palców? Pewnie, że zebrali moje odciski palców, w końcu to był mój dom.

Detektyw Avalon wyszedł z pomieszczenia bez słowa, natomiast detektyw Sherlin została czekając, aż zamkną się za nim drzwi. Pochyliła się, oparła się dłońmi o stolik i zbliżyła twarz do mojej twarzy. Jej błękitne oczy patrzyły na mnie złowrogo, a w jej oddechu czuć było zapach gumy do żucia.

– Mam cię – wysyczała, uderzyła dłonią w blat stołu i wyszła.

===LxciECQWZVZjWmpfaQM1AjNXYVRhUTNSYlQ3VTNXMwU1DToKbFg=

48

Po jakichś stu latach detektyw Sherlin wróciła do pokoju przesłuchań z tajemniczą kopertą i papierosem. Zanim usiadła, popchnęła papierosa w moją stronę. Serce podskoczyło mi z radości na myśl o nikotynie. Od mojego zatrzymania minęło prawie piętnaście godzin, miałam wszystkie objawy zespołu odstawiennego.

Podała mi ogień i oparła się na krześle, patrząc na mnie złowrogo, kiedy zaciągałam się głęboko upragnionym dymem. Zamknęłam oczy i cieszyłam się chwilą, ponieważ miałam wrażenie, że zawartość koperty to gwóźdź do mojej trumny.

– Tiffany, dałam ci mnóstwo czasu na to, żebyś wreszcie zaczęła mówić prawdę, ale tego nie zrobiłaś. Dałam ci możliwość skorzystania z wykrywacza kłamstw, żeby udowodnić swoją niewinność, ale z niej nie skorzystałaś. Dam ci ostatnią szansę na to, żebyś była ze mną szczera, bo ja już znam całą prawdę.

– Przecież byłam z tobą szczera. Pokazałaś mi zdjęcia z lombardu, a ja się przyznałam, że zabrałam te rzeczy, nie wiem, o co ci jeszcze chodzi...

– No pewnie, że się przyznałaś, nie miałaś wyboru! – krzyknęła. – Mamy na zdjęciach, jak zastawiasz przedmioty należące do Eliota i jego rodziców. W lombardach podpisywałaś dokumenty z deklaracją, że jesteś właścicielką tych rzeczy i masz prawo je zastawić. Mamy kserokopie twojego prawa jazdy z lombardu. Przyznałaś się do tego, bo nie miałaś innego wyboru. Kiedy cię spytałam, dlaczego to robiłaś, stwierdziłaś, że byłaś winna pieniądze jakiemuś baronowi narkotykowemu, a to przecież kompletna bzdura. Teraz chcę, żebyś powiedziała prawdę na temat broni i pieniędzy z portfela. To jasne, że je ukradłaś, miejmy to już za sobą – warknęła.

Wiedziałam, że chce mnie nastraszyć, ale jej się nie udało. Jak dotąd mieli na mnie tylko to, że zastawiałam różne rzeczy w lombardzie, i nic więcej.

Patrzyłam na nią bez słowa, ponieważ miałam cholerne prawo zachować milczenie. Poza tym nie byłam głupia, wiedziałam, że ta koperta to blef, żebym się sama przyznała. Przecież nic w niej nie było.

– Dobra, jak chcesz – stwierdziła detektyw Sherlin widząc, że nie mam zamiaru współpracować. – Będziesz mi utrudniać życie, twój wybór. Ja też znam różne sztuczki. A teraz zagramy sobie w grę „zgadnij, co jest w kopercie”.

Patrzyłam jej prosto w oczy, siedziałam bez ruchu.

Popatrzyła na mnie przez chwilę i uśmiechnęła się. Wyciągnęła zawartość koperty i wyłożyła ją na stół. To były jakieś wykazy, a niektóre pozycje zostały zaznaczone zakreślaczem.

Kiedy zdałam sobie sprawę, co to jest, zamarłam.

Detektyw Sherlin zaczęła mówić.

– Przestępcy zazwyczaj nie są orłami intelektu – powiedziała ze śmiechem. I co, miałam jej przyznać rację? – Na przykład taka dziewczyna jak ty, która myśli, że może wszystkich przechytrzyć, ale ma wspólny abonament telefoniczny ze swoim chłopakiem policjantem, przez ostatnie dwa lata prowadzi podwójne życie i wysyła SMS-y znanym nam dilerom, pisząc na przykład: „Hej, mam dla ciebie kałasznikowa, mogę go dzisiaj przywieźć” albo „Daj trochę niebieskich, jestem w potrzebie”. Takie rzeczy zawsze w końcu wychodzą na jaw.

