Plik jest zabezpieczony znakiem wodnym

===LxciECQWZVZjWm5bagA2DzYAMgU9DjldO146CDBUNlVlXGkKOgo=

Spis ‌treści

1. Okładka

2. Strona ‌tytułowa

3. Spis treści

4. Strona redakcyjna

5. Prolog

6. Rozdział ‌1

7. Rozdział ‌2

8. Rozdział 3

9. Rozdział 4

10. Rozdział ‌5

11. Rozdział 6

12. Rozdział ‌7

13. Rozdział 8

14. Rozdział ‌9

15. Rozdział 10

16. Rozdział 11

17. Rozdział ‌12

18. Rozdział ‌13

19. Rozdział 14

20. Rozdział 15

21. Rozdział ‌16

22. Rozdział 17

23. Rozdział ‌18

24. Rozdział 19

25. Rozdział 20

26. Rozdział ‌21

27. Rozdział ‌22

28. Rozdział 23

29. Rozdział ‌24

30. Rozdział 25

31. Rozdział ‌26

32. Rozdział 27

33. Rozdział 28

34. Rozdział 29

35. Rozdział ‌30

36. Rozdział 31

37. Rozdział ‌32

38. Rozdział ‌33

39. Rozdział 34

40. Rozdział 35

41. Rozdział ‌36

42. Rozdział 37

43. Rozdział 38

44. Rozdział 39

45. Rozdział ‌40

46. Rozdział ‌41

47. Epilog

48. Od Autora

===LxciECQWZVZjWm5bagA2DzYAMgU9DjldO146CDBUNlVlXGkKOgo=

Copyright ‌© 2024 ‌by Przemysław Piotrowski
Copyright © ‌2024 ‌for the Polish ‌edition ‌by Wydawnictwo Czarna Owca
All ‌rights ‌reserved

Redaktorka ‌prowadząca: Agnieszka ‌Radzikowska
Redakcja: Ewa Skibińska
Korekta: Ida ‌Świerkocka, ‌Marta Tyczyńska-Lewicka
Projekt okładki: ‌Krzysztof ‌Rychter
Konwersję do wersji elektronicznej ‌wykonano ‌w systemie Zecer

Wszelkie prawa zastrzeżone. ‌Niniejszy ‌plik jest objęty ochroną ‌prawa autorskiego ‌i zabezpieczony znakiem wodnym (watermark).
Uzyskany ‌dostęp ‌upoważnia wyłącznie do prywatnego ‌użytku.
Rozpowszechnianie ‌całości lub ‌fragmentu niniejszej ‌publikacji w jakiejkolwiek postaci bez ‌zgody ‌właściciela praw ‌jest zabronione.

Wydanie pierwsze
Warszawa ‌2024
ISBN 978-83-8382-100-9

===LxciECQWZVZjWm5bagA2DzYAMgU9DjldO146CDBUNlVlXGkKOgo=

Moim kochanym dzieciakom, ‌Kubie ‌i Lenie. ‌Pamiętajcie, dla ‌Was wszystko…
===LxciECQWZVZjWm5bagA2DzYAMgU9DjldO146CDBUNlVlXGkKOgo=

Prolog

Kwaśna woń odchodów ‌nietoperzy ‌mieszała się ‌z kredowym zapachem ‌tufowych skał.

Starszy mężczyzna poprawił ‌czołówkę ‌i przyjrzał się ‌malunkom ‌naskalnym. Przypominały dzisiejsze piktogramy ‌i przedstawiały ‌uzbrojonych wojowników, wznoszących ‌dłonie ku niebu ‌kapłanów i polowania na ‌dzikie zwierzęta. ‌Obok znajdowało się ‌kilkanaście par ‌odbitych dłoni.

– Popatrz – szepnął, aby ‌nie ‌zbudzić wiszących ‌im nad głowami ‌nietoperzy. – Te malunki mają ‌przynajmniej ‌osiem tysięcy ‌lat, a to oznacza, ‌że miasto jest co ‌najmniej ‌równie stare. Pochodzą ‌jeszcze sprzed ‌czasów, w których na tych ‌terenach ‌rządzili Hetyci. Daj ‌rękę, ‌proszę.

Młoda dziewczyna wyciągnęła dłoń. ‌Starszy ‌mężczyzna chwycił ją i pokierował ‌na ścianę. ‌Chwilę później poczuła na ‌skórze ‌chłód ‌skały.

– Widzisz – kontynuował mężczyzna. ‌Jego ton zdradzał, że ‌jest ‌znaleziskiem podekscytowany. – Ta dłoń ‌prawdopodobnie ‌należała do dziewczyny takiej ‌jak ‌ty. Jej właścicielka mogła ‌mieć nie ‌więcej niż kilkanaście lat. ‌Jak ‌myślisz, ‌z kim wtedy ‌była? O czym mogła ‌myśleć?

– Nie mam ‌pojęcia, dziadku – odparła ‌dziewczyna zgodnie ‌z prawdą.

– Spróbuj to sobie ‌wyobrazić. Posługiwanie ‌się wyobraźnią ‌to jedna ‌z najcenniejszych umiejętności, jaką ‌posiadł człowiek. ‌To ‌właśnie ona ‌odróżnia nas od ‌zwierząt. Potrafimy ‌tworzyć w głowie obrazy, ‌których ‌nie ma, dzięki czemu ‌możemy ‌cofać ‌się w czasie. Albo ‌wyprzedzać przyszłość.

– Jak to wyprzedzać ‌przyszłość?

– Planować, ‌tworzyć ‌i kreować rzeczywistość. ‌To dzięki wyobraźni ‌potrafimy opuścić ‌swoje ciało i przenieść ‌się ‌w miejsce, w którym nigdy ‌wcześniej nie ‌byliśmy. Wejść w skórę innych ‌ludzi, ‌współodczuwać ich radość, ‌smutek, ból ‌czy ‌tęsknotę. ‌Dzięki wyobraźni nosimy w sobie ‌empatię ‌wobec bliźniego.

– Albo ‌wobec zwierzęcia.

– Otóż to. ‌– Mężczyzna posłał dziewczynce serdeczny ‌uśmiech. ‌– A teraz zamknij ‌oczy. Duchy ‌przedwiecznych wciąż tu są. ‌Wsłuchaj ‌się w ich głosy i spróbuj ‌wyobrazić ‌sobie tę scenę.

Dziewczyna ‌docisnęła dłoń ‌do ‌ściany. ‌Nakryła palcami ślady po ‌niegdysiejszej ‌mieszkance ‌starego ‌miasta i zamknęła powieki. Uspokoiła ‌oddech, ‌wsłuchując się w odgłosy z przeszłości. Przez dłuższą chwilę nic się nie działo, ale nagle jej zmysły jakby się wyostrzyły. Dźwięki i zapachy stały się bardziej intensywne. Kapanie wody, szmer przemykającej w kałuży salamandry, szelest odnóży maszerującego po ścianie stawonoga, delikatny ruch chwiejącego się nietoperza. Odniosła wrażenie, że nozdrza wypełnił zapach pieczonej baraniny, a z głębi niekończących się tuneli sączy się jakaś melodia. Przypominała kołysankę, którą śpiewał jej ojciec. Gdy jeszcze żył…

Wzdrygnęła się i gwałtownie skierowała światło czołówki w jeden z wąskich korytarzy. Dostrzegła jakiś ruch za jednym ze skalnych załomów.

– Boję się, dziadku – powiedziała.

– Czego?

– Nie wiem. Tu jest strasznie. – Złapała go za rękę. – Daleko jeszcze do tego skarbu?

– Już niedaleko, kochana. – Mężczyzna przekręcił czołówkę, aby nie oślepić wnuczki, a następnie poprawił jej wystające spod kasku kosmyki. – Jesteś bardzo dzielna i równie mądra. Nie każdy potrafi otwarcie przyznać się do tego, że odczuwa strach, a to jeden z najważniejszych ludzkich instynktów. Gdybyśmy się nie bali, nie bylibyśmy w stanie dostrzec nadciągającego niebezpieczeństwa. – Uśmiechnął się i chwycił ją za dłonie. – Strach nigdy natomiast nie powinien tobą rządzić. Musisz nauczyć się nad nim panować. Oswoić go. W końcu ujarzmić. Wtedy zawsze będziesz wiedziała, jak reagować. Nawet gdy sytuacja będzie wydawać się beznadziejna.

– Teraz chyba nie jest taka beznadziejna…

– Nie, teraz nie. – Mężczyzna uśmiechnął się serdecznie. – Chodźmy więc do tego skarbu. Strzeże go wielki jaszczur o dwóch głowach i zębiskach tak ostrych, że potrafi przegryźć stalagmity.

– W to już, dziadku, to nie uwierzę. – Dziewczynka prychnęła.

– I tak właśnie oswaja się strach, kochana. Jeszcze chwilę temu pewnie wzięłabyś nogi za pas, mam rację?

– Wcale nie.

– Na pewno? – Mężczyzna teatralnie uniósł lewą brew.

– Na pewno. Takie stwory to tylko w bajkach są.

– No to prowadź, skoroś taka odważna. Korytarz do skarbu to ten za zakrętem. Ten, gdzie jest najwięcej nietoperzy wampirów.

Dziewczynka się zawahała, a mężczyzna spostrzegł, że na jej przedramionach pojawiła się gęsia skórka. Po chwili jednak zadarła brodę wyżej.

– Tu nie ma nietoperzy wampirów – odparła po chwili namysłu. – Nietoperze wampiry występują w Ameryce Środkowej i Południowej.

– A nie w podziemnych miastach Azji Mniejszej?

– Nie.

– Jesteś tego absolutnie pewna?

Chwila zawahania pozwoliła, aby echo ich słów popełzło w trzewia góry.

– Czytaliśmy o nich całkiem niedawno – podjęła po namyśle dziewczynka. – Jestem pewna i mnie nie nastraszysz.

Mężczyzna znów się uśmiechnął.

– Zgadza się. Tu nie ma nietoperzy wampirów. I dlatego nauka jest tak istotna. Mądrego człowieka trudniej omamić, oszukać i nastraszyć. Pamiętaj o tym, kochanie. Treningi to jedno, ale wiedza jest równie ważna jak umiejętności manualne i siła mięśni.

– Idziemy do tego skarbu?

– Idziemy, idziemy. Pewnie już trochę przynudzam, co?

– Nie, dziadku. Ty nigdy nie przynudzasz. Ale bardzo jestem ciekawa, czy ten skarb naprawdę istnieje.

– Ciekawość to pierwszy stopień do piekła.

– No to chodźmy już do tego piekła. Może trochę ogrzeję się w ogniu.

– Oj, Lutka, Lutka.

– Nie ojojuj, dziadku, tylko chodź.

Lutosława Karabina podniosła się z kucek, poprawiła włosy i czołówkę na kasku. Odchrząknęła i hardo ruszyła w kierunku wskazanym przez dziadka. Pomyślała, że fajnie byłoby mieć swoje piekło, bo mogłaby wysyłać tam wszystkich, którzy tak uporczywie gnębią ją w szkole. Ta myśl towarzyszyła jej jeszcze długo, a gdy w końcu ujrzała skarb, zrozumiała, co dziadek chciał jej przekazać.

Piekło nie było tylko nic nieznaczącym słowem. Piekło istniało. Podobnie jak zamieszkujące je demony. Dziadek robił zaś wszystko, aby – jeśli w przyszłości los nie będzie dla niej łaskawy – mogła stanąć przed nimi z otwartą przyłbicą. Bez lęku i bez strachu. Na własnych warunkach.
===LxciECQWZVZjWm5bagA2DzYAMgU9DjldO146CDBUNlVlXGkKOgo=

Rozdział 1

Woda była przejrzysta i przyjemnie chłodna. Ona – rozgrzana niczym w gorączce.

Pięćdziesiąt basenów. Dwa i pół kilometra. W trzydzieści minut.

Luta dotknęła palcami ściany, chwyciła się rantu obiema dłońmi. Wzięła kilka głębokich wdechów. Czuła, że jej ciało płonie. Zakwaszone mięśnie piekły, jakby ktoś przypalał je żywym ogniem. Zerknęła na zegarek. Dwadzieścia dziewięć minut, czterdzieści siedem sekund i trzydzieści dwie setne. Do życiówki trochę brakowało, bo w szczycie formy zbliżała się do złamania bariery dwudziestu dziewięciu minut, ale i tak była z siebie zadowolona. Może gdyby podkręciła tempo trochę wcześniej, toby się udało?

Ustawiła stoper na kolejne sześćdziesiąt sekund. Nigdy nie dawała sobie więcej na odpoczynek. Minuta pod ostrzałem wroga to i tak było za dużo, ale taka przerwa często okazywała się po prostu niezbędna. Pozwalała ciału odetchnąć i skumulować resztki sił. Ocena ryzyka pozostawała w gestii każdego żołnierza.

Uspokoiła oddech, wykorzystała przeponę. Wciągała powietrze przez nos i wypuszczała ustami. Powoli, miarowo, wyciszając rozbuchany organizm. Starała się nie myśleć o tym, co ją czeka. Pragnęła oczyścić umysł, uspokoić skołatane nerwy, skupić się na sobie. Obudzić drzemiący potencjał.

Gdy stoper zasygnalizował, że czas dobiegł końca, wzięła kilka głębokich wdechów, po czym odwróciła się, zanurzyła głowę i odbiła się nogami od ściany. Ostatni basen zawsze pokonywała pod wodą na długu tlenowym. Tylko tak mogła zbliżyć się do warunków, które corocznie musiał spełnić każdy żołnierz Jednostki Wojskowej Komandosów. Pokonanie pięćdziesięciu metrów na bezdechu, z bronią i w pełnym umundurowaniu było jednym z warunków umożliwiających dalszą służbę. W Lublińcu mogli szkolić się tylko najlepsi z najlepszych. Płeć nie stanowiła żadnej taryfy ulgowej.

Kiedy dotknęła palcami przeciwległej ściany basenu, wynurzyła się i zaczerpnęła głęboki haust powietrza. Wtedy zdała sobie sprawę, że tuż nad nią wyrósł jakiś cień. Ściągnęła okularki i zerknęła na dwie stopy przy słupku startowym. Z tej pespektywy wydawały się nienaturalnie wielkie, podobnie jak blizna na łydce, nieco powyżej kostki.

Odłamek. Pamiętała. Sama szyła tę ranę.

Westchnęła, zagryzła zęby i policzyła do dziesięciu. Musiała trzymać emocje na wodzy. Zdusić je, aby nie oszaleć. Zamknęła powieki.

– Zdajesz sobie sprawę, jak bardzo kusi mnie, aby cię… – urwała i zamilkła. Nie mogła tak zaczynać roboty.

– Właśnie dlatego przyszedłem tutaj – odparł męski głos. – Poza tym chcę pogadać, a to jedyne miejsce, gdzie masz gwarancję, że nikt nas nie podsłucha. – Mężczyzna nachylił się i wyciągnął dłoń.

– Zabieraj tę łapę – warknęła, po czym podciągnęła się i wyszła z wody. Ledwo się powstrzymała, aby nie wykorzystać okazji. Oczami wyobraźni widziała, jak chwyta przedramię, obala przeciwnika, a następnie wyciąga balachę. W uszach niemal usłyszała trzask rozrywanych ścięgien, więzadeł i torebki w stawie łokciowym. Wyprostowała się i spojrzała w oczy wroga. – Może nie dziś i nie tutaj, ale obiecuję ci, że kiedyś cię zabiję – powiedziała.

– Nie miałem wyjścia – odparł. – I dobrze o tym wiesz…

– Zamknij się, zanim zmienię zdanie i uduszę cię tu i teraz.

– To bez sensu.

– Zamknij ryj!

Luta odprowadziła spojrzeniem młodego ojca z kilkuletnim synem. Minęli ich akurat w momencie, gdy się uniosła. Zniesmaczony odwrócił wzrok, ale kątem oka dostrzegła, że chwilę później zerknął na nią raz jeszcze. Pomyślała, że za wszelką cenę musi stłamsić trawiący ją gniew. Ostatnim, czego potrzebowała, była interwencja ratownika albo jakaś pyskówka z nieznajomym. Nie mogła zwracać na siebie uwagi.

– Jacuzzi – rzuciła i chwyciwszy leżący pod ścianą ręcznik, ruszyła przed siebie. Nie oglądała się przez ramię. Widok jego zdradzieckiej mordy przyprawiał ją o torsje.

Kilkanaście sekund później zanurzyła się po szyję w niewielkim basenie z bulgoczącą wodą. Odczekała, aż mężczyzna w ciasnych slipkach do niej dołączy. W międzyczasie zlustrowała okolicę. Na basenie nie odnotowała żadnej podejrzanej aktywności. Za przeszkloną ścianą znajdującej się na piętrze restauracji też nic nie wzbudziło jej podejrzeń. Niechętnie musiała przyznać, że to rzeczywiście było najlepsze miejsce, aby się rozmówić. O tak wczesnej porze obiekt nie był zatłoczony, a warunki pozwalały mieć pewność, że interlokutor nie ukrył pluskwy albo podsłuchu. Do tej pory nie wymyślono sprzętu, który działałby pod wodą.

– Zanurz głowę i pozostań minutę pod powierzchnią – poleciła. Wolała nie ryzykować, że wcisnął sobie w ucho jakiś supernowoczesny sprzęt, o którym nie miała pojęcia, że istnieje.

Mężczyzna wykonał polecenie. Wykorzystując moment, raz jeszcze omiotła spojrzeniem basen. Z dwunastu osób, które znalazły się w zasięgu jej wzroku, tylko jeden mężczyzna aspirował do kogoś z obserwacji. Po czterdziestce, nieźle zbudowany, z charakterystyczną podłużną blizną na wysokości żeber. Na jej oko został kiedyś dźgnięty nożem. Pływał jednak kraulem, płynnie pokonując kolejne baseny. Tak jak ona jeszcze kilka chwil temu. Nie miał prawa ich słyszeć, jeśli nie potrafi czytać w myślach. Poza nim jedynie rodzice z dziećmi i para zakochanych nastolatków. Luta pomyślała, że musi się uspokoić i wyciągnąć z tej rozmowy jak najwięcej informacji. Zerknęła na stoper. Właśnie minęła sześćdziesiąta sekunda. Chwilę później mężczyzna wynurzył się z wody. Powoli, od razu łapiąc z nią kontakt wzrokowy.

– Czy teraz mi wierzysz? – zapytał.

– Nie kpij.

– Chciałem ci wszystko wytłumaczyć i…

– Wiesz, gdzie są moje dzieci?

– Nie.

– Kłamiesz.

– Nie kłamię. – Mężczyzna wbił w nią ponure spojrzenie. – A nawet gdybym wiedział i ci powiedział, to co niby chciałabyś z tą wiedzą zrobić?

– To już nie twoja sprawa. Mów, co wiesz.

– Niewiele.

– Co wiesz?

– Co najwyżej podejrzewam.

– Gdzie?

– Obstawiam Krym. Tam się teraz dużo dzieje. Ale równie dobrze mogli wywieźć je na Kamczatkę. Rosja jest duża.

– Krym to nie Rosja.

– Zdania są podzielone.

Luta przełknęła ślinę. Nigdy tam nie była. Jakoś tak się złożyło, że najdalej zawitała do Odessy. I też tylko raz, gdy miała zaledwie pięć lat. To miała być sentymentalna podróż do miejsca, gdzie ojciec poznał się z matką. Spędziła tam z rodzicami tydzień, smażąc się na plaży i zwiedzając miasto, ale nie pamiętała z tej wyprawy zbyt wiele. O Krymie zaś wiedziała tyle, co przeciętny obywatel interesujący się historią i geopolityką tego zakątka świata. Gdyby tylko żył dziadek. On spędził tam pół życia…

Pomyślała, że wróci do tematu, kiedy na spokojnie wszystko przemyśli. Teraz należało wyciągnąć z tego gnoja jak najwięcej informacji.

– Chciałeś się wytłumaczyć – podjęła.

Mężczyzna poprawił pozycję. Westchnął i spuścił wzrok, ale po chwili podniósł głowę i spojrzał Lucie głęboko w oczy.

– Porwali moją partnerkę i dzieci – powiedział. – Nie miałem wyjścia. Zmusili mnie. W przeciwnym wypadku… – Zacisnął zęby. – Zresztą co ja ci będę mówił. Wiesz, jacy oni są. Ozalanowie to przy nich chłopcy ze szkółki niedzielnej.

– I tak od razu zgodziłeś się w tym uczestniczyć?

– Od razu nie. Znasz mnie i wiesz, że…

– Najwyraźniej nie znam cię ani trochę.

– Trzy dni mnie oprawiali, a zdrajcom rozbijali młotem łby tuż obok. Plułem ich mózgami, ale nie dałem się złamać. Wierz lub nie, ale nigdy bym cię nie zdradził. Prędzej bym zdechł.

– A jednak żyjesz…

– A co ty byś zrobiła na moim miejscu? Przyprowadzili do piwnicy moją rodzinę. Moje dzieci. Są młodsze od Franka i Werki. No powiedz, miałem jakiś wybór?

Nie znała odpowiedzi na to pytanie. Obawiała się go, bo – co niechętnie musiała przyznać – to w pewnym sensie rzeczywiście tłumaczyło decyzję Borysa. Wszak ona teraz też grała w takt ich muzyki. Była na ich smyczy. Na komendę szczekała, warczała, warowała i aportowała. I gdyby kazali jej stanąć na rzęsach, to pewnie by jeszcze na nich zatańczyła krakowiaka. Zrobiłaby absolutnie wszystko, co wykonalne i niewykonalne. Gdyby chciała być stuprocentowo uczciwa wobec samej siebie, musiałaby mu wybaczyć. Ale nie chciała. Nie potrafiła. Przynajmniej jeszcze nie teraz.

Jeśli oczywiście mówisz prawdę, pomyślała.

– Mimo to mogłeś mi powiedzieć…

– I co by mi to dało? Poszłabyś na wojnę z ruskim wywiadem wojskowym w imię mojej rodziny? O której nawet nie wiedziałaś, że istnieje? Nie pamiętasz, jak mnie przywitałaś na cmentarzu?

Znów musiała przyznać mu rację. W ogóle nie chciała z nim rozmawiać i tylko sytuacja, w jakiej się znalazła, sprawiła, że znalazła dla niego usprawiedliwienie. W drodze na zatracenie Borys wydawał się kompanem idealnym.

– A skoro ty nie chciałaś mnie widzieć, to tym bardziej nie miałbym czego szukać u reszty chłopaków – dodał, jakby siedział w jej głowie. Rzeczywiście przez chwilę pomyślała o kolegach z jednostki. – Zostałem z tym sam. Nie miałem wyboru.

– Zawsze jest jakiś wybór.

– W takim razie ja go dokonałem. Możesz mnie za to nienawidzić do końca życia, ale wtedy nie widziałem innego wyjścia. Powiedzieli, że gdy cię zwerbuję, to ich wypuszczą…

– Ale nie wypuścili.

– Nie.

– A teraz wypuszczą? – W jej tonie dało się wyczuć kpinę.

– Nie wiem, kurwa! Nie mam pojęcia, ale póki jestem im do czegoś przydatny, to ich nie zabiją. Może w przyszłości…

– I ty naprawdę wierzysz w to, co mówisz? – Luta prychnęła, choć wcale nie było jej do śmiechu. Znajdowała się dokładnie w takiej samej sytuacji.

– Nie ma znaczenia, w co wierzę – odparł. – Robię to, co muszę, aby chronić rodzinę.

– Zmuszając mnie do tego samego. – Luta znów poczuła wzbierającą złość.

– Znasz realia. Nie chciałem tego. Wiem, że moje przeprosiny nic dla ciebie nie znaczą, więc nie będę tracił na nie czasu. Ale…

– Nie ma „ale”. Nie chcę tego słuchać.

– W porządku.

Mężczyzna spuścił wzrok. Przez dłuższą chwilę siedzieli i nic nie mówili. Luta obserwowała jego reakcje. Naprawdę wyglądał na skruszonego. Okrył się hańbą nie tylko jako żołnierz, ale i jako człowiek. Kiedyś użyłaby słowa partner albo przyjaciel, ale teraz nie przeszłoby jej to przez gardło. Nawet w myślach rezonowało odstręczająco. Nie miałaby najmniejszych skrupułów, aby w tym momencie skręcić mu kark, ale po pierwsze mogłaby nie dać mu rady, a po drugie powierzone im zadanie musieli wypełnić wspólnie. Jak za starych dobrych lat, pomyślała, aby chwilę później skarcić się w myślach. Stare dobre lata dziś dźwięczały jej w uszach jak echo czegoś, co tak naprawdę nigdy nie istniało. To nie były stare dobre lata, ale zwykłe piekło.

– Zatem przejdźmy do konkretów – oznajmiła, gdy ochłonęła.

– Tutaj?

– Tutaj. Kto, gdzie i kiedy?

Luta słuchała, patrząc mu w oczy. Kiedyś powtarzała, że to jego jedyna ładna część ciała. Dziś nawet one budziły w niej skrajne obrzydzenie.

Borys Morozow już nie był ani jej skrzydłowym, ani partnerem, ani tym bardziej przyjacielem. Borys Morozow był jej wspólnikiem w drodze na zatracenie. Do czasu, pomyślała. Przynajmniej taką miała nadzieję.
===LxciECQWZVZjWm5bagA2DzYAMgU9DjldO146CDBUNlVlXGkKOgo=

Rozdział 2

Emil Poleski rozsunął zasłony i upił łyk kawy.

Przez dłuższą chwilę wpatrywał się w ponury widok za oknem. Wiało, padało, a w powietrzu unosiła się szarobura zawiesina typowa dla miast położonych na wschód od Odry, gdzie wciąż królują elektrownie napędzane węglem, a po ulicach tarabanią się trzydziestoletnie diesle. Samochody, niekoniecznie tak stare, z lubością rozjeżdżały pozostałości po zgarnianym przez pługi śniegu, ochlapując szarą breją przemykających po chodnikach mieszkańców. Park za garażami straszył bezlistnymi konarami, które obsiadały kruki i wrony. Gdzieś z czeluści duszącego się miasta niósł się odgłos karetki na sygnale. A może policji?

Emil zerknął na zegar ścienny, który zawsze spóźniał się kilka minut, nawet jeśli dzień wcześniej ustawił go równo z czasem wyświetlanym na ekranie smartfona. Dochodziło wpół do dziesiątej, co oznaczało, że powinien zjeść śniadanie i wypić białko. W drodze do lodówki pomyślał, że ma cholerne szczęście, że nie musi wstawać o piątej czy szóstej, aby wyrobić się do roboty na siódmą czy ósmą. Od kilku lat miejsce jego pracy znajdowało się w tym samym pokoju, pod ścianą, na lekko wytartej skórzanej sofie, kilka metrów od lodówki, w której właśnie nurkował.

Z górnej półki ściągnął czarne pudełko po sushi. Z wczorajszego wieczoru zostało jeszcze kilka rolek, więc na szybko wepchnął je do ust bez dodatków w postaci sosu sojowego i wasabi. Wszystko to popił białkiem, po czym walnął się na sofie, wyłożył nogi na ławę i włączył kanał informacyjny. Prezenter z włosami przyprószonymi siwizną właśnie perorował na temat sytuacji za naszą wschodnią granicą.

– …Kremla wydają się absurdalne, mimo to prezydent Federacji Rosyjskiej wcale nie zamierza zrezygnować ze swoich żądań wycofania wojsk NATO z czternastu państw, które wstąpiły do Sojuszu po tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiątym siódmym roku, w tym oczywiście Polski. Zachód nie zamierza podawać w wątpliwość jedności Paktu Północnoatlantyckiego, co w najlepszym wypadku wydaje się prowadzić do eskalacji napięcia. Niestety, dotarły do nas niepokojące sygnały, że sytuacja na Wschodzie komplikuje się coraz bardziej. Zdjęcia z amerykańskich satelitów wskazują, że w Białorusi i Rosji, na terenach graniczących z Ukrainą, powstają szpitale polowe, co według ekspertów od wojskowości sygnalizuje, że Kreml szykuje się do pełnoskalowej agresji. Czy zatem wojna wybuchnie nieuchronnie? Posłuchajmy emerytowanego generała brygady Bronisława Morawskiego.

Emil wysłuchał wypowiedzi byłego wojskowego, a następnie kolejnych ekspertów, najwyższych rangą polityków i emerytowanego oficera wywiadu. Z ich wystąpień wyłaniał się raczej ponury obraz rzeczywistości. Wszystko wskazywało, że Europę czeka konflikt, jaki nie trawił kontynentu od zakończenia drugiej wojny światowej. Poleski przełączył kanał. Na ekranie pojawiła się strzelista wieża platformy wiertniczej, a na czerwonym pasku informacja, że zostało wszczęte śledztwo w sprawie wtargnięcia na teren jednej z konstrukcji na Morzu Północnym. Według niepotwierdzonych doniesień na platformie wiertniczej znaleziono kilka ciał należących do mężczyzn pochodzenia tureckiego. Pojawiła się też sugestia, że wydarzenia sprzed kilku dni mogą być jedną z rosyjskich prowokacji mających na celu destabilizację rynku wydobywczego, wszak to właśnie Kreml był najbardziej zainteresowany wzrostem cen ropy.

Emil uśmiechnął się pod nosem. To wszystko były brednie. Prawda o wydarzeniach na norweskiej platformie nie miała z telewizyjnymi newsami nic wspólnego.

– Nie martw się. Hakana już nie ma. Klanu też nie ma – oznajmiła mu wczoraj Luta, gdy zapytał, czy nie boi się zemsty ze strony Ozalanów. Od razu połączył kropki, ale nie naciskał. Znał ją, przynajmniej na tym polu, aż za dobrze. I jeśli miała mu kiedyś o tym opowiedzieć, to tę decyzję musiała podjąć sama. Wciąż jednak nie mieściło mu się w głowie, że kobieta, która wtulała się teraz w jego pierś, mogła posunąć się do takich czynów. – Chciałabym ci podziękować za twoje zaangażowanie – dodała, dotykając jego obandażowanego ramienia. – Niewielu mężczyzn miałoby tyle odwagi co ty. To naprawdę wiele dla mnie znaczy. Ale proszę, Emil, nie pytaj o nic więcej. Czasem niewiedza potrafi być największym błogosławieństwem.

Nie miał pojęcia, co kryło się za tymi słowami, ale uszanował jej prośbę. Pozwolił, aby zmieniła mu opatrunek. Obserwował ją, zupełnie nagą, idealną. Jej dłonie operowały z niespotykaną finezją i lekkością. Potem znów się kochali, a on czuł, że po raz pierwszy zespolili się w jedność, ich ciała stały się nierozłączne. Co z tego, gdy po ostatniej kąpieli Luta wytarła się ręcznikiem, a potem zupełnie niespodziewanie sięgnęła po bieliznę i resztę ubrań.

– Nie zostaniesz na noc? – spytał zaskoczony.

– Nie mogę. Poza tym… – Skończyła zaplatać warkocz. – Mówiłam ci, że teraz będę potrzebowała czasu. Ale dziękuję ci za wszystko.

W jej tonie dało się wyczuć skrzętnie skrywany żal, co sprawiło, że ogarnął go niepokój. Zrozumiał, że nie chce, aby odchodziła. Niepokój przerodził się w lęk, a następnie strach, że już więcej jej nie zobaczy. Trudno mu było jednoznacznie odpowiedzieć na pytanie, dlaczego odniósł takie wrażenie, ale wydawało mu się niezwykle dojmujące i boleśnie prawdziwe.

– Kiedy znów się zobaczymy? – zapytał z duszą na ramieniu.

– Odezwę się – odparła i wyszła. W jej oczach dostrzegł perlące się łzy.

Długo nie mógł zasnąć. W głowie kotłowały mu się czarne scenariusze, począwszy od ewentualnych konsekwencji tego, co wydarzyło się przy chlewie w gospodarstwie Szatana, po decyzje jego kobiety. Tak właśnie uważał. Luta była jego kobietą. Wyjątkowa, niesamowita, absolutnie nietuzinkowa. Budziła w nim emocje, o których nie miał pojęcia, że istnieją. Nie mógł jej jednak do końca rozgryźć. Powiedzieć, że mieszkały w niej dwa wilki, to nic nie powiedzieć, a klasyczne porównanie ognia i wody w jej przypadku nabierało nowego znaczenia. Pociągała go równie mocno, jak przerażała. Pragnął odkryć wszystkie jej tajemnice. Miał wrażenie, że od jakiegoś czasu stało się to jego obsesją, a uczucie, jakim darzy Lutę, zaczyna wymykać mu się spod kontroli. Im bardziej trzymała go na dystans, tym silniej się w niej zadurzał.

Emil wyłączył telewizor, odchylił głowę i zamknął oczy. Działo się coś złego. Czuł to. Co z tego, gdy Luta milczała jak zaklęta. Dlaczego była taka małomówna? Dlaczego uroniła łzę, gdy się kochali? Dlaczego jej oczy zaszkliły się, gdy wychodziła?

Tu nie chodziło o innego faceta. Luta powiedziałaby mu wprost. A jednak mimowolnie uwalniała emocje, które do tej pory trzymała na krótkiej smyczy. Nie do końca potrafił odczytywać te jej zakamuflowane sygnały, ale miał wrażenie, że ubiegłego wieczoru chciała mu zakomunikować, że też nie jest jej obojętny. Ale… no właśnie. Za tym „ale” kryło się coś, co go przerażało.

Spojrzał na wyświetlacz smartfona i przejrzał ostatnie połączenia. Zatrzymał wzrok na tym jednym, które budziło nadzieję. Wahał się przez chwilę, w końcu nacisnął zieloną słuchawkę. Po kilku sygnałach usłyszał trzask i chrząknięcie.

– Cześć – przywitał się.

– Cześć – odpowiedział mu zachrypnięty głos. W tle krakały jakieś ptaszyska.

– Musimy się spotkać – oznajmił bez owijania w bawełnę.

– Niczego nie musimy…

– Ale… – Poleski westchnął. – Boję się o Lutę, Zygmunt. Zachowuje się nienaturalnie, a w zasadzie bardzo dziwnie. Zupełnie jak nie ona.

– Nie pomyślałeś, że ma swoje powody?

– Tu nie chodzi o dzieci. Nie wiem, nie potrafię tego wyjaśnić, ale czuję, że…

– Poczekaj. Nie przez telefon.

– Gdzie jesteś?

– Na cmentarzu.

– Mogę tam być za kwadrans.

– Strasznie jesteś w gorącej wodzie kąpany…

– Mam złe przeczucie. Ty, stary pies, powinieneś wiedzieć, o czym mówię.

– Ech… – Emil usłyszał, jak rozmówca zaciąga się papierosem, wzdycha, odchrząkuje. – Cmentarz to dobre miejsce, aby porozmawiać w spokoju. Tylko przywieź ciepłą kawę. Palce mi z zimna skostniały.

* * *

Płyty nagrobne były czyste i schludne. Szatan oparł się dłonią o zimny marmur i nie bez problemów podniósł się z kolan. Kręgosłup, zwłaszcza część lędźwiowa, wciąż dawały mu się we znaki. Raz czuł się lepiej, a innym razem nie był w stanie wstać z łóżka. Ostatnio, gdy namachał się łopatą, zmuszony zakopać tego ruskiego bandytę, rwący ból trzymał go równe trzy dni. Nawet nie wstawał umyć zębów, bo nie mógł poruszyć się choćby o centymetr. W końcu zadzwonił do Emila, a ten przywiózł mu tabletki przeciwzapalne. Przetrwał najgorsze, nie zaglądając do kieliszka. Nie sądził, że ponownie spotkają się tak szybko.

Teraz Emil maszerował alejką z papierową torbą w dłoniach, zapięty pod szyję, owinięty szalikiem, z wełnianą czapką na głowie. Stawiał kroki szybko, nerwowo rozglądając się na boki. Przy jednej z ławeczek poślizgnął się i omal nie wywinął orła, ale zamiast zwolnić, na przekór wszystkiemu przyspieszył. Szatan pomyślał, że po tym wszystkim chłopak jest rozchwiany emocjonalnie i jeszcze sporo wody w Wiśle upłynie, zanim wróci do jako takiej stabilizacji. Jeśli w ogóle.

Złapał w garść szmatę, którą polerował mogiłę, i wcisnął ją do reklamówki. Poprawił jeszcze płonący znicz, po czym przysiadł na ławeczce i zapalił papierosa. Emil stanął obok niego w momencie, gdy Szatan wydmuchał gęsty obłok dymu.

– Proszę. – Wyciągnął papierowy kubek. – Czarna, mocna. Taka, jak lubisz.

– Siadaj. – Szatan odebrał kawę i od razu umoczył usta. Przez chwilę siedzieli w milczeniu. – Wiesz, kto tu leży? – zapytał, odchrząkując.

– Wiem.

Gdzieś niedaleko jakaś starsza kobieta upuściła siatkę, z której wysypały się znicze. Z pobliskich kasztanowców poderwały się okupujące bezlistne konary ptaszyska. Kruki i wrony. Zakręciły się w powietrzu i obsiadły inne gałęzie. Kilka przycupnęło na mogiłach. Z niedalekiej alejki dało się słyszeć biadolenie staruszki.

– Gdy je porwano, byłem sporo młodszy od ciebie – kontynuował Szatan. – Pełen werwy i wigoru. Myślałem, że jestem niepokonany. Życie szybko i brutalnie sprowadziło mnie na ziemię.

– Dlaczego mi to mówisz?

– Bo przypominasz mi mnie samego sprzed lat. Może i jesteś kilka lat starszy, ale równie naiwny i głupi.

– Nie rozumiem.

– Właśnie dlatego ci to mówię. Bo nic nie rozumiesz. Życie jeszcze cię nie doświadczyło.

– Może i nie, ale to nie znaczy, że nie widzę, co się wokół mnie dzieje. Ostatnio też widziałem więcej, niż ci się wydawało. I gdyby nie ja…

– Daruj sobie. Nie jestem ci nic winny.

Przez następnych kilka chwil mężczyźni milczeli. Szatan popijał kawę i palił. Poleski pociągał nosem, w końcu wyjął chusteczkę i się wysmarkał.

– Posłuchaj, Zygmunt – przerwał w końcu przedłużającą się ciszę. – Ja po prostu chcę wiedzieć, co tu się wyprawia. Siedzimy w tym razem. Zabiliśmy człowieka, o którym wiem tylko tyle, że był jakimś Ruskim, który chciał zabić ciebie. Do tego sam zarobiłem kulkę. Nie mogę iść z tym nawet do lekarza, choć napierdala jak cholera. Ty naprawdę myślisz, że przejdę nad tym do porządku dziennego? Ot tak?

– Powinieneś.

– Chyba naprawdę żyjemy w innych światach.

– Żebyś wiedział.

– Ale ja się na to nie godzę, rozumiesz? Chcę wiedzieć, co tu się odjebało. Chcę wiedzieć, dlaczego Luta znów zachowuje się, jakby coś kombinowała. Myślisz, że nie zdaję sobie sprawy z tego, że ta akcja na platformie to jej robota?

– Co ci powiedziała? – Szatan po raz pierwszy zwrócił wzrok na rozmówcę.

– Nic, jak zawsze. Ale nie jestem idiotą. Pracowała kiedyś na Hansenie, a w wiadomościach mówią, że to na tej platformie znaleziono trupy jakichś Turasów. Gdy ją o to zapytałem, odparła enigmatycznie, że nie mam co obawiać się zemsty Ozalanów, bo klan już nie istnieje. Naprawdę nietrudno połączyć kropki. Wiem, czym się kiedyś zajmowała, i choć nie znam szczegółów, bo nigdy się tym nie chwaliła, to zdaję sobie sprawę z tego, co potrafi. Widziałem ją na strzelnicy i na macie. Potrafię też całkiem nieźle czytać między wierszami.

– Gówno tam potrafisz.

– Nie wkurwiaj mnie, Zygmunt!

Szatan z powrotem przeniósł wzrok na mogiły swoich bliskich. Zaciągnął się kilka razy, wypuszczając potężne chmury papierosowego dymu. Upił łyk kawy.

– Czego ty ode mnie oczekujesz? – zapytał.

– Że powiesz mi, o co w tym chodzi.

– Wiesz, że nie mogę tego zrobić.

– Zrozum, Zygmunt. Nie mogę funkcjonować w takiej popapranej nieświadomości. Luta milczy, ty milczysz. Czuję, jakbym żył w jakimś matriksie.

– Uwierz mi, że czasem lepiej żyć w matriksie, nie wiedząc, jak naprawdę wygląda rzeczywistość. I jeśli Luta uznała, że tak będzie lepiej, to nie wymagaj ode mnie, żebym działał wbrew jej decyzjom. Poza tym, jeśli mam być całkiem szczery, to sam niewiele wiem. Nie myśl, że mi się z czegokolwiek zwierza.

– Na pewno wiesz więcej ode mnie.

– Na pewno to kiedyś wszyscy zdechniemy.

– Ja pierd… – Emil podniósł się z ławki. – Z tobą nie da się gadać. Naprawdę. Ty jesteś jakiś… no… – zawahał się. – Ja po prostu dłużej tego nie zniosę. Mam dość domysłów i skrolowania internetu w poszukiwaniu kolejnych informacji na temat Ozalanów, Ruskich czy cholera wie czego jeszcze. Mam dość doszukiwania się rzeczy, których nie ma. Układania raz po raz tych cholernych puzzli. Ciągle oglądam się za siebie, bo mam wrażenie, że ktoś mnie śledzi. Muszę wiedzieć, Zygmunt, słyszysz? Muszę wiedzieć, co tu się dzieje i co ona planuje, bo naprawdę nie wyrobię. Zależy mi na niej. Nie mogę przestać o tym myśleć i…

– Zakochałeś się, co?

Emil z powrotem przysiadł na ławce. Schował głowę w dłoniach, zamknął powieki. Gdy je otworzył, Szatan dostrzegł, że oczy przykryła mu cienka warstwa łez.

– Nie wiem, kurwa, chyba tak. Nie chcę, aby coś jej się stało. Wycierpiała już tyle, że… – Poleski wytarł rękawem płaszcza łzę, która niepostrzeżenie urwała się z kącika oka. – Nie wiem, jak z nią rozmawiać. Jest taka niedostępna.

– Chroni cię.

– Przed czym? Przed kim? O co tu chodzi, do jasnej cholery?

– Myślę, że wiesz wystarczająco wiele, żeby samemu wyciągnąć wnioski. Mówisz, że wiele wycierpiała. I masz rację. Dlatego daj jej czas. Może kiedyś sama ci wszystko opowie.

– Tylko że ten czas… – Emil wziął głęboki oddech. Musiał uspokoić emocje. – Gdy kochaliśmy się poprzedniego wieczoru, to ona się popłakała. A potem… – znów zrobił krótką pauzę – …odniosłem wrażenie, że się ze mną żegna. Jakby to miało być nasze ostatnie spotkanie.

Szatan zmarszczył brwi, a na jego czole pojawiło się kilka pionowych bruzd. Przez chwilę analizował słowa młodszego kompana. Zaniepokoiły go, bo takie zachowanie rzeczywiście było do Luty niepodobne. Pamiętał też, co mu powiedziała, gdy wróciła z Berlina. Próbował wyciągnąć od niej coś na temat tego Ruskiego, którego kilka godzin wcześniej zakopał za szopą. „Nie pytaj”, odparła. „To już ciebie nie dotyczy”, dodała, a potem zmieniła temat, posługując się wyświechtanym frazesem, że jest starym psem i powinien wiedzieć, że nie ma sensu drążyć. Szanował ją, więc nie drążył. Zapewnił tylko, że pójdzie za nią jak w dym, jeśli zajdzie taka potrzeba, a potem się pożegnali i do tej pory nie widzieli.

Słowa Emila sporo jednak zmieniały. Ona rzeczywiście coś kombinowała, co gorsza, wszystko wskazywało, że pakowała się w kolejne kłopoty. W tym kontekście na myśl przychodził mu tylko ten Ruski. Facet musiał być kimś ważnym, być może płatnym mordercą albo – co budziło jego największe zaniepokojenie – oficerem rosyjskiego wywiadu. Jego wizyta ewidentnie korelowała z tym, co Luta robiła w Norwegii i w Niemczech. Nie wyjaśnił jednak konkretnego celu swojej obecności, przebąkując jedynie coś o współpracy i grze do jednej bramki. Kim był? Czego chciał? Dla kogo pracował? FSB, GRU, SWR? Gdyby Szatan musiał wybierać, to ze względu na przeszłość Luty postawiłby na dwie ostatnie. Trudno jednak widzieć w tym jakiś głębszy sens, ale wobec tych wszystkich ponurych doniesień medialnych dotyczących sytuacji geopolitycznej na Wschodzie można było szukać konkretnych powiązań. I jeśli w tych przypuszczeniach istniało choć ziarno prawdy, to sytuacja wyglądała fatalnie, wszak przy rosyjskim wywiadzie nawet klan Ozalanów prezentował się co najwyżej jak grupka osiedlowych łobuzów.

Szatan wrzucił peta do wypalonego znicza i upił kawy. Z trudem podniósł się z ławki.

– Przejdźmy się – powiedział, sięgając po reklamówkę ze śmieciami. – Muszę rozprostować kości. Opowiesz mi wszystko jeszcze raz, a potem zobaczymy, co da się z tym zrobić.

Szatan nie zrobił znaku krzyża, bo Boga miał w głębokim poważaniu. Posłał ostatnie spojrzenie na zdjęcia żony i córki i przepuściwszy Emila, ruszył jego śladami. Ani on, ani tym bardziej Poleski nie mieli pojęcia, że każde ich słowo jest rejestrowane przez zainstalowany w ich smartfonach program szpiegowski najnowszej generacji. Urządzenia nie musiały być nawet włączone, ba, mogły nie mieć zaimplementowanej karty SIM. Same w sobie były doskonałymi pluskwami.
===LxciECQWZVZjWm5bagA2DzYAMgU9DjldO146CDBUNlVlXGkKOgo=

Rozdział 3

Tydzień. Siedem dni. Mało. Cholernie mało.

Luta maszerowała deptakiem, rozmyślając nad tym, co usłyszała z ust Borysa. Do dzisiejszego poranka wiedziała jedynie, że otrzyma zadanie zlikwidowania jakiegoś celu. Ruski oficer – jak podejrzewała – GRU, który kazał nazywać się Iwanem, nie zdradził jednak kogo, gdzie i kiedy. Miała czekać na kontakt. To on miał jej przedstawić szczegóły planu. Nie spodziewała się, że tym kontaktem będzie Borys.

– Dostaniesz dwa stare telefony, dzięki którym będziemy w stałym kontakcie. Tak między sobą, jak i, jeśli zajdzie taka konieczność, z Iwanem – tłumaczył jej w jacuzzi stary kompan z JWK. – Przynajmniej jeden z nich zawsze musisz mieć przy sobie. Numery są bezpieczne, ale po każdym kontakcie kartę usuwasz i niszczysz, a na drugie urządzenie przychodzi informacja, którą z kart masz włożyć w następnej kolejności. Na początek otrzymasz dwadzieścia ponumerowanych sztuk.

– GPS?

– Chcą mieć nas na smyczy. Nie ma co tego ukrywać. Dlatego nie próbuj grzebać w sprzęcie. Iwan nie toleruje takich akcji. Zakładam, że i tak się wkurwi, gdy dowie się, że rozmawiamy w cztery oczy. Ale w razie czego wezmę to na siebie.

– Nie kpij.

– Możesz myśleć, co tam sobie chcesz, ale teraz naprawdę nikt nas nie słyszy. Widziałaś, żeby ktoś za tobą łaził?

Luta musiała przyznać, że w ciągu ostatnich kilku dni nie dostrzegła niczego podejrzanego. Albo mieli tak dobrych ludzi, albo zatrudnili duchy.

– Ruscy zwykle nie pozostawiają sobie marginesu na błędy – skomentowała.

– Wiedzą też, z kim mają do czynienia. Od razu wyłapalibyśmy, gdyby ktoś za nami chodził. – Borys poczekał chwilę na potwierdzenie. Nie doczekał się. Odchrząknął i podjął: – Iwan wie, że trzyma nas za mordę i tak czy siak wykonamy każde jego polecenie. Nie musi nas śledzić, skoro będzie miał nas na GPS-ie. Poza tym idzie wojna. Wywiady wszystkich państw oszalały i wypuściły na żer swoje psy. Polska to teraz najgorętszy teren. Szpiegów jak mrówków. Na moje oko Iwan uznał, że ktoś może cię obserwować, więc gdybyś miała stale przyklejony ogon, jego człowiek też mógłby trafić na celownik i zostać zdekonspirowany. Wtedy cały plan szlag by trafił. Myślę, że Iwan, skoro ma nas w garści, po prostu postanowił nie podejmować niepotrzebnego ryzyka.

– Do brzegu. Co to za plan?

Borys nachylił się ku Lucie i przykrył dłonią usta, udając, że drapie się po policzku. Ostrożności nigdy za wiele.

– Joaquín Gutiérrez – rzucił półszeptem. – Kojarzysz to nazwisko?

Luta zamknęła oczy. Westchnęła. Gorzej być już nie mogło. Joaquín Gutiérrez był admirałem hiszpańskiej floty oddelegowanym do roli przewodniczącego Komitetu Wojskowego NATO. Każdy bardziej rozgarnięty żołdak wiedział, że organ ten, choć podlegał decyzyjnej Radzie Północnoatlantyckiej i Grupie Planowania Nuklearnego, tak naprawdę był miejscem, gdzie zapadały wiążące decyzje co do strategicznych posunięć Sojuszu. A Joaquín Gutiérrez dał się poznać jako jeden z najbardziej drapieżnych jastrzębi pośród wszystkich naczelnych dowódców NATO. Od zawsze nastawiony do Kremla konfrontacyjnie, przy każdej okazji podkreślał, że największym zagrożeniem dla Europy i świata są imperialistyczne zapędy Federacji Rosyjskiej. Podczas publicznych wystąpień nie gryzł się w język, irytując wszystkich, włącznie z prezydentem Stanów Zjednoczonych, który podobno kilkakrotnie próbował przywołać go do porządku. Nic nie wskórał.

– On jest celem? – spytała Luta, choć tak naprawdę znała odpowiedź, zanim otworzyła usta. Borys skinął na potwierdzenie.

– Za siedem dni „Guti” ma pojawić się z wizytą w Polsce – ciągnął. – Na pewno na poligonie w Drawsku Pomorskim i w ośrodku w Nowej Wsi.

– W tym pałacyku MON-u?

– Dokładnie. – Borys odruchowo zerknął przez ramię. – Rozmowy mają dotyczyć obecnego zagrożenia ze strony Rosji i ewentualnych kroków, gdyby Kreml jednak zdecydował się na pełnoskalową agresję. Ruskim się nie podoba, że facet jest nastawiony do nich tak wrogo, bo wciąż liczą, że Europa jednak nie zareaguje i Ukrainie nie pomoże. „Guti” ma jednak bardzo dużo do powiedzenia. To taka szara eminencja NATO, człowiek, który podejmuje kluczowe decyzje. Według Ruskich zapewne będzie lobbował za tym, aby państwa członkowskie udzieliły Kijowowi natychmiastowej pomocy. Czy militarnej? Raczej wątpię, ale wystarczy, że zapadnie decyzja, aby wysłać kilkanaście tysięcy javelinów i kilka patriotów, dosypać kilkanaście miliardów na amunicję, a plan błyskawicznego pobicia Kijowa może posypać się jak domek z kart. Dlatego chcą pozbyć się problemu, a przy okazji wprowadzić ferment w samym NATO. To ma być widowiskowa śmierć, którą będzie można pokazywać na każdym kanale przez dwadzieścia cztery godziny na dobę. I teraz wyobraź sobie nastroje w Europie, gdy na polskiej ziemi zamordowany zostanie najważniejszy człowiek Sojuszu mającego bronić ich przed Rosją.

Luta jednak wolała sobie tego nie wyobrażać.

– To zdrada – powiedziała. – Zdrada kraju – dodała, jakby to nie było dla niego oczywiste.

– Myślisz, że tego nie wiem?

Oboje kiedyś przysięgali, choć Borys już dawno sprzeniewierzył wszystkie swoje ideały. Stał się zwykłym najemnikiem. I to pod ruskim sztandarem.

– Czy ty w ogóle zdajesz sobie sprawę, jakie to mogłoby mieć skutki? – zapytała.

– Wiem – odparł spokojnie. – Może w końcu zrozumiesz, że wplątując w to ciebie, też nie miałem wyboru.

To brzmiało okropnie, ale musiała przyznać Borysowi rację. Trudno było kłaść na szali zdradę kraju przeciwko zdradzie rodziny. Jeśli nie wykonałaby zadania, prawdopodobnie już nigdy nie zobaczyłaby dzieci, które w najgorszym wypadku zostałyby jej dostarczone, podobnie jak kiedyś żona i córka Szatanowi, w podręcznych paczkach. Kawałek po kawałeczku. W najlepszym zostałyby wysłane gdzieś w głąb Rosji i byłyby przetrzymywane w jakiejś zimnej, cuchnącej piwnicy, a ona do końca życia szukałaby ich po omacku, aby zapewne w końcu zginąć na jakiejś podłej ulicy od kuli jednego z sołncewskich bandziorów. Gdyby jednak jakimś cudem udało jej się wypełnić misję i zlikwidować Gutiérreza, zdradziłaby kraj, narażając go na konsekwencje, o których nawet nie chciała myśleć. Przecież po takiej akcji Europa mogłaby się odwrócić do Polski plecami, pozostawiając ją na pastwę rosyjskich żołdaków. W takim wypadku wojna, zwłaszcza biorąc pod uwagę aktualną sytuację na Wschodzie, wydawała się nieuchronna, co gorsza, Luta nie miała żadnej gwarancji, że po wykonaniu zadania i poświęceniu bezpieczeństwa kraju znów zobaczy dzieci.

Pomyślała, że to jakiś bezdenny koszmar, z którego bardzo pragnie się obudzić. Pomyślała też, że Borys żyje w tym koszmarze dużo dłużej. Wciąż nie potrafiła go jednak usprawiedliwić. To było ponad jej siły.

– Skąd w ogóle masz te wszystkie informacje? – zmieniła temat. – Skąd masz pewność, że Kreml zaatakuje?

– Tylko wyjątkowi naiwniacy albo po prostu idioci wciąż się łudzą, że Putin się wycofa. On już podjął decyzję o ataku. Plan zlikwidowania „Gutiego” jest tego najbardziej jaskrawym dowodem.

Niechętnie musiała przyznać, że Borys znów ma rację. Już w grudniu, gdy Moskwa wysunęła swoje żądania o cofnięciu NATO do granic sprzed 1997 roku, zrozumiała, że to nie skończy się na politykowaniu w zaciszu gabinetów. Przegadała temat z kilkoma ludźmi z branży. Żaden z nich nie miał złudzeń. Wojna była nieuchronna. Pozostawało pytanie, jaką osiągnie skalę. Potem jednak dowiedziała się o śmierci dziadka, czym prędzej poleciała do Turcji i…

Chryste! Przecież od początku była tylko pionkiem w grze o dużo większą stawkę. Pierdolone GRU zaplanowało to wszystko od samego początku. Szukali słupa, którym nie brudząc sobie rąk, mogli się posłużyć, aby zdestabilizować całą Europę. Ona zaś nadawała się do tego idealnie. Była żołnierz jednej z najlepszych na świecie jednostek sił specjalnych, której przeszłość po odejściu ze służby została utajniona, wybitna snajperka z piątym z kolei rekordowym trafieniem w historii, a do tego kobieta i matka dwójki dzieci, której – może poza kilkoma wojskowymi znającymi jej możliwości – nikt by nie podejrzewał o tego typu akcję. Rosyjski wywiad musiał ją tylko przetestować, aby się upewnić, że podoła zadaniu. Stety, niestety, egzamin zdała na szóstkę z plusem. Niemal w pojedynkę wybiła jeden z największych klanów mafijnych w Europie, do tego umiejętnie zacierając po sobie wszelkie ślady.

Poczuła, że zaraz pęknie jej głowa. Zamknęła powieki, wtedy przed oczami stanęły jej przerażone twarze Franka i Werki. Z trudem powstrzymała łzy. Nie mogła okazać słabości. Zwłaszcza przy Borysie.

Dla niepoznaki schowała się cała w bulgoczącej wodzie, a gdy się wynurzyła, odgarnęła przyklejone do policzków kosmyki. Pomyślała, że wyszło kiepsko. Borys nie był idiotą.

– Niby jak mamy to zrobić? – zapytała.

– Na kwaterze mam szczegółowe plany. Myślę, że to najlepsza pora, aby się im przyjrzeć.

– Gdzie ta twoja kwatera?

– W bloku naprzeciwko twojego.

– Iwan nie próżnował…

– Oni potrafią w takie rzeczy.

– Po kim to mieszkanie?

– Nie pytałem. I ty też nie pytaj. To nie ma już żadnego znaczenia.

Luta przypomniała sobie, jak kilka tygodni temu, jakoś koło północy, jej uwagę zwrócił podjeżdżający na sygnale ambulans. Zerknęła przez okno, bo takie sytuacje zawsze budziły w niej dodatkowy niepokój. Ratownicy nie mieli dużo roboty, a chwilę później na miejscu pojawiła się policja i karawan. Pracownicy zakładu pogrzebowego wynieśli z klatki naprzeciwko czarny worek. Dzień później, gdy robiła zakupy w osiedlowym sklepiku, usłyszała, że zwłoki należały do osiemdziesięcioletniej kobiety, niejakiej Celiny Miller. Podobno umarła we śnie…

– Oni nie mają żadnych skrupułów – odezwał się Borys, jakby czytał jej w myślach. – I masz rację. Nie zostawiają niczego dziełu przypadku – dodał, a potem wstał i wyszedł z jacuzzi. Luta również opuściła bulgoczący brodzik.

– Żeby była jasność – rzuciła, gdy zaczęła się wycierać. – Nie przestąpisz progu mojego mieszkania.

– O tym zadecyduje Iwan.

– O tym decyduję ja – warknęła. – A jeśli Iwan ma z tym jakiś problem, to niech kontaktuje się ze mną osobiście. Wytłumaczę mu, że nie dam rady skupić się na zadaniu, gdy w domu moich dzieci będzie kręcił się zdrajca, który naraził je na ten koszmar. A teraz spierdalaj do tej swojej kwatery. Ja muszę się przejść i sobie to wszystko poukładać.

Teraz właśnie mijała pomnik Bohaterów Drugiej Wojny Światowej, stary monument odsłonięty jeszcze za głębokiego PRL-u, zresztą w pierwotnej wersji upamiętniający pochowanych na zlikwidowanym cmentarzu stu dziewięćdziesięciu sześciu żołnierzy Armii Czerwonej. Zatrzymała się przy betonowej konstrukcji, przy okazji dyskretnie lustrując okolicę. W ciągu godzinnego spaceru, który jednocześnie miał być trasą sprawdzeniową mającą na celu zweryfikowanie, czy nie znalazła się pod kontrolą operacyjną swoich „szefów”, nie mogła oprzeć się wrażeniu, że ktoś jednak za nią chodzi. Nie znalazła na to twardego dowodu. Dwukrotnie natknęła się tylko na postawnego mężczyznę w granatowej puchowej kurtce. Za pierwszym razem ujrzała jego odbicie w szybie wystawowej lumpeksu, a za drugim razem mignął jej w bramie jednej z kamienic. To mógł być przypadek, owszem, ale gdy wtedy posłała mu dyskretne spojrzenie, facet nieco zbyt nerwowo wszedł do małego kantoru. W ciągu kilku kolejnych minut szukała go za plecami, ale już się nie pojawił. Albo więc rzeczywiście był to tylko zbieg okoliczności, albo facet był profesjonalistą. Co z tego, że gdyby nawet go zdekonspirowała, to i tak nie mogłaby z tym nic zrobić.

