Moim trzem aniołom

z domu na wzgórzu.

K.W.B.!

PODZIĘKOWANIA

Dziękuję‌ Grażynie i Tomaszowi Szponderom za okazane zaufanie i olbrzymią cierpliwość. Mam wielkie szczęście, że to ich REBIS wydaje już drugą moją książkę. Dziękuję także Tomaszowi Kwietniowi, sekretarzowi redakcji, który spokojnie, ale stanowczo przypominał mi o upływającym czasie. Nie mogę nie wspomnieć o jeszcze jednej osobie. Last but not least Błażej Kemnitz – jemu dziękuję za redakcję książki.

„Nie ma rzeczy bardziej niewiarygodnej od rzeczywistości”.

Fiodor Dostojewski

PROLOG

1.08.2008,‍ piątek

Warszawa, siedziba DTV

godzina 16.40

Ogolony na łyso, z zapuszczoną rudobrązową brodą wyglądał na dużo starszego niż w rzeczywistości. Szedł, lekko się chwiejąc, zgarbiony, jakby skulony. Unikał spojrzeń mijanych osób. Zamglonym wzrokiem przemykał po ścianach i podłodze. Byle tylko nie spojrzeć nikomu w oczy. Miał tu wielu znajomych, ale nie chciał wysłuchiwać słów współczucia i zapewnień typu „Zawsze możesz na mnie liczyć”. Sraty taty. Rzucał jedynie zdawkowe „Cześć” i szedł dalej, dając wyraźnie do zrozumienia, że nie ma ochoty na pogawędki. Zresztą odpowiadało to także tym, którzy go mijali. Bo co właściwie można powiedzieć facetowi po ostrej psychozie i załamaniu nerwowym, który kilka miesięcy spędził w psychiatryku? Świr. Jestem świrem. Pierwsze tygodnie przeleżał przywiązany do łóżka skórzanymi pasami. Skrępowane dłonie i stopy, unieruchomione nogi na wysokości kolan i korpus przyciśnięty do łóżka najszerszym z pasów. Sanitariusze nazywali tę pozycję „na niemowlaka”. Człowiek może najwyżej pokręcić głową na boki, kupka i siusiu – w pieluchę. Nawet po tyłku samemu nie można się podrapać. Oczywiście wszystko dla dobra pacjenta. Po dwóch tygodniach takiego leżakowania pod migoczącymi świetlówkami znał już każdą rysę na suficie, każdy bąbel pod farbą i wszystkie odpryski. Niekiedy, wpatrując się długo w tę mozaikę, dostrzegał kształty, a nawet słowa. Najprzyjemniejsze były chwile po zastrzyku – gniew i strach mijały, była błogość. Kontury świata zakrzywiały się, a on miał wrażenie, że unosi się w mydlanej bańce. Było tylko tu i teraz. Zła przeszłość odpływała, a przyszłość nie miała znaczenia. Wtedy wzory na suficie były najbardziej czytelne. Lubił, gdy układały się w krajobrazy, runiczne znaki albo galaktyki. Szary sufit mienił się kolorami, które nie tylko było widać, ale i słychać. Początkowo nie zwrócił na to uwagi. Dopiero po którejś serii zastrzyków dostrzegł, że każdy kolor, gdy się na niego patrzy, wydaje własny niepowtarzalny dźwięk. Tym odkryciem nie mógł się jednak w pełni nacieszyć, prawie zawsze bowiem pojawiał się ktoś, kto sądził, że to najlepszy moment na rozmowę z pacjentem.

– Artur? Witaj, bracie.

Znajomy głos wyrwał go z zamyślenia. Szybkie spojrzenie, rzucone jakby ukradkiem. Jak małe dziecko, które wstydzi się nieznanych osób. Blond włosy w artystycznym nieładzie, twarz gładka, z charakterystycznym dołkiem na brodzie i krzywym nosem jak u boksera, przyjazne oczy i czarujący uśmiech zawadiaki. Rozpoznanie: przyjaciel.

– Cześć, stary. – Tym razem Solski nie chciał spławiać rozmówcy, choć mogło to tak zabrzmieć, szybko więc dodał: – Miło cię widzieć, Kowal.

Mężczyzna nazwany Kowalem uśmiechnął się i wyciągnął rękę na powitanie. Nie widzieli się dziewięć miesięcy.

– Przytyłeś‌ – zauważył Kowal i chciał poklepać Solskiego po brzuchu, dziennikarz jednak cofnął się o krok.

– To efekt uboczny prochów, które wciąż muszę brać – wyjaśnił Artur. Lek, który przyjmował, nazywał się Zalasta. Był po nim nie tylko senny, jakby nieobecny, ale miał też olbrzymi apetyt.

Kowal pokiwał ze zrozumieniem głową.

– W takim razie zapraszam na kolację. Ugotuję coś dużego.

Artur przypomniał sobie ich ostatnie spotkanie. To był początek końca. Dzięki pomocy Kowala odszyfrował wiadomość, której nie powinien czytać. A może to też zwidy? Znał Wojtka Kowala wiele lat. Pracowali razem, gdy Solski był reporterem telewizyjnym. Kowal to znakomity operator, który robi świetne zdjęcia. Bo robi je z pasją. Jeśli będzie taka potrzeba, wejdzie z kamerą słoniowi do tyłka i nie zapyta o premię. Byli razem między innymi na wojnie w Kosowie i w Iraku. Zrobili setki materiałów.

– Co‍ cię sprowadza w nasze skromne progi? – spytał Kowal, wykonując zamaszysty ruch ręką i lekko pochylając się w ukłonie.

O pomieszczeniach w wieżowcu hotelu Marriott, które zajmowała telewizja DTV, można było powiedzieć wszystko, ale na pewno nie to, że są skromne. Na wyposażeniu dwóch wynajmowanych pięter nie oszczędzano, poczynając od wykładzin, poprzez lampy, fotele, biurka, komputery i dystrybutory wody, na kontaktach kończąc. Telewizja była perłą w koronie jednego z najbogatszych Polaków – Leonarda Bielaka. To właśnie z nim spotkał się przed chwilą Solski.

– Byłem u starego – powiedział, a Kowal czekał na ciąg dalszy.

Cisza. Popatrzyli sobie w oczy.

– No mów – nie wytrzymał Kowal. – Kiedy wracasz?

– Raczej nie wrócę – powiedział Solski, uśmiechając się tajemniczo.

– Co w takim razie kombinujesz?

– Wysadzę tę budę w powietrze – rzekł Artur i nie zabrzmiało to jak żart.

Kowal nie wiedział, co powiedzieć. Z niezręcznej sytuacji wybawił go młody reporter, z którym miał właśnie wyjeżdżać na zdjęcia.

– Muszę lecieć – powiedział do Artura. – Pamiętaj, że zapraszam cię do siebie na wyżerkę. Wpadnij koniecznie.

Solski znowu się uśmiechnął i tylko pokiwał głową. Nie był pewny, czy jeszcze się spotkają. Żegnaj, stary druhu. Odwrócił‍ się i poszedł w kierunku newsroomu. To z tego czterystumetrowego pomieszczenia nadawano najbardziej oglądane w Polsce programy informacyjne i publicystyczne. Właśnie kończyły się przygotowania do specjalnego wydania Raportu Dnia. Ludwik Tokarczyk, mistrz ceremonii, prowadzący, autor i gwiazda programu w jednym, był już na swoim miejscu. Śmiesznie cmokał, wykrzywiał usta i wyciągał język, rozgrzewając mięśnie odpowiedzialne za artykulację. Za chwilę live, a on bez wątpienia był profesjonalistą. Spojrzał w bok, w kierunku drzwi, przez które wchodził akurat Solski. Nie rozpoznał go, choć Artur zauważył w jego wzroku zmieszanie. Zaraz sobie przypomnisz. Wszedł do newsroomu i trzymając się ściany, obchodził Tokarczyka z prawej strony. Nikt nie zwracał na niego uwagi. Wszyscy byli wpatrzeni w prowadzącego niczym w Boga. Czekali na jego słowa jak na objawienie. W newsroomie zapanowała cisza. Na wielkich monitorach pojawił się obraz warszawskich ulic. Jak co roku 1 sierpnia o godzinie 17.00 miasto stanęło, rozbrzmiały syreny. Sześćdziesiąta czwarta rocznica powstania. Hołd oddany kilkunastu tysiącom powstańców i blisko dwustu tysiącom cywilów, którzy zginęli w bezsensownym, skazanym na klęskę zrywie. Solski podziwiał bohaterstwo tych, którzy postanowili w tamtych dniach walczyć, ale ich ofiarę uważał za niepotrzebną. Zbiorowe samobójstwo. Idąc przez newsroom, przypomniał sobie cytowane często przy tej okazji słowa generała Władysława Andersa: „Wywołanie powstania uważamy za ciężką zbrodnię i pytamy się, kto ponosi za to odpowiedzialność?”. Odpowiedzialność. Solski nie myślał już o powstaniu. Teraz najważniejsza była bitwa, którą miał za chwilę rozpocząć.

– Witam państwa, Ludwik Tokarczyk. To specjalne wydanie Raportu Dnia. – Blondyn z nienagannym przedziałkiem, o zniewalającym uśmiechu, z błyszczącymi białymi zębami i jakby tego było mało, obdarzony znakomitym głosem, rozpoczął swój show. Łączenia z reporterami, materiały okolicznościowe, fragmenty wystąpień polityków to jedynie dodatki do retorycznych popisów Tokarczyka. Na monitorach pojawił się premier Andrzejewski.

– Potrzebujemy silniejszego i sprawniejszego państwa, by realizować ideały powstańców – mówił szef rządu.

Pierdolisz. Solski prawie prychnął, usłyszawszy słowa premiera. Powstrzymał się jednak i powoli ruszył w kierunku podestu, na którym ustawiony był stół prowadzącego. Tokarczyk o czymś perorował, patrząc w kamerę, ale Artur tego nie słyszał. Szum w uszach i wzrok skupiony na celu. Jebać to, ikken hissatsu. Pięć metrów, cztery, dwa, jeden. Stanął obok zdumionego Tokarczyka. Nikt nie reagował. Żadnego ruchu czy słowa. Zebrane w newsroomie osoby jak zahipnotyzowane czekały na to, co się stanie. Solski rozpiął swoją wojskową kurtkę i rozejrzał się. We wszystkich oczach widział strach. Nie trzeba być ekspertem, by rozpoznać pas szahida. W przypadku Artura był to nie tyle pas, ile kamizelka. Dwadzieścia kilogramów materiału wybuchowego uzupełnione dla lepszego efektu śrubami, gwoździami i kulkami z łożysk. W lewej dłoni Solski trzymał detonator. Tokarczyk zbladł i zaczął się jąkać.

– Szszsz…anowni‍ ppp…aństwo, wygląda nnn…a to, że mmm…musimy przerwać program.

Po tych słowach ktoś nerwowy w reżyserce zdjął program z wizji, a w jego miejsce pojawiła się kolorowa plansza. Obraz kontrolny. Solski zerknął na monitory podglądowe.

– Wracamy na wizję, bo zaraz wszystkich nas wyślę na orbitę okołoziemską.

Kolorowe paski zniknęły, a w ich miejsce widzowie ponownie zobaczyli przerażonego Ludwika Tokarczyka i stojącego za nim łysola ubranego w wybuchową kamizelkę. Show time. Telewizja na żywo w nieznanym do tej pory wymiarze.

– Przepraszamy‌ państwa za chwilowe problemy techniczne. Wydanie specjalne dopiero się rozpoczyna – powiedział Artur, patrząc prosto w kamerę, do której mówił przed chwilą Ludwik. – Nazywam się Artur Solski i radzę zostać z nami. Naprawdę warto.

Po tych słowach nachylił się do ucha Tokarczyka. Każdy mięsień na twarzy prowadzącego był napięty. Szczękę miał tak mocno zaciśniętą, że na jego szyi pojawiły się nabrzmiałe żyły.

– Wyluzuj, Ludwik, bo ci pikawa stanie – szepnął Artur. – A przecież musisz poprowadzić ten program do końca.

1

trzy miesiące wcześniej

1.05.2008, czwartek

Sankt Petersburg

godzina 20.15

Położony na niewielkiej wyspie Stadion Pietrowski pękał w szwach. Wybudowany w 1925 roku obiekt mógł pomieścić zaledwie około dwudziestu dwóch tysięcy widzów. Chętnych było dziesięć razy tyle. Każdy prawdziwy rosyjski kibic piłkarski chciał obejrzeć rewanżowy mecz półfinału Pucharu UEFA między Zenitem Sankt Petersburg a Bayernem Monachium, tym bardziej że tydzień wcześniej na Allianz Arena padł sensacyjny remis 1:1.

Leonard Bielak odgarnął długie siwe włosy z czoła i rozejrzał się po zapełnionym stadionie. Nie robił on na nim specjalnego wrażenia – dolne stany średniej wschodnioeuropejskiej. Noszący przez dziesięciolecia imię Lenina obiekt wielokrotnie przebudowywano, a wszystko po to, by nadać mu idealną socrealistyczną formę, czego najbardziej widocznym elementem była okalająca go kolumnada podpierająca górne trybuny. Bielak bez problemu zdobył dwa VIP-owskie bilety na mecz, który rosyjskie media zdążyły już okrzyknąć nową bitwą o Petersburg. Przy okazji przypominano czasy Wielkiej Wojny Ojczyźnianej, kiedy to miasto, wówczas Leningrad, przez 872 dni broniło się przed niemieckimi wojskami. Nie skapitulowało, ale zwycięstwo opłacono setkami tysięcy ofiar.

Leonard Bielak, w towarzystwie urodziwej blondynki, która mogłaby być jego córką, zajął miejsce w loży, do której wstęp miały wyłącznie grube ryby rosyjskiego biznesu. Te najgrubsze. Nie miał kompleksów – sam był właścicielem DTV oraz dużego koncernu metalurgicznego B-Steel Group, który posiadał udziały w firmach wydobywających złoto, diamenty i metale rzadkie w Afryce. Był tutaj znany. Wejściówkę załatwił mu jeden z prezesów Gazpromu, Aleksandr Miedwiediew. Bielak poprawił rękaw niebieskiej sportowej marynarki, która znakomicie komponowała się z jasnokremową koszulą i bawełnianym krawatem. Wszystko uzupełniała wykończona bordowymi zdobieniami biała lniana poszetka. Całość z kolekcji Loro Piana. Tej ekskluzywnej marce był wierny od lat. Włoska firma, której początki sięgają XIX wieku, specjalizowała się w produkcji najlepszej jakości tkanin. Jej odzież była nieprzyzwoicie droga i to też, poza jakością ubrań, było powodem, dla którego Bielak się w niej ubierał. Uwielbiał wszystko, co nieprzyzwoite i piękne. Niczym Raskolnikow, bohater rozgrywającej się zresztą w Petersburgu Zbrodni i kary Dostojewskiego. On także dzielił ludzi na dwie klasy: niższych, będących jedynie materiałem rozpłodowym, i właściwych, których umysł i umiejętności pchają świat do przodu. Siebie, rzecz jasna, zaliczał do tej drugiej, uprzywilejowanej grupy. Im było wolno więcej. Rodion Romanowicz Raskolnikow stwierdził, że „jeśli takiemu człowiekowi dla ziszczenia jego idei wypadnie stąpać chociażby po trupach, przez krew, to sądzę, że może on wewnętrznie, w zgodzie z sumieniem, zezwolić sobie nawet na pochód poprzez krew”*. Tak, Leonard Bielak mógłby się podpisać pod tymi słowami.

W loży pojawił się Aleksandr Miedwiediew w sportowej kurtce, jeansach i koszulce polo. Był wysokim mężczyzną nieco po pięćdziesiątce, miał krótko ostrzyżone, lekko przyprószone siwizną ciemnoblond włosy, na nosie zaś delikatne okulary ze szkłami bez oprawek. Całości dopełniały pękaty nos i wyglądające jak bąbel znamię nad górną wargą, które trochę psuło wizerunek człowieka sukcesu. Urodził się w Szachtiorsku na Sachalinie. Żartowano, że tam nawet wrony nie dolatują. Chłopak z rosyjskiego Dalekiego Wschodu zrobił niesamowitą karierę. Zaszedł naprawdę wysoko. Obecnie był wiceprezesem Gazpromu i dyrektorem generalnym Gazprom Export. Czasami żartowano, że dzięki nazwisku. Był to jednak wyłącznie zbieg okoliczności, Aleksandr Miedwiediew nie miał bowiem żadnych rodzinnych koligacji z wicepremierem Dmitrijem Miedwiediewem, który niedawno wygrał wybory i za tydzień miał oficjalnie zostać rosyjskim prezydentem. Aleksandr nie ograniczał się do działalności biznesowej. Niejako po godzinach, dla rozrywki, prezesował SKA Sankt Petersburg, tutejszej drużynie hokejowej.

– Zdrastwujtie, Aleksandrze Iwanowiczu. – Bielak podszedł się przywitać.

Miedwiediew uśmiechnął się szeroko i objął go.

– Moj drug Leonard.

Wymienili kilka uwag na temat zbliżającego się meczu i umówili na dłuższą rozmowę w przerwie. Bielak przedstawił swoją partnerkę, która tymczasem zsunęła z ramion kaszmirowy szal, tak by znajomy jej ukochanego mógł dobrze się przyjrzeć imponującym piersiom. Miedwiediew słusznie uznał, że to zaproszenie do podziwiania kobiecych kształtów, i skorzystał z niego bez skrępowania. Widok musiał przypaść mu do gustu, bo ze szczerym uznaniem pokiwał głową i poklepał Leonarda po ramieniu. Po tak gorącym powitaniu Bielak poczuł się dowartościowany. Uściski z wiceprezesem Gazpromu zostały zauważone nie tylko przez pozostałych VIP-ów, ale także urodziwe hostessy, które z jeszcze większą pieczołowitością troszczyły się odtąd o gościa z Polski. Leonard Bielak doceniał takie drobne, czasami niezauważalne rzeczy. Sam też dbał o drobiazgi i dotyczyło to każdego aspektu jego życia, poczynając od garderoby, a na biznesie kończąc. „Drobiazgi, drobiazgi są najważniejsze!… Bo te drobiazgi gubią zawsze i wszędzie…”** – powiedział‍ Raskolnikow.

Piłkarze weszli na boisko. Trybuny oszalały – zrobiło się niebiesko-biało. Spiker przedstawił skład obu drużyn. Mimo zaskakującego remisu 1:1 tydzień wcześniej w Monachium to właśnie Bawarczycy byli faworytami meczu rewanżowego. Według ekspertów, w przeliczeniu na euro, wartość niemieckiej jedenastki na papierze była czterokrotnie wyższa od drużyny Zenitu. Norweski sędzia Tom Henning Övrebö gwizdkiem dał sygnał do rozpoczęcia meczu. Leonard Bielak jeszcze dobrze nie usadowił się w fotelu, gdy rosyjska drużyna prowadziła już 1:0. Rzut wolny wykonał Pawieł Pogriebniak. Dziurawy mur Bawarczyków i Oliver Kahn wyjmował piłkę z siatki.

– Adin nol! – krzyknął spiker, a tłum na trybunach oszalał ze szczęścia. Tego nikt się nie spodziewał.

– Pysiu, a nasi to którzy? – spytała blond piękność, trzepocząc rzęsami, których długość jasno wskazywała na to, że nie są naturalne. Nawet wielbłądy nie mają tak długich rzęs.

– Koko,‍ proszę – westchnął Bielak i pokręcił głową. – Białe. Nasi grają w białych strojach.

– Te czarne są ładniejsze – oceniła Koko, wskazując graczy Bayernu. – Szkoda, że przegrywają.

Bielak nic już nie powiedział i skupił się na spotkaniu. Po raz kolejny popełnił błąd, zabierając kobietę na mecz. One nie potrafiły tego docenić. Tak naprawdę chciał pokazać Koko Sankt Petersburg i spędzić miło kilka dni, bzykając młodą, zgrabną dupencję. Była jego nową zdobyczą. Jeszcze się nią nie nacieszył, a raczej nie znudził. Zarezerwował nawet dla nich Apartament Carski w słynnym hotelu Astoria. Podobno to w tym hotelu Hitler planował wydać uroczysty bal z okazji podbicia ZSRR. Tylko spokojnie, tylko spokojnie. Przestał słuchać głupich komentarzy blondynki. Niby był pewny wygranej Zenitu, ale niepokoił się o końcowy wynik. Kolejna bramka dla gospodarzy padła w trzydziestej dziewiątej minucie. Tym razem strzelił Konstantin Zyrianow, który mimo asysty trzech obrońców bez większego problemu wbiegł na pole karne i posłał piłkę nad rękami interweniującego Olivera Kahna.

– Dwa nol! – zakrzyknął spiker, a publiczność była bliska ekstazy.

Bielak uśmiechnął się tylko do swoich myśli. Wszystko zgodnie z planem.

– Pysiu,‍ długo jeszcze? – zaświergotała cycata blondynka, ostentacyjnie kręcąc się w fotelu.

Kurwa, po jaki chuj było ją brać?! Bielak zmusił się do uśmiechu.

– Kociu,‌ jeszcze godzinka i ruszymy w miasto.

Blondynka niczym dziecko zrobiła nadąsaną minę i tupnęła nogą.

– Wynagrodzę ci to, kochanie. Bądź cierpliwa. Pysiaczek musi obejrzeć ten mecz.

Spojrzał na zegarek. Hublot Big Bang „King Power F1 Great Britain Silverstone”, limitowana seria z różowego złota, tytanu i karbonu. Wyprodukowano takich tylko dwieście pięćdziesiąt sztuk. Cena w przeliczeniu na złote około stu dziesięciu tysięcy. Tak, Bielak uwielbiał luksus. Zaraz przerwa. Wstał‍ i rozejrzał się, szukając Aleksandra Miedwiediewa.

– Poczekaj tutaj, muszę coś załatwić – powiedział do swojej partnerki i ruszył na poszukiwania wiceprezesa Gazpromu. Dłuższą chwilę kręcił się po pomieszczeniach, w których rozstawiono poczęstunek i alkohole dla VIP-ów, ale nie mógł wypatrzyć znajomego.

– Kak macz?

Usłyszawszy pytanie, Bielak się odwrócił. Zadał je niski mężczyzna o gruzińskim typie urody. Miał czarne, lekko kręcone włosy, duże, ciemne oczy, śniadą cerę i wydatne kości policzkowe.

– Mnie oczen' nrawitsia – odpowiedział na odczepne Bielak, nie przestając rozglądać się za Miedwiediewem.

Mężczyzna uśmiechnął się przyjaźnie; najwyraźniej miał coś jeszcze do powiedzenia.

– Leonardzie Pawłowiczu – zaczął i kontynuował po rosyjsku: – musimy poważnie porozmawiać.

– Czy my się znamy? – Bielak skupił się na nieznajomym.

– Wy mnie nie znacie, ale ja znam was – powiedział „Gruzin”. – Słyszeliśmy o waszych nowych planach biznesowych związanych z ropą. To nie jest dobry pomysł. Zbyt wielkie ryzyko. Po co to wam?

– To jakiś absurd. Kim pan w ogóle jest? – Bielak starał się zachować spokój.

– Zaraz do tego dojdziemy.

W swoim pięćdziesięcioośmioletnim życiu Leonard Bielak rzadko czuł się zaskoczony, jednak tym razem tak właśnie było. Jakiś rosyjski karakan zgrywa Wujka Dobra Rada, a on nawet nie wie, z kim rozmawia. Sytuacja była co najmniej dziwna. Bielak szybko się opanował i zachowując kamienną twarz, patrzył prosto w oczy nieznajomego. Jego umysł zaczął pracować na najwyższych obrotach.

– Mówię‌ to z troską – powiedział „Gruzin”, kiwając teatralnie głową. Chciał pokazać, jak bardzo martwi się o Bielaka. – Leonardzie Pawłowiczu, jak widzicie, możemy wiele. – Wskazał ręką w kierunku boiska, na które wychodzili właśnie piłkarze. – Jak wiecie, potrafimy się dzielić z przyjaciółmi.

– Nie rozumiem, o czym pan mówi – zareagował Bielak, trochę za szybko i za nerwowo.

Mężczyzna‍ uśmiechnął się.

– Postawiliście, Leonardzie Pawłowiczu, na konkretny wynik milion dolarów. Po meczu będziecie mieć tego prawie sto razy więcej. Dokładna kwota zależy od przelicznika bukmachera.

– Nie powinien pan tyle pić, to jakieś brednie – rzekł stanowczo Bielak.

Mężczyzna jakby tego nie usłyszał.

– Jeszcze raz proszę was, byście przemyśleli swoje plany. Wspólnie zdziałamy więcej.

„Gruzin” był uprzejmy, ale stanowczy. Każde słowo miało znaczenie, dlatego wypowiadał je powoli, odpowiednio akcentując. Bielak był zaniepokojony, szybko analizował sytuację. Facet wiedział o jego planach biznesowych i o meczu. Broker musiał sypnąć. Nieznajomy z pewnością był kimś ważnym. Żaden leszcz nie odważyłby się tak otwarcie mu grozić i nie miałby tak dokładnych informacji. Służby czy mafia? W Sankt‌ Petersburgu związki między światem polityki, biznesu, służb specjalnych i grup przestępczych były bardzo silne. Czasami wręcz trudno było określić, kto jest kim. Obowiązywała krysza – zmowa milczenia i immunitet w jednym. Mając kryszę, czyli „dach”, można w Rosji wszystko. To jak parasol, który trzymają nad głową gangstera politycy i specsłużby. Ci, którzy byli dogadani z władzami i dzielili się z nimi uczciwie, mogli żyć spokojnie. Żaden prokurator nie odważyłby się postawić takim „biznesmenom” zarzutów. A jeśli znalazł się szaleniec, to znikał. Sam Władimir Putin wielokrotnie oskarżany był o ciemne interesy i kontakty z przestępcami, gdy zajmował w Sankt Petersburgu stanowisko zastępcy mera. Według zachodnich ekspertów nawet dwie trzecie rosyjskiej gospodarki może być pod kontrolą przestępczych syndykatów. To byli „bandyci z mocy prawa”. Zanim jeszcze świat zorientował się, że komunizm zaczyna się sypać, a dni partii i Sowietskogo Sojuza są policzone, KGB rozpoczęło operację budowania struktur mafijnych. Powstał syndykat, w którego skład wchodziło początkowo jedenastu bossów nazywanych w Rosji Autorytetami. To oni w okresie transformacji przejmowali państwowe firmy i przemysł. Z czasem stali się szanowanymi biznesmenami. Podobny mechanizm, choć na inną skalę, działał też w Polsce.

– Niby dlaczego mam robić z wami interesy? Co ja będę z tego miał? – spytał Bielak.

– Przede wszystkim spokój i bezpieczeństwo, rzeczy bezcenne. – Mężczyzna przywołał hostessę roznoszącą na srebrnej tacy kieliszki z winem. Wziął dwa i jeden podał właścicielowi DTV.

– Mam już wspólników, którzy dbają o moje bezpieczeństwo – powiedział Bielak.

– Może czas ich zmienić – rzekł „Gruzin”, podając mu wizytówkę. – Proszę dać znać, gdy podejmiecie już decyzję. Wierzę w wasz rozsądek, Leonardzie Pawłowiczu. – Mężczyzna miał już odejść, ale coś sobie przypomniał. – Aha, tutaj mam dla was mały prezent. Miłego wieczoru. – Z wewnętrznej kieszeni marynarki wyjął kopertę.

Bielak otworzył ją dopiero, gdy nieznajomy zniknął w swojej loży. W środku było pięć zdjęć – na wszystkich on i Koko kochający się w hotelu. Do ich zrobienia wykorzystano co najmniej dwa ukryte aparaty fotograficzne. Bielak jednym haustem wypił trzymane w ręku wino. Nie martwiła go amatorska sesja porno, w której odegrał główną rolę. Faceci mogli mu tylko pozazdrościć znakomitej jak na jego wiek sylwetki, rozmiarów i przede wszystkim dziewczyny, która go dosiadała. Także na żonie te zdjęcia nie zrobiłyby większego wrażenia. Widziała i słyszała niejedno. Ich związek był fikcją – każde miało swoje życie i swoich kochanków. Łączył ich tylko biznes. Bielaka niepokoiła natomiast wiedza, jaką nieznajomy miał na temat jego interesów. Spojrzał na trzymaną w ręku wizytówkę. Była czarna ze złotymi literami. Żadnego tytułu, stanowiska czy nazwy firmy. Tylko nazwisko „Giennadij Pietrow” i numer telefonu. Wyciągnął swojego iPhone’a i w internetowej wyszukiwarce wpisał nazwisko widniejące na wizytówce. Giennadij Pietrow – biznesmen, przedsiębiorca budowlany, właściciel sieci stacji paliw. Pojawiło się też kilka linków do artykułów prasowych, w których dziennikarze sugerowali ścisłe powiązania Pietrowa z Kremlem i rosyjską mafią. Swoją błyskotliwą karierę rozpoczął u progu lat dziewięćdziesiątych ubiegłego wieku od inwestowania w hiszpańskie nieruchomości. Pieniądze na rozruch, jak twierdzili dziennikarze, dostał od KGB. Ale były to jedynie przypuszczenia i spekulacje. Nikt nie potrafił wykazać jednoznacznie, że Pietrow działa niezgodnie z prawem. Poważna‍ sprawa. Bielak nie zastanawiał się długo. Wybrał numer z książki adresowej. Gdy czekał na połączenie, Zenit strzelił właśnie trzecią bramkę. Tym razem na listę strzelców wpisał się Fajzulin. Bawarczycy dostawali solidne lanie.

– Tak?‌ – usłyszał znajomy głos w słuchawce.

– Musimy się spotkać. Doszło do nieplanowanego kontaktu – powiedział Bielak, nie wdając się w szczegóły, co dla jego rozmówcy było całkowicie zrozumiałe.

– Kiedy?

– Mogę‌ wrócić jutro z samego rana – odparł Bielak. I tak minęła mu ochota na seks z Koko.

– Bądź‌ u mnie o piętnastej.

Leonard Bielak podszedł do baru i poprosił o podwójną whisky. Wypił niemal duszkiem, powtórzył zamówienie. Alkohol zniknął równie szybko. Adrenalina opadała. Wrócił do loży, gdzie czekała na niego wściekła Koko.

– No, teraz, Pysiu, to przegiąłeś – powiedziała. – Co ty sobie wyobrażasz? Że będziesz się gdzieś sam szlajał, a ja mam tutaj warować?

Blondyna wybrała zły moment na fochy.

– Zamknij się, kurwa, i nie odzywaj – wycedził Bielak przez zaciśnięte zęby. – Jesteś moja i będę robił z tobą, co zechcę. Rozumiesz, dziwko? A teraz waruj!

Koko bała się odezwać. Jeszcze nigdy nie widziała w oczach Bielaka takiej furii. Do końca meczu milczała. Zenit rozgromił Bayern 4:0. To była sensacja, jakiej nikt się nie spodziewał. No, prawie nikt. Kilka azjatyckich firm bukmacherskich przyjęło tysiące zakładów, w których drobni gracze postawili na taki właśnie wynik. Gdyby zsumować kwoty, jakie postawiono, wyszłoby około ośmiu milionów dolarów. Za każdego dolara postawionego na zwycięstwo Zenitu 4:0 gracz dostawał osiemdziesiąt siedem.

Jadąc hotelową limuzyną, Bielak patrzył przez okno i myślał o Giennadiju Pietrowie. What the fuck? Koko delikatnie położyła mu rękę na brzuchu. Nie odtrącił jej, co odebrała jako przyzwolenie na kolejny krok. Dłoń zsunęła się do krocza. Poczuła, jak Bielak twardnieje. Zamknął oczy i odchylił głowę do tyłu. Koko sprawnie, paroma delikatnymi ruchami dobrała się do niego. Nim dojechali do hotelu, jej usta były pełne nasienia. Bielak uśmiechnął się, nie otwierając oczu. Pogłaskał dziewczynę po włosach. Było mu zdecydowanie lepiej. Mógłby tak przesiedzieć całą noc.

* F.‌ Dostojewski, Zbrodnia i kara, tłum. Czesław Jastrzębiec-Kozłowski, Wydawnictwo Puls, Warszawa 1992, ss. 239–240.

** F.‍ Dostojewski, Zbrodnia i kara, s.‍ 7.

2

2.05.2008,‌ piątek

Choroszcz, szpital psychiatryczny

godzina 11.00

Nie chciał otwierać oczu, zupełnie jakby wierzył, że dzięki temu rozwiążą się wszystkie jego problemy. Marzył o tym dniu, a zarazem go przeklinał. Miał dość tego miejsca, ale zarazem czuł się tu bezpiecznie. Już‌ czas. Otworzył oczy i zobaczył widok, który od stu dziewięćdziesięciu dni witał go po przebudzeniu. Szarobiały sufit i dwie zawieszone na nim świetlówki. Początkowo nie mógł przyzwyczaić się do ich charakterystycznego pobrzękiwania i migotania przypominającego światło stroboskopowe. Jednak w połączeniu z Clopixolem, silnym neuroleptykiem podawanym w zastrzykach, migająca lampa nabrała niemal magicznego wymiaru. Patrząc na nią, przenosił się w inną rzeczywistość. To było jak trans. Gdy go tu przywieźli, walczył z całym światem o żonę i dzieci. Im bardziej lekarze wmawiali mu, że nie żyją, tym bardziej się wściekał. To był spisek. Poznał ukrytą prawdę, a teraz robiono z niego świra. To była kara za to, że zajrzał za kurtynę medialno-politycznej rzeczywistości. Chcieli zabrać mu rodzinę, odebrać to, co najbardziej kochał, bez czego jego życie nie miało sensu. Czasami w nocy widywał Joannę. Była smutna. Przychodziła z dziećmi. Kuba miał łzy w oczach. Nawet jego ukochana córeczka Amelka odwracała głowę, jakby się go bała. Wtedy wpadał w furię i rzucał się na łóżku. Szybko pojawiali się dwaj wielcy sanitariusze i dostawał kolejny zastrzyk. Odpływał. Znowu było dobrze.

Po pierwszych dwóch tygodniach terapii, które spędził przypięty pasami do łóżka, i otrzymaniu w sumie 400 mg Clopixolu zaczął nawet spokojnie odpowiadać na pytania doktora Sumińskiego. Starszy, siwy i przygarbiony lekarz z wielkim okularami w rogowej oprawce opiekował się nim od pierwszego dnia pobytu w szpitalu. Artur trafił tu z Siemiatycz. Jak mu mówiono, przeszedł ostry atak psychozy, stał się niebezpieczny dla siebie i otoczenia. Dlatego podano mu tak silny neuroleptyk stosowany w przypadkach urojeń i halucynacji. Po nim czas przestawał istnieć, a szary szpitalny sufit zmieniał się w ruchome, tętniące barwami i dźwiękami sklepienie. Nawet żałował, gdy odstawiono zastrzyki. Pieprzona, szara rzeczywistość.

– Jak‌ się czuje nasz pacjent? – spytał któregoś dnia doktor Sumiński. Mówił cicho i powoli.

Artur nienawidził, gdy ktoś mówił do niego w trzeciej osobie, ale teraz nie miało to dla niego znaczenia.

– Świetnie‌ – odpowiedział krótko i zamknął oczy. Z trudem przełykał ślinę. Nawet na największym kacu nie czuł takiej suchości w gardle.

– Porozmawiamy? – Lekarz pochylił się nad Solskim, który nie reagował. Dodał więc: – Może ma pan jakieś pytania?

Artur nie miał ochoty na pogawędkę. Było mu wszystko jedno. Najchętniej przypieprzyłby konowałowi w białym fartuchu.

– Co będzie na obiad? – spytał, czym najbardziej zadziwił siebie samego. Co to za pytanie?

Doktor Sumiński uśmiechnął się.

– Nie wiem, ale jeśli to takie ważne, zaraz to ustalimy.

– Mam ochotę na rosół z lanymi kluskami – powiedział Solski. Coraz bardziej chrypiał. Nie wiedział, dlaczego akurat w takiej sytuacji przypomniał mu się babciny rosół. Ugotowany na zdrowej, tłuściutkiej kurze, z dodatkiem wołowego mięsa z kością i mnóstwem warzyw, bez jakichkolwiek ulepszaczy. Rosół był intensywnie żółty, aż zawiesisty, z dużymi oczkami tłuszczu pływającymi na powierzchni. Artur pamiętał, jak babcia Pelagia przecedzała gotową już zupę i rozpoczynała przygotowywanie lanych klusek. Rozbijała parę jajek, dodawała mąkę i odrobinę wody, dokładnie mieszała i cienkim strumieniem wlewała prosto do garnka z gotującym się rosołem. Poczuł się bardzo głodny.

– Obawiam się, że takich przysmaków nasza szpitalna kuchnia nie serwuje – rzekł lekarz i zaraz uspokoił Solskiego: – Ale na pewno będzie coś dobrego.

– Czy mogę wstać? – spytał Artur. Jego ręce i nogi wciąż były przypięte pasami do łóżka.

– Oczywiście, ale najpierw musi mi pan powiedzieć coś więcej o swoim samopoczuciu. – Lekarz starał się być bardzo uprzejmy.

– Boli mnie głowa i zaschło mi w gardle. – Solski czuł się, jakby jego czaszką Leo Messi ćwiczył rzuty wolne, w ustach zaś ktoś urządził mu piaskownicę. Opuchnięty język był giętki niczym kij baseballowy.

– To normalne objawy – stwierdził doktor Sumiński. – A co z wizjami?

– Jakimi wizjami? – wychrypiał Artur, udając zdziwionego.

Lekarz pokiwał tylko głową i spytał:

– A żona pana nie odwiedzała?

Usłyszawszy pytanie, Solski zacisnął pięści, co nie uszło uwagi doktora Sumińskiego.

– Myślę, że nasz pacjent powinien jeszcze poleżeć, ale już nie będzie dostawał zastrzyków – powiedział, jakby w pokoju był ktoś jeszcze.

Solskiemu wydawało się nawet, że gdzieś na granicy pola widzenia dostrzega czyjąś sylwetkę. Nie mógł jednak bardziej odchylić głowy. Łóżko było ustawione tak, że nie widział drzwi. Usłyszał tylko ich trzask i rozległ się dźwięk przekręcanego zamka. Znowu był sam.

Kolejnych kilka dni spędził na wpatrywaniu się w sufit. Wracały obrazy i wspomnienia. Były jak porwany i przypadkowo posklejany film. Błysk – faceci w czerni, w tle cerkiew oświetlona migającymi policyjnymi światłami. Zejście do czerni i kolejny flesz – gładka tafla wody, na pomoście leży trup bez twarzy. Kolejne obrazy stają przed oczami, szybko coraz szybciej. Nazwiska, funkcje, daty i wydarzenia: Maciej Minkiewicz, szyfrant, tajne służby, operacja „Nabucco”, wykradzione dokumenty. Teraz patrzy na starą kobietę. Ma łagodne, głębokie spojrzenie i pogodną twarz – to szeptucha. Ona wie, ona zna tajemnice. Czuje narastający niepokój, chce przerwać tę projekcję, ale natrętne myśli niczym stado wygłodniałych mew, skrzecząc, krążą mu nad głową. Widzi zabójców, strzał, egzekucja. Znowu myśli rwą się, obrazy są rozmyte i drżą. Trup bez twarzy nazywa się Minkiewicz. To on pierwszy poznał tajemnicę. Chciał ją sprzedać, ale wcześniej go dopadli. Kolejny błysk – wielki łysy facet w czerni, jest niebezpieczny, szuka dokumentów. Strzępy informacji układają się powoli w całość. Wie, że za chwilę wszystko sobie przypomni. Tylko czy tego chce? Sceneria się zmienia. Jest w drewnianej chacie nad rzeką. Alkohol, stuknięcie kieliszków i komenda „Do dna”. Niemal czuje wysokoprocentowy napitek wpadający do przełyku. Pije ze starszym, siwym facetem, jego poprzecinana zmarszczkami twarz nie wyraża emocji. Zna go – to Waldemar Darski, policjant, przyjaciel. Darski ma dokumenty, tajna operacja wywiadu, jakiś Arab i wielkie skrzynie z nieznaną zawartością. Błysk, ogień, powykręcane i wypalone szczątki samochodów – Bagdad, zamach na polskiego ambasadora. Kolejny wybuch, śmierć żołnierza – on też wiedział. Rozpoczyna się korowód trupów. Solski chce uciec, ale nie wie dokąd. Darski, gdzie jest, kurwa, Darski? Dysząc ciężko, Artur patrzy znowu w sufit. Musi skontaktować się z Darskim, ale nie może działać zbyt pochopnie. Wie, że oni są czujni i go obserwują.

– Jak się dziś czuje nasz pacjent? – To było standardowe pytanie doktora Sumińskiego, takie jego „Dzień dobry”.

– Mam‌ prośbę – zaczął Solski, który odzyskał swobodę ruchów. Nie mógł co prawda opuszczać jeszcze pokoju, ale nie był już przywiązany do łóżka. – Chciałbym się widzieć z młodszym inspektorem Waldemarem Darskim, komendantem policji w Siemiatyczach.

– Obawiam się, że to niemożliwe – powiedział lekarz i po chwili namysłu kontynuował: – Pan inspektor niestety nie żyje.

Cisza. Solski siedzi na brzegu łóżka i próbuje zrozumieć to, co usłyszał. Co jest, kurwa, grane? Nie wie, czy to jakiś test, czy próba manipulacji.

– Jak to nie żyje?

– Popełnił samobójstwo w dniu, w którym – chwila wahania – ujawniono prawdę. – Lekarz uznał najwyraźniej, że powie Solskiemu wszystko, co wie.

– Jaką, do cholery, prawdę? – Artur zaciska pięści.

– O śmierci pana żony i dzieci. To on był sprawcą wypadku sprzed pięciu lat, w którym zginęli – mówi lekarz, kładąc akcent na słowie „pięciu”.

Solski patrzy w podłogę, ręce zaczynają mu drżeć. Wstaje, robi krok w stronę Sumińskiego, w oczach ma furię. Ten szybko podnosi się i rusza w kierunku drzwi. Jak na zawołanie do sali wpadają dwaj pielęgniarze.

– Jesteś z nimi w zmowie. Uwolnijcie mnie! – krzyczy Solski do lekarza.

Szamocze się chwilę, ale nie ma szans. Ląduje na łóżku, dostaje zastrzyk i odpływa.

– Gotowy? – spytała pielęgniarka stojąca w otwartych drzwiach.

Solski nie wiedział, czy jest gotowy, ale wiedział, że musi opuścić to miejsce i wrócić do świata żywych. Sto dziewięćdziesiąt dni, ponad pół roku.

– Spróbuję‍ – rzekł, lekko uśmiechając się do ubranej w biały fartuch dwudziestodwuletniej dziewczyny. Patrząc na jej zgrabną sylwetkę, poczuł coś, czego nie odczuwał od wielu miesięcy. Nie chodziło nawet o sam seks, ale o bycie z kimś blisko.

Odwzajemniwszy uśmiech, pielęgniarka odwróciła się i bez słowa zniknęła za drzwiami. Artur pogładził się po ogolonej na łyso głowie i ruszył za nią. Szli ciemnym, wąskim korytarzem, ale nie było na tyle ciemno, by nie mógł podziwiać jej kołyszących się bioder. Minęli dwie stalowe kraty i drzwi z magnetycznym czytnikiem, które oddzielały oddział zamknięty od reszty szpitala. Weszli do depozytu. Gdy Solski tu trafił, poza dokumentami, portfelem, zegarkiem, no i ubraniem, nie miał nic. Potwierdził odbiór rzeczy, składając zamaszyście podpis na jakimś dokumencie, i znowu był wolnym człowiekiem.

Szpital psychiatryczny w Choroszczy mieścił się na terenie dawnej fabryki sukna i kortów Augusta Moesa. Budynki, niszczone przez wojska radzieckie, niemieckie i znowu sowieckie, odbudowano po wojnie. Postawiono kilka nowych pawilonów, ale i tak całość sprawiała przygnębiające wrażenie. Może dlatego, że część terenu otoczona była wysokim murem i drutem kolczastym. Mieszkańcy Choroszczy omijali to miejsce szerokim łukiem, jakby się bali zakażenia. Ten szpital nie był dla nich powodem do dumy. Bo kto by chciał mieszkać w towarzystwie świrów? Niespełna sześciotysięczne miasteczko, w którym w XVIII wieku rezydowali Braniccy, było właściwie dzielnicą Białegostoku leżącą tuż przy trasie wylotowej na Warszawę.

Świat powitał go pochmurną pogodą, było raczej chłodno. Solski zapiął wojskową kurtkę i postawił kołnierz. Nałóż czapkę, skinie, skinie, nałóż czapkę. Kiedy wicher wieje, gdy pogoda w kratkę… Nie miał niczego, co mógłby włożyć na łysą głowę. Zamknął oczy i nabrał głęboko powietrza. Nie wiedział właściwie, dlaczego zaczął się golić na łyso i zapuścił brodę, która w zależności od oświetlenia była albo ciemnobrązowa, albo ciemnoruda. Najwyraźniej potrzebował jakiejś symbolicznej zmiany w życiu. Uszka się przeziębią, kark zlodowacieje. Resztki myśli z mózgu wiaterek przewieje.

Jeszcze raz sprawdził, czy ma receptę wypisaną przez doktora Sumińskiego. Był to dwumiesięczny zapas leku o nazwie Zalasta. Uprzedzono go, że po jego zażyciu może być senny i więcej jeść. To ostatnie niespecjalnie martwiło Artura, który przez całe życie był chudzielcem. Po powrocie do Warszawy miał się zgłosić do wskazanego psychiatry. Kartka z nazwiskiem i recepta wróciły do kieszeni.

– Przepraszam, czy pan Bruce Willis?

Na dźwięk znajomego głosu Solski podniósł głowę. Na jego twarzy pojawił się szeroki uśmiech.

– Diabeł, ty skurczybyku.

Dwa metry od niego stał blondyn średniego wzrostu. Objęli się serdecznie, jak przyjaciele, którzy dawno się nie widzieli. Mężczyzna nazwany Diabłem wskazał zaparkowany samochód. Czarny ford mustang GT był w prostej linii potomkiem starych amerykańskich muscle carów, prawdziwych bestii z potężnymi, ryczącymi silnikami, które produkowano do połowy lat siedemdziesiątych ubiegłego wieku.

– Chodź, podjedziemy coś zjeść i pogadać, a potem wracamy do domu.

Maszyna była imponująca. W środku czarno-czerwone skórzane fotele, sportowa kierownica, duże, podświetlone na zielono zegary, srebrny drążek zmiany biegów. Diabeł z pewnością chuchał i dmuchał na to cacko. Po przekręceniu kluczyka rozległ się głęboki pomruk.

– Cztery i sześć dziesiątych litra, trzysta pięć koni czystej mocy, bez wtrysku i tym podobnego szajsu.

Usłyszawszy to, Solski pokiwał z uznaniem głową.

– Dobrze zarabiacie w tym BOR-ze.

– Już tam nie pracuję. Poza tym samochód nie był wcale taki drogi. Znajomy ściągnął go z komisu w Stanach – powiedział Diabeł i ostro ruszył.

Artur nie zadawał pytań. Wiedział, że przyjdzie jeszcze czas na rozmowę.

Wyjechali z Choroszczy w kierunku Warszawy drogą krajową numer 8. Po pięciu kilometrach zjechali na stację benzynową Lotosu. Wtajemniczeni wiedzieli, że na jej tyłach znajduje się bar ze znakomitym jedzeniem. Prosta, świeża wyżerka dla kierowców. Niczego więcej w trasie nie trzeba. Drewniano-ceglany wystrój, coś w rodzaju swojskich klimatów skrzyżowanych z amerykańskim country. Na stołach leżały karty z menu.

– Co panowie sobie życzą? Kuchnia poleca pieczeń firmową z karkówki. – Młody chłopak w stroju kelnera podszedł do stolika.

– Dziękuję,‍ ale dla mnie tradycyjny schabowy z ziemniakami i mizerią – powiedział Diabeł.

Solski poczuł głód.

– Wezmę to samo.

– Może jakaś zupa? Polecam zarzucajkę. – Kelner prężył się dumnie, czekając na pytanie, które musiało paść.

– A co to takiego? – zainteresował się Diabeł.

Młodzieniec na to właśnie czekał. To był sygnał do startu.

– Zupa z kiszoną kapustą, ziemniakami i skwarkami. Wszystko doprawione zasmażką.

Brzmiało to jak przepis na kapuśniak albo kwaśnicę. Postanowili spróbować.

– Jezu, wreszcie prawdziwe jedzenie – powiedział Solski, pochłaniając zupę tak szybko, jakby się bał, że ktoś zabierze mu talerz.

– Czy ty tam nic nie jadłeś? Nie wiedziałem, że z polską służbą zdrowia jest aż tak źle. – Diabeł z niedowierzaniem patrzył na Artura. – Tylko nie zjedz łyżki.

Jedli w milczeniu. Dopiero przy drugim daniu Diabeł postanowił poruszyć temat, którego nie dało się ominąć.

– Jak tam twoje zdrowie? – Zawiesił głos, wypadło strasznie oficjalnie. Szybko więc dodał: – Podobno leczyli cię na nogi, bo uznali, że na głowę już za późno.

Solski parsknął. Był wdzięczny przyjacielowi, że ten ma dystans do całej sprawy. Ironia ułatwiała mu rozmowę o własnych problemach psychicznych.

– Straszny‍ suchar. Może byś się bardziej wysilił – odpowiedział. – Albo nie, bo się jeszcze zmęczysz i spocisz. W twoim wieku to niebezpieczne, Marcinku. – Choć próbował żartować, był jakiś zgaszony, lekko otępiały. Nie patrzył w oczy koledze, koncentrował się na sztućcach i talerzu.

Marcin Rokita był jedną z niewielu osób, którym wciąż ufał. Może dlatego, że był ojcem chrzestnym jego najmłodszego syna. Rokita przez lata pracował w Biurze Ochrony Rządu. Najpierw, jako krawężnik, pilnował rządowych budynków, później był ochroniarzem wykonującym jednostkowe zadania, aż w końcu dostał własny przydział. Ochraniał najważniejszych polityków. Był dobry, tak dobry, że przez dziesięć lat stał na czele osobistej ochrony prezydenta Jarosławskiego. Gdy ten odszedł na polityczną emeryturę, Rokita usiadł za biurkiem w centrali BOR-u. Odpowiadał m.in. za ochronę polskich placówek dyplomatycznych za granicą.

– No dalej, składaj meldunek. Czekam na konkrety. – Diabeł ciągnął temat zdrowotny.

Srety, konkrety. Solski‌ nie wiedział, od czego zacząć. Poczuł irytację.

– Pytasz,‍ czy widzę zjawy, mam omamy i urojenia? Nie, chyba wszystko minęło. Tak mi się przynajmniej wydaje. W każdym razie Joanny i dzieciaków już nie widuję. Wiem, że nie żyją.

Diabeł‌ dostrzegł zdenerwowanie Artura i odpuścił.

– Ruszamy.‍ Pogadamy po drodze.

Wstali‍ i podeszli do baru, żeby zapłacić. Młody kelner gdzieś zniknął, a im nie chciało się czekać. Pewnie wyskoczył na papierosa albo obmacywał kucharkę. Płacił Diabeł, Solski stał z boku i postukiwał w kontuar. Spojrzał w lustro wiszące nad barem. Jego nowy image coraz bardziej mu się podobał. Pieprzony‌ Bruce Willis. Przeniósł wzrok na odbijające się w lustrze czerwone bmw. W środku siedziało dwóch mężczyzn. Artur miał nieodparte wrażenie, że go obserwują. Poczuł mrowienie na karku i plecach. Czy to oni? Zaczął się bać. Najchętniej wróciłby do szpitala, położył się w łóżku i zasnął. Tam było bezpiecznie. Spokój,‌ tylko spokojnie. Nie świruj.

Diabeł‌ klepnął go w ramię.

– Śpiący‍ królewiczu, ruszamy.

Wyszli‌ z baru. Idąc przez parking, Solski dyskretnie zerkał w stronę czerwonego bmw. Samochód był na litewskich numerach. Dwaj siedzący w nim faceci nie zwracali uwagi na Diabła i Artura – kierowca rozmawiał przez telefon, a pasażer odpalał właśnie papierosa. To‌ oni? Solski skręcił nagle i ruszył w kierunku auta, zostawiając Rokitę ze zdziwioną miną na środku placu. Szedł coraz szybciej, wyprostowany, pewny siebie, jakby dostał zastrzyk energii. Jeszcze dziesięć metrów, zaraz spojrzy im w oczy, bez strachu. Małe‌ chujki. Nagle bmw ruszyło z piskiem opon i prawie go zahaczyło. Artur uskoczył w bok, zaskakująco sprawnie jak na faceta, który ostatnie pół roku głównie leżał w łóżku.

– Co‌ ty odpierdalasz?! – krzyknął Diabeł i ruszył biegiem w stronę Solskiego. – Kompletnie cię pojebało!

– To‍ byli oni. – Artur dyszał ciężko.

– Jacy‌ oni? – Marcin Rokita patrzył z niepokojem na przyjaciela.

– Tajniacy‍ – wysapał Solski.

– Chyba‌ pomyliłeś dziś tabletki. Popadasz w paranoję – rzekł Diabeł. – Jeśli już, to złodzieje samochodów. Pewnie pomyśleli, że jesteś z policji.

Solski‍ nie wdawał się w dyskusję; Diabeł mógł mieć rację. Popatrzył na znikające w oddali czerwone bmw. Zresztą, jeśli nawet byli to faceci z Agencji Wywiadu, to na co liczył? Hello,‌ to ja. Może pogadamy? Zachował się idiotycznie. Po chwilowej eksplozji energii nie było już śladu. Artur, niczym dmuchana lala z seks-shopu, z której spuszczono powietrze, zapadł się w sobie. Poczłapał w kierunku samochodu. Ruszyli. Chcąc zagłuszyć niezręczną ciszę, która zapadła w aucie, Diabeł włączył radio. Jacyś dwaj mądrale rozmawiali o meczu Zenitu z Bayernem.

– To‌ koniec pewnej ery futbolu. Umarł król, niech żyje król! – Facet w radiu nie krył podniecenia.

Jego‍ rozmówca też był bliski ekstazy.

– Rzeczywiście.‌ To, co wczoraj widzieliśmy na stadionie w Sankt Petersburgu, wywraca do góry nogami porządek w piłkarskim świecie…

3

2.05.2008,‍ piątek

Warszawa,‍ siedziba Agencji Wywiadu

godzina‍ 14.30

– Ale‍ to był mecz. Pięknie ruscy dokopali szkopom!

Rozradowany‍ major Piotr Wełna wszedł do gabinetu dyrektora Biura Antyterrorystycznego, które nazywano BAT-em. Jego wielka głowa kołysała się na boki. Wyglądał komicznie. Przypominał figurkę samochodowego pieska z kiwającym się w czasie jazdy łebkiem. Pułkownik Dariusz Wyrwicki nie potrafił ukryć rozbawienia na widok podwładnego. Znali się wiele lat, ale kołysząca się głowa Wełny wciąż go śmieszyła. Właśnie ze względu na jej nieproporcjonalność nazywali go Plemnikiem, choć starali się nie używać tego przezwiska w jego obecności.

– Tak,‌ piękne widowisko – rzekł Wyrwicki, wstając zza wielkiego biurka pokrytego ciemnoorzechowym fornirem. Mebel ten, jak i cały gabinet w stylu art déco, odziedziczył po tragicznie zmarłym generale Pietkiewiczu. Strzał w głowę z przyłożenia, klasyczne samobójstwo. Czysta,‌ precyzyjna robota. Zawodowstwo. To Pietkiewicz uczył Wyrwickiego wywiadowczego fachu i zatrudnił w Sekcji „1”, tajnej jednostce wywiadu do zadań specjalnych. Zajmowali się brudną robotą, działali poza prawem. Byli ostatnią linią obrony. Oficjalnie Sekcja „1” nie istniała. – Co masz dla mnie? – spytał, wskazując Plemnikowi jeden z foteli ustawionych przy niewielkim stoliku w rogu gabinetu.

Wełna‌ podziękował gestem.

– Chciałem‌ tylko zameldować, że nasz figurant wyszedł i jedzie do Warszawy. Chłopcy z obserwacji mają na niego oko. Nasłuch został uruchomiony. Przesłałem pierwsze pliki.

– Dziękuję.‌ – Pułkownik oparł się o biurko. – Coś jeszcze? – spytał, przypuszczając, że major nie przyszedł do niego tylko po to, by przekazać informację, którą mógł wysłać e-mailem.

Plemnik‍ przestał kołysać głową.

– Mmm…‍ To znaczy… – zaczął stękać niczym uczeń nieprzygotowany do odpowiedzi.

– Przestań‌ pojękiwać i wal – Wyrwicki próbował ośmielić podwładnego.

– Więc‍ tak… Obserwowaliśmy tego ruska, co kilka dni temu przyjechał do Polski.

Pułkownik‍ potwierdził skinieniem głowy, że wie, o co chodzi. Sam wydał polecenie śledzenia mężczyzny, którego podejrzewano o działalność szpiegowską. Cynk dostali od Amerykanów, którzy łączyli go z tajemniczymi zgonami przeciwników Kremla. Po głośnej sprawie otrucia i śmierci Aleksandra Litwinienki zniknął. Był widywany w Moskwie, ale nie opuszczał kraju. Do teraz.

– Co‍ z nim? – Wyrwicki przysiadł na rogu biurka. Jego smukła twarz z orlim nosem nie zdradzała żadnych emocji.

– Zerwał‌ się nam wczoraj – wydukał Wełna i spojrzał w nieruchome oczy szefa.

Pułkownik‍ milczał.

– Namierzyliśmy‌ go dzisiaj rano w hotelu. Mieszka w Hyatcie. Z nasłuchu wiemy tylko, że spotkał się z kimś, kogo nazywa Woron – zakończył‍ Plemnik.

– Kruk‌ – wyszeptał Wyrwicki i skrzyżował ręce na piersiach. – Kruk – powtórzył zamyślony.

Wełna‌ stał, nie wiedząc, co ma robić. Najchętniej wróciłby już do Sejfu, tam czuł się zdecydowanie pewniej.

– Pilnujcie‌ go – wycedził przez zęby pułkownik i zaraz dodał, marszcząc brwi: – Pilnujcie go lepiej, bo‍ będziecie szukać pracy.

Plemnik‌ skinął głową i już był przy drzwiach. Jednak nim zdążył chwycić za wielką mosiężną klamkę, drzwi się otworzyły. Do środka wszedł wysoki siwy mężczyzna w eleganckim granatowym garniturze. Wełna od razu rozpoznał Leonarda Bielaka. Ukłonił się i przepuścił biznesmena, którego do tej pory widywał jedynie na okładkach kolorowych pism, zazwyczaj przy okazji publikacji różnego rodzaju rankingów najbogatszych Polaków. Bielak zawsze był na samej górze. Major zniknął za drzwiami.

– Witaj,‍ Leo. – Wyrwicki ruszył z uśmiechem na powitanie. Nie wyglądał na kogoś, kto przed chwilą dostał złą wiadomość.

– Jak‍ się masz, staruszku? – Bielak wyciągnął rękę, ale w ostatniej chwili zacisnął pięść i zamarkował uderzenie w brzuch. Wyrwicki odruchowo się cofnął, co wywołało złośliwy komentarz: – Strachliwy się zrobiłeś, przyjacielu. Może czas iść na emeryturę? To robota dla twardzieli, a tobie niedługo trzeba będzie zmieniać pampersy.

Wyrwicki‌ zaśmiał się i rzekł:

– To‌ świetny pomysł, ale kto wtedy będzie niańczył ciebie?

Starcie‍ pierwsze 1:1. Choć męskie ego aż się rwało do dalszej szermierki słownej, obaj uznali, że wystarczy. Wiedzieli, że nie czas teraz na rozrywkę. Bielak z tryumfującą miną podniósł eleganckie, kartonowe pudełko przewiązane wstążką. Usiedli w skórzanych fotelach przy stoliku kawowym.

– Ty‍ się nie rozsiadaj, tylko podaj jakieś wiaderka. – Bielak ponownie pomachał trzymanym w ręku pakunkiem.

Wiaderka… Koneser‌ się, kurwa, znalazł. Wyrwicki podszedł do stojącej pod ścianą biblioteki i otworzył drzwi po lewej. Wyjął dwie kryształowe szklanki i postawił przed gościem. Ten szybko zerwał wstążkę i podniósł wieczko pudełka. W środku znajdowała się drewniana skrzyneczka ze złotymi okuciami i złotą tabliczką, na której widniała głowa jelenia z imponującym porożem.

– Dalmore,‍ Fifty Years Old. – Bielak otworzył skrzyneczkę. Wewnątrz tkwiła kryształowa karafka z ciemnobursztynowym płynem. – Sprawdźmy, czy się nie zepsuła.

W pomieszczeniu‌ rozszedł się delikatny zapach szlachetnego trunku. Była to mieszanina tytoniu i starego, mokrego dębu. Wyrwicki uniósł napełnioną przez Bielaka szklankę pod światło i podziwiał kolor whisky. Nie był znawcą, ale potrafił docenić jakość.

– Teraz‌ będziesz pił tylko takie. – Zarechotawszy, Bielak jednym łykiem wypił połowę zawartości swojej szklanki, po czym wykonał głośne i teatralne „Aaaaaaach”.

Prostak. Wyrwicki‌ przechylił szklankę. Whisky była naprawdę dobra. Nawet on, ze swoim plebejskim podniebieniem, wyczuł wyraźną nutę ciemnej czekolady, śliwek, goździków i dębu.

– Bardzo‌ zacny trunek. – Pokiwał z uznaniem głową.

– I kurewsko‍ drogi, Dareczku – dodał Bielak. – Tę whisky butelkowano w 1978 roku. Napełniono tylko sześćdziesiąt takich karafek.

Na‌ pułkowniku podobne informacje nie robiły wrażenia. Lubił dobre alkohole, ale bez przesady.

– Sława‌ gierojam! – Bielak wzniósł szklankę. – Za Zenit.

– Sława! – odpowiedział‌ Wyrwicki.

Rozległ‌ się brzęk kryształu. Wypili po solidnym łyku.

– Broker‌ będzie jutro w Warszawie, leci z Hongkongu. – Biznesmen przeszedł do rzeczy. – Trzeba się nim zająć. – Był wyraźnie podenerwowany.

– Coś‌ nie tak? – spytał Wyrwicki.

– Nie‍ wiem, czy jest wystarczająco dyskretny i czy z nami nie pogrywa. – Właściciel DTV ostatecznie stracił humor.

– Do‍ tej pory spisywał się znakomicie. Z ostatecznym osądem poczekajmy do jutrzejszego spotkania. – Pułkownik chciał uspokoić nie tylko Bielaka, ale i siebie. – Ile będzie nas ostatecznie kosztował?

– Dwadzieścia‍ procent od wygranej. Około siedemnastu i pół miliona zielonych. Stawka poszła w górę – wyjaśnił Bielak, a widząc niepewność na twarzy Wyrwickiego, dodał szybko: – Dla nas i tak zostanie prawie siedemdziesiąt milionów.

– Powinno‍ wystarczyć na łapówki, logistykę i wynajęcie brudasów.

Pułkownik‍ przeliczał w głowie koszty operacji, która właśnie się rozpoczynała. Duża‌ rzecz. Jeśli wszystko się uda, będą ustawieni do końca życia i zostaną okrzyknięci bohaterami narodowymi. To drugie nęciło nawet bardziej niż kasa. Dariusz Wyrwicki, mimo bardzo wysokiej pozycji, jaką zajmował w strukturach wywiadu, czuł się niedowartościowany i sfrustrowany. Po osiemdziesiątym dziewiątym roku, gdy Ludową Ojczyznę zastąpiła Przenajświętsza Rzeczpospolita, traktowano go pogardliwie. Przez lata musiał walczyć z łatką esbeka. Mimo wpływów i posiadanej wiedzy oni, oficerowie PRL-owskiego wywiadu, postrzegani byli jako ludzie drugiej kategorii. Teraz miało się to zmienić. Chwała‌ nam, chuje precz.

Wyrwicki‍ sięgnął po karafkę i napełnił osuszone szklanki.

– No,‌ to teraz opowiedz o tej przygodzie z Sankt Petersburga. – Machnął ponaglająco ręką. – I bez dygresji na temat erotycznych podbojów, buhaju.

Bielak‍ napił się i zaczął:

– Facet‍ nazywa się Giennadij Pietrow. Mały, niepozorny, bardzo wygadany. Musiał wiedzieć, że będę na meczu. Czekał na mnie. Wygląda na takiego, który dużo może, i…

Wyrwicki‍ przerwał Bielakowi, wstał i podszedł do biurka. Przez interkom połączył się z sekretariatem.

– Tak,‍ panie pułkowniku? – w głośnikach rozległ się męski głos.

– Potrzebuję‍ pełnego dossier niejakiego Giennadija Pietrowa. Prowadzi interesy między innymi w Sankt Petersburgu. – Wyrwicki lubił wiedzieć, o kim rozmawia i z kim ma do czynienia.

– Na‍ kiedy? – spytał mężczyzna.

– Na‍ już. – Wyrwicki rozłączył się i wrócił na fotel. – I co też ten nasz Gienia nawygadywał?

– Radził‌ zrezygnować z interesów w ropie. Wiedział też, jak obstawiliśmy mecz. Dawał do zrozumienia, że to on ustawił wynik. – Bielak łyknął whisky i kontynuował: – Dlatego właśnie mam wątpliwości co do Brokera. On był pośrednikiem. Z nikim innym się nie kontaktowałem.

– Brokerem‌ zajmiemy się później. – Pułkownik chciał dowiedzieć się jak najwięcej na temat Giennadija Pietrowa.

– Facet‌ dał mi to. – Bielak z wewnętrznej kieszeni marynarki wyciągnął kilka zdjęć i rzucił na stolik.

– Ja‍ pierdolę. – Wyrwicki z niesmakiem odsunął zdjęcia, na których uwieczniono Bielaka z jakąś młodą panienką. – Wystarczyłoby, gdybyś powiedział, co na nich jest. Czy muszę patrzeć na twojego fiuta?

– Chciałem,‍ byś poznał wszystkie szczegóły tego, co wydarzyło się w Sankt Petersburgu. – Bielak mimo napiętej atmosfery próbował żartować. – Jak chcesz, to ci ją podeślę. Ma niesamowite usta.

– Mówiłem‍ ci: bez erotycznych historii. – Pułkownik starał się zachować powagę, choć i jego cała sytuacja wyraźnie rozbawiła. Naprawdę‍ niezła dupa. Szybko przywołał się do porządku.

– Zostawił‍ mi też wizytówkę – oznajmił Bielak, chowając z dumą zdjęcia i wyciągając czarny, połyskujący kartonik ze złotymi literami.

Wyrwicki‍ wziął do ręki wizytówkę. Nie miał wiele do czytania. „Giennadij Pietrow”, pod spodem numer telefonu. Kierunkowy +7-812. Numer stacjonarny w Sankt Petersburgu.

Pułkownik‍ wstał ponownie i podszedł do biurka, tym razem jednak podniósł słuchawkę stojącego na blacie telefonu.

– Wełna?‍ Sprawdźcie mi, proszę, następujący numer telefonu… – Podyktował ciąg cyfr i zamyślony stanął przy oknie.

Na‍ niebie przesuwały się ciężkie ołowiane chmury. Podjął już decyzję – bez względu na wszystko nie zamierzał ustępować ruskim. Budiem‌ tancewať kazaczoka. To miała być jego ostatnia, zwycięska bitwa. Z okna miał widok na stadion Gwardii Warszawa. Obiekt najlepsze czasy miał już dawno za sobą, tak samo jak klub, którego piłkarze błąkali się po najniższych klasach rozgrywek. Nikt jednak nie zamierzał go likwidować. Pod murawą stadionu wybudowano przeciwatomowy bunkier, który stał się nieoficjalną siedzibą Sekcji „1”. Dostęp do niego miała ograniczona, ściśle wyselekcjonowana grupa osób. Było to miejsce, do którego trafiały szyfrogramy od agentów i szpiegów oraz raporty sojuszników z NATO. Zbierano tu najtajniejsze informacje wywiadowcze: nazwiska, daty, kryptonimy, dane operacyjne. Wszystkie brzydkie tajemnice wywiadu. Informacje te były bezcenne, dlatego przechowywano je głęboko pod ziemią, na specjalnych serwerach niemających połączenia z zewnętrzną siecią i dlatego miejsce to nazywano Sejfem. Jego sercem był zawieszony w specjalnej żelbetowej konstrukcji pokój o przeszklonych ścianach. Nikt z zewnątrz nie był w stanie podsłuchać tego, o czym rozmawiano w tym pomieszczeniu. Specjalne śluzy bezpieczeństwa gwarantowały też, że nikt niepowołany tam nie wejdzie. Po tym jak Dariusz Wyrwicki został dyrektorem Biura Antyterrorystycznego, Sejf stał się jego wyłącznym królestwem, strefą zero. Poza ludźmi z Sekcji „1” dostęp do niego miał tylko szef Agencji Wywiadu Wiktor Hofmann. Na żądanie Wyrwickiego cofnięto podobne upoważnienia szefom innych biur Agencji Wywiadu, a nawet zastępcom Hofmanna. I niech‍ nam podskoczą. Pułkownik wiedział, że porządki, jakie zaprowadza, nie wszystkim się podobają. Miał wrogów nie tylko w agencji. Powołanie do życia i funkcjonowanie BAT-u było dla innych służb specjalnych i ich szefów niczym wymierzony publicznie policzek. Cios, który odpowiednio wyprowadzony boli podwójnie: fizycznie i psychicznie. Nie może być za mocny, by nie powalił delikwenta. Ale też nie może być za słaby, bo nie zagwarantuje osiągnięcia celu, którym było posłuszeństwo. Pułkownik Dariusz Wyrwicki, jako osoba odpowiedzialna za działania antyterrorystyczne w kraju, miał dostęp do wszystkich istniejących baz danych. Jeśli przyjąć, że ten, kto ma informację, ma też władzę, to szef Biura Antyterrorystycznego był potężnym graczem. O najważniejszych osobach w państwie wiedział tyle, że spał spokojnie, nie obawiając się zwolnienia. To on rozdawał karty. Niepostrzeżenie dla opinii publicznej i polityków powstał superurząd poza czyjąkolwiek kontrolą. Idioci. Wystarczył‍ jeden udany zamach na polskiego ambasadora w Bagdadzie, by wybrańcy narodu w zamian za iluzoryczne poczucie bezpieczeństwa pozwolili na totalną inwigilację wszystkich bez wyjątku obywateli Przenajświętszej. Stado‌ osłów. Wyrwicki pamiętał, z jak wielkim entuzjazmem ogłaszano powołanie do życia BAT-u. Protestowały jedynie małe pozarządowe organizacje monitorujące przestrzeganie praw człowieka i swobód obywatelskich. Jednak w porównaniu z medialną kampanią zwolenników nowych rozwiązań ich głos był cichy. Zamiast słów krytyki dziennikarze prześcigali się w gierkach słownych mających pokazać znaczenie nowo powstałego biura. „BAT na terrorystów”, „Uderzymy BAT-em” – takie i podobne sformułowania pojawiały się w gazetach, radiu i telewizji. Pierwszym szefem biura został generał Marian Pietkiewicz, ale jedynie odebrał nominację. Splot wydarzeń doprowadził do jego śmierci. Wyrwicki miał w tym swój udział. To przecież Pietkiewicz nauczył go podstawowej zasady: najważniejsza jest Sekcja „1”, jej bezpieczeństwo i sprawne funkcjonowanie. Nie liczą się ofiary ani ich własne życie. Stary‍ dureń. Wyrwickiemu brakowało generała, ale też wiedział, że nie było innego rozwiązania. Zresztą Pietkiewicz też tak uważał i powiedział to tuż przed śmiercią. Jego ostatnie chwile pułkownik znał tylko z opowieści, ale bez problemu potrafił je sobie wyobrazić.

– To‍ już – szepnął generał, gdy przy jego szpitalnym łóżku pojawił się niepozorny blondyn o chłopięcej urodzie ubrany w biały fartuch. Poznał go od razu: Azrael, najlepszy zabójca z Sekcji „1”. – Wiem, spieprzyłem. Mam tylko jedną prośbę. – Pietkiewicz, potężny łysy mężczyzna o wyglądzie killera, leżał spokojnie. Nie myślał o ucieczce. Wiedział, że to koniec. – Sam to zrobię – rzekł i wyciągnął rękę, wskazując wybrzuszoną kieszeń fartucha, w której widać było kształt pistoletu z tłumikiem.

Azrael‌ wyciągnął broń i podał Pietkiewiczowi. Kiedy odwrócił się i ruszył w kierunku drzwi, dobiegło go ciche plaśnięcie. Obejrzał się za siebie – generał leżał z otwartymi ustami, w panującym półmroku widać było czerwone strużki krwi na ścianie. Na podłodze, tuż pod zwisającą bezwładnie ręką, leżał pistolet Heckler & Koch MK 23 SOCOM. Generał dostał go w 1997 roku od szefa Dowództwa Operacji Specjalnych amerykańskiej armii podczas swojej oficjalnej wizyty w Stanach Zjednoczonych. Taka miła forma podziękowania za jedną ze wspólnych operacji. Broń dopiero co weszła wówczas na rynek. Niemiecka firma zbrojeniowa stworzyła ją specjalnie na potrzeby amerykańskich komandosów. Kaliber 11,43, tłumik w standardzie.

– To‍ co dalej? – Leonard Bielak postanowił przerwać panującą już od kilku minut ciszę.

Wyrwicki‌ wezwał przez interkom sekretarza. Młody porucznik, spadek po poprzedniku, wszedł do gabinetu.

– Tak,‍ panie pułkowniku?

– Zarezerwuj‌ pokój. – Wyrwicki spojrzał pytająco na Bielaka. – Gdzie go przenocować?

– Może‍ Bristol. Ale pozwól, że Brokerem ja się zajmę – rzekł biznesmen. – Nie będziemy narażać budżetu Agencji Wywiadu.

– Skoro‍ tak chcesz. W takim razie dziękuję, poruczniku. – Pułkownik odprawił sekretarza. – Teraz musimy uzbroić się w cierpliwość.

– To‌ wszystko? – spytał Bielak.

– Tak.‌ Czekamy, Leo, czekamy.

4

03.05.2008,‍ sobota

Nowa‍ Iwiczna, dom Artura Solskiego

godzina‌ 16.00

Obserwowanie‍ przesuwających się wskazówek dużego ściennego zegara było zajęciem równie ekscytującym jak szydełkowanie. Ale i tak nie miał nic innego do roboty, więc postanowił patrzeć, jak płynie czas. Kuchenny zegar tykał cicho, wybijając rytm mijających sekund. Idealna‍ synchronizacja. Tyknięcie i ruch wskazówki, tyknięcie i ruch wskazówki. Teraźniejszość, której nie da się zatrzymać. Było,‍ nie ma. Miał wrażenie, jakby oglądał obraz Salvadora Dalego, na którym widać zdeformowane, roztapiające się tarcze zegarków kieszonkowych. Wyglądają, jakby ciekły, spływały. Trwałość‌ pamięci. Solski sam nie wiedział, że zna nazwę tego najsłynniejszego dzieła hiszpańskiego surrealisty. Patrząc na zegar, zaczął mówić do siebie:

Ja‌ wiem, ja wiem,

Co‍ o cichej północy się dzieje…

Błękitnym‌ snem

Mego‍ parku jaśnieją aleje…

Krok‍ cichych stóp

Śmierć‌ przyśpiesza, bo drży, że się spóźni…

Pachnie‍ jej łup…

Nową‌ kosę ukradła gdzieś z kuźni…

Wśród‍ wonnych róż

Gra‌ oślepły od długich łez grajek…

Dziś‍ skona… Już

Najcudniejszą‌ wyśpiewał z swych bajek…

Wróciły‍ wspomnienia, krótkie przebłyski. Wiersz, kod umieszczony w zdjęciach, informacja od żołnierza, który zginął w Iraku. Trup w jeziorze. Solski złapał się za głowę. Nie chciał oglądać tych obrazów. Wspomnienia tłukły się gdzieś pod czaszką, a on wciąż nie był pewny, co jest prawdą, a co urojeniem. Z ciemnych zakamarków pustego domu zaczął wychylać swoją paszczę strach. Czekał, był blisko, wiedział, że jego chwila przyjdzie. Jeśli nie teraz, to później, jutro, za tydzień, ale znowu pokaże kły i rzuci się do gardła. Artur rozejrzał się po kuchni. Próbował sobie przypomnieć, gdzie ma lek przeciwlękowy. Co prawda psychiatra z Choroszczy zabronił mu zażywania jakichkolwiek środków poza tabletkami Zalasty, ale wolał mieć pod ręką coś, co zadziała szybko i mocno. Wstał i wyszedł z kuchni. Dom był niewielki – na parterze salon z wyjściem do ogrodu, łazienka, kuchnia i gabinet, który pełnił też funkcję pokoju gościnnego, na piętrze trzy sypialnie i łazienka. Artur przesuwał wzrokiem po meblach, ścianach i obrazach. Znał je wszystkie, ale czuł się tu obco. Zresztą i tak musiał sprzedać dom. Był bez pracy i nie stać go było na spłacanie kredytu. Przez ostatnie miesiące bank pobierał regularnie raty z rachunku, na którym miał pewne oszczędności. Dla białych kołnierzyków, liczących cyferki w Excelu, jego problemy zdrowotne nie miały znaczenia – ważne były tylko wpływy na konto. Jak każdy klient banku był jedynie numerem w arkuszach kalkulacyjnych. Oszczędności wyparowały. Był bankrutem. Był skończony.

– Joanna,‍ Joanna – wyszeptał, a z oczu popłynęły mu łzy. To był ich wymarzony dom. Z dala od zgiełku miasta, ale jednocześnie położony na tyle blisko, by nie tracić godziny na dojazd do pracy. Miał być ich rajem. A teraz nie ma Joanny, nie ma dzieci, nie ma domu. Płakał bezgłośnie. Smutek, który poczuł gdzieś głęboko, był niczym otchłań. Bezkresny. Na chwiejących się nogach poszedł do łazienki. Odkręcił kran, by napełnić wannę. Poszedł do kuchni, wysunął jedną z szuflad i chwilę czegoś w niej szukał. Podążył do łazienki z niewielkim czarnym przedmiotem rozmiarów brzytwy. Był to składany japoński nóż Higonokami. Czarna rękojeść ozdobiona została wizerunkiem samuraja. Srebrna klinga, wykonana z trzywarstwowej stali węglowej, przypominała kształtem miecz samurajski. Prezent od Joanny. Ciąć‌ wzdłuż, a nie w poprzek. Tak‌ jest skuteczniej. Podjął już decyzję. Zdejmuje T-shirt, ręką sprawdza temperaturę wody, patrzy w lustro. Facet z łysą głową i rudawą brodą wydaje się obcy, nierealny, jak wszystko, co działo się przez ostatnie miesiące. Nie będzie za nim tęsknił, może wreszcie spotka Joannę. Oczy zachodzą łzami. Wtem coś zakłóca spokój panujący w pustym domu. Solski próbuje skojarzyć dźwięk. To pukanie, najpierw ciche, ale z każdą chwilą coraz głośniejsze i bardziej natarczywe. Ten, kto się dobija, najwyraźniej nie zamierza odpuścić.

– Artur,‍ otwieraj – z zewnątrz dobiega stłumiony głos Diabła. – Otwieraj, kurwa, bo wejdę z drzwiami!

Chwila‍ zastanowienia. Jest zły. Był tak blisko. Składa nóż i chowa do kieszeni spodni, wciąga koszulkę. Nie‍ teraz, później. Idzie do drzwi, których wytrzymałość od jakiegoś czasu testuje Marcin Rokita. Przekręca zamek i otwiera.

– Co‍ się z tobą, kurwa, dzieje?! – Diabeł wpadł do domu, odpychając Solskiego. Rozejrzał się po salonie, jakby szukał jakichś zagrożeń lub czegoś podejrzanego. – Słucham? – spytał już nieco spokojniej.

– Nie‍ wiem, o co ci chodzi. Spałem i nie słyszałem, jak pukasz. – Artur zrobił minę niewiniątka.

– Miałeś‍ być u nas o dwunastej. Masz wyłączony telefon, zacząłem się martwić. – Diabeł rozłożył bezradnie ręce.

Ja‌ pierdolę. Dopiero teraz dziennikarz przypomniał sobie, że byli umówieni. Wyleciało mu z głowy, ostatnio miał problemy z koncentracją.

– Przepraszam,‌ zapomniałem. Strasznie mi głupio – powiedział i na potwierdzenie tych słów spuścił głowę.

– Wystraszyłeś‍ mnie. – Diabeł usiadł ciężko na kanapie, po tym jak Solski zajął fotel. – Może chcesz pogadać? Wczoraj po drodze cały czas milczałeś.

– Sam‌ nie wiem – zaczął Artur i zawiesił głos. – Nie wiem, czy to najlepszy pomysł. Najpierw sam muszę poukładać sobie wszystko w głowie.

– Pozwól‍ sobie pomóc. – Rokita nie naciskał, ale też nie chciał zostawić przyjaciela bez wsparcia.

– Nie‍ wiem – powtórzył Solski. – Nawet nie wiem, od czego zacząć. Muszę szukać domu i jakiejś pracy. A do tego wszystko mi się miesza. Wracają wspomnienia, ale nie wiem, które są prawdziwe.

– Mam‍ pomysł. – Diabeł poczekał, aż Artur spojrzy na niego. – Pojedziesz do Niemirowa, rozmawiałem z córką Darskiego. Nie ma nic przeciwko temu. Nawet się ucieszyła, że ktoś będzie opiekował się domem.

Solski‍ pokręcił głową. Z jednej strony bał się powrotu na Podlasie, do miejsca, z którym wiązało się tyle złych wspomnień. Z drugiej kusiła go ta wizja, bo dawała szansę przeprowadzenia prywatnego śledztwa.

– A co‌ ze sprzedażą domu? – Solski szukał jakiejś wymówki.

– Zajmie‌ się tym mój znajomy. Robi w nieruchomościach – odpowiedział krótko Diabeł.

– A lekarz?‍ Terapia? Mam się zgłosić do kogoś tu, w Warszawie – przypomniał sobie dziennikarz, choć wcale nie miał ochoty na spotkanie z kolejnym psychiatrą.

– W poniedziałek‍ załatwisz lekarza i pojedziemy razem na Podlasie – uspokoił go Marcin.

– Ty‌ ze mną? – Artur się zdziwił.

– Tak,‍ przecież mówiłem ci, że odszedłem z BOR-u. Na szczęście jaśnie nam panująca Waaadza w uznaniu moich zasług – mówiąc to, Diabeł wykonał palcami cudzysłów – przyznała mi roczną odprawę. Nie muszę na razie martwić się o kasę.

– Fiuuu‌ – Artur był pod wrażeniem – hojna ta nasza Waaadza.

– To‌ jak, deal? – spytał Diabeł.

– Deal.

– A teraz‍ ruszaj dupę, jedziemy do mnie. Czeka obiad, który przygotowała Natalia. – Rokita zrobił minę surowego belfra.

Solski‍ nie dyskutował. Pobiegł na piętro wziąć bluzę i zostawić nóż. Lepiej, żeby przyjaciel go z nim nie widział.

– Weź‌ coś na przebranie, przenocujesz u nas – dobiegło z dołu.

Artur‍ nie miał nic przeciwko temu. Otworzył szafę w poszukiwaniu czystych rzeczy. Nie było go w domu ponad pół roku. W tym czasie opiekował się nim Rokita, a dokładniej – jego żona. Dzięki Natalii panował porządek, także w szafie z garderobą. Wszystko było wyprane, wyprasowane i pachnące. Wziął bokserki, ulubione stare jeansy i koszulkę z charakterystycznym znaczkiem Supermana – taki żart. Gdy schodził po schodach, Diabeł wciąż siedział na kanapie i wysyłał esemesa. Wyglądał na zdenerwowanego.

– Coś‌ się stało? – zapytał Solski.

– Ech…‍ nie, nic. – Rokita był wyraźnie zmieszany. – Dałem znać Natalii, że jedziemy.

Telefon‌ zawibrował i wydał charakterystyczny dźwięk przypominający ćwierknięcie. Wyświetlacz zaświecił się na niebiesko, pojawiła się koperta, a pod nią tekst: „Wszystko zgodnie z planem”. Pułkownik Wyrwicki przeczytał wiadomość i od razu ją usunął. Na to liczył – pełna kontrola i realizacja przyjętego scenariusza. Jego nowy nabytek spisywał się świetnie. Sprawa Solskiego nie była teraz priorytetowa, ale pamiętając, jak wiele problemów przysporzył im dziennikarz, wolał mieć go pod obserwacją. Gdyby był wierzący, musiałby codziennie zapieprzać na kolanach na Jasną Górę, by dziękować Bogu. Mieli naprawdę dużo szczęścia, że udało im się zatuszować sprawę zaginięcia szyfranta i odzyskać wyniesione przez niego dokumenty. Gdyby ujrzały światło dzienne, byłby to koniec jego i Sekcji „1”. Poleciałoby wiele głów. Było‍ kurewsko blisko. Szczególnie gdy swoje prywatne śledztwo rozpoczęli Solski i Darski.

Bezrobotny‌ dziennikarz na prochach i prowincjonalny policjant moczymorda rozgryźli skomplikowaną intrygę wymyśloną przez ludzi z Agencji Wywiadu. Pomógł im zbieg okoliczności, ale i tak zrobili coś, co wydawało się nieprawdopodobne: poskładali do kupy niemal całą wielopoziomową układankę. Wiedzieli o tajnej operacji „Nabucco”, której celem było wywiezienie z Iraku zrabowanych dzieł sztuki, złota i tego, co najcenniejsze – archiwum Saddama Husajna. Mieli informacje o zamachu na polskiego ambasadora w Bagdadzie, który zorganizowali ludzie z Sekcji „1” przy pomocy poszukiwanego przez wojska koalicyjne wieloletniego funkcjonariusza irackiego reżimu Abu Marwana. Solskiemu i Darskiemu brakowało kilku elementów, ale to nie miało znaczenia. Wiedzieli wystarczająco dużo. Potrafili połączyć śmierć szyfranta z zamachem w Bagdadzie, w którym zginął ambasador i większość jego ochrony. Gdyby rozpoczęło się oficjalne śledztwo, a sprawą zajęli się politycy, wszystkie szczegóły wyszłyby na jaw. Pozamiatane. A tak‍ wystarczyło wskazać terrorystów i w pokazowym ataku zlikwidować bestie, które brały udział w zamachu. Artur Solski ostatecznie zwariował, a Darski się powiesił. Pułkownika bawiło to, jak łatwo media i politycy przeszli do porządku dziennego nad całą tą sprawą. Rządząca partia, Obywatelskie Porozumienie Patriotyczne, wygrała wybory z przewagą pozwalającą na samodzielne sprawowanie władzy. A oni w nagrodę dostali do ręki BAT.

Telefon‌ znowu zawibrował, ale tym razem zaczął wygrywać skoczną melodię. Wyrwicki spojrzał na wyświetlacz – dzwonił Wełna.

– Wyrwicki,‍ słucham?

– Panie‌ pułkowniku, chcę tylko poinformować, że rusek jest pod stałą obserwacją. Teraz siedzi w hotelowym pokoju, zamówił sobie panienkę.

Wyrwicki‍ spojrzał na zegarek.

– Wcześnie‌ zaczyna, mołodiec.

– Będę‍ pana informował na bieżąco, gdyby wydarzyło się coś istotnego – powiedział major.

– Tak,‍ jasne. – Wyrwicki chciał już zakończyć, ale przypomniał sobie o Solskim. – Kto dziś holuje Psychola?

– W centrali‌ na drutach siedzi kapitan Adamek. Mam do niego pełne zaufanie – wyjaśnił Wełna.

– Żebyś‍ się tylko nie pomylił – rzekł pułkownik. Śledzili Solskiego, bo szef Biura Antyterrorystycznego chciał mieć dwustuprocentową pewność, że pozbierali wszystkie śmieci. W domu Darskiego znaleźli kopię raportu wyniesionego przez szyfranta. Zdobyli nagrania dziennikarza. Teraz musieli się tylko upewnić, że nigdzie nie ma żadnych kopii. Tylko dlatego Artur Solski wciąż żył.

Ruszaj,‌ króliczku. Wyrwicki zakładał, że dziennikarz prędzej czy później spróbuje wrócić do przerwanego śledztwa. Muszą go tylko mieć na oku i odpowiednio zmotywować.

Ponownie‍ odezwał się telefon. Tym razem dzwonił Leonard Bielak.

– Dareczku…‍ – zawiesił głos, jakby chciał się upewnić, że nie pomylił numeru.

– Tak,‍ to ja – powiedział Wyrwicki.

– Broker‌ będzie w Warszawie o dziewiętnastej. Zarezerwowałem mu apartament w Bristolu i zaprosiłem na kolację. Jesteśmy umówieni w Klubie Cavallo o dwudziestej pierwszej. Nikt nie będzie nam tam przeszkadzał.

– W porządku,‍ będę. – Pułkownik nie wdawał się w dłuższą dyskusję. Pogadają przy kolacji.

W ziemniaczanych‍ łódeczkach, pod majonezową pierzynką, krył się farsz. Wyglądało to apetycznie, a smakowało wybornie. Zmielony śledź z dodatkiem warzyw, doprawiony kminkiem, znakomicie komponował się z ziemniakiem i majonezem. Potrawa prosta, a dostarczająca podniebieniu bardzo przyjemnych doznań.

– Rewelacja‍ – powiedział Solski, połykając kolejny kawałek.

– Gdybyście‍ dali znać, że już jedziecie, kazałabym wam kupić jakieś wino do kolacji i coś na deser – powiedziała Natalia, patrząc z wyrzutem na męża.

– Jest‍ wódeczka, wystarczy na deser – mówiąc to, Diabeł podniósł butelkę.

Artur‌ nie wdawał się w dyskusję. Było mu wszystko jedno. Teraz liczyło się tylko to, co miał na talerzu.

– To‍ dopiero przystawka. Poczekaj, brachu, na danie główne. Natalia dziś poszalała – powiedział Diabeł, ale jego żona jedynie pokręciła głową i wzruszyła ramionami.

– Może‌ nie będzie smakować.

– Nie‍ ma takiej opcji, darling. – Rokita‌ nachylił się, by ucałować Natalię w policzek, ale ta wykonała unik. – No to lu, pod tego śledzika – wydał więc komendę.

Solski‍ podniósł oszroniony kieliszek; wódka była dobrze schłodzona. Stuknięcie, łyk, stół.

– Nie‍ powinienem, jestem na prochach – zauważył, przegryzając faszerowanym ziemniakiem. Nie wyglądał jednak na kogoś, kogo trzeba zmuszać do picia.

– Spokojnie,‌ stary, jakby co, Natalia udzieli ci pierwszej pomocy. Przecież jest lekarką – powiedział Diabeł i polał jeszcze raz. – Musimy opić twoje wyjście. Od jutra będziesz grzeczny.

Wypili,‍ a Natalia poszła do kuchni. Rodzina Rokity mieszkała w czteropokojowym mieszkaniu. Blok, do którego wprowadzili się parę lat wcześniej, mieścił się na obrzeżach Piaseczna na nowym Osiedlu Róż przy wylocie na Magdalenkę. Mieszkanie urządzone było ze smakiem. Artur nie znał się na meblach, ale nie była to masowa produkcja z Ikei. Skórzana kanapa i fotele w nowoczesnym designie, masywna drewniana ława w kolorze ciemny dąb, elegancki stół i krzesła z tapicerowanym oparciem i siedziskiem. Na‍ bogato. W domu panowały spokój i cisza. To akurat było o tyle dziwne, że na co dzień szalała tu banda potworów, jak Natalia nazywała swoich trzech synów. Chłopców nie było, bo spędzali weekend z dziadkami na działce. Na półce stało ich zdjęcie w metalowej ramce. Artur zawiesił na nim wzrok.

– Kocham‍ ich nad życie, ale czasami mam ochotę rozstrzelać – powiedział z uśmiechem Diabeł.

Solski‌ znał już opowieść o karmieniu hot dogiem i colą rybek w akwarium, co zakończyło się ich przedwczesną śmiercią, czy o ognisku na balkonie, na którym chłopcy próbowali upiec sobie kiełbaski, o mały włos nie powodując wielkiego pożaru. Na czele bandy stał dwunastoletni Eryk. Do pomocy miał dziesięcioletniego Kazika i ośmioletniego Julka, który pierwotnie miał być Julką. Wszystko przez lekarza, który podczas USG nie zauważył, że między nogami maleństwa coś się jednak majta. Julian był chrześniakiem Artura.

– Szkoda,‍ że nie ma chłopaków. Dawno ich nie widziałem.

– Jeszcze‌ zobaczysz – uspokoił go Diabeł i spojrzał ukradkiem na Natalię. – Dziękuj Bogu, że ich nie ma. Nie pogadalibyśmy.

Solski‍ spojrzał na stół. W cudowny sposób kieliszki znowu się napełniły; nawet nie zauważył kiedy. Z kuchni dochodził coraz intensywniejszy zapach pieczonej kaczki, drażniąc nozdrza i pobudzając zmysły. Artur, choć dopiero co skończył pochłaniać ziemniaki ze śledziowym farszem, poczuł się głodny. Wyobrażał sobie, jak cudnie musi smakować potrawa, która tak wspaniale pachnie. Wznieśli kolejny toast.

– Za‌ nas – powiedział Diabeł.

– Za‌ nas – powtórzył Solski.

Do‍ pokoju weszła Natalia. Na wielkim półmisku niosła pokrojoną kaczkę obłożoną śliwkami i polaną ciemnym sosem.

– Marcin,‌ podaj czyste talerze i sztućce.