Spojrzałam na leżący przede mną na stole wykaz wiadomości i połączeń. SMS-y do i od Lazarusa były zakreślone na żółto. Mieli wszystko na piśmie. Informacje o tym, co zrobiłam, czarno na białym. Wiedziałam, że już po mnie. Mieli mnie na widelcu, nie mogłam się dłużej wypierać, że zabrałam tę broń. Wszystko było już jasne.

– To zacznijmy od nowa. Jestem detektyw Sherlin. Chciałabym ci zadać kilka pytań na temat dnia dwudziestego drugiego listopada. Dzień wcześniej wysłaliśmy do twojego domu ośmiu umundurowanych policjantów, żeby zebrali odciski palców i przeprowadzili śledztwo w sprawie przestępstwa, które sama popełniłaś. Częstowałaś ich pizzą i napojami, a oni tracili czas i zasoby, żeby odnaleźć przestępcę, który stał pół metra od nich. Może zacznij od tego. – Oparła się na krześle i skrzyżowała przed sobą ramiona.

Za drzwiami stała grupa policjantów, moich znajomych, którzy przyglądali się temu widowisku. Koniec balu panno Lalu. Życie, jakie znałam, już nie istniało. Piętrowe kłamstwa, które z tak wielkim trudem snułam, zawaliły się na mnie niczym domek z kart. Zaraz wszyscy się dowiedzą, jakim tak naprawdę jestem potworem. Nie miałam wyboru, musiałam wyznać całą prawdę.

Wzięłam głęboki oddech. Zerknęłam na kamerę zamontowaną w rogu pomieszczenia i wyrzuciłam to z siebie – łzy, poczucie winy, wstyd zaczęły ze mnie wypływać strumieniami.

– Jestem uzależniona od narkotyków, odkąd pamiętam. W dwa tysiące dziewiątym roku poszłam na odwyk, po którym wmówiłam wszystkim, że się wyleczyłam i wszystko jest w porządku. Ale nie było ze mną dobrze. Byłam przerażona, że zawiodę rodzinę i... Eliota. – Spuściłam wzrok. Przecież on też to oglądał. – Eliot jest wspaniałym człowiekiem, najlepszym facetem, jakiego kiedykolwiek poznałam. Kiedy zaczęliśmy się ze sobą spotykać, byłam czysta. Wydawało mi się, że jego zawód powstrzyma mnie przed braniem. Myślałam, że wystarczy mi jego miłość, ale się myliłam. Uzależnienie wróciło i kazało mi myśleć, że dam sobie jakoś z tym radę, ale nie dałam. Było zbyt silne, sprawy szybko wymknęły mi się spod kontroli... – Załamał mi się głos, zaczęłam płakać. Detektyw Sherlin wstała i bez słowa skierowała się do wyjścia. Popatrzyłam za nią, a kiedy otworzyły się drzwi, dostrzegłam tłum zgromadzony przed ekranem, oglądający moje przesłuchanie.

Wróciła z pudełkiem chusteczek higienicznych i kolejnym papierosem. Zauważyłam, że nie ma już tak zaciętego wyrazu twarzy. Nie wiem, czy była to taktyka, mająca na celu sprawić, żebym się poczuła bardziej komfortowo i się przed nią otworzyła, czy zdała sobie sprawę, że mam poważny problem. Tak czy inaczej, mówiłam dalej, ponieważ im więcej faktów wypowiedziałam na głos, tym lżej się czułam.

– Jeden dupek z mojej przeszłości zagroził mi publikacją sprośnego filmiku z moim udziałem, jeżeli nie oddam mu pieniędzy, które byłam mu winna...

– Kto to jest? – spytała.

– Wolałabym nie mówić.

– Musisz mi powiedzieć. Jeżeli jest jakakolwiek szansa, żebyśmy mogli udowodnić, że cię szantażowano, te informacje są mi potrzebne.

– Nieważne, zrobiłam to. Byłam mu winna pieniądze. Zgodziłam się na nagranie tego filmiku. Sama jestem sobie winna. Poniosę za to odpowiedzialność i będę żyć dalej.

– Dobrze, wrócimy do tego później. Zaszantażował cię, i co dalej?