Luta postawiła kołnierz płaszcza, poprawiła czapkę i wytarła łzę. Usprawiedliwiła się przed samą sobą, że to wina zimnego wiatru. Na niezabudowanym Placu Bohaterów rzeczywiście hulał jak wściekły, wciskając się w każdy możliwy zakamarek. Raz jeszcze się rozejrzała, pociągnęła nosem i ruszyła w stronę głównej arterii miasta.

Gdy przysiadła na jednym z krzesełek przystanku autobusowego, mężczyzna w puchowej kurtce wciąż miał ją w zasięgu wzroku. Doskonale zdawał sobie sprawę, że prawie się zdekonspirował, dlatego zaraz po opuszczeniu kantoru włożył kurtkę na drugą stronę. Teraz z zewnątrz przypominała czarną skórę, a on faceta z brzuszkiem. Okulary i wyjęty z kieszeni kaszkiet dopełniły dzieła błyskawicznej metamorfozy, mimo to wciąż trzymał się na dystans. Gdy Luta wsiadła do autobusu, szybko sprawdził w sieci numer linii i trasę. Chwilę później wsiadł do taksówki.

– Dokąd jedziemy? – zapytał siedzący za kółkiem siwy mężczyzna pod sześćdziesiątkę. Miał na nosie duży pieprzyk, który nie dodawał mu urody.

– Skręci pan w prawo, a następnie nawróci – oznajmił klient. – Będzie pan jechał powoli tam, gdzie panu powiem. I nie będzie pan zadawał więcej pytań. Boli mnie od nich głowa – dodał, a następnie wręczył mężczyźnie banknot z królem Jagiełłą.

Taksiarz przyjął pieniądze bez słowa i już się nie odzywał. W swoim stosunkowo długim życiu woził wielu różnych klientów i widział wystarczająco dużo, aby wiedzieć, kiedy zamilknąć. Od tego momentu robił, co mu kazano. Mężczyzna na tylnym siedzeniu wydawał kolejne komendy, ale Rysiek nie był głupi i szybko zdał sobie sprawę, że jadą za autobusem linii numer osiem. Tych myśli jednak nie wyartykułował. Uznał, że lepiej pilnować swojego nosa.
===LxciECQWZVZjWm5bagA2DzYAMgU9DjldO146CDBUNlVlXGkKOgo=

Rozdział 4

Wnętrze obskurnego magazynu tonęło w półmroku.

Panował przyjemny chłód, a w tle grał telewizor. Na ekranie prężyła się jakaś latynoska piękność, która co rusz pojawiała się w innym anturażu. Nikt z zebranych nie znał jej personaliów, choć była podobno całkiem popularną wokalistką. Na stole leżały rozsypane karty i banknoty, począwszy od Kazimierza Wielkiego, a skończywszy na Janie III Sobieskim. W rogu leżała wciśnięta do kabury beretta, a obok niej napoczęta butelka z piwem. Dwie inne znajdowały się w rękach siedzących przy stole mężczyzn, czwarta właśnie była opróżniana, a kiedy z powrotem wylądowała na blacie, ciszę przerwało soczyste beknięcie. Gdy ponownie rozległ się szelest tasowanych kart, z odległego kąta dało się słyszeć zgrzyt otwieranego zamka. Oczy trójki graczy od razu zwróciły się w tę stronę. Czwarty wyłonił się z korytarza z toaletą. Akurat dopinał rozporek.

– I znowu w komplecie – rzucił jeden z karciarzy, ogolony na łyso mężczyzna koło czterdziestki. Miał charakterystyczną brodę, którą wieńczył krótki warkoczyk, i nazywał się Krzysztof Myszkowski vel Mysza albo Mycha. Rękawki brązowego T-shirta z kieszonką opinały jego bicepsy do granic możliwości, a przedramiona przecinała siatka niebieskich żył. Lubił muzykę poważną, zwłaszcza Chopina i Bacha, dobrze grał w koszykówkę, a dwa lata temu urodził mu się pierwszy syn, któremu dał na imię Karol.

Pozostali mu zawtórowali i kolejno wstawali, aby serdecznie poklepać się po plecach z przybyłym. Najpierw z krzesła podniósł się Leon Bogusławski, na którego wszyscy wołali Boguś lub Piękniś. Miał niepozorną sylwetkę, a krótko przystrzyżone włosy i ogolone policzki podkreślały jego urodę, przez co wydawał się jeszcze bardziej atrakcyjny. Wrażenie to sprawiało, że najczęściej pakował się w kłopoty, bo kobiety do niego lgnęły, nawet te z obstawą. Ich nadpobudliwi adoratorzy rzadko kiedy potrafili ocenić swoje szanse, a gdy już leżeli z rozbitymi nosami i wykręconymi rękami na ziemi, zwykle było za późno. Boguś słynął z tego, że przyrządza równie dobre spaghetti, jak dobrze ciska nożami w kapsle po piwach.

Po nim z przybyszem przywitał się Roman Kmiecik, do którego przylgnęła ksywka Zumba. Regularnie się golił i często żuł gumę, z zumbą zaś nie miał nic wspólnego, ale kiedyś jeden z jego kompanów pomylił trenowaną przez niego capoeirę z zumbą i tak już zostało. Kmiecik lubił też wspinaczkę, ostre jedzenie, a nie znosił machania ciężarami, bo uważał, że i tak miarodajne wyniki daje tylko kalistenika. Być może właśnie dlatego doszedł do perfekcji w panowaniu nad własnym ciałem, gdyż poruszał się jak kot, z miejsca potrafił zrobić salto i na wyprostowanych nogach dotykał łokciami ziemi.

– A ciebie to chyba z dekadę nie widziałem – rzucił przybysz w kierunku tego, który właśnie wrócił z toalety. – Wyrosłeś, posiwiałeś – dodał, zerkając wymownie na srebrne pasemka nad uszami. – Jak idzie niańczenie tych przygłupów?

– Nudy – odparł Miron Stachowski, najmłodszy z zebranych. Miał trzydzieści osiem lat, a na jego szyi wciąż straszyła paskudna blizna po postrzale, którą zwykle krył pod kołnierzem białej koszuli zakładanej po to, aby odpowiednio prezentować się w towarzystwie najważniejszych osób w państwie. Stachu, bo taką ksywę miał od lat szkolnych, był dumnym posiadaczem piątego dana w judo, więc w zwarciu nie miał sobie równych. W ostatnich latach pochłonęła go nauka brazylijskiego jiu-jitsu, gdzie zdołał dochrapać się brązowego pasa, więc i w parterze wydawał się nie do ugryzienia. Poza tym lubił oglądać filmy przyrodnicze i miał małe, ale własne obserwatorium astronomiczne, gdzie wieczorami spędzał większość czasu, szukając na niebie nowych gwiazd albo nadlatujących z otchłani komet. Stachu szybko zaczął siwieć i nie znosił polityki.

Przybyły mężczyzna raz jeszcze przyjrzał się dawnym podkomendnym. Wszyscy zaliczali się do aktualnych bądź byłych żołnierzy Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, pełniących służbę w Jednostce Wojskowej Komandosów. Cisi i skuteczni. Najlepsi z najlepszych. Wyjątkiem był Stachu, który po akcji w afgańskim Qal’a-i-Najil, ciężko postrzelony w szyję, po półrocznej rekonwalescencji musiał odejść z wojska. Po dwóch latach dostał pracę w Biurze Ochrony Rządu kilka lat temu przemianowanej na Służbę Ochrony Państwa.

Mężczyzna z zadowoleniem zanotował, że wszyscy wyglądają na takich, co trzymają formę i przede wszystkim wiedzą, po co tu przyszli. Niczego więcej nie oczekiwał.

– Kawy, szefie? – zapytał Boguś, wiedząc, że gość nie pije alkoholu.

– Chętnie.

Major Grzegorz Żywuski dosiadł się do stołu. Praca w sztabie sprawiła, że od dawna nie był w ogniu walki, a obowiązki rodzinne i permanentny brak czasu nie dawały wielu możliwości do spotkań ze starymi przyjaciółmi z pola walki. Od pępkowego swojej najmłodszej córki nie widział żadnego z nich. Pomyślał, że czas płynie coraz szybciej. Mimo że impreza na cześć Zuzi odbyła się ponad trzy lata temu, wciąż miał wrażenie, jakby od stołu odeszli wczoraj. Pomyślał też, że ma to swoje dobre strony. Te trzy lata nic w ich relacjach nie zmieniły. Sama obecność tych facetów sprawiała, że czuł się jak w domu.

Gdy Bogusławski postawił przez Żywuskim kubek z kawą i sam usiadł do stołu, rozmowy umilkły. Z blatu zniknęły karty i pieniądze, pozostały jedynie butelki z piwem. Na ekranie wyciszonego telewizora latynoską piękność zastąpił nikomu nieznany gruby raper z kilogramami złota na szyi. W przyozdobionych sygnetami palcach trzymał wielkie cygaro, a na smyczy przypięte miał dwie tancerki, które warowały przy jego nogach niczym niewolnice.

– Wyłącz to – rzucił major w stronę Stacha, który miał najbliżej do pilota. Chorąży Stachowski wykonał polecenie, a gdy w pomieszczeniu zapadła kompletna cisza, Żywuski raz jeszcze omiótł spojrzeniem swoich ludzi. Odchrząknął. – Na początku chciałbym wam wszystkim bardzo podziękować za to, że zjawiliście się w komplecie. Zwłaszcza że sytuacja jest jaka jest.

– Bez takich, szefie – bąknął Myszkowski. – Chyba nikt tu nie musi wysłuchiwać głodnych kawałków. Jesteśmy tu i zrobimy, co trzeba.

– Dobrze gada – rzucił Kmiecik, a inni mu zawtórowali.

Żywuski przełknął ślinę i podrapał się po kilkudniowym zaroście. Poczuł dumę, a nawet trochę się wzruszył. Kochał tych facetów i dałby się pokroić za każdego z nich. Nie miał najmniejszych wątpliwości, że z wzajemnością.

– Do sedna, szefie. – Kmiecik wyjął z ust gumę do żucia. – Jak znam życie, to sprawa jest pilna i czas nie gra na naszą korzyść.

– To prawda – przyznał major. – Ale musicie wiedzieć, że tym razem to będzie nieautoryzowana akcja. Co gorsza, wciąż nie znamy celu i to w naszej gestii będzie ustalić, gdzie są przetrzymywane dzieci Lutki.

– Za Lutkę – rzucił Boguś. Wszyscy poza Żywuskim stuknęli się butelkami.

– Mam zaufanego człowieka w SKW, któremu nadałem temat – kontynuował Żywuski. – Kiedyś udaremniliśmy zamach na jego córkę, która pracowała jako dziennikarka w Afganistanie.

Mężczyźni skinęli głowami jak jeden mąż. Wszyscy wiedzieli, o kogo chodzi. Pułkownik Jan Źrebak-Piwowarski był wiceszefem Służby Kontrwywiadu Wojskowego i człowiekiem starej daty. Dane słowo było dla niego świętością, a spłata długu niezaprzeczalnym obowiązkiem.

– Wiem tylko tyle, ile powiedziała mi Luta – kontynuował Żywuski. – Że jej dzieci żyją, ale zostały porwane przez Ruskich.

– SWR? GRU?

– Najprawdopodobniej. Niestety, do tej pory, poza poinformowaniem jej, że ma być gotowa do działania, nie przekazali jej żadnych konkretnych oczekiwań. Kazali czekać na kontakt. Tym kontaktem okazał się Borys.

Pomieszczenie wypełniły szpetne bluzgi. Borys Morozow był tym, który w oczach reszty żołnierzy przyczynił się do odejścia Luty ze służby, i choć mijało się to z prawdą, to tak to sobie tłumaczyli. Koszmar nieudanej akcji w Qal’a-i-Najil na każdym z nich odcisnął bolesne piętno.

Borys w świadomości zebranych był nie tylko degeneratem i kłamcą, ale przede wszystkim zdrajcą. W ich przeświadczeniu, zatrudniając się w bandyckiej Grupie Wagnera, sprzeniewierzył wszystkie ideały i splamił mundur polskiego żołnierza, a późniejsze „dokonania” rosyjskich najemników w Afryce czy na Bliskim Wschodzie tylko to przeświadczenie ugruntowały. Nie to jednak było w tym wszystkim najgorsze. Wszyscy zdawali też sobie sprawę z zażyłości pomiędzy nim a Lutą. Znali się od liceum i przez lata na misjach byli nierozłączni. On namierzał cel, ona naciskała spust. Rozumieli się jak brat i siostra. Dbali o siebie, pomagali sobie, zwierzali się z największych sekretów. W polu byli natomiast niczym bicz boży. Ich niebywała skuteczność zachwycała nawet samych generałów, zresztą nie tylko polskich. Żaden wróg nie miał prawa czuć się bezpiecznie w zasięgu lunety Luty, a ubezpieczani przez nich kompani mogli pracować w spokoju, wiedząc, że czuwa nad nimi niezawodny anioł stróż. Dlatego zdrada, której Borys dopuścił się wobec kraju, wydawała się niczym wobec tej, której dopuścił się względem Luty. W ich oczach był zerem.

W następnej kolejności Żywuski zrelacjonował historię, którą usłyszał od Luty. Począwszy od wyjazdu na pogrzeb dziadka do Turcji, przez eliminację klanu Ozalanów, a skończywszy na rozmowie, której był świadkiem w domku na działkach. To tam Luta odebrała telefon od człowieka odpowiedzialnego za operację porwania, a następnie upozorowania śmierci jej dzieci, w końcu obarczenia za wszystko winą tureckiej mafii. Gdy zamilkł, nikt z zebranych nie miał już wątpliwości, że za tak piętrową, logistycznie skomplikowaną i doskonale skoordynowaną akcją musiały stać najtęższe umysły rosyjskiego wywiadu. Cały ten wywód rozbudził jeszcze większą nienawiść do Borysa. Jego dawnym kompanom trudno było pojąć, że ich kolega mógł się tak zeszmacić.

Żywuski nie pozwolił jednak, aby emocje wzięły górę. Szybko stonował nastroje żołnierzy. Rzucanie inwektywami i bluzgami nie przybliżało ich do osiągnięcia celu ani o milimetr.

– Znając Ruskich, to Lutka pewnie podlega teraz ścisłej kontroli operacyjnej – skonstatował Myszkowski, gdy gorące głowy w końcu ochłonęły. – Mamy jakieś bezpieczne kanały, którymi będziemy mogli się z nią kontaktować?

– Pracuję nad tym, ale rzeczywiście musimy się pilnować. O Borysie wiem, bo sam go widziałem. Obserwowałem Lutkę i czekałem na moment, gdy dojdzie do bezpośredniego kontaktu. Borys pojawił się w Centrum Rekreacyjno-Sportowym, gdzie Luta korzystała z basenu. Po godzinie i dwudziestu minutach wyszedł, a krótko po nim ona sama. Nie rozmawialiśmy, bo uznałem, że to zbyt duże ryzyko. I chyba się nie pomyliłem, bo odniosłem wrażenie, że ktoś za nią chodzi.

– Kiepsko…

– To bez wątpienia profesjonalista. Tym bardziej musimy mieć oczy dookoła głowy. Dlatego od teraz korzystamy tylko z tych telefonów. – Żywuski otworzył niepozorny plecak adidasa. Rozdysponował stare modele nokii. – Do każdego przypisane są trzy karty SIM. Stosujemy je zamiennie po każdej odbytej rozmowie. Nie muszę wam tłumaczyć, jak z nich korzystać. O detalach mówimy tylko twarzą w twarz.

– Gdzie śpimy?

– Tutaj. Na pace mam materace. Sam magazyn wynająłem od staruszka, który wcześniej prowadził tu hurtownię kwiatów. Jak sami widzicie, znajduje się na uboczu, przy torach, na niezalesionym terenie. W okolicy nie ma prawie żadnych zabudowań poza kilkoma zrujnowanymi nieużytkami. Teren jest czysty i bezpieczny. Czasem kręcą się tu jedynie złomiarze.

– Luta o nas wie?

– Tyle o ile. Wie, że nie została z tym sama.

– Jak zamierzasz się z nią kontaktować? Jeśli jest pod ścisłą obserwacją Ruskich, to…

– Zostawcie to mnie.

Głos, który poniósł się z głębi hali, sprawił, że w ułamku sekundy pomieszczenie wypełniły odgłosy przeładowanych i odbezpieczanych pistoletów. Wszystkie lufy skierowały się w stronę zagraconego zakamarka, w którym walały się stare palety i kartony. Żywuski pomyślał, że właśnie wyszedł na totalnego amatora.

– Pokaż się – rozkazał, nerwowo przełykając ślinę. – Kim jesteś i jak się tu dostałeś?

– Jestem sprzymierzeńcem, więc jeśli chcecie dowiedzieć się więcej, sugeruję, abyście opuścili broń.

– Pierdol się! – warknął Myszkowski.

– Taki początek nie brzmi zachęcająco. Mimo to postaram się udawać, że tego nie słyszałem.

Żywuski usilnie szukał źródła głosu, ale akustyka pomieszczenia skutecznie to utrudniała. Pocieszał się, że jeśli facet jest sam, to i tak nie miałby szans wyjść stąd żywy. Gorzej, jeśli na zewnątrz czekało wsparcie. Wtedy znaleźliby się w pułapce. No i jakim cudem temu typowi, kimkolwiek był, udało się zakraść niemal pod sam nos najlepszych żołnierzy z JWK?

– Pokaż się i powiedz, kim jesteś – rzucił w eter. Miał wrażenie, że w mroku dostrzegł jakiś ruch, ale to mogło być tylko złudzenie.

– Najpierw opuśćcie broń.

Major uznał, że to jedyna rozsądna decyzja. Nieznajomy musiał być wybitnym ekspertem w swoim fachu i gdyby przyszedł tu w złych zamiarach, na pewno nie zjawiłby się sam, a tym bardziej nie anonsowałby swojej obecności. Miał inny cel i warto było go poznać. Żywuski rozkazał podkomendnym opuścić broń. Wtedy zza winkla wyłoniła się postawna postać w puchowej kurtce.

– Kim jesteś i co tu robisz? – powtórzył Żywuski.

– Tak jak wspominałem, jestem sprzymierzeńcem i tylko ja mogę wam pomóc w tym, co chcecie osiągnąć.

– Dla kogo pracujesz?

– Mamy tych samych mocodawców.

– Zatem przedstaw się.

Postać wyłoniła się z mroku. Mężczyzna powoli zbliżył się do zebranych przy stole żołnierzy. Jego oblicze nie zdradzało oznak lęku, a tym bardziej strachu. Rysy twarzy wydawały się wykute z kamienia, a spojrzenie przewiercało na wskroś. Gdy echo ostatnich kroków umilkło, Żywuski pomyślał, że oto stoi przed nim człowiek, który jednym machnięciem ręki może strącić ich do piekła. Albo wybudować autostradę do nieba.

– Jestem Dariusz – powiedział i się uśmiechnął. – Pomogę wam odzyskać dzieci Lutosławy Karabiny, ale mam też swoje warunki. Decyzja należy do was.
===LxciECQWZVZjWm5bagA2DzYAMgU9DjldO146CDBUNlVlXGkKOgo=

Rozdział 5

– Piwko? – Borys zamachał wyjętą z lodówki butelką.

– Wiesz, że nie lubię – odparła Luta. – I przestań się przymilać, bo nic tym nie zyskasz.

– Jak sobie chcesz.

Borys odkręcił kapsel i w drodze do salonu upił słuszny łyk. Usiadł na starej kanapie. Wciąż leżał na niej sfatygowany koc po byłej właścicielce. Zielone meble pamiętały czasy Polski Ludowej, podobnie stojące na półkach kryształy i zastawy z rosyjskimi babuszkami. Na ścianach wisiały zdjęcia: ze ślubu, znad jeziora i przy starym fiacie, którego bagażnik niemal w całości wypełniały prawdziwki i podgrzybki. Oprócz tego wielki obraz Maryi z dzieciątkiem i sporo dewocjonaliów. W powietrzu unosił się zapach, który Lucie kojarzył się ze starością, mieszanka woni kminku, jałowca i lawendy, którymi starsza pani pewnie próbowała odstraszyć mole. Czuła się w tym miejscu okropnie, ale nie zamierzała złamać swojego postanowienia. Borys nie miał prawa przekroczyć progu jej mieszkania.

– Zatem co myślisz? – zapytał Morozow, spoglądając na rozłożoną na ławie mapę. Przedstawiała satelitarny obrys poligonu w Drawsku Pomorskim.

– To nierealne.

– Dlaczego?

– Spędziliśmy tam trochę czasu, więc dobrze wiesz dlaczego. To ogromny teren, do tego pilnie strzeżony. Trudno byłoby się tam zakraść każdego innego dnia, a możemy być pewni, że w czasie wizyty Gutiérreza straże zostaną przynajmniej podwojone. Poza tym tam nie ma żadnego wzniesienia, z którego można by oddać strzał. O drzewach zasłaniających widok nie wspomnę.

– A tu?

Luta spojrzała na miejsce, gdzie wylądował palec Borysa. Zlokalizowano tam kilka budynków szkoleniowych oraz część biurową. Jeśli gdzieś polska generalicja miałaby przyjąć Gutiérreza, to na pewno w jednym z nich.

– To jakiś test? – Luta popatrzyła na niego oburzona. Borys zrobił skwaszoną minę. Najwyraźniej rzeczywiście to był test, a oni znajdowali się na podsłuchu. Zrozumiała, że musi wykazać się profesjonalizmem i odbębnić swoje. – Zatem od razu ci mówię, że to niemożliwe. Po pierwsze nie wiemy, do którego budynku przyjmą Gutiérreza, a po drugie tam NIE MA – podkreśliła to tak mocno, aby nikt nie miał najmniejszych wątpliwości – dogodnej pozycji do oddania strzału. Decydowanie się na tę lokalizację to totalna amatorszczyzna. Szanse na powodzenie misji oscylują w granicach zera.

– No to w tej kwestii się zgadzamy – przyznał Borys.

Luta zagryzła zęby. Działanie na tak krótkiej smyczy było co najmniej deprymujące. Ruscy słyszeli każde ich słowo i każde pierdnięcie. Postanowiła, że gdy wróci do mieszkania, to w pierwszej kolejności obleci wszystkie zakamarki w poszukiwaniu pluskwy. Tam, w jej azylu, nikt nie będzie jej podsłuchiwał.

Borys ściągnął z ławy mapę poligonu w Drawsku Pomorskim. Zastąpił ją wydruk zdjęć terenu, na którym znajdował się Ośrodek Reprezentacyjny Ministerstwa Obrony Narodowej w podwarszawskiej Nowej Wsi. Na kilku innych kartkach widniały fotografie samego budynku. Był to neorenesansowy pałacyk z początku dziewiętnastego wieku, z gankiem wspartym na dwóch parach jońskich kolumn i attykową balustradą, nad którą wyrastał kwadratowy belwederek. Efektowne schody ujęte z obu stron lwami na cokołach i piękna fontanna zdobiąca trawnik przed wejściem dopełniały idyllicznego obrazu siedziby, w której kiedyś mieszkał szlachecki ród Potockich.

– Opcja numer dwa. – Borys wskazał pałacyk na mapie. – Iwan twierdzi, że ich wywiad ma pewne informacje co do obecności Gutiérreza w tym ośrodku. Ma się tam odbyć jakiś bankiet, na który, po oficjalnych wystąpieniach w Warszawie, została zaproszona cała wierchuszka MON-u i NATO. Po wstępnym zapoznaniu uważam, że… – zawahał się. – Zresztą zerknij sama. Nie chcę ci niczego sugerować.

Luta przez kilkadziesiąt sekund w milczeniu analizowała przedstawione materiały. Obliczała odległości od najbliższych zabudowań, sprawdzała gęstość zadrzewienia i badała wzniesienia terenu. Jej uwagę zwrócił długi ciek wodny w południowo-zachodniej części parku. W jej pobieżnej ocenie wydawał się całkiem niezłym szlakiem, którym mogliby dostać się na teren pałacu. I uciec. Nie to jednak było najsłabszym punktem ośrodka MON-u. Musiała to zweryfikować na miejscu, ale według jej obliczeń najbliższe budynki mieszkalne mieściły się zaledwie trzysta metrów od pałacu, a z tej odległości potrafiła ustrzelić siedzącą na ścianie muchę. I to niekoniecznie w najbardziej sprzyjających warunkach. Trafienie dorosłego mężczyzny w głowę albo serce wydawało się czystą formalnością.

– Tutaj nasze szanse rosną – mruknęła pod nosem. Przesunęła palec na punkty oznaczające bloki mieszkalne. – Ile pięter mają te budynki?

– Cztery.

– Myślę, że tyle by wystarczyło. Gdybyśmy tylko mieli możliwość skorzystania z któregoś z mieszkań, to widzę tu spore możliwości. Oczywiście musiałabym to wszystko obejrzeć na żywo, ale ta lokalizacja na pewno jest lepsza od Drawska.

– A gdyby takie mieszkanie już na nas czekało?

Luta posłała Borysowi podejrzliwe spojrzenie. Pomyślała, że Ruscy rzeczywiście niczego nie pozostawiają dziełu przypadku.

– A już czeka? – zapytała, choć spodziewała się odpowiedzi.

– Od ponad dwudziestu sześciu lat.

– Możesz jaśniej.

– Rosjanie zainstalowali tam śpiocha. Gdy Polska weszła do NATO, musieli się zabezpieczyć i rozesłali do nowych państw kilka tysięcy szpiegów, którzy mieli doglądać ważnych z ich punktu widzenia punktów na mapie Europy, zwłaszcza Europy Środkowo-Wschodniej. Ośrodek Reprezentacyjny MON-u bez wątpienia jest jednym z takich właśnie obiektów. Pamiętasz, kto wtedy stał na czele FSB?

– Putin.

– Przewidywalny su… – Borys ugryzł się w język. Obrażanie swojego głównego mocodawcy było co najmniej ryzykowane. – To na jego rozkaz obstalowano tego typu miejsca. Ludzie śpiochy są niezwykle trudni do zdekonspirowania, bo przez lata, a czasem nawet dziesięciolecia nie są w żaden sposób wykorzystywani. Często zakładają rodziny, wrastają w społeczność, nie robiąc przy tym nic, co mogłoby zwrócić uwagę służb. A nawet jeśli zostaną objęci kontrolą operacyjną, to zwykle po kilku miesiącach jest ona ściągana. Ale gdy przychodzi odpowiedni czas…

– Śpioch się budzi… – dokończyła za niego Luta.

– Dokładnie. Kwestia jest tylko taka, że facet mieszka tutaj. – Borys wskazał palcem jeden z podłużnych obiektów na wydruku. Budynek znajdował się na północ od tych, o których pomyślała w pierwszej kolejności. Co prawda był położony co najmniej dwukrotnie dalej od celu, ale miał niezaprzeczalne plusy. – Dziesiąte piętro. Iwan twierdzi, że widok na pałac jest znakomity. Od wiosny do późnej jesieni mielibyśmy problem, bo oba zabudowania rozdziela wąski pas drzew, ale w zimie ten kłopot znika. Cel jest widoczny doskonale.

Luta pociągnęła nosem. Miała katar i trochę bolała ją głowa. Chciała wierzyć, że nie bierze jej jakieś choróbsko.

– To mogłoby się udać – mruknęła. Siedemset, może osiemset metrów to nie był dystans, który budził w niej obawy przed trafieniem w cel. Oddawała już celne strzały z dwukrotnie większej odległości. – Kim jest człowiek, do którego należy mieszkanie? – zmieniła temat.

– Dziś już jest emerytem. Ale to chyba nie ma dla nas większego znaczenia…

– Może ma, a może nie ma. Chcę wiedzieć, z kim przyjdzie mi współpracować.

– Możesz o to zapytać samego Iwana.

– Pytam ciebie.

– Sorry, ale mnie Iwan też nie mówi wszystkiego. – Borys rozłożył ręce. – Znam dokładny adres i wiem, że na umówione hasło facet udostępni nam swoje mieszkanie i dołoży wszelkich starań, abyśmy mogli wypełnić misję. Tylko tyle i aż tyle.

Luta zaklęła i wstała od stołu. Poszła do łazienki i obmyła twarz zimną wodą. Spojrzała w swoje odbicie. Nie wyglądała na okaz zdrowia. Blada cera, podkrążone i zmęczone oczy, kiepsko sklecony warkocz, a do tego na policzkach pojawiła się jakaś wysypka. Zamknęła powieki i zamarzyła, aby obudzić się z tego koszmaru, ale donośne beknięcie Borysa sprowadziło ją na ziemię. Musiała wziąć się w garść i zrobić wszystko, co możliwe, aby uratować Franka i Werkę. Nic więcej się w tej chwili nie liczyło.

Wytarła twarz ręcznikiem, rzuciła go na pralkę i wyszła z łazienki. Skierowała się do kuchni, gdzie wstawiła wodę na herbatę. Nie pytała Borysa o szczegóły, ale na osiedlu krążyły plotki, że właścicielkę znaleziono martwą właśnie w kuchni. Brak śladów włamania, żadnych oznak udziału osób trzecich. Oficjalnie pani Celina zmarła na zawał. Luta westchnęła i przysiadła na obdrapanym taborecie w oczekiwaniu, aż woda się zagotuje. Miała wrażenie, że wciąż cuchnie tu trupem.

– Wszystko w porządku? – Poniosło się z salonu.

– Nic nie jest w porządku – wyszeptała do samej siebie. Ten jego niemal beztroski ton sprawiał, że rósł w niej gniew. Nie mogła jednak ulegać pierwotnym instynktom. Musiała zachować zimną krew.

– Zrobisz mi kawę?

Ledwo się powtrzymała, aby nie wyrzucić z siebie serii bluzgów. Zamiast tego pomału podniosła się z taboretu, poszukała puszki z kawą i nasypała do kubka na dwa palce. Pamiętała, że lubił czarną i mocną, tak gęstą, że włożona do niej zapałka czy wykałaczka trzymała pion. Wróciła i postawiła mu napój przed nosem. Podziękował, szczerząc dziąsła.

– Chcę porozmawiać z dziećmi – oznajmiła. Borys nie odpowiedział, a przez jego twarz przemknął nerwowy tik. Wymownie zerknął na leżącą na blacie starą nokię. Przez moment nie wiedziała, co ma na myśli, ale po chwili zrozumiała. Upiła kilka łyków herbaty, patrząc w sufit. Wtedy wybrzmiał sygnał telefonu. Odebrała.

– Mama? – Głos Franka był jakiś inny. Poważniejszy.

– To ja, synku. Co u was, kochanie? Wszystko w porządku?

– Taaaak – odparł, przeciągając jak to miał w zwyczaju.

– Jesteście zdrowi? – Franek znów potwierdził. – A Werka? Jest gdzieś koło ciebie? Chciałabym usłyszeć jej głos.

– Jest z panią Swietą. Malują mazakami.

– Kim jest pani Swieta?

Przez dłuższą chwilę Franek nie odpowiadał. Domyśliła się, że ktoś przy nim stoi i słucha ich rozmowy, być może nawet daje mu instrukcje.

– To nasza opiekunka. Jest dla nas miła. Bawi się z nami zabawkami i zabiera nas na spacery.

– To dobrze. – Luta przełknęła ślinę. – Kocham cię, synku. Bardzo cię kocham, wiesz o tym, prawda?

– Wiem, mamo. Mam zawołać Werkę?

Luta poczuła, że jej oczy zachodzą łzami. Pociągnęła nosem i wytarła kroplę, która urwała się z kącika i spłynęła po policzku.

– Mamusia? – Głos Werki był taki jak zawsze. Córka, w przeciwieństwie do starszego brata, wciąż nie zdawała sobie sprawy z sytuacji, w jakiej się znalazła.

– Cześć, kochanie. – Luta starała się zachować spokój. – Co u ciebie, Weruś? Słyszałam, że malujesz z panią Swietą? To prawda?

– Tak. A ty co robisz?

– Pracuję, kochanie. Już niedługo się zobaczymy.

– A kiedy? Ja już chcę do domu.

– Wkrótce, Weruś. Już wkrótce. Mama musi jeszcze chwilę popracować, a gdy skończy, to po was przyjedzie.

– Maaamoooo…

– Cierpliwości, kochanie. Mój ty Bibi Kotku.

– Nie jestem już Bibi Kotkiem.

Luta przełknęła ślinę. Słowa córki w niewytłumaczalny sposób poruszyły najcieńsze struny jej układu nerwowego.

– A dlaczego nie jesteś już Bibi Kotkiem?

– Bo nie. Jestem Werka. Nie chcę już być Bibi Kotkiem.

– Rozumiem, kochanie. Od dziś nie będziesz już Bibi Kotkiem. – Luta zacisnęła wargi, aby się nie rozkleić. – A powiesz mi, co dziś namalowałaś?

– Fale i krabiki, i…

Poczuła bolesne ukłucie w sercu, gdy połączenie zostało zerwane. Kilka razy zawołała córkę po imieniu, ale jej starania okazały się bezproduktywne. Przerywany sygnał nie pozostawiał złudzeń, że to koniec rozmowy. Krew w jej żyłach niemal się zagotowała. Zacisnęła palce na obudowie z taką siłą, że dało się słyszeć cichy trzask przeskakujących kostek śródręcza. Zamknęła powieki i zagryzła zęby, aby nie eksplodować. Refleksja przyszła, gdy skończyła liczyć do dziesięciu.

„Fale i krabiki”.

Mądra córcia, pomyślała. Mądra i dzielna.

Chwilę później Lutosława Karabina upiła łyk herbaty i z powrotem przeniosła uwagę na ławę. Wpatrując się w pałacyk MON-u, czuła na sobie palące spojrzenie Borysa.
===LxciECQWZVZjWm5bagA2DzYAMgU9DjldO146CDBUNlVlXGkKOgo=

Rozdział 6

Pod butami skrzypiał śnieg, a zmrożone płatki wdzierały się za kołnierz jej kurtki. Osiedle spowijały mrok i gęsta mgła, punktowo rozświetlane przez uliczne latarnie i co niektóre okna w blokach, gdzie mieszkańcy powoli szykowali się do snu. Luta wiedziała, że dziś szybko nie zaśnie, dlatego postanowiła się przespacerować, przy okazji szukając okazji do wykrycia ewentualnej obserwacji. Borysowi nie ufała ani trochę i wolała mieć pewność, że Ruscy rzeczywiście dali jej choć odrobinę swobody działania. Jego twierdzenia, że w obawie przed dekonspiracją nie objęli jej ścisłą kontrolą operacyjną, jakoś do niej nie przemawiały.

Po godzinie kręcenia się między blokami i rozmyślania nad wydarzeniami ostatnich godzin w końcu zdecydowała się obrać kierunek do domu. W międzyczasie nie natknęła się na nic, co mogłoby wzbudzić jej podejrzenia. Żadnych dziwnych typów, odgłosów kroków za plecami i znikających za rogiem cieni. Raczej nikt za nią nie chodził, choć Iwan bez wątpienia śledził każdy jej ruch. GPS w jej nokii był niczym krótka smycz, która co prawda jeszcze nie dusiła jak zadzierzgnięta kolczatka, ale sprawnie ograniczała możliwość swobodnego poruszania się w terenie.

W jej głowie wciąż dźwięczały ostatnie słowa córki.

„Fale i krabiki”.

Nieintencjonalny przekaz córki wydawał się mówić wiele. Dzieci prawdopodobnie znajdowały się gdzieś nad morzem. Z racji obecności „krabików” można było wykluczyć Bałtyk, więc wszystko wskazywało na to, że Franek i Werka są przetrzymywani nad Morzem Czarnym, ewentualnie Azowskim. Gdyby miała obstawiać, wskazałaby na Krym, okolice Noworosyjska albo Soczi. To tam rosyjscy oficjele mieli wiele ze swoich dziupli, począwszy od zgniłych suteren, gdzie podległe im służby więziły niewygodnych przeciwników politycznych, po bizantyjskie rezydencje, gdzie sami odpoczywali albo gościli tych, z którymi chcieli robić interesy. Po kilku rozmowach, jakie udało jej się do tej pory przeprowadzić z Iwanem i dziećmi, wnioskowała, że mieszkają w stosunkowo godnych warunkach. I choć specjalnie nie poprawiało jej to humoru, pozwalało przynajmniej nie myśleć o tym, że Werka czy Franek są karmieni odpadkami, marzną skuleni na cuchnącym materacu, a za toaletę służy im zardzewiałe wiadro.

Wchodząc do klatki, raz jeszcze zerknęła przez ramię. Pusto i cicho. Skierowała się do windy. Gdy drzwi już się zamykały, pomiędzy nimi a framugą pojawił się ciężki bucior. Luta lekko ugięła nogi, przygotowana do odparcia ataku, ale postawny mężczyzna, który ukazał się w wejściu, tylko przyjaźnie się uśmiechnął. Miał na sobie czarną skórzaną kurtkę, szalik tego samego koloru i czapkę z pomponem. Duże okulary, za którymi kryło się mądre i przenikliwe spojrzenie, były suche, więc z pewnością musiał przebywać w budynku od dłuższego czasu. Bujny zarost na twarzy nie dodawał mu natomiast męskości, kompletnie do niego nie pasował i raczej upodabniał do dziada, co ewidentnie kłóciło się z pierwszym wrażeniem. Co jednak wydało jej się najistotniejsze, z pewnością nie mieszkał w tej klatce, mimo to miała wrażenie, że gdzieś już widziała ten profil twarzy. Mężczyzna w puchowej kurtce? On nie miał okularów, brody i na pewno nie nosił czapki z pomponem. Ale ten profil…

– Dobry wieczór – uciął jej analizę mężczyzna. Pewnym krokiem wszedł do środka. Luta ustąpiła nieznajomemu miejsca, bacznie mu się przyglądając. Wcisnął guzik z numerem dziesięć i stanął obok. Odniosła wrażenie, że w windzie nagle zrobiło się ciaśniej niż zwykle.

– Pan tu mieszka? – zapytała, sięgając ręką do klamry paska, gdzie miała wmontowane kilkucentymetrowe ostrze.

– Nie – odparł, wciąż wpatrując się przed siebie. – A pani?

– Owszem.

Wtedy kątem oka dostrzegła ruch jego dłoni. Dyskretnie rozsunął palce, spomiędzy których wystawał kawałek złożonego papieru.

– Okropna dziś pogoda – dodał, wzdychając. Wymownie poruszył palcami. – Po co to pada, skoro jutro i tak zostanie tylko chlapa.

– Taki mamy klimat – rzuciła i odebrała wiadomość. Zrobiła to instynktownie, bo nie było czasu na zastanawianie się, kim ten facet jest i czego może od niej chcieć. Wcisnęła ją w kieszeń spodni, gdy wybrzmiał dźwięk oznaczający, że znaleźli się na siódmym piętrze, na którym mieszkała. Drzwi się rozsunęły. Luta pożegnała się i wyszła, a mężczyzna pojechał dalej.

Przez krótką chwilę nasłuchiwała, a potem powoli ruszyła w kierunku mieszkania. Przekręciła klucz i weszła do środka. Zamknęła drzwi na dwa solidne zamki i zapaliła światło. Nie chcąc budzić jakichkolwiek podejrzeń, wykonała wszystkie standardowe czynności. Zdjęła czapkę, buty, powiesiła kurtkę i poszła umyć ręce, następnie udała się do kuchni, gdzie zrobiła sobie herbatę. Wykrywaczem pluskiew obleciała mieszkanie, najdokładniej prześwietlając łazienkę. Gdy już się upewniła, że nikt jej nie podgląda ani nie podsłuchuje, ściągnęła spodnie i usiadła na muszli, aby się wysikać. W międzyczasie wyjęła z kieszeni spodni złożony kawałek papieru. Rozłożyła go i odczytała wiadomość.

Jestem przyjacielem. Pomogę pani odzyskać dzieci. O godzinie 1.20 będę czekał w piwnicy numer 43. Oczywiście proszę przyjść bez telefonu, a wiadomość zaraz po odczytaniu zniszczyć.

Obejrzała kartkę z drugiej strony, ale była pusta. Wrzuciła ją do muszli i dodawszy papieru toaletowego, spuściła wodę. Spojrzała na zegarek. Dochodziła północ, więc miała jeszcze trochę czasu. Spożytkowała go na kąpiel, a następnie zrobiła kolację, na którą składały się dwie bułki z serem, wędliną, pomidorem i szczypiorkiem. Wszystko popiła białkiem i schowawszy starą nokię do szuflady, położyła się do łóżka. Przez kolejne dwa kwadranse próbowała rozwikłać zagadkę tajemniczego mężczyzny, ale nic sensownego nie przychodziło jej do głowy. Najbardziej obawiała się, że to może być podpucha Iwana, mająca sprawdzić jej lojalność. Serce podpowiadało jej jednak, że powinna spróbować. Jakakolwiek przydatna informacja na temat Franka i Werki była w tej chwili na wagę złota. Ewentualna pomoc w ich odbiciu – bezcenna.

Muszę zaryzykować, pomyślała, ale zaraz poczuła w przełyku paskudną zgagę. Sama myśl, że mogłaby się co do niego pomylić, budziła w niej potworny strach, a soki trawienne podchodziły aż do gardła. Nie zniosłaby, gdyby coś stało się jej dzieciom. Ale czy mogła zrezygnować z takiej szansy? Facet mimo wszystko wyglądał na profesjonalistę, a skoro znał temat, to musiał być kimś, kto ma nie tylko wiedzę, ale i możliwości, aby tej pomocy udzielić. Pozostawało pytanie, dla kogo, a raczej dla jakich służb pracuje i czego będzie chciał w zamian.

Dziesięć minut później Luta powoli podniosła się z łóżka. Włożyła wojskowe spodnie i bluzę dresową, chwyciła przygotowaną wcześniej latarkę, dwa małe noże i długopis, a następnie jak najciszej zamknęła drzwi do sypialni. Wątpiła, aby zamontowany w znajdującym się w zamkniętej szufladzie telefonie podsłuch był tak czuły, aby wychwycić te wszystkie dźwięki, ale wolała nie ryzykować. Miała tylko nadzieję, że w ciągu najbliższych kilkunastu minut Iwan nie zadzwoni. Z tego trudno byłoby jej się wytłumaczyć.

Gdy wyszła z mieszkania, zaskoczył ją fakt, że nie zapaliło się światło na klatce schodowej. Włączało się automatycznie, sterowane czujnikiem ruchu, więc na wszelki wypadek sprawdziła, czy to kwestia przypadku, czy jednak ktoś zadbał o to, aby ułatwić jej zadanie. Żarówka była wykręcona, co lekko podniosło ją na duchu, bo w jej ocenie żaden Ruski nie wpadłby na taki pomysł, gdyby to miała być jedynie podpucha. Przez chwilę zastanawiała się, czy wybrać schody, czy jednak skorzystać z windy, i ostatecznie postawiła na windę, uznawszy, że nieznajomy nie ryzykowałby wykręcania żarówek na każdym piętrze. W piwnicy na szczęście czujnik ruchu nie był zamontowany, więc przywitał ją gęsty mrok. Nie włączyła światła, zamiast tego skorzystała z latarki. Strumień światła niemal od razu wychwycił jakiś ruch. Wzdrygnęła się na widok dwóch przemykających wzdłuż ściany szczurów. W starych wieżowcach z wbudowanymi zsypami śmieci tych gryzoni po prostu nie dało się wytępić i trzeba było nauczyć się z nimi żyć.

Luta ruszyła korytarzem w kierunku piwnicy z numerem czterdzieści trzy. Cuchnęło trutkami na szczury, moczem i zgniłym jedzeniem, a rury pod niskim stropem oblepiały pajęczyny. Zawilgocone ściany były upaćkane niewyszukanym graffiti, w wielu miejscach odłaził tynk, jakby chciał zaprotestować przeciwko kiepskiej osiedlowej sztuce. Panowała niemal głucha cisza, od czasu do czasu przerywana popiskiwaniem szczurów i wodą kapiącą z rur ciepłowniczych. Piwnica numer czterdzieści trzy jako jedna z niewielu miała solidne drzwi. Kłódka była otwarta.

Luta wzięła głębszy oddech i nacisnęła klamkę. Drzwi otworzyły się z szorstkim zgrzytem. Przekroczyła próg.

– Proszę za sobą zamknąć – poniosło się z mroku. Luta od razu skierowała latarkę w tamtą stronę. W najdalszym kącie stał mężczyzna z windy. Nie miał czapki z pomponem ani okularów. Zasłonił ręką twarz w próbie obrony przed oślepiającym strumieniem światła. – I nie świecić mi po oczach – dodał z wyczuwalną nutą irytacji.

Luta wykonała polecenia. W środku leżało kilka kartonów z niepotrzebnymi rzeczami, cztery opony, a przy ścianie stał regał ze słoikami. Daty na etykietach sugerowały, że chyba nie miały powodzenia u aktualnego właściciela. Najstarsze powidła i dżemy zostały zapeklowane prawie ćwierć wieku temu.

– Kim pan jest? – Luta postanowiła przejść do sedna.

– Przyjacielem – odparł mężczyzna. – Przyjacielem, który wie, gdzie są przetrzymywane pani dzieci.

– Skąd pan to wie? I dla kogo pan pracuje?

– W tej chwili to nieistotne. Liczy się tylko to, że mogę i chcę pani pomóc.

– Jak mam panu zaufać, skoro nic o panu nie wiem?

– Proszę mi mówić Dariusz.

– To już coś.

– Pani nic o mnie nie wie, ale ja wiem o pani wszystko. Lutosława Karabina, urodzona w Puszczykowie, rozwiedziona, jedyna kobieta, która zdała testy i dostała się do Jednostki Wojskowej Komandosów. Wielokrotnie odznaczana za akcje w Syrii, Afganistanie i Iraku. Wybitny strzelec wyborowy, ekspert od walki wręcz i działań za linią wroga. Nieco ponad pół roku temu porwano pani córkę, którą następnie w porozumieniu z nadkomisarzem Zygmuntem Szatanem odbiła pani podczas akcji w rzeźni pod Świebodzinem, a trzy tygodnie temu dokończyła pani dzieła, praktycznie eliminując mafijny klan Ozalanów. I tu pozwolę wtrącić od siebie, że akcja na norweskiej platformie wiertniczej to był absolutny majstersztyk. Poza tym…

– Dobrze, już dobrze – wcięła się Luta. Facet rzeczywiście wiedział o niej prawie wszystko. Z jednej strony ją to przerażało, z drugiej wlało do serca solidną porcję nadziei. Odchrząknęła, bo nagle zrobiło jej się sucho w gardle. – „Dariusz” nic mi nie mówi, ale zakładam, że skoro to wszystko wiesz, to pracujesz dla służb. Pytanie jakich?

– To naprawdę w tej chwili nieistotne. Zapewniam jednak, że nie są to służby rosyjskie.

– Ile jeszcze osób wie o mnie to wszystko?

– Tylko moi przełożeni. Kilka osób. Ale bez obaw. To ludzie godni zaufania i potrafiący dochować tajemnicy.

– Obecnej władzy nie ufam za grosz.

– A ja nie powiedziałem, że dla niej pracuję.

– Więc dla kogo?

– Te pytania są w tej chwili bezzasadne. Sądzę, że jest pani na smyczy GRU i dużo pani ryzykuje. Czas nas goni i myślę, że powinniśmy przejść do sedna. Zakładam, że nie może się pani doczekać informacji na temat miejsca pobytu Franciszka i Weroniki…

Sam dźwięk imion jej dzieci sprawił, że serce omal nie wyskoczyło jej z piersi. Tak, pragnęła tego ponad wszystko, a targające nią wątpliwości zeszły na dalszy plan. Przełknęła ślinę, nie mogąc wydusić z siebie słowa.

– Nie ma jednak nic za darmo… – dodał mężczyzna, robiąc krok w jej kierunku. Spojrzała na niego. Nie stanowił dla niej zagrożenia, ale daleko mu było do bezpiecznej przystani. – Wiemy, gdzie są przetrzymywane pani dzieci, i mamy plan, aby je stamtąd wydostać. Nie znamy natomiast powodu, dla którego cała ta akcja została przez Rosjan zorganizowana. Dlatego, jeśli mamy pani pomóc, pani musi pomóc nam. Czego oni od pani chcą?

Luta zamknęła oczy i wzięła głęboki oddech. Poczuła, że pod powiekami zbierają się łzy. Rozpaczy? Desperacji? Co miała zrobić? Jaką decyzję podjąć? Czy mogła zaufać człowiekowi, o którym nic nie wiedziała? Jakiemuś Dariuszowi, który pojawił się znikąd, miał o niej wiedzę kompletną, a sam nawet nie chciał się przyznać, dla kogo pracuje? Była tylko prostym żołnierzem. Wykonywała rozkazy, a jeśli trzeba, to zabijała wrogów. I nawet jeśli dziadek podczas kolejnych partii szachów w pewnym stopniu wprowadził ją w arkana wywiadowczych rozgrywek, miała o nich co najwyżej blade pojęcie. Zdążyła jednak zrozumieć, że od początku była tylko marionetką w rękach rosyjskich służb, a gra – czego dowodziła obecność tego człowieka – miała dużo większą stawkę, niż mogłoby się wydawać. Przecież wojna czaiła się za rogiem, wydawała się w zasadzie nieunikniona. Ona zaś była tylko małym trybikiem w tej potężnej machinie, pionkiem w rękach ludzi, którzy już wkrótce mogli decydować o przyszłości Europy i świata. Czuła się zagubiona i bezradna jak nigdy wcześniej, zwłaszcza że w uszach wybrzmiewały jej słowa dziadka. „W tej branży nie można ufać nikomu”, mówił, gdy podpytywała go o jego szpiegowskie przygody. „W tej branży czasem trudno zaufać samemu sobie”, dopowiadał, a potem zwykle dawał jej mata.

– Czas podjąć decyzję, pani Karabina – ponaglił mężczyzna. Jego oczy były zimne, wręcz lodowate, spojrzenie przenikliwe, wyrachowane, przeszywające na wskroś. Luta pomyślała, że nigdy by temu człowiekowi nie zaufała. Wtedy Dariusz wyjął z kieszeni coś, co sprawiło, że serce zabiło jej dwa razy mocniej.
===LxciECQWZVZjWm5bagA2DzYAMgU9DjldO146CDBUNlVlXGkKOgo=

Rozdział 7

Tuncay Karabina spał twardym snem do momentu, gdy obudził go zgrzyt otwieranych drzwi. Rozsunął powieki, ale zanim zorientował się, co się dzieje, usłyszał szorstkie: „Wstawaj!”.

Nie oponował. Rozumiał rosyjski w stopniu komunikatywnym, bo w tureckich szkołach był to jeden z najczęściej wybieranych języków obcych, głównie przez gigantyczny napływ mieszkańców tego kraju do Azji Mniejszej. Krótka komenda nie pozostawiała żadnego pola manewru, dlatego natychmiast się podniósł i jeszcze szybciej wciągnął na tyłek dresowe spodnie. Na włożenie butów zabrakło czasu, bo wielka graba chwyciła go za kark i popchnęła w kierunku wyjścia. I tym razem nie zaprotestował. Zdążył się nauczyć, że jakikolwiek sprzeciw zawsze kończy się tak samo. Surową i bolesną karą.

Po opuszczeniu pokoju ponownie został popchnięty. Znał swojego oprawcę. Wołali na niego Wasyl i posturą przypominał Zangiefa z gry Street Fighter, w którą kiedyś namiętnie grał. Wielki jak goryl i niezgorzej owłosiony, zawsze nosił te same opinające bicepsy koszulki, wojskowe spodnie, a przy pasie nóż rozmiarem przypominający maczetę. Mało mówił, głównie rzucał posępne spojrzenia i lubił oglądać mecze hokeja, a każdy poranek zaczynał od wypicia szejka z dziesięciu zmiksowanych jajek i czterech bananów, po czym zabierał się do treningu siłowego. Wtedy gryf pod ciężarem stalowych talerzy zwykle wyginał się w łuk i Tuncay zastanawiał się, jak długo jeszcze wytrzyma. Na razie wytrzymywał, czego nie dało się powiedzieć o worku bokserskim, który po ciosach olbrzyma dwukrotnie musiał być cerowany. Wasyl zdawał się mieć tylko jedną słabość, a były nią trzy małe, pocieszne dziewczynki. Gdy jakaś pojawiała się w zasięgu jego wzroku, od razu łagodniał, a czasem nawet potrafił przykucnąć i się do którejś uśmiechnąć, co zwykle powodowało natychmiastowy odwrót i ucieczkę adresatki tegoż uśmiechu. A raczej grymasu, bo za taki można by go uznać z powodu wielkiej blizny po poparzeniu upodabniającej mężczyznę do potwora rodem z najgłębszych czeluści piekła.

Dziś w zasięgu Wasyla nie było żadnej z trzech pociesznych dziewczynek, on zaś nie budził w rosyjskim olbrzymie żadnych emocji. Ta świadomość była co najmniej deprymująca, by nie rzec – przerażająca, bo Tuncay odnosił wrażenie, że w oczach Wasyla nie różni się niczym od bezpańskiego psa albo leżącego przy drodze liścia. Tym bardziej pospiesznie wykonywał każde polecenie, a i tak w końcu wylądował w zatęchłym bunkrze, gdzie czekały na niego dwa wmontowane w podłogę krzesła oraz stół i wycelowana w niego kamera na trójnogu.

Tuncay usiadł, a chwilę później dołączyła nieco starsza od niego kobieta w piżamie na guziki. Przyprowadził ją Fiodor, drugi z czterech ochroniarzy, którzy na stałe rezydowali w willi, gdzie chłopak i dzieci byli więzieni. Szczuplejszy od Wasyla, łysy jak kolano, ale z gębą równie niewyjściową, bo pooraną bliznami po wojaczce. Musiał mocno trzymać kobietę za przedramię, bo usiadłszy na drugim krześle, nerwowo je rozmasowywała dłonią. Potargane włosy przeklejały się do policzków, potęgując malujące się na twarzy przerażenie.

Przez kolejnych kilka minut siedzieli w milczeniu, jakby oczekiwali na wyrok. Wasyl i Fiodor stali gdzieś za nimi, ale Tuncay nie miał odwagi się obrócić, kobieta tym bardziej. Trząsła się jak osika pomimo względnie wysokiej temperatury, którą zapewniały biegnące pod stropem rury ciepłownicze. Cuchnęło wilgocią, wymiocinami i moczem, a każde szurnięcie czy chrząknięcie rezonowało, jakby akustyka tego miejsca wzmacniała dźwięk co najmniej dwukrotnie. Tuncay nie miał złudzeń, że wizyta w piwnicy zakończy się bezboleśnie, zwłaszcza że już miał nieprzyjemność znaleźć się na tym krześle kilka tygodni wcześniej. Dostał wtedy taki łomot, że przez trzy dni praktycznie nie wstawał z łóżka. Czy tym razem też czekało go tęgie lanie? A może jeszcze gorzej? Może po prostu go zabiją?

Zanim w jego głowie na dobre rozkręciła się karuzela ponurych myśli, drzwi znów się otworzyły. Tuncay usłyszał ciężkie kroki, a chwilę później w zasięgu jego wzroku pojawił się niewysoki mężczyzna w dżinsach i koszulce polo. Na nosie miał okulary o wąskich prostokątnych szkłach, a w ręku trzymał czarną walizkę. Nawet na nich nie spojrzał. Po prostu ich minął, postawił walizkę na ławie przy ścianie, otworzył ją i przez chwilę studiował jej zawartość. Wszystko to robił w milczeniu, nie wydając z siebie żadnego dźwięku, w końcu dał znak ochroniarzom, którzy błyskawicznie ruszyli do wykonania niewypowiedzianego rozkazu. Nie bacząc na jęki kobiety, w ciągu kilkunastu sekund unieruchomili ją i Tuncaya. Użyli do tego kajdanek i konopnego sznura, który na wysokości klatki piersiowej zawiązali tak mocno, że obojgu utrudniał oddychanie. Usta dodatkowo zakleili szarą taśmą.

– Nie planowałem tego. Niestety, pewne okoliczności mnie do tego zmusiły – odezwał się w końcu niski mężczyzna w okularach. Tuncaya przeraził nie tyle niejasny przekaz, co ton głosu. Chłodny, obojętny, niewzruszony. Fakt, że wypowiadając te słowa, mężczyzna zaczął naciągać na dłonie lateksowe rękawiczki, tylko spotęgował to wrażenie. Gdy w jego ręku pojawił się młotek, młody Turek stracił resztki nadziei.

Mężczyzna skinął na swoich ludzi. Fiodor doskoczył do kamery, a Wasyl do Tuncaya. Szarpnął chłopaka za nadgarstek w taki sposób, aby jego palce znalazły się na krawędzi stołu. Przytrzymał mocno, nie bacząc na to, że w oczach więźnia pojawiły się łzy. Tuncay jęknął i nerwowo potrząsnął głową, widząc zbliżającego się mężczyznę w okularach.

– To nic osobistego – powiedział tamten. – Ale możesz za to podziękować swojej kuzynce – dodał i upewniwszy się, że Fiodor uchwycił odpowiedni kadr, odczekał jeszcze kilka sekund, po czym przystąpił do działania.
===LxciECQWZVZjWm5bagA2DzYAMgU9DjldO146CDBUNlVlXGkKOgo=

Rozdział 8

Luta nie mogła spać z dwóch powodów. Pierwszym był nieodebrany telefon od Iwana, drugim wiedza, jaką posiadła w zamian za przyjęcie oferty tajemniczego Dariusza.

Z trudem łapała oddech, pociła się jak mysz, trząsła się jak osika. Nigdy nie brała żadnych leków, więc nawet nie miała czego szukać po szufladach. Tysiące myśli bombardowały ją niczym deszcz meteorytów, a każdy dźwięk, nawet niewinny, był niczym eksplozja tysięcy bomb atomowych zrzuconych na Hiroszimę. Dlaczego Iwan musiał zadzwonić akurat w ciągu tego półgodzinnego okienka, skoro nie kontaktował się z nią od kilku dni? Jaki popełniła błąd? Przegapiła kamerę, którą jej zainstalowali w mieszkaniu? A może Dariusz rzeczywiście był ruskim szpionem, który miał sprawdzić jej lojalność? Bała się oddzwonić, bo nie miała żadnego wytłumaczenia, co gorsza, gdyby Iwan udowodnił jej, że konfabuluje, konsekwencje wydawały się przerażające. Starała się o tym nie myśleć, ale ponure wizje szlachtowanych dzieci atakowały ją niczym sfora wygłodniałych wilków. Ona najlepiej wiedziała, do czego są zdolni ludzie pokroju Iwana. Tacy jak on nie mieli żadnych skrupułów i z takim samym zacięciem potrafili kroić mięso na schabowego, jak małe dziecko.

Chryste! Co ona narobiła?! Dlaczego to wszystko musiało się przytrafić akurat jej? Za jakie, kurwa, grzechy tak ją Bóg pokarał?

Weź się w garść, kobieto! Kobieto! Kobieto! Tak, kurwa, kobieto! Ogarnij się i coś z tym zrób.