Diabeł‌ bez szemrania wykonał rozkaz. Ze stojącego pod ścianą kredensu wyjął trzy duże płaskie talerze, noże i widelce. Jego żona przyniosła w tym czasie z kuchni dwie miski. Jedna wypełniona była pieczonymi buraczkami, druga kaszą gryczaną. Solski przełknął ślinę. Nie mógł się doczekać, kiedy wreszcie będzie mógł spróbować głównego dania. Zaczęła mu podrygiwać noga. Kobieta zauważyła to i jemu pierwszemu nałożyła porcję kaczki z kaszą i smażonymi buraczkami. Artur nie czekał na gospodarzy. Orgazm,‍ po prostu orgazm. Kaczka była soczysta, niemal rozpływała się w ustach, w sosie czuć było wytrawne wino, suszone śliwki i coś jeszcze, czego nie rozpoznawał.

– Znakomite,‍ brak słów – mówił z pełnymi ustami, czym rozśmieszył gospodynię.

– Tylko‌ się nie udław – powiedział Diabeł, nakładając sobie kaszę. Wtem zadzwonił telefon. Rokita spojrzał na komórkę, wstał od stołu i odebrał. Natalia patrzyła na męża ze złością. Marcin wyszedł z pokoju, oni zaś usłyszeli tylko, jak mówi: „Tak, tak, oczywiście. Zaraz będę”.

Gdy‌ pokazał się w drzwiach, miał już na sobie kurtkę.

– Muszę‌ wyjść, nagła sprawa. Kumpel potrzebuje pomocy.

Solski‍ wzruszył tylko ramionami, Natalia miała jednak łzy w oczach. Zamknęły się drzwi. Zrobiło się nieprzyjemnie.

– Co‌ dodałaś do tego sosu? – spytał Solski takim tonem, jakby chodziło co najmniej o ujawnienie tajnej alchemicznej formuły złota albo eliksiru młodości.

– Wino,‌ suszone śliwki, trochę cytryny i tarty suchy razowy chleb – wyliczała Natalia, ocierając łzę.

Artur‌ nieporadnie nakładał sobie kolejny kawałek kaczki. Pomogła mu.

– Tak,‍ razowy chleb – powiedział.

To‌ był ten składnik, który odpowiadał za niepowtarzalny smak sosu. Jedli w milczeniu.

5

03.05.2008,‌ sobota

Warszawa,‌ Klub Cavallo, Łazienki Królewskie

godzina‌ 21.30

Stukał‍ widelcem o talerz, tłumiąc gniew. Nienawidził ludzi, którzy nie szanują jego czasu. Miał na tym punkcie obsesję. Sam był punktualny i tego oczekiwał od innych. Dwudziesta‌ pierwsza to dwudziesta pierwsza, a nie, kurwa, dwudziesta pierwsza trzydzieści. Gdyby zliczyć wszystkie minuty, jakie człowiek poświęca w życiu, czekając na tych, którzy się spóźniają, uzbierałby się rok albo i dwa. Czas bezpowrotnie stracony, bo jakiś fiut nie umie korzystać z zegarka. Gdyby sprawa nie była tak ważna, dawno by wyszedł. Wyrwicki spojrzał na Bielaka.

– Gdzie‌ ten kutas jest? – To było pytanie retoryczne.

Leonard‌ Bielak, tak jak on, nie miał pojęcia, dlaczego Broker spóźnia się na umówioną kolację. Siedzieli sami w niewielkiej sali urządzonej w staroangielskim stylu. Drewniane meble z delikatnymi zdobieniami nie miały w sobie nic z przepychu czasów wiktoriańskich, z którymi najczęściej, choć niesłusznie, kojarzą się brytyjskie wnętrza. Kolory były stonowane, obrazy w ciemnych ramach, kominek z cegieł – prosty. Ekskluzywnie, ale nie nowobogacko.

– Dzwonił‍ do mnie z lotniska, parę minut po dziewiętnastej. Miał jechać prosto do hotelu. Chciał tylko wziąć szybki prysznic i dołączyć do nas. – Bielak powtórzył to, co Wyrwicki już wiedział. Wydzwaniali co jakiś czas do Brokera, ale nie odbierał.

– Jaki‍ ma numer pokoju? – spytał pułkownik.

– Wynająłem‍ mu apartament Paderewski – odrzekł Bielak i niepewnie popatrzył na Wyrwickiego.

– Masz‌ gest.

– Myślałem,‌ że imprezę zakończymy u niego. Sam wiesz, jakieś panienki, wódeczka. – Wbrew intencjom Leonarda Bielaka jego słowa zabrzmiały, jakby się tłumaczył. Nie taki był jego zamiar. Wynajął najdroższy apartament w Bristolu, bo taką miał fantazję.

Wyrwicki‌ wstał i wyciągnął z kieszeni telefon. Wybrał numer i zaczął krążyć po pomieszczeniu. Wreszcie ktoś odebrał.

– Wełna?‍ – spytał.

– Tak,‌ panie pułkowniku.

– Niech‌ któryś z naszych podjedzie do Bristolu i sprawdzi dyskretnie, co się dzieje w apartamencie Paderewski. – Wyrwicki nie musiał wdawać się w szczegóły.

– Tak‍ jest. Dobrze się składa, bo akurat tu jesteśmy. Wezmę jednego z chłopaków, którzy pilnują ruska – powiedział Wełna.

– Co‌ takiego? – Pułkownik nie wierzył w przypadki.

– Dziś‍ nasz figurant przeprowadził się do Bristolu – zakomunikował major.

– Dlaczego‍ dowiaduję się o tym teraz? – spytał Wyrwicki.

– Nie‌ przypuszczałem, że jest to dla pana aż tak istotne – odrzekł Wełna zaskoczony nerwowością szefa.

– A co‌ porabia teraz nasz kochaś?

– Podupczył,‍ zjadł kolację, znowu podupczył, a teraz śpi. Ma zdrowie – zameldował Plemnik, powstrzymując śmiech.

Dziwne,‍ bardzo dziwne. To nie pasowało do kolesia, który podróżuje pod zmienionym nazwiskiem i uchodzi za kremlowskiego cyngla. W Moskwie też miał panienki, i to na pewno za darmo. Nie musiał przyjeżdżać do Warszawy.

– Dobra,‌ czekam na zwrotną. – Wyrwicki się rozłączył. W jego głowie zaczynał kiełkować niepokój. Kurwa. Delikatne‍ drżenie, ledwie wyczuwalne, jakby powietrze było naelektryzowane. Kiwnął głową w kierunku Bielaka. – Zbieramy się. Myślę, że nasz człowiek nie pojawi się na kolacji.

Biznesmen‌ nie zadawał pytań. Wstał i ruszył za pułkownikiem. Przed budynkiem stajni, w którym urządzono Klub Cavallo, stała srebrna limuzyna bentley continental flying spur, jedno z wielu aut Leonarda Bielaka. Z samochodu wyskoczył kierowca, by otworzyć drzwi szefowi. Wyrwicki poradził sobie sam. W środku pachniało skórą i cygarami.

– Dokąd,‍ szefie? – spytał kierowca.

– Bristol.

Auto‍ ruszyło delikatnie, ale na tyle szybko, by pasażerowie nie mieli wątpliwości co do mocy olbrzyma. Odezwał się telefon pułkownika.

– Mów,‍ Wełna.

– W apartamencie‍ jest trup, strzał w głowę. – Wełna nie okazywał emocji, zupełnie jakby mówił o pogodzie za oknem.

– Zabezpieczcie‌ miejsce, nikogo nie wpuszczajcie. Zaraz tam będę – rzekł Wyrwicki zwięźle. Tego się obawiał. – A co z naszym ruskiem? – spytał.

– Jest‌ u siebie w pokoju.

– Miejcie‍ na niego oko. Gdyby wychodził, zatrzymać.

Leonard‍ Bielak domyślił się, że coś jest nie tak, nie zdążył jednak zadać pytania.

– Broker‍ nie żyje – powiedział Wyrwicki.

W limuzynie‍ zapadła cisza. Do przejechania mieli niecałe pięć kilometrów. Z 29 Listopada skręcili w lewo w Czerniakowską, znowu w lewo w Szwoleżerów, a potem już Myśliwiecka, Rozbrat i pod górę Książęcą, by dojechać do Nowego Światu. Za oknami limuzyny tętniło nocne życie stolicy, kuszące kolorowymi światłami witryn i mrocznymi zakamarkami. Ludzie, jak co weekend, bawili się, upijali, ćpali, kochali i awanturowali. Utrwalony rytuał, rytm dużego miasta. Od poniedziałku do piątku ubrane zgodnie z obowiązującym dress‍ code korpoludki walczyły o swoje w szklanych biurowcach. Od rana do nocy, byle zadowolić szefa i zdobyć kolejne punkty przybliżające do wymarzonego awansu. W piątek wieczorem wszyscy zrzucali służbowe ciuchy niczym jaszczurki skórę. Zaczynał się weekendowy karnawał. Puszczały hamulce, grzeczne, ułożone dzieci korporacji wpadały w amok. Więcej, szybciej, mocniej, głośniej. Młode, odstawione dziewczęta z dobrych domów szukały przygód na tylnych siedzeniach luksusowych aut młodzieńców, którzy mieli bogatych tatusiów. Szybkie bzykanko, lodzik z połykiem, kreska koki i dalej w miasto. High‌ life made in Poland. Ci biedniejsi brali amfę i obstawiali tanie puby. Restauracje, kluby i bary na Trakcie Królewskim były pełne. Liczyła się zabawa. Fiesta. Kac będzie dopiero jutro.

Pasożyty. Wyrwickiego‍ zaskoczyła własna niechęć do tych wszystkich roześmianych, krzykliwych ludzi. Odwrócił wzrok. Po dziesięciu minutach podjechali pod Bristol. Do samochodu podbiegł mężczyzna w liberii, by otworzyć drzwi. Pierwszy wysiadł Wyrwicki. Bielak wydawał jeszcze jakieś dyspozycje kierowcy. Weszli do hotelu. Nie mieli czasu na podziwianie wspaniałych wnętrz, których historia sięgała 1901 roku. Windą wjechali na drugie piętro, tu mieścił się apartament, w którym zatrzymał się Broker. Przed drzwiami stał młody chłopak z grupy zabezpieczenia; od razu rozpoznał pułkownika i skinął mu głową na powitanie. W środku czekał na nich ciemnowłosy mężczyzna z kilkudniowym zarostem. Nie był szczególnie wysoki ani potężnie zbudowany, ale wyglądał na kogoś, z kim lepiej nie zadzierać. Przywitał się z Wyrwickim, podając mu dłoń. Miał uścisk niczym imadło, i to z tego powodu koledzy nazywali go Niedźwiedź. Dawid Bylicki był szefem grup zabezpieczenia specjalnego w Biurze Antyterrorystycznym. Często działał w terenie, na pierwszej linii.

– Chodźmy‌ do trupa – powiedział bez zbędnych słów wstępu i poprowadził Wyrwickiego z Bielakiem do obszernego salonu.

– Co‌ wiemy? – Pułkownik rozejrzał się po apartamencie.

Dominował‌ w nim kolor biały i wszelkie odcienie złotego. Ściany zdobiła sztukateria, okna obramowane były pięknie udrapowanymi zasłonami. Część wyposażenia pochodziła jeszcze z początków XX wieku. W pokoju, do którego weszli, stały autentyczne biurko i krzesło należące kiedyś do Ignacego Paderewskiego. Za nimi, bliżej okna, wokół stolika z marmurowym blatem znajdowały się sofa i fotele z pięknym materiałowym obiciem. Wystroju wnętrza dopełniały kryształowy żyrandol, złocony sekretarzyk i otoczone sztukaterią lustro.

Początkowo‍ Wyrwicki nie zauważył leżącego na kanapie ciała. Mężczyzna miał na sobie białą koszulę i popielate materiałowe spodnie. Bosa stopa zwisała za podłokietnik. Martwy Broker patrzył na nich lewym okiem. W miejscu prawego była krwista dziura. Na jasnozłotej kanapie widniała bordowa plama, na podłodze leżały fragmenty czaszki i stłuczone okulary. Jeden celny strzał. Zapewne broń z tłumikiem, bo nikt nie podniósł alarmu.

Pułkownik‍ spojrzał na Leonarda Bielaka. Biznesmen nie wyglądał na przejętego. Stara,‌ dobra szkoła. Znali się długo i wspólnie wykonali kilka misji. Bielak nie był facetem, który boi się śmierci. Wyrwicki przypuszczał, że potrafiłby zabić, gdyby była taka potrzeba. Obaj przeszli szkołę wywiadu w Kiejkutach. Jeszcze w latach siedemdziesiątych Bielak wyjechał za granicę i zaczął działać jako agent pod przykryciem. Rola biznesmena znakomicie się do tego nadawała.

– Gdy‍ przyszliśmy, drzwi były zamknięte – powiedział Niedźwiedź, po czym wskazał na otwarte duże balkonowe okno. – Moim zdaniem snajper.

Wyrwicki‌ słuchał, ale nic nie mówił. Z apartamentu Paderewski rozciągał się widok na odnowione Krakowskie Przedmieście. Świeciły latarnie – pastorały z charakterystycznym zawijasem na szczycie, do którego przyczepiona była lampa. Mimo chłodu i późnej pory chodniki pełne były pieszych. Po drugiej stronie ulicy stał hotel Europejski. Od 2005 roku, gdy budynek wrócił do prawowitych właścicieli, był nieczynny. Część pomieszczeń wynajęto na biura, ale większość stała pusta. Znakomity‍ punkt obserwacyjny. Pułkownik patrzył w ciemne okna po drugiej stronie ulicy.

– Wymarzone‍ miejsce dla snajpera – przyznał rację podwładnemu.

– Nasi‌ technicy już jadą. – Kapitan Bylicki uprzedził kolejne pytanie.

Dariusz‍ Wyrwicki cenił profesjonalizm swoich ludzi. Wiedział, że dokładnie zbadają miejsce zbrodni.

– Nic‌ tak nie wzmaga sił przeciwnika, jak wyrządzona mu krzywda – rzucił mimochodem.

– Słucham?‌ – spytał zdezorientowany Niedźwiedź.

– Nic,‍ nic, ja tak do siebie. To słowa Paderewskiego. – Pułkownik raz jeszcze rozejrzał się po salonie, szukając bagażu. – Gdzie są jego walizki?

– Była‍ tylko jedna. Leży na łóżku w sypialni. – Kapitan wskazał zamknięte dwuskrzydłowe drzwi po prawej.

Wyrwicki‌ złapał za klamkę i wszedł do sypialni. Za nim kroczył Bielak. Zamknęli za sobą drzwi. W sypialni znajdowały się dwa fotele, małe biurko, krzesło z przerzuconą przez oparcie marynarką i olbrzymie drewniane łoże pomalowane na biało. To na nim leżała otwarta walizka. W środku było kilka koszul i spodni, dwa swetry, bielizna i kosmetyczka.

– Mamy‌ problem – zaczął Bielak, siadając w fotelu.

Wyrwicki,‍ pochylony nad walizką, wciąż przeglądał jej zawartość, jakby wierzył, że znajdzie coś, co wytłumaczy śmierć Brokera.

– Dostaliśmy‍ wiadomość. Komuś bardzo nie podobają się nasze plany – powiedział pułkownik, nie przestając szperać w rzeczach nieboszczyka.

– To‍ pewnie ruscy. Co robimy? – Bielak znał odpowiedź, ale chciał ją usłyszeć.

– Realizujemy‍ nasz plan, operacja „Gilgamesz” trwa. – Wyrwicki spojrzał głęboko w oczy biznesmena, by mieć pewność, że ten go rozumie. W tym momencie rozległy się brzęk szkła i głuche plaśnięcie. Pułkownik znał dobrze ten dźwięk. Zareagował odruchowo, rzucając się do tyłu, pod ścianę, by zejść z linii ognia.

– Na‍ podłogę, pod łóżko! – krzyknął do Bielaka, który siedział jak sparaliżowany.

Do‍ właściciela DTV dopiero po chwili dotarło, co się dzieje. Nie trzeba mu było tego dwa razy powtarzać. W tej samej chwili do pokoju wpadł Niedźwiedź. Zorientowanie się w sytuacji zajęło mu sekundę. Działał jak automat – wyłączył światło w pokoju i skoczywszy w kierunku okna, wykonał przewrót przez bark. Z pistoletem w ręku przywarł do ściany niewidoczny dla snajpera.

– Co‍ to, kurwa, Dziki Zachód?! – Bielak wychylił głowę spod łóżka.

– Raczej‌ wschód. Leż i się nie ruszaj! – warknął Wyrwicki. Wciąż przyklejony do ściany na lewo od okna spojrzał na Bylickiego. – Niedźwiedź, snajper po drugiej stronie ulicy. Zdejmijcie go.

– Tak‌ jest – padła odpowiedź. Kapitan uruchomił krótkofalówkę. – Tu Matka. Drużyna Pik do mnie, drugie piętro, zachodnie skrzydło. Tylko ostrożnie, ktoś do nas strzela.

Jakby‌ na potwierdzenie tych słów do sypialni wpadł kolejny pocisk, roztrzaskując popiersie stylizowane na Wenus z Milo. W powietrzu unosił się gipsowy pył widoczny w smugach świateł ulicznych latarni.

– Tu‍ Pik, ruszamy. – Głos w krótkofalówce mieszał się z trzaskami zakłóceń.

Bylicki‍ wywołał kolejne grupy zabezpieczenia.

– Karo‍ i Trefl, przeczesać hotel Europejski, wschodnie skrzydło, okna na naszą stronę. Szukamy snajpera. Kier, obstawić ulicę.

– Karo‌ potwierdza.

– Trefl‌ zrozumiałem.

– Kier‌ na pozycji.

Każda‌ z wywołanych drużyn była czteroosobowa. Działały na wzór amerykańskich jednostek funkcjonujących w CIA. Grupy zabezpieczenia specjalnego powstały jako zbrojne ramię Agencji Wywiadu, a po utworzeniu Biura Antyterrorystycznego stały się jego integralną częścią. Do pracy w nich werbowano czynnych komandosów. Mieli doświadczenie z walk w Iraku i Afganistanie.

Padł‌ kolejny strzał.

Było‌ ciemno. Czuł, jak po plecach płyną mu strużki krwi. Leżał na brzuchu, był nagi. Oddychał ciężko, napięte mięśnie czekały na kolejny cios. Zamiast uderzenia poczuł dłonie, które delikatnie dotykały jego poranionej skóry; drżały. Gorący oddech palił mu kark, wilgoć słonych pocałunków powodowała, że rany piekły jeszcze bardziej. O jego plecy ocierały się duże, ciężkie piersi z nabrzmiałymi sutkami. Słyszał coraz głośniejsze sapanie. Jak wchodzący na obroty parowy silnik. Nie mógł się ruszyć – był rozciągnięty na solidnym drewnianym stole. Ręce i nogi miał unieruchomione. Wiedział, że za chwilę będzie znowu boleć. Nieśmiałe pieszczoty się skończyły. Teraz wybrane zostanie kolejne narzędzie kary: bambusowa tyczka, rattanowy palcat do ujeżdżania koni albo rzemienny bat. Zacisnął zęby. Usłyszał świst i zaraz poczuł ostry ból po uderzeniu, które rozcięło skórę na wysokości nerek. Palcat. Ciosy‌ spadały jeden po drugim, narastało podniecenie. Był na granicy orgazmu. Nienawidził się za to, gardził sobą, ale teraz pragnął jednego: przyprawiającego o dreszcz i zawroty głowy wytrysku. Wypinał pośladki, dając sygnał swojej gotowości i uległości. Zostało to dostrzeżone. Oprawczyni klęknęła za nim, poczuł sztucznego lateksowego członka ocierającego się o jego uda. Tym razem kobiece dłonie nie były delikatne. Mocno złapała go za pośladki. Poczuł, jak wsuwa w niego wibrator, brutalnie, głęboko. Zalała go fala gorąca, był bliski omdlenia, zagryzł wargi. Chciał, by ta chwila trwała jeszcze, ale nie mógł się opanować. Już,‌ teraz, teraz… Eksplodował i opadł na stół. Zamknął oczy. Nie potrafił określić, jak długo spał; nie był już przywiązany, ale wciąż leżał na stole. Oprawczyni nie było. Skulił się jak mały chłopiec. Leżał tak jeszcze przez chwilę w pozycji embrionalnej, chciało mu się płakać. Usłyszał kroki. Wróciła. Zamknął‌ oczy, udawał, że śpi, miał dość. Wiedział, że stoi nad nim. Nie lubił, gdy tak na niego patrzyła z góry. W jej wzroku była mieszanina złości, pogardy i dominacji. Suka. Gdy‌ spotkał ją po raz pierwszy, pomyślał, że mogłaby być jego matką. Nie interesowała go seksualnie. Po śmierci generała potrzebował kogoś, kto by się nim zaopiekował. Ona nadawała się do tego znakomicie. Znowu był szczęśliwy. W swoim życiu tylko raz kochał się z kobietą, jeszcze w liceum. Miała na imię Ola i była jego wielką szkolną miłością. Było miło, ale w pewnym momencie zrozumiał, że zdecydowanie bardziej podniecają go mężczyźni. Tak było do teraz. Ona odkryła przed nim ocean doznań, o którym nie miał pojęcia. Robili rzeczy, których niekiedy się brzydził, ale był niczym ćpun uzależniony od heroiny. Nie potrafił powiedzieć „Stop”. Jego mroczne „ja”, które mu pokazała, chciało więcej i więcej. Nie był naiwny – szybko zrozumiał, że chodzi jej przede wszystkim o prywatne archiwum generała Pietkiewicza, którego był strażnikiem. Nie przeszkadzało mu to, jeśli dzięki niej zemści się na tych, którzy wydali wyrok na jego kochanka.

– Krzysiu,‌ spójrz na mnie. – Posłusznie otworzył oczy. Nie widział dobrze twarzy, w pokoju było zbyt ciemno. – Muszę wyjść, mam coś do załatwienia. – Poczuł jej dłoń na policzku, delikatną, czułą, matczyną. – Pamiętaj, jutro idziemy na koncert. Idź spać, nie czekaj na mnie.

– Dobrze‌ – odpowiedział Krzysztof Szacki, patrząc za odchodzącą w ciemność sylwetką.

Zmrużył‍ oczy, gdy światło na powrót zalało sypialnię. Do środka wpadło dwóch krępych, ostrzyżonych na zapałkę facetów w obowiązkowych czarnych skórzanych kurtkach. Wyglądali jak bliźniacy. Zaciśnięte usta, zmarszczone brwi. Typ kolesi, których obchodzisz szerokim łukiem.

– Czysto,‍ szefie – zameldował jeden z klonów. – Znaleźli tylko karabin.

Wyrwicki‌ usiadł w fotelu i patrzył, jak Bielak niezdarnie wyczołguje się spod łóżka.

– Widać,‍ że dawno nie musiałeś się chować przed zazdrosnym mężem – zażartował pułkownik.

– Takie‍ czasy. Mężowie sami podstawiają mi swoje żony. Liczą na kontrakty, awanse, kasę na biznes. To straszne – powiedział Bielak, otrzepując ubranie i robiąc minę, jakby taki stan rzeczy naprawdę go martwił. Spojrzał w wielkie lustro zawieszone na ścianie. Z pewnością jego garnitur Loro Piana nie był szyty na miarę Jamesa Bonda, ale dzielnie zniósł występ w roli ścierki do podłogi. – Co to, kurwa, było? – Bielak zgrywał się niczym aktor na planie polskiego filmu sensacyjnego.

– Będziemy‌ to wyjaśniać, ty jedź do domu. Nie chcemy chyba, żeby cię tu zobaczyli policjanci albo, nie daj Boże, dziennikarze – rzekł Wyrwicki, a Bielak przytaknął. Miał dość wrażeń jak na jeden wieczór. W domu czekały na niego Koko i whisky. Sam nie był pewny, czego teraz pragnie bardziej. Whisky‍ on the rock. Oblizał się na myśl o bursztynowym płynie. – Pojadą z tobą chłopaki. – Pułkownik wskazał stojących przy drzwiach bliźniaków. – Lepiej nie ryzykować.

Gdy‌ wyszli, Wyrwicki spojrzał na Bylickiego. Mieli dużo szczęścia. Wystawili się na strzał jak ćmy lecące do światła. Gdyby snajper nie spudłował… Obaj myśleli o tym samym. Dopiero teraz dotarło do nich, że o czymś zapomnieli.

– Rusek‍ – wyszeptał Bylicki.

– Rusek‍ – powtórzył pułkownik.

Niedźwiedź‍ natychmiast wydał dyspozycje:

– Kier,‌ sprawdzić pokój figuranta.

– Kier‌ przyjął. – W radiu rozległ się trzask.

Mogli‌ tylko czekać. Wyrwicki krążył po pokoju jak wilk w klatce. Jego smukła twarz, ciemne, błyszczące oczy i orli nos nadawały mu wręcz demoniczny wygląd. Odezwało się radio.

– Tu‍ Kier. Figurant zniknął, mamy za to skórę.

– Podaj‌ szczegóły – zażądał Bylicki.

– Kobieta‍ około trzydziestki, blondynka, ślady po duszeniu garotą.

Zapadła‍ cisza, kolejna przykra niespodzianka.

– GPS‌ działa? – spytał Bylicki.

W bagażu‌ Rosjanina i na jego kurtce umieścili mikronadajniki. Po tym jak raz im się urwał, chcieli mieć go pod kontrolą.

– Tak,‍ GPS działa, ale pokazuje, że rusek jest w pokoju.

Bylicki‌ ściszył radio i czekał na reakcję szefa. Wyrwicki przestał spacerować. Spojrzał na ślad po kuli w ścianie tuż za fotelem, na którym siedział Bielak. To powinno być czyste, proste trafienie.

– Strzelec‌ nie spudłował. On miał tylko odwrócić naszą uwagę od ruska i skupić ją na sobie. Odciągnął lisy od nory, żeby królik mógł uciec. – Wyrwicki mówił powoli. Na chłodno analizował sytuację. Przeciwnik okazał się dobrze przygotowany, za dobrze. To była manifestacja siły – mogliśmy was zabić, ale nam się nie chciało. Z myśliwego stali się zwierzyną, ale pułkownik nie zamierzał się poddawać. Bij,‌ póki cię nie pobiją. Podszedł do łóżka w sypialni. Zebrał rzeczy Brokera do walizki i wziął ją. – Rusek uciekł w przebraniu kobiety – powiedział, stając przed Bylickim. – Przejrzyjcie dokładnie nagrania z monitoringu.

Kapitan‍ skinął głową. Wyrwicki opuścił apartament, zostawiając porządki swoim ludziom. Mieli doświadczenie. Sprzątali już większy bałagan. Nie był tu potrzebny – Niedźwiedź wiedział, co ma robić i jak rozmawiać z policją. Pułkownik zjechał secesyjną windą do lobby i podszedł do recepcji. Poprosił miłą brunetkę, by zamówiła mu taksówkę.

– Ma‍ może pani papierosy? – spytał.

– Tak,‌ ale zgubiłam zapalniczkę – powiedziała, wyciągając w jego kierunku rękę z otwartą paczką marlboro light.

Pułkownik‌ wziął jednego papierosa, grzecznie się ukłonił i wyszedł przed hotel. Od lat nie palił, ale nagle odczuł taką potrzebę. Na zewnątrz stały dwie młode dziewczyny. Jedna z nich zaciągała się papierosem, obie były wstawione. Poprosił o ogień.

– Masz‍ w prezencie, dziadku – powiedziała ta niepaląca i wręczyła mu pudełko zapałek, śmiejąc się głośno.

Nastolatki‌ odwróciły się i przeszły na drugą stronę Krakowskiego Przedmieścia. Kołysząc zalotnie biodrami, tak mu się przynajmniej zdawało, zmierzały do całodobowego bistro Przekąski Zakąski, kultowego miejsca na mapie imprezowej Warszawy. Tu zawsze byli klienci – albo zaczynali nocny tour, albo go właśnie kończyli. Wyrwicki jeszcze chwilę patrzył na dziewczyny. Zniknęły w środku, wessane przez okupujący to miejsce tłum. Dziadek,‌ dziadek. Pokręcił ze smutkiem głową i w końcu zapalił papierosa. Zaciągnął się głęboko. Przyjemnie zakręciło mu się w głowie.

6

5.05.2008,‍ poniedziałek

Warszawa,‍ kancelaria premiera

godzina‌ 9.00

To‍ była jego jedyna słabość – papierosy. Tak przynajmniej lubił o sobie myśleć. Po prostu mu smakowały, do tego to przyjemne uczucie, gdy organizm otrzymuje porcję nikotyny. Przyspieszone bicie serca i jasność myśli. Nie palił dużo, zaledwie kilka dziennie. Dwa rano, jeden po obiedzie i jakieś cztery, pięć wieczorem, po powrocie do domu. Zazwyczaj siedział do późna w swoim ulubionym starym fotelu i czytał, popijając wino. Dymek znakomicie współgrał z tym entourage’em. Nie‍ palił markowych papierosów, miał bibułę i tytoń. Nawyk z czasów PRL-u. Skręcania fajek nauczył się w więzieniu, do którego po raz pierwszy trafił pod koniec lat siedemdziesiątych ubiegłego wieku. Działał w opozycji, był elementem wywrotowym. Władza ludowa nie lubiła takich jak on.

Zaciągnął‌ się jeszcze raz i pstryknął niedopałkiem na trawnik. Wbiegł po schodach i złapał mosiężny uchwyt. Masywne drzwi, połączenie litego drewna, szkła i metalowych okuć, ustąpiły zaskakująco łatwo, wystarczyło lekko pociągnąć. Wszedł do środka. Dyżurujący na dole funkcjonariusz Biura Ochrony Rządu poznał go i zasalutował. Spojrzał na zegarek – był prawie punktualnie. Gabinet premiera znajdował się na pierwszym piętrze.

Józef‍ Andrzejewski, wysoki, chudy mężczyzna, siedział lekko zgarbiony za swoim biurkiem. Kończył podpisywać dokumenty, których całą teczkę przyniosła mu sekretarka. Przerzucał kartki, przebiegał wzrokiem tekst i składał podpis. Patrząc na szefa rządu, Wiktor Hofmann nie wierzył, że przy tym tempie jest on w stanie sprawdzać, co podpisuje.

– Już‌ mnie ręka boli – zażartował premier, wczytując się w kolejny dokument. Jego krzaczaste brwi poruszały się śmiesznie w rytm przeglądania tekstu. Raz zbiegały się groźnie, by po chwili opaść. Następnie prawa brew się unosiła. Chuda, surowa twarz Andrzejewskiego nie wyrażała żadnych emocji. Dobry‌ znak. Hofmann, szef Agencji Wywiadu, doskonale znał zmienne nastroje profesora. W latach osiemdziesiątych był jego studentem, a gdy Andrzejewski stanął na czele Obywatelskiego Porozumienia Patriotycznego, został jego najbliższym doradcą. Postacią drugiego planu, autorem koncepcji zwycięskiej kampanii wyborczej w 2005 roku. Jak nikt inny orientował się, kiedy dobrotliwy, kulturalny starszy pan zmienia się w bestię. Tak jak ołowiane chmury zapowiadają nadejście nawałnicy, tak wykrzywione usta i zmrużone oczy premiera zwiastowały wybuch furii. Profesor Józef Andrzejewski, o czym nie wiedzieli wyborcy, był cholerykiem. Dziś jednak humor mu dopisywał.

– Widzę,‌ że zacząłeś o siebie dbać, Wiktorze. – Andrzejewski oderwał wzrok od dokumentów i wskazał na brzuch Hofmanna. – Jakiś romans, kochanka?

– Nie,‌ skąd. – Hofmann się zaśmiał, ale uwaga premiera mile połechtała jego męskie ego. Rzeczywiście, od pół roku regularnie ćwiczył, przeszedł na dietę i nie przypominał już zabawnego, trzęsącego się jak galareta tłuściocha. Zniknął też potrójny podbródek i pojawiła się szyja. Do wymarzonego ideału było jeszcze daleko, ale był na dobrej drodze. – Postanowiłem zadbać o zdrowie. Żona się bardzo martwiła.

Usłyszawszy‌ to, premier znowu spojrzał na Hofmanna, podniósł palec i rzekł:

– Jedzenie,‌ picie, sen, miłość cielesna… wszystko z umiarem, jak mawiał Hipokrates.

Bez‍ wątpienia profesor Andrzejewski w kwestiach wszelakich uciech cielesnych stosował się do zaleceń starożytnego medyka z Kos. No, może poza seksem – o ile wierzyć złym językom.

Rozległo‌ się pukanie i nim premier zdołał zareagować, w drzwiach stanął Wielki Likwidator. Niepozorny mężczyzna tuż przed sześćdziesiątką, typ mola książkowego. Wyraźnie nie przywiązywał nadmiernej wagi do swojego wyglądu. Nosił tweedowe marynarki z wypchanymi kieszeniami i kolorowymi naszywkami na łokciach. Z górnej kieszonki zamiast poszetki wystawały zawsze okulary w drucianych oprawkach. Całości obrazu dopełniały przerzedzone włosy, sumiaste wąsy i szklisty wzrok, zupełnie jakby bez przerwy trawiła go gorączka. To on przeprowadził likwidację Wojskowych Służb Informacyjnych. Po wypełnieniu misji wrócił na uczelnię i stał się nieformalnym doradcą premiera do spraw bezpieczeństwa i służb specjalnych. Był postacią bardzo wpływową, przede wszystkim ze względu na wiedzę, jaką posiadł, przeglądając tajne wojskowe archiwa. Jego widok ucieszył szefa rządu. Mimo wiecznego grymasu uśmiechu Hofmann wyglądał na skwaszonego. Nie lubili się z Wielkim Likwidatorem.

– Jesteśmy‍ w komplecie – powiedział profesor, zacierając ręce.

– Przepraszam,‍ panie premierze, za minutę spóźnienia, ale nałóg zwyciężył. – Wielki Likwidator rozłożył bezradnie ręce. – Nie każdy ma tak silną wolę jak pan – dodał, dobrze wiedząc, jak łasy na pochlebstwa jest Józef Andrzejewski.

– Mogłeś‌ wcześniej wstać – zareagował Wiktor Hofmann w niespecjalnie wysublimowany sposób.

– Cóż‌ – Wielki Likwidator nawet nie spojrzał na szefa Agencji Wywiadu – czytałem do późna książkę, o której pan wspominał, panie premierze.

– Mówisz‌ o Powojniu Tony’ego‌ Judta? – To było pytanie retoryczne. Hofmann już żałował głupiej zaczepki. Wiedział, jakie będzie kolejne pytanie. – A ty, Wiktorze, czytałeś?

– Nie,‌ panie premierze – zapiszczał szef Agencji Wywiadu. W chwilach zdenerwowania albo gdy się zapomniał, jego wysoki głos przechodził w falset. Nie przydawało mu to powagi.

– I co‌ o niej sądzisz? – Andrzejewski zwrócił się do Wielkiego Likwidatora.

– Nie‌ przeczytałem jeszcze całej, ale jak dla mnie to pseudohistoryczne wynurzenia żydowskiego lewaka.

Krótka‍ odpowiedź wyraźnie zadowoliła szefa rządu. Andrzejewski nie był antysemitą, ale jak każdy prawdziwy prawicowiec, w dodatku profesor historii, miał swoje zdanie na temat światowego syjonizmu. Hofmann wiedział, że musi natychmiast przerwać tę dyskusję. W przeciwnym razie stracą godzinę na politologiczno-historycznej dyspucie.

– Mam‍ ten raport, o który pan prosił. – Wyjął ze skórzanej teczki trzy komplety zbindowanych kartek.

Premier‌ spojrzał gniewnie na szefa Agencji Wywiadu, ale obeszło się bez awantury.

– Słuchamy‌ cię. – Szef rządu nie lubił czytać raportów wywiadowczych, wolał, by mu je referowano. Dopiero gdy miał wątpliwości, zaglądał do tekstu.

– W kwietniu‍ irackie Ministerstwo Wydobycia Ropy Naftowej opublikowało listę trzydziestu pięciu firm, które otrzymają koncesje na pola naftowe. Nie ma wśród nich żadnego polskiego przedsiębiorstwa – Hofmann zaczął ostrożnie. – Wbrew zapewnieniom naszego amerykańskiego sojusznika i deklaracjom samych Irakijczyków nasze firmy nie zarobią na wydobyciu irackiej ropy.

– To‌ wiemy, Wiktorze. – Premier wykrzywił usta.

Nie‌ jest dobrze. Hofmann wiedział, że temat jest drażliwy. Szczególnie po ostatniej sejmowej debacie podsumowującej pięcioletni pobyt wojsk polskich w Iraku. Szef rządu chwalił się sukcesami w zwalczaniu terrorystów. Mówił o bezcennym doświadczeniu, jakie podczas misji zdobyli żołnierze. Po raz setny przypomniał też o nieugiętej postawie rządu i zakończonej sukcesem akcji przeciw terrorystom odpowiedzialnym za przeprowadzenie zamachu na polskiego ambasadora w Bagdadzie. Jak zwykle w wystąpieniu premiera nie brakowało podniosłych słów.

– Zdaliśmy‌ egzamin wobec naszych sojuszników, ale przede wszystkim wobec naszej ojczyzny. Walcząc i ginąc daleko, na obcej ziemi, nasi żołnierze sprawili, że możemy czuć się bezpieczniej. Polska jest wam wdzięczna. – Premier Andrzejewski zawiesił głos i rozejrzał się po sali. – Pamiętajmy, że nie urodziliśmy się dla siebie, lecz dla naszej ojczyzny. – Mocny cytat z Platona na koniec.

Posłowie‌ Obywatelskiego Porozumienia Patriotycznego zgotowali szefowi rządu owację na stojąco. Dwustu sześćdziesięciu jeden posłów, większość pozwalająca na samodzielne sprawowanie władzy. Jakby tego było mało, także prezydent wywodził się z OPP. On również oklaskiwał ze swojej loży wystąpienie premiera. Opozycji nie udzieliła się jednak atmosfera patriotycznego uniesienia, zaczęły padać niewygodne pytania. Zaczął Eryk Prange, młody i dynamiczny lider Polskich Liberalnych Demokratów.

– Panie‌ prezydencie, panie marszałku, wysoka izbo. – Prange ukłonił się i zaprezentował swój popisowy hollywoodzki uśmiech. – Panie premierze, mówił pan dużo o korzyściach militarnych, jakie Polska odniosła dzięki irackiej misji. Nie będę z tym polemizował – krótka przerwa dla podkreślenia słów, które padną za chwilę – chciałbym jednak, by wytłumaczył pan, jak to możliwe, że poświęcenie naszych żołnierzy nie przełożyło się na wymierne korzyści gospodarcze dla naszego kraju. – Kolejna pauza. Prange zamierzał uderzyć poniżej pasa. Mocno, celnie, tak by zabolało. – Dlaczego kontrakty na odbudowę Iraku dostają nawet rosyjskie i chińskie firmy, a nie ma wśród nich polskich przedsiębiorstw? – Wystąpienie nabrało dramatycznego charakteru. Eryk Prange zaczął wymachiwać dokumentami, by wzmocnić przekaz werbalny. – Jak to możliwe, panie premierze, że polskie firmy nie dostały koncesji na wydobycie irackiej ropy?

Andrzejewski‌ słuchał lidera PLD z wykrzywionymi ustami i zmrużonymi oczami. Pieprzony‌ pętak.

Prange‌ spojrzał w kierunku ław rządowych i uśmiechnął się smutno. Jego wystąpienie było dokładnie wyreżyserowane. Zamachał kolejnymi kartkami i trzymając je wysoko, całym ciałem obrócił się w stronę premiera.

– Gdzie‌ obiecane przez pana kontrakty, gdzie miliardy dolarów, które miały zarobić nasze przedsiębiorstwa? – Niemal krzyczał. – Czy po to nasi żołnierze przelewali krew, by teraz interesy robili Rosjanie, Chińczycy i Duńczycy?! Czy ryzykowaliśmy życie synów tej ziemi, by pomóc w biznesowych planach Japonii, Norwegii, Malezji, Indiom lub Australii? Czyżby nasi amerykańscy sojusznicy nie liczyli się z pańskim rządem?

Prange‍ zszedł z mównicy przy akompaniamencie buczenia i gwizdów posłów Obywatelskiego Porozumienia Patriotycznego, ale nie zmieniło to faktu, że był zwycięzcą tego starcia. Premier Andrzejewski podniósł się ze swojego miejsca z trudem, jak bokser po nokaucie, i powoli podszedł do mównicy. Nie spieszył się, bo wiedział, że nie ma dobrych odpowiedzi na postawione pytania. To właśnie po tej debacie Hofmann dostał polecenie przygotowania raportu na temat możliwości wejścia polskich firm na irackie pola naftowe.

Widząc‌ rosnące zniecierpliwienie premiera, szef Agencji Wywiadu postanowił pominąć wstęp i przejść do konkretów.

– Polskie‌ rafinerie, choć oficjalnie jeszcze tego nie ogłosiły, nie są zainteresowane podbojem Iraku. Obawiają się ryzyka związanego z trwającą w tym kraju wojną domową. Brakuje im też doświadczenia w tak dużych przedsięwzięciach.

Premier‍ nie wytrzymał i wysyczał przez zaciśnięte usta:

– Żądam‌ rozwiązań, a nie wywieszania białej flagi. Nie tego oczekuję od Agencji Wywiadu.

Hofmann‍ odchrząknął i jak gdyby nigdy nic kontynuował, dbając, by jego głos nie stał się zbyt piskliwy:

– Z analiz‌ agencji wynika, że najatrakcyjniejszym polem naftowym, o jakie obecnie toczy się bój w Iraku, jest Ar-Rumajla. To pole naftowe zaliczane do tak zwanej dziesiątki światowych gigantów. Jego wielkość, w zależności od szacunków, waha się od siedemnastu do dwudziestu dwóch miliardów baryłek. – Hofmann zawiesił głos. – Dla porównania wszystkie położone na terenie Stanów Zjednoczonych złoża szacuje się na niecałe dwadzieścia siedem miliardów baryłek.

Zestawienie‌ przemawiało do wyobraźni, ale premier wciąż nerwowo kręcił się na krześle.

– Żonglerkę‌ liczbami zostaw dla kogoś innego. Nie przypuszczam, by Amerykanie, Rosjanie i Brytyjczycy nie interesowali się tymi złożami. – Profesor Andrzejewski czekał na konkrety.

Szef‍ Agencji Wywiadu nabrał powietrza, jakby szykował się do nurkowania.

– Nie‍ twierdzę, że będzie łatwo, ale mam pewną propozycję – rzekł i położył przed premierem dużą zalakowaną kopertę.

Andrzejewski‌ wziął kopertę i złamał pieczęć z orłem w koronie trzymającym w szponach różę kompasową – logo Agencji Wywiadu. W środku znajdowała się szara teczka z napisem „Akta operacyjne”. Pod nim widniało słowo „Gilgamesz”, na górze zaś numer ewidencyjny i czerwona pieczątka „ściśle tajne”.

Teczka nie była gruba, ale jej zawartość musiała być interesująca, bo lekarz kolejny raz czytał kartę po karcie. Wydawał przy tym różnego rodzaju jęki, pomruki i westchnienia. Przyjmował prywatnie, w domu. Nie zwracał uwagi na Artura Solskiego, który siedział na krześle po drugiej stronie biurka i nerwowo podrygiwał nogą.

– Spieszy się pan. – Psychiatra najwyraźniej nie miał problemów z podzielnością uwagi.

– Nie, to tylko taki tik – powiedział Artur. Był wyraźnie speszony; jego noga zachowywała się momentami tak, jakby nie miał nad nią kontroli.

– Rozumiem. – Lekarz nie odrywał wzroku od dokumentacji medycznej, którą dostarczono mu ze szpitala w Choroszczy. W końcu spojrzał na Artura. – Ciężki przypadek, co?

Solski był zdziwiony pytaniem. Wzruszył tylko ramionami, nie miał nic mądrego do powiedzenia.

– Skoro tak pan mówi.

Lekarz zdjął z nosa okulary i rozłożył ręce. To najwyraźniej miało podkreślić wagę problemu, przed jakim stanął.

– Wydaje mi się, że powinien pan rozpocząć psychoterapię.

– Chyba nie jestem gotowy – odpowiedział szybko Artur. Nie miał ochoty na spotkania z kimś, kto zacznie mu grzebać w głowie, pytać o Joannę i dzieci. Miał to za sobą. Teraz liczyła się dla niego przyszłość.

– Pozwoli pan, że ja to ocenię. – Lekarz przybrał ostry ton. – Chyba nie chce pan ponownie trafić do szpitala?

– Nie chcę. – Artur zrozumiał, że nie on rozdaje tu karty.

– W każdej chwili, jeśli tylko uznam, że stanowi pan zagrożenie dla siebie lub otoczenia, sąd nakaże pańską dalszą hospitalizację. – Psychiatra wydął wargi z obrzydzeniem. – Tacy jak pan muszą być pod stałą kontrolą.

– Rozumiem. – Solski starał się być ugodowy. Na jakiś czas dosyć miał szpitalnego łóżka i skórzanych pasów. – W takim razie rozpocznę terapię.

– Dobra decyzja. – Na twarzy lekarza pojawił się urzędowy uśmiech. – Doktor Sumiński byłby niepocieszony, gdyby coś się panu przydarzyło.

Artur nie zareagował. Zacisnął zęby i czekał na wytyczne. Usłyszał wykład na temat leków i trybu życia. Padła też seria pytań o urojenia i omamy. Aaaaaa zamknij ryj! Gdy wydawało się mu, że już nie wytrzyma tego zrzędzenia, lekarz zakończył prelekcję. Solski na pożegnanie dostał namiary na psychoterapeutkę. Miał do niej zadzwonić i umówić się na spotkanie.

– Co tak długo? – spytał Diabeł oparty o swojego mustanga. Prawie godzinę czekał przed jedną z willi na warszawskiej Sadybie.

Artur nie odpowiedział. Wściekły minął Rokitę i wsiadłszy do samochodu, trzasnął ostentacyjnie drzwiami.

– Ochujałeś? – Diabeł nie krył zdenerwowania. – Walnij się w dekiel. Wiesz, ile kosztują części do tego auta?

– Przepraszam. – Artur zamknął oczy. – Czy możemy już ruszać?

Diabeł odpalił silnik. Jego miarowe pomruki działały kojąco na Solskiego, poczuł się bezpiecznie. Karuzela myśli zwolniła. Ruszyli na Podlasie. Nim wyjechali z Warszawy, Artur zasnął.

7

5.05.2008, poniedziałek

Orzysz, mieszkanie Anny Kaliskiej

godzina 11.15

– Pobudka, śpiąca królewno. – Słowom towarzyszyło delikatne głaskanie po policzku. – Pobudka, pora wstawać.

Anna powoli otwierała oczy – ta popołudniowa drzemka była jej bardzo potrzebna. Jeszcze sekundę. Głowa nie chciała oderwać się od poduszki, ale świat nabierał ostrości. Przetarła oczy, nad sobą zobaczyła uśmiechniętą teściową. Marysia. Odwzajemniła uśmiech. Od śmierci Roberta w Iraku jeszcze bardziej zbliżyła się do jego rodziców. Traktowała ich jak własnych. Może dlatego, że jej rodzice nie żyli.

– Będę się zbierać, bo za chwilę mam autobus – wyszeptała Maria Kaliska i ponownie pogłaskała Annę po policzku.

Jak dobrze. Rodzice Roberta mieszkali w pobliskim Piszu; dwadzieścia pięć kilometrów to żadna odległość. Bardzo pomogli jej w trakcie ciąży, a teraz, gdy mały Dominik był już na świecie, wpadali prawie codziennie, by mogła choć chwilę odetchnąć i odpocząć.

– Wszystko w porządku? – spytała Marię, choć nie miała wątpliwości, że tak właśnie jest.

– Oczywiście, kochanie. Byłam z małym na spacerku. Teraz śpi – mówiąc to, cała promieniała. Tak wygląda dumna babcia.

– Dziękuję ci, mamo. Ucałuj tatę. – Anna podniosła się i uściskała Marię.

Gdy została już sama, kucnęła przy łóżeczku Dominika. Przystojniak. Miała ochotę go przytulić, ale uznała, że nie będzie go budzić. Jeszcze się go dzisiaj nanosi i naprzytula. Zajmowanie się niespełna dwumiesięcznym dzieckiem nie było łatwe. Malec traktował ją jak prywatny bufet z dostawą na żądanie. Jej małe piersi w trakcie ciąży napęczniały i teraz były ulubioną zabawką Dominika. Jedzenie, gryzienie, szczypanie – codzienny zestaw obowiązkowy. Martwiła się, że gdy skończy karmić, będą wyglądały jak sflaczałe worki przegrywające starcie z grawitacją. Nieważne. Sens jej życiu nadawał Dominik.

Po śmierci Roberta rzuciła pracę w piskim szpitalu. Wojsko zatrudniło ją jako internistkę w jednostce, w której stacjonował 15. Mazurski Batalion Saperów. Mogła też zatrzymać mieszkanie, które Robert dostał z przydziału. Na razie była na macierzyńskim.

Starała się nie myśleć o wydarzeniach związanych z tragiczną śmiercią męża. To wszystko przypominało film sensacyjny. Takie rzeczy w życiu się nie dzieją. Najpierw w niejasnych okolicznościach ginie jej mąż. W jego organizmie wykryta zostaje ketamina, środek wykorzystywany do usypiania zwierząt. Jego przyjaciel Jusuf przywozi jej z Iraku dziwną przesyłkę od Roberta – oprócz srebrnego łańcuszka z krzyżykiem zdjęcia, wiersz i amulet. Wkrótce Anna dowiaduje się od prokuratury, że Robert i Jusuf postanowili dorobić jako paserzy. Mieli na sprzedaż starożytne dzieła sztuki zrabowane z irackich muzeów. Tymczasem ginie Jusuf, a jej przyjaciel, młody prawnik z Warszawy, dostaje zawału serca. Jakby tego było mało, dziennikarz, który miał jej pomóc w wyjaśnieniu okoliczności śmierci Roberta, ląduje w psychiatryku. Była zdezorientowana i bezradna. Komu wierzyć? Komu zaufać? W tej historii nic nie trzymało się kupy. Czasem wieczorem, gdy mały już spał, myślała o rozwiązaniu tej irackiej zagadki. Miała poczucie, że jest to winna Robertowi, że zbyt łatwo uwierzyła w oficjalną wersję wydarzeń.

Ten dziennikarz chciał drążyć temat. Sięgnęła po leżącą na ławie komórkę, ważyła ją w dłoni, zastanawiając się, co zrobić. Kilka ruchów kciukiem i bez problemu znalazła w pamięci aparatu to, czego szukała. Artur Solski. Patrzyła na numer, który wyświetlił się na ekranie. Wystarczyło nacisnąć zieloną słuchawkę. Nie zrobiła tego, jak wiele razy wcześniej. Bała się prawdy, bała się o swoje i Dominika bezpieczeństwo. Intuicja podpowiadała jej, że wracanie do przeszłości może przynieść tylko kłopoty. Odłożyła telefon na ławę. Popatrzyła w wiszące na ścianie lustro. Jej krótkie niegdyś blond włosy potrzebowały wizyty u fryzjera, powinna też pójść do kosmetyczki. Odkładała to, tłumacząc sobie, że rytm dnia wyznacza jej Dominik i że nie jest w stanie niczego zaplanować. Prawda była inna. Jeśli tylko mogła, unikała kontaktu z ludźmi. Tolerowała jedynie rodziców Roberta, im ufała. Na wszystkich innych reagowała alergicznie. Nie chciała czuć na sobie ich litościwych spojrzeń. Nie miała ochoty słuchać fałszywych słów współczucia i dobrych rad.

Z rozważań nad ludzką naturą wyrwał Annę odgłos wibrującego telefonu. Wzięła go do ręki. Numer nieznany. Przez chwilę się wahała, zwyciężyła jednak ciekawość.

– Słucham? – powiedziała cicho, by nie zbudzić Dominika.

– Pani Anna Kaliska? – usłyszała nieznajomy męski głos.

– Tak, to ja.

– Chce pani się dowiedzieć, dlaczego zginął Robert?

Anna zamarła. Setki myśli przelatywały jej przez głowę.

– Tak. – Zdziwiła się, usłyszawszy swój głos.

– Piątek, szpital w Piszu, trzynasta. Znajdę panią. – Cisza.

Anna powoli, jakby bała się wykonać jakikolwiek ruch, odłożyła telefon. Twarz schowała w dłoniach, jej ciałem wstrząsnął niemy szloch. Demony przeszłości upomniały się o swoje.

– Ten, który z demonami walczy, winien uważać, by samemu nie stać się jednym z nich. Kiedy spoglądasz w otchłań, ona również patrzy na ciebie – powiedział Diabeł tonem wykładowcy. Puścił prawą ręką kierownicę i pogroził palcem Solskiemu. Od dwóch godzin próbował porozmawiać z Arturem o jego problemach, ale ten go zbywał.

– Fiuu, Nietzsche. A ja już myślałem, że w tej waszej robocie tkanka mięśniowa zastępuje mózg. – Artur spojrzał podejrzliwie na przyjaciela.

Właśnie minęli rondo, przecinając trasę Białystok–Lublin. Jechali jeszcze dalej na wschód.

– Was mich nicht umbringt, macht mich stärker – powiedział Diabeł.

Solski siedział z wybałuszonymi oczami.

– Że co takiego?

– Co mnie nie zabija, to czyni mnie silniejszym.

Rokita włączył kierunkowskaz i wyprzedził furmankę. Zaprzęgnięty do niej koń szedł powoli, lejce zwisały nisko, ocierając się o asfalt. Woźnica kiwał się na furze wyraźnie zmęczony wizytą w pobliskim barze. Było tankowane – pomyślał Solski. Koń na pewno setki razy pokonywał tę trasę i wiedział, dokąd iść. Woźnica nie był mu potrzebny, szczególnie w tym stanie. Mądre zwierzę. Gdy Artur był pierwszy raz w tych stronach, zdziwiła go pobłażliwość policji wobec lokalnych farmerów powożących w stanie nieważkości. Szybko jednak zrozumiał, że konie są odpowiedzialniejsze od swoich właścicieli i stanowią na drodze mniejsze zagrożenie niż nawet najbardziej trzeźwy woźnica.

– Musisz, stary, na nowo uwierzyć w siebie. – Diabeł próbował podejść Solskiego z drugiej flanki.

– Rozumiem, że przekwalifikowałeś się na terapeutę. – Artur poczuł rosnącą irytację. – Myślisz, że takimi głodnymi kawałkami rozwiążesz moje problemy? – Irytacja przeszła w złość. – Co to, kurwa, ma być? Psychoanaliza dla ubogich?

Cisza. Solski czekał na reakcję, ale Rokita najwyraźniej nie zamierzał wchodzić w zwarcie. Artur wyczuł tę słabość niczym drapieżnik krew. Oczy mu błyszczały.

– Zacznij od porządkowania swojego życia. – Diabeł poczuł, jakby zaliczył właśnie sierpowego od jednego z braci Kliczków; absolutna dezorientacja. Artur nie odpuszczał: – Myślisz, że to ukryjesz? Możesz udawać, ale coś nie gra między tobą a Natalią. To widać, słychać i czuć.

Diabeł patrzył przed siebie na wijącą się drogę. Zagryzł zęby i czekał na kolejny cios.

– Odwaliliście niezły teatrzyk na moje powitanie. – Solski nie zamierzał przestawać. Rozpoczął wyliczankę: – Gniew w oczach Natalii, gdy na ciebie patrzy. Nie pozwoliła ci nawet pocałować się w policzek. Wasza kłótnia w nocy, gdy myśleliście, że śpię.

Rokita nerwowo stukał kciukami o kierownicę. Dziennikarz nabrał powietrza i kontynuował:

– Dzieci wysłane do dziadków? – Prychnął. – W łazience są tylko twoje kosmetyki, męski płyn do kąpieli i szampon. Tylko jedna końcówka w elektrycznej szczoteczce do zębów. W koszu z brudami tylko twoje rzeczy. Chcesz mi coś powiedzieć?! – wykrzyczał.

Jechali chwilę w milczeniu. Skręcili na Mielnik, przejechali sosnowy las i wypadli na otwartą przestrzeń łąk i pól. Minęli małą drewnianą cerkiew z błyszczącymi w słońcu dwoma srebrnymi krzyżami. Nie było widać żadnych domów, tylko drzewa, krzaki i łąki. Teraz droga prowadziła nad samym Bugiem, wijąc się równolegle do niego. Piękna i dzika rzeka. Natura w czystej postaci, nieokiełznany żywioł. Woda była wysoko – zimą Bug wylał i jego poziom wciąż balansował w okolicy stanu alarmowego. Rokita kaszlnął.

– Masz rację, popieprzyło mi się w życiu, i to bardzo.

Solski słuchał, ale nie odrywał wzroku od widoków za oknem.

– Natalia wyprowadziła się do rodziców. – Diabeł starał się nie okazywać emocji. – Poszło o moją robotę i obsesję na punkcie zamachu w Bagdadzie. Ale na pewno wszystko się ułoży.

– Pewnie tak – rzekł Artur, ale nie zabrzmiało to przekonująco.

Obaj chyba uznali, że na razie wystarczy zwierzeń. Najwyraźniej facetom nie najlepiej to wychodzi. Kolejnych dwadzieścia kilka minut wlokło się w nieskończoność. Solski był zły na siebie i na Rokitę. Zaczynał żałować, że dał się namówić na ten wyjazd. Wreszcie dotarli do Niemirowa, małej podlaskiej wsi na krańcu Polski. Nie można było tu trafić przez przypadek. Dalej była już Białoruś. Powitała ich wysoka, prostokątna bryła zabytkowego kościoła. Świątynia była biała, tak samo jak otaczający kościelny teren murowany płot z ozdobną bramą, która była jednocześnie dzwonnicą. Tylko tyle zostało z czasów świetności, gdy Niemirów miał jeszcze prawa miejskie.

Przejechali przez wieś, na jej drugim końcu stała drewniana chałupa nieżyjącego komendanta. Dom pomalowany był na ciemnobordowo i pokryty blachodachówką. Dokładnie tak zapamiętał go Solski. Waldemar Darski nazywał to miejsce „wiejską rezydencją”. Kilkaset metrów od niej, na górce z widokiem na Bug, był cmentarz. To na nim pochowany został policjant. Najlepsza miejscówka w Niemirowie. Artur pokiwał głową – komendant bez wątpienia miał rację. Najlepsza miejscówka.

Solski bez słowa ruszył w kierunku cmentarza. Nie była to duża nekropolia, gdzie człowiek może się zgubić. Zwykły mały wiejski cmentarz otoczony niskim murem. Bez problemu odnalazł grób Darskiego. Stał i patrzył na marmurową płytę z wyrytymi na niej krzyżem, datami urodzin i śmierci. W doniczce stały sztuczne kwiaty – taki lokalny zwyczaj. Autochtoni uważali, że kupowanie świeżych kwiatów to wyrzucanie pieniędzy. Szybko więdną i tylko zaśmiecają cmentarz. Te plastikowe są długowieczne i też ładnie wyglądają. Zresztą zmarłemu to bez różnicy. Kwiat to kwiat. Dziennikarz przypomniał sobie fragment wiersza, który w trakcie jednej z licznych popijaw wyrecytował mu Darski.

– Teraz jestem bezbrzeżnym, wolnym, dzikim stepem!

Wiersz zamiast modlitwy. Artur odwrócił się i spojrzał przed siebie. Nie było w nim złości czy pretensji. Nie potrafił przeklinać Darskiego, choć to on spowodował wypadek, w którym zginęły jego dzieci i żona. Może dlatego, że policjant sam sobie wymierzył karę. W dole przetaczały się wody Bugu, widać też było ogród i dom komendanta. Rokita, oparty o samochód, czekał cierpliwie na jego powrót. Solski powoli, z ociąganiem ruszył z powrotem. Pojawił się niepokój. Nieokreślony, nierozpoznany, niemający żadnego racjonalnego źródła. Artur szedł ze spuszczoną głową. Z każdym krokiem jego obawy narastały. Coś mu nie pasowało, jeszcze nie wiedział co. Może znowu popadał w obłęd. Przeszedł go dreszcz, wzdrygnął się. Wiedział, że musi coś ze sobą zrobić.

Szedł i nucił cicho kawałek Tiltu:

Każdy się boi swojej paranoi

Każdy się boi tego, co sobie sam uroi

Każdy się boi nie wiadomo czego

Każdy się boi siebie samego.

Muzykoterapia zadziałała, dzień stał się na powrót słoneczny. Solski śpiewał coraz głośniej:

Nie ma już nikogo, kto by dobrze się czuł

Każdy sobie kopie głęboki, czarny dół

Każdy buduje naokoło siebie mur

Każdy się czuje jak osaczony szczur.

8

5.05.2008, poniedziałek

Warszawa, Agencja Wywiadu

godzina 14.45

– Jest osaczony, śledzimy każdy jego krok. Okablowaliśmy dom. Będziemy wiedzieć, nawet gdy pierdnie. Pełna kontrola. Wszystko widzimy i wszystko nagrywamy. – Major Wełna zakończył krótki raport. Był z siebie dumny. Wyglądał, jakby właśnie pokierował udaną misją na Marsa. Szczerzył swoje żółte zęby, czekając na pochwałę.

– To rzeczywiście wyczyn – zakpił Wyrwicki – jeden świr kontra wielka rządowa agencja. Szkoda, Plemnik, że nie byłeś równie skuteczny w sprawie ruska.

Usłyszawszy swoje przezwisko, Wełna skrzywił się. Pułkownik zdał sobie sprawę, że przesadził. Powinien być bardziej opanowany, zachować zimny profesjonalizm. Tego nauczył się przez ponad trzydzieści lat pracy wywiadowczej. Rusek uciekł, ale nie była to wina majora Wełny. Tym razem wróg całkowicie ich zaskoczył. Okazał się szybszy, silniejszy i potężniejszy. Wyrwicki zbagatelizował niepokojące informacje, jakie Bielak przywiózł z Sankt Petersburga. Myślał, że mają jeszcze czas. Zabicie Brokera było szokiem.

Limit wpadek przekroczony. Od soboty na tysiąc sposobów analizował to, co się wydarzyło. Było jasne, że ktoś urządził pokazówkę. Gdyby chodziło wyłącznie o sprzątnięcie Brokera, mogli to zrobić w o wiele dogodniejszym miejscu. Ktoś podjął ryzyko, by odpalić go niemal na oczach ludzi Wyrwickiego, a później jeszcze do nich postrzelać. Jedno nie dawało spokoju pułkownikowi. Wciąż się zastanawiał, dlaczego rusek czekał w hotelu aż do zamachu.

– Mam już opracowane materiały z monitoringu – odezwał się Wełna.

Pułkownik skinął głową.

– To na co czekasz?

Plemnik podał Wyrwickiemu kartę pamięci. Szef Biura Antyterrorystycznego usiadł za biurkiem i uruchomił zahibernowany komputer. Duży, dwudziestosiedmiocalowy monitor rozświetlił się. Szybko wpisał hasło. Kartę ulokował w specjalnym czytniku.

– Znaleźliście coś ciekawego?

– Myślę, że tak. Ale niech pan sam zobaczy.

Wełna podszedł do biurka i stanął z boku, tak by widzieć ekran. Na monitorze automatycznie pojawiło się okno video playera z załadowanym filmem. Wyrwicki uruchomił odtwarzacz. Zobaczył wchodzącego do hotelu Brokera; zegar w rogu ekranu pokazywał 19.52. Mężczyzna podchodzi do recepcji. Podaje paszport, recepcjonistka sprawdza dane w komputerze i oddaje dokument wraz z kartą magnetyczną do apartamentu. Broker idzie do windy. Ma przy sobie jedynie walizkę i przerzucony przez rękę płaszcz. Zmiana obrazu, kamera z windy. Wjeżdża na drugie piętro. Kamera z korytarza – Broker wchodzi do apartamentu. Jest 20.01. Nowe ujęcie, widać inny korytarz.

– To kamera przy pokoju ruska – wyjaśnił Wełna w odpowiedzi na pytające spojrzenie szefa.

Zegar pokazuje teraz 20.28. Otwierają się drzwi, wychodzi kobieta. Długie blond włosy opadają jej na kołnierz jasnego płaszcza, ma buty na wysokim obcasie. Nie widać twarzy. Na ekranie ponownie widać korytarz prowadzący do apartamentu, w którym zatrzymał się Broker. Do drzwi podchodzi znajoma blondynka. Z kieszeni płaszcza wyjmuje jakieś pudełko i kablem łączy je z zamkiem magnetycznym. Po chwili drzwi są otwarte. O 20.43 kobieta wychodzi na korytarz, trzymając coś, co przypomina laptop.

– No i znaleźliśmy naszego figuranta. – Wyrwicki zatrzymał odtwarzanie. Wiedział już, po co rusek został w Warszawie i czekał na śmierć Brokera. Chodziło o jego komputer, pełen poufnych informacji i danych. Cenna rzecz. Pułkownik zerknął na Wełnę. – Dlaczego nie sprawdziliście panienek, które do niego przyszły?

– Sprawdziliśmy. Sami je mu podstawiliśmy – rzekł major. – To były dziewczyny z zaprzyjaźnionej agencji. Od czasu do czasu korzystamy z ich usług, gdy sytuacja wymaga, że tak powiem, głębszej infiltracji. Nie było potrzeby zdejmować jej zaraz po wyjściu z pokoju.

– Wiemy, co się stało z ruskiem? – Stawiając to pytanie, Wyrwicki nie oczekiwał przełomowych informacji. Wciąż poruszali się po omacku w gąszczu znaków zapytania. Widzieli tylko to, co ktoś pozwolił im zobaczyć. Co gorsza, pułkownik nie mógł być pewny, że patrzą we właściwym kierunku.

– Po dokładnej analizie monitoringu hotelowego i miejskiego wiemy jedynie, że w przebraniu kobiety opuścił hotel i poszedł Krakowskim Przedmieściem w stronę Starego Miasta. Minął Pałac Prezydencki i skręcił w dół w Bednarską. Wszedł do jednej z kamienic i tam ślad się urwał. – Wełna całym sobą wyrażał bezradność.

Rusek zniknął, podobnie jak strzelec widmo. Znaleźli jedynie wyposażony w tłumik rosyjski karabin snajperski WSS Wintoriez kaliber dziewięć milimetrów oraz standardowe pociski SP5 i przeciwpancerne SP6 z rdzeniem z węglika wolframu. Ktoś najwyraźniej był przygotowany na dłuższą wymianę ognia. Karabin WSS znakomicie spisywał się w walkach ulicznych, na dystansie do trzystu metrów. Został stworzony na potrzeby Specnazu, stąd niewielkie rozmiary i budowa pozwalająca na szybkie i łatwe złożenie. Na broni, którą znaleźli, nie było żadnych śladów. Także pokój, w którym zainstalował się snajper, okazał się czysty.

– Co pan o tym wszystkim myśli? – spytał Wełna.

Wyrwicki był zbyt doświadczony, by na tym etapie formułować tezy, nie mając wystarczająco dużo danych. Nieraz obserwował, jak próbowano dopasowywać fakty do przyjętych z góry teorii.

– Na razie zbierajmy informacje. – Pułkownik obrócił się w fotelu w stronę okna. Dyskusja była zakończona.

Major Wełna podszedł do drzwi.

– Poproś do mnie porucznika Szackiego! – zawołał za nim Wyrwicki.

Należało działać szybko i zdecydowanie. Towarzysze z Moskwy i Sankt Petersburga nie mieli sentymentów. Biznes jest biznes, nic osobistego. Poza tym Rosjanie wciąż traktowali Polskę jak zbuntowaną republikę, którą trzeba trzymać pod butem.

Do gabinetu wszedł Krzysztof Szacki, spadek po generale Pietkiewiczu. Był wysoki, wysportowany, w dopasowanym granatowym garniturze. Miał ulizane ciemne włosy i wąskie usta. Wyrwickiemu, ilekroć go widział, przypominał nawiedzonego ministranta. Dopiero po śmierci generała dowiedział się, co łączyło tych dwóch. Stary kozioł potrafił się kamuflować. Romans Pietkiewicza z Szackim pozostał tajemnicą Sekcji „1”. Takie czasy. Sypia się już nie tylko z sekretarkami, ale i z sekretarzami. Osobiście nie rozumiał, jak mężczyzna może posuwać drugiego mężczyznę. Na samą myśl o tym skrzywił się. Nie moja dupa, nie mój interes. Co prawda stary wywiadowczy przesąd głosił, że geje nie nadają się na agentów i szpiegów, ale generał Pietkiewicz udowodnił, że preferencje seksualne w niczym nie przeszkadzają. Wyrwicki wiedział, że jego dawny szef – jeśli była taka potrzeba – zaliczał też kobiety.

– Wzywał mnie pan, panie pułkowniku. – Szacki stał wyprostowany jak struna.

Stary dobrze go wyćwiczył. Pułkownik poprawił się w fotelu.

– Umów mnie z Leonardem Bielakiem, sprawa pilna.

– Coś jeszcze?

– Muszę lecieć w piątek do Zurychu. Zarezerwuj samolot i hotel… – Wyrwicki zrobił pauzę. Zastanawiał się, ile czasu musi spędzić w Szwajcarii. – Wracam w poniedziałek.

– Tak jest. – Szacki wyszedł z gabinetu.

Pułkownik wziął do ręki gazety; od rana nie miał jeszcze czasu ich przejrzeć. Sięgnął po kubek z kawą, zestaw obowiązkowy. Była już zimna, ale właśnie taka ostatnio smakowała mu najbardziej. Krwawe sobotnie wydarzenia w hotelu Bristol znalazły się na pierwszych stronach chyba wszystkich dzienników. Pismaki bez namysłu powtarzały spreparowaną przez nich opowieść o rosyjskim biznesmenie z Hongkongu, który zabił swoją narzeczoną, a później z rozpaczy popełnił samobójstwo. Poszło o to, że pod jego nieobecność kobieta zbytnio korzystała z uroków życia, a monogamię uważała za staroświecki przesąd. Idioci. Wyrwicki był zadowolony z roboty, jaką wykonali jego ludzie. Oba ciała zostały znalezione w pokoju, który wynajmował rusek. Apartament Paderewski dokładnie wyczyszczono, a miejsce Brokera zajął człowiek z Agencji Wywiadu. Żadnych śladów, żadnych taśm. Wszystko było w ich ręku. Pułkownik patrzył na prasowe tytuły: „Miłość nie wszystko wybaczy”, „Krwawa randka”, „Dopóki śmierć ich nie rozłączy” i jego ulubiony – „Kochał na zabój”. Czasami zastanawiał się, według jakich kryteriów zatrudnia się w mediach kretynów wymyślających tytuły, podpisy pod telewizyjnymi ozdobnikami i teksty przesuwające się na paskach. Odłożył gazety i wziął solidny łyk chłodnej kawy. Żeby wszystko było takie proste. Zamknął oczy i odchylił się w fotelu. Plan był kompletny, a chwilowe turbulencje nie wstrzymają operacji, którą planowali jeszcze z generałem Pietkiewiczem. Miał w ręku wystarczająco mocne karty, by grać z najlepszymi. Ostatnia wielka akcja, pożegnalny występ, o którym uczyć będą przez dziesięciolecia w szkole wywiadu. Zadzwonił telefon na biurku. Pułkownik pochylił się, by podnieść słuchawkę. Połączenie z szefem agencji.

– Tak, panie ministrze? – Wyrwicki starał się być grzeczny, choć uważał Hofmanna za miernego specjalistę od spraw wywiadowczych. Nadskakiwanie temu małemu, wydającemu piskliwe dźwięki grubasowi ze śmieszną bródką i w niedopasowanych okularach przychodziło mu z coraz większym trudem.

– Panie pułkowniku. – Hofmann próbował obniżyć głos, ale najwyraźniej zajęcia logopedyczne i spotkania z foniatrą na niewiele się zdały. Brzmiał jak skrzyżowanie kozy z przechodzącym mutację nastolatkiem. – Mamy zielone światło dla operacji „Gilgamesz”. Byłem dziś u premiera. Jest zachwycony prezentacją, którą przedstawiłem.

Wyrwicki powstrzymał się przed złośliwym komentarzem; to nie był czas na wypinanie piersi do orderów.

– Bardzo mnie cieszy ta informacja. Nigdy nie wątpiłem w dyplomatyczne i oratorskie zdolności pana ministra.

Na te słowa wyraźnie zadowolony Hofmann zareagował chrząknięciem.

– Taaak, to chyba wszystko. Proszę mnie na bieżąco informować o przebiegu operacji.

– Ma się rozumieć, panie ministrze. Chciałbym też móc korzystać z pańskich bezcennych rad. – Pułkownik nie zdążył ugryźć się w język. Tym razem chyba przeholował.

Ale Hofmann nie wyczuł kpiny w jego głosie, wręcz przeciwnie.

– Oczywiście jestem do pana dyspozycji, powodzenia – minister zakończył rozmowę bardziej niż protekcjonalnie.

Wyrwicki odłożył słuchawkę. Tłusty, głupi buc. Mieli wreszcie polityczną przykrywkę. Mogli iść na całość. Wypił kolejny łyk kawy. Jeszcze jeden telefon. Gdy czekał na połączenie, poczuł, że jest głodny. Pora obiadu. Wreszcie ktoś odebrał. Pułkownik usłyszał w tle odgłosy restauracji.

– Tak? – Jego rozmówca przełykał w pośpiechu jedzenie.

– Spokojnie, bo się udusisz – powiedział Wyrwicki, usłyszawszy pomlaskiwanie. Zaburczało mu w brzuchu. – Zadzwoń, jak skończysz.

Dwie dobrze wypieczone golonki znikały w ekspresowym tempie. Obaj byli bardzo głodni. Po rozpakowaniu się w Niemirowie stwierdzili, że nie chce im się przygotowywać obiadu. Wsiedli więc do samochodu i pojechali do odległego o dziesięć kilometrów Mielnika. Solski znał tam pensjonat Panorama, w którego restauracji serwowano lokalne specjały. Po długim weekendzie lokal świecił pustkami. Hordy warszawiaków najeżdżające przy takich okazjach małe turystyczne miejscowości wróciły już do stolicy, zostali tylko miejscowi. W rogu pod oknem siedziało dwóch klientów. Od razu było widać, że to ich stała miejscówka – sączyli piwo, doprawiając je wódeczką.

– Dzień dobry – powiedział zza baru młody, pucołowaty mężczyzna z wąsem. Dyskretnie zmierzył wzrokiem Diabła i Solskiego. Uśmiech na jego okrągłej twarzy był wyrazem nadziei na konkretne zamówienie i związany z nim napiwek.

– Dzień dobry – odparł Rokita. Solski tylko rozchylił usta, ale nie wydobył się z nich żaden dźwięk. Usiedli w głębi sali tuż obok kominka. Żółty, tańczący ogień i trzaskające polana dodawały knajpie klimatu. – Poprosimy o menu.

Młodzian nie dał na siebie czekać. Wziął z baru dwie karty i doskoczył do gości. W ręku miał już mały notes i ołówek.

– Może coś na początek?

Solski i Diabeł spojrzeli po sobie.

– Weźmiemy zestaw obowiązkowy – odrzekł Diabeł, wskazując klientów pod oknem. – Dwa razy piwo i dwa razy sto poprosimy – dodał, by nie było jakichkolwiek wątpliwości.

Artur tylko pokręcił głową. Z bogatej palety alkoholi wybrali Łomżę i Absoluta. Czekając na aperitif, pogrążyli się w lekturze menu. Szybko uznali, że nie przybyli tu na obóz kondycyjny czy wczasy odchudzające. A że nie mieli akurat nad głową zrzędzących kobiet, które liczyłyby kalorie i badały poziom cholesterolu, wybór był oczywisty – golonka. Do tego pieczone ziemniaki, zasmażana kapusta, chrzan i musztarda. Obiad gigantów.

– Proszę bardzo, piwo i wódka – powiedział młody kelner, stawiając przed nimi na stole dwie szklanki i dwa kieliszki. – Czy panowie już się zdecydowali?

– Tak. Poprosimy dwie golonki, mogą być większe – powiedział Artur, oblizując się na samą myśl o czekającej ich uczcie.

Złożyli zamówienie i mogli wreszcie wznieść toast. O nerwowej podróży zakończonej ostrą wymianą zdań już nie myśleli. Rozmawiali o wszystkim i o niczym, zerkając co jakiś czas na drzwi do kuchni. Wreszcie się doczekali – dwa duże talerze wylądowały na ich stole. Brązowa skóra była chrupiąca, a mięso soczyste. Kapusta z ziołami zachwycała smakiem i aromatem. Poprosili o jeszcze jedną wódkę. Szybko wypili i oddali się bez reszty kulinarnej orgii. Do restauracji weszli tymczasem kolejni goście – trzy kobiety i dwóch mężczyzn. Zrobiło się gwarno i jeszcze przyjemniej. Zadzwonił telefon. Rokita dał znak ręką, że to jego. Wyjął komórkę z kieszeni i spojrzawszy na wyświetlacz, odebrał.

– Tak? – Próbował szybko przełknąć spory kawałek golonki. Najwyraźniej ktoś ważny. Diabeł tylko skinął głową. – Dobrze, oddzwonię – powiedział, odłożył telefon i dopiero w tym momencie przełknął. Machnął ręką, dając do zrozumienia, że to nic pilnego. – Kumpel. Chce pogadać, szuka roboty. Właśnie zwolnili go z BOR-u.

Solski nie przerwał jedzenia, lecz spojrzał na Diabła podejrzliwie. Przyjaciel zachowywał się dziwnie, jak człowiek, który dusi coś w sobie albo prowadzi podwójne życie. Artur przypuszczał, że Rokita ma romans, stąd problemy w domu. Natalia mówiła mu, że czasami Marcin znika na całe dnie. Teoretycznie jest bezrobotny, ale trudno go zastać w domu. Dziennikarz przełknął kolejną solidną porcję golonki udekorowanej musztardą i chrzanem.

– W co się wpakowałeś, brachu?

Diabeł, wyraźnie zaniepokojony, patrzył znad talerza na Solskiego. Nie odzywał się, czekając na ciąg dalszy.

– Jakaś panienka? – dopytywał Artur.

Rokita jakby odetchnął i zrobił minę niewiniątka.

– Wiesz, jak jest. Trochę poszalałem. Młodsza, cycata dupa sprawia, że facet myśli nie tą głową, którą powinien.

Solski był z siebie dumny niczym śledczy, który instynktownie rozwiązał trudną sprawę. A jednak. Mimo zmieszanego z alkoholem leku psychotropowego miał poczucie absolutnej kontroli nad tym, co się dzieje. Jego reporterski szósty zmysł działał. I’m back. Poczuł przyjemne ciarki przebiegające po plecach.

– Wszystko da się jeszcze naprawić, jedynie śmierć jest w życiu ostateczna – rzekł z taką miną, jakby ogłosił właśnie prawdę objawioną. Najwyraźniej nie dostrzegł, że to komunały rodem z kolorowych gazet dla nastolatek. – Potrzebujecie z Natalią trochę czasu. – Zaczął mu się plątać język.

Diabeł nie wdawał się w dyskusję z wyraźnie wstawionym Arturem, którego łysa głowa kiwała się na boki. Po mętnych oczach, szukających w przestrzeni jakiegoś stałego punktu, można było poznać, że Solski ma kłopoty z koordynacją ruchową. Błędnik odmawiał mu posłuszeństwa.

Black Hawk down! I repeat, we have Black Hawk down! Sala zawirowała. Zanim zrobiło się ciemno, Artur dostrzegł jeszcze Diabła wstającego z krzesła z telefonem przy uchu. Lądowanie twarzą na stole nie było przyjemne.

Spadał coraz szybciej, w ustach miał mnóstwo piany, jakby wypłukał gardło mydlinami. Czuł zapach wymiocin. Ktoś uniósł mu powieki. Ostre światło skierowane prosto w oczy było jak igły wbijane w końcówki nerwów. Miał dość. Wyłączyć lampy. Pragnął przytulnej, delikatnej jak aksamit ciemności, w którą mógłby się ponownie zapaść. Nie mógł zamknąć oczu – coś przytrzymywało powieki. Ogarniał go szał, był zmęczony. Wszystko go swędziało, jakby pod jego skórą żyły robaki przemieszczające się we wszystkich możliwych kierunkach. Był unieruchomiony, popadał w obłęd. Nagle światło zaczęło szybko pulsować. Zobaczył kobietę, która się nad nim nachylała. „Arturze, spokojnie. Będzie dobrze, pamiętaj tylko o naszym celu. Masz cel”. Miała niski, zmysłowy głos. I choć wyglądała dziwnie w błyskach stroboskopowych lamp, Solski jej ufał, wierzył i nie chciał zawieść. Wytrzyma, da z siebie wszystko – dla niej, dla jej głosu.

– Pobudka. Wstawaj, kurwa! – Diabeł szarpał Solskiego za rękę.

Łysa głowa uniosła się lekko, a z ust wydobył się jęk. Oczy pozostały zamknięte. Artur czuł pod powiekami piekący ból.

– Szy idziałeś ją? – wybełkotał, otwierając jedno oko.

– O co ci chodzi? – Rokita był wyraźnie poirytowany.

– Skon yła tttaaa obieta? – Solski nie dawał za wygraną.

– Jaka kobieta? Co ty bredzisz?! – Diabeł dał znak kelnerowi, by pomógł mu wyprowadzić Artura z knajpy.

– Aaa ty, szszefie, idziaeśśś joooą? – Solski nie był w stanie samodzielnie utrzymać pionu i zawisł na kelnerze.

– Oczywiście, proszę pana. A teraz pójdziemy do samochodu. O, tak!

We dwóch udało im się dociągnąć Artura do auta.

– Bardzo dziękuję – powiedział Diabeł, wręczając kelnerowi jeszcze jeden napiwek. Mężczyzna wyglądał na zadowolonego. Rokita siadł za kierownicą, odpalił maszynę i ruszyli w drogę powrotną. Nie ujechali jednak daleko. Nagle Solski wyprostował się na fotelu i choć próbował jeszcze zatkać usta ręką, jedynie opóźnił o sekundy to, co było nieuniknione. Pyszna golonka, już nieco przetrawiona, wylądowała wraz z dodatkami na przedniej szybie.

– Kurwa jego mać! – zaklął Diabeł, zatrzymując auto. Jego wypucowany mustang wyglądał w środku jak toi toi, a śmierdział jeszcze gorzej.

9

5.05.2008, poniedziałek

Warszawa, siedziba DTV

godzina 20.20

Było duszno, a unoszący się w powietrzu zapach przyprawiał go o mdłości. Mieszanina potu, tanich perfum i lakieru do włosów. W charakteryzatorni było tego dnia bardzo gorąco – wysiadła klimatyzacja, pomieszczenie zaś nie miało okien. Czuł, że zaczyna się pocić. Zerwał z szyi białą pelerynę, która chroniła koszulę przed zabrudzeniem podczas robienia makijażu.

– Co to, kurwa, jest?! – wrzasnął. – Czy w tej jebanej telewizji nie ma, kurwa, jednego robola, który umie naprawić klimatyzację?! Gdzie ja, do chuja, pracuję?!

Dziewczyny od make-upu patrzyły przestraszone, jak Ludwik Tokarczyk, największa gwiazda DTV, wychodzi i trzaska drzwiami.

– Fiut – rzuciła mała blondynka, która przez ostatnich kilkanaście minut próbowała nałożyć mu podkład i puder przed wejściem na wizję.

Do pokoju wpadł kierownik produkcji. Był zdyszany i przerażony. Ludwik Tokarczyk budził strach wśród współpracowników. Chyba nawet zmasowany ostrzał hotelu, w którym mieściła się DTV, nie wywołałby takiej paniki jak wybuch gniewu autora i prowadzącego Raport Dnia. On był tu bogiem.

– Co tu się, do cholery, dzieje? – Kierownik produkcji, nie czekając na odpowiedź, wskazał blondynkę. – Iwona, raz-dwa, będziesz go malowała przy stole.

Dziewczyna wyraźnie nie miała ochoty na kolejne bliskie spotkanie z czarującym publikę blondynem. Był chamski wobec ludzi, którzy ciężko pracowali, by mógł być gwiazdą i błyszczeć. Nienawidziła, podobnie jak reszta makijażystek, jego seksistowskich tekstów, knajackich dowcipów i lepkich rąk klejących się do pośladków i piersi każdej kobiety, która wpadła mu w oko. Nie miała jednak wyboru. Wzięła kosmetyczkę, pelerynę oraz małe lusterko i poszła za kierownikiem produkcji do newsroomu. W jego centralnym punkcie ustawiono podest, a na nim wielki obrotowy stół. Tokarczyk był już na swoim miejscu, przeglądał kartki z zapowiedziami materiałów i sprawdzał, czy te same teksty są w teleprompterze. Dzięki temu urządzeniu prowadzący mógł czytać tekst, patrząc w kamerę, a widz miał wrażenie, jakby słuchał kwestii wygłaszanych z głowy. Jeden z wielu telewizyjnych trików.

– O, jesteś nareszcie. Długo mam na ciebie czekać? – Tokarczyk machnął ręką, przywołując makijażystkę. Dziewczyna podeszła do stołu i rozłożyła przybory do malowania. Wodząc wzrokiem po jej pośladkach, Ludwik uśmiechnął się obleśnie. Upewnił się, że nie ma jeszcze podpiętych mikrofonów, i gdy podeszła, wyszeptał: – Chciałbym zobaczyć twój tyłek bez tych spodni.

Dziewczyna wzdrygnęła się, ale nie zareagowała. Tokarczyk potraktował jej milczenie jako zachętę.

– Bądź u mnie w gabinecie po programie.

– Bo co? – Makijażystka spojrzała mu prosto w oczy.

– Bo tego chcesz – powiedział, kładąc dłoń na jej pośladkach – i chyba podoba ci się praca u nas.

Iwona nie odpowiedziała. Dokończyła szybko malowanie i powstrzymując łzy, wybiegła ze studia.

– Dobry wieczór, to jest Raport Dnia. Wita państwa Ludwik Tokarczyk. Dziś w programie… – mówiąc to, dziennikarz zaprezentował swój najlepszy uśmiech. Kamera go kochała, elokwentny, przystojny blondyn miał, jak mawiają fachowcy, dar przechodzenia przez ekran. Widz czuł, że Tokarczyk mówi tylko do niego. Właściwie mogliby być kumplami i chodzić razem na piwo. Fajnie byłoby mieć takiego sąsiada. Niektóre żony myślały zapewne podobnie, choć one wykorzystałyby gwiazdę DTV zdecydowanie bardziej dosłownie. Później mógłby sobie pójść na piwo z ich mężami.

Leonard Bielak wziął pilota i wyłączył dźwięk.

– Zwierzę. Mówię ci, Dareczku, to zwierzę – powiedział, wskazując na Tokarczyka. – Ale wart jest milionów, które mu płacę. Ludzie go ubóstwiają, a reklamodawcy biją się o pasmo wokół Raportu Dnia.

Wyrwicki nie wyglądał na oszołomionego słowami Bielaka. Dla niego liczyło się to, że ma dostęp do tuby propagandowej, najpopularniejszego serwisu reportersko-publicystycznego w kraju. Nadawany od poniedziałku do piątku o 21.00 program oglądało każdego dnia ponad sześć milionów osób. Zazwyczaj podawano im łatwo przyswajalną sieczkę informacyjną z naciskiem na ciekawostki, skandale obyczajowe i morderstwa. Widz siedział, bezmyślnie przeżuwał, a reklamodawcy zacierali ręce. Co jakiś czas udawano, że Raport Dnia to wciąż program z ambicjami, i ujawniano jakąś aferę gospodarczo-polityczną, oczywiście o ile nie uderzało to w któregoś z przyjaciół Leonarda Bielaka. Kontrolowane przecieki i medialne egzekucje na zlecenie stały się specjalnością mediów, w czym DTV miała ogromny udział. Wszyscy się z tym pogodzili. Nikt nawet nie odważyłby się przypomnieć Tokarczykowi, że kiedyś jego program zajmował się prawdziwym dziennikarstwem, a nie bieganiem na smyczy politycznych mocodawców i grubych ryb rodzimego biznesu. Prowadzący Raport Dnia był pragmatyczny do bólu. Przyjechał z Olsztyna z zamiarem podbicia stolicy. Udało mu się – ciężko pracował i dotarł na sam szczyt. Gdy już się na nim znalazł, szybko uznał, że od ideałów i rzetelnego dziennikarstwa ważniejsze są pieniądze, sława i oglądalność. To wszystko dawało mu złudne poczucie władzy, choć tak naprawdę był pionkiem na szachownicy. Często nawet nie wiedział, w jakiej grze bierze udział i w czyim interesie. Brak skrupułów i pewność siebie zapewniały mu jednak dobre samopoczucie.

– Pieprzyć tego pajaca. – Pułkownik odwrócił wzrok od zawieszonego na ścianie telewizora wielkości kinowego ekranu. – Musimy omówić kilka ważnych spraw w związku z Irakiem. – Wyrwicki przypomniał Leonardowi Bielakowi, po co się spotkali.

Siedzieli w przestronnym salonie, którego jedną ścianę stanowiła wielka tafla szkła. Na dworze było już ciemno, ale za dnia rozpościerał się stąd widok na Puszczę Kampinoską. Rezydencja i posiadłość Bielaka były imponujące. W przeciwieństwie do większości polskich nuworyszy właściciel DTV nie postawił sobie repliki klasycystycznych budowli z kolumnami i mnóstwem ornamentów. Nie kopiował francuskich château czy toskańskich willi. W architekturze Leonard Bielak stawiał na nowoczesność i – co może dziwić – minimalizm. Less is more. W jego przypadku mniej znaczyło przede wszystkim więcej przestrzeni.

Główny, trójpoziomowy budynek o powierzchni ponad sześciu tysięcy metrów kwadratowych miał z zewnątrz prostą, kubiczną formę. Asymetryczność dodawała lekkości olbrzymiej konstrukcji z betonu i szkła. Wydawało się, że jest ona zawieszona w powietrzu. Elewacja wyłożona była płytami z rzymskiego trawertynu, co nadawało jej kremowo-beżowy kolor. Dominowały proste kształty bez zaokrągleń, duże płaskie powierzchnie elewacji poprzedzielane były taflami okien. Dom zbudowano na sztucznej wyspie i otoczono basenem. Można się było w nim kąpać nawet zimą. Na parterze znajdował się salon, który w razie potrzeby mógł się stać salą balową, jadalnią lub kuchnią, jakiej nie powstydziłyby się najlepsze światowe restauracje, a oprócz niego trzy łazienki wyposażone w jacuzzi, pomieszczenia gospodarcze, sala kinowa na trzydzieści osób i kryty kort tenisowy. Centralne miejsce zajmowało gigantyczne akwarium morskie, które niczym kolumna nośna przechodziło przez wszystkie kondygnacje. Na piętrze projektant umieścił pięć sypialni będących de facto niezależnymi apartamentami z własną kuchnią i łazienką. Każdy apartament miał osobny wielki taras wystający poza obrys parteru. W piwnicy znajdowały się spa z pełnym wyposażeniem, basen, siłownia i garaż, w którym parkowały limuzyny Bielaka. Było też to, z czego właściciel DTV był szczególnie dumny – piwniczka win, a w niej około trzech tysięcy butelek oraz beczki wypełnione szlachetnymi gatunkami. Wszystkie wnętrza sprawiały wrażenie surowych, ale były funkcjonalne i oszałamiały przestrzenią oraz wyrafinowaną prostotą.

Bielaka na co dzień obsługiwała dziesięcioosobowa służba. Cała posiadłość zajmowała prawie pięćset hektarów patrolowanych i strzeżonych przez wyposażonych w ostrą broń ochroniarzy. Znajdowały się na niej ponadto cztery domy dla gości, stadnina, boisko do polo, hangar dla śmigłowców i pole golfowe z częścią klubową. Wizję całości stworzył brytyjski architekt John Pawson, gorący wyznawca minimalizmu. Jego dziełem było wszystko, począwszy od bramy wjazdowej, na kurkach w łazience skończywszy.

Leonard Bielak stęknął i podniósł się z fotela. Podszedł do szafki i wyciągnął z niej drewnianą skrzynkę z przeszklonym wiekiem oraz przytwierdzonym do bocznej ścianki higrometrem. Chodziło o to, by przechowywane w pojemniku cygara nie wysychały. Bielak otworzył humidor i podszedł z nim do Wyrwickiego. Pułkownik zajrzał do środka. Do wyboru miał kilkanaście rodzajów cygar. Nie znał się na nich, ale słyszał o ulubionej marce El Comandante – Cohiba. Wybrał to z etykietką Maduro 5, przede wszystkim ze względu na zdecydowanie mniejszy rozmiar.

– Good choice – powiedział gospodarz. – Nazywają je magicznymi.

Rozpoczął się rytuał odpalania cygar – przycięcie gilotyną i przypalenie długimi cedrowymi zapałkami. Wyrwicki rozsiadł się wygodnie i rozkoszował smakiem tytoniu z wyraźną nutą kakao i kawy.

– Poczekajmy jeszcze chwilę, on zaraz będzie – rzekł Bielak, sięgając po kieliszek czerwonego wina. – Petrus, rocznik 1994. Dobry i drogi – pochwalił się.