– Tak szczerze, to nie wiem. Wiedziałam, że znajduję się na równi pochyłej, więc nic już nie miało dla mnie znaczenia. Miałam wszystko gdzieś. Chciałam tylko ćpać, wyplątać się z tej matni, w którą sama się wpędziłam, i w międzyczasie przedawkować. Chciałam umrzeć, ale nie zrobiłam tego tylko dlatego, bo nie chciałam, żeby Eliot wrócił do domu i znalazł mój mózg rozpryśnięty na ścianie. Gdyby nie to, dawno by mnie tu już nie było.

– Opowiedz teraz o broni. Im dłużej znajduje się w rękach przestępcy, tym większe stanowi zagrożenie. Dałaś bezwzględnemu dilerowi narkotyków śmiertelnie niebezpieczne narzędzie, musimy go znaleźć.

Przerwałam na chwilę i powoli pokiwałam głową.

– Nie chcę, żeby miał przeze mnie problemy, bo mnie zabije.

– Wiemy już, kto to jest. Mamy twoje billingi, mamy zeznania policjantów, którzy widzieli samochód Eliota przed domem znanego nam dilera. Musisz tylko powiedzieć nam, co się dokładnie stało, żebyśmy mogli w bezpieczny sposób zwrócić Eliotowi tę broń. Proszę, powiedz, jak było – poprosiła.

– Kiedy zabrałam te rzeczy z domu rodziców Eliota, upadłam jeszcze niżej niż wcześniej. Miałam jeszcze większe poczucie winy niż zwykle, jakby w moim odczuciu zabieranie przedmiotów z mojego własnego domu nie było aż takie złe... W każdym razie nie mogłam znieść tych negatywnych emocji, czułam się okropnie. Musiałam je stłumić, naćpać się, ale do tego potrzebne mi były pieniądze. – Przerwałam na chwilę, zaciągnęłam się papierosem i spojrzałam w kamerę, zastanawiając się, jak Eliot zareaguje na kolejne rewelacje. – Byłam zmuszona zabrać mu pieniądze z portfela, a żeby odsunąć od siebie podejrzenia... zainscenizowałam włamanie do naszego domu.

– W jaki sposób?

– Wyłamałam zamek w tylnych drzwiach, żeby wyglądało, jakby ktoś się włamał. Wzięłam cały portfel, ale w drodze do Lazarusa zorientowałam się, że są w nim karty kredytowe, prawo jazdy i... odznaka. – Widziałam, jak detektyw Sherlin zaciska zęby. – Nie chciałam, żeby musiał to wszystko wyrabiać od nowa, źle się z tym czułam... – Zaśmiała się szyderczo, więc przestałam mówić.

– Źle się z tym czułaś, okej... Mów dalej.

Przez jej reakcję poczułam, że nie chcę się przed nią bardziej otwierać. Bałam się, że im więcej jej powiem, tym bardziej będzie na mnie zła.

– Wróciłam i podrzuciłam portfel pod drzewem w ogródku. Chciałam, żeby detektywi go znaleźli i oddali mu karty kredytowe i prawo jazdy. Nie chciałam, żeby je stracił, dzięki temu poczułam się trochę mniej winna. Potrzebowałam tylko... pieniędzy – wykrztusiłam, czerwieniąc się ze wstydu.

– Na co wydałaś te pieniądze? – spytała, chociaż coś mi mówiło, że zna odpowiedź na to pytanie.

– Na narkotyki. Nie mogłam być na głodzie, bo miałam mniej niż dobę, żeby wytrzasnąć skądś tysiąc dolarów. Kupując dragi, zapytałam dilera...

– Lazarusa Bishopa – wtrąciła.

– Tak, spytałam Lazarusa, czy nie wie, skąd mogłabym wziąć tyle kasy. Nie wiedział, ale kiedy wychodziłam, zapytał, czy mogłabym mu skombinować broń. Miałam nóż na gardle. Pomyślałam, że sprzedam mu broń, a potem ją od niego odkupię, kiedy tylko pozbędę się długów. Nie za bardzo... nie za dobrze to sobie przemyślałam.

– Jak widać.

Zignorowałam tę uszczypliwą uwagę i mówiłam dalej.