Gonitwa myśli w jej głowie przypominała tętent stada koni. Dzikie, nieokiełznane, niemożliwe do ujarzmienia. Świadomość, że w tej chwili jej dzieci znajdują się w rękach ruskich zwyrodnialców, wydawała się nie do zniesienia. Luta miała wrażenie, że zapada się w bezdenną otchłań, traci zmysły i popada w obłęd, aby chwilę później zaciskać pięści w akcie niepohamowanej determinacji. Co z tego, gdy zaraz znów nawiedzała ją wizja szlochającego Franka albo wciąż niewiele rozumiejącej z tego, co się wokół niej dzieje, Werki. Walcząc z tymi wszystkimi demonami nie mogła sobie pozwolić nawet na chwilę słabości, wyrzucenia z siebie emocji, bo leżący w szufladzie telefon rejestrował każdy dźwięk, zatem próba wykrzyczenia albo choćby wypłakania dręczących ją rozterek mogłaby zostać odebrana w sposób, który zadziałałby na jej niekorzyść. Ruscy z pewnością mieli zastępy ekspertów od zachowań behawioralnych i skrzętnie zbierali, a następnie analizowali zapisy, tworząc obraz jej aktualnej kondycji psychofizycznej. I tu nie chodziło nawet o to, że sobie z nimi pogrywa. Wystarczyłoby, gdyby uznali, że jest zbyt rozchwiana emocjonalnie albo nie rokuje na wykonanie zadania, i to byłby koniec. Jej dzieci zostałyby zamordowane, a w najlepszym razie wywiezione gdzieś w głąb Rosji, gdzie słuch by o nich zaginął.

Jak miała nad tym wszystkim zapanować? Jak uspokoić myśli i nie dać się porwać obłędowi? Szkolono ją, aby zachować zimną krew w najbardziej niesprzyjających warunkach, ale gdy na szali leżało życie ukochanych dzieci? Tego na rozkładzie nie miał żaden wywiad i żaden ekspert. To zawsze był temat tabu. Rzecz nie do przeskoczenia. I właśnie dlatego, gdy dowiedziała się o pierwszej ciąży, odeszła ze służby.

Takiego rozwoju sytuacji przewidzieć jednak nie mogła. Musiała się z tym zmierzyć. Albo oszaleć z rozpaczy.

Ostatnia myśl sprawiła, że odrobinę się uspokoiła. Z trudem walcząc z niechcianymi myślami, wróciła pamięcią do rozmowy w Dariuszem. Gdy raz jeszcze przeanalizowała te kilkanaście minut, w jej serce wlała się odrobina nadziei. Dowody, jakie przedstawił, jasno wskazywały, że nie współpracuje z rosyjską agenturą.

– Kojarzy pani? – zapytał, otwierając dłoń. Spomiędzy palców wyłoniła się naszywka, na której widniał znak Polski Walczącej i sztylet – oficjalny symbol Jednostki Wojskowej Komandosów. Przy kotwicy znajdował się poszarpany otwór.

– Skąd pan to ma? – zapytała zszokowana. – Przecież to… – Ugryzła się w język, bo doskonale wiedziała, że naszywka należała do majora Żywuskiego. Zachował ją jako amulet po jednej z akcji w Afganistanie. Zbłąkana kula talibów trafiła go wówczas w ramię tylko dlatego, że potknął się o wystający pręt zbrojeniowy. Gdyby nie to, najpewniej dostałby w klatkę piersiową.

– Jestem po rozmowie z pani kolegami i wiem, że są gotowi wesprzeć panią w akcji odbicia dzieci – kontynuował Dariusz. – To najdobitniej świadczy o tym, jakim darzą panią szacunkiem. Z doświadczenia zaś wiem, że o taki szacunek w siłach specjalnych niełatwo. Zdobywają go nieliczni, a skoro pani dawni koledzy, znając towarzyszące tego typu operacji niebezpieczeństwo, są w stanie zaryzykować, to wnioskuję, że sobie pani na niego zasłużyła. Zresztą miałem dostęp do tajnych akt z wykonywanych misji. Więcej mi nie trzeba.

– Rozmawiał pan z majorem Ży…

– Żywuskim. Tak. Ale również z resztą oficerów: Bogusławskim, Myszkowskim, Kmiecikiem i Stachowskim. Powiedzmy, że… nakryłem ich na etapie planowania…

Luta aż oniemiała. Jej były dowódca rzeczywiście obiecał jej pomóc, ale od tamtego momentu nie rozmawiali. Bała się, że zostanie zdekonspirowana, i umówili się, że nawiążą ponowny kontakt dopiero w momencie, gdy Żywuski ustali miejsce przebywania dzieci. Nie miała pojęcia, że w międzyczasie major zdołał skompletować drużynę z dodatkowych czterech kompanów z jednostki. Gdyby nie sytuacja, na pewno bardzo by się wzruszyła. Wymienieni żołnierze to była elita elit. Najlepsi z najlepszych.

– Ustaliliśmy, że dla bezpieczeństwa to ja będę się z panią kontaktował, a im udzielę wszelkiej pomocy w temacie lokalizacji i wsparcia technologicznego. Sama akcja odbicia zakładników nie będzie jednak uznana za oficjalną z oczywistych względów. W razie niepowodzenia Rosjanie mogliby to wykorzystać na własną korzyść i oskarżyć Zachód o zbrojną ingerencję na ich terytorium. Rozumie pani?

– Tak, tak, ale…

– Moi szefowie wydali wstępną zgodę na przeprowadzenie takiej misji. Postawili jednak warunek.

Dariusz brzmiał wiarygodnie, a dowód w postaci dziurawej naszywki mógł zdobyć, jedynie uśmiercając Żywuskiego. W to Luta nie wierzyła, bo major był najlepszym specjalsem, z jakim przyszło jej pracować. Poza tym Dariusz miał zbyt szczegółową wiedzę na jej temat. Ruscy, nawet gdyby próbowali wrzucić ją na swoją własną wirówkę, nie byliby w stanie dogrzebać się do tych wszystkich tajnych akcji, w których brała udział. Żeby tak się stało, musieliby mieć kreta w najwyższych strukturach NATO, a to wydawało się bardzo mało prawdopodobne. Chociaż…

– Zanim jednak akcja otrzyma zielone światło, musimy znać cel, który przyświecał Rosjanom, aby panią zwerbować. Mamy pewne podejrzenia, ale powinniśmy być stuprocentowo pewni, zwłaszcza że sytuacja geopolityczna w Europie jest napięta do granic możliwości i każdy, nawet najdrobniejszy błąd może skutkować trudnymi do wyobrażenia konsekwencjami.

Luta wahała się jeszcze tylko przez chwilę.

– Moim zadaniem jest zlikwidowanie przewodniczącego Komitetu Wojskowego NATO Joaquína Gutiérreza, który w przyszłym tygodniu ma spędzić trzy dni w Polsce.

– Gdzie i kiedy? – Ton Dariusza stwardniał.

– Jestem na etapie planowania, ale już jutro, wspólnie ze skaperowanym do akcji byłym podporucznikiem i… – zawahała się – …pieprzonym zdrajcą Borysem Morozowem, wybieram się zweryfikować możliwości przygotowania stanowiska ogniowego przy ośrodku reprezentacyjnym MON-u w Nowej Wsi pod Warszawą. Na miejscu mamy mieć wsparcie w postaci ruskiego nielegała. Ma nam udostępnić mieszkanie, w którym rezyduje od prawie ćwierć wieku.

– Hmm… – Ostatnia informacja wyraźnie nie spodobała się Dariuszowi. Świadomość, że pod nosem Ministerstwa Obrony Narodowej od dwudziestu pięciu lat działa ruski szpion, dla wysoko postawionego oficera służb była zapewne jak siarczysty policzek. – Zna pani jego nazwisko? – spytał po krótkiej chwili zadumy.

– Nie, ale znam adres.

– Jaki to adres?

– Teraz pana kolej.

Do tej pory niewzruszona twarz Dariusza lekko drgnęła. Luta wystarczająco zawęziła lokalizację przebywania rosyjskiego agenta, aby Agencja Wywiadu czy Bezpieczeństwa Publicznego ujęła tego człowieka. Bez konkretnego adresu zajęłoby to jednak czas, którego nie mieli, co gorsza wyraźne poruszenie wśród polskich służb mogłoby wzbudzić jego podejrzliwość, nie mówiąc już o ewentualnym przecieku. W aktualnej sytuacji, w przededniu wojny, nietrudno było sobie wyobrazić, że gdzieś wśród ogniw łańcucha decyzyjnego może ryć głęboko zakonspirowany kret. Akcję dekonspiracji należało zatem przeprowadzić po cichu. Dokładny adres zdecydowanie ułatwiłby Dariuszowi zadanie.

– Pani dzieci są przetrzymywane w Soczi – zaczął w końcu Dariusz. – A dokładnie w jednej z wielu rozsianych po Rosji i świecie rezydencji Nikołaja Iwanowicza Tuchmanowa, magnata stalowego, założyciela Grupy Wagnera, człowieka blisko powiązanego z GRU, ale także z rosyjską mafią, mającego posłuch i bezpośredni dostęp do samego Władymira Putina. Wedle naszych informacji to on stoi za całą tą mistyfikacją.

– Chryste… – Luta zacisnęła usta w linię. Podejrzewała, że za wszystko może odpowiadać właśnie Tuchmanow, ale dopiero wyartykułowanie tego na głos ukazało całość grozy. Do tego Soczi. Przecież to było jedno z najlepiej strzeżonych miast w Rosji. To tam swoje wille, a raczej pałace, miał każdy szanujący się rosyjski oligarcha, z prezydentem Federacji Rosyjskiej na czele. Próba przedostania się przez zasieki służb, lokalnej milicji i ochrony, a następnie odbicia i wywiezienia dzieci, wydawała się misją niewykonalną. Zwykłym samobójstwem.

– Nie jest jednak tak źle, jak mogłoby się wydawać – kontynuował Dariusz. – Tak się składa, że i my mamy tam swojego człowieka. Od blisko dziesięciu lat jest jednym z zaufanych ludzi Tuchmanowa i zarazem łącznikiem pomiędzy szefem a jego podwładnymi. Nas oczywiście najbardziej interesuje Lew Kołomyjski, pani zapewne znany jako Iwan, były oficer KGB, następnie FSB, a dziś GRU. Człowiek ten na co dzień pilnuje wszystkich szemranych interesów Tuchmanowa i to on został oddelegowany do zawiadowania całą operacją porwania pani dzieci. A teraz proszę o namiary. I tak jesteśmy tu za długo.

Luta podała adres. Nie miała wyjścia. Wszystko zabrnęło już za daleko i od teraz mogła tylko pokładać nadzieję, że Dariusz okaże się profesjonalistą, który nie da się zdekonspirować, przede wszystkim zaś będzie człowiekiem godnym zaufania. Zanim się pożegnali, ustalili jeszcze warunki kontaktu, a Luta otrzymała mikroskopijny mikrofon z wmontowanym GPS-em, ponoć najnowszej generacji, niewykrywalny dla detektorów podsłuchów. Miał charakterystyczne haczyki, które pozwalały wczepić go w ciało, dzięki czemu po zaimplementowaniu przypominał mały pieprzyk. Uznali, że najbezpieczniejszym miejscem będzie miejsce na głowie, tuż u nasady warkocza. Luta miała go nie ruszać do końca operacji.

– Jest jeszcze coś… – mruknął Dariusz, a potem przedstawił ostatni warunek współpracy.

Luta wysłuchała, co ma do powiedzenia, a potem czym prędzej opuściła piwnicę. Do mieszkania dotarła cała w nerwach, ale bez nieoczekiwanych przygód. Jej względny spokój zburzył dopiero widok nieodebranego połączenia od Iwana. Sukinsyn zadzwonił zaledwie dziesięć minut wcześniej. W pierwszym odruchu chciała oddzwonić, ale szybko zrozumiała, że to może tylko pogorszyć sprawę. Chwilę później w jej głowie rozpętała się burza z piorunami, która nieprzerwanie trwała do teraz.

Do szóstej Luta nie zmrużyła oka. Wciąż zastanawiała się, jak wybrnąć z problemu z nieodebranym połączeniem. Krążyło jej po głowie kilka pomysłów, ale każdy miał wady, a tu nie było miejsca na najmniejszy błąd. Gdyby Iwan wyczuł, że kłamie, naraziłaby dzieci.

Jej rozmyślania przerwał dzwonek do drzwi. Zerwała się z łóżka, chwyciła swoją berettę i zakradła się pod wizjer. Na zewnątrz stał Borys. Nie wyglądał na oazę spokoju.

Luta przekręciła zamki i uchyliła drzwi.

– Mówiłam ci, że nie masz tu wstępu – syknęła.

– Otwieraj! – warknął w odpowiedzi i popchnął drzwi.

– Spieprzaj, ty…

Borys wtargnął do środka i od razu chwycił ją za dłoń, w której trzymała broń. Odwinęła się i założyła błyskawiczną dźwignię na staw łokciowy. Docisnęła go do ściany.

– Pojebało cię? – krzyknęła.

– Coś ty narobiła! – rzucił, nie próbując reagować. Miał łzy w oczach. – Coś ty narobiła? Dlaczego nie odebrałaś telefonu od Iwana?!

– Co? – Luta próbowała grać na czas. Zaskoczył ją swoim gwałtownym wtargnięciem, jak i samym pytaniem.

– Jeszcze nie wiesz co? – syknął przez zęby. – Nie dostałaś nagrania…

Z Luty zeszło całe powietrze. Puściła Borysa i popędziła do sypialni. Niemal w tej samej chwili otrzymała wiadomość wideo. Przerażona zaistniałą sytuacją przez moment wahała się, czy ją odtworzyć, w końcu jednak się przełamała.

Na nagraniu widać było jej kuzyna. Tuncay siedział spętany jak zwierz, z zaklejonymi taśmą ustami i szeroko otwartymi z przerażenia oczami. Przeszył ją dreszcz. Wtedy w kadrze pojawiła się ręka z młotkiem i jego rozpostarte na stole palce. Chwilę później pozostała z nich jedynie krwawa miazga.

Zanim Luta zdołała przyswoić przekaz, telefon w jej ręku znów zadrżał. Wiadomość od Iwana była krótka.

Następnym razem to będzie twoje dziecko.
===LxciECQWZVZjWm5bagA2DzYAMgU9DjldO146CDBUNlVlXGkKOgo=

Rozdział 9

Nikołaj Iwanowicz Tuchmanow jęknął z rozkoszy.

Niewiele rzeczy było w stanie wprowadzić go w naprawdę dobry nastrój, bo od ponad dwudziestu lat mógł pozwolić sobie na wszystkie możliwe przyjemności niedostępne dla przeciętnego zjadacza chleba. Często chwalił się znajomym, że od blisko ćwierć wieku nie używa rąk i było w tym sporo prawdy, bo zdecydowaną większość czynności wypełniały za niego osoby trzecie, włącznie z podcieraniem dupy, którym regularnie zajmowała się specjalnie do tego wynajęta piękność rodem z Kazachstanu. Tuchmanow rąk używał właściwie tylko w trzech sytuacjach: jedząc, pijąc albo naciskając na spust. Poza tym posługiwał się głównie narządem mowy, przekazując innym obecnym w pobliżu rękom kolejne polecenia, one zaś wykonywały je z najwyższą starannością, aby w najmniejszym stopniu swojemu mocodawcy nie uchybić.

Wśród setek par otaczających go rąk Tuchmanow miał jednak swoje faworyty. Nie należała do nich kazachstańska piękność, choć złego słowa o jej umiejętnościach nigdy na głos nie wypowiedział, nie były to też dłonie ulubionego kucharza, umilającej mu czas swoimi tańcami baleriny ani pianistki wygrywającej kolejne uwertury i symfonie Borodina, Czajkowskiego czy Strawińskiego. Najwspanialsze ręce, w jego skromnej ocenie zapewne muśnięte dotykiem samego Stwórcy, należały do dwóch nieodstępujących go na krok masażystek i zarazem kochanek, blond piękności o imionach Ludmiła i Irina. To, w jaki sposób ich palce wędrowały po skórze i masowały zwiotczałe już trochę ciało, trudno było porównać z jakimkolwiek innym, choćby najbardziej wysublimowanym doznaniem. W towarzystwie wódki Billionaire, filtrowanej przez lód, nordycką brzozę i węgiel, by w końcowej fazie filtracji przejść przez piasek stworzony z rozdrobionych diamentów i kamieni szlachetnych, o wartości skromnych czterech milionów dolarów za butelkę, którą to Ludmiła i Irina z największym pietyzmem rozlewały do inkrustowanych diamentami kieliszków – Tuchmanow czuł się prawdziwie zrelaksowany. Niemniej jednak zdarzało się, rzadko, bo rzadko, że nie mógł oddawać się błogiemu lenistwu. Zwłaszcza gdy jego patron z Kremla, dzięki którego hojności mógł zatrudnić ową piękność z Kazachstanu, kucharza, balerinę, pianistkę oraz oczywiście Irinę i Ludmiłę, postawił przed nim zadanie, które wykonać musiał, nawet jeśli bardzo mu się nie chciało. Dlatego niechętnie, ale jednak powitał w saunie niewysokiego mężczyznę, którego rąk co prawda nie cenił w najmniejszym stopniu, ale jego zmysł i inteligencję jak najbardziej.

– Usiądź – mruknął do swojego człowieka. Mężczyzna, który pojawił się w saunie, nazywał się Lew Kołomyjski, ale posługiwał się pseudonimem Iwan. Jego wyżyłowane ciało było pokryte tatuażami z więzienia. To właśnie tam, lata temu w jednym z gułagów na dalekiej Syberii, los sprawił, że ich ścieżki przecięły się po raz pierwszy. – Napijmy się wódki – oznajmił, gdy Iwan przysiadł na drewnianej ławie.

Irina im nalała. Wypili. Tuchmanow skinął wymownie i obie kobiety natychmiast się ulotniły. Odprowadził je wzrokiem. Ich ciała pod każdym względem były idealne.

– Uwielbiam te dziewczyny – mruknął i dał znak, aby Iwan rozlał następną kolejkę. – Mają czarodziejskie dłonie. Potrafią… – wychylił kieliszek – …potrafią czynić cuda. A teraz mów, z jaką sprawą do mnie przychodzisz.

– Jaskółka jest nieposłuszna.

– Hmm…

Tuchmanow przesunął swoje zwaliste cielsko. Od momentu gdy przestał używać rąk, rzadziej też korzystał z nóg. Brak ruchu stosunkowo szybko odbił się na jego wadze i w ciągu ostatnich dwóch dekad przytył prawie trzydzieści kilogramów.

– Konkretnie. Co zrobiła? – zapytał, gdy się wygodniej usadowił.

– Nie odebrała telefonu.

– I…

– Moim zdaniem coś kombinuje. Według pańskich instrukcji nie objęliśmy jej ścisłą kontrolą operacyjną na miejscu, więc ocena tego, co zaszło, nie jest jednoznaczna.

– A ten cały Morozow?

– O niego byłbym spokojny. To człowiek bez charyzmy. A do tego tchórz. Zrobi, co mu każemy.

– Pytam, czy to nie on miał jej pilnować… – Tuchmanow zaczął przejawiać oznaki irytacji. To nigdy nie był dobry znak.

– Owszem, pilnuje jej.

– Gdzie zatem leży problem?

– W przeszłości. – Iwan nerwowo odchrząknął. – W mojej ocenie to, co z początku działało na korzyść naszej operacji, teraz działa na jej niekorzyść. Jeśli nasza jaskółka wcześniej dała się przekonać do współpracy z racji starej przyjaźni z Morozowem, tak teraz robi to tylko i wyłącznie z przymusu. Wszystko wskazuje, że szczerze go nienawidzi i gdyby mogła, przy pierwszej okazji skręciłaby mu kark.

– Z tym może poczekać do zakończenia misji. To by nam rozwiązało wiele problemów.

– Problem pojawił się teraz…

Kołomyjski odchrząknął i przełknął ślinę. Wyrażanie obaw co do zaplanowanej przez szefa operacji nigdy łatwo mu przez gardło nie przechodziło. Zresztą nie tylko jemu. Gdy Nikołaj Iwanowicz Tuchmanow wydawał rozkaz, należało go niezwłocznie wykonać. Szefa nie obchodziło jak. Liczył się efekt. Jakiekolwiek problemy burzyły jego harmonię, a tego bardzo, ale to bardzo nie lubił. Wtedy lepiej było zejść mu z oczu. Tym razem Iwan nie miał takiego komfortu.

– Jaskółka otrzymała zadanie o najwyższym priorytecie – zaczął, próbując wyraźnie zaznaczyć wagę zleconej misji. – Tego typu operacje są w stanie przeprowadzić tylko najlepsi z najlepszych, a o werbunek takich niełatwo. O tym, że wpadliśmy na jej trop, tak naprawdę zadecydował przypadek. Wykorzystaliśmy okazję i dziś mamy ją w garści. Nasi eksperci od psychoanalizy oraz innych aspektów psychologicznych związanych z udziałem żołnierzy w tego typu operacjach za linią wroga wyraźnie jednak podkreślają, że w przypadku przekroczenia pewnej bariery stresu, na jaki żołnierz staje się narażony, taki ktoś może stać się praktycznie bezużyteczny. Dlatego nie możemy działać standardowo, bo…

– Przestań mi tu pieprzyć jak jakiś konował, tylko mów, o co chodzi – wciął się wyraźnie już poirytowany Tuchmanow.

– Przepraszam, szefie. – Iwan uniżenie spuścił głowę. Chwilę później podjął: – Chodzi o to, że nawet jeśli nasza jaskółka nagina zasady, co zresztą też może mieć poważne konsekwencje, nie mamy szerokiego wachlarza środków przymusu. Samowolka została ukarana, ale obawiam się, że…

– Oj, Iwan, Iwan… – Tuchmanow przerwał mu i skinął, aby podwładny polał następną kolejkę. Wypili, następnie podrapał się po włochatej piersi. Przez dłuższą chwilę zastanawiał się nad doborem słów. – Pamiętasz czasy, gdy w Sowie byłeś popychadłem do zeskrobywania przymarzniętego gówna z podeszew buciorów strażników? No bo ja pamiętam. A przecież mimo to wziąłem cię w opiekę. Jak myślisz, dlaczego?

Iwan nerwowo przełknął ślinę. Nie miał odwagi spojrzeć szefowi w twarz. Rzeczywiście, zawdzięczał Tuchmanowowi niemal wszystko. Co prawda ich relacja była specyficzna, ale gdyby nie on, prawdopodobnie zgniłby za kratami. Szef wychował się na petersburskiej ulicy i od najmłodszych lat robił wszystko, aby trafić do kolonii karnej. Kradł, wyłudzał haracze, zajmował się sutenerstwem i sprzedażą narkotyków, oczywiście wszystko w ramach pracy dla mafii. Ostatecznie za kratki trafił na początku lat dziewięćdziesiątych za zamordowanie dwóch młodych mężczyzn. Pech chciał, że jeden z nich był synem pułkownika wojskowych sił powietrznych Armii Radzieckiej, niejakiego Wiktora Onyszkina. Nikołaj dostał wyrok dożywocia w kolonii karnej numer osiemnaście, pieszczotliwie zwanej Sową Polarną, obiekcie znajdującym się na sześćdziesiątym szóstym równoleżniku w Jamalsko-Nienieckim Okręgu Autonomicznym, miejscu zimnym i odosobnionym, gdzie temperatura w zimie potrafiła spaść nawet do minus pięćdziesięciu stopni Celsjusza. Tuchmanow szybko zdobył poważanie współwięźniów, bo był hardy, zadziorny i nie dał się złamać sadystycznym strażnikom. Jego dokonania sprzed odsiadki też robiły wrażenie, szybko więc został jednym z Worów w Zakonie. Gehenna w Polarnej Sowie nie trwała jednak długo, bo krótko po dojściu do władzy Władymira Putina, z którym znał się jeszcze z czasów kręcenia fikołków na trzepaku, został z więzienia zwolniony, i dość szybko, w zamian za podpisanie cyrografu absolutnej lojalności, wyniesiony do rangi, o której nawet nie śmiał marzyć. Otrzymawszy w opiekę sektor metalurgiczny, z dnia na dzień stał się miliarderem. Ku zaskoczeniu Iwana, który odsiadywał wyrok dwudziestu lat więzienia za pobicie ze skutkiem śmiertelnym, Nikołaj zadbał, aby wyciągnąć starego kompana na wolność.

– Wziąłem cię pod swoje skrzydła, bo miałeś charakter i robiłeś, co ci kazałem, bez zadawania głupich pytań. Dlatego pytam, czy coś się w tej kwestii zmieniło? – Iwan przełknął ślinę i pokręcił głową. – Jak mam zatem odbierać twoją wizytę? Potrzebujesz, abym cię pogłaskał po głowie czy może znów wsadził ci chuja w dupę?

Tuchmanow sam sięgnął po zdobioną brylantami butelkę. Nalał sobie, tym razem nie uwzględniając Iwana. Wypił, beknął, odstawił kieliszek.

– Mów, czego chcesz, i spierdalaj – warknął.

– Chciałbym zasugerować, aby objąć jaskółkę ściślejszą kontrolą operacyjną na miejscu – wydukał.

Tuchmanow zamknął powieki i zaciągnął się wilgotnym, gorącym powietrzem. Zdawał sobie sprawę, że w ostatnich miesiącach zachodnie wywiady wzmogły czujność, mógł też założyć, że wpadły już na trop Karabiny, dlatego wszystko przygotował tak, aby nie musieć ryzykować obejmowania jej ścisłą kontrolą operacyjną w Polsce. Najwyraźniej jednak nie docenił tej kobiety. Wydawała się bardziej narowista, niż mógł przypuszczać. Co gorsza, Iwan miał rację. Sprawa z pilnowaniem dyscypliny była delikatna, bo gdyby w ramach kary skrzywdził jej dzieci, mogłaby się psychicznie załamać. Wówczas stałaby się nieprzydatna, a znalezienie i – co w tym wszystkim najistotniejsze – zwerbowanie podobnego fachowca graniczyło z cudem. Cała zaplanowana przez niego operacja wzięłaby w łeb, a na to nie mógł sobie pozwolić, bo jego patron na Kremlu porażek nie wybaczał. Czas i poniesione koszty były zbyt duże, a cel zbyt ważny z punktu widzenia przyszłej rozgrywki o dusze europejskich przywódców. Gutiérreza musiał zlikwidować ktoś z ich kręgu kulturowego, ktoś bez skazy, najlepiej bohater. Ta gówniara, biorąc pod uwagę jej dotychczasowe dokonania, nadawała się do tego idealnie. Rosyjscy propagandyści mieliby wtedy używanie. W oczach zachodniej opinii publicznej i tak już mocno nadszarpnięta reputacja Polski runęłaby na samo dno, a brak zaufania do tak istotnego geopolitycznie państwa zdecydowanie ułatwiłby planowane rozprawienie się z Ukrainą. O jakiejkolwiek pomocy, zwłaszcza militarnej, ta mogłaby zapomnieć.

Nikołaj pomyślał, że nie może popełnić błędu Hakana Ozalana. O nim mógł powiedzieć dużo, ale nie to, że nie doceniał swoich przeciwników. A mimo to się przeliczył i zapłacił za to najwyższą cenę.

Tuchmanow otworzył zwaliste powieki i wbił wzrok w Iwana.

– Odkurz Rusłana – zadecydował. – Niech ma ją na oku. Ja spróbuję pogadać z górą, aby odwrócić uwagę służb od Karabiny. Ale żeby było jasne. Jeśli coś pójdzie nie tak, a Rusłan zostanie zdekonspirowany, konsekwencje was obu nie ominą – dodał i machnął dłonią na znak, że Iwan ma się czym prędzej wynosić. Gdy jego podwładny zniknął za rogiem, w jego miejsce wróciły Irina i Ludmiła. Nikołaj oddał się we władanie ich rąk z najwyższą rozkoszą.
===LxciECQWZVZjWm5bagA2DzYAMgU9DjldO146CDBUNlVlXGkKOgo=

Rozdział 10

Luta zaparkowała swój samochód na jednym z nielicznych miejsc parkingowych osiedla Leśnego. Zgasiła silnik i przez dłuższą chwilę bezcelowo wpatrywała się w znajdujący się naprzeciwko śmietnik.

Przez jej głowę wciąż przetaczało się tornado myśli, ale choć udało jej się odrobinę nad nim zapanować, z trudem mogła skupić się na czymkolwiek innym niż zastanawianie się, co może grozić dzieciom, jeśli popełni kolejny błąd. Niestety było już za późno. Podjęła decyzję o współpracy z Dariuszem i musiała liczyć się z wszystkimi konsekwencjami tego wyboru. Poranne wtargnięcie Borysa dobitnie tego dowiodło.

– Dlaczego nie odebrałaś tego cholernego telefonu? – dopytywał, gdy pierwsze emocje opadły. Czuł się zdruzgotany nie mniej niż ona, bo Iwan najwyraźniej postanowił zastosować odpowiedzialność zbiorową. Film z udziałem matki jego dzieci był równie drastyczny, jak ten z Tuncayem. Kirze, bo tak miała na imię, też połamano, a w zasadzie zmiażdżono młotkiem palce jednej ręki. Luta szczerze wątpiła, aby dziewczyna jeszcze kiedykolwiek mogła zrobić sobie manicure.

– Brałam prysznic – odparła, bo co innego miała powiedzieć. – Poza tym nie mam zamiaru ci się spowiadać. Jedziemy na tym samym wózku.

– No właśnie…

– Coś jeszcze?

Prysznic wydawał się najbezpieczniejszym wytłumaczeniem, choć tylko pozornie. Iwan wyraził się jasno. Luta miała nie rozstawać się z telefonem. I nieważne, czy wychodziła na spacer, robiła trening czy siadała na muszli klozetowej. Miała go mieć przy sobie nieustannie. Zostawienie go w odrębnym pokoju było wbrew ustalonym zasadom i bez wątpienia burzyło spokój ruskich analityków na nasłuchu.

– Idź już – rzuciła, gdy nie odpowiedział. Przez moment odniosła wrażenie, że podniesie na nią rękę, ale albo się przestraszył, albo doszedł do wniosku, że tylko pogorszyłby ich i tak już kiepską sytuację. Nie mogli dawać Iwanowi następnych argumentów. Kolejna awantura z pewnością nie podniosłaby ich notowań.

Czuła się jak pies na krótkiej smyczy i po spędzeniu godziny z samą sobą podjęła decyzję, że musi się przewietrzyć. Musiała wyjść, aby nie popaść w obłęd, opuściła zatem mieszkanie i wsiadła do samochodu. Na autopilocie pojechała do opuszczonej fermy w lesie, gdzie miała zaimprowizowaną ścieżkę zdrowia. Przez bitą godzinę się nie oszczędzała. Zmęczyła się tak bardzo, że pod koniec ledwo powłóczyła nogami. Potem po prostu ruszyła przed siebie, zagłuszając myśli muzyką, którą ustawiła w radio na maksimum głośności. Jeżdżąc po mieście bez celu, w końcu dotarła na drugi jego koniec. Na osiedle Leśne. To tu mieszkała jej matka.

Nie potrafiła klarownie wytłumaczyć samej sobie, dlaczego tu przyjechała. Matka była chyba jedną z ostatnich osób, które chciała oglądać. Brata, który wciąż u niej pomieszkiwał, tym bardziej, wszak to właśnie od niego zaczął się cały ten niekończący się koszmar. Mimo wszystko wysiadła z samochodu i podążyła do klatki. Minęła rząd nieodśnieżonych samochodów, a na posypanym piaskiem chodniku parującą psią kupę, którą wydalił gruby jamnik prowadzony na smyczy przez jakiegoś chłopaka w wełnianej czapce i z papierosem w dłoni. Drzwi do klatki z jakiegoś powodu były otwarte, więc nie zadzwoniła domofonem i od razu wdrapała się na drugie piętro. Zanim zapukała, raz jeszcze zastanowiła się, co tu w ogóle robi. Nie znalazła odpowiedzi na tak postawione pytanie.

– Lutka? – Matka przywitała ją, jakby zobaczyła ducha.

– Cześć, mamo. Mogę wejść?

– Ależ co to za pytanie – obruszyła się Krystyna. – Proszę, wchodź. Ogrzej się. Na dworze ziąb straszny, a w radio mówią, że gdzieś niedaleko spłonął jakiś magazyn z chemikaliami i powietrze zanieczyścił. Proszę, proszę – nalegała.

Luta przekroczyła próg i zdjęła wierzchnią odzież. W mieszkaniu unosił się zapach kapusty. Matka zapewne szykowała na obiad gołąbki.

– Jesteś sama? – zapytała, gdy nie dostrzegła oznak obecności Nikosa.

– Tak.

– Aha.

– Ma dziewczynę… – Wyraz twarzy matki zdradzał, że nie jest z tego powodu zadowolona. Luta uznała, że po prostu synowi nie wierzy. – Podobno ma na imię Ania i mieszka gdzieś w okolicach deptaka – dodała, gdy minęła ją w korytarzu. – Zrobię ci herbaty z miodem i cytryną.

– Okej.

Rozmowa się nie kleiła, zresztą jak zawsze. Z matką nigdy się nie dogadywała. Miała wrażenie, że są z dwóch kompletnie różnych światów. Teraz to wrażenie zdawało się wybrzmiewać jeszcze silniej. W ciągu tych kilku tygodni od czasu, gdy dotarła do niej informacja o śmierci wnuków, Krystyna postarzała się o dobrych kilkanaście lat. Mizerna, wypłowiała, przygarbiona, pomarszczona, bez grama makijażu, co wcześniej było nie do pomyślenia. Poruszała się małymi kroczkami, jakby niepewna, czy z następnym utrzyma równowagę. Rozciągnięty, wiszący jak na starym manekinie sweter i wytarte dresowe spodnie potęgowały wrażenie, że matka sobie z tą sytuacją nie radzi. Jej skłonność do depresji też nie wróżyła, że szybko zdoła wrócić do formy. Jeśli w ogóle.

Po co ja tu w ogóle przyszłam, zastanawiała się Luta. Usiadła na kanapie, położyła dłonie na kolanach, przełknęła ślinę. Nagle zapragnęła uciec, zniknąć, najlepiej wyparować. Rzadko robiła rzeczy, co do których nie była przekonana, nigdy takich, które w jej ocenie nie miały żadnego uzasadnienia. Teraz jednak siedziała jak głupia na starej kanapie matki, wdychając zapach gotowanej kapusty i czekając na herbatę, o którą nie prosiła. Luta pomyślała, że zachowuje się absurdalnie i tylko traci cenny czas.

Gdy już miała wstać i skłamać, że coś jej wypadło, matka wkroczyła do salonu z tacką, na której stał imbryk oraz dwie filiżanki.

– Zrobiłam earl greya – powiedziała. – Pamiętam, że zawsze ją lubiłaś.

– Dzięki.

Krystyna usiadła w fotelu. Mowa jej ciała wskazywała, że najwyraźniej też nie czuje się komfortowo. To było ich pierwsze spotkanie od pogrzebu Franka i Werki, a ona wciąż tkwiła w przekonaniu, że jej wnuki nie żyją. Luta już wiedziała, że ta wizyta to pomyłka.

– Jak sobie radzisz, córeczko? – zapytała Krystyna. Jej dłonie drżały.

– Jakoś daję radę, a ty?

– Ja… – Przytknęła palce do ust. – Ja… ja… nie wiem, dlaczego nas to spotkało. Ja ciągle je widzę. Franusia i Wercię. Cały czas o nich myślę i… Boże przenajświętszy… – Matka rozkleiła się kompletnie, z oczu popłynęły jej łzy. Luta przez chwilę nie była pewna, jak powinna zareagować, ale w końcu podeszła do matki i ją objęła.

– Musisz być silna, mamo – wyszeptała. – Cokolwiek się wydarzy, musisz być silna. Rozumiesz?

– Ale ja już nie mogę. Nie wiem, ile jeszcze wytrzymam. Tak bardzo za nimi tęsknię…

– Ja też, mamo. Ja też bardzo za nimi tęsknię…

Kolejne minuty upłynęły w milczeniu. Luta też pozwoliła sobie na chwilę słabości i dwukrotnie wytarła spływające po policzku łzy. Bliskość matki poruszyła w niej struny, których by się po sobie nie spodziewała. Zrozumiała, że pomimo dzielących ich różnic to wciąż, poza dziećmi, najbliższa jej osoba. Zrozumiała też powód tej wizyty. Przyjechała tu, aby się pożegnać.

– Muszę już iść, mamo – oznajmiła. Obawiała się, że dalsza jej obecność przyniesie więcej złego niż dobrego. Miała wrażenie, że nieskończony żal Krystyny zaczyna ją przenikać na wskroś. Nie chciała i nie mogła nim nasiąknąć.

– Ale nawet nie…

– Naprawdę muszę.

Luta wyswobodziła się z uścisku i spojrzała w oczy matki. Były zapuchnięte i puste, jakby nie tliło się w nich żadne życie. Przypominały te widywane u ludzi, z których uleciało ono chwilę wcześniej.

– Kocham cię, mamo – powiedziała, walcząc z napływającymi łzami. – Ale potrzebuję czasu, aby się z tym oswoić. Wyjadę na jakiś czas i cokolwiek się wydarzy, wiedz, że to nie twoja wina – dodała i podniosła się z kanapy.

– Ale…

– Po prostu nie wierz w to, co będą mówić i pisać.

– Lutka…

– Muszę iść.

– Też cię kocham, córeczko. Najbardziej na świecie.

Kolejna łza spłynęła Lucie po policzku, ale matka już jej nie zobaczyła. Córka była przy drzwiach.

Gdy Lutosława Karabina zbiegała schodami w dół klatki schodowej, kilkaset kilometrów na wschód pewien mężczyzna wracał ze spaceru. Na głowie miał staromodny kaszkiet, a jego szyję owijał gruby szal. Przystanął na chwilę przy tabliczce z przekreślonym napisem „Pruszków” i zamyślił się. Od tygodni zajmowały go sprawy, na które co prawda nie miał wpływu, ale podskórnie czuł, że uderzą w niego z całą swoją mocą. Obruszył się, gdy obok niego przemknął jakiś opel i opryskał go pośniegową breją. Pogroził kierowcy ręką, ale w odpowiedzi usłyszał jedynie przytłumiony klakson. Zniesmaczony, zszedł z głównego chodnika i skręcił pomiędzy garaże. Często używał tego skrótu do domu. Minął ścianę z graffiti wychwalającym Legię Warszawa i sięgnął do kieszeni płaszcza po chusteczkę. Wysmarkał się. Wtedy usłyszał sygnał przychodzącej wiadomości. Wyjął urządzenie i ją odczytał. Przełknął ślinę. Zrozumiał, że jego dotychczasowe życie właśnie dobiegło końca.
===LxciECQWZVZjWm5bagA2DzYAMgU9DjldO146CDBUNlVlXGkKOgo=

Rozdział 11

Tomasz Białowąs był sześćdziesięciosześcioletnim wdowcem o twarzy przypominającej oblicze koguta i dłoniach tak zniszczonych przez lata pracy w zakładzie mechaniki samochodowej, że brud po smarach, olejach i innych chemikaliach na dobre zespolił się z tkanką. Skórę na nich miał ciemną, szorstką, suchą i tak grubą, że można by ją ścinać nożem. Żona często mu to wypominała, ale Tomasz, pomimo najszczerszych chęci, nigdy nie był w stanie doczyścić ich tak, żeby ją zadowolić.

– Najpierw umyj ręce – powtarzała, gdy wracał do domu, gdy podawała do stołu i gdy udawali się do alkowy. W tym ostatnim przypadku nacisk z jej strony był najsilniejszy i nigdy mu nie odpuszczała.

Mirella, bo tak miała na imię, urodziła mu dwie córki, które dziś żyły już z dala od domu. Agata pracowała jako pielęgniarka w Manchesterze, a Patrycja pięła się po szczeblach kariery w brukselskich biurach politycznej elity Unii Europejskiej. Miał z nimi w miarę regularny kontakt, choć surowe wychowanie, którego był entuzjastą i które pomimo obiekcji żony przez lata stosował, nie wykształciły w córkach potrzeby bliskiej więzi z ojcem. Czasem do siebie dzwonili, ale taka rozmowa rzadko przekraczała pięć minut, a wymiana zdań ograniczała się do uwag dotyczących samopoczucia, pogody i krótkiej relacji z osiągnięć zawodowych. Tomaszowi to w zupełności wystarczało, bo żywot, jaki prowadził – choć wydawał się całkiem zwyczajny i nieodbiegający od modelu życia innych obywateli – tak naprawdę był jednym wielkim oszustwem i nikt, nawet żona i córki, nie znały tajemnicy, którą tak skrzętnie ukrywał.

Tomasz Białowąs był rosyjskim szpiegiem.

Nie napawało go to dumą, ale świadomość, że współpracuje z wrogim krajem, nigdy też nie budziła w nim poważniejszych rozterek egzystencjalnych. Co prawda ojciec starał się robić wszystko, aby wychować syna na patriotę, ale alkohol, którego ewidentnie nadużywał, oraz skłonność do wbijania synowi miłości do kraju siłą, głównie zaś wyprawionym skórzanym pasem, najwyraźniej odniosły odwrotny skutek. Między innymi z tego powodu (choć było ich o wiele więcej) Tomasz szybko wyprowadził się z rodzinnego domu na warszawskim Mokotowie i w wieku lat osiemnastu podjął pracę w zakładzie mechaniki samochodowej ojca swojego najbliższego przyjaciela, niejakiego Jędrzeja Onufrowicza. Nie przymierał głodem, ale po kilku latach lichej wegetacji uznał, że życie jest za krótkie, aby przeżyć je, babrząc się w smarach. Smętne i ponure lata osiemdziesiąte tylko przyspieszyły proces decyzyjny, aby w końcu wyrwać się z kieratu. Tomasz zamarzył, aby wyjechać za granicę.

Na początku myślał o tak popularnej wśród znajomych i znajomych znajomych NRD, ale ponieważ wcale nie był taki głupi, na jakiego wyglądał, uznał, że skoro jeżdżą tam wszyscy, to wcale nie jest tam tak różowo. „Zapierdol”, mówili. I najwyraźniej nie było w tym przesady, bo przyjeżdżali zajechani jak konie po westernie, aby te swoje uciułane marki wydać na chlanie i dziwki szybciej, niż trwała podróż z Berlina do Warszawy. Tomasz nie lubił ciężko pracować, nosił długie włosy i słuchał muzyki, której nie słuchali jego sąsiedzi, zwłaszcza pani Basia zza ściany, która regularnie tłukła w nią pięścią i wygrażała, że zadzwoni po milicję, choć nigdy tego nie zrobiła. Uważał się też za antysystemowca i buntownika, który urodził się do większych celów aniżeli dymanie za marne grosze do usranej śmierci. Niestety, problemem Tomasza było to, że urodził się w Polsce – kraju szarym, ponurym, biednym i nieoferującym perspektyw na poprawę parszywego losu.

Czasem jednak los potrafi sprawić niespodziankę.

Do Tomasza uśmiechnął się pewnego upalnego lipcowego dnia podczas jednej z licznych eskapad na Mazury. W przedziale pociągu relacji Warszawa – Suwałki usłyszał rozmowę dwóch prostych jak budowa cepa, a mimo to świetnie ubranych mężczyzn po trzydziestce. Rozprawiali o interesach, a te podobno można było zbić na handlu mongolskimi kożuchami. Brzmiało egzotycznie, ale pomysł zaciekawił go na tyle, że po powrocie do domu postanowił zgłębić temat. Okazało się, że może być w tym sporo prawdy, bo kożuchy z baraniej wełny były wówczas w kraju bardzo pożądanym towarem, a informacje, jakie uzyskał, sugerowały, że w Mongolii można je dostać za bezcen i po powrocie sprzedać z ogromną przebitką. Tomasz nie był wykształconym ekonomistą, ale liczyć potrafił, więc po krótkim namyśle ruszył do kraju Dżyngis-chana, którego to zresztą bardzo podziwiał; wszak jak nie podziwiać wielkiego Dżyngis-chana.

Sześć miesięcy i trzy przejazdy trasą kolei transsyberyjskiej relacji Moskwa – Ułan Bator później miał już tyle pieniędzy, że mógł sobie kupić nowego poloneza i małe mieszkanie. Kożuchy rozchodziły się lepiej niż papier toaletowy, a jego mała fortuna dynamicznie się rozrastała. Niestety, niespodziewana zmiana ustroju i następujące po niej reformy sprawiły, że Polskę zalała fala tanich podróbek z Chin, Bangladeszu i innych dziwnych miejsc na mapie świata, o których miał co najwyżej blade pojęcie. Potencjalni klienci stracili zainteresowanie szykownymi kożuchami, które z dnia na dzień stały się niemodne i warte tyle, co podrabiane ortalionowe dresy Adidasa, co gorsza zarobione pieniądze nie pokryły nawet kosztów ściągnięcia towaru do kraju. Tomasz załamał się i zaczął coraz częściej zaglądać do kieliszka, co sprawiło, że wyraźnie zaniedbał i tak już podupadły interes. Pech chciał, że w odstępie dwóch tygodni dwa jego stragany spłonęły, samochód ukradziono, a do tego zapożyczył się u ludzi, którzy nie tolerowali zwłoki w spłatach kolejnych rat, w związku z czym jeszcze w tym samym roku musiał opuścić mieszkanie. I tak po sześciu miesiącach po jego małej fortunie nie pozostał nawet ślad, a Tomasz wylądował na ulicy, co gorsza z długami, których nie był w stanie spłacić, i świadomością, że inni wykorzystali ustrojową zmianę znacznie lepiej, a on stał się ofiarą systemu, którego tak nie znosił. Gdy po kolejnym bolesnym spotkaniu z wierzycielami uznał, że najwyższy czas pożegnać się z tym światem, w jego życiu nieoczekiwanie pojawił się pewien dżentelmen w ciemnym prochowcu. Ów dżentelmen złożył mu ofertę nie do odrzucenia.

– Spłacimy twoje długi, a ty znów będziesz bogaty – powiedział, bacznie przyglądając się jego reakcji. – Nie dość, że nie będziesz musiał martwić się o przyszłość, to praca dla nas nie będzie wymagająca. No… może dla zabicia czasu pogrzebiesz trochę w tych swoich samochodach. Znasz się na tym, prawda?

Tomasz z początku nie mógł uwierzyć w swoje szczęście, bo oferta rzeczywiście była zacna. Miał zatrudnić się w jednym z licznych pruszkowskich zakładów mechaniki samochodowej, a w pakiecie czekało na niego trzypokojowe mieszkanie i tajne konto w szwajcarskim banku, na które co miesiąc miały wpływać – bagatela: trzy tysiące dolarów.

– W zamian, być może, kiedyś poprosimy cię o małą przysługę – ciągnął dżentelmen w prochowcu. – Może za rok, może za dziesięć lat, a może nigdy. Jeśli będziesz miał szczęście, emeryturę spędzisz na jakiejś tropikalnej wysepce, popijając kolorowe drinki i poklepując po tyłkach śniade kelnerki.

– Jakiego rodzaju to będzie przysługa?

– Ach… – żachnął się dżentelmen. – Nic wielkiego. Naprawdę. Może trzeba będzie coś komuś przekazać, może kogoś ugościć, a może wybrać się w jakieś miejsce i zrobić kilka zdjęć. Umowa jest jednak nieodwołalna i nie można się z niej wycofać. Rozumiesz, co mam na myśli?

Tomasz zdążył poznać życie i potrafił czytać między wierszami. Uznał więc, że dostał niepowtarzalną szansę na drugie życie. Nie zastanawiał się długo. Podpisał cyrograf, zatrudnił się jako mechanik, wprowadził się do mieszkania na dziesiątym piętrze wieżowca na skraju podwarszawskiego Pruszkowa, a potem znalazł sobie kobietę, ożenił się z nią, spłodził dzieci. Lata mijały, a Tomasz żył nie niepokojony, może tylko trochę psioczył na te smary i oleje. Umowa to jednak umowa, więc ostatecznie przywyknął, zwłaszcza że nigdy nie narzekał na wypłaty, a żona nie pytała, skąd ma na sporadyczne wakacje za granicą i edukację dziewczynek. Od spotkania z tajemniczym dżentelmenem minęło prawie dwadzieścia pięć lat i powoli zaczynał traktować go jak pustynną fatamorganę. Kilka razy przemknęło mu nawet przez myśl, że mężczyzna o nim zapomniał, ale ostatnie wydarzenia za wschodnią granicą sprawiły, że wróciła nerwowość. Wczoraj nadzieja na to, że podpisany przez niego cyrograf utknął gdzieś w otchłani archiwów kremlowskiego wywiadu ostatecznie pękła niczym bańka mydlana.

Podmuch zimnego wiatru wyrwał go z zadumy. Tomasz wystrzelił niedopałek przez balkon i wrócił do salonu. Na ścianach wciąż wisiały zdjęcia jego córek i zmarłej żony. Mirella odeszła pięć lat temu, krótko po wyfrunięciu z gniazda córek, w każdym razie zdecydowanie za wcześnie. Rak szyjki macicy został zdiagnozowany za późno, a przerzuty do płuc dokończyły dzieła.

Tomasz spojrzał na zegarek, odchrząknął i udał się do kuchni, gdzie przyrządził sobie cztery pajdy z białym serem i rzodkiewką. Posolił, popieprzył, dodał szczypioru, następnie zaparzył kawę i usiadł przed telewizorem. Gdy kończył przeżuwać ostatni kęs, usłyszał pukanie do drzwi. Spodziewał się gości. Niespiesznie wstał z kanapy, otrzepał koszulę i spodnie z nieistniejących paproszków i otworzył drzwi.

– My w sprawie skrzyni biegów do mercedesa – odezwał się mężczyzna o szczurzej twarzy pełnej blizn. Obok stała szczupła, atrakcyjna kobieta. Na plecach targali plecaki.

– Mam tylko do bmw – odpowiedział.

– Niech stracę.

Hasło się zgadzało, więc gospodarz ustąpił gościom miejsca i gestem zaprosił ich do mieszkania. Bez słowa minęli próg. Mężczyzna o szczurzej twarzy odezwał się dopiero w momencie, gdy Tomasz zasunął rygiel zamka.

– Napiłbym się kawy – oznajmił. – Czarna, mocna, bez cukru.

– A pani? – Białowąs zerknął na kobietę.

– Może być herbata. Też bez cukru.

Tomasz jeszcze przez chwilę przypatrywał się dwojgu przybyszy. Nie należał do szpiegów, o których robią filmy, nawet nie miał broni, mimo to nietrudno było wywnioskować, że ta dwójka z niejednego pieca chleb jadła. Postanowił jednak tego nie roztrząsać. Jego zadanie tego nie obejmowało. Kimkolwiek byli, on musiał udzielić im gościny i spełnić każde ich życzenie.

– Tu są wasze pokoje. – Wskazał na dwa przeciwległe pomieszczenia, które jeszcze kilka lat temu zajmowały jego córki. Odchrząknął, bo coraz bardziej drapało go w gardle. Sam nie wiedział, czy powodem był stres, czy podłapany wirus. – Rozgośćcie się. Jeśli potrzebujecie się odświeżyć, to łazienka jest za rogiem. Na pralce leżą świeże ręczniki – dodał i poszedł dolać wody do czajnika.
===LxciECQWZVZjWm5bagA2DzYAMgU9DjldO146CDBUNlVlXGkKOgo=

Rozdział 12

Luta rzuciła plecak na starą kanapę i przysiadła obok. Potrzebowała chwili dla siebie, bo pięć godzin w towarzystwie Borysa psychicznie mocno ją sponiewierało. Poruszali się nierzucającą się w oczy srebrną toyotą avensis. Nie miała pojęcia, czy samochód należy do niego, czy został mu podstawiony. Nie obchodziło jej to, bo w kontekście zadania, jakie mieli wykonać, nie miało to żadnego znaczenia.

W podróży rozmawiali całkiem sporo. Nie dlatego, że nagle nabrała na to ochoty. Po prostu uznała, że w tej sytuacji każda informacja może okazać się przydatna. Wydarzenia dnia poprzedniego sprzyjały nawiązaniu nowej nici porozumienia, więc zaraz po minięciu tabliczki z napisem „Zielona Góra” przystąpiła do działania.

– Jak mają na imię twoje córki? – zapytała, siląc się na odrobinę współczucia.

– Lena i Katia. Skończyły pięć lat.

– Bliźniaczki?

– Tak. Mają oczy Kiry. Są najpiękniejsze pod słońcem.

– Jak to się stało?

– Co?

– No znaczy, jak się poznaliście? I dlaczego nigdy się o tym nie zająknąłeś?

Borys westchnął i docisnął pedał gazu. Właśnie wyjeżdżali na S3 w kierunku Legnicy.

– Miałaś swoje życie i swoje problemy – powiedział. – Poza tym nasza relacja nie była już taka jak kiedyś. Nie chciałem zawracać ci dupy, zwłaszcza że krótko później zaciągnąłem się do wagnerowców. Pewnie byś się zapytała, co poza tym, czym się zajmuję i… ech… – Borys skupił się na drodze.

– Wstydziłeś się – stwierdziła raczej, niż spytała.

– Na pewno nie był to powód do dumy. Ale musiałem jakoś zarobić na rodzinę. W Polsce nie miałem szans na zatrudnienie w branży, zresztą gdziekolwiek na Zachodzie również. Wagnerowcy byli nową jednostką, a do tego oferowali całkiem dobre pieniądze. Nie powiem, że nie wiedziałem, w co się pakuję, ale chyba trochę to wszystko zbagatelizowałem. Kira musiała zrezygnować z pracy, bo jak na złość jej matka zachorowała. Potrzebowałem pieniędzy.

– Gdzie się poznaliście?

– Na Cyprze.

– Na Cyprze?

– Wynająłem tam małe mieszkanie, bo miałem nadzieję założyć własny biznes. Prywatna ochrona osób i mienia albo coś w ten deseń. Wielu rosyjskich oligarchów prowadzi tam swoje interesy, zresztą nie tylko rosyjskich, więc uznałem, że to niezły adres, a mnie się może poszczęści i złapię jakąś fuchę. Do tego słońce, morze. Żyć nie umierać. Niestety, to nie takie proste. – W tonie Borysa wybrzmiewały nostalgia, zawód, rozczarowanie. – W każdym razie to tam poznałem Kirę. Spędzała na wyspie wakacje z przyjaciółką i tak się złożyło, że pewnego piątkowego wieczoru los rzucił nas do tej samej knajpki. Od razu zwróciła moją uwagę. Długie lśniące blond włosy, połyskująca opalenizna, pełne usta i kształty, których mogłyby pozazdrościć jej greckie boginie. A głos? Chryste, jaki ona ma głos. – Borys znów zrobił krótką pauzę. Szczerze tęsknił. Po chwili wrócił do swojej opowieści: – Uznałem jednak, że z taką gębą jej nie zaimponuję, tym bardziej że mój brak zdecydowania wykorzystał jakiś Szwed. Taki wiesz, wypacykowany pizduś na sterydach i z tatuażami z czaszkami na ramionach. Przez jakiś czas się im przyglądałem, a potem, wkurwiony na swoją niemoc, poszedłem na pobliską plażę. Położyłem się na piasku i po prostu gapiłem się w gwiazdy. A później znów ich zobaczyłem…

Na to wspomnienie usta Borysa wykrzywiły się w gorzkim grymasie. Na chwilę odsłonił zęby, ale się opanował. Chyba chciał ukryć emocje, bo dla niepoznaki zmienił stację na muzyczną.

– Co tam się stało? – dopytała Luta.

– Ten Szwed chciał ją zgwałcić.

– I…

– Nie pozwoliłem mu na to.

– Już to sobie wyobrażam… – Luta prychnęła.

– Musieli dorzucić jej coś do drinka, bo… było ich trzech. O tym chyba nie wspomniałem. W każdym razie albo wypiła za mało, albo… zresztą nie „albo”, bo Kira to po prostu dumna i silna kobieta. Zaczęła się bronić, wołać pomocy. Wkroczyłem i rozpierdoliłem ich w pył.

– Przeżyli? – Luta posłała mu spojrzenie, które kiedyś można było nazwać zawadiackim.

– Tak naprawdę tylko ich pogłaskałem… – Borys dostrzegł jej reakcję i odpowiedział tym samym. – I właśnie tak to wyglądało. Uratowałem Kirę niczym rycerz na białym koniu, ona się we mnie zakochała, a potem urodziła mi dwie cudowne dziewczynki. To tak w skrócie.

– Nie wiedziałam, że z ciebie taki romantyk.

– Powiedz to tym Szwedom.

– No tak.

Okazało się, że Borys zamieszkał z Kirą pod Sewastopolem, skąd pochodziła. Podobnie jak on, była półkrwi Rosjanką. Ojciec, urzędnik, pochodził z Sankt Petersburga, a matka przyszła na świat w niewielkiej rybackiej wiosce Aleszki pod Chersoniem, skąd w wieku osiemnastu lat przeniosła się na Krym. Wiodło im się przyzwoicie. Matka prowadziła mały sklep z pamiątkami, ojciec zawsze coś zachachmęcił, więc na życie nigdy im nie brakowało. Spłodzili trójkę dzieci, w tym Kirę, które wychowywano w duchu rosyjskiego imperializmu, więc ona sama nawet ucieszyła się, gdy doszło do aneksji Krymu na rzecz Federacji Rosyjskiej. Zawsze powtarzała, że czuje się bardziej Rosjanką niż Ukrainką, a jemu to było wszystko jedno. Gdy przedstawiła Borysa rodzicom, z początku byli sceptyczni.

– Ojcu Kiry zaimponowałem dopiero w momencie, gdy postanowiłem dołączyć do wagnerowców – ciągnął Borys. – Uważał ich za bohaterów, a nawet zbawców. Ludzi, którzy dzięki swojej odwadze przywrócili Krym Rosji.

– Ale naprawdę? – Luta nie dowierzała. – Zaciągnąłeś się do wagnerowców dla kobiety?

– Nie do końca. Myślałem o tym już wcześniej. Związek z Kirą moją decyzję jedynie przyspieszył. Gdybym tylko wiedział, jak to się potoczy i… – Borys ugryzł się w język, wszak wciąż byli na podsłuchu. Nie musiał jednak kończyć. Wystarczyło sobie dopowiedzieć. Umowa, którą podpisał, okazała się cyrografem zawartym z diabłem.

Borys opowiedział jeszcze o czasie służby w Afryce i na Bliskim Wschodzie. Nie wnikał w szczegóły, ale wspomnienia niektórych sytuacji z Nigru, Mali, Konga czy Syrii działały na wyobraźnię. Upierał się jednak, że nigdy nie zabił osoby, która sobie na to nie zasłużyła, i jeśli Luta kiedykolwiek mogła wierzyć w jego słowa, to właśnie w tym przypadku. Doskonale pamiętała wydarzenia z ukrytej w przełęczach afgańskich gór wsi Qal’a-i-Najil. To tam wkroczyli do piekła, a Borys zatańczył z diabłem kankana.

Luta wyjęła z bocznej kieszonki plecaka butelkę wody. Upiła łyk i omiotła wzrokiem wnętrze pokoju. Niewielką przestrzeń urządzono skromnie, ale przytulnie. Ściany, z wyjątkiem jednej, pomalowano na biało. Przy wejściu stała dwudrzwiowa szafa z sosnowego drewna, obok regał wypełniony książkami, w większości tanimi romansami, dalej biurko, na nim stary monitor i klawiatura, zapewne od lat nieużywane, bo pokryte grubą warstwą kurzu, poza tym wiszący na gwoździu kalendarz z dwa tysiące czternastego roku, kubek z długopisami i kilka innych dupereli. Rozkładana kanapa, na której siedziała, musiała pamiętać lata słusznie minione, a za nią na parapecie czaiły się cztery doniczki z fikuśnymi kaktusami. Przy ścianie, którą ktoś kiedyś zdecydował się pomalować na zielono, straszyła sterta starych kartonów. Przez szparę jednego z nich Luta dostrzegła wystającego pluszaka – echo czasów, gdy pokój zamieszkiwała jedna z córek Tomasza Białowąsa.