Arogancki bufon. Pułkownika momentami drażniło ostentacyjne obnoszenie się Bielaka z bogactwem. Facet zrobił karierę, bo pozwolili mu na to ludzie z Sekcji „1”. Gdyby nie parasol, jaki roztoczył nad nim wywiad, nie wyjechałby w latach siedemdziesiątych do Belgii i nie zrobił wielkiego szmalu. Szczególnie że jako dwudziestoparolatek popadł w ostry konflikt z prawem – został oskarżony o gwałt i pobicie ze skutkiem śmiertelnym. Sprawa wyglądała bardzo poważnie, gdyż ofiarą była córka partyjnego dygnitarza. Ktoś jednak uznał, że trzeba wszystko zatuszować. Pewnie dlatego, że ojciec Bielaka był wpływowym funkcjonariuszem SB i rezydentem PRL-owskiego wywiadu w Wiedniu. To on załatwił synalkowi pracę w Departamencie I MSW. Młody Bielak trafił do tajnego ośrodka wywiadu w Kiejkutach na Mazurach. Szkoliła się tam elita komunistycznych szpiegów i agentów. Leonard okazał się pojętnym uczniem. Po ukończonym kursie, krótkiej praktyce w centrali handlu zagranicznego i protekcji staruszka wylądował w Zurychu. Jego zadaniem tam było inwestowanie we wskazane przedsięwzięcia czarnej kasy wywiadu, środków pochodzących z nie do końca legalnych źródeł. Pieniądze te, a przynajmniej ich część, przeznaczano później na działalność operacyjną. Leonard Bielak szybko się zorientował, że kasa, którą pomnaża, jest także swoistym funduszem pożyczkowym, z którego czerpią zaufani biznesmeni. Stworzył więc firmę Zeitgeist GmbH z siedzibą w Bazylei, szwajcarskim centrum przemysłu chemicznego i farmaceutycznego. Produktami tych branż handlowała też spółka Bielaka. Młody, prężny biznesmen bardzo szybko wtopił się w nowe środowisko. Pełna asymilacja nastąpiła, gdy ożenił się z Leną Spitze, córką dziekana Wydziału Chemii na Uniwersytecie Bazylejskim. Poznali się na charytatywnym przyjęciu wydanym przez prezesa koncernu Roche – światowego potentata na rynku leków i aparatury medycznej. Leonard nie planował tego związku, samo wyszło. Łączyła ich prawdziwa miłość i namiętność. Szaleli za sobą. Po trzech latach Bielak otrzymał szwajcarskie obywatelstwo. Niestety, okazało się, że rację miał ten, kto powiedział, że „małżeństwa bywają nieszczęśliwe nie z braku miłości, ale z braku przyjaźni”. Tak właśnie było w ich przypadku. Rozstali się zgodnie, bez zbędnych sporów, jak cywilizowani ludzie. Leonard Bielak nigdy wcześniej i nigdy później nikogo tak nie kochał.

– Wielki powiernik sekretów i towarzysz tajnych narad – powiedział Wyrwicki, przerywając ciszę. Bielak spojrzał zdziwiony. – Cygaro, chodzi mi o cygaro – dodał pułkownik, podnosząc rękę.

– Aaa… no tak. – Właściciel DTV nie miał nic mądrego do powiedzenia na ten temat.

Usłyszeli stukot butów na kamiennej posadzce. Do salonu weszła młoda dziewczyna ubrana jak pokojówka. Była zjawiskowa – długie ciemne włosy spięte w kok, delikatny makijaż, radosne okrągłe oczy i szeroki uśmiech. Wyrwicki patrzył zafascynowany. Już dawno żadna kobieta nie zrobiła na nim takiego wrażenia.

– Proszę pana, gość już jest – powiedziała, dygając z gracją.

– Dziękuję, Weroniko. Poproś go do nas. – Dziewczyna cofnęła się do korytarza, a Bielak spojrzał na Wyrwickiego. – Jeśli chcesz, możesz ją mieć nawet teraz. Będzie na każde twoje skinienie.

Słowa te były jak dźwięk szlifierki podczas koncertu fortepianowego. Czar prysł. Nie czas na dupy. Pułkownik nawet nie miał pretensji do Bielaka – buc pozostanie bucem.

– Salam alejkum. – W szerokim przejściu pojawił się Arab. Przystrzyżone wąsy i zaczesane do tyłu włosy były już nieco przyprószone siwizną. Poznaczoną zmarszczkami twarz rozświetlał dobrotliwy uśmiech. Poczciwy starszy pan.

– Wa alejkum salam – odpowiedział Leonard Bielak, kładąc rękę na sercu.

– Witaj, efendi – powiedział Wyrwicki i podszedł do Araba.

Uścisnęli się. Dobrze się znali, gdyż to ludzie Sekcji „A” przerzucili go potajemnie z Iraku do Polski. Abu Marwan naprawdę nazywał się Khalaf Muhammad Mukhlif al-Dulaymi. Był poszukiwanym listem gończym funkcjonariuszem Al-Muchabaratu, irackiej bezpieki w czasach Saddama Husajna. Amerykanie nazywali go księgowym terrorystów. W głównej Dyrekcji Wywiadu odpowiadał za operacje finansowe i handel bronią. Gdy upadł reżim, zniknął, a wraz z nim zniknęło prywatne archiwum irackiego dyktatora.

– Jak rodzina? – spytał Wyrwicki po angielsku.

– Znakomicie. Sam wiesz, jak luksusowo są urządzone domy gościnne u Leonarda. Niczego nam nie brakuje, czujemy się bezpiecznie. – Arab wyglądał na naprawdę zadowolonego. – Synowie założyli firmę, córki są szczęśliwe, a wnuki chodzą do szkoły i dobrze się uczą.

Patrząc na tego jowialnego starszego pana w eleganckim garniturze, z apaszką pod szyją i wielkim złotym zegarkiem na ręku, trudno było uwierzyć, że był kiedyś wpływową postacią Al-Muchabaratu. Wrogom Saddama, którzy wpadli w tryby tej krwawej machiny, obcinano ręce. Więźniów poddawano wielogodzinnym torturom. Wśród najpopularniejszych było obdzieranie ze skóry, podłączanie prądu do uszu i genitaliów oraz wieszanie na haku.

– Cieszę się, że widzę cię w dobrej formie. – Wyrwicki poklepał Araba po ramieniu. – Przejdźmy do interesów.

Na ścianie za ich plecami uśmiechnięty Ludwik Tokarczyk wypowiadał bezgłośnie formułkę kończącą Raport Dnia. Jeszcze tylko odjazd kamery, szeroki plan studia, napisy końcowe i można iść do kasy.

– Dziękuję bardzo wszystkim, wspaniałe wydanie! – krzyknął wydawca do osób zebranych w reżyserce i pobiegł do Tokarczyka, aby pomóc mu zrzucić z siebie plątaninę kabli od mikrofonów i odsłuchu.

– Kurwa! – wysyczał prowadzący, wygrywając ostatecznie starcie z techniką. Gniewnie spojrzał na wydawcę. – Stary, tak nie może być.

Wydawca pokornie przytaknął. Właściwie nikt nie wiedział, o co chodzi Ludwikowi, ale też nikt nie miał ochoty wnikać w to głębiej. Równie dobrze można by zawołać: „Hej, jestem tutaj, daj mi w mordę!”. Tokarczyk tylko czekał na gościa, który wystawi się pierwszy. Ponieważ w okolicy nie było żadnego samobójcy, poszedł do swojego gabinetu. Był niepocieszony; nagromadzone złość i energia szukały ujścia. Usiadł i zarzucił nogi na biurko. W gabinecie było ciemno, więc zauważył siedzącą na kanapie dziewczynę od makijażu dopiero, gdy włączył lampkę. Przyszła, suka. Iwona, drobna, zgrabna blondynka, oblizywała wargi. Tokarczyk poczuł podniecenie, zerwał się z fotela i podszedł do drzwi. Klucz zachrobotał w zamku. Dziewczyna patrzyła na niego pożądliwie, jej wzrok zawędrował w okolice rozporka. Ludwik, nazywany przez podwładnych Kenem, nie był miłośnikiem gry wstępnej. Od razu rozpiął spodnie. Nie miał na sobie bielizny.

– Bierz go, kurwo – rzucił, po czym podszedł do Iwony i przyciągnął ją do siebie. Dziewczyna zamruczała, Ludwik zaś zamknął oczy, czekając na dotyk jej warg. Zamiast tego poczuł przeszywający ból. Zawył jak śmiertelnie ranne zwierzę. Spojrzał w dół. Makijażystka ściskała jego jądra, a drugą ręką kręciła film telefonem. Chciał ją odepchnąć, ale próba wykonania jakiegokolwiek ruchu tylko zwiększała ból. Jebana dziwka! Na jego czole pojawiły się kropelki potu. Jądra stawały się niebezpiecznie sine. Nagle ucisk ustał i Ludwik padł na podłogę.

– Szukaj pracy, szmato. Wypierdolę cię stąd! – Tokarczyk odzyskiwał wigor.

– Spróbuj – powiedziała mała blondynka, wymachując telefonem. – Spróbuj, fiucie. – Wyszła, zostawiając otwarte drzwi.

Obolały Ludwik podnosił się nieporadnie z podłogi. Opuszczone spodnie nie ułatwiały mu zadania. Pragnął tylko jednego – dużo lodu.

10

6.05.2008, wtorek

Pakistan, port Gwadar

godzina 11.30 czasu lokalnego

Słupek rtęci w termometrze niebezpiecznie zbliżył się do pięćdziesięciu stopni Celsjusza. Upał dawał się we znaki, nawet tubylcy ocierali pot z czoła. Maj to w Pakistanie najgorętszy miesiąc. Człowiek ma poczucie, jakby oddychał powietrzem prosto z rozgrzanego pieca hutniczego. Niewielką ulgę przynosiła jedynie morska bryza, która wraz z piskiem mew docierała do miasta. Wysunięty daleko w morze półwysep przypominał kształtem młotek murarski z wydłużonym obuchem. Z jednej strony był płaski i ostry, z drugiej szerszy i górzysty. Ta część była najwyższym punktem na półwyspie. Patrząc od strony lądu, port znajdował się po lewej stronie obucha, samo miasto zaś niejako na trzonku tego młotka. Zabudowa była gęsta, ulice ciasne, brud – wszechobecny. Gwadar nie był metropolią. Na półwyspie mieszkało niecałe siedemdziesiąt tysięcy ludzi. Większość żyła w parterowych ceglanych domach o płaskich dachach, które przypominały lepianki z wyciętymi otworami na okna i drzwi. Życie koncentrowało się na bazarach i w okolicach sklepów. Ludzie targowali się, sprzeczali albo siedzieli w kucki, popijając chai i tradycyjne lassi. Jogurtowy napój przyrządzano wprost na ulicy. W zależności od upodobania był słony lub słodki. Dominowali mężczyźni ubrani w kurta pajama – workowate spodnie i jasne, sięgające kolan koszule. Kobiet nie było widać na ulicach; siedziały w domach, tam gdzie ich miejsce. Tak przynajmniej uważali Pakistańczycy. Pocąc się i dusząc od kurzu, marzył, by znaleźć się już w hotelu. Mieszkał w pięciogwiazdkowym Zaver Pearl Continental. Czekały tam na niego klimatyzacja, prysznic i whisky, którą sprzedawano wyłącznie obcokrajowcom. Za szklanymi drzwiami tego przybytku znajdował się inny świat, niedostępny dla biedaków z ulic Gwadaru. Im pozostawały hodowla owiec i kóz oraz łowienie ryb. Rybołówstwo było tu zresztą jednym z głównych źródeł utrzymania. Drewniane łupinki oklejały piaskowe nabrzeże jak wyrzucone na brzeg śnięte ryby. Wczesnym rankiem odżywały jednak i wychodziły w morze. Tej rybackiej drobnicy towarzyszyły też nieco większe kutry, lecz te były rzadkością. Rybacy rozpływali się po całej zatoce z nadzieją na udany połów. Dzwonek telefonu przerwał jego rozmyślania o ludzkiej egzystencji. Zjechał na pobocze, koła terenowej toyoty zachrzęściły na grubym piasku. Wyłączył silnik, bo klimatyzacja i tak nie działała. Przystawił do ucha aparat; wyglądał śmiesznie z wystającą ponad głowę ruchomą antenką przypominającą tłumik.

– Tak, słyszę – powiedział po polsku. – Tak, właśnie jadę do portu. Wszystko zgodnie z planem. Statek już zacumował, kontenery czekają na załadunek.

Skończył rozmowę i przekręcił kluczyk w stacyjce. Silnik dwunastoletniego land cruisera zajęczał niepokojąco, odmawiając współpracy. Teraz, kurwa? Dał mu chwilę odpocząć i spróbował ponownie. Tym razem motor zaskoczył. Wrzucił bieg i ruszył ostro, pozostawiając za sobą tumany kurzu. Spojrzał w lusterko. Poprzez unoszący się w powietrzu piasek dostrzegł białego pikapa. Samochód zachowywał stały dystans. Wydało mu się, że widział go już wcześniej, w centrum miasta, gdy wychodził z domu pośrednika, od którego dostał pieniądze. Zaniepokojony docisnął pedał gazu. Chciał być już w porcie.

Nawet laik, patrząc na mapę, musiał zdawać sobie sprawę, w jak newralgicznym miejscu położony jest port oceaniczny Gwadar. Południowo-zachodni Pakistan, blisko granicy z Iranem. Nie przez przypadek właśnie to miejsce wybrali Chińczycy, by zbudować bazę przeładunkową dla swojej floty handlowej, a w przyszłości zapewne też marynarki wojennej. Setki milionów dolarów, jakie rząd chiński zainwestował do tej pory w projekt portu Gwadar, świadczyły najlepiej o jego strategicznym znaczeniu. Tu miały się kiedyś przecinać szlaki handlowe wiodące z Zatoki Perskiej do Azji Środkowej. Tutejszy port stałby się wtedy głównym odbiorcą bliskowschodnich surowców energetycznych, przede wszystkim ropy. To skróciłoby z dwunastu do dwóch tysięcy kilometrów drogę, jaką pokonuje ten surowiec, zanim trafi do Chin. Miasto miało szansę stać się centrum nowego Jedwabnego Szlaku. Politycy obu państw byli zachwyceni, oficjalnie mówiono, że przyjaźń pakistańsko-chińska sięga wyżej niż Himalaje, głębiej niż najgłębsze morze i jest słodsza niż miód.

No money, no honey. Dariusz Wyrwicki siedział w fotelu ze splecionymi na karku rękami i patrzył na mapę. Byli już bardzo blisko celu. Teraz tylko kontenerowiec należący do Orient Overseas Container Line musi bezpiecznie dotrzeć do irackiego portu w Umm-Kasr. Na to jednak nie miał już wpływu.

– Dobrze się spisałeś. – Pułkownik z uznaniem spojrzał na trzydziestolatka o chłopięcej twarzy.

Piotr Majewski, kryptonim Azrael, był stworzony do roboty w wywiadzie. Nie zwracał na siebie uwagi – małe oczy, wąskie usta. Ktoś, kogo trudno zapamiętać. Ktoś, kto jest przezroczysty. Po śmierci generała Majewski stał się prawą ręką Wyrwickiego. Mimo młodego wieku miał już doświadczenie w trudnych misjach. Był lojalny, inteligentny i bezwzględny. Liczyła się dla niego wyłącznie Sekcja „1”. To on sabotował w Bagdadzie działania ochrony BOR-u i wniósł spory wkład w przeprowadzenie zamachu na ambasadora. Majewski zorganizował również transport skrzyń ze złotem, dziełami sztuki i archiwum Saddama do Polski. Wraz z nimi przerzucony został Abu Marwan. Teraz będzie mógł zapisać na swoim koncie kolejną udaną misję.

– Dziękuję, szefie. – Majewski zachowywał dystans, wiedząc, że to pułkownik zdecyduje, kiedy przejdą na ty.

– Naprawdę znakomita koordynacja.

To nie była jedynie kurtuazja ze strony Wyrwickiego. Potrafił docenić prawdziwy profesjonalizm. Azrael był odkryciem pułkownika. Wypatrzył go w Lesie, jak w służbowym żargonie nazywano Ośrodek Szkolenia Agencji Wywiadu na Mazurach. Majewski wyróżniał się spośród kursantów, miał to coś, co zwróciło na niego uwagę ludzi z Sekcji „1”.

– Nie działałem sam, to była zbiorowa robota. – To też podobało się Wyrwickiemu w Majewskim; znał swoje miejsce w szeregu. Choć tym razem w głosie kapitana pobrzmiewała nutka fałszywej skromności. – Ja tylko zadzwoniłem w kilka miejsc.

Majewski dobrze wiedział, że bez tych kilku telefonów i paru wycieczek cała misternie zaplanowana przez pułkownika operacja ległaby w gruzach już na samym początku. Doskonale pamiętał swoje pierwsze spotkanie z żółtkami w Wólce Kosowskiej, polskiej stolicy chińszczyzny. Było tu wszystko, począwszy od ciuchów, przez żarcie, na chińskich mafiosach skończywszy. Był umówiony z pośrednikiem, specem od fei qian, czyli „fruwających pieniędzy”. W krajach arabskich nazywa się to hawala, co znaczy „przelew”, i jest to funkcjonujący poza oficjalnym obiegiem system przekazywania pieniędzy.

– Sim mozie sluzić sianowny pana? – spytał Azjata siedzący na plastikowym krześle w jednym z barów serwujących prawdziwe chińskie przysmaki. Za szybą oddzielającą salę od kuchni dyndały na sznurku dwie oprawione kaczki. Na pierwszy rzut oka mężczyzna wyglądał jak każdy Chińczyk. Jednak wyróżniały go elegancki garnitur i stylowa czarna laska zakończona srebrnym uchwytem w kształcie smoczej głowy. Na nosie miał okulary. Siedział z nogą założoną na nogę i palił papierosa w długiej srebrnej lufce.

Majewski zauważył, że mimo wolnych miejsc nikt nie siada, by coś zamówić.

– Dong T’ien? – spytał, mając nadzieję, że nie przekręca nazwiska.

– Dobzie mówić. – Chińczyk wskazał mu krzesło naprzeciwko. – Ja siekać na pan. Nasia znajomi dala – Dong T’ien szukał słowa – dala… number – dokończył po angielsku.

Majewski wyjął z wewnętrznej kieszeni marynarki kartkę z zapisaną na niej sześciocyfrową liczbą. Azjata zrobił to samo. Porównali je – wszystko się zgadzało. Majewski położył na stole brązowy neseser i kilkoma sprawnymi ruchami palców ustawił właściwą kombinację cyfr w zamku szyfrowym. Nacisnął przycisk i metalowe klamry odskoczyły. Otwarty neseser obrócił w kierunku Chińczyka.

– Śudna, zieciwiśta pieknie. – Dong T’ien nie mógł oderwać wzroku.

Majewski kątem oka zauważył dwóch Chińczyków wchodzących do baru. Easy, easy. Jeden z nich, wyraźnie starszy, dosiadł się do stolika. Drugi, wyglądający na ochroniarza, został przy drzwiach. Dong T’ien pokazał przybyszowi zawartość nesesera. W środku, na specjalnie wyprofilowanych gąbkach, leżały cztery kamienne figurki. Każda miała około piętnastu centymetrów wysokości, trzy przedstawiały kobiety w liściastych sukniach, jedna zaś brodatego mężczyznę. Sumeryjskie dzieła sztuki, które zniknęły z muzeum w Bagdadzie, gdy sojusznicza armia wyzwalała Irak spod tyranii Saddama Husajna. Nowo przybyły wyjął jedną z figurek i przyjrzał się jej dokładnie. To samo zrobił z kolejnymi, powoli, bez pośpiechu. Gdy skończył, nie odezwał się słowem, kiwnął tylko głową na znak aprobaty. Tak przynajmniej odczytał ten gest Majewski.

– Dobzie, jeśt deal – powiedział Dong T’ien. – One point one milion dolars for collection in Hong Kong.

Uścisnęli sobie ręce. Zanim się rozstali, spisali jeszcze na dwóch kartkach nowy sześciocyfrowy kod. Miał posłużyć do odebrania pieniędzy w Hongkongu. Milion sto tysięcy amerykańskich dolarów za cztery sumeryjskie figurki. Broker mógł już właściwie odebrać pieniądze od pośrednika. Po zapłaceniu prowizji postawi je u chińskich bukmacherów. Milion zielonych na zwycięstwo Zenitu z Bayernem 4:0. Wykorzysta do tego sieć kilku tysięcy drobnych graczy nazywanych „małymi łódkami”. To oni, pracując w kilkunastoosobowych zespołach, pójdą zawrzeć zakłady. Zebrane w ten sposób pieniądze będą trafiać coraz dalej – od jednego szefa do drugiego, stojącego wyżej w przestępczej hierarchii. Na końcu tego łańcucha jest boss bossów. On dostanie do rąk całą zebraną kasę i to on rozliczy się z Brokerem, biorąc oczywiście sowitą prowizję. Później, za sprawą kolejnego pośrednika, „fruwające pieniądze” trafią do Pakistanu i Iraku.

System hawala był szybki i bezpieczny. Nie było lepszego, jeśli chodzi o nielegalny transfer wielkich sum na duże odległości – bez księgowania, rachunków i wyciągów bankowych. Jego fundament stanowiły lata tradycji, względy kulturowe i wzajemne zaufanie. Jakiekolwiek nadużycia były niedopuszczalne. Kto łamał umowę, tego wykluczano z klanu, ze społeczności. Na zawsze tracił swój status społeczny, a często również życie. Jego długi musiała spłacać rodzina wraz ze znajomymi. System był najważniejszy. Wpłacasz pieniądze pośrednikowi i mówisz, dokąd mają trafić, ten kontaktuje się ze swoim odpowiednikiem w kraju docelowym i informuje go, kto i ile gotówki ma dostać. Wpłacającego i wypłacającego nie interesuje, jak rozliczą się między sobą pośrednicy. To już nie ich sprawa – pieniądze trafiły tam, dokąd miały trafić. W ten sposób krążyły po świecie miliony dolarów. Część tych pieniędzy trafiała do terrorystów, ale z systemu tego korzystali też zwykli ludzie. Gdy pracujący w Anglii młody Pakistańczyk chciał wysłać do domu pieniądze, nie szedł przecież do banku, bo w jego rodzinnej wsi nie ma takiej instytucji. Kontaktował się z hawaladarem, pośrednikiem, a ten załatwiał wszystko z kimś na miejscu w Pakistanie. Lepsze niż bankomat.

– Pięć, sześć dni – rzekł Majewski. – Tyle potrwa rejs i rozładunek naszej przesyłki.

– Nie ma aż takiego pośpiechu. – Pułkownik zerknął na wyświetlacz telefonu. – Najważniejsze, żeby dotarła. Mamy trochę czasu w zapasie. Na szczęście przed przylotem do Polski Broker załatwił, co miał do załatwienia.

– Szkoda chłopa – zauważył Majewski. – Obrotny był, z dobrymi wejściami.

– To prawda – potwierdził Wyrwicki.

Broker należał do starej gwardii. Chrzest bojowy przeszedł przy okazji afery FOZZ, umiejętnie ukrywając miliony dolarów z funduszu, który miał się zajmować wykupywaniem polskiego zadłużenia. Wymyślił system pozwalający na ukrycie gigantycznych sum na szwajcarskich, panamskich i luksemburskich kontach numerycznych. Były to nierejestrowane pieniądze z central handlu zagranicznego. Gdy upadł komunizm, przydały się do wykupywania państwowego majątku przez zaufanych biznesmenów. Tak powstawała nowa finansowa elita. Broker był jednym z twórców polityczno-gospodarczej sieci, jaka zaczęła oplatać wolną Polskę.

– Pamiętam – dodał pułkownik – jak Broker wymyślił numer, na którym Bielak zbił fortunę po osiemdziesiątym dziewiątym roku. Jego firma Zeitgeist podpisywała z polskimi przedsiębiorstwami fikcyjne umowy na zakup sprzętu czy towaru. Mówimy o kontraktach na grube miliony dolarów. Bielak przelewał równowartość zamówienia na konto w polskim banku jako gwarancję. Do transakcji ostatecznie nie dochodziło, ale przy horrendalnie wysokim oprocentowaniu i stałym kursie dolara inwestor wywoził z Polski trzy albo i cztery razy więcej pieniędzy, niż przywiózł.

– Niewiarygodne. I nikt nie poszedł za to siedzieć. – Majewski pokręcił głową.

– Koszty transformacji. – Wyrwicki się zaśmiał, umilkł jednak natychmiast, bo odezwała się jego komórka. Szybko odebrał. – Tak, mów. – Słuchał, bębniąc palcami po stole. Rozmowa nie była długa. – Znakomicie. Dobra robota, Malik. Wracaj bezpiecznie.

– Dzięki, szefie. – Mężczyzna nazwany Malikiem złożył antenę telefonu satelitarnego i odetchnął. Malik. Kto to wymyślił? Nie zamierzał jednak zaprzątać sobie głowy pseudonimami, jakie im nadawano. Miał być milczącym aniołem, stróżem piekła, to był. Proszę bardzo, do usług. Jego wysłużona toyota ruszyła powoli. Jechał wzdłuż pustego nabrzeża. Port, choć oficjalnie czynny, nie przyjmował na razie zbyt wielu statków. Część budynków i hal magazynowych była dopiero w budowie. Portowe żurawie stały samotnie. Pochylone nad pustymi dokami, czerwono-niebieskie giganty wyglądały na porzucone. Malik zwolnił, podjeżdżając do bramy. Jeszcze tylko pożegnanie z wartownikiem. – Chuda hafiz. – I można jechać.

Ostatnie dni były bardzo nerwowe. Mimo odpowiednich kontaktów oraz słabości pakistańskich wojskowych i urzędników do Benjamina Franklina w odcieniu zielonym przeszmuglowanie takiej ilości broni, amunicji i materiałów wybuchowych nie było proste. Przede wszystkim chodziło o to, by nikt nigdy nie dotarł do prawdziwych zleceniodawców. W tym celu stworzono sieć firm przykrywek w Mołdawii, Syrii, Sudanie i Pakistanie. To między tymi państwami krążyły kontenery z bronią… ale tylko na papierze. Sprzęt został zamówiony w białoruskiej firmie BelTechExport. W kwestiach dostaw broni ludzie Łukaszenki są sprawniejsi niż warszawscy rozwoziciele w dostarczaniu pizzy. Broń według otrzymanej specyfikacji Białorusini kupili w Rosji, oficjalnie na potrzeby swojej armii. Gdy skrzynie od Wielkiego Brata wylądowały na wojskowym lotnisku w Baranowiczach, czekał już na nie transportowy ił-76 sudańskiego przewoźnika Air West. Z Białorusi, po międzylądowaniu w Mołdawii, broń dotarła do Gwadaru w Pakistanie. Międzynarodowe lotnisko było kolejnym argumentem za wybraniem tego właśnie miasta. Opłaceni celnicy i żołnierze nie robili problemów – ładunek przepakowano do dwóch czterdziestostopowych kontenerów i przewieziono do portu, gdzie czekał na statek. Około pięćdziesięciu ton nieco cięższego sprzętu oraz pistoletów maszynowych, RPG, amunicji i materiałów wybuchowych. Ktoś planuje ostrą imprezę. On swoje zrobił: przypilnował transportu, zapłacił odpowiednim osobom. Teraz mógł już przestać udawać brytyjskiego spedytora i spokojnie wrócić do Islamabadu. Znowu będzie polskim inżynierem pracującym dla firmy geodezyjnej.

Malik spojrzał we wsteczne lusterko. Ponownie zobaczył białego pikapa – to nie był przypadek. Miał przy sobie jedynie nóż taktyczny; wyglądał groźnie, ale to mogło być za mało. Rozejrzał się po kabinie, jakby liczył, że znajdzie coś jeszcze do obrony. Mógł co najwyżej rzucić w napastnika masywnym telefonem satelitarnym leżącym na siedzeniu pasażera. Na nic więcej i tak się nie przyda. Nie ma do kogo zadzwonić po pomoc.

11

8.05.2008, czwartek

Puszcza Kampinoska, posiadłość Leonarda Bielaka

godzina 20.40

Natrętny sygnał wyrwał go z drzemki. Niechętnie wyciągnął rękę po leżący na stoliku telefon komórkowy. Nie chciało mu się podnosić z kanapy, więc sapiąc i wyprężając się, opuszkami palców rozpaczliwie próbował go przyciągnąć. Przegrał ten pojedynek i z miną cierpiętnika ostatecznie pożegnał się z pozycją horyzontalną, w której spędził ostatnie pół godziny. Złapał komórkę i rzucił okiem na wyświetlacz – numer prywatny.

– Halo?

– Zdrastie, Leonardzie Pawłowiczu.

Bielak zesztywniał. Odgarnął siwe włosy, które opadały mu na twarz. Natychmiast poznał ten głos, choć słyszał go tylko raz. Mały „Gruzin” z Sankt Petersburga, tajemniczy Giennadij Pietrow. Właściciel DTV zachował spokój.

– Zdrastie, Giennadiju Andriejewiczu. Kak ja mogu wam pomocz? – Bielakowi wydało się, że usłyszał prychnięcie.

– Mnie nie możecie pomóc – Pietrow mówił powoli, jakby nie wierzył w zdolności językowe Polaka – ale możecie pomóc temu chłopakowi z Pakistanu. Choć czasu jest mało.

– Myślisz, że mnie zastraszysz? – Bielak wstał i z telefonem przy uchu zaczął przechadzać się po salonie.

– Po co te nerwy, Leonardzie Pawłowiczu? Myślcie o zdrowiu – rzekł Pietrow, nawet nie starając się kryć swojej arogancji. – Chyba nie chcecie być następnym w kolejce.

– Dziękuję za troskę. – Odpowiedź Bielaka była chłodna, bez cienia emocji. – Wy też na siebie uważajcie, szczególnie podczas spacerów. Lepiej unikać ciemnych zaułków Petersburga. – Rozłączył się. Ruski zasraniec. Nim jednak zdążył odłożyć telefon, przyszła wiadomość ze zdjęciem. Przesunął palcem po dotykowym wyświetlaczu iPhone’a, by je powiększyć. Malik. Czterdziestolatek klęczał i patrzył prosto w obiektyw aparatu, za nim zaś stał zamaskowany mężczyzna. Jedną ręką trzymał Malika za długie czarne włosy, drugą przykładał kindżał do jego szyi.

Bielak wybrał numer Wyrwickiego. Pułkownik odebrał dopiero po kilku sygnałach.

– Mają go.

– Kogo, kurwa, mają, Leo?! – Wyrwicki brzmiał, jakby właśnie biegał.

– Malika. Dostałem zdjęcie. – Biznesmen wiedział, że nie czas teraz na szczegóły.

– Zaraz u ciebie będę – rzucił pułkownik. Wziął kilka głębszych oddechów i spojrzał w sufit. Czuł jeszcze przyspieszone tętno. Był mokry od potu. Gdy zadzwonił Bielak, trenował na ergometrze wioślarskim; codziennie starał się zaliczyć przynajmniej godzinę pływania na sucho. W piwnicy domu urządził sobie prywatny fitness club z małą sauną. Otarł czoło ręcznikiem i poszedł pod prysznic. Stał długo bez ruchu z uniesioną głową. Lubił tę chwilę, gdy po intensywnym wysiłku zimna woda spłukiwała z niego pot.

Wziął głęboki oddech. Bezchmurne niebo, żadnych świateł latarni ani dźwięków cywilizacji. Uwielbiał wpatrywać się w gwiazdy, a ostatnio nie miał po temu okazji. Przez zakratowane okno szpitala psychiatrycznego trudno podziwiać niebo.

– Zajebiście pięknie – powiedział Solski, biorąc łyk piwa. Po tym jak zapaskudził samochód Diabła, pilnował się z alkoholem.

– Sam bym tego lepiej nie ujął – rzekł Rokita, lecz po chwili namysłu dodał: – Ja pierdolę, ale zajebiście pięknie.

Wybuchnęli śmiechem. Z perspektywy skarpy nad samym Bugiem ich problemy wydawały się bardzo odległe, wręcz nierealne. Jakby ta część życia związana z pracą, z Warszawą, nigdy nie istniała.

– Dlaczego odszedłeś z BOR-u? – Pytanie Solskiego sprowadziło ich na ziemię. Przyszedł czas na poważną rozmowę, którą odkładali z dnia na dzień, ale przed którą nie mogli uciec.

– Nikt nie był zainteresowany wyjaśnieniem okoliczności zamachu w Bagdadzie – zaczął Diabeł. – Wiesz, że zginęło tam sześciu moich ludzi. Osobiście wybrałem ich na tę misję. Gdy zacząłem głośno zadawać pytania, usłyszałem, że grzebanie w tej sprawie nie leży w interesie Biura Ochrony Rządu.

– Pięknie – skomentował Solski. Dobrze znał mechanizmy funkcjonujące w polityce i wszelkich bardziej lub mniej tajnych służbach. Był świadkiem niejednej próby zamiatania śmieci pod dywan. – Mówiąc po ludzku, łapy precz, bo upieprzym przy samej szyi.

– Tak jest. Ale ja nie odpuszczałem. Słałem pytania do ministra spraw wewnętrznych. A gdy ten nie odpowiedział, poprosiłem o spotkanie z premierem. – Diabeł uśmiechnął się ponuro na wspomnienie tamtych wydarzeń.

– I co? – spytał Solski.

– Pan premier nie miał czasu się ze mną spotkać. Wysłał jakiegoś młodego przydupasa. Ble, ble, ble. „Tak, przekażę panu premierowi”. „Tak, pan premier musi o tym wiedzieć”. „Ma pan rację, to skandal” – Diabeł parodiował asystenta szefa rządu. – Powiedziałem fiutowi o zamknięciu jednej z dwóch dróg dojazdowych do rezydencji ambasadora, co spowodowało, że konwój musiał pokonywać codziennie tę samą trasę.

– To jak wystawienie tablicy z ogłoszeniem „Odstrzel mnie” – zauważył Artur. Znał tę historię. Do Iraku nie dostarczono specjalnych opancerzonych samochodów z zagłuszaczami fal radiowych, które uniemożliwiały zdalne odpalenie bomby pod jadącym autem. Nie działały kamery monitoringu wzdłuż trasy; zepsuły się tydzień przed zamachem i nie miał ich kto naprawić. Do BOR-owców nie dotarł szyfrogram z centrali informujący o wzroście zagrożenia zamachem. Jakby tego było mało, ktoś postanowił nie skorzystać z propozycji Amerykanów, którzy chcieli wzmocnić swoimi ludźmi ochronę rezydencji polskiego ambasadora. – Pamiętam, co mi mówiłeś, i wiem, kto za to wszystko odpowiada – powiedział, oszczędzając Diabłowi długiej wyliczanki.

– Co ty pierdolisz? – Rokita spojrzał na Artura.

– Operacja „Nabucco” – rzekł dziennikarz, biorąc duży łyk piwa. Zapowiadała się długa noc. – To chłopcy z Agencji Wywiadu maczali swoje brudne łapska w zamachu na ambasadora. Nie znam wszystkich szczegółów, ale prawdopodobnie chodziło o wywiezienie z Iraku Abu Marwana, jednego z zaufanych ludzi Saddama. Oprócz niego zabrano do Polski tajemnicze skrzynie, które tuż przed zamachem żołnierze przywieźli do ambasady. By cała operacja przebiegła szybko i, co ważniejsze, niepostrzeżenie, potrzebna była awaryjna ewakuacja bagdadzkiej placówki. Wówczas nikt nie kontroluje, kto z czym wraca do kraju. Dlatego właśnie zginęli twoi ludzie i ambasador. Zamach był sygnałem do ewakuacji.

– Nie wierzę. – Diabeł podrapał się po głowie. – Stary, za dużo filmów się naoglądałeś. Stałeś się wyznawcą teorii spiskowych?

– Sam przecież mówiłeś mi, że ktoś celowo sabotował pracę ochrony polskiej ambasady w Bagdadzie. – Solski prawie krzyczał. – Miałem w rękach nagranie i dokumenty, które to potwierdzały.

– I gdzie są teraz? – pytanie Diabła zabrzmiało jak szyderstwo.

O co mu chodzi? Artur był zdziwiony zachowaniem przyjaciela.

– Nie mam.

– To niby jak chcesz uwiarygodnić tę historię? Bałagan i błędy w zabezpieczeniu ambasady to jedno, a spisek na taką skalę to drugie. Zamkną mnie razem z tobą w psychiatryku.

Te słowa zabolały. Artur poczuł się, jakby dostał w twarz.

– Zamierzasz odpuścić?

– A jaką mam gwarancję, że to nie są jedynie twoje kolejne urojenia? – Rokita nie krył złości. – Wybacz, ale przez pięć lat widywałeś żonę i dzieci, którzy zginęli w wypadku. Byłeś przekonany, że żyją.

– Jedno z drugim nie ma nic wspólnego – zaprotestował Artur.

– Twoje słowa nie wystarczą, przyjacielu.

– Więc trzeba porozmawiać ze świadkami – przekonywał Solski. – Przecież są twoi ludzie, którzy przeżyli. Żołnierze przewożący skrzynie. Jest w końcu rodzina tego szyfranta, którego zabili, bo wyniósł tajne papiery dotyczące operacji „Nabucco”.

– Przepraszam cię, ale nie mam już na to siły. Dlatego odszedłem. – Diabeł patrzył na połyskującą w świetle księżyca rzekę. – Artur, jeśli nie ma kwitów, to zapomnijmy o tej sprawie. Wiesz, jak funkcjonują media i na czyim pasku chodzą.

– Spróbujmy je odnaleźć – zaproponował Solski. – I tak nie mamy nic innego do roboty.

– Sam nie wiem… – Rokita wahał się. – Na razie wracajmy do domu, bo zrobiło się zimno.

Drzwi otworzył średniego wzrostu mężczyzna bez marynarki. Na jego jasnej koszuli odznaczały się czarne szelki z kaburą. Groźnie. Bielak chwalił się często, że jego osobista ochrona składa się wyłącznie z byłych żołnierzy GROM-u.

– Dobry wieczór, panie pułkowniku. Zapraszam do gabinetu szefa.

Wyrwicki skinął tylko głową i poszedł za ochroniarzem na piętro. Gabinet Bielaka, tak jak reszta domu, był imponujący. Surowe ściany zdobiły „barokowe” obrazy Zdzisława Beksińskiego – tajemnicze monumentalne budowle, szkielety, zdeformowane postaci i zwierzęta z krainy wyobraźni artysty. Wiało od nich grozą.

– Nic tak dobrze nie wpływa na wartość obrazów jak dramatyczna i nagła śmierć ich autora – stwierdził Bielak, widząc zainteresowanie Wyrwickiego kolekcją. – Kupiłem je przed zabójstwem Beksińskiego. Dziś są kilkanaście razy droższe.

– Moje gratulacje – powiedział pułkownik. – Mam tylko nadzieję, że nie ty zleciłeś to zabójstwo.

– Może to jest pomysł. Mam wiele obrazów wciąż żyjących artystów – rzekł Bielak, nieznacznie się uśmiechając.

– Ad rem. – Wyrwicki dał sygnał do zakończenia żartów.

– Niecałą godzinę temu zadzwonił Giennadij Pietrow – zaczął właściciel DTV, siadając w fotelu. W kilku zdaniach streścił przebieg rozmowy z „Gruzinem”. Pokazał też zdjęcie porwanego agenta wywiadu. Nie było żadnych wątpliwości, że to Malik. – Milczący anioł, strażnik piekieł, co? – Ton głosu biznesmena jasno sugerował, o co mu chodzi.

– Przesyłka nadana, to najważniejsze. Gdyby chcieli zatrzymać transport, dawno by to zrobili. – Wyrwicki kalkulował, mówił tak, jakby opowiadał o planach urlopowych. – Malik i tak zginie, musimy go poświęcić. Nie porwali go, żeby wyciągać z niego informacje. Oni przesyłają nam kolejną wiadomość.

– Ale dlaczego puścili broń? – spytał Bielak.

– Tego jeszcze nie wiem – odpowiedział zgodnie z prawdą Wyrwicki. Działania Rosjan nie trzymały się kupy. Jeśli chcieli im zaszkodzić, powinni zatrzymać transport z uzbrojeniem.

– Jest jeszcze jedno pytanie. – Bielak zawiesił głos. – Skąd wiedzieli o Maliku?

– I skąd wiedzieli, gdzie zatrzyma się Broker? – Wyrwicki spojrzał podejrzliwie na gospodarza.

– Ochujałeś. – Bielak kręcił głową, wymachując palcem wskazującym. – Kompletnie cię pojebało. Popadasz w paranoję!

– Uspokój się. – Pułkownik nie spuszczał wzroku z biznesmena. – O nic cię nie oskarżam. Tak jak ty jestem zaskoczony całą sytuacją.

– A już myślałem, że zwariowałeś. – Bielak odetchnął z ulgą.

Wyrwicki przestał prześwietlać go wzrokiem. Spektakl został odegrany, chciał czuć, że nie stracił kontroli nad wszystkim. To dopiero początek. Broker, Malik… Najbardziej oczywiste pytanie samo cisnęło się na usta…

– Kto będzie następny? – powiedział głośno to, o czym obaj myśleli.

– Abu Marwan – odparł Bielak.

Było to prawdopodobne. Jeśli ktoś likwidował kolejne ogniwa łańcucha przyczynowo-skutkowego, to Arab powinien być następny na liście. Poczekają tylko, aż wykona swoją część zadania.

– Chyba że to Abu Marwan sypie – zauważył Wyrwicki, ale sam szybko uznał, że to niemożliwe. Arab miał za mało informacji. Nie wiedział nic o Brokerze, ustawionym meczu, nie znał też Malika. – Woron – powiedział do siebie.

– Co takiego? Kruk? – Bielak nie rozumiał, o co chodzi.

– Musimy znaleźć Kruka. To on współpracuje z naszymi przyjaciółmi ze Wschodu – tłumaczył Wyrwicki. – Ruski killer, który wyniósł laptop Brokera, spotkał się wcześniej z kimś, kogo nazywał Krukiem. Trzeba zapolować na tego ptaszka.

– Skąd pewność, że to Polak i że to on jest ruskim kretem? – Bielak skrzyżował ręce na piersiach i czekał na odpowiedź.

– Nie ma żadnej, Leo. Ale to, póki co, nasz jedyny trop. Sam wiesz, że w tej robocie sprawy mają często drugie lub trzecie dno i nic nie jest takie, jak się wydaje. – Wyrwicki spojrzał na jeden z obrazów. Ludzki szkielet, opleciony pajęczynami i pochylony nad grobem. Obok humanoidalna głowa bez oczu i ust. Tak Beksiński walczył ze swoimi demonami. Panicznie bał się śmierci. Prawie nie wychodził z mieszkania, nie podróżował. Miał zainstalowany system monitoringu, a zginął od siedemnastu pchnięć nożem. Zabójcą okazał się syn ludzi, którzy pomagali Beksińskiemu w prowadzeniu domu.

– Malować śmierć, żeby choć na chwilę o niej zapomnieć – powiedział Bielak, nie po raz pierwszy zadziwiając Wyrwickiego.

Pułkownik nie rozumiał, skąd u faceta, który mógł uchodzić za erudytę, tak często górę brało prostackie, wręcz chamskie zachowanie. Wyjął telefon i wybrał numer. Oficer dyżurny nie odbierał. Kurwa jego mać! Tym zajmie się później. Teraz jak najszybciej trzeba było zebrać zespół kryzysowy. Zadzwonił do swojego sekretarza.

– Kod czerwony, spotkanie w Sejfie za pół godziny. Poinformuj wszystkich.

– Tak jest – wysapał Szacki. Musiał się szybko pozbierać, dopiero przed chwilą skończyli. Jak zwykle była brutalna i dominująca. Zadawała ból z wielką przyjemnością. Momentami naprawdę się jej bał.

– Coś się stało? – wyszeptała przez sen. Była już dobrze po czterdziestce, ale jej sylwetka wciąż mogła zachwycać. Duże, krągłe piersi, płaski brzuch i usta, którymi potrafiła czynić cuda.

– Mamy alarm, muszę pędzić – rzekł porucznik, szamocząc się z pętlą zawiązaną na nadgarstku.

Uśmiechnęła się szeroko, jej wielkie piwne oczy błyszczały. Złapała węzeł i oswobodziła kochanka. Zamruczała, a jej usta zbliżyły się do jego ucha.

– Wracaj tu jak najszybciej. Mam ochotę na kolejne rżnięcie.

Przeszedł go dreszcz podniecenia. Był od niej uzależniony, pragnął jej i nienawidził zarazem. Jak narkoman, który sięga po kolejną działkę, wiedząc, że go to zabija. Powolna śmierć, niczym opadanie w nicość. Musiał się wykąpać; kleił się od krwi, potu i spermy. Najpierw jednak telefon. Siedząc na skraju łóżka, obdzwaniał osoby, które zgodnie z wewnętrzną procedurą alarmową powinny się pojawić w Sejfie. Gdy skończył, podniósł się ciężko i poszedł do łazienki. Zajmował mieszkanie po generale Pietkiewiczu. Olbrzymi, czterystumetrowy apartament w jednej ze starych mokotowskich kamienic. Łazienka była tak duża, że można było się w niej bawić w chowanego. Oprócz wielkiej wanny z hydromasażem, dwóch umywalek i stołu do masażu była też kabina prysznicowa. Szacki spojrzał w lustro. Nie wyglądał dobrze – sine pręgi na plecach i nogach poprzedzielane były świeżymi, krwistoczerwonymi ranami. Na brzuchu widniało kilka ran po oparzeniach. Patrzył na swoje odbicie i kręcił z niedowierzaniem głową. Nie rozpoznawał własnego ciała. To się jednak zmieni, gdy włoży garnitur, koszulę i krawat. Na powrót stanie się porucznikiem Krzysztofem Szackim. Bez bicia po twarzy i głowie – jedyna zasada, jakiej musiała przestrzegać. I przestrzegała.

12

8.05.2008, czwartek

Warszawa, Sejf

godzina 22.35

– Zasady są święte, nienaruszalne. Ich złamanie zagraża bezpieczeństwu Sekcji „1”. Biuro Antyterrorystyczne to jedynie parawan, pomocne w działaniu narzędzie. Najważniejsza jest Sekcja „1”. – Wyrwicki rozpoczął z wysokiego C. Mówił to, co sam słyszał nieraz. To nie było dla niego tylko wystąpienie motywujące, raczej głoszenie prawd wiary. – Nie muszę wam tłumaczyć, po co powstała Sekcja „1”. Jesteśmy od sprzątania brudów, robimy rzeczy, których nikt inny robić nie chce i o których nikt poza nami nie powinien wiedzieć. – Popatrzył po zebranych, by sprawdzić, czy znaczenie jego słów do nich dociera. – Niektórych z was nie było jeszcze na świecie, a inni wołali na mleko „bebe”, gdy Sekcja „1” już istniała i jej ludzie wykonywali swoje zadania. – Pułkownik widział, że wszyscy są wpatrzeni w niego niczym w kapłana; to, co mówił, było dla nich święte. – Jesteśmy elitą, a to oznacza, że możemy więcej niż inni. Nas nie ograniczają ramy prawne, obcięte budżety, problemy ze sprzętem, urzędnicze procedury i tym podobne duperele. Mamy więcej, ale też więcej się od nas wymaga. – Po raz kolejny zawiesił głos. – W każdej chwili musimy być gotowi na śmierć. Śmierć w samotności, na torturach, w męczarniach. – Powietrze w pomieszczeniu zrobiło się gęste i ciężkie. Czekali na to, co powie. – Dwa dni temu w Pakistanie porwano Malika. – Wyglądali na zaskoczonych, ale nie przerażonych. Wszak nie znaleźli się tutaj przez przypadek. Ich misje prawie zawsze wiązały się z dużym ryzykiem. – Nie ma wątpliwości, że jego uprowadzenie ma związek z operacją „Gilgamesz” – mówił Wyrwicki. – Nie możemy pomóc Malikowi, ale możemy sprawić, że ci, którzy za tym stoją, poniosą karę.

Zebrani w Sejfie spojrzeli po sobie. W przeszklonym pomieszczeniu, przypominającym zawieszoną w powietrzu olbrzymią bańkę, zapadła cisza.

– To komu mamy się dobrać do dupy? – spytał Majewski, jak zwykle gotowy iść na całość.

Oprócz niego na spotkanie przybył major Wełna, odpowiedzialny za inwigilację i wywiad elektroniczny, kapitan Bylicki, szef grup zabezpieczenia specjalnego, kierujący grupą analityków major Jędrzejczyk oraz porucznik Szacki. Ten ostatni nie brał udziału w rozmowie, a jedynie czekał na dyspozycje w sekretariacie. Głęboko pod stadionem Gwardii, na tyłach siedziby Agencji Wywiadu, w podziemnym kompleksie wybudowanym za czasów PRL-u na wypadek wojny atomowej zebrali się najbardziej zaufani ludzie Wyrwickiego. Byli gotowi do działania. Pułkownik streścił im to, czego dowiedział się od Leonarda Bielaka: telefon od rosyjskiego biznesmena, wiadomość ze zdjęciem i pytania bez odpowiedzi.

Pierwszy o głos poprosił major Stefan Jędrzejczyk, mężczyzna po pięćdziesiątce, który wiele lat spędził, kursując między Polską a małymi afrykańskimi państwami bogatymi w surowce naturalne, takie jak diamenty, miedź i inne metale rzadkie. Później wysłany został do Iraku, gdzie przez dwa lata był oficerem kontaktowym przy amerykańskim dowództwie w Bagdadzie. Do kraju wrócił po śmierci Pietkiewicza, gdy Wyrwicki potrzebował kogoś zaufanego, z dużym doświadczeniem, do pomocy w kierowaniu BAT-em i Sekcją „1”. Tylko on mógł zwracać się do pułkownika po imieniu.

– Z tego, co mówisz, Darku, mamy na pokładzie kreta, a dokładnie Kruka. – Jędrzejczyk zmarszczył śmiesznie nos; robił tak, ilekroć nad czymś myślał albo rozpoczynał przemowę. – Powinniśmy przeprowadzić kombinację operacyjną. Puśćmy szczura i zobaczmy, którędy wyjdzie. Ale nie zabijajmy Kruka, obserwujmy go.

– Też o tym myślałem – rzekł Wyrwicki – tyle że na razie nie mamy dobrej przynęty.

– Nie odnosicie wrażenia, że ktoś zachowuje się tak, jakby chciał posprzątać po nas, a dokładnie po operacji „Gilgamesz”. Zero świadków, zero dowodów. Najpierw Broker, teraz Malik. Ale jednocześnie ten ktoś najwyraźniej chce, by operacja zakończyła się sukcesem – wtrącił się do dyskusji Majewski.

– Czeka na gotowca – dodał Plemnik.

Wyrwicki miał podobne podejrzenia. Nie mówił o nich, bo nie chciał, by jego ludzie sugerowali się czyimiś opiniami. Zależało mu na niczym nieograniczonej wymianie spostrzeżeń i analiz.

– Kim więc jest Kruk? – Pułkownik chciał usłyszeć, co mają w tej kwestii do powiedzenia.

– Jest Polakiem, zajmuje ważne stanowisko i jest ich szpionem. My załatwimy deal, a oni go przejmą. – Stefan Jędrzejczyk znowu zmarszczył nos. – A to oznacza, że wszyscy jesteśmy do odstrzelenia.

– Bez czarnowidztwa, proszę. Coś bardziej konkretnego? – Wyrwicki wiedział, że przy obecnym stanie wiedzy próba udzielenia odpowiedzi na to pytanie będzie niczym wróżenie z fusów. To była prowokacja intelektualna. Pragnął zmusić swoich ludzi do łamania utartych schematów.

– Pasuje pan, szefie, albo Leonard Bielak – rzekł Plemnik i zrobił minę, jakby żałował, że w ogóle się odezwał.

– Słuszna uwaga – uspokoił go Wyrwicki; on sam siebie też by podejrzewał. – Załóżmy jednak na potrzeby tej dyskusji, że to nie ja ani Bielak.

– W takim razie ktoś inny ze służb – kontynuował Wełna – wygląda bowiem na to, że ma możliwość prowadzenia pełnej inwigilacji na terenie kraju. Skąd by wiedział, gdzie będzie nocował Broker?

– Teraz to ty znakomicie pasujesz do tego opisu. – Pułkownik uśmiechnął się, dając do zrozumienia, że to żart. A może…? Major Wełna miał nieograniczone możliwości zakładania podsłuchów i prowadzenia inwigilacji. I to on nie poinformował o przeprowadzce rosyjskiego killera do Bristolu. Zbyt oczywiste. Uśmiech zniknął jednak z twarzy Wyrwickiego, pojawiły się wątpliwości. Kruk mógł być w tym pokoju. – Jakieś inne propozycje? – Wiedział, że wróg liczy na rozbicie ich zaufania i lojalności. Wyczuwał już unoszący się w Sejfie smród podejrzeń. Jeszcze chwila, a zacznie się sączyć trucizna wzajemnych oskarżeń. Zamiast łapać Kruka, zajmą się sobą.

– Szukamy matrioszki, która dziś jest na jakimś wpływowym stanowisku – wypalił major Jędrzejczyk. W żargonie służb specjalnych określa się w ten sposób uśpionego szpiega. Kogoś, kto przez lata podszywa się pod inną, nieżyjącą już osobę. Przejmuje jej życiorys, nawyki, rodzinne kontakty. Jest mistrzem metamorfozy, sobowtórem nie do rozpoznania. Prowadzi normalne życie, pnie się po szczeblach kariery, aż przychodzi moment, kiedy zostaje „obudzony”. – Podobno ruscy zostawili nam kilka matrioszek na pamiątkę. – Jędrzejczyk czekał na reakcję kolegów. Każdy z nich słyszał nieraz takie historie. Nigdy jednak nie udało się zdemaskować w Polsce tak zakamuflowanego szpiega. – Pierwsza grupa miała przyjechać zaraz po wojnie razem z naszymi sybirakami. Sowieci wybierali w łagrach Polaka, mordowali go, a na jego miejsce podstawiali sobowtóra. Rodzina była tak szczęśliwa z powrotu syna czy wnuka, że nikt nie zwracał uwagi na drobne różnice w zachowaniu czy wyglądzie. Zresztą wszystko można było wytłumaczyć wieloletnią katorgą.

– Rozwijasz się. – Wyrwicki zmarszczył brwi.

– Ale co z tego wynika dla nas? – wypalił Niedźwiedź. Był to pierwszy intelektualny wkład szefa grup zabezpieczenia specjalnego w trwającą naradę.

– Jak rozumiem, Stefan proponuje, byśmy dobrze pogrzebali w archiwach – odparł Wyrwicki. – Gdy będziemy już mieli krąg podejrzanych, zaczniemy sprawdzać ich biografie. Będziemy szukać wzmianek o wypadkach, uszkodzeniach ciała, wieloletnich pobytach za granicą. – Jędrzejczyk potakiwał. – Nie wiem tylko, czy mamy aż tyle czasu – rzekł pułkownik. Myśl, myśl. Potrzebowali szczura, spreparowanej informacji puszczonej w obieg tak, by wywołać oczekiwaną reakcję przeciwnika. Dzięki temu mogliby go namierzyć. – Musimy znaleźć jakiegoś ambitnego i bezkompromisowego dziennikarza. – Miał już rozwiązanie.

– W Polsce są sami tacy – stwierdził Majewski, czym rozbawił kolegów.

– Ja znam jednego skurwiela. Przehandluje matkę za newsa. – Niedźwiedź wyraźnie się uaktywnił. – Szczepan Domański, pracuje w „Polskim Kurierze Codziennym”.

– Sprzedamy mu spreparowane info o porwanym w Pakistanie polskim inżynierze. – Wyrwickiemu podobała się kandydatura wskazana przez Bylickiego.

Wszyscy zebrani w Sejfie znali redaktora Domańskiego. Człowiek o ego większym niż Pałac Kultury. Chciał uchodzić za dziennikarza niepokornego, nieustępliwego, nieprzekupnego, niesterowalnego, nieobliczalnego, niekoniunkturalnego i niepoprawnego. Ale dobrze wiedział, gdzie są frukta. Doił kolejne firmy i redakcje, a gdy go zwalniano, ubierał się w płaszczyk męczennika za wolność słowa. Jedyny sprawiedliwy w polskim dziennikarskim bagnie. Alfa i omega. Zdecydowanie czuł się niedoceniany przez środowisko. Idealny kandydat.

– Jeśli jest tak, jak przypuszczamy, to zablokują mu ten tekst. Kruk nie może pozwolić na ujawnienie operacji w Iraku, bo zakończy się ona fiaskiem. A na tym mu nie zależy – rzekł pułkownik. – Musimy tylko pilnie obserwować pana redaktora, by ustalić, kto na niego naciśnie. Po nitce do kłębka.

– A jeśli Kruk ma za krótkie ręce albo będzie czekał na naszą reakcję? – Plemnik miał słuszne wątpliwości.

– Zobaczymy, kto lepiej blefuje – odpowiedział wymijająco Wyrwicki. Nie chciał teraz o wszystkim mówić i odkrywać wszystkich kart. Polowanie dopiero się zaczynało. Nikt inny nie zgłosił zastrzeżeń.

– Jeszcze jedna sprawa. – O głos poprosił Piotr Majewski. – Zastanawia mnie, po co te ostrzeżenia. I dlaczego się ujawnili. Spotkanie z Bielakiem, telefon, zdjęcia…

– Może czują się zbyt pewnie albo chcieli dać nam, szaraczkom, szansę na zejście im z drogi – gdybał Plemnik, kołysząc swoją wielką głową.

– Jest jeszcze jedna możliwość: odwracają naszą uwagę. – Choć Niedźwiedź nie był analitykiem wywiadu, jego spostrzeżenia i opinie często były trafne. – Klasyczne zagranie: my patrzymy w lewo, a oni kombinują coś po prawej stronie.

– Ale od czego chcą odwrócić naszą uwagę? Od Kruka? – spytał Majewski.

– Raczej nie. To by było zbyt oczywiste – stwierdził Jędrzejczyk.

Wyrwicki słuchał i kiwał z uznaniem głową. Musieli być bardzo czujni, grali na ślepo. Rozgrywali partię szachów, nie widząc szachownicy. Jak twierdził François Philidor, autor Analizy gry w szachy, osiemnastowiecznej „biblii szachowej”, podstawą zwycięstwa jest gra pionami. Piony są duszą gry. Pułkownik stosował tę zasadę w pracy wywiadowczej, choć w przeciwieństwie do genialnego Francuza uważał, że końcówka partii należy do najważniejszych figur.

– Oczy dookoła głowy, panowie, nasłuch na każdego z Sekcji „1”, pełna obserwacja także Leonarda Bielaka i Abu Marwana. – Wyrwicki wiedział, że nie musi o tym mówić swoim ludziom, czasami jednak warto było przypomnieć o sprawach oczywistych. – Chcę wiedzieć o wszystkim, nawet jeśli wydaje się wam to kompletnie nieistotne.

– Koniec walenia konia w kiblu. – Majewski szturchnął Niedźwiedzia w ramię.

– Martw się o siebie, bo teraz wszyscy zobaczą, jak wchodzisz w dupę szefowi – odpalił Bylicki.

– Zamknąć się! – Pułkownik nie miał ochoty na koszarowe dowcipy. Nie było czasu na żarty. Walczyli być może o swoje życie.

Narada potrwała jeszcze godzinę. W końcu Wyrwicki powiedział „Stop” i umówili się na kolejne spotkanie na rano, przed jego wylotem do Zurychu. Rozjechali się do domów dobrze po północy.

– Myślisz, że uwierzyli? – Jędrzejczyk podszedł do Wyrwickiego, gdy wyszli już z Sejfu.

– Tak, obaj dobrze graliśmy – rzekł pułkownik i poklepał go po ramieniu.

13

9.05.2008, piątek

Niemirów

godzina 5.30

Ramię już prawie nie bolało, przestał je masować. Biegnąc, zahaczył o ułamany konar. Spostrzegł go w ostatniej chwili i nie zdążył uskoczyć. Odchylił się jedynie w bok, dzięki czemu uniknął uderzenia w twarz. Będzie siniak. Wykonał ręką kilka wymachów w tył i w przód. Ruszył dalej. Gdy biegł, czuł, że żyje. Nie oszczędzał się. Na maksa. Krew pulsująca w uszach, ból rozrywający płuca, mgła przed oczami – nadszedł głód tlenowy. Fabryka nie nadąża, organizm zaczyna spalać tlen znajdujący się w komórkach. Wytrzymać, nie odpuszczać. Zaraz płuca i krwiobieg wejdą na wyższe obroty i poczuje ulgę.

Biegł zarośniętym leśnym duktem, drzewa pachniały intensywnie, poranna rosa osadzała się na dresie i moczyła buty. Spojrzał na trzymany w ręku GPS i skręcił w szutrową drogę przecinającą las. Trasa prowadziła delikatnie pod górę, czuł to w łydkach. Przebiegł kolejny kilometr. Droga wyprowadziła go na skraj lasu i skończyła się w polu. To musi być tutaj. Zaczął się rozglądać. Jest. Podbiegł do myśliwskiej ambony – dobrze odczytał dane z mapy. Solidna konstrukcja z pali przypominała inne tego typu wieżyczki obserwacyjne w okolicy. Puszcza Mielnicka, rozciągająca się na północ od Bugu między Mielnikiem a Nurcem–Stacją, była atrakcyjnym miejscem dla myśliwych. W lesie było sporo zwierzyny łownej, przede wszystkim dzików.

Diabeł nie zamierzał jednak polować. Wszedł na ambonę, uważając, by nie zahaczyć głową o niskie zadaszenie. Dzienny limit zderzeń już wykorzystał. Usiadł na ławce, na której oprócz niego nikt już by się nie zmieścił. Z zabudowanej platformy rozciągał się widok na pole graniczące z puszczą. Nikogo nie było widać. Rokita schylił się nieznacznie i wsunął prawą rękę pod siedzisko. Do deski za pomocą szerokiej czarnej taśmy klejącej przymocowany był niewielki pakunek owinięty folią. Diabeł bez problemu go oderwał. W środku był telefon komórkowy i trzy zdjęcia. Pierwsze przedstawiało starszego siwego Araba z wąsem, na drugim ktoś uwiecznił torturowanego mężczyznę z obciętą dłonią i zerwaną skórą z nóg. Trzecie dobrze znał – spalone, porozrywane wybuchem samochody i leżące dookoła krwawe strzępy. Można było rozpoznać mundury polowe Biura Ochrony Rządu. Zamach w Bagdadzie. Zdjęcie Araba było opisane na odwrocie. „Abu Marwan – służba bezpieczeństwa. Organizator zamachu. Zakwalifikowano do likwidacji”. Diabeł złożył zdjęcia i schował je do zawieszonego na szyi wodoodpornego etui. Włączył komórkę. Aparat niespiesznie budził się do życia. W końcu zabrzmiała charakterystyczna melodyjka i pokazało się logo Nokii. Idioci. Dźwięk odbił się echem. Trwało wyszukiwanie operatora. W rogu wyświetlacza pojawił się skrót MTS BY, nazwa białoruskiego operatora sieci komórkowej. Kolejne zabezpieczenie przed namierzeniem połączenia. Rokita wyłączył dźwięk. Aparat był już uruchamiany, więc nie musiał mozolnie go konfigurować. Pojawił się esemes. Diabeł otworzył wiadomość: „05OD09”. Wystukał kciukiem odpowiedź: „09OD05”. Hasło i odzew, dla pewności, że komórka trafiła we właściwe ręce.

Przyszedł kolejny esemes: „Jak?”.

Odpowiedział: „OK, stabilny. Można zaczynać”.

Chwilę czekał, pojawiła się nowa wiadomość: „Foto?”.

Diabeł odpisał: „Mam, przyjęte”.

Telefon ponownie zawibrował: „Czekaj na info. END”.

Rokita wyłączył komórkę i otworzył klapkę z tyłu, by usunąć kartę. Zgryzł plastik i pokruszył go na drobne kawałki. Żadnych śladów. Chwilę jeszcze siedział, patrząc na rozbudzony już las. Miał do pokonania osiem kilometrów. Na szczęście lubił biegać.

Widok truchtającego przyjaciela rozbawił Solskiego. Nie wiedział, że Diabeł wciąż tak poważnie podchodzi do dbania o formę. Panienka i kryzys wieku średniego. Artur nalał wody do czajnika i postawił go na kuchence. Sięgnął po zapalniczkę, odkręcił gaz. Odpalił za pierwszym razem. Kawy! Był zaspany. Wiedział, że to wpływ leków, ale postanowił z tym walczyć. Nie mógł przerwać terapii, ale powinien zmienić tryb życia. Nie folgować sobie tak bardzo, tłumacząc wylegiwanie się w łóżku wziętymi proszkami. Bieganie to może przesada, ale spacer przed śniadaniem na początek mógłby się przydać.

– Ranny ptaszek – powiedział zdyszany Diabeł, wchodząc do domu. Był wyczerpany.

– Chyba mówisz o sobie. Gdzie tak wcześnie cię pognało? – spytał Solski.

– Nie mogłem spać, więc zamiast patrzeć w sufit, postanowiłem pobiegać – odrzekł Rokita, ściągając mokrą bluzę. – Ja też poproszę, dużą. – Wskazał na czajnik i stojący obok kubek Solskiego.

– Jakie plany na dzisiaj? – Artur odwrócił się, by otworzyć szafkę z naczyniami.

– Podczas biegu przemyślałem sprawę. Ruszajmy z tym śledztwem. – Diabeł wypowiedział te słowa z pełnym przekonaniem. – Fucking all.

– Wiedziałem, że się złamiesz. – Dziennikarz nie krył zadowolenia. Fucking all. Poczuł się pewniej. Wsparcie przyjaciela w jego prywatnym dochodzeniu będzie bezcenne. – Zabiorę cię na wycieczkę. Poznasz teren i bohaterów dramatu.

– Jestem gotowy, ale najpierw śniadanie. Głodny nigdzie się nie ruszam.

Warunek postawiony przez Rokitę nie był nie do przeskoczenia. Artur pamiętał, że w lodówce są jeszcze jajka. Okazało się też, że mają całkiem spory kawałek boczku i ser. Solski zaczął przygotowywać omlet, a Diabeł poszedł się wykąpać. Gdy wrócił, na stole czekało już śniadanie. Gruby, delikatnie przysmażony omlet nafaszerowany był boczkiem, cebulą, groszkiem konserwowym, a całość pokryta zapieczonym serem.

– Śniadanie drwali – zauważył Rokita, oblizując się na widok pełnego talerza.

– Smacznego.

Jedli w milczeniu. Omlet doprawiony pieprzem cayenne pobudzał zmysły. Wszystko, co przygotował Solski, zniknęło w kilka minut. Diabeł rozsiadł się na krześle z miną szczęśliwego człowieka.

– Jak się rozwiodę z Natalią, zamieszkamy razem. A że nie potrafię tak dobrze gotować, ty będziesz mamusią, a ja tatusiem.

Solski zdecydowanie zaprotestował, machając rękoma.

– Obawiam się, że to jedyne danie, które jako tako mi wychodzi. Ale jeśli wytrzymasz na samych omletach… proszę bardzo.

Śmiali się, dopijając kawę. Szybko się zebrali i ruszyli w drogę. Prowadził Diabeł. Mimo dwukrotnego mycia i czyszczenia oraz rozwieszenia kilku choinek zapachowych w samochodzie wciąż dawało się wyczuć nutę poniedziałkowego pawia.

– Dokąd pan sobie życzy?

– Jedź na Mielnik, a tam pokieruję cię dalej. – Artur miał w głowie plan wycieczki. Najpierw pojadą do Koterki, tam gdzie znaleziono trupa bez twarzy, który okazał się szyfrantem Agencji Wywiadu. To on wyniósł z firmy tajne dokumenty dowodzące zaangażowania polskich służb w zamach w Bagdadzie. Następnego dnia pojadą do Siemiatycz. Solski chciał się spotkać z sierżantem Klukiewiczem. Zawsze miał wrażenie, że nieżyjący komendant Darski ufał temu chłopakowi.

Jechali wąską asfaltówką. Trzeba było uważać, bo po bokach droga była spękana i postrzępiona. Wyglądała jak poobgryzana na brzegach przez dzieciaki tabliczka czekolady. Żadnego samochodu, jakby znaleźli się na końcu świata. Tylko łąki i las. Solski myślał o tym, jak wielkie znaczenie w życiu człowieka ma zbieg okoliczności. Gdyby nie popadł w konflikt z Ludwikiem Tokarczykiem, ten nie wysłałby go na Podlasie, żeby zrobił materiał o szeptuchach, kobietach, które odprawiają czary i uzdrawiają. Gdyby tutaj nie przyjechał, nie dowiedziałby się o tajemniczym zabójstwie i trupie bez twarzy w stawie przy cerkwi. A później poznał komendanta z Siemiatycz i wszystko potoczyło się błyskawicznie. Kolejne zdarzenia, informacje, spotkania przeskakiwały jak trójwymiarowe fotografie w fotoplastykonie obsługiwanym przez szalonego operatora. Przypadek. Zapamiętał jedno z powiedzeń Napoleona, które usłyszał od Darskiego: „Przypadek sam nic nie zdziała”.

– To nie przypadek. My nie wierzymy w przypadki. Na tym polega nasza praca. Tam gdzie inni widzą jedynie zbieg okoliczności, my dostrzegamy ukryte powiązania. – Wyrwicki mówił lekko podniesionym głosem. – Równie dobrze moglibyśmy od dzisiaj zacząć wierzyć w cuda i wstąpić do zakonu.

Audytorium wykładu o mistycyzmie w pracy szpiega było jednoosobowe. Stanowił je major Jędrzejczyk. Siedział zamyślony ze zmarszczonym nosem i kubkiem kawy w ręku. On też nie wierzył w przypadki… takie przypadki.

– Tak tylko rzuciłem – próbował się tłumaczyć. – Nie musisz mówić do mnie jak do dziecka.

– Wieczorem rozmawiamy o dziennikarzu, któremu trzeba podsunąć temat porwania w Pakistanie, a dziś, ni stąd, ni zowąd, próbuje skontaktować się ze mną w tej właśnie sprawie jakaś dziennikarka. – Wyrwicki wykonał zamaszysty gest, który miał chyba zobrazować, że historia jest dęta i przypomina wielki, nadmuchany balon. – Dowiedzieli się o naszych planach i wykonali ruch wyprzedzający. – Pułkownik usiadł i kontynuował swój wywód: – Dali nam szacha. Teraz musimy poświęcić naszego szczura. Kontrolowany przeciek nie ma już sensu. Postawili nas w sytuacji, w której to my chcieliśmy ich postawić. – Wyrwicki uderzył pięścią w biurko.

Gdy w nocy odgrywał przed swoimi ludźmi ufającego im bezgranicznie szefa, nie zakładał, że tak szybko sprawdzą się jego najgorsze przypuszczenia. Jedną z pierwszych informacji, jakie rano czekały na niego w pracy, była wiadomość od Zuzanny Pacławskiej z tygodnika „Obserwator”. Głupia cipa. Pułkownik nie znosił jej, bo była jak rzep na ogonie. Niby nic wielkiego, ale irytuje i trudno się go pozbyć. Dawała spokój dopiero, gdy dostała coś, czym mogła wypełnić dwie kolumny w swojej gazecie. Gdyby chociaż była ładna. Wyrwicki wiedział, że nie uniknie rozmowy z dziennikarką. Opowie jej historię o porwaniu polskiego inżyniera, ojca dwójki wspaniałych dzieci, który tysiące kilometrów od domu pracował dla firmy geodezyjnej, by zarobić na chleb. Spokojny, Bogu ducha winny człowiek porwany przez terrorystów. „Polska robi wszystko, by go uwolnić, ale nie ugniemy się pod szantażem. Nasz kraj nie negocjuje z terrorystami. Na razie żadnych szczegółów, bo to może jedynie zaszkodzić naszemu rodakowi w Pakistanie”. I tak dalej, i tak dalej. Okrągłe słówka, jak najmniej konkretów. Dziennikarze to kupią – o to się nie martwił. Trzeba tylko powołać sztab kryzysowy, powiadomić premiera i Ministerstwo Spraw Zagranicznych. Nikt poza Sekcją „1” nie wie, czym naprawdę zajmował się Malik w Pakistanie, i nikt się nie dowie. Nie to go niepokoiło.

– Sejf przestał być szczelny – rzekł Wyrwicki. – To jest nasz wielki problem.

– Ludzie czy podsłuch? – spytał Jędrzejczyk.

– Chciałbym wierzyć, że podsłuch, ale to nieprawdopodobne. Stawiam na czynnik ludzki. – Pułkownik podrapał się po głowie.

– Było nas wczoraj pięciu. Jeśli odliczymy ciebie i mnie, zostaje tylko trzech – zauważył Jędrzejczyk, co nie wymagało od niego znajomości wyższej matematyki.

– Niedźwiedź, Azrael, Plemnik – wyliczał Wyrwicki, jakby ważył w myślach, który z nich jest winny, który go zdradził. To niemożliwe. Zaraz jednak przypomniał sobie historie rosyjskich kretów w CIA, MI6 czy FBI. Niemożliwe nie istnieje. Musiał się pospieszyć – o 14.30 leciał do Zurychu. Uruchomił interkom. – Krzysztof, zadzwoń do Zuzanny Pacławskiej z „Obserwatora” i zaproś ją na spotkanie za godzinę.

– Na dziesiątą trzydzieści?

– Tak będzie OK – potwierdził Wyrwicki. – Aha, jeszcze jedno. Pilnie muszę się spotkać z kimś z Biura Kontroli Wewnętrznej.

– Załatwiam, szefie – powiedział Szacki.

Pułkownikowi odpowiadała współpraca z nim. Był sprawny i nie zadawał tysięcy zbędnych pytań. Stara szkoła Pietkiewicza.

– Chcesz wpuścić do Sejfu ludzi z kontrwywiadu? – spytał major Jędrzejczyk.

– Nie mam wyjścia, Stefan. – Wyrwicki rozłożył bezradnie ręce. – Ktoś musi sprawdzić, czy nie mamy podsłuchu. Każdy z naszych speców od bezpieczeństwa jest teraz podejrzany.

– Wszyscy w końcu ześwirujemy. – Jędrzejczyk tylko pokręcił głową. – A stara mówiła mi, żebym poszedł na emeryturę i spieniężył swoją wiedzę, pracując dla jakiejś korporacji za nieprzyzwoicie wysokie wynagrodzenie. – Spojrzał z wyrzutem na Wyrwickiego. To on namówił go, by pozostał w służbie. – Kiedyś wszystko było jasne: świat podzielony na pół, my i oni. Człowiek robił swoje, był doceniany. A teraz? Wszyscy tylko kombinują, jak dobrać ci się do dupy bez wazeliny. I przy każdej okazji nazywają ubolem.

– Nie histeryzuj jak panienka ze szkółki niedzielnej, która nie wie, czy ma trzepać konia księdzu gołą ręką czy może jednak przez rękawiczkę. – Pułkownik nie lubił kombatanctwa Jędrzejczyka. – Nic nigdy nie było proste. Dymali nas wszyscy naokoło. Jedyna różnica jest taka, że byłeś młodszy, chudszy, ciągnąłeś do woli kasę z funduszy operacyjnych i zaliczałeś jedną panienkę po drugiej. Siedziałeś na placówce gdzieś z dala od syfiastej codzienności w komunistycznej ojczyźnie. No i jeszcze stara nie trzymała cię pod laczkiem.

Major skulił się w fotelu, jakby dostał pięścią w splot słoneczny. Zabolało, prawda zawsze boli. Facet z Nazaretu, który głosił, że prawda wyzwala, gadał głupoty. Nikt nie wiedział o tym tak dobrze jak oni, szpiedzy i agenci. Wydobywane na powierzchnię ludzkie tajemnice, schowane dotychczas głęboko pod dywanem kłamstw i półprawd, były jak obleśne kłębowisko robali położone na odświętny obrus w trakcie rodzinnego obiadu. Nie ma w tym nic wyzwalającego.

– Jestem już grzeczny, chwila słabości – wydukał Jędrzejczyk. Zrobiło mu się naprawdę głupio. Wiedział, ile zawdzięcza Sekcji „1”. Przyszedł czas na spłacenie długów. Zresztą po tej robocie mieli być ustawieni do końca życia.

14

1.08.2008, piątek

Warszawa, siedziba DTV

godzina 17.30

Artur przysiadł na stole prezenterskim bokiem do Ludwika Tokarczyka. Prowadzący Raport Dnia nie wyglądał dobrze. Trzęsły mu się ręce, a na czole pojawiły się krople potu. Był spięty, nie wiedział, jak się zachować. Oglądały go miliony, ale już za chwilę, gdy rozniesie się wieść o okupacji studia DTV, jego program pobije wszelkie rekordy oglądalności. Będą go pokazywać we wszystkich stacjach na świecie. Tylko przeżyć. Przejdzie do historii. Będą o nim uczyć w szkołach, i to nie tylko dziennikarskich. Makijaż, makijaż. Chuj z makijażem. Musiał zapanować nad sobą. To jest program jego życia. Nikt go nie przebije, żadne reality show. Takie coś po prostu się nie zdarza. Scenariusz przygotował co prawda Solski, ale przecież on, Ludwik Tokarczyk, gwiazda DTV, może go zmienić, a przynajmniej wypełnić własną treścią. Walnięty psychol. Spojrzał na Artura. Emocje opadały, zaczynał kalkulować na zimno. Nikt nie ukradnie mu tego show, co to, to nie. Zupełnie jakby dopiero teraz przypomniał sobie, że wciąż są na wizji, poprawił włosy, prawą ręką sprawdził krawat i obrócił się z całym fotelem w stronę Solskiego.

– Dlaczego to robisz? To zemsta za to, że wyleciałeś z pracy?

– Nie rozśmieszaj mnie. – Solski parsknął. – Wydaje ci się, że świat kręci się dookoła ciebie i tej telewizji? Mam złą wiadomość: żyjesz w błędzie. Jesteś jedynie telewizyjnym ryjem, panem z okienka. Myślisz, że z twojego powodu przyszedłbym tu z kilogramami tego żelastwa i plastiku? – Artur wskazał kamizelkę połączoną kablem z detonatorem, który trzymał w ręku.

– O co więc ci chodzi?

– O prawdę. Pamiętasz jeszcze, co to prawda? – Solski wstał, podszedł do Tokarczyka i nachylił się nad nim. – A może powiesz teraz swoim widzom, co naprawdę o nich myślisz? Jak ty to mówisz? Stado bezmózgich baranów? Ciemna masa podłączona do pilota? – Wyraźnie się rozkręcał. – Wytłumaczysz im, dlaczego co wieczór serwujesz informacyjną papkę czwartej jakości zamiast prawdziwych newsów i rzetelnego dziennikarstwa? Ach, zapomniałem. Liczy się tylko prosta story. Skandal, seks i krew. – Wciąż stał nad Tokarczykiem.

– Dużo mówisz o mnie. Może porozmawiamy teraz o tobie? – Ludwik próbował zachować twarz. Musiał zebrać się do kupy. Więcej swobody, szybsze reakcje i błyskotliwe riposty – tego teraz potrzebował.

– Zaraz porozmawiamy. Spokojnie, nigdzie się nie wybieram. Ty zresztą też – odrzekł Solski.

Kilka minut wcześniej na jego żądanie ochroniarz przyniósł klucze do zamków w drzwiach studia. Artur grzecznie mu podziękował, wypuścił z newsroomu wszystkie kobiety, zamknął za nimi drzwi, przekręcił klucze i zostawił je w zamkach. Pewnie już jadą. Nie chciał zbytnio ułatwiać pracy antyterrorystom.

15

9.05.2008, piątek

szpital powiatowy w Piszu

godzina 13.20

Nerwowo stukała nogą o krzesło. Przyjechała dużo wcześniej, nie chcąc się spóźnić. Zresztą i tak musiała najpierw wpaść do teściów, by zostawić u nich Dominika. Mały zaskakująco spokojnie zniósł jazdę PKS-em z Orzysza. Prawie całą dwudziestopięciokilometrową drogę przespał na jej rękach. Obeszło się bez płaczu i żądań natychmiastowego dostępu do piersi.

Momentami miała dość, chciało jej się płakać. Samotna matka z dzieckiem na dalekiej prowincji – to nie wróżyło dobrze na przyszłość. Jakby miała mało codziennych problemów, wróciła sprawa śmierci jej męża w Iraku. Od poniedziałku, kiedy to zadzwonił do niej nieznajomy mężczyzna, twierdząc, że zna tajemnicę śmierci Roberta, Anna Kaliska miała coraz więcej wątpliwości. Zgodziła się na spotkanie, ale nie była przekonana, czy dobrze robi, grzebiąc na nowo w historii, która przyniosła jej tyle bólu i wstydu.

Rozejrzała się po holu. Nie dostrzegła nikogo, kto by się w nią wpatrywał. Nikt nie dawał jej żadnych znaków. Ludzie zajęci byli sobą. Jedni czekali w długiej kolejce, by się zarejestrować, drudzy przyszli kogoś odwiedzić i szukali informacji, jeszcze inni kupowali coś w kiosku. Siedziała w kącie, obserwując tę kotłowaninę. W oczy rzucał się tutaj smutek na twarzach, tak jakby już od progu szpitala człowiek stawał się ciężko chory, wręcz umierający. Spojrzała na zegarek. Mężczyzna, który do niej zadzwonił, powiedział jedynie, że ją znajdzie. Ktoś ze szpitala? To nie miało sensu. Nikt w szpitalu, w którym pracowała do śmierci Roberta, nie mógł mieć pojęcia o tym, co się działo w Iraku. Cholera, gdzie on jest? Zaczęła się obawiać, że ktoś zrobił jej głupi żart albo celowo wywabił ją z domu. Złodziej. Czuła się jak idiotka. Wystarczył jeden telefon, by rzuciła wszystko i z maleńkim dzieckiem na rękach pobiegła na spotkanie z duchami przeszłości. Rodzice Roberta trochę się zdziwili, gdy zobaczyli ją w drzwiach. Wytłumaczyła im, że dawne koleżanki z pracy organizują spotkanie i że postanowiła przynajmniej na kilka godzin wyrwać się z domu. Oczywiście nie mieli nic przeciwko temu, by Dominik został w tym czasie pod ich opieką. Anna była dobrze przygotowana: ściągnięte do butelek mleko, dwie pary śpioszków na przebranie i zestaw pieluch.

– Baw się dobrze – powiedziała Maria i niemal wypchnęła synową z domu.

Przednia zabawa. Anna nerwowo spojrzała na zegarek – 13.30. Miała już dość czekania. Wzięła kurtkę przewieszoną przez oparcie krzesła, przerzuciła torbę przez ramię i wyszła ze szpitala. Teściowie mieszkali po drugiej stronie Pisy, malowniczej rzeki łączącej Wielkie Jeziora Mazurskie z Narwią. „To jedyna rzeka w tej części Europy, która w całym swym biegu płynie z północy na południe” – powtarzał zawsze Robert, gdy spacerowali jej brzegami. Anna musiała przejść około półtora kilometra. Rodzice Roberta mieli stary jednorodzinny dom z epoki, w której radosna twórczość budowlana ograniczała się do stawiania betonowych klocków. Ich niewielką posesję oddzielały od ruchliwej drogi krajowej numer 58 tylko trzy działki, trudno zatem było nazwać to miejsce cichym zakątkiem. Andrzej Kaliski twierdził jednak, że nie jest tak źle, bo sąsiedzi tuż obok prowadzili kwiaciarnię, więc po bukiet dla żony mógł iść w kapciach. Po drugiej stronie ulicy Warszawskiej znajdował się natomiast sklep szumnie nazywany Piskim Centrum Handlowym. „Duży wybór, niskie ceny”. Anna pokonała szpitalny parking i ruszyła w kierunku ulicy Kwiatowej, by przejść na drugą stronę Pisy. Szła powoli, nigdzie się nie spieszyła. I tak zamierzała przenocować u Marii i Andrzeja. Przestała się już nawet przejmować tym, że być może ktoś właśnie okrada jej mieszkanie. Współczuła złodziejowi, bo więcej będzie miał zachodu niż korzyści. Zbliżała się już do mostu, gdy na wysokości miejskiej pływalni podszedł do niej mężczyzna.

– Przepraszam, jak dojść do hotelu Nad Pisą? – Miał duże przeciwsłoneczne okulary i brązowy kapelusz, który skojarzył się Annie z amerykańskimi mafiosami z czasów prohibicji. Tamci nie nosili jednak tak długiej brody.

– To bardzo blisko – odpowiedziała. – Niech pan pójdzie tą ulicą obok basenu – wskazała ręką – później pierwsza w prawo, to chyba aleja Piłsudskiego. Dalej już prosto i dojdzie pan do hotelu.

– Bardzo pani dziękuję i przepraszam, że musiała pani tak długo czekać w szpitalu. – Anna zesztywniała, lecz mężczyzna nie zwrócił na to uwagi. – Pokój 89, za godzinę. Proszę zachowywać się tak, jakby się nic nie stało. – Ukłonił się i poszedł we wskazanym kierunku.

Anna zrobiła to, o co ją prosił. Ruszyła w swoją stronę, odruchowo jednak przyspieszyła kroku. Spotkanie z tajemniczym mężczyzną wywołało u niej niepokój. Rozglądała się ukradkiem, wypatrując zagrożenia. Co to za historia? Ucieszyła się, gdy po kilku minutach szybkiego marszu dostrzegła dom rodziców Roberta. Jeszcze tylko przejść przez ulicę. Ostatnie metry pokonała prawie biegiem. Chwyciła klamkę i szarpnęła drzwi. Była w środku, bezpieczna. Stała jeszcze chwilę w sieni, próbując wyrównać oddech. Z przyklejonym do twarzy uśmiechem weszła do pokoju, w którym siedziała Maria pilnująca śpiącego Dominika. W ściszonym telewizorze udzielał się jakiś pan, prezentując zestaw garnków, bez których nie mogła się obejść żadna szanująca się pani domu.

– Ooo, już jesteś. – Teściowa oderwała wzrok od ekranu.

– Tylko na chwilę, mamo. Zapomniałam portfela. – Anna przewróciła oczami i zrobiła minę roztargnionej nastolatki w stylu „Ojej, ale gapa ze mnie”.

Maria tylko pokiwała głową i wróciła do marzeń o cudownych garnkach. Pan z telewizora, niczym wilk czekający na Czerwonego Kapturka, uśmiechał się czarująco, zachwalając nieograniczone możliwości reklamowanych produktów.

Anna odwróciła się i poszła na piętro, do sypialni, którą zajmowała, gdy przyjeżdżała do teściów. Usiadła na wersalce i schowała twarz w dłoniach. Kiedy to się skończy? Postanowiła pójść na spotkanie do hotelu. Facet nie wyglądał groźnie, zresztą miała przy sobie paralizator. Kupił go jeszcze Robert, był niepozorny, jak kieszonkowa latarka. Niech tylko gość okaże się zboczkiem – już ona go nauczy tańczyć techno w rytm miliona woltów.

Nienawidził tej nowoczesnej rąbaniny, którą nazywano muzyką. Umc, umc, umc. Słuchanie tego miało w sobie coś z masochizmu. Nie przez przypadek Amerykanie torturowali w ten sposób więźniów podejrzewanych o terroryzm. Musieli jej słuchać bez przerwy po kilka dni z rzędu. On wytrzymałby najwyżej godzinę.

– Proszę wyłączyć radio. – Wyrwicki nie chciał testować swojej odporności.

Kierowca służbowego volvo S80 natychmiast wykonał polecenie szefa. Skręcili w Żwirki i Wigury; nie było korków, popołudniowy szczyt zaczynał się dopiero po piętnastej. O tej porze droga na lotnisko powinna im zająć zaledwie kilka minut. Pułkownik był zmęczony, krótka noc i bardzo intensywny ranek dawały o sobie znać. Najpierw zlecił chłopakom z Biura Kontroli Wewnętrznej dokładny audyt zabezpieczeń w Sejfie. W szczególności mieli sprawdzić, czy ktoś nie założył im podsłuchu. Wydawało się to wręcz nieprawdopodobne, ale wolał mieć stuprocentową pewność, zanim zacznie stawiać komuś zarzuty. Później miał wątpliwą przyjemność gawędzić z Zuzanną Pacławską z „Obserwatora”. Choć ku swemu zdziwieniu musiał przyznać, że dziś pani redaktor wyglądała zaskakująco korzystnie. Spodobała mu się zwłaszcza krótka spódniczka odsłaniająca całkiem spory kawałek pięknych nóg.

– Rozumiem, że moje informacje się potwierdzają – zaszczebiotała Zuzanna Pacławska, trochę zbyt teatralnie trzepocząc rzęsami. – Inaczej nie zawracałby sobie pan głowy spotkaniem z nic nieznaczącą reporterką. – Dobrze wiedziała, że jest w gronie najlepszych dziennikarzy śledczych w kraju.

– Na pewno najskromniejszą – rzekł Wyrwicki, nie chcąc być nadto uprzejmy. – Pani pyta, ja odpowiadam.

– Mogę nagrywać? – spytała, a pułkownik się zgodził. – Czy prawdą jest, że w Pakistanie terroryści porwali polskiego inżyniera Roberta Klimka, który pracował dla firmy geodezyjnej przy próbnych odwiertach?

– Tak. Muszę potwierdzić tę smutną wiadomość. – Wyrwicki był lakoniczny.

– Jakie są motywy porwania? – Zuzanna Pacławska patrzyła prosto w oczy pułkownika.

Bezczelna. Ile wie? Wyrwicki wytrzymał to spojrzenie.

– Przypuszczamy, choć nie jest to jeszcze potwierdzone, że chodzi o żądania natury politycznej. Terroryści chcą, by rząd w Islamabadzie wypuścił z więzień ich towarzyszy. Na razie porywacze nie nawiązali kontaktu ani z nami, ani z przedstawicielami służb pakistańskich. Nasz sztab kryzysowy pracuje na najwyższych obrotach. Jestem w stałym kontakcie z ministrem Hofmannem i premierem Andrzejewskim. Współpracujemy też z MSZ-etem. Szczegółów działań nie mogę ujawniać z oczywistych powodów.

Wyrwicki był kryty. Premier dostał wyczerpujący raport na temat porwania. Miał pełne zaufanie do pułkownika.

– Czym konkretnie zajmował się Robert Klimek w Pakistanie?

Najwyraźniej Zuzanna Pacławska nie miała asa w rękawie. Standardowe pytania. Wystarczało jej widać to, że pierwsza ujawni sensacyjne informacje z Pakistanu. Liczyła się jedynie pogoń za newsem. Redakcje nie miały czasu, pieniędzy ani ochoty na grzebanie się w sprawach, dochodzenie prawdy. Wystarczało, że inni się na nie powołają. Będzie cytacik. Po tygodniu nikt nawet się nie zastanowi, jaki jest ciąg dalszy sprawy i co z niej wynika. Media są jak maszynki do mięsa. Wciąż potrzebny jest świeży towar, by produkcja nie stanęła.

– Pan Robert Klimek był – Wyrwicki zatrzymał się, wszak Malik wciąż żył – znaczy się jest specjalistą od badań geodezyjnych. Pracował przy kontraktach zlecanych polskim firmom przez pakistańskie Ministerstwo Ropy, Gazu i Zasobów Naturalnych. Konkretnie chodziło o wydobycie gazu.

– Czy wiadomo, co robił w okolicach miasta Gwadar? Nie jest to bezpieczny region, a o ile wiem, żadna polska firma nie prowadzi tam prac wydobywczych. – Zuzanna Pacławska szykowała się do ataku.

A jednak? Wyrwicki był przygotowany.

– Ma pani absolutną rację. Nas to też zastanowiło. – Pułkownik zerknął na dziennikarkę. Promieniała. Czuła się tak sprytna i dociekliwa jak ludzie ze służb specjalnych. – Wyjaśniliśmy to. Robert Klimek został wysłany z Islamabadu do Gwadaru, by w tamtejszym porcie odebrać ładunek specjalistycznego sprzętu i sprawdzić, czy wszystko jest w odpowiednim stanie. Chodziło o świdry i stoły wiertnicze, agregaty prądotwórcze, elementy przewodu wiertniczego i mnóstwo innych części, których nazw nie pamiętam. – Na dowód prawdziwości swoich słów położył przed nią listę przewozową, na której wyszczególnione były nawet śrubki.

– Jest pan pewny, że chodziło jedynie o transport urządzeń wiertniczych? Może była to broń albo zakazane technologie? – Pacławska zmrużyła oczy.

Gdzieś dzwoni, ale nie wiadomo gdzie. Wyrwicki uśmiechnął się pod nosem. Dziennikarka „Obserwatora” miała dobre przeczucie, ale na szczęście oni mieli kwity i ludzi, na czele z kierownikiem polskiej placówki geodezyjnej w Islamabadzie, gotowych potwierdzić tę wersję wydarzeń.

– Sprawdziliśmy to bardzo dokładnie. Zresztą Pakistan nie jest objęty sankcjami dotyczącymi dostaw broni i nowoczesnych technologii.

– Ale z moich informacji wynika, że Robert Klimek pracował dla wywiadu. – Dziennikarka nie odpuszczała. Szukała jednak na oślep. Informator, ktokolwiek nim był, nie powiedział jej wszystkiego. Zanęcił, lecz głównego dania nie podał. Zuzanna Pacławska była wyraźnie zawiedziona.

Wyrwicki postanowił dać jej coś na osłodę. Nie chciał, by wychodziła z poczuciem niedosytu. Taki reporter może się okazać zaskakująco dociekliwy.

– Proszę wyłączyć. – Wskazał leżący na biurku dyktafon, ona zaś zrobiła to, o co prosił. – Chcę przekazać pani kilka informacji nieoficjalnie. Nie może się pani powoływać na mnie ani na nikogo innego z Biura Antyterrorystycznego.

Usłyszawszy to, Zuzanna Pacławska prawie podskoczyła z radości.

– To jasne, panie pułkowniku, nie wtopię przecież tak ważnego źródła.

– Robert Klimek został poproszony przez naszego oficera w Islamabadzie o zrobienie kilku zdjęć portu w Gwadarze. To wielka chińska inwestycja i dobrze zobaczyć z bliska, co tam się dzieje. – Wyrwicki odchrząknął. – On pierwszy raz robił coś dla nas. Tego jednak nie może pani na razie ujawnić. Mogłoby to wpłynąć na negocjacje z terrorystami i podejście rządu pakistańskiego do całej sprawy.

– Rozumiem. – Zuzanna Pacławska wahała się. – Dlaczego mi pan to mówi?

– Bo chcę, żeby pani wiedziała, że gram w otwarte karty i że…

– I że… – powtórzyła jak echo reporterka.

– …i że pani pierwsza to ujawni. Słowo honoru. – Wyrwicki położył rękę na sercu. Zuzanna Pacławska wyglądała na zadowoloną, a on miał jeszcze dla niej mały bonus. – Wiele wskazuje na to, że porwanie polskiego inżyniera to element wojny gazowej. – Pułkownik nie musiał patrzeć na dziennikarkę, by wiedzieć, że jej oczy zrobiły się wielkie jak spodki. Przynęta zarzucona. Kontynuował opowiadanie wymyślonej naprędce historyjki. Był dziwnie pewny tego, że i tak żaden dziennikarz nie będzie nawet próbował jej weryfikować. Zaczął od faktów, które łatwo było sprawdzić, a które stworzą wiarygodne tło opowieści. – W ostatnich dniach Iran, Pakistan i Indie porozumiały się w sprawie budowy „gazociągu pokoju”. Rocznie będzie nim przesyłane 55 miliardów metrów sześciennych gazu. To bardzo nie podoba się naszym amerykańskim sojusznikom, którzy wspierają konkurencyjny projekt budowy gazociągu z Turkmenistanu przez Afganistan do Pakistanu i Indii. Czasami wydaje mi się, że wojska koalicyjne na czele z Amerykanami wyłącznie po to zajęły Afganistan.