– Pognałam do domu, rozłożyłam na podłodze koc i wyłożyłam na niego kilka sztuk broni. Kiedy wybrałam te, z których Eliot nie strzelał, zwinęłam koc i włożyłam go do pikapa. Lazarus wybrał sobie te sztuki, które chciał, a w zamian dał mi pieniądze na spłatę długu u tego gnojka. Spłaciłam go wczoraj, a dzisiaj rano zrobiliście mi pobudkę wy. Ironia losu, tak długo walczyłam, żeby Eliot się o niczym nie dowiedział, a pierwszego dnia bez pętli zadłużenia wpadacie wy i zabieracie mnie na komisariat.

Detektyw Sherlin nie odezwała się ani słowem, patrzyła tylko na mnie, jakby usiłowała przetrawić to, co właśnie usłyszała. Trudno jej było znaleźć słowa. Zrobiłam rzecz straszną, i to osobie, którą znała osobiście.

Właśnie wtedy do pokoju przesłuchań wpadł mężczyzna ubrany w pełen mundur jednostki SWAT. Detektyw Sherlin wyszła. Chwycił jedno z pustych krzeseł i postawił je przy mnie. Usiadł, pochylając się w moim kierunku, aż jego twarz zrównała się z moją.

– Robisz sobie strzały? – zapytał groźnie.

– Strzelałam kiedyś z kałasznikowa, ale z pozostałych dwóch to nie...

– Nie chodzi mi o broń, kretynko, tylko o tabletki. Czy wstrzykujesz sobie pigułki?

– No tak – przyznałam.

– A zdajesz sobie sprawę, że mogłaś sprzedać mojemu koledze wirusa? Jest właśnie na badaniu, żeby sprawdzić, czy nie ma zapalenia wątroby typu B.

Słysząc to poczułam się brudna, jak parszywy pies, którego nikt nie chce przygarnąć.

– Niczego mu nie sprzedałam, daję w żyłę od niedawna, a poza tym bardzo uważam.

– Miejmy nadzieję. I tyle w temacie. – Zasunął krzesło i wyszedł. Zobaczyłam, że większość gapiów zniknęła. Byłam sama w pokoju przesłuchań, wszystkie moje tajemnice zostały ujawnione i nie miałam już kontroli nad swoim życiem.

Dałam ciała.

Leżałam na podłodze jak kupka nieszczęścia. Samo mięso i kości, totalna pomyłka. Leżałam tak przez godzinę, aż wreszcie ktoś po mnie przyszedł.

– Idziemy – powiedział policjant, którego wcześniej nie widziałam, dając mi ręką znak, żebym wstała. Unikał ze mną kontaktu wzrokowego.

– Co teraz będzie? – spytałam cicho.

– Teraz... idziesz do więzienia – odparł. Do pokoju weszło trzech funkcjonariuszy w mundurach, trzymając kajdany.

– I to by było tyle – westchnęłam, podnosząc wzrok na Kelly. Teraz już się nie śmiała. Po jej policzkach płynęły łzy, jej podbródek drgał.

Zamknęła oczy i powoli kręciła głową.

– Wow, Tiffany, no nieźle – powiedziała, wstając. Usiadła obok mnie. – Jest mi was bardzo żal, ciebie, Eliota, jego rodziny. Współczuję wam. – Wyciągnęła ręce, żeby mnie przytulić. Kiedy tylko oparłam podbródek na jej ramieniu, z oczu pociekły mi łzy. Wzięłam głęboki oddech. Czułam się tak, jakby wreszcie udało mi się zamknąć książkę, którą zmuszona byłam czytać raz po raz przez ponad pół roku.

Tak samo, jak wtedy w pokoju przesłuchań, możliwość powiedzenia komuś prawdy sprawiła, że poczułam się... wolna.

Kiedy wreszcie udało mi się zrzucić bagaż wstydu, który nosiłam na swoich barkach od lat, przyszedł czas pójść do przodu i dowiedzieć się, czemu w ogóle się w to wpakowałam. Coś było nie tak z moją głową, to na pewno, musiałam się tylko dowiedzieć, jak sobie z tym poradzić.

===LxciECQWZVZjWmpfaQM1AjNXYVRhUTNSYlQ3VTNXMwU1DToKbFg=

49

Dzień, w którym skończyłam opowiadać Kelly swoją historię, był punktem zwrotnym mojego życia. Kiedy wyszłam z jej gabinetu na dwór, owionęła mnie chłodna bryza. Zamknęłam oczy, poczułam dotyk wiatru na skórze i pomyślałam, że wszechświat mnie obejmuje i daje mi w ten sposób znak, iż wszystko będzie dobrze.