– Kto by pomyślał? – mruknęła pod nosem.

Nie była naiwna i zdawała sobie sprawę, że szpiegowskie życie nie wygląda jak to na filmach z Jamesem Bondem. Gdy jednak zobaczyła sędziwego pana z bujnym wąsem i w okularach ze szkłami jak denka od słoika, zrozumiała, że podobnych Białowąsów może mieszkać w Polsce setki, a może i tysiące. Tak skonstruowana agenturalna siatka była praktycznie niemożliwa do zinfiltrowania, bo służby swoją uwagę skupiały głównie na urzędnikach państwowych, mundurowych, sędziach, dziennikarzach czy informatykach, którzy z racji wykonywanej profesji wydawali się mieć większe doświadczenie, umiejętności i możliwości pozyskiwania cennych informacji. Ale takim śpiochem mógł być każdy: sąsiad zza ściany, szewc, kwiaciarka, ksiądz, nauczyciel historii, ordynator szpitala, domokrążca, fotograf ślubny czy – jak w przypadku Białowąsa – mechanik samochodowy.

Luta odstawiła butelkę na blat biurka i delikatnie uchyliła pożółkłą firankę. Za oknem rozpościerał się smętny krajobraz, jaki przed oczami ma większość obywateli Zachodu próbujących wyobrazić sobie kraje dawnego Bloku Wschodniego. Zapadający zmierzch tylko potęgował wrażenie parszywej postkomunistycznej rzeczywistości. Na południu wiła się droga dojazdowa do remontowanego ronda. Plac budowy był usiany sprawiającymi wrażenie porzuconych koparkami, traktorami i innymi maszynami budowlanymi, a obok stacji benzynowej straszyły mizerne baraki pracownicze. Liche graffiti nie pozostawiało złudzeń, że nocami rządzi tu młodzież. Na przyległych chodnikach zalegały hałdy popielatego śniegu, a kierunki poruszania się przez ten ponury labirynt wyznaczały bariery, słupki i płotki. Wszystko to było skąpane w żółtawej, budzącej swoisty niepokój poświacie ulicznych latarni, które rzucały podłużne cienie na kluczących pomiędzy nimi przechodniów. Na dole znajdowały się dachy magazynów i hal upstrzone dymiącymi kominami. Na cokołach, niczym na punktach obserwacyjnych, przesiadywały kruki i wrony, a nieco dalej ciągnęły się najsłabiej oświetlone garaże. Dopiero po drugiej stronie jezdni zaczynał się park, a w jego sercu cel ich podróży – znajdujący się administracyjnie w przyległej do Pruszkowa Nowej Wsi Ośrodek Reprezentacyjny Ministerstwa Obrony Narodowej.

Luta odruchowo potarła palce dłoni. Skupiła wzrok na obiekcie za drzewami. Nawet stąd gołym okiem można było dostrzec bryłę pałacyku, w którym za pięć dni miano gościć przewodniczącego Komitetu Wojskowego NATO, Joaquína Gutiérreza. Drgnęła jej powieka. Przełknęła ślinę. Warunki do oddania strzału nie były idealne, ale nie mogła narzekać. Odległość do celu nie przekraczała ośmiuset metrów, a jedną z niewielu przeszkód mogących sprawić problem dobremu, niekoniecznie wybitnemu, strzelcowi wyborowemu, stanowił gęsto zadrzewiony park okalający obiekt. Nawet ten średnio wytrenowany powinien jednak znaleźć odpowiednią ścieżkę dla pocisku, zwłaszcza że o tej porze roku konary i gałęzie były pozbawione liści, a co za tym idzie, widok na cel, choć ograniczony, pozostawał w zasięgu wzroku. Dochodziła jeszcze kwestia pogody, ale na to nie miała żadnego wypływu. Z kierunkiem i siłą wiatru po odpowiednich korektach sprzętu mogła sobie poradzić, ewentualne opady też nie stanowiły zapory nie do przebycia. Tu pierwsze skrzypce grała matematyka, za którą zwykle odpowiadał Borys. Plan mogła zniweczyć jedynie mgła, która niczym zły omen, powoli zaczynała gęstnieć i otulać okolice aż po horyzont.

Z zadumy wybił ją odgłos cichego pukania. Odsunęła się od okna i podeszła do drzwi. Uchyliła je. W szparze pojawiła się nieznośnie brzydka twarz Borysa.

– Chodź. Musisz coś zobaczyć – mruknął i nie czekając na jej odpowiedź, udał się do salonu. Luta poszła w jego ślady. Na stole stały już parujące kubki z kawą i herbatą. – Posłuchaj – dodał i skinął na ekran płaskiego telewizora.

Obrazek przedstawiał mężczyznę w ciemnym garniturze. Siedział za długą ławą, po obu stronach mając za towarzyszy facetów o wyjątkowo ponurych obliczach. Na blacie stała butelka z wodą i mikrofon. Całość przypominała konferencję prasową jednego z polskich polityków, gdyby nie to, że za plecami wisiała flaga Białorusi. Mężczyzna posługiwał się językiem rosyjskim.

– …ścigany za swoje polityczne poglądy, dlatego postanowiłem opuścić ten zdegenerowany reżim i poprosić o azyl. Z przykrością stwierdzam, że Polska od dawna nie jest wolnym i demokratycznym krajem. Propagandowe media zapewne przedstawią mnie jako zdrajcę narodu, ale nie mam wyjścia. Muszę bronić prawdy i jeśli szanowny prezydent przychyli się do mojej prośby, zrobię wszystko, aby służyć nowej wolnej demokratycznej ojczyźnie, jaką bez wątpienia jest Białoruś.

Posypały się pytania od dziennikarzy, ale przekaz został urwany i na ekranie pojawił się jeden ze znanych polskich prezenterów. Krótko skomentował przedstawiony materiał o prokuratorze Marcinie Szymczaku, a następnie oddał głos jednemu z emerytowanych oficerów Agencji Wywiadu.

– Prokurator? – zapytała Luta. Nie znała go, choć czuła, że powinna.

– Jeden z tych ze świecznika.

– Powinnam być zaskoczona? Bo nie do końca rozumiem… – I wtedy ją olśniło. – O cholera! Wystawili go, żeby odwrócić uwagę od nas.

– Klasyczna eksfiltracja – potwierdził Borys. – Podobnych agentów są pewnie w Polsce setki. Wyciągnęli z talii jednego, aby narobić trochę medialnego szumu. Przez najbliższe dni dziennikarze w kółko będą pieprzyć o Szymczaku, a służby namiętnie szukać szpiegów wszędzie, tylko nie w tym bloku. My będziemy mogli pracować w spokoju.

– Cwana zagrywka – zauważyła.

– Iwan zna się na robocie. Wyczyścił nam trasę. Teraz tylko musimy spokojnie dojechać do celu.

Luta poczuła suchość w gardle. Pomyślała, że stąpa po coraz bardziej kruchym lodzie. Co tu było prawdą, a co skrzętnie uknutą mistyfikacją? Kto pociągał za sznurki? Może to była kolejna dezinformacja?

Upiła łyk herbaty, aby ukryć targające nią wątpliwości. Dotarło do niej, że jest tylko pionkiem w wielkiej grze, a sytuacja i otoczenie są jej równie obce, jak głębiny Rowu Mariańskiego. Świat szpiegów nie był jej światem i miała tylko nadzieję, że Dariusz wie, co robi. To w jego rękach spoczywało zdrowie i życie jej dzieci.
===LxciECQWZVZjWm5bagA2DzYAMgU9DjldO146CDBUNlVlXGkKOgo=

Rozdział 13

Lot do Stambułu opóźnił się z powodu niekorzystnych warunków pogodowych, więc major Żywuski miał dodatkowe trzy godziny na rozmyślania. Po raz kolejny wrócił pamięcią do spotkania z tajemniczym Dariuszem. Za każdym razem szukał jakiegoś słabego punktu, nieopatrznie wypowiedzianego słowa bądź gestu, które mogłyby podać propozycję mężczyzny w wątpliwość. Mimo usilnych prób nie potrafił.

– Tu są paszporty i teczki z waszą legendą – tłumaczył, gdy spotkali się po raz drugi. – Jesteście w zależności od stopnia znajomości języka – Dariusz powiódł wzrokiem po twarzach poszczególnych żołnierzy – polskimi, czeskimi bądź niemieckimi marynarzami, którzy dostali angaż na kontenerowcu „Mehmet Kahveci” pływającym pod banderą Turcji. Jego kapitan to człowiek Agencji. Nazywa się Okan Soroglu i jest starym wilkiem morskim. Zapewni wam anonimowość oraz sprzęt potrzebny do akcji.

– O jakim sprzęcie mówimy? – zapytał Żywuski.

– Broń, elektronika, noktowizja, odzież. Możemy zorganizować wiele i tu jesteśmy dyspozycyjni. Jeśli macie jakieś ulubione zabawki, powinniśmy być w stanie je zapewnić. Wszystko będzie czekać na was na pokładzie statku.

– Polskie służby nie mają takich możliwości i…

– Nigdy nie powiedziałem, że pracuję dla polskich służb – uciął Dariusz.

– To kim ty, kurwa, jesteś? – Myszkowski nie odpuszczał. – CIA czy jaki chuj?

– Agencja, dla której pracuję, ma wystarczająco duże możliwości, aby zorganizować taką akcję i wesprzeć was pod każdym względem, w tym satelitarnie. Więcej nie musicie wiedzieć, bo jeśli zostaniecie schwytani, to i tak nikt nigdy się do takiej współpracy nie przyzna.

– Czyli CIA…

– Soroglu pływa po tych akwenach od ponad trzydziestu lat, a od dwunastu jest kapitanem statku. – Dariusz zignorował uwagę Myszkowskiego. – W Soczi znają go wszyscy, bo przy okazji dostarczania towaru przemyca też wszelkie dobra luksusowe dla tamtejszych oligarchów, począwszy od kubańskich cygar po kości dinozaurów, z których robią sobie klamki i popielniczki.

– Sprytne – zauważył Żywuski.

– To sprawdzony człowiek i doskonałe źródło informacji na temat lokalnych trendów. W teczkach macie zaznaczone wszystkie najdogodniejsze drogi do willi oraz ewentualne ścieżki ewakuacji, ale śmiało możecie go pytać o detale. Zna Soczi jak własną kieszeń.

Plan akcji przygotowany przez tajemniczą Agencję, która w ocenie Żywuskiego nie mogła być niczym innym jak właśnie owianą złą sławą Centralną Agencją Wywiadowczą, rzeczywiście budził najwyższy szacunek. Ten szacunek pogłębił się jeszcze bardziej, gdy major zapoznał się ze szczegółami zawartymi w przyniesionych przez Dariusza teczkach. Według scenariusza kontenerowiec cumował w południe i stał w porcie cały dzień, który miał zostać wykorzystany na przeładunek towarów. Wieczór przed ponownym podniesieniem kotwicy należał już do marynarzy. To była standardowa procedura, a raczej swoisty zwyczaj czy reguła stosowana przez większość kapitanów statków dalekomorskich. Po monotonnym rejsie i wymagającym przeładunku podwładnym najzwyczajniej w świecie należała się chwila oddechu. Schodzili na ląd w celach różnych, choć zwykle w pierwszej kolejności gonili do ulubionych knajp albo udawali się pod adresy stęsknionych kochanek. O ustalonej przez kapitana godzinie meldowali się z powrotem, aby następnego dnia ruszyć w dalszą drogę.

– Tej nocy, tuż przed świtem, odbijecie zakładników. Z powrotem na pokładzie musicie pojawić się o czwartej. Trzydzieści minut później statek opuszcza port – ciągnął Dariusz. Wskazał na szczegółowe zdjęcia satelitarne okolic willi. Od zachodu miała dostęp do żwirowej plaży, a z pozostałych kierunków otaczała ją gęsta roślinność. – Mamy tu dwie drogi. Jedna od morza, a druga od lądu.

– Od morza?

– A to jakiś problem? – Dariusz posłał Kmiecikowi znaczące spojrzenie.

– W sumie nie.

– Sprzęt do nurkowania też będzie na was czekał na statku. – Dariusz wrócił do map i zdjęć. – Cały teren jest pod ścisłą kontrolą naszych satelitów, więc będziemy znali wasze położenie i utrzymamy stały kontakt. Przy odrobinie szczęścia może uda się ustalić rozstawienie poszczególnych ochroniarzy w budynku willi.

– Jak?

– Satelity są bardzo czułe, a poza tym będą rejestrować obraz z kilku orbit pod różnymi kątami. Zdołaliśmy też włamać się do smartfonów ochrony, więc mamy ich na podsłuchu.

– Tak po prostu? Zhakowaliście je?

– W dzisiejszych czasach to wcale nie takie trudne. Słyszeliście o Pegasusie?

– Kto by o nim nie słyszał.

– Zatem pewnie kojarzycie jego możliwości…

Zebrani zgodnie przytaknęli.

– No to teraz wyobraźcie sobie, że dla nas to archaiczny system. – Dariusz spojrzał po obliczach żołnierzy. Nikt tego nie skomentował. – Wracając do tematu. Mamy stosunkowo dobry wgląd w życie w willi. Wiemy, kiedy śpią, jedzą i srają. Słyszymy każdy ich pierd. To wszystko też znajdziecie w teczkach.

– Coraz bardziej mi się to podoba – rzucił Kmiecik, zacierając ręce. – Cisi i skuteczni zrobią z nimi…

– Nie tak szybko – przerwał mu Dariusz. – To, że będziemy mieć sytuację pod kontrolą, nie znaczy, że czeka was łatwa przeprawa. Wszyscy czterej ochroniarze to byli żołnierze Specnazu.

– Hmm…

– Tu chyba nie muszę dodawać nic więcej. Wątpię natomiast, aby spodziewali się najścia, choć i tego nie można jednoznacznie wykluczyć. Rosjanie wbrew obiegowej opinii nie są aż takimi idiotami, a ich agentura jest bardzo skuteczna. Naszą przewagą jest to, że o nas nie wiedzą i wierzą, że kontrolują każdy ruch Karabiny. Mają ku temu podstawy, wszak przetrzymują jej dzieci i najwyraźniej są pewni swego, bo poza Borysem Morozowem nie przysłali nikogo, kto miałby sprawować nad nią bezpośrednią kontrolę operacyjną. To jednak nie oznacza, że będą czekać na rozwój wypadków. Sytuacja może się zmienić w każdej chwili.

– Wróćmy do tych specnazów. Znamy ich personalia?

– Wszyscy zostali rozpoznani i zweryfikowani jako byli żołnierze tej elitarnej jednostki. W teczkach znajdziecie materiały dotyczące każdego z nich.

Mężczyźni pokiwali głowami na znak, że zrozumieli powagę sytuacji. Stało się też jasne, że za całą tą operacją stoi rosyjski wywiad wojskowy GRU, któremu Specnaz podlegał. I nawet jeśli pilnujący willi już nie służyli w siłach specjalnych, a jedynie jako najemnicy w założonej przez Tuchmanowa Grupie Wagnera, to w najmniejszym stopniu nie można było ich lekceważyć. Nikt, kto choć liznął kamaszy, nie odważyłby się tego robić. Rosyjscy komandosi Specnazu należeli do ścisłej elity sił specjalnych śmiało mogących rywalizować z amerykańskimi SEALsami, brytyjskimi SAS-ami czy… nami, pomyślał Żywuski. Z dumą powiódł wzrokiem po swoich podkomendnych. Nie miał żadnych wątpliwości, że Boguś, Mycha, Zumba czy Stachu nie ustępują Rosjanom w najmniejszym stopniu. Zresztą pamiętał, gdy podczas wspólnych tajnych ćwiczeń z fińskimi Jegrami i właśnie Specnazem, jeszcze w czasach, gdy wszyscy myśleli, że z Rosją da się dogadać, jego jednostka pomimo działań na terenach polarnych przy granicy fińsko-rosyjskiej ograła obie te formacje i zdobyła najwięcej punktów. Dla Rosjan to był policzek i od tamtego czasu żołnierze JWK już nigdy na wspólne ćwiczenia nie zostali zaproszeni.

Detale omawiali przez kolejnych kilka godzin. W tym czasie Dariusz nie dał im żadnego powodu, aby zwątpili w jego dobre intencje. Na każde pytanie odpowiadał zwięźle, konkretnie i nie udawał, że wszystko pójdzie jak po maśle. Nie zamierzał też karmić ich złudnymi nadziejami.

– Jeśli Rosjanie was złapią, nie pomożemy wam – zaznaczył. – W przypadku gdyby torturami zmusili was do przekazania światu prawdy o misji, wyprzemy się, a ewentualna odpowiedzialność spadnie na Polskę.

– I tu dochodzimy do pewnej kwestii… – Żywuski zrobił krótką pauzę, ale Dariusz nie pozwolił mu dokończyć.

– Nie – odparł, zanim padło pytanie. – Agencja Wywiadu ani żadna inna polska służba nie ma pojęcia o tej operacji. Przygotowaliśmy za to plan awaryjny, na wypadek gdyby akcja zakończyła się niepowodzeniem. Wtedy polskie władze zostaną poinformowane o zaistniałej sytuacji, a wraz z komunikatem prześlemy wytyczne, które uznaliśmy za najbardziej korzystne z perspektywy bezpieczeństwa Polski, a zarazem najmniej ingerujące w proces decyzyjny na najwyższych szczeblach i minimalizujące negatywne skutki polityczne. Nie łudźcie się jednak, że ktokolwiek ruszy wam z pomocą. To ściśle tajna operacja na terenie Federacji Rosyjskiej, państwa o największym arsenale nuklearnym na świecie, mającego w planach wywołanie potężnego konfliktu w Europie.

– Jak szanse na sukces tej operacji oceniają wasi analitycy?

– Nie przekraczają dwudziestu procent. Ale to i tak dużo. Gdy sytuacja tego wymagała, byliśmy skłonni podejmować ryzyko, gdy nie przekraczały dziesięciu.

Tak niski procent trochę Żywuskiego zaskoczył, ale gdy spojrzał po twarzach swoich byłych podwładnych, poczuł bezbrzeżną dumę. W oczach żadnego z nich – choć ta informacja musiała ich dotknąć do żywego – nie dostrzegł najmniejszych oznak zawahania. Owszem, Stachu się skrzywił, Zumba splunął nerwowo, a Boguś teatralnie zarechotał, ale żadna z tych reakcji nie miała nic wspólnego ze zwątpieniem w cel misji. Pomyślał wtedy, że to najodważniejsi żołnierze, jakich przyszło mu szkolić, i najwspanialsi ludzie pod słońcem. Obiecał też sobie, że zrobi wszystko, co w jego mocy, aby ściągnąć ich z powrotem do domu. I prędzej zdechnie, niż zostawi któregoś z braci na rosyjskiej ziemi.

Wyobraził sobie minę Lutki, gdy kiedyś wszyscy usiądą przy jednym stole i zaczną o tym opowiadać, ale ta wizja prysła jak bańka mydlana zaraz po tym, gdy z głośników rozległo się nawoływanie do odprawy. Znudzeni czekaniem pasażerowie opóźnionego lotu do Stambułu poderwali się z siedzisk i ustawili w kolejce. Żywuski zajął swoje miejsce w kolorowym wężu, a jego ludzie w kolejnych odstępach, żeby nie budzić niepotrzebnego zainteresowania.

Niecałe pół godziny później patrzył już na pokrytą cienką warstwą śniegu płytę lotniska i ubranych w grube kurtki pracowników, którzy pospiesznie ładowali do luku bagażowego ostatnie walizki. Gdy ciemnoskóra stewardesa rozpoczęła swój standardowy wykład na temat bezpieczeństwa i ewakuacji, major zamknął oczy. Lubił i potrafił spać w samolocie, nawet w tych wojskowych. Wiedział, że inni żołnierze mu tego zazdroszczą, bo sami często nie mogli zmrużyć oka.

W końcu do jego uszu dotarł pomruk potężnych silników i maszyna powoli zaczęła się toczyć w kierunku pasa startowego. Zanim odpłynął, pomyślał, że robi dobrze.

* * *

Kiedy samolot powoli odrywał się od ziemi, niecałe osiemset kilometrów na wschód pewien mężczyzna zapinał rozporek upaćkanych błotem dżinsów. Czuł się odprężony i w ogóle nie zwracał uwagi na czteroletnią czarnoskórą dziewczynkę, która kuliła się pod drzewem. Struchlała i skrajnie przerażona cicho pochlipywała. Mężczyzny to nie obchodziło, bo nie miał sumienia. Być może było to efektem traum z dzieciństwa, być może indoktrynacji, ale najbardziej prawdopodobnym powodem wydawał się wrodzony ubytek w bocznej korze oczodołowo-czołowej, według ekspertów od budowy i funkcjonowania ludzkiego mózgu odpowiedzialnej między innymi za takie emocje jak poczucie winy i sumienie.

Mężczyzna splunął na zbrukane kobiece ciało, nie reagując na zaczepki polskich pograniczników. Wśród nich słyszał kobiecy głos. Pomimo wzburzenia wydał mu się melodyjny i wyobraził sobie, jak skrzeczałaby jego właścicielka, gdyby to ją wziął w obroty. Ta pod jego nogami, somalijska bladź, choć rżnął ją na oczach córki z całą mocą, nawet nie jęknęła. Teraz żałośnie próbowała okryć zmarznięte i obolałe ciało resztkami porwanej odzieży. Nie pozwolił jej na to. Nastąpił żołnierskim buciorem na nadgarstek z taką siłą, że po lesie poniósł się trzask kości. Leśne ostępy wypełnił kolejny wrzask.

– Zostaw ją, sukinsynu! Skurwielu jebany! Bydlaku!

Nie zważał na obelgi kierowane w jego stronę. Najgłośniej zza płotu ujadała kobieta. One zawsze darły się najbardziej. Albo płakały i uciekały. Popatrzył w jej stronę zuchwale. Trzymała się płotu i darła japę, w kółko powtarzając to samo. Gdyby ci idioci przynajmniej zbudowali mur, to nie miałby tak łatwo, ale to coś trudno było nazwać zaporą nie do przebycia. Wystarczył pierwszy lepszy rozwierak albo podkop, zresztą na długości trzydziestu kilometrów znał przynajmniej tyle samo miejsc, gdzie z łatwością mógł przedostać się przez granicę polsko-białoruską niezauważony. To przez jedno z nich przemykała właśnie grupa dwudziestu młodych mężczyzn, prezent z gór Kaukazu od papy Putina, gdzie schroniła się całkiem spora grupa niedobitków z Państwa Islamskiego, głównie dowódców pochodzenia czeczeńskiego. Jego zadaniem było tylko odwrócenie uwagi tych tępych polskich żołdaków. Zawsze działało. Litowali się nad tymi ludzkimi ścierwami, jakby miały jakąkolwiek wartość. Najbardziej się wydzierali, gdy na ich oczach brał na warsztat niepełnoletnie. I co? I nic. Mogli sobie machać tymi latarkami i wrzeszczeć do woli, bo to, co działo się po drugiej stronie płotu, nie leżało w ich gestii. Zarechotał głośno. Wiedział, że nawet jeśli go filmują, żadna telewizja tego nie pokaże. Nie w galabii i zasłoniętej kefią twarzy. Lewacy byli tacy naiwni…

Odwrócił się w kierunku nieustająco krzyczących polskich pograniczników. Pozwalał się oślepiać światłem ich latarek, stojąc niewzruszony niczym głaz, dumny i bez lęku. W końcu wystawił palec wskazujący ku górze. Spojrzał w rozgwieżdżone niebo. Wiedział, że znają ten gest. Osławiony tawhid. Symbol dżihadu.

Nie ma bóstwa oprócz Boga jedynego, a Mahomet jest jego prorokiem.

Niech wiedzą, pomyślał. Niech się boją. Przyjdzie czas, że ten płot runie pod gąsienicami czołgów, a wraz z nimi zaleje ich mrowie jego pobratymców, inshallah.

Z zadumy wyrwała mężczyznę wibracja telefonu. Pod ten numer mogło dzwonić tylko kilku ludzi. Splunął w kierunku pograniczników, odwrócił się i zniknął w gęstwinie. Gdy uznał, że oddalił się wystarczająco daleko, aby ewentualne systemy nasłuchu nie wyłapały jego głosu, a tańczące światła latarek polskich pograniczników stały się ledwo dostrzegalnymi punktami w bezbrzeżnym mroku, mężczyzna w końcu podciągnął zakrwawioną galabiję i wyjął z kieszeni spodni telefon. Odczytał wiadomość.

Rusłan Radujew mruknął ponuro. Chwilę później powolnym krokiem ruszył w kierunku zaparkowanego w lesie samochodu.
===LxciECQWZVZjWm5bagA2DzYAMgU9DjldO146CDBUNlVlXGkKOgo=

Rozdział 14

Pierwszy dzień po niespokojnej i pełnej koszmarów nocy Luta spędziła, nie wychodząc z mieszkania Białowąsa. Gospodarz wyjął ze schowka ukrytego w ścianie za kaloryferem wszystkie uzbierane materiały dotyczące Ośrodka Reprezentacyjnego Ministerstwa Obrony Narodowej. Było tego sporo, wszak kolekcjonował je przez ćwierć wieku, dlatego po wstępnej selekcji zostawił ich samych, a sam pojechał zorganizować dodatkową przykrywkę dla Luty.

Karabina nigdy nie widziała tak sporządzanych dokumentów. Wszystkie zostały spisane odręcznie, czytelnym i nawet ładnym pismem, co wyraźnie kolidowało z widokiem grubych i wyglądających na niedomyte paluchów ich twórcy. Musiała uczciwie przyznać, że facet był zorganizowany, skrupulatny, wręcz pedantyczny w tym, co robił. Materiały dotyczące samego obiektu przedstawiały kilka różnych planów technicznych budynku, wszystkie dane dotyczące materiałów, z których pałacyk został zbudowany, a nawet daty przebytych remontów. Wszystko to poparte zdjęciami fasady pod każdym możliwym kątem oraz części wnętrz. Ręcznie wykonane plany techniczne terenu okalającego obiekt były jeszcze obszerniejsze. Luta mogła się z nich dowiedzieć więcej, niż potrzebowała, począwszy od danych geodezyjnych, przez gęstość zadrzewienia, lokalizację kamer, również tych ukrytych na drzewach, po precyzyjnie wyliczoną długość ogrodzenia. Najbardziej interesowały ją jednak trzy rzeczy. Pierwszą była odległość do celu, drugą wyciągnięta średnia dotycząca warunków pogodowych, zwłaszcza przejrzystości i wilgotności powietrza oraz siły wiatru z połowy lutego ostatnich dziesięciu lat, a trzecią czas przejazdu samochodu od bramy wjazdowej do momentu zatrzymania się na dziedzińcu przed pałacem.

Wszystko to miała jak na talerzu.

Kilkukrotnie przeanalizowała dane, a potem wspólnie z Borysem, który przez lata wojaczki służył jej jako wierny partner, poddali swoje wnioski wzajemnej krytyce. Nie różnili się w ocenie. Szanse na powodzenie misji były duże, szczególnie że prognozy pogody napawały optymizmem. Już w nocy znów zaczął prószyć śnieg, a temperatura spadła o kolejne kilka stopni. W ciągu następnych dni Polskę miał liznąć polarny wyżowy front znad Skandynawii, a to oznaczało silny mróz i dużo słońca. Uśrednione dane z ostatnich lat sugerowały, że podmuchy wiatru będą ledwo odczuwalne, wilgotność powietrza w sam raz, a jego przejrzystość doskonała. Krótko mówiąc – wymarzone warunki dla każdego snajpera.

Na analizowaniu poszczególnych etapów spędzili czas do obiadu. Potrzeba chwilowego oderwania się od ponurej rzeczywistości sprawiła, że Luta sama zajęła się przygotowaniem posiłku. W szafkach znalazła makaron i sos boloński, a w zamrażarce pierś z kurczaka. Efekt mógł być tylko jeden. Spaghetti bolognese.

Po obiedzie Borys pozmywał naczynia i zrobił dwie kawy. Usiedli przed telewizorem, wsłuchując się w wiadomości dotyczące zbiegłego na Białoruś prokuratora Marcina Szymczaka. Sprawa jego ucieczki rzeczywiście stała się bardzo medialna, a wszyscy od prawa do lewa powtarzali to samo. Zdrajca, zdrajca i jeszcze raz zdrajca. Ironią wydawało się to, że skłóceni politycy po raz pierwszy mówili jednym głosem na temat czegoś, co było tylko dezinformacją mającą na celu odwrócenie uwagi od szykowanego zamachu na jedną z najważniejszych osób w strukturach NATO. Pomyślała, że gdy jutro minie pierwszy szok, a do głosu znów dojdą partykularne interesy poszczególnych partii, zaczną przerzucać się tematem faceta jak gorącym kartoflem. Ci u władzy wyślą w bój służby tylko po to, aby przykleić opozycji łatkę współpracowników zbiega, a ci drudzy odpowiedzą dokładnie takimi samymi zarzutami. W Polsce znów wybuchnie mała wojenka domowa.

Zegarmistrzowska robota, przyznała i od razu spochmurniała. Do tej pory nie była świadoma, że rosyjska agentura w tak prosty, wręcz prymitywny sposób jest w stanie rozgrywać polskie elity. Przed oczami przemknęły jej wszystkie afery ostatnich lat. Ile z nich zostało zainicjowanych przez Rosjan? Wolała o tym nie myśleć.

– Myślisz, że ta wojna wybuchnie? – wypalił znienacka Borys. Luta posłała mu lekceważące spojrzenie.

– A ty nie masz innych problemów? – odpowiedziała pytaniem na pytanie.

– Po prostu pytam. Do tej pory wszystkie konflikty działy się daleko, przynajmniej z perspektywy przeciętnego Europejczyka. Od czterdziestego piątego taki John, Hans czy Czesiek żyli sobie jak pączki w maśle. Postrzelać mogli sobie co najwyżej na PlayStation.

– O co ci chodzi?

– O nic. Tak tylko się zastanawiam, jak zareagują, gdy Ruscy wjadą czołgami do Kijowa, a w sieci zaczną pojawiać się filmiki z gwałtów i egzekucji.

– Nie myślę o tym.

– A ja myślę. Bo wiesz, kiedyś to taki Hitler czy Stalin mogli sobie robić co chcieli. Wysyłali wojska, które masakrowały całe wsie i miasta, ale tak naprawdę nikt o tym nie wiedział. Nie było telewizji, a tym bardziej internetu. Dziś każdy ma przy sobie smartfona i może nagrać cokolwiek. A ja znam Ruskich i wiem, że w tańcu się nie pierdolą. Większość armii to nawet nie żołnierze. To hołota z gór Kaukazu czy syberyjskich rubieży. Do tej pory nie wiedzą, jak korzystać z kibla.

– Co ma do tego kibel?

– No… to tylko taka metafora. Chodzi mi o to, że to dzicz. Tacy dzisiejsi barbarzyńcy. Większość już dyskutuje o tym, z jaką przyjemnością będą gwałcić ukraińskie nazistki i podrzynać gardła ich mężom. Wiem, bo słyszałem te ich gadki. Nakręcają się. Oczywiście nie wszyscy, ale większość. Współczesna armia nie różni się tak bardzo od tej, która w czterdziestym piątym dotarła do Berlina. Po drodze grabiąc, paląc, gwałcąc i mordując każdego, kto stanął im na drodze.

– Nigdy nie byłeś na wojnie, że gadasz takie rzeczy?

– No właśnie w Afganistanie, Iraku czy głębokiej Afryce to… no wiesz… tam to się po prostu dzieje. Taka ponura rzeczywistość, codzienność. A świat ma to w dupie, bo go bezpośrednio nie dotyczy. Ale tu, w Europie… Wyobrażasz sobie, jak do sieci zaczną trafiać zdjęcia albo filmy z obcinania kończyn albo palenia żywcem?

– A jaki ja będę miała na to wpływ?

– Niby żaden.

– Co znaczy „niby”? – Luta spiorunowała go wzrokiem.

– No bo… zresztą nieważne.

– No właśnie ważne. Co to miało znaczyć to „niby”?

Luta domyślała się, o co mu chodzi, ale do tej pory nie miała czasu zastanawiać się nad konsekwencjami tego, co może wydarzyć się po wykonaniu zleconego zadania. Może tak bardzo skupiła się na celu, a może po prostu odsuwała te myśli od siebie jak najdalej.

– Wiesz… – Borys wciąż się wahał. – No bo jeśli odpalimy tego Gutiérreza, to istnieje poważne niebezpieczeństwo, że Europa się od nas odwróci. Nie wspominając o sytuacji Ukrainy, która już teraz jest w czarnej dupie. Im raczej nikt nie pomoże, ale jeśli chodzi o Polskę, to…

– Jesteśmy w NATO – przerwała mu. – Artykuł piąty. Coś ci to mówi?

– I ty w to wierzysz?

– Bez sensu jest to gdybanie.

– To ja ci powiem, że nie wierzę. Zostawią nas jak zawsze. A gdy dodatkowo odpalimy Gutiérreza, to już na pewno.

– Skończyłeś?

O co mu, do diabła, chodziło? To był jakiś kolejny test? Bawił się w cholernego psychoterapeutę? Przecież wiedział, że każde jego słowo jest analizowane przez rosyjskich analityków. Tak, stwierdziła Luta, to musiał być kolejny test. Zapewne sprawdzali jej stan psychiczny i poziom determinacji. Musieli wiedzieć, że nie zawaha się, aby nacisnąć spust. Pomyślała, że najchętniej ukręciłaby temu zdrajcy łeb. Tu i teraz.

– Interesują mnie tylko moje dzieci – dodała, żeby to jasno wybrzmiało, a potem z powrotem wbiła wzrok w ekran telewizora.

Słowa Borysa nie pozwoliły jej jednak skupić się na przekazywanych informacjach. Pojęła, że do tej pory rzeczywiście nie myślała o konsekwencjach zlikwidowania Gutiérreza. Ale Borys mógł mieć sporo racji. Po takiej akcji Zachód mógłby pokazać nam środkowy palec. Co prawda wątpiła, aby Rosjanie szybko i łatwo poradzili sobie z Ukrainą. To jednak był ogromny kraj z czterdziestomilionową populacją. Ukraińcy spokojnie mogli wystawić pół miliona żołnierzy, a drugie tyle dobrać z poboru. Mieli też doświadczenie bojowe, bo tak naprawdę, z czego niewielu w Europie zdawało sobie sprawę, toczyli wojnę z Rosją od blisko ośmiu lat. Sprzęt, którym dysponowali, też był niczego sobie i pozwalał na postawienie co najmniej twardego oporu. W końcu determinacja. W jej żyłach też płynęła ukraińska krew i wiedziała, że ci ludzie łatwo się nie poddadzą. Z drugiej strony Rosja była, przynajmniej na papierze, drugą armią świata, miała gigantyczną przewagę w sprzęcie, zwłaszcza zaś na niebie, zatem logika wskazywała, że prędzej czy później zwycięży. Czy wtedy Putin wyciągnie łapska po inne kraje? Po Łotwie, Litwie i Estonii, bez wsparcia NATO, przejechałby się jak walec. Kolejnym etapem podboju dyktatora z pewnością byłaby Polska.

Przed oczami przemknęła jej wizja bombardowanych polskich miast. Płonących budynków, porozrywanych na strzępy ciał, płaczących w gruzowiskach dzieci. Też znała ruskie zbydlęcenie. Wielu z ich żołnierzy, o czym większość obywateli Zachodu też nie miała bladego pojęcia, to byli zwykli terroryści, wszak blisko osiemdziesiąt procent dowódców Państwa Islamskiego pochodziło z podległej Rosji Czeczenii. To tam, prawdopodobnie na wniosek Putina i jego najbardziej zaufanych ludzi ze służb, zostali wyszkoleni, aby sprokurować krwawą wojnę na Bliskim Wschodzie, a następnie wytworzyć presję migracyjną na Europę. Sama miała okazję zlikwidować kilku z nich podczas akcji w Syrii czy Iraku. Gdy potem z kompanami wchodziła do wiosek, gdzie tamci sprawowali swoje rządy, wielu żołnierzy nie wytrzymywało psychicznie. Bestialstwo dżihadystów nie znało granic. Ileż to razy znajdowali ukrzyżowanych jeńców? Ile zwłok zostało odartych ze skóry, pozbawionych kończyn i genitaliów, żywcem zakopanych w zbiorowych mogiłach? Najbardziej utkwił jej w pamięci widok, gdy pewnego październikowego ranka weszli do małej wioski na granicy Syrii i Iraku. We współpracy z Amerykanami i Turkami udało się zlikwidować jednego z czeczeńskich przywódców rosnącego podówczas w siłę Państwa Islamskiego. O tej ściśle tajnej misji nie można było wspominać nawet szeptem. W każdym razie po wkroczeniu do wsi oczom żołnierzy ukazał się niecodzienny widok. Działo się to tuż przed Halloween, więc jeden z amerykańskich SEALsów krzyknął rozbawiony, że będą mieć na kolację dynie. Ale to nie były dynie. Za jedną z glinianek znajdowało się sześć wkopanych po szyję zwłok: ojciec, matka i czworo dzieci w wieku od pięciu do trzynastu lat. Wystające z piachu głowy kolorem rzeczywiście przypominały dynie. Obgryzione niemal do kości przez wciąż ucztujące mrówki wryły się w pamięć każdego z żołnierzy.

– To kara za to, że rodzina chciała uciec ze wsi – tłumaczył potem jeden z mieszkańców, pomarszczony starzec o oczach tak ciemnych, że można było odnieść wrażenie zaglądania w bezdenną otchłań. – I nauczka dla nas wszystkich. Al-Kassar kazał ich wkopać po okręgu w taki sposób, aby członkowie rodziny mogli widzieć siebie nawzajem aż do ostatniego tchnienia.

Trudno było sobie wyobrazić cierpienie rodziny Haddad. To przekraczało granice pojmowania i nie miało w sobie nic z człowieczeństwa. Luta już wówczas zamierzała odejść ze służby. Kilka miesięcy później wraz z kolegami z jednostki dostała rozkaz spenetrowania pewnej wsi w górach Afganistanu. Nazywała się Qal’a-i-Najil…

Z zadumy wyrwał oboje zgrzyt zamka. Borys czym prędzej sięgnął po swojego sig sauera i zerwał się z fotela. Z bronią w dłoniach wyjrzał na korytarz. Jego oczom ukazał się starszy mężczyzna w kaszkiecie.

– Spokojnie. To tylko ja – powiedział Białowąs. – A w zasadzie my. – Uśmiechnął się. Pod pachą trzymał kundelka. – Przyda się pani Lucie, gdy pójdzie pobiegać. Kobieta z pieskiem nigdy nie budzi podejrzeń – dodał i postawił go na podłodze. Psiak z miejsca obsikał nowe terytorium.
===LxciECQWZVZjWm5bagA2DzYAMgU9DjldO146CDBUNlVlXGkKOgo=

Rozdział 15

Major Żywuski stał oparty o reling rufy kontenerowca „Mehmet Kahveci” i wpatrywał się w niknące na horyzoncie wzgórza tureckiego wybrzeża. Światła nigdy niezasypiającego Stambułu były już tylko wspomnieniem. Teraz wypływali na pełne wody Morza Czarnego.

Postawił kołnierz i poprawił wełnianą czapkę. Temperatura ledwo przekraczała zero stopni Celsjusza, a wiatr hulał pomiędzy kontenerami, wślizgując się w każdą szparę pomiędzy odzieżą a skórą. Unosząca się w powietrzu wodna mgiełka z rozbryzgów rozbijających się o kadłub fal tylko potęgowała wrażenie przeszywającego chłodu. Nie był człowiekiem morza. Wolał czuć twardy grunt pod nogami. Ogrom nieprzeniknionych głębin onieśmielał go, a brak punktów odniesienia na horyzoncie sprawiał, że czuł się zdezorientowany i skołowany. Kłębiące się na północnym wschodzie czarne chmury kontrastowały z przewalającymi się jak okiem sięgnąć białymi grzywaczami. Nie należał do ludzi przesądnych, ale nie mógł oprzeć się wrażeniu, że niosą ze sobą ukryty przekaz. Ciemne, ponure, posępne – wydawały się ostrzegać przed wpływaniem na te zimne i niespokojne wody. „Uważaj”, szeptały, a lodowaty wiatr niósł wiadomość nad spienioną otchłanią, aby w końcu dotrzeć do uszu śmiałków takich jak on. Tych, którzy mieli czelność rzucić wyzwanie matce naturze. Zasiać w nich lęk przed nieznanym i nieprzeniknionym, zmącić umysły, pogrzebać nadzieję. „Tam, gdzie płyniesz, czeka cię śmierć”, mówiły. „Zawróć, zawróć, zawróć”, powtarzały. „Zawróć, jeśli chcesz żyć”.

– To duchy poległych na morzu – usłyszał chrapliwy głos w języku angielskim. Zdumiony, odwrócił się w kierunku, z którego dochodził. Metr obok stał wysoki mężczyzna o ospowatej, wysmaganej wiatrem i solą twarzy. Z jego wąsko osadzonych, ciemnych jak niebo na horyzoncie oczu biło doświadczenie i mądrość, a kilkudniowy zarost dodawał mu marynarskiej surowości. Na głowie nosił zapinaną pod brodą kapitańską czapkę. – Powiedziano mi, że pan tu jest. Pomyślałem, że to dobre miejsce, aby porozmawiać – dodał i zwrócił wzrok ku niknącym w mroku skałom tureckiego wybrzeża.

– Zaskoczył mnie pan – mruknął w odpowiedzi major. Mówił płynnym angielskim. – Rzadko komu udaje się zakraść do mnie tak blisko niezauważonym.

– Na lądzie może i tak – odparł z przekąsem kapitan. – Ale jesteśmy na morzu. Tu wiatr i zawodzenie tych, którzy spoczęli na dnie morza, potrafią zagłuszyć zmysły takich szczurów lądowych jak pan. Słyszy je pan, prawda?

Żywuski posłał mężczyźnie wymowne spojrzenie. Kapitan Okan Soroglu faktycznie musiał być wytrawnym wilkiem morskim.

– Słyszę gwizd wiatru, plusk fal i jęki poszycia kadłuba. Ale skoro pan mówi, że to duchy poległych marynarzy… – odparł po dłużej chwili milczenia. – Z kapitanem chyba nie wypada się kłócić o takie rzeczy na jego łajbie, mam rację?

Usta Soroglu wykrzywiły się w grymasie, który na upartego można by uznać za uśmiech. Nie spieszył się z odpowiedzią i popatrzył na mewy, które z relingu wzbiły się w powietrze.

– Szybko się pan uczy, majorze – odparł po chwili namysłu. – Woda to najpotężniejszy z żywiołów natury. Oceany wciąż kryją wiele tajemnic i często bywają wyjątkowo krnąbrne. To wciąż jedyna siła, która nie poddała się woli człowieka. Ogień można ugasić, przed wiatrem da się ukryć, ale morze można tylko szanować i podziwiać. – Kapitan wciągnął zimne powietrze w płuca i jeszcze przez chwilę wpatrywał się w spienione grzywacze. – Czeka nas kilkanaście godzin, podczas których będzie trochę bujać, więc jeśli ma pan chorobę morską, to sugeruję wziąć tabletki.

– Nie będą potrzebne.

– Wszyscy tak mówią, a potem rzygają jak koty. Ale to pana decyzja. Ja w takim razie zapraszam pod pokład. Wbrew pozorom nie mamy dużo czasu, bo taka pogoda zmusza mnie do częstszych niż zwykle wizyt na mostku.

Mężczyźni ruszyli w kierunku drzwi usytuowanych z lewej burty. „Mehmet Kahveci” był średniej wielkości jednostką do transportowania towarów. Liczył sto pięćdziesiąt pięć metrów długości i prawie dwadzieścia pięć szerokości, co przy zanurzeniu nieprzekraczającym ośmiu metrów pozwalało mu na cumowanie w większości portów czarnomorskich. Jego trasy od lat praktycznie nie zmieniano. Kursował między Stambułem, gdzie pod okiem trzynastu członków załogi przeładowywano towar z największych kontenerowców klasy Post-Panamax, a rosyjskimi portami w Rostowie nad Donem, Noworosyjsku, Soczi oraz gruzińskim Batumi, gdzie tenże towar dostarczano bądź go z nich zabierano i transportowano do Turcji.

„Mehmet Kahveci” nie był przystosowany do przewożenia setek tysięcy ton towaru i to dało się zauważyć. Kolorowe kontenery piętrzyły się głównie pośrodku pokładu, pomiędzy kapitańską wieżyczką i dźwigami, a na pozostałym obszarze przeznaczonym na cargo rozstawiono je równomiernie, aby rozłożyć ciężar i nie ryzykować zbytniego przeciążenia statku. Zabezpieczone grubymi łańcuchami i specjalistycznymi pasami o wytrzymałości do kilkudziesięciu ton, wydawały się solidnie umocowane, choć Żywuski nie dałby sobie ręki uciąć, że przetrwają tę noc w stanie nienaruszonym. Według prognoz już za kilka godzin mieli wpłynąć w serce sztormu i choć w pełni ufał doświadczeniu kapitana, nie mógł zupełnie wyzbyć się obaw.

Podjął decyzję, aby nie ciągnąć tematu, i pozwolił Turkowi poprowadzić się w trzewia statku. Przez chwilę kluczyli wąskimi korytarzami. W powietrzu unosił się zapach soli morskiej, rdzy i środków czyszczących. Zaraz za maszynownią Soroglu skręcił do niewielkiej kajuty. Przypominała skrytkę. Podkomendni majora okupowali krzesła przy stole. Żywuski założył, że kapitan zdążył już zapoznać się z nowymi marynarzami, więc postanowił nie wychodzić przed szereg. Soroglu faktycznie od razu przeszedł do sedna.

– To tu przewożę dobra luksusowe dla oligarchów – oznajmił, zdejmując przypięte do paska klucze. – Tu przechowuję też zamówiony przez was sprzęt – dodał i zabrał się do otwierania pancernej szafy. W środku znajdowały się czarne, zapinane na zamek torby. Wyciągnął je jedną po drugiej i postawił na środku pomieszczenia. – Pod latarnią najciemniej, jak to mówią. Służby szukałyby wszędzie, tylko nie tutaj. A wiecie, jak jest. Oligarchowie nie zaglądają sobie do talerza, a jeśli już, to zawsze można by to zwalić na zamówienie jakiegoś amatora militariów zza Uralu albo jednego z tych wojennych podżegaczy. Zresztą papiery dokładnie to mówią. Zyskalibyśmy trochę czasu – dodał, widząc zaskoczenie na twarzach swoich gości.

Pomieszczenie wypełnił zgrzyt otwieranych zamków, a zaraz później gwizdów i mlaskania podekscytowanych żołnierzy. Żywuski pomyślał, że wyglądają jak dzieci w sklepie z zabawkami. Torby zawierały wszystko, co komandos mógł sobie wymarzyć: trzy rodzaje karabinków automatycznych, pistolety, amunicję, granaty, nowoczesny sprzęt do komunikacji satelitarnej, odzież maskującą, noktowizory, taktyczne zegarki, sprzęt do nurkowania oraz mnóstwo dodatków, takich jak: noże, latarki, lornetki, lunety, piłki, szczypce do drutu, linki, żyłki, apteczki, a nawet małe transpondery i urządzenia do zakłócania fal radiowych. Dariusz, kimkolwiek był, stanął na wysokości zadania.

– Widzę, że towarzystwo zadowolone – rzucił kapitan, krzywiąc usta w szczerym uśmiechu.

Nie usłyszał odpowiedzi. Żołnierze bezustannie skanowali wnętrza kolejnych toreb, co rusz komentując ich zawartość. Żywuski skupił się na sprzęcie do komunikacji, a gdy ocenił, że ten zda egzamin, odłożył go z powrotem na miejsce i skupił wzrok na Soroglu. Skinął na znak, że docenia jego pomoc. Cokolwiek mówić, to facet, nawet jeśli dostał taki rozkaz z samej góry, jednak sporo ryzykował.

– Podziękuje mi pan, jak wrócicie w komplecie z zakładnikami, a statek opuści wody terytorialne Rosji – oznajmił Soroglu. – A teraz chowamy zabawki z powrotem do sejfu. Łajbą steruje pierwszy oficer, więc my zrobimy sobie małe przeszkolenie z marynarskiej chałtury. Za dwa dni dokujemy w Noworosyjsku, więc do tego czasu musicie znać procedury i ogarnąć sprawy przeładunkowe. Nie chciałbym, abyśmy wpadli, bo któryś z was źle podepnie kontener albo walnie inną gafę.

– Słyszeliście. Zbierać graty – rzucił Żywuski. Mężczyźni wykonali rozkaz bez ociągania się.

– Odzież roboczą i materiały dydaktyczne każdy znajdzie w swojej kajucie – dodał kapitan, gdy już wszyscy byli gotowi do drogi. – Mamy dwa dni, aby was trochę oszlifować. Później nie będzie już na to czasu.

– A pańska załoga? – Ten temat od dłuższego czasu nie dawał Żywuskiemu spokoju.

– Pierwszy oficer to mój młodszy kuzyn, ale nie jest świadomy zaistniałej sytuacji. To jednak nie ma dla nas żadnego znaczenia. Bosman to jego ojciec i zarazem mój wuj, ale nim się nie przejmujcie. Jest stary jak drzewo oliwne i tak samo powykręcany. Większość czasu spędza przed telewizorem. Reszta to prości robotnicy, a że rotacja wśród załogi jest spora, to nie powinni was zaczepiać. Najlepiej skupcie się na robocie. Ja postaram się, aby nie była zbyt skomplikowana.

– W Noworosyjsku schodzimy na ląd?

– Nie. I dobrze, bo ograniczamy ryzyko wpadki. Rosyjscy pogranicznicy też nie powinni nas niepokoić, bo przeładunek będzie krótki. To kwestia kilku kontenerów, więc wypływamy zaraz po skończeniu roboty. Na dłużej rzucamy cumy dopiero w Soczi. Tam zdarza się, że wchodzą na pokład, ale w razie czego macie swoją legendę.

– O co mogą pytać?

– Zwykle nie stwarzają problemów. Doskonale wiedzą, że zawsze mam na pokładzie jakieś niezgłoszone fanty, ale wiedzą też, kto się po nie zgłasza. Dlatego wolą się nie wychylać. Wszyscy tak naprawdę są opłacani i do cna skorumpowani, ale lepiej zejść im z drogi.

– Po wszystkim płyniemy w kierunku Batumi…

– Jak Bóg da. – Soroglu ciężko westchnął. Mimo że był wierzący, to nie lubił pokładać wiary w Bogu. Allaha powinno się czcić, a nie wciągać go w tak przyziemne ludzkie sprawy. – Wypływamy o świcie. Do granicy dzielącej rosyjskie i międzynarodowe wody terytorialne mamy z portu zaledwie dwadzieścia dwa kilometry, ale ta łajba wolno się rozpędza, więc… no… musicie to załatwić dyskretnie. – Kapitan odczekał chwilę, aby upewnić się, że nie będzie musiał powtarzać. – Od tego momentu trzymacie się legendy i po krótkim przeszkoleniu ruszacie do roboty. Pracujecie jak każdy inny majtek na tej łajbie – dodał, tym razem zwracając się bezpośrednio do wszystkich. – Jakieś pytania?

– Gdzie jest najbliższy kibel?

Dopiero teraz Żywuski dostrzegł, że porucznik Bogusławski wygląda niewyraźnie. W całym tym zamieszaniu nie zauważył, że coś mu dolega, a on sam najwyraźniej nie chciał wyjść na amatora i do niczego się nie przyznawał w nadziei, że dolegliwości szybko miną. Teraz jednak było widać jak na dłoni, że z twarzy Bogusia odpłynęła niemal cała krew. Co gorsza, powoli przybierała odcień zgniłej zieleni.

– Dlaczego nie wziąłeś tabletek, skoro wiedziałeś, że…

– Nie wiedziałem, szefie. Nigdy nie miałem takich problemów. Może dlatego, że nigdy nie pływałem, gdy tak bujało.

– Bujać to dopiero zacznie. – Kapitan nie krył poirytowania. Mimo to wyjął z kieszeni kurtki blister tabletek. – Toaleta jest na końcu korytarza. Gdy skończysz, połknij od razu dwie i popij wodą. Po dwóch godzinach weź jeszcze jedną. Na pokładzie nie możemy mieć marynarzy, którzy wymiotują przy siódemce. Dziś w nocy spodziewamy się dziesiątki.

– Mówimy o skali Beauforta, kapitanie? – Bogusławski już ledwo trzymał się na nogach.

– O niczym innym. W nocy prędkość wiatru może przekroczyć pięćdziesiąt węzłów, więc nie ma czasu do stracenia. Podstawowe przeszkolenie musicie przejść, jeszcze zanim burza uderzy z całą mocą.

– Szefie? – Porucznikiem wstrząsnęły pierwsze torsje, ale zdołał je opanować. Przytknął dłoń do ust, jakby to miało sprawić, że objawy miną.

– No leć – rozkazał Żywuski.

Major odprowadził Bogusia wzrokiem. Ten popędził tak szybko, że prawie wyrżnął o próg kajuty. Żywuski podrapał się po czole, bo zrozumiał, że sam trochę zardzewiał. Na tym poziomie dowodzenia większość podkomendnych czeka nawet na pozwolenie, aby skorzystać z kibla. Pomyślał, że ostatnie kilka lat w sztabie zmusiły go do przestawienia się na inne tryby. Teraz znów był w ogniu akcji. I musiał reagować szybciej.

– Ktoś jeszcze chce tabletki? – rzucił Soroglu w kierunku pozostałej trójki.

– Na wszelki wypadek nie zaszkodzi – odparł Myszkowski, a po chwili ręce w kierunku kapitana statku wyciągnęli wszyscy.

– Szczury lądowe… – westchnął pod nosem, wręczając każdemu po blistrze. – Jak nie macie pewności, to na wszelki wypadek połknijcie po jednej już teraz. Wam nie zaszkodzi, a okażecie szacunek potędze morza. Ono ignorantom nie wybacza.
===LxciECQWZVZjWm5bagA2DzYAMgU9DjldO146CDBUNlVlXGkKOgo=

Rozdział 16

Przez kolejne dwa dni Luta pracowała w terenie. Za towarzysza miała kundla, w którym bez wątpienia płynęło sporo krwi jack russell terriera. Pomysł Białowąsa był strzałem w dziesiątkę, bo podczas przebieżek wokół zamkniętego terenu ośrodka MON-u, mogła pozwolić sobie na więcej. Młody psiak czasem umykał jej na wyciąganej smyczy i wpadał w krzaki przy płocie okalającym interesujący ją obszar, dzięki czemu mogła dyskretnie przyjrzeć się terenowi za ogrodzeniem, bez obaw, że swoim wścibskim zachowaniem zwróci na siebie uwagę. Aura też jej sprzyjała, bo blisko dziesięciostopniowy mróz i brak chmur na niebie wymuszały na człowieku zdroworozsądkowe podejście do ubioru, w tym użycie czapki i okularów przeciwsłonecznych, które utrudniały systemom do rozpoznawania twarzy – choć wątpiła, aby takie znajdowały się na wyposażeniu ośrodka – jej identyfikację.

Plamka, bo takie imię nadała swojemu nowemu towarzyszowi, bywała równie pocieszna, co niesforna. Nie słuchała się, bo po tak krótkim czasie trudno było tego od niej wymagać. Drugiego dnia zaczęła już reagować na swoje imię oraz kilka prostych komend typu „siad” czy „waruj”, ale poza tym zachowywała się niczym demon z piekła rodem. Wiecznie łaknęła uwagi, co zwykle kończyło się zamykaniem jej w jednym z pokojów, gdy sytuacja, zwłaszcza wieczorami, wymagała skupienia się na dopracowaniu poszczególnych elementów planu. Plamka oczywiście wyrażała swoje niezadowolenie, podkreślając rosnącą frustrację coraz wyższym poziomem wyszczekiwanych decybeli, co w pewnym momencie stało się uciążliwe, a nawet zagroziło całej operacji, gdyż mogło przyciągnąć uwagę sąsiadów. W związku z tym Plamka musiała przejść przyspieszone szkolenie z posłuszeństwa, czym zajął się Borys. Luta nie miała do tego serca.

Drugiego dnia, gdy Luta wybrała się do osiedlowego sklepiku po kilka podstawowych artykułów spożywczych, natknęła się na znajomą twarz. Wygrzebując z dolnej półki lodówki colę zero, w jej odbiciu ujrzała postawnego mężczyznę w czapce z pomponem. Jej serce zabiło mocniej. Dariusz buszował pomiędzy regałami z jogurtami i nabiałem. Przełknęła ślinę, bo jego wizyta musiała oznaczać konkretne wiadomości o dzieciach.

Nie zareagowała, aby nie budzić podejrzeń, i czekała na rozwój sytuacji. W pewnym momencie Dariusz podszedł do niej i próbując przecisnąć się pomiędzy jej wypiętym tyłkiem i regałem z papierem toaletowym i podpaskami, wcisnął jej za gumkę legginsów jakiś świstek. Chwilę potem poszedł do kasy, zapłacił i ulotnił się, jakby go nigdy nie było. Luta z trudem oparła się potrzebie odczytania wiadomości. Zapłaciła za wybrane artykuły, a po opuszczeniu sklepiku odpięła pozostawioną przez nim Plamkę i truchtem, jak to miała w zwyczaju, pobiegła w stronę klatki swojego bloku. Wzmogła czujność, ale nic się nie wydarzyło. Dariusz najwyraźniej nie oczekiwał dodatkowego kontaktu. Za gumkę legginsów sięgnęła, dopiero gdy poczuła się bezpiecznie.

Słyszymy cię i widzimy. Nie przerywaj. Chłopaki w drodze. Za trzy dni będzie po wszystkim. Zniszcz wiadomość.

Luta przyłożyła świstek do piersi, a chwilę później włożyła go do ust, przeżuła i połknęła. Za cztery dni do pałacyku miał przyjechać Gutiérrez. Do tego czasu jej dzieci, jak Bóg da, powinny być bezpieczne. A wtedy…

Rozejrzała się po pustym korytarzu. To nie był dobry czas na tego typu rozmyślania. Postanowiła nie ryzykować, bo okno pokoju Borysa znajdowało się po tej samej stronie co klatka, którą wchodziła. Mógł ją obserwować, a przedłużająca się nieobecność mogła wzbudzić jego podejrzenia. W windzie próbowała opanować emocje, ale czuła, że wiadomość od Dariusza ma wypisaną na czole. Po wejściu do mieszkania od razu skierowała się do kuchni. Rzuciła torbę z zakupami na blat i skierowała się do łazienki, aby zyskać trochę czasu. Musiała ochłonąć. Znała się z Borysem tyle lat, że potrafił czytać w niej jak w otwartej księdze, i jeśli nawet umiała kłamać na co dzień, to trudno było zapanować nad reakcjami świeżo po takim spotkaniu, jak to z Dariuszem. Ciało i umysł potrzebowało chwili, aby wrócić do równowagi.

Gdy wróciła z łazienki, Borys już był w środku. Przeglądał zawartość torby z zakupami.

– Poszłaś do sklepu, to ja dziś zrobię kolację – zaoferował się.

– Sama się tym zajmę – odfuknęła.

– Nie upieraj się.

– Powiedziałam coś?