– Jak zwykle, ropa, gaz i kasa – wtrąciła się Zuzanna Pacławska, by pokazać, że nadąża.

– A oprócz nich miedź, złoto i rubiny – uzupełnił Wyrwicki. – Z tego, co wiemy, Amerykanie wspierają po cichu grupy separatystyczne i terrorystów w podzielonym na część irańską i pakistańską Beludżystanie. Region ten walczy o suwerenność i to właśnie tam porwano naszego inżyniera.

– Ciekawe. – Dziennikarka się zamyśliła i czekała na ciąg dalszy.

– A teraz najważniejsze. Według naszych źródeł w wywiadzie pakistańskim – pułkownik ściszył nieco głos, by dodać dramaturgii swojej wypowiedzi – za porwaniem Roberta Klimka stoi Egipcjanin Ahmed Mohammed Hamed Ali, ten sam, którego Stany Zjednoczone oskarżają o przygotowanie zamachów na ambasady USA w Tanzanii oraz w Kenii. Od 1998 roku nie wiadomo, gdzie przebywa. Już wtedy jednak wskazywano Pakistan. Według naszych źródeł Hamed Ali pojawił się ostatnio na południu tego kraju, w Turbacie. To bardzo blisko Gwadaru. Stamtąd kieruje akcjami terrorystycznymi wspieranymi przez Stany Zjednoczone. Takie qui pro quo.

– Dlaczego Pakistańczycy go nie zatrzymają?

– Dobre pytanie. – Wyrwicki ponownie zlustrował nogi Zuzanny Pacławskiej. – Polityka Islamabadu wobec terrorystów jest niejasna. Z jednej strony Pakistańczycy są w koalicji antyterrorystycznej, z drugiej przymykają oczy na afgańskich talibów ukrywających się w Pakistanie. Do tego dochodzą frakcje polityczne, militarne, klany i plemiona. To złożona sytuacja, proszę mi wierzyć. – Spojrzał dziennikarce w oczy. – Wysłaliśmy do Pakistanu najlepszych negocjatorów i ludzi z wywiadu. Niestety, z naszych analiz wynika, że nie uda nam się uwolnić Roberta Klimka. Porwali nie tę osobę, którą chcieli, dlatego szybko się go pozbędą. Proszę to jednak przedstawić delikatniej.

– O Boże, oczywiście. – Zuzanna Pacławska wyglądała na przerażoną nie losem polskiego inżyniera, ale tym, czy jej naczelny zarezerwował wystarczająco dużo miejsca na artykuł. Czasu nie było wiele – „Obserwator” ukazywał się w poniedziałek. Za kilka godzin powinien iść do druku, a trzeba jeszcze zmienić okładkę.

Wyrwicki wiedział już, że pożar został ugaszony. Media pójdą w kierunku, który wskaże im Zuzanna Pacławska, w kierunku, który wskazał on sam. W poniedziałek trzeba będzie tylko wydać jakiś komunikat, może zwołać konferencję prasową. Resztę załatwią całodobowe kanały informacyjne. Sieczka, sieczka, sieczka.

Otworzył oczy. Dojechali na Lotnisko Chopina. Nie zatrzymali się jednak na górnym poziomie przed halą odlotów, ale na specjalnym parkingu w strefie dla VIP-ów. Pułkownik wysiadł i prowadzony przez stewarda, zniknął za drzwiami ekskluzywnego Salonu Senatorskiego, pomieszczenia wydzielonego z części terminalu A. Tam prominentne osoby albo bogaci biznesmeni w komfortowych warunkach czekali na swój lot. Był jeszcze jeden plus tego miejsca – indywidualna odprawa biletowa, bagażowa, celna i kontrola bezpieczeństwa przy zachowaniu pełnej dyskrecji.

Wyrwicki usiadł w skórzanym fotelu, odchylił do tyłu głowę i patrzył zamyślony w sufitowe lampy.

16

10.05.2008, sobota

Pisz, dom Marii i Andrzeja Kaliskich

godzina 8.00

Słońce odnalazło szparę między zasłonami i pojedynczy promień, wpadłszy do pokoju, rozlał się na ścianie. Zapowiadał się pogodny dzień. Poranne światło uwypukliło wszelkie nierówności i niedociągnięcia fachowców, którzy ostatnio przeprowadzali remont u rodziców Roberta. Ściana na pewno nie była gładka, o czym świadczyły cienie w miejscach zagłębień. Z każdą minutą plama światła stawała się większa i wędrowała po ścianie, jakby słońce skanowało ją centymetr po centymetrze. Anna zwinęła poduszkę pod głową i podziwiała ten poranny spektakl. Dominik leżał obok, zaciskając piąsteczki i śmiesznie cmokając przez sen. W nocy obudził ją tylko dwa razy. Chodziło o jedzenie, ale jak tylko dostał pierś, zaraz zasypiał. Anna zamknęła oczy. Wciąż nie wiedziała, co sądzić o wczorajszym spotkaniu z Panem X. Tak go nazwała w myślach. Spotkali się w hotelu Nad Pisą. Pokój 89 okazał się ładnie urządzoną dwójką z dwoma osobnymi łóżkami. Ten widok nieco uspokoił Annę, ale wciąż ściskała paralizator w kieszeni sportowej kurtki. Zasłony były zaciągnięte, w pokoju panował półmrok, jedynym źródłem światła była mała lampka nocna. Mężczyzna siedział przy niewielkim stoliku. Wciąż ubrany był w płaszcz i kapelusz, a na nosie miał okulary przeciwsłoneczne.

– Niech pani usiądzie. – Wskazał wolne krzesło. – Proszę się nie bać, nic pani nie zrobię.

– Kim pan jest? – Anna usiadła niepewnie, przygotowana na atak. Wciąż była zdenerwowana.

– To nie ma znaczenia. A dla pani i dla mnie będzie zdecydowanie lepiej, jeśli moja tożsamość pozostanie tajemnicą – mówił powoli. – Już nigdy się nie spotkamy, ale myślę, że ten jeden raz zapamięta pani do końca życia. – Odsłonił poły płaszcza. Na jego kolanach leżała teczka. Dopiero teraz Anna zobaczyła, że na dłoniach ma on lateksowe rękawiczki. Wziął teczkę i położył ją na stoliku.

– Co to jest?

– Tu znajdzie pani całą prawdę o śmierci męża – odrzekł Pan X. – Kapitan Robert Kaliski został zamordowany, bo odkrył nielegalną operację wywiadowczą. Pani mąż nie był paserem ani złodziejem.

Anna czuła, że drży. Miała mnóstwo pytań do tego tajemniczego człowieka, który postanowił wywrócić jej życie do góry nogami.

– I co mam z tym zrobić? – Zaschło jej w gardle.

– Niech się pani skontaktuje z Arturem Solskim, on na pewno pani pomoże. Jest tu też instrukcja, jak się z nim skontaktować.

– A pan?

– Ja nie mogę zrobić nic więcej. – Mężczyzna wstał. – Pokój jest opłacony. Przepraszam, że nie zaproponowałem kawy. – Ukłonił się i wyszedł.

Anna siedziała nieruchomo, była jak sparaliżowana. Przed sobą na wyciągnięcie ręki miała dokumenty skrywające prawdę o tym, co się stało z jej mężem. Tkwiła tak kilka minut. Wiedziała, że jeśli zajrzy do teczki, nie będzie już odwrotu. To jak otwarcie drzwi do mrocznej przeszłości, w której grasują najgorsze demony. Prawą dłoń położyła na stoliku, tuż obok niespodziewanego prezentu. Na palcu wciąż nosiła ślubną obrączkę – nie mogła, nie chciała, nie potrafiła jej zdjąć i schować głęboko w szufladzie. Dotknęła teczki, najpierw nieśmiało, jakby bała się poparzyć. Kolejna chwila zastanowienia, choć wiedziała już, co zrobi. Odciągnęła gumkę, zdjęła ją z haczyków i otworzyła teczkę. Następne sześć godzin spędziła jak w transie. Czytała, przeglądała, raz jeszcze wracała do odłożonych już kartek i zdjęć. Prawie każdy dokument opatrzony był klauzulą tajności. Stało się dla niej jasne, dlaczego Robert nie wrócił żywy z Iraku. Było tam wszystko: szczegółowe informacje o operacji „Nabucco”, raporty dotyczące śmierci jej męża i Jusufa al-Jasina, którego próbowano wrobić w morderstwo. Patrzyła na stenogramy z podsłuchów rozmów telefonicznych jej i Solskiego. Widziała raporty mecenasa Chojnackiego, który udawał przyjaciela, a był szpiclem i chłopcem na posyłki tych, którzy zabili jej ukochanego. Wzdrygnęła się. Świadomość, że przez wiele miesięcy była obserwowana w każdym miejscu i w każdej sytuacji, sprawiła, że poczuła się obnażona, naga, odarta z godności. Miał rację. On nie zwariował. Żałowała, że nie zaufała Solskiemu. Najbardziej bolało ją to, że jej mąż został zamordowany, by nikt nie dowiedział się o irackim zbrodniarzu Abu Marwanie i jego skarbach ukrytych w skrzyniach. Była wściekła, łzy płynęły jej po policzkach, najchętniej zabiłaby tych, którzy odpowiadają za śmierć Roberta, Jusufa i zamach w Bagdadzie. Strach odszedł bezpowrotnie, została dzika żądza zemsty. Spokojnie, krok po kroku. Wzięła kilka głębszych oddechów, otarła łzy. Wiedziała, że musi działać ostrożnie. Ludzie odpowiedzialni za spisek na życie polskiego ambasadora nie cofną się przed niczym.

– Musimy uważać, żeby nas nie namierzyli. To są killerzy. – Sierżant Klukiewicz nie patrzył im w oczy, tylko rozglądał się nerwowo.

Siedzieli w zajeździe U Kmicica. Tu czas jakby się zatrzymał. Jednak za fasadą wyszynku w PRL-owskim stylu kryła się kuchnia ze znakomitym regionalnym jedzeniem. Zajazd znajdował się tuż przy drodze wjazdowej do Siemiatycz. Za oknem ciągnął się sznur tirów zmierzających krajową dziewiętnastką do Białegostoku i dalej – na Litwę.

– Gdy zabili pana komendanta, trochę grzebał ja wokół tej sprawy. – Sierżant Klukiewicz był podwładnym młodszego inspektora Darskiego. Nie wierzył w samobójczą śmierć szefa. Uważał, że zabili go faceci w czarnych płaszczach, którzy pojawili się znikąd, gdy przy granicy z Białorusią, w stawie obok cerkwi, odnaleziono trupa bez twarzy. Weszli ze swoimi brudnymi buciorami do ich spokojnego, ułożonego świata i go zdemolowali. – Oni działają ponad prawem, mogą wszystko, o tak! – Policjant pstryknął palcami.

Solski i Diabeł nie odzywali się. Artur z reporterskiego doświadczenia wiedział, że rozmówcy trzeba najpierw dać się wygadać. Dopiero gdy pozbędzie się złogów informacji i przemyśleń, można zadawać konkretne, usystematyzowane pytania.

– Może i żaden ze mnie orzeł i ten, no, jak mu tam? – Sierżant szukał pomocy.

– Holmes? – podrzucił Solski.

– Nie, ten z Ameryki. – Klukiewicz patrzył po ścianach, jakby liczył, że tam znajdzie podpowiedź.

– Kojak? – wypalił Diabeł.

– Nieeee, ten taki skrzywiony.

Sytuacja zaczęła przypominać zabawę w kalambury.

– Columbo – zaproponował Artur.

– O, Columbo. Od razu widać, że pan to bystrzacha. – Sierżant Klukiewicz pogratulował Solskiemu i kontynuował przerwany wątek: – Więc żaden ze mnie Columbo, ale swój rozum ja mam. I jeśli przed śmiercią pan komendant daje mi kopertę i mówi, że mam jej pilnować jak oka w głowie, to ja wiem, że coś się święci.

Solski i Rokita popatrzyli po sobie. Bingo. Artur resztkami woli powstrzymywał się od przerwania sierżantowi, bojąc się, że tylko go spłoszy i nie dowiedzą się, co zawiera koperta.

– Jak komendant rzucił wtedy pawia pod domem w Niemirowie, no, co on się dowiedział, że pana rodzina nie żyje, a on ich zabił, to ja z nim o tym rozmawiałem. – Klukiewicz wziął łyk kawy. – On powiedział mi, że zrobił rzecz straszną i za to odpowie, ale najpierw jest winny, znaczy się redaktorowi – wskazał Solskiego – dokończenie śledztwa, które podobno razem prowadziliście. On nie myślał o samobójstwie. I ja nawet chciał zgłosić sprawę do komendanta w Białymstoku, ale jak zobaczył ja, jak wszystko sprzątają, czyszczą i nikt nie zamierza prowadzić śledztwa, wolał ja trzymać gębę na kłódkę.

Solski nie wytrzymał.

– A co z tą kopertą?

– Zaraz przecie opowiem. – Klukiewicz budował napięcie niczym Stephen King. – Najpierw co ustaliłem ja sam. Sąsiadka komendanta z bloku, baba, która wszystko wie i wszystko widzi, twierdzi, że w nocy, kiedy zginął świętej pamięci inspektor Darski, ktoś obcy wchodził za nim do klatki. Jakiś blondasek, nie miejscowy.

– Skąd wiedziała, że nie jest z Siemiatycz? – Solski uznał, że czas na uszczegóławianie opowieści sierżanta.

– Nie miejscowy znaczy, że nie z bloku – odrzekł Klukiewicz i spojrzał z dezaprobatą na Solskiego. – A ja myślał, że bystrzacha. – Machnął ręką i mówił dalej: – Ta baba, Maćkowiakowa, to ona nad komendantem ma mieszkanie. Więc ona stała przy drzwiach i nasłuchiwała. Najpierw usłyszała, jak inspektor Darski otworzył drzwi kluczem, wszedł do mieszkania, zamknął drzwi i znowu przekręcił zamek. Po chwili usłyszała ciche kroki. Jest przekonana, że ten ktoś zatrzymał się piętro pod nią. Dłuższą chwilę nic się nie działo. Była zawiedziona, bo myślała, że to nowy kochaś sąsiadki i że będzie o czym opowiadać. Wróciła więc na punkt obserwacyjny przy oknie, a tu blondas wychodzi z klatki i idzie na drugą stronę ulicy, do lasku, i na kogoś czeka.

– Widziała go w lesie, po ciemku? – Diabeł miał wątpliwości.

– Palił papierosy, podobno jednego za drugim. Odpalał, to go baba widziała – rzekł Klukiewicz, jakby to była najbardziej oczywista rzecz na świecie.

– I co dalej? – Solski wiedział, że najważniejsze dopiero przed nimi.

– No i chłopek tak stał se w tym lasku z godzinę, a może i lepiej. Maćkowiakowa nie odpuszczała…

– A czemu po policję nie zadzwoniła? – spytał Diabeł.

– Nie chciała na wścibską babę wyjść, co innym w garnki patrzy. No, jak by to wyglądało? Dzwoni, robi raban na całe osiedle. Ludzie by ją w sklepie palcami wytykali. – Klukiewicz najwyraźniej rozumiał motywy postępowania sąsiadki Darskiego.

– A dlaczego nie poszła do komendanta, żeby mu powiedzieć o obcym kręcącym się po klatce i obok bloku? – Tym razem swoje zdziwienie zwerbalizował Solski.

– Nie gadali od dawna. Ona się strasznie ze świętej pamięci żoną komendanta nie lubiła. Nie przyszła nawet na jej pogrzeb, a inspektor to jej pamiętał. – Klukiewicz spojrzał na Solskiego i Rokitę, czekając na kolejne nieistotne jego zdaniem pytania. Gdy żadne nie padło, kontynuował: – I po tej godzinie, co go Maćkowiakowa w lesie widziała, blondas znowu przyszedł do ich klatki. Tym razem słyszała wyraźnie jego kroki. Zatrzymał się piętro niżej, rozległo się dziwne chrobotanie. Facet pewnie majstrował przy zamku. Później wydawało się jej, że słyszy otwieranie drzwi. Próbowała nasłuchiwać, ale akurat wrócił do domu jej kompletnie zalany mąż i zapomniała o sprawie.

– O której to wszystko się działo? – spytał Solski.

– Między trzecią a czwartą nad ranem – odrzekł Klukiewicz.

– A dlaczego ta Maćkowiakowa nie spała?

– Mówił ja przecie: czekała na męża moczymordę. Mówi, że nie może spać, jak dziad idzie w tango. – Ten argument przekonał Solskiego i Diabła.

– Rzeczywiście, to, co ona opowiada, jest bardzo podejrzane – przyznał Artur. – I nikt jej nie przesłuchiwał po śmierci komendanta?

– Sprawa została przeniesiona do Białegostoku, sam komendant wojewódzki objął nad nią nadzór. Jak tylko znaleźliśmy zwłoki, na miejscu pojawili się ludzie z Wydziału Kontroli Wewnętrznej, którzy akurat wywracali do góry nogami komendę. Nikt z naszych nawet nie zaczął śledztwa.

– Co się stało z tą kopertą, którą dał panu komendant Darski? – Solski wrócił do wątku, o którym już prawie zapomnieli.

– Mam ją przy sobie, nie otwierałem. – Klukiewicz rozejrzał się i z kieszeni sportowej bluzy wyciągnął szarą kopertę, jakich pełno w biurach i urzędach. – Niech pan zrobi z tego dobry użytek i dorwie tych skurwieli. Ja jestem za krótki. – Podniósł się gwałtownie, zaskakując Solskiego, który zdążył jedynie podać mu rękę na pożegnanie. – On był dobrym człowiekiem i bardzo żałował tego, co zrobił pańskiej rodzinie. Idę ja. – Sierżant odwrócił się i wyszedł.

Koperta, którą zostawił, paliła Solskiego w ręce. Artur spojrzał na Diabła, a ten tylko skinął głową.

17

10.05.2008, sobota

Szwajcaria, Zurych

godzina 15.30

Wskazał kelnerkę, która kręciła się po sali, sprzątając stolik po gościach. Była ubrana w dopasowane granatowe spodnie i białą bluzkę rozpiętą na tyle, by podkreślić krągłość piersi, ale nie epatować nadmiernie seksualnością. Przewiązany w pasie prosty czerwony fartuch sięgał jej za kolana. Czarne, lśniące włosy splotła w fantazyjny warkocz. Brązowe oczy w oprawie długich rzęs skupiały na sobie uwagę. Mogły zahipnotyzować. Były jak studnia, otchłań budząca ciekawość i pożądanie. Całości dopełniał dziewczęcy uśmiech, świeży jak letni słoneczny poranek. Wspomnienie młodzieńczych lat, smak pokusy.

– Myślisz, że potrzebuje sponsora? – spytał Bielak, uśmiechając się obleśnie i wykonując prawą ręką charakterystyczny ruch posuwisto-zwrotny.

Wyrwicki jedynie pokręcił z dezaprobatą głową. Nie wiedział czemu, ale pomyślał o Weronice, służącej Leonarda Bielaka. Może dlatego, że kelnerka była do niej trochę podobna. Za młodzi na sen, za starzy na grzech. Tak czy inaczej, pułkownik poczuł się nieswojo. Nigdy nie był romantykiem, tymczasem kolejny już raz wracał myślami do dziewczyny, którą jedynie przez chwilę widział w domu Bielaka. Sentymentalny stary dureń. Skupił się na jedzeniu.

Restauracja Orsini mieszcząca się na tyłach hotelu Savoy Baur en Ville specjalizowała się w kuchni włoskiej. Bielak, który w Zurychu zawsze zatrzymywał się w pięciogwiazdkowym Savoyu przy Paradeplatz, twierdził, że knajpa jest wyjątkowa. W tych sprawach Wyrwicki mógł mu zaufać w ciemno. Wygodne drewniane krzesła ze skórzanymi obiciami, dyskretna, cicha atmosfera i wykończone drewnem ściany nadawały restauracji wyjątkowy charakter. Ale od blisko trzydziestu lat o jej renomie stanowiły jedzenie i wina. Nawet najwspanialsze wnętrza nie zrekompensują słabej kuchni. W tym przypadku nie było jednak o tym mowy.

Zaczęli od przystawek. Bielak wziął homara – delikatne białe mięso w rozciętym pancerzu udekorowane aromatycznym gęstym sosem na bazie jogurtu, tuńczyka, kaparów i czerwonej cebuli. Wyrwicki zamówił krewetki na endywii. Jej mocno postrzępione liście miały pikantny, gorzkawy smak, który znakomicie komponował się z czosnkowymi krewetkami i oliwą z oliwek. Całość uzupełniały świeże zioła i pieprz. Popijali białe toskańskie Vernaccia di San Gimignano. Bielak nie omieszkał zwrócić uwagi pułkownika na etykietę wina i umieszczony na niej napis Denominazione di Origine Controllata e Garantita.

– Kontrolowane oznaczenie gwarantowanego pochodzenia – przetłumaczył, łykając kolejny kawałek homara. – Najwyższa jakość. Tylko dwadzieścia cztery włoskie wina mogą posługiwać się takim oznaczeniem.

Wyrwicki wiedział, że Bielak jest prawdziwym znawcą win. Potrafił mówić o nich godzinami.

W ramionach niegdyś trzymał Kościół Boży,

Z Torso pochodził, a tu zbytki gładzi

W winie warzonych bolseńskich węgorzy***

– deklamował właściciel DTV. – To z Boskiej komedii Dantego, Czyściec, pieśń XXIV. W oryginale pada nazwa wina: l’anguille di Bolsena e la vernaccia, cały fragment zaś odnosi się do papieża Marcina IV, który był miłośnikiem węgorzy duszonych właśnie w Vernaccia di San Gimignano. – Bielak podniósł kieliszek z klarownym słomkowym trunkiem mieniącym się złocistymi refleksami. – Ponoć Michał Anioł tak uwielbiał to wino, że przyjmował je jako część wynagrodzenia. Mówił o nim: bacia, lecca, morde, picca, punge, czyli „całuje, liże, gryzie, szczypie, kłuje”.

Wyrwicki także uniósł kieliszek.

– Nie potrafię tak jak ty opowiadać o winie, ale muszę przyznać, że jest naprawdę dobre.

Szkło stuknęło, wypili po łyku.

– Jak już wiesz, mam problem ze szczelnością Sejfu. – Pułkownik odłożył nadgryzioną bagietkę posmarowaną masłem. Siedzieli z boku sali, z dala od pozostałych gości, mogli więc czuć się swobodnie. – Wygląda na to, że są dużo mocniejsi, niż zakładałem.

– Masz jakieś podejrzenia? – Bielak nie przerwał posiłku, kolejny kawałek homara skropiony cytryną trafił do ust.

– Nikt nie pasuje, ale to jedynie świadczy o tym, jak dobrze ulokowali swojego człowieka w Sejfie. – Wyrwicki wziął sztućce.

– Myślisz, że on jest Krukiem?

– Nie. Moim zdaniem Kruk to ktoś o wiele ważniejszy, ktoś spoza firmy. To dla niego pracuje kret w moim ogródku. – Pułkownik wytarł usta bawełnianą serwetką. – Mamy jeszcze jeden problem. Nie jest przesadnie duży, ale chcę, żebyś o tym wiedział. – Napił się wina. – Twój były pracownik, Artur Solski, znowu łazi za sprawą zamachu w Bagdadzie.

– Przecież ten fiut był w psychiatryku. Kto go, kurwa, wypuścił? – Bielak podniósł głos.

– Nawet my nie mogliśmy spowodować, by trzymali go tam dłużej. Cała sprawa stawała się już podejrzana. Tamtejsi lekarze nie są idiotami. Zaczęły się pytania o pacjenta z Warszawy. Doktor, którego opłacaliśmy, powiedział, że nie może w nieskończoność fałszować karty Solskiego – rzekł spokojnie Wyrwicki. – Zresztą nasz sędzia, który wystawił zgodę na jego przymusowe leczenie, odmówił kolejnego jej przedłużenia. Sprawa zaczynała śmierdzieć.

– To nie mógł pan redaktor wpaść pod samochód? – Bielak powiedział to beznamiętnie, jakby mówił o przyrządzaniu jajecznicy.

– Żyje tylko dlatego, że chcę być na sto procent pewny, że nie zostały żadne dowody łączące Sekcję „1” z zamachem w Bagdadzie – powiedział Wyrwicki, kończąc przystawkę.

– I są jakieś efekty? – spytał Leonard Bielak.

– Są – odpowiedział pułkownik i ściszył głos. – Mój człowiek był świadkiem przekazania Solskiemu karty pamięci z kopią filmu nagranego w Koterce. Pamiętasz, to tam generał P. z chłopakami ukrył zmasakrowane zwłoki szyfranta. – Bielak potwierdził skinieniem głowy. – Na filmie jestem ja i Pietkiewicz. W nocy, której psy z Siemiatycz wyłowiły trupa, pojechaliśmy na miejsce. Solski nagrał naszą rozmowę miniaturową kamerą zostawioną na dachu samochodu. Ktoś, kto by tego posłuchał, nie mógłby mieć wątpliwości, że to my stoimy za śmiercią faceta bez twarzy znalezionego w stawie koło cerkwi.

– Podobno zabraliście mu to nagranie – zauważył Bielak.

– Tak się nam wydawało. – Wyrwicki przerwał na chwilę, bo podszedł kelner, by zabrać puste talerze. – Jednak wsiowy komendant okazał się na tyle sprytny, że nim zabezpieczyliśmy rzeczy Solskiego po przewiezieniu go do szpitala, skopiował nagrania z kamery. I dał swojemu podwładnemu, niejakiemu Gulewiczowi, Kulkiewiczowi… nieważne. Całe szczęście, że wiemy, gdzie są teraz. – Ponownie zrobił pauzę, bo na stole wylądowały dania główne. Kelner spytał, czy doprawić je świeżym pieprzem. Obaj poprosili. – To nie koniec rewelacji dotyczących Solskiego. Skontaktowała się z nim Anna Kaliska. – Nazwisko to wyraźnie nic nie mówiło Bielakowi; Wyrwicki to zauważył. – Jest wdową po kapitanie Robercie Kaliskim. To ten harcerzyk, który w Iraku ukradł kilka rzeczy ze skrzyń Abu Marwana i zaczął węszyć wokół sprawy. Uśpiliśmy go.

Bielak wreszcie sobie przypomniał.

– Tak, tak. Współpracował z nim ten młody Arab, co go spotkało nieszczęście. – Zabrał się do jedzenia. Przed nim na talerzu parował pieczony comber jagnięcy w czosnkowej marynacie z dodatkiem tymianku i rozmarynu. Kawałki różowego, pokrojonego wzdłuż kości mięsa wyglądały na soczyste i delikatne. Były zwieńczeniem misternej konstrukcji opartej na pieczonych ziemniakach i francuskiej flażoletce, którą zbiera się, gdy ziarna nie są jeszcze dojrzałe, i która najlepiej smakuje zapiekana w śmietanowym sosie. Po minie Bielaka widać było, że znalazł się w kulinarnym raju. – Cielo nella mia bocca. No, ale nie powiedziałeś, co z tą Kaliską – biznesmen mówił z pełnymi ustami.

– Podobno ma jakieś rewelacje i chce się spotkać z Solskim – rzekł Wyrwicki, patrząc na Bielaka, który łapczywie pożerał kolejny kawałek jagnięciny. Sam zamówił turbota z grilla oraz duszony fenkuł. Białe mięso było tłuste i jędrne, pokrojona w plastry bulwa fenkułu miała słodki, lekko anyżkowy smak, co tylko dodawało całej potrawie wykwintności. – Wszystko jest pod kontrolą. Nasz człowiek będzie na miejscu ich spotkania.

– W takim razie zdrowie marionetek! – Bielak wzniósł toast czerwonym toskańskim winem Brunello di Montalcino, które polecił mu kelner, gdy zamawiał jagnięcinę.

Wyrwicki został przy winie Michała Anioła; stuknęli się kieliszkami.

– Biegnij, króliku, biegnij.

*** Przełożył Edward Porębowicz.

18

11.05.2008, niedziela

droga krajowa nr 63 Siemiatycze–Pisz

godzina 12.30

W samochodzie rozbrzmiewała rockowa ballada Pink Floyd, o klasycznym brzmieniu, z wokalem Davida Gilmoura.

Run, run rabbit run

Biegnij, króliku, biegnij,

Dig that hole, forget the sun

kop tę dziurę, zapomnij o słońcu.

And when at last the work is done

A kiedy w końcu robota skończona,

Don’t sit down, it’s time to dig another one.

nie siadaj, czas następną wykopać.

Solski wybijał rytm utworu, uderzając wyimaginowaną pałeczką w nieistniejącą perkusję.

– I to jest, kurwa, całe nasze życie. Zapierdalać, robić, a później do piachu. Pokolenia niewolników myślące, że są wolnymi ludźmi. Nasze życie sprowadza się do pracy, żarcia, snu i oczywiście zakupów. To jedyny jebany sens egzystencji. Rodzimy się, by konsumować, wpierdalać i kupować coraz to nowsze, kompletnie niepotrzebne nam rzeczy. Bo ma sąsiad, bo taka jest moda, bo trzeba się pokazać. Rzygać się chce.

– Co taki filozof się zrobiłeś? – Diabeł spojrzał na przyjaciela z ukosa. – Chyba przesadzasz…

– Nie wydaje mi się – odrzekł Artur i ściszył radio, w którym jakiś błazen robiący za didżeja grał luzaka i opowiadał kretyńskie historie. – Zobacz, nawet miejsce na cmentarzu i ostatnią posługę musisz sobie wykupić. Najwyraźniej nasz Bóg też kocha mamonę. Handluje się wszystkim, wszystko jest na sprzedaż. Przyjaźń, miłość. Jest tylko kwestia za ile.

– Jak myślisz, o co chodzi tej Kaliskiej? – Rokita postanowił zmienić temat.

Jechali na spotkanie z żoną Roberta Kaliskiego, który zginął w Iraku. Kobieta zadała sobie wiele trudu, by się z nimi skontaktować.

– Jeśli dotarła do córki Darskiego i namówiła ją, by ta przyjechała z Warszawy do Niemirowa tylko po to, żeby przekazać nam prośbę Kaliskiej o spotkanie… to musi to być coś naprawdę ważnego – odparł Solski. Sam nie potrafił uwierzyć w dopisujące im szczęście. Zaledwie dwa dni wcześniej podjęli decyzję o rozpoczęciu prywatnego śledztwa, a już mieli kopię nagrania z Koterki, teraz zaś jechali na zapowiadające się bardzo ciekawie spotkanie. Szczęście czy ustawka? Artur starał się nie popadać w paranoję, ale o ile w przypadku sierżanta Klukiewicza i koperty Darskiego można było mówić o farcie, o tyle wiadomość od Kaliskiej nie była już przypadkiem. – Skąd ona w ogóle wiedziała, gdzie jestem? – pytanie zawisło w powietrzu.

– Trzeba ją o to spytać. – Diabeł nie wdawał się w spekulacje. Można było budować mnóstwo teorii, a i tak prawda mogła się okazać inna. Nie chciał nakręcać Artura, wiedząc, że stres i nadmiar emocji mogą wywołać nawrót psychozy. A on był mu potrzebny w pełni sprawny.

– Masz rację – rzekł Solski. – Run, run rabbit run.

Jechali w milczeniu. Artur przypomniał sobie sen, który obudził go nad ranem. Wraz z nim pojawił się niepokój. Znowu śniła mu się ta kobieta w lekarskim fartuchu. Miała niski, zmysłowy głos, którego brzmienie wywoływało ciarki na plecach. Błyskało stroboskopowe światło, a on nie mógł zamknąć oczu, gdyż coś metalowego przytrzymywało jego powieki. Skupił się więc na głosie, który przynosił choć trochę ukojenia rozedrganemu umysłowi na skraju obłędu.

– Spokojnie, Arturze, będzie dobrze. Pamiętaj tylko o naszym celu. Masz zadanie do wykonania. – Solski jej ufał, wierzył i nie chciał zawieść. Zrobi, co tylko zechce. Ale ona nic nie mówiła. Chciał spytać, lecz w ustach miał pianę, która sklejała mu język. Chciał jej tyle powiedzieć, ale nie mógł. – Arturze, przyjdzie czas, gdy zrozumiesz, gdy sobie przypomnisz. – Znowu ten głos wywołujący rozkosz. – Nie możesz się cofnąć. Oni są winni. Ty wymierzysz im karę. – Jeśli ona tak mówi, to tak będzie. Ktoś wyłącza światło, wyjmuje metalowy rozwieracz powiek i zapada ciemność, która trwa. Staje się nieznośna, gorsza od migającego światła. Absolutna pustka, niebyt, odcięcie zmysłów. Brak czucia, brak powonienia. Niczego nie słychać, niczego nie widać. Pragnie, by ona wróciła, pragnie znowu poczuć światło wbijające się w oczy niczym igły i usłyszeć jej głos. Nadmiar bodźców jest lepszy od ich braku. Wszystko, byle wyrwać się z pustki, otchłani szaleństwa.

– Wiesz, co to projekt MK-Ultra? – spytał nagle Solski, a gdy Diabeł zrobił jedynie wielkie oczy, kontynuował: – Parę lat temu czytałem książkę o eksperymentach psychomedycznych prowadzonych przez Oddział Służb Technicznych CIA. Brali ludzi, zazwyczaj studentów albo żołnierzy, i sprawdzali, jak można wpływać na ludzki umysł, czy da się go kontrolować i jak to robić. Narkotyki, prąd, deprywacja sensoryczna i tak dalej.

– A tak, coś słyszałem. – Rokita był skupiony na prowadzeniu samochodu.

– Przez lata uważano, że MK-Ultra to bzdury wymyślone przez nawiedzonych zwolenników teorii spiskowych. Jednak okazało się, że naukowcy finansowani przez CIA rzeczywiście prowadzili bestialskie eksperymenty na ludziach. A wszystko po to, by zapanować nad ich mózgami. Programowano ich jak roboty. Dokumenty dotyczące MK-Ultra odtajnił Bill Clinton.

– Dlaczego mi to mówisz? – spytał Diabeł, krzywiąc się.

– Bo wydaje mi się, że byłem poddawany praniu mózgu. – Solski patrzył niepewnie na przyjaciela. – Mam powracający sen, który jest jak zapomniane wspomnienie ze szpitala psychiatrycznego.

– A może, kurwa, porwali cię kosmici? – Diabeł nie wytrzymał. – Chyba powinieneś pojechać do lekarza na kontrolę. Nie chcę, żeby znowu ci odwaliło.

– Skąd w takim razie ten sen, dokładnie taki sam? Kobieta, stroboskopowe światła… – Solski nie poddawał się.

– A mi się śni, że bzykam Monicę Bellucci. Stary, niemal czuję jej cipkę. To dopiero realistyczny sen. Myślisz, że ją miałem, ale zapomniałem o tym? – kpił Rokita.

– Już dobrze, pewnie masz rację. – Artur nie chciał się kłócić, tym bardziej że wciąż nie był pewny, czy jego mózg pracuje prawidłowo. Co się wydarzyło, a co jest złudzeniem? Przymknął oczy.

– Tylko nie zaśnij, bo jeszcze znikniesz albo cię porwą – powiedział Diabeł i parsknął, aby podkreślić swoją dezaprobatę dla wydumanych teorii dziennikarza.

– Martw się lepiej, żeby faceci w czerni nie dowiedzieli się o nagraniu, które dał nam Klukiewicz – Solski próbował się odgryźć – bo zrobią ci kołyskę Judasza.

– Że niby co? – dopytywał Rokita.

– Kołyska Judasza, takie wymyślone przez sługi boże średniowieczne narzędzie tortur. Jego głównym elementem jest okuty blachą szpic w kształcie ostrosłupa. Rozciąga się delikwenta na linach i opuszcza tak, by ostry wierzchołek wszedł w odbyt. Góra, dół, góra, dół. – Artur poklepał Diabła po ramieniu. – Ale nie martw się, podobno zdarzały się przypadki przeżycia.

– Jesteś oblechem – rzekł Rokita.

– Od kiedy taki wrażliwy się zrobiłeś? – Solski udał zdziwionego. – Aaa, rozumiem, brakuje ci gry wstępnej…

– Przestań pieprzyć – rzucił Diabeł i podgłośnił radio. Tym razem produkował się Eminem.

– I to są dopiero tortury. Jesteś bez serca – zaśmiał się Artur, wywołując uśmiech Rokity.

Wjeżdżali do Pisza. Prawie dwustukilometrową trasę pokonali w niecałe dwie godziny. Diabeł miał ciężką nogę, a jego mustang nie należał do leniwych aut. Co prawda były BOR-owiec dobrze prowadził, ale Solski uważał, że czasami drogi publiczne mylą mu się z torem wyścigowym.

– Kiedyś zatrzymasz się na drzewie – rzekł.

– Martw się o siebie. To ty siedzisz na miejscu dla samobójców. – Rokita powiedział to żartem, ale dla Artura zabrzmiało to jak zła wróżba. Brama jest zawsze otwarta. Pogładził się po głowie; przez ostatnie dni się nie golił i poczuł kilkumilimetrową szczecinę. Minęli stację benzynową Huzar, a po lewej cmentarz. Musieli przejechać przez miasteczko, gdyż Anna Kaliska na miejsce spotkania wyznaczyła położony tuż za miastem, nad jeziorem, hotel Roś.

Pogoda dopisywała, żadnych tłumów, krzyków i pisków rozwydrzonych bachorów oraz ich matek, które wiedzą wszystko najlepiej i świata nie widzą poza swoim najwspanialszym dzieckiem. I tak do kolejnego długiego weekendu, a później wakacji. Anna nabrała głęboko powietrza – sama była młodą matką i dobrze wiedziała, że w gromadzie są niczym cyklon, przed którym trzeba jak najdalej uciekać. Pieluszki, wózeczki, buteleczki, siateczki, śpioszki, kupki, siczki, zaparcia, koleczki, katarek, kremiki i puderek. Głośne, zajmujące sobą i swoimi dziećmi każdego i każdy kawałek przestrzeni, na jakiej się znalazły. Uśmiechnięte, radosne i tak słodkie, że człowiek ma ochotę rzygać tęczą. Uśmiechnęła się do swoich myśli. Dopiero teraz zauważyła, jak bardzo irytują ją inne kobiety z małymi dziećmi. Zazdrość, obawa przed konkurencją? Wychowywanie dzieci było jak maraton pokonywany sprintem z torbą na zakupy w ręku i wózkiem przed sobą. Obowiązkowo w pełnym makijażu, seksownej sukience, na szpilkach i z dzieckiem przyssanym do piersi. Która pierwsza, która najchudsza, która dzielniejsza, która mądrzejsza, która piękniejsza, która najczulsza – Matki Polki walczące. W tym czasie ukochani mężowie i ojcowie raczyli się piwem, grali w tenisa i chodzili na ryby. By nie popaść w monotonię, flirtowali z kelnerkami, których piersi nie wyglądały jak kanki na mleko, a figury wciąż przypominały klepsydrę o wymiarach 90-60-90. Oni już swoje zrobili, włożyli i wyjęli, teraz zaś, dumni z siebie, mogli wypoczywać po ciężkiej pracy.

Anna Kaliska stała na portowym nabrzeżu dokładnie w tym miejscu, w którym z jeziora Roś wypływała Pisa. Od strony wody powiało chłodem, przydała się goreteksowa kurtka z kapturem. Patrzyła na zacumowane żaglówki; przypominały jej wspólne wyprawy z Robertem i z przyjaciółmi. Uwielbiali pływać po Wielkich Jeziorach Mazurskich. Często ruszali w rejs z tego właśnie miejsca i kierowali się na północ, by Kanałem Jeglińskim dotrzeć na Śniardwy. W oczach Anny pojawiły się łzy, szybko je więc zamknęła i podniosła wysoko głowę. To nie był najlepszy moment na sentymentalne wspomnienia i płacz. Sięgnęła do przewieszonej przez ramię torby. Chciała się jedynie upewnić, że jest na miejscu. W środku znajdowały się dokumenty, które miały zmienić przyszłość wielu ludzi. Ruszyła w kierunku hotelu.

Diabeł trafił bez problemu. Z daleka już widać było murowany płot z kamienia ze stalowymi przęsłami. Przez szeroką bramę wjechali na wyłożony kostką dziedziniec będący jednocześnie parkingiem. Na jego środku królowały klomby poprzecinane ścieżkami. Dominowały tuje, cisy i różne odmiany jałowca. Nad krzewami górowała fontanna z małym basenem. Czarny mustang GT zatrzymał się tuż przed frontową ścianą hotelu.

– Wspaniałe miejsce, można się zakochać. – Rokita pierwszy wyskoczył z auta. Podziwiał jednak nie uroki mazurskiej przyrody, lecz wdzięki tutejszych kobiet.

– Nie podniecaj się, za stary jesteś. – Solski szukał wzrokiem recepcji. Tam mieli odebrać informacje od Anny Kaliskiej. Ruszył w stronę wejścia, pozostawiając Diabła skupionego na zdecydowanie bardziej przyziemnych sprawach. – Schowaj język i nie śliń się – rzucił na odchodne.

Przyjechali z piętnastominutowym zapasem. Wnętrze hotelu było przestronne, ale bez określonego stylu. Solski miał wrażenie, że ktoś nie do końca wiedział, czy ma to być country house, przystań żeglarska czy elegancki dworek. Recepcyjną ladę zdobiły trzy podświetlone bulaje. Blondyn w okularach powitał Artura służbowym uśmiechem i wyuczoną formułką.

– Dzień dobry, witam w hotelu Roś. Czym mogę służyć?

– Dzień dobry. Miała tu na mnie czekać wiadomość. Nazywam się Waldek Darski. – Solski oparł się o pulpit i zerkał na blat, na którym leżało kilka faktur i kopert. Recepcjonista wziął te ostatnie i zaczął je przeglądać.

– Darski, tak?

– Tak.

– Rzeczywiście, mam dla pana kopertę. Proszę. – Młodzieniec wyciągnął rękę nad pulpitem w stronę Solskiego.

– Dziękuję bardzo. – Artur wziął przesyłkę i odszedł na bok. Usiadł przy jednym z rozstawionych w holu stolików, po czym otworzył kopertę ze swoim tymczasowym nazwiskiem. W środku znajdowała się kartka wyrwana zapewne z zeszytu. Odręczne pismo było kształtne i czytelne. Najwyraźniej autor opanował rzadką w dzisiejszych czasach sztukę kaligrafii. Artur zaczął czytać: „Przystań przy kładce. Statek Smętek. Hasło – «Wielka Wyprawa»”. Zgniótł kartkę i schował ją do kieszeni. Jeszcze raz podszedł do recepcjonisty. – Bardzo pana przepraszam, chciałem się tylko dowiedzieć, jak dojść do przystani przy kładce.

– Radzę wziąć samochód. Trzeba wrócić do centrum, ulica Ratuszowa tuż obok hotelu Nad Pisą. – Blondyn ponownie zaprezentował swój służbowy uśmiech.

Artur podziękował i wyszedł. Diabeł stał tam, gdzie go zostawił, z tą jednak różnicą, że już nie sam. Dwie siksy podskakiwały koło czarnego mustanga, z podziwem i pożądaniem patrząc to na auto, to na Marcina Rokitę.

– To Natalka i Kasia – Diabeł przedstawił panienki.

– Bardzo mi miło, ale niestety musimy się pożegnać. Twoja żona dzwoniła – powiedział Artur, akcentując drugie zdanie i patrząc prosto w oczy Rokity.

BOR-owiec był wściekły. Zacisnął zęby i wsiadł do samochodu. Panienki piszczały ze śmiechu.

– Niezły z ciebie fiut – wysyczał.

– Naprawdę nie mamy czasu na twoje amory. – Solski nie zamierzał się kajać. Wytłumaczył Rokicie, dokąd ma jechać. Czarny mustang wydał z siebie pomruk i ruszył z kontrolowanym poślizgiem. Tego Rokita nie mógł sobie odmówić; panienki były wniebowzięte.

Anna Kaliska oglądała tę scenę z odległości kilkunastu metrów, udając hotelowego gościa. Siedziała przy stolikach rozstawionych tuż obok głównego wejścia. Początkowo nie poznała Artura Solskiego – dziennikarz bardzo się zmienił. Broda i ogolona głowa sprawiały, że nie przypominał rudzielca, którego poznała kilka miesięcy temu. Widziała, jak odbiera kopertę, czyta jej list, pyta o coś recepcjonistę i wychodzi z hotelu. Zrobiła wszystko zgodnie z instrukcją, którą zostawił jej Pan X. Były tam wszystkie namiary i potrzebne kontakty. Musiała wykonać jedynie kilka telefonów. Odczekała chwilę, aż auto, którym przyjechał Solski z kolegą, zniknie za zakrętem, wstała i wróciła na nabrzeże. Zgrabnie wskoczyła na jeden z jachtów motorowych zacumowanych przy ostatnim pomoście, courier 970 o jakże zaskakującej nazwie Jack Sparrow. Nie znała się na jachtach motorowych, o wyborze zdecydował ciemnobordowy kolor burty. Wynajęła łódź wraz ze sternikiem, panem Michałem. Odbili od brzegu. Silnik pracował tak cicho, że wydawało się, że jacht jest znoszony przez nurt rzeki, która miała tu początek. Dopiero parę metrów od pomostu, gdy obroty silnika się zwiększyły, usłyszała jego warkot. Łódź przyspieszyła, dziób się podniósł i ciął wodę, rozbryzgując ją na boki. Zostawiali za sobą spieniony ślad, który jeszcze przez chwilę utrzymywał się na powierzchni.

19

11.05.2008, niedziela

Warszawa, apartament na Mokotowie

godzina 14.10

Spłukał z siebie pianę, spojrzał na ramiona i brzuch. Siniaki znikały szybko, problem był z głębokimi ranami. Wiedział, że kilka blizn zostanie mu do końca życia. Najgorzej wyglądały plecy, pośladki i podudzia. Znowu się zastanawiał, co widzi w kobiecie, która całkowicie nad nim zapanowała, zarówno psychicznie, jak i fizycznie. Już kilka razy chciał zakończyć ten toksyczny związek, ale bał się. Nie jej reakcji, ale tego, że już nigdy jej nie zobaczy, że nie poczuje bólu, jaki mu zadawała, i rozkoszy, gdy pieściła jego rany, całowała go i doprowadzała do orgazmu. Widział, że jej też sprawia to przyjemność. Nie dopuszczał do siebie myśli, że może udawać, grać. Nie wiedział, czym się zajmuje ani gdzie mieszka. Kiedyś próbował o to pytać, ale szybko zrozumiał, że nie dostanie odpowiedzi. Była tajemnicą, mroczną, a przez to fascynującą. Raz, gdy wychodziła w środku nocy, udawał, że śpi. Kiedy tylko zamknęły się drzwi, wskoczył w jeansy, włożył T-shirt, chwycił kurtkę i poszedł za nią. Zaplanował to sobie wcześniej. Jego apartament mieścił się na trzecim piętrze kamienicy na rogu Sandomierskiej i Narbutta. Wejście było od Sandomierskiej. Widział, jak znika za rogiem. Chwilę odczekał i ruszył jej śladem. Gdy skręcił w Narbutta, zobaczył już tylko, jak wsiada do czarnego mercedesa. Zapamiętał numer rejestracyjny. Poprosił Plemnika, by go sprawdził w bazie danych. Okazało się, że samochód należy do Ludwika Tokarczyka, gwiazdy DTV. Przy pierwszej okazji spytał ją o niego – zrobiła awanturę. Była wściekła, w jej oczach zobaczył furię. Źrenice zrobiły się duże, wyglądała, jakby chciała go zabić. Zagroziła, że już się nie spotkają, i nagle zaczęła płakać. Prosiła, żeby nigdy więcej jej nie śledził.

– Jeśli oni to zauważą, zabiją nas oboje – wyszeptała.

Nie pytał, kim są „oni” i dlaczego ktokolwiek miałby ginąć. Domyślał się, że chodzi o ludzi, dla których ona pracuje, którym przekazuje dokumenty i informacje, jakie dostaje od niego z archiwum generała.

– Obiecuję, że nie będę cię już szpiegował. Tylko nie odchodź. – Szacki wtulił się w nią jak szczenię w sierść matki, chowając się przed złym, nieznanym światem. – Jesteś wszystkim, co mam, Luizo…

Nie wracali już do tego incydentu. On uznał, że prawda – bez względu na to, jaka jest, a może właśnie dlatego – zniszczy ich związek. To ona decydowała, kiedy się spotkają. Przychodziła i odchodziła. Była jak nocny przypływ, który pojawia się niezauważony. Czasami jedynym śladem jej obecności były rany, gdy się budził. Jej już zazwyczaj wtedy nie było. A on czuł się jak po ostrej libacji – wyczerpany i na kacu. Były dni, gdy myślał, że nie da rady pójść do pracy. To wtedy zaklinał się, że to już ostatni raz, że ma dość. Ale później czekał na telefon od niej, sygnał, że przyjdzie i znowu nim zawładnie. Bywało, że nie widywał jej po kilka dni z rzędu. Wówczas przeżywał męczarnie, był bliski obłędu. Nie odbierała telefonu, nie dawała znaku życia. Był gotów zrobić wszystko, byle tylko się zjawiła. Pragnął znów choć przez chwilę patrzeć w jej niebieskie oczy, które przymykała, zmysłowo oblizując wargi. Były jak wielki błękit, w którym człowiek chciałby się zanurzyć. Jak obietnica wyprawy w nieznane. Uwielbiał, gdy patrzyła na niego, delikatnie całowała wszędzie, gryzła i ssała. A gdy widziała, że jest już bardzo podniecony, wiązała go. Wiedział, że zaraz będzie bolało, ale pragnął tego najbardziej na świecie.

Szacki wyszedł spod prysznica. Wytarł się dokładnie i spojrzał w lustro. Był dumny ze swojej sylwetki. Przynajmniej trzy razy w tygodniu chodził na siłownię, dużo też biegał. Był szczupły, ale umięśniony. Lubił na siebie patrzeć i lubił swoje ciało. Nie rozumiał, jak kolesie w jego wieku mogą tolerować wielkie brzuszyska, tłuste, obwisłe dupska i sflaczałe mięśnie. Generał zawsze mu powtarzał, że kto nie potrafi dbać o swoje ciało i utrzymywać go w formie, jest męską ciotą bez charakteru. Nie można hartować ducha, nie hartując ciała. Sam Pietkiewicz, choć już po sześćdziesiątce, wciąż dużo ćwiczył, a wysportowanej sylwetki mógł mu pozazdrościć niejeden młodziak. Szacki naprężył mięśnie. Generał byłby zadowolony. Przez zamknięte drzwi łazienki dobiegł go dźwięk dzwonka. A to kto? Nie spodziewał się gości. Włożył biały szlafrok i podreptał do wejścia. Spojrzał na zawieszony na ścianie monitor. Apartament naszpikowany był elektroniką. Generał Pietkiewicz kazał zainstalować w nim kamery, czujniki ruchu, antywłamaniowe okna z kuloodpornymi szybami i pancerne dwutonowe drzwi, jakie instaluje się w bankach. Cztery magnetyczne i dwa tradycyjne zamki. Drzwi właściwie nie do sforsowania. Luiza. Szacki poczuł, że serce bije mu szybciej. Wstukał kod i rozległo się głuche puknięcie – znak, że magnesy odskoczyły. Nacisnął klamkę i otworzył drzwi na oścież. Wyglądała przepięknie, uśmiechała się tajemniczo i patrzyła zalotnie. Poczuł dreszcz podniecenia, który spłynął wzdłuż kręgosłupa w okolice pachwin. Chciał podskoczyć z radości, ale uznał, że byłoby to infantylne.

– Ktoś tu był niegrzeczny – powiedziała Luiza swoim niskim głosem.

Znowu poczuł ciarki. Oblizał usta i wyszeptał:

– Byłem bardzo, bardzo niegrzeczny. Wiem, że zasłużyłem na karę.

– Pożałujesz tego. To będzie długa i bolesna kara – powiedziała Luiza, zamykając za sobą drzwi. Zrzuciła z siebie kremowy dwurzędowy trencz; płaszcz upadł na podłogę. Miała na sobie jedynie czerwoną, zapinaną wokół szyi sukienkę. Była tak krótka, że widać było koronkową manszetę czarnych pończoch i fragment nagiego uda. Głęboki dekolt odsłaniał niemal całe piersi. Na nogach miała szpilki zakończone ostrym czubkiem w stylu butów kowbojskich. Zjawiskowa. Szacki ze zdumieniem odkrywał, że podnieca go nie tylko to, co Luiza z nim robi, ale też to, jak wygląda. Jeszcze nie tak dawno, nawet gdyby rozebrała się przed nim Angelina Jolie, wolałby podziwiać ubranego Brada Pitta. Wolał jędrny tyłek Daniela Craiga niż Salmy Hayek.

– Jestem nagrzaną, mokrą suką – powiedziała, zdzierając z niego szlafrok; stał całkiem nagi i wyraźnie podniecony. Kucnęła i zaczęła go pieścić najpierw dłońmi, a po chwili ustami. Szacki zmrużył oczy. Dostrzegła, że odpływa, i przerwawszy pieszczoty, podniosła się. Była jego wzrostu. Pogodny błękit zniknął, teraz jej oczy wyglądały jak niebo przed burzą. Złapała go za penisa i ciągnąc jak za dyszel, poprowadziła do pokoju, który nazywali bawialnią. Pomieszczenie miało około dwudziestu metrów kwadratowych. Było w nim ciemno, okno zasłonięte zostało od środka metalową roletą. Ściany wyłożone były specjalną gąbką wygłuszającą. Po zamknięciu dźwiękoszczelnych drzwi na zewnątrz nie docierały żadne odgłosy. Szacki zbudował bawialnię, gdy poznał Luizę. Na środku pokoju stał masywny drewniany stół z uchwytami do mocowania kajdanek lub sznura. Pod ścianą ustawione były dyby do zakuwania głowy i rąk, przy czym specjalne obejmy na nogi całkowicie unieruchamiały ofiarę z wypiętymi pośladkami. Obok stała metalowa konstrukcja w kształcie litery X ze skórzanymi paskami krępującymi ręce i nogi, po przeciwnej stronie zaś do sufitu przymocowany był drążek, na którym można było kogoś powiesić. Dzięki wielokrążkowi Luiza bez problemu podciągała do góry znacznie cięższego od niej mężczyznę.

– Waruj! – krzyknęła do Szackiego.

Posłusznie przyjął pozycję na czworaka. Żarty się skończyły. Będzie boleć. Najpierw założyła mu na szyję obrożę z łańcuchem. Podeszli do stołu. Pozwoliła mu wstać i położyć się na blacie. Głowę włożył w specjalnie wycięty otwór, łańcuch został na sztywno przypięty do haka. Teraz przyszła kolej na ręce i nogi. Wykorzystała kajdanki, nie zostawiając mu jakiejkolwiek swobody ruchu. Co jest, kurwa? Jeszcze nigdy nie skrępowała go tak mocno. Mógł patrzeć jedynie w podłogę, nie wiedział więc, co robi jego ukochana.

Nagle poczuł ukłucie w zgięciu łokciowym. Zastrzyk. W jego żyłę wtłaczana była jakaś substancja.

– Luiza, co ty robisz?! – Szacki był naprawdę przerażony. To nie było zabawne.

Ale Luiza nawet nie wiedziała, co było w strzykawce. Zresztą nazwa „chlorek potasu” i tak nic by jej nie powiedziała.

– Przepraszam, Krzysiu, kazali mi. – Zaczęła płakać.

Chciał coś powiedzieć, ale poczuł, że jego serce się zatrzymuje. Przerażające doznanie. Nawet nie walczył. Dlaczego… Był świadomy, że nadchodzi śmierć. Serce nie biło, obraz zaczął się rozpływać. Ciemność.

Luiza leżała na podłodze, szlochając. Zasnęła. Obudziła się po godzinie. Podeszła do stołu, na którym leżało bezwładne ciało Szackiego. Rozpięła kajdanki i poluzowała łańcuch od obroży. Ostatni raz przytuliła się do niego. W dotyku był obcy, zimny. Krzysiu, Krzysiu… Poszła do łazienki. Zmyła rozmazany przez łzy makijaż. Poczuła mdłości, padła na kolana i zwymiotowała do sedesu. Powracające torsje wstrząsały jej ciałem, a gdy w końcu minęły, podniosła się z trudem i wyszła z łazienki. Drżała jak w gorączce i chwiała się tak bardzo, że musiała wyciągnąć rękę, by oprzeć się o ścianę. Krok za krokiem niepewnie stawiała nogi, zmierzając w kierunku pancernych drzwi. Apartament był niczym forteca, bezpieczny azyl, w którym można się było ukryć przed całym światem. Całym z wyjątkiem zdrajcy. Luiza spojrzała w lustro, ale szybko odwróciła wzrok. Skrytobójczyni. W korytarzu na podłodze leżał jej kremowy płaszcz. Wzięła go i włożyła, szczelnie się zapinając. Do kieszeni schowała strzykawkę. Jeszcze raz odwróciła głowę w stronę pokoju, w którym leżał martwy porucznik Krzysztof Szacki.

20

11.05.2008, niedziela

Kanał Jegliński, basen jachtowy

godzina 15.45

– Takie są właśnie kobiety, zawsze musisz na nie czekać. Godzina, dwie, kto by się tym przejmował. Najlepiej wysłać taką cipę po śmierć. – Diabeł chodził w tę i z powrotem, intensywnie gestykulując. – Po co my tu przypłynęliśmy? I jeszcze kazała nam zostawić komórki w samochodzie. Albo my zwariowaliśmy, albo ona. Dziewczę naoglądało się za dużo filmów szpiegowskich. Pierdolona Mata Hari. Może teraz powinniśmy się maskować i okopywać, zamiast beztrosko stać na pomoście? Jeszcze nas satelita zauważy.

Artur z rozbawieniem patrzył na przyjaciela, który kręcił się, wygłaszając swój monolog o naturze kobiet.

– Przesadzasz, najwyraźniej się czegoś obawia. – Solski próbował tłumaczyć Annę Kaliską, choć musiał przyznać, że jej zachowanie wydawało się co najmniej dziwne. Jednak z ostatecznymi osądami wolał poczekać.

Za sobą mieli dwugodzinny rejs, którego z pewnością nie można było nazwać wyprawą życia. Nie byli turystami spragnionymi piękna mazurskiego krajobrazu. Nie powalił ich też na kolana sam statek, podobno absolutnie wyjątkowy ze względu na tylnokołowy napęd. Wielki bęben z łopatkami jednostajnie młócił wodę, a monotonny dźwięk sprawiał, że czas wlókł się jeszcze bardziej. Atmosferę rejsu po jeziorze Roś najlepiej oddawała nazwa jednostki – Smętek. Co prawda kapitan, miły, jowialny gość z obowiązkową brodą wilka morskiego, starał się jak mógł zadowolić dwóch pasażerów, ale na niewiele się to zdało. W końcu dał sobie spokój, uznawszy, że na siłę nie da się uszczęśliwić klienta. Najważniejsze, że rejs był z góry opłacony. Po zrobieniu dużego kółka wzdłuż brzegów jeziora podpłynęli do przystani hotelu Joseph Conrad położonego dosłownie kilkaset metrów od hotelu Roś, gdzie byli na samym początku. Mieli czekać na pomoście.

– Po co ta cała wycieczka, skoro mogliśmy tutaj przyjść na piechotę? – Diabeł już dawno stracił cierpliwość. – Ta twoja znajoma bawi się z nami w kotka i myszkę. A może to jakaś zagadka literacka? Pamiętasz coś z Conrada?

Solski nie odpowiedział.

– Mam nadzieję, że nic się jej nie stało. – Nerwowo się rozglądał. Anny Kaliskiej nigdzie nie było.

– Niby co miało jej się stać? Bluzka nie pasowała do spodni czy kolor szminki do butów? – Rokita ze złością machnął ręką.

– Mówię poważnie – rzekł Solski. – Musi mieć do mnie jakąś ważną sprawę, skoro zadała sobie tyle trudu, by nawiązać kontakt. Może wciąż jestem inwigilowany… – Poczuł lęk, który zamknął jego gardło w lodowatym uścisku. Właśnie dotarło do niego, że być może, decydując się na spotkanie z Anną Kaliską, wydał na nią wyrok śmierci.

– Przestań… – Diabeł parsknął. – Zobaczysz, okaże się, że pańcia zapomniała wyłączyć żelazko albo była u kosmetyczki. Zawracanie głowy.

– Masz jakieś inne ważne spotkanie, że jesteś taki niecierpliwy? – spytał Artur.

– Nie, ale nie rozumiem, po co te podchody – odrzekł Rokita. – Dałaby kwity, które ma dać. Buzi, pa, do widzenia. Już dawno bylibyśmy w drodze.

– Skąd wiesz, że ma dla nas jakieś dokumenty? – Solski stał się podejrzliwy. Wydawało mu się, że Diabeł zwlekał z odpowiedzią o ułamek sekundy za długo.

– Jezu, tak tylko powiedziałem. Skąd mam wiedzieć, co dla nas ma?

Opanowanie Rokity i jego dystans do całej sprawy były dla Artura dziwne. Dowódca, który stracił w Iraku sześciu ludzi i VIP-a, zachowywał się jak znudzony nastolatek w trakcie obiadu u cioci. Całym sobą dawał do zrozumienia, że nie wie, co tu w ogóle robi. Facet, który jeszcze pół roku wcześniej był gotowy zabić ludzi odpowiedzialnych za zamach w Bagdadzie, dziś wyglądał na zblazowanego playboya. Zamiast obracać gówniary w swoim wypasionym samochodzie, czekał z dala od cywilizacji na jakąś świruskę. Solski odniósł wrażenie, że jego przyjaciel bardziej przejmuje się tym, że musi czekać i tracić czas, niż efektami ich śledztwa. Jakby wiedział, czym się ono zakończy. What’s going on? Nagle Diabeł wydał się Arturowi kimś obcym. Kimś, kto jest tu, by pilnować, żeby wszystko przebiegało zgodnie z planem. Halo, tu Ziemia. Nie odlatujemy! Solski pokręcił głową, aby przepędzić nachodzące go myśli. Sam w to nie wierzył. Mógłby go zdradzić każdy, ale nie Diabeł. Przyjaciel. Jedyny, jakiego miał. Chociaż patrzył przez lata na ludzkie wyrachowanie i podłość, wciąż miał nadzieję, że nie wszystko jest na sprzedaż.

– Pan Solski?

Artur odwrócił się, usłyszawszy swoje nazwisko. Do pomostu podpłynęła łódź motorowa. Prawie nie było słychać pracującego silnika, dlatego wcześniej jej nie zauważył. Na tle ciemnobordowej burty w oczy rzucała się żółta czaszka ze skrzyżowanymi piszczelami i nazwa Jack Sparrow.

– Pan Solski? – Mężczyzna z kilkudniowym zarostem i w kapitańskiej czapce powtórzył pytanie.

– Tak, to ja – odparł dziennikarz, czekając na ciąg dalszy.

– Przysłała mnie pańska znajoma. Zapraszam na pokład.

Motorówka delikatnie dobiła do kei. Artur złapał srebrny stalowy reling i wskoczył na dziób. Diabeł chciał pójść w jego ślady, ale zatrzymał się w pół kroku.

– Tylko pan Solski. – Sternik powstrzymał go gestem. – Takie dostałem wytyczne.

Rokita ze złości zrobił się czerwony na twarzy.

– Artur, co jest, kurwa? – spytał zdezorientowany. – Chyba nie zostawisz mnie tutaj?

Solski rozłożył bezradnie ręce. W głębi ducha jednak nawet się ucieszył, że Rokita musi zostać. Wolał najpierw sam porozmawiać z Anną Kaliską. Nie chciał, by obrażony na cały świat przyjaciel palnął coś głupiego.

– Spokojnie, przekonam ją, żebyś mógł uczestniczyć w spotkaniu. Cierpliwości – odrzekł.

Mężczyzna w kapitańskiej czapce odepchnął bosakiem łódź od kei. Artur przeszedł z pokładu dziobowego na rufę. Zajął miejsce na białej skórzanej kanapie tuż za obrotowym fotelem, w którym siedział sternik. Popłynęli w kierunku drugiego brzegu. Silnik pracował na najwyższych obrotach, łódź delikatnie podskakiwała na falach. Nigdy nie płynął czymś takim, podobało mu się. Łódź wyglądała na bardzo komfortową. Solski zerknął do kabiny – elegancki salon, rozkładany stolik pośrodku, dwie duże kanapy, szafki i kuchenka. Wszystko wykończone w drewnie.

– Ładne cacko – powiedział, podnosząc lekko głos, by było go słychać.

– Jest też kabina prysznicowa i toaleta – usłyszał w odpowiedzi.

Na tym konwersacja się skończyła. Solski znał się na jachtach równie dobrze jak na budowie promów kosmicznych, zresztą i tak nie miał ochoty na pogawędkę. Nie płynęli długo, między trzcinami ukazał się przesmyk.

– Kanał Jegliński – wyjaśnił sternik, uprzedzając pytanie dziennikarza.

Minęli podniesiony wielki szlaban i stojący u wejścia do kanału domek typu Brda ze spadzistym dachem do samej ziemi. W oddali widać było most. Kratowa konstrukcja ze stali przerzucona była nad kanałem. Tuż przed nimi po prawej stała wielka koparka na gąsienicach. Wyglądało to tak, jakby ktoś kopał sobie jeziorko. W tyle widać było budowę – kilka jednorodzinnych domów, część jeszcze bez dachu, a nawet więźby dachowej.

– Co to takiego? – spytał Solski.

– Miasteczko żeglarskie, Wrota Mazur. Będą tutaj port jachtowy i domki. Radzę się spieszyć z kupowaniem, bo chętnych nie brakuje.

Usłyszawszy to, Artur tylko się uśmiechnął. Był bez kasy i perspektyw. Pozwolić mógł sobie jedynie na dobry humor, a i o to w ostatnim czasie nie było łatwo. Przybili do brzegu tuż obok placu budowy. Łódź zacumowała przy czymś, co przy odrobinie dobrej woli mogło uchodzić za prowizoryczną keję.

– Jesteśmy na miejscu – oznajmił sternik. – Proszę iść za tę hałdę ziemi w kierunku domków. Znajoma będzie tam na pana czekać.

– Dziękuję.

Artur zeskoczył na ułożone wzdłuż brzegu drewniane płyty. Zachwiał się, ale utrzymał równowagę. Ruszył pod górkę, mijając baner reklamowy z wielką wizualizacją budujących się portu i przystani. Z umieszczonego na plakacie tekstu wynikało, że powstaną tu sklepy, bary, restauracje, korty tenisowe, hala sportowa, centrum odnowy biologicznej, a nawet kręgielnia. Wszystko z myślą o przyszłych mieszkańcach. Na razie wykopano wielki dół, który miał się stać basenem jachtowym, i postawiono kilka domków; były jeszcze w stanie surowym. Solski przyspieszył kroku. Za cel obrał sobie stojący najbliżej budynek, który jako jeden z niewielu miał już położony dach. Była niedziela, więc teren budowy był wymarły. Nie było też widać żadnego stróża. Artur szedł piaszczystą drogą, którą zapewne dowożono sprzęt i materiały budowlane. Inwestycja robiła duże wrażenie. Próbował sobie wyobrazić, jak będzie wyglądała osada po ukończeniu wszystkich prac. Wypielęgnowane ogródki, krótko przystrzyżona trawa, chodniki, place zabaw i uśmiechnięci ludzie sukcesu. Jedno było pewne: nie będzie to żeglarski zakątek na każdą kieszeń. Solski minął szlaban z przytwierdzoną do niego żółtą tabliczką „Uwaga. Teren budowy”. Zostało mu do przejścia kilkadziesiąt metrów. Wciąż nie widział nigdzie Anny Kaliskiej.

– Panie Arturze, tutaj. – Głos dobiegał od strony domu.

Solski przystanął i dopiero po chwili dostrzegł kobietę wychylającą się przez okno w szczycie. Pomachał do niej i ruszył truchtem. Anna Kaliska wyglądała dokładnie tak, jak ją zapamiętał. Drobna blondynka ze smutnymi oczami. Tylko włosy miała chyba dłuższe.

– Co u pani słychać? – zaczął ostrożnie.

– Mam synka, Dominika. – Na chwilę oczy Anny rozbłysły radośnie.

– Gratuluję. – Artur uśmiechnął się ciepło. Teraz jej ruch.

– Przepraszam – powiedziała i nim zdążył zadać jakiekolwiek pytanie, dokończyła: – Przepraszam, że panu nie zaufałam. Ten adwokat, który przekonał mnie, żeby nie grzebać w sprawie śmierci mojego męża, był tajnym współpracownikiem wywiadu.

Wiadomość ta nie była dla Artura zaskoczeniem. Razem z Darskim ustalili, że pan mecenas jest powiernikiem w firmie Red Eye, którą faceci w czerni wykorzystywali jako przykrywkę do swoich działań.

– Co u niego?

– Nie żyje – powiedziała Anna. – Atak serca. Znaleziono go w garażu.

– Przypadłość szpiegów i tajnych współpracowników, gdy przestają być potrzebni. – Solski mógł się tego spodziewać. Zacierano wszelkie ślady, które mogły połączyć Agencję Wywiadu z zamachem w Bagdadzie.

– Nie dlatego jednak prosiłam o spotkanie – mówiąc to, Anna sięgnęła do torby i wyjęła grubą teczkę z dokumentami.

Artur nie spieszył się.

– Jak mnie pani znalazła?

– Pomógł mi człowiek, który dał mi te dokumenty. – Anna Kaliska ze szczegółami opowiedziała o swoim spotkaniu z Panem X, który poza kwitami ujawniającymi spisek jednej z tajnych służb zostawił też dokładną instrukcję, jak skontaktować się z byłym reporterem DTV. Dostała namiar na córkę Darskiego i wytyczne, jak zorganizować spotkanie, by być pewnym, że Solski nie ciągnie za sobą ogona.

– To stąd ta wycieczka Smętkiem po jeziorze – zaśmiał się Artur i dodał: – Najwyraźniej spotkała się pani z kimś, kto zna się na wywiadowczej robocie. Nie pokazał twarzy i postarał się o to, by na dokumentach nie zostały jego odciski palców. Dba o swoją anonimowość.

– Facet był dziwny – powiedziała Anna, co miało zapewne oznaczać, że nie wzbudził jej zaufania. Nie rozwijała tego tematu; najwyraźniej uznała, że nie ma to znaczenia dla całej historii. Wyciągnęła rękę z teczką w kierunku Solskiego.

Artur zważył ją w dłoni, jakby ciężar przekładał się na znaczenie i siłę dokumentów. Pod nieotynkowaną ceglaną ścianą stała prowizoryczna ławka – szeroka deska oparta na trzech cegłach. Siedzisko było niskie i niewygodne. Solski wyciągnął przed siebie nogi, by ich nie podkurczać. Otworzył teczkę i zaczął przeglądać dokument po dokumencie. Początkowo jego twarz nie wyrażała żadnych emocji, jednak z każdą minutą i każdą przejrzaną stroną malowały się na niej coraz większe zdziwienie i niedowierzanie. Ja pierdolę, czy to sen? Miał w rękach tykającą bombę. Dobrze wiedział, że może te ręce stracić. Zbyt wielu ważnych ludzi robiło, robi i zrobi wszystko, by ta historia nie ujrzała światła dziennego. Podniósł wzrok na Annę. Stała napięta i skupiona jak lwica szykująca się do ataku.

– Dziękuję za te dokumenty. Niech pani o nich zapomni. Ja zajmę się resztą i nigdy nie ujawnię, że dostałem je od pani – szepnął Solski.

– Nie ma mowy. Robimy to razem albo wcale. – Anna spojrzała gniewnie na dziennikarza. Mały fiut. Miała pretensje o to, że traktuje ją protekcjonalnie, jak głupią blondynkę, która nadaje się jedynie na listonosza. – To także moja historia i zamierzam doprowadzić ją do końca. Poza tym jaką mam gwarancję, że panu znowu nie odbije?

Ostatnie zdanie zabolało Artura niczym prawy sierpowy wyprowadzony prosto w szczękę. Trafienie w punkt. Również Anna była zdziwiona swoim zdecydowaniem i brutalnością. Po raz pierwszy pokazała światu takie oblicze.

– Na pewno jest pani gotowa na ujawnienie tych papierów? – wyszeptał dziennikarz.

– Tak.

– To będzie bardzo niebezpieczne. Ci ludzie będą chcieli nas zabić – ostrzegł Artur i po jego minie było widać, że nie żartuje.

– Domyślam się, ale jestem to winna Robertowi i naszemu synkowi – odrzekła Anna bez zawahania.

Odwaga, brawura czy ignorancja? Solski nie był pewny, czy stojąca nad nim kobieta naprawdę wie, w co się pakuje.

– Oni są bezwzględni. Ma pani zbyt wiele do stracenia.

– A pan?

– Ja nie mam już nic, co mogliby mi odebrać. – Artur zwiesił głowę. Dopiero teraz przypomniał sobie o przyjacielu, który czeka na niego. Wyobraził sobie wściekłego Diabła drepczącego od ponad dwóch godzin po pomoście. Będzie awantura.

21

12.05.2008, poniedziałek

Zurych, Bahnhofstrasse 26

godzina 9.00

– Chyba oszalałeś! – Był wściekły i nie zamierzał tego ukrywać. – Nie przyjechałem tutaj na zakupy. Przywieź tu swoją panienkę.

Nie robiło na nim wrażenia to, że znajdują się na jednej z najdroższych i najbardziej prestiżowych handlowych ulic świata. Lubił dobre garnitury, ale bez przesady. To nie był jego świat. Bez emocji patrzył na eleganckie witryny najlepszych marek, począwszy od mody, poprzez antyki i dzieła sztuki, na biżuterii i zegarkach skończywszy. Wszystko tu było bardzo drogie i bardzo luksusowe. Bahnhofstrasse to półtorakilometrowa ulica ciągnąca się od dworca głównego do Jeziora Zuryskiego. Stali pod numerem 26, przed butikiem Loro Piana. Tuż za rogiem był hotel Savoy Baur en Ville, w którym się zatrzymali. Wyrwicki ruszył w jego kierunku.

– Nie rób scen jak rozkapryszony dzieciak! – krzyknął Leonard Bielak, który od kilku minut bezskutecznie namawiał pułkownika na wizytę u Loro Piana. – Ta firma to coś więcej niż dobre garnitury i koszule. Ich rzeczy są jak dzieła sztuki. Specjalnie dla mnie otworzyli wcześniej, więc nie rób mi wstydu. – Lot do kraju mieli dopiero o siedemnastej piętnaście. Bielak nie zamierzał odpuścić wizyty u krawca, który specjalnie przyleciał z Mediolanu. – Nie chcesz szyć garnituru, rozumiem. Pójdź ze mną dla towarzystwa.

Wyrwicki ustąpił, demonstracyjnie okazując niezadowolenie. Wejście do butiku było od strony hotelu, minęli więc róg kamienicy, która stanowiła klasyczny wręcz przykład przedwojennej architektury modernistycznej. Elewacja pozbawiona była wyrafinowanych zdobień, za to z wysuniętym poza obrys budynku tarasem. W drzwiach powitał ich mężczyzna, który przedstawił się jako Vittorio Napoli, menedżer sklepu. Poinformował ich, że krawiec czeka na górze.

– Przyleciał osobiście signor Carlo Andreacchio – powiedział, wskazując im schody.

Na piętrze mieściło się atelier, w którym przyjmowano specjalnych klientów. Pomieszczenie było podzielone na dwie części. Po jednej stronie znajdowały się szafy i półki z tkaninami. To z nich od dawna słynie Loro Piana. Wełna, kaszmir, jedwab, wszystkie ułożone według gatunku, mieszanek, gęstości, wzoru, koloru i – oczywiście – ceny. W tej części na wieszakach wisiały też garnitury i koszule czekające na przymiarkę lub odbiór. Pośrodku stał wysoki drewniany stół, na którym leżało mnóstwo przyborów krawieckich – jakieś noże, markery, nożyczki, szpilki, igły i miara. Druga strona pokoju urządzona była w stylu klubowym – skórzane fotele i kanapy, barek z alkoholami i szwedzki stół z olbrzymim wyborem antipasti. Na półmiskach wyłożone były owoce morza, włoskie sery i szynka. Nie brakowało też grillowanych warzyw skropionych oliwą. Lekki poranny poczęstunek. Leonard Bielak czuł się jak u siebie. W tym miejscu był nie pierwszy raz. On, człowiek sukcesu, miliarder, nie nosił garniturów ze sklepu – wszystko szył na miarę.

– Buongiorno, maestro – Bielak prawie wykrzyczał powitanie, wykonując teatralny ukłon w stronę idącego ku nim Włocha.

Mężczyzna był po pięćdziesiątce, miał zaczesane do tyłu, pofalowane włosy, pękaty nos i wąsy. Nosił druciane okulary, przez szyję zaś miał przewieszoną miarę krawiecką. Ubrany był w ciemnoniebieski dwurzędowy garnitur, białą koszulę w paski i wzorzysty niebieski krawat. Z kieszonki wystawała mu poszetka kolorystycznie dopasowana do krawata. Całości dopełniały ciemnoszare spodnie i czarne mokasyny.

– Buongiorno, signor Leonardo.

Uściskali się jak starzy znajomi. Przez chwilę rozmawiali po włosku. W końcu Bielak się zreflektował i przedstawił Wyrwickiego jako biznesmena z Polski. Pułkownik usłyszał opowieść o zakładzie krawieckim A. Caraceni z Mediolanu prowadzonym nieprzerwanie od 1946 roku przez jedną rodzinę. Carlo Andreacchio był mężem wnuczki założyciela tej krawieckiej firmy. Szyli garnitury, koszule, garsonki, żakiety i płaszcze dla hollywoodzkich gwiazd, europejskich rodzin królewskich i ludzi biznesu. Od lat współpracowali z Loro Piana, biorąc od nich najlepsze tkaniny i obsługując ich najważniejszych klientów.

– Dwa tygodnie. Tyle potrzebujemy na zrobienie najwyższej klasy garnituru. Będziecie panowie zachwyceni – powiedział po angielsku signor Andreacchio.

Usiedli w fotelach. Włoch wyjął ze skórzanej teczki folder z najnowszymi krojami. Choć jego pracownicy szyli rzeczy absolutnie klasyczne, nie mogli nie dostrzegać zmieniających się trendów. Bielak przeglądał folder, zadając fachowe pytania o gatunek tkanin, kroje i dodatki. Nie spieszył się z wyborem, bo garnitury, które chciał zamówić, były w cenie dobrego samochodu. Wyrwicki udawał zainteresowanego, ale myślami był gdzie indziej. Analizował i planował. Tak jak się spodziewał, spotkanie z przedstawicielami irackiego Ministerstwa Wydobycia Ropy Naftowej zakończyło się sukcesem. Minęło od niego dziesięć godzin, a pułkownik wciąż widział przerażone miny grubego, obwieszonego złotem, spoconego Araba i jego dwóch kompanów. Spotkali się w Indochine Club, eleganckim lokalu ozdobionym hinduskimi oraz chińskimi rzeźbami i rycinami, w którym dominowały stonowane kolory współgrające z delikatnym światłem. Niewątpliwą zaletą tego klubu była zamknięta strefa dla VIP-ów. W tej części, urządzonej w stylu kolonialnym, przebywać mogli wyłącznie posiadacze diamentowej karty członkowskiej i ich goście. Wyrwickiego nie zdziwiło wcale, że do tego ekskluzywnego grona należy Leonard Bielak. Zaskoczony byłby, gdyby tak nie było. Dyskretna atmosfera owego miejsca sprzyjała poufnym spotkaniom i rozmowom. Można było tutaj wypić najznakomitsze trunki, zapalić cygaro i skorzystać z towarzystwa pięknych Azjatek.

– Jakie mamy gwarancje, że nie zrobicie kopii tych materiałów? – Tłuścioch przewracał nerwowo oczami i skubał palce.

– Żadnych – odpowiedział Wyrwicki. – Tylko moje słowo i słowo pańskiego dobrego znajomego Abu Marwana.

Irakijczycy wymienili kilka uwag po arabsku. Gruby trząsł się jak galareta, jego koledzy zaś żywo gestykulowali, próbując go uspokoić. Tak przynajmniej zdawało się pułkownikowi. Bielak siedział z boku, popijając whisky i paląc cygaro. Wyglądał na rozbawionego. Występował w roli obserwatora – główna rola w tym przedstawieniu przypadła Wyrwickiemu.

– Jeśli się dogadamy, będzie po sprawie. Nie mamy interesu w tym, by stracił pan swoją jakże intratną i wpływową posadę. Na pewno będziemy dalej współpracować. – Pułkownik grał dobrotliwego wujka. – Niech pan też nie zapomina o kilku milionach dolarów, które chcemy przekazać panu jako dowód naszej wdzięczności – powiedział Wyrwicki po angielsku z doskonałym brytyjskim akcentem.

Arab popatrzył na niego bykiem.

– A co z Amerykanami i Anglikami? Są pewni, że dostaną te złoża.

– Tym niech się pan nie martwi. Kontrolujemy sytuację. – Pułkownik sięgnął po pękaty kieliszek z koniakiem. Objął go całą dłonią, by ogrzać szlachetny trunek, i wykonał kilka kolistych ruchów, chcąc wydobyć jego intensywny aromat. Eau-de-vie, woda życia, jak mawiają o koniaku Francuzi. Kiper obsługujący VIP-ów w Indochine Club polecił mu Rémy Martin Louis XIII.

– Jest jeszcze kwestia pewnych wydatków. W komisji przetargowej zasiada dziesięć osób. – Gruby Arab nie był już tak zdenerwowany, przestał się nawet pocić.

– Oczywiście pokryjemy także te wydatki – uspokoił go pułkownik, sącząc bursztynowy trunek.

Umówione przez Abu Marwana spotkanie zostało dokładnie przygotowane. Wiedzieli, że same łapówki to za mało, by przekonać do siebie decydentów przyznających koncesje na wydobycie ropy. Wszystkie walczące o kontrakt firmy szastały kasą, próbując zyskać przychylność ludzi rządzących naftowym biznesem w Iraku. Polska nie należała do głównych rozgrywających, zwłaszcza że mimo szumnych obietnic Amerykanie nie zrobili nic, by pomóc sojusznikowi w wejściu na iracki rynek. Wysłano wojska na bezsensowną wojnę i nadskakiwano ekipie George’a Busha, tymczasem polskie firmy zostały z niczym. Irakijczycy dobrze wiedzieli, kto jest ważny i wobec kogo należy być grzecznym. Miliardy dolarów zarabiały więc na obaleniu Saddama firmy amerykańskie, angielskie, rosyjskie, francuskie i chińskie. Polacy dostali jedynie okruszki z pańskiego stołu. Jednak gdy w ręce ludzi z Sekcji „1” wpadło archiwum nieżyjącego dyktatora, pojawiła się szansa na zmianę tej sytuacji. To wtedy zrodził się pomysł utworzenia konsorcjum, które miało wydobywać ropę w Iraku. Haki z tajnych teczek działają zawsze i wszędzie. Brzydkie tajemnice z przeszłości, przechowywane głęboko w archiwach, to potężna broń, której używano od dawna. Trzymanie za jaja. Pułkownik Wyrwicki i ludzie z Sekcji „1” byli jedynie spadkobiercami wielowiekowej tradycji, zgodnie z którą kto ma kompromitujące informacje, ten ma władzę.

– Dobrze, zgadzam się – wydukał wreszcie Arab.

Wiedział, że nie ma wyjścia. W razie odmowy światło dzienne ujrzałyby dokumenty, które miał Wyrwicki. Wiele osób w Iraku z pewnością zdziwiłaby ciemna przeszłość tak ważnego urzędnika, do niedawna jeszcze jednego z najbardziej zaufanych funkcjonariuszy reżimu Husajna. Co ciekawe, obwieszony złotem tłuścioch nigdy nie był poszukiwany i bez problemu robił karierę w powojennym Iraku. W jego teczce znajdowały się raporty z operacji Fedainów Saddama, którymi kierował. Masowe morderstwa opozycjonistów, krwawe rozliczenia wewnątrz rządzącej partii Baas. Fedaini Saddama mordowali całe rodziny, nie szczędząc nawet małych dzieci. Mężczyzn poddawano wielodniowym torturom, zaczynając od amputacji genitaliów, kobiety gwałcono, wykorzystując ostre przedmioty. Do tego miliony ukryte na szwajcarskich kontach.

Wyrwicki nie czuł jednak obrzydzenia. Nie miał też wątpliwości co do współpracy z tą kreaturą. Tacy jak siedzący przed nim i sapiący gruby Arab niewiele różnili się od zachodnich hipokrytów. Polityków i biznesmenów, którzy przez lata robili interesy i obściskiwali się z rzeźnikiem z Bagdadu. Biznes jest biznes. Gdy ONZ uruchomiła program „Ropa za żywność”, mówiono o pomocy dla głodujących Irakijczyków. Jednak nikt nie protestował, kiedy Saddam Husajn sprzedawał zaprzyjaźnionym krajom i firmom tanią ropę, przekraczając wyznaczone limity. Dyktator dostawał sowitą prowizję, a koncerny zarabiały krocie, odsprzedając tanią ropę. Wszyscy byli zadowoleni i patrzyli przez palce na popełniane w Iraku zbrodnie i na olbrzymie dostawy broni, które docierały tam mimo obowiązującego embarga. W porównaniu z rekinami biznesu gruby Arab był tylko płotką, trybikiem w maszynie.

– Bardzo się cieszę, że będziemy współpracować. – Wyrwicki uśmiechnął się. Plan doskonały. W ostatnim czasie odbyli wraz z Bielakiem kilka podobnych spotkań. W archiwum Saddama znaleźli teczki na wielu wpływowych ludzi. Łączyło ich to, że mieli na sumieniu grzechy, o których nikt nie powinien się dowiedzieć. I wszyscy bez wyjątku odgrywali ważną rolę w naftowym biznesie. Dwa plus dwa równa się cztery. Lepszych tajnych współpracowników Wyrwicki nie mógł sobie wymarzyć. Zebrali już komplet, dzisiejsze spotkanie było ostatnie. Operacja „Gilgamesz” wkraczała w decydującą fazę. Stawka była wysoka – Ar-Rumajla, najatrakcyjniejsze irackie pole naftowe. Pułkownik wiedział, że na razie wygrali kilka bitew, lecz wojna o czarne złoto trwa w najlepsze. – Kiedy decyzje w sprawie koncesji na Ar-Rumajla?

– Powinny zapaść w czerwcu, najpóźniej w lipcu. – Arab rozsiadł się wygodnie w fotelu. Najwyraźniej pogodził się z rolą, jaką będzie musiał odegrać w spektaklu reżyserowanym przez tajemniczych Polaków. Wznieśli toast i uścisnęli sobie dłonie. Well done. Bielak dał znak menedżerowi i do pokoju wkroczyło pięć półnagich Azjatek. Pierwsza z nich bez zastanowienia podeszła do Wyrwickiego.

– Bardzo przepraszam, ale przyszedł panów znajomy.

Przemiła blondynka wyrwała pułkownika z zamyślenia, a Bielakowi przerwała rozważania nad krojem spodni. Spojrzeli po sobie. Teoretycznie nikt nie wiedział, że są w szwajcarskim atelier Loro Piana. Nie mieli jednak czasu na dywagacje, gdyż na szczycie schodów tuż za blondynką pojawiła się postać dobrze już znana Leonardowi Bielakowi. Wyrwicki od razu skojarzył twarz ze zdjęciami, które dostarczyli mu jego ludzie – Giennadij Pietrow, rosyjski biznesmen mafijny przypominający Gruzina.

– Guten Morgen liebe Freunde – Pietrow jak gdyby nigdy nic przywitał się z Bielakiem, Wyrwickim i signorem Andreacchiem. Usiadł na kanapie i założył nogę na nogę. – Dla mnie czerwone wytrawne wino, najlepiej włoskie – powiedział w kierunku dziewczyny, która przyprowadziła go na górę.

– Myślałem, że spotkamy się wcześniej, Giennadiju Andriejewiczu. Czekałem i czekałem – zaczął po rosyjsku Wyrwicki. Był rozluźniony i mówił z wyczuwalną nonszalancją. – Byłem pewny, że będziecie próbowali nawiązać kontakt właśnie w Zurychu, na neutralnym gruncie – ciągnął i jeśli nawet blefował, to nie było tego po nim widać. – A skoro prezentację mamy już za sobą, to może czas przejść do konkretów?

„Gruzin” słuchał, bacznie obserwując Wyrwickiego. Dopiero poznawał przeciwnika. Ten pierwszy kontakt był najważniejszy, nie można było dać się zwieść pozorom, pozwolić, by wrag zdobył psychologiczną przewagę, by poczuł się zbyt pewnie.

– Ja też lubię rozmawiać o konkretach. Najpierw praca, później przyjemność. – Pietrow podniósł kieliszek z winem pod światło, fachowo oceniając kolor i klarowność trunku. Jeszcze test aromatu i pierwszy łyk. – Bardzo dobre, klasyka Barolo. Wino królów i król win. – Nie wyglądał na sommeliera, a butelka stała na tyle blisko, że mógł przeczytać nazwę. – Zastanawiacie się, czy znam się na winach, czy jedynie mam dobry wzrok. – Wzajemnego obwąchiwania się ciąg dalszy.

Bielak szybko zrozumiał, że nie bierze udziału w tej zabawie, i dyplomatycznie wycofał się z krawcem i katalogami na drugą stronę atelier.

– Szczerze mówiąc, nie ma to dla mnie znaczenia. Zastanawiam się za to, dlaczego taki błyskotliwy facet pracuje z kretynami. – Pokerowa twarz Wyrwickiego nie drgnęła, natomiast Pietrow odstawił kieliszek z winem i oparł głowę na ręce, palcami zasłaniając usta. Pierwsze trafienie? Pułkownik odczekał chwilę. – Wasi ludzie, Giennadiju Andriejewiczu, chodzą za nami, odkąd pojawiliśmy się w hotelu. Trzeba ich lepiej wyszkolić, szczególnie tego ostrzyżonego na jeża. Facet nie wytrzymuje ciśnienia. Moja sprzątaczka jest lepszym szpiegiem niż on. – Wyrwicki wstał i podszedł do zastawionego przekąskami stołu. Wziął talerz i przechadzał się wzdłuż wyłożonych na półmiskach smakołyków. – Numer z podstawioną dziewczyną w Indochine Club byłby dobry, gdyby panienka była mniej nachalna i lepiej odgrywała rolę damy do towarzystwa. – Nałożył sobie mozzarellę z pomidorami i świeżą bazylią, pieczone papryki marynowane w oliwie i carpaccio z niemal przezroczystych plastrów wołowiny. – Wygląda przepysznie. – Odwrócił się z talerzem w stronę Pietrowa. – Wiem też, że wczoraj w nocy spotkaliście się z Irakijczykami. – Wyciągnął z wewnętrznej kieszeni plik zdjęć. Majewski się spisał. Było na nich widać Giennadija Pietrowa i tłustego Araba, który parę godzin wcześniej dobił targu z Wyrwickim. – Wiem dokładnie, co kombinujecie. Jeśli liczycie na przejęcie naszego dealu z Irakijczykami, to się przeliczycie. Nie przyjdziecie na gotowe. – Wyrwicki wziął do ust kawałek papryki, zamknął oczy i westchnął, by pokazać, jak pyszne jest serwowane tu jedzenie. – Giennadiju Andriejewiczu, wiem, że macie bardzo wpływowych protektorów, ale czy oni zapewnią bezpieczeństwo waszym wnuczkom? Iwietta i Zara, czy tak? – Wyciągnął kolejne zdjęcia, tym razem zrobione w Hiszpanii, na Costa del Sol.

Pietrow mieszkał od lat w La Zagalecie, małej miejscowości położonej na zielonych wzgórzach, z których rozciągał się widok na wybrzeże. Tu nie mieszkali zwykli bogacze. By kupić tutaj dom, trzeba było być wielorybem wśród grubych ryb biznesu i dostać zgodę mieszkańców. To wspólnota decydowała, kto może żyć w La Zagalecie. Miejsce to było niczym elitarny klub – jedynie dwieście willi, z których najdroższe kosztują nawet trzydzieści milionów euro – i ceniono w nim spokój i dyskrecję. W obawie przed natrętnymi paparazzi mieszkańcy nie pozwolili kupić tu domów Shakirze i Davidowi Beckhamowi.

– Piękne dzieciaki i imponujący dom – powiedział Wyrwicki, kładąc zdjęcia przed Pietrowem.

Rosjanin skrzywił się, jakby ktoś ugodził go nożem. Każdy ma jakiś słaby punkt. Bezwzględny gracz, zabójca, człowiek rosyjskiej bezpieki wyszkolony przez najlepszych KGB-istów pokazał przez ułamek sekundy ludzką twarz. Odkrył się.

– Ubiju kak sabaku! – rzucił przez zaciśnięte zęby.

Wyrwicki, niewzruszony, jadł mozzarellę z pomidorami. Wiedział jednak, że od dziś jest dla Pietrowa wrogiem numer jeden, i nie bagatelizował tego. Siedzący przed nim Rosjanin, który zjednoczył pod swoim przywództwem dwa największe petersburskie gangi, był naprawdę potężny i niebezpieczny. Jednak to nie „małyszewscy” i „tambowscy” gangsterzy byli największym zmartwieniem Wyrwickiego. Pietrow, który prowadził interesy w całej Hiszpanii, a także w Wielkiej Brytanii, Niemczech i Japonii, miał kryszę w postaci Federalnej Służby Bezpieczeństwa, a przy nich mafiosi z Sankt Petersburga byli jak harcerze z letniego obozu. Rosjanin inwestował pieniądze FSB i wykonywał wszystkie jej polecenia, a te płynęły z samej góry.