W Horizons spędziłam jeszcze cztery miesiące. Był to czas wypełniony radością, porażkami, szczęściem i frustracją. Bywały chwile, kiedy chciałam uciec stamtąd jak najdalej, bywały też momenty błogości. Było dużo śmiechu i wiele, wiele łez. Popełniłam kilka błędów, ale się nie poddałam.

Odwyk spowodował, że się zmieniłam. Nauczyłam się spoglądać w głąb siebie i analizować swoje prawdziwe problemy, nie rozpraszając się na sprawy świata zewnętrznego. Wiedziałam, że ten czas przeminie, więc postanowiłam, że każda chwila tam spędzona musi być ważna. Chciałam jak najlepiej wykorzystać mój pobyt w ośrodku. Wybrałam sobie sponsorkę, która pomogła mi przejść program dwunastu kroków. Uratowało mi to życie i pozwoliło zrozumieć, dlaczego postępowałam tak, a nie inaczej. Wypracowałam sobie zdrowe mechanizmy radzenia sobie w sytuacjach stresowych, żeby nie sięgać po narkotyki zawsze, kiedy czuję się źle.

Chodziłam na wszystkie zajęcia i uważnie słuchałam, kiedy uczono nas, co robić, żeby pozostać czystym. Za cel obrałam sobie to, żeby w każdej sytuacji postępować słusznie, nawet kiedy nikt nie patrzył. Ćwiczyłam się w szczerości i cierpliwości, ponieważ jak dotąd były to dla mnie zupełnie nieznane cechy.

Z każdym mijającym dniem, w którym nie wbiłam sobie igły w żyłę, czułam, że wracam do życia. Czułam się częścią świata, a nie tylko pasażerem na gapę. Miałam cel w życiu. Bywały chwile, w których chciałam się poddać, powiedzieć: „Do dupy z tym wszystkim” i uciec, ale zostałam. Kiedy posmakowałam powrotu do zdrowia, kiedy pośmiałam się do rozpuku z pozostałymi dziewczynami, kiedy kładłam się wieczorem spać bez żadnych wyrzutów sumienia, wiedziałam, że nawet najlepszy haj nie umywa się w najmniejszym stopniu do mojego najgorszego dnia w trzeźwości.

Z ośrodka Horizons wyszłam jako nowa osoba, ale ta podróż jeszcze się nie zakończyła.

===LxciECQWZVZjWmpfaQM1AjNXYVRhUTNSYlQ3VTNXMwU1DToKbFg=

50

Stukot moich szpilek o drewnianą podłogę odbijał się echem na korytarzu, kiedy szłam w kierunku recepcji. Uśmiechnęłam się do kołyszącej niemowlę kobiety z plakietką z imieniem, kiedy mijałam ją w holu. „Przepraszam” – powiedziałam do niej bezgłośnie i zaczęłam iść na palcach, żeby nie zbudzić malucha.

– Nic nie szkodzi, jest okej – szepnęła z przyjaznym uśmiechem.

Kiedy podeszłam do recepcji, uśmiechnęła się do mnie zza kontuaru młoda kobieta w okularach, z kręconymi włosami.

– Cześć, jestem Tiffany, przyszłam porozmawiać z dziewczynami – przedstawiłam się, rozglądając.

– Wpisz się, proszę, tutaj – powiedziała, podając mi listę. Szybko nagryzmoliłam swoje imię i nazwisko, położyłam listę na kontuarze i zajęłam miejsce w poczekalni.

Zanim zdążyłam usiąść, z podwójnych drzwi po prawej stronie wyłoniła się kobieta i wyciągnęła do mnie dłoń na powitanie.

– Cześć. Tiffany, prawda? – spytała.

– Tak, to ja, cześć – odparłam.

– To chodź, czekamy już na ciebie – zaprosiła, wskazując drzwi. Od stukotu szpilek głośniejsze było jedynie bicie mojego serca, które chciało chyba wyskoczyć z klatki piersiowej. Robiłam to już mnóstwo razy, ale zdenerwowanie zawsze odczuwałam takie samo.

Kiedy weszłam do sali, nadal panował w niej gwar, ale wkrótce wszystkie rozmowy ucichły i wszystkie kobiety odwróciły się w moją stronę. Uśmiechnęłam się nerwowo i podeszłam do stojącego pośrodku pustego krzesła. Usiadłam, a kobiety leniwie zajmowały miejsca naprzeciwko. Były na różnych etapach ciąży, od ledwie widocznych wybrzuszeń po ogromne arbuzy, gotowe w każdej chwili wybuchnąć. Wszystkie wyglądały na wyczerpane i niechętne mojej obecności.