Nie zamierzała folgować mu choćby o milimetr, a przy okazji liczyła, że odpuści i zostawi ją w kuchni samą. Miałaby dodatkowe kilka minut, aby zmniejszyć poziom trawiącego ją stresu. Borys ustąpił jej miejsca, ale nie wyszedł. Zamiast tego sięgnął po jedno z leżących w misce jabłek i oparł się o blat, na którym stała krajalnica do chleba oraz pojemniki na cukier, sól i inne przyprawy. Luta tego nie skomentowała. Wyjęła z papierowej torby dwie bułki i sięgnęła do szuflady po nóż. Walczyła, aby zachować naturalność w swoich ruchach, ale wyraźnie się denerwowała. Czuła na sobie palący wzrok starego kompana.

– Co się tak gapisz? – zapytała, rozkrajając pierwszą bułkę.

– Nie gapię się. Jem jabłko – odparł Borys.

– Nie możesz go zjeść w salonie?

– Mogę. Ale wtedy nie dowiesz się, czego chciał Iwan.

Luta poczuła ukłucie w piersi. Czyżby popełniła kolejny błąd? Niemal natychmiast przed oczami stanęła jej zmasakrowana młotkiem dłoń kuzyna. Z trudem powstrzymała drżenie rąk.

– No i czego niby chciał? – zapytała, siląc się na nienachalną drwinę.

– Chyba wybadać nastroje.

– No i? – Sięgnęła po drugą bułkę. Wbiła ostrze w pieczywo. – Iwan wybadał twój nastrój? – zakpiła.

– Nie był zbyt wylewny, ale na moje oko jest zadowolony z postępów.

– Niemożliwe… – prychnęła.

– Powiedział też, że według jego źródła Gutiérrez ma przyjechać do pałacyku wcześniej, niż zakładał pierwotny plan.

– Wcześniej?

Luta poczuła, jak po jej ciele rozlewa się niekontrolowana fala ciepła, a chwilę później ostrze noża zagłębiło się w tkance u nasady kciuka lewej dłoni. Spanikowała, gdy pojęła, że prawdopodobnie właśnie się zdradziła. Borys musiał to wychwycić. Analitycy Iwana pewnie też. Wystarczyło jedno źle zaakcentowane słowo i następująca po nim nerwowa reakcja, aby wszystko, na co pracowała, trafił szlag. Akurat jej nie wypadało zaciąć się nożem do chleba. Wszystkim, tylko nie jej!

Zaklęła pod nosem w sposób, w jaki zakląłby w podobnej sytuacji każdy człowiek na świecie. Soczysta „kurwa” jak świat długi i szeroki nieodmiennie łagodziła niechciane emocje Polaków. Odłożywszy nóż na blat, czym prędzej wsunęła dłoń pod kran. Drugą odkręciła wodę i odczekała, aż strumień obmyje ranę.

– Może jednak ja zrobię tę kolację? – zagaił Borys. Nie wyczuła w jego tonie podejrzliwych nut, ale nie mogła oprzeć się wrażeniu, że nieustannie analizuje każdy jej gest.

– Nic mi nie będzie – fuknęła.

– Chcesz plaster?

– Sama sobie wezmę.

Zakręciła wodę i poszła do łazienki. Spędziła tam około trzech minut, które wykorzystała na to, aby ochłonąć i na szybko przeanalizować kolejne ruchy. Musiała przyjąć określony kierunek postępowania i się go trzymać, choćby nie wiem co. Do kuchni wróciła z opatrunkiem na dłoni, wyraźnie poirytowana. Borys stał tam, gdzie wcześniej. W dłoni ważył nóż, którym się zacięła.

– No to chyba popsułam nastrój Iwanowi – zadrwiła.

– Zdarza się najlepszym.

– Jasne… strzelec wyborowy, który na krótko przed akcją prawie urżnął sobie palucha przy rozkrajaniu bułki. No brawo, kurwa mać…

– Na szczęście strzelasz prawą.

– Tylko że wtedy lewej nie trzymam w dupie. Daj ten nóż.

– Na pewno?

– Tak, kurwa, na pewno! – warknęła i przestraszyła się, że zbyt teatralnie. Ale to była jedyna droga, aby się z tego jakoś wykaraskać. Pokazać wszystkim szczerą złość. I przykryć nią trawiący ją strach.

– Coś ty taka nerwowa? – Oczy Borysa zwęziły się nieznacznie.

– Dasz mi zrobić tę jebaną kolację? – Luta wyciągnęła rękę po nóż. Wbiła wzrok w starego kompana, który okazał się zwykłym zdrajcą. On ją w to wciągnął. On naraził życie jej dzieci. On sprawił, że teraz tkwi w tym koszmarze. Ta nagła lawina negatywnych myśli sprawiła, że znów poczuła szczery gniew. Tym razem musiała być przekonująca, bo Borys w końcu okręcił nóż uchwytem w jej stronę.

– Tylko teraz ostrożniej, okej?

– Spierdalaj!

Borys przekazał jej zębaty majcher i mruknąwszy pod nosem coś o osach i szerszeniach, opuścił kuchnię. Luta odczekała, aż zniknie w swoim pokoju, dopiero wtedy wypuściła powietrze z płuc. Wraz z nim uleciał najsilniejszy stres. Chryste, wyszeptała, niemal nie otwierając ust. Poczuła nieprawdopodobną ulgę, ale tylko chwilowo. Nawet jeśli Borys kupił rolę, którą przed nim odegrała, a analitycy Iwana nie wychwycili w jej tonie niczego podejrzanego poza poirytowaniem własną niefrasobliwością, to wciąż pozostawał jeden bardzo konkretny problem.

Co znaczyło, że Gutiérrez ma przybyć do pałacu wcześniej, niż pierwotnie planowano? Godzinę wcześniej? Dwie, pięć, a może dobę wcześniej? Żywuski i reszta mieli tylko dzień zapasu, więc gdyby facet dotarł do obiektu MON-u, zanim kompani z jednostki odbiją Franka i Werkę, to wszystko diabli wezmą.

Lutosława Karabina ostatkiem sił powstrzymała napływające do oczu łzy. Zrozumiała, że już naprawdę niewiele od niej zależy, a ona sama znalazła się w pułapce bez wyjścia.

* * *

Mniej więcej w tym samym czasie pewien gładko ogolony mężczyzna siedział w nierzucającym się w oczy nissanie qashqai i myślał o tym, co przed chwilą zobaczył. Nauczony doświadczeniem, nie ruszył śladami postawnego mężczyzny w czapce z pomponem, który wyszedł z osiedlowego sklepu chwilę przed kobietą. Ryzyko, że może zostać zauważony, było zbyt duże. Doskonale znał możliwości amerykańskich systemów szpiegowskich. Satelity krążące po niebie potrafiły wychwycić każdy podejrzany ruch w promieniu kilkuset metrów od obserwowanego celu i nawet jeśli szansa, że wróg przejrzał ich plany, była minimalna, w żadnym wypadku nie należało lekceważyć zagrożenia. Iluż to jego braci zginęło w tak głupi sposób? Syria, Jemen, Irak, Afganistan. Analitycy z kraju Szatana doprawdy mieli szatański sprzęt i nie wahali się go użyć, a nieostrożni kompani nawet nie rejestrowali, gdy znienacka nadlatywał dron albo rakieta. Pozostawały po nich tylko resztki poszarpanego materiału i krwawy rozbryzg na piasku.

Rusłan Radujew odruchowo podrapał się po ogolonych policzkach. Zwykle były porośnięte gęstą czarną brodą, ale tym razem zadanie wymagało poświęcenia symbolu męskości. Czuł się nagi i grzeszny, lecz wiedział, że Bóg mu wybaczy. Względem niewiernych pozwalał na łamanie zasad w imię głoszenia Jego prawdy. Ogniem i mieczem, jeśli tego wymagała potrzeba. Rusłan mógł kłamać, oszukiwać, krzywdzić, zabijać, a nawet otwarcie wyrzec się wiary. Takijja była wytrychem pozwalającym na każde bezeceństwo wymierzone w kafirów. Takijja nie była jednak tarczą dla głupców.

Musiał być cierpliwy. Utwierdzić się w przekonaniu, że instynkt i doświadczenie go nie zawodzą. Podpowiadały mu, że mężczyzna w czapce z pomponem nie należy do tego miejsca. Jego chód, balans ciała, dyskretnie rzucane spojrzenia tylko na pozór nie odróżniały go od innych zniewieściałych mieszkańców tego siedliska Szatana. Dla większości ludzi i nieludzi tak naprawdę nie różnił się absolutnie niczym. Ale on to widział. Dostrzegał to, co nieuchwytne. Skryte pod płaszczykiem ordynarnej przeciętności.

Jeszcze poczeka. Poobserwuje. Upewni się. Najbliższa przyszłość pokaże, czy ma rację. Wtedy wykona rozkaz swoich szefów. I wolę Boga jedynego.
===LxciECQWZVZjWm5bagA2DzYAMgU9DjldO146CDBUNlVlXGkKOgo=

Rozdział 17

Major Żywuski widział w życiu wiele, ale sztormu nigdy.

A przynajmniej nie takiego, jaki przyszło mu przetrwać na kontenerowcu „Mehmet Kahveci”. „Przetrwać” to było dobre słowo, bo po tych czterech godzinach walki z żywiołem czuł się bardziej wyssany z energii niż po dwudziestoczterogodzinnym marszu w pełnym rynsztunku przez góry Afganistanu. Nigdy nie widział takich fal. Potężne grzywacze wyłaniały się z mroku jak rozczapierzone palce samego Posejdona, a potem z dziką zajadłością uderzały w pokład, przelewając się niczym nieustające, powtarzające się uderzenia tsunami. Potęgę wściekłego morza dało się czuć zwłaszcza w momentach, gdy kotłujące się niebo rozświetlały kolejne pajęczyny błyskawic. Obraz był równie przerażający, co zachwycający. Spienione fale przypominały górskie szczyty pokryte czapami lodowymi, które raz za razem, nieustannie i z uporem maniaka bezlitośnie próbowały roztrzaskać statek na drobne kawałeczki. Stara łajba nie poddawała się jednak huraganowi ciosów i dzielnie znosiła kolejne ataki. Skrzypiała, stękała, jęczała, ale pruła wzburzone wody z kapitanem Soroglu za sterami, a Żywuski nie mógł wyjść z podziwu dla tego starego wilka morskiego, który ze spokojem buddyjskiego mnicha mierzył się z potęgą natury.

Wczesnym rankiem, gdy porucznik Bogusławski zwymiotował resztki swoich wnętrzności, a chmury burzowe powędrowały na południowy zachód, czarnomorski akwen powoli zaczął się wyciszać. Piętrzące się fale złagodniały, a ich próby sforsowania kadłuba nie były już tak zajadłe jak jeszcze kilka godzin wcześniej. O wschodzie słońca pierwszy oficer, żwawy czterdziestopięciolatek z brzydką blizną przecinającą lewy policzek, wydał rozkazy, aby załoga ruszyła do inspekcji pokładu. Wszyscy żołnierze, włącznie z Bogusiem, który przez noc pożarł cały blister tabletek przeciwwymiotnych, włożyli drelichy i ruszyli na wielkie sprzątanie. Przechadzający się po pokładzie Soroglu skierował ich na osłonięty kontenerami dziób, gdzie nakazał usunąć wyrzucone przez morze śmieci. Do tej roboty nie potrzeba było marynarskiego doświadczenia, za to świetnej kondycji i siły mięśni. Żywuski przyjął to za dobre zrządzenie losu i znak, że mogą się wykazać, nie budząc przy tym podejrzeń reszty załogi.

Mężczyźni dobrali się dwójkami i z zapałem ruszyli do pracy. Major wespół z Myszkowskim, a Kmiecik ze Stachowskim. Tylko Boguś kręcił się po pokładzie jak smród po gaciach, walcząc z powracającymi torsjami.

– Wie szef, że kiedyś chciałem zostać marynarzem? – zagaił w pewnym momencie Mycha. Szarpał się z ogromnym kołtunem splątanych glonów. Na pokładzie zalegały ich całe tony.

– I dlaczego nie zostałeś? – zapytał Żywuski, samemu wyrzucając za burtę naręcze cuchnącej morskiej roślinności.

– W sumie to nie wiem, ale dobrze się stało.

Mężczyźni roześmiali się i wrócili do roboty. Tej było co niemiara. Na pokładzie przeważała różnej maści morska roślinność, ale dało się też wypatrzyć porwane rybackie sieci, a nawet reklamówki czy puszki po napojach. W glonach i sieciach zalegały gnijące ryby, pomiędzy którymi buszowały setki małych krabów. Na pokładzie pojawiły się też pierwsze mewy, znak zbliżającego się lądu. Kołowały nad głowami, wykorzystując prądy powietrzne, obsiadały relingi i kontenery, dreptały po pokładzie w poszukiwaniu co lepszych kąsków. Ich skrzek niósł się po wciąż wzburzonej wodzie, obwieszczając portowcom z Noworosyjska, że dzielny „Mehmet Kahveci” wbrew zdrowemu rozsądkowi znów dotarł do celu.

Na godzinę przed zakotwiczeniem w porcie pokład został uprzątnięty. W południe słońce stało już wysoko, a na niebie próżno było szukać choćby jednej chmury. Burza pozostała jedynie wspomnieniem.

Żywuski trzymał się relingu, czując, jak mroźna bryza łaskocze mu spocone policzki. Wpatrywał się w wyłaniające się na horyzoncie miasto, a w nim wciśnięty w niewielką zatokę port, nad którym górowały majestatyczne wzgórza. Ramiona potężnych dźwigów rosły w oczach, a z oddali niosły się odgłosy pracujących maszyn i pokrzykiwania pracowników portowych. Gdy „Mehmet Kahveci” wydał z siebie donośny sygnał powitalny, major poczuł spływający po plecach dreszcz.

– Witamy w Kraju Krasnodarskim.

Żywuski zerknął przez ramię. Kapitan znów zmaterializował się za jego plecami niczym duch. Pomyślał, że albo traci formę, albo Soroglu sfrunął z mostka jak jedna z setek towarzyszących im mew. Z niesmakiem przyznał przed samym sobą, że prawda, niestety, jest dla niego gorzka.

– Róbcie to, co inni, i się nie wychylajcie – powiedział Turek. Jego ton był lodowaty, jak wody pod ich stopami. – Znam ich, a oni znają mnie. Celnicy wejdą na pokład w jednym celu. Po pieniądze i wódkę. Inni po kontrabandę. Jeśli nie dacie im powodu do interwencji, to odpłyniemy do Soczi jeszcze przed zmrokiem.

Kolejny pomruk wpływającego do portu kontenerowca sprawił, że odpowiedź Żywuskiego nie przebiła się do uszu kapitana.

– Zrozumiał pan, majorze? – Soroglu spojrzał w przymrużone oczy rozmówcy.

– Przypilnuję tego.

– W innym przypadku ja i moja załoga też się z tego nie wywiniemy. Proszę o tym nie zapominać.

Soroglu wystrzelił niedopałek za burtę i skinąwszy wymownie, poszedł w kierunku wieży, na szczycie której mieścił się mostek kapitański. Żywuski jeszcze przez chwilę wpatrywał się w panujący w porcie rozgardiasz. Patrząc na pomniejsze barki i inne jednostki pływające oraz setki kręcących się po nabrzeżu robotników, można było odnieść wrażenie, że nikt nad tym nie panuje, ale major nie miał wątpliwości, że każdy element tej chaotycznej układanki ma przypisaną określoną rolę. Nawet w takim kraju jak Rosja procedury portowe musiały być zachowane, a kontrola ruchu rygorystycznie przestrzegana. Tu nie było miejsca na błąd.

Ostatnia myśl sprawiła, że puścił reling i ruszył do swoich ludzi. Stachu, Zumba, Mycha i Boguś siedzieli na dziobie i w cieniu kontenerów powtarzali procedury cumowania. Z satysfakcją stwierdził, że wyglądają i cuchną jak stare wilki morskie.

– Od teraz zero polskiego – rzucił, gdy podszedł na tyle blisko, aby nie podnosić głosu. – Wszyscy wiedzą, co robić?

Byli podkomendni zgodnie pokiwali głowami. Jeszcze przed burzą Soroglu przeszkolił ich z używania łańcuchów i pasów do zabezpieczania i odbezpieczania kontenerów, podpinania ich do haków i innych podstawowych czynności, które w razie konieczności musieliby wykonać. Nie zamierzał ich angażować do bardziej odpowiedzialnych robót, ale musieli je znać, podobnie jak podstawowe komendy, zwłaszcza te niewerbalne, które rozumiał każdy marynarz bez względu na język, jakim na co dzień się posługiwał. Nie było tego wiele, a do tego nie wyglądało to na skomplikowane, więc złapali stosunkowo szybko. Teraz musieli tylko odegrać swoje role.

Pół godziny później zawinęli do portu. Soroglu tak poprowadził statek, żeby znalazł się pod ramionami zamontowanych w dokach dźwigów. Na lądzie panował straszny harmider, ale pośród setek pałętających się robotników nietrudno było dostrzec dwóch umundurowanych mężczyzn. Palili papierosy w oczekiwaniu na wysunięcie trapu. Mieli zapijaczone mordy i rzeczywiście znali się z kapitanem Soroglu, bo gdy w końcu weszli na pokład, uściskali się z nim jak z dawno niewidzianym przyjacielem.

Żywuski przyglądał się tej scenie z dziobu, gdzie z resztą swoich ludzi kruszył lód zalegający na relingach i innych częściach pokładu. Nad ranem rzeczywiście przymroziło i było co robić. Celnik tylko raz zerknął w ich stronę, ale kapitan wiedział, jak się zachować. Wyjął zza pazuchy butelkę karaibskiego rumu i od razu rozlał po kielichu. Reakcja Rosjan była przewidywalna. Chlapnęli bez zastanowienia i od razu zaproponowali na drugą nogę. Dopiero potem zaczęli wypełniać jakieś dokumenty, zupełnie tracąc zainteresowanie grupą pięciu mężczyzn na dziobie.

Gdy w końcu ciepło się pożegnali i zeszli na ląd, Żywuski odetchnął z ulgą. Zawzięcie obstukując młoteczkiem reling od strony doków, dyskretnie odprowadził ich wzrokiem do momentu, aż weszli do jednego z obskurnych hangarów. Jego spokój nie trwał jednak długo. Zaledwie kilka minut po zniknięciu celników do doków wjechał pojazd, którego trudno byłoby nie zauważyć nawet na gali rozdania nagród filmowych we francuskim Cannes.

Żywuski od lat pasjonował się motoryzacją i doskonale wiedział, co właśnie podążało w ich stronę. Słynny Knight XV stworzony przez koncern Conquest Vehicles był ważącym ponad pięć i pół tony sześciometrowym potworem, którego producent reklamował jako najbezpieczniejszy samochód świata. Opancerzony, wyposażony w kuloodporne opony, błotniki i zderzaki z mieszanki stali i włókna węglowego, podwozie i karoserię mogące wytrzymać wybuch miny albo strzał z granatnika oraz ogromne, sześćdziesięcioczteromilimetrowe pancerne szyby – bardziej przypominał czołg niż pojazd poruszający się na co dzień po ulicach miast. Z przodu i z tyłu ubezpieczały go dwa mniej ekstrawaganckie land cruisery.

Komitet powitalny zatrzymał się oczywiście przy samym trapie. Chwilę później z pojazdów wysiedli mężczyźni z bronią.
===LxciECQWZVZjWm5bagA2DzYAMgU9DjldO146CDBUNlVlXGkKOgo=

Rozdział 18

– Masz trzy minuty.

Borys przekazał Lucie swój telefon. Wzięła go w drżącą dłoń. Do zakończenia misji pozostało niecałe czterdzieści osiem godzin i wymusiła na Iwanie kontakt z dziećmi. Zgodził się, bo przez ostatnie dni kontynuowała swój teatr. Chcąc przykryć wpadkę, nie miała innego wyjścia i robiła wszystko, aby udowodnić, jak ciężko znosi całą sytuację. W pracy grała hardą profesjonalistkę, ale w samotności pozwalała sobie na chwile słabości. Zresztą nawet nie musiała udawać. Psychicznie czuła się jak wrak człowieka.

– Cześć, Franiu – przywitała się, gdy usłyszała głos syna. – Czy wszystko u was w porządku?

– No tak. Może być – odparł w swoim stylu. Nigdy nie był wylewny.

– Co dziś robiliście?

– Nic.

– Jak to nic?

– To znaczy oglądaliśmy telewizję. Ale po rusku, więc nic nie rozumiem. Jakąś starą bajkę o wilku i zającu.

– Ja też ją znam. Oglądałam ją, jak byłam w waszym wieku. Wyobrażasz sobie?

Luta próbowała zachować pozory normalności. Nie chciała dodatkowo stresować syna. Franek i tak był zbyt dojrzały jak na swój wiek. Na pewno zdawał sobie sprawę z sytuacji, w jakiej się znalazł, ale raczej nie pojmował zagrożeń, które mogły z tego wyniknąć w przypadku zrealizowania się czarnego scenariusza. Nie chciała mu dokładać zmartwień i zadawać pytań w stylu: „Czy dobrze was karmią?”, „Czy dobrze was traktują?” albo kłamać, że „Nie musicie się obawiać” i „Nic wam nie grozi”. Franek naprawdę nie był głupi.

– Kiedy wrócimy do domu? – To pytanie musiało paść, więc była na nie przygotowana.

– Już wkrótce, kochanie. Mama musi zrobić tylko jedną rzecz i już niedługo po was przyjedzie.

– A co takiego?

– Nie mogę ci powiedzieć, Franiu. Ale ty powiedz, co dziś jedliście na obiad? – zmieniła temat.

– Ziemniaki z jakimś mięsem i surówką.

– Smakowało? Werka zjadła?

– Zjadła.

– No to dobrze. Ty też?

– Trochę. Surówki nie.

– Aha… – Luta spojrzała na zegarek. Została jej połowa czasu. – A poprosisz do telefonu Wercię?

– Werka! Mama dzwoni!

Luta poczuła, że wilgotnieją jej oczy. Wyobraziła sobie syna, który w obliczu zagrożenia próbuje zachowywać spokój i naturalność. Nie miała wątpliwości, że obok niego stoi Iwan albo jego człowiek i przysłuchuje się każdemu słowu, aby w razie czego natychmiast reagować. Mimo to Franek udawał, że wszystko jest w porządku. Tak jakby w pełni rozumiał, że nie powinien dokładać matce dodatkowego stresu. Była z niego cholernie dumna.

Usłyszała tupot małych nóżek córki, a potem jej zdyszany głos.

– Mamusia?

– Cześć, kochanie. Bawiłaś się?

– Układamy puzzle z ciocią Swietą. Takie ze Skye.

– Ooo, to super. Przecież uwielbiasz Skye.

– Mamy jeszcze z Bluey i Bingo. I baloniki też.

– Cudownie, kochanie. Już niedługo poukładamy je wspólnie, dobrze?

– Taaak! Mama…

– Tak, kochanie?

– Ale ja już chcę do domu.

– Wiem, kochanie. Mamusia już niedługo przyjedzie i zabierze was do domku. Jeszcze tylko kilka dni, dobrze?

– Ale ja chcę już teraz… – W tonie córki wybrzmiała pretensja.

– Mama jeszcze tylko skończy pracę. Do tej pory słuchaj się Franka i cioci Swiety. – Z trudem przeszło jej przez gardło słowo „ciocia”. Nie chciała jednak budzić w córce niepotrzebnych lęków. Poza tym nic nie wskazywało, aby kobieta traktowała jej dzieci źle. Znów spojrzała na zegarek. Pozostało dwadzieścia sekund. – A teraz daj mi, kochanie, Frania, dobrze?

– Mamo…

– Tak? – Poczuła ciepłą łzę na policzku.

– Kiedy przyjedziesz?

– Wkrótce, kochanie. Ale musimy kończyć. Kocham cię bardzo, wiesz?

– Ale mamo…?

– Werciu, daj proszę Franka.

– Ale mamo…?

– Kochanie…

Równo z upływem trzech minut połączenie zostało przerwane. Luta zagryzła zęby, aby się nie poryczeć i w nerwach nie wykrzyczeć do słuchawki obelg pod adresem Iwana. Oczami wyobraźni widziała człowieka, który odbiera z rąk Werki telefon i nakazuje wracać do poprzednich czynności. Widziała zawód w oczach niewiele pojmującej z tego wszystkiego córki i zuchwałe spojrzenie syna, który rozumiał trochę więcej.

Oddała urządzenie Borysowi, a ten natychmiast je rozmontował i zniszczył kartę.

– Jeszcze dwa dni i będzie dobrze – powiedział.

– Skoro już o tym… – Luta zrobiła dłuższą pauzę. Była o tyle spokojniejsza, że wyjaśniła się sytuacja wcześniejszej wizyty Joaquína Gutiérreza. Miał przybyć do pałacyku MON-u nie wieczorem, a tego samego dnia rano. To dawało nadzieję, że jej kompani zdążą przeprowadzić akcję odbicia jej dzieci. Za jej sukces mogła się tylko modlić. – Do tej pory nie chciałam podejmować tego tematu, ale chyba czas najwyższy o tym porozmawiać.

– O czym?

– O naszej ewakuacji.

– O ewakuacji… – Na twarzy Borysa pojawiło się kilka dodatkowych zmarszczek.

– No, jeśli chcemy zobaczyć dzieci, to chyba musimy jakoś się stąd wyrwać. Ty sobie wyobrażasz, co się zacznie dziać, gdy mózg Gutiérreza wyląduje na ścianie? Najpóźniej w ciągu minuty ustalą, z której strony padł strzał. Tu są tylko dwa bloki, więc w ciągu kolejnej padnie rozkaz obstawienia ich obu, a w ciągu następnych trzech osiedle zostanie odcięte kordonem policji.

– Nie przeceniasz polskich służb?

– Nas też kiedyś nie docenili…

– My to nie oni.

– Nie kpij. Wiesz, że rozpęta się piekło. Zjadą się tu wszystkie dostępne jednostki kominiarzy. Przetrzepią wszystkie klatki z piwnicami włącznie. W ciągu kolejnego kwadransa policja, a być może i wojsko ustawi blokady na wylotówkach z miasta i na autostradach. Mysz się nie prześlizgnie, a już na pewno nie taki gość jak ty.

– Co znaczy: nie taki jak ja?

– Z taką pokiereszowaną gębą? – Luta prychnęła. – Popatrz na siebie, Borys. Blizna na bliźnie. Jesteś psem wojny. Zresztą podobnie jak ja.

Morozow podrapał się pod uchem. Widniała tam nieregularna blizna po oparzeniu. Przez dłuższą chwilę nic nie mówił i Luta miała wrażenie, że bije się z myślami. Przecież musieli przygotować jakiś plan ewakuacji.

– Rzeczywiście może najwyższy czas, żeby o tym pogadać – mruknął w końcu. – Może ci się nie spodobać, więc lepiej usiądź.

– Nawet mnie nie wku…

– Spokojnie. Wszystko zostało już zorganizowane. Pamiętasz swoją pierwszą decyzję?

– Jaką pierwszą decyzję?

Borys sięgnął pod ławę, gdzie leżały satelitarne mapy terenu. Rozłożył je na blacie.

– O lokalu, z którego można oddać strzał. Wskazałaś wówczas na to miejsce. – Jego palec wylądował na czteropiętrowcu znajdującym się najbliżej pałacu. Rzeczywiście, pamiętała doskonale. Blok znajdował się niecałe trzysta metrów od celu. Z takiej odległości byłaby w stanie zdmuchnąć świeczkę, nie muskając kulą knota. – W tym drugim mieszkaniu też funkcjonuje śpioch. Od blisko piętnastu lat.

– Dlaczego o tym nie wiedziałam?

– Nie musiałaś, bo to nie miało żadnego wpływu na zaplanowaną akcję. To miała być furtka na wypadek, gdyby pojawiły się problemy z realizacją planu A. Ruscy zawsze mają ten awaryjny i nie zostawiają niczego przypadkowi.

– No dobrze… – Luta potrzebowała chwili na przyswojenie nowych informacji. Nie znalazła jednak związku z planem ich ucieczki. – W jaki sposób ten śpioch ma się przyłożyć do naszej ewakuacji?

– Odwróci uwagę służb.

– Jak?

– Wysadzi własne mieszkanie. Zaraz po trafieniu Gutiérreza. I nie ma siły. W takiej sytuacji cała uwaga służb zostanie skierowana właśnie na ten konkretny blok i ten konkretny lokal. Procedury są przewidywalne. W pierwszej kolejności sprawdzą, kto tam mieszkał, a potem służby błyskawicznie zlustrują jego kontakty, zwłaszcza połączenia i zawartość skrzynki pocztowej. I tak się składa, że na wyciągu znajdą kilka długich połączeń z kierunkowym do wschodniej Ukrainy, a na skrzynkach prosto szyfrowane wiadomości na jakiś bzdurny mail utworzony przez GRU. Skupią się na poszukiwaniu pięćdziesięciodwuletniego nauczyciela historii, a nie kobiety i mężczyzny po trzydziestce. Gdy w końcu się połapią, że to lipa, my będziemy już daleko stąd.

Luta nerwowo przełknęła ślinę. Trudno było się tu do czegoś przyczepić. Nie zamierzała uzewnętrzniać się na temat ewentualnych przypadkowych ofiar takiej eksplozji, wszak w przyległych lokalach mogły mieszkać rodziny z dziećmi. Ruscy nie raz i nie dwa udowodnili, że nie przejmują się takimi „drobiazgami” jak śmierć niewinnych ludzi. Z perspektywy operacyjnej wyglądało to na perfekcyjnie zorganizowaną akcję.

– A potem? – zapytała po chwili namysłu.

– Potem mamy otrzymać dalsze instrukcje. Zakładam, że trzeba będzie przedostać się do Rosji albo przynajmniej na Białoruś. W innym kraju nie przekażą nam rodzin.

Brzmiało rozsądnie i Luta poczuła nawet ukłucie zwątpienia. Czy aby na pewno podjęła właściwą decyzję? Przecież w tej chwili nic już od niej nie zależało. Złożyła zdrowie i życie swoich dzieci w rękach kompanów z jednostki. Co z tego, że najlepszych komandosów w Polsce. To też byli tylko ludzie, ludzie zaś popełniają błędy. Przez głowę przemknęła jej myśl, że ona też popełniła błąd. Rosjanie rzeczywiście pod względem logistycznym przygotowali wszystko perfekcyjnie. Czy gdyby wykonała zadanie, zwróciliby jej dzieci? Kto wie? Może doceniliby jej poświęcenie? Ukryłaby się wtedy z Frankiem i Werką gdzieś na końcu świata. Może na jakiejś zapomnianej przez Boga wysepce w Malezji albo na Filipinach. Miała takie umiejętności, że na pewno znalazłaby pracę.

Chwila słabości minęła w momencie, gdy przed oczami stanęła jej blada twarz zamordowanego dziadka. A przecież to był tylko czubek góry lodowej. Rosjanie bez mrugnięcia okiem poświęcili dwoje dzieci, aby zainscenizować śmierć Franka i Werki, potrafili zmasakrować młotkiem dłonie nastoletniego kuzyna i młodej matki dwójki bliźniąt, a nade wszystko już raz okłamali Borysa, wmawiając mu, że odzyska rodzinę, gdy pomoże zwerbować ją do wykonania tej misji.

Tym ludziom nie można było ufać. Ich należało ograć, a potem wybić do nogi. Jak Ozalanów.

– Niech i tak będzie – powiedziała i podniosła się z sofy. Plamka od razu doskoczyła do jej nogi. – Chcesz pobiegać? – zwróciła się do psiaka. – Ty sobie pohasasz, a ja zrobię ostatnią rundkę wokół naszego pałacyku. Co ty na to?

Plamka zamerdała ogonem i pociesznie zaczęła wskakiwać jej na uda. Pomysł ewidentnie przypadł jej do gustu.
===LxciECQWZVZjWm5bagA2DzYAMgU9DjldO146CDBUNlVlXGkKOgo=

Rozdział 19

– Mewa? Odbiór.

– Tu Mewa. Odbiór.

– Leci do was czterech bandytów. Odbiór.

– Ruscy? Odbiór.

– Czterech. Coś knują. Opuśćcie gniazdo. Odbiór.

– Tu Wrona. Widzimy cel. Mewa w gotowości. Odbiór.

– Opuśćcie gniazdo. Powtarzam. Opuśćcie gniazdo. Odbiór.

– Mamy go jak na talerzu. Czekamy na rozkaz. Odbiór.

– Wrona, kurwa! Za pół minuty tu będą. Zejdźcie z tego pierdolonego dachu!

Kapitan Żywuski poczuł na karku zimny pot. Z oddali niósł się już grzmot nadlatujących SU-34. Rosyjskie maszyny wydawały bardzo charakterystyczny dźwięk, a ich obecność na niebie zawsze zwiastowała dodatkowe problemy. Sygnał z centrali też nie napawał optymizmem. Myśliwce czasem pojawiały się i znikały, ale taktyczne bombowce SU-34 zwykle nadlatywały w jednym celu.

Do spółki z Amerykanami mieli za zadanie zlikwidować jednego z czołowych przywódców Państwa Islamskiego. Mohammed Al-Wahda był wyjątkowo bezwzględnym człowiekiem, a wsławił się z tym, że w jednej z wiosek pod Aleppo zakopał żywcem wszystkich mieszkańców, w większości kobiety i dzieci. Z kilkunastu chłopaków, za młodych, aby brać udział w walkach, ale na tyle dojrzałych, aby pod nieobecność ojców i starszych braci móc przejąć opiekę nad rodzinami, zrobił sobie natomiast kontent propagandowy. Paru rozstrzelał z ciężkich wielkokalibrowych karabinów maszynowych KPWT, innych rozjechał czołgami, a jeszcze innych spalił żywcem. Wszystko to nagrał, a krótko później materiał wylądował w sieci, gdzie rozprzestrzenił się lotem błyskawicy. Oglądały go miliony. W domach, szkołach, w biurach, w korkach samochodowych i kolejkach po bułki. Zawsze znaleźli się chętni, aby podnieść sobie poziom adrenaliny. Żądni mocnych wrażeń nastolatkowie, zboczeńcy, zwykli ludzie, przede wszystkim zaś potencjalni nowi żołnierze kalifatu. Amerykanie uznali – zresztą prawidłowo – że Al-Wahda musi umrzeć. Wśród wojskowych krążyły plotki, że ta decyzja miała drugie dno, gdyż jedna z zamordowanych rodzin współpracowała z CIA. Nie miały one jednak większego znaczenia. Rozkaz przyszedł z samej góry i należało go wykonać. Amerykanie poprosili więc o pomoc sprawdzonych w boju Polaków z JWK. Często tak robili, aby dzielić się odpowiedzialnością, poza tym „Cisi i skuteczni” wykazali się już w wielu akcjach. Żywuski miał na ten temat swoje zdanie. W jego skromnej ocenie robili to, bo wiedzieli, że pod jego skrzydłami walczy żołnierz, który nigdy nie pudłuje. Wołali na niego Mewa, był kobietą i nazywał się Lutosława Karabina.

Pomyślał, że to za duże ryzyko, i miał w dupie, jak zareagują na to Amerykanie. Nie miał zamiaru narażać życia popularnej Lutki. Gdy na horyzoncie zamajaczyły cztery jasne punkty, poprawił hełm i ponownie nawiązał kontakt.

– Mewa, Wrona? Zeszliście? Odbiór.

– Pakujemy się. Odbiór.

– Pospieszcie się. Bez odbioru.

I wtedy ściany się zatrzęsły, z sufitów spadły okruchy tynku. Grzmot nisko przelatujących bombowców był ogłuszający, ale to, co pozostawiły po sobie, wżarło się, dosłownie i w przenośni, w umysł każdego świadka tego październikowego wieczoru.

Żywuski nigdy wcześniej nie widział takiego ataku. Ciemne niebo nad przedmieściami Aleppo nagle rozbłysło pióropuszem iskier. Przypominały sztuczne ognie albo leniwie spadające gwiazdy. W pierwszej chwili pomyślał, że wywiad znów dał ciała, a Rosjanie oświetlili pole walki, bo szykują jakąś akcję zaczepną. To jednak nie był ani zwiastun akcji zaczepnej, ani tym bardziej sztuczne ognie czy spadające gwiazdy. Mieszkańcy przedmieść Aleppo najwyraźniej też nigdy nie byli świadkami czegoś podobnego, więc zaraz po przelocie myśliwców zauroczeni widowiskiem wylegli na ulice. Jeszcze nie wiedzieli, że popełnili największy błąd w swoim życiu.

Kilkadziesiąt sekund później rozpętało się piekło. Opadający na domy biały fosfor palił wszystko, co spotkał na swojej drodze. Drzewa, mury, samochody. I ludzi. Wydzielający się przy okazji reakcji chemicznej trujący opar wdzierał się przez otwory i szpary w ścianach, przenikał do domów. Nie było przed nim ucieczki. Ulice wypełniły się żywymi pochodniami, a bliscy poparzonych w panice próbowali oblewać ich wodą. Nie mieli pojęcia, że tylko pogarszają sprawę. Rozgrzanego do ponad tysiąca trzystu stopni fosforu nie dawało się ugasić, nie odcinając wcześniej dostępu tlenu. Narażali się za to na efekt działania żrącego dymu, który palił płuca wszystkim, którzy nie zdążyli się ukryć przed piekielnym opadem.

Żywuski poczuł w nozdrzach charakterystyczną woń czosnku. Zaklął szpetnie i czym prędzej wydał rozkazy natychmiastowej ewakuacji.

– Mewa? Wrona? Gdzie jesteście? Odbiór.

Cisza w eterze.

– Mewa? Wrona?

To samo.

Wściekły zabrał ze sobą podporucznika Bogusławskiego i pobiegł na górę budynku, który kiedyś był szkołą. W połowie drogi natknęli się na Borysa i Lutę. Podtrzymywała partnera na ramieniu, a prawą część jego twarzy przykrywał mokry opatrunek, momentami błyskający jak szpitalna jarzeniówka. Biały ogień dosłownie zżerał go kawałek po kawałku.

Dotarli do piwnicy, jedynego w miarę bezpiecznego miejsca w tym białym piekle. Ułożyli Borysa na mokrej ziemi. Stękał, ale nie krzyczał, choć musiał cierpieć katusze.

– Daj szmaty. Dużo szmat i bandaże. Wszystko zmocz. Trzeba odciąć dostęp tlenu, aby to ugasić – rozkazała porucznik Karabina. Żywuski z Bogusławskim natychmiast wykonali polecenia.

– Przeżyje? – zapytał, gdy wydłubali z rany resztki grudek białego fosforu, a następnie szczelnie ją obwiązali. Natychmiast przysypali grudki piaskiem, aby nie doszło do ponownego samozapłonu.

– Nie wiem. Biały fosfor jest ekstremalnie trujący. Nawdychał się go, więc mogło dojść do obrzęku płuc. Potrzebuje specjalistycznej pomocy. Natychmiast.

Gdy Żywuski nawiązał łączność z bazą, z oddali znów poniosły się grzmoty. Kolejne bombowce? Kolejny barbarzyński atak? Pierdoleni zwyrodnialcy! Poczuł, jak znów oblewa go zimny pot, a ciałem wstrząsają dreszcze. Chwilę później zerwał z siebie kołdrę i zeskoczył z łóżka. Zajęło mu kilka sekund, aby się zorientować, że już nie jest w podłej piwnicy w Aleppo, a to tylko jeden z licznych, nawiedzających go koszmarów.

Pieprzone PTSD. Kto go, kurwa, nie miał?

– Wszystko w porządku, szefie? – Z głębi niewielkiej kajuty poniósł się znajomy głos. Żywuski odchrząknął.

– Tak, w porządku – odparł.

– Syria czy Afganistan?

– Syria.

– Mnie częściej śni się Afganistan.

– Ech…

Kajutę snów spowiła cisza. Tu nikt nikogo nie oceniał. Koszmary, nerwice, bezsenność, natręctwa, problemy z koncentracją. Tak naprawdę wszyscy żołnierze walczący na froncie albo operujący za linią wroga w mniejszym bądź większym stopniu cierpieli na jakąś formę stresu pourazowego. Objawów nie doświadczali tylko ci, którzy nie mieli sumienia.

– Chyba dopływamy – przerwał przedłużającą się ciszę porucznik Bogusławski. Żywuski zerknął przez bulaj. Na horyzoncie majaczyły światła Soczi.

– Obudź resztę chłopaków – polecił, pospiesznie wkładając spodnie. – Za drugim razem możemy nie mieć tyle szczęścia.

Major wszedł do malutkiej łazienki. Wysikał się i odświeżył. Gdy schował szczoteczkę z powrotem do maleńkiej kosmetyczki, ostatni raz ochlapał twarz zimną wodą. Spojrzał w lustro. Z trudem poznał siebie samego. Podkrążone oczy, zapadnięte policzki, skóra szorstka i luźna jak u starca. Zarost, który zwykle golił każdego ranka, teraz jaśniał siwizną. Pomyślał, że wygląda dokładnie tak, jak się czuje. Jak weteran. Zmęczony i do cna wyeksploatowany.

Przypomniał sobie moment, gdy w doku pojawili się uzbrojeni mężczyźni. Kiedy tylko wysiedli z samochodów, doliczył się ośmiu i od razu zrozumiał, że to nie ochroniarze z byle jakiej siłowni czy klubu bokserskiego. Dobrze zbudowani, silni, gibcy, wystarczyło przeanalizować, jak się poruszają albo jak trzymają broń, aby pozbyć się ostatnich wątpliwości, czy byli szkoleni przez fachowców. Gdy w akompaniamencie stukotu żołnierskich buciorów wpadli na pokład, poczuł, że to może być koniec tej przygody. Na szczęście nie zainteresowali się ani nim, ani resztą załogi. Zajęli pozycje, zabezpieczyli drogę dla swojego pryncypała i zastygli jak słupy soli. Wtedy z opancerzonego SUV-a wyłoniła się młoda filigranowa blondynka w kożuchu i przeciwsłonecznych okularach, a za nią wypełzł obrzydliwie tłusty jegomość z podgardlem wiszącym tak nisko, że prawie szorowało po deku. Jego twarz, poza generalnym znudzeniem, nie wyrażała żadnych emocji. Powolnym krokiem ruszył za dziewczyną po trapie, a potem zniknął w czeluściach statku. Po pół godzinie tą samą drogą wrócił do samochodu. W ślad za nim podążała blondynka. Sprawiała wrażenie absolutnie rozanielonej i nieustannie przyglądała się swoim palcom. Na jednym z nich połyskiwał kamień. Blask rzucany przez odbite promienie słoneczne był tak silny, że na poszyciu statku pojawiły się różowe refleksy.

Gdy dotarli do samochodu, jeden z ochroniarzy otworzył drzwi. Zamiast wejść do środka, dziewczyna obróciła się w kierunku grubasa.

– Kocham cię, tatusiu – rzuciła piskliwie i uwiesiła mu się na szyi. Mężczyzna przewrócił oczami, ale w końcu objął córkę w pasie. Wyglądała przy nim jak kruszynka.

– No już, Zara. Obiecałem, więc dotrzymuję słowa. Sto lat, córeczko.

– Aaaa! Tamara oszaleje z zazdrości.

– Żebyś wiedziała. Na świecie są tylko cztery różowe brylanty powyżej dziesięciu karatów. Do tego cudu nawet Eternal Pink się nie umywa.

Dziewczyna pocałowała ojca w policzki i zatuptała nogami jak kilkulatka. Wydawszy z siebie jeszcze kilka trudnych do sklasyfikowania dźwięków, wskoczyła do wnętrza pojazdu, a za nią wgramolił się ojciec. Ochroniarze dopiero wtedy opuścili swoje posterunki i po kolei wsiedli do swoich pojazdów dokładnie w takiej samej kolejności, w jakiej z nich wysiedli. Chwilę później mała kolumna opuściła doki.

– Wykopany w sercu Botswany i oszlifowany w Amsterdamie – przyznał Soroglu, gdy tuż przed północą opuścili port w Noworosyjsku. – Na czarnym rynku osiągnął cenę przekraczającą pięćdziesiąt milionów dolarów.

– Jeden z tych krwawych diamentów?

– Ten biznes wciąż kwitnie w najlepsze. Murzyni narzekali, że Europejczycy zrobili z nich niewolników i okradali ich ojczyzny z bogactw naturalnych, a teraz sami zaprosili do siebie Ruskich i oddają im wszystko za bezcen, myśląc, że robią to na własnych warunkach. Ale cóż począć? – Kapitan westchnął. – My kupujemy dzieciakom na urodziny konsole albo klocki lego, a oligarchowie pokroju Bieriezuckiego różowe brylanty i samoloty. Takie życie.

Co racja, to racja, pomyślał Żywuski. O więcej nie pytał. Za długo żył na tym świecie, aby drążyć takie tematy. To nie była jego liga.

Z zadumy wybił go przeciągły pomruk starego „Mehmeta”. Major zerknął przez okno. Migoczące na horyzoncie światła miasta zdążyły przeobrazić się w las szklanych wieżowców, połyskujących w świetle budzącego się do życia słońca. Pomyślał, że rosyjskie Soczi wita ich z otwartymi ramionami. Pytanie brzmiało, czy zechce ich wypuścić.
===LxciECQWZVZjWm5bagA2DzYAMgU9DjldO146CDBUNlVlXGkKOgo=

Rozdział 20

Właz otworzył się z metalicznym szczęknięciem i Dariusz wgramolił się do wnętrza przestronnego bunkra. Zanim zamknął klapę, otrzepał się z okruszków ziemi, która przylepiła się do jego kurtki podczas marszu przez świeżo wydrążony tunel. Jego plan był już prawie gotowy, ale chwilowo musiał odłożyć go w czasie. Prychnął na myśl o bandzie tych jełopów na górze. Wiedział o nich prawie wszystko. Kto jest ruskim szpiegiem, kto współpracuje z FSB, a kto z GRU. Amerykanie także doskonale zdawali sobie z tego sprawę, ale nie mogli angażować się w sprawy wewnętrzne wszystkich swoich pomniejszych sojuszników. Zwykle przyglądali się z tylnej ławki i reagowali dopiero w momencie, gdy robiło się naprawdę gorąco. Zasada była prosta. Langley instalowało w takim kraju swojego człowieka, który miał trzymać rękę na pulsie i zdawać centrali regularne raporty. Pomniejsze pożary gasił sam, ale gdy sytuacja zaczynała wymykać się spod kontroli, ktoś od Wielkiego Brata przylatywał do premiera albo prezydenta takiego kraju jak Polska i podczas jednego z zamkniętych spotkań dawał mu kilka klapsów. W większości przypadków pomagało i ten czy tamten robił na swoim podwórku porządki.

Oczywiście nie zawsze działało to tak, jak wyobrażali to sobie w Langley. Niektórzy włodarze bywali oporni na argumenty, a niektórzy całkiem odporni. W zaciszu gabinetów decydowano wówczas o karze, jaką wymierzyć danemu osobnikowi. A to wybuchał jakiś seksskandal, a to jakaś korupcyjna afera, w skrajnych sytuacjach wstrzymywano strategiczne inwestycje i nakładano sankcje. Wachlarz kar i represji był w zasadzie nieograniczony. Polska, choć od momentu wejścia do NATO, a następnie Unii Europejskiej, wydawała się krajem idącym w dobrym kierunku, to od czasów likwidacji WSI stała się dla Amerykanów jednym z tych krnąbrnych kraików, na które nieustannie trzeba mieć oko. Ludzie mogli sobie wierzyć lub nie, tworzyć teorie spiskowe i prężyć patriotyczne muskuły, ale tak naprawdę na świecie – choć niebywale trudnym w obsłudze – łokciami rozpychało się obecnie zaledwie sześciu graczy: USA z Unią Europejską, Chiny, Rosja oraz w mniejszym stopniu Indie i Iran. Globus był dla nich szachownicą, a cała reszta wielką grą.

Dziś sytuacja wyglądała na tyle poważnie, że swój prywatny plan zemsty Dariusz musiał odłożyć w czasie. Wszystkie możliwe dane wywiadowcze sugerowały, że wojna w Europie jest nieuchronna i Rosja zdecyduje się na pełnoskalową inwazję na Ukrainę. Strzępy uzyskanych informacji sugerowały też, że rosyjska agentura szykuje wcześniej coś, co miałoby wbić klin pomiędzy państwa dawnego Bloku Wschodniego a kraje Zachodu, być może nawet pomiędzy Europę a USA. Przypuszczenia się potwierdziły, choć rosyjski wywiad wykazał się wyjątkowym sprytem, wszak nikt o zdrowych zmysłach nie wiązałby tego typu wydarzenia z samotną matką dwójki dzieci. Owszem, byłym żołnierzem jednej z najlepszych jednostek sił specjalnych na świecie, zresztą sprawdzonym w boju ramię w ramię z SEALsami czy Rangersami, mimo to obecnie zwykłym cywilem opiekującym się na co dzień dwójką małych szkrabów i niewykazującym najmniejszych oznak działalności w branży. Być może gdyby nie ślady pozostawione przez kobietę na platformie wiertniczej u wybrzeży wyspy Størd – które zresztą przy współpracy wywiadów norweskiego i amerykańskiego szybko usunięto, a temat rzezi zamieciono pod dywan – oraz meldunków agenta działającego w kręgu ludzi rosyjskiego oligarchy Nikołaja Iwanowicza Tuchmanowa, nikt nie wpadłby na to, aby obie sprawy ze sobą powiązać. Na szczęście taki ktoś się znalazł. Dariusz wziął więc pod lupę niejaką Lutosławę Karabinę, a następnie poukładał wszystkie puzzle. Wyłonił się z nich bardzo niepokojący obraz, który po dogłębnej analizie speców w Langley został uznany za rzecz priorytetową, to natomiast oznaczało, że Dariusz otrzymał pełne wsparcie logistyczne. Satelity szpiegowskie wycelowano w dwa główne cele: Lutosławę Karabinę oraz willę w Soczi. Wnioski były jednoznaczne. Obie sprawy ściśle się ze sobą łączą. Pozostawało pytanie o cel operacji.

Dziś cel był już znany, ale centrala, dowiedziawszy się, kto stoi za zwerbowaniem Karabiny, wpadła na diaboliczny pomysł, aby upiec dwie pieczenie na jednym ogniu. Tak się składało, że Lew Kołomyjski, pseudonim Iwan, swojego czasu istotnie zaszedł Amerykanom za skórę. A pewnych rzeczy Langley nie wybacza…

Dariusz włączył sprzęt i zaparzył kawy. Usiadł na obrotowym krześle, analizując na trzech monitorach materiały dotyczące operacji. Na pierwszym miał bezpośredni dostęp do danych satelitarnych, drugi odpowiadał za nasłuch, a trzeci za kontakty z centralą. Spisał szybką notę i wysłał ją do Langley.

Sytuacja pod kontrolą. Istnieją obawy, że zostałem objęty nierozpoznaną kontrolą operacyjną. Priorytet: przejrzeć materiały satelitarne.

Upił kawy i odchylił się w krześle. Czuł się zmęczony i wyeksploatowany. Co gorsza, od dwóch dni miał nieodparte wrażenie, że czyjeś oczy – i wcale nie te zawieszone sto kilometrów na ziemią – śledzą każdy jego ruch. Nie znalazł na to żadnych dowodów, choć zastosował niemal wszystkie sztuczki, aby wykryć zagrożenie. Istniały zatem dwie możliwości. Pierwsza – zawodzi go instynkt, druga – ma wyjątkowo doświadczonego i przebiegłego przeciwnika.

Pomyślał, że się zdrzemnie, ale zamiast tego dopił kawę i wyjął z podręcznej lodówki dwa energetyki. Opróżnił jedną z puszek i włączył nasłuch. Odgłosy sugerowały, że Karabina czyści broń.

Przez siedem kolejnych minut słychać było jedynie stukanie, szuranie i poszczekiwanie psiaka. Dariusz już miał wrócić do pomysłu zdrzemnięcia się, gdy usłyszał skrzypnięcie drzwi. Skupił uwagę, ale przez dłuższą chwilę niewiele się zmieniło.

– Chcesz czegoś konkretnego? – odezwała się w końcu Karabina. Jej ton był zupełnie obojętny.

– Pogadać.

– Wszystko już przegadaliśmy.

– Nie o tym…

Kobieta prychnęła. Ewidentnie nie miała ochoty na pogaduszki.

– Jeśli nie zauważyłeś, to szykuję broń. Nie mam czasu na pierdoły.

– Chciałem ci tylko powiedzieć, że bardzo cię za wszystko przepraszam, ale po prostu nie miałem innego wyjścia. Po wszystkim postaram się ci to wynagrodzić.

– Kpisz? – Obojętność wyparowała.

– Nie.

– Sprawisz, że moje dzieci zapomną o tej traumie? A może wyczarujesz jakiś uroczy domek nad jeziorem, gdzie taka zdrajczyni ojczyzny będzie mogła sobie mieszkać? Może na Kamczatce?

– Zobaczysz…

– Idź już i mnie więcej nie wkurwiaj.

– Raz jeszcze przepraszam.

Drzwi za Morozowem się zamknęły. Prace nad bronią ustały i przez moment panowała głucha cisza. Nawet psiak przestał szczekać. Chwilę później kobieta kilka razy pociągnęła nosem. Oczami wyobraźni ujrzał, jak wyciera łzy.

– I ty, dziewczyno, postawiłaś na nogi połowę światowej agentury? – mruknął sam do siebie. Nagle nabrał do niej jeszcze większego szacunku. Karabina była wyjątkowa pod każdym względem. I tu nawet nie chodziło o jej wyszkolenie czy dokonania na polu walki. Ta dziewczyna miała charyzmę, z jaką się do tej pory nie spotkał, i łączyła w sobie tyle sprzeczności, że można by nimi obdzielić połowę batalionu Rangersów. Brutalnie subtelna i subtelnie brutalna. Bezwzględna jak lwica i delikatna jak koliber. Odważna, prawa, waleczna, nieprawdopodobnie odporna psychicznie, ale zarazem wrażliwa i krucha, boleśnie empatyczna. Przy tym piękna, kobieca i kochająca, choć wystarczyło nadepnąć jej na odcisk, aby pokazała pazury i rozszarpała przeciwnika w mgnieniu oka. Imponowała mu. A że znał się na ludziach, to potrafił czytać w nich jak w otwartej księdze. Papiery i historia służby nie zawsze mówiły o człowieku prawdę, ale wystarczyło to jedno spotkanie, gdzieś w zatęchłej piwnicy starego bloku z wielkiej płyty, aby pojął, że to kobieta jedna na milion. A być może jedna na dziesięć milionów. Tak, nie bał się tego przyznać. Nie miał co do tego żadnych wątpliwości. Lutosława Karabina była jedną z trzech najwspanialszych kobiet, jakie znał w życiu. Po matce i żonie…

Odetchnął głęboko. Ich już na tym świecie nie było. Nie mógł jednak do tego wracać. Do tego widoku. Żyrandol, kabel od żelazka, targana wiatrem sukienka…

Takiego zła nie da się naprawić. Można je tylko pomścić…

Otrząsnął się. Musiał się skupić na zadaniu. Pomóc tej kobiecie odzyskać dzieci i nie dopuścić, aby bandyci ze Wschodu zdołali osiągnąć swoje cele. Spojrzał na zegarek. Dochodziła dwudziesta druga. Nie spał od blisko czterdziestu godzin i potrzebował snu. O piątej nad ranem musiał być gotowy, a jego umysł powinien być ostry jak brzytwa. Już wkrótce wszystko miało się dokonać.
===LxciECQWZVZjWm5bagA2DzYAMgU9DjldO146CDBUNlVlXGkKOgo=

Rozdział 21

Major Żywuski postawił nogę na betonowym deku i poczuł na karku chłodny powiew od morza. Przeszył go delikatny dreszcz. Był doświadczonym żołnierzem i niejednokrotnie znajdował się za linią wroga, ale w większości przypadków mógł liczyć na wsparcie. Na terenie Federacji Rosyjskiej taka opcja nie wchodziła w grę. On i jego podkomendni byli skazani na siebie.

– Ani żywego ducha – mruknął idący najbliżej Kmiecik.

– Nie gadaj po polsku – skarcił go major, po czym szepnął po angielsku: – Udawajcie wesołych. W końcu jesteśmy marynarzami, którzy po długim i ciężkim rejsie chcą się zabawić.

W zasięgu wzroku rzeczywiście próżno było szukać ludzkich postaci. Pracownicy już dawno suszyli w domach portki i zapijali wódką przygotowane przez żony pierogi, a ci, których procedury zmuszały do pozostania i pilnowania obiektów portowych, siedzieli przed telewizorami i kibicowali swoim reprezentantom występującym na igrzyskach w Pekinie, spali albo nie robili kompletnie nic. Port opustoszał, a jedyne dźwięki, jakie dochodziły do ich uszu, to te z okolic promenady. A i one nie zwiastowały karnawału w Rio de Janeiro. Z oddali niosły się jedynie trąbienie samochodów i wyśpiewywane marynarskie szanty.

Soczi przywitało ich cieplej niż Noworosyjsk. Zawinęli do portu krótko przed południem. Pogranicznicy nawet nie weszli na pokład, a rozładunek kilku kontenerów poszedł bardzo sprawnie. Przyjazd trzech eskortowanych kolumn i siedmiu innych klientów też nie zrobił już na Żywuskim większego wrażenia. Soroglu najwyraźniej zdążył wyrobić sobie odpowiednią markę, a nade wszystko wiedział, jak rozmawiać z interesantami. Oligarchowie, lokalni bossowie półświatka czy wysyłani przez nich kurierzy nie tracili czasu na niepotrzebne konwenanse. Wchodzili pod pokład, zabierali towar i wychodzili. Zwykle taka wizyta nie trwała dłużej niż dziesięć minut. Wszyscy co do jednego resztę załogi mieli w głębokim poważaniu.

Zmrok zaczął zapadać tuż po piątej, więc po dokonaniu niezbędnych prac na pokładzie o godzinie szóstej Soroglu wydał marynarzom przepustki. O tej porze w porcie panował jeszcze spory harmider. W żadnej mierze niepodobny do tego w Noworosyjsku, gdzie królowały potężne dźwigi i umorusani palacze tanich papierosów, a w tle niosły się odgłosy potężnych maszyn. Port w Soczi bardziej przypominał marinę. Wypełniały go głównie małe łodzie, jachty i kilka kosmicznie wyglądających megajachtów, które do tej pory Żywuski widział jedynie na ekranie telewizora bądź laptopa. Stary i pordzewiały „Mehmet Kahveci” wydawał się tu więc ciałem obcym.

Żywuski uznał, że lepiej nie kusić losu i poczekać, aż reszta załogi opuści statek. Przez kilka dni rejsu kapitan trzymał jego ludzi z dala od pozostałych marynarzy, więc ci nie zdążyli nawiązać bliższych relacji; to, że nie garnęli się do siebie nawzajem, nie było niczym dziwnym. Sam zszedł na ląd dopiero po ósmej, gdy Soczi spowijał już gęsty mrok, rozświetlany tylko przez sporadycznie rozsiane neony portowych knajpek i klubów nocnych. Miasto zdecydowanie nie należało do tych, które nigdy nie zasypiają. A przynajmniej nie w środku lutego.

W drodze do jednego z lokali analizował kolejne aspekty planu. Ten przewidywał etapy. Pierwszy miał na celu uśpienie czujności potencjalnych obserwatorów, choćby reszty załogi, która również tego wieczoru wybierała się na ląd. Musieli zrobić mały obchód po knajpach i przynajmniej poudawać, że się dobrze bawią. To był też dobry moment, aby upewnić się, że nie są śledzeni i nie zostali objęci kontrolą operacyjną. Potem płynnie przechodzili do etapu drugiego.