– Ale ja się tu rozgadałem i nie daję wam dojść do słowa. – Pułkownik odłożył pusty talerz i spojrzał na Pietrowa. – Z czym przychodzicie?

– Cóż – Rosjanin znowu był opanowany – przyszedłem jedynie złożyć wyrazy współczucia. Słyszałem, że zmarł wasz sekretarz. Miał atak serca… w tak młodym wieku. To straszne. – Podniósł się z fotela i podszedł do Wyrwickiego. – Chciałem was poznać, bo myślałem, że jesteście rozsądnym towarzyszem ze starej szkoły. Liczyłem na wasz sentyment do Moskwy, w której spędziliście tyle czasu na szkoleniach KGB. Widzę jednak, że nic tu po mnie. – Ruszył w kierunku schodów. – Mogliśmy się dogadać, ale wy wolicie służyć ludziom, którzy nie szanują was i waszej pracy. – Cofnął się o dwa kroki. – Zapomniałbym. Słyszałem, że ten inżynier w Pakistanie ma być stracony. Szkoda…

Wyrwicki nie zareagował, odprowadzając wzrokiem wychodzącego Pietrowa.

22

12.05.2008, poniedziałek

Niemirów

godzina 12.30

Trzasnął drzwiami z taką siłą, że zawieszone wokół futryny zdjęcia w ramkach, niczym spłoszone z dachu ptaki, podskoczyły jednocześnie. Gdyby nie solidnie wygięte haczyki, prawdopodobnie pospadałyby z hukiem na podłogę. Diabeł wybiegł z domu i Artur zakładał, że już nie wróci. Ostatnie dwadzieścia cztery godziny wiele zmieniły w ich relacjach. Zniknęło zaufanie. Solski czuł się, jakby ktoś zamknął go w gabinecie luster. Stracił orientację, co jest prawdą, a co jedynie odbiciem, kto jest przyjacielem, a kto wrogiem. Wróciły lodowaty lęk i samotność. Ponownie myślał o przejściu na drugą stronę. Miał dość życia. Tęsknił za dzieciakami i Joanną. Sprawa, w którą wdepnął, zdecydowanie go przerastała i był pewny, że dla niego koniec może być tylko tragiczny. Gdyby nie to, że w jakiś sposób czuł się odpowiedzialny za Annę Kaliską i jej synka, już dawno skończyłby z sobą. Usłyszał, jak Diabeł odpalił samochód i ostro ruszył.

W drodze powrotnej z Pisza prawie nie rozmawiali. Rokita miał pretensje, że Artur spotkał się z Anną Kaliską sam.

– Albo, kurwa, działamy razem, albo wypieprzam!

Artur próbował uspokoić przyjaciela, ale jednocześnie dziwiła go jego agresja. Parę godzin spędzonych w samotności na pomoście nie było może porywające, ale przecież ich wyprawa zakończyła się sukcesem. Dostali od Kaliskiej komplet dokumentów potwierdzających spisek ludzi z Agencji Wywiadu, którego elementem był zamach na polskiego ambasadora w Bagdadzie.

– Nie jestem twoim kierowcą. Nadstawiam głowę tak jak ty i chcę być uczestnikiem ważnych rozmów i spotkań.

– Dobrze już, dobrze. – Solski nie chciał wdawać się w dyskusję. – Przecież ci wszystko opowiedziałem, masz wgląd w dokumenty. Nie ufasz mi? – Nie wiedział, co ma powiedzieć. Diabeł był mu potrzebny, i to nie tylko jako kierowca. Były BOR-owiec miał kontakty w służbach, mógł wiele rzeczy zweryfikować i posprawdzać, nie wzbudzając podejrzeń.

– A może to fałszywki? Może ktoś chce nas wpakować na minę? Ostatecznie cię ośmieszyć? – Rokita uspokoił się nieco. – Artur, po prostu się boję, że twoja ocena sytuacji może być z wielu względów błędna…

– Dla ciebie też jestem świrem – przerwał mu Solski. – Stary, może i mam nasrane w głowie, a prochy, które łykam, zmieniają moją percepcję, ale chyba nie myślisz, że opublikuję cokolwiek bez potwierdzenia zdobytych informacji. Kontroluję sytuację i swoje działania.

Diabeł zacisnął usta i tylko pokiwał głową. Wyraźnie się powstrzymywał, by nie powiedzieć o jedno słowo za dużo, ale w końcu wypalił:

– Kontrolujesz… Tak jak z tym nożem, którym się chciałeś pochlastać… Rzeczywiście, pełna samokontrola.

Solski nie zareagował. Wiedział, że Diabeł ma powody, by mieć do niego ograniczone zaufanie. Jechali w milczeniu i w końcu Artur zasnął. Nie obudził się, gdy skręcili na stację benzynową Orlenu w Ciechanowcu. Było już ciemno, Rokita zaparkował na wyznaczonym do tego miejscu. Upewnił się, że Solski śpi, i nasunąwszy głęboko na oczy baseballówkę, poszedł w kierunku budynku z napisem „Sklep”. Za ladą stali korpulentna szatynka i jakiś szczawik z wytrzeszczem oczu. Stacja nie wyglądała na szczególnie obleganą. Ciekawe, co tu robią przez tyle godzin do rana? Diabeł wyobraził sobie, jak koleś posuwa wielką mamuśkę na zapleczu. Król i królowa nocy. Zamówił dwa hot dogi z klasyczną parówką i kupił dwa komplety startowe do komórki. Za wszystko zapłacił gotówką. Odszedł na bok, czekając na jedzenie.

– Czym trysnąć? – spytała sprzedawczyni, trzepocząc rzęsami i podnosząc podgrzaną bułkę.

To dopiero podryw. Diabeł uśmiechnął się.

– Keczup, musztarda.

– Też tak lubię. – Mamuśka oblizała wargi. – A teraz wkładamy kiełbaskę.

Po tych słowach, choć wydawało się to niemożliwe, jej młody kolega jeszcze bardziej wytrzeszczył oczy. Diabeł odebrał hot dogi i od razu jednego ugryzł.

– Pycha. Widać, że zna się pani na rzeczy.

Kobieta znowu zatrzepotała rzęsami. Rokita ukłonił się i wyszedł. Spacerował chwilę po parkingu, pochłaniając bułki z parówką. Nie było to specjalnie wyrafinowane jedzenie, ale wystarczyło, by zaspokoić głód. Solski spał w tym czasie smacznie, nie mając kontaktu ze światem. Diabeł obszedł budynek stacji. Na tyłach znajdowało się wejście do części biurowej. Delikatnie nacisnął klamkę. To idioci. Drzwi otworzyły się cicho, w środku nie paliło się światło. Pomieszczenie nie było duże – klitka z biurkiem, komputerem i metalową szafką. To w niej znajdował się twardy dysk, na którym zapisywano obraz ze wszystkich kamer monitorujących stację. W swojej pracy Diabeł nieraz musiał przeglądać zapisy z monitoringu. Na większości stacji benzynowych instalowano podobne systemy. Wyjął z szafki srebrną skrzynkę podłączoną do zasilania i komputera. Odłączył kable i wyszedł z biura, nie zostawiając żadnych śladów. Zanim zorientują się, że coś nie gra, będzie już daleko. Szybkim krokiem wrócił do samochodu, dysk schował w bagażniku. Z tej odległości, w panującym mroku, obsługa stacji nie była w stanie dostrzec jego numerów rejestracyjnych. Zresztą mamuśka i wytrzeszcz nie mieli powodu się w nie wpatrywać.

– Jakiś popas? – Solski ocknął się, gdy samochód wyjechał na drogę.

– Nie, tu było zamknięte. Zatrzymamy się na następnej stacji.

Diabeł dodał gazu, ryk z górą czteroipółlitrowego silnika odbijał się echem po wyludnionych ulicach miasteczka. Czarny mustang pewnie trzymał się drogi. Dwadzieścia minut później byli już w Siemiatyczach. Stąd do Niemirowa mieli niespełna trzydzieści kilometrów. Solski poczuł się jak u siebie. Nawet nie zdawał sobie sprawy, jak bardzo związał się z tym kawałkiem Podlasia. Przejechali przez Siemiatycze i zatrzymali się na stacji benzynowej firmy Pater, potentata na rynku kostki brukowej. Rokita podjechał pod dystrybutor.

– Muszę coś dolać, bo jedziemy na oparach – powiedział do Solskiego, który przeciągał się przy samochodzie.

– Może nasikaj. Przy twoim poziomie adrenaliny masz z pewnością wysokooktanowy mocz.

Dowcip nie był specjalnie wysublimowany, ale wystarczył, by się zaśmiali. Artur zostawił Diabła i poszedł do parterowego budynku, w którym oprócz knajpki był też sklepik.

– Są jakieś batony i piwo? – spytał zwalistego mężczyznę, który wyraźnie nie był zachwycony, że ktoś przerwał mu drzemkę.

– A co, problemy z patrzałkami? – rzucił sprzedawca i wskazał półkę zastawioną kilkoma gatunkami piwa. Druga półka zawalona była chipsami, paluszkami i batonikami.

Solski przebiegł wzrokiem po etykietach.

– Osiem warek strong i dwa marsy. Jak szaleć, to szaleć.

Człowiek góra nie skomentował tego wyboru, jedynie wzruszył ramionami.

– Liczyć z to furo? – spytał, wskazując samochód Diabła, który zakończył właśnie tankowanie.

– Tak, razem.

– To bedzie czysta dwajścia pińć złotego i szejdziesiąt dwa grosza – powiedział sprzedawca, podając paragon.

Artur wyjął portfel.

– Można kartą?

– Jak musi, to co mam zrobić – odburknął mężczyzna, wyjmując spod lady terminal.

Solski szybko zrozumiał, że płatność w tej formie trochę się przeciągnie. Po kilkudziesięciu nieudanych próbach, wciśnięciu nie tych guzików albo nie w tej kolejności wreszcie się udało. Artur uregulował należność i wrócił do samochodu.

– Ruszajmy. – Diabeł odpalił silnik i wrzucił jedynkę.

Pojechali w kierunku Lublina, by po pięciuset metrach, na rondzie, skręcić w lewo na Adamowo. To była ta sama droga, która zaprowadziła Artura do Koterki tego wieczoru, gdy policjanci wyłowili ze stawu trupa bez twarzy.

– Zwolnij, tu dużo zwierząt przebiega przez jezdnię – Solski ostrzegł Diabła, przegryzając marsa. – Mam drugiego. Chcesz?

– Nie, dzięki. Nie jestem głodny – odparł Rokita.

– Zjadłeś coś w Ciechanowcu? – spytał mimochodem Artur.

Diabła zatkało.

– Przecież ci mówiłem, że stacja była zamknięta.

– Aaa tak, byłem zaspany. Zapomniałem – rzekł dziennikarz, nie patrząc w stronę Rokity.

Za szybą panowały ciemności, nie było żadnych sztucznych świateł. Tylko smugi samochodowych reflektorów cięły mrok, na moment rozświetlając przydrożne drzewa i krzaki. Déjà vu. Artur dokładnie tak zapamiętał tę trasę. Mroczny tunel wśród drzew. Road to hell. Gdy dotarli do Niemirowa, było już dobrze po północy. Wypili piwa, które kupił Solski. Rozmowa się nie kleiła, zresztą psychotropy plus alkohol to usypiająca mieszanka. Artur zdjął tylko spodnie i padł na łóżko.

Gdy się obudził, na zewnątrz było już jasno. Zerknął na zegarek. O kurwa! Dochodziło południe. Diabła nie było w domu, nigdzie nie widział też teczki z dokumentami. Poczuł niepokój. Rozejrzał się po salonie i kuchni. Sprawdził szafki, torby i wszystkie zakamarki, w których Rokita mógłby schować kwity od Kaliskiej. Zajrzał nawet do śmieci, ale poza puszkami po warce, resztkami jedzenia i dwoma plastikowymi blistrami z logo Orange niczego nie znalazł. Wyjrzał przez okno. Przed domem nie było czarnego mustanga. Take it easy. Artur podszedł do łóżka, w którym spał, i podniósł z podłogi jeansy. W tylnej kieszeni miał komórkę. Wybrał numer i odczekał dłuższą chwilę, ale Diabeł nie odebrał. Zaczął nerwowo krążyć po pokoju. Zadzwonił jeszcze raz, znowu bez odpowiedzi. To kutas. Już od jakiegoś czasu czuł, że coś jest nie tak. Rokita zachowywał się tajemniczo. To były drobne rzeczy, okruchy, które zaczęły się układać w niepokojący łańcuch zdarzeń. Bez przerwy miał wrażenie, że Diabeł jest szpiclem, który ma trzymać rękę na pulsie. Jeszcze kilka miesięcy temu facet gotów był zabić odpowiedzialnych za zamach w Bagdadzie. Teraz zachowywał się tak, jakby wymierzenie sprawiedliwości wcale go nie interesowało. Zamiast tego dbał, by Solski nie dowiedział się zbyt wiele. A może to urojenia?

Artur obawiał się, że jego zwoje mózgowe ponownie szwankują. Musiał wyjść na dwór, przewietrzyć się. Otworzył jedną z kuchennych szafek i wyjął znicz. Postanowił, że najpierw pójdzie na grób Darskiego. Nie miał daleko. Po paru minutach był już na miejscu. Postał chwilę, podziwiając rozciągający się z cmentarza widok na dolinę Bugu. Nie chciało mu się wracać do domu. Ostatnie dni obfitowały w zaskakujące wydarzenia – rozmowa z Klukiewiczem, odzyskanie nagrania, wyjazd do Pisza i konspiracyjne spotkanie z Anną Kaliską, która przekazała mu tykającą bombę w postaci tajnych dokumentów Agencji Wywiadu. Wszystko działo się zbyt szybko. A przecież jeszcze nie tak dawno był odciętym od zewnętrznych bodźców, nafaszerowanym psychotropami warzywkiem w psychiatryku. Gdy opuszczał szpital, polecono mu unikać stresu i sytuacji wywołujących silne emocje. Luz, luzik, luziczek, po prostu miodzio. Spisek służb specjalnych, zamach w Bagdadzie, seryjne zabójstwa. Kto by się przejmował takimi błahostkami?

Nie mając wielkiego wyboru, zdecydował się na spacer nad Bugiem. Alternatywą była honorowa rundka uliczkami Niemirowa. Miejscowi nazywali ją paradą. Parada jak u Prady. Ty zaglądasz w obejścia i okna sąsiadom, oni uważnie przyglądają się tobie – z kim idziesz i o czym możesz rozmawiać. Obie strony czerpią z tego wymierne korzyści. Przede wszystkim jest temat do plotek i dysput. Najważniejsze były parady niedzielne. Ubrani w garnitury i suknie ludzie po wyjściu z kościoła krążyli trzema uliczkami na krzyż. Przegląd fryzur i nowych trendów mody.

Artur szedł brzegiem rzeki, unikając ciekawskich spojrzeń. Podziwiał dziki Bug żłobiący zakola w piaszczystych skarpach. W nozdrzach czuł dolatujący znad wody zapach, mieszaninę świeżo ściętych traw, gnijących roślin, mułu i ryb. Jedna z woni dzieciństwa. Każde wakacje spędzał u dziadków nad jeziorem. Miał tam swoich kolegów, z którymi organizował wyprawy na ryby, ogniska, budował szałasy i robił wszystko to, co robią dzieci w wakacje. Każdy dzień był inny, każdy był przygodą, każdy był beztroski. Solski nabrał głęboko powietrza przez nos. Właśnie tak pachniały wspomnienia z dzieciństwa. Poczuł tęsknotę, chęć cofnięcia się w czasie, by móc wszystko zacząć od nowa. Znowu mieć dziesiątki możliwości i setki czystych kart do zapisania. Człowiek zbyt późno docenia dzieciństwo, proste przyjemności, bycie tu i teraz. Tak bardzo pragnął ponownie chłonąć świat oczyma dziecka, czuć go całym sobą. Bez bagażu błędów, bólu i lęków.

– Ho, ho, ho! Kogo moje oczy widzo. Toż to sam redaktór.

Solski aż podskoczył. Zamyślony nie zauważył wędkującego na brzegu Felka. Poznał go, gdy przyjechał pierwszy raz do Niemirowa z Darskim. Potężny czterdziestokilkulatek pracował w tartaku, ale choć wyglądał groźnie, był poczciwy i dobroduszny. Mieszkał w drewnianym domu vis-à-vis Solskiego.

– Witaj, Felek. Co u ciebie? – Artur uścisnął potężną dłoń sąsiada. Była naprawdę wielka; raczej brakowało chętnych na bliskie spotkanie z zaciśniętą pięścią Felka.

– A co ma być? Tartak zamkli, mnie tsza roboty szukać. Tylko kuda, ludzje bide klepio. O tak, o.

Solski nic nie powiedział. Patrzył tylko, jak Felek zakłada robaki na haczyk i zarzuca wędkę.

– A ryby chociaż biorą? – spytał.

– Ta. Jak granatem albo jakim innym wybuchowym ustrojstwem zanęci, to i nałapie. O, a tak to tylko nijaki maliuchy skubio. – Na dowód Felek podniósł siatkę z kilkoma płotkami i jednym małym leszczem. – Ploci glówni bioro, czasem tyż jaki okóń się trafi. – Nie wyglądał jednak na specjalnie zmartwionego. Miał co jeść, dach nad głową i w przeciwieństwie do rzeczywistości miastowych korpoludków jego świat nie ograniczał się do nowego telewizora, samochodu, komputera, zegarka, telefonu, wczasów w Egipcie i tym podobnych rzeczy wypełniających życie ludzi sukcesu. Punkt widzenia jak zwykle zależał od punktu siedzenia. Solski nie oceniał tego – sam był rozdarty. Z jednej strony zazdrościł Felkowi życia na aucie, bez pośpiechu i stresu, bez gonitwy za złudnym sukcesem. Z drugiej strony czasami tęsknił za wyścigiem szczurów, dobrze płatnym etatem, służbowym samochodem, ubezpieczeniem medycznym i wszystkim tym, czym wielkie korporacje przywiązują do siebie ludzi i czynią ich szczęśliwymi.

– No, ale u redaktóra to też chyba nijakie zminy byli – zauważył Felek. Informacja o Solskim, odwiezionym w kaftanie bezpieczeństwa do psychiatryka w Choroszczy, z pewnością dotarła nawet do Niemirowa.

– Dlaczego tak myślisz? – Artur chciał, żeby sąsiad trochę się odkrył.

– Toż widzi, że glaca goła, broda urosli. Redaktór to teraz jak jaki gangstior czy inny terrorist wygląda – powiedział ze znawstwem Felek.

Solski uśmiechnął się.

– Trochę się zmieniło. Też pracy szukam.

– To niech redaktór w Milniku do gminy zajdzi. Słyszał ja, że spiecjaliste od zarządzania smiećmi szukajo.

Solskiego rozbawiła ta propozycja. Choć właściwie dziennikarstwo przypomina robotę śmieciarza – człowiek nieustannie grzebie się w czyichś brudach.

– Dzięki, Felek, ale na razie przyjechałem odpocząć.

– Widział ja, że z koliegom przyjechali. – Sąsiad jak zwykle wykazał się czujnością. – Ale ten wasz koliega to jaki taki dziwny on jest.

– Nie rozumiem.

– Był ja w lesie, wnyki z Mańkiem rozkładali my. O, takie o, żeby jako zajonca czy inno zwierzaki złapać. – Felek spojrzał na dziennikarza, sprawdzając, czy ten rozumie, o czym mowa.

– Tak, wiem, co to są wnyki.

– No i my słyszo biegnie kto – kontynuował Felek. – Myśleli my, że to jakie leśniki czy pograniczniki nas szukajo. I schowali się my w krzoki. Pacze ja, a to wasz koliega biegnie. Stanął, paczy w liewo, prawo i pakóji sie na baszienku.

– Co to takiego? – Solski, choć przyzwyczajony do charakterystycznego „śledzikowania” i lokalnego, pełnego rusycyzmów dialektu, nie zrozumiał, co zrobił Diabeł.

– No, wliazł na wieżyczku dlia ochotników, znaczy sie, mysliwych – tłumaczył Felek, zdziwiony, że musi wykładać redaktórowi, co to jest ambona. – Paczo my, a on sjada i spod deski wyjmuji jakiś zawiniontek.

– I co było dalej? – Opowiadana przez Felka historia wciągnęła Solskiego; robiło się coraz ciekawiej.

– Wycionga on z tego plastiku jakiś zdjęcia czy co tam i tieliefon. Nawet zagrała mu tako o melodijka, jaka gra, jak włączy tieliefon. Ale ni rozmawiał, tolka te emesesy słał. My już z Mańkiem dretwe byli, ale ni mru-mru. No i w końce waszy koliega zeszli i pobiegli z powrotem. Widział ja jeszcze, jak tieliefon w krzaki rzucił.

– Pewnie go znalazłeś. – Artur spojrzał z nadzieją na Felka.

Mężczyzna jakby ze wstydem schylił głowę.

– Nowiuśki był, to szkoda zostawić, więc wzioł ja. Ten mój stary to juz się do niczego nie nadawał, w piździec go wyrzuciłem.

– Pokaż ten telefon. – Dziennikarz miał nadzieję, że Diabeł nie pomyślał o skasowaniu esemesów. Bardzo często ludziom wydawało się, że wystarczy zniszczyć kartę SIM, by usunąć z pamięci telefonu numery i wiadomości tekstowe. Nic bardziej mylnego. Owszem, książka adresowa znikała po wyjęciu karty, ale esemesy trzeba było kasować ręcznie.

Felek wyciągnął z tylnej kieszeni spodni nokię 1100. Ten prosty i wytrzymały, pozbawiony zbędnych gadżetów telefon do dzwonienia i wysyłania esemesów był fenomenem w czasach, gdy komórki zaczynały bardziej przypominać przenośne komputery. Może właśnie dlatego ten model sprzedał się w setkach milionów egzemplarzy. Solski otworzył skrzynkę pocztową. Przeskakiwał przez kolejne esemesy, szukając najstarszego wpisu. Jest. Niemożliwe, jest. Diabeł nie wykasował wiadomości, które wysłał w piątek rano o szóstej trzy. Najpierw wiadomość przychodząca „05OD09”.

Odpowiedź: „09OD05”.

Solski domyślał się, że to jakiś kod sprawdzający. Czytał dalej:

„Jak?”

Odpowiedź Diabła: „OK, stabilny. Można zaczynać”.

Kolejne pytanie: „Foto?”

Rokita: „Mam, przyjęte”.

I jeszcze jedna wiadomość przychodząca: „Czekaj na info. END”.

Solski pamiętał, jak w piątek rano Diabeł wrócił z joggingu. To wtedy zgodził się na udział w jego prywatnym śledztwie. „Stabilny. Można zaczynać”. Dziennikarz wciąż nie mógł się pogodzić ze zdradą jedynej osoby, której ufał. Oddał telefon Felkowi:

– Pilnuj go, może mi się jeszcze przydać – powiedział i szybkim krokiem, prawie biegnąc, wrócił do domu.

Diabła wciąż nie było. Solski próbował poskładać w całość to, czego dowiedział się o Rokicie, tym nowym, który pod maską przyjaciela skrywał mroczne oblicze zdrajcy. To, że Diabeł kontaktował się z kimś za plecami Artura, było już jasne. Dziennikarz nie bardzo wiedział natomiast, dlaczego Rokita okłamał go, twierdząc, że stacja benzynowa w Ciechanowcu była zamknięta. Nie spał wtedy i widział, jak Diabeł kupuje hot dogi, a później znika za budynkiem. Spotkał się z kimś? Solskiego niepokoiło też to, skąd Diabeł wiedział o jego niedoszłej próbie samobójczej. Nie mówił o tym nikomu. Fuck, fuck, fuck. Z zewnątrz dobiegł pomruk mustanga, samochód zatrzymał się tuż obok furtki. Artur zza firany obserwował Diabła, który wygramolił się z auta. W jednej ręce trzymał skórzaną torbę, w drugiej dwie reklamówki z zakupami.

– Witaj, śpiochu – powiedział, wchodząc do domu. – Mam nadzieję, że się wyspałeś. – Wyraźnie dopisywał mu humor.

– Gdzie byłeś? – Solski nie zamierzał być miły.

– Tak od razu, bez buzi? – Diabeł próbował żartować. – Może podziękujesz? Pojechałem do Siemiatycz. Zrobiłem zakupy na obiad i skserowałem nasze papiery, tak na wszelki wypadek, żeby nie taszczyć wszędzie oryginałów.

– A może musiałeś je komuś wysłać? – Artur nie spuszczał wzroku z twarzy Diabła.

Rokita wyraźnie się speszył. Rzucił skórzaną torbę na podłogę, a po chwili w tym samym miejscu wylądowały reklamówki. Obrócił się na pięcie i wyszedł z domu, trzaskając drzwiami. Rozwieszone wokół futryny zdjęcia równocześnie podskoczyły, jakby chciały zerwać się do lotu.

– Tego mi najbardziej brakuje. – Premier Andrzejewski zatrzymał się i patrzył na lądujące na stawie łabędzie. Wielkie białe ptaki z rozpostartymi skrzydłami wyciągały przed siebie nogi, których palce połączone były błoną. Krótki ślizg po wodzie zakończony fontanną rozbryzgów. – Wolności mi brakuje. Czasami czuję się jak w więzieniu.

Szef rządu spacerował z Wielkim Likwidatorem po warszawskich Łazienkach otoczony kordonem funkcjonariuszy Biura Ochrony Rządu.

– Towarzyszą mi na każdym kroku. – Premier wskazał głową ochroniarzy w ciemnych garniturach. – Nawet do kibla mnie odprowadzają.

– Józef, przecież chodzi o twoje bezpieczeństwo. – Gdy byli sam na sam, Wielki Likwidator pozwalał sobie zwracać się do premiera po imieniu.

– Sam nie wiem. Niekiedy mi się wydaje, że są moimi klawiszami, a nie ochroniarzami. – Andrzejewski miał podły humor. Tym razem padło na Bogu ducha winnych funkcjonariuszy BOR-u.

– Przecież opowiadałeś mi, że czasami im się zrywasz.

– I czuję się jak nastolatek, który w tajemnicy przed rodzicami wymyka się do dziewczyny. – Premier skrzywił się.

– À propos dziewczyn, jak tam twoja nowa asystentka? – Wielki Likwidator mrugnął porozumiewawczo. Dobrze wiedział, że profesor Andrzejewski ma olbrzymią słabość do płci pięknej. Gustował w kobietach o pełnych kształtach, z wyzywającą urodą. Pewnie dlatego, że jego żona była kościstą, pomarszczoną matroną, która ze swoim haczykowatym nosem przypominała Babę-Jagę. Z wiekiem stawała się coraz bardziej zrzędliwa i opryskliwa. Z seksem dali sobie spokój już dawno temu. Asystentka Andrzejewskiego była jej przeciwieństwem. Choć już przekroczyła magiczną granicę czterdziestu lat, jej ciało było w znakomitej formie. Duże, wciąż jędrne piersi, płaski brzuch i smukłe nogi. Miała zmysłowy, niski głos, a jej szept wywoływał ciarki na plecach. Ale gdy premier zobaczył ją pierwszy raz, jego uwagę przykuły przede wszystkim duże niebieskie oczy. Były jak wielki błękit, w którym człowiek chciałby się zanurzyć. Jak obietnica wyprawy w nieznane.

– Oj, przyjacielu, żywy ogień. – Premier prawie się oblizał. – Boję się tylko, że moja Sabina się domyśla. Zazdrosne babsko…

– Cóż, ma swoje lata i boi się, że zostawisz ją dla młodszej. – Wielki Likwidator wczuwał się w sytuację Andrzejewskiej.

– Aż tak mi nie odbija. W moim wieku mężczyzna potrafi odróżnić chuć od miłości. Tak jak pieprzenie od kochania. – Szef rządu przysiadł na ławce tuż nad stawem, dokładnie naprzeciwko Teatru na Wyspie, który zbudowano w 1790 roku na wzór antycznego amfiteatru. – Wiesz, że wiele osób myśli, że ruiny zdobiące scenę to pozostałości dekoracji, która uległa zniszczeniu? Tymczasem taki właśnie był zamysł architekta projektującego ten teatr.

– Tak, wiem, ale chyba nie przyszliśmy tutaj rozmawiać o architekturze Łazienek – zauważył Wielki Likwidator.

– Kiedyś potrafiliśmy godzinami rozmawiać o sztuce czy literaturze. – W głosie profesora Andrzejewskiego pobrzmiewał żal.

– Ale wtedy nie byłeś tak ważnym politykiem.

– Właśnie. – Szef rządu westchnął i z wewnętrznej kieszeni marynarki wyciągnął kopertę. – Mamy problem, przyjacielu. – Wyjął ze środka raport ABW. – Podobno „Polski Kurier Codzienny” ma dokumenty, z których wynika, że pułkownik Dariusz Wyrwicki był częstym słuchaczem kursów KGB w Moskwie.

Usłyszawszy to, Wielki Likwidator nabrał powietrza i wypuścił je z głośnym świstem.

– A tyle razy ci mówiłem, że tę czerwoną postsowiecką hołotę trzeba pogonić ze służb specjalnych. Tak jak pozwoliłeś mi zrobić z WSI. Nie mielibyśmy dzisiaj zmartwienia z tym pieprzonym Wyrwickim.

– Nie czas na pierdoły w rodzaju: „A nie mówiłem?”. – Szef rządu nie lubił, gdy podwładni zbytnio się wymądrzali lub co gorsza, próbowali udowodnić po fakcie, że mieli rację. Coraz gorzej znosił krytykę. Nawet ogólne uwagi traktował osobiście i potrafił wybuchnąć.

Profesora Andrzejewskiego dopadła choroba władzy – arogancja, której towarzyszą powikłania w postaci hipokryzji. Przebieg choroby jest w każdym przypadku podobny. Najpierw zarażony przestaje rozmawiać z ludźmi, a zaczyna wygłaszać kazania. Głos staje się stanowczy. Nie prosi, nie przeprasza. Wydaje rozkazy. Jego wzrok szybuje daleko, gdzieś za horyzont. Władca nie patrzy pod nogi, ale w przyszłość. Zapatrzony w siebie, zaczyna tracić kontakt z rzeczywistością niczym Narcyz z pieśni Owidiusza:

Podziwia wszystko, w czym sam godzien podziwienia,

Sam jest celem swych pochwał i swego pragnienia.****

Następnie przychodzi poczucie nieomylności i dziejowej misji. To ona zapewni mu nieśmiertelność i otworzy wrota panteonu najwybitniejszych synów narodu. Pamięć o nim będzie wieczna. Ci, którzy nie dostrzegają tej oczywistej prawdy, lądują na politycznym śmietniku. Cel zaczyna uświęcać środki, ważna staje się władza dla samej władzy.

Wielki Likwidator szybko zrozumiał swój błąd.

– Oczywiście masz rację. Zachowałem się jak amator, to niedopuszczalne.

Złożona prędko samokrytyka podziałała na premiera Andrzejewskiego kojąco.

– Musimy coś zrobić, i to w miarę szybko, zanim mleko się rozleje. Będziesz miał okazję się wykazać.

Wielki Likwidator przytaknął, ale obawiał się, że mleko już się rozlało, a jemu przypadnie jedynie rola sprzątaczki.

– Oczywiście zrobię, co tylko będę mógł.

– Może na początek pociągnij za sznurki. Przecież ten Domański z „Kuriera” to twój człowiek – premier zaczął przedstawiać swoją strategię. – Sam mówiłeś, że drukuje wszystko, co mu podrzucisz, i to bez weryfikacji. Każ mu się wstrzymać z publikacją parę dni.

– Z tym nie będzie problemu – rzekł Wielki Likwidator. Szczepan Domański był na każde jego zawołanie, niczym dobrze wytresowany pies. To on stał za błyskotliwą karierą dziennikarza „Polskiego Kuriera Codziennego”. Domański miał niezłe pióro, ale nie był specjalnie błyskotliwy i bezkrytycznie podchodził do przekazywanych mu informacji. Stał się słupem ogłoszeniowym, na którym można wywiesić każdą wiadomość. – Domański zrobi, co mu powiem. Pytanie, co chcesz zrobić z Wyrwickim.

– Po pierwsze, potrzebuję dobrego następcy szefa Biura Antyterrorystycznego – odparł premier zapatrzony w pływające po stawie łabędzie. – Po drugie, trzeba sprawdzić, czy papiery, które ma ten dziennikarzyna, są prawdziwe. I po trzecie, musimy dogadać się z Wyrwickim. On przecież ma kwity na nas.

Wielki Likwidator zgodził się z oceną premiera.

– Chcesz, żebym osobiście zajął się tą sprawą?

– Tak, masz wszelkie pełnomocnictwa. Możesz w pełni korzystać z zielonych – powiedział szef rządu, mając na myśli Służbę Wywiadu Wojskowego. – Bierz się od razu do pracy.

– A co z Hofmannem? Wtajemniczamy go? – spytał Wielki Likwidator.

– Coś trzeba mu powiedzieć. W końcu jest szefem Agencji Wywiadu. – Profesor Andrzejewski rozejrzał się, jakby sprawdzał, czy nikt ich nie podsłuchuje. Ściszył głos. – Chciałbym, żebyś zrobił dla mnie jeszcze jedno. – Wielki Likwidator przysunął się do premiera, by lepiej słyszeć. – Chodzi o Luizę, moją asystentkę. Czasami jest nieuchwytna wieczorem. Gdy ją pytam, mówi, że była gdzieś z koleżankami albo spała…

– Jesteś zazdrosny. Na pewno wiesz, czym się różni pieprzenie od kochania? – Wielki Likwidator pokręcił z niedowierzaniem głową. – Rozumiem, że mam ją sprawdzić…

– Tak.

– Mogę? – spytał Wielki Likwidator, wyciągając z kieszeni tytoń i bibułę do skręcania papierosów.

Andrzejewski nie miał nic przeciwko. Z podziwem patrzył, jak jego zaufany doradca szybko i sprawnie obraca w palcach kawałek bibuły. Po chwili papieros był gotowy. Wielki Likwidator wyciągnął zapalniczkę.

– Uwielbiam ten szum w głowie po pierwszym machu. Od razu myśli nabierają jasności.

– Nawet w trumnie będziesz palił – podsumował premier Andrzejewski.

– Mam kandydata na szefa Biura Antyterrorystycznego – oznajmił Wielki Likwidator ku zaskoczeniu szefa rządu.

– Zamieniam się w słuch.

– Marcin Rokita, ten były BOR-owiec, o którym mi opowiadałeś…

– Tak, pamiętam. Chciał grzebać w sprawie zamachu na ambasadora w Bagdadzie. – Premier przypomniał sobie alarmistyczne pisma, które kierował do niego Rokita.

– Właśnie. Facet był zastępcą szefa Biura Ochrony Rządu, odpowiadał za sprawy logistyczne i placówki zagraniczne. Wcześniej przez dziesięć lat kierował osobistą ochroną prezydenta Jarosławskiego – wyliczał Wielki Likwidator. – Obecnie pracuje z zielonymi u Alicji Berchart.

– Nie wiedziałem. Dlaczego dowiaduję się o tym dopiero teraz? – Szef rządu był zaskoczony.

– Nie chciałem zawracać ci głowy bzdetami. Gdy opowiedziałeś mi o nim, po prostu dałem znać szefowej Służby Wywiadu Wojskowego. Ta skontaktowała się z Rokitą i okazało się, że facet szuka pracy – wyjaśnił Wielki Likwidator.

– Może rzeczywiście to dobry pomysł. – Andrzejewski zamyślił się. Wiedział, że już dawno powinni oczyścić cywilne służby z komunistycznych złogów. Teraz mieli znakomitą okazję, by rozpocząć wielkie porządki. – Tak, przydałby się na czele BAT-u ktoś spoza Agencji Wywiadu. Najpierw jednak weryfikacja ruskich kwitów i rozmowa z Wyrwickim. Pułkownik może nam jeszcze nabruździć.

– Tak jest, panie premierze. – Wielki Likwidator znowu był w swoim żywiole. Jego oczy płonęły, jakby trawiła go gorączka. Nadchodzi dzień sądu. Niepozorny mól książkowy, zazwyczaj lekko zgarbiony, wyprostował się, jak gdyby dostał zastrzyk adrenaliny prosto w serce. Pogładził z dumą swoje sumiaste wąsy. Był niczym krzyżowiec, który ma odbić z rąk niewiernych Jerozolimę. Liczył się tylko cel. Ruszał na kolejną krucjatę. Poczuł dreszcz podniecenia.

**** Przełożył Bruno Kiciński.

23

12.05.2008, poniedziałek

trasa Pisz–Niedźwiedzi Róg

godzina 23.45

Wzdrygnęła się na samą myśl o tym, że mogliby tu utknąć. Było ciemno i padał rzęsisty deszcz. Ciężkie krople dudniły o dach leciwej już fabii. Jechali szutrowymi drogami przez sam środek Puszczy Piskiej. Mimo rozpostartego nad drogą liściastego parasola wycieraczki z trudem radziły sobie ze zbieraniem wody z szyby. Kierował ojciec Roberta, pochylony do przodu, niemal przyklejony do kierownicy. Próbował dostrzec coś poprzez gęstą zasłonę deszczu. Anna była pilotem, prowadziła go na pamięć, licząc na to, że nie zgubi się w leśnej gęstwinie i bez przygód dotrą do Niedźwiedziego Rogu.

Mała wioska nad brzegiem jeziora Śniardwy była kiedyś wakacyjną enklawą komunistycznych dygnitarzy. Nie każdy mógł się tutaj wybudować. Tylko wybrani stawiali dacze z filmowym wręcz widokiem na największe polskie jezioro. Czasy się zmieniły, ale wieś nie rozrosła się specjalnie. Jedynie w czasie wakacji przeżywała oblężenie turystów. Wówczas liczba mieszkańców z około czterdziestu rosła do kilkuset. Można było wybrać bardziej cywilizowaną trasę do Niedźwiedziego Rogu, ale Anna chciała mieć pewność, że nikt ich nie śledzi. Dlatego zjechali z asfaltowej drogi w las. Każdy jadący za nimi pojazd zostałby natychmiast zauważony. Musieli zniknąć, zapaść się pod ziemię – ona, jej synek i teściowie. Dlatego wypłaciła wszystkie pieniądze z konta, zrobiła zapasy jedzenia na dwa tygodnie, w wielką torbę spakowała Dominika i pozbyła się telefonów komórkowych. Nie miała żadnych wątpliwości. Była pewna, że musi pomóc Solskiemu w ujawnieniu spisku. W przeciwnym razie zawsze będzie żyła w strachu o siebie i o dziecko. Ucieczka przed demonami przeszłości nie miała szans powodzenia – musiała się zatrzymać i spojrzeć im w oczy. Za dużo wiedziała, by ludzie, którzy odpowiadają za śmierć jej męża i zamach w Bagdadzie, pozwolili jej żyć w spokoju. To była sytuacja zero-jedynkowa: albo ona wykończy ich, albo oni ją. Rodzice Roberta to zrozumieli. Była nawet zaskoczona, że nie protestowali.

– Mówiłem, że Robert jest niewinny. – Andrzej Kaliski miał łzy w oczach, gdy Anna opowiadała o dokumentach od Pana X. Maria, matka Roberta, przytuliła ją i głaskała po głowie.

Anna zrelacjonowała im przebieg spotkania z Solskim.

– Muszę mu pomóc. Ma problemy psychiczne i sam może nie dać sobie rady – wypowiadała te słowa z pełnym przekonaniem. Świeżo odkryte pokłady determinacji i jej nowe, mocne oraz pewne siebie „ja” były zaskoczeniem nie tylko dla jej najbliższych.

– Ale co z Dominiczkiem? – dopytywała Maria Kaliska.

– Zaopiekujecie się nim, dopóki sprawa się nie zakończy – odpowiedziała Anna, choć głos jej nieco zadrżał. Jeszcze nigdy nie zostawiła synka pod czyjąś opieką na dłużej niż kilka godzin. Teraz rozłąka mogła potrwać wiele dni. Zacisnęła powieki, by powstrzymać napływające do oczu łzy. Cholera. Była zła na siebie, że już na samym początku się rozkleja.

– Córeczko, tak się boję. – Ręce Marii Kaliskiej drżały, przesuwając się po włosach Anny. – Córeczko, może lepiej dać sobie spokój?

– Nie mam wyjścia, mamo. Ludzie, którzy zabili Roberta, prędzej czy później przyjdą także po mnie. – Anna wyprostowała się; po łzach nie było już śladu. Zacisnęła pięści, aż pobielały jej kłykcie. Była jak lwica broniąca swojego dziecka, gotowa zabić każdego, kto wejdzie jej w drogę. Instynkt macierzyński silniejszy był od instynktu przetrwania. To on dawał jej siłę i napędzał do działania. Nie bała się o siebie.

– Ania ma rację. – Andrzej Kaliski otarł oczy i odchrząknął. – My zaopiekujemy się Dominikiem.

– Wyjedziemy z Pisza – zdecydowała Anna. Miała już gotowy plan. To Artur Solski doradził jej, by wyjechała wraz z teściami i dzieckiem na jakieś odludzie, nie mówiąc nikomu, nawet jemu, dokąd wyjeżdża i kiedy wróci. Miała nie korzystać z kart kredytowych i telefonów komórkowych. Anna nie protestowała – wiedziała, że chodzi o bezpieczeństwo jej maleństwa. Wybrała Niedźwiedzi Róg, bo tam miała dom jej koleżanka ze szpitala w Piszu. Bez problemu pożyczyła od niej klucze. Solski pewnie by tego nie pochwalił, lecz Anna miała do koleżanki pełne zaufanie i wiedziała, że będzie milczeć jak grób.

Z Pisza do domku nad Śniardwami było niespełna trzydzieści kilometrów. Po obu stronach drogi, na przemian z brzozami i innymi drzewami liściastymi, rosły wysokie sosny. Przypomniały jej się wypady rowerowe do puszczy, które organizowali z Robertem i znajomymi. Całymi dniami krążyli po cudownym dzikim lesie. Spali pod namiotami albo pod gołym niebem. Płonęło ognisko i zawsze znalazł się ktoś, kto potrafił śpiewać i grać na gitarze. Oczywiście królowały nieśmiertelne przeboje Starego Dobrego Małżeństwa; wciąż je pamiętała. Nawet Robert, który nie był miłośnikiem poezji i nie miał zdolności wokalnych, próbował śpiewać. Szczególnie po kilku piwach. „Z miłością się zmawiam, wciąż przeciw śmierci, ja mały śmieszny człowiek, z bukietem polnych wierszy”. Znowu zachciało jej się płakać. Nie była jeszcze tak twarda, jak by chciała.

Drewniany dom koleżanki stał na skraju wsi, na niewielkiej skarpie, kilkadziesiąt metrów od jeziora. Nie był duży – salon z kominkiem, kuchnia, łazienka i dwie sypialnie – dla nich jednak w sam raz. Wszystkie pomieszczenia wykończone były boazerią. Skromnie, ale gustownie. Przenieśli rzeczy z samochodu, rozłożyli je w szafach i na półkach, a jedzenie trafiło do lodówki. Ledwie skończyli, obudził się Dominik, głośnym płaczem sygnalizując, że jest głodny. Kręcił się niespokojnie w poszukiwaniu matczynej piersi pełnej ciepłego mleka. Jednak tym razem czekało go rozczarowanie – dostał butelkę ze smoczkiem. Jeśli Anna miała go zostawić pod opieką teściów, musiał przejść na mleko w proszku. Dominik nie był zachwycony. Od razu zorientował się, że to jedynie substytut prawdziwego mleka. Do tego zamiast mięciutkiej piersi trzymał coś twardego, czego nie dało się zdusić ani poszczypać. Wyraźnie był niepocieszony, czemu dał wyraz, odrzucając na bok butelkę. Zaczął płakać jeszcze głośniej.

– Prawdziwy facet, zna się na rzeczy – zażartował Andrzej Kaliski. Wziął wnuka na ręce i próbował go kołysać.

Dominik nie miał jednak ochoty na zabawę, chciał jeść. Natychmiast.

– Trudno, musi się z tym pogodzić. Kilka razy już pił z butelki – powiedziała Anna, choć najchętniej wyłączyłaby tę żywą syrenę alarmową, przystawiając Dominika do piersi. Już miała się złamać. Kod czerwony, to nie są ćwiczenia. Płacz dziecka automatycznie uruchamia w głowie matki procedury obronne. Odpalany jest program „maluch w niebezpieczeństwie” i aktywowany system zabezpieczeń „dzieje się krzywda”. Anna odwróciła się, by nie patrzeć na wykrzywioną płaczem buzię Dominika i strumienie łez lejące mu się po policzkach. Miała wrażenie, jakby ktoś rozdzierał jej serce. Nie mogła jednak ustąpić. Malec miał przecież zostać sam z dziadkami. Poczekali, aż się trochę uspokoi, i znowu podali mu butelkę z mlekiem. Tym razem zaczął ssać, łapczywie przełykając. Jednak po chwili butelka ponownie została odrzucona.

– Spokojnie, przyzwyczai się. – Maria pogłaskała Annę po plecach.

Łatwo powiedzieć. Czuła się jak wyrodna matka, sadystka znęcająca się nad własnym dzieckiem. Pozwoliła jednak odciągnąć się od Dominika. Przyglądała się kolejnym próbom nakarmienia małego mlekiem z butelki. Matka Roberta działała konsekwentnie. Mimo płaczu i krzyku podsuwała malcowi smoczek. Dominik na przemian trochę cmokał i ssał smoczek, by po sekundzie wyć z rozpaczy. Anna pogodziła się już z tym, że przez najbliższych kilka godzin nie zmruży oka. Zapowiadała się bardzo długa noc. Wstała i poszła do kuchni, która tworzyła z salonem jedno otwarte pomieszczenie. Wzięła elektryczny czajnik i napełniła go wodą z kranu.

– Chcecie herbaty? – spytała.

– Chętnie – odparła Maria.

Ojciec Roberta poprosił o zaparzenie ziół.

– Nie wiem od czego, ale znowu jestem cały wzdęty – powiedział, klepiąc się po brzuchu.

– Może gdybyś nie zjadł na kolację całego kurczaka z rożna, czułbyś się lepiej – zauważyła Maria, ale Andrzej Kaliski puścił tę uwagę mimo uszu.

– Spokojnie, mamo, teraz tata weźmie się do siebie. Będzie codziennie chodził na długie spacery z wnuczkiem i raz-dwa wróci do formy. – Anna podeszła i poklepała teścia czule po brzuchu.

Rzeczywiście przytył. Po śmierci syna przeszedł dwa zawały, wyglądał jak wrak człowieka, ale dzięki czułej opiece żony szybko się zaokrąglił i odzyskał wigor.

– Ma się rozumieć. Męskie wyprawy z wnukiem, na to czekałem. – Andrzej Kaliski wyprężył się dumnie.

Anna uśmiechnęła się i podeszła do kuchennego blatu, by podłączyć czajnik. Urządzenie okazało się zepsute. Na szczęście mieli jeszcze do dyspozycji kuchenkę gazową. Anna odpaliła palnik i ustawiła na nim garnek z wodą. Wróciła do salonu i padła na kanapę. Patrzyła, jak teściowie bawią się z Dominikiem. Było widać, że rozpieszczą go ponad miarę, ale nie miała o to pretensji. Cieszyła się, że ich wzajemne relacje są takie dobre.

Nagle usłyszeli dobiegający z kuchni dźwięk przypominający świst. Wszyscy troje spojrzeli w tamtym kierunku. Zdziwiony nagłym końcem zabawy Dominik zaczął pojękiwać. Świst się nasilał. Anna czuła, że dzieje się coś złego. Zdążyła jedynie poderwać się z kanapy i zasłonić synka.

24

13.05.2008, wtorek

Warszawa, apartament na Mokotowie

godzina 1.30

Wybuch wstrząsnął całą kamienicą, a przynajmniej tak wydawało się tym, którzy stali na klatce schodowej. Potężny huk, kłęby dymu i pełno pyłu. Wszyscy mieszkańcy zostali wcześniej ewakuowani, więc nikt im nie przeszkadzał i nie wtykał nosa w nie swoje sprawy.

– Skurczybyk sobie bunkier wybudował – zauważył jeden z pirotechników odpowiedzialnych za wysadzenie drzwi apartamentu, w którym mieszkał Szacki. Ładunki umieszczono na futrynie, zamkach i na ścianie, ale nie przyniosło to spodziewanych efektów. Specjalne zbrojenia i stalowe sztaby mocujące drzwi nawet nie drgnęły

– Co wy, kurwa, robicie?! – Wyrwicki biegł na górę po schodach.

– Zgodnie z rozkazem próbujemy sforsować drzwi. – Pirotechnik był wyraźnie zdezorientowany. – Więcej nie możemy podłożyć, bo rozwalimy kamienicę.

– Dlaczego nie poczekaliście na mnie? – wysapał pułkownik.

– Pan major powiedział, że zależy wam na czasie.

Wywołany do tablicy Jędrzejczyk zrobił zdziwioną minę.

– Mówiłeś, że mamy pakować się do środka. No to próbujemy. Nie mogłem się do ciebie dodzwonić.

– Trzeba było wezwać hakerów, żeby złamali kod zamka, a nie próbować wysadzać budynek. – Wyrwicki był wściekły. Odepchnął dowódcę pirotechników i podszedł do drzwi. Na szczęście nie zainstalowali ładunków na panelu z klawiaturą i wyświetlaczem. Wstukał kod. Drzwi zostały odblokowane. – Można? Można, tylko najpierw trzeba pomyśleć. Następnym razem wsadź sobie te ładunki w dupę.

Pirotechnicy zrozumieli, że nic tu po nich. Szybko pozbierali swoje zabawki i wycofali się na bezpieczną odległość. Wyrwicki wyglądał, jakby miał zaraz eksplodować.

– Te wasze fajerwerki słyszało, kurwa, pół Warszawy. Pilnujcie przynajmniej teraz, żeby się tu nikt niepowołany nie szwendał.

Pułkownik odwrócił się i wszedł do apartamentu. W korytarzu było ciemno, mrok rozświetlały nieśmiało jedynie uliczne latarnie. Ale ich wpadające przez okna światło było bardzo słabe. Wyrwicki i Jędrzejczyk włożyli lateksowe rękawiczki. Pułkownik wymacał na ścianie włącznik światła. Zrobiło się jasno. Zaczęli krążyć po apartamencie, który był kiedyś azylem generała Pietkiewicza, a który po jego śmierci odziedziczył Szacki. Wyrwicki był w tym miejscu tylko raz, tuż po śmierci generała. On i jego ludzie przeszukali wówczas całe mieszkanie centymetr po centymetrze, by sprawdzić, czy nie zostały w nim jakieś potencjalnie niebezpieczne dla Sekcji „1” pamiątki po Pietkiewiczu. Apartament był olbrzymi i wraz z całym wyposażeniem zapisany został w testamencie Krzysztofowi Szackiemu. To wtedy Wyrwicki dowiedział się o romansie generała z porucznikiem. Jeden facet drugiego w… Wolał o tym nawet nie myśleć. Nie uważał się za homofoba, ale nie rozumiał, jak można czuć popęd do drugiego mężczyzny. Nie widział też niczego podniecającego w jądrach czy odbycie. Przechodzili przez kolejne pokoje. W mieszkaniu panował idealny porządek. Nie było żadnych śladów walki. Zajrzeli do sypialni, w której królowało wielkie łoże z jedwabną pościelą i jeszcze większe lustro na suficie. Tuż obok mieścił się gabinet. Był urządzony bardzo prosto i bez przepychu, wręcz ascetycznie. Biurko ze stali i szkła, podobna w stylu, zajmująca całą ścianę biblioteka, przypominający wyposażenie promu kosmicznego, a nie biura nowoczesny skórzany fotel. Za nim wisiał olbrzymi męski akt. Ściany gabinetu wykończone były surowymi płytami betonowymi mocowanymi na śruby. Całość wywoływała wrażenie przebywania w bunkrze. Pułkownik podszedł do ściany za biurkiem i nacisnął jedną z płyt. Ta delikatnie i bezszelestnie się wysunęła, odsłaniając schowany w ścianie sejf.

– Zamknięty, ale zaraz otworzymy – powiedział Wyrwicki, wstukując kod.

Rozległ się trzask sygnalizujący odblokowanie zamka. Szef BAT-u pociągnął za uchwyt, odsłaniając wnętrze.

– Sporo ubyło – zauważył Jędrzejczyk.

– Tego się spodziewaliśmy – rzekł pułkownik, prostując się.

Wyszli z gabinetu. Uwagę majora przykuły uchylone drzwi na końcu korytarza. Ruszyli w ich kierunku. Halogenowe lampy pod sufitem rzucały snopy światła na ściany dokładnie w miejscach, w których zawieszone były obrazy i artystyczne zdjęcia. Można się tu było poczuć jak w galerii sztuki. Pierwszy do uchylonych drzwi podszedł Jędrzejczyk i pchnął je delikatnie.

– Ja pierdolę – powiedział, robiąc miejsce Wyrwickiemu.

W środku znajdowała się wymyślna sala tortur, a w jej centralnym punkcie ustawiony był wielki stół. To na nim leżało ciało. Co prawda nie było widać twarzy, ale nie mieli wątpliwości, czyje to zwłoki.

– Co to, kurwa, jest? – Major widział w swoim życiu wiele rzeczy, ale czegoś takiego jeszcze nie. Szczególne wrażenie zrobiły na nim blizny, jakie miał na całym ciele Szacki. – Co za zboczek – podsumował krótko.

Wyrwicki uniósł głowę denata, wyjmując ją ze specjalnie wyciętego w blacie otworu. Porucznik Krzysztof Szacki. Były kochanek generała, a osobisty sekretarz pułkownika był trupem. Patrzył na szefa BAT-u martwymi oczami, które wyrażały zdziwienie.

– Zadzwoń po naszych techników – rzucił Wyrwicki, rozglądając się. Nie zauważył nic podejrzanego. Wyszedł z pokoju, starając się niczego nie dotykać. Wkroczył do gabinetu i uruchomił stojący przy biurku komputer. Urządzenie było zabezpieczone hasłem.

– Kiedy przyjadą majstrowie?! – wykrzyczał pytanie, by usłyszał go chodzący po mieszkaniu Jędrzejczyk.

– Dziesięć, piętnaście minut – odpowiedział major, stając w drzwiach gabinetu.

– Dobrze, podsumujmy. – Wyrwicki usiadł, założył nogę na nogę i umieścił przed sobą na biurku wydającą dziwne dźwięki kostkę. Pracowała na kilku częstotliwościach, uniemożliwiając podsłuchanie przebywających w pobliżu osób. Mikrofony wyłapywały jedynie buczenie.

Jędrzejczyk przysiadł na biurku tuż obok pułkownika, by go lepiej słyszeć.

– Szacki nie wiedział, że jest przez nas od dawna obserwowany – rzekł Wyrwicki. – Tak jak się spodziewaliśmy, szukał zemsty za śmierć generała. Działał na oślep i nieporadnie, ale z naszą delikatną pomocą robił wystarczająco dużo szumu, by zostać zauważonym przez ludzi, na których polujemy.

– I którzy polują na nas – dodał pospiesznie Jędrzejczyk.

Wyrwicki przytaknął.

– I wtedy kontakt z Szackim nawiązuje Luiza, asystentka premiera, po godzinach zaś luksusowa prostytutka. Niestety wciąż nie wiemy, dla kogo pracuje, i pewnie już tego nie ustalimy.

– Dlaczego tak uważasz? – spytał zaskoczony major.

– Myślę, że podzieliła los Szackiego – rzekł Wyrwicki. – Likwidują wszystkich, którzy mogą ich zdemaskować.

– Ale wiemy, że do pracy w kancelarii polecił ją nasz ukochany szef, minister Hofmann – przypomniał Stefan Jędrzejczyk.

– Tak, ale to leszcz. Musiał mu ją ktoś podstawić. Za dobrze zrobioną laskę był gotowy spełnić każdą jej prośbę. Pewnie to dla niej się odchudził. – Pułkownik zamyślił się.

– Może Leonard Bielak, bo nasza droga Luiza bzykała się także z jego największą telewizyjną gwiazdą Ludwikiem Tokarczykiem. – Major dobrze kombinował, ale Wyrwicki mimo wielu wątpliwości nadal ufał Bielakowi.

– To zbieg okoliczności. Tokarczyk pewnie poznał ją na jednej z orgietek organizowanych w posiadłości naszego przyjaciela. I kontynuował tę znajomość na własną rękę.

– To możliwe. Swoją drogą o tych imprezach krążą legendy – powiedział z żalem Jędrzejczyk, którego nigdy nie zaproszono na balety do rezydencji Bielaka. U właściciela DTV były przy takich okazjach tłumy pięknych, gotowych na każde skinienie kobiet, narkotyki, alkohol i jedzenie. Wszystko najwyższej jakości. Bywały tam warszawskie elity – politycy, artyści, dziennikarze i biznesmeni. To, co się tam działo, było tajemnicą. Podczas jednej z imprez zginęły podobno dwie dziewczyny, ale sprawa została zatuszowana. Bywalcy tych spotkań mieli poczucie bezkarności, uważali, że stoją ponad prawem, i po części tak było. Dziewczyny poddawano specjalnej selekcji. Do posiadłości dowożono je autobusami z zasłoniętymi szybami, tak by nie wiedziały, dokąd jadą. Dostawały jasne wytyczne: żadnych pytań i bez względu na to, co się wydarzy, mają być uległe i milczeć. Te zbyt gadatliwe znikały w niewyjaśnionych okolicznościach.

– Nie martw się, ja też nigdy się tam nie bawiłem – skłamał Wyrwicki. Uczestniczył w paru imprezach, choć ich dekadencki charakter nie przypadł mu do gustu. Nie był hedonistą i nie podniecało go wykorzystywanie przerażonych kobiet. – Dość o balangach – oznajmił, kończąc temat imprez u Bielaka. Wrócili do meritum. – Wiemy, że nasz porucznik przekazywał Luizie dokumenty z archiwum Pietkiewicza. Nie miał jednak pojęcia, że zostały one spreparowane. Ten, kto je dostał, też tego nie ustalił. Wyglądają jak oryginały, ale zawierają wiele nieścisłości i błędów. To fałszywki. Teraz musimy tylko poczekać, aż wypłyną.

– Dobrze to wymyśliłeś. – Major aż przyklasnął. – Wszystko idzie zgodnie z planem. Jesteśmy kryci.

– Jeśli nasza gra operacyjna zakończy się sukcesem, złapiemy Kruka – dokończył pułkownik, mrugając do Jędrzejczyka. Zasadzka była zastawiona. Teraz musieli cierpliwie czekać na zwierzynę.

– A skąd ruscy wiedzieli, gdzie zatrzyma się Broker? – spytał Jędrzejczyk.

– Myślę, że także od Szackiego. W jego obecności rozmawiałem z Bielakiem o wynajęciu pokoju w Bristolu – odparł Wyrwicki, przypomniawszy sobie spotkanie w siedzibie Agencji Wywiadu.

– Miałeś mi powiedzieć, jak Szacki się dowiedział o planowanej ustawce z dziennikarzem – rzekł major.

– W Sejfie został zainstalowany przez Pietkiewicza podsłuch. To miało być dla niego jeszcze jedno narzędzie kontroli.

Usłyszawszy to, Jędrzejczyk zrobił wielkie oczy.

– Czy jego pojebało? – spytał.

– Łysy uważał, że może wszystko, nawet łamać zasady bezpieczeństwa obowiązujące w Sekcji „1”. Nie ufał nikomu, w każdym widział potencjalnego szpiega i zdrajcę. To była jego obsesja. Wierzył, że jest w stanie wszystko nadzorować. Zgubiła go pycha. Ona zawsze kroczy przed klęską. – Pułkownik również nie mógł uwierzyć, gdy od techników robiących w Sejfie audyt bezpieczeństwa dowiedział się o aparaturze nagraniowej. – Ja też tego nie rozumiem. Tym bardziej że jedyną osobą, która wiedziała o podsłuchach, był porucznik Szacki. Co więcej, jego komputer miał bezpośrednie połączenie z Sejfem.

– Kurwa jego mać. – Jędrzejczyk złapał się za głowę. – Pierdolone cioty.

Na te słowa do gabinetu weszła ekipa techników z Agencji Wywiadu. Wyrwicki i Jędrzejczyk wybuchnęli śmiechem.

– Dzień dobry, panie pułkowniku – przywitał się nieco zdezorientowany kapitan.

– Czołem, chłopaki. – Wyrwicki wstał z fotela i ruszył do wyjścia. Nie byli tu już potrzebni. Specjalnie dla Kruka odegrali kolejne przedstawienie, i to z fajerwerkami.

Drewniana konstrukcja dosłownie w sekundę zajęła się ogniem. Płomienie skoczyły wysoko ku niebu, nic sobie nie robiąc z deszczu. Takiego ogniska nikt jeszcze w Niedźwiedzim Rogu nie widział. W miejscu, w którym stał dom, było teraz wielkie dymiące pogorzelisko. Gdy przyjechała straż pożarna, nie było już czego ratować.

– Co za nieszczęście! – Starsza kobieta w chuście na głowie złożyła ręce jak do modlitwy.

– Proszę się odsunąć, pani Pelagio. – Jeden ze strażaków wziął kobietę pod rękę i odprowadził na bok, robiąc miejsce dla karetki, która właśnie nadjechała.

Pani Pelagia, żywotna osiemdziesięciopięcioletnia staruszka, mieszkała po sąsiedzku. Gdy w nocy zobaczyła podjeżdżający samochód, trochę się zaniepokoiła. Bała się, że to jacyś złodzieje, którzy od czasu do czasu grasowali po mazurskich wsiach, okradając puste domy letniskowe. Zresztą nie była to pierwsza niezapowiedziana wizyta tego dnia. Po południu kręcili się tu ludzie z pogotowia gazowego. Jacyś tacy dziwni. Pani Pelagia nigdy wcześniej ich nie widziała. Zazwyczaj przyjeżdżała ta sama ekipa z Giżycka – Wojtek i Marek. Ci nowi sprawdzili jedynie zbiornik z gazem na działce sąsiadów. Zniknęli za domem i starsza kobieta nie widziała, co robią. Pół godziny później wyłonili się zza budynku i poszli prosto do samochodu. Pani Pelagia wybiegła na drogę, by ich zatrzymać. Od kilku dni miała problemy ze swoją kuchenką i pomyślała, że skorzysta z okazji, by fachowcy zobaczyli, co się z nią dzieje.

– Panowie zerkną. Dla was to chwila, a ja będę spokojniejsza.

Mężczyźni w drelichowych niebieskich kombinezonach popatrzyli na siebie porozumiewawczo.

– Przykro mi, nie mamy takiego zlecenia, a musimy już jechać – powiedział ten, który kierował.

Pani Pelagia nie zdążyła nawet zareagować. Srebrne renault kangoo ruszyło ostro, zostawiając zdziwioną starszą kobietę z wyciągniętą przed siebie ręką. Z daleka wyglądała, jakby machała im na pożegnanie.

Po doświadczeniach z gazownikami pani Pelagia wzmogła czujność. Dlatego od razu stanęła przy oknie, gdy noc rozświetliły reflektory samochodu. Bardzo uważnie wpatrywała się w auto, które zaparkowało przed płotem sąsiadów. Otworzyły się drzwi od strony pasażera, wyskoczyła nieznajoma młoda kobieta. Podbiegła do bramy i chwilę mocowała się z kłódką, nie mogąc znaleźć w pęku właściwego klucza. Próbowała wszystkie po kolei, walcząc przy tym z kapturem, który zsuwał się jej z głowy przy każdym podmuchu wiatru. W końcu trafiła na właściwy klucz i otworzyła bramę. Samochód wtoczył się powoli na podjazd. Obserwująca całą scenę sąsiadka odetchnęła. Tym razem byli to wczasowicze z małym dzieckiem. Potencjalni klienci. Miała na sprzedaż jajka, mleko, piekła też domowy chleb i lepiła pierogi. Widziała, jak w strugach deszczu przenoszą torby do domu. Nie była wścibska, co to, to nie, ale lubiła wiedzieć, co się dzieje w pobliżu. Uchyliła okno, by usłyszeć rozmowy niespodziewanych gości. Do jej uszu dobiegł tylko płacz dziecka – maluch pewnie był głodny po podróży. Pomyślała o swoich prawnukach. Też tak płakały, domagając się mleka. Uspokojona poszła do łóżka. Sen przyszedł szybko, w akompaniamencie deszczu bębniącego o dach i pukającego w okna. Spływał po parapetach i rynnach, szumiąc jak strumyk. Tę cichą arię przerwał nagle huk tak potężny, jakby piorun trafił w podwórko tuż za oknem. Pani Pelagia zerwała się na równe nogi i mimo swoich lat podbiegła do okna. To nie była burza. Dom sąsiadów płonął, a w powietrzu fruwały niczym gigantyczne świetliki tlące się kawałki materiałów i drewna. Dopiero teraz kobieta dostrzegła, że w jednej ze ścian budynku jest wielka dziura, przez którą do środka mógłby wjechać autobus. Języki ognia strzelały w górę, liżąc wierzchołki drzew i rozświetlając okolicę. Ze wsi przybiegli już ludzie. Pani Pelagia widziała jedynie ciemne sylwetki na tle płomieni; krążyły dookoła domu w przeraźliwych pląsach. Nigdzie nie było widać natomiast wczasowiczów. Kilku mężczyzn wskoczyło do środka. Pani Pelagia przycisnęła dłonie do piersi. Żeby tylko żyli, żeby tylko żyli. Z przerażeniem patrzyła, jak część dachu zapada się w miejscu, gdzie eksplozja zniszczyła ścianę. Krokwie i belki pękały z hukiem, ciągnąc za sobą warkocz iskier. Nikt nie wychodził z płonącego domu. Kobieta zaczęła się modlić. Ojcze nasz, któryś jest w niebie… Przez łzy i deszcz dostrzegła rozmazane postacie wychodzące z płomieni. Mężczyźni nieśli dwa ciała. Położyli je na trawie i biegiem ruszyli z powrotem. Po chwili wyszli, dźwigając kolejne ciało. Gdzie dziecko? Gdzie malec? Starsza kobieta nie mogła złapać tchu. Chwyciła wełniany sweter przewieszony przez oparcie krzesła i wybiegła na dwór. Tam było jeszcze dziecko, trzeba je ratować. Nie mogła wydobyć z siebie głosu. Przepychała się między ludźmi, by podejść bliżej płonącego domu. Ogień trawił już całą konstrukcję. Ktoś przytrzymał panią Pelagię, nie pozwalając jej iść dalej. Było jasne, że w każdej chwili może runąć reszta dachu, grzebiąc wszystko, co zostało w domu.

– Nie, nie, nie – szeptała kobieta.

Choć stała dobrych kilkanaście metrów od płonącego budynku, na policzkach czuła żar ognia. Spojrzała na leżące nieruchomo na trawie ciała. Nie miała pojęcia, czy ci ludzie żyją. Panował chaos. Wszyscy biegali i krzyczeli. W tle rozległ się dźwięk syren strażackich, od strony Wejsun nadjeżdżał czerwony star, błyskając niebieskimi światłami na dachu. Tamtejsza jednostka Ochotniczej Straży Pożarnej miała najbliżej do Niedźwiedziego Rogu, ale choć strażacy pojawili się błyskawicznie, nie było już czego ratować. Jakby na potwierdzenie tego z trzaskiem zapadł się dach, a w górę strzelił snop iskier. Ludzie w czarnych mundurach z odblaskowymi żółtymi naszywkami i kaskami na głowie rozwijali w pośpiechu wąż do tłoczenia wody. Dwóch z nich z aparatami tlenowymi podbiegło do leżących na trawie ludzi. Rozpoczęli reanimację. Pani Pelagii wydawało się, że słyszy kwilenie dziecka, nie była jednak pewna, czy to nie jej wyobraźnia. Próbowała się skupić i wsłuchać, ale wszystko zagłuszył dźwięk uruchomionej pompy.

– Co za nieszczęście. – Starsza kobieta złożyła ręce jak do modlitwy.

– Pani Pelagio, proszę się odsunąć. – Jeden ze strażaków wziął ją pod rękę. Mimo hełmu i gogli od razu go poznała – Kazik Socha, przyjaciel jej wnuka.

– Kazik, tam było małe dziecko, trzeba je ratować.

Chłopak pokiwał głową na znak, że rozumie. Odsunęli się jeszcze, by zrobić miejsce karetce.

25

13.05.2008, wtorek

Irak, port Umm Kasr

godzina 9.15 czasu lokalnego

Na tle białego giganta, jakim był kontenerowiec Orient Overseas Container Line, trzy czerwone holowniki wyglądały jak zabawki. Mimo niewielkich rozmiarów dysponowały jednak wystarczającą mocą, by manewrować kolosem załadowanym wystającymi wysoko ponad burtę kontenerami. Widać było, że sternicy znają się na swojej robocie. Gdy jeden z holowników ciągnął na stalowej linie statek, drugi, podczepiony do rufy, korygował kurs kontenerowca. Przy burcie natomiast krążył trzeci, który miał za zadanie delikatnie popychać białego giganta w stronę terminalu kontenerowego. Na nabrzeżu stały portowe żurawie i – niczym prawdziwe ptaki – czekały na nadpływający żer. Operacji holowania kontenerowca przyglądało się dwóch mężczyzn w granatowym chevrolecie suburbanie. Był to stary model tego masywnego samochodu – kanciaste kształty i zabudowana paka. Obaj mężczyźni byli zarośnięci. Nosili jasne bawełniane thawby, na głowach mieli wzorzyste kefije. Jeden z nich zrobił sobie z chusty turban, drugi przewiązał ją sznurkiem i pozwolił, by luźno opadała na ramiona i plecy. Choć cumowanie kontenerowca trwało bardzo długo, nie wyglądali na zniecierpliwionych. Jeden z nich zapalił papierosa. Musieli odczekać swoje, by odebrać specjalną przesyłkę z Pakistanu. Umm Kasr był jedynym irackim portem mogącym obsługiwać największe statki oceaniczne, dzięki dostępowi do Zatoki Perskiej stanowił strategiczny punkt przeładunkowy dla tankowców przypływających po iracką ropę. Położony nad kanałem Khawr az-Zubayr port dzielił się na część północną i południową. Biały kontenerowiec z czerwonymi literami OOCL na burcie przybijał właśnie do najbardziej na południe wysuniętej części nabrzeża. Celnicy i żołnierze byli opłaceni, dwie ciężarówki czekały przy budynku kapitanatu, w każdej znajdowali się kierowca i uzbrojony konwojent.

Mężczyźni mogli tylko czekać. Nie wiedzieli, co jest w dwóch kontenerach, po które przyjechali. Zdawali sobie sprawę z tego, że przesyłka musi być bardzo cenna. W przeciwnym razie nie zostaliby zaproszeni na spotkanie z szejkiem.

Abu Hamza al-Muhadżir, przywódca irackiej Al-Kaidy, przyjął ich w Basrze, mieście położonym siedemdziesiąt kilometrów na północ od Umm Kasr. Według perskich legend to właśnie z Basry Sindbad Żeglarz wypływał na swoje wyprawy. Kwatera szejka mieściła się w dzielnicy Al-Ashar. Ciemne zaułki, cuchnące, wąskie ulice z jedno- lub dwupiętrowymi ruderami ściśniętymi tak, jakby miejscy planiści zamierzali pobić rekord Guinessa w liczbie domów postawionych na jak najmniejszej powierzchni. Ponad labiryntem uliczek kołysały się przewody elektryczne i sznury do suszenia szmat, które trudno było nazwać częściami garderoby. Resztki jedzenia, błoto, śmieci i uryna pokrywały ulice, tworząc gruby, gnijący dywan. Trzeba było bardzo uważać, by się nie poślizgnąć i nie wpaść w jedną z tysiąca dziur. Jakaś kobieta na małym, nieosłoniętym tarasie rozkładała kartony, które miały posłużyć za stół dla jej rodziny. Ustawiła miski z żółtym ryżem i talerz z kawałkami pieczonej baraniny. Obok leżały cienkie placki pita. Jedzenie intensywnie pachniało korzennymi przyprawami. Zmieszane z fetorem ulicy tworzyły niepowtarzalny zapach Bliskiego Wschodu. Szejk mieszkał tuż obok. W bardziej niż skromnym piętrowym domu znajdowały się trzy pokoje i kuchnia. Na parterze urzędowała osobista ochrona i doradcy Abu Hamzy al-Muhadżira. On sam zajmował klitkę na piętrze. Jedynym chyba plusem tego lokum było okno pozwalające uciec na dachy okolicznych domów. Szejk siedział na podłodze ze skrzyżowanymi nogami, śnieżnobiały thawb ze złotymi zdobieniami na mankietach i wokół szyi zakrywał mu stopy i dłonie. Nie wyglądał na groźnego terrorystę, którego poszukiwała cała amerykańska armia w Iraku. Miał około czterdziestu lat, lecz mimo młodego wieku stał się mózgiem i koordynatorem największych zamachów, do jakich dochodziło w kraju, głównie w Bagdadzie. Uśmiechał się dobrotliwie.

– Salam alejkum. – Młodzi mężczyźni pokłonili się szejkowi.

– Wa alejkum salam – odparł i wskazał im miejsce naprzeciwko siebie. Wciąż się uśmiechał, gładząc długą czarną brodę. – Jutro wasz wielki dzień. Nie możecie nas zawieść – powiedział, przenosząc wzrok z jednego Irakijczyka na drugiego. Byli w jego organizacji od paru lat i jak dotąd nie zawiedli. Gdyby było inaczej, nie rozmawialiby dzisiaj. Karą za błędy była śmierć. To dyscyplinowało ludzi i gwarantowało ich lojalność. – Znacie plan?

– Tak, mufti. – Obaj jeszcze raz się pokłonili. Abu Hamza był nie tylko ich dowódcą, ale i duchowym ojcem. Urodził się w Egipcie i tam skończył prawo. Później przez lata studiował Koran, ale zamiast wykorzystać swoją charyzmę, głosząc kazania, postanowił walczyć zbrojnie z niewiernymi w imię jedynego Boga. – Allahu akbar.

– Pamiętajcie, ta przesyłka musi trafić prosto do naszych braci w Safwanie. Nikomu o niej nie mówcie i zapomnijcie, gdzie ją dostarczyliście. – Szejk znowu się uśmiechnął. – Robimy to dla Allaha, dla naszych kobiet i dzieci. Bismillah.

– Bismillah – odpowiedzieli, wstali i z pochylonymi głowami wycofali się z pokoju.

Jeden z ochroniarzy szejka zaprowadził ich do samochodu. Szli w milczeniu labiryntem uliczek. Wizyta u Abu Hamzy była dla nich niczym błogosławieństwo samego Allaha. Prędzej zginą, niż zawiodą szejka i organizację. To była sprawa honoru. Po kilkunastominutowym marszu dotarli do ulicy biegnącej wzdłuż jednego z kanałów, które przecinały miasto. Podeszli do zaparkowanego na poboczu chevroleta suburbana. Ochroniarz wręczył im kluczyki.

– Broń jest w bagażniku. Celnicy i żołnierze wiedzą, że macie się pojawić – powiedział i odszedł bez pożegnania.

Choć od wyjazdu z Basry minęło już kilkanaście godzin, słowa szejka wciąż brzmiały im w uszach. Byli dumni, że to ich wyznaczono do tego zadania. Zaczął się wyładunek, ich kontenery miały być zdjęte ze statku pierwsze. Wysiedli z samochodu i powoli ruszyli w stronę dźwigów portowych, które ożyły i zaczęły swój taniec. Pierwsze kontenery były już na brzegu. Od razu podjeżdżały do nich specjalne wózki, z zaskakującą lekkością dźwigały wielotonowe prostopadłościany i odwoziły je na wyznaczone miejsce na placu. Wyładunkiem zarządzał mężczyzna w żółtym kasku i czerwonej kurtce. Podeszli do niego. Po krótkiej wymianie zdań wskazał im budynek kapitanatu – betonowy klocek, w którym urzędowali ludzie kierujący ruchem w porcie oraz celnicy. To do nich szli dwaj młodzi Irakijczycy. Nie minęła nawet godzina, gdy przez portową bramę przejechał chevrolet suburban, a za nim dwa mercedesy actros, każdy z kontenerem na naczepie. Kierowali się na zachód, do oddalonego o trzydzieści kilometrów Safwanu. Położone na pustyni, tuż przy granicy z Kuwejtem, miasto to nie miało obecnie większego znaczenia strategicznego. Za czasów Saddama znajdowała się w nim baza wojsk lotniczych. Jednak podczas inwazji na Irak lotnisko i znajdujący się na nim sprzęt zostały całkowicie zniszczone. Jedynym śladem po bazie wojskowej był zaniedbany pas startowy i ruiny hangarów, po których hulał wiatr. Właśnie tam się kierowali. Droga była pusta. Kilkakrotnie sprawdzali, czy nikt za nimi nie jedzie, lecz nikogo nie zauważyli. Asfaltowa wstęga prowadziła ich po płaskiej pustynnej okolicy. Jedynym urozmaiceniem krajobrazu były stada pasących się przy drodze wielbłądów. Daleko, na skraju horyzontu, wzbijały się ku niebu kłęby czarnego dymu. Znak, że znowu płoną gdzieś szyby naftowe. Urządzenia wydobywcze i ropociągi były jednym z ulubionych celów ataków terrorystycznych. Dla państwa, którego jedynym źródłem dochodu jest ropa, każdy taki zamach mógł oznaczać miliardowe straty. Arab w turbanie wskazał prowadzącemu samochód koledze czarne obłoki. Uśmiechnęli się do siebie – Allahu akbar.

– Bez Boga i Kościoła nie ma Polski, chyba się pan ze mną zgodzi? – posłanka Krystyna Janowiec zwróciła się do premiera Andrzejewskiego.

Wraz z dwiema innymi posłankami Obywatelskiego Porozumienia Patriotycznego spotkała się z szefem rządu, by skonsultować propozycje zmian w konstytucji. Wszystkie kobiety powiązane były z dyrektorem Radia Maryja. W klubie parlamentarnym nazywano je Kółkiem Różańcowym albo Moherowym Komandem, oczywiście tylko za ich plecami i tylko gdy można było mieć pewność, że tego nie usłyszą. Dzięki poparciu Ojca Dyrektora miały olbrzymie wpływy w OPP. Było jasne, że są przekaźnikiem myśli, idei i intencji szefa toruńskiej rozgłośni. Liczył się z nimi nawet premier, szczególnie po tym, jak na początku poprzedniej kadencji podpadł Ojcu Dyrektorowi, nie włączając się w akcję Intronizacji Jezusa na Króla Polski. Co gorsza, nie chciał także wprowadzić absolutnego zakazu aborcji. Premier Andrzejewski szybko przywołany został do porządku. Prawdziwi katolicy zarzucili mu, że jest na usługach diabła, a dyrektor radia wieszczył szybki jego koniec na katafalku. Profesor wolał nie ryzykować otwartej wojny z Ojcem Dyrektorem, dlatego publicznie się pokajał i wytłumaczył, że źle go zrozumiano. Odtąd znowu był zapraszany na Jasną Górę, przemawiał do wielotysięcznych tłumów słuchaczy toruńskiej rozgłośni i składał głowę na piersi Ojca Dyrektora.

– W czym mogę paniom pomóc? – spytał szef rządu, patrząc na Moherowe Komando.

– Chcemy, by nasza partia zainicjowała zmiany w konstytucji. – Zapowiadało się ostro. – Po pierwsze, jasne odwołanie się do Boga Wszechmogącego.

– Tak… – Premier czekał na ciąg dalszy.

– Po drugie, wpisanie do konstytucji całkowitego zakazu przeprowadzania aborcji.

– Mhm… Coś jeszcze? – Profesor Andrzejewski domyślał się, że to nie koniec.

– Tak, panie premierze. Zakaz zabiegów in vitro. – Wypowiadając te słowa, Krystyna Janowiec prawie wstała. – To nie są jakieś nadzwyczajne oczekiwania. Nasza katolicka ojczyzna zasługuje na to, by wiara naszych dziadów i ojców, nasza wiara, miała swoje miejsce w konstytucji. – Szefowa poselskiego Kółka Różańcowego nakręcała się. – Czyż takie zmiany nie pokazałyby światu drogi, jaką powinien podążać? Czyż nie tego uczył nas Jan Paweł II? Wszak jesteśmy Chrystusem narodów. – Posłanka podniosła oczy ku niebu, a ręce złożyła na piersi.

– Rozumiem. – Szef rządu starał się ważyć słowa. Nie chciał obiecywać zbyt wiele, ale też wiedział, że kobiety powinny wyjść ze spotkania z nim zadowolone, z nadzieją na przyszłość. – To sprawa fundamentalna. Cieszę się, że przyszły panie z tym do mnie. Same wiecie, jak bardzo szanuję Ojca Dyrektora i polski Kościół. Też jestem głęboko wierzący. – Moherowe Komando patrzyło w niego jak w obrazek. Gdyby wiedziały. Andrzejewski przypomniał sobie swoje ostatnie figle z Luizą. Niegrzeczne zabawy. Nie czas był jednak na wspomnienia, gorączkę sobotniej nocy. – Powinniśmy rozpocząć prace nad projektem zmian. Nim ogłosimy nasze propozycje, muszą być one dobrze przygotowane i poparte dogłębną analizą prawną. – Posłanki z uznaniem pokiwały głowami. – Wiecie dobrze, że ta zasiadająca w sejmie lewacko-liberalna zgnilizna zrobi wszystko, by nas powstrzymać. To będzie niczym starcie świętego Jerzego ze smokiem, ale my też potrzebujemy Ascalona, broni, którą zmiażdżymy tych wszystkich pedałów, pornografów, masonów, pedofilów, syjonistów, nierządnice, wszystkich, którzy służą złu. – Józef Andrzejewski po raz kolejny udowadniał, że jest wybitnym mówcą. Specjalne szkolenia z emisji głosu i retoryki, intelekt, wiedza historyczna i wrodzony talent sprawiały, że potrafił powiedzieć dokładnie to, na co czekali jego rozmówcy.

– Jest pan święty. – Krystyna Janowiec ocierała chusteczką łzę, która przysiadła na jej rzęsach.

Szef rządu szykował się do wielkiego finału, gdy drzwi gabinetu się otworzyły i wbiegł Wiktor Hofmann.

– Bardzo przepraszam, panie premierze, ale muszę przerwać to spotkanie. Chodzi o bezpieczeństwo państwa.

Usłyszawszy to, posłanki zrobiły wielkie oczy i grzecznie wycofały się do sekretariatu, zamykając za sobą drzwi.

– Dziękuję ci, Wiktorze, trudno się uwolnić od tych bab. – Szef rządu odetchnął głęboko. – Powinieneś zostać aktorem, masz talent. „Muszę przerwać to spotkanie”. – Próbował naśladować piskliwy głos szefa Agencji Wywiadu. – „Chodzi o bezpieczeństwo państwa”. – Podskakiwał, tak jak to robił zazwyczaj zdenerwowany Hofmann.

– Panie premierze, naprawdę przychodzę ze złymi wiadomościami.

Andrzejewski pojął, że szef Agencji Wywiadu mówi absolutnie poważnie. Przestał parodiować swojego ministra, uśmiech zniknął z jego twarzy.

– Co się stało?

– Nie żyje Luiza – odparł Hofmann.

– Co takiego?! – Profesor Andrzejewski złapał się oparcia krzesła, a drugą ręką rozpiął koszulę pod szyją i poluzował krawat. Zrobiło mu się duszno i gorąco.

– Znaleziono ją dzisiaj nad ranem w Lesie Bielańskim. Ktoś ją zgwałcił, a później zabił nożem. – Wiktor Hofmann oszczędził premierowi szczegółów, które były makabryczne. Do gwałtu wykorzystano butelki po piwie. Fragmenty potłuczonego szkła znaleziono w pochwie i odbycie. Zwyrodnialec obciął też ofierze piersi, a na koniec poderżnął gardło. Hofmann widział zdjęcia z miejsca, gdzie znaleziono zwłoki.

– Ale co ona robiła w Lesie Bielańskim? Przecież mieszkała na Wilanowie, to drugi kraniec miasta. – Profesor przysiadł na krześle i nalał sobie wody. Luiza. Jeszcze dwa dni temu kochali się namiętnie, wciąż czuł zapach jej perfum.

– To właśnie próbujemy wyjaśnić. – Hofmann patrzył z niepokojem na szefa rządu, który zrobił się czerwony na twarzy. Zastanawiał się, czy nie wezwać lekarza. Wolał się jednak nie wychylać, bo jeszcze zostałby źle zrozumiany.

– Dlaczego właściwie śledztwo prowadzi Agencja Wywiadu? – Premier mimo szoku zachował czujność.

– Bo mam dla pana kolejną złą wiadomość. – Hofmann układał sobie w głowie to, co miał za chwilę wyartykułować. Zaschło mu w gardle. Podszedł do stolika i także nalał sobie wody. Dwoma haustami opróżnił szklankę. – Luiza… była rosyjskim szpiegiem o pseudonimie Kruk.

Andrzejewski zaniemówił. Skandal, afera, koniec. Jeśli o sprawie dowiedzą się media, będzie skończony nie tylko on sam, ale i jego partia. Pieprzenie asystentki to jedno, po prostu skok w bok, ale dymanie szpiega pachnie już zdradą stanu.

– Panujemy nad sytuacją. Nikt nie wie o naszym odkryciu i nikt się nie dowie. – Piskliwy głos Hofmanna zabrzmiał zaskakująco pewnie.

Premier chciał wierzyć w te zapewnienia. Szef Agencji Wywiadu położył przed nim teczkę i usiadł naprzeciwko. Profesor Andrzejewski wziął teczkę do ręki.

26

14.05.2008, środa

Niemirów

godzina 11.00

Kolejny raz przeglądał dokumenty, które dostał od Anny Kaliskiej. Znał je już prawie na pamięć. Wyłaniała się z nich historia spisku grupy agentów degeneratów, którzy postanowili zrobić skok na kasę i przy pomocy byłego funkcjonariusza irackiego reżimu ukraść skarby Saddama. Robert Kaliski zginął, bo poznał zawartość skrzyń przygotowywanych do transportu do Polski. To samo spotkało jego przyjaciela Jusufa al-Jasina. By zatuszować sprawę, zabójcy z Agencji Wywiadu zabili też szyfranta, który wyniósł z centrali raport dotyczący operacji „Nabucco” – przygotowania i przeprowadzenia zamachu na polskiego ambasadora w Bagdadzie.

Zdjęcia, nazwiska, pseudonimy. Artur miał w ręku wszystko i to właśnie go niepokoiło. Sprawa podana na tacy. Takie rzeczy były możliwe jedynie w filmach. Zastanawiało go jeszcze jedno – prawie wszyscy wymienieni w dokumentach nie żyli. Generał Pietkiewicz, który dowodził całą operacją, popełnił samobójstwo, mecenas Chojnacki zmarł na atak serca, oficer BOR-u, który miał pracować dla Agencji Wywiadu i sabotować systemy bezpieczeństwa w ambasadzie, zginął w zamachu, Abu Marwan – Irakijczyk pomagający Polakom – zginął podczas strzelaniny w drodze na lotnisko w Bagdadzie. Samobójstwo popełnił także komendant Darski, który miał w rękach raport z operacji „Nabucco”. Dokument zniknął. Właściwie jedynymi żyjącymi ludźmi, którzy wiedzieli cokolwiek, byli niejaki pułkownik Wyrwicki i kapitan Majewski. Pierwszy z nich, gdy zorientował się, że generał Pietkiewicz zabił podczas przesłuchania szyfranta, doniósł na niego do szefa Agencji Wywiadu. Drugi był w Bagdadzie i przygotowywał transport skrzyń ze skarbami Saddama, uszkodził też system monitoringu przy ambasadzie. Obecnie pracował w archiwum wywiadu.

Solski otworzył laptopa i w wyszukiwarce wpisał: „pułkownik Dariusz Wyrwicki”. Ku jego zaskoczeniu pojawiło się kilka linków. Facet po samobójczej śmierci generała Pietkiewicza został szefem nowo powołanego Biura Antyterrorystycznego. Na jednej ze stron było nawet jego zdjęcie. Ja pierdolę. Artur zamarł – znał tę twarz. To on razem z łysym generałem przyjechał do zapadłej podlaskiej wsi po zwłoki szyfranta. Solski otworzył plik z nagraniem, który dostał od Klukiewicza. Była to kopia filmu zarejestrowanego małą kamerą GoPro owego wieczoru, gdy ze stawu przy cerkwi wyłowiono zmasakrowane zwłoki. Artur zostawił tę kamerkę na dachu samochodu, by nagrywała ogólny plan, który miał mu się przydać do przebitek w reportażu. Reportażu, którego nigdy nie zrobił.

Kliknął dwa razy myszką i uruchomił odtwarzanie. Na monitorze pojawiła się niebieska drewniana cerkiew w Koterce oświetlona światłami policyjnych samochodów. Stabilny szeroki kadr. Panuje lekkie zamieszanie, gdzieś daleko jakieś postacie pakują sprzęt. Koniec policyjnej akcji, widać Darskiego, który wydaje ostatnie polecenia swoim ludziom. Nagle z boku kadru, gdzie widać tylko czerń, wyłaniają się dwie sylwetki. Ludzie ci zawzięcie o czymś dyskutują, gestykulując zamaszyście. Podchodzą na tyle blisko, że można ich rozpoznać i usłyszeć.

– Nie pierdol, Dareczku, nie było innego rozwiązania – mówi ogolony na łyso potężny mężczyzna. Generał Pietkiewicz. – Musieliśmy go przesłuchać i zabezpieczyć dokumenty. Kto mógł przypuszczać, że na drugi dzień wyłowią go jakieś wioskowe głupki? – Generał przestaje gestykulować i wkłada ręce do kieszeni.

– Ty tu dowodzisz. Ja tylko się zastanawiam, czy nie za bardzo się pospieszyliśmy – odzywa się drugi z mężczyzn, typ o wysportowanej sylwetce i pociągłej twarzy. – Pułkownik Wyrwicki.

– To już nie ma znaczenia. Trzeba posprzątać. Mogę na ciebie liczyć?

– Tak.

Nagle słychać wołanie.

– Panie pułkowniku – krzyczy jakiś policjant. Łysy i jego kompan odwrócili się i ruszyli w stronę cerkwi. Znowu słychać głos policjanta: – Panie pułkowniku, komendant kazał odmeldować się panu, jak już wszyscy się zbierzemy.

Solski zatrzymał odtwarzanie. Mam cię. Stało się dla niego jasne, że pułkownik kłamał w swoim raporcie, twierdząc, że nie znał okoliczności śmierci szyfranta i poznał je dopiero po przeprowadzeniu własnego śledztwa. Z nagrania jasno wynikało, że od początku wiedział o wszystkim i we wszystko był wtajemniczony. Będzie rozpierducha. Wyrwicki swój donos do szefa Agencji Wywiadu napisał w dniu samobójczej śmierci generała Pietkiewicza, prawie miesiąc po tym, jak wyłowiono trupa w Koterce. Najwyraźniej coś poszło nie tak i trzeba było posprzątać bałagan. To oczywiste. Dopiero teraz Solski skojarzył wszystkie fakty. To jego i komendanta śledztwo wywołało popłoch w Agencji Wywiadu. Lawina ruszyła, gdy w ręce Darskiego wpadł raport wykradziony przez szyfranta. Ginie Pietkiewicz, a kilka godzin później Darski – obaj nagle postanawiają ze sobą skończyć. Artur nie rozumiał tylko jednego – dlaczego on wciąż żyje. Zaczynał poważnie się martwić o Annę Kaliską. Nie miał z nią kontaktu, a wszystko wskazywało na to, że oboje są pionkami w rozgrywce, której nie rozumiał. Poczuł się zmęczony i senny. Leki zaczęły działać. Musiał położyć się na chwilę.

Wszystko dookoła było rozmyte i nieostre. Kolejne próby skoncentrowania wzroku w jednym miejscu kończyły się niepowodzeniem. Świat wirował. Jakby tego było mało, głowę rozsadzał przeraźliwy ból, skronie pulsowały, jak gdyby miały za chwilę eksplodować. Do uszu docierały jedynie przytłumione, nienaturalne dźwięki.

– Witamy wśród żywych. – Spojrzała w kierunku, z którego dobiegał głos. Widziała tylko ciemną, poruszającą się plamę na białym tle. – Słyszy mnie pani?

Anna nie mogła wydobyć z siebie głosu; w usta wciśniętą miała rurkę, którą czuła aż w tchawicy. Przytaknęła. Zobaczyła rozbłysk, miała wrażenie, że ktoś świeci jej latarką prosto w oczy. Odwróciła głowę.

– Proszę się nie denerwować, problemy ze wzrokiem zaraz miną. – Głos nabrał męskiego brzmienia. – Jest pani w szpitalu w Piszu, wszystko będzie dobrze. Za chwilę wyjmiemy pani rurkę intubacyjną.

Anna była przerażona. Nie pamiętała, jak znalazła się w szpitalu i dlaczego została podłączona do respiratora. Gdzie jest Dominik? Przebłysk wspomnień, spotkanie z Solskim. Co się stało? Zamknęła oczy, odczekała chwilę i znowu je otworzyła. Wracała jej ostrość widzenia. Z mgły wyłaniały się przedmioty i meble. Była w szpitalnej sali, pozostałe łóżka były puste. Z boku urządzenia monitorujące funkcje życiowe wydawały z siebie pomruki i ciche piski. Do pokoju weszły dwie pielęgniarki. Znała je z czasów, gdy pracowała w tym szpitalu.

– Może trochę zaboleć – powiedziała młodsza z nich, odklejając z ust Anny plaster, do którego przytwierdzona była rurka intubacyjna. Druga sprawnym ruchem wyciągnęła ją jej z gardła.

Anna zakaszlała. Czuła, że ma opuchnięty język. Spojrzała w sufit i znowu zamknęła oczy. To było jak grom. Wróciły wspomnienia – eksplozja, ogień. Czuła jego gorąco, a w uszach huczał odgłos wybuchu.

– Gdzie jest Dominik? – wychrypiała.

Pielęgniarki spojrzały po sobie.

– Wszystko będzie dobrze, proszę odpoczywać.

– Gdzie jest Dominik? – powtórzyła Anna, przełykając ślinę. Czekała na odpowiedź, choć domyślała się, jaka będzie.