Kiedy wszyscy zajęli miejsca i zapadła cisza, sięgnęłam do kieszeni po mały różowy kamień spokoju, który dostałam od ojca przed jego śmiercią w ubiegłym roku. Z chorobą walczył długo i dzielnie, dzięki czemu – w przeciwieństwie do śmierci matki – mogłam być przy nim i rodzinie, kiedy nadszedł czas pożegnania. Ojciec i ja odstawiliśmy używki w odstępie piętnastu dni. Dwa miesiące po tym, jak wyszłam z odwyku, weszliśmy razem na scenę, żeby odebrać odznaki za rok w trzeźwości. Była to jedna z najszczęśliwszych chwil w moim życiu.

– Cześć wszystkim, nazywam się Tiffany i jestem uzależniona.

– Cześć, Tiffany – odpowiedziały chórem.

– Zdaję sobie sprawę, że ostatnią rzeczą, na jaką macie w tej chwili ochotę, jest siedzieć na niewygodnych plastikowych krzesełkach i słuchać wykładów jakiejś dziwnej paniusi. – Kilka dziewczyn zachichotało, od razu nabrałam trochę pewności siebie. – Jeżeli jednak poświęcicie mi pół godziny, obiecuję, że nie będę się wam więcej narzucać. – Patrząc na ich zmęczone twarze zdałam sobie sprawę, że na pewno wolałyby zmieniać brudne pieluchy, niż mnie słuchać, ale trudno, nie przyszłam tu tylko dla nich, robiłam to również dla siebie. – Przez dziesięć lat swojego życia brałam narkotyki. Kłamałam, zdradzałam, kradłam, manipulowałam i oszukiwałam wszystkich przyjaciół i znajomych. Zniszczyłam życie swoje i moich bliskich. Chciałam umrzeć, nawet próbowałam się zabić, ale z jakiegoś powodu nawet tego nie potrafiłam zrobić jak należy – odchrząknęłam i potarłam kamień spokoju. – A teraz chciałabym powiedzieć każdej z was, jaka jestem z was dumna. – Przerwałam na chwilę, żeby powstrzymać napływające do oczu łzy. – Mogłybyście przecież być teraz gdzie indziej, w jakimś zaułku, w melinie albo na ulicy, a jesteście tutaj, w ośrodku. Sięgnęłyście po pomoc dla siebie, żeby dać tym dzieciakom, które na was czekają i które nosicie w łonach, lepsze życie. To normalnie cud. Zasłużyłyście sobie na oklaski. – Budynek rozbrzmiał brawami. Kobiety patrzyły po sobie z uśmiechem, inne ocierały z oczu łzy. – Jeżeli nikt wam tego jeszcze nie mówił, jesteście wielkie! – Wznosiłam okrzyki, a one klaskały. Wyglądało na to, że opuściło je poczucie winy związane z przebywaniem w odwykowym ośrodku zamkniętym dla kobiet w ciąży. Kiedy oklaski umilkły, a dziewczyny usiadły wygodniej, mówiłam dalej. – Jeśli chodzi o uzależnienie, moja historia niewiele się różni od waszych, z tą jednak różnicą, że ja, kiedy brałam, spotykałam się z policjantem. – Słuchaczki wydawały okrzyki zdziwienia, robiły wielkie oczy. Jedna z dziewczyn odwróciła się do koleżanki i coś jej szepnęła na ucho, w pomieszczeniu zapanowało poruszenie. Zaczęły się uważniej przysłuchiwać, udało mi się wzbudzić ich zainteresowanie. – O tym pogadamy później, teraz powiem wam, co mnie sprowadza do Ośrodka Odwykowego „Więzi rodzinne”. Po odwyku przeniosłam się do ośrodka otwartego. Byłam pewna, że poradzę sobie w prawdziwym świecie, ale nie byłam gotowa na skok na głęboką wodę. Potrzebowałam pewnych ram. W ośrodku otwartym zasady były proste: trzeba znaleźć pracę, chodzić na jeden mityng dziennie, nie wolno pić ani ćpać, a cisza nocna zaczyna się o północy. Poznałam tam mnóstwo osób na drodze do wyzdrowienia, a codzienny kontakt z silnymi, niezależnymi kobietami zmotywował mnie i dał mi posmakować prawdziwej przyjaźni, jakiej nigdy wcześniej nie zaznałam. Niedługo po przeprowadzce do ośrodka otwartego poznałam kogoś. Oczywiście tego nie polecam, bo trzeba się przez jakiś czas skupić na sobie, ale zawsze kontestowałam zasady. Pomyślałam, że skoro nie biorę od dziesięciu miesięcy, to minął prawie rok i wszystko będzie dobrze. Zaczęliśmy się spotykać, opowiedziałam mu wszystko o swojej przeszłości, a on mnie zaakceptował i wspierał w trzeźwieniu. No i do tego był mega przystojny... – Kilka dziewczyn zachichotało i pokiwało ze zrozumieniem głowami. – O ciąży dowiedziałam się w ubikacji ośrodka otwartego. – Dziewczyny znowu zrobiły wielkie oczy.