– Marynarze mają stawić się na pokładzie najpóźniej o drugiej w nocy, a jak ich znam, wykorzystają ten czas do oporu. Sprzęt musicie więc zabrać co najmniej godzinę wcześniej – tłumaczył im kapitan w trakcie rejsu z Noworosyjska do Soczi. – Gdy już będziecie w wodzie, spuszczę wam torby ze sprzętem. Będziecie mieli do przepłynięcia jakieś trzy i pół kilometra. Wyjdziecie dokładnie tutaj i od razu nawiążecie kontakt z agentem, który będzie was prowadził. – Soroglu wskazał palcem punkt na mapie, gdzie kończyła się droga i rzadkie zabudowania całkowicie pochłaniał las. W środku znajdowała się luksusowa willa oddzielona od plaży pasem zieleni i torami. To w niej przetrzymywano zakładników.

– Czy możemy spodziewać się nieproszonych gości? – Żywuski wskazał aleję biegnącą wzdłuż plaży. Oddzielał ją od niej pas zieleni.

– To dzikie plaże. Latem bywa tam tłoczno, ale w lutym ludzie wolą siedzieć w domach. Tutaj jest ostatni bar. – Palec Soroglu wylądował na budynku z czerwoną dachówką, znajdującym się dobry kilometr od miejsca, gdzie mieli wyjść na ląd. – O tej porze zwykle jest już zamknięty, ale bywa, że wokół kręcą się jakieś niedobitki. Na szczęście, i tu możemy podziękować Bogu, o trzeciej trzydzieści zaczyna się ćwierćfinałowy mecz hokeja. Na igrzyskach w Pekinie Rosja gra z Danią, a hokej to tutaj więcej niż sport. O tej porze wszyscy powinni być już pijani i drzeć mordy przed ekranami telewizorów.

– No to mamy fart.

– Jak cholera.

Boska opatrzność? Niech będzie, pomyślał Żywuski. Igrzyska olimpijskie w Pekinie budziły zainteresowanie pod każdą szerokością geograficzną, ale rozgrywany w ich ramach turniej hokejowy urastał w Rosji do miana symbolu wojny z całym zachodnim światem. Popularność tej dyscypliny nie uległa zmianie od dekad i można było mieć pewność, że dziś każdy obywatel kraju carów usiądzie w nocy przed telewizorem i będzie kibicował swojej drużynie. Włącznie z samym „carem”.

Taki szczęśliwy zbieg okoliczności nie mógł jednak zastąpić precyzyjnego planowania. Tutaj Dariusz na szczęście nie zawiódł. Żywuski, choć otwarcie tego nie okazywał, był pod dużym wrażeniem tego, co zaproponował im Dariusz.

– Teren jest obsiany kamerami i czujnikami ruchu, ale nie musicie obawiać się wykrycia – zapewniał ich jeszcze przed wylotem. – Nasi hakerzy włamali się do systemu ochrony i przygotowali już zapętlony fragment, który wpuszczą do programu obsługującego monitoring. Czujniki ruchu o trzeciej nad ranem zostaną wyłączone.

– Tak po prostu? – rzucił Stachu.

– Tak po prostu.

– A te specnazy? – zapytał Mycha. Nieustannie bawił się warkoczykiem, który wieńczył długą brodę.

– Będziemy znali ich położenie, bo ich smartfony są zhakowane. Nie spodziewają się was, więc zakładamy, że będą trzymać się standardowego rozkładu dnia. Mamy to przeanalizowane w najdrobniejszych szczegółach. Dwóch z pięciu ludzi zawsze jest na chodzie i co dwie godziny robią obchód po terenie. Zwykle nie przykładają się do roboty i nie zapuszczają się dalej niż kilkadziesiąt metrów od willi. Palą i gadają o kobietach albo polityce. Ale to nie są ułomki. Gdy dostrzegą przełamującą rutynę nieprawidłowość, mogą zareagować.

– Ile będziemy mieć czasu?

– Wystarczająco dużo. Tak jak powiedziałem. W kamerach będzie leciał zmontowany przez naszych ekspertów zapętlony fragment, na którym nic się nie dzieje. Jeśli więc obraz trafia do jakiejś zewnętrznej centrali, obserwator będzie miał nikłe szanse, aby wykryć, że na miejscu wydarzyło się coś niepożądanego.

– Nikłe to znaczy jakie? – dopytał Boguś.

– Małe.

– Małe to mogą być babskie cycki albo gówno w przeręblu. Jeśli ktoś się połapie, to już po nas.

Dariusz podniósł wzrok na porucznika Bogusławskiego, ale nie odpowiedział na zaczepkę. Odczekał jeszcze kilka sekund, aby wszyscy zastanowili się nad słowami kolegi i doszli do odpowiednich wniosków.

– Waszym zadaniem jest błyskawiczne unieszkodliwienie ochrony – dodał. – Tak, aby żaden z pilnujących domu ludzi nie włączył alarmu. Gdyby jednak do tego doszło, będziecie musieli radzić sobie sami.

Żywuski odchrząknął. Wszczęcie alarmu oznaczało faktyczny koniec misji, bo na głowy zwaliłaby im się pewnie cała armia milicji, wojska i Bóg wie kogo jeszcze. Nie mieliby żadnych szans na ucieczkę, zwłaszcza z małoletnimi. O jakiejkolwiek pomocy też mogli zapomnieć.

– Wracając do tematu ochrony – ciągnął Dariusz. – Jak już wspomniałem, będziemy znać pozycję każdego ze strażników. Analizujemy ich zachowania od blisko dwóch tygodni i wszystko wskazuje na to, że nie rozstają się z telefonami ani na chwilę.

– Znak czasów.

– Najważniejsze to szybko pozbyć się dwóch, którzy będą trzymać wartę. Pozostali trzej oraz opiekunka powinni o tej porze spać. Ich zlikwidowanie, przynajmniej teoretycznie, powinno być łatwiejsze.

– Co z ewakuacją?

– Zabierzecie ze sobą ponton, który po wyjściu z wody napompujecie i schowacie w krzakach.

– Dlaczego nim nie popłyniemy na miejsce?

– Zbędne ryzyko. O drugiej czy trzeciej ludzie wciąż będą na nogach. Noc jest ciemna, a sprzęt cichy, ale to nie znaczy, że będziecie niewidzialni. W takich miejscach jak Soczi taki ponton może budzić podejrzenia. Pomiędzy czwartą a piątą nad ranem wciąż będzie ciemno, a ryzyko, że przyuważy was jakiś przypadkowy przechodzień, spadnie do minimum. O tej porze wszyscy zwykle śpią twardym snem.

Plan w międzyczasie zmienił się o tyle, że w cały koncept wpisał się mecz hokejowy. Miało to swoje dobre i złe strony, choćby w przypadku samej ewakuacji. Co prawda prawdopodobieństwo, że ktoś ich zobaczy, wydawało się procentowo wyższe, ale po meczu większość mieszkańców byłaby już tak pijana, że zapewne poszłaby od razu spać. A nawet jeśli nie i ktoś dostrzegłby prujący wodę ponton, z dużym prawdopodobieństwem w pijanym widzie nie zwróciłby na to żadnej uwagi. To samo tyczyło się strzegących willi ochroniarzy. Zakładając, że byli kibicami, z pewnością w skupieniu będą śledzić walkę na lodzie, a potem szybko położą się do łóżek. Żywuski dostrzegał w tym spory atut. Silne emocje od zawsze były fatalnym doradcą. Potrafiły uśpić czujność, stępić zmysły i obniżyć wartość bojową każdego żołnierza. Emocje sportowe dodatkowo wprowadzały rozluźnienie w obyczajach, bo na stołach nierzadko pojawiał się alkohol…

Z zadumy wyrwał majora skrzek przelatującej mewy. Splunął na ziemię i spojrzał po swoich ludziach. Ich twarze oświetlał neon wiszący nad budynkiem terminalu dla pasażerów statków. Jeden z nich stał zacumowany w doku i delikatnie bujał się na falach w oczekiwaniu na poranny rejs do Sewastopola na Krymie.

– Gotowi? – zapytał, zerkając na kolorowe szyldy przy promenadzie. Przy kilku lokalach widać było klientów, którzy palili na zewnątrz papierosy i żywo gestykulowali. Po plaży spacerowała para z psem i starszy mężczyzna z parasolką. Księżyc oświetlał ich swoją poświatą. Żołnierze w końcu skinęli. – No to idziemy się zabawić. Wiecie, co robić – dodał i skręcił w alejkę prowadzącą w stronę promenady.

Mniej więcej w tym samym czasie Lutosława Karabina próbowała złapać choć kilka godzin snu. Nie mogła jednak zasnąć. Z każdą kolejną minutą czuła, że godząc się na to wszystko, popełniła największy błąd w swoim życiu. Gdy spojrzała na zegarek, zebrało jej się na wymioty. Nie czekając ani chwili, zerwała się z łóżka i wybiegła z pokoju. Dopadła sedesu w ostatniej chwili. Padła na kolana, objęła rękami muszlę i pozwoliła, aby jej ciałem szarpnęło kilka spazmów. Gdy skończyła opróżniać żołądek, usłyszała skrzypnięcie drzwi za plecami.

– Luta?

– Spieprzaj.

– Co się dzieje?

– Wypierdalaj!

Gdy drzwi z powrotem się zamknęły, pomyślała, że pozostało jej już tylko jedno. Spuściła wodę, oparła łokcie o deskę klozetową i złożyła ręce do modlitwy. Chwilę później znów zwymiotowała.
===LxciECQWZVZjWm5bagA2DzYAMgU9DjldO146CDBUNlVlXGkKOgo=

Rozdział 22

Dariusz wyłączył budzik w zegarku i otworzył powieki. Podniósł się z materaca. Przetarł oczy i nastawił wodę na kawę. W odgrodzonym zaułku, gdzie znajdowały się umywalka i toaleta, umył twarz, zęby i okolice pod pachami. Po trzech minutach był już gotowy do pracy.

Usiadł przed trzema monitorami i sprawdził sytuację. Odczytał wiadomość z centrali. Mruknął niepysznie. Odpowiedź wskazywała, że miał słuszne podejrzenia i wykryto nieprawidłowości sugerujące, że rzeczywiście mógł zostać objęty kontrolą operacyjną. Nie były to twarde dowody. Zaledwie kilka ujęć pojazdu, który pojawiał się w okolicach, gdzie nawiązywał kontakt z Karabiną. Niepozorny nissan qashqai to jednak dość popularny model i równie dobrze mogły być to dwa, a nawet trzy różne wozy, wszak satelity z racji swojego położenia nie potrafiły wychwycić numerów rejestracyjnych. Zastanawiało jednak to, że nikt nigdy samochodu nie opuszczał. W świecie wywiadu był to czytelny sygnał, że jest coś na rzeczy, a ten, kto znajduje się w środku, ukrywa swoją tożsamość z konkretnego powodu.

Dariusz upił łyk kawy. Ten temat musiał poczekać. Kimkolwiek był człowiek w nissanie, zajmie się nim nie wcześniej niż po wschodzie słońca. Spojrzał na zegarek. Trzecia pięć. Żywuski ze swoimi ludźmi powinni już docierać do celu.

Przez kolejne kilkanaście minut analizował zdjęcia satelitarne statku „Mehmet Kahveci”. Te z godziny pierwszej ukazywały ruch przy burcie, potem wyraźnie spienioną wodę. Pierwszy etap najwyraźniej poszedł gładko. Drugi właśnie się zaczynał.

Gdy dostrzegł pojawiające się na plaży czerwone trackery, nie miał już co do tego najmniejszych wątpliwości. Nałożył słuchawki i wpisał hasła, aby nawiązać łączność. Przez dłuższą chwilę nikt nie odbierał. Czerwone punkty zmieniły pozycję i wszystko wskazywało, że Żywuski i jego ludzie właśnie przemykają przez tory. Gdy dotarli do zalesionego fragmentu za nimi, spróbował drugi raz. Coś zgrzytnęło i w słuchawkach wybrzmiał przyspieszony oddech.

– Jesteście na miejscu?

– U celu. Wszystko pod kontrolą.

– Róbcie swoje. Stały kontakt.

– Zrozumiałem. Bez odbioru.

Dariusz się nie rozłączył. Wbił wzrok w ekran monitora – przedstawiał nagranie w czasie rzeczywistym z satelity. Miał pełen dostęp. Mógł używać zooma i przesuwać oko kamery w taki sposób, aby wycelować je w interesujący go obszar terenu. Jakość była przyzwoita, ale w mroku nocy obraz momentami śnieżył. Przeniósł wzrok na willę. GPS urządzeń używanych przez ochroniarzy wskazywał, że cała szóstka, włącznie z opiekunką, znajduje się w środku budynku. Zerknął na zegarek. Do meczu pozostało dwadzieścia minut, więc należało założyć, że dwóch ochroniarzy może wyjść na obchód, aby zdążyć przed pierwszym gwizdkiem sędziego.

Nie pomylił się. Zaledwie kilkadziesiąt sekund później dwa trackery pojawiły się na tarasie, a następnie powolnym krokiem ruszyły ścieżką w kierunku plaży. Postukał w klawisze i przestawił nasłuch na telefony ochrony. Mężczyźni wydawali się rozluźnieni. Rozmawiali o nadchodzącym meczu. Dariusz przez chwilę wsłuchiwał się w debatę na temat wystawionego składu i potencjału rosyjskich hokeistów, w której dało się wyczuć głębokie przekonanie o ich wyższości nad reprezentantami Danii. Uznawszy, że nie usłyszy z ich ust nic istotnego, z powrotem przełączył kanał.

– Dwie sikorki idą w waszą stronę. Odbiór – rzucił do mikrofonu.

– Dwie sikorki. Zrozumiałem. Jaka odległość?

– Niecałe dwieście metrów.

– Przywitać ich?

– Na razie nie. Idźcie zachodnią ścieżką. Czekajcie na instrukcje.

– Przyjąłem. Bez odbioru.

Od momentu gdy Dariusz dowiedział się o meczu hokejowym, nie miał przekonania co do najlepszego momentu na przeprowadzenie akcji. W pewnym sensie zburzyło mu to cały plan, bo trudno było domniemywać, że ochroniarze – zważywszy na to, że hokej w Rosji jest traktowany jak religia, a rozgrywki w ramach igrzysk olimpijskich to najważniejsze wydarzenie sportowe w kraju – w trakcie spotkania będą spać. Rozważał więc dwie opcje. Pierwsza nie zakładała pozbycia się wartowników w czasie obchodu. Ich zlikwidowanie, nawet sprawnie i po cichu, mogłoby mieć daleko idące konsekwencje, gdyż ich nieobecność tuż przed rozpoczęciem meczu mogłaby wzbudzić podejrzenia pozostałej trójki. W tej wersji Żywuski i jego ludzie mieli zakraść się pod willę w momencie, gdy wszyscy ochroniarze będą przebywać w salonie. Schemat w tego typu sytuacjach zawsze był taki sam. Kibice największe zaangażowanie przejawiali tuż przed pierwszym gwizdkiem. I to właśnie wtedy emocje osiągały apogeum, z czego zresztą skrzętnie korzystały stacje telewizyjne, oferując reklamodawcom czas antenowy za horrendalne ceny. A wiadomo, człowiek pod wpływem emocji staje się łatwiejszym celem, w tym przypadku bardzo dosłownym, bo przedmeczowa gorączka z pewnością istotnie odbiłaby się na ich czujności. Wzięci z zaskoczenia, zostaliby szybko zlikwidowani, zwłaszcza gdyby pod ręką nie mieli broni. Ta sytuacja miała jednak i swoje minusy, wszak wtedy należałoby wyeliminować pięciu, a nie trzech, i dodatkowo zająć się opiekunką, która po usłyszeniu niepokojących odgłosów też mogłaby wszcząć alarm.

Druga opcja przewidywała pozbycie się wartowników i dopiero w następnej kolejności tych, którzy skupili się na kibicowaniu swojej drużynie. Nie dość, że Żywuski miałby liczebną przewagę, to jeszcze mógłby oddelegować jednego ze swoich ludzi do przypilnowania opiekunki.

Dariusz ponownie przełączył kanał. Nie spuszczając wzroku z monitora, najpierw posłuchał debatujących wartowników, a następnie mężczyzn w willi. W jej wnętrzu panowała jeszcze luźniejsza atmosfera. Ożywiona dyskusja kręciła się wokół zbliżającego się meczu. Mężczyźni wymieniali uwagi na temat poszczególnych zawodników, ich występów na boiskach NHL, rekordów strzeleckich, liczby asyst, przekomarzali się na temat tego, który powinien grać w wyjściowej piątce, a który zasilić drugą lub trzecią zmianę. Ton ich głosu wyrażał coś, na co Dariusz bardzo liczył. Gdy na potwierdzenie swoich przypuszczeń usłyszał brzęk kieliszków, uśmiechnął się pod nosem.

– Wy, Ruscy, jesteście tacy przewidywalni… – mruknął zadowolony.

Spojrzał na zegarek. Trzecia dwadzieścia trzy. Za siedem minut sędzia miał gwizdnąć po raz pierwszy. Miał minutę na podjęcie decyzji, bo dwa punkty na ekranie właśnie zawracały w stronę willi. Przełączył na urządzenia wartowników. Temat meczu nie schodził z wokandy. Tak w willi, jak i na zewnątrz, panowało totalne rozprężenie.

– Na drugiej dwie sikorki. Sto metrów od was. Zlikwidować. Bez odbioru – rzucił do mikrofonu.

Odpowiedź przyszła po trzech sekundach. Poczuł mrowienie w palcach u stóp. Przełknął ślinę. Skupił wzrok na poruszających się w mroku pięciu czerwonych trackerach. Pomyślał, że gra właśnie się rozpoczęła. I – jeśli znów dopisze mu szczęście – skończy się szybciej, niż się Ruskim wydaje.

* * *

Major Żywuski rozstawił ludzi. Kmiecik pobiegł pustą alejką w kierunku willi. Miał od zachodu wyprzedzić wartowników i zaczaić się na skraju lasku, aby w razie problemów zaskoczyć ich od północy. Sam Żywuski ruszył na przestrzał, z Mychą, Stachem i Bogusiem. Teren był dość mocno zakrzaczony, ale na szczęście nie na tyle, aby nie dało się znaleźć wolnych przestrzeni pomiędzy konarami. Noktowizory znacznie ułatwiały poruszanie się w mroku, przede wszystkim zaś pozwalały na uniknięcie przeszkód, z którymi kontakt mógłby narobić hałasu. Suche gałązki, szyszki, metalowe puszki, musieli uważać nawet na ptaki, które w przypadku niezachowania należytej ostrożności, spłoszone mogłyby narobić rabanu. Poruszali się jednak jak koty, a raczej duchy. Jakby unosili się nad ziemią. Cisi i skuteczni. Jak zawsze.

Przemieszczali się na tyle szybko, że zrównali się z wartownikami po nieco ponad minucie. Dostrzegłszy pomiędzy konarami dwa cele, major przykucnął i przytknął oko do optycznego celownika swojego karabinku HK416. Rosjanie znajdowali się w odległości zaledwie dwudziestu metrów i w zielonkawym świetle byli doskonale widoczni. Podkomendni poszli w ślady majora.

– Stachu i Boguś, czekacie i reagujecie. Mycha. Na trzy – szepnął Żywuski.

Raz. Dwa. Trzy.

Dwa pociski pomknęły w stronę celu. Dwie łuski spadły na poszycie. Dwa trupy osunęły się miękko na alejkę wyłożoną kamieniami.

– Ruchy!

Mężczyźni podbiegli do ścieżki i błyskawicznie wciągnęli ciała w chaszcze. Żywuski zdążył zarejestrować otwory po kulach. Skroń i potylica. Oba w celu. Spojrzał na zegarek. Trzecia dwadzieścia siedem.

– Dwie minuty – rzucił.

I pobiegli.

Gdy połączyli się z czekającym na granicy lasku Kmiecikiem, Żywuski przyjrzał się bryle budynku. Od okazałej willi naszpikowanej kamerami dzieliło ich około dwudziestu metrów otwartego terenu usianego żółtawymi lampkami ogrodowymi. W kilku miejscach znajdowały się finezyjnie przycięte krzewy żywopłotu, na wprost staw z podświetlaną fontanną, a pod przeszkloną ścianą frontową stał duży gazowy grill. Po stronie wschodniej, pod rzędem strzelistych tui, kryła się huśtawka, a obok niej zabawkowy traktor. Drzwi tarasowe były uchylone, więc doskonale słyszeli i częściowo widzieli, co dzieje się w środku. Major pomyślał, że gdyby zajęli odpowiednie pozycje, to na upartego mogliby zdjąć całą trójkę, nawet nie podchodząc pod willę, ale ostatecznie zrezygnował z tego pomysłu. Ryzyko wydawało się jednak zbyt duże. Wystarczył mały błąd, a ranny ochroniarz włączyłby alarm. Nie wspominając o opiekunce. Połączył się z Dariuszem.

– Dwie sikorki śpią. Jak sytuacja w gnieździe? Odbiór.

– Cztery w salonie, w tym pani sikorka. W nastroju mocno imprezowym. Ale uważajcie.

W tym samym momencie Żywuski dostrzegł, jak kobieta przemyka z kuchni do salonu. W rękach niosła tackę z przekąskami. Pomyślał, że kolejny problem z głowy. Znów zerknął na tarczę zegarka. Trzecia dwadzieścia dziewięć.

– Co z kamerami?

– Ślepe.

– Przyjąłem. Za minutę wchodzimy. Bez odbioru.

Major skupił uwagę swoich ludzi i wydał rozkazy. Stachu z Bogusiem mieli zająć pozycje obok żywopłotów przy oknach. Zumba zabezpieczyć tylne wyjście. On sam z Mychą zaczaić się przy wyjściu na taras. Po kulce dla każdego. Kobieta też nie mogła wyjść z tego żywa. W pięć sekund powinno być po sprawie.

– Wchodzimy równo o trzeciej trzydzieści jeden – oznajmił. – Strzelajcie w głowy, bo mogą mieć kamizelki. Po wszystkim kulka na dokładkę i szukamy dzieciaków. Najpóźniej za dziesięć minut chcę być z powrotem na plaży.

* * *

– A gdzie Saszka i Anton?

– Może się w krzakach pierdolą…

Wasyl posłał Fiodorowi srogie spojrzenie, ale zaraz wybuchnął rubasznym śmiechem. Pozwolił sobie nalać kieliszek wódki i stuknął się z dwojgiem kompanów. Wypili.

Wewnętrzny głos nie dawał mu jednak spokoju. Szasza i Anton byli wielkimi fanami hokeja i od rana gadali tylko o tym. To dlatego wyszli na obchód wcześniej niż zwykle. Nie chcieli przegapić początku spotkania. Tymczasem zawodnicy już zajmowali pozycje przy buli, a szwedzki sędzia zaraz miał rzucić krążek na lód.

– Kurwa! – rzucił, zerkając przez okno. – Idź no zobacz, co z nimi – polecił zajadającemu czipsy Jurijowi.

Jurij Czarin był łysym mężczyzną z krzaczastą brodą i nosem jak przerośnięty ziemniak. Nosił ksywkę Kartofel.

– Teraz?! – niemal krzyknął.

– Teraz.

– Ale Was…

– Poszli! – przerwał im Fiodor. Na potwierdzenie swoich słów ryknął kilka razy: „Dawaj, dawaj, dawaj”. Rosjanie wygrali walkę o krążek, ale od razu popełnili błąd i go stracili. Duński napastnik wykorzystał okazję, aby go przejąć, ale wtedy jak spod ziemi wyrósł rosły obrońca i wbił go w bandę. Krążek znów znalazł się w posiadaniu Rosjan.

– To rozkaz! – warknął Wasyl, nie spuszczając wzroku z ekranu telewizora. Rosyjscy zawodnicy wymienili kilka podań i wjechali w tercję rywali.

– W pizdu! – odmruknął Jurij i niechętnie podniósł się z fotela. Wepchnął w usta jeszcze garść czipsów i sięgnął po leżącego na ławie udawa. Klnąc pod nosem jak szewc, ruszył w kierunku uchylonych drzwi tarasowych. Stanął w wejściu. – Szasza, Anton! Grają już! – krzyknął, nie spuszczając wzroku z ekranu. Na lodowisku dwóch rosyjskich hokeistów próbowało przejąć odebrany przed chwilą krążek, ale przyklejony do bandy Duńczyk umiejętnie go blokował. Po chwili dołączył do niego kolega z drużyny. Cała czwórka kotłowała się do momentu, gdy sędzia nagle przerwał grę. Pomieszczenie wypełnił jęk zawodu, a zaraz potem fala bluzgów.

– Co za chuj pierdolony! – uniósł się Fiodor. – Szwedzka pizda niedorobiona! Jakim cudem, kurwa!

Kara dla Rosjanina rzeczywiście była dyskusyjna, mimo to ubrany w pasiastą koszulkę arbiter posłał pechowca na ławkę kar. Wasyl zagotował się jeszcze bardziej.

– No idź, kurwa! – warknął w stronę Jurija, cały w gniewie, że jego drużyna przez dwie kolejne minuty będzie musiała grać w osłabieniu.

Jurij podrapał się po kartoflanym nosie, poprawił spodnie i zły jak osa przekroczył próg.

– Anton, Szasza! Gdzie wy, kurwa, jesteście, do chuja pana? – wydarł się na cały głos. Nie miał zamiaru ich teraz szukać po ćmoku. Był wściekły. Na Wasyla, bo kazał mu ich znaleźć, na arbitra, że sędziuje pod Duńczyków, i na nich, bo nie może oglądać meczu. Pomyślał, że jak ich znajdzie, to osobiście odstrzeli im te pusty łby.

I wtedy poczuł czyjąś obecność.

Zatrzymał się w pół kroku. Nadstawił uszu. To na pewno nie Anton i Szaszka. Nawet jeśli byli idiotami, to jednak swoje odsłużyli i tak głupiego numeru by nie odwalili. I wtedy kątem oka wychwycił za krzewem żywopłotu coś, czego nie powinno tam być. Cień, który bez wątpienia należał do przyczajonego za nim mężczyzny. Żołnierskie doświadczenie podpowiadało mu jedno. Jeśli nie zareaguje, to umrze.

Ta myśl była jego ostatnią. Nie zdążył wydać z siebie nawet jęku, tym bardziej przeładować i wycelować broni w czających się napastników. Gdy tylko dotknął lewą dłonią mechanizmu, stracił kontakt z rzeczywistością, a krwawy rozbryzg splamił drzwi tarasowe. Zanim bezwładne zwłoki z dziurą w głowie osunęły się na płytki, ciszę przerwał brzęk tłuczonej szyby i urwany wrzask Wasyla.

* * *

Major Żywuski błyskawicznie przenalizował sytuację.

Dwa trupy na kanapie, jeden przy ladzie w kuchni. Z szyi potężnego Wasyla krew tryskała jak z fontanny, ale z każdą kolejną sekundą coraz słabiej. Drugi otwór po kuli straszył w okolicy skroni, mimo to Rosjanin wciąż poruszał palcami. Żywuski dla pewności oddał więc jeszcze dwa strzały: jeden w serce, a drugi między oczy. Ciałem Rosjanina targnęły ostatnie spazmy i jakikolwiek ruch ustał.

Boguś wykonał ten sam manewr, na wszelki wypadek dorzucając dwie kulki Fiodorowi, a Stachu poprawił leżącej na posadzce kobiecie.

Spojrzał na zegarek. Cała akcja trwała zaledwie dziesięć sekund. Pomyślał, że jeszcze kilka lat temu uwinęliby się w osiem, może siedem, a te specnazy to bardzo przereklamowany twór.

– Wyłącz to! – rzucił w kierunku Mychy, który wpadł do willi jako ostatni. To on zdjął na tarasie brodatego Jurija.

Kapitan Myszkowski nie zamierzał tracić czasu na szukanie pilota. Oddał dwa strzały w dekoder i wrzaski rosyjskiego komentatora ucichły.

– Nic dla mnie nie zostawiliście? – rzucił Kmiecik, który wyłonił się w korytarzu. Słyszeli, jak przestrzelił zamki w tylnym wyjściu, więc się go spodziewali. Otaksował dokonania swoich kompanów. – Cisi i skuteczni. Jak zawsze – dodał, szturchając Stacha.

– Stachu, Zumba, na górę. Boguś, piwnica. Mycha za mną – wypluwał kolejne polecenia major.

Żołnierze rozpierzchli się po willi niczym karaluchy. Z bronią przytkniętą do klatki piersiowej zaczęli penetrować kolejne pomieszczenia. Żywuski akurat wychodził z pustej sypialni, gdy usłyszał nawoływanie z góry. Niemal w tej samej chwili do jego uszu dobiegł płacz dziecka. Czym prędzej pobiegł na piętro.

Wpadł do pokoju, w progu którego stał Stachu. Na środku stały trzy postaci. Najmniejsza z nich zanosiła się płaczem. Odetchnął z ulgą. Dzieci Lutki wyglądały na całe i zdrowe. Kuzyn, choć lewą dłoń miał owiniętą bandażem, najwyraźniej też był na chodzie. Kucał przy Werce i wespół z Frankiem próbowali ją uspokoić.

Żywuski powoli zbliżył się do całej trójki. Kucnął, obrócił czapkę daszkiem do tyłu i sięgnął dłonią do wewnętrznej kieszeni munduru.

– Przyszliśmy tu, aby zabrać was do mamy – powiedział, wyciągając zdjęcie. Wystawił je tak, aby Tuncay i Franek mogli mu się przyjrzeć. Było jednym z tych, które zrobili sobie w Afganistanie. Siedzieli na jednej ze skałek. Luta w spodniach i białej koszulce na ramiączkach, a Żywuski i kilku innych żołnierzy tylko w spodniach. Uśmiechy zdradzały, że humory dopisywały. – Mam pomalowaną buzię, więc może trudno mnie rozpoznać, ale jestem przyjacielem twojej mamy. Tym tutaj – dodał, pokazując Frankowi samego siebie.

– Wiem – odparł chłopak. – To jedno z ulubionych zdjęć mamy.

– Dała mi je jako dowód, że możecie nam zaufać.

– Służyliście z Lutą? – wtrącił się do rozmowy Tuncay. Wciąż wydawał się zdezorientowany i skołowany.

– Tak. Ty jesteś Tuncay i chciałbym, abyś do spółki z Frankiem uspokoił małą i wytłumaczył jej, że nie może płakać. Mamy mało czasu, a powrót będzie uciążliwy. Później wszystko wytłumaczę, ale teraz ubierzcie się ciepło i słuchajcie poleceń moich ludzi. Za trzy minuty musimy opuścić willę. – Żywuski położył dłoń na czuprynie Franka i ponownie zwrócił się do niego i Werki. – Byliście bardzo dzielni. Mama kazała przekazać, że was kocha i jest z was bardzo dumna. Wkrótce znów ją zobaczycie – dodał i odwrócił się w kierunku stojącego w progu Mychy. Wydał polecenia i wyszedł z pomieszczenia. Wtedy dostrzegł w oddali cień Kmiecika. Porucznik stał w drzwiach pokoju na końcu korytarza.

– Jest problem.

– Jaki problem?

– Chodź, to zobaczysz.

Major pospiesznie ruszył w tamtym kierunku. Gdy stanął w progu otwartych drzwi, zaklął pod nosem.

– Kim oni są? – zapytał.

– Nie mam pojęcia.

– Kurwa mać!

Wysłał Zumbę do środka, a sam połączył się z Dariuszem. Ten odebrał natychmiast.

– Gniazdo oczyszczone. Dzieci całe i zdrowe. Za trzy minuty wychodzimy, tylko… – zawahał się – …mamy tu jeszcze trójkę innych. Kobieta i dwie dziewczynki. Co robić? Odbiór.

– Przyjąłem. Dobra robota. Wasza wola. Odbiór.

– Kto to, kurwa, jest?

– Morozowe.

– Że kto? – Żywuski zacisnął zęby. Pieprzony Dariusz zrobił z niego wała. Od początku wiedział, że zakładników jest więcej. Kolejna trójka generowała olbrzymi problem, ale zostawienie ich było w zasadzie równoznaczne z wydaniem na nich wyroku śmierci. I jeszcze ten tekst. „Wasza wola”. Skurwysyn!

– Nie są priorytetem. Możecie wracać bez nich. Wedle oceny ryzyka. Odbiór.

– Wiedziałeś od początku…

– Tracicie czas.

– Kurwa mać!

Zagryzł szczęki, ale musiał zapanować nad emocjami. Na szkoleniach temat przypadkowych cywili traktowano po macoszemu. Zawsze liczył się tylko cel misji. Sumienie schodziło na dalszy plan. Owszem, wyraźny zakaz strzelania był respektowany, ale w takich sytuacjach żołnierze zwykle musieli podejmować decyzję sami. Przełożeni umywali ręce, a dylematy moralne zostawiali poszczególnym dowódcom. I co on miał teraz zrobić? Jak nie znosił tego skurwysyna Borysa, tak trudno mu było przejść obok tego, że zostawi na śmierć jego żonę i dwie córeczki.. Ile one mogły mieć lat? Pięć? Sześć? Przecież sam niedawno znów został ojcem! Jak miałby spojrzeć w oczy żony albo córki? Noż kurwa jego mać!

– Każ im się ciepło ubrać. Idą z nami – podjął decyzję. Kmiecik nie protestował i od razu spróbował nawiązać kontakt z kobietą. W tym czasie Żywuski wrócił do sąsiedniego pokoju. Dzieci kończyły się ubierać. – Sprowadź wszystkich na dół – rzucił do Stacha. – Nie pozwól, żeby dzieciaki zobaczyły trupy. Za dwie minuty znikamy.

Znów połączył się z Dariuszem.

– Wracamy w komplecie. Niech kapitan wciąga kotwicę – oznajmił.

– Rozumiem. Jest jeszcze coś…

– Co?

– Plan B.

– Jaki kurwa plan B?

– Posłuchaj uważnie…
===LxciECQWZVZjWm5bagA2DzYAMgU9DjldO146CDBUNlVlXGkKOgo=

Rozdział 23

Luta otworzyła powieki i spojrzała w sufit. Tańczyły na nim światła wybuchających fajerwerków. Kto i dlaczego odpalił sztuczne ognie o czwartej nad ranem? Wystrzały musiały zbudzić pół osiedla, ale nie ją. Ona nie spała. Nie mogła zasnąć z myślą, że właśnie teraz, gdzieś na terenie Federacji Rosyjskiej rozgrywa się jej życie. Bo czy miałaby jakiekolwiek, gdyby Żywuskiemu i reszcie nie udało się odbić Franka i Werki? Czy mogłaby zasypiać i budzić się z myślą, że straciła je po raz drugi? Tym razem bezpowrotnie? Czy byłaby w stanie oddychać?

Znała odpowiedź. Tlenu starczyłoby jej co najwyżej na przystawienie lufy do własnej skroni i pociągnięcie za spust. Zdawała sobie sprawę, że walka z rosyjską machiną wywiadowczą jest z góry skazana na porażkę. Przy niej Hakan Ozalan i jego banda osiłków prezentowali się jak przedszkolaki, i to te z najmłodszej grupy. Bo nawet jeśli Rosjanie nie zabiliby dzieci od razu, to niby gdzie miałaby ich szukać? Rosja miała ponad siedemnaście milionów kilometrów kwadratowych powierzchni, z czego ponad połowa to tereny dzikie i praktycznie niedostępne. Mogliby umieścić je dosłownie wszędzie. W starej suterenie pod Moskwą, w rozpadającej się chatce na zapomnianych rubieżach niegościnnej tundry albo w bunkrze pod górami Uralu. Od Murmańska po Władywostok. Od Morza Czarnego po Morze Beringa. Nie miałaby najmniejszych szans. Absolutnie żadnych.

Podniosła się do pozycji siedzącej i chwyciła monokular. Wiedziała, że jej zachowanie jest absurdalne, ale nie mogła się powstrzymać. Odchyliła zasłonkę i wyjrzała przez okno. Przemknęła po ścianach garażów pokrytych kolorowym graffiti. Nic. Żadnej wiadomości od Dariusza. Ale czego się spodziewała o tej porze? Za godzinę, może dwie, da znać. Tak się umówili. Przemówi do niej na ścianie jednego z nich. Zielona plama będzie oznaczała sukces. Tak po prostu. Jedno psiknięcie sprayem ocali jej świat albo…

Nie mogła o tym myśleć. Nie mogła się biczować. Musiała choć spróbować oszukać umysł i nie torturować się tymi wszystkimi czarnymi scenariuszami. Tylko ten czas. Zwolnił, jakby ktoś włączył slow motion. Jakby nasypał piachu w tryby zegara odliczającego czas. Jakby chciał, aby cierpiała nieustające katusze.

Odłożyła monokular na miejsce i zamknęła powieki. Kolejne łzy urwały się z kącików i spłynęły po policzkach, mocząc przesiąkniętą potem poduszkę. Pociła się jak mysz od kilku dni. Miała koszmary. Straciła apetyt. Nie jadła, a jedynie przyjmowała pokarm, żeby nie wzbudzać podejrzeń i utrzymać zdolność organizmu do jako takiego funkcjonowania. Jogurty, koktajle proteinowe, witaminy, owoce, czasem trochę spaghetti. Wszystko, co łatwo przechodziło przez ściśnięte gardło. Borys to widział i nawet kilka razy ją upomniał, ale nie reagowała. Przynajmniej nie musiała udawać, że jest w rozsypce.

– Weź te tabletki – zaoferował jej środki nasenne krótko przed północą. – Musisz się przespać, żeby jutro być w formie.

– Wsadź je sobie w dupę.

– Jesteśmy profesjonalistami. Doskonale wiesz, jaki wpływ na tego typu akcję może mieć brak snu. Ręce ci się trzęsą od kilku dni. Myślisz, że tego nie widzę?

– Trzęsą się, bo rwą się, aby udusić cię jak psa. Ledwo się powstrzymuję.

– Mów, co chcesz, ale oboje znamy prawdę. Połknij je i tyle. Zrób to dla Franka i Werki.

W tamtej chwili naprawdę myślała, że go zadusi. A najlepiej zagryzie. No bo jak ten skurwysyn śmiał w takim momencie wycierać swoją zdradziecką gębę jej dziećmi? A może miał rację? Może to ona się w tym wszystkim kompletnie zatraciła? Pogubiła się? Popadła w obłęd? Ludzie żyjący na krawędzi rzadko dostrzegali swoje położenie. Brnęli w tę paranoję, walcząc każdego dnia, każdej godziny po to, aby nie spaść w otchłań szaleństwa. Czy ona jeszcze nad tym wszystkim panowała?

Borys zostawił jej buteleczkę z tabletkami na biurku i poszedł do swojego pokoju. Słyszała przez drzwi jego chrapanie, a potem biadolenie przez sen. Jęczał, stękał, gadał bez ładu i składu, rzucał się po łóżku, a w pewnym momencie nawet z niego spadł. Twarde i w pełni przytomne „kurwa mać” było tego twardym dowodem. Ale potem znów zasnął. Tabletki musiały być mocne.

Luta wstała, podeszła do biurka i chwyciła buteleczkę. Nie było na niej żadnej etykiety, nalepki, czegokolwiek. Pomyślała, że Borys ma rację. Musi się zdrzemnąć, bo rano do niczego nie będzie się nadawać. Musi wierzyć, inaczej oszaleje. Połknęła dwie pigułki, popiła wodą z butelki i wsunęła się pod mokrą pościel. Znów zaczęła drżeć. Nie mogła nad tym zapanować, ale po kilku minutach drżenie ustało, oddech się uspokoił, serce zwolniło. Poczuła nagły przypływ zmęczenia i choć w irracjonalny sposób próbowała z tym walczyć, nie umiała przeciwstawić się postępującemu znużeniu, wycieńczeniu, kompletnemu wyczerpaniu. Zanim jej umysł zgasł, ujrzała oblicza Werki i Franka. Ich twarze były pozbawione wyrazu. Niczym wykute z kamienia.

* * *

Major Żywuski mocno chwycił linę i po raz ostatni rozejrzał się po tafli morza. Czarna toń wydawała się nieprzenikniona, a na horyzoncie dostrzegł tylko jeden mały jasny punkt. To był jeden z tankowców wracających z Noworosyjska. Przynajmniej tak twierdził kapitan Soroglu. Poza tym nic.

Szarpnął linę, oparł nogi o burtę i powoli zaczął podciągać się na pokład. Zajęło mu to zaledwie dziesięć sekund. Gdy przeskoczył przez reling, spojrzał w oczy kapitana.

– Dziękuję – powiedział.

– Za wcześnie, majorze. – Soroglu wydawał się znacznie bardziej pobudzony. To było zrozumiałe. Od teraz cały sukces operacji spoczywał na jego barkach. – Kotwica wciągnięta, silniki uruchomione, ale wciąż jesteśmy na wodach terytorialnych Federacji Rosyjskiej. W razie…

– Ma pan rację – przerwał mu Żywuski. – Pomogę wciągnąć ponton. Mycha, Boguś!

Pierwsza zasada żołnierza sił specjalnych mówiła, że nie można pozostawiać za sobą żadnych śladów. Komandosi na akcji nie żuli gum, nie wyrzucali papierków po batonikach, zbierali wszystkie łuski, a nawet wypróżniali się do specjalnych woreczków, które później zabierali ze sobą i wyrzucali w bezpiecznym miejscu. Pozostawiali po sobie jedynie trupy wrogów, choć nawet je starali się ukrywać, jeśli czas na to pozwalał. Efekt ich działań – jeśli oczywiście akcja się powiodła – zwykle pozostawiał pierwszych odkrywców w kompletnym zdumieniu, co sprawiało, że trudno było zareagować, zwłaszcza jeśli nikt nie spodziewał się ich „wizyty”.

Pierwszy i drugi etap operacji odbicia zakładników można było uznać za sukces. Dariusz zaplanował wszystko w najdrobniejszych szczegółach i zdecydowanie wywiązał się z danego słowa. Wystarczyło tylko zrobić to, do czego byli szkoleni. Poszło gładko. Przypłynęli niezauważeni, zlikwidowali wroga i przejęli porwanych, a następnie pod osłoną nocy wycofali się z powrotem na statek, który miał ich zabrać poza strefę wpływów Federacji Rosyjskiej. Przetransportowanie zakładników na pokład też zostało przeprowadzone błyskawicznie. Doświadczenie podpowiadało Żywuskiemu, że do końcowego sukcesu jeszcze daleka droga. Niestety, ostatni etap każdej tego typu operacji był zwykle najbardziej niebezpieczny. W tym przypadku już praktycznie nic nie zależało od niego i jego ludzi. Nawet od kapitana czy Dariusza. Co najwyżej od Boga.

Jeśli przez następną godzinę nikt nie zdecyduje się nawiązać kontaktu z ochroną, istnieje duża szansa, że zanim ktokolwiek się połapie, będą już na międzynarodowych wodach terytorialnych, gdzie długie i drapieżne łapska rosyjskiego wywiadu stracą pazury. Za półtorej godziny powinni być bezpieczni. Półtorej godziny. Dziewięćdziesiąt minut. Pięć tysięcy czterysta cholernie długich sekund. Cała wieczność.

Po wciągnięciu pontonu porucznicy Myszkowski i Bogusławski zajęli się spuszczeniem powietrza i ukryciem go w jednym z kontenerów, a kapitan Soroglu poszedł na mostek przypilnować procedur związanych z opuszczeniem portu w Soczi. Grafik został zaplanowany tak, aby nie budzić podejrzeń. Czwarta piętnaście wciągnięcie kotwicy i uruchomienie silników. Czwarta trzydzieści wypłynięcie z portu. Wszystko według planu. Żywuski mógł już tylko odliczać czas. Udał się do kajuty, gdzie ukryto odbitych zakładników. Siedzieli owinięci kocami, wyraźnie przytłoczeni całą sytuacją. Stachowski z Kmiecikiem organizowali im posiłek.

– Wypływamy – rzucił w kierunku swoich ludzi. – Wszystko pod kontrolą?

Kmiecik oddał batoniki Frankowi i podniósł się z kucek.

– Chyba tak – odparł półgłosem. – Przemarznięci i trochę skołowani, ale dają radę. Te dzieciaki Lutki to ewidentnie wdały się w matkę. Od momentu gdy wyszliśmy z willi, mała nawet nie jęknęła.

– Dzielna dziewczyna.

– Chłopak też. I do tego wygadany. Powiedział, cytuję: „Te ruskie chuje są do niczego i wcale się ich nie bałem”. Nieźle, co?

Żywuski po raz pierwszy pozwolił sobie na dyskretny uśmiech.

– Bystry chłopak.

– Też więcej się po nich spodziewałem. – Kmiecik zerknął na Tuncaya. – Ten jej kuzyn i laska Borysa mają paskudnie zmiażdżone dłonie. Mówił, że skatowali ich młotkiem, choć nie do końca wiedział dlaczego. Kilka dni temu po prostu wzięli ich do piwnicy i zaczęli torturować. Wszystko nagrywali kamerą.

– Pewnie chcieli ich zastraszyć. To znaczy Lutkę i Borysa. Zresztą… – Żywuski westchnął. – Teraz to już nieważne. Dzieci całe?

– Tak.

– To dobrze. A ta… – Zerknął na tulącą córki partnerkę Borysa. – Jak ona ma?

– Kira. Jeszcze z nią nie rozmawiałem. Jest tym wszystkim przytłoczona, ale najważniejsze, że słucha poleceń. Może ty z nią pogadasz. Ja to po rusku tak średnio.

Major zerknął na kobietę. Przygryzł dolną wargę. Rzeczywiście wyglądała na spłoszoną i pogubioną. Pewnie zastanawiała się, o co w tym wszystkim chodzi i jaki czeka ją los. Chyba wyczuła, że ją obserwuje, bo na moment podniosła wzrok. Miała typowe wschodnie rysy. Nieco pulchną twarz, duże oczy i blond włosy, które teraz kleiły się do jej policzków. Trudno było jednak wyczytać cokolwiek z jej miny. Speszona odwróciła wzrok i zajęła się odpakowywaniem czekolady, którą musiał jej wręczyć któryś z jego ludzi.

– Nie teraz – zadecydował. – I tak nie zrozumie, a nie chcę nikomu robić złudnych nadziei. Poza tym muszę nawiązać kontakt z Dariuszem. On widzi więcej niż my.

To powiedziawszy, Żywuski wydał jeszcze kilka rozkazów i wyszedł z kajuty. W swojej przysiadł na pryczy i zerknął przez bulaj. Okolica wciąż tonęła w ciemności. Kilka świateł paliło się tylko w terminalu portowym. Major nawiązał połączenie. Dariusz był na linii.

– Dotarliśmy na miejsce – powiedział. – Za sześć minut wyruszamy. Jak sytuacja z twojej perspektywy?

– W willi ciemno i głucho. Wszystko wskazuje, że do tej pory nikt się nie zorientował. Poza tym żadnych niepokojących sygnałów.

– Jakie prognozy?

– Żadnych. Mecz wciąż trwa. Rosja prowadzi z Danią dwa do jednego. To raczej dobry prognostyk.

Żywuski zarechotał z niedowierzania.

– Jeszcze nigdy nie planowałem akcji na podstawie jakiegoś meczu – rzucił.

– To jeszcze wielu rzeczy pan nie widział, majorze.

– Nie wątpię.

– Widzimy was i słyszymy. Dopłyńcie do granicy. Wtedy się wami zajmiemy. Bez odbioru.

Major spojrzał na zegarek, zamknął powieki. Przed oczami stanęło mu jego „dzieło”. Pieprzony plan B. Z trudem powstrzymał odruch wymiotny. Był żołnierzem, a nie rzeźnikiem, do kurwy nędzy. Pomyślał, że jeszcze się z Dariuszem policzy. Wtedy poczuł delikatne szarpnięcie. Wrócił do rzeczywistości. Włączyli śruby, poszycie delikatnie zadrżało. Przełknął ślinę, odetchnął. Jeszcze tylko dwanaście mil morskich, nieco ponad dwadzieścia dwa kilometry w linii prostej, dziewięćdziesiąt minut wieczności i będą w domu. Chwilę później obraz za bulajem powoli zaczął się przesuwać. Stary „Mehmet Kahveci” leniwie ruszył na głębinę.

* * *

Dariusz był doświadczonym oficerem wywiadu i doskonale zdawał sobie sprawę, że do zakończenia misji jeszcze daleka droga. Statystyki wyglądały w tej kwestii jednoznacznie. Zdecydowana większość podobnych operacji wywalała się na ostatniej prostej, zwykle z jakiegoś głupiego, niemożliwego do przewidzenia powodu. Dlatego cierpliwie obserwował wszystkie monitory i nasłuchiwał telefonów martwych ochroniarzy.

Po pierwszych trzydziestu minutach „Mehmet Kahveci” był już siedem mil od brzegu, ale ponieważ dla uniknięcia ryzyka nie mógł obrać kursu pozwalającego dotrzeć do granic wód międzynarodowych, miał przed sobą jeszcze co najmniej trzykrotnie dłuższą drogę. Punkt na ekranie poruszał się powoli, zaledwie delikatnie zaostrzając kurs z południowego na południowo-zachodni. Willa wciąż tonęła w mroku, system monitoringu odtwarzał zapętlony fragment, a rosyjscy hokeiści właśnie podwyższyli prowadzenie na trzy do jednego. Mecz zbliżał się do końca. Zostały trzy minuty i nic nie wskazywało na to, że Duńczycy zdołają wyrównać i doprowadzić do dogrywki. Dariusz zastanawiał się, czy to może mieć jakikolwiek wpływ na zaistniałą sytuację. Krótko po tym, gdy dowiedział się o ćwierćfinałowym starciu hokejowym, przeanalizował profile wszystkich Rosjan, którzy mogli stanąć na drodze do sukcesu zaplanowanej przez niego operacji. Informacje w tej materii wydawały się dość skąpe, ale co do kluczowej postaci w tej układance na szczęście nie było wątpliwości. Lew Kołomyjski, pseudonim Iwan, miał fioła na punkcie hokeja. Interesował się nim od najmłodszych lat, a pierwsze szlify zdobywał w słynnym SKA Sankt Petersburg, gdzie wydawał się całkiem obiecującym zawodnikiem. Choć jak na hokeistę raczej mikrej postury, nadrabiał szybkością, odwagą i agresywnością. Niestety dla niego, bitny był nie tylko na lodowisku, co finalnie przyczyniło się do tego, że zmarnował talent i wylądował na ulicy jako jeden z żołnierzy lokalnego bossa mafii. Miłości do hokeja nigdy się jednak nie wyzbył i wszystkie materiały wywiadowcze potwierdzały, że korzysta z każdej okazji, aby obejrzeć mecze swojej ukochanej drużyny na żywo. W przypadku reprezentacji narodowej jego zaangażowanie wydawało się jeszcze większe, zwłaszcza że jego pryncypał był jednym ze sponsorów krajowej federacji hokeja i właścicielem klubu Metalurga Magnitogorsk. Wnioski nasuwały się same. Iwan w środowy wieczór zamierzał zasiąść przed telewizorem i obgryzając pazury, oglądać mecz.

Tylko że mecz właśnie się kończył.

Dariusz podrapał się po głowie i nerwowo przetarł pokryte dwudniowym zarostem policzki. Iwan raczej nie spał. Kończył oglądać ten sam mecz, który leciał w jednym z otwartych okienek na monitorze. Duńczycy już od jakiegoś czasu grali bez bramkarza, ale nie byli w stanie przebić się przez obronę Rosjan. Zostało trzydzieści sekund. Dwadzieścia. Dziesięć. Ostatnia akcja. Nie mieli już szans odwrócić wyniku spotkania. Końcowy gwizdek. Przegrali. Odpadli.

Wyobraził sobie Iwana, który dumnie wypina pierś, być może sięga po kieliszek wódki, wypija go, wyciera gębę wierzchem dłoni. Wie, że nie może wypić za dużo, bo zostało mu mało snu, a po przebudzeniu czeka go pracowity dzień. Ale nie może się opanować. Za zdrowie zwycięzców trzeba wznieść toast, bo inaczej w kraju carów się nie godzi. Chce położyć się spać, ale nie zasypia, bo coś wierci mu dziurę w brzuchu. Może to instynkt, a może życiowe doświadczenie, wszak chłop też z niejednego chleba piec jadł. W końcu nie wytrzymuje, bierze do ręki smartfon i wybiera numer.

Kurwa…

Dlaczego zawsze musi mieć rację?

Pierwszy sygnał, drugi sygnał, trzeci sygnał. Smartfon Wasyla drżał w kałuży krwi obok przedziurawionej czaszki właściciela. Dariusz nie wiedział, kto dzwoni, ale zakładał, że właśnie Iwan. Jego telefonu nie udało się zhakować z dwóch głównych powodów. Było to zbyt ryzykowne, gdyż jako człowiek wywiadu mógł sprawdzać tego typu zagrożenia u swoich specjalistów, a poza tym często zmieniał numery. Postanowił poczekać na sygnał z Langley, gdyż spece od triangulacji i namierzania na pewno już weryfikowali lokalizację urządzenia, z którego przychodziło połączenie. Teoretycznie nad telefonem Wasyla miał pełną kontrolę i mógł odebrać. Przygotował też pomysły, jak zwieść Iwana, a przynajmniej spróbować to zrobić, ale użycie ich miało sens dopiero w momencie, gdy nie byłoby innego wyjścia. Nigdy nie podejmować działania, jeśli sytuacja tego nie wymaga. Tak brzmiała pierwsza z podstawowych zasad agenta wywiadu. Lepiej milczeć niż narażać się na błąd.

Spojrzał na zegarek. Do opuszczenia wód terytorialnych Federacji Rosyjskiej „Mehmet Kahveci” potrzebował jeszcze około czterdziestu minut. To wciąż było wystarczająco dużo czasu, aby Iwan wszczął alarm i postawił na nogi straż przybrzeżną. Gdyby miał łeb na karku i sprawdził grafik portowy, z pewnością połączyłby kropki. I tego należało się spodziewać. Okręty patrolowe dotarłyby do kontenerowca w kilkanaście minut. Poderwane śmigłowce jeszcze szybciej.

Druga próba nawiązania połączenia skończyła się po ośmiu sygnałach. Rozdzwoniły się telefony innych ochroniarzy. Tym razem Dariusz nie miał już wątpliwości. To musiał być Iwan. Podana przez Langley przybliżona lokalizacja potwierdziła te przypuszczenia. Dzwoniono z Moskwy.

Ile czasu Iwan potrzebował, aby zrozumieć, że sprawy się skomplikowały? Minutę? Dwie? Zacznie działać sam czy zadzwoni do swojego szefa? Sprawdzi monitoring i połapie się, że ma przed oczami zapętlony fragment? Na dwoje babka wróżyła, ale Dariusz obstawiał, że zdjęty lękiem przed gniewem Tuchmanowa, najpierw wyśle na miejsce kogoś z Soczi. To był jeden z niewielu słabych punktów rosyjskich służb i generalnie całej rosyjskiej administracji. Strach przed przełożonymi często pętał im nogi i opóźniał podejmowanie kluczowych decyzji. Oto mentalność Rosjanina i nieważne, czy ktoś był zamiataczem ulic, czy pułkownikiem w armii. Odpowiedzialność zawsze spadała na tego, kto znajdował się najniżej w hierarchii. W tym wypadku łańcuch dowodzenia, jak na warunki rosyjskie, był wyjątkowo krótki. Putin – Tuchmanow – Iwan. Głowa tego na końcu odwłoka zawsze szła pod topór.

Oddzwonić czy nie oddzwonić? Dezinformacja też mogłaby narobić mu dodatkowego bałaganu w głowie. Mógłby się podać za kogokolwiek. Choćby wyimaginowanego wroga Wasyla. Dłużnika, który chciał pozbyć się problemu, szukającego sprawiedliwości ojca zgwałconej córki, a nawet żołnierza mafii, z którą mógł zadrzeć Wasyl bądź inny z ochroniarzy. Chaos. To było słowo klucz. W chaosie decyzyjnym czas płynie szybciej. To już nawet nie była kwestia analizy. Raczej przeczucia. Jak w takiej sytuacji zachowałby się Iwan? Uwierzyłby w taką bajeczkę? Jak wyglądałby jego następny krok?

Wasyl! Jesteś trupem!

Wiadomość wysłana z numeru, który dzwonił z Moskwy, ostatecznie przekonała Dariusza, że właśnie nadszedł czas na wykorzystanie planu B. Zasada agenta wywiadu numer dwa. Zawsze mieć plan B.
===LxciECQWZVZjWm5bagA2DzYAMgU9DjldO146CDBUNlVlXGkKOgo=

Rozdział 24

Iwan siedział przy komputerze w samych bokserkach i spływał potem, jakby właśnie wyszedł z sauny. Serce waliło mu w piersi niczym dzwony w moskiewskiej cerkwi Chrystusa Zbawiciela, a w głowie szalało stado dzikich koni. Wcale nie z powodu emocjonującego meczu.

Dlaczego Wasyl nie odbierał telefonu? Dlaczego nie odbierali pozostali?

Coś musiało się stać. Tylko co? Monitoring nie pokazywał niczego niepokojącego. Zakładnicy spali w swoich pokojach, na zewnątrz willi panował spokój, wartownicy właśnie wychodzili na obchód. Dlaczego więc ten sukinsyn nie odbierał tego pierdolonego telefonu? Przecież znał zasady i wiedział, co go może czekać!

Musiało się coś stać. Z duszą na ramieniu zadzwonił raz jeszcze, a potem w gniewie wysłał do Wasyla krótką wiadomość. Napisał, że facet jest już trupem, i wcale w tej kwestii nie żartował. Gdyby teraz stanął przed nim ten zasrany specnaz, to osobiście odstrzeliłby mu łeb.

I wtedy usłyszał dźwięk nadchodzącej wiadomości. Błyskawicznie odebrał. Spojrzał na wyświetlacz i zrobiło mu się słabo.

Na zdjęciu widniały zdekapitowane i wykastrowane zwłoki Wasyla. Zabójca umieścił je na kanapie w pozycji siedzącej. Jedna z dłoni leżała na odrąbanej głowie, a spomiędzy palców drugiej zwisało przyrodzenie. Na klatce piersiowej wyryto cyrylicą trzy słowa: „gwałciciel, pedofil, zdrajca”. Okraszony uśmiechniętą buźką podpis pod zdjęciem też był wymowny.

Wasyl już jest trupem. Nie dziękuj.

* * *

„Gwałciciel, pedofil, zdrajca”.

Plan B od początku miał być zabezpieczeniem na trudne czasy. Dariusz wcześniej nie wspominał o nim Żywuskiemu, bo wymagał wyjątkowo barbarzyńskiej rozprawy ze zwłokami Wasyla. Co prawda żołnierze sił specjalnych z niejednego pieca chleb jedli i w większości byli świadkami różnych, czasem ekstremalnie brutalnych egzekucji, to jednak co innego patrzeć na spalone, oskórowane czy rozczłonkowane ciała, a co innego własnoręcznie odrąbać czyjąś głowę czy przyrodzenie, choćby trupowi. Dariusz nie zamierzał jednak odstępować od decyzji. W kilku żołnierskich słowach wytłumaczył Żywuskiemu, że taka inscenizacja jest absolutnie konieczna, i major – choć nie krył oburzenia – finalnie dał się przekonać.

Najpierw wysłał wszystkich na zewnątrz willi, a gdy jego ludzie wespół z zakładnikami ukryli się w zaroślach, wraz z kapitanem Myszkowskim przystąpili do działania. Uwinęli się w pięć minut. Jak profesjonaliści.