– Nie znaleźli go.

Te słowa były niczym wyrok albo strzał w serce. Anna zapadała się w ciemność. Usłyszała jeszcze tylko krzyk pielęgniarki wzywającej lekarza.

Silna męska dłoń lekko potrząsnęła Solskim.

– Wstawaj, bo prześpisz cały dzień.

Artur z trudem podniósł głowę z poduszki i otworzył jedno oko. Diabeł. Ostatni raz widzieli się dwa dni wcześniej.

– Tylko nie krzycz znowu na mnie – powiedział, przecierając zaspane oczy. W pamięci miał awanturę, jaką zrobił mu Rokita, gdy wracali od Anny Kaliskiej. – I nie trzaskaj już drzwiami. To stara chałupa, może nie przetrwać kolejnego razu.

Diabeł nie zareagował na docinki. Zamiast ciętej riposty miał dla Artura kubek świeżo zaparzonej kawy.

– Czym sobie zasłużyłem? – Dziennikarz nie zamierzał odpuścić. – Może chociaż powiesz mi, gdzie byłeś?

– Wszystko w swoim czasie – rzekł Rokita. – Teraz mamy ważniejsze sprawy na głowie.

– Co, musisz doładować telefon na kartę?

– Zamknij się i posłuchaj. – Diabeł nie podniósł głosu, nie musiał. Wystarczyło jego spojrzenie. Koniec żartów. Solski nie zamierzał wystawiać na próbę cierpliwości byłego BOR-owca. – Jedziemy na wycieczkę, zbieraj się.

– Nigdzie nie jadę.

– Nie masz nic do gadania – powiedział Rokita i stało się jasne, że Artur rzeczywiście nie ma wyboru.

– Za ile mnie sprzedałeś? – Solski uznał, że nie ma nic do stracenia. Postanowił grać na czas.

– Świat nie jest czarno-biały, przyjacielu.

– Nie jesteś już moim przyjacielem. – Artur odwrócił głowę. – Do kogo słałeś w lesie esemesy, składając meldunek?

Zaskoczony Diabeł zatrzymał się w pół kroku.

– Widzę, że komuś potrzebna jest wizyta u lekarza. Tabletki chyba nie działają.

– Znowu mnie zamkniecie w psychiatryku? – Solski nerwowo gestykulował.

– Zaczynasz mnie wkurwiać. – Diabeł zacisnął pięści i podszedł do Artura. – Nie utrudniaj, stary.

Dziennikarzowi przyszło nagle do głowy, że może już nie wrócić z wycieczki, na którą zabiera go dawny przyjaciel. Spojrzał badawczo na Diabła. Stawianie oporu wyszkolonej do walki maszynie nie miało najmniejszego sensu. Wstał powoli i przeciągnął się.

– Tylko się odpryskam – oznajmił i poszedł do łazienki. Odkręcił wodę, opłukał twarz i spojrzał w lustro. Tak ma wyglądać koniec? Gonitwa myśli. Czuł, że jest w ślepym zaułku, znikąd pomocy. Przez drzwi słyszał, jak Diabeł chodzi po domu i zbiera jakieś rzeczy. Czas uciekał.

– Żyjesz, Artur?

– Tak, już wychodzę. – Solskiego ogarniała panika. Wziął kilka głębszych oddechów.

– Chłopie, zamierzasz spędzić tam cały dzień? – Diabeł był poirytowany. – Zaraz cię wyciągnę.

– Idę, idę. – Artur złapał klamkę i otworzył drzwi. W kieszeni miał schowany metalowy pilnik do paznokci z ostrym czubkiem, który znalazł w szafce nad umywalką.

– Nareszcie. – Rokita ruszył do drzwi, biorąc z podłogi sportową torbę.

– Co w niej jest? – spytał Solski.

– Dokumenty, twój laptop i karta pamięci z nagraniem z Koterki – wyliczył Diabeł, zarzucając torbę na ramię. Skórzana kurtka odchyliła się, odsłaniając przytwierdzoną do paska kaburę z pistoletem. – Chyba nie chcesz, by tak cenne rzeczy wpadły w niewłaściwe łapska?

Artur szedł dwa kroki za nim. Zastanawiał się, kiedy najlepiej zaatakować. Nigdy na poważnie nie musiał walczyć. Nie był tchórzem, ale od rozwiązań siłowych wolał słowną perswazję. Ostatni raz bił się w liceum. Jakiś namolny typek czepiał się wówczas Joanny. Prośby i groźby nic nie dawały. Koleś stawał się napastliwy. W końcu Artur musiał mu ręcznie wytłumaczyć, że Joanna nie ma ochoty się z nim spotykać. Od tamtej pory Solski nie musiał udawać wojownika i tylko czasami, leżąc z żoną w łóżku, wspominał, jak dzielnie walczył o jej cześć. Teraz jednak miał przed sobą zawodowca, a stawką mogło być jego życie. Początkowo chciał uderzyć, gdy tylko wyjdą z domu. Jeden celny cios i ucieczka do któregoś z sąsiadów. Bardzo się bał, ręka zaciśnięta na pilniku była mokra od potu. Dasz radę, dasz radę. Przyspieszył. Już miał zaatakować, gdy Diabeł odwrócił się w jego stronę. Ręka została w kieszeni.

– Jesteś blady jak trup. Wszystko w porządku? – Rokita patrzył z niepokojem na dziennikarza.

Na twarzy Artura pojawił się grymas, który przypominał uśmiech. Wsiedli do samochodu. Torba z dokumentami i laptopem wylądowała na tylnym siedzeniu. Ruszyli z piskiem opon.

– Dokąd? – spytał Solski.

– Wszystko w swoim czasie – odrzekł Diabeł.

Wyjechali z Niemirowa i pomknęli wąską trasą w kierunku Mielnika. Rokita prowadził jak szalony. Solski poprosił, by zwolnił. Były BOR-owiec zdjął nogę z gazu. Droga prowadziła przez las. Teraz. Artur wyjął z kieszeni pilnik i zacisnął go w prawej dłoni. Naprężył mięśnie i skręcając się w lewo, zadał cios. Celował w okolice serca. Diabeł zareagował instynktownie i podbił mu rękę. Ostry metalowy czubek utkwił w okolicach barku. Rokita zawył i stracił panowanie nad samochodem. Auto zatańczyło na wilgotnej nawierzchni i wpadło w poślizg. Wykonując widowiskowe salto, czarny mustang wylądował w rowie.

27

1.08.2008, piątek

Warszawa, siedziba DTV

godzina 18.15

Na korytarzu zaroiło się od ubranych na czarno antyterrorystów w kominiarkach. Już sam ich strój budził respekt. Większość uzbrojona była w krótkie pistolety maszynowe MP5 z oświetleniem taktycznym. Dwóch „kominiarzy” trzymało strzelby remington 870 MCS nazywane potocznie pompkami. Grupa zabezpieczenia specjalnego BAT-u zajęła miejsca przy drzwiach studia DTV, w którym zamknął się z zakładnikami Artur Solski. Wszyscy wiedzieli, co robić.

– Jeszcze nigdy nie pracowaliśmy w tak komfortowych warunkach – powiedział kapitan Dawid Bylicki, wywołując wesołość u swoich ludzi. Nie musieli instalować kamer ani podsłuchów, by wiedzieć, co się dzieje w okupowanym pomieszczeniu. Wystarczyło podejść dwa kroki do pokoju, w którym mieściła się rezerwowa reżyserka. Mieli z niej podgląd na każdy kawałek studia. Większość kamer była zdalnie sterowana przez konsolę realizatorską. Manewrowało się joystickiem, jak w grze komputerowej. – Chudy, poznałeś już nową zabaweczkę? – spytał Niedźwiedź, siadając w fotelu przed rzędem monitorów. Na każdym widać było newsroom z innej perspektywy.

– Tak, szefie. Mamy wizję i fonię działające niezależnie od tego, co podaje na antenę reżyserka w studiu. Obiekt nawet nie zauważy, że jest dodatkowo obserwowany – zameldował Chudy, szczerząc zęby z zachwytu nad możliwościami sprzętu, który dostał się w jego ręce.

– I tak powinno być w każdym banku – zażartował Bylicki. – Skrosowaliście obraz do wozu?

– Tak. Stanowisko dowodzenia powinno już mieć sygnał.

– Dobrze. – Niedźwiedź patrzył na obładowanego materiałami wybuchowymi Solskiego, który kręcił się wokół Ludwika Tokarczyka, od czasu do czasu przysiadając na stole prezenterskim.

– Włączyć zagłuszanie komórek? – spytał Chudy.

– Nie. Nie chcemy go na razie denerwować. – Niedźwiedź zdjął hełm i kominiarkę. Na głowie miał plastikową opaskę przypominającą sprężynujący pałąk do słuchawek. Jeden jej koniec zakrywał ucho, a drugi zakończony był czymś w rodzaju przyssawki przyklejonej do czubka głowy. Urządzenie miało przewód, który znikał gdzieś pod ubraniem. Bylicki położył dłoń na wysokości klatki piersiowej, jakby wciskał przycisk ukryty pod mundurem. – As Pik do Matki.

– Tu Matka. – Kapitanowi zabrzęczała słuchawka w uchu.

– Macie obraz? – spytał Niedźwiedź.

– Potwierdzam.

Tym razem brzęczenie zakończył pisk. Bylicki zerwał z głowy opaskę.

– Kurwa jego mać, mikrofony kostne. Stare radia były bezpieczniejsze. Przez te zestawy podhełmowe człowiek słuch straci.

– To nie wina zestawu. To oni mają jakieś sprzężenie na łączach. – Chudy postanowił stanąć w obronie środków komunikacji, w które byli wyposażeni.

– Pytał cię kto o zdanie? – Niedźwiedź ponownie założył pałąk na głowę. – Matka, jakie decyzje? – rzucił.

– Czekam na Bossa, jest jeszcze w budynku. – Tym razem zestaw zadziałał niezawodnie.

– Przyjąłem. Bez odbioru – powiedział Bylicki, kończąc rozmowę. Wiedział, że pułkownik Wyrwicki rozmawia właśnie z Leonardem Bielakiem, właścicielem DTV. Nie spodziewał się, by ta narada cokolwiek zmieniła, jeśli chodzi o sytuację zakładników. – Jak pierdolnie, będą musieli sobie nowe studio budować.

– Niezłe reality show. Big Brother się chowa – dodał Chudy.

Live z zamachu w jakości HD – tego jeszcze nie było w historii telewizji i światowego terroryzmu. Ludzie wracali z pracy i przy kolacji oglądali transmisję z okupowanego studia DTV. Popijając wino lub piwo, komentowali to, co widzą.

– Przejdziecie do historii – zauważył Wyrwicki. – Czym go tak zdenerwowałeś? Chciał etat?

– Odwal się. – Leonard Bielak spoglądał na osiemdziesięciocalowy telewizor zawieszony na ścianie gabinetu. – I jeszcze ten Tokarczyk, który się zaraz posra na wizji albo padnie na serce.

Pułkownik musiał się zgodzić z tą opinią. Gwiazdor DTV był spocony, jakby przebiegł maraton. Drżały mu głos i ręce.

– Znajdziesz nowego prowadzącego. Jego i tak nigdy nie lubiłem. Koleś bez honoru i jaj – stwierdził Wyrwicki, stając między Bielakiem a jego gigantycznym telewizorem. – Powiedz jeszcze raz, co się stało.

– Solski poprosił o spotkanie. Sam mówiłeś, żebym sprawdził, o co mu chodzi – rzekł prezes DTV. – Przyszedł na umówioną godzinę, sekretarka wprowadziła go do gabinetu i jak tylko zamknęła za sobą drzwi, zaczęło się. – Bielak starał się nie okazywać emocji. – Powiedział, że ma wspaniały temat o spisku służb specjalnych i operacji „Nabucco”. Mówił o zaplanowanym przez Agencję Wywiadu zamachu w Bagdadzie, samobójstwie Pietkiewicza, zabitym szyfrancie i komendancie policji z Siemiatycz. Wiedział, dlaczego zginęli jakiś tam żołnierz w Iraku i jego tłumacz. – Wyrwicki słuchał uważnie. – Na koniec, po całej tej wyliczance, wymienił twoje nazwisko i powiedział, że to ty pociągasz za wszystkie sznurki.

– Patrz, jaka cwana gapa. – Pułkownik nie wyglądał na zaskoczonego. – Szkoda, że świr. Taki bystrzacha przydałby się nam w Sekcji „1”.

– Dał mi pendrive’a, żebym mógł zobaczyć nagranie z tej wioski, w której utopiliście szyfranta – mówił dalej Bielak, nalewając whisky do szklanek.

Wyrwicki podziękował:

– Jestem na służbie. Mów dalej.

– Spytałem Solskiego, po co mi to pokazuje i opowiada o tym wszystkim. A ten chuj mówi, że mam to wyemitować w DTV i dać mu antenę, by mógł zaprezentować wyniki swojego śledztwa. – Leonard Bielak duszkiem wypił whisky i sięgnął po szklankę Wyrwickiego.

– Nie krępuj się, wypij moje zdrowie – rzekł pułkownik.

– Tłumaczę mu więc, że trzeba to wszystko sprawdzić, zweryfikować, że sprawa jest zbyt poważna, by rzucać tak ciężkie oskarżenia, nie mając stuprocentowej pewności, że są prawdziwe.

– I co ci odpowiedział?

– Spytał, czy się nie boję, że też skończę jako samobójca, bo on wie, że skończy źle. – Bielak znowu łyknął whisky. – Dasz wiarę? Fiut przychodzi i odgrywa tu bohatera, co się kulom nie kłania. Mówiłem ci, że trzeba go było załatwić razem z tym wioskowym policjantem. Już dawno byłoby po sprawie.

– Teraz to już nie ma znaczenia, czasu nie cofniesz – rzekł Wyrwicki.

– Wiem. – Bielak nabrał powietrza. – Ja mu mówię, że samobójstwo mi nie grozi, a on na to, że znajomość z premierem to żadna gwarancja bezpieczeństwa. I kutas wyjmuje jakieś stare rachunki, kartki z ksiąg finansowych i opowiada, jak to utrzymywałem Józka Adrzejewskiego po osiemdziesiątym dziewiątym. Wymienia sumy, jakie szły na jego ówczesną partię. Jak ona się nazywała? – Bielak podrapał się po głowie.

– PdP, Prawica dla Polski – pospieszył z pomocą Wyrwicki.

– O właśnie, Prawica dla Polski. Wiedział wszystko: że byłem ich cichym sponsorem, że kupowałem garnitury, że płaciłem za kampanię wyborczą. Po czym stwierdził, że wie, iż byłem pracownikiem PRL-owskiego wywiadu i kręciłem kasę z FOZZ-u.

– Ma dobrego informatora – zauważył pułkownik.

– Jakby, kurwa, czytał moją teczkę pracy – rzekł Leonard Bielak. – Ja na to wszystko, że chyba zwariował. A on pokazuje mi stare zdjęcia, na których jestem z Józkiem, jakiś bankiet, panienki, basen. Pytam więc, co to ma wspólnego z operacją „Nabucco”, a ta szmata się uśmiecha i mówi: „Przecież pan wie”. I koniec rozmowy. Wyszedł i nawet „Do widzenia” nie powiedział. A potem patrzę w telewizor, a kutas biega mi po studiu jak jakiś szahid i grozi, że wszystko rozpierdoli.

Wyrwicki spojrzał na ekran. Rzeczy nie są takie, jak się wydają. Solski mu zaimponował – rozgrywał swoją partię szachów i nie zamierzał występować w roli pionka. Ma jaja. Pułkownik był pewny, że spotkanie Artura Solskiego z Leonardem Bielakiem miało jakiś ukryty sens. Nie wiedział jeszcze tylko jaki. Podszedł do okna. Na zewnątrz zebrał się już tłum medialnych sępów. Zaczną zadawać setki głupich pytań, wciskać mikrofony w usta i świecić telewizyjnymi lampami prosto w oczy.

28

29.05.2008, czwartek

kancelaria premiera, sala konferencyjna

godzina 14.00

– Witam państwa na konferencji prasowej. – Rzecznik rządu Piotr Stopa stał wyprężony na podwyższeniu tuż obok długiego stołu, za którym siedzieli minister spraw zagranicznych, szef Agencji Wywiadu i szef Biura Antyterrorystycznego. – Dzisiejsze spotkanie poświęcone jest tragicznym informacjom, jakie dotarły nad ranem do Polski. – Piotr Stopa zrobił dramatyczną pauzę. – Jak państwo już wiedzą, pakistańscy terroryści zabili polskiego inżyniera Roberta Klimka. Na wstępie chciałem w imieniu premiera Andrzejewskiego złożyć wyrazy współczucia rodzinie i bliskim pana Roberta. – Rzecznik rządu starał się mówić powoli, z namaszczeniem.

Polityczni wrogowie nazywali go „Duce” albo „Lokaj”. Pierwsza ksywka związana była ze stylem jego wystąpień. Zawsze był sztywny, z wysoko podniesioną brodą, gdy zaś kończył wystąpienie, wydymał śmiesznie wargi, czym przypominał Mussoliniego. „Lokajem” został ochrzczony, bo był na każde zawołanie premiera, w dzień i w nocy. Nie chodziło tylko o kwestie komunikacji rządu z mediami i społeczeństwem. Gdy premier potrzebował czystej koszuli, nowego krawata, pasty do butów, Stopa był zawsze w gotowości. Opowiadano historię o tym, jak zostawił żonę podczas jej urodzinowej kolacji, bo profesor Andrzejewski nie miał z kim oglądać meczu Ligii Mistrzów. Innym razem jeździł podobno po całej Warszawie, by znaleźć strój rycerza Jedi, który szef rządu widział w telewizyjnej reklamie i chciał sprezentować wnukowi. Piotr Stopa był bez wątpienia najwierniejszym z wiernych gwardzistów premiera.

– A teraz proszę o zabranie głosu szefa Agencji Wywiadu, ministra Wiktora Hofmanna. – Wstęp do konferencji prasowej rzecznik rządu uznał za zakończony.

Zapowiedziany minister rozejrzał się po sali wypełnionej dziennikarzami, fotoreporterami i operatorami kamer. W sumie było kilkadziesiąt osób. Hofmann wypatrzył w tym tłumie również przedstawicieli mediów zagranicznych. Idziemy na cały świat. Zadowolony z tak licznego audytorium rozpoczął wystąpienie:

– Pozwolą państwo, że zacznę od przypomnienia najważniejszych faktów. – Rozłożył przed sobą kartkę z kalendarium wydarzeń. Nie chciał pomylić daty lub godziny, wiedząc, że pismaki będą się czepiać każdego słowa. Wolał nie dawać im satysfakcji z przyłapania go na nieścisłościach. Stąd był już tylko krok do tego, by w wieczornych serwisach telewizyjnych przedstawiano go jako manipulanta ukrywającego niewygodne dla wywiadu informacje. – Inżynier Robert Klimek został porwany szóstego maja na południu Pakistanu w okolicach miejscowości Gwadar. Porwanie nastąpiło około godziny szesnastej czasu lokalnego. – Swoim piskliwym głosem minister Hofmann relacjonował godzina po godzinie i dzień po dniu to, co działo się w związku z porwaniem Polaka. Dziennikarze dowiedzieli się o działaniach zespołu kryzysowego i o grupie poszukiwawczej, którą wysłano do Pakistanu. Przedstawiony też został im szczegółowy harmonogram działań dyplomatycznych podjętych przez polski rząd. Szef Agencji Wywiadu zapewniał, że zrobiono wszystko, by inżynier wrócił do kraju. Niestety, nawet pomoc wywiadowcza USA na niewiele się zdała i nad ranem dotarło do kraju nagranie z egzekucji. Terroryści odcięli Robertowi Klimkowi głowę. – Według naszych informacji za porwanie i bestialskie zabicie Polaka odpowiada urodzony w Egipcie Ahmed Mohammed Hamed Ali, ten sam, którego Stany Zjednoczone oskarżają o przygotowanie zamachów na amerykańskie ambasady w Tanzanii oraz Kenii. Będziemy go ścigać tak długo, aż wpadnie w nasze ręce. Nie pozwolimy na bezkarne mordowanie polskich obywateli. – Wiktor Hofmann patrzył prosto w kamery. Był stanowczy i nawet jego falset nie psuł tego wrażenia. – Chcę także za pośrednictwem państwa ogłosić, że polski rząd wyznaczył nagrodę w wysokości pięciu milionów dolarów za wskazanie miejsca pobytu Egipcjanina. Ahmed Mohammed Hamed Ali jest poszukiwany żywy lub martwy. – Mocny akcent na koniec.

Wyrwicki musiał przyznać, że jego szef ma talent do układania wystąpień. Pewnie gdyby miał więcej charyzmy, lepszy głos i prezencję, byłby liderem partii i premierem. Cóż, najwyraźniej Stwórca miał wobec niego inne plany.

Gdy minister Hofmann skończył, w sali zapanował harmider. Część dziennikarzy podskakiwała z uniesionymi rękoma, walcząc o możliwość zadania pytania. Pozostali łączyli się przez komórki z wydawcami, by przekazać im – o ile nie oglądali transmisji – gorącą wiadomość o nagrodzie za głowę egipskiego terrorysty. Pułkownik Wyrwicki, choć tego nie okazywał, z rozbawieniem patrzył na kłębiącą się przed nim dziennikarską gawiedź. W szalejącym tłumie dostrzegł Zuzannę Pacławską z „Obserwatora”. Uśmiechnęła się do niego i mrugnęła zalotnie. Miała powody, by być wdzięczną. Pierwsza napisała o porwaniu Polaka w Pakistanie, a wersja wydarzeń, jaką nieoficjalnie przekazał jej Wyrwicki, pokryła się z faktami. Znowu ten dekolt i krótka spódniczka. Pułkownik był zapewne jedynym mężczyzną po tej stronie stołu, który widział Zuzannę Pacławską także bez spódniczki, bluzki i bielizny. Ich współpraca układała się naprawdę dobrze. Tak jak obiecał, pozwolił dziennikarce pierwszej napisać również o tym, że Robert Klimek na prośbę wywiadu robił zdjęcia portu w Gwadarze, który był strategiczną pakistańsko-chińską inwestycją. Zapewne za te dwa teksty dostanie wszelkie możliwe branżowe nagrody. Wyrwicki zastanawiał się, jaką nagrodę wybierze dla siebie. Na razie skupił się na konferencji prasowej. Urocza, ale niezbyt mądra reporterka zadawała właśnie kolejne pytanie:

– Jak rodzina Roberta Klimka przyjęła informację o jego śmierci? Jakie były pierwsze słowa żony?

Pułkownik spojrzał na ministra Hofmanna. Obaj nie wierzyli, że padło takie pytanie, choć media już od dawna działały tak, jakby nie istniały żadne granice i tematy tabu. Wypudrowani pieprzeni moraliści.

Głos zabrał minister spraw zagranicznych:

– Osobiście pojechałem do żony pana Roberta z tą tragiczną wiadomością. Towarzyszyli mi lekarz i psycholog. Rodzina inżyniera została otoczona kompleksową opieką. Premier Andrzejewski podjął ponadto decyzję o przyznaniu specjalnej renty dzieciom Roberta Klimka.

Do mikrofonu ustawionego w przejściu między rzędami krzeseł podszedł elegancik w ciut za małym granatowym garniturze i butach, które wyglądały tak, jakby przekopał w nich hektar pola. Na włosach miał taką ilość żelu, że mógł konkurować z Cristianem Ronaldo. Jedną rękę trzymał nonszalancko w kieszeni.

– Gwidon Mikulski, „Hot News” – przedstawił się, choć wszyscy znakomicie go znali. Specjalista od trupów, masakr, gwałtów i dzieciobójców. Był czołowym reporterem największego krajowego tabloidu. Mówiono, że nie ma takiego szamba, w którym by nie zanurkował. – Chciałem się dowiedzieć, czy pan Klimek czuł, jak odcinano mu głowę, oraz czy odcięto ją całkowicie.

Nikt nie wyrywał się do odpowiedzi. Po dłuższej chwili odezwał się minister Hofmann, całym sobą okazując niesmak:

– Nie zamierzam publicznie rozmawiać o szczegółach egzekucji. Słuchają nas z pewnością bliscy pana Klimka i choćby dlatego takie pytania są całkowicie nie na miejscu.

Wyrwicki cieszył się, że póki co nie musi odpowiadać na pytania. A jeszcze bardziej cieszył się z tego, że sprawa jest już zamknięta. Od pierwszego artykułu w „Obserwatorze” bez przerwy musiał odpowiadać na pytania polityków i dziennikarzy. Na całe szczęście, tak jak przypuszczał, nikt nie grzebał głęboko w temacie. Wszyscy jak stado baranów podążali szlakiem wyznaczonym przez Zuzannę Pacławską.

– Mam pytanie do pułkownika Wyrwickiego. – Do mikrofonu dorwał się Szczepan Domański z „Polskiego Kuriera Codziennego”. – Czy nie uważa pan, że w związku ze śmiercią inżyniera Klimka powinien podać się do dymisji? Po co nam służba, która nie potrafi ochronić Polaków przed terrorystami?

Pułkownik zacisnął szczęki. Co za kutas! Nie zamierzał jednak dać się sprowokować.

– Panie redaktorze, jest pan przecież specjalistą od spraw związanych ze służbami specjalnymi i terroryzmem.

Dziennikarz nie dał się zwieść pochlebstwem.

– Dziękuję, ale proszę odpowiedzieć na moje pytanie.

Wyrwicki niezrażony kontynuował:

– Jak już powiedziałem, uważam pana za fachowca. Z uwagą czytam wszystkie pańskie teksty. Zna się pan na swojej robocie. Niemniej nie przypominam sobie tekstu przepowiadającego jakiś zamach, porwanie czy czyjąś śmierć. Nie jest pan wszechwiedzącą wyrocznią. Ale czy to wystarczający powód, by zwolnić pana z pracy? – Pułkownik spojrzał Domańskiemu prosto w oczy. – Z pańskiego pytania wynika, że albo uważa mnie pan za Boga, który ma do dyspozycji anielskie hufce, albo co najmniej za jasnowidza. Muszę pana zmartwić: jestem tylko człowiekiem. Pracowaliśmy bez wytchnienia, by Robert Klimek wrócił do kraju cały i zdrowy. Moi ludzie narażali życie, gdy pan spał wygodnie i bezpiecznie w swoim łóżku, śniąc o kolejnych aferach i newsach.

Na sali zrobiło się cicho. Domański próbował zachować fason.

– Ja tylko pytam, panie pułkowniku. To mój obowiązek.

Wyrwicki westchnął.

– W pańskim pytaniu zawarta była sugestia, że biuro, którym kieruję, działa nieprofesjonalnie i jest niepotrzebne. Może pan obrażać mnie, ale nie ludzi, z którymi pracuję. Dzięki nim Polska i Polacy są bezpieczniejsi. Proszę o tym pamiętać.

Piotr Stopa wykorzystał ciszę, jaka na chwilę zapanowała w sali, i ogłosił koniec konferencji prasowej:

– Dziękuję państwu, naprawdę musimy już kończyć.

Premier Andrzejewski ściszył telewizor. Był zadowolony z przebiegu konferencji prasowej, która właśnie się zakończyła. Najbardziej podobała mu się socjotechniczna sztuczka z nagrodą za głowę terrorysty odpowiedzialnego za porwanie i zabicie Polaka. Był to jego pomysł, nieco tylko dopracowany przez Wiktora Hofmanna. Media będą mówić wyłącznie o pięciu milionach dolarów, które rząd daje za przekazanie Ahmeda Mohammeda Hameda Alego. Genialny pomysł. Józef Andrzejewski rozsiadł się wygodniej w fotelu. Ludzie uwielbiają, gdy politycy są bezkompromisowi w walce ze złem. Poszukiwany żywy lub martwy. Zupełnie jak w westernach, w których dobry szeryf wymierza sprawiedliwość złoczyńcom.

– Tylko patrzeć, jak notowania rządu znowu podskoczą – zauważył Wielki Likwidator, gładząc swoje sumiaste wąsy. Razem oglądali transmisję z konferencji. – Oto, jak należy przekuwać porażki w sukces. Brawo, panie premierze. Jutro rano nikt nie będzie pamiętał, jak nazywał się ten zamordowany inżynier, wszyscy będą mówić tylko o nagrodzie.

Wygłoszona przez Wielkiego Likwidatora laudacja połechtała ego Andrzejewskiego. Szef rządu wyprostował się w fotelu, jak na męża stanu przystało.

– Bardzo ci dziękuję. Wiesz, jak cenię sobie twoje zdanie – odrzekł kurtuazyjnie, choć było jasne, że ceni sobie tylko własne. – Coś źle wyglądasz, jesteś strasznie blady. Wszystko w porządku? – spytał, z niepokojem patrząc na Wielkiego Likwidatora, którego cera była wręcz trupio blada. W zestawieniu z załzawionymi jak zwykle oczami wyglądał na poważnie chorego.

– Dużo ostatnio pracuję, prawie nie sypiam. Sprawa zabójstwa Luizy, kwity na Wyrwickiego, czasami nie wiem, w co mam ręce włożyć.

– Jakieś nowe ustalenia? – spytał premier.

– Wygląda na to, że chłopcy z Agencji Wywiadu mają rację co do Luizy. Rzeczywiście miała kontakt z rosyjskimi służbami specjalnymi i była ich tajnym współpracownikiem o pseudonimie Kruk. Zwerbowali ją jeszcze na studiach. Pod koniec lat osiemdziesiątych pojechała na wymianę studencką do Berlina Wschodniego. Ktoś załatwił jej prawie półroczny pobyt na Uniwersytecie Humboldta. W tamtych czasach Berlin był areną wojny wywiadów i miastem szpiegów. Werbowano agentów, gdzie tylko się dało.

– Jakie mamy dowody? – wtrącił premier, przerywając wywód Wielkiego Likwidatora.

– Zachowały się dwa raporty rezydenta naszego wywiadu w Berlinie. Zwraca on uwagę na „niebezpieczne kontakty” studentki z Polski. Z nazwiska wymienia Michaiła Zakuckiego, oficjalnie attaché kulturalnego radzieckiej ambasady w stolicy NRD. Nasze służby uważały go za funkcjonariusza GRU, sowieckiego wywiadu wojskowego. – Wielki Likwidator chciał kontynuować, ale premier Andrzejewski mu przerwał:

– Co ty z tym „nasze”? Zwariowałeś na starość? To były komunistyczne reżimowe służby, a nie nasze. – Szef rządu prawie krzyczał.

– Przepraszam, masz rację. – Wielki Likwidator podniósł ręce, jakby się poddawał. To wystarczyło, by uspokoić atmosferę. – Więc esbecy zniuchali, że Luiza ma podejrzanego kochasia. Ale przyszedł rok osiemdziesiąty dziewiąty i nikt w resorcie nie miał głowy zajmować się sprawą studentki. Ważniejsze było brakowanie archiwów. Nikt nie wpadł na to, że Luiza może być śpiochem, czyli szpiegiem, który całe lata nic nie robi, czekając na sygnał do działania.

– Jezu, ale bagno. Ilu jeszcze takich ludzi może dziś zajmować ważne stanowiska? – Andrzejewski złapał się za głowę. Tak naprawdę bał się nie o bezpieczeństwo państwa, ale o swój stołek. Wiedział, że jeśli informacja o Luizie wycieknie do prasy, będzie skończony.

– Właśnie dlatego jestem zwolennikiem opcji zerowej, tak jak to się stało dzięki tobie z WSI. – Wielki Likwidator się pilnował. Wiedział, że zawsze trzeba oddać cesarzowi co cesarskie.

– Ale czy mamy jakieś dowody na to, że ona działała? Że szpiegowała? – dopytywał się premier.

– Niestety tak. To znaleźliśmy w jej domu. – Wielki Likwidator podał szefowi rządu plik papierów. – Tajne raporty Agencji Wywiadu i Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego.

Andrzejewski trzymał je w drżącej ręce.

– Jak to możliwe, że ona została moją asystentką? – Wyglądał, jakby miał się zaraz popłakać. Gdyby zaszła taka potrzeba, był pewnie gotowy złożyć natychmiast śluby czystości i do końca życia nie zaliczyć już żadnej panienki, byle tylko zatuszować sprawę Luizy.

– Z tego, co wiem, była to protegowana Wiktora Hofmanna – wtrącił Wielki Likwidator, uśmiechając się pod wąsem.

– Już ja tego chujka urządzę. Pieprzony kastrat wpakował mnie w takie problemy. – Kozioł ofiarny został wybrany.

– Poczekaj jeszcze parę tygodni, niech chłopcy z Agencji Wywiadu żyją sobie w nieświadomości – zaproponował Wielki Likwidator, wiedząc, że porywczy premier może od razu wyrzucić Hofmanna na zbity pysk.

– Dobrze. Ufam ci. – Andrzejewski odłożył na stół dokumenty znalezione przez ludzi Wielkiego Likwidatora u Luizy. – A co z Wyrwickim?

– Cóż, materiały, którymi dysponuje „Polski Kurier Codzienny”, są prawdziwe. Pan pułkownik bardzo często, nawet jak na PRL-owskie standardy, jeździł na szkolenia do ośrodka KGB pod Moskwą. Kursy dla wybrańców, najwierniejszych z wiernych – powiedział Wielki Likwidator, nie kryjąc satysfakcji ze znalezienia kolejnego wrogiego elementu w strukturach służb specjalnych.

– To wystarczający powód, by go odwołać? – Premier chciał być pewny, podejmując decyzję w sprawie Wyrwickiego.

– Najpierw pozwoliłbym na odpalenie tekstu w „Kurierze”, a później z hukiem posłał pułkownika na zieloną trawkę – rzekł Wielki Likwidator. – Powiem mu, że nie mamy wyjścia i że bardzo byśmy chcieli z nim współpracować, ale media żądają jego głowy. Jesteśmy czyści. Facet nie może mieć do nas pretensji.

– Tak, to dobra strategia – przyznał Andrzejewski. – W porządku, ale jeszcze się wstrzymajmy. Nie potrzebuję teraz drugiej afery szpiegowskiej. Jak rozwiążemy sprawę Luizy, spuścisz ze smyczy tego swojego dziennikarskiego pitbula. Niech gryzie.

– Domański będzie szczęśliwy, szczególnie po tym, jak Wyrwicki go dziś upokorzył. – W Wielkiego Likwidatora jakby wstąpiło nowe życie, choć wciąż był trupio blady, a jego oczy były czerwone i załzawione.

– W takim razie działamy. Jeszcze raz dziękuję ci za wsparcie! – Podali sobie ręce i Wielki Likwidator wyszedł.

Premier chwilę odczekał i podszedł do drzwi, za którymi znajdował się tak zwany pokój relaksacyjny. Profesor Andrzejewski mógł tam odpocząć, zmienić ubranie, a nawet się przespać. Przy wielogodzinnym, nienormowanym czasie pracy takie miejsce bardzo się przydawało. Funkcjonariusze BOR-u nazywali je „Jamą Cezara”, szef rządu bowiem nie zawsze relaksował się w samotności. Szczególnie wieczorem, gdy kancelaria świeciła już pustkami, można było zobaczyć znikające tam na długie minuty sekretarki czy asystentki. Po takich prywatnych naradach premier miał zawsze bardzo dobry humor.

Andrzejewski otworzył drzwi, nie zamierzał jednak odpoczywać. W pokoju czekał na niego pułkownik Wyrwicki.

– Jak wypadłem? – spytał na wejściu szef rządu.

– Znakomicie – zapewnił go pułkownik. – Moi ludzie zweryfikują informacje, jakie dostarczył Wielki Likwidator. Brzmią wiarygodnie.

– Nie byłoby lepiej, gdybyście współpracowali? – Szef rządu nie przepadał za gierkami służb specjalnych.

– Rozmawialiśmy już o tym, panie premierze. Szukamy Kruka i im mniej osób wie o naszym polowaniu, tym lepiej. Nawet minister Hofmann jest przekonany, że Krukiem była pańska asystentka. – Wyrwicki kolejny raz tłumaczył premierowi to, co dla niego było oczywiste. – Nie mam powodu nie ufać Wielkiemu Likwidatorowi, ale nie mogę ręczyć za jego ludzi. Jeśli Kruk się dowie, co planujemy, odleci i ukryje się gdzieś daleko.

– Rozumiem, rozumiem – Andrzejewski kiwał głową w rytm wypowiadanych słów – wydaje mi się jednak, że Wielki Likwidator ma szósty zmysł do tropienia ruskich szpionów. Sam pan wie, jak sprawnie oczyścił tę wojskową stajnię Augiasza.

Wyrwicki nie zamierzał wdawać się w polemikę z premierem. Miał opinię na temat rozwalenia WSI, ale wolał ją zachować dla siebie.

– Jest pan pewny, że Wielki Likwidator nie każe odpalić tych ruskich kwitów na mnie bez pańskiej zgody?

– Ufam mu w stu procentach. On wie, że po takim numerze byłby skończony. Będzie czekał na mój sygnał – uspokoił Wyrwickiego premier. Teraz on miał pytanie: – Ustalił już pan, pułkowniku, skąd Hofmann wziął tę dziewczynę… to jest Luizę? Mnie mówił, że poznał ją na jakimś przyjęciu.

– Wyjaśniamy to. Grzebiemy w przeszłości Hofmanna, na razie jednak nic nie wskazuje na to, by minister wiedział o jej szpiegowskiej działalności lub sam był w nią zaangażowany. Prawdopodobnie rzeczywiście poznał ją na jakimś bankiecie i… mieli romans. – Wyrwicki nie chciał wdawać się w szczegóły. Na razie wolał zachować dla siebie informacje o orgiach organizowanych w rezydencji Bielaka. To właśnie tam Wiktor Hofmann poznał uroczą i ponętną Luizę. Rzucało to cień podejrzeń na Leonarda Bielaka, ale ze stawianiem oskarżeń pułkownik postanowił się wstrzymać. Pewne było tylko to, że Luiza bez problemu zawróciła w głowie ministrowi o aparycji trolla, ten zaś był gotowy zrobić dla niej wszystko. Tak się dzieje, gdy facet zaczyna myśleć fiutem.

– Ten kastrat sypiał z Luizą. – Premier zrobił wielkie oczy.

Wyrwicki nie zaprzeczył. Nie tylko on. Ostra dupa. Najwyraźniej wszyscy, z którymi się spotykała, myśleli, że są tymi jedynymi.

– Na pewno nie robiła tego z miłości. Była szpiegiem – podsumował szef BAT-u. Zrobił to celowo, by zobaczyć, jak profesora ściska w dołku. Stary baran. Może się nauczy, że jako szef rządu powinien ostrożniej dobierać sobie współpracowników, i zawsze trzy razy zastanowi, zanim wyciągnie członka.

– Ma pan rację, to była wyrachowana kobieta – powiedział Andrzejewski, choć tęsknił za jej głosem, ustami i zapachem nagiego ciała.

29

2.06.2008, poniedziałek

Niemirów

godzina 7.00

Patrzył na jej nagie piersi i nie mógł uwierzyć, że leży obok niego. To było szalone, tak jak szalone były ostatnie trzy tygodnie. Pocałował ją delikatnie w ramię; pachniała miłością i mlekiem. Artur podniósł się ostrożnie z łóżka, by jej nie obudzić. Poszedł do kuchni, nastawił czajnik i wyjął kubek z szafki. Nasypał sobie trzy pełne łyżeczki kawy – poranna dawka uderzeniowa i dodał jeszcze karmelową inkę. Lubił to połączenie. W smaku przypominało trochę kawę zbożową na mleku, którą przyrządzała mu babcia.

– Dla mnie też, i to mocną… plizzzz.

Solski uśmiechnął się, usłyszawszy zamówienie. Wyjął drugi kubek i sięgnął po kawę. Dopiero teraz, stojąc w kuchni i patrząc przez okno, pomyślał o tym, że już dawno nie czuł się tak dobrze. Właściwie był szczęśliwy. Podeszła i objęła go, tuląc się do jego pleców. Była ubrana w jego koszulę. To nie jest sen. Stali tak, czekając, aż zagotuje się woda.

– Daj, ja to zrobię – powiedziała, wyjmując Solskiemu czajnik z ręki. – Ostatnio nalałeś za dużo, nie było miejsca na mleko.

Usiedli przy małym kuchennym stole. Nic nie mówili, tylko trzymali się za ręce.

– Może dajmy sobie z tym spokój – odezwała się po chwili. – Zaszyjmy się tutaj, a tamci niech się pozabijają.

– Muszę to doprowadzić do końca. Oni nie wybaczają i nie zapominają. – Mówiąc to, dziennikarz patrzył jej w oczy. – Wiesz najlepiej, jak bardzo są okrutni.

– Wiem – wyszeptała.

– Aniu, zaufaj mi, proszę. – Artur patrzył błagalnie. – Robię to dla nas.

– Boję się, Arturze, bardzo się boję. – Anna Kaliska podciągnęła nogi i skuliła się na krześle, obejmując kolana.

– Ja też, ale nie przestaniemy się bać, jeśli nie dokończymy tej sprawy. – Solski przyciągnął ją i posadził sobie na kolanach. Zaczął delikatnie gładzić jej włosy. – Przeszliśmy już tyle, że nie możemy się zatrzymać.

Usłyszawszy te słowa, Anna poczuła lęk, jakby znowu leżała na oddziale intensywnej opieki medycznej w Piszu i jakby znowu usłyszała te straszne słowa, które odbijały się echem w jej głowie.

– Nie znaleźli go.

Zapada w ciemność. Mój syneczek…

Gdy po dwóch dniach odzyskała przytomność, był przy niej lekarz. Znajomy z dawnych czasów. Starał się być bardzo miły, ważył każde słowo. Tłumaczył, jakie odniosła obrażenia, mówił o pożarze, zapewniał, że rodzice Roberta czują się dobrze. Powiedział wiele, ale słowem nie wspomniał o Dominiku.

– Gdzie jest mój synek? – wyszeptała Anna, czując, że po policzkach płyną jej łzy.

– Proszę, Aniu, poczekajmy z tym.

– Odnaleźliście Dominika?

Lekarz odwrócił wzrok.

– Nie, strażacy go nie znaleźli. Strasznie mi przykro…

Anna zacisnęła powieki. Chciała umrzeć – jej życie straciło sens. Gdyby tylko mogła wstać, rzuciłaby się z okna albo podcięła sobie żyły. Nieeee, nieeee, mój synek! Otworzyła oczy. Kolega lekarz zniknął. Teraz stała nad nią pielęgniarka i wstrzykiwała coś do kroplówki. Środki uspokajające. Zrobiła się senna, złość rozpuszczała się w cudownej miksturze krążącej w jej żyłach. Gniew i rozpacz zastąpiły obojętność i apatia. Przeleżała tak kilka dni, modląc się o śmierć. Odwiedzili ją teściowie, byli w dobrej formie. Ona miała złamane żebro i pęknięte kości śródręcza. Już dawno wypisano by ją ze szpitala, ale lekarze obawiali się o jej stan psychiczny, a ze względu na stare znajomości nie chcieli odsyłać jej do Choroszczy. Dostała osobny pokój i troskliwą opiekę. Dni były podobne do siebie – większość czasu spędzała w łóżku. Nie miała ochoty na odwiedziny, rozmowy i współczucie. Nie było takich słów, które mogłyby przynieść jej ukojenie i otuchę. Pewnego razu ktoś cicho zapukał do drzwi. Ponieważ nie odpowiedziała, pukanie powtórzyło się.

– Proszę – zawołała.

Przez uchylone drzwi do środka wsunęła się łysa głowa. Znowu na początku nie poznała Solskiego.

– Dzień dobry – powiedział. – Mogę wejść?

Anna nie zareagowała. Co za tupet! Gdyby nie Solski i spotkanie z nim, nie wyjechałaby z Dominikiem do Niedźwiedziego Rogu i nie doszłoby do tragedii. Czy on tego nie rozumiał? Mimo potężnej dawki środków uspokajających była wściekła na reportera, przez którego jej życie wywróciło się do góry nogami.

– Czego tu szukasz? – Przeszyła go lodowatym spojrzeniem.

– Znalazłem twojego synka – wyszeptał.

Annie zakręciło się w głowie.

– Żyje?

– Tak, ma się bardzo dobrze. – Artur wciąż stał w drzwiach, bojąc się podejść bliżej.

Anna, która jeszcze przed chwilą była gotowa zabić dziennikarza, teraz chciała go uściskać. Zaczęła płakać ze szczęścia.

– Co tak się uśmiechasz? – spytał Solski, tuląc Annę.

– Przypomniałam sobie, jak przyszedłeś do szpitala i powiedziałeś, że Dominik żyje. Poczułam się wtedy jak nowo narodzona.

Maluch – jakby usłyszał, że o nim mowa – zapłakał cicho, dając znać, że już nie śpi.

– Karmienie. – Anna westchnęła i poszła do pokoju, w którym stało łóżeczko Dominika. Nachyliła się nad synkiem, a ten pomachał radośnie rączkami, wyciągając je ku niej. – Oooopa, mamusia już jest! – Wzięła go na ręce, siadła w fotelu i rozchyliła koszulę. – Proszę bardzo, śniadanko dla mojego synka.

– A dla mnie? Ja też chcę! – krzyknął Artur z kuchni.

– Już ja wiem, czego ty chcesz. Zresztą masz mleko w lodówce, sam wczoraj kupowałeś! – odkrzyknęła Anna.

– Bo pójdę do sąsiadki – zagroził Solski.

– Idź. Chciałabym zobaczyć, jak Felek goni cię z siekierą.

Artur wyobraził sobie tę scenę. Nie zakończyłoby się to happy endem.

– Może nie ma go w domu? – przekomarzał się dalej.

– Zaryzykuj. Najwyżej obetnie ci ptaszka, wiele do stracenia nie masz – odgryzła się Anna.

Solski głośno westchnął, co miało być oznaką rezygnacji.

– To ja już zrobię sobie sam śniadanko, z jajek Felka.

Przynajmniej dwa razy w tygodniu sąsiad przynosił im koszyk świeżych kurzych jaj. Jak mówił, żadna tam chemia, samo zdrowie. Artur postanowił zrobić omlet. Na samą myśl o czekającej ich uczcie zgłodniał. Ułożył na stole wszystkie niezbędne produkty. Zaczął od szynki, prawdziwej, z domowej wędzarni, nie jakiegoś szynkopodobnego, pełnego ulepszaczy tworu, którym faszerują ludzi wielkie zakłady mięsne. Dwa grube plastry pokroił w kostkę, a następnie sparzył pomidora, obrał ze skórki, podzielił na ćwiartki, usunął gniazda i pokroił. Na patelnię wrzucił szynkę z odrobiną masła, odczekał kilka minut, dodał pomidory i doprawił słodką papryką. To był decydujący moment – nie mógł pozwolić, by pomidory smażyły się zbyt długo. Zerkając na patelnię, roztrzepał jajka widelcem i zalał nimi szynkę i pomidory. Poczekał, aż spód się zetnie, po czym zaczął energicznie ruszać patelnią, by omlet się nie przypalił. Na końcu dodał pokrojoną w plasterki mozzarellę i złożył omlet na pół.

– Jesteś lepszy niż Gordon Ramsay – powiedziała Anna, która z Dominikiem na rękach od dłuższej chwili podziwiała mistrza kuchni w akcji.

– Muszę cię zmartwić: to jedna z niewielu potraw, które potrafię sam przygotować – odparł Artur. Rozłożył na stoliku talerze i sztućce. – Bon appetit, mademoiselle.

Dominik z zaciekawieniem patrzył na parujący omlet. Wcześniej łaskawie zgodził się usiąść w swoim foteliku.

– Przepyszne. Dlaczego wcześniej nie robiłeś takich śniadań? – spytała Anna, robiąc nadąsaną minę.

– Nie miałem natchnienia. Jestem artystą, tworzę, gdy mam wenę – odrzekł Artur.

– W takim razie od jutra masz wenę codziennie.

Zaśmiali się głośno, czym wprawili Dominika w konsternację. Maluch nie bardzo wiedział, co się dzieje. Zrobił wielkie oczy, a usta wykrzywiły mu się w podkówkę. Było jedynie kwestią czasu, kiedy wybuchnie płaczem. Tak samo wyglądał, gdy Artur zobaczył go pierwszy raz po zniknięciu. Mały człowieczek z wielkimi, przerażonymi oczami. To właśnie do niego zabierał go Diabeł, gdy Solski myślał, że przyjaciel chce go uprowadzić. Na szczęście cios zadany pilnikiem do paznokci okazał się niegroźny, a mustang, choć poobijany, wciąż był na chodzie. Arturowi było strasznie głupio, gdy się zorientował, jak wielki błąd popełnił. Stali przy samochodzie, czekając na Felka, który miał pożyczyć od szwagra traktor i wyciągnąć ich z rowu.

– Jesteś niebezpieczny dla otoczenia! – krzyczał Diabeł, uciskając miejsce, z którego jeszcze przed chwilą sterczał pilnik. – Jak mogłeś, kurwa, pomyśleć, że chcę cię zabić?

– Bardzo cię przepraszam, spanikowałem. – Arturowi trzęsły się ręce. – Jak chcesz, to mi przypierdol.

– Najchętniej wsadziłbym ci w dupę mojego glocka. – Rokita skrzywił się z bólu.

Jak na salto, które wykonali, samochód wyglądał całkiem dobrze. Pewnie nie wygrałby konkursu na najlepiej utrzymanego mustanga, ale mogło być zdecydowanie gorzej. Im samym poza paroma stłuczeniami nic się nie stało.

– Gdybyś zachowywał się normalnie, nie wpadłbym w histerię – rzekł Solski. – Prowadzisz jakąś konspirację, więc się nie dziw, że się wystraszyłem.

– Całe szczęście, że nie miałeś noża, bo mógłbym się już witać ze świętym Piotrem. – Rokita patrzył z wyrzutem na Solskiego. Z bagażnika wyjął apteczkę i zaczął szukać opatrunku.

– Ja to zrobię. – Artur zabrał mu apteczkę, wyciągnął z niej spirytus salicylowy, nasączył nim gazę i przyłożył do rany. Diabeł zasyczał. Pilnik ugodził go tuż pod lewym obojczykiem. Solski przytrzymał gazę i nakleił plaster. – Może wyjaśnisz mi, co jest grane.

Rokita zastanawiał się, ile może powiedzieć. Rzucił telefon na siedzenie samochodu i dał ręką znać, by Solski zrobił to samo.

– Chodź, przejdziemy się kawałek. – Odeszli od auta na kilkanaście metrów. – Jesteś pod stałą obserwacją: dom, telefon, komputer – zaczął Diabeł.

– Przyzwyczaiłem się już do tego. – Artur wzruszył ramionami.

– Dlatego przysłali mnie, żebym cię pilnował i informował o tym, co robisz.

Solski nie wierzył w to, co właśnie usłyszał.

– Co ty, kurwa, powiedziałeś?!

– Pracuję dla służb – odparł Diabeł, jakby oznajmiał, że ma robotę w ochronie supermarketu.

– Dla jakich służb?

– Zieloni i uchole z wywiadu.

– Co ty gadasz? Jak można pracować dla jednych i drugich? I jak mogłeś mnie tak oszukiwać? – Artur byłby z pewnością mniej zaskoczony, gdyby usłyszał, że Rokita postanowił właśnie zostać kobietą. Jedyna osoba, której ufał, jedyny przyjaciel okazał się jednak szują.

– Opowiadałem ci o tym, jak chciałem się spotkać z premierem w sprawie zamachu w Bagdadzie, a przyjął mnie jakiś chłystek, pamiętasz? – Solski kiwnął głową. – Jakiś czas później zaprosił mnie na spotkanie Wielki Likwidator. I tak, od słowa do słowa, zaproponował mi robotę w Służbie Wywiadu Wojskowego. Powiedział, że będę mógł dopaść gnoi, którzy odpowiadają za zamach.

– I się zgodziłeś – dokończył dziennikarz.

– Tak. Nawet się nie zastanawiałem. – Diabeł nabrał powietrza. – Wielki Likwidator powiedział, że podejrzewa ludzi z wywiadu, ale potrzebuje dowodów. Okazało się, że ma pomysł, jak je zdobyć. Załatwił mi przyjęcie do Biura Antyterrorystycznego, żebym dla niego szpiegował.

– Przecież uchole musieli wiedzieć, że łazisz za sprawą zamachu w Bagdadzie – zauważył Artur.

– Wielki Likwidator powiedział, że przyjmą mnie choćby po to, żeby mieć nade mną pełną kontrolę – wyjaśnił Rokita. – Poza tym jestem twoim kumplem, o czym doskonale wiedzieli.

– I tak po prostu dali ci robotę? Przecież to śmierdzi na kilometr. Aż takimi idiotami chłopcy z wywiadu nie są, prawda?

– To samo powiedziałem Wielkiemu Likwidatorowi – przyznał Rokita. – Usłyszałem, że właśnie o to chodzi, że mają wiedzieć, dla kogo pracuję.

– Już nic nie rozumiem. – Solski zrobił kilka kroków w tę i z powrotem.

– Wielki Likwidator wymyślił, żebym odegrał faceta, który przechodzi na drugą stronę. Podwójnego agenta, zniesmaczonego niemocą i amatorszczyzną w wywiadzie wojskowym – tłumaczył dalej Diabeł. – Rozgoryczonego faceta, który został olany przez premiera. Mamionego perspektywami, jakie stoją przed nim w SWW, przegranego, z rozpadającą się rodziną. By być bardziej wiarygodnym, dostałem dokumenty dotyczące spartolonej operacji zielonych w Afganistanie. Chodziło o tę wioskę, którą zrównali z ziemią, bo myśleli, że są w niej terroryści.

– Jak rozumiem, chłopcy z Agencji Wywiadu złapali przynętę? – Solski nie mógł się doczekać ciągu dalszego.

– Tak mi się wydawało, bo dostałem robotę. Przyjmował mnie osobiście pułkownik Dariusz Wyrwicki. – Rokita się zaśmiał. – Minęło kilka tygodni i znowu zostałem poproszony do pana pułkownika. Swoją drogą musiałbyś zobaczyć jego gabinet. Prezydent chciałby taki mieć.

– Nieważne. – Artur nie chciał słuchać historyjek o full wypas gabinecie, w którym urzędował szef BAT-u.

– Przychodzę do niego, a koleś prosi, żebym usiadł, nalewa szklaneczkę whisky i pyta, czy mi się u nich podoba. „Oczywiście, panie pułkowniku. Jestem wreszcie na swoim miejscu”. – Diabeł znowu zachichotał. – A on na to, czy ja uważam go za ciotę. Mówię: „Nie, w żadnym wypadku”. „To dlaczego chcesz mnie dymać?” – pyta. Już wiedziałem, że chytry plan Wielkiego Likwidatora poszedł się jebać. – Rokita zrobił krótką przerwę. – Pan pułkownik spojrzał mi głęboko w oczy tym swoim świdrującym wzrokiem, po czym położył na stoliku zdjęcia i spokojnie oświadczył, że od teraz pracuję dla niego, a nie dla pani Alicji Berchart, szefowej Służby Wywiadu Wojskowego. A jeśli będę dalej cwaniakował i spróbuję wykręcić mu jakiś numer, to te zdjęcia ukażą się we wszystkich gazetach.

– Co to za zdjęcia? – spytał Solski.

– Grzechy przeszłości. – Diabeł migał się od odpowiedzi.

– Tak możesz mówić księdzu.

– Miałem romans z żoną Jarosławskiego – wydusił w końcu Rokita.

– Jakiego Jarosławskiego? Chyba nie bzykałeś żony prezydenta, którego chroniłeś? – Artur zarechotał.

– Cóż… tak jakoś wyszło – powiedział Diabeł.

– Jak wyszło? Przechodziłeś obok niej z fiutem na wierzchu, potknąłeś się i przez przypadek trafiłeś w jej piczkę? – Solski nie krył rozbawienia. – Szef prezydenckiej ochrony penetruje każdy zakątek i każdą szparkę w prezydenckim pałacu, by zapewnić głowie państwa pełne bezpieczeństwo.

Usłyszawszy to, Diabeł też się zaśmiał.

– Czuła się samotna, a mąż balował z innymi panienkami…

– A, to rozumiem. Jako dżentelmen nie mogłeś zostawić pierwszej damy w potrzebie. – Solski nie potrafił się opanować.

– Już dobrze. Pośmialiśmy się, to może teraz dokończę – zaproponował Rokita.

– Słucham. – Artur zasłonił usta dłonią, by nie parsknąć.

– Wówczas pułkownik polecił mi obserwować ciebie. Jak to ujął, miałem wiedzieć nawet, co ci się śni. – Zawstydzony Diabeł popatrzył na swoje buty. – I tak uwikłałem się w gierkę dwóch służb. Donoszę Wyrwickiemu, ale tak, by nie wiedział o tym Wielki Likwidator, bo wciąż chcę się dobrać do tyłka kolesiom z wywiadu. Momentami już sam się gubię w kolejnych wersjach i kłamstwach.

– A dokąd chciałeś mnie zawieźć? – Solski wskazał leżący w rowie samochód.

– Jedziemy po syna Anny Kaliskiej.

– A co się stało? – Artur bardzo się zaniepokoił.

– Ktoś wysadził chałupę, w której mieli się ukryć jej teściowie z dzieciakiem. Od razu mówię, że nie wiem, kto to zrobił. – Diabeł rozłożył ręce.

– Coś im się stało?

– Nie, wszyscy żyją. Ale w całym zamieszaniu ktoś porwał jej syna. – Wyjaśnienia Rokity tylko zaciemniły i tak już mętny obraz wydarzeń.

– Artur, jesteś z nami? – pytanie Anny wyrwało dziennikarza z rozmyślań.

– Tak, tak. Zastanawiałem się tylko, kto zorganizował zamach na twoją rodzinę.

– Musimy teraz o tym rozmawiać? – Nie chciała wracać do wydarzeń z Niedźwiedziego Rogu. Do końca życia będzie pamiętać eksplozję, a także przerażenie i rozpacz, jakie ogarnęły ją, gdy się okazało, że nie odnaleziono Dominika. Nie potrafiła opisać słowami tego, co wtedy czuła. Bo też nie ma słów, które mogłyby oddać uczucia matki tracącej dziecko.

– Nie rozumiem tego, co się stało. – Solski nie zwrócił uwagi na jej niechęć do dyskusji na ten temat. – Diabeł twierdzi, że byłaś obserwowana przez ludzi Wyrwickiego i że to oni uratowali dziecko. To by oznaczało, że zamach na was zorganizował ktoś inny.

– Ale kto? Tylko oni mają powód, by się nas pozbyć. Mamy przecież kwity obciążające Agencję Wywiadu. – Anna dała się wciągnąć w dywagacje Artura.

– Masz rację. Musieliśmy coś przeoczyć. – Zamyślony Solski utkwił wzrok w zawieszonej na kuchennej ścianie reprodukcji, jednej z tych drukowanych masowo, które później sprzedawane są w sieciach handlowych i zdobią ściany prawie każdego domu. Raz przychodzi moda na kopie starych rycin przedstawiających sprzęt kuchenny. Później modne stają się tabliczki z napisami „Coffee” czy „Breakfast”. On zaś patrzył na reprodukcję słynnego obrazu Giuseppe Arcimbolda, włoskiego malarza i ekscentryka, który tworzył portrety ludzi z owoców i warzyw. Z pewnej odległości nie było tego widać. Dopiero gdy spojrzało się z bliska na obraz, można było dostrzec wiśnie, jabłka, gruszki, winogrona, kabaczki, marchewki, ogórki – dosłownie cały stragan. – Może za bardzo skupiliśmy się na detalach i nie dostrzegamy całości obrazu. – Zerknął na Annę.

– Albo patrzymy nie w tym kierunku, co trzeba – dodała.

Dominik wyraźnie zaczynał się nudzić. Wyciągał rączki, próbując zagarnąć leżące na stole sztućce.

– Już, już, mały. Idziemy się poprzytulać – powiedziała Anna, biorąc synka na ręce.

– A ja? – spytał Artur, robiąc oczy niczym kot ze Shreka.

– Ty posprzątaj po śniadaniu i przestań choć na chwilę prowadzić swoje śledztwo.

– A może Wyrwicki chciał, byśmy myśleli, że on jest tym dobrym? – Solski snuł swoje rozważania.

– Na pewno udało mu się namieszać nam w głowach – zakończyła Anna i wyszła z kuchni.

Może o to chodziło. Artur grzecznie wziął się do sprzątania. Tylko kto był zamachowcem? Znowu spojrzał na owocowo-warzywny portret mężczyzny.

30

2.06.2008, poniedziałek

siedziba Agencji Wywiadu

godzina 12.20

Zdrowe odżywianie: dużo owoców, warzyw i kiełków. Zero czerwonego mięsa, w zamian gotowany drób i ryby na parze. Żarcie dla gejów. Wyrwicki był wściekły. Tak miała odtąd wyglądać jego dieta. I jeszcze żadnego alkoholu. Od zawsze unikał wizyt u lekarzy i sam nie wiedział, co go podkusiło, by zrobić sobie badania okresowe i pójść z nimi do jednego z tych konowałów w białych kitlach. Złe próby wątrobowe, za wysoki cholesterol i szmery w sercu. Lekarz obwieścił, że czas, by pułkownik wziął się do siebie. Wyrwicki uważał, że to przesada. Dużo ćwiczył, biegał, wciąż był w znakomitej formie i zachowywał młodzieńczą sylwetkę. Doktor był jednak nieugięty i zapowiedział mu, że jeśli nie zmieni diety, to skończy na kardiochirurgii, o ile w ogóle będzie miał szczęście. Pułkownik przypomniał sobie Pietkiewicza – on też czuł się dobrze, ale stres robił swoje i generał trafił do szpitala. Wyrwicki, dla świętego spokoju, swojego i lekarza, obiecał, że radykalnie zmieni nawyki żywieniowe. Nie było łatwo. Szczególnie brakowało mu krwistych steków. Marzenia o argentyńskiej wołowinie przerwało tymczasem pukanie do drzwi.

– Wejść! – krzyknął.

Do gabinetu wszedł Marcin Rokita i stanął na baczność przed biurkiem.

– Pan mnie wzywał, pułkowniku.

– Tak. Podobno są jakieś problemy z Solskim – rzekł Wyrwicki, wskazując Diabłowi krzesło.

– Problemy to za duże słowo, ale wciąż pyta, dlaczego ludzie z Agencji Wywiadu uratowali, a później porwali dziecko. Oczekuje ode mnie konkretnej odpowiedzi. Boję się, że jeśli nie odpowiem, znowu nie będzie mi ufał.

Pułkownik zmarszczył brwi. Na jego czole pojawiły się głębokie bruzdy.

– Powiedz mu prawdę: że nasz człowiek odbił dziecko z rąk porywacza, ale niestety, kretyn odstrzelił mu łeb, więc nie wiemy, kto i dlaczego chciał uprowadzić Dominika Kaliskiego. – Wyrwicki był naprawdę wściekły na grupę zabezpieczenia specjalnego. Nie dość, że nie obstawili na czas domku, w którym miała ukryć rodzinę Kaliska, to jeszcze nie zauważyli, że ktoś porywa dziecko. Gdy już się zorientowali i dogonili kidnapera, jakiemuś młodzikowi puściły nerwy. Wpakował facetowi kulkę między oczy, a ta oderwała pół głowy. – Powiedz mu, że nie jesteśmy dzieciobójcami i że mamy inne sposoby, by zamknąć mu usta. Sam chciałbym wiedzieć, kto grzebał tam przy instalacji gazowej i wysypał biały fosfor, by chałupa spłonęła raz-dwa. – Pułkownik uderzył ręką w stół. – Może gdybyś ustalił na czas, gdzie zamierza się ukryć Kaliska, nie byłoby tego całego bajzlu. No ale przecież ty nawet się z nią nie spotkałeś…

Rokita zacisnął zęby.

– To nie moja wina. Ta kobieta zrobiła wszystko, by być sam na sam z Solskim. Zresztą on też nie wiedział, że schowa się w domu koleżanki w Niedźwiedzim Rogu.

– Zapamiętaj sobie raz na zawsze: nie przyjmuję takich wymówek. Nie jesteś już w Biurze Ochrony Rządu. Tam mogliście się całymi dniami opierdalać. Tu jest zapieprz. Niemożliwe nie istnieje. – Wyrwicki był bliski osiągnięcia temperatury pieca hutniczego. Na skroniach pulsowały mu żyły. – Dostałeś zadanie i je spieprzyłeś. Gdyby chłopcy z nasłuchu nie przechwycili jej rozmowy z koleżanką, nie mielibyśmy pojęcia, dokąd się wybiera. – Pułkownik trochę ochłonął, ale po chwili znowu wszedł na wysokie obroty. – Słuchaj, Diabeł, a może ty wciąż próbujesz ze mną pogrywać, co?

Teraz Rokita wyglądał, jakby miał zaraz eksplodować.

– Panie pułkowniku, robię wszystko tak, jak pan każe. Gdy pojawiły się kłopoty z Solskim i stał się zbyt podejrzliwy, tak jak pan kazał, przyznałem się, że pracuję dla was. Ponownie mi zaufał i nie ma pojęcia, że nadal na niego donoszę. Proszę mi więc nie zarzucać nielojalności wobec Biura Antyterrorystycznego.

Wyrwicki popatrzył na Diabła, który wstał z krzesła.

– Przyjmuję to, działaj dalej. A tak na marginesie, przecież nie powiedziałeś mu wszystkiego…

– Nie rozumiem. – Rokita zatrzymał się w pół drogi między biurkiem a drzwiami.

– Nie wspomniałeś o tym, że poza prezydentową bzykałeś też jego żonę. – Pułkownik patrzył z rozbawieniem na Rokitę, który nie bardzo wiedział, co powiedzieć. – Dobrze zrobiłeś. Gdybyś mu się do tego przyznał, z pewnością już byście się nie spotkali.

– Do widzenia, pułkowniku. – To była jedyna reakcja Diabła na słowa Wyrwickiego. Przez sekretariat wyszedł na korytarz. Kolejny raz poczuł, jak krótka jest smycz, na której trzyma go szef BAT-u. Znalazł się w matni. Donosił na Solskiego, by ten nie dowiedział się o jego romansie z Joanną. Żył, lawirując między kolejnymi kłamstwami niczym Alberto Tomba pokonujący trasę slalomu giganta na igrzyskach w Calgary. Sprawy zaszły za daleko. Nawet gdyby powiedział „Stop”, nie udałoby mu się naprawić szkód, które wyrządził bliskim osobom. Pomyślał o żonie i dzieciakach; brakowało mu ich. Szedł długim korytarzem, mijając kolejne drzwi. Niektóre stały otworem i widać było ludzi pracujących na komputerach albo rozmawiających przez telefon. Mieli pewnie poczucie, że są władcami świata, należą do elitarnego klubu tych, którzy wiedzą więcej, potrafią czytać między wierszami i pociągają za sznurki za kulisami, wprawiając w ruch marionetki. Była to zbieranina najrozmaitszych postaci – od szkolnych kujonów będących genialnymi analitykami po awanturników, ludzi do zadań specjalnych w terenie. Jedni mieli już swoje lata, a oficerskie szlify zdobywali na kursach w Moskwie, drudzy komunę znali jedynie z opowieści albo przebłysków z dzieciństwa. Mieszanka charakterów i światopoglądów. Łączyło ich jedno – uwielbiali grzebać się w czyichś brudach i sekretach. Tajna wiedza była jak narkotyk.

Rokita przyspieszył kroku. Miał pojechać na Podlasie, by uspokoić Solskiego. Twoja chwila prawdy. Zbiegając po schodach, podjął decyzję. Wiedział już, co musi zrobić.

– Nogi pan sobie połamie! – krzyknęła sprzątaczka do chłopaka, który przeskoczył nad wiadrem i pognał w głąb korytarza. Nawet się nie odwrócił. – A później będzie na mnie – powiedziała do siebie i dalej szorowała wykładzinę, na którą ktoś rozlał kawę. – Niczego nie szanują. W dupach się poprzewracało państwu redaktorstwu – szeptała, uważając, by nikt nie usłyszał jej narzekań.

Pewnie miałaby satysfakcję, gdyby wiedziała, że sprinter, który przebiegł obok niej, właśnie się wywrócił i zarył nosem w wykładzinę. Chłopak szybko się podniósł, patrząc gniewnie na operatora, z którym się zderzył. Otrzepał spodnie i marynarkę, poprawił kołnierzyk koszuli, wyprostował się i zapukał do drzwi, na których przymocowana była tabliczka „Ludwik Tokarczyk, redaktor naczelny, Raport Dnia”.

– Wejść. – Z gabinetu dobiegł głos gwiazdora DTV.

– Panie redaktorze, mam te nagrania, o które pan prosił. – Chłopak był wyraźnie stremowany.

– Jakie nagrania? – Tokarczyk zmarszczył brwi. Nie bardzo wiedział, o co chodzi.

– Chciał pan zobaczyć zdjęcia z dzisiejszych ataków terrorystycznych na pola naftowe w Iraku – przypomniał stażysta, pilnując się, by mówić z wyczuwalną pokorą.

Ludwik Tokarczyk był przewrażliwiony na swoim punkcie, o tym wiedzieli wszyscy. Nie wolno było z niego żartować, wytykać mu błędów, sprzeczać się z nim. Nie tolerował też spoufalania się i braku szacunku ze strony podwładnych. Ci, którzy zapominali o tych pięciu przykazaniach, albo już dawno nie pracowali w DTV, albo w najlepszym razie tracili premie, służbowe telefony i lądowali na samym dnie korporacyjnej hierarchii. Tokarczyk zachowywał się niczym Bóg. Początkowo jego współpracownicy myśleli, że takie zachowanie szefa wynika z małomiasteczkowych kompleksów i braku pewności siebie. Optymiści zakładali, że gdy tylko odniesie sukces i nasyci się władzą, pokaże swoje lepsze oblicze. Jednak z Tokarczykiem z roku na rok było coraz gorzej – narastało w nim poczucie bezkarności, a wszystkich poza sobą i prezesem stacji uważał za bandę matołów. Zresztą tak naprawdę o Bielaku też tak myślał, tyle że nie był aż tak zadufany w sobie, by mówić o tym głośno. Resztki jego instynktu samozachowawczego przetrwały.

– Nie pieprz, tylko daj mi tego pendrive’a. – Ludwik nie raczył zdjąć nóg z biurka. Siedział rozwalony w fotelu i nawet nie zaszczycił spojrzeniem stażysty, który przyniósł mu nagrania.

Chłopak podchodził do Tokarczyka małymi krokami, bojąc się, że obudzi bestię. Wśród stażystów krążyły legendy o sadystycznych zachowaniach Ludwika, ale jakoś nikt nigdy nie próbował walczyć o swoje prawa. Praca przy Raporcie Dnia wciąż była dla młodych adeptów dziennikarstwa najbardziej prestiżowym zajęciem, o jakim mogli marzyć. Ci, którzy przetrwali szkołę Tokarczyka, uchodzili w środowisku za bohaterów, prawdziwych twardzieli. Stażysta podał pamięć USB.

– Ty flejo! – krzyknął Tokarczyk, widząc ślady potu na czarnym pendrivie.

Chłopak skulił się, podniósł urządzenie z biurka redaktora naczelnego i wytarł je o spodnie.

– Bardzo pana przepraszam – wyjąkał, odkładając pamięć USB na blat.

Ludwik chwycił ją ze wstrętem dwoma palcami i umieścił w porcie komputera. Pojawił się napis o wykryciu nowego urządzenia, a po chwili informacja, że jest gotowe do użycia. Tokarczyk kliknął w plik zatytułowany „Irak atak”.

– Dlaczego to, kurwa, nie działa? – Rzucił gniewne spojrzenie praktykantowi.

Chłopak najchętniej popełniłby seppuku.

– Czy jjja mmogę spróbować? – wydukał.

Tokarczyk z łaską zdjął nogi z biurka i odsunął się z fotelem, by praktykant dostał się do komputera. Ten trzęsącymi się rękoma manewrował myszką, otwierając kolejne aplikacje.

– Już działa – powiedział z ulgą. – Nagranie nie jest w formacie windowsowskim. Otwierał je pan w złym playerze.

– Jak ty się nazywasz? – pytanie Tokarczyka nie wróżyło nic dobrego.

– Sebastian Lewicki.

– Słuchaj, Lewicki, poszukaj sobie nowego zajęcia, bo twoja kariera w DTV właśnie się skończyła. – Ludwik zrobił groźną minę. Chłopak otwierał usta, by coś jeszcze powiedzieć, ale prowadzący Raport Dnia wskazał mu ręką drzwi. – Debil, nawet nie potrafi przynieść filmu w odpowiednim formacie – rzucił na do widzenia, uruchamiając nagranie. Ale fajerwerki. Płonące szyby naftowe, wysadzone i podpalone ropociągi. Widać też było grupę ubranych na czarno terrorystów z zasłoniętymi twarzami. Pokrzykiwali coś, wymachując granatnikami RPG i karabinami. Tokarczyk sięgnął po leżący na biurku telefon i szybko wybrał numer. – Ej, stary, dołóżmy do zagranicy te fotki z Iraku. Piękna rozpierducha, niech ktoś zrobi krótki materialik – rzucił i się rozłączył.

Allahu akbar. Śmierć i zamachy dobrze sprzedawały się w telewizji. Co prawda program przypominał telewizyjną wersję gazetowych brukowców, ale widzowie to kupowali, a DTV miała znakomite wyniki. Jak mawiał: „Ludożerka wie, czego chce”. A on im to dostarczał i chyba nawet uwierzył, że mimo wszystko robi wartościowy program informacyjny. Tymczasem Ludwikowi zaprzątało głowę coś zupełnie innego. Luiza, asystentka premiera. Pieprzona dziwka. Od jej śmierci czekał jedynie na to, kiedy do drzwi jego domu lub gabinetu zapuka policja. Widział się z nią w dniu, w którym zginęła. Było jak zwykle – kolacja w hotelowym apartamencie, a później wyuzdany seks. Gdy skończyli, była już noc. Wzięła prysznic i poprosiła go, by podrzucił ją na Bielany. Nie zdziwił się, nie była to żadna wyjątkowa prośba. Często po spotkaniach zawoził ją na skrzyżowanie alei Zjednoczenia i Marymonckiej. Wysiadała pod budynkiem straży pożarnej. Tym razem było jakoś inaczej.

– Żegnaj – powiedziała, jak gdyby mieli się już nie zobaczyć. Była smutna, uznał jednak, że to kobiece fochy.

Luiza nie chciała, by podwoził ją pod dom kolejnego klienta. Nie naciskał. Była dla niego luksusową damą do towarzystwa, nikim więcej. Gdy wysiadała, czekał zazwyczaj chwilę w samochodzie, patrząc, jak skręca w lewo w Cegłowską i znika za rogiem. Tak było i tym razem. Kiedyś z ciekawości poszedł za nią i zobaczył, jak wchodzi do starej willi w głębi ulicy, po lewej stronie. Sprawdził nawet, czyj to dom. Okazało się, że należy do firmy developerskiej House 4U, ta natomiast jest własnością spółki G&O Connection zajmującej się importem ropy i gazu z Rosji. Miała dwóch udziałowców, obaj byli obywatelami Szwajcarii urodzonymi w Rosji. Tokarczyk wolał o nic więcej nie pytać. Wiedział, że od takich dżentelmenów lepiej trzymać się z daleka. Na odległość śmierdziało ruskimi służbami specjalnymi. Bez wątpienia właścicieli G&O Connection stać było na usługi Luizy. Tyle że wciąż nie wiedział, dlaczego zginęła, a bał się, że policja wpadnie na jego trop, sprawdzając, co zamordowana robiła tamtego wieczoru. Mijały jednak kolejne dni i nikt nie pukał do jego drzwi. To czekanie wykańczało go psychicznie. Czasami chciał sam zgłosić się na policję; przecież nic nie zrobił. Obawiał się jednak, że sprawa trafi od razu do gazet, a to mogło się zakończyć rozwodem. Żona nie wybaczyłaby mu sypiania z prostytutką, a upokorzona, zadbałaby o to, by w trakcie rozwodu puścić go z torbami. Dlatego wolał męczyć się i czekać, wierząc, że nikt po niego nie przyjdzie. Położył nogi na biurku i od niechcenia przeglądał spływające na jego komputer depesze Polskiej Agencji Prasowej.

31

5.06.2008, czwartek

Niemirów

godzina 14.15

Literki zaczęły mu się rozmazywać i rozjeżdżać. Próbował się skupić na czytanym tekście, ale oczy coraz bardziej bolały go od wpatrywania się w ekran laptopa. Zamknął go z trzaskiem, przeciągnął się i głośno ziewnął. Słoneczne czerwcowe popołudnie rozleniwiało. Najchętniej położyłby się na trawie przed domem z butelką chłodnego piwa.

– Solski, baczność! Kompania wymarsz! – krzyknął Diabeł, a Anna pogroziła mu palcem. Dominik usnął po ciężkich walkach i ostatnią rzeczą, na jaką miała teraz ochotę, było ponowne usypianie synka. – Przepraszam – wyszeptał Rokita, po czym podszedł do śpiącego na leżaku Artura i kopnął go w stopę.

– Jezu, czego? – Solski był zły, że przerywa mu się drzemkę.

– Chodź, złapiemy jakiegoś suma na kolację – rzucił Diabeł, który trzymał już wędki. – Weź tylko siatkę i przynęty.

Artur przetarł oczy i podreptał do kuchni. Do małego plecaka zapakował kilka piw i tak zaopatrzony ruszył za Diabłem, zabierając po drodze podbierak, siatkę i pudełko z robakami.

– A nie moglibyśmy połowić z werandy? – powiedział do przyjaciela. – Przecież i tak chodzi głównie o wypicie tego piwa.

– Rusz się trochę, bo niedługo będziesz wyglądał jak kobieta w zaawansowanej ciąży – rzekł Diabeł. – Tylko żresz i śpisz.

– Wypraszam sobie. Jeszcze piję piwo, a czasami wódkę albo Ducha Puszczy, grilluję mięso i kiełbasy oraz kołyszę Dominika do snu – wyliczał dumny z siebie Solski. Działka, na której komendant Darski miał swoją letnią rezydencję, dochodziła do samego Bugu. Nad brzegiem stała drewniana wiata z prowizorycznym stołem, ławkami i paleniskiem, nad którym można było piec świeżo złowione ryby. Dziennikarz usiadł ciężko, aż zatrzeszczała deska, z plecaka wyjął dwa piwa i otworzył jedno o drugie. – Pierwszy łyk jest zawsze najlepszy. To przeżycie graniczące z mistycyzmem – stwierdził, wypijając duszkiem piwo. – Aaaaa… coś małe te butelki – powiedział i sięgnął po kolejną.

– Przystopuj. Chciałbym, żebyś zapamiętał to, o czym zaraz będziemy rozmawiać. – Diabeł uznał, że już czas podzielić się z przyjacielem planem, który wymyślił. Przez pierwsze dwa dni pobytu udawał lojalnego pracownika Agencji Wywiadu. Powiedział Solskiemu wszystko to, co kazał mu powiedzieć Wyrwicki. Teraz przyszła kolej na odkrycie kart.

– Tak myślałem, że nie o ryby tu chodzi. – Artur skrzyżował ręce na piersi.

– Wyrwicki myśli, że ma mnie w garści – zaczął Diabeł. – I niech tak myśli. Obaj chcemy dobrać się mu do tyłka i to zrobimy, przy wsparciu zielonych.

– Jesteś pewny, że można wierzyć harcerzom pani Likwidatorowej? – spytał Solski.

– Po pierwsze, już chyba nie są parą, po drugie, ufam i wierzę tylko tobie. Ale o polisie ubezpieczeniowej na końcu. – Rokita wziął wędkę i zaczął ją rozkładać; w końcu poszli na ryby. – Zieloni chcą wywalić jakieś kwity na Wyrwickiego, szkolenia w Moskwie. Nic wielkiego, pierdnięcie. Ma to być tylko uwertura. Prawdziwym uderzeniem będą dokumenty, które ktoś życzliwy podrzucił Annie…

– Mam obawy co do ich prawdziwości, a raczej rzetelności – Artur przerwał Diabłowi. – Z papierów, które dostała Anna, wynika, że twój szefunio z BAT-u właściwie nic nie wiedział. Tymczasem moje nagranie zrobione w nocy, gdy wyłowiono trupa w Koterce, pokazuje, że pułkownik Wyrwicki miał pełną wiedzę na temat tego, co robił generał Pietkiewicz. Razem tuszowali tę sprawę.

– Wiem o tym wszystkim. Moim zdaniem Wyrwicki sfabrykował tę teczkę, by znaleźć źródło przecieku. Pewnie ma u siebie kreta. Zieloni wiedzieli bardzo dużo o tym, co się dzieje w Agencji Wywiadu, jeszcze zanim ja tam trafiłem. – Diabeł mówił i jednocześnie zakładał robaka na haczyk, gdy zaś się z tym uporał, zarzucił wędkę. – Jest tylko jedno „ale”: chłopcy z wywiadu wojskowego też nie wiedzą, jak teczka trafiła w ręce Kaliskiej. Najwyraźniej mamy w całej rozgrywce trzeciego gracza. To właśnie jego chce dopaść Wyrwicki, ale coś mu nie idzie.

– Dlaczego mimo to zieloni chcą wywalić teczkę o operacji „Nabucco”? – spytał Solski.

– Bo oni i tak zyskają. Będzie gigantyczna afera. Spisek na życie ambasadora w Iraku z polskimi służbami specjalnymi w tle. Po takim skandalu premier będzie musiał rozwiązać Agencję Wywiadu, zrobią to samo co z WSI. – Dla Diabła sprawa była oczywista.

– Marzenie Wielkiego Likwidatora. – Solski zgodził się z Rokitą. Jego wywód miał sens. – Tylko co w tej całej układance robimy my?

– Ciebie trzymają przy życiu, bo chcą mieć gwarancję, że pozbierasz wszystkie dowody. Tak jak ten film z Koterki, który dostaliśmy od Klukiewicza. Gdy będą pewni, że nie ma już niczego, co by ich obciążało, odstrzelą ciebie, Annę i dzieciaka. – Diabeł nie odrywał wzroku od spławika. – Moim zadaniem jest pilnowanie, żebyś nie nabroił. Natomiast zieloni chcą, bym namówił cię na pewną akcję.

Solski zaśmiał się i wziął solidny łyk piwa.

– To może niech od razu mnie zatrudnią? Nie mam roboty, jakaś stała pensja by się przydała.

– Nie czas na żarty – stwierdził Diabeł. – Chcesz wiedzieć, o co chodzi?

– Oczywiście. – Artur opróżnił drugą butelkę piwa.

– Chłopcy wpadli na pomysł, byś mimo swoich wątpliwości co do dokumentów i tak je ujawnił. Ty znasz kulisy tej sprawy i będziesz najbardziej wiarygodny. – Rokita czekał na odpowiedź Solskiego.

– Nie wiem, czy pamiętasz, ale jestem wariatem. Pół roku spędziłem w szpitalu bez klamek.

– Właśnie, wykończyli cię ludzie z Agencji Wywiadu. Zresztą jak tylko dokumenty ujrzą światło dzienne, dostaniesz wsparcie zaprzyjaźnionych ekspertów i mediów – wyjaśnił Rokita. – Sprzedamy piękną historię o tym, jak samotny dziennikarz, wbrew wszystkiemu i wszystkim, nie licząc się z własnym zdrowiem i życiem, niczym Luke Skywalker walczy z Gwiazdą Śmierci, czyli Agencją Wywiadu. Ludzie uwielbiają opowieści o samotnych mścicielach.

– Nie podoba mi się to, że mam zagrać w teatrzyku pani Berchart. Na pewno mają swoich dziennikarzy, którzy chętnie zajmą się tym tematem. – Artur otworzył trzecie piwo.

– Poczekaj, bo teraz chcę ci przedstawić mój plan. – Rokita zrobił tajemniczą minę. – Przeprowadzimy zamach.

Solski prawie zakrztusił się piwem.

– Jednak to ty jesteś wariatem. Badałeś się ostatnio? O czym ty bredzisz?

– Spokojnie, to będzie sfingowany zamach. Zrobimy takie przedstawienie. – Diabeł odłożył wędkę i podszedł do dziennikarza. – Zajmiemy studio DTV, cała Polska będzie to oglądać.

– Pojebało cię?! – Artur wstał z ławki i zaczął nerwowo krążyć wokół wiaty. – I co, na koniec powiemy, że to był taki żarcik? Stary, za coś takiego jest więzienie.

– Nie, jeśli zrobimy to, by ujawnić prawdę o machlojkach pułkownika Wyrwickiego i spółki.

– A niby jak chcesz to zrobić?

– Zmusimy ich, by wystąpili przed kamerami. Będziesz miał show jak ci dwaj z TVN-u. Wiesz, ten gruby i chudy. – Rokita wyglądał, jakby rzeczywiście planował wydanie kolejnego odcinka Teraz my!

– Sekielski i Morozowski.

– Właśnie.

– W takim razie potrzebuję drugiego prowadzącego – zauważył Solski.

– Załatwimy to. Ludwik Tokarczyk ci odpowiada? Moim zdaniem stworzycie niezapomniany duet. – Diabeł naprawdę wierzył w to, co mówił.

– Może trochę więcej szczegółów. – Artur stanął.

– Zrobimy dla ciebie pas szahida. – Rokita zawczasu podniósł rękę i powstrzymał Solskiego. – Spokojnie, to będzie atrapa. Ale musi wyglądać profesjonalnie. Pierwsze, co zrobią ci faceci, to dokładnie obejrzą sobie z każdej strony twój ładunek. Pamiętaj, że będziesz w studiu telewizyjnym. Tam kamer nie brakuje.

– Dobrze, załóżmy, że uda mi się jakimś cudem wejść do newsroomu DTV. Niby jak ściągnę tam Bielaka i Wyrwickiego?

– Powiesz, że chcesz porozmawiać z nimi o operacji „Gilgamesz” – odrzekł Diabeł. – Dostaniesz ode mnie komplet materiałów na ten temat. Mówiąc najkrócej, ściągnięte z Bagdadu w skrzyniach archiwum Saddama Husajna posłużyło chłopcom do szantażowania wpływowych ludzi, którzy trzymają łapę na irackiej ropie. Bielak i Wyrwicki postanowili stworzyć firmę, która dostanie koncesję na gigantyczne pole naftowe Ar-Rumajla na południu Iraku.

– Ale chętnych jest chyba więcej. Zdaje się, że już zainstalowane są tam amerykańskie i brytyjskie firmy.

– Dlatego nasze asy wymyśliły, że dozbroją irackich terrorystów i opłacą ich, a ci tak długo będą nękać koncerny naftowe na południu kraju, aż te same wycofają się z Iraku. Wtedy chłopcy z wywiadu wejdą tam jak po swoje.

– Sprytnie – przyznał Solski. – To po to zorganizowali zamach na polskiego ambasadora. Chcieli wywieźć z Iraku tajne archiwum Saddama. Nie chodziło o żadne złoto.

– Złoto to był bonusik. – Diabeł patrzył wyczekująco na dziennikarza.

– Ale skąd ty o tym wszystkim wiesz? – spytał Artur. Przez moment myślał nawet, że tym trzecim, tajemniczym graczem jest Rokita.

– Myślisz, że przez ostatnich kilka miesięcy nic nie robiłem, czekając, aż wyjdziesz ze szpitala? – Diabeł podniósł głos. – Przecież ci mówiłem, że nie odpuszczę tym skurwielom.

– Szkoda tylko, że nie powiedziałeś mi tego wcześniej. – Solski miał żal do przyjaciela i mętlik w głowie.

– Nie mogłem.

– Wciąż nie rozumiem, po co Wyrwicki i Bielak mieliby przyjść do studia, gdy będę tam biegał z bombą na sobie. – Artur nie pozbył się wątpliwości. Plan Diabła wydawał mu się strasznie naciągany. Improwizacje się sprawdzają, pod warunkiem że są wcześniej świetnie przygotowane. Widział siebie z przestrzeloną głową w kałuży krwi. Znowu miał coś do stracenia. Jego związek z Anną zapowiadał się obiecująco. Odzyskał chęć do życia. A teraz miał zaprzepaścić to wszystko, by udawać kowboja? Bez sensu. Niech chłopcy wytłuką się nawzajem. Ta sprawa już dawno go przerosła, tymczasem Diabeł chciał, by położył głowę na szafot. Cwaniaczek. Łatwo snuć plany. Ludzka fantazja nie zna granic, ale później i tak wszystko zazwyczaj rozbija się o skały rzeczywistości. – Jak zmusisz ich, by stanęli przed kamerami? Zaproponujemy im jakieś honorarium? – Nerwowo kopał czubkiem buta dziurę w ziemi.

– Powiesz, że masz ze sobą dokumenty. Będą chcieli je zobaczyć, to oczywiste – wyjaśnił Rokita.

– Nie, stary, to nie dla mnie. Zrób to sam, jeśli uważasz, że to taki genialny pomysł. – Artur wziął niedokończone piwo i szybkim krokiem ruszył do domu.

Diabeł go nie zatrzymywał. Spojrzał na zegarek. Już czas. Zebrał wędki i podążył za przyjacielem. Nie wszedł jednak do środka, tylko zostawił sprzęt na tarasie.

– Jadę do Mielnika na małe zakupy, potrzebujecie czegoś? – spytał.

– Nie, dzięki – odpowiedziała Anna.

Diabeł obszedł dom i wyszedł na ulicę. Jego czarne auto wyglądało, jakby na masce przysiadł słoń. Nie miał pieniędzy, by zawieźć je do mechanika, zresztą czymś musiał jeździć. Odpalił wspomnienie po mustangu, jak teraz nazywał samochód, i ruszył na wschód. Nie dojechał jednak do Mielnika. W Sutnie skręcił w lewo w piaszczystą drogę biegnącą nad samym Bugiem. Miał szczęście, że ostatnio nie padało, bo po deszczu trasa, którą się przemieszczał, stawała się nieprzejezdna. Po kilku minutach wjechał do Wajkowa, wioski, którą upodobali sobie przyjezdni. Wiele tutejszych domów należało do ludzi spoza Podlasia. Dla nich Wajków był miejscowością wypoczynkową. Położony tuż nad rzeką i otoczony Puszczą Mielnicką stanowił znakomity azyl dla szukających spokoju i wytchnienia. Tutaj nikt przypadkowy raczej nie trafiał, dlatego było to w miarę bezpieczne miejsce dla kogoś, kto mógł być śledzony. Diabeł przejechał przez wieś i zatrzymał się na drugim jej końcu przed małą drewnianą kaplicą. Ogrodzona była niskim płotem, przed wejściem stał krzyż, a tuż obok niewielka dzwonnica zbudowana na drewnianym rusztowaniu. Rokita otworzył furtkę i podszedł do krzyża. Ukląkł i rozejrzał się. Przez kilka minut udawał, że się modli, po czym znowu spojrzał na boki, by upewnić się, że nikogo nie ma w pobliżu. Wstał, podszedł do zawieszonej na froncie kaplicy przeszklonej tablicy z ogłoszeniami parafialnymi i uchylił ją delikatnie. W środku, zamaskowany deską, czekał na niego telefon. Szybkim ruchem schował go do kieszeni spodni. Wrócił do samochodu i ruszył w kierunku Mielnika. Przed sklepem U Marka dyżur pełniła ekipa tutejszych miłośników taniego wina. Widać było, że są już po ostrym treningu.

– A ja ci mówio, że nasi ograjo i szwabów, i Jugosłowian, i tych Australijczyków. – Dysputa dotyczyła rozpoczynających się za dwa dni mistrzostw Europy w piłce nożnej.

– Wiesiu, nachlołeś sie ty. Jugosławi jusz ni ma – zauważył przytomnie jeden z rozmówców i dodał: – A nasi grajo z Chorwacjo i Austrio, o tak o.

– Austria, Australia jeden czort. Ważne, że w naszej drużyni jest ten Benauer – wtrącił się trzeci biesiadnik.

– O tak, Benauer to moondry je, trener z zagaranicy.

Wszyscy wyrazili ogromny szacunek dla holenderskiego szkoleniowca.

– Kurdzi bąk, jeszcze tie naszi mistrzostwo wygrajo.

By pomóc reprezentacji, zebrane towarzystwo wzniosło toast, po czym ktoś zaintonował hymn.

Diabeł uśmiechnął się do siebie i wszedł do sklepu.

– A co te moczymordy znowu wyjo? Chłopy po wypłacie, to pijo – powiedziała sprzedawczyni, witając Diabła.

– Maszynki do golenia dostanę?

– Tam pan sobie wyszuka i mi powie, to podam. – Wskazała półkę w rogu za ladą.

– Może poproszę Gillette. – Rokita nie zastanawiał się długo.

– Mój to też tylko dżiletem się goli – pochwaliła wybór ekspedientka. – Coś jeszcze dla pana?

– Poproszę litra Bolsa.

– Może jako popitke weźmie – zasugerowała kobieta.

– A wezmę – powiedział Diabeł, rozglądając się bezradnie po niewielkim pomieszczeniu. Właściciele wykorzystali chyba każdy centymetr kwadratowy, na którym można było postawić lub zawiesić towar.

– Za nim stojo, w lodówce.

Rokita odwrócił się we wskazanym kierunku. Wybrał polo colę.

– To wszystko, dziękuję.

Sprzedawczyni podliczyła rachunek, Diabeł zapłacił i wyszedł ze sklepu. Na zewnątrz ustalano właśnie taktykę na mecz z Niemcami, ale już się temu nie przysłuchiwał. Samochód miał zaparkowany na zapleczu sklepu, gdzie urządzono prowizoryczny parking dla klientów. Wrzucił zakupy na tylną kanapę i rozpakował telefon. Sponsored by Nokia. Włączył komórkę. Tak jak poprzednio dostał wiadomość z kodem sprawdzającym. Odpowiedział. Po chwili przyszło pytanie: „Zgodził się?”.

Rokita szybko odpisał: „Nie, spróbuję jeszcze raz”.

Na wyświetlaczu pojawiła się kolejna wiadomość: „OK, masz dwa tygodnie”.

Diabeł napisał następnego esemesa: „A jak nie zdążę?”.

Odpowiedź: „My się tym zajmiemy. END”.