===LxciECQWZVZjWmpfaQM1AjNXYVRhUTNSYlQ3VTNXMwU1DToKbFg=

51

Kiedy zobaczyłam na teście dwie kreski, usiadłam na podłodze i rozpłakałam się. Nie tak to miało wyglądać. Spotykaliśmy się dopiero od dwóch miesięcy. Nie miałam pracy ani samochodu, a cały mój dobytek zmieściłby się w worku na śmieci.

– Chodziłam po tej małej łazience tam i z powrotem przez jakąś godzinę – opowiadałam dalej. – Nie wiedziałam, co mam zrobić, więc zadzwoniłam do siostry. Zwyzywała mnie od idiotek. Kiedy dorastałam, zupełnie inaczej wyobrażałam sobie informowanie bliskich o tym, że będę miała dziecko. Wieczorem rozmawiałam z siostrą jeszcze raz. Przekonała mnie, żebym zapakowała test ciążowy w pudełko z kokardą, bo przecież przyszły tatuś nie będzie mógł się wkurzyć, jeśli dostanie go w formie prezentu. – Teraz śmiałam się razem z dziewczynami, ale wtedy byłam przerażona. – Wskoczyłam na rower i pojechałam do jego domu, wręczyć mu prezent. Wyobraźcie sobie jego zdziwienie, w końcu myślał, że to zegarek.

Śmiech ponownie wypełnił salę, zdenerwowanie minęło.

– Jak zareagował? – zapytał ktoś z głębi sali.

– Powiedział, że to wspaniale. Ale ja zaczęłam panikować i powiedziałam mu, że nie możemy mieć teraz dziecka i że muszę zrobić aborcję, bo przecież nie mam niczego. Niczego. Dopiero zaczęłam się dowiadywać, kim tak naprawdę jestem, i nie mogę sobie na tym etapie życia pozwolić na dziecko, bo to byłaby głupota. – Patrzyłam, jak ich twarze poważnieją. Chwilę wcześniej mnie uwielbiały, a teraz pogardzały mną za to, że chciałam zabić swoje nienarodzone dziecko. – Słuchajcie, urodzić dziecko, nie mając pracy ani domu to duże ryzyko. Co miałam zrobić, urodzić je w ośrodku? Byłam przerażona. A co się stanie, jeśli zaćpam? – powiedziałam, rozglądając się. Nie mogły na mnie patrzeć, kręciły głowami i patrzyły na boki. – Nie wiem jak wy – kontynuowałam – ale ja wierzę w siłę wyższą, która przywróciła mi rozum. Przemawia do mnie w postaci sumienia i intuicji. Moja siła wyższa wie, co dla mnie najlepsze, dlatego zawsze się jej słucham. Mój syn urodził się dwudziestego drugiego września dwa tysiące czternastego roku, w moje urodziny – wyznałam z uśmiechem. – W sali zapanowała taka radość, że aż dostałam od tego gęsiej skórki. – Wzięłam się w garść, znalazłam pracę, kupiłam samochód, a cztery miesiące później zamieszkałam z chłopakiem. Nigdy się nie poddałam, nawet wtedy, kiedy czułam, że nie dam rady. Chłopiec w moim brzuchu stał się częścią mnie i wiedziałam, że zrobię wszystko, żeby miał wspaniałe życie. Wzięliśmy z ojcem mojego syna ślub, a szesnaście miesięcy po synu urodziła nam się córka. Mieszka z nami też córka mojego męża z poprzedniego związku. W przeciągu dwóch i pół roku z mieszkającej w ośrodku singielki stałam się żoną i matką trojga dzieci. – Dziewczyny były w szoku, spodobała im się moja historia. – A czemu wam właściwie o tym opowiadam? Mówię o tym, ponieważ w pewnym momencie chciałam się poddać. Chciałam się naćpać i wszystko zepsuć. Ale to, że chciałam się naćpać, nie oznacza, że musiałam to zrobić. Nie sięgnęłam po narkotyki, nawet jak było mi bardzo trudno. Parłam do przodu, bo wiedziałam, że czekają mnie wspaniałe rzeczy. Są teraz takie chwile, kiedy siedzę w salonie naszego pięknego, dużego domu i słyszę, jak w drugim pokoju śmieją się dzieci. Przypominam sobie wtedy czasy, kiedy leżałam w łóżku na głodzie, skręcając się z bólu, kiedy przedawkowałam i prawie umarłam, i myślę sobie, że o mały włos, a tego wszystkiego by nie było. Każda z was ma przed sobą wspaniałe życie, lepsze niż mogłaby sobie wymarzyć. Musicie tylko iść do przodu. Niezależnie od tego, jak wyboista staje się droga albo ile nieoczekiwanych przeszkód przyjdzie wam pokonać, nie przestawajcie przeć naprzód. Cały czas do przodu. Był taki czas, że nie mogłam wytrzymać pięciu minut bez dragów. Ale z pomocą sponsorki, siły wyższej, przyjaciół z ośrodka i niezatartych wspomnień tej mordęgi z uzależnieniem, teraz mogę powiedzieć, że od pięciu lat nie tknęłam narkotyków ani alkoholu. – Oklaski. – Po wyjściu z uzależnienia można prowadzić niesamowite, ciekawe, wypełnione sensem życie. Naprawdę. Uzależnienie to nie koniec świata. Życie jest ulotne, zanim się obejrzycie, przeminie. Tu i teraz macie możliwość zdecydować, że uzależnienie to nie jest koniec waszej historii.