Nagie ciało, głowa, przyrodzenie. Gwałciciel, pedofil, zdrajca.

Cała ta inscenizacja dawała tak szeroki zakres możliwości, że najtęższe analityczne głowy potrzebowałyby co najmniej kilku godzin, aby wykoncypować, o co może w tym wszystkim chodzić. Wasyl był weteranem sił specjalnych, ale nie tylko. Pracował jako najemnik dla najgorszych skurwysynów na tej planecie, począwszy od afrykańskich watażków lubujących się w rzucaniu politycznych przeciwników na pożarcie lwom lub krokodylom, a kończąc na rosyjskiej mafii. Miał na sumieniu wiele żyć i niejednemu nacisnął na odcisk, więc potencjalni wrogowie mogliby ustawiać się po niego w kolejce. Gwałciciel, pedofil, zdrajca. Te trzy słowa mogły oznaczać wszystko poza tym, że Karabina i Morozow mają z tym coś wspólnego. Pytanie brzmiało, czy Iwan jest na tyle inteligentny, aby przejrzeć fortel i nie poddać się dezinformacji.

Dariusz spojrzał na monitor, na którym widać było leniwie przesuwający się tracker kontenerowca. System wskazywał, że „Mehmet Kahveci” potrzebuje jeszcze niecałych trzydziestu pięciu minut do opuszczenia wód terytorialnych Rosji. Zerknął na zdjęcia satelitarne willi. Chwilowo nic się nie działo. Spokój i cisza. Pomyślał, że to aż podejrzane, a potem zaczął klepać w klawiaturę.

Towar w drodze. Trzydzieści pięć minut do celu. Potwierdźcie gotowość do przejęcia ładunku.

Dariusz upił kawy. Poczuł na karku delikatny dreszcz. Odpowiedź przyszła, zanim kawa na dobre rozlała się w żołądku.

Potwierdzam.

Odetchnął. Poprawił się w siedzeniu. Odchylił głowę i spojrzał w sufit. Pomyślał, że swoje zrobił i nic więcej nie wymyśli. Pozostało tylko czekać na rozwój sytuacji.

* * *

Nikołaj Iwanowicz Tuchmanow leżał na obitym białą skórą szezlongu i wsłuchiwał się w trzask płonących w kominku polan. W tle snuł się jego ulubiony Walc kwiatów Piotra Czajkowskiego. Lewą rękę trzymał na zmrożonej butelce wódki, a palce prawej wplótł we włosy jednej ze swoich faworyt. Ludmiła nie oponowała. Z najwyższą starannością pieściła językiem jego penisa, a Irina z równie wielkim zaangażowaniem masowała na kolanach słoniowate stopy. Kobiety znały swojego patrona i wiedziały, że w takich momentach muszą wykazać się maksymalnym zaangażowaniem. Wiedziały, że widok cieszących się ze zwycięstwa hokeistów zawsze budzi w nim szereg skrajnych uczuć, które czym prędzej należy załagodzić. On też to wiedział. Kochał ich i zarazem nienawidził. Kochał, bo jako jedyni od lat regularnie potwierdzali wyższość narodu rosyjskiego nad resztą świata, a nienawidził, bo zżerała go pospolita, ludzka zazdrość. Gdy był młodym chłopcem, jak większość rówieśników marzył, aby występować w reprezentacji Sbornej i zdobywać medale mistrzostw świata i igrzysk olimpijskich. Niestety, nie miał talentu, a rodzice pieniędzy, aby pomóc mu spełniać marzenia. Musiał pogodzić się z tym, że nigdy nie wybiegnie na lodowisko i nie podniesie pucharu. I na pewnym etapie życia z tą przykrą niesprawiedliwością się pogodził. Wszystko zmieniło się w momencie, gdy zdobył nieprzebraną fortunę. Latał prywatnymi odrzutowcami, w rozsianych po świecie rezydencjach lśniła niezliczona ilość luksusowych samochodów, a w marinach czekały na niego najdroższe jachty. Gdyby miał taki kaprys, mógł nawet wykupić sobie lot w kosmos. Nikołaj Iwanowicz Tuchmanow mógł pozwolić sobie na wszystkie przyjemności tego świata. Poza jedną. Nie mógł wjechać na lodowisko, strzelić gola dla Rosji i wznieść pucharu najlepszej drużyny globu. To była jedyna rzecz, o której marzył, a której nie mógł kupić. Irytowało go to tak bardzo, że w pewnym momencie zaczął gardzić tymi, których kiedyś wynosił pod niebiosa, kochał miłością bezwarunkową i oglądał na starych, śnieżących pudłach od czasów, gdy wciąż robił w pieluchy. Tego zaszczytu nie mógł dostąpić nawet Nikołaj Iwanowicz Tuchmanow. I żadne pieniądze nie były w stanie tego zmienić.

Nalał sobie wódki. Tylko ona, Czajkowski oraz Irina z Ludmiłą potrafili sprawić, że zapominał o tym bolesnym fakcie. Tej życiowej niesprawiedliwości.

Wypił. Zamknął oczy. Mocniej zacisnął palce na włosach faworyty. Jęknął z rozkoszy, gdy w końcu doszedł w jej pełnych ustach. Puścił uchwyt. Odetchnął. Spojrzał na zegar ścienny. To był dobry czas, aby ułożyć się do snu. I wtedy usłyszał coś, co w jednej chwili zepsuło cały, tak skrzętnie budowany nastrój. Zacisnął nerwowo szczęki i skinął, aby Ludmiła podała telefon. Spojrzał na wyświetlacz. Z trudem przyjął do wiadomości, że Iwan ośmielił się zadzwonić o tej porze.

– Czego? – warknął, gdy odebrał.

– Pojawił się problem, szefie. – Ton Iwana sprawił, że rozgrzane ciało Tuchmanowa przeszył zimny dreszcz.

– Jaki, kurwa, problem?

– Willa… – wydukał.

– Co willa?

– Willa została… zaatakowana. Wasyl i jego ludzie nie żyją. Zakładnicy… – Głos Iwana drżał. – W willi ich nie ma.

Tuchmanow zerwał się z szezlonga, a jego nagie ciało zadrżało jak zmrożona galareta.

– Jak to, kurwa mać, ich nie ma?! – ryknął. – Co ty do mnie pierdolisz, szczochu jeden?

– Odrąbali Wasylowi głowę i…

– Chuj mnie obchodzi, co mu odrąbali! Gdzie są dzieciaki tej kurwy!?

– Ja…

– Znajdź je! I to zaraz! – Tuchmanow nad sobą nie panował. – Słyszysz, kmiocie pierdolony!? Natychmiast. Wyślij wszystkich. Wszystkich, kurwa!

– Tak jest, szefie. Przepraszam i…

– Zamknij ryj i bierz się do roboty. Gdy następnym razem zadzwonisz, chcę usłyszeć ich głos. W przeciwnym razie osobiście upierdolę ci łeb!

Tuchmanow się rozłączył. Przez chwilę dyszał jak zwierz z szeroko otwartymi oczami. Próbował złapać oddech, przyswoić słowa swojego człowieka, ale ich irracjonalność do niego nie docierała. Równie dobrze mógł usłyszeć, że na Kremlu właśnie wylądowali kosmici. Kątem oka dostrzegł, że Ludmiła i Irina karnie odsunęły się kilka metrów w kierunku kominka. To zupełnie wyprowadziło go z równowagi. Chwycił butelkę wódki, wrzasnął i z całej siły zamachnął się nią w ich kierunku. Będąca na linii rzutu Ludmiła instynktownie się uchyliła i inkrustowany brylantami flakon z trzaskiem rozbił się o marmurową obudowę. Cztery miliony dolarów wylądowały na dywanie ze skóry tygrysa.

I wtedy zamarł. Uklęknął i złapał się za głowę. Smutna prawda w końcu do niego dotarła. Zrozumiał, że jeśli to nie koszmarny sen, to jest już skończony. Car takich wpadek nie wybacza.
===LxciECQWZVZjWm5bagA2DzYAMgU9DjldO146CDBUNlVlXGkKOgo=

Rozdział 25

Sekundy ciągnęły się jak minuty, minuty jak godziny.

Major Żywuski stał oparty o burtę i wpatrywał się w ciemny horyzont. Nerwowo zaciskał dłonie na relingu, odliczając upływający czas. Byli już tak blisko, a zarazem tak daleko. „Mehmet Kahveci” pruł wodę z maksymalną prędkością siedemnastu węzłów, kierując się najkrótszą drogą do granicy dzielącej rosyjskie i międzynarodowe wody terytorialne. O zmianie kursu zadecydował kapitan Soroglu.

– Zostało nam dziesięć minut do celu – oznajmił. – Ich statki patrolowe raczej nas już nie dogonią. O śmigłowce też bym się nie martwił. Nawet gdyby je w tej chwili poderwali, to dotrą do nas, gdy będziemy na granicy.

– Jednak lubi pan ryzyko, kapitanie.

– Ja to nazywam doświadczeniem. Takiego statku nie da się zatrzymać ot tak. Brak pedału hamulca. – Uśmiechnął się, ale zaraz spoważniał. – Nawet gdyby próbowali nas zmusić do zmiany kursu, to musielibyśmy zrobić łuk, który wyrzuciłby nas poza granice wód terytorialnych Rosji.

– A jeśli otworzą ogień?

– Ich śmigłowce nie mają takiej siły rażenia, bo te patrolowe nie są w pełni uzbrojone. Poza działkiem kalibru trzydzieści milimetrów i kilkoma rakietami przeciwpancernymi nie mają czym się pochwalić. Gdyby wysłali suchoje, to co innego. Ale te ich krokodyle czy aligatory to mogą zrobić co najwyżej trochę bałaganu na pokładzie. Na „Mehmeta” to nie wystarczy. Wbrew pozorom to jednak kawał twardego skurczybyka. Tak szybko nie zatonie.

– Ufam panu, kapitanie.

Żywuski nie znał się na marynarce, ale na uzbrojeniu poszczególnych śmigłowców szturmowych już owszem. Najczęściej używane K-52 Aligator czy MI-35 Krokodyl były groźne na lądzie, ale nie nadawały się do zatapiania statków, choćby takich jak „Mehmet”. Nawet jeśli jakiekolwiek stały w hangarach pod Soczi, to najprawdopodobniej nie posiadały na wyposażeniu bomb, a pociski Ataka czy Wichr służyły do niszczenia celów powietrznych i naziemnych. Ich moc była za mała, aby zatopić stupięćdziesięciopięciometrowy kontenerowiec. Inna sprawa to ich użycie. Na granicy wód międzynarodowych byłoby to ogromne ryzyko i mogłoby spowodować nieprzewidziane konsekwencje polityczne. Wszak „Mehmet Kahveci” nie był jednostką wojskową i pływał pod banderą turecką – jednego z członków NATO.

Czy zatem mogli czuć się bezpieczni? Żywuski wolał dmuchać na zimne. Kapitan Soroglu może i znał się na marynarce, ale nie miał pojęcia o wojnie. On zdążył ją poznać w każdym możliwym wymiarze i o Rosjanach miał jak najgorsze zdanie. Znał ich podłą mentalność i rozumiał, że wojskowi są zdolni do wszystkiego. W Syrii nieraz się o tym przekonał, choćby w Aleppo, gdy nagle na niebie pojawiły się cztery suchoje i zrzuciły na miasto zakazany przez Konwencję genewską biały fosfor. A przecież na granicy z Ukrainą czekało już w gotowości sto dwadzieścia tysięcy żołnierzy piechoty. Czego tam szukali? Tylko głupcy albo ludzie niemający pojęcia o polityce mogli się jeszcze łudzić, że są tam w roli straszaka. Rosja szykowała się do agresji na niespotykaną skalę, więc mały incydent na Morzu Czarnym w jego ocenie mógł się wpisywać w tego typu eskalację napięcia. Wiadomość od Dariusza była zaś czytelna. Iwan już wiedział o tym, że w willi doszło do jatki i że na miejscu nie ma zakładników. Nawet jeśli w ramach dezinformacji zostawili okaleczone zwłoki Wasyla, to nasuwał się wniosek, że jeśli nie ma tam trupów dzieci, to ktoś je stamtąd zabrał. Pytanie brzmiało, jak szybki jest łańcuch decyzyjny i czy służby połapią się, że ewakuacja została przeprowadzona drogą morską. Tylko czy można było wybrać inną? Odpowiedź nasuwała się sama. To zaś oznaczało, że w pierwszej kolejności sprawdzą dzienniki portowe.

– Osiem minut, szefie. – Boguś z Zumbą zbliżyli się niepostrzeżenie. W pełni umundurowani, a w rękach trzymali swoje karabinki, zgodnie z decyzją Żywuskiego. Od tego momentu sprawa była klarowna. Nikt nie miał zamiaru się ukrywać. W razie abordażu należało się bronić.

– Osiem minut do wejścia na wody międzynarodowe. A to jednak różnica.

– Kontaktowałeś się z Dariuszem? Czekają tam na nas?

– „Mount Whitney” jest dwadzieścia mil morskich stąd.

– Hmm…

USS „Mount Whitney” był okrętem flagowym amerykańskiej szóstej floty, który od pierwszego listopada operował na Morzu Czarnym w celu prowadzenia działań z sojusznikami z NATO. Nie miał pełnego uzbrojenia, ale dysponował choćby dwoma systemami artyleryjskimi Phalanx CIWS przeznaczonymi do niszczenia pocisków przeciwokrętowych i samolotów wroga. Na okręt należało patrzeć jednak z zupełnie innej strony. USS „Mount Whitney” był jednostką dowodzenia wyposażoną we wszystkie najważniejsze systemy elektroniczne, takie jak system kontroli i prowadzenia sił powietrznych CTAPS, odbiorniki komercyjnych systemów satelitarnych, systemy łączności satelitarnej, środki łączności wysokiej częstotliwości HFRG, system nawigacyjny lotnictwa taktycznego TACAN czy systemy transmisji danych oraz środki walki radioelektronicznej. I to właśnie on od samego początku był ich aniołem stróżem. To dzięki jego nowoczesnym systemom można było nawiązywać bezpieczną i stałą łączność oraz mieć pełną kontrolę nad tym, co dzieje się w willi i jej okolicach. Teraz „Mount Whitney” płynął im na spotkanie.

Żywuski spojrzał na zegarek. Niecałe pięć minut do granicy. Nieco ponad dwa kilometry w linii prostej. Już chciał wydać rozkaz, aby szykować zakładników do opuszczenia statku, gdy w słuchawkach wybrzmiał głos Dariusza.

– Zorientowali się – rzucił agent. – W morze ruszyły dwa patrolowce i korweta rakietowa klasy Buyan-M. Poderwano też dwa śmigłowce KA-pięćdziesiąt dwa i jeden MI-osiem.

– Szlag… – Żywuski zacisnął zęby. – Kiedy tu będą?

– Aligatory za cztery minuty. MI-osiem za pięć. Dobra wiadomość jest taka, że łodzie was nie dopadną. A przynajmniej nie na wodach terytorialnych Federacji Rosyjskiej.

– Będą chcieli zejść na pokład i przejąć statek…

Major dokonał błyskawicznej analizy. Wielozadaniowy śmigłowiec MI-8 mógł transportować nawet do trzydziestu ludzi. Dwa KA-52 pojawiłby się pierwsze i natychmiast wezwałyby do zmiany kursu. Wisząc nad pokładem jak ważki, przygotowałyby grunt pod abordaż, którego dokonaliby żołnierze dostarczeni przez MI-8. Trzydziestu ludzi! Ich było tylko pięciu, co gorsza, nie mogliby walczyć w cieniu wiszących im nad głowami krokodyli. W skrócie – w takim starciu nie mieliby żadnych szans. A przecież w odwodzie płynęły jeszcze dwa patrolowce i korweta rakietowa.

– Nie zostaniecie sami – przerwał jego rozważania Dariusz. – Z „Mount Whitney” poderwał się już MH-sześćdziesiąt S Knighthawk. Będzie u was za kilka minut.

– Jeden Knighthawk przeciwko dwóch Aligatorom i jeszcze MI-osiem?

– Nad głowami krążą wam też dwa reapery. Rosjanie otrzymają wyraźne ostrzeżenie, że w razie jakichkolwiek agresywnych działań na wodach międzynarodowych ich jednostki zostaną zlikwidowane.

Dwa reapary diametralnie zmieniały układ sił. Nowoczesne amerykańskie drony siały postrach pod każdą szerokością geograficzną. Uzbrojone w laserowo naprowadzane bomby GBU-12 Paveway II, GBU-30 JDAM, przede wszystkim zaś pociski rakietowe Hellfire miały ogromną siłę rażenia. Dwie takie maszyny czysto teoretycznie mogły poradzić sobie nie tylko z rosyjskimi śmigłowcami, ale także łodziami patrolowymi i korwetą.

– Dwie minuty, szefie – rzucił Boguś, po czym skierował wzrok w kierunku rufy. Na ciemnym niebie można już było dostrzec dwa migające czerwone punkty. Niosący się w ciszy odgłos wirników nie pozostawiał złudzeń, że to zapowiadane przed Dariusza śmigłowce KA-52.

– Idźcie pod pokład i czekajcie na rozkazy. Niech chłopaki szykują się na najgorsze.

– A ty?

– Idę na mostek kapitański. Razem z Soroglu spróbujemy ugrać jak najwięcej czasu.

Żywuski odprowadził swoich ludzi wzrokiem, a gdy ci zniknęli w trzewiach statku, raz jeszcze spojrzał w ciemny horyzont. Czerwone punkty zbliżały się szybciej, niż zakładał. Przez głowę przemknęła mu irracjonalna myśl, że skoro dotarli aż tutaj, to nie może tego spaprać w ostatniej chwili. To najzwyczajniej w świecie byłoby mało profesjonalne. Major Żywuski pomyślał też, że cokolwiek się wydarzy, za nic w świecie nie da się schwytać żywcem.

* * *

– Właśnie minęliśmy granicę wód terytorialnych Federacji Rosyjskiej – oznajmił kapitan Soroglu. Spojrzał na dwa śmigłowce szturmowe wiszące nad pokładem. Czysto teoretycznie nie miały już tu czego szukać, ale nic nie wskazywało, że zamierzają odlecieć, co gorsza, na horyzoncie pojawił się kolejny, tym razem wielozadaniowy MI-8. Do tej pory dwukrotnie zignorował wystosowane przez radio polecenia powrotu do portu. Trzecie zwykle kończyło się ostrzeżeniem otwarcia ognia, czwartego już nie było. – Gdzie ci cholerni Jankesi? – rzucił w eter. Zerknął na radar. Poderwany z amerykańskiego okrętu Knighthawk znajdował się około czterech kilometrów na południowy zachód od ich pozycji.

– Oni już tak mają. – Żywuski postanowił nieco rozładować napięcie. – Lubią się spóźniać i zawsze wpadają w ostatniej chwili.

– To jest ostatnia chwila.

– Co racja, to racja.

Wybrzmiało trzecie ostrzeżenie, a chwilę później mostek przeszyła seria z dwudziestotrzymilimetrowego podwieszanego działka. Żywuski z kapitanem i pierwszym oficerem padli na ziemię, ale kolejny atak nie nadszedł. Jeden ze śmigłowców otworzył ogień nie dlatego, aby zabić, ale podkreślić wagę ostatniego komunikatu.

– Nie blefują – rzucił Żywuski.

– I się raczej nie zawahają. – Soroglu wychynął zza panelu sterowania. Za ogonami dwóch Aligatorów widać już było zarys MI-8. – Jak znam Ruskich, to pewnie zaryzykują i będą chcieli zejść na pokład. Jeśli im się uda przed przylotem Amerykanów, to będziemy skazani na siebie.

– Chce pan powiedzieć, że…

– Tak, majorze. Będziemy się bronić.

Kapitan miał rację o tyle, że gdyby rosyjscy żołnierze rzeczywiście znaleźli się na statku, trudno byłoby się ich pozbyć. Wtargnęliby do środka i zapewne odnaleźli zakładników, a co za tym idzie postawiliby Amerykanów przed faktem dokonanym. To zresztą było częstą i skuteczną taktyką Rosjan. Łamać prawo międzynarodowe, ale w taki sposób, że próba odkręcenia tego, co już się wydarzyło, wydawała się praktycznie niemożliwa. Wysłany komunikat brzmiałby mniej więcej tak: „Wiemy, że to wody międzynarodowe, i nie powinniśmy, ale już weszliśmy i co nam zrobicie”. Taka sytuacja zawsze generowała poważne komplikacje, bo drugą stronę stawiano w roli potencjalnego agresora, a przynajmniej podmiotu, który parł do eskalowania napięcia. Tutaj nie było inaczej. Jakakolwiek próba odbicia zakładników oznaczałby otwarty konflikt z rosyjskimi żołnierzami, a to sprawiało, że ryzyko fiaska operacji rosło w tempie geometrycznym. Ewentualna porażka byłaby zaś bardzo trudna do wytłumaczenia zachodniej opinii publicznej, kremlowskiej propagandzie dając niewyczerpane paliwo do kolejnych oskarżeń o wrogie działania Zachodu wobec Federacji Rosyjskiej.

Z takiej sytuacji istniało tylko jedno wyjście. Samemu się obronić. A przynajmniej wytrzymać do momentu, gdy pojawi się wsparcie. Każda jednostka pływająca miała do tego pełne prawo i wielu z przewoźników skrzętnie z tego prawa korzystało, zwłaszcza na najbardziej niebezpiecznych trasach przecinających akweny w okolicach Rogu Afryki czy Morza Sulu u wybrzeży południowych Filipin. Różnica była taka, że tam często atakowali piraci, a tu mieli do czynienia z regularnym wojskiem.

Ale czy mieli wybór?

Żywuski postanowił dłużej tego nie roztrząsać. Pół życia spędził na wojaczce i właśnie do tego był szkolony. Do chronienia niewinnych i słabszych. Albo po prostu do zabijania tych złych.

– Zajmijcie pozycje, panowie – rzucił do słuchawki, po czym podczołgał się do schodków prowadzących pod pokład. – Może zrobić się gorąco. Nie możemy dopuścić, aby choćby jedna ruska stopa stanęła na pokładzie. Odbiór.

Odpowiedź jego ludzi była krótka i treściwa. Byli gotowi do walki.

Trzydzieści sekund później spotkali się w cieniu jednego z kontenerów. Żywuski wydał dyspozycje i żołnierze rozpierzchli się po pokładzie. Gdy zajęli dogodne pozycje, MI-8 wisiał już kilkanaście metrów nad ich głowami. Śmigłowiec przypominał potężną ważkę, która zastygła w powietrzu w przygotowaniu do ataku. Rzucała spojrzeniami po całym pokładzie, a silne reflektory omiatały statek w poszukiwaniu drobnych owadów, które mogłyby zaspokoić jej głód. Żywuski pomyślał, że ich szanse są podobne jak tychże owadów. Dla MI-8 wypełnionego trzydziestoma uzbrojonymi po zęby rosyjskimi żołnierzami byli co najwyżej insektami, które należało rozdeptać.

– Gdzie wsparcie? – rzucił na kanale, na którym kontaktował się z Dariuszem.

– Rosjanie właśnie zostali poinformowani, że odnotowaliśmy przekroczenie wód terytorialnych przed turecką jednostkę i jakakolwiek próba wtargnięcia na statek zostanie odebrana jako atak, co doprowadzi do odpowiedzi ze strony Sojuszu.

– Nie wygląda, aby się tym przejęli… – Żywuski wytarł pot z czoła.

– Negocjujemy. Ich radary dostrzegły reapery, a z Rumunii zostały poderwane F-trzydzieści pięć, które już lecą w waszym kierunku.

– Oni szykują się do abordażu!

– Możecie się bronić.

Major zaklął pod nosem. Łatwo mu było mówić. Pilot ewidentnie szukał już najlepszego miejsca do zrzutu transportowanych ludzi. Gdy Żywuski dostrzegł, że drzwi z obu stron maszyny zostały rozsunięte, przeładował broń.

– Gdy tylko zrzucą wyciągarki, nie czekajcie na rozkazy. Walcie, gdy jeszcze będą na linach. Powodzenia.

I wtedy węzeł gordyjski zaplątał się jeszcze bardziej. Nad pokładem pojawił się czwarty śmigłowiec. Knighthawk zawisł w powietrzu dokładnie naprzeciwko MI-8 i też otworzył drzwi. Żywuski przełknął ślinę.

Przez kolejnych kilkadziesiąt sekund obie maszyny wisiały naprzeciwko siebie, a piloci wpatrywali się w siebie niczym bokserzy przed pierwszym gongiem. Żywuski nie miał wątpliwości, że są tylko wykonawcami, pionkami w grze, która w tej chwili rozgrywa się wysoko ponad ich głowami. Kilkukrotnie był świadkiem podobnych negocjacji, choć nigdy o takim ciężarze gatunkowym, wszak tym razem rosyjska i natowska maszyna po raz pierwszy od dekad stanęły naprzeciwko siebie w zdecydowanie wrogich zamiarach. Rosjanie mieli po swojej stronie wielozadaniowy śmigłowiec MI-8, dwa szturmowe KA-52 Aligator oraz trzy prujące wodę jednostki pływające, w tym korwetę rakietową. Amerykanie kiepsko uzbrojonego Sikorsky’ego MH-60S Knighthawk, dwa kołujące im wysoko nad głowami uzbrojone po zęby reapery oraz nadciągający okręt „Mount Whitney” i dwa myśliwce piątej generacji F-35 Lightning II. Tu jeden nieprzemyślany rozkaz mógł doprowadzić do eskalacji i największego kryzysu od czasów upadku Związku Radzieckiego. A to wszystko – bo Żywuski nie miał co do tego najmniejszej wątpliwości – w przededniu wojny, którą kosztem Ukrainy Kreml chciał rozpętać w Europie.

Nagle drzwi jednej z maszyn zasunęły się, a MI-8 zrobił zwrot w prawo i odleciał znad pokładu. W pierwszej chwili Żywuski pomyślał, że to tylko czcze życzenie, a to nie dzieje się naprawdę, ale chwilę później „strzegące” kapitańskiego mostka aligatory wykonały ten sam manewr i wszystkie trzy śmigłowce w równym szyku ruszyły w stronę lądu. Dopiero wówczas poczuł, jak po ciele rozlewa się fala błogiego spokoju, nieprawdopodobnej wręcz ulgi. Gorejące emocje musiały znaleźć ujście i w pewnym momencie major wydarł się w euforii na całe gardło, a gdy dołączyli do niego koledzy, niknące w mroku maszyny otrzymały jeszcze wiązankę wyjątkowo szpetnych bluzgów.

Wygrali. Dokonali niemożliwego. Oszukali i pokonali Rosjan na ich własnym terenie.

I wtedy z wnętrza wiszącego w powietrzu knighthawka wystrzeliły liny wyciągarek, na których zsunęło się na pokład ośmiu żołnierzy. Od razu ich rozpoznał. Gdy choć raz ramię w ramię wojowało się z chłopakami z Navy SEALs, niemożliwym było pomylić ich z jakąkolwiek inną formacją. Wychodząc im na spotkanie, major Żywuski cieszył się jak dziecko.
===LxciECQWZVZjWm5bagA2DzYAMgU9DjldO146CDBUNlVlXGkKOgo=

Rozdział 26

Budzik zadzwonił równo o piątej.

Luta otworzyła oczy i poszukała dłonią wściekle wyjącego urządzenia. Środki nasenne musiały być silne, bo przez chwilę nie wiedziała, gdzie się znajduje. Czym prędzej zerwała z siebie senną pajęczynę i gdy tylko uzmysłowiła sobie, że dalej tkwi w tym koszmarze, sięgnęła po leżący na parapecie monokular. Odsłoniła firankę i pełna nadziei przeskanowała ścianę garażu, na której miała się znaleźć upragniona wiadomość. Niestety, nadzieja okazała się płonna. Wiadomości nie było.

Usiadła z powrotem na łóżku i skryła głowę w dłoniach. Zacisnęła zęby z taką siłą, że usłyszała, jak zgrzytają. Ile jeszcze mogła znieść? Ta niewiedza była gorsza niż najstraszliwsze tortury. Tłamsiła ją i sprawiała, że z trudem łapała oddech. Świadomość, że akcja odbicia jej dzieci mogła zakończyć się fiaskiem, przerażała ją do tego stopnia, że nie była w stanie choćby drgnąć. Czas, pomyślała. Różnica pomiędzy Soczi a Warszawą wynosiła w okresie zimowym równą godzinę, więc… W jej serce znów wlała się nadzieja. Przecież to mogło dziać się właśnie teraz. Właśnie teraz. Teraz. Teraz. Teraz!

Chryste! Ile by dała, aby móc tam teraz być. Kontrolować sytuację. Pomóc w walce. Wyrżnąć w pień tych ruskich bydlaków, a potem znów utulić dzieci. Powiedzieć im, jak bardzo je kocha. Zabrać z dala od tego wszystkiego. Zakończyć ten horror.

Przed oczami stanęły jej twarze Franka i Werki. Radosne, uśmiechnięte, szczęśliwe. Jej dwa największe skarby.

– Boże, daj mi siłę – mruknęła, dodając w myślach, aby nie poskąpił jej Żywuskiemu i reszcie chłopaków. I wtedy usłyszała dochodzące z korytarza kroki. Natychmiast podniosła się i ruszyła w kierunku drzwi. Otworzyła. – Czego tu szukasz? – warknęła przez szparę.

– Chciałem sprawdzić, czy już nie śpisz… – Borys miał mokre włosy i pachniał perfumami. Luta pomyślała, że to jakaś aberracja rzeczywistości.

– Nie śpię. Coś jeszcze?

– Łazienka jest wolna, jakby co.

– Yhy.

Zamknęła drzwi i odczekała moment. Gdy upewniła się, że Borys wrócił do swojego pokoju, z powrotem je otworzyła i poszła się odświeżyć. Wizyta w łazience zajęła jej pięć minut, po upływie których skierowała się do kuchni. Wypiła skyra i zjadła dwie kanapki z serem i pomidorem. Z trudem przełykała każdy kęs. Nie czuła głodu ani trochę, bolał ją brzuch, co gorsza, nagle poczuła wyraźny dyskomfort i czym prędzej pobiegła do toalety. Zajrzała w majtki. Jeszcze tego jej było trzeba. Okres miał pojawić się dopiero za kilka dni, ale stres najwyraźniej zrobił swoje. Zaklęła i usiadła na muszli, walcząc z torpedującymi ją czarnymi myślami. Boże, chroń moje dzieci, pomyślała.

O szóstej znów popatrzyła na ścianę garażu, ale i tym razem nie odnalazła wiadomości. W Soczi była siódma, więc powinno być po wszystkim. Nie znała szczegółów całej operacji, bo nie mogła swobodnie kontaktować się z Dariuszem. Wiedziała tylko, że akcja odbicia jej dzieci odbędzie się nad ranem.

Z trudem zajęła się udawaniem, że szykuje się do swojej własnej misji. Analizowała dane pogodowe, czyściła broń, skanowała teren. Robiła wszystko, aby unikać rozmowy z Borysem. Znał ją przecież doskonale i czytał w niej jak w otwartej księdze. Teraz miała wrażenie, że nawet nie musiałby jej wertować, bo całą prawdę miała wypisaną na czole. Stary kompan też najwyraźniej odpuścił, bo przestał przychodzić, być może sam próbował odszukać spokój.

Na godzinę przed przyjazdem Joaquína Gutiérreza wszystko było gotowe. Broń ustawiona i zamaskowana. Spomiędzy dwóch kaktusów wystawała tylko lufa, a w zasadzie końcówka tłumika. Pozostało jedynie uchylić okno i oddać strzał.

Luta akurat kończyła drugą herbatę, gdy znów rozległo się pukanie.

– Wejdź – rzuciła oschle.

Borys przekroczył próg. Nie przypominał człowieka, którego znała. Był przygaszony i zrezygnowany. Pomyślała, że sama też nie przypomina siebie. Bardziej wampirzycę, która dopiero co wstała z trumny.

– Chyba już czas – bąknął, jakby było mu wszystko jedno. W ręku trzymał dzbanek z herbatą.

– Chyba tak.

– Pomyślałem, że może się przydać. Jakoś nieustannie mnie suszy.

– Piłeś?

– No co ty. Jedno piwo przed snem.

– Może o jedno za dużo.

– Jak sytuacja?

Luta wykorzystała moment, aby znów skorzystać z monokulara. Nie chciała ruszać broni, której parametry były już wstępnie ustawione. Niestety, na pięćdziesiąt osiem minut przed planowanym przyjazdem Gutiérreza wciąż pozostawała w niewiedzy. Z duszą na ramieniu przekazała sprzęt kompanowi.

– Kominy dymią, ptaszki ćwierkają, a normalni ludzie spacerują z dziećmi i psiakami – zmusiła się do odrobiny luzu. – Namierzyłam też jednego snajpera. Siedzi na dachu pałacyku, więc pilnuj się, żeby cię nie zobaczył.

– Tylko jednego?

– Gutiérrez to nie prezydent USA. Iwan chyba też zrobił robotę, bo najwyraźniej niczego się nie spodziewają. Kontaktowałeś się z nim?

Borys pokręcił głową. Przeskanował teren wokół pałacyku, a chwilę później zapisał coś w swoim podręcznym notesie.

– Do czasu wykonania zadania mamy zachować ciszę radiową. Nie chcą ryzykować, że taka rozmowa zostanie przechwycona – odezwał się w końcu.

– Mimo to wciąż nas podsłuchują, mam rację?

Borys spojrzał na leżącą na stoliku nocnym nokię. Uniósł brwi, bo Luta zadała całkiem sensowne pytanie. Wywiad i kontrwywiad miał sprzęt potrafiący zagłuszyć albo przechwycić praktycznie wszystkie nadawane sygnały. Oczywiście było to cholernie czasochłonne i kosztowne, w związku z czym korzystanie z tego typu technologii zwykle ograniczało się do konkretnego miejsca i czasu. Wizyta przewodniczącego Komitetu Wojskowego NATO jak najbardziej wpisywała się w tego typu scenariusz i Iwan na pewno o tym wiedział. Czyżby zatem rzeczywiście uwolnili się od nasłuchu?

– Szczerze, to… nie mam pojęcia. Zresztą co to za różnica – powiedział, nieznacznie wzruszając ramionami.

– Dla mnie spora.

– A to niby dlaczego?

– Naprawdę? – Luta prychnęła. – Lubisz być prowadzany na smyczy?

– Nie lubię i to chyba oczywiste. Ale w aktualnej sytuacji to nic nie zmienia. Musimy wykonać zadanie i się ewakuować. Jestem przekonany, że krótko po śmierci Gutiérreza Iwan nawiąże kontakt i pomoże nam wydostać się z kraju.

– Zrobili ci wodę z mózgu, wiesz?

– O co ci chodzi?

– O nic. Po prostu dziwię się, że wierzysz Ruskim na słowo.

Borys rzucił jej kose spojrzenie. Posunęła się za daleko, wszak to było tylko ich gdybanie i Iwan wcale nie musiał ściągać podsłuchu.

– Skupmy się na zadaniu, okej? – podjął.

– Głupi jesteś – skwitowała i sięgnęła po pusty kubek. Dolała sobie herbaty. – W takim razie jeszcze raz. Po zlikwidowaniu Gutiérreza w mieszkaniu przy ulicy ma wybuchnąć pożar. A my znikamy i…

Przez kolejny kwadrans powtarzali następne kroki, omawiali detale, analizowali sytuacje, które mogą ich spotkać tak podczas samej misji, jak i w trakcie ewakuacji. Tym razem nie było już miejsca na personalne wycieczki. W tym czasie Luta dwukrotnie sięgnęła po monokular, ale za każdym razem odkładała urządzenie w coraz większym poczuciu beznadziei. Desperacja, a zaraz za nią panika już pukały do jej umysłu i obawiała się, że niebawem się zdradzi i popełni kolejny kosztowny błąd. Tylko czy to w ogóle było możliwe? Czy dało się bardziej zniszczyć życie swoje i swoich bliskich? I dlaczego, do kurwy nędzy, Dariusz nie dawał znaku życia?

– Ręce ci drżą.

Słowa Borysa omal nie wyprowadziły jej z równowagi. Dotąd jej ciało różnie radziło sobie ze stresem, ale nigdy nie drżały jej ręce. Spojrzała na swoje dłonie. Palce rzeczywiście nie dawały się uspokoić.

– Możesz na chwilę wyjść? – zapytała.

– To nie jest dobry pomysł. Gutiérrez może pojawić się w każdej chwili.

– Po prostu wyjdź. Proszę cię.

Borys spojrzał na zegarek. Do planowanej wizyty przewodniczącego Komitetu Wojskowego NATO brakowało jeszcze prawie dwudziestu minut.

– Trzy minuty, Luta. I ani sekundy dłużej. Doprowadź się do porządku, bo od tego zależy życie naszych dzieciaków – powiedział i wyszedł.

Luta złączyła dłonie, ale zamiast opanować ich drżenie, poczuła, że całym jej ciałem wstrząsają dreszcze. Wzdrygnęła się, jakby ktoś oblał ją lodowatą wodą, a chwilę później poczuła na ustach słone łzy. Przestawała nad sobą panować. Nie kontrolowała własnego ciała. Wiedziała, że tego nie da się zatrzymać. Atak paniki prawie zawsze kończy się tak samo. Po raz ostatni chwyciła monokular i spojrzała na upaćkaną graffiti ścianę garażu. I wtedy jej serce omal nie wyskoczyło z piersi.

Zielona plama. Wielkości pięści. Świeża. Połyskująca w słońcu.

Poczuła, że zalewa ją fala dopaminy. Gorącej niczym lawa. Drugi zastrzyk wtłoczył w jej żyły adrenalinę. Czystą, nieskrępowaną energię.

Wytarła łzy. Spojrzała na dłonie. Już nie drżały. Zacisnęła pięści, odetchnęła, rozprostowała palce. Znów miała pełną kontrolę nad swoim ciałem, znów była sobą. Namierzyła wzrokiem plecak. Otworzyła go i wyjęła z pochwy swój wojskowy majcher. Dwudziestocentymetrowe ostrze błysnęło odbitymi promieniami słońca i rzuciło na ścianę jasny refleks. Spąsowiała gniewem ruszyła w kierunku drzwi w pełnym przekonaniu, że nikt ani nic jej już nie zatrzyma.

Otworzyła je i wtedy stało się coś, czego kompletnie się nie spodziewała.
===LxciECQWZVZjWm5bagA2DzYAMgU9DjldO146CDBUNlVlXGkKOgo=

Rozdział 27

Rusłan stanął pod drzwiami i przez chwilę nasłuchiwał. Musiał improwizować, bo sytuacja w jednej chwili stała się bardzo dynamiczna, a rozkaz z góry jasny jak słońce.

– Masz zabić wszystkich. I to natychmiast. Mają zdychać tak, żeby czuli, że umierają – grzmiał do słuchawki Iwan.

Nie wnikał w przyczyny takiego obrotu sprawy, bo nie taka była jego rola. Nie miał też najmniejszych wątpliwości, że plan się posypał. Od wielu lat siedział w branży i był wystarczająco doświadczonym żołnierzem, aby rozumieć, że tego typu rozkaz musi być poparty bardzo konkretnymi argumentami. A rozkaz to rozkaz. Trzeba wykonać. Za każdą cenę.

Czym prędzej opuścił więc drugie z mieszkań, gdzie pewien pruszkowski nauczyciel historii, czytaj agent rosyjskiego wywiadu, ugościł go z wyraźnie skrywaną niechęcią, po czym pomknął na osiedle dziesięciopiętrowców z wielkiej płyty. Starał się obserwować otoczenie, ale pośpiech, z jakim to czynił, nie mógł zagwarantować, że nie zwrócił czyjejś uwagi. Co gorsza, nosił w sobie przekonanie graniczące z pewnością, że tak właśnie się stało, wszak jeśli dostał taki rozkaz, to ktoś musiał przejrzeć ich plany. To natomiast oznaczało, że albo popełnił błąd, albo Iwan od początku był wodzony za nos. Wątpił w wersję numer jeden, bo uważał się – być może mylnie – za profesjonalistę z najwyższej półki, w związku z czym obstawiał wersję numer dwa. Niestety, nic to nie zmieniało w kwestii ewentualnego zagrożenia. Rusłan musiał być przygotowany na wszystko.

Dokręcił tłumik, próbując rozstrzygnąć, jak wykonać tak niedorzeczny rozkaz. Zabić wszystkich natychmiast, ale w taki sposób, by czuli, że umierają. Westchnął ciężko, bo w jego ocenie te polecenia wzajemnie się wykluczały, ostatecznie postanowił więc, że pójdzie na kompromis i postara się, aby przynajmniej ostatnia ofiara nie wyzionęła ducha zbyt szybko. Rozgrzał kark i grzecznie zapukał. Odpowiedziała mu cisza, ale Rusłan – wychowany w rodzinie kaukaskich myśliwych – miał wyjątkowo dobry słuch. Po drugiej stronie drzwi skradała się jakaś postać. Gdy dostrzegł w wizjerze jej cień, przyłożył doń lufę pistoletu i nacisnął spust.

* * *

Kiedy Luta otworzyła drzwi, ujrzała wpatrującego się w wizjer Tomasz Białowąsa, ale zanim zdążyła się zamachnąć, tylna część jego czaszki eksplodowała krwawą miazgą. Fragmenty tejże miazgi spryskały jej lewy policzek, a fragment kości ciemieniowej drasnął skórę na żuchwie. Instynktownie cofnęła się i przylgnęła do ściany.

Kątem oka dostrzegła w zamontowanym w korytarzu lustrze, jak zwłoki gospodarza uderzają o ziemię, a powietrze przecinają drzazgi drzwi wejściowych. Nie miała czasu analizować, co tak naprawdę się wydarzyło, zwłaszcza że chwilę później usłyszała trzask pękającej framugi, a w lustrzanym odbiciu zarys postawnego mężczyzny w czarnej kominiarce. Przez ułamek sekundy pomyślała, że to może być Dariusz, ale szybko się zreflektowała. Taka brutalna interwencja w momencie, gdy akcja odbicia zakładników się udała, nie miała żadnych sensownych podstaw. I wtedy przemknęła jej przez głowę wyjątkowo ponura myśl. Może tylko to sobie wmówiła, a misja legła w gruzach? Tylko kto wtedy zadawałby sobie tyle trudu, aby najpierw wprowadzać ją w błąd?

Mężczyzna wtargnął do domu, oddając po drodze jeszcze dwa strzały. W lustrze dostrzegła sylwetkę umykającego do kuchni Borysa. W dłoni trzymał pistolet, więc jego szanse wydawały się co najmniej równe agresorowi. W przeciwieństwie do niej. Ona miała tylko nóż.

Przełknęła ślinę. Napastnik był potężnej postury, a jego ruchy i determinacja wskazywały, że nie należy do amatorów. Plamka nie mogła o tym wiedzieć i wykazała się wielką odwagą, bo nagle wyskoczyła zza winkla i złapała zębami nogawkę jego spodni. Niestety, ten heroiczny atak skończył się dla niej tragicznie i już po chwili leżała martwa obok gospodarza domu. Lutę i agresora dzieliła tylko kilkucentymetrowa ściana i gdyby w pierwszej kolejności zdecydował się wejść do jej pokoju, musiałaby podjąć walkę. Gdyby jednak wybrał drzwi naprzeciwko, jej szanse zdecydowanie rosły.

Mężczyzna wybrał drzwi do sypialni Borysa.

Wkroczył do środka i oddał kilka strzałów w skołtunioną pościel, ale gdy już miała wkroczyć do akcji, kątem oka dostrzegła w lustrze Borysa. Ich spojrzenia spotkały się. W dłoniach mocno ściskał swojego sig sauera i wymownie kręcił głową. Nie rób tego, mówił. Ja się nim zajmę.

Z jego ust nie wymsknęło się żadne słowo, ale nie musiało. Rozumiała każdy jego gest i każde spojrzenie. Na migi wytłumaczył jej, że spróbuje odwrócić uwagę napastnika, aby zwabić go do rozwidlenia korytarza w przedpokoju, tuż przy toalecie. Wtedy wezmą go w dwa ognie.

Przytaknęła i mocniej zacisnęła palce na rękojeści noża.

– Źle wybrałeś, sukinsynu! – krzyknął Borys zza winkla. Ewidentnie próbował ściągnąć uwagę agresora na siebie. – Nie wyjdziesz już z tego mieszkania. Ujebię cię jak świniaka. Gołymi rękami. No, choć tu do mnie, świnio. Pokaż, co potrafisz.

Raczej naiwnym wydawało się myślenie, że agresor da się na to nabrać, ale spostrzegła, że słowa Borysa o dziwo zrobiły na nim wrażenie. Warknął jak wściekły pies i wyskoczył z pokoju, wcześniej oddając w kierunku rozwidlenia kilka strzałów. Kule utkwiły w ścianie, nie robiąc nikomu żadnej krzywdy.

Odetchnęła. Najważniejsze, że odpuścił jej pokój i od razu ruszył zetrzeć się z Borysem. Co go tak wyprowadziło z równowagi? Co sprawiło, że popełnił tak koszmarny błąd, nie sprawdzając po drodze jednego z pokojów?

Gdy usłyszała, że przemknął korytarzem w kierunku salonu i kuchni, wychyliła się, aby ocenić sytuację. Właśnie mijał zamontowane w wiatrołapie lustro. Plecy miał szerokie jak małe lotnisko, choć to mogła być tylko iluzja, bo nosił puchową kurtkę, a niemodny krój nogawek dżinsów wydawał się poszerzać jego nogi. Dłonie skrywał w skórzanych rękawiczkach.

– No, chodź do mnie, świnio! – judził go Borys. I wtedy zrozumiała. Już za pierwszym razem użył słowa „świnia”. Być może przypadkiem, a być może z pełną premedytacją. W każdym razie efekt był piorunujący. Mężczyzna uległ emocjom, Borys zaś natychmiast to wychwycił i twardo się tego trzymał. – Urżnę ci łeb jak knurowi. No, pokaż w końcu ten świński ryj!

Mężczyzna przyczaił się za winklem i oddał jeszcze kilka strzałów w kierunku kuchni, co sprawiło, że musiał zmienić magazynek. Pomyślała, że to jest właśnie ten moment. Gdy ugięła nogi, aby wypaść z pokoju i rzucić mu się do gardła, sytuacja skomplikowała się jeszcze bardziej.

* * *

Dariusz oddał dwa strzały. Celował w miejsce pod kolanami. Pierwszy doszedł celu, drugi tylko zahaczył o łydkę, mimo to pod przeciwnikiem ugięły się obie nogi. Agent wpadł do mieszkania i poprawił w korpus, starając się nie zabić. Kimkolwiek był człowiek, który go śledził, mógł być bardzo cennym źródłem informacji. Wartość miał jedynie żywy.

Przeskoczył nad trupem gospodarza, wytrącił ofierze broń i przygniótł kolanem rannego do podłogi. Błyskawicznie ocenił sytuację. Największe zagrożenie minęło, więc ogłuszył wciąż wierzgającego mężczyznę w kominiarce i płynnym ruchem zacisnął mu na przegubach trytytki. Nie zareagował, gdy poczuł za plecami czyjąś obecność.

– Nie mamy wiele czasu – rzucił, nawet nie odwracając się w kierunku Luty. – Hałas mógł zwrócić uwagę sąsiadów, poza tym nie mam gwarancji, że wysłali tylko jednego. Musimy się stąd ewakuować, i to szybko. Pomożesz mi z nim?

– Powiedz mi tylko… – Luta złapała kucającego Dariusza za ramię. – Czy one…

– Tak. Są bezpieczne.

– Boże… – Jej głos zadrżał. – Ja… ja dziękuję. Ja…

– Podziękuj swoim kolegom. Ta akcja przejdzie do annałów. A teraz pomóż mi. Musimy go stąd zabrać.

– Kim on jest?

Dariusz zerwał kominiarkę z głowy nieprzytomnego mężczyzny. Rysy kaukaskie, raczej wschodnie, oczy ciemne, brwi krzaczaste. Brak brody był pewnym novum, ale nie mieli wątpliwości, że mają do czynienia z człowiekiem urodzonym na Kaukazie. Rosjanin pochodzenia czeczeńskiego lub dagestańskiego. W Państwie Islamskim i innych zwyrodniałych tworach fundamentalizmu islamskiego to głównie oni zajmowali stanowiska dowódcze. W przeszłości oboje niejednokrotnie mieli z nimi do czynienia.

– Nie wiem, ale się dowiem – skwitował Dariusz. Podniósł wzrok na widok wyłaniającego się z kuchni Borysa. Wolał nie ryzykować kolejnego starcia, więc od razu wymierzył mu w głowę. – Rzuć broń – rozkazał.

– Pierdol się! I co tu się, kurwa, dzieje? – Borys przeniósł wzrok na Lutę.

– Posłuchaj go. On jest z nami.

– Z jakimi nami? Co ty wyprawiasz? Kto to jest i dlaczego chciał nas zabić? Kim jest ten typ? Przecież Iwan…

– Iwan może mnie pocałować w dupę – ucięła. Podeszła do Borysa, ale w jego zaczerwienionych oczach błysnął gniew.

– Co ty w ogóle gadasz, Luta? Oni mają nasze dzieci. Jeśli nie zrobimy tego, co nam kazali, to…

Luta złapała się na tym, że Dariusz nic nie wspomniał o odbiciu bliskich Borysa. Posłała mu pytające spojrzenie.

– Wszyscy zakładnicy więzieni w willi w Soczi zostali odbici i są bezpieczni. Pana żona i córki również.

– Ale… – Borys wyglądał, jakby nie do końca ogarniał rzeczywistość. Nagle odsłonił zęby niczym rozjuszony pit bull. Wycelował w Lutę. – Chcecie zrobić ze mnie idiotę? – warknął. – Luta, do jasnej cholery! Obudź się! Kim jest ten człowiek i dlaczego próbuje wciskać nam te brednie?

– To nie głupoty, Borys. Akcję odbicia poprowadził Grzechu Żywuski. Spotkałam się z nim krótko po powrocie z Berlina. Powiedziałam mu, co się wydarzyło. Zaoferował pomoc i…

– Wespół z porucznikami Leonem Bogusławskim i Romanem Kmiecikiem, kapitanem Krzysztofem Myszkowskim i chorążym Mironem Stachowskim – uzupełnił Dariusz. – Pana koledzy wykonali kawał dobrej roboty.

– Kim ty, kurwa, jesteś!? – Borys cały się trząsł.

– Nikim. Po prostu trochę im pomogłem. Wasi bliscy obecnie znajdują się na amerykańskim okręcie USS „Mount Whitney”, około osiemdziesięciu mil na południowy zachód od Soczi. Przetransportowaliśmy ich tam dwie godziny temu.

– Oddaj broń. – Luta wyciągnęła dłoń w kierunku Borysa, ale ten instynktownie się cofnął.

– Nie wierzę w ani jedno słowo. To przecież niemożliwe. To… – zawahał się. – To jakiś jebany test?

– Nie mamy czasu, Borys. Oddaj broń i wynośmy się stąd. Twojej żonie i córkom nic już nie grozi.

– Ufasz temu pajacowi?

To było dość zasadne pytanie. Nie otrzymała żadnego dowodu potwierdzającego, że Franek i Werka są bezpieczne. Tylko po co ten facet, kimkolwiek był, miałby kłamać? W końcu pomógł im unieszkodliwić nasłanego zabójcę. Mimo to poczuła ukłucie niepokoju.

– Ufam mu – odparła po chwili wahania.

– A ja nie. Chcę ich usłyszeć. Chcę usłyszeć głos Kiry i moich córek.

– Nie mamy czasu – uciął Dariusz. – Ale jeśli odłożysz tego pierdolonego gnata, to cię do nich zabiorę. Helikopter już na nas czeka.

– To jakiś absurd…

– Borys, kurwa! – wrzasnęła Luta. – Od początku z nim współpracowałam. Pomógł nam. Czy to nie dowód, że jest po naszej stronie?

– Nawet jeśli to…

– Nie wkurwiaj mnie!

Luta zbliżyła się do Borysa i oparła się czołem o lufę jego sig sauera. Wiedziała, że nie pociągnie za spust. Nie zrobiłby tego, nawet gdyby przybijali go do krzyża, a już na pewno patrząc jej prosto w oczy. Owszem, w ostatnim czasie pojawiło się między nimi dużo złej krwi, ale nie tyle, by utopić wieloletnią przyjaźń. Kochał ją jak siostrę, a może nawet bardziej. Dlatego powoli chwyciła go za przegub i przesunęła rękę w stronę ściany. Wtedy Borys poluzował uścisk, a Luta odebrała mu broń.

– Ja też chciałabym usłyszeć głos moich dzieci – rzuciła w kierunku Dariusza. Schowała pistolet za pasek. – Jeśli jesteś tym, za kogo się podajesz, to powinieneś to zrozumieć.

Dariusz skinął na znak, że nie ma zamiaru tego odwlekać. Najpierw jednak priorytety. Musieli jak najszybciej opuścić mieszkanie i znaleźć się w bezpiecznym miejscu.
===LxciECQWZVZjWm5bagA2DzYAMgU9DjldO146CDBUNlVlXGkKOgo=

Rozdział 28

Huk wirników wojskowego helikoptera sprawiał, że jej powieki opadały coraz niżej.

Wzbili się w powietrze dwadzieścia minut wcześniej. Ona, Borys i dwóch pilotów, bo Dariusz został na płycie lotniska. Pomachał im na pożegnanie, a potem odwrócił się i ruszył do swojego samochodu. Rozumiała to. Miał do wykonania robotę, a w tej branży inne priorytety nie istniały. Do tematu mogli wrócić później.

W czasie lotu prawie z Borysem nie rozmawiała, i to wcale nie z powodu hałasu. Czuła się, zresztą on chyba również, kompletnie wyczerpana psychicznie i fizycznie. Odprężenie i wyciszenie umysłu tylko ten efekt pogłębiały.

Jeszcze dwie godziny wcześniej było do tego daleko. Po akcji w mieszkaniu musieli niepostrzeżenie przetransportować rannego mężczyznę do samochodu. Na szczęście sąsiedzka obojętność na to, co dzieje się za ścianą, tym razem zadziałała na ich korzyść. I szczypta zwykłego fartu.

– W mieszkaniu obok mieszka osiemdziesięciosześcioletnia samotna staruszka – tłumaczył później Dariusz. – Po liczbie wizyt na oddziale otolaryngologicznym i przeczytaniu postawionych diagnoz można stwierdzić, że jest głucha jak pień.

Pozostali sąsiedzi albo udawali, że niczego nie słyszeli, albo bali się wtrącać. Było to na swój sposób symptomatyczne, wszak wszystko działo się w sercu niegdysiejszej stolicy polskiej mafii. Mieszkańcy, zapewne nauczeni doświadczeniem wybryków pruszkowskich gangsterów, po prostu woleli pilnować własnego nosa.

We trójkę poradzili sobie stosunkowo szybko. Zapakowali nieprzytomnego Rosjanina w dywan, owinęli taśmą klejącą i wrzucili do bagażnika. Zwłoki starego szpiega pozostawili na miejscu, jedynie pozbywając się – na ile to było możliwe – śladów własnej bytności.

Po opuszczeniu Pruszkowa wrócili do tematu. Dariusz nie miał zamiaru dłużej testować ich cierpliwości i nawiązał połączenie z USS „Mount Whitney”.

– Udało się, Lutka. Twoje dzieciaki są bezpieczne. Możesz być z nich dumna – powiedział Żywuski, a ona płakała jak bóbr. Podziękowała kilkanaście razy, potem zamienili jeszcze kilka słów, ale umówili się, że na dłuższą rozmowę przyjdzie czas, jak tylko wyląduje na pokładzie. Zresztą do urządzenia rwał się już ktoś inny.

– Mamo, mamo! Ten statek jest taki super, że masakra! To chyba najlepszy dzień w moim życiu – mówił podekscytowany Franek, jakby nowe doświadczenie sprawiło, że zapomniał o wszystkim, co wydarzyło się w wcześniej.

– A Wercia?

– Trochę kaszle, ale ogólnie jest okej. Wiesz, że mają tu nawet PlayStation? I jeszcze pozwolili mi grać po sieci!

Nie lubiła, jak godzinami tłukł w te wszystkie gry, i zwykle mocno ograniczała mu czas korzystania z konsoli, ale tym razem nie miała serca, aby mu to wypominać.

– Tylko pamiętaj o młodszej siostrze – napomknęła. – Na pewno jest tym wszystkim mocno przytłoczona.

– Spoko, mamo. Wercia daje radę. Może na początku była trochę speszona, ale teraz szaleje jak dzika. Ci komandosi traktują ją jak księżniczkę.

Tuncay wszystko potwierdził. Byli bezpieczni, najedzeni i pod każdym względem otoczeni opieką. Zamieniła z nim zaledwie kilka zdań, bo widziała siedzącego obok Borysa. Niecierpliwił się jak dzieciak przed pierwszą gwiazdką.

Nie pamiętała, kiedy ostatnio widziała, żeby płakał. Nigdy tego nie robił, a przynajmniej od momentu, gdy jako gnębionemu podrostkowi uratowała mu tyłek w liceum. Od tamtych wydarzeń robił wszystko, aby nie okazywać słabości. Teraz jednak łzy ciekły mu po policzkach, jakby ktoś zamontował w kącikach oczu małe kraniki. Nie potrafił nad tym zapanować i chyba nawet się tego nie wstydził. Gdy już skończył rozmawiać z bliskimi, najpierw odwrócił się w stronę szyby, a potem złapał Lutę za rękę i zaczął błagać o wybaczenie. Nic nie odpowiedziała, ale pozwoliła mu położyć głowę na kolanach. To nie był czas ani miejsce na tego typu rozmowy. Trwało to kilka długich minut, po których wytarł łzy i podziękował Dariuszowi. On też skwitował to milczeniem.

Otworzyła oczy, gdy znajdowali się nad wodami Morza Czarnego. Borys też już nie spał. Tępo wpatrywał się w widok za niewielkim oknem. Przez moment patrzyła na niego, próbując ogarnąć wszystko to, z czym przyszło im się zmierzyć w ostatnich tygodniach. Ludzka psychika wciąż wydawała się jej nieodgadnioną, bo jeśli jeszcze kilka godzin temu pragnęła zatłuc go gołymi rękami, tak teraz gniew, który ją trawił, wyparował jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki. Nienawiść zastąpiło współczucie. Wiedziała, co go gnębi i nie pozwala cieszyć się pełnią szczęścia. Znów przypominał jej tego zahukanego chłopaka, którego starsi koledzy dręczyli na podwórku za szkołą. Pomijając wszystkie paskudne blizny, których nabawił się przez kolejne lata wojaczki, miał ten sam wyraz twarzy.

Spojrzała na zegarek. Dariusz wspominał, że lot potrwa około trzech godzin. Według jej obliczeń do lądowania pozostał niecały kwadrans. Przesunęła się w kierunku kokpitu i klepnęła jednego z pilotów w ramię, aby upewnić się, że wszystko w porządku. W ramach odpowiedzi otrzymała wysunięty w górę kciuk i informację, że za dziesięć minut powinni być na miejscu.

Wykorzystała ten czas, aby rozplątać, a następnie ponownie zapleść potargany warkocz. Czuła na sobie wzrok Borysa, ale nie pragnęła wchodzić w żadną interakcję. A przynajmniej jeszcze nie teraz.