Diabeł wyłączył komórkę. Wyjął kartę i ją zniszczył, a telefon schował do kieszeni. Zamierzał wyrzucić go w drodze powrotnej do Niemirowa. Na wieczór – jak gdyby nigdy nic – zaplanował imprezę.

32

6.06.2008, piątek

Puszcza Kampinoska, posiadłość Leonarda Bielaka

godzina 20.10

Kolejna pusta butelka wylądowała na podłodze i potoczyła się na środek gabinetu. Podłoga z czarnego dębu, choć była niemym świadkiem niejednej takiej libacji, prezentowała się znakomicie. Kosztowała zapewne tyle co dobrej klasy samochód, na biednego jednak nie trafiło.

Pułkownik Wyrwicki uniósł do ust kryształową szklankę wypełnioną niemal po brzegi whisky i lodem. Jego ruchy nie były już ani płynne, ani pewne. W pomieszczeniu kłębił się siwy dym. Leonard Bielak, rozparty w skórzanym fotelu, trzymał w ręku cygaro i próbował zapanować nad swoją głową, która kiwała się na przemian to w jedną stronę, to w drugą, po czym w przód i w tył. Wańka-wstańka. Wyrwicki był rozbawiony bezradnością gospodarza.

– Mówiszsz więc, Dareczkuuu, że pana Giennnadija Pietrowa mamy pozamiatanego. – Bielak starał się mówić wolno i wyraźnie.

– Myślę, że za jakieś – Wyrwicki spojrzał na zegarek – dziesięć godzin będziemy mieli go z głowy. – Zdecydowanie lepiej radził sobie ze składaniem sylab w wyrazy, a wyrazów w zdania.

– Saaajeebiszcie – powiedział Bielak, unosząc swoją szklankę, co miało być sygnałem do toastu. – Fffffkurwimy wiele osób. Pieprzyć ich. Twoje zdrowie, Dareczkuuu.

– Dzięki, przyjacielu. – Wyrwicki napił się whisky. Na tym etapie było mu już wszystko jedno, co pije, byle tylko miało procenty. – Myślał, że z polaczkami można sobie pogrywać, to się zdziwi o poranku – rzekł i obaj zarechotali, przy okazji rozlewając dwudziestoletni szlachetny trunek.

– Mieszkańcy Zagalety zdziwią się jutro, jak zobaczą „kominiarzy” wpadających do domu szanownego pana Pietrowa. – Bielak był zachwycony sposobem, w jaki Wyrwicki wyeliminował Rosjanina z gry.

Pułkownik wysłał na Costa del Sol czteroosobową ekipę pod dowództwem kapitana Majewskiego. Szczęście im sprzyjało, bo Pietrow z całą rodziną wyjechał na ponad miesiąc do swojej podmoskiewskiej rezydencji. Być może podziałały zdjęcia, które Wyrwicki pokazał mu podczas ich spotkania w Zurychu. Widok wnuczek sfotografowanych na terenie hiszpańskiej posiadłości w La Zagalecie wyraźnie zdenerwował rosyjskiego biznesmena. Może uznał, że lepiej przynajmniej na jakiś czas wywieźć rodzinę do ojczyzny. Matuszka Rossija była dla zaprzyjaźnionych ze specsłużbami mafiosów niczym bezpieczna przystań podczas sztormu. Tam, jeśli miałeś kryszę, mogłeś czuć się bezpiecznie, na pewno bezpieczniej niż na hiszpańskim wybrzeżu. Tak czy inaczej, w domu Pietrowa w La Zagalecie zostały tylko trzy osoby: dwoje służących i rosyjski ochroniarz.

Wyrwicki był pewny, że Azrael poradzi sobie z zadaniem. Uważał, że zorganizowanie zamachu w Bagdadzie było trudniejsze niż wejście do domu rosyjskiego milionera. Po trzech tygodniach obserwacji Majewski przesłał pułkownikowi raport, zdjęcia oraz plan działania. La Zagaleta, ekskluzywne miasteczko dla bogaczy, położona była na wzgórzach i zajmowała w sumie około tysiąca hektarów. Cały teren patrolowali uzbrojeni strażnicy z owczarkami niemieckimi. Patrole miały do dyspozycji terenówki i quady. La Zagaletę otaczało ogrodzenie długości około dwudziestu kilometrów. Drogi dojazdowe były zamknięte. Całodobowa ochrona wpuszczała na teren tylko mieszkańców i ich gości. W budynku firmy ochroniarskiej znajdował się pokój monitoringu. Na kilkunastu ekranach strażnicy obserwowali to, co rejestrują kamery, przy czym w nocy wykorzystywali także kamery termowizyjne, przed którymi potencjalny złodziej nie mógł się ukryć. Firma zarządzająca miasteczkiem dla bogaczy chwaliła się tym, że jeszcze nigdy nie doszło tam do włamania, kradzieży czy napadu. Każdy pracownik był dokładnie sprawdzany i legitymowany. Za swoje bezpieczeństwo mieszkańcy La Zagalety płacili miesięcznie około czterdziestu tysięcy euro.

Rezydencja Pietrowa usytuowana była na samym szczycie jednego ze wzgórz. Dom w stylu andaluzyjskim, białe ściany z narożnikami zdobionymi kamiennymi płytami, dach pokryty ceglastą wypalaną dachówką, kilka tarasów, w tym jeden zawieszony jakby w powietrzu, z basenem, z którego rozciągał się zapierający dech w piersiach widok: góry, zielona dolina, a w oddali morze. Centralnym punktem rezydencji było otoczone krużgankami patio. Można było z niego wejść do każdego pomieszczenia w budynku. Ze swoimi wieżyczkami rezydencja wyglądała niczym warowny zamek wybudowany na skale. Tuż obok przycupnął utrzymany w tym samym stylu dom dla służby. Blisko hektarowa działka otoczona była kamiennym murem, na jej terenie zaś zainstalowano czujniki ruchu i kamery.

Azrael, który mimo to znalazł lukę w systemie bezpieczeństwa, wynajął najpierw jedną ze skromniejszych willi na centrum operacyjne. Wybrali mały dom położony nieco na uboczu, u stóp wzgórza, nad którym górowała Casa Cascada – rezydencja rosyjskiego biznesmena. Musieli zapłacić za miesiąc z góry czterdzieści tysięcy euro, plus drugie tyle w związku z opłatami. Wyrwicki nie zamierzał jednak oszczędzać. Wciąż zresztą mieli pieniądze z wygranej u bukmachera.

Majewski w swoim zespole miał dwie kobiety i mężczyznę. Udawali litewskich biznesmenów, którzy przyjechali odpocząć w prawdziwym raju na ziemi. Korzystali z pól golfowych, klubowych pomieszczeń, jeździli konno i zwiedzali okolicę. Robili wszystko to, co robią ludzie mieszkający w La Zagalecie.

– Pułkownik zaakceptował nasz plan – powiedział kapitan Majewski, gdy siedzieli na tarasie, popijając lekkie białe wino. – Pojutrze do portu w Marbelli zawinie jacht. Oficjalnie jest to nasza łódź, z naszą załogą. Płyną z Grecji, gdzie jacht ma port macierzysty.

– A będziemy mogły nim popływać? – spytała jedna z kobiet. Miała około trzydziestu lat i brała już udział w paru zagranicznych operacjach wywiadu.

– Tak, Elżbieto, nawet musimy. Ale chciałbym, byś pamiętała, że mimo wszystko nie przyjechaliśmy tutaj na wakacje – rzekł Azrael.

Elżbieta była specjalistką od łamania blokad i szyfrów oraz wykradania danych z komputerów. Majewski pracował z nią pierwszy raz. W oczy rzuciła mu się przede wszystkim jej uroda: nie wyglądała na kogoś, kto spędza całe dnie wpatrzony w monitor komputera. Zdecydowanie zaprzeczała stereotypowi przepoconego i ubranego byle jak informatyka.

– Gdy przywieziemy tu przesyłkę z jachtu, rozpocznie się główna część operacji – kontynuował Azrael. – Będziemy mieli pięć dni na wykonanie zadania.

– Nareszcie – powiedział mężczyzna, który był oddelegowany do akcji z grupy zabezpieczenia specjalnego. Ze względu na małe dłonie mówiono o nim Piąstka. Ci jednak, którzy po rozmiarze pięści oceniali siłę jego uderzenia, popełniali ogromny błąd. Był eksbokserem i jeśli trafił, klient nie miał żadnych szans. – Mam już dość golfa, basenu i słońca.

– Jeszcze za nimi zatęsknisz. Zazwyczaj nie mamy tak luksusowych warunków, zresztą sam wiesz najlepiej – powiedział Majewski i odwrócił się w stronę drugiej agentki. Kinga, nazywana Salem ze względu na swój trudny charakter, była piękną kobietą o klasycznej urodzie. Gdy przechadzała się w bikini, nie było faceta, który by się za nią nie obejrzał. – Chciałabyś coś dodać? Miejmy to już za sobą.

– Skończyło się wino. – Pokazała Azraelowi pusty kieliszek. – Może by któryś z panów otworzył jeszcze jedną butelkę? – Prowokowała zarówno swoim zachowaniem, jak i ubiorem. Miała na sobie przewiewną sukienkę z rodzaju „Zobacz, jaką włożyłam dziś bieliznę”.

Ela wybuchnęła śmiechem, rozładowując atmosferę.

– Zrobimy odprawę i napijemy się wina – zarządził Majewski i rozdał wszystkim szczegółowe mapy La Zagalety. – Wiem, że znacie plan, ale chciałbym raz jeszcze przejść go z wami krok po kroku. Zaczniemy o 21.00. Kinga, najpierw ty.

– Umawiam się z Igorem, ochroniarzem Pietrowa, na randkę. Facet już kilkakrotnie proponował mi spotkanie – dodała od niechcenia. – W dniu Zero urządzamy sobie z Piąstką popisową awanturę, by wzmóc w Igorze apetyt na kolację przy świecach. Na pewno spotkamy go na polu golfowym, jest tam codziennie od piętnastej. Po kłótni Piąstka zostawia mnie w klubowym barze. Jeśli ochroniarz do mnie nie podejdzie, sama wykonam pierwszy ruch. Mówię mu o mężu, którego mam dość, opowiadam, że jestem nieszczęśliwa. Umawiamy się na kolację, ja chcę pojechać do Marbelli, by nie przeszkodził nam zazdrosny mąż. W jedną stronę jest około trzydziestu kilometrów. – Kinga odgarnęła do tyłu włosy, które opadły jej na ramiona i piersi.

Majewski i Piąstka spojrzeli jednocześnie na jej biust. Nie było możliwości, by Rosjanin nie złapał takiej przynęty. Kapitan zauważył, że został przyłapany na podziwianiu zakazanych rewirów, i nieco speszony wrócił do prowadzenia odprawy.

– Kinga wyjeżdża i do gry wchodzi Ela.

– Około dwudziestej drugiej włamuję się do systemu bezpieczeństwa i odcinam dom Pietrowa od alarmu i kamer. Wszystkie kody i blokady mam obcykane. Zajmie mi to góra dziesięć minut. Wy będziecie mieli trzydzieści, by wejść do środka i zrobić swoje. Dłuższe blokowanie systemu bezpieczeństwa może zostać wykryte przez programy skanujące, a tego byśmy nie chcieli. Gdy wy idziecie na spacer, ja podpinam się pod kamery ochrony i monitoruję najbliższe otoczenie rezydencji. Będę mogła was ostrzec, gdyby zabłąkał się w ten rejon jakiś strażnik – wyrecytowała Ela.

– Świetnie – pochwalił ją Majewski. – Piąstka, co dalej…?

– Na sygnał Eli bierzemy plecaki i wpadamy z sąsiedzką wizytą. Będzie już ciemno. Najpierw krótka wspinaczka, później do pokonania mamy kamienny mur. Haki i liny są gotowe. Na terenie posiadłości będą prawdopodobnie spuszczone psy, trzy dobermany. Jesteśmy na to przygotowani, mamy pistolety z pociskami usypiającymi. – Słuchając Piąstki, kapitan cieszył się, że będzie miał jego wsparcie. – Podchodzimy do rezydencji od strony wiszącego tarasu z basenem. Tego miejsca nie widać z domu dla służby. Do środka wejdziemy przez piwniczkę z winami. Prowadzą do niej drzwi ukryte po zachodniej stronie za rzędem cyprysów.

– Tak jest – powiedział Majewski, przejmując głos. – Wewnątrz kierujemy się do garażu. Plan domu jest rozrysowany na podstawie tego, co przez kamery monitoringu podejrzała Ela. – Przejechał palcem po rozłożonym na stole szkicu rezydencji. – W garażu zostawiamy pakunek numer jeden. Następnie idziemy do sypialni Pietrowa, pierwsze piętro, okna na południe, i tam chowamy pakunek numer dwa. Wracamy tą samą drogą, którą weszliśmy do rezydencji, zostawiając pakunek numer trzy w piwnicy z winami. Po dwudziestu pięciu minutach powinniśmy być z powrotem.

– Brawo. – Kinga zaklaskała. – Czy możemy się już napić?

Wlali w siebie zdecydowanie za dużo alkoholu. Nawet Bielak przyznał rację Wyrwickiemu i zataczając się, poszedł za nim na taras, by się trochę przewietrzyć. Był ciepły czerwcowy wieczór, obaj oddychali głęboko, łapiąc powietrze jak wyrzucone na brzeg ryby.

– Mówiłeeem ci, że ten Majewskiiii to diamennnnt – rzekł pułkownik, wyraźnie przeciągając ostatnie sylaby w wyrazach. – Skurczybyk zrobiłłł wszystkooo jak trzeba, a jutro z samego rana hiszpańńńńska policja, wspierana przez tamtejszą jednosssstkę anty… antyterrorystyczną, wkroczy do rezydencji Pietrowa. – Czuł, że mówi z pewną trudnością, skupił się więc na artykulacji. Poprawa była znaczna, choć tempo wypowiedzi wciąż odbiegało od normy. – Mały donosik od zaprzyjaźnionych polskich służb specjalnych i po sprawie. Nie ma pana Giennadija. Dwadzieścia kilogramów czystej heroiny i nielegalna broń oznaczają bardzo duże problemy.

– Chocham cię – wydukał Bielak.

– Tym bardziej że – kontynuował Wyrwicki, nie zauważywszy miłosnego wyznania – Hiszpanie dostali też komplecik informacji na temat ustawionego meczu Zenitu z Bayernem.

– Aaaale, aaale przecież my też postawiliśmy – zauważył zaskakująco trzeźwo Bielak.

– Tylko że my nie zzzzostawiliśśśmy żżżadnego śladu. My nie istniejemy. Danymi z komputera Brokera mogą sobie dupę podetrzeć.

Obaj głośno się roześmiali.

33

7.06.2008, sobota

kancelaria premiera

godzina 11.10

Sahara w gardle, brygada górników fedrujących pod czaszką, drżenie dłoni, jakby włożył palce do gniazdka, i światłowstręt jak u zombi. Przegięcie. Zdawał sobie sprawę z tego, że nie wygląda najlepiej. Mimo porannego joggingu, godziny w saunie i długiej kąpieli wciąż miał wrażenie, że alkohol krąży w jego krwi. Starość nie radość. Kiedyś bez problemu znosił nawet kilkudniowe imprezowanie. Teraz wystarczył jeden wieczór z Bielakiem, by the day after przypominał psychiczny i fizyczny Armagedon. Wypity w nocy etanol organizm zamienił za pomocą enzymów wątrobowych najpierw w aldehyd octowy, a później w kwas octowy. To dało początek serii reakcji, których efektem był tzw. syndrom dnia następnego, czyli kac. Wyrwicki już dawno nie pozwolił sobie na takie nadużycie alkoholu.

– Pan premier czeka. – Sekretarka wskazała pułkownikowi drzwi.

Wyrwicki bez słowa wstał, poprawił marynarkę i z przyklejonym do ust uśmiechem wmaszerował do gabinetu szefa rządu.

– Witam człowieka, który rozpracował ruską mafię. – Profesor Andrzejewski promieniał ze szczęścia. Właśnie zakończył telekonferencję z premierem Hiszpanii, który gratulował mu skuteczności działania polskiego wywiadu i dziękował za nieocenione informacje, bez których nie udałoby się zatrzymać szefów międzynarodowej organizacji przestępczej rezydujących w Marbelli i okolicach. – Panie pułkowniku, to wielki sukces. Jestem pod wrażeniem.

– My tylko robimy swoje – powiedział skromnie Wyrwicki. Jego stan nie pozwalał na formułowanie długich, wielokrotnie złożonych zdań. Wolał nie zgubić wątku. Wystarczyło, że wyglądał jak z krzyża zdjęty, co szef rządu i tak zauważy.

Usiedli przy okrągłym stole.

– Chciałbym poznać więcej szczegółów. – Premier Andrzejewski był podekscytowany, a tego właśnie pułkownik obawiał się najbardziej.

Chcąc nie chcąc, Wyrwicki zebrał się w sobie i najkrócej jak potrafił, ale tak, by nie rozczarować premiera, opowiedział wymyśloną naprędce historię o tym, jak to Biuro Antyterrorystyczne, śledząc szlaki przerzutu broni, wpadło na trop groźnej organizacji, na której czele stał wpływowy rosyjski biznesmen. Profesor wyglądał na zachwyconego.

– Pamięta pan, wspominałem o tej sprawie po ostatnim posiedzeniu Kolegium do spraw Służb Specjalnych. Wtedy jednak nie byłem jeszcze pewny, czym się to zakończy. – Wyrwicki miał coraz większe problemy z językiem i zaklinał w myślach szefa rządu, by nie zadawał dodatkowych pytań wymagających skomplikowanych wyjaśnień.

– Oczywiście, pamiętam – rzekł premier, choć było to bardzo wątpliwe.

Wyrwicki miał znakomity kontakt z profesorem Andrzejewskim. Sygnalizował mu pewne sprawy, by ten nie miał pretensji, że o czymś nie wiedział, lecz przedstawiał je tak, żeby nie utkwiły w pamięci szefa rządu. To dawało olbrzymie pole do manipulacji i naciągania faktów, gdyby zaszła taka potrzeba. Pułkownik wiedział, jak podejść premiera, by ten miał poczucie, że trzyma BAT w ręku.

– Ta operacja rozwiązała nam jeden problem. Nawet Wielki Likwidator nie będzie nalegał na ujawnienie rosyjskich dokumentów dotyczących pańskich szkoleń w Moskwie. Ktoś, kto zadał Rosjanom taki cios, jest poza wszelkimi podejrzeniami. Tylko skończony idiota mógłby panu zarzucać, że kolaboruje pan z obcymi służbami. – Dla profesora Andrzejewskiego sprawa kwitów na pułkownika była ostatecznie zamknięta.

Ekstra bonus. Na to także liczył Wyrwicki, organizując operację przeciwko Giennadijowi Pietrowowi. Zamknąć usta tym, którzy chcieli grzebać w jego przeszłości.

– Chciałbym, żeby pan wiedział, pułkowniku, że wystąpiłem już do prezydenta o awans generalski dla pana. Niech pan szyje spodnie z lampasami.

Tego Wyrwicki się nie spodziewał. Stanął na baczność.

– Dziękuję, panie premierze, to dla mnie zaszczyt – powiedział i wykonał symboliczny ukłon.

Profesor Andrzejewski uścisnął mu rękę i poklepał po ramieniu.

– Uroczysta nominacja w sierpniu, w rocznicę cudu nad Wisłą.

Wyrwicki jeszcze raz podziękował. Gdyby wiedział. Ludzie patrzyli na świat z perspektywy swoich oczekiwań, nadziei i ambicji. Pułkownik potrafił to wykorzystać. Wystarczyło sprawić, by uwierzyli, że kontrolują rzeczywistość, a ta spełnia ich oczekiwania. Wówczas, zadowoleni z siebie, tracili czujność, byli jak karpie, które nie mają pojęcia o zbliżających się świętach. Generał Dariusz Wyrwicki. Szczególną naiwnością wykazywali się politycy przekonani o potędze władzy, jaką mają. Im wyższe stanowisko, tym większa pewność, że nikt nimi nie steruje, że to oni wyznaczają kierunek i zadania. Nie dostrzegali związków między odległymi zdarzeniami, dla nich były to zwyczajne przypadki. Pułkownik sądził, że wynika to przede wszystkim z krótkowzroczności rządzących. Kolejni premierzy czy prezydenci funkcjonują od wyborów do wyborów. Sekcja „1” od zawsze działała długofalowo. Doraźne akcje i sprzątanie brudów były jedynie częścią działalności supertajnej jednostki wywiadu. Równolegle już od dziesięcioleci jej członkowie starali się programować przyszłość. Na przykład pomagali dyskretnie ludziom, co do których mieli plany. Figurant często nawet nie wiedział, że ma swoich aniołów stróżów.

Wyrwicki popatrzył na profesora Andrzejewskiego. Opozycjonista, idealista, propaństwowiec. Premier nie miał pojęcia, że był jednym z podmiotów operacji „Wieża Babel”. Nawet Wyrwicki dowiedział się o niej dopiero na krótko przed śmiercią generała Pietkiewicza. Pamiętał każde słowo, jakie padło wówczas z ust generała: „Dostałem ostrzeżenie od dobrego przyjaciela, który dużo wie. Po rozmowie z nim mam obawy, że ktoś może chcieć nas sprzątnąć. Te skrzynie z Bagdadu to nasza polisa ubezpieczeniowa. Musimy się spieszyć”. Wtedy po raz pierwszy pułkownik zapoznał się z zawartością teczki, w której zebrane były najważniejsze informacje na temat operacji „Wieża Babel”. Wymyślił ją właśnie generał Pietkiewicz, kiedy w osiemdziesiątym dziewiątym roku system komunistyczny zaczął padać. Sekcja „1” zaangażowała się wówczas w tworzenie nowego ładu na scenie politycznej. Chodziło o kontrolę nad opozycją. Na cel wzięto kilku rokujących liderów dawnego podziemia. Wśród nich był profesor Józef Andrzejewski, działacz niepodległościowy i ceniony wykładowca historii na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu. Jego opinie i poglądy były szanowane w kręgach opozycyjnych, dlatego to jemu zaproponowano przewodniczenie tworzonej wówczas partii Prawica dla Polski. Andrzejewski się wahał, lecz wtedy na scenę wkroczył Leonard Bielak, polski biznesmen, który osiągnął wielki sukces finansowy w Szwajcarii. To on przekonał profesora, by wszedł na dobre w politykę, obiecując, że stworzy finansowe zaplecze dla powstającej partii. Bielak, właściciel Zeitgeist GmbH z siedzibą w Bazylei, był kimś z innego, lepszego świata, kimś, kto automatycznie budził zaufanie. Nikt nie wnikał w to, jak polski biznesmen ze szwajcarskim paszportem zgromadził fortunę. Im więcej łożył na PdP, tym mniejszą wszyscy mieli ochotę go sprawdzać, choć jego przeszłość jako człowieka obracającego pieniędzmi FOZZ-u była bardzo ciekawa. Tymczasem nadal fundował garnitury i opłacał kampanie wyborcze.

Tylko profesor Andrzejewski nie dał się wówczas namówić na zmianę image’u. Uparcie nosił stare swetry i sztruksowe marynarki, z których część mogła pamiętać występ Rolling Stonesów w Warszawie w 1967 roku. Nie oznaczało to jednak, że szacowny profesor gardzi pieniędzmi. Zgodził się, by Bielak zatrudnił go w jednej ze spółek zależnych Zeitgeist GmbH, która także działała w branży chemicznej i farmaceutycznej. Oczywiście biznesmen stworzył odpowiednią legendę, by Józef Andrzejewski nie pomyślał, że jest to forma przekupstwa. Tłumaczył, że Polsce potrzebni są politycy, którzy od podstaw poznali mechanizmy funkcjonowania gospodarek rynkowych. Po ponad czterdziestu latach komunizmu kraj nie miał kadr, także tych politycznych, mających budować nową, kapitalistyczną ojczyznę. Te argumenty przekonały profesora. Został członkiem rady nadzorczej jednej z firm Bielaka i raz w miesiącu jeździł do Bazylei na jej spotkania, za co pobierał sowite wynagrodzenie.

Na liście płac Bielaka było więcej polityków, wśród nich obecny prezydent. Poprzez swoich ludzi w sejmie biznesmen załatwiał sobie potrzebne koncesje i zgody. Roztoczono nad nim polityczny parasol ochronny. Prywatyzował za bezcen największe polskie przedsiębiorstwa. Tworzył kolejne firmy, handlował nawet alkoholem i bronią. Olbrzymie pieniądze zarobił pod koniec 1989 roku, dostarczając Saddamowi Husajnowi składniki chemiczne niezbędne do produkcji sarinu. Iracki reżim szykował się w tym okresie do wojny z Kuwejtem i kolejnych krwawych porachunków z Kurdami. O możliwości zawarcia kontraktu Bielak usłyszał od generała Pietkiewicza. To on powiedział mu, z kim musi się skontaktować. Osobą tą był Abu Marwan. Bielakowi w podróży do Bagdadu towarzyszyli dwaj politycy i zarazem członkowie rady nadzorczej jednej z jego firm – ci sami, którzy po piętnastu latach zajęli najważniejsze stanowiska w Polsce. Obaj nie wiedzieli, w co się pakują, i wykazali się straszną ignorancją. Ujawnienie zdjęć z Saddamem, „Chemicznym Alim” i innymi irackimi prominentami, a także informacji o kontrakcie na składniki do produkcji sarinu zakończyłoby błyskawicznie ich karierę. Nie mogła na to pozwolić Sekcja „1” tak mocno i dyskretnie wspierająca przez lata obu polityków. Był to jeden z powodów, które przesądziły o zorganizowaniu zamachu w Bagdadzie i wywiezieniu z Iraku wraz z Abu Marwanem archiwum Saddama. Przy okazji zdobyli kwity na wiele wpływowych osób z całego świata. Teraz to on, przyszły generał Wyrwicki, pociągał za sznurki.

– A jak wyglądamy z polowaniem na Kruka? – spytał premier, który przez ostatnie kilka minut perorował na temat swoich dzieci i wnuków.

– Wciąż nic. Moi chłopcy sprawdzili informacje, które dostarczył na temat Luizy Wielki Likwidator… – Wyrwicki nabrał powietrza. Było mu niedobrze, kac znowu dawał się we znaki. – Niestety potwierdza się najgorszy scenariusz. Luiza była w Berlinie i miała niejasne kontakty z rosyjskim szpiegiem. Próbujemy teraz sprawdzić, czy po chwilach wielkich uniesień w Berlinie kontynuowali znajomość.

Premier stracił dobry humor.

– Jak tylko ustalicie jakieś nowe fakty, proszę o kontakt – powiedział, podnosząc się ciężko z fotela. Kochanka premiera rosyjskim szpiegiem. Czuł się jak Titanic płynący prosto na górę lodową.

– Oczywiście, panie premierze. Sprawa ma najwyższy priorytet. Proszę się nie martwić, załatwimy to – rzekł Wyrwicki i dostrzegł wdzięczność w oczach premiera. Oczekiwania i rzeczywistość, pełna kompatybilność.

Pożegnali się i pułkownik z ulgą opuścił gabinet Andrzejewskiego. Wymęczony kacem marzył o dwóch rzeczach: kąpieli i łóżku.

34

12.06.2008, czwartek

Wiedeń, Stadion im. Ernsta Happla

godzina 21.14

– Może trzeba przynieść im koce i poduszki, żeby sobie odpoczęli. – Leonard Bielak nie krył irytacji tym, jak reprezentacja Polski gra z Austrią. Od tego pojedynku zależało, czy Biało-Czerwoni zachowają szanse na wyjście z grupy Mistrzostw Europy. Kolejny, kurwa, mecz o wszystko. Polski pomocnik wybił piłkę na oślep. – Co oni wyprawiają? – zawołał Bielak, nie zwracając uwagi na pozostałych VIP-ów w loży. – Ruszcie te swoje leniwe dupska! Tym razem nie bronimy Wiednia, ale mamy go zdobyć! – pokrzykiwał, wymachując kibicowskim szalikiem i popijając drinka.

Zawodnicy jakby usłyszeli jego nawoływania i wyprowadzili kontrę. Smolarek wrzuca piłkę na pole karne prosto do Marka Saganowskiego. Ten przyjmuje ją na klatkę, wykonuje zwód i strzela lewą nogą. Austriacki bramkarz koniuszkami palców odbija piłkę, ale ta trafia pod nogi Rogera Guerreira. 1:0 dla Polski.

Leonard Bielak podskoczył z radości.

– A teraz dojechać kuzynów Hitlera za drugą wojnę światową.

Część kibiców, polskich biznesmenów, spojrzała z niesmakiem na właściciela DTV, nikt jednak nie odważył się zwrócić mu uwagi. Woleli nie narażać się tak wpływowej osobie.

– Austria, Austria Auf Wiedersehen – zaintonował Bielak i choć nikt nie podchwycił piosenki, śpiewał dalej solo. Ktoś złapał go za ramię. – Czego? Was? – warknął na hostessę obsługującą jego lożę. – Pan Bielak? Jest pilny telefon do pana – powiedziała po niemiecku, wskazując przeszklony pokój dla VIP-ów.

Nie miał ochoty na pogaduchy w trakcie meczu, ale zakładał, że musiało się stać coś ważnego. Wszedł do pokoju i podniósł słuchawkę telefonu ustawionego na szklanym blacie stolika.

– Słucham?

– Leo jak najszybciej wracaj do Warszawy – rozległ się głos Wyrwickiego.

– Co jest?

– Amerykanie zagrozili zerwaniem negocjacji w sprawie budowy tarczy antyrakietowej w Polsce. Właśnie dostałem informację od ministra spraw zagranicznych – wyjaśnił pułkownik.

– Mam być negocjatorem? Co ja mam z tym wspólnego? – Bielak zerkał co rusz na boisko. Polska drużyna nie grała dobrze, ale na razie szczęśliwie i skutecznie.

– Chodzi o naszego gościa z dalekiego kraju. – Wyrwicki nie musiał wymieniać nazwiska Abu Marwana, Bielak wiedział, o kogo chodzi. – Wuj Sam chce jego głowy. Mamy tu stan alarmowy.

– O kurwa! Zaraz się zorientuję, jaka jest możliwość wynajęcia samolotu do Warszawy. Bądźmy w kontakcie. – Bielak nie wrócił już na trybuny. Chciał się szybko znaleźć w hotelu, czas naglił.

Sędzia Howard Webb odgwizdał koniec pierwszej połowy. Telewizyjni komentatorzy podsumowali to, co się działo na boisku. Wszyscy właściwie byli zgodni, że polska reprezentacja gra słabo i jeśli marzy o wyjściu z grupy, musi się wziąć do roboty. Chwalono Rogera Guerreira, który strzelił gola dającego prowadzenie, ale też nikt nie miał wątpliwości, że bramka została zdobyta z pozycji spalonej.

– Dokopiemy im w drugiej połowie, musimy tylko zagęścić środek pola. Leo powinien już podziękować Dudce i Jopowi i więcej grać prawym skrzydłem. – Diabeł wczuł się w rolę trenera reprezentacji.

– Może powinieneś zostać selekcjonerem albo komentatorem sportowym – zakpił Solski.

Siedzieli w restauracji Panorama w Mielniku. Przyjechali specjalnie na mecz, ponieważ w domu w Niemirowie nie było telewizora, a mieszkający nieopodal Felek gdzieś wyjechał.

– Jesteś jak wszyscy w naszym ukochanym kraju. Gdy tylko człowiek próbuje rozwinąć skrzydła, zawczasu ściąga się go na ziemię. W równaniu w dół jesteśmy mistrzami. – Rokita powiedział to tak poważnie, że Artur początkowo nie wiedział, jak zareagować. Jednak po chwili, pakując sobie do ust olbrzymi kawałek kiszki ziemniaczanej, Diabeł zaczął się śmiać. – Słuchaj, myślałeś o tym, o czym ci mówiłem? O tej akcji z bombą? – spytał, gdy przełknął lokalny przysmak.

– Zapomnijmy o sprawie. Twój pomysł ze sfingowanym zamachem na DTV to odjazd lepszy niż po kwasie. – Solskiego zdenerwowało, że przyjaciel wraca do tematu, który dla niego był już zamknięty. – „Zemsta, zemsta, zemsta na wroga, Z Bogiem i choćby mimo Boga!” Ty nie bądź taki Konrad – rzekł, upuszczając sztućce na talerz. – Nie zamierzam udawać samotnego mściciela.

Rokita patrzył w telewizor, jakby nie słuchał tego, co mówi Artur, lecz po chwili odniósł się do jego słów:

– Czasami nie mamy wyboru. Wydaje ci się, że jesteś wolny i niezależny? A może wyobrażasz sobie, że będziecie żyli tu sobie sielsko z Anną, a źli faceci z Warszawy będą wpadać, by przystrzyc wam trawnik albo zaopiekować się Dominikiem, gdy będziecie potrzebowali chwili dla siebie? – Parsknął i przeniósł wzrok na Solskiego. – Nie bądź naiwny, przyjacielu. Zaszedłeś za daleko, zajrzałeś w zakamarki, w które nie powinno się zaglądać. Myślisz, że jesteś myśliwym? Zapomnij. Jesteś tylko królikiem i nie ma takiej nory, w której mógłbyś się bezpiecznie schować. – Słowa Rokity zabrzmiały jak groźba. – Albo zrobimy to po mojemu, albo zmuszą cię do strasznych rzeczy. Sytuacja się zmieniła. Nie jesteś już roninem, który nie ma nic do stracenia. Pomyśl o Annie i dziecku. – Diabeł nie przestawał: – Moja propozycja, byś zabawił się w zamachowca, to jedyne wyjście z tej sytuacji. Jeśli ją odrzucisz, nie będę już mógł nic dla ciebie zrobić. Przyjdą tu po was.

Artur aż zaniemówił z wrażenia. Poczuł ucisk w klatce piersiowej. Serce zaczęło mu łomotać. Nie mógł nabrać powietrza, pojawiły się mroczki przed oczami. Gdzieś z oddali dobiegły go przytłumione głosy Mateusza Borka i Romana Kołtonia zapraszających widzów na drugą część meczu Austria–Polska. Solskiemu rozjeżdżał się obraz przed oczami, było tak, jakby ktoś dusił go, siedząc mu na klatce piersiowej. Już dawno nie miał takiego napadu paniki. Rozglądał się przerażony. Wstał niezdarnie, trzymając się jedną ręką za szyję, a drugą wyciągając przed siebie. Ruszył do drzwi. Chciał wyjść na zewnątrz – dusił się, potrzebował tlenu. Lekarstwa. Gdzie są lekarstwa? Przez ostatnich kilka dni czuł się tak dobrze, że zapomniał lexotanu, który był dla niego ratunkiem, gdy wybuchał lęk. Ręka mu drżała, kiedy chwytał za klamkę. Pchnął drzwi i dopadł do metalowej barierki ogradzającej niewielki parking przed restauracją Panorama. Poczuł, że zjedzona przed chwilą kolacja wraca do przełyku i że nie da rady jej zatrzymać. Zwymiotował, głośno kaszląc i charcząc.

Rokita stanął w drzwiach.

– No nie, kurwa, znowu. – Niestrawiony sum, frytki i surówka wylądowały na masce jego ukochanego mustanga, tworząc na czarnym lakierze kolorową mozaikę. – Człowieku, dopiero co naprawili mi samochód.

– Ciesz się, że nie narzygałem ci do środka – powiedział Solski, ocierając usta. Poczuł się znacznie lepiej, jakby wyrzucił z siebie lęk. – A tak w ogóle, powinieneś wyjechać z Niemirowa. Na pewno masz dużo zajęć w Warszawie. Robienie laski tylu ludziom jest pracochłonne.

Rokita zacisnął pięści i rzucił się na niego. Cios w szczękę, uderzenie na korpus, poprawka drugą ręką i prawy sierpowy na koniec. Artur poleciał na plecy i po zderzeniu z kostką chodnikową głośno zajęczał.

– Już o nic nie będę cię prosił, redaktorku. To ty sam przyjdziesz do mnie na kolanach. Jesteś pionkiem w grze, której nie obejmujesz tym swoim małym, egocentrycznym móżdżkiem! – krzyczał Diabeł, z całej siły kopiąc leżącego Solskiego.

Artur próbował się zasłaniać rękami, ale na niewiele się to zdało. Skulił się, chowając głowę w ramionach.

– I jeszcze jedno, Solski – wysapał Rokita, dysząc ciężko. – Nie jesteś macho, tylko rogacz. Dymałem twoją klępę, łosiu. Słyszysz? Za każdym razem, gdy leciałeś gdzieś daleko, ujeżdżałem ją jak dziką sukę. I jak nie będziesz grzeczny, to samo zrobię z Anną. – Splunął na Artura, wsiadł do samochodu i z piskiem opon ruszył w kierunku Niemirowa.

– Cholera, co się stało? – Przed restaurację wybiegł pan Jan, właściciel pensjonatu Panorama. Usłyszał krzyki i odgłosy bójki.

– Nic, pokłóciliśmy się o wynik meczu. – Krwawiący z nosa i ust Solski podnosił się z trudem. – Kolega się zdenerwował, bo powiedziałem, że nie wyjdziemy z grupy na mistrzostwach. – Próbował się uśmiechnąć, ale wyglądało to karykaturalnie.

– Potrzebuje pan pomocy? – spytał siwy, żylasty mężczyzna z wąsem.

– Mógłby mnie ktoś zawieźć do Niemirowa? Zapłacę – wydukał Solski.

– Zaraz kogoś załatwię – powiedział pan Jan, wracając do restauracji.

Artur poszedł za nim, by uregulować rachunek. Rzucił okiem na telewizor: sześćdziesiąta pierwsza minuta meczu, Polska wciąż prowadziła z Austrią jeden do zera.

– Ta druga połowa już wygląda inaczej w wykonaniu Biało-Czerwonych. – Mateusz Borek chwalił ofensywną grę Polaków, którzy właśnie wywalczyli kolejny rzut rożny. W tle słychać było okrzyki polskich kibiców zebranych na Stadionie im. Ernsta Happla w Wiedniu: „Jeszcze jeden! Jeszcze jeden!”. – Może już za chwilę – powiedział Borek, gdy do piłki podchodził Krzynówek.

Krótkie podanie do Guerreira, ten z klepki oddaje Krzynówkowi i polski pomocnik strzela, piłkę blokują jednak obrońcy. Znowu Guerreiro, tym razem dośrodkowanie w pole karne, przyjmuje Jacek Bąk, strzela, ale austriacki bramkarz wybija piłkę przed siebie. Jeszcze jedno uderzenie – Mariusza Lewandowskiego sprzed pola karnego – lecz Austriak ponownie broni. Piłka ląduje na aucie.

Farciarze. Solski, kuśtykając, poszedł do łazienki opłukać twarz. Spojrzał w lustro – nie wyglądało to dobrze. Nos był mocno opuchnięty, podobnie zresztą jak rozcięta na samym środku warga. Chciał jak najszybciej wrócić do Anny.

35

13.06.2008, piątek

Puszcza Kampinoska, posiadłość Leonarda Bielaka

godzina 4.20

– Już myślałem, że jedziesz z Wiednia dorożką. – Wyrwicki przechadzał się nerwowo po gabinecie.

– Najwyraźniej myślisz, że wynajęcie odrzutowca o dwudziestej pierwszej jest równie łatwe jak zamówienie taksówki. – Bielak obruszył się. – Nie będę ci nawet mówił, ile musiałem zapłacić.

Pułkownik puścił te uwagi mimo uszu. Mieli problem do rozwiązania.

– Gdzie Abu Marwan?

– Już idzie – odrzekł właściciel DTV.

– Jak Amerykanie dowiedzieli się o nim? – rzucił Wyrwicki, choć nie spodziewał się konkretnej odpowiedzi. Obaj byli zaskoczeni. Nikt poza nimi dwoma i Majewskim nie znał prawdziwego nazwiska Irakijczyka zamieszkującego jeden z domów gościnnych na terenie posiadłości. On i wszyscy członkowie jego rodziny dostali nową tożsamość wraz z dopracowaną w najdrobniejszych szczegółach legendą. Cały czas byli również dyskretnie obserwowani przez ludzi Wyrwickiego, którzy pilnowali, by nie doszło do dekonspiracji. – Musisz mieć donosiciela wśród ochroniarzy – orzekł pułkownik.

– To niemożliwe. – Bielak pokręcił głową. – Pracują u mnie od lat. Zostali dokładnie sprawdzeni. Jak wiesz, mam też swój departament kontrwywiadu. Gdyby czyjaś lojalność budziła wątpliwości, nie byłby tu zatrudniony. Zresztą dzieją się w tym miejscu różne dziwne rzeczy i nic nigdy nie wypływa na zewnątrz.

Ten argument nie przekonywał do końca Wyrwickiego, jednak na razie nie miał żadnych poszlak, które mogłyby zachwiać wiarą Bielaka w dyskrecję pracujących dla niego ludzi. Chciał właśnie coś powiedzieć, ale powstrzymał się, bo do gabinetu wszedł Abu Marwan. Irakijczyk miał na sobie szlafrok i był zaspany. Złe wiadomości jeszcze do niego nie dotarły.

– Nie możecie spać? – spytał po angielsku.

– Ty też zaraz nie będziesz mógł. Siadaj, proszę – rzekł Bielak, zerkając na Wyrwickiego.

– Dowiedzieliśmy się kilka godzin temu, że namierzyli cię Amerykanie – oznajmił pułkownik.

Zapadła cisza.

– Daliście mi gwarancję bezpieczeństwa i nietykalności. – Abu Marwan był zdenerwowany. – Za co mnie sprzedaliście?

– Nikt cię za nic nie przehandlował, sami jesteśmy zaskoczeni – powiedział Wyrwicki, patrząc mu prosto w oczy. – Musimy ustalić źródło przecieku i ukryć cię w nowym miejscu.

Arab z rezygnacją złapał się za głowę. Przeprowadzka oznaczała kolejne wywrócenie do góry nogami życia jego rodziny. Synowie prowadzili interesy, wnuki chodziły do szkoły.

– Dokąd chcecie nas przenieść?

– Nie was, tylko ciebie – sprostował Wyrwicki. – To ty jesteś celem, nie twoja rodzina.

Słowa te chyba ucieszyły Abu Marwana, bo nie protestował.

– Dokąd mnie wywieziecie?

– Do Lasu – rzekł pułkownik i widząc zaskoczenie na twarzy Irakijczyka, pospieszył z wyjaśnieniami: – Tak nazywamy nasz tajny ośrodek w Starych Kiejkutach na Mazurach. To około dwustu kilometrów na północ od Warszawy. Szkolimy tam szpiegów, nie ma bezpieczniejszego dla ciebie miejsca. Zamieszkasz w specjalnie chronionej strefie B. By się tam dostać, trzeba mieć odpowiednie przepustki, których wzór zmienia się codziennie. Przeczekasz tam nadchodzącą burzę.

– Kiedy mam wyjechać?

– Czy w Iraku nasze sprawy są już poustawiane? – Wyrwicki odpowiedział pytaniem na pytanie.

– Tak.

– W takim razie przygotuję wszystko przez weekend i pojedziesz tam w poniedziałek – zdecydował pułkownik. – Nie mów rodzinie, że dzieje się coś nieprzewidzianego. Nie chcę, by panikowali. Muszą żyć tak, jakby się nic nie stało.

– Rozumiem. – Abu Marwan siedział zamyślony w fotelu. – Jak wpadli na mój trop? – spytał po chwili.

– Będziemy to ustalać – zapewnił go szef BAT-u. – Rozumiem, że ty przestrzegałeś zasad konspiracji: żadnych telefonów, e-maili, kontakt z Irakiem przez podstawionych ludzi.

Abu Marwan był oburzony.

– Oczywiście. Masz mnie za samobójcę? Robiłem w wywiadzie, gdy ty biegałeś jeszcze w pieluchach.

– A może któryś z twoich bliskich kontaktował się z rodziną w Iraku? – dociskał Wyrwicki, choć od chłopaków z nasłuchu elektronicznego wiedział, że do niczego takiego nie doszło. Rodzina Abu Marwana zdawała sobie sprawę, jak kończą ci, których dopadli Amerykanie.

– Lepiej sprawdź, czy to nie ty nawaliłeś. Może masz jakiegoś kreta w ogródku. – Irakijczyk wymachiwał gniewnie rękoma.

Wyrwicki jedynie westchnął. Przypuszczał, że to odpowiedź na zatrzymanie przez Hiszpanów Giennadija Pietrowa. Kruk znowu działał. Spojrzał na Leonarda Bielaka. Każdy jest podejrzany. Zapowiadał się długi i ciężki dzień – premier Andrzejewski z pewnością zażąda wyjaśnień. Musiał obmyślić strategię.

Od trzeciej był na nogach. Nie mógł spać – w głowie miał burzę myśli i wspomnień. Siedział przy kuchennym stole, popijając wodę. W uszach brzmiały mu wciąż słowa Rokity, który wykrzykiwał je z grymasem nienawiści na twarzy: „Nie jesteś macho, tylko rogacz. Dymałem twoją klępę, łosiu”. To bolało zdecydowanie bardziej niż obita gęba. Fizyczne cierpienie jest niczym wobec katuszy, jakie może przeżywać dusza. Solski miał w tym względzie olbrzymie doświadczenie. Ale jego psychoza i dotychczasowe lęki były niczym wobec ciosu, jaki zadał mu Marcin Rokita. Został zdradzony, i to podwójnie. Mózg generował obrazy byłego przyjaciela i nieżyjącej żony. Wyobrażał ich sobie w chwilach seksualnych uniesień, gdy kochali się w jego sypialni. Był wściekły i coraz bardziej się nakręcał. Dlaczego? Dlaczego jego ukochana Joanna sypiała z Diabłem? Co miał takiego, czego on nie miał? Katował się, rozważając rozmaite hipotezy i scenariusze zdarzeń, i momentami dochodził do wniosku, że to jego wina. Za bardzo poświęcił się pracy, robił karierę, a Joanna była samotna w domu. Żył życiem obcych ludzi i nie miał czasu zatroszczyć się o własną rodzinę. Kolejny wyjazd, materiał czy wywiad były ważniejsze. Zapominał o rocznicach i urodzinach. Rokita przyszedł na gotowe. Był zawsze pod ręką. Ich rodziny utrzymywały bliskie kontakty, często sobie pomagali. Ja pierdolę! Nie potrafił być zły na Joannę, ale Diabłu nie mógł wybaczyć. To było ponad jego siły. Owładnęła nim chęć zemsty. Pragnął, by były przyjaciel poczuł choćby namiastkę tego, co on czuje, by cierpiał, by stracił coś, na czym mu zależy. Wiedział, że to, co zaraz zrobi, jest ohydne i podłe, ale nie umiał się opanować. Wet za wet. Podniósł ze stołu telefon i w kontaktach odnalazł numer Natalii Rokity. Usłyszał sygnał, wstał i po cichu wyszedł przed dom, nie chcąc obudzić Anny.

Po szóstym sygnale rozległ się zaspany głos żony Diabła:

– Jezu, Artur, co się stało? Wiesz, która jest godzina?

Wiedział znakomicie, co za pytanie.

– Muszę ci coś powiedzieć, coś bardzo ważnego. – Zastanawiał się, jak zacząć.

– Mów, strasznie się zdenerwowałam – powiedziała Natalia już całkiem rozbudzona. – Czy coś się stało z Marcinem?

– Nie. A właściwie tak. – Solski plątał się w zeznaniach. – Dzwonię, bo chcę, byś wiedziała, że on cię zdradza, i to od lat. Miał romans z żoną prezydenta. – Przełknął ślinę, czując wielką gulę w gardle. – Sypiał też z moją Joanną, dowiedziałem się o tym dzisiaj.

W słuchawce rozbrzmiał cichy płacz Natalii.

– Dlaczego mi to mówisz? – Płacz stawał się coraz głośniejszy. – Myślisz, że prawda wyzwala? – Żona Rokity szlochała. – Ty popaprańcu, nie wystarczy, że spieprzyłeś swoje życie? Najpierw je wyprostuj, a dopiero potem wpieprzaj się z butami w inne. – Solski zamknął oczy i zacisnął zęby. – Nienawidzę cię. Mam nadzieję, że będziesz cierpiał tak jak ja! – Natalia wrzeszczała do słuchawki, zawodząc rozpaczliwie.

– Już cierpię – wyszeptał Artur, ale ona tego nie usłyszała. Bydlę, egocentryczne bydlę. Żałował tego, co zrobił. To była sprawa wyłącznie między nim a Diabłem.

Jakby dźwigał wielki ciężar, szurając nogami, wrócił do domu. Przy stole w kuchni siedziała Anna i patrzyła na niego smutno. Podszedł, klęknął i położył głowę na jej kolanach. Nic nie mówiła, o nic nie pytała, tylko gładziła delikatnie jego włosy. Był jej wdzięczny. Tkwili tak prawie godzinę bez słów. Te nie były im do niczego potrzebne. Wystarczały dotyk, bliskość i poczucie bezpieczeństwa. Tych dwoje okaleczonych przez życie ludzi przypominało spragnione ciepła i uczuć dzieci alkoholików.

– Powiesz mi, co się stało? – spytała wreszcie Anna. Zaspana, z rozczochranymi włosami i w jego T-shircie, który był zdecydowanie za długi, wyglądała uroczo. Jej pytanie nie było żądaniem, raczej sygnałem, że może się z nią podzielić wszystkimi problemami, że ona jest i nigdzie się nie wybiera.

Solski podniósł się z kolan i ucałował ją w czoło.

– Tak, powiem, ale nie wiem, od czego zacząć.

– Mamy czas. – Trzymała go za rękę, jakby dodając odwagi.

Solski delikatnie zabrał swoją dłoń i zaczął krążyć po kuchni. Usiłował stawiać stopy ostrożnie, by skrzypiące deski nie obudziły Dominika. Anna czekała cierpliwie w milczeniu. Mijały kolejne minuty…

Jeden mały krok i przerwa, drugi i znowu przerwa. I tak noga za nogą, krok za krokiem. Patrząc z boku, ktoś mógłby odnieść wrażenie, że chodzi w takt metronomu. Puk, puk, puk, puk… zupełnie jak cyborg. Nagle stanął, przerywając pokaz idealnie rytmicznego marszu.

Major Jędrzejczyk oderwał wzrok od jego butów i spojrzał na twarz. Ktoś będzie miał zły dzień. Wolał, żeby Wyrwicki nie odreagowywał na nim, dlatego grzecznie czekał, nie odzywając się. Wystarczyło, że zadał głupie pytanie, gdy pułkownik zadzwonił do niego w środku nocy i kazał przyjechać do Sejfu.

– To nie może poczekać? – spytał.

– Czy uważasz, że gdyby mogło, to dzwoniłbym do ciebie o czwartej nad ranem? – Wyrwicki nie rozumiał, jak oficer wywiadu może zadać tak kretyńskie pytanie. – Zbieraj się. Ja mam jeszcze jedno spotkanie i będę jechał na Miłobędzką.

Spotkali się w Sejfie półtorej godziny później. Już na wejściu było widać, że Wyrwicki nie ma dobrych wiadomości. Pułkownik w kilku słowach opowiedział mu o zawieszonych negocjacjach w sprawie tarczy antyrakietowej i o żądaniu Amerykanów, by wydali Abu Marwana. Nie informował go wcześniej, bo chciał się najpierw spotkać z Leonardem Bielakiem.

– Farbę puścił Bielak albo Kruk, któremu donosił nasz świętej pamięci Krzyś Szacki – powiedział major, gdy Wyrwicki skończył swój wywód.

– Chyba że Kruk i Bielak to ta sama osoba. Wtedy stawianie spójnika „albo” nie ma sensu, bo nie mamy do czynienia z dysjunkcją, lecz z koniunkcją – rzekł Wyrwicki niczym wykładowca tłumaczący zasady logiki.

– Możesz mieć rację. – Jędrzejczyk z pliku dokumentów, które trzymał pod ręką, wyjął kilka zdjęć. – To jeszcze żaden dowód, ale zobacz, co chłopcy wyszperali.

Wyrwicki nachylił się nad biurkiem i spojrzał uważnie na zdjęcia. Były to stop-klatki z kamer miejskiego monitoringu. W sumie w całej stolicy było ich już ponad tysiąc, drugie tyle zaś zainstalowały instytucje prywatne: banki, stacje benzynowe, sklepy i hotele. Spece z Sekcji „1” mieli nieograniczony dostęp do większości z nich – wystarczyło, żeby powołali się na zagrożenie bezpieczeństwa państwa. Na pierwszym zdjęciu widać było Ludwika Tokarczyka wychodzącego z Luizą z hotelu Marriott. Z umieszczonej w rogu daty wynikało, że był to wtorek trzynastego maja, piętnaście minut po północy.

– Pan lowelas i pani agentka. – Wyrwicki wziął następne zdjęcie. Oboje wsiadają do luksusowego mercedesa gwiazdora DTV. Samochód zaparkowany jest przed głównym wejściem do hotelu. Tokarczyk prowadzi. Pułkownik spojrzał na kolejną fotografię: skrzyżowanie alei Jana Pawła II i alei Solidarności. Stoją na światłach, jest dziewiętnaście minut po północy. – Ludzie tak narzekają na miejski monitoring, a tu proszę, jakość HD. – Wyrwicki trzymał przed sobą zdjęcie potwierdzające, że cztery minuty później oboje czekali na zmianę świateł przy Popiełuszki róg Krasińskiego. Na kolejnej fotce widać Tokarczyka i Luizę u zbiegu Marymonckiej i Żeromskiego. Jest dwadzieścia pięć minut po północy. – Dokąd to się tak spieszyli? Czyżby do Lasu Bielańskiego? – rzucił Wyrwicki, przeglądając kolejne fotografie. Te jednak pokazywały już samego Tokarczyka, który wracał do swojego ponadtrzystumetrowego penthouse’u na samym szczycie wysokościowca zbudowanego tuż przy rondzie Radosława. Była to jedna z najbardziej ekskluzywnych lokalizacji w Warszawie. Prezenter miał tam olbrzymi taras i ogród na dachu z panoramą miasta. – A gdzie się podziała panna Luiza? – spytał pułkownik.

– Niestety na Marymonckiej, którą jechali, nie było czynnych kamer – zaczął wyjaśniać Jędrzejczyk.

– Czyli mogli dojechać aż do Lasu Bielańskiego, w którym znaleźliśmy ją martwą? – przerwał majorowi Wyrwicki.

– Też tak pomyśleliśmy, ale sprawdziliśmy dane z jego samochodowego GPS-u i lokalizację telefonu komórkowego. – Jędrzejczyk wyciągnął mapę i rozłożył ją na biurku pułkownika. – Na sto procent zatrzymali się tutaj: na alei Zjednoczenia przed strażą pożarną. Było około trzydziestu minut po północy. Postój trwał dosłownie kilkanaście sekund, po czym Tokarczyk ruszył w drogę powrotną.

– A co z naszą figurantką?

– Nie wiem, miała wyłączony telefon. Nie ma żadnego logowania do stacji BTS. – Tym razem pułkownik cierpliwie czekał, aż major powie, co ma do powiedzenia. – Od miejsca, w którym wysiadła, do Lasu Bielańskiego jest około siedmiuset metrów. Spokojnym krokiem można tam dojść w dziesięć minut. Jednak nikt nie widział jej tam spacerującej. Według patomorfologów zgon nastąpił o drugiej w nocy, a ciało przywieziono do Lasu Bielańskiego. Pytanie, co robiła przez półtorej godziny i gdzie w tym czasie była.

– Spotkaj się z panem Tokarczykiem, ale przedstaw się jako policjant. Może on pomoże wytłumaczyć tę zagadkę. – Wyrwicki pomasował skronie. Nieprzespane noce dawały mu się we znaki.

– Nie zasypiaj, teraz najlepsze… – Jędrzejczyk budował napięcie niczym Hitchcock. – Tej nocy do Luizy kilkakrotnie próbował dodzwonić się Leonard Bielak. Ostatni raz dwadzieścia pięć minut po północy, ale jak wiemy, miała wyłączony telefon. Wiesz, do kogo zadzwonił chwilę później?

– Do Ludwika Tokarczyka. – Dla Wyrwickiego nie była to trudna zagadka. Po wywodzie Jędrzejczyka inna odpowiedź nie mogła paść.

– Tak jest. Rozmawiali trzydzieści sekund – powiedział dumny z siebie major.

– To kutas. Wiedział, że zajmujemy się sprawą zabójstwa Luizy, ale nic nie powiedział. – Wyrwickiemu odechciało się spać. – Dzwonił ze swojego numeru?

– Nie. Odsłuchując rozmowy, które tego dnia prowadził Tokarczyk, zorientowaliśmy się, że po północy z telefonu na kartę dzwonił do niego Bielak. Gdy sprawdziliśmy ten numer, okazało się, że wydzwaniał wcześniej do Luizy.

Wyrwicki zamyślił się. Coraz więcej poszlak stawiało w bardzo trudnym położeniu Leonarda Bielaka.

– Masz ten podsłuch?

– Oczywiście. – Jędrzejczyk wręczył pułkownikowi pendrive’a.

Wyrwicki umieścił urządzenie w porcie USB i uruchomił odtwarzanie. Nagranie było bardzo dobrej jakości:

– Co jest, prezesie? – spytał Tokarczyk, odbierając telefon.

– Gdzie Luiza? – rzucił Bielak.

– Odwiozłem ją na Bielany – rzekł gwiazdor DTV.

– Dziwka była umówiona z klientem. I teraz ten do mnie wydzwania.

– Skąd miałem wiedzieć? – Tokarczyk nie rozumiał, o co jest awantura.

– Ale jak ją ruchać przez pół nocy, to wiesz. – Bielak prawie krzyczał.

– To ją trzeba opierdolić, nie mnie. Siłą jej nie trzymałem.

– Już dobrze, przepraszam. Najważniejsze, że dotarła. – Leonard Bielak uspokoił się. – Musiała coś nawywijać, bo klient twierdzi, że nie może się z nią skontaktować od niedzieli.

– Trzeba było go olać – powiedział Tokarczyk.

– To poważny biznesowy klient, muszę o niego dbać – wyjaśnił Bielak.

– Wiadomo G&O – zażartował Ludwik.

– A ty skąd wiesz? – prezes DTV był zaskoczony. – Lepiej o tym zapomnij. – Połączenie telefoniczne zostało zakończone.

Wyrwicki milczał. Nie mógł uwierzyć w to, co właśnie usłyszał. Bielak kombinuje z ruskimi? Musiał szybko podjąć kilka ważnych decyzji. Przede wszystkim Abu Marwan powinien jak najszybciej opuścić posiadłość Bielaka. Archiwa były bezpieczne, ukryte w miejscu, do którego biznesmen nie miał dostępu.

– Właściwie dlaczego dowiaduję się o tym dopiero teraz? – spytał. – Możesz mi to łaskawie wyjaśnić, Stefan?

– Bo dopiero wczoraj wieczorem wpadliśmy na ten trop. To świeże informacje – odparł major. Czuł się obrażony, bo w pytaniu Wyrwickiego pobrzmiewała sugestia, że źle wykonuje swoją robotę. – Zapieprzamy tutaj od rana do nocy. Poganiam ludzi jak niewolników, więc nie sugeruj, Dariuszu, że coś źle robię.

– Masz dla mnie jeszcze jakieś miłe niespodzianki? – Pułkownik nie zamierzał przepraszać.

– Na razie nie. Ostro grzebiemy w przeszłości byłej asystentki premiera. Jak tylko będę coś miał, dowiesz się o tym – rzekł Jędrzejczyk, marszcząc śmiesznie nos.

– Dobra. Ściągnij na ósmą Majewskiego i Rokitę, mam dla nich zadanie. – Wyrwicki spojrzał za okno, było już jasno.

– Myślałem, że Rokita jest na Podlasiu – zdziwił się Jędrzejczyk.

– Powiedział, że ma do załatwienia jakieś osobiste sprawy. Przyjechał na dwa dni do miasta – wyjaśnił pułkownik. Potrzebował chwili samotności. – Do zobaczenia o ósmej.

Gdy tylko major zamknął za sobą drzwi, Wyrwicki zarzucił nogi na biurko, zamknął oczy i zasnął. Musiał odpocząć – nadciągało polityczne tornado. Bielak wiedział zbyt dużo o zbyt ważnych osobach.

36

1.08.2008, piątek

Warszawa, siedziba DTV

godzina 19.15

– Za niecałe dwie godziny zaczyna się Raport Dnia. – Solski szturchnął w ramię Tokarczyka, który całkowicie już stracił fason, siedział zgarbiony za prezenterskim stołem i nawet nie próbował wyglądać jako tako przed milionami widzów. Chciał jedynie wyjść z tego żywy. – Masz przygotowane zapowiedzi? Od czego dziś zaczynacie? – Artur nie dawał mu spokoju. – Może jakaś prosta story, no wiesz, facet z siekierą w głowie albo pies, który ugrzązł w rurze kanalizacyjnej.

Tokarczyk nie reagował na przytyki Solskiego.

– Nie, mam coś lepszego, można powiedzieć: bombowego. – Artur podniósł rękę z zapalnikiem. – Stary, to dopiero byłaby jedynka. Poszybowałbyś w kosmos razem z oglądalnością. – Przysiadł na stole tyłem do reżyserki, a przodem do Ludwika.

Ten spojrzał na niego błagalnie.

– Mam żonę, dzieci. Wiesz, co oni przeżywają?

Solski parsknął i odwrócił się w kierunku kamer.

– Proszę państwa, oto przykładny mąż i ojciec. Człowiek kochający tak bardzo, że nie przepuści żadnej kobiecie, która wpadnie mu w oko.

Tokarczyk patrzył z przerażeniem to na Artura, to na kamery.

– Co ty opowiadasz? Dla mnie liczy się tylko rodzina. Kocham moją żonę. – Starał się brzmieć przekonująco, ale jego wygląd mu w tym nie pomagał.

– Hm, skoro tak mówisz. – Solski przywołał jednego ze stażystów. – Bądź łaskaw zanieść to do reżyserki. – Chłopak spełnił jego prośbę. – To pamięć USB, jest na niej tylko jedno nagranie. Gdy będziecie gotowi, proszę o emisję. – Artur obszedł stół prezenterski i rozejrzał się po newsroomie. Ci, których tu trzymał, nie patrzyli na niego wrogo, raczej z zaciekawieniem. Miejsca w pierwszym rzędzie. Oni także przejdą do historii.

– Mamy. – W studiu rozległ się głos realizatora.

– Chciałem ostrzec państwa, że filmu, który za chwilę państwo zobaczą, nie powinny oglądać dzieci. Proszę o materiał. – Solski mówił, patrząc w kamerę.

Na monitorach odglądowych ludzie w reżyserce widzieli to, co wszyscy inni przed telewizorami w swoich domach. Film nakręcono komórką. Tokarczyk struchlał – domyślał się już, co za moment zobaczy. Na początku niewiele było widać: jakiś ciemny gabinet i światło wpadające przez uchylone drzwi. Potem do gabinetu wszedł mężczyzna, póki co jednak widzowie mogli mieć problemy z rozpoznaniem prowadzącego Raport Dnia. Tokarczyk usiadł za biurkiem i zarzucił nogi na blat, lecz zaraz obrócił się i spojrzał w obiektyw. Zapalił lampkę – teraz już nikt nie mógł mieć wątpliwości, kim jest siedzący w fotelu mężczyzna. Ludwik uśmiecha się, podrywa na nogi, przemierza pokój i przekręca klucz w zamku. Następnie podchodzi na tyle blisko, że kamera zamontowana w telefonie obejmuje tylko fragment brzucha i nóg. Na nagraniu widać, jak Tokarczyk rozpina spodnie. Nie ma na sobie bielizny. Jego penis sterczy. Rozlega się gardłowe: „Bierz go, kurwo”. Słychać pomruk dziewczyny, a po chwili widać, jak ściska ona jądra gwiazdora DTV. Tokarczyk wrzeszczy, jakby go ktoś obdzierał ze skóry. Dziewczyna puszcza genitalia, a Ludwik pada na podłogę. Przez zaciśnięte zęby odgraża się: „Szukaj pracy, szmato. Wypierdolę cię stąd!”. Widzowie słyszą jeszcze odpowiedź kobiety: „Spróbuj. Spróbuj, fiucie”. Koniec materiału, powrót do studia.

– Oto widzieli państwo kochającego męża i ojca. Można tylko współczuć rodzinie. Oni także są jego ofiarami. – Solski powiedział to, próbując naśladować intonację telewizyjnych prezenterów. – A moim pierwszym gościem jest Ludwik Tokarczyk. Dziękuję, że zgodził się pan na wizytę w naszym programie. Wstrząsające nagranie. Można chyba je nazwać taśmą prawdy. – Zawiesił głos, czekając na reakcję Ludwika.

– Spierdalaj, kutasie. Zabiję cię.

Artur na wszelki wypadek odsunął się od Tokarczyka.

– Nie, mój drogi. Jeśli ktoś tu kogoś zabije, to ja. A jeśli chodzi o kutasa, to nasi widzowie mają już wyrobione zdanie. – Solski zaśmiał się teatralnie, jakby prowadził show Szymona Majewskiego. – Nie wyłączajcie odbiorników. Wkrótce kolejne premierowe materiały, a naszymi gośćmi będą Leonard Bielak, prezes DTV, i pułkownik Dariusz Wyrwicki, szef Biura Antyterrorystycznego. Już za chwilę tylko u nas nowa wersja eposu o Gilgameszu. Zostańcie z nami. Naprawdę warto.

37

13.06.2008, piątek

gabinet Dariusza Wyrwickiego

godzina 8.00

Siedzieli obok siebie i wyglądali prawie jak bliźniacy. Efekt potęgował podobny ubiór – skórzane kurtki, jeansy i ciemne koszulki bez napisów. Gdyby nie różnica wieku, można by się pomylić. Jasne, krótko ostrzyżone włosy i chłopięce twarze. Baby-faced killers. Rokita i Majewski dostrzegli rozbawienie w oczach Wyrwickiego. Nie mieli pojęcia, skąd się ono bierze ani po co zostali wezwani do szefa. Jędrzejczyk siedział z boku i tak jak oni, czekał, co powie pułkownik.

– Panowie, jedziecie dziś na wycieczkę – zaczął szef BAT-u. – Odbierzecie z posiadłości Leonarda Bielaka pewnego ważnego dla nas człowieka i zawieziecie go do Lasu. Nie muszę mówić, że sprawa wymaga dyskrecji. W ośrodku na Mazurach wiedzą o waszym przyjeździe. Kierujcie się od razu do strefy B, major Jędrzejczyk ma dla was przepustki. Jakieś pytania?

Diabeł podniósł rękę, a pułkownik skinął głową na znak, by mówił.

– Rozumiem, że nie jedziemy tam dla towarzystwa, ale dla ochrony. – Rokita nie spuszczał oka z Wyrwickiego. – Na co mamy się przygotować i jakie wziąć uzbrojenie?

Odpowiedział Jędrzejczyk:

– Kamizelki, MP5 i pistolety według uznania. Dodatkowo dostaniecie czterech chłopaków z grupy zabezpieczenia specjalnego. Pojadą drugim samochodem.

Dla Rokity sprawa była jasna, ale miał jeszcze jedno pytanie:

– Wróg czy przyjaciel? Facet, którego mamy przewieźć – wyjaśnił, bo odniósł wrażenie, że uczestnicy spotkania nie zrozumieli, o co mu chodzi.

– Przyjaciel. Nie może mu spaść włos z głowy. – Stanowczy ton Wyrwickiego nie pozostawiał wątpliwości co do tego, że będą konwojowali jakąś szychę. – Jeśli nie ma więcej pytań… – Pułkownik popatrzył na nich. – W takim razie dziękuję i ruszajcie natychmiast. Ty, Stefan, zostań.

Gdy Rokita z Majewskim wyszli już z gabinetu, pułkownik podszedł do stojącego majora Jędrzejczyka.

– Majewski zna Abu Marwana. Powiedz mu dyskretnie, kogo będą wieźli, żeby nie był zaskoczony, jak zobaczy Irakijczyka. Pamiętaj, nikt inny nie może wiedzieć, kto jedzie tym transportem.

– To oczywiste. Lecę dać im przepustki. – Uścisnęli sobie dłonie i Jędrzejczyk szybkim krokiem ruszył w ślad za Diabłem i Azraelem.

Wyrwicki spojrzał na zegarek – miał jeszcze ponad czterdzieści pięć minut do spotkania z premierem. Usiadł za swoim wielkim biurkiem w stylu art déco i otworzył jedną z szuflad. Na wierzchu leżała notatka sporządzona przez ministra spraw zagranicznych po spotkaniu z Amerykanami. Dokument oznaczony był klauzulą „tajne”. Wynikało z niego, że kolejna tura negocjacji w sprawie budowy na terenie Polski amerykańskiej bazy zaczęła się w dobrej atmosferze, bez jakichkolwiek incydentów. Na prośbę Amerykanów rozmowy prowadzone były w bardzo wąskim gronie, po dwóch przedstawicieli każdej ze stron. Polscy dyplomaci poinformowali o wyborze miejsca, w którym miałyby stanąć wyrzutnie rakiet przechwytujących. Zaproponowano wieś Redzikowo w okolicach Słupska. Olbrzymim plusem tej lokalizacji było istniejące już tam lotnisko wojskowe. Amerykanie pozytywnie odnieśli się do polskiej propozycji. Spełniała ona wszystkie wymogi Pentagonu w kwestii budowy instalacji tarczy antyrakietowej w Polsce. Jak wynikało z notatki szefa MSZ-etu, rozmawiano też o zagadnieniach formalnoprawnych. Chodziło między innymi o polską jurysdykcję nad terenem amerykańskiej bazy wojskowej i koszt dzierżawy ziemi. Przedstawiono również oczekiwania Ministerstwa Obrony Narodowej co do amerykańskiego sprzętu wojskowego, który miał trafić do naszej armii. Dopiero pod koniec spotkania jeden z dyplomatów poruszył sprawę Abu Marwana. Oświadczył, że dalsze decyzje w sprawie budowy elementów tarczy antyrakietowej w Polsce administracja George’a W. Busha uzależnia od wydania Stanom Zjednoczonym poszukiwanego Irakijczyka. Amerykanin nazwał go zbrodniarzem oraz jednym z najważniejszych i najbardziej zaufanych ludzi Saddama. Na pytanie ministra, skąd ma taką wiedzę, odparł, że są to dane wywiadowcze. Polscy dyplomaci oświadczyli, zgodnie zresztą z prawdą, że nie jest im wiadomo, by nasz kraj ukrywał poszukiwanego listem gończym Abu Marwana. W odpowiedzi usłyszeli, że do czasu wyjaśnienia tej kwestii wstrzymane zostają wszelkie negocjacje dotyczące tarczy antyrakietowej.

Wyrwicki położył notatkę na biurku. Dla niego najważniejsze było to, że ani razu nie wskazano na Agencję Wywiadu jako służbę, która odpowiada za ukrycie Irakijczyka w Polsce. Stary musi być mocno zdenerwowany. Pułkownik wyobrażał sobie złość premiera Andrzejewskiego. Dla szefa rządu budowa tarczy była priorytetem. W exposé uznał tę militarną inwestycję za jedno z trzech najważniejszych zadań, jakie stoją przed nim po wygranych wyborach. Do tej pory negocjacje przebiegały dobrze, tym bardziej że zgodnie z zaleceniami premiera polski rząd godził się na daleko idące ustępstwa wobec Amerykanów. Profesor Andrzejewski uważał, że jest to cena, którą warto zapłacić, by wejść na stałe do wąskiego grona najważniejszych sojuszników Stanów Zjednoczonych. Oczyma wyobraźni widział już Polskę w jednym rzędzie z Wielką Brytanią i Japonią.

Prognoza na dziś: burze z gradem i wichury. Wyrwicki podszedł do lustra i sprawdził, czy ma dobrze zawiązany krawat. Włożył granatową marynarkę, poprawił mankiety koszuli i przeczesał dłonią włosy. Nie wyglądał na kogoś, kto w ciągu ostatnich trzydziestu kilku godzin prawie nie spał. Był przygotowany do spotkania z szefem rządu. Z pancernej szafy wyjął dwie teczki – to miał być decydujący argument w rozmowie, która go czekała. Jeszcze raz spojrzał w lustro i wyszedł z gabinetu. Kroczył długim korytarzem, obserwując ludzi przemieszczających się między pokojami i piętrami. Nikt tu nie wyglądał na szpiega… bo właściwie jak miałby wyglądać typowy szpieg? Budynek Agencji Wywiadu żył swoim codziennym rytmem. Gdyby nie specjalne systemy zabezpieczeń i ścisła kontrola pracowników, miejsce to nie różniłoby się od wielu państwowych urzędów. Tu także były kawki, wyjścia na papieroska i administracyjny przerost kadrowy. Pułkownik nie od dziś uważał, że agencji zaczyna ciążyć biurokratyczny garb. Nie tylko przy Miłobędzkiej administracja zachowywała się niczym groźny wirus – powodowała epidemię, która rozprzestrzenia się w niekontrolowany sposób. Biurokraci bez końca tworzyli własne przepisy, regulaminy i procedury. Oczywiście do ich przestrzegania i realizowania potrzebni byli każdorazowo dodatkowi ludzie, czyli nowe etaty. A wokół nowych etatów powstawały z czasem wydziały, departamenty i całe biura. Tworzyła się zagmatwana sieć powiązań i zależności. Bezsilne papierowe państwo rosło w oczach.

Wyrwicki przeszedł przez bramki bezpieczeństwa, rzucając krótkie „Czołem” salutującym mu strażnikom. Przed wejściem do Agencji Wywiadu czekało już służbowe auto.

– Dzień dobry, panie pułkowniku. Dokąd jedziemy? – spytał kierowca.

– Dzień dobry. Kancelaria Prezesa Rady Ministrów, podjedźmy od alei Szucha – odparł Wyrwicki, sadowiąc się na tylnym siedzeniu. Nie chciał podjeżdżać od frontu. Prawie zawsze kręcili się tam jacyś dziennikarze, a jemu niespecjalnie zależało na oglądaniu swojej twarzy w gazetach czy w telewizji. Tę przyjemność wolał zostawić politykom, którzy niczym celebryci dostojnie wkraczali do budynku przy Alejach Ujazdowskich z nadzieją, że ktoś to zauważy. Chodziło o prestiż – przecież wiadomo, że byle kogo szef rządu do siebie nie zaprasza. Dobre wejście w odpowiednim czasie mogło być nawet źródłem plotek o nominacjach i dymisjach w Radzie Ministrów.

Droga z Miłobędzkiej na aleję Szucha zajęła około ośmiu minut. Tym razem kierowca, nauczony doświadczeniem, nie testował muzycznej wrażliwości pułkownika Wyrwickiego. Funkcjonariusz Biura Ochrony Rządu zerknął na rejestrację, porównał ją z danymi na trzymanej w ręku liście i otworzył bramę. Wjechali na jeden z dziedzińców kancelarii, która zbudowana była na planie litery E. Zaparkowali od tyłu, przy północnym skrzydle budynku. To w nim miał gabinet profesor Andrzejewski.

– Dziękuję – powiedział pułkownik, wysiadając ze służbowego volvo S80, i podszedł do bocznego wejścia.

Ochroniarze poznali szefa Biura Antyterrorystycznego i wpuścili go bez kontroli. Wyrwicki doskonale znał drogę do mieszczącego się na pierwszym piętrze gabinetu premiera. W korytarzu i na schodach leżał wzorzysty dywan tłumiący odgłosy kroków. Między innymi dlatego panowała tutaj niemal absolutna cisza. Reprezentacyjne schody zdobiły metalowe balustrady z drewnianą poręczą. Na półpiętrze w centralnym miejscu zawieszone było pośród dyskretnych kinkietów polskie godło. Pułkownik Wyrwicki pojawił się punktualnie. Szef rządu już czekał. Usiedli naprzeciwko siebie przy półokrągłej dostawce z przodu biurka. Po minie profesora Andrzejewskiego widać było, że jest wściekły. Każdy, kto pracował z premierem, wiedział, że przymrużone oczy i wykrzywione usta to zły znak.

– Może mi pan powie, panie… pułkowniku – Andrzejewski położył nacisk na to słowo, jakby chciał dać do zrozumienia, że nominacja generalska zawisła na włosku – jak to, do cholery, możliwe, że nie wiem o irackim zbrodniarzu, którego ukrywają w Polsce podległe mi służby?

Wyrwickiemu nie drgnęła nawet powieka, był przygotowany na to pytanie.

– Panie premierze, niczego nie zamierzam przed panem ukrywać. Tak, Abu Marwan przebywa w naszym kraju i ma status więźnia. Nie jest naszym współpracownikiem, lecz wrogiem. Nie chwalimy się zatrzymaniem bandziora Saddama Husajna, by nie narażać Polski na ataki terrorystyczne. Mężczyzna ten uchodził jeszcze do niedawna za księgowego i bankiera terrorystów. To głównie przez jego ręce płynęły pieniądze do różnych ludzi organizujących zamachy na Bliskim Wschodzie oraz w Afganistanie i Pakistanie. – Premier słuchał uważnie, ale jego mina się nie zmieniła. Wyrwicki kontynuował: – Narażając życie naszych agentów, przeprowadziliśmy skomplikowaną operację pojmania i przewiezienia do Polski tego niebezpiecznego zaufanego współpracownika Saddama. Udało nam się wydobyć z niego wiele cennych informacji, co więcej, przejęliśmy archiwum, które ukrywał.

Andrzejewski przerwał pułkownikowi:

– Czy to to samo archiwum, o którym informował mnie przed śmiercią generał Pietkiewicz?

– Tak – odparł Wyrwicki. Wiedział, że jego były szef pokazał premierowi próbkę tego, co znajduje się w zbiorach Saddama.

– W takim razie chciałbym wiedzieć, dlaczego nie powiedziano mi o Abu Marwanie i dlaczego archiwum to ukrywane jest poza siedzibą Agencji Wywiadu. – Andrzejewski podniósł głos i uderzał dłonią o podłokietnik krzesła. – Zapomnieliście, kto tu rządzi? Zapomnieliście, kto jest premierem? Kurwa mać, nie może być tak, że ogon merda psem! – Premier zrobił się czerwony na twarzy.

Krzyk to oznaka słabości. Na ten atak Wyrwicki także był przygotowany. Spokojnie, z kamienną twarzą zaczął swój wywód:

– Ukryliśmy te archiwa, by nikt, nawet przez przypadek, się do nich nie dostał. – Położył przed premierem dwie teczki. – Z tego samego powodu Abu Marwan nie może się dostać w ręce Amerykanów – dodał, obserwując reakcję szefa rządu na zawartość teczek.

Złość zniknęła z jego twarzy, ustępując miejsca zaskoczeniu, które z kolei przeszło w przerażenie. Ręce profesora drżały, a wraz z nimi kartki, które trzymał. Otworzył usta, by coś powiedzieć, ale nie wydobyło się z nich żadne słowo. Zajrzał do drugiej teczki. W oczach miał strach.

– Co zamierza pan z tym zrobić? – Odzyskał głos.

– To zależy od tego, co pan zrobi, profesorze – odrzekł Wyrwicki. Wiedział, że ma Andrzejewskiego w garści. Szczegółowe informacje o dwóch obecnie najważniejszych polskich politykach, którzy odwiedzili w roku osiemdziesiątym dziewiątym Bagdad, by sprzedać Saddamowi składniki do produkcji sarinu, były prawdziwą bombą. Nie chodziło tylko o kwestie etyczne związane z dostarczaniem irackiemu dyktatorowi broni masowego rażenia. Przyszli prezydent i premier w towarzystwie Leonarda Bielaka wykazali się też niezwykłą jak na ikony prawicy rozwiązłością. Iracka bezpieka uwieczniła na zdjęciach imprezę, przy której rzymskie orgie były lekcjami wychowania seksualnego.

– Ale my nie wiedzieliśmy o tym sarinie. Pojechaliśmy tam dla towarzystwa. – Profesorowi drżały już nie tylko ręce, ale i głos. – A ta impreza zorganizowana została przez współpracowników Saddama. Dopiero na miejscu zorientowaliśmy się, co jest grane. – Premier zamknął oczy. To był najkoszmarniejszy poranek w jego ponadsześćdziesięcioletnim życiu.

Wyrwicki nie miał żadnych skrupułów – najważniejsza była Sekcja „1”. Nie obchodziły go uczucia jakiegokolwiek polityka. Banda kłamców i hipokrytów. On przynajmniej nie udawał świętoszka. Robił rzeczy podłe, miał na sumieniu wiele istnień ludzkich, ale tłumaczył sobie, że taki ma zawód. Tacy jak on potrzebni są w każdym państwie. Uczucia i sentymenty były dla szpiega śmiertelnym zagrożeniem, dlatego musiał być na nie odporny. Tylko tak mógł wykonywać swoją brudną robotę. Ku chwale III Rzeczypospolitej.

Premier patrzył z nadzieją na Wyrwickiego, szukając u niego choć cienia współczucia.

– Panie premierze, gwarantuję panu, że te papiery nigdy nie wypłyną. Nie jest to w interesie Polski. – Usłyszawszy tę deklarację, profesor głęboko odetchnął. – A pan zagwarantuje mi, że Amerykanie nie dostaną Abu Marwana.

Premier nie zastanawiał się. Tarcza antyrakietowa, deklaracje złożone w exposé nie miały już większego znaczenia. Jakoś sobie z tym poradzi.

– To oczywiste, panie pułkowniku. Amerykanie nie mogą nas szantażować, zresztą nie ma w Polsce Abu Marwana.

38

13.06.2008, piątek

Puszcza Kampinoska, posiadłość Leonarda Bielaka

godzina 9.40

Marcin Rokita od razu go rozpoznał, nie miał wątpliwości. Facet ze zdjęcia. Ta twarz śniła mu się po nocach. Często wyobrażał sobie, jak będzie wyglądało ich spotkanie. Marzył, by móc spojrzeć mu w oczy i by on patrzył na niego. Chciał, żeby ten człowiek wiedział, dlaczego ginie i kto zadał mu cios. Jego zdjęcie było wśród innych fotografii, które znalazł w skrytce kontaktowej w okolicach Niemirowa. Pamiętał, jak siedział na myśliwskiej ambonie i patrzył na siwego Araba z wąsem. Miły starszy pan, który odpowiadał za torturowanie ludzi, obcinanie im dłoni i uszu, obdzieranie ich ze skóry. Ale dla Diabła liczyło się tylko to, że ten niepozorny elegancki pan stał za zamachem w Bagdadzie, w którym zginęło jego sześciu ludzi. Ci BOR-owcy mieli rodziny, dzieci, plany. Wszystko legło w gruzach w trwającym ułamki sekundy wybuchu. Dobrze pamiętał, co było napisane na zdjęciu, które mu dostarczono: „Abu Marwan – służba bezpieczeństwa. Organizator zamachu. Zakwalifikowano do likwidacji”.

Rokita już wiedział, co robić. Nie będzie się spieszyć, poczeka. W drodze do tajnego ośrodka wywiadu na Mazurach na pewno trafi się okazja, by wymierzyć sprawiedliwość. Zakwalifikowano do likwidacji. Diabeł starał się nie patrzeć na Araba. Bał się, że ten dostrzeże w jego oczach nienawiść, nadchodzącą zemstę. Musiał udawać, że widzi go pierwszy raz w życiu i że nie ma pojęcia, kim on jest. Stał przy samochodzie i obserwował, jak Abu Marwan żegna się z bliskimi i rozmawia z Bielakiem. Przyjaciele. Arab uściskał biznesmena i przywitał się z Majewskim. Nie potrafili ukryć, że się znają. Dobiegły go słowa Irakijczyka: „Witaj, Azraelu. Przy tobie mogę się czuć bezpiecznie”. Rokita usiadł za kieronicą. Majewski będzie następny.

Abu Marwan miał ze sobą dużą torbę podróżną. Azrael pomógł mu ją zapakować do bagażnika. Arab usiadł z tyłu, nie odezwawszy się słowem do Rokity. Majewski zajął miejsce obok kierowcy.

– Ruszamy do Lasu – powiedział i powtórzył to do krótkofalówki.

Dwa czarne, kanciaste mercedesy klasy G ruszyły powoli w kierunku bramy. Do przejechania mieli około dwustu kilometrów, ponad dwie godziny jazdy. Wystarczy. Diabeł zaczął układać plan ataku. Zdawał sobie sprawę, że drugiej szansy nie będzie. Jak tylko Arab zniknie za ogrodzeniem ośrodka w Kiejkutach, stanie się nietykalny. Do tego miejsca nie można się było dostać niepostrzeżenie – wzmożona ochrona, elektroniczne zabezpieczenia i najnowszy monitoring. Nawet James Bond nie dałby rady dopaść tam Irakijczyka.

Jechali drogą numer 579 prowadzącą przez Puszczę Kampinoską. Kierowali się na Nowy Dwór Mazowiecki, by dotrzeć do krajowej siódemki i ruszyć na Płońsk, a później odbić na Ciechanów, Przasnysz i Szczytno. Rokita znał tę trasę. Uznał, że zaatakuje tuż przed Szczytnem, gdzie droga prowadziła przez gęsty las. Było tam mnóstwo leśnych duktów, w które mógł zjechać, by uciec ekipie w drugim mercedesie. To go uspokoiło, zupełnie jakby wybranie miejsca egzekucji przesądziło o jej powodzeniu. Zaczął odliczać kilometry i czas.

Major Jędrzejczyk wpatrywał się w zawieszony nad barem zegar. Czekał na Ludwika Tokarczyka, którego miał przesłuchać w związku ze śmiercią Luizy. Gwiazdor DTV zaniemówił, gdy usłyszał, o co chodzi. Jędrzejczyk żałował, że przez telefon nie widzi jego twarzy – musiał wyglądać zabawnie, stojąc w gaciach na środku wielkiego salonu w swoim luksusowym apartamencie. Tak przynajmniej wyobrażał to sobie major. Kiedy Tokarczyk odzyskał już mowę, brzmiał tak, że mógłby bez problemu śpiewać w chórkach chłopięcych. Po jego niskim, aksamitnym głosie i nienagannej dykcji nie było śladu. Posrał się. Jędrzejczyk lubił, gdy figurant już na dzień dobry wiedział, że ma przechlapane, i nie próbował sobie pogrywać. Umówili się w Lobby Bar hotelu Marriott na kawę. Jest cwaniaczek. Tokarczyk wszedł i przyglądał się nerwowo ludziom przy stolikach. Jędrzejczyk jeszcze chwilę napawał się widokiem spanikowanego redaktora, po czym podniósł rękę. Mężczyzna zauważył sygnał i podszedł do stolika.

– Dzień dobry, Ludwik Tokarczyk. – Ukłonił się grzecznie i usiadł naprzeciwko majora.

– Nadkomisarz Sowa. Napije się pan czegoś? – zaproponował Jędrzejczyk, chcąc nieco ostudzić emocje dziennikarza.

– Dziękuję, już piłem. O czym chce pan porozmawiać? – Tokarczyk wyraźnie nie wytrzymywał ciśnienia.

– Proszę opowiedzieć mi o nocy, gdy po raz ostatni widział pan tę kobietę. – Jędrzejczyk położył na stoliku fotografię z monitoringu miejskiego, tę samą, którą oglądał pułkownik Wyrwicki: Gwiazda DTV i luksusowa prostytutka siedzą w mercedesie i czekają na zmianę świateł. Major uznał, że nie ma ani czasu, ani ochoty na grę wstępną.

Dziennikarz spojrzał na zdjęcie i bezradnie rozłożył ręce. Opowiedział ze szczegółami, co robili tamtej nocy, jak wyszli z hotelu i jak odwiózł Luizę na aleję Zjednoczenia koło straży pożarnej. Potwierdziło się wszystko, co wiedział Jędrzejczyk.

– Wie pan, dokąd udała się pani Luiza? – Teraz musiał się dowiedzieć więcej.

– Tak, tak przypuszczam. – Tokarczyk zawahał się. – Z tego, co raz widziałem, wchodziła do starej willi przy ulicy Cegłowskiej numer… numer 16. Z ciekawości sprawdziłem, kto tam mieszka. Okazało się, że dom należy do firmy developerskiej House 4U, ta zaś jest własnością spółki G&O Connection założonej przez dwóch Rosjan ze szwajcarskim obywatelstwem.

Jędrzejczykowi nie trzeba było wyjaśniać, czym zajmuje się firma G&O Connection i kim są jej właściciele. Nad Bielakiem zbierały się ciemne chmury.

– Co łączy ich z twoim szefem? – spytał major jakby od niechcenia.

– Znaczy, ja nie wiem, bo… – Tokarczyk wyraźnie potrzebował zachęty.

Jędrzejczyk był na to przygotowany. Wyciągnął dyktafon i odtworzył fragment nagrania:

– Co jest, prezesie?

– Gdzie Luiza?

– Odwiozłem ją na Bielany.

– Dziwka była umówiona z klientem.

Jędrzejczyk przewinął nagranie do przodu.

– Wiadomo, G&O.

– A ty skąd wiesz? Lepiej o tym zapomnij.

Ludwik zasłonił dyktafon ręką.

– Niech pan to schowa, proszę.

Jędrzejczyk zatrzymał odtwarzanie.

– Odzyskałeś pamięć?

– Tak, ale nie wiem nic więcej niż to, co słychać na tym nagraniu. Naprawdę.

Widząc przerażenie w oczach Tokarczyka, major wiedział, że mówi prawdę.

– Ten twój szef dorabia jako alfons?

Ludwik znowu zaczął się wykręcać od odpowiedzi.

– Chyba nie chcesz, by to nagranie i zdjęcia z dziwką trafiły do gazet?

Tokarczyk zrozumiał, że nie ma wyjścia.

– Leonard Bielak, a dokładnie jego kochanka, prowadzi agencję modelek. Nie ma to jednak wiele wspólnego z modelingiem. To luksusowa agencja towarzyska, z której korzystają grube ryby. Dziewczyny top class i faceci z kasą, o której ani panu, ani mnie się nie śniło. Bielak dostarcza tym gościom damy do towarzystwa gotowe spełnić najbardziej perwersyjne fantazje, a jednocześnie, jak przypuszczam, zbiera haki na ważnych ludzi. To pomaga w biznesie.

Jędrzejczyk uśmiechnął się.

– Brawo, jeszcze tylko jedno pytanie. Czy Luiza tamtej nocy zachowywała się jakoś dziwnie?

– Wydaje mi się, że gdy wysiadała z samochodu, była smutna. Powiedziała „Żegnaj”, jakby wiedziała, że się już nie zobaczymy. – Tokarczyk z nerwów darł kolejną serwetkę.

– Jesteś wolny i nikomu nie mów o naszym spotkaniu. Jak się dowiem, że strzeliłeś z ucha Bielakowi, nagranie i zdjęcia idą do prasy. Spadaj, chujku. – Major nie odmówił sobie przyjemności kopnięcia leżącego.

Odczekał, aż Tokarczyk zniknie w hotelowym lobby, i wyszedł z baru. Przywołał windę i zjechał na podziemny parking. Domyślał się, że czekają go jeszcze odwiedziny u Bielaka – pułkownik nie będzie odkładał tej rozmowy. Jędrzejczyk chciał pojechać z nim, by zobaczyć legendarną rezydencję biznesmena i jego minę, gdy powiedzą, o co chodzi. Bezcenne. Ruska agentka, ruscy klienci i w tym wszystkim Bielak, który miał dostęp do najtajniejszych informacji. Dwa plus dwa równa się cztery. Jędrzejczyk wsiadł do służbowej skody superb przekonany, że za kilka godzin Kruk będzie już w klatce, a oni dokończą operację „Gilgamesz”. Meta była blisko, on zaś nie dopuszczał do siebie myśli, że na ostatniej prostej może się wydarzyć coś, co pokrzyżuje im plany. Odezwał się jego telefon, dzwonił Plemnik. Zły znak. Major odebrał po trzecim sygnale.

– Mów – powiedział.

– Stefan, nie wiem, co jest grane, ale odnoszę wrażenie, że Wariat zerwał się ze smyczy. – Major Wełna nie był panikarzem. Skoro dzwonił, musiało się wydarzyć coś niepokojącego.

– Jak to „zerwał się”? – chciał wiedzieć Jędrzejczyk. Do tej pory Solski, nazywany przez nich Wariatem, podążał tam, gdzie chcieli, jak sterowany radiem samochód.

– Pod nieobecność Diabła wzięliśmy go na krótki hol. Dokładny nasłuch i kontrola e-maili. Sam wiesz.

– Jasna sprawa.

– Nad ranem tłukł się po chałupie i w końcu zadzwonił do żony swojego przyjaciela. – Plemnik starał się na wszelki wypadek mówić ogólnikami. Jędrzejczyk rozumiał, że łącza telefoniczne, nawet te zabezpieczone, można podsłuchać.

– Po co dzwonił?

– Powiedział jej, że jej mąż miał romans z pierwszą i że posuwał też jego żonę… – Wełna czekał na reakcję Jędrzejczyka.

– A skąd on to wszystko wie?

– Zdaje się, że Diabeł coś kombinuje, bo nie chce mi się wierzyć, że zebrało mu się na szczere rozmowy i kajanie. – Plemnik starał się trzeźwo oceniać sytuację. Nie wszczynał alarmu, ale zgłaszał swoje wątpliwości. – Rano Solski wybrał się z sąsiadem do Siemiatycz na zakupy. Cały czas namierzaliśmy jego komórkę. Sygnał zniknął, gdy wszedł do sklepu. Nasi chłopcy od razu wpięli się w monitoring miejski. Ale jak się domyślasz, w takiej mieścinie jest pięć kamer na krzyż. Na jednej zobaczyliśmy, jak wjeżdża z jakimś olbrzymem do Siemiatycz, i tyle. Później już nigdzie się nie pokazał.

– Kurwa jego mać! Mówiłeś już pułkownikowi?

– Jest na jakiejś naradzie u prezydenta – odrzekł Wełna.

– Dobra, dzięki za cynk. Niedługo będę u ciebie. Przejrzyjcie wszystkie połączenia i rozmowy Rokity. – Jędrzejczyk rozłączył się. Rzeczywiście, zachowanie Solskiego i jego przyjaciela było co najmniej dziwne. Kurwa, kurwa, kurwa. Nie potrzebowali teraz dodatkowych atrakcji.