Zgromadzone w sali kobiety wstały z krzeseł i z całych sił biły mi brawo. Zamknęłam oczy i pomyślałam o rodzicach w niebie. Byłam pewna, że gdziekolwiek są, również mnie teraz oklaskują. Przypomniało mi się więzienie, ta chwila, kiedy chciałam umrzeć. Jak bardzo byłam wściekła, kiedy mnie znaleziono i odratowano. W tamtej chwili wszystko wskoczyło na swoje miejsce. Moja siła wyższa wiedziała, że moja praca tu, na ziemi, jeszcze nie dobiegła końca. Uważałam, że nie ma dla mnie przyszłości, ale On już wiedział, że dzisiaj będę przemawiać do tych dziewczyn.

Kiedy patrzyłam na uśmiechnięte, pełne nadziei twarze kobiet, które dopiero rozpoczynają podróż ku wyzdrowieniu, oczy zaszły mi łzami.

Nie ma czegoś takiego jak przegrana sprawa, nigdy nie jest za późno, żeby zacząć wszystko od początku. Iskierka nadziei w sercu człowieka może oświetlić mu drogę ku nowemu przeznaczeniu.

===LxciECQWZVZjWmpfaQM1AjNXYVRhUTNSYlQ3VTNXMwU1DToKbFg=

O autorce

Tiffany Jenkins prowadzi popularnego bloga pod nazwą Juggling the Jenkins. Pisze na nim o macierzyństwie, uzależnieniu, małżeństwie i życiu, a nagrywane przez nią filmiki mają miliony wyświetleń. W ten sposób pomaga osobom, które nie radzą sobie z macierzyństwem, zdrowiem psychicznym i uzależnieniem, a także je inspiruje. Publikowane przez nią treści są okraszone dużą dawką humoru. Artykuły jej autorstwa pojawiają się w serwisach bluntmoms.com, themighty.com i thoughtcatalog.com. O jej blogu i fanpage’u na Facebooku mówi się w mediach i w programach telewizyjnych. Jenkins jeździ po całych Stanach Zjednoczonych z pogadankami na temat uzależnienia i terapii odwykowej. Mieszka z mężem i trójką dzieci w miejscowości Sarasota na Florydzie.

===LxciECQWZVZjWmpfaQM1AjNXYVRhUTNSYlQ3VTNXMwU1DToKbFg=

===LxciECQWZVZjWmpfaQM1AjNXYVRhUTNSYlQ3VTNXMwU1DToKbFg=