Po kolejnych pięciu minutach niecierpliwego wyczekiwania dostrzegła na połyskującej promieniami słońca wodzie upragnioną szarą plamę. To był USS „Mount Whitney”. Flagowy okręt VI Floty Stanów Zjednoczonych dumnie pruł fale chłodnego od tej porze roku Morza Czarnego w kierunku południowo-zachodnim. Gdy w końcu wylądowali, Luta pospiesznie rozsunęła boczne drzwi i zeszła na pokład. Poczuła charakterystyczny powiew świeżej morskiej bryzy. Przywitało ją dwóch marynarzy i druga oficer. Na naszywce widniał napis „lieutenant commander Maria Delgado”.

– Mocno wieje, więc postanowiliśmy nie ryzykować zdrowia pani bliskich – oświadczyła, gdy dopełnili żołnierskich konwenansów. – Zapraszam do środka. Dzieci już nie mogą się doczekać.

Trzy minuty później miała je w objęciach. Starała się nie płakać, ale średnio jej to wychodziło.

– To od wiatru, kochanie – odpowiadała na pytania Werki, tuląc ją nieustannie, napawając się zapachem jej włosów, skóry. – Jestem z was taka dumna. Tak bardzo się za wami stęskniłam. Tak bardzo was kocham – powtarzała bez ustanku, pragnąc aby ta chwila trwała w nieskończoność.

– Ja też cię kocham, mamo.

– Moja ty!

Gdy wyściskała dzieci, podniosła się z kucek i przeniosła wzrok na przesiadujących w kantynie kompanów z jednostki. Poprosiła Tuncaya, aby na chwilę zajął się Frankiem i Werką, i zbliżyła się do chłopaków. Na ich twarzach malowały się różne emocje, choć przeważały szelmowskie uśmiechy.

– Dziękuję wam – powiedziała, roniąc kolejne łzy. Z każdym po kolei się wyściskała, a gdy w końcu emocje nieco opadły, Mycha rozlał kolejkę jacka danielsa.

– Ten jeden raz chyba nie odmówisz – rzucił z przekąsem i zuchwale wręczył jej kieliszek. Wypiła za ich zdrowie, a potem wyszarpała mu butelkę i jeszcze poprawiła z gwinta.

– Jesteście najlepszymi sukinsynami na tej planecie.

– Bez ciebie tylko sukinsynami – stwierdził Boguś i wszyscy wybuchnęli śmiechem.

Podziękowaniom i poklepywaniom po plecach nie było końca, a jedyny zgrzyt nastąpił, gdy na radarze pojawił się Borys. Trzymał na rękach swoje córki, a obok wtulona w jego ramię szła Kira. Zatrzymał się przy wejściu do kantyny. Luta dostrzegła, że nerwowo przełyka ślinę.

– Niech się tu chuj nawet nie zbliża – warknął Mycha.

– Dla zdrajców nie ma miejsca wśród nas – dodał Stachu.

– Odpuśćcie – ucięła Luta.

Borys w pewnym momencie najwyraźniej zebrał się na odwagę i postawił dziewczynki na podłodze, ale Luta dała mu sygnał, aby się wstrzymał. To nie były ani czas, ani miejsce, tym bardziej, że w kantynie kręcili się amerykańscy marynarze. Głupio by się stało, gdyby w ich obecności doszło do niepotrzebnych incydentów. Chłopacy nie byli jeszcze na to gotowi i najpierw chciała z nimi pogadać. Borys na szczęście zrozumiał aluzję, skinął pokornie i chwyciwszy córki za ręce, poszedł z bliskimi do swojej kajuty.

Porozmawiała jeszcze chwilę z kompanami, a potem między nich wkroczył Franek z Werką i już nie miała wyboru. Do wieczora nie odstępowała dzieci na krok. Pragnęła spędzić z nimi jak najwięcej czasu, bo czuła potworne wyrzuty sumienia, które nijak nie chciały zniknąć. Widok uśmiechniętej buzi Werki tak bardzo kontrastował z tym, który utkwił jej w pamięci, gdy Tuncay zabierał dzieci z pogrzebu dziadka. Tak głośno wtedy płakała, wołała ją, wyciągała rączki. A ona pozwoliła im odjechać i stało się to, co się stało.

Starała się unikać tego tematu. Franek był jednak mądrym chłopcem i doskonale zdawał sobie sprawę z otaczającej go rzeczywistości, w tym z faktu porwania i grozy sytuacji, w jakiej się znaleźli. Kilkukrotnie próbował wymusić na niej jakieś odpowiedzi, ale za każdym razem się wykręcała albo odwlekała je w czasie, zwykle wykorzystując fakt, że Werka nieustannie wymagała uwagi. Tym bardziej krwawiło jej serce, bo wiedziała, że już wkrótce będzie musiała przeprowadzić z synem poważną rozmowę. Do końca dnia robiła jednak wszystko, aby uciekać myślami od tego, co nieuchronne, a gdy dzieci, zmęczone taką ilością bodźców, w końcu zasnęły, usiadła na koi obok Tuncaya. Wytłumaczyła kuzynowi, że śmierć dziadka nie była przypadkowa, a cała ta operacja została przygotowana w konkretnym celu.

– Powiedzmy, że to ściśle tajne – powiedziała, gdy zaczął dopytywać o szczegóły. – Ruscy łatwo nie odpuszczą, a w takich sytuacjach lepiej po prostu nie wiedzieć.

– To co dalej? – zapytał, gdy przetrawił jej ostatnie słowa. Zdecydowanie nie napawały optymizmem.

– Właśnie o tym chciałam z tobą porozmawiać.

* * *

Krótko przed północą usłyszała pukanie. Spodziewała się, że Borys będzie chciał porozmawiać jeszcze tej nocy. Ubrała się ciepło, ucałowała śpiące dzieci i wyszła na zewnątrz.

– Przejdźmy się – powiedziała.

Na pokładzie panowała niemal niezmącona cisza. Taki okręt jak USS „Mount Whitney” nie potrzebował pałętających się bez celu wartowników. Załoga albo spała, albo pilnowała paneli wewnątrz statku.

Przez kilka minut po prostu spacerowali wzdłuż relingu, delektując się szumem uderzających o burtę fal i zapachem soli morskiej. Luta znała Borysa i wiedziała, że gdy największe emocje opadną, może potrzebować trochę czasu, aby się przełamać. Nie poganiała go. Dopiero gdy dotarli na dziób okrętu, położyła dłonie na relingu i zwróciła się w stronę starego przyjaciela. Spojrzał na nią niepewnie. Jego błękitne tęczówki drżały w bladym świetle księżyca.

– Chciałbym cię przeprosić i prosić o wybaczenie – rzekł łamiącym się głosem. Po tych słowach odwrócił wzrok zawstydzony. Wziął głęboki wdech, mocniej zacisnął palce na balustradzie. – Wiem, że to pewnie nigdy nie nastąpi, bo to, co zrobiłem, jest niewybaczalne. I nie mam zamiaru się usprawiedliwiać. Nie ma tu żadnego „ale”. Masz pełne prawo, aby gardzić mną do końca życia, i mam nadzieję, że nie dasz mi satysfakcji pozwalającej myśleć, że jest inaczej. Nie zasługuję na to. Nie zasługuję na twoją przyjaźń ani na… – Głos mu się załamał. – Ja po prostu… kurwa mać…

– Może nie chciej mnie przeprosić, tylko to zrób, bo to przydługie pierdolenie naprawdę brzmi żałośnie. Uczyłeś się tego gówna na pamięć? – Luta posłała mu dyskretny uśmiech.

Borys spojrzał na nią zaskoczony. Przez dłuższą chwilę wpatrywał się w jej oczy, próbując zrozumieć, co kryje się za tymi słowami.

– No przeprosisz czy nie? – zapytała, szelmowsko unosząc jedną brew. Wtedy Borys padł na kolana i objął ją w pasie, a gdy zrobiła krok do tyłu, padł do jej stóp. – Wstawaj, idioto, bo jeszcze ktoś nas zobaczy – rzuciła. – Pomyślą, że mi się oświadczasz, i zaraz będziesz miał kolejny problem.

– Przepraszam cię, przepraszam, przepraszam – bełkotał, trzymając się jej kostek. Łkał.

– Wstawaj, żołnierzu!

Nic nie pomagało. Nie mogąc uwolnić się z uścisku, Luta w końcu przykucnęła, złapała go za nadgarstki i powoli pomogła się podnieść do pozycji klęczącej.

– Naprawdę wystarczy – powiedziała. – Było, minęło. Przyjmuję te gówniane przeprosiny, okej?

– Ale…

– Mówiłeś, że nie będzie żadnego „ale”. Wstawaj. – Luta pomogła mu się podnieść, a potem objęła go i poklepała po plecach. – Takie duże chłopaki nie powinny się tak mazać, mam rację?

– Ja… ja… – Wytarł łzy, zawstydzony. – Ja nie wiem, co powiedzieć. Nie… spodziewałem się tego. Ty jesteś… ty zawsze taka byłaś. To ja zawsze musiałem…

– Możesz się już zamknąć?

Borys zamilkł i ponownie chwycił się relingu. Przez dłuższą chwilę po prostu wpatrywał się w ciemny horyzont.

– Nie zasługuję na to i…

– Owszem, nie zasługujesz, ale masz szczęście, że tak to się skończyło. Inaczej zatłukłabym cię gołymi rękami. I jeśli nie skończysz się nad sobą użalać, to mogę zmienić zdanie i wylecisz za burtę.

– Gdyby nie Kira i dziewczynki, to sam bym wyskoczył.

– Borys!

Morozow wypuścił powietrze z płuc, wytarł ostatnie łzy i zapiął zamek błyskawiczny bluzy pod szyję. Wiatr był lodowaty i wciskał się w każdą szparę.

– Zrobię dla ciebie wszystko – podjął już spokojniej. – I przysięgam na życie moich córek, że nigdy więcej cię nie zawiodę.

– Uważaj na słowa, bo później możesz ich żałować – rzuciła, kierując wzrok na rozgwieżdżone niebo.

– Nigdy, Luta. Nigdy, przenigdy! Skoczę za tobą w ogień, zejdę na dno samego piekła, zrobię wszystko co… – I wtedy zrozumiał. Spojrzał na nią poruszony. – To… to nie koniec, prawda? – zapytał.

Luta odetchnęła, puściła reling, wbiła wzrok w przyjaciela.

– Nie, Borys. To nie koniec – odparła.

– To dlatego tak się zaangażowali, mam rację? – Morozow zaklął pod nosem. Pod wpływem tych wszystkich emocji nawet nie próbował doszukiwać się drugiego dna. – Zresztą nieważne. Cokolwiek trzeba zrobić, jestem gotowy. Choćby teraz.

– Teraz nie, ale rzeczywiście. Jankesi zgodzili się pomóc pod jednym warunkiem. Jeśli zrobię to, o co proszą, obejmą też wszystkich pełną ochroną. Dzieci, matkę, brata, wszystkich bliskich. Oboje wiemy, że ruski wywiad takich rzeczy nie odpuszcza i nawet jeśli udało się ich wykiwać, to prędzej czy później wrócą. A ja nie chcę żyć ze świadomością, że każdy kęs chleba czy łyk herbaty może być nafaszerowany nowiczokiem albo innym gównem. Tym bardziej nie wyobrażam sobie, że Franek i Werka znów mogliby wpaść w ich ręce…

– Chcą, żebyś dla nich pracowała?

– A dokładnie wykonała jedną konkretną robotę. – Jeden z mięśni pod lewym okiem Luty zadrżał nieznacznie. Pociągnęła nosem. – Chcą, żebym zlikwidowała Iwana.

– Sama?

– Oni nie mogą się w to angażować.

– Jak zwykle wysługują się innymi. Sukinsyny…

– Co by o nich nie mówić, to jednak są skuteczni. – Odchrząknęła i splunęła za burtę. – Gdyby nie oni, to cała ta akcja nie miałaby prawa się udać. Tylko dzięki ich pomocy nasze dzieci są dziś całe i zdrowe.

– Co racja, to racja. Dlaczego Iwan?

– Nie znam szczegółów, ale podobno kilka lat temu mocno zaszedł im za skórę. Przez niego stracili całą siatkę agentów na Kremlu, przez co teraz, w przeddzień wojny, są prawie głusi i ślepi. Domyślam się, że dali się wykiwać. Nie wiem, być może był podwójnym agentem, który dopuścił się zdrady. Zresztą czy to ważne? Cokolwiek zrobił, zaocznie wydali na niego wyrok śmierci.

– CIA też takich rzeczy nie wybacza…

– Otóż to.

Przez dłuższą chwilę oboje wpatrywali się w ponury horyzont. Rozgwieżdżone niebo gładko odcinało się od ciemnej tafli Morza Czarnego. W pewnym momencie Luta usłyszała nad głową trzepot skrzydeł, a chwilę później jedna z mew przysiadła na relingu zaledwie kilkadziesiąt centymetrów od jej dłoni. Spojrzała w jej czarne ślepia, a ta otworzyła dziób i zaskrzeczała.

– Masz jakiś plan? – zapytał Borys.

– Wstępny.

– W takim razie słucham.

– Naprawdę? – Posłała mu pytające spojrzenie.

– Jakkolwiek fatalnie to brzmi w świetle tego, co się wydarzyło, to cholernie mi tej naszej współpracy brakowało. Zresztą już mówiłem. Jestem ci winny dużo więcej, niż mogę zaoferować. Tak czy siak, możesz na mnie liczyć. Jeśli będzie trzeba, to pójdę z tobą na dno piekła i zatańczę z diabłem krakowiaka.

Luta spojrzała Borysowi głęboko w oczy. Przez chwilę szukała czegoś, co mogłoby sprawić, że będzie musiała mu odmówić, że mu nie uwierzy, że w niego zwątpi. Nie znalazła nic poza szczerą determinacją. Był gotowy odkupić swoje winy.

– Jest takie jedno miejsce, gdzie możemy to zrobić – powiedziała.

– Już mi się podoba.

– I żebyś wiedział. To brama do samego piekła.

– Znajdę tam jakiegoś diabła?

– To moje piekło.

– A do tanga trzeba dwojga. – Borys wystawił rękę, jakby chciał zbić piątkę. – To co, Lutka? Ostatni wspólny taniec?

Wystawiła swoją. Chwilę później obie dłonie sczepiły się w silnym uścisku.

– Ostatni taniec, Borys – syknęła. – Ale jeśli wrócimy w jednym kawałku, to każdy pójdzie w swoją stronę. Może być?

– Ty tu rządzisz, szefowo.

– Zatem niech i tak będzie.
===LxciECQWZVZjWm5bagA2DzYAMgU9DjldO146CDBUNlVlXGkKOgo=

Rozdział 29

Dariusz wytarł pot z czoła.

Popatrzył na mężczyznę leżącego za poliwęglanową ścianką. Przytarganie tu takiego chłopa wyssało z niego resztkę energii, przez co padał z nóg. Szczęśliwie nie natknął się na poważniejsze problemy z transportem, a sygnały z policji o zabójstwie w pruszkowskim wieżowcu były jego najmniejszym zmartwieniem. Mogli sobie szukać sprawcy do usranej śmierci, a nawet gdyby jakiś ambitny policjant dogrzebał się do czegoś więcej, to w najgorszym przypadku zadbałby o to, aby śledztwo zostało mu odebrane.

Spojrzał na zegarek. Środek, który zaaplikował więźniowi, powinien działać jeszcze kilka godzin, więc na spokojnie mógł złożyć raport i się zdrzemnąć. Po ostatnich nieprzespanych nocach potrzebował snu jak kania dżdżu. Wyszedł i zasunął blachę, która robiła za prowizoryczne drzwi, a następnie pochylony przedarł się przez wydrążony w ziemi tunel. Gdy dotarł do przestronnego bunkra, ściągnął poplamioną krwią odzież i opłukał twarz oraz tors zimną wodą z umywalki, potem nastawił kawę i zasiadł do swojego małego centrum dowodzenia. Napisał, a następnie wysłał szczegółowy raport dotyczący dzisiejszych wydarzeń w Pruszkowie. Do wiadomości załączył zdjęcia uwięzionego mężczyzny i położył głowę na biurku. Na chwilę przymknął powieki, ale odpowiedź przyszła już po niecałym kwadransie. Odczytał.

Rusłan Radujew vel Mohamed Al-Kassar, lat 44, urodzony w Czeczenii, były żołnierz Specnazu, jeden z ojców założycieli Grupy Wagnera, ale także wysoko postawiony przywódca Państwa Islamskiego, blisko związany z przywódcą Czeczenii Ramzanem Achmatowiczem Kadyrowem. Poszukiwany od 2014 roku za trzy masakry we wsiach w rejonie Al-Hawl na granicy syryjsko-irackiej, gdzie na jego rozkaz w bestialski sposób wymordowano w sumie czterdzieści trzy kurdyjskie rodziny.

Dariusz cmoknął, wziął głębszy wdech i upił kawy. Doskonale kojarzył to nazwisko, choć tak naprawdę do niedawna nie widział twarzy mężczyzny, do którego należało. Radujew był mistrzem kamuflażu i nigdy nie występował bez szczelnie zasłaniającej twarz kefii, a jego jedyne zdjęcia pochodziły z czasów, gdy miał naście lat. Najwyraźniej jednak oparte na zaawansowanej sztucznej inteligencji programy do rozpoznawania rysów, odmładzania, postarzania i Bóg wie czego jeszcze wychwyciły subtelne elementy sugerujące podobiznę do fotografii z lat młodzieńczych. Według oceny analityków z Langley prawdopodobieństwo, że to ten sam człowiek, wynosiło blisko dziewięćdziesiąt osiem procent. Radujew raz pojawiał się w Syrii, innym razem w Iraku, Jemenie albo Afganistanie, a potem rozpływał się w powietrzu niczym duch. Cieszył się wyjątkowo podłą reputacją, bo nie miał litości dla nikogo, w tym kobiet i dzieci. Znany był z wymyślnych tortur i egzekucji, którymi następnie chwalił się w sieci.

– No to przyszła kryska na matyska – mruknął do siebie i przeciągnął się w siedzisku. W dalszej części wiadomości mocodawcy wyłuszczyli mu, jakie informacje ich interesują i że ma je wyciągnąć od więźnia bez względu na koszty. Dariusz uśmiechnął się półgębkiem. Lubił takie rozkazy. Od czasu, gdy świat obiegły informacje o tajnych, rozlokowanych na całym świecie więzieniach CIA, Amerykanie coraz częściej korzystali z okazji, aby takie sprawy załatwiać po cichu. Taki Dariusz czy jakikolwiek jego odpowiednik w innym kraju sojuszniczym dostawał wolną rękę. Dla szefów liczył się tylko efekt, a gdy ten był satysfakcjonujący, dany delikwent – jeśli nie padły inne rozkazy – mógł zniknąć. Takie podejście Dariusz również sobie cenił. Uważał, że rzeźników pokroju Radujewa trudno sądzić jak ludzi. Oni z ludźmi nie mieli nic wspólnego.

Gdy uznał, że wywiązał się ze wszystkich obowiązków, poszedł umyć zęby i legł na materacu w rogu pomieszczenia. Przespał równe cztery godziny i zaraz po przebudzeniu udał się do Rosjanina. Radujew był przytomny. Leżał nagi, z profesjonalnie zabandażowanymi ranami, w szczelnie zamkniętej poliwęglanowej skrzyni, tylko nieco bardziej przestronnej od trumny. Na widok gospodarza przestał się wiercić, ale nie zaczął skamleć. Spojrzał na niego hardo, wręcz zuchwale.

– No i kogo my tu mamy? – zaczął Dariusz. Od razu posłużył się językiem rosyjskim. Nachylił się i zapukał w szybę. – Puk, puk. Jesteś tam, panie Radujew? A może powinienem zwracać się do ciebie per Mohamed Al-Kassar?

Mężczyzna skręcił głowę i wbił w Dariusza zaskoczone spojrzenie. Dzieliło ich nie więcej niż kilkanaście centymetrów, w tym cienki kawałek poliwęglanowej ścianki, która znaczona oddechem więźnia szybko w tym miejscu zaparowała.

– Skąd wiesz, kim jestem? – syknął mężczyzna.

– To moja praca.

– Polski wywiad? Amerykański? Izraelski?

– A jakie to ma znaczenie? – Dariusz z powrotem się wyprostował. Przysiadł na obdrapanym taborecie, a następnie wykonał zamaszysty ruch dłonią. – Powiedzmy, że jesteś moim gościem, więc postaram się ugościć cię tak, jak na to zasługujesz.

– Czuj się zaszczycony, polski pedale.

– Uch, a co to za język? U bogobojnych muzułmanów to raczej nie uchodzi…

– Nic ode mnie nie wyciągniesz, więc daruj sobie te gadki. Znam je na pamięć.

– Czyżby? – Dariusz zarechotał. – Doprawdy nie śmiałem marzyć o tym, że w moje progi trafi tak szacowny gość. A jednak. Twój Bóg nie poskąpił mi tego zaszczytu. Usłyszę teraz, że Allah jest wielki? Czy może tylko udajesz, że wierzysz w te brednie, i jesteś zwykłym zwyrodnialcem lubującym się w torturowaniu i mordowaniu niewinnych kobiet i dzieci?

Radujew zacisnął zęby i odwrócił głowę. Pisk pałętającego się po ziemi szczura sprawił, że jego oczy jednak drgnęły. Dariusz widział, że mężczyzna śledzi każdy jego ruch, zwłaszcza moment, gdy chwyta przydepniętego za ogon gryzonia i zaczyna głaskać jego sierść.

– Widzisz, kolego – podjął, nie przestając muskać zwierzaka po karku. – Od lat musimy się z wami użerać, za każdym razem tłumacząc opinii publicznej, że to nie wina Rosji, tylko jakiegoś tam islamskiego fundamentalizmu. Robimy wszystko, aby nie drażnić Putina, ale on za każdym razem odczytuje to jako naszą słabość. I ciągnie za podany palec mocniej i mocniej, wysługując się takimi jak ty. Pożytecznymi idiotami, którzy myślą, że to coś zmieni. Otóż nie. To nic nie zmieni. Jesteście za słabi. Tak naprawdę zawsze byliście słabi, dlatego od lat musicie chować się po jaskiniach i kanałach. Żyjecie jak zwierzęta. W kółko żrecie to samo, sracie, nie korzystając z toalety, i oddychacie powietrzem przesiąkniętym smrodem własnego gówna. Jesteście jak te szczury. Chociaż nie. Wy jesteście szczurami.

Dariusz znów skrócił dystans. Położył gryzonia na poliwęglanowej pokrywie na wysokości klatki piersiowej Radujewa. Nie puścił jednak zwierzęcia, stale gładząc je po mokrym futrze.

– Wiesz, co ludzie robią ze szczurami? – zapytał, gdy znów zbliżył się do przezroczystej ścianki. – Ludzie je tępią, zwłaszcza gdy ich populacja za bardzo się rozrośnie. Nie zawsze to wychodzi, wszak ludzie też nie są nieomylni i czasem popełniają błędy. Szczury to wbrew pozorom jednak bardzo mądre zwierzęta. Potrafią sobie poradzić, przystosować się do najtrudniejszych warunków bytowych, co gorsza, rozmnażają się na potęgę. Ale natura i na to znalazła sposób. Chcesz wiedzieć jaki?

Radujew nie odpowiadał, ale Dariusz dostrzegł, że pomimo przejmującego chłodu na jego skroni pojawiły się krople potu.

– Natura wyposażyła je, o dziwo, w przeciwieństwie do ludzi, w pewną zdolność do regulacji własnej populacji. Gdy ta osiągnie punkt krytyczny, który zagraża całej wspólnocie, szczury zaczynają się wzajemnie pożerać. Stają się kanibalami.

– Nie nastraszysz mnie! – wysyczał Radujew. – Pierdol się, polska świnio! – dodał i splunął na ściankę. Na Dariuszu nie zrobiło to żadnego wrażenia. Przytknął twarz do szyby tak blisko, że mógłby ją polizać.

– A tak się składa, że moja populacja rozrosła się w ostatnim czasie do ogromnych rozmiarów – rzekł, po czym wstał i ściągnął szarą płachtę z drugiej poliwęglanowej skrzyni. W środku roiło się od dziesiątków tłustych gryzoni, które pobudzone gwałtownym dopływem światła i świeżego powietrza, ożywiły się jak podrażnione patykiem mrówki. Oba zbiorniki były ze sobą połączone prześwitującą rurą średnicy kilkunastu centymetrów, z obu stron zablokowanej specjalnymi zapadkami. Jeśli do tej pory Radujew mógł się zastanawiać, do czego służy otwór za jego stopami, to od tej chwili ostatnie wątpliwości uleciały. – Dlatego zastanów się jeszcze raz nad swoją postawą. Gwarantuję ci, że kolejnego szczura, zwłaszcza z obcej populacji, nie będą potrzebować – dodał i otworzył małe okienko umiejscowione na sklepieniu zbiornika. Wpuścił do środka gryzonia, którego trzymał w dłoni, posłał więźniowi treściwe spojrzenie i wyszedł.
===LxciECQWZVZjWm5bagA2DzYAMgU9DjldO146CDBUNlVlXGkKOgo=

Rozdział 30

– Nie zgadzam się.

– Nie pierdol, Lutka.

– Mówię poważnie. Swoje już zrobiliście. Czułabym się jak idiotka, prosząc was o…

– Chłopaki z JWK nigdy nie zostawiają swoich.

– Razem się bawimy i razem umieramy.

– Już gdzieś to słyszałem…

– Bad Boys II.

– A wiesz, że zawsze chciałem odwalić taką scenkę. Wiecie, że się wtedy wzruszyłem?

– Gdy Marcusowi wywieźli siostrę na Kubę…

– I ta muzyczka. Co tam wtedy leciało?

– A chuj wie, ale zrobiła robotę.

– Idziemy z tobą, Lutka.

– I nawet nie próbuj nas powstrzymać.

– Kurwa, panowie!

Luta patrzyła na zgraję tych facetów i nie wiedziała, jak się zachować. Pamiętała, że zawsze lubili się wygłupiać, ale gdy sytuacja stawała się poważna, to potrafili zachować umiar. Tymczasem teraz przypominali bandę napalonych urwisów, którzy właśnie oklepali kilku ziomków z innego osiedla i snuli plany kolejnej ustawki.

Pokręciła głową z niedowierzaniem. Jedyną osobą w kajucie, która do tej pory nie pajacowała, był major Żywuski. Rano poinformowała go o swoich planach, ale wyraźnie zaznaczyła, aby zachował to dla siebie, a reszcie powiedział dopiero w momencie, gdy już zejdą na ląd. Nie chciała i nie miała prawa ich w to wciągać. I tak zrobili dla niej więcej, niż mogła oczekiwać.

– Jakoś tak wyszło – mruknął Żywuski, wzruszając ramionami.

– Stawiacie mnie w takiej sytuacji, że… – Luta westchnęła. – Ja po prostu nie mogę was o to prosić. Też macie swoje rodziny i też…

– O nic nas nie prosiłaś – zauważył Boguś.

– Ani wtedy, ani teraz – dodał Kmiecik.

– My cię po prostu kochamy, Lutka.

– I nie pozwolimy, żebyś szła bić Ruskich z tym frajerem.

– No właśnie.

– Pogódź się z tym.

– Idziemy z tobą.

– I chuj!

Z tym stwierdzeniem trudno było polemizować. Dobitnie podkreślało determinację kompanów i jednoznacznie podsumowywało podjętą przez nich decyzję. Luta westchnęła.

– Nie wiem, jak się wam za to odwdzięczę – bąknęła w końcu. Naprawdę czuła się głupio, bo nie zamierzała ich w to angażować.

– I w końcu mówisz do rzeczy – rzucił Mycha.

– Stara dobra Luta przemówiła – dodał Zumba.

– Przestańcie już…

Z trudem powstrzymała łzy, a następnie z każdym z kompanów zbiła piątkę i się uściskała. Nie było lepszych, odważniejszych i bardziej pojebanych mężczyzn pod słońcem. Kochała ich wszystkich jak braci.

– Masz już plan? – zapytał Żywuski, gdy emocje nieco opadły.

– Po pierwsze Borys… – Na dźwięk tego imienia zmarszczki na twarzach chłopaków pogłębiły się i wyostrzyły. – Borys jedzie z nami – dokończyła.

Przez chwilę w kajucie wyczuwało się jedynie zapach buzującego w powietrzu testosteronu.

– Wiesz, że to nie jest dobry pomysł. – Ciszę zdecydował się przerwać Myszkowski.

– Wiem, że macie o nim jak najgorsze zdanie, ale rozmówiliśmy się – podjęła. – Odwalił, co odwalił, i jeszcze niedawno nie miałabym oporów, aby powiesić go za jaja i poczekać, aż grawitacja zrobi swoje. Ale, i dobrze o tym wiecie, świat nie jest czarno-biały. Nie wiem, jak bym się zachowała na jego miejscu. Jeszcze wczoraj byłam gotowa zdjąć przewodniczącego Komitetu Wojskowego NATO. I pewnie odpaliłabym jeszcze dziesięciu podobnych, gdybym musiała. Jemu też nie dali wyboru.

– Zawsze jest jakiś wybór.

– Ale czasem każdy jest zły.

– Co prawda, to prawda.

Żołnierze, zwłaszcza specjalsi operujący często za linią wroga, wiedzieli o tym najlepiej. Walcząc na terenach, gdzie ludzkie życie znaczyło tyle co nic, niejednokrotnie musieli podejmować trudne decyzje. Uratować torturowaną rodzinę czy zostawić ją na pastwę losu i skupić się na wykonaniu zadania? Zaryzykować życie cywila i zlikwidować cel czy poczekać na dogodniejszą okazję, która nigdy mogła nie nadejść, a potem żyć ze świadomością, że człowiek, którego miało się na celowniku, zmasakrował całą wioskę albo zorganizował zamach bombowy? Takie dylematy należały do codzienności, co gorsza, najbardziej narażeni byli na nie właśnie żołnierze działający w terenie. Łatwo wydawać rozkazy z wygodnego fotela klimatyzowanej bazy wojskowej. Zdecydowanie trudniej było je wykonywać, szczególnie gdy na własne oczy widziało się tyle cierpienia i wszechobecnej śmierci. Coś takiego jak dobra i zła decyzja na wojnie nie istniały. Zwykle wybierało się mniejsze zło.

Luta pozwoliła, aby słowa Mychy wybrzmiały.

– Zdradził, bo chciał ratować rodzinę – powiedziała. – Dziś jest jednak gotowy odkupić swoje winy. I ja mu wierzę.

– Jesteś tego pewna? Tak na sto procent?

– Na sto procent to wszyscy kiedyś umrzemy. Ale wiem, że Borys tego nie chciał. Po prostu robił, co musiał. A dziś bardzo tego żałuje.

– Ech…

– Mówcie, co chcecie, ale w starciu z Iwanem i jego ludźmi na pewno się przyda. Przez blisko siedem lat wojował razem z nimi. Zna ich słabości i mocne strony. Wie, jak działają, czym się kierują i jak wygląda ich łańcuch decyzyjny. Rozumie podłą ruską mentalność, dzięki czemu jest szansa, że przewidzi niektóre kroki.

– Hmm…

Mruknięcie Żywuskiego mówiło więcej niż tysiąc słów. Stary major doskonale rozumiał strategiczne możliwości takiej współpracy.

– Borys to będzie nasz as w rękawie. Tylko… – Luta odchrząknęła – …najpierw musicie go do siebie dopuścić. Wiem, że bardzo chciałby z wami pogadać, ale widzi, że nim gardzicie i chyba… – skrzywiła się wymownie – …nie za bardzo chcecie.

– I się, kurwa, nie myli.

– Pogadacie z nim?

Przez kajutę przemknął szmer niezadowolenia. Kompani nie byli skorzy do tej współpracy, ale – jak to na wojnie – rozumieli, że czasem trzeba podejmować trudne decyzje.

– Chętnie spojrzę mu w oczy – wypalił w końcu Mycha.

– Ja też.

– I ja.

– A ja chętnie w pysk mu dam. Potem się pomyśli.

Luta dyskretnie się uśmiechnęła. Doskonale pamiętała, jak go przywitała na cmentarzu. Jakkolwiek wszystkie grzechy mu wybaczyła, nie miała nic przeciwko, aby dostał w zęby. Wysłała mu wiadomość, a już dwie minuty później rozległo się pukanie do drzwi.

– Wejdź! – krzyknęła.

Borys stanął w drzwiach. Wyglądał jak zbity pies.

– No co tak stoisz jak chuj na weselu? – zapytał Mycha.

– Przyszedł po wpierdol – dorzucił Zumba.

– Dawaj tu frajera.

Kmiecik zrobił miejsce i Borys wszedł do środka. Kajuta była mała, więc z trudem przecisnął się pomiędzy rosłymi kompanami. W końcu przystanął obok koi, na której przysiadła Luta. Powiódł wzrokiem po starych towarzyszach z jednostki. Ich srogie spojrzenia nie pozostawiały złudzeń, że czeka go niełatwa przeprawa.

– Nie mam nic na swoje usprawiedliwienie poza tym, co oczywiste – wydukał w końcu. – Mogę was wszystkich tylko przeprosić i podziękować za to, co zrobiliście dla Luty i dla mnie. Kocham moją rodzinę ponad życie. Tak jak was wszystkich.

Oczy Borysa zaszkliły się, ale nie spuścił wzroku. Powoli przenosił go, a następnie zatrzymywał na chwilę na każdym z dawnych kompanów. Na ich twarzach próżno było szukać współczucia. Zwłaszcza Mycha i Boguś patrzyli na niego, jakby chcieli go zaraz udusić.

– I myślisz, że to wystarczy? – zapytał pierwszy z nich. – Przyjdziesz, wysrasz tu jakieś gówniane przeprosiny i wszystko będzie w porządku?

– Myślę, że tak właśnie myśli – dodał Kmiecik.

– Ładnie mu Ruscy nasrali do głowy.

– Żeby jeszcze zdawał sobie z tego sprawę…

– Dość!

Żywuski zrobił krok w kierunku Borysa i wbił wzrok w byłego podwładnego. Jego niebieskie oczy wyraźnie odcinały się od pokiereszowanej życiem twarzy.

– Zadam ci tylko jednego pytanie, Borys – zaczął. – Czy pracując dla tych skurwysynów, zabiłeś kiedyś niewinnego człowieka?

– Nie, ale… – Borys spuścił wzrok, ale zaraz z powrotem podniósł głowę. – Nie jestem dumny ze wszystkiego, co w życiu zrobiłem. A raczej czego nie zrobiłem.

Major wpatrywał się w oczy Borysa, jakby chciał wyssać z nich całą prawdę. Luta wiedziała, że Żywuski jest jak wykrywacz kłamstw. I tu nawet nie chodziło o szkolenie, które przeszedł każdy z nich. On po prostu miał dar. Czytał w ludziach jak w otwartej księdze, a wspólnie z Borysem przekonali się o tym po akcji w Qal’a-i-Najil. Próba ukrycia morderstwa dwóch pojmanych dżihadystów była z góry skazana na porażkę. Żywuski od razu zwęszył, że coś jest nie tak i nie mówią mu całej prawdy. I choć finalnie wstawił się za Lutą, która w imię głupio pojmowanej lojalności chciała chronić przyjaciela, prowokatora całej sytuacji wyrzucił z jednostki na zbity pysk.

Tym razem Borys nie skłamał, a nawet w zawoalowany sposób przyznał się do tego, że bywały momenty, gdy jego sumienie mocno ucierpiało. Nie było jednak sensu drążyć. O nikim w tej kajucie nie dało się powiedzieć, że jest święty, i każdy z nich miewał koszmary. Lucie zawsze śniła się kobieta, którą zastrzeliła na przedmieściach Mosulu, próbując chronić swoich kolegów. Powiedzieli jej, że pod burką miała przytwierdzony pas szahida, ale do jej uszu dotarły też plotki korygujące tę wersję zdarzeń, w tym tę, że kompani z jednostki powiedzieli jej to tylko dlatego, aby nie zżerały jej wyrzuty sumienia. Do dziś pamiętała jej imię. Nazywała się Leila i osierociła pięcioro dzieci.

– Przeprosiny przyjęte. – Żywuski położył dłoń na ramieniu Borysa. – Rozumiem, dlaczego to zrobiłeś, i skoro Luta ci wybaczyła, to ja nie mam nic więcej do dodania.

Borys nerwowo przełknął ślinę. Znów musiał się skupić, aby powstrzymać napływające do oczu łzy.

– Przysięgam na życie moich córek, że już nigdy więcej was nie zawiodę – wydukał, gdy każdy uścisnął mu dłoń. – I choć nigdy nie spłacę tego długu, to do końca życia będę próbował.

– Możesz zacząć już teraz – uciął Żywuski. – Luta?

Karabina podniosła się z koi. Wyrzuciła ogryzek jabłka do kosza, po czym wyjęła z kieszeni swojego smartfona. Odnalazła odpowiednie mapy.

– Ściągniemy Iwana tutaj – powiedziała.

– Dlaczego tutaj? – Żywuski uniósł brwi, zaskoczony.

– Bo to jedyne miejsce, które zawsze było dla mnie domem, a dla innych piekłem. Do dziś nic się w tej kwestii nie zmieniło.
===LxciECQWZVZjWm5bagA2DzYAMgU9DjldO146CDBUNlVlXGkKOgo=

Rozdział 31

Bułgarskie Burgas przywitało cumujący okręt słoneczną pogodą. W porcie roiło się od uwijających się jak w ukropie robotników i szybujących nad ich głowami mew.

– Nie możecie zejść na ląd w Stambule – poinformował ich dwa dni wcześniej Dariusz. – Sytuacja w Europie naprawdę jest gorąca i nie chcemy drażnić Turków, którzy wydają się stać w rozkroku.

– Przecież są w NATO… – zauważyła Luta.

– To nic nie znaczy. Jeszcze niedawno grozili, że w ciągu kilku minut ich rakiety mogą dosięgnąć Aten. Taka jest polityka. W tej chwili Erdogan za wszelką cenę chce utrzymać dobre stosunki z Putinem, więc na razie trzyma się na dystans i nie komentuje jego gróźb pod adresem Ukrainy. My też nie możemy ingerować w wewnętrzne sprawy Turcji. Ta akcja jest nieoficjalna i trzeba zrobić wszystko, aby turecki wywiad się o niej nie dowiedział.

– A jeśli się zorientują?

– Wtedy pomyślimy, jak to ugryźć. Na pewno będzie łatwiej was z tego wyciągnąć, niż gdybyście utknęli w Rosji.

Luta brała pod uwagę taki rozwój sytuacji, choć po cichu liczyła, że nie będą musieli przekraczać granicy. Nie mogła jednak mieć pretensji. Atmosfera w przededniu wojny była napięta do granic możliwości i służby tureckie nigdy nie zgodziłyby się, aby na ich terenie doszło do jakichkolwiek dwuznacznych działań. A plan zlikwidowania Iwana wyglądał stosunkowo prosto. Zwabić go w ustronne miejsce i ubić jak psa.

– Słyszeliście takie nazwy jak Derinkuyu, Nevşehir czy Özkonak? – zapytała Luta, gdy dwa dni wcześniej przedstawiała kompanom swój plan.

– Ni chuja – bąknął Mycha. Reszta też pokręciła głowami.

– To najsłynniejsze podziemne miasta Turcji. Zostały wydrążone wiele tysięcy lat przed naszą erą, a rozmiary niektórych są oszałamiające. Wystarczy wspomnieć, że w największych mogło żyć nawet dwadzieścia tysięcy ludzi.

– Kontynuuj. – Żywuski wyraźnie się zainteresował.

– Podobnych jest na terenie całego kraju grubo ponad sto, a wciąż odkrywane są nowe. Naukowcy wciąż spierają się o to, kto i dlaczego je wydrążył, a niektóre teorie nawiązują nawet do biblijnego potopu. W każdym razie to prawdziwe arcydzieła ówczesnej architektoniki. Zbudowane od kilkudziesięciu do nawet kilkuset metrów pod ziemią, były wyposażone w ciągi ulic, systemy irygacji, a nawet cyrkulacji powietrza, dzięki czemu w środku dało się używać ognia bez obaw, że zabraknie tlenu. Te o których wspomniałam, umiejscowione są w Kapadocji, gdzie ich wydrążenie ułatwiały miękkie skały wulkaniczne. Ale nie tylko tam je budowano. Wiele mniejszych jest rozsianych po całym kraju, a jedno z takich podziemnych miast znajduje się w górach pomiędzy Rize a Balikçilar, gdzie dom miał mój dziadek.

– I tam chcesz ściągnąć Iwana?

– Tak.

– Sam nie przyjedzie.

– Nie wątpię. Ale wracając do tematu… – Luta odchrząknęła. – Tego miejsca nie ma nawet na mapie, a już na pewno nie jest udostępnione turystom. Ale znam je dobrze. Dziadek często mnie tam zabierał, gdy byłam dzieckiem, a potem zdarzało mi się bawić w jaskiniach z co odważniejszymi kolegami i koleżankami. Bo nie wszyscy chcieli tam schodzić. Miejscowi, zwłaszcza pobożni muzułmanie, nazywają to miejsce domem Marida.

– Kim jest Marid?

– To dżin.

– Taki z butelki? – zagaił Mycha.

– Nie, nie taki z butelki – odparła nieco zirytowana Luta. – Dżiny w islamie dzielą się na dobre i złe. Oni wierzą, że tam mieszkają te złe, głównie ifryty, z których najpotężniejszy jest właśnie Marid, oraz posłuszne mu wiedźmy jak ghule, czy sile. Wierzą, że to przeklęte miejsce i trzymają się od niego z daleka.

– Ruskim to nie powinno robić różnicy.

– Na to liczę. Spenetrowałam z dziadkiem dziesiątki kilometrów tych tuneli. To prawdziwy labirynt, który można wykorzystać jako twierdzę. Naszej siódemce wystarczy dzień, aby przygotować im prawdziwie srogą ścieżkę zdrowia.

– A co z bronią? Przez granicę tego przecież nie przewieziemy.

– To nasze najmniejsze zmartwienie.

– Bo?

– Mój dziadek też był kiedyś łobuzem… – Luta puściła oko, a na jej twarzy wykwitł szelmowski uśmiech.

– Czyli?

– W podziemiach stworzył sobie skrytkę na ciężkie czasy. Operował głównie na terenie ZSRR, zwłaszcza w obrębie dzisiejszej Ukrainy, i na własne oczy widział przygotowania do wojny nuklearnej. Był też w Czarnobylu, krótko po katastrofie elektrowni jądrowej. Być może dlatego czuł tak silny lęk przed zagładą. W każdym razie przez długie lata gromadził wszystko, co uznał za niezbędne, aby przetrwać w takim miejscu jak to podziemne miasto, począwszy od zapasów wody i jedzenia, a skończywszy na różnego rodzaju broni. Wiem, że w skrzyniach znajduje się co najmniej kilka sztuk, w tym pistolety, kałachy, co najmniej jeden dragunow, trochę granatów, min przeciwpiechotnych i innych materiałów wybuchowych. Do tego oczywiście amunicja i niezbędny sprzęt w postaci lamp, latarek, palników, butli z gazem, generatorów prądu, są nawet sidła czy maski przeciwgazowe.

– Czyli twój dziadek był takim ówczesnym preppersem…

– I to cholernie zafiksowanym. Wszystko to ukrył w miejscu, do którego drogę znam dziś tylko ja.

Przez dłuższą chwilę w kajucie panowała niezmącona cisza. Wszyscy kontemplowali słowa koleżanki. Każdy bez wyjątku miał doświadczenie w penetrowaniu podobnych tuneli, wszak w Afganistanie jaskiń nie brakowało, a to właśnie tam najczęściej ukrywali się terroryści. Pierwszy głos zabrał major Żywuski.

– Masz plan, jak ich tam zwabić?

– Nienawiść i chęć rewanżu potrafią zmącić w głowie każdemu. Skoro udało się ściągnąć na platformę wiertniczą klan Ozalanów, to ściągniemy do jaskiń i Ruskich. Wyobraź sobie, Grzegorz, co musi się teraz dziać na Kremlu. W przeddzień wojny cały ich plan posypał się jak domek z kart. Gutiérrez żyje i ma się dobrze, więc pomysł, aby poróżnić Europę Zachodnią i Wschodnią legł w gruzach. A na dodatek ktoś odważył się wtargnąć na ich teren i odebrać im ostatnią kartę przetargową. Nie za takie numery odpowiedzialnych za podobne wtopy zsyłano do kolonii karnych albo po prostu ich zabijano. Dla rosyjskich służb to ujma na honorze, a dla Putina straszna potwarz. Zrobi wszystko, aby zmazać tę plamę, więc gdy tylko się ujawnimy, przyśle Iwana, aby nas dopadł.

– Skąd wiesz, że Iwan jeszcze żyje?

– Jestem po rozmowie z Dariuszem. Według jego źródła z otoczenia Tuchmanowa wiadomo, że facet dostał ostatnią szansę. Ma dostarczyć mu moją głowę, bo w innym przypadku straci swoją.

Motywacja wydawała się co najmniej przekonująca. Pytanie brzmiało: ilu i jak dobrze wyszkolonych ludzi weźmie ze sobą. W przypadku oprychów Ozalanów można było mieć pewność, że to nie będą najlepiej wyszkoleni ludzie. I to się sprawdziło. Na platformę przyjechali dobrze uzbrojeni, ale kompletnie nieprzygotowani na panujące warunki. Załatwienie czterdziestu osiłków, których głównym zadaniem było ściąganie haraczy i oklepywanie krnąbrnych klientów burdeli, okazało się zadaniem relatywnie łatwym. W przypadku Ruskich należało założyć, że na miejscu zjawią się ludzie świetnie wyszkoleni, gotowi na najtrudniejsze warunki i przede wszystkim wyspecjalizowani w zabijaniu. Mimo to plan pozwalał na powitanie ich w sposób równie skuteczny jak na platformie wiertniczej. Wystarczyło tylko ruszyć głową.

Wstępna akceptacja planu pozwoliła im się rozejść, a Lucie spędzić kolejny wieczór w towarzystwie dzieci. Z Tuncayem porozmawiała, gdy zasnęły.

– Jakkolwiek potoczy się przyszłość, będziecie mieli zapewnioną ochronę – tłumaczyła mu. – Po zejściu na ląd w Burgas najpierw traficie do amerykańskiej bazy wojskowej, a stamtąd polecicie do Waszyngtonu. Na miejscu czeka już na was bezpieczne lokum, zapewne na jednym z chronionych osiedli w okolicach Langley. Ja dotrę do was tak szybko, jak to będzie możliwe.

– A jeśli nie dotrzesz?

– Dotrę.

– Nie jestem głupi, Lutka. Wiem, że nie dostajemy tego za darmo.

Luta nakryła dłoń kuzyna swoją ręką. Przełknęła ślinę.

– W najgorszym wypadku zaopiekujesz się Frankiem i Werką – powiedziała półgłosem. – Znajdziesz się pod opieką amerykańskiego rządu, więc nie będziesz musiał martwić się o podstawowe potrzeby. Na miejsce ściągną też moją matkę i brata. Jakoś dacie sobie radę.

Tuncay uronił łzę. Wciąż był tylko młodym chłopakiem, który dopiero wkraczał w dorosłość. Luta wytarła mu ją i go przytuliła.

– Ale to tylko tak na wszelki wypadek – dodała, starając się zachować zabawny ton. – Nie mam zamiaru dać się złapać kilku Ruskim trollom w uszankach. Za kilka dni wrócę i zaczniemy nowe życie. Zawsze chciałeś wyjechać do USA, mam rację?

– Marzyłem o tym, odkąd pamiętam, ale…

– Nie ma żadnego „ale” – ucięła. Chwyciła go za policzki i zmusiła, aby spojrzał jej w oczy. – Już za kilkadziesiąt godzin znajdziesz się w bezpiecznym miejscu. W kraju, o którym zawsze marzyłeś. Pomyśl o tym. Pomyśl, że właśnie spełniają się twoje marzenia.

– Ja… ja…

– Pragnę tylko, abyś do czasu mojego powrotu nic nie mówił Frankowi i Werce. Zajął ich czymś, poświęcił im czas. Wiem, że potrafisz, bo już to udowodniłeś, i jestem z tego powodu z ciebie bardzo dumna. Myśl o ponownej z nimi rozłące mnie jednak dobija. Czuję się tym kompletnie przytłoczona. A żeby móc w spokoju dokończyć to, co zaczęłam, muszę mieć czystą głowę, rozumiesz? – Tuncay niepewnie kiwnął głową. – Możesz mi to obiecać? Możesz obiecać, że to dla mnie zrobisz?

– Obiecuję.

Wspomnienie tej rozmowy sprawiło, że w kąciku oka zakręciła się łza. Luta wytarła ją palcem i wzięła głęboki wdech. Powietrze było świeże i pachniało rybami, a naprzeciwko przerzuconego trapu stała już mała kolumna samochodów wojskowych. Obejrzała się przez ramię. Jej kompani byli już gotowi do zejścia na ląd.

– Dzieci… – Luta przykucnęła. Uśmiechnęła się do dwójki swoich szkrabów. Nieświadoma niczego Werka wyglądała na podekscytowaną i szczęśliwą, Franek był zdecydowanie bardziej wyciszony. – Fajnie na tym statku, co? – zapytała, bo jakiekolwiek pożegnanie nie mogło jej przejść przez gardło.

– No fajnie, tylko wiater w buzię wieje – odparła córka.

– Mówi się wiatr, a nie wiater, wiesz?

– Właśnie że wiater. – Werka zrobiła zuchwałą minę. – A poza tym ja chcę już do domu. Tęsknię za moimi zabawkami.

– Już niedługo, kochanie. Ale najpierw polecisz z wujkiem Tuncayem samolotem.

– A ty?

– Już wam tłumaczyłam, kochanie. Mama musi jeszcze popracować. Ale krótko. Obiecuję.

– Tylko pracujesz i pracujesz. – Werka się naburmuszyła.

– Ostatni raz. Słowo harcerza. – Luta podniosła dwa palce w górę.

– A co to harcerz?

Luta westchnęła.

– Kiedyś ci opowiem. – Poprawiła córce szalik. – A teraz mama musi już iść z wujkami. Franek, podejdź do nas.

Chłopak zbliżył się. Drżał mu podbródek i bała się, że zaraz pęknie. Uśmiechnęła się, aby choć odrobinę rozładować napięcie.

– Zobaczymy się za kilka dni, a do tego czasu chciałabym, abyś opiekował się siostrą i słuchał wujka Tuncaya oraz panów, którzy będą wam pomagać. Możesz to dla mnie zrobić, synu? – Rzadko się tak do niego zwracała, ale tym razem liczyła na jego poczucie obowiązku. – To dla mnie bardzo ważne, wiesz? – dodała, pocierając jego zaczerwieniony policzek.

– Dobrze, mamo.

– Jestem z was taka dumna. – Przytuliła oboje. – I bardzo, bardzo mocno was kocham.

– Też cię kochamy, mamo – wystękał Franek i mocno się w nią wczepił. Wiedziała, że niełatwo go oszukać. Zdawał sobie sprawę, że „praca z wujkami” nie będzie ani łatwa, ani bezpieczna. Chwilę później Luta ucałowała dzieci, raz jeszcze mocno je wyściskała i pomimo protestów Werki ze łzami w oczach ruszyła w stronę oczekujących na nią kompanów.

– Będzie dobrze – rzucił Mycha, gdy go mijała.

Luta nie odpowiedziała. I choć strasznie ją korciło, już się przez ramię nie obejrzała. Serce jej pękało i obawiała się, że gdy to zrobi, rozmyśli się, zawróci, zrobi coś, czego już nie da się odkręcić. Gdy pakowała się do jednego z trzech podstawionych humvee, słyszała paniczny wrzask córki i wołanie syna. Pomyślała, że to jakieś pieprzone déjà vu. I że doprawdy jest okropną matką.
===LxciECQWZVZjWm5bagA2DzYAMgU9DjldO146CDBUNlVlXGkKOgo=

Rozdział 32

– To na pewno tutaj? – Myszkowski podrapał się po zarośniętym policzku.

– Na pewno – odparła Luta. Położyła dłonie na biodrach. – A co? Przeraża cię trochę wysiłku?

– To po prostu nie wygląda na wejście do czegokolwiek. Może jednak…

– To tu – ucięła Luta. – Może i dawno tu nie byłam, ale jestem o tym przekonana na sto procent. Nie wiem, może nastąpił jakiś zawał, a może to robota lokalnych mieszkańców. Od zawsze unikali tego miejsca, a wielu rodziców bało się o bezpieczeństwo swoich dzieci.

– Ale przecież usunięcie tego zajmie nam… – Mycha teatralnie wypuścił powietrze z sykiem – …nie wiem, kilka dni?

– Co najwyżej godzin. – Luta schyliła się i złapała pierwszy fragment skały. Prezentował się niepozornie, ale musiała się natrudzić, aby go unieść, a następnie odrzucić na bok. – Widzisz? To wcale nie takie trudne. – Uśmiechnęła się krzywo. – Gdy dotrze reszta, to uporamy się z tym do wieczora. Poza tym mam wrażenie, że ostatnio schudłeś. Te bicepsy jakieś takie mniejsze chyba. A może mi się tylko wydaje…

– Nie podpuszczaj…

– Poważnie mówię. Pamiętam, że zawsze ledwo mieściły się w rękawkach, a teraz widzę luzy.

Porucznik Myszkowski zerknął na swoje ramię. Od początku nie lubił tej koszulki i kupił ją tylko dlatego, aby nie budzić podejrzeń w podróży. Wybrał największy rozmiar, bo w inne się nie mieścił, ale rzeczywiście odniósł wrażenie, że łapa wygląda mizerniej niż zwykle. Jego reakcja rozbawiła Lutę. Mężczyźni tacy jak Mycha zawsze widzieli się w lustrze mniejsi o kilka rozmiarów.

– Wiem, że ze mnie drwisz. – Myszkowski chwycił trzykrotnie większy głaz. Spiął się, uniósł go na wysokość kolan i zrzucił w dół nasypu z podobnych fragmentów skał. – Ale w sumie trochę wysiłku nie zaszkodzi. Ostatnie kilkanaście godzin siedzenia i pierdzenia w tą śmierdzącą tapicerkę dało mi w kość bardziej niż wyprawa do Ruskich.

– I takiego Myszkę ja lubię.

Droga na miejsce zajęła im nieco ponad dobę. Zaraz po opuszczeniu statku dwa humvee wywiozły ich poza granice Burgas, gdzie – upewniwszy się, że nikt nie siedzi im na ogonie – na jednym z ustronnych parkingów przesiedli się do busa kierowanego przez niejakiego Stanimira Penewa, a przynajmniej tak się facet przedstawił. Miał ciemną karnację i typowo romskie rysy, a przy tym był wyjątkowo pocieszny jak na czterdziestosześciolatka, chociaż jego wiek mógł budzić wątpliwości, bo na oko wyglądał o co najmniej dziesięć lat starzej. Penew zawiózł ich w pierwszej kolejności na jakiś zapomniany przez Boga bazar, gdzie obkupili się w tanie ciuchy mogące służyć za pewną formę turystycznego kamuflażu, a następnie przetransportował ich na granicę w górach Strandża. To tam podzielili się na dwie grupy. Pierwsza liczyła trzy osoby, a druga cztery. Lucie przypadł Myszkowski z Kmiecikiem, bo major uznał, że chce mieć Borysa na oku.

Samo przejście granicy nie sprawiło problemów, zwłaszcza że poza Lutą i Borysem wszyscy mogli dalej korzystać z legendy, a co za tym idzie lewych paszportów, które przygotował im Dariusz jeszcze przed wypłynięciem w rejs do Soczi. Luta z Borysem po prostu skorzystali z własnych.

– Pogranicznicy nie powinni was niepokoić. Zadbamy o to – zapewniał ją Dariusz. – A gdyby Ruscy mieli tam jakieś wtyki albo w jakiś niewytłumaczalny sposób wyłapali w systemie wasze nazwiska, to nawet lepiej. Łatwiej będzie ich przekonać, że jesteście w drodze na miejsce.

Luta domyślała się, że brak zainteresowania ze strony pograniczników został dodatkowo odpowiednio dofinansowany, co na tych terenach było stosunkowo nagminnym zwyczajem, ale nie kłopotała się takimi drobnostkami. Dariusz, kimkolwiek był, zdążył już udowodnić swoją wartość i o pewne rzeczy po prostu pytać nie wypadało.

Najpierw dostali się do Stambułu, gdzie ponownie się podzielili. Dwoma wynajętymi terenówkami, oczywiście na lewe paszporty, dotarli do Rize, a następnie Balikçilar, skąd Luta poprowadziła swoją ekipę w docelowe miejsce. Niewielki jar skrywał się pomiędzy gęsto zalesionymi szczytami przedgórza Gór Pontyjskich i znajdował się zaledwie kilkanaście kilometrów od miasteczka Luty. W miejscu, gdzie upierała się, że wcześniej było wejście do podziemnego miasta, leżała jednak kupa kamieni.

W następnej kolejności Luta wysłała Żywuskiemu pinezkę i wspólnie z Mychą i Zumbą zabrali się do usuwania skał. Większość z nich nie ważyła więcej niż kilkanaście kilogramów, ale zdarzały się i głazy wielkości małego samochodu, dlatego zgłosiła majorowi, żeby po drodze zakupił jeszcze jakiś porządny sprzęt w postaci lewarów i dźwigarów pozwalających podnieść wydajność ludzkich mięśni. Druga ekipa dotarła w momencie, gdy Luta z kolegami zrobili sobie krótką przerwę na lunch.

– Coście tacy zajechani? – wypalił Boguś, dostrzegłszy zmęczenie na twarzach kompanów. – Wyglądacie gorzej niż górnicy harujący na przodku.

– A widziałeś kiedyś takiego górnika?

– Pochodzę ze Śląska, mój drogi. Mój ojciec spędził w kopalni pół życia, zanim przedwcześnie zmarł na pylicę. Gdyby nie to, może i ja bym dziś dymał w kopalni.

– Nie chwaliłeś się.

– Nie było czym. Na szczęście od zawsze wolałem strzelać niż biegać z kilofem. I dziś jestem tu, a nie kilometr pod ziemią.

– Chwilowo. – Kmiecik zarechotał.

– Dzięki naszej kochanej Lutce. – Boguś wygrzebał z paki lśniący nowością kilof. – Pomyśleliśmy, że i one mogą się przydać – rzucił w jej stronę.

– Dobrze pomyśleliście – przyznała i wygrzebała z puszki ostatni kawałek ananasa. Wepchnęła go do ust i spojrzała w niebo, które pomału zaczynało przybierać stalowy kolor. Pomiędzy szczytami szybował majestatyczny orzeł. – A skoro już jesteście, to moglibyście nam pomóc. Do wieczora chciałabym mieć to z głowy.

Tuż przez zmrokiem w końcu udało się przebić. Luta stanęła przed otworem niewiele większym od studzienki kanalizacyjnej. Z wnętrza buchało ciepłe powietrze, a nozdrza drażnił zapach wapiennych i tufowych skał. Miękki, ale zarazem intensywny, kojarzył jej się z mokrą kredą, świeżą mąką i… dziadkiem Tunahanem.

– Chodź, Lutka. Pokażę ci, dlaczego wapień jest taki kruchy. Popatrz na te malowidła. To ręka dziecka. Może takiej dziewczynki jak ty, która mieszkała tu kilka tysięcy lat temu. A tu? To pająk, a dokładnie sieciarz jaskiniowy. Jego jad nie jest groźny, choć ukąszenie może być bolesne. Cicho, Lutka, cicho. Powoli podnieś wzrok. Widzisz