Major wyjechał z podziemnego parkingu na ulicę Emilii Plater. Wąska, zastawiona samochodami i pełna dziur jezdnia nie nadawała się na samochodowe rajdy. Mimo to wcisnął do końca pedał gazu i zatrąbił. Rozpędzona skoda ocierała się niemal o inne auta, dwa razy cudem uniknął zderzenia. Jezdnia była mokra po deszczu, a przy krawężnikach utworzyły się kałuże. Co jakiś czas wpadał w jedną z nich, wyrzucając na chodnik fontannę wody i błota. Widział w tylnym lusterku pieszych, którzy wymachiwali w jego kierunku rękoma. Z pewnością nie życzyli mu miłego dnia.

39

13.06.2008, piątek

gabinet Dariusza Wyrwickiego

godzina 11.40

To miał być ciężki dzień, ale nie tego się spodziewał. Trzymał szklankę z wodą i najchętniej roztrzaskałby ją komuś na głowie. Najlepiej sobie samemu. To była jego wina, to on popełnił błędy. Pycha i zbytnia pewność siebie. Obawiał się, że skończy jak generał Pietkiewicz. Gdy usłyszał o wyczynach Solskiego i Rokity, poczuł się jak ostatni dureń. Tyle już razy miał za przeciwników różnego rodzaju desperatów i samotnych mścicieli, a nie zauważył, że jednego z nich ma pod bokiem. Wydawało mu się, że trzyma go za jaja, tymczasem gość mu się wywinął. I jeszcze ten wariat. Wiedział, że rację mieli ci, którzy radzili go załatwić, kiedy była ku temu dobra okazja. Jeden zastrzyk w szpitalu za dużo i pacjent odchodzi do krainy wiecznych łowów.

– Jak transport Abu Marwana do Lasu? – spytał na wszelki wypadek.

– Bez problemów. Są pod stałą kontrolą, puściliśmy też za nimi dla pewności drona. Żniwiarz nadaje bez przerwy – odpowiedział Plemnik. Jego wielka głowa tradycyjnie się zakołysała.

– Przynajmniej tyle dobrego – mruknął pod nosem Wyrwicki. Żałował, że nie wysłali Abu Marwana śmigłowcem. Nie ufali Bielakowi i uznali, że jednak łatwiej zestrzelić helikopter, niż na szybko zorganizować zasadzkę na drodze. Poza tym poderwanie śmigłowca wymagało zaangażowania w operację zbyt wielu postronnych osób. – Dzwoń do Azraela, trzeba mu przekazać, żeby uważał na Rokitę – powiedział, patrząc na majora Jędrzejczyka. Pieprzona narada. Stracił dużo czasu u prezydenta na kwartalnej odprawie szefów wszystkich służb specjalnych. Nim dotarła do niego niepokojąca wiadomość i nim udało mu się dyskretnie wyjść, minęły dwie godziny.

– Nie odbiera – powiedział Jędrzejczyk, wymachując komórką.

Niedobrze. Coś się musiało stać.

– Włączcie telewizor. Chcę mieć tu podgląd ze Żniwiarza.

Major Wełna jedną ręką obsługiwał pilota, a drugą przytrzymywał telefon.

– Tu Wełna, skrosuj do szefa sygnał ze Żniwiarza.

Na zawieszonym na ścianie monitorze LCD pojawił się obraz przekazywany przez drona. Bezzałogowy cud techniki z wysokości kilku tysięcy metrów śledził dwa czarne terenowe mercedesy jadące drogą krajową nr 57 w kierunku Szczytna. MQ-9 Reaper produkowany przez amerykańską firmę General Atomics Aeronautical Systems był rolls-royce’em wśród dronów. Pułap maksymalny tej maszyny wynosił piętnaście tysięcy metrów, zasięg sześć tysięcy kilometrów. Standardowe wyposażenie stanowiły kamery do prowadzenia obserwacji w dzień i w nocy, dalmierz laserowy i laserowy wskaźnik celów. Pułkownik i jego ludzie zobaczyli na ekranie nazwę miasteczka, do którego wjeżdżał właśnie konwój z Abu Marwanem – Wielbark.

– Dzwońcie do Majewskiego, a jak wciąż nie będzie odbierał, skontaktujcie się z chłopakami z grupy zabezpieczenia – rzucił Wyrwicki, nie odrywając wzroku od obrazu nadawanego przez Żniwiarza. – Możemy zdalnie uruchomić telefon Rokity?

– Tak, szefie – odpowiedział Wełna, próbując połączyć się z drugim samochodem; Majewski wciąż nie odbierał. – Niech dadzą nam odsłuch z komórki Diabła.

Po chwili w głośnikach rozległ się szum z kabiny pierwszego mercedesa. Słychać było grające radio. Nikt nic nie mówił.

– Mam chłopaków z zabezpieczenia – powiedział Wełna, podając telefon pułkownikowi.

– Wyrwicki, melduj.

– Panie pułkowniku, wszystko zgodnie z planem. Nic podejrzanego się nie dzieje. Niedługo będziemy w Szczytnie, a stamtąd to już żabi skok do Lasu – zameldował dowódca grupy.

– Masz kontakt z Majewskim? – spytał pułkownik.

– Tak, mamy radio.

– Wywołaj go. – Wyrwicki czekał w napięciu.

– Dwójka do jedynki, powtarzam: dwójka do jedynki.

To, co pułkownik słyszał przez telefon, z parosekundowym opóźnieniem usłyszeli z telewizyjnych głośników Wełna i Jędrzejczyk. Nasłuch komórki Rokity działał bez zarzutu.

– Tu jedynka, odbiór. – To był głos Rokity.

– Powiedz, że chcesz rozmawiać z kapitanem Majewskim – rzucił do słuchawki Wyrwicki.

– Dwójka prosi o kontakt z pilotem.

– Majewski śpi. Coś się stało? – znowu odezwał się Rokita.

Pułkownik nie zamierzał bawić się z nim w podchody. Na jego polecenie operator drona zmienił nieco kurs maszyny i Żniwiarz wykonał delikatny skręt w prawo, tak by kamery mogły zarejestrować pod kątem to, co się dzieje w pierwszym mercedesie. Dzięki żyroskopowym urządzeniom obraz był bardzo dobrej jakości. Przez przednią szybę zobaczyli Majewskiego. Wyglądał, jakby uciął sobie drzemkę, jednak gdy samochód podskakiwał na nierównościach, jego głowa ruszała się bezwładnie.

– Każ mu się zatrzymać. W razie potrzeby użyj broni.

– Zrozumiałem. – Dowódca grupy zabezpieczenia potwierdził przyjęcie rozkazu. – Dwójka do jedynki, zatrzymajcie się.

– Mamy zakaz robienia postojów – odpowiedział Rokita, odmawiając zjechania na pobocze.

Wyrwicki, Wełna i Jędrzejczyk utkwili wzrok w obrazie z kamer drona. Mercedes grupy zabezpieczenia zaczął wyprzedzać pierwszy samochód. Nagle Rokita skręcił w lewo, blokując drogę.

– Kurwa jego mać! – zaklął Wyrwicki. – Chcę mieć tego skurwiela żywego lub martwego.

Jędrzejczyk i Wełna wybiegli z gabinetu. Pędzili do Sejfu, by stamtąd koordynować akcję. Pułkownik został w gabinecie wpatrzony w monitor.

Diabeł zerkał we wsteczne lusterko i jednocześnie szukał leśnego duktu, w który mógłby zjechać. Nie chciał się wdawać w przepychanki na drodze, musiał jak najszybciej zniknąć. Na szczęście skorygował trochę pierwotny plan. Nie czekał z egzekucją do ostatniej chwili – obu pasażerów zastrzelił około trzydziestu kilometrów przed Szczytnem. Najpierw wymierzył w Majewskiego. W lewej dłoni ma pistolet, szybkie przeładowanie, metaliczny dźwięk wprowadzenia pocisku do komory, skręt tułowia w prawo. Wyciąga rękę, przykłada lufę dziewięciomilimetrowej beretty M9 do lewego boku Azraela tuż pod pachą. Tam nie chroni go już kamizelka kuloodporna. Majewski nie wie, co się dzieje, chwila zastanowienia kosztuje go życie. Padają trzy strzały, nie ma szans, by nie były śmiertelne. Ciało Azraela podskakuje nieznacznie po każdym strzale i staje się bezwładne. Prostsze i pewniejsze byłoby trafienie w głowę, ale Diabeł nie chce, by mózg Majewskiego zabryzgał szyby w samochodzie. Z pewnością dostrzegłaby to jadąca za nimi ochrona. Przytłumiony huk wystrzału budzi drzemiącego na tylnej kanapie Araba. Siedzi po przekątnej. Nim zdąży krzyknąć, Rokita przekłada piętnastonabojową berettę do prawej ręki i strzela cztery razy, trafiając w szyję i obojczyk. Na nic zdaje się kamizelka kuloodporna, w którą ubrali Irakijczyka. Kilkanaście sekund i jest po sprawie.

Diabeł opuścił szybę, by pozbyć się szarawego dymu, który wydobywał się z lufy pistoletu po każdym strzale. Był pewny, że to nie dym zaalarmował grupę zabezpieczenia. Musiało się wydarzyć coś innego, że nagle się z nim skontaktowali, po czym próbowali go zatrzymać. To już nieważne. Właśnie dojeżdżał do skrzyżowania. Po lewej miał drogę na Kucbork. Zamarkował skręt w lewo, a potem błyskawicznie odbił w prawo. Wjechał na leśną drogę i zdobył przewagę nad grupą zabezpieczenia. Zerkał nerwowo na boki, szukając ścieżki albo przecinki, w którą mógłby uciec. Musiał kluczyć – jadąc na wprost, był łatwym celem do namierzenia i schwytania. Przypominał jelenia uciekającego przed watahą wilków. Pędzący ponad sto kilometrów na godzinę terenowy mercedes niebezpiecznie podskakiwał na nierównościach. Rzut oka w lusterko – z tyłu nie widać grupy pościgowej. Odwrócił wzrok i zdążył dostrzec leśną drogę odbijającą w lewo od duktu, którym jechał. Przyhamował, by wóz zmieścił się w zakręt. Nie bez problemów, zahaczając o drzewa, mercedes zmienił kierunek jazdy, szybko jednak się okazało, że to, co Rokita wziął za drogę, jest raczej ścieżką. Auto ledwie mieściło się między drzewami i wkrótce straciło oba lusterka. Diabeł nie zwalniał i nie oglądał się do tyłu. Instynkt przetrwania wyrzucił do krwi adrenalinę. To było jego paliwo, był jak zaprogramowana do walki maszyna – wyostrzone zmysły, jasność myślenia i doskonała koordynacja ruchów. Cel był jeden: przeżyć. Droga zrobiła się trochę szersza, nie musiał już trzymać kierownicy obiema rękami. Uchylił okno i wyrzucił swój telefon. Nagle wysoki las się skończył, a mercedes wyskoczył w górę i przebiwszy metalową siatkę, wylądował na piaszczystym terenie szkółki leśnej. Sadzonki były jeszcze małe, więc nie stanowiły problemu dla terenowego auta. Nie musiał omijać żadnych przeszkód, lecz zostawiając za sobą tumany kurzu, był widoczny z daleka. Uciec między drzewa. Po prawej miał ścianę sosnowego lasu. Skręcił w pierwszą zauważoną ścieżkę, przejechał nią paręset metrów i znowu odbił w lewo. Wolał nie patrzeć za siebie – uciekał na oślep, byle szybciej i byle dalej od watahy wilków.

Rajd leśnymi bezdrożami zakończył się niespodziewanie. Zza kolejnego pagórka wyłoniły się zabudowania – stodoła, chlewik, a za nimi dom. Od strony lasu podwórko nie było ogrodzone. Rokita wjechał na nie z dużą prędkością i ostro zahamował. Chwycił pistolet i dla pewności strzelił w głowy swoich ofiar. Szyby i tapicerka zmieniły kolor na ciemnoczerwony. Na podwórku nikogo nie było widać, także z tyłu nie nadjeżdżał mercedes grupy zabezpieczenia. Uzbrojony w karabin i pistolet Rokita wysiadł z samochodu. Usłyszał histeryczny krzyk.

– Mordują! Władek, na pomoc! – W drzwiach domu stała kobieta i zasłaniała twarz rękoma.

– Proszę się nie bać. Jestem funkcjonariuszem Biura Antyterrorystycznego, nic państwu nie zrobię. – Diabeł próbował zapanować nad sytuacją. Nie chciał krzywdzić niewinnych ludzi. Ale poplamiony krwią i w cywilnych ciuchach wyglądał jak bandyta, a nie członek jednostki specjalnej. Zza domu wybiegł mężczyzna i stanął jak wryty. W ręku trzymał siekierę. – Tylko spokojnie. Biorę samochód i już mnie nie ma – powiedział Diabeł, wyciągając przed siebie dłoń i wykonując uspokajające gesty. Mężczyzna zrobił krok do przodu. Rokita odbezpieczył MP5 i puścił w powietrze krótką serię. – Nie warto ginąć za samochód.

Ten argument trafił do mężczyzny, który uznał, że nie ma sensu odgrywać bohatera, i wskazał starego forda escorta zaparkowanego przy stodole.

– Kluczyki są w środku – powiedział, patrząc ze złością na Diabła.

Ten, nie spuszczając go z oczu, szedł w stronę wozu.

– Jak wyjechać na drogę główną? – spytał.

Mężczyzna pokazał za siebie.

– Dziękuję i przepraszam. Lepiej się schowajcie, bo za chwilę może tu być gorąco. – Diabeł wsiadł do samochodu. Kluczyki były w stacyjce. Mimo sędziwego wieku silnik zaskoczył za pierwszym razem.

Aż cud, że auto jeszcze było na chodzie – rdza pożerała je nie tylko z zewnątrz, ale i w środku. Samochód wyglądał, jakby został wypożyczony ze złomowiska, na którym spędził ostatnie dwadzieścia lat. Silnik dziwnie pogwizdywał i zmieniał obroty bez udziału kierowcy. Sierżant Klukiewicz ściskał mocno kierownicę, która wyraźnie także próbowała żyć własnym życiem. Fiat 125p nazywany kredensem należał do jego ojca. Sierżant uznał, że będzie to najlepszy środek lokomocji, by niepostrzeżenie wywieźć Solskiego z Siemiatycz. Początkowo był zaskoczony, gdy pojawił się u niego Felek z Niemirowa z wiadomością od dziennikarza. Dziwiła go ta cała konspiracja, ale postanowił nie wnikać w szczegóły. Trza pomóc chłopu. Bez większego oporu zgodził się czekać w samochodzie o umówionej godzinie na ulicy Kościuszki, między stacją kontroli pojazdów a sklepem z częściami zamiennymi do TIR-ów. Wiedział tylko, że ma wywieźć gdzieś Solskiego. Od razu wpadł na pomysł, by pożyczyć kredens od ojca. Stary, poczciwy fiat nie rzucał się w oczy, a on zamazał sprayem tablice rejestracyjne. Wolał nie używać swojego samochodu. Artur grzebał w śmierdzących sprawach, więc nie chciał być z nim kojarzony. Wystarczająco się już narażał.

– Ile to ma lat? – spytał Solski. Leżał na tylnym siedzeniu przykryty śmierdzącym kocem, który prawdopodobnie nigdy nie był prany. Zapach, którym przesiąkł, był mieszaniną potu, smaru i benzyny.

– Będzie ze trzydzieści.

– To już zabytek. – Artur zaśmiał się.

– A pewno. Woził ja w tym kredensie paninki, o tak o. – Teraz dla odmiany to Klukiewicz zarechotał. – Wygodna kanapa, co ni? Ćwiczyło sie na niej.

Solski wolał nie myśleć, jakie substancje i płyny fizjologiczne wsiąkały w tapicerkę, na której leżał.

– Powie mi, co się dzieje? – Sierżanta ciekawość zżerała chyba bardziej niż rdza ojcowską brykę.

– Spieprzam przed ludźmi, którzy wykończyli komendanta. Moja dziewczyna czeka na nas w Białowieży, tam będziemy już mieli swój transport.

Klukiewicz drążył temat:

– I co? Tera one tu będo węszyć?

Solski najchętniej kazałby mu się zamknąć, ale nie chciał być niegrzeczny wobec faceta, który tak bardzo mu pomógł.

– Pewnie będą, ale bądź spokojny, na ciebie nie trafią. Szukają mnie.

Klukiewicz zastanawiał się nad następnym pytaniem.

– Wy to gdzie się schowacie?

Solski sam chciałby to wiedzieć.

Tej nocy po bójce z Rokitą przez przypadek zauważył na lodówce wystającą spod magnesu wizytówkę. Było na niej logo – stalowy, otoczony wieńcem orzeł, który w szponach trzymał szarfę z napisem „Służba Wywiadu Wojskowego”. Była to wizytówka minister Alicji Berchart, szefowej SWW. Wśród danych kontaktowych widniał numer telefonu komórkowego. Pokazał znalezisko Annie, ale nie rozmawiali o tym w domu. Solski domyślał się, że w chałupie komendanta zamontowano podsłuch, a może i kamery. Wyszli na drogę.

– Pójdziesz do Felka i poprosisz go, by zadzwonił pod ten numer. Niech powie, skąd dzwoni i że jest tu dwoje ludzi, którzy potrzebują natychmiast pomocy. Ja wrócę do domu i będę dalej odgrywał cierpienia młodego Wertera. – Artur był przekonany, że Felek, który już raz wystąpił w podobnej roli, nie będzie robił problemów. Zresztą i tak mogli zaufać tu tylko jemu. Położył palec na ustach Anny – to nie był czas na dyskusję. Zrozumiała to i bez słowa poszła do sąsiadów. Felek i jego żona byli co prawda zdziwieni tak wczesną wizytą, ale zrobili to, o co prosiła Anna. Mężczyzna wziął telefon i wstukał numer z wizytówki. Odebrała Alicja Berchart. Nie była zaskoczona, nie zadawała zbędnych pytań – musiała znać szczegóły sprawy i sytuację, w jakiej jest Solski. Umówili się na kontakt o siódmej, szefowa SWW miała zadzwonić do Felka. Anna wróciła do domu. Nie mogli usiedzieć w miejscu, Artur pił już chyba szóstą kawę. Czas wlókł się niemiłosiernie, jak zawsze gdy człowiek czeka na coś ważnego. O siódmej Anna ponownie poszła do sąsiadów. Minister Berchart była punktualna i przygotowana. Plan był prosty: za dwie godziny Artur jedzie z Felkiem do Siemiatycz, by skupić na sobie uwagę ludzi Wyrwickiego. W miasteczku chowa się w jakimś bezpiecznym miejscu, najlepiej gdzieś, gdzie jest dużo osób; przy świadkach nikt mu nic nie zrobi. Tam ma się pozbyć komórki. Natomiast Felek kontaktuje się z Klukiewiczem, który wywiezie Solskiego do Białowieży. W tym czasie do Niemirowa powinien już dojechać samochód, który zabierze Annę i Dominika. Wszystko było jasne. Solski nie zastanawiał się, dlaczego wybrano akurat Białowieżę. Miejsce jak każde inne. Mieli się spotkać na parkingu przed pokazowym rezerwatem żubra.

– Daleko jeszcze? – spytał Artur.

– Już dojeżdżamy. – Tę samą odpowiedź Klukiewicz powtarzał od blisko pół godziny. Najwyraźniej tutaj, na wschodzie, czas płynął inaczej. Arturowi to nie przeszkadzało. Był gotowy wytrzymać pod śmierdzącym kocem, ile będzie trzeba, byle tylko zniknąć ludziom z Agencji Wywiadu.

– Co jest? Wszyscy rozpłynęli się w powietrzu? – Wyrwicki nie zamierzał opanowywać emocji.

Zebrali się w Sejfie. To, co się wydarzyło, było dla nich absolutnym zaskoczeniem. Popełnili gigantyczny błąd, ale na rozliczenia przyjdzie czas później. Teraz musieli gasić pożar.

Pułkownik chodził, gestykulował zamaszyście i ciskał rzeczami, które wpadły mu w ręce. Na szczęście ściany były ze specjalnego hartowanego szkła.

– Mamy, kurwa, najnowocześniejszy sprzęt podsłuchowy, drona i ludzi, więc może ktoś mi wytłumaczy, w jaki sposób ucieka nam emeryt z BOR-u, likwidując naszego najlepszego zabójcę oraz najcenniejsze źródło informacji? A jest jeszcze dwoje rozpływających się w powietrzu amatorów z dzieckiem, przy czym on jest wariatem.

Jędrzejczyk przeczekał pierwszy napad furii pułkownika. Sytuacja była kryzysowa, a nerwy były złym doradcą.

– Musi im ktoś pomagać, przynajmniej jeśli chodzi o Solskiego i jego dziewczynę – zaczął. – Rokita improwizował, nie wiedział przecież, że będzie transportował Abu Marwana. Chyba…

– Chyba że jest cynglem Kruka, czyli Bielaka – dokończył Wyrwicki. W całym zamieszaniu zapomniano o biznesmenie. – Szykować ekipy, zrobimy mu najazd. Ma być sprawdzony każdy centymetr jego posiadłości. Jeśli będzie trzeba, rozbierzemy mu dom do fundamentów. Panem prezesem zajmę się osobiście. – Ruszył w kierunku śluzy. – Ty, Stefan, zostajesz w Sejfie i pod moją nieobecność zarządzasz całym bajzlem.

Jędrzejczyk zrobił minę jak dziecko, które pod choinką zamiast wymarzonej konsoli do gier znajduje wełniany sweter zrobiony przez babcię.

40

14.06.2008, sobota

Puszcza Kampinoska, posiadłość Leonarda Bielaka

godzina 5.30

Nie wiedział, która jest godzina ani ile czasu spędził w pomieszczeniu bez okien. Pokój ten był salą treningową wyposażoną lepiej niż niejedna siłownia. Znajdował się w podziemnej części rezydencji. Nie dochodziły tu żadne dźwięki z zewnątrz. Gdy zaczął się ten koszmar, była piętnasta. Przypuszczał, że jest już noc. Siedział nago, przykuty do metalowego krzesła, w którego siedzisku i oparciu powycinane były fantazyjne wzory. To dzieło Philippe’a Starcka, model Miss Lacy, kupiła Koko. Siedzenie na nim nago przez tyle godzin już samo w sobie było torturą, w ciało wbijały się bowiem metalowe zdobienia. Ręce przerzucone miał przez oparcie, co uniemożliwiało zsunięcie się z siedziska. Co jakiś czas rozkuwali go i kładli na drewnianą podłogę, twarz zakrywali szmatą i polewali wodą. Odchylenie głowy do tyłu gwarantowało, że płyn nie dostawał się do płuc, wypełniał jedynie gardło i zatoki. Torturowany miał wrażenie, że tonie. Mózg wariował, dostawał i wysyłał sygnały o zagrożeniu życia. Przesłuchiwany miękł z każdą chwilą. Metodę tę rozpropagowali Amerykanie korzystający z waterboardingu podczas przesłuchań terrorystów.

– Jesteś w błędzie. – Bielak dyszał ciężko. Miał popękane wargi, wybite dwa przednie zęby i połamane palce lewej dłoni.

Wyrwicki jakby tego nie słyszał.

– Zdechniesz, gnido. Gwarantuję ci, że będziesz umierał bardzo, ale to bardzo wolno, do końca czując niewyobrażalny ból. – Dał znak głową.

Dwóch mężczyzn w kominiarkach podniosło Bielaka z krzesła.

– Nie, proszę, nieee! To nie ja! Darek, to jakaś gigantyczna pomyłka!

Krzyki nie robiły wrażenia na Wyrwickim. Był w amoku. Leonard Bielak ponownie wylądował na podłodze ze szmatą na twarzy. Gdy tylko zaczęła się lać woda, rozległy się odgłosy dławienia. Biznesmen charczał i próbował wypluwać wodę, lecz bezskutecznie. Oprawcy odczekali chwilę i zaczęli polewanie od początku.

– Nic nie wiem, mam dość, nic nie wiem. – Bielak skulił się na podłodze. Najpotężniejszy polski biznesmen skomlał jak szczenię odstawione od matki. Leżał bezradny w mieszaninie wymiocin, krwi i ekskrementów.

Wyrwicki wskazał na krzesło, mężczyźni zaś dźwignęli i posadzili Bielaka. Pułkownik nachylił się, by spojrzeć w oczy ofiary.

– Twardy jesteś… – powiedział, ale przerwał w pół zdania, bo do pomieszczenia, w którym trwało przesłuchanie, wszedł major Jędrzejczyk. Przed chwilą przyjechał do rezydencji Bielaka prosto z Sejfu.

– Musimy porozmawiać – oznajmił tajemniczo.

Pułkownik z niechęcią opuszczał wygodny skórzany fotel, który przyniesiono tu dla niego z gabinetu Bielaka.

– Tylko nie dajcie mu zasnąć. Jak party, to party, bawimy się do białego rana – rzekł i poszedł z majorem do sąsiedniego pokoju.

– To chyba rzeczywiście nie on – zaczął Jędrzejczyk, a gdy Wyrwicki nic nie powiedział, kontynuował: – Przeczesaliśmy wszystkie bazy danych. Rokita nigdy nie kontaktował się z Bielakiem, nie ma cienia dowodu na to, że się znają. A już na pewno Bielak nie mógł przekazać mu informacji o Abu Marwanie, nie pozostawiając jakiegoś śladu.

– Facet miał wszystkie tajne informacje, w tym o Brokerze i Maliku. Dziwnym trafem, gdy polecieliśmy na spotkanie z Irakijczykami do Zurychu, zjawił się tam również Pietrow.

– Sam mówiłeś, że to Szacki rezerwował ci lot – zauważył Jędrzejczyk. – O Brokerze Szacki też wiedział, a Malika namierzyli zapewne dzięki danym z komputera, który zabrali Brokerowi.

– Jedno nie wyklucza drugiego. – Pułkownik był wściekły, a najbardziej denerwowała go własna bezsilność. Zabrnęli w ślepą uliczkę, ale nie chciał tego przyznać. – Może Szacki był tylko zasłoną, parawanem, który przykuł naszą uwagę, pozwalając ukryć się Bielakowi.

– Tak, to możliwe – major przyznał rację Wyrwickiemu – ale myślisz, że facet pokroju naszego milionera wytrzymałby dwunastogodzinny maraton tortur, który mu urządziłeś? Już dawno by sypnął.

– A jeśli był szkolony do tego zadania przez lata? Rosjanie potrafią zahartować swoich szpiegów. – Pułkownik nie dopuszczał do siebie myśli, że także w tej sprawie się pomylił.

– Jest jeszcze jedno. Bielak wiedział kilka godzin wcześniej o mającym nastąpić zatrzymaniu Giennadija Pietrowa. Myślisz, że gdyby był Krukiem, nie ostrzegłby go?

Wyrwicki stał, wpatrując się w ścianę.

– Może dla Rosjan jest cenniejszy od Pietrowa. Znajdą sobie kolejnego biznesmena do robienia interesów na Zachodzie. A tak wysoko ulokowanego agenta nie wymienia się jak zużytych baterii.

– Zaczynasz przypominać Jamesa Jesusa Angletona. On też uważał, że każdy jest kretem i nikomu nie można ufać – powiedział Jędrzejczyk, licząc na to, że porównanie do legendarnego szefa biura kontrwywiadu CIA podziała otrzeźwiająco. Angleton przez lata obsesyjnie, nie przebierając w środkach, poszukiwał szpiega, który miał rzekomo działać w strukturach amerykańskiego wywiadu. Ostatecznie został zmuszony do dymisji, gdyż uznano, że jego działania szkodzą CIA.

– Chcesz wskoczyć na moje miejsce. Marzy ci się awans? – Wyrwicki dawno nie był w tak złym stanie. Zamiast kalkulować chłodno, analizować i wyciągać logiczne wnioski, dał ponieść się emocjom. – A Luiza? – spytał.

– Dla niego była zwykłą dziwką. Chłopcy przejrzeli archiwum Bielaka. Wykorzystywał ją, podobnie jak inne panienki ze swojej stajni, do zbierania haków na ważnych ludzi. Żebyś widział, co wyczyniała z ministrem Hofmannem. – Jędrzejczyk uniósł brwi, dając do zrozumienia, że nie był to klasyczny seks. – Tylko tyle. Ona sama zgłosiła się do agencji modelek, którą prowadzi kochanka Bielaka. Nasi technicy przewrócili ten dom do góry nogami. Nie znaleźliśmy niczego, co choć w minimalnym stopniu potwierdzałoby nasze zarzuty.

Wyrwicki zacisnął pięści. Pasmo porażek nie miało końca.

– Sprawdziłeś jego kontakty z panami z G&O?

– Oczywiście. – Major sięgnął po notatki. – Pośredniczyli w kontaktach Bielaka z rosyjskimi kombinatami wydobywczymi na dalekiej północy. Diamenty, złoto. Pamiętaj, że B-Steel Group działa globalnie. Oni też występują w kilku jego filmach porno.

– Kurwa jego mać! – Wyrwicki uderzył pięścią w stojący pod ścianą stół. – Dlaczego mnie nie powstrzymałeś, zanim tu przyjechaliśmy?

– Sam chciałem wierzyć w to, że Bielak to Kruk. – Major był szczery. – Zresztą nie mieliśmy kompletu informacji, a wszystko układało się w piękny łańcuch przyczynowo-skutkowy. Obserwujmy faceta, ale moim zdaniem wjechaliśmy do nie tego gościa, co trzeba.

– Ktoś nas chyba ogrywa – zauważył Wyrwicki. Widać było, że schodzi z niego napięcie. – A może już przegraliśmy?

– Nie sądzę, choć rzeczywiście jesteśmy o krok od klęski – powiedział Jędrzejczyk. – Chuj z tym Irakiem, ale Kruk…

– Tylko mi się tu nie rozpłacz. – W pułkownika wstąpiły nowe siły. Poprawił włosy i wsunął koszulę głębiej w spodnie. Marynarkę zostawił w pokoju, w którym odbywało się przesłuchanie. – Dokończymy deal w Iraku, tylko nikt nie może się dowiedzieć o śmierci Abu Marwana. A Kruk powinien zacząć kopać sobie grób. Wszyscy na pokład, zawieszamy inne działania.

– A co z Bielakiem? – spytał Jędrzejczyk.

– Będzie musiał wyremontować sobie dom i wstawić dwa implanty. Mógł nie kombinować z dziwkami. Niech się cieszy, że żyje.

Wrócili do pokoju, w którym odbywała się właśnie kolejna tura podtapiania Leonarda Bielaka. Wyrwicki dał znak, by przesłuchiwanego posadzić na krześle.

– Jak, Leo, zmieniłeś zdanie? – spróbował raz jeszcze pułkownik.

– Dareczku, ja nie jestem ruskim szpiegiem, uwierz mi… Tyle lat współpracy. – Bielak zaczął szlochać.

– Rozkujcie go i dajcie mu ubranie. – Pułkownik nie zamierzał nikogo przepraszać. – Leonardzie, widzimy się za pięć minut na górze.

Wyrwicki i Jędrzejczyk wyszli z prywatnej siłowni. Bielak osunął się na podłogę i leżał skulony, nie mogąc powstrzymać łez.

Był wyczerpany, przez ostatnich kilkanaście godzin jego organizm pracował na najwyższych obrotach. Uciekł zakapiorom z Agencji Wywiadu, ale wciąż musiał się ukrywać. Zakładał, że jego rysopis i wszystkie dane dostał każdy patrol policji w kraju. Nie miał też wątpliwości, że ludzie, którym ukradł samochód, od razu to zgłosili. Unikał głównych tras, przemieszczał się leśnymi duktami i wiejskimi drogami. Obawiając się namierzenia z powietrza, wysmarował wóz czarną farbą do metalu, którą kupił w wiejskim sklepie. Po kilku kilometrach na piaszczystych drogach samochód był cały oklejony robakami i paprochami, które unosiły się w powietrzu. Jechał na północ. Gdyby podróżował głównymi drogami, do celu powinien dotrzeć w dwie godziny, ale jazda zygzakiem po polskich bezdrożach trwała z przerwami ponad dwanaście. Teoretycznie mógł wezwać wsparcie i poprosić o śmigłowiec, ale bał się, że systemy nasłuchu, które odpowiednio zaprogramowane mogły rozpoznać głos dzwoniącego, od razu go namierzą. Wolał nie sprawdzać, kto szybciej do niego dotrze: zieloni czy jednak ekipa Wyrwickiego. Dlatego kierował się do tajnej bazy, w której przeszedł kilkutygodniowe szkolenie, po tym jak przyjął propozycję pracy dla wywiadu wojskowego. Znajdowała się ona w okolicy Świadków Iławeckich, wsi leżącej tuż przy granicy z obwodem kaliningradzkim. Tam w kompletnej głuszy wybudowano ośrodek dla amerykańskiego wywiadu elektronicznego, z którego prowadzono nasłuch rosyjskiej bazy morskiej w Bałtijsku i czterech pobliskich wojskowych baz lotniczych. Na terenie ośrodka, którego istnienia nikt nie potwierdzał, znajdowały się trzy budynki. W największym z nich, nazywanym stodołą, ukryte były urządzenia podsłuchowe. Na środku ogrodzonego terenu, strzeżonego przez polskich żołnierzy i straż graniczną, stała wysoka antena. W dwóch pozostałych budynkach znajdowały się sypialnie, pomieszczenia sztabowe oraz kantyna. Ośrodek oficjalnie wybudowała polska armia, zleceniodawcą była nieistniejąca jednostka nr 3042. Amerykanie nie mieli nic przeciwko temu, by co jakiś czas do bazy przyjeżdżali na szkolenia funkcjonariusze Służby Wywiadu Wojskowego. Było to jedyne bezpieczne miejsce SWW, jakie Diabeł znał w tym rejonie Polski, dlatego, chcąc nie chcąc, przedzierał się na północ. Gdy dotarł na miejsce, został dokładnie sprawdzony i podał swój kod bezpieczeństwa, który zweryfikowano w centrali wywiadu wojskowego. W drodze do budynku, w którym miał nocować, wydało mu się, że w jednym z okien zobaczył twarz Solskiego. Halucynacje i omamy. Marzył wyłącznie o kąpieli i łóżku.

– On tu jest, przyjechał – wyszeptał Artur, budząc Annę.

– Kto taki? – spytała zaspana.

– Rokita. Właśnie go widziałem przez okno, wchodził do naszego budynku. – Solski słuchał, co się dzieje na korytarzu. Do ich dyspozycji oddano pokój z dwoma pojedynczymi łóżkami, ale na szczęście z własną łazienką, co nie było tu, jak usłyszeli, standardem. Nie narzekali – czuli się wreszcie bezpiecznie, a to było teraz najważniejsze. Na łóżku pod ścianą spała Anna z Dominikiem, jemu przypadło to drugie, pod oknem. Artur przystawił ucho do drzwi, usłyszał kroki. Ktoś minął ich pokój i poszedł dalej, w głąb korytarza. Nie było słychać żadnych rozmów.

– Kładź się natychmiast – powiedziała Anna.

Solski usiadł na łóżku, ale wiedział, że i tak nie zaśnie. Przez kilka dni nie brał tabletek i był pobudzony.

– Po co go tu ściągnęli? – nie dawał za wygraną.

– Może kręcą kolejny odcinek programu Wybacz mi – burknęła Anna i nakryła głowę kołdrą.

Solski uznał, że to definitywny koniec pogaduszek. Ostatnie godziny były dla niego niczym jazda kolejką górską w Disneylandzie: kontakt z Alicją Berchart, ucieczka z Siemiatycz starym dużym fiatem, spotkanie w Białowieży i przejazd do wsi Przewłoka, skąd śmigłowcem przetransportowano ich na jakieś odludzie. Wiedzieli tylko, że znajdują się na północy Polski. Bardziej szczegółowe informacje były tajne. Artur zrozumiał, dlaczego tak jest, gdy po lądowaniu zobaczył amerykańskich żołnierzy. Powitał ich jakiś sierżant i krótko przybliżył procedury obowiązujące na terenie bazy. Zaprowadzono ich do pokoju, w którym mieli czekać na przyjazd kogoś z Warszawy. Wyszli z niego tylko na kolację. Solski słyszał o tym miejscu, ale nigdy tutaj nie był. Jako rasowy reporter śledczy przyglądał się wszystkiemu uważnie i wszystko zapamiętywał. Dobry temat na materiał. Nie wiedzieli, co jest w dwóch pozostałych budynkach. Liczył na to, że więcej dowie się od osoby, która miała do nich dojechać. Jednak w najczarniejszych snach nie spodziewał się, że będzie to Rokita. Najchętniej zatłukłby go gołymi rękami, ale obawiał się, że w obecnej sytuacji – pomijając dysproporcję sił – nie jest to najlepszy pomysł. Wiedział, że musi zacisnąć zęby i jakoś to przeżyć. Rozliczy się z byłym przyjacielem, gdy będzie już po sprawie.

Wyciągnął się na łóżku. Wróciły obrazy, które sam stworzył – Rokita i Joanna nago, pieszczący się i kochający. Słyszał ich sapanie, spazmy uniesienia. Jak masochista tworzył kolejne fantazje pełne wulgarności i wyuzdania. Pierdolona kurwa, jebany w dupę skurwysyn. Myślał, że oszaleje, bolało go serce, znowu miał duszności. Chciał umrzeć, choć śmierci bał się najbardziej. Spojrzał na łóżko, na którym leżała Anna. Stała się dla niego wszystkim, nadała sens pokręconemu życiu. Jednak Artur nie mógł i nie chciał pogodzić się z tym, co zrobił Diabeł.

41

1.08.2008, piątek

Warszawa, siedziba DTV

godzina 10.30

Stół konferencyjny wyglądał, jakby był wyciosany w krysztale, albo raczej w wielkiej bryle lodu opartej na chromowanym stelażu. Można było odnieść wrażenie, że jest to żywa forma, która za chwilę pod wpływem temperatury roztopi się i zamieni w wodę. Mebel ten, jak i wszystkie pozostałe w gabinecie, zaprojektował Tokujin Yoshioka. Artysta ów, prowadzący w Tokio własną pracownię designu, był wielbicielem minimalizmu. Bielak zachwycił się projektami Yoshioki podczas pobytu w Japonii i przez rok namawiał go, by zgodził się przylecieć do Warszawy i zaprojektować mu biuro. Nie była to tania impreza, ale według biznesmena projektant wart był każdego centa, którego dostał. Prezes DTV siedział za biurkiem. Blat z czarnego szkła osadzony był na metalowym wielościanie przypominającym słupek ciemnego kwarcu. Podpora umieszczona została ukośnie między blatem a podstawą, co sprawiało wrażenie zaprzeczenia prawom grawitacji. Jednak dzięki dokładnym obliczeniom biurko było równie stabilne jak te oparte na czterech nogach.

Do gabinetu weszła jedna z asystentek Bielaka. Andżela. Młoda kobieta przed trzydziestką, o skandynawskiej urodzie. Długie, spięte z tyłu słomkowe włosy, jasnozielone wielkie oczy i piękny uśmiech. Stosowała delikatny makijaż, który nie psuł jej naturalnego piękna. Obowiązkowo nosiła obcasy i opiętą spódniczkę – był to wymóg, jaki swoim pracownicom stawiał Bielak. Feministki nie byłyby tym zachwycone.

– Dzwoni pułkownik Wyrwicki. Mam łączyć? – spytała, uśmiechając się dziewczęco.

Najlepiej sztywnym łączem. Bielak odpowiedział uśmiechem na uśmiech.

– Tak, poproszę, Andżeliko.

Kobieta dygnęła i wyszła, zamykając za sobą drzwi. Koko, chyba czas na trójkącik.

Odezwał się stojący na biurku telefon, także zaprojektowany przez Japończyka. Wyglądał jak mała czarna skrzynka z aluminiowymi wykończeniami i takąż klawiaturą. Bielak złapał słuchawkę i rozsiadł się w fotelu.

– Czy to prezes B-Eagle Resources of Iraq? – zgrywał się Wyrwicki.

Usłyszawszy nazwę swojego nowego koncernu naftowo-gazowego, Bielak poczuł się miło połechtany.

– Tak, a z kim rozmawiam?

– Tu pański cichy wspólnik.

Zaśmiali się. Co prawda relacje między nimi nie były już tak dobre jak przed niefortunnym przesłuchaniem, ale jako profesjonaliści uznali, że mają wspólny cel i nie ma co się obrażać. Szczególnie że stawką były miliardy dolarów. To wystarczyło, by Bielak przeszedł do porządku dziennego nad spotkaniem z Wyrwickim i jego instruktorami nurkowania. Po przesłuchaniu biznesmen trafił do prywatnej szwajcarskiej kliniki, gdzie poskładano mu połamane palce i wstawiono implanty w miejsce wybitych zębów. Na urażoną męską dumę nie było żadnego lekarstwa. Oficjalnie tłumaczył, że przewrócił się na schodach. Jeśli zaś chodzi o kompletnie zdewastowaną rezydencję, to zarządził remont generalny, czym najbardziej zachwycona była Koko. Bielak postawił tylko jeden warunek: żadnych krzeseł Philippe’a Starcka.

Prace budowlane w rezydencji trwały ponad trzy tygodnie. Na ten czas biznesmen wraz z kochanką polecieli do La Zagalety, gdzie właściciel DTV kupił okazyjnie dom po rosyjskim biznesmenie zatrzymanym w związku z ustawianiem spotkań piłkarskich, handlem narkotykami i posiadaniem arsenału nielegalnej broni. Było pewne, że człowiek ten nie wyjdzie wcześniej niż za dwadzieścia lat. Ta willa była formą przeprosin od Wyrwickiego, który uprosił Hiszpanów, by odsprzedali po dobrej cenie zarekwirowaną przez państwo posiadłość Giennadija Pietrowa.

Z Costa del Sol Bielak wrócił pełen energii. Po przesłuchaniu, jakie urządził mu pułkownik, nie było już żadnych śladów. Czuł, że zaczyna się jego dobra passa. Kilka dni po przyjeździe do Polski dostał informację z Iraku, że w związku z wycofaniem się BP i Exxon Mobil z wydobywania ropy na polu naftowym Al-Rumajla nową koncesję otrzyma jego firma B-Eagle Resources of Iraq. Udziały w niej miały też polskie rafinerie oraz PGNiG. Można było ogłaszać wielki sukces. Wspólna konferencja z premierem. Podniosłe słowa o podboju biznesowym Zatoki Perskiej i uznanie dla negocjacyjnego geniuszu Leonarda Bielaka. Pochwały dostali też minister Hofmann i pułkownik Wyrwicki. Profesor Andrzejewski nie omieszkał wykorzystać polskiej ekspansji w Iraku do uderzenia w opozycję, której uosobieniem był dla niego Eryk Prange.

– Pytam się, co dziś ma do powiedzenia przewodniczący Polskich Liberalnych Demokratów – grzmiał z trybuny sejmowej. – Dlaczego dziś nie widzę na sali tego porywczego młodzieńca, który pytał mnie, gdzie miliardy dolarów, które miały zarobić nasze przedsiębiorstwa? – Szef rządu zrobił teatralną pauzę i rozejrzał się, szukając wzrokiem lidera PLD. – Przekażcie mu, że te miliardy są tutaj! – wykrzyczał niemal premier, pokazując kontrakt, jaki z Leonardem Bielakiem podpisało irackie Ministerstwo Wydobycia Ropy Naftowej. – Panie Prange, pan nie tylko nie wie, jak robić skutecznie interesy na globalną skalę. Pan nie wie nawet, co to znaczy honorowe przyznanie się do błędu. Jeśli tak ma wyglądać przyszłość naszej polityki, to wolę jej nie dożyć.

Burza oklasków. To były słodkie chwile zemsty. Gdy kontrakt na wydobycie irackiej ropy został już podpisany, Polska wydała Amerykanom ciało Abu Marwana, by ci mogli odtrąbić swój kolejny sukces. Administracja Busha, wydająca miliardy dolarów na wojnę w Iraku i Afganistanie, musiała co jakiś czas pokazać opinii publicznej w kraju, że walka z terrorystami przynosi spodziewane efekty. W zamian za oddanie martwego Irakijczyka wznowiono negocjacje w sprawie budowy elementów tarczy antyrakietowej w Polsce. Wszystko przebiegało zgodnie z planem. Jedynym zmartwieniem Bielaka i Wyrwickiego był wciąż Kruk. Rosyjski agent się przyczaił, nie wykonywał żadnych ruchów. Wciąż też nie odnaleziono Rokity, Solskiego i Anny Kaliskiej. Ale gdy wydawało się już, że przepadli na dobre, trzydziestego pierwszego lipca na prywatny numer Leonarda Bielaka zadzwonił Artur Solski.

– Musimy się spotkać, panie prezesie – powiedział.

– W jakiej sprawie? – Bielak udawał niezainteresowanego.

– Zna pan sumeryjski epos o Gilgameszu? – spytał Solski. – A przypowieść o Azraelu?

– Nie wiem, czy pan mnie z kimś nie pomylił. – Bielak wczuwał się w rolę.

– W takim razie niech pan spyta pułkownika. – Artur rozłączył się.

Prezes DTV natychmiast skontaktował się z Wyrwickim. Streścił mu rozmowę z Solskim, nie kryjąc oburzenia bezczelnością „pętaka i porąbanego fiuta”. Po krótkim namyśle pułkownik uznał, że Bielak powinien się spotkać z dziennikarzem. Zanim go zabiją, warto się dowiedzieć, o co mu chodzi.

– Przygotowałeś się do spotkania? – spytał szef BAT-u.

– Oczywiście. Tak jak radziłeś, gdy tutaj przyjdzie, ochrona odpali urządzenia zagłuszające. Chujek niczego nie zarejestruje. Może sobie przynieść nawet sto dyktafonów – rzekł Bielak, bujając się w swoim fotelu.

– Zadzwoń, jak skończycie. Moi ludzie zgarną go, gdy tylko wyjdzie z Marriotta. – Wyrwicki marzył o przesłuchaniu Solskiego. Ułożył nawet na tę okazję specjalny zestaw technik, które zastosują jego śledczy. Wycisną z dziennikarzyny wszystko, łącznie z opłatkiem z Pierwszej Komunii Świętej.

– Oczywiście. Ma być u mnie o szesnastej. Do usłyszenia. – Bielak skończył rozmowę i wezwał do gabinetu Andżelikę. Chciał jej się przyjrzeć. Jeśli miała być jego kolejną kochanką, musiał być pewny, że dobrze wybiera. Weszła jak zwykle uśmiechnięta, a on poczuł rosnące podniecenie. – Zamknij drzwi, Andżeliko. Musimy poważnie porozmawiać. – Mówiąc to, wstał i podszedł do asystentki.

Była wysoka i smukła. Lewą ręką poprawiła kosmyk włosów, który zsunął się jej na policzek. Bielak wyciągnął rękę. Kobieta była bardzo speszona, ale nie odtrąciła jej. Drugą dłonią prezes DTV zaczął manipulować przy guzikach jej fioletowej bluzki.

– Zapinasz, przekładając ten pasek pod tym. – Rokita kolejny raz pokazywał Solskiemu, jak ma włożyć kamizelkę wypełnioną ładunkiem wybuchowym. – To ważne, żeby wszystko wyglądało jak prawdziwe, bo będą patrzeć na ciebie fachowcy.

Artur był bardzo przejęty. Nerwowo obgryzał paznokcie; za pięć godzin miał pojechać do siedziby DTV na spotkanie z prezesem Bielakiem. Pas szahida będzie na niego czekał w nieczynnej kabinie jednej z toalet. Artur dostanie klucz, by ją otworzyć. Tam włoży kamizelkę wypełnioną dwudziestoma kilogramami semteksu, śrub, kulek z łożysk i innych metalowych elementów. Na to wszystko narzuci swoją wojskową kurtkę i tak ubrany, pójdzie do Leonarda Bielaka.

– Mam nadzieję, że nie urwie mi dupy razem z płucami. – Solski próbował żartować.

– Spokojnie, nawet jak naciśniesz detonator, nie dojdzie do eksplozji. To ma wyglądać jak prawdziwe, ale nie będzie uzbrojone. – Słowa Rokity potwierdził skinieniem głowy wojskowy pirotechnik.

Artur nie miał już wyboru – w momencie gdy poprosił o ochronę dla siebie i Anny, klamka zapadła. Wymyślono wielką intrygę, by zdobyć ostateczne dowody na kryminalną działalność Dariusza Wyrwickiego i Leonarda Bielaka. Ale choć ładunek nie był uzbrojony, Solski i tak ryzykował życie. Wystarczy jeden rewolwerowiec wśród „kominiarzy” – gość z szybką rąsią i paluszkiem na spuście – i go nie ma. Powtarzał sobie cały czas, że robi to, by wreszcie żyć bez strachu, by nie uciekać, by ludzie odpowiedzialni za spisek i morderstwa wylądowali za kratkami.

– Poradzisz sobie, Artur. – Diabeł mówił to tak, jakby chodziło o eliminacje do mającego ruszyć jesienią nowego telewizyjnego show Mam talent!

Doradca się, kurwa, znalazł. Solski obiecał sobie, że jak już będzie po wszystkim, rozliczy się z byłym przyjacielem. Przez ostatnie tygodnie, spędzone w tajnej bazie koło Świadków Iławeckich, obaj udawali, że nic się nie stało. Rokita nie bzykał żony Artura, a Artur nie opowiedział żonie Rokity o miłosnych podbojach jej męża. Codziennie wraz z jeszcze jednym człowiekiem ze Służby Wywiadu Wojskowego omawiali krok po kroku każdy szczegół operacji, której głównym ogniwem był Solski. Ułożyli listę pytań do rozmowy z Bielakiem, zaplanowali z detalami każdą minutę obecności Artura w studiu: co kiedy ma powiedzieć, jakie żądania postawić i wreszcie, co robić, gdyby sytuacja wymknęła się spod kontroli.

Dziennikarz miał mieć ze sobą między innymi dwa nagrania na pendrive’ach. Jednym był film, jaki nagrała makijażystka, którą molestował Tokarczyk. Solski nawet nie pytał, jak to nagranie trafiło do wywiadu wojskowego. Przypuszczał, że kobieta została podstawiona Ludwikowi, a ten złapał przynętę. Nie było mu go wcale żal, tym bardziej że słyszał o przynajmniej kilku takich historiach. Tyle tylko, że tamte dziewczyny uległy Tokarczykowi, bojąc się o swoją pracę. Drugim nagraniem był materiał sprzed cerkwi w Koterce, gdzie wyłowiono trupa – rozmowa Wyrwickiego z Pietkiewiczem.

Po sześciu tygodniach przygotowań Solski, obudzony w środku nocy, potrafił wyrecytować wszystkie ustalenia i odpowiedzieć na każde pytanie dotyczące szczegółów operacji nazwanej „Obraz Kontrolny”. Powodzenie misji Artura uzależnione było od tego, czy nie zostanie wstrzymana transmisja ze studia DTV. Solski miał dostać esemesa, gdyby komuś przyszło do głowy przejąć kontrolę nad emisją programu. Byli gotowi, czekali już tylko na sygnał z centrali.

Ten przyszedł trzydziestego pierwszego lipca. Operacja rozpoczęła się od telefonu do Bielaka i umówienia się na spotkanie. Następnego dnia była rocznica powstania warszawskiego, a DTV planowała na siedemnastą specjalne wydanie Raportu Dnia z Ludwikiem Tokarczykiem w roli głównej. Wtedy zacznie się show. Dlatego ważne było, by do spotkania z prezesem Bielakiem doszło około szesnastej.

– Nie wiem, czy pan mnie z kimś nie pomylił. – Początkowo właściciel DTV udawał, że nie wie, o co chodzi. Jednak po szybkich konsultacjach z pułkownikiem Wyrwickim oddzwonił i zaproponował spotkanie.

– Będę o szesnastej – zakomunikował Solski.

Bielak próbował protestować, wymigiwać się i udawać, że robi łaskę byłemu pracownikowi, godząc się na audiencję. Artur był jednak nieustępliwy i ostatecznie stanęło na szesnastej. Spakowali się i ruszyli do Warszawy. Anna z Dominikiem zostali w bazie. Jako zakładnicy. Solski nie zamierzał szarżować, zgrywać bohatera ani prowadzić podwójnej gry. Pojedzie, zrobi swoje i zgodnie z zapewnieniami zielonych, jest wolny, może rozpoczynać nowe życie. W Warszawie dostali do dyspozycji jedno z mieszkań kontaktowych. Znajdowało się w kamienicy przy Emilii Plater, pięć minut spacerkiem od Marriotta.

– Jak tylko wyjdzie z hotelu, od razu „Halt” i wieziecie go do rezydencji Bielaka.

Mimo że chodziło jedynie o banalne zatrzymanie, Wyrwicki postawił na nogi wszystkich ludzi z grupy zabezpieczenia specjalnego. Nie chciał powtórki z rozrywki. Psychol już raz mu się wymknął – o raz za dużo. Ludzie Niedźwiedzia mieli obstawić każde wyjście i cały kwartał ulic dookoła, łącznie z podziemnymi przejściami. Gdyby facet próbował przypadkiem uciekać rurami kanalizacyjnymi, tam także miała czekać ekipa kapitana Bylickiego.

– Jasna sprawa, szefie. Od piętnastej będziemy na pozycjach – powiedział Niedźwiedź w momencie, gdy do gabinetu pułkownika wszedł major Jędrzejczyk.

– Z czym przychodzisz, Stefan? – rzucił Wyrwicki, dając do zrozumienia, że jest bardzo zajęty.

– Musimy porozmawiać. – Te słowa i zmarszczony nos Jędrzejczyka oznaczały, że sprawa jest poważna.

Kapitan Bylicki dyskretnie wycofał się z gabinetu.

– Słucham? – Pułkownik spojrzał na Jędrzejczyka ponaglająco.

– Proponuję, żeby ta rozmowa odbyła się w Sejfie.

Wyrwicki nie oponował. Kłopoty, nadchodzą kłopoty. Zjechali windą na poziom minus jeden. Mieściły się tu archiwa. Podeszli do drzwi oznaczonych numerem 012A. Pokój ten był niczym królicza nora, bo łączył siedzibę Agencji Wywiadu z bunkrem, w którym znajdował się Sejf. Przeszli przez kolejne drzwi i śluzy bezpieczeństwa, by w końcu znaleźć się w przeszklonym pokoju. W Sejfie nikogo nie było, a po zrobionym audycie mieli też gwarancję, że nikt ich tu nie podsłucha.

– Po co ta wycieczka? – zaczął Wyrwicki.

– Myślę, że mamy Kruka – odparł Jędrzejczyk, nie wyglądał jednak na szczęśliwego, raczej na zmartwionego.

O co chodzi? Pułkownik usiadł przy jednym ze stołów. Były na nim rozłożone stare esbeckie teczki i świeże raporty sporządzone przez analityków podległych majorowi.

– To on? – spytał Wyrwicki, biorąc do ręki powiększone zdjęcie paszportowe.

– Tak.

W Sejfie zapadła absolutna cisza. Kurwa jego mać! Teraz pułkownik zrozumiał, dlaczego tak trudno było go namierzyć i skąd brały się ich rozmaite problemy.

– To oznacza trzęsienie ziemi. – Szef BAT-u wciąż nie mógł uwierzyć.

– Dlatego chciałem, byśmy rozmawiali tutaj, bez świadków.

– Dobrze zrobiłeś. – Wyrwicki podparł głowę na prawej dłoni. – Dowody?

– Zaczęliśmy węszyć wokół Luizy i tego tajemniczego rosyjskiego szpiega, który zwerbował ją na studiach w Berlinie. Trop złapaliśmy dzięki kwitom, które premierowi dostarczył Wielki Likwidator. – Major zrobił przerwę i sięgnął po jedną z teczek z pieczątką IPN-u. – Przekopaliśmy archiwa Instytutu Pamięci Narodowej, w tym zbiory zastrzeżone, i znaleźliśmy jeszcze kilka dokumentów dotyczących byłej asystentki pana premiera. Były tam głównie papiery z wydziału paszportowego, ale wśród nich znajdowała się też ta notatka rezydenta naszego wywiadu w Berlinie. – Jędrzejczyk podsunął dokument pułkownikowi. – To informacja o tym, że panna Luiza bzyka się namiętnie z Polakiem, doktorem psychologii, który na Uniwersytecie Humboldta wykłada gościnnie logikę i prowadzi badania nad deprywacją sensoryczną. Rezydent ów twierdził, że facet jest rosyjskim agentem, ale Warszawa kazała mu się odwalić od doktorka. Pamiętaj, mówimy o przełomie lat osiemdziesiąt osiem–osiemdziesiąt dziewięć, gdy zaczęto masowo produkować śpiochów. Jak widzisz, jego nazwisko zostało zamazane.

Wyrwicki przyglądał się dokumentowi, jakby wierzył, że wypatrzy coś więcej niż Jędrzejczyk i jego ludzie.

– Niestety, major, który wówczas był na placówce w Berlinie, nie żyje. Miał dziwny wypadek samochodowy, ale mniejsza z tym. – Major otworzył kolejną teczkę. – Kazałem naszym chłopakom odszukać wszystkich naukowców, którzy pod koniec lat osiemdziesiątych pracowali w Berlinie. Jak się domyślasz, nie było to proste, ale się opłaciło. W tej grupie był tylko jeden psycholog, a przebywał w Berlinie w tym samym czasie co panna Luiza.

Wyrwicki był pod wrażeniem.

– Skąd pewność, że to on ją zwerbował?

– Równolegle badaliśmy trop prowadzący do tajemniczej willi na Bielanach należącej do rosyjskiej firmy naftowej G&O Connection. Rozpytywaliśmy sąsiadów, pokazywaliśmy zdjęcia Luizy. – Jędrzejczyk wziął do ręki jeden z raportów, chciał być precyzyjny. – Była tam widywana. Ostatni raz w dniu swojej śmierci. Jedna z sąsiadek wyrzucała akurat śmieci, gdy Luiza wchodziła do budynku. Gdy wczoraj dowiedzieliśmy się, kto był jej wykładowcą w Berlinie, pojechaliśmy jeszcze raz na Bielany, by czujnej sąsiadce pokazać zdjęcie pana psychologa.

– A ona powiedziała, że nasz kochaś także się tam pojawiał – zgadywał Wyrwicki.

– Więcej. Był w willi na Cegłowskiej w dniu, w którym zgwałcono i zamordowano Luizę – powiedział major, po czym uśmiechnął się tajemniczo i podsunął szefowi BAT-u plik zdjęć. – To fotki z kamery, którą tam zainstalowaliśmy parę tygodni temu. Poznajesz?

Wyrwicki patrzył na brodatego mężczyznę w sztruksowej marynarce, brązowym kapeluszu i wielkich przeciwsłonecznych okularach. To mógł być każdy.

– To on? – spytał pułkownik.

Jędrzejczyk pokazał dwa kolejne zdjęcia. Zbliżenie dłoni, na serdecznym palcu widać było wyraźnie sygnet z orłem. Ale jaja. Na drugiej fotografii było zbliżenie twarzy akurat w momencie, gdy światło padało na okulary tak, że można było dostrzec oczy zamaskowanego mężczyzny.

– Kawał dobrej roboty. – Wyrwicki był pełen uznania. – Mamy go. Odwołaj chłopaków z Marriotta, niech siadają Krukowi na ogonie. W hotelu zostaje jedna grupa.

Jędrzejczyk powstrzymał gestem pułkownika, który chwytał telefon.

– Jeszcze jedno. Wiedziałeś, że twój nieżyjący sekretarz Krzysztof Szacki robił doktorat?

Wyrwicki zmarszczył czoło.

– Tak, coś mi mówił.

Major znowu triumfował.

– Otworzył przewód doktorski na warszawskim uniwerku. Jego promotorem był Kruk.

Na ten dzień czekali od trzech miesięcy. Pętla się wreszcie zacisnęła.

42

1.08.2008, piątek

Warszawa, siedziba DTV

godzina 15.40

Lęk wyciągnął po niego swoje lodowate dłonie, złapał za gardło i zaczął dusić. Stało się to nagle, bez zapowiedzi. Tym razem nie było kołatania serca i szumu w uszach, jedynie odbierający dech w piersiach ucisk. Przystanął na chwilę pod ścianą, by nabrać powietrza i się uspokoić. Lęk dopadł go, dopiero gdy minął recepcję i przeszedł kontrolę pirotechniczną. Procedura wejścia do DTV wyglądała jak odprawa na lotnisku. Za recepcją ustawiony był rząd czterech bramek do wykrywania metalu oraz wielkie maszyny niemieckiej firmy Smiths Heimann GmbH prześwietlające torby i teczki. Pas transmisyjny przesuwał kolejne rzeczy prosto do paszczy stalowego potwora. Na monitorze pojawiała się torba wraz z zawartością. Każdy kolor oznaczał inny rodzaj materiału i wnoszonych substancji. Niepożądany materiał nie miał szans trafić do środka. Znak czasów – media boją się tych, którym teoretycznie powinny służyć. Zupełnie jak politycy, odgradzają się od swoich widzów, czytelników i słuchaczy bramkami bezpieczeństwa i ochroną. Z jednej strony to konieczność, szaleńców bowiem nie brakuje, z drugiej jednak to wygoda – nie trzeba wysłuchiwać żalów i odpowiadać na trudne pytania. Artur ruszył korytarzem, który zataczał wielkie koło. W jego środku znajdowało się studio DTV, częściowo przeszklony walec wysokości dwóch pięter. Po zewnętrznej stronie kolistego korytarza były biura i gabinety. Podobnie zagospodarowane było piętro drugie, na którym urzędował prezes DTV. Solski minął schody na górę i otworzył usytuowane tuż za nimi matowe szklane drzwi z odwróconym trójkątem. Toaleta składała się z dwóch pomieszczeń. W pierwszym znajdowały się umywalki, suszarki i podajniki papierowych ręczników. W głębi, w części drugiej, umieszczono pisuary i cztery kabiny. Zgodnie z planem jedna z nich była zamknięta i oklejona taśmą z napisem AWARIA. Nikogo nie było, więc Artur wyjął klucz i otworzył zamek, zdarł taśmę i wszedł do środka. Wypełniona ładunkiem wybuchowym kamizelka leżała na desce klozetowej. Solski zdjął kurtkę i zgodnie z instrukcją Diabła zaczął wkładać kamizelkę. Czuł, że z emocji robi mu się gorąco, kropelki potu spływały po plecach. Sapał, oplatając się paskami mocującymi wybuchowe wdzianko. Gdy ćwiczył w bazie, włożenie pasa szahida zajmowało mu około pięciu minut, teraz walczył z oporną materią już ponad dziesięć. Atmosfera w kabinie zaczęła przypominać tę w saunie, mokre od potu miał już nie tylko plecy. Mimo zażycia dodatkowych środków uspokajających trzęsły mu się ręce i zaschło w gardle. Po zapięciu ostatniego zatrzasku i włożeniu kurtki z ulgą wyszedł z kabiny. Stanął przed umywalką, opłukał ręce i twarz. Dasz radę. Popatrzył w lustro – wyglądał na spłoszonego albo szalonego. To akurat mu nie przeszkadzało. Była piętnasta pięćdziesiąt sześć. Za cztery minuty miał spotkanie z prezesem.

Leonard Bielak odpalił klasyczne Cohiba Esplendidos, jedno z najdroższych cygar, przeznaczonych na specjalne okazje. Miało prawie osiemnaście centymetrów długości, co dawało około dwóch godzin palenia, a właściwie smakowania tego luksusowego produktu z Hawany. W smaku cygaro było lekko czekoladowe, z kremową nutą, gabinet wypełnił zapach dębu i cedru. Po tête-à-tête z Andżeliką w Bielaka wstąpiła nowa energia. Kobieta okazała się chętna do współpracy i nie odmówiła szefowi chwili przyjemności. Zrobi karierę. Umówili się, że po wizycie Solskiego zabierze ją na weekend do ośrodka prezydenckiego w Juracie. Była podekscytowana i zachwycona. Bielak też. Świeże mięsko. Nie zamierzał jednak pozbywać się Koko. Mógł utrzymywać cały harem kochanek i nikomu nic do tego.

– Jest już pan Solski. – Do gabinetu weszła Andżelika. Tym razem uśmiechała się zalotnie.

Niegrzeczna dziewczynka. Bielak poprawił się w fotelu.

– Poproś go.

Kobieta wyszła, a po chwili w drzwiach stanął Artur Solski. Wyglądał nie najlepiej, mimo upału miał na sobie wojskową kurtkę. Zamglony wzrok powodował, że przypominał ćpuna.

– Niech pan siada. – Bielak wskazał miejsce przy stole wyglądającym jak tafla lodu. – Co pana do mnie sprowadza?

Artur wiercił się niespokojnie, jakby paliło go krzesło, na którym siedział.

– Mam świetny temat dla pańskiej stacji. Operacja „Nabucco”, spisek polskiego wywiadu na życie ambasadora w Iraku. Zamach zaplanowano tutaj, w Warszawie. Gdy sprawa zaczęła się sypać, pozbyto się generała Pietkiewicza, komendanta Darskiego z Siemiatycz, szyfranta z Agencji Wywiadu oraz kapitana Kaliskiego, który odkrył spisek w Iraku. Zginął też tłumacz Roberta Kaliskiego. – Solski zasypywał Bielaka informacjami: daty, nazwiska, miejsca i wydarzenia. To była niekontrolowana erupcja myśli i słów zalewająca gabinet prezesa DTV. – Za wszystkim tym stoi pułkownik Wyrwicki, szef BAT-u – zakończył swój monolog dziennikarz.

– I co ja niby mam z tym zrobić? – spytał Bielak.

– Powinien pan to nagłośnić – odpowiedział Artur i podszedł do biurka z pamięcią USB w dłoni. – Proszę to obejrzeć.

Bielak podłączył pendrive’a do komputera i uruchomił film. Zobaczył Wyrwickiego rozmawiającego z Pietkiewiczem o zamordowanym szyfrancie. Idioci. Przeniósł wzrok na Solskiego.

– Ciekawy materiał. Co dalej?

Artur przestał się opierać o biurko Bielaka. Zostawił na nim mokre ślady dłoni.

– Trzeba to wyemitować. Jestem gotowy zrobić program dla DTV i przedstawić wyniki mojego śledztwa.

Biznesmen spojrzał z obrzydzeniem na tłuste plamy, jakie na jego szklanym blacie zostawił Artur.

– Najpierw trzeba to sprawdzić. To poważne oskarżenia. Musimy mieć stuprocentową pewność, że są prawdziwe – powiedział, wciąż bardziej przejmując się biurkiem niż nagraniem, które zobaczył.

– To dla pana jedyna szansa, inaczej skończy pan jako kolejny samobójca. Ja zresztą też. Nie boi się pan? – Solski stał wyprostowany i patrzył Bielakowi w oczy.

Prezesa przeszedł dreszcz, sam nie wiedział dlaczego.

– Ja, w przeciwieństwie do pana, nie mam problemów z głową. Samobójstwo mi nie grozi.

Artur zaśmiał się i przemaszerował wzdłuż stołu konferencyjnego. Dotarł do jego drugiego końca i zaczął wyjmować z kieszeni pliki kartek.

– Znajomość z premierem panu nie pomoże. Wiem, że z pieniędzy FOZZ-u finansował pan jego partię Prawica dla Polski. Był pan pracownikiem PRL-owskiego wywiadu, a pański biznes w Szwajcarii to przykrywka dla działalności szpiegowskiej.

– Pan chyba zwariował, to są pomówienia! – Bielak krzyknął, podnosząc się z fotela.

– Tutaj ma pan rachunki i faktury potwierdzające to, co mówię. A to, żeby odświeżyć panu pamięć. – Dziennikarz trzymał stare zdjęcia ze wspólnych imprez Bielaka z Andrzejewskim.

– Ale co to wszystko ma wspólnego z operacją „Nabucco”? – spytał prezes DTV. Nie udawał już obojętnego.

– Przecież pan wie – rzekł Solski, uśmiechnął się i wyszedł z gabinetu.

Artur ukłonił się asystentkom w sekretariacie i korytarzem dotarł do schodów, którymi przyszedł tutaj trzydzieści minut wcześniej. Nie zszedł jednak od razu na dół. Musiał skorzystać z toalety. Było mu niedobrze, czuł mdłości, wciąż się pocił. Chwilę stał nad umywalką z zamkniętymi oczami. Starał się nie myśleć o przedstawieniu, które zaraz odegra. Z podajnika wyjął garść ręczników, wytarł spoconą głowę i kark. Przeczesał palcami brodę. Pojawienie się w DTV w roli zamachowca było dla niego trudne podwójnie. Spędził w tej telewizji kawał życia, miał tu kiedyś przyjaciół i jeśli nawet większość z nich go zawiodła, i tak nie chciał, by komukolwiek stała się krzywda. Bał się też o siebie, Annę i jej synka. Byli ze sobą zaledwie od dwóch miesięcy, ale nie przeżyłby, gdyby ich stracił.

Z Anną połączyło go porwanie Dominika, którego odnalazł przy pomocy Diabła. Gdy pierwszy raz go pocałowała, czuł się dziwnie, myślał, że to jedynie forma podziękowania za uratowanie syna. Nie odwzajemnił tego pierwszego pocałunku – to byłoby jak wykorzystywanie kogoś w potrzebie. Dopiero jakiś czas później, po tym jak Anna z Dominikiem zamieszkali z nim w Niemirowie, poczuł, że łączy ich coś więcej niż wspólne śledztwo i tragiczne przeżycia. Było im ze sobą dobrze. Dużo spacerowali, rozmawiali i coraz częściej się uśmiechali. Któregoś wieczoru, gdy Dominik spał, Anna podeszła do siedzącego przy stole Artura i przytuliła jego głowę do swojej piersi. Chwilę tak stała, a później schyliła się, by go pocałować. Odwzajemnił pocałunek. Od tego momentu stała się dla niego całym światem.

Robię to dla niej. Ostatni raz Solski spojrzał w lustro i wziął głęboki wdech. Wyszedł z łazienki i cofnął się do schodów, by zejść piętro niżej. Ogolony na łyso, z zapuszczoną rudobrązową brodą wyglądał na dużo starszego niż w rzeczywistości. Szedł, lekko się chwiejąc, zgarbiony, jakby skulony. Unikał spojrzeń mijanych osób. Zamglonym wzrokiem przemykał po ścianach i podłodze. Byle tylko nie spojrzeć nikomu w oczy. Miał tu wielu znajomych, ale nie chciał wysłuchiwać słów współczucia i zapewnień typu „Zawsze możesz na mnie liczyć”. Sraty taty. Rzucał jedynie zdawkowe „Cześć” i szedł dalej.

– Artur? Witaj, bracie.

Znajomy głos wyrwał go z zamyślenia. Szybkie spojrzenie, rzucone jakby ukradkiem. Kowal. Operator i przyjaciel. To z nim Solski był na zdjęciach w Koterce, gdy wyłowiono tam zmasakrowane zwłoki szyfranta.

– Cześć, stary. Miło cię widzieć.

Wymienili kilka grzecznościowych uwag, typowy small talk. Na pytanie, co zamierza, Artur odpowiedział:

– Wysadzę tę budę w powietrze.

Nie zabrzmiało to jak żart, ale Kowal nie chciał drążyć tematu. Umówili się na kolację.

Artur ruszył w kierunku newsroomu. To z tego czterystumetrowego pomieszczenia nadawano najczęściej oglądane w Polsce programy informacyjne i publicystyczne. Właśnie kończyły się przygotowania do specjalnego wydania Raportu Dnia. Ludwik Tokarczyk, mistrz ceremonii, prowadzący, autor i gwiazda programu w jednym, był już na swoim miejscu. Artur wszedł do newsroomu i trzymając się ściany, obchodził Tokarczyka z prawej strony.

– Witam państwa, Ludwik Tokarczyk. To specjalne wydanie Raportu Dnia – blondyn z nienagannym przedziałkiem, o zniewalającym uśmiechu, z błyszczącymi białymi zębami i jakby tego było mało, obdarzony znakomitym głosem rozpoczął swój show. Łączenia z reporterami, materiały okolicznościowe, fragmenty wystąpień polityków to jedynie dodatki do retorycznych popisów Tokarczyka. Na monitorach pojawił się premier Andrzejewski.

Gdy Tokarczyk zaczął czytać startówkę do kolejnego materiału, Artur ruszył w jego kierunku. Pięć metrów, cztery, dwa, jeden. Zebrane w newsroomie osoby jak zahipnotyzowane czekały na to, co się stanie. Solski rozpiął swoją wojskową kurtkę i rozejrzał się. We wszystkich oczach widział strach. W lewej dłoni trzymał detonator. Tokarczyk zbladł i zaczął się jąkać. Artur przywitał się z widzami i nachylił się do ucha gwiazdora DTV. – Wyluzuj, Ludwik, bo ci pikawa stanie – szepnął. – A przecież musisz poprowadzić ten program do końca.

Słowa zachęty na niewiele się zdały. Tokarczyk z każdą minutą wyglądał coraz gorzej. Widać było, że najchętniej uciekłby ze studia, ale nie miał jak.

– Co tu się, kurwa, dzieje?! – Wyrwicki patrzył zdumiony na ekran telewizora zawieszonego na ścianie gabinetu. Artur Solski przerwał właśnie specjalne wydanie Raportu Dnia i, ubrany jak arabski terrorysta, paradował przed kamerami, dyskutując z Ludwikiem Tokarczykiem. Prowadzący Raport Dnia wyglądał fatalnie, cały się trząsł i pocił. Zadzwonił telefon na biurku pułkownika. – Mów.

– Widzisz, co się dzieje w studiu DTV? – spytał major Jędrzejczyk.

– Właśnie na to patrzę. – Dla Wyrwickiego było jasne, że Solski albo do końca zwariował, albo tę akcję wymyślił ktoś inny. Mając na uwadze tajemnicze zniknięcie dziennikarza, ta druga wersja była bardziej prawdopodobna. – Pobiją rekordy oglądalności.

– Pewnie tak – zgodził się major. – Cofam chłopaków do Marriotta. Krukiem się zajmiemy, jak odstrzelimy już łeb temu psycholowi. Wysłałem wóz dowodzenia. Policja otacza teren kordonem bezpieczeństwa, wstrzymaliśmy tam jakikolwiek ruch. Kazałem ewakuować hotel.

– Bardzo dobrze. Ja też zaraz tam będę – rzekł Wyrwicki, wciąż z niedowierzaniem patrząc na ekran.

– Bielak jest na miejscu. Powiedział, że żaden chuj nie wygoni go z jego biura – dodał Jędrzejczyk.

– Zajmę się tym – powiedział Wyrwicki, kończąc rozmowę, po czym włożył marynarkę i wyszedł z gabinetu.

To krzyżowało mu plany. Wciąż jeszcze nie namierzyli miejsca pobytu Kruka. Nie mógł jednak nie zająć się sprawą okupacji studia telewizyjnego. Właśnie po to powstał BAT – do walki z terrorystami. A Solski był jednym z nich, stanowił zagrożenie, które trzeba było zlikwidować. Zwłaszcza dzisiaj nie miało być żadnych negocjacji z terrorystami.

Poszedł do ministra Hofmanna. Musiał informować swojego przełożonego o tym, co się dzieje. Zapewne szef Agencji Wywiadu będzie chciał natychmiast skontaktować się z premierem. Na ile Wyrwicki znał zasady działania szefa rządu, czekała ich jeszcze szybka narada w Kancelarii Prezesa Rady Ministrów. Pułkownik się nie pomylił. Minęła godzina od rozpoczęcia okupacji budynku, gdy pojawił się w Marriotcie. Ewakuacja ludzi przebiegała sprawnie, zablokowano ulice, a dostęp do hotelu mieli wyłącznie policjanci i grupa zabezpieczenia specjalnego. Oczywiście policyjne koguty i barierki, które odgradzały Marriotta od reszty miasta, były niczym lep na muchy dla gawiedzi spragnionej ekstremalnych widowisk. Część nawet nie wiedziała, co się dzieje w środku.

– Złapali, psze pani, jakichś gangsterów – mówił z miną znawcy pryszczaty młodzieniec.

– Jacy gangsterzy? To wyznawcy jakiejś sekty chcą popełnić zbiorowe samobójstwo.

Wyrwicki przeciskał się przez tłum gapiów. Na jego drodze stanął sierżant.

– Bardzo przepraszam, ale tam nie ma wejścia.

Wyrwicki wyciągnął z kieszeni legitymację Biura Antyterrorystycznego, policjant zasalutował i przepuścił go przez kordon oddzielający hotel od ulicy.

– A ten jest jakiś lepszy? Dlaczego go puściłeś? – krzyczał ktoś do policjanta. Przez tłum przebiegł złowrogi szmer, ale nikt nie odważył się przekroczyć ogrodzenia z metalowych barierek.

Pułkownik wszedł do budynku od strony Emilii Plater i wezwawszy windę, wjechał nią na piętro zajmowane przez prezesa DTV. Byli tam już jego „kominiarze”. Ekipa w czarnych kominiarkach zajmowała miejsca wokół szyb, przez które widać było to, co działo się na dole, w studiu.

– Jak jest, panowie? – spytał Wyrwicki, nie zatrzymując się.

– Na razie chodzi wokół Tokarczyka, nic się nie dzieje.

Pułkownik wszedł do sekretariatu Leonarda Bielaka. Nikogo już nie było, ciężkie drewniane drzwi okute stalowymi zdobieniami były uchylone. Bielak siedział za swoim designerskim biurkiem i patrzył na wmontowany w ścianę osiemdziesięciocalowy telewizor.

– Przejdziecie do historii – zaczął Wyrwicki. – Czym go tak zdenerwowałeś? Chciał etat?

– Odwal się. – Leonard Bielak był wściekły. – Patrz i jeszcze ten Tokarczyk, który się zaraz posra na wizji albo padnie na serce. – Pułkownik musiał się zgodzić z tą diagnozą. Gwiazdor DTV był spocony, jakby przebiegł maraton. Bielak opowiedział Wyrwickiemu o swoim spotkaniu z Solskim, wypijając przy tym dwie szklaneczki whisky. – Dasz wiarę? Fiut przychodzi tu i odgrywa bohatera, co się kulom nie kłania. Mówiłem ci, że trzeba go było załatwić razem z tym wioskowym policjantem. Już dawno byłoby po sprawie.

– Teraz to już nie ma znaczenia. Czasu nie cofniesz – rzekł Wyrwicki.

– Wiem. – Bielak nabrał powietrza. – Ja mu odpowiadam, że samobójstwo mi nie grozi, a on na to, że znajomość z premierem to żadna gwarancja bezpieczeństwa. I kutas wyjmuje jakieś stare rachunki, wyciągi z ksiąg finansowych, i opowiada, jak to utrzymywałem Józka Andrzejewskiego po osiemdziesiątym dziewiątym. – Nalewając sobie kolejną porcję bursztynowego płynu, szef DTV relacjonował, jak to Solski wymachiwał mu przed nosem fakturami i mówił o pieniądzach FOZZ-u.

– Ma dobrego informatora – zauważył pułkownik.

– Jakby, kurwa, czytał moją teczkę pracy – dodał Leonard Bielak. – Ja na to wszystko odpowiadam, że chyba zwariował. A on pokazuje mi stare zdjęcia, na których jestem z Józkiem. Jakiś bankiet, panienki, basen. Pytam więc, co to ma wspólnego z operacją „Nabucco”, a ta szmata uśmiecha się i mówi tylko: „Przecież pan wie”. Wyszedł i nawet „Do widzenia” nie powiedział. Tymczasem patrzę w telewizor, a kutas biega mi po studiu jak jakiś szahid i grozi, że wszystko rozpierdoli.

– Ciekawe, czy wie o operacji „Gilgamesz” i naszym w niej udziale. To byłby spory problem. – Pułkownik wolał nawet nie myśleć, co by się stało, gdyby ujawniono informacje o tym, jak szef BAT-u dozbrajał irackich terrorystów.

– Przecież nikt poza Sekcją „1” nie wie o lewej kasie i broni dla brudasów z Iraku – pocieszał się Bielak.

Wyrwicki spojrzał na telewizor. Rzeczy nie są takie, jakie się wydają. Solski zaimponował mu – rozgrywał swoją partię szachów i nie zamierzał występować w roli pionka. Ma jaja. Pułkownik był pewny, że spotkanie Artura Solskiego z Leonardem Bielakiem miało jakiś ukryty sens. Nie wiedział jeszcze tylko jaki.

– Mamy Kruka. – Na chwilę zmienił temat.

– Co ty? Jakim cudem? – Bielak oderwał oczy od telewizora. – Kto nim jest?

– Emil Fiedorczyk – odrzekł z namaszczeniem pułkownik.

Prezes DTV otworzył szeroko oczy i usta. Szok. Tego chyba nikt się nie spodziewał.

– Jesteś pewny?

– Sto procent. – Wyrwicki stał z rękami w kieszeniach.

– Ja pierdolę, Wielki Likwidator sowieckim agentem. To jest, kurwa, trzęsienie ziemi. – Bielak odstawił szklankę na biurko. Nie miał nic mądrego do dodania. – Jak go trafiliście?

– Chłopcy grzebali wokół tej twojej kurewki Luizy. No i okazało się, że profesor Fiedorczyk, gdy był jeszcze doktorem, wykładał w Berlinie… – Wyrwicki opowiedział historię, którą sam usłyszał niedawno od Jędrzejczyka. Zaczął od znajomości Wielkiego Likwidatora z Luizą, później streścił ustalenia dotyczące willi G&O Connection, gdzie prawdopodobnie zamordowano kobietę, a gdzie bywał i wciąż bywa Wielki Likwidator, na koniec zaś dorzucił smaczek o doktoracie Krzysztofa Szackiego, którego promotorem był profesor Emil Fiedorczyk.

– Ja pierdolę, to się we łbie nie mieści. Przecież ten facet wie wszystko o wojskowych służbach specjalnych. Ruska matrioszka z dostępem do najtajniejszych państwowych informacji. – Leonard Bielak był wstrząśnięty, a to zdarzało mu się niezmiernie rzadko.

– Jak tylko posprzątamy to gówno u ciebie, bierzemy się do profesora Fiedorczyka – powiedział Wyrwicki. – Ale tym razem bez sentymentów. Trzeba go zlikwidować – dodał, patrząc na Solskiego.

Reality show dziennikarza rozkręcało się. Właśnie odpalił film z jądrami i penisem Tokarczyka w roli głównej. Co zrozumiałe, gwiazdor DTV nie był zachwycony.

– Spierdalaj, kutasie. Zabiję cię – groził, ale nie wyglądał na kogoś, kto byłby w stanie walczyć w tej chwili choćby z pluszowym misiem. Jednak Solski na wszelki wypadek odsunął się od niego.

– Nie, mój drogi. Jeśli ktoś tu kogoś zabije, to ja. A jeśli chodzi o kutasa, to nasi widzowie mają już wyrobione zdanie. – Solski zaśmiał się teatralnie, jakby prowadził show Szymona Majewskiego. – Nie wyłączajcie odbiorników. Wkrótce kolejne premierowe materiały, a naszymi gośćmi będą Leonard Bielak, prezes DTV, i pułkownik Dariusz Wyrwicki, szef Biura Antyterrorystycznego. Już za chwilę tylko u nas nowa wersja eposu o Gilgameszu. Zostańcie z nami. Naprawdę warto.

Bielak i Wyrwicki, zaniepokojeni, spojrzeli na siebie. Rozgrywka nabierała tempa. Pułkownik słusznie przypuszczał, że okupacja studia DTV nie jest akcją samotnego szaleńca. Facet ubrany w kamizelkę z materiałami wybuchowymi działał według określonego planu. I musiał mu ktoś pomagać.

– Panowie, nie patrzcie tak w telewizor. Skoro już jesteście razem, zapraszam na dół. Inaczej wszyscy tu zebrani polecą do was. Wasz wybór. – Solski patrzył prosto w kamerę, był pobudzony. Końska dawka leków przestawała działać. Podniósł rękę z detonatorem. Nie wyglądało to jak zabawka.

– Skąd on wie, że jesteśmy tu razem? – spytał Bielak.

– Podsłuch – odparł pułkownik. Teraz już wiedział, po co Solski spotkał się z prezesem DTV. – Miałeś włączyć zagłuszanie sygnału w swoim gabinecie. – Spojrzał ze złością na Bielaka.

– Przecież było włączone. – Biznesmen bezradnie rozłożył ręce.

– Brawo, bystrzachy. Pluskwy są pod biurkiem, stołem i w pańskiej marynarce – powiedział Solski, wyjmując z ucha małą bezprzewodową słuchawkę. – Musi pan, prezesie, wzmocnić zabezpieczenia komputerów. Dziecko by się do nich włamało. – Siedział na prezenterskim stole i machał nogami, co rusz wyciągając w kierunku kamery pięść zaciśniętą na detonatorze. – Nie każcie na siebie czekać. Zapraszam.

Wyrwicki spojrzał pod biurko. Rzeczywiście, od spodu przyklejony był przedmiot wielkości pięciogroszówki z małą antenką. Takie samo urządzenie znaleźli pod stołem i w zawieszonej na jednym z krzeseł marynarce Bielaka.

– Kurwa jego mać! – Wyrwicki poczuł się jak dzieciak. – Musimy do niego pójść. Nie wiadomo, kto ma nagranie. Trzeba zyskać na czasie – powiedział, opuszczając z Bielakiem gabinet.

Na schodach dopadł ich Niedźwiedź.

– To nie jest najlepszy pomysł, szefie.

– Masz lepszy? – spytał Wyrwicki, omijając go.

– Przeciągajmy sprawę, takie są zasady. Niech się zmęczy – argumentował bezskutecznie kapitan Bylicki.

– Nie ma na to czasu, przecież Solski jest psycholem – rzekł pułkownik, nie odwracając głowy do Niedźwiedzia. – Jeśli zacznie być gorąco, na mój sygnał wchodzić. Rzucę na ziemię poszetkę.

– Tak jest, szefie. – Niedźwiedź pobiegł do zapasowej reżyserki.

43

1.08.2008, piątek

Warszawa, siedziba DTV

godzina 22.00

Stłoczeni reporterzy nadający relacje na żywo przekrzykiwali się wzajemnie. Ustawieni jeden obok drugiego, by mieć jak najlepsze tło, powtarzali w kółko to samo, nie wiedząc, co tak naprawdę wydarzyło się w studiu DTV.

– Tuż przed wejściem komandosów słychać było dwie detonacje… – donosił mały blondyn.

– Wiemy tylko, że tuż przed strzelaniną wyłączono nadawanie. W studiu DTV wśród zakładników byli między innymi prezes Leonard Bielak i szef Biura Antyterrorystycznego pułkownik Dariusz Wyrwicki – mówiła z prędkością karabinu maszynowego reporterka, co chwilę obracając się do tyłu, jakby z odległości dwustu metrów mogła dostrzec cokolwiek w hotelu Marriott.

– Szok. Tego się nikt nie spodziewał. Wydawało się, że negocjacje prowadzone osobiście przez pułkownika Wyrwickiego zakończą się sukcesem. Miejmy nadzieję, że ta przerwa w nadawaniu nie potrwa długo i że już za chwilę będziemy mogli zobaczyć, co się wydarzyło w studiu DTV. – Kolejny reporter nabijał licznik słów wypowiedzianych na minutę, próbując w inny sposób przedstawić to samo, o czym mówili jego koledzy.

Każdy z nich widział tyle co zwykły widz. Na żądanie Solskiego w studiu pojawili się Leonard Bielak i Dariusz Wyrwicki. Artur zaczął ich pytać o tajne operacje wywiadu.

– „Nabucco”, „Gilgamesz”… mówi to coś panom? Tylko nie pieprzcie o literaturze, operze i historii starożytnej – uprzedził Artur. Nie miał ochoty na szermierkę słowną. Jego zadanie zbliżało się do końca.

– Z niczym mi się to nie kojarzy – odpowiedział spokojnie Wyrwicki i spytał: – Kiedy był pan ostatni raz u lekarza, panie Arturze?

– Radzę martwić się o siebie. – Solski nie zamierzał dać się wciągnąć w socjotechniczne gierki. – Chciałbym panu coś pokazać…

– Chwileczkę. – Pułkownik czuł, że nie kontroluje wydarzeń. Ton nadawał dziennikarz, więc musiał jak najszybciej opanować sytuację. – Pamięta pan, jak ostatnio zakończył się dla pana nadmiar emocji? Pół roku w zakładzie psychiatrycznym w związku z ostrą psychozą. Niech pan to sobie przypomni, panie Arturze. Może znowu coś się panu wydaje.

Solski schował twarz w dłoniach.

– Stać pana na więcej, pułkowniku. Potrafi pan manipulować najważniejszymi politykami, toczy pan tajne wojny na całym świecie, a nie daje pan rady jednemu psycholowi. – Obszedł stół, stając plecami do kamer. – Oto człowiek, który zorganizował zamach na polskiego ambasadora w Iraku, by wywieźć tajne archiwum Saddama…

Wyrwicki już nie słuchał – nie było czasu na negocjacje. Wyjął z kieszeni marynarki białą poszetkę i upuścił ją. Chwilę później zgasło światło. W studiu zapanował półmrok. Solski bezradnie obracał się dokoła. Był zdezorientowany, w ręku trzymał atrapę zapalnika. W ostatnim przebłysku świadomości padł na podłogę.

Drzwi do newsroomu wyleciały z hukiem. Nastąpiły trzy eksplozje i z trzech stron do studia DTV wpadli ubrani na czarno funkcjonariusze BAT-u. Ktoś rzucił granaty błyskowe, oślepiając wszystkich w pomieszczeniu. Zapanował chaos, krzyki uciekających mieszały się z komendami, które próbował wydawać kapitan Bylicki. Nagle, prawie niesłyszalne w panującym harmidrze, padły strzały. Tuż nad głową Solskiego rozległy się ciche plaśnięcia charakterystyczne dla broni z tłumikiem. Zapanowała cisza.

– Czerwoni?

– Czysto.

– Niebiescy?

– Czysto.

– Czarni?

– Czysto.

– Gdzie obiekt? – Niedźwiedź zadał kolejne pytanie.

– Leży, pod kontrolą. – Jeden z zamaskowanych antyterrorystów przyciskał Artura kolanem do podłogi, drugi wyjmował mu z ręki detonator.

– Gdzie szef?

Cisza, żadnej odpowiedzi.

– Matka, gdzie szef? – powtórzył przez radio Bylicki.

– Tu Matka, powinien być z wami…

Niedźwiedź obszedł stół, przy którym od poniedziałku do piątku Ludwik Tokarczyk prowadził Raport Dnia, najpopularniejszy program publicystyczny w Polsce. Gwiazdor DTV siedział w kucki na podłodze i kołysał się w tył i w przód. Tuż przy jego stopach leżał Leonard Bielak, kawałek za nim zaś pułkownik Wyrwicki.

– O kurwa! – Niedźwiedź zdjął z głowy hełm.

– Matka, wzywaj pogotowie i zapierdalaj tu na górę. Wezwij też majora Jędrzejczyka. – Kapitan Bylicki nie miał jednak złudzeń: karetka już nic tu nie pomoże. Obaj mężczyźni zostali trafieni w głowę, precyzyjna robota. – Zamknąć wszystkie drzwi, nie wpuszczać nikogo spoza BAT-u – polecił. – Przejmuję dowodzenie operacją.

Jego rozkaz został natychmiast wykonany.

– Nie wpuszczać nikogo na teren DTV – dodał Bylicki. – Mamy kod czerwony. – Podszedł do leżącego na podłodze Solskiego. – Zdejmijcie z niego ten szajs. – Butem obrócił mu głowę na bok, tak by dziennikarz go widział. – Masz kompletnie przepierdolone. Lepiej było się wysadzić.

Dopiero teraz Artur dostrzegł leżący tuż przy jego głowie pistolet z tłumikiem. Naprawdę miał przepierdolone. Ktoś podszedł z tyłu i uderzył go w głowę. Stracił przytomność.

Otworzył oczy i zobaczył widok, który świetnie znał. Szary sufit i dwie zawieszone na nim świetlówki. Początkowo nie mógł się przyzwyczaić do ich charakterystycznego pobrzękiwania i migotania przypominającego światło stroboskopowe. Jednak w połączeniu z podawanym w zastrzykach silnym neuroleptykiem migająca lampa nabierała niemal magicznego wymiaru. Patrząc w nią, można się było przenosić w inną rzeczywistość. To było jak trans. Czas przestawał istnieć, a szary szpitalny sufit zmieniał się w ruchome, tętniące barwami i dźwiękami sklepienie.

– Jak się czuje nasz pacjent? – rozległ się znajomy głos doktora Sumińskiego.

Artur Solski nienawidził, gdy ktoś mówił do niego w trzeciej osobie, ale teraz nie miało to dla niego znaczenia.

– Świetnie – odpowiedział krótko i zamknął oczy.

Spis treści

OBRAZ KONTROLNY

Dedykacja

Podziękowania

Motto

Prolog

1

2

3

4

5

6

7

8

9

10

11

12

13

14

15

16

17

18

19

20

21

22

23

24

25

26

27

28

29

30

31

32

33

34

35

36

37

38

39

40

41

42

43

Strona redakcyjna

Copyright © Tomasz Sekielski 2013

All rights reserved

Copyright © for the Polish e-book edition by REBIS Publishing House Ltd., Poznań 2013

Informacja o zabezpieczeniach

W celu ochrony autorskich praw majątkowych przed prawnie niedozwolonym utrwalaniem, zwielokrotnianiem i rozpowszechnianiem każdy egzemplarz książki został cyfrowo zabezpieczony. Usuwanie lub zmiana zabezpieczeń stanowi naruszenie prawa.

W publikacji wykorzystano czcionkę z rodziny Liberation (https://fedorahosted.org/liberation-fonts/)

Redaktor: Błażej Kemnitz

Projekt i opracowanie graficzne okładki:

Michał Pawłowski / www.kreskaikropka.pl

Fotografia na okładce:

© Mark Owen / Arcangel-Images

Wydanie I e-book

(opracowane na podstawie wydania książkowego:

Obraz kontrolny, wyd. I, Poznań 2013)

ISBN 978-83-7818-228-3

Dom Wydawniczy REBIS Sp. z o.o.

ul. Żmigrodzka 41/49, 60-171 Poznań

tel. 61-867-47-08, 61-867-81-40, fax 61-867-37-74

e-mail: rebis@rebis.com.pl

www.rebis.com.pl

e-Book: www.kaladan.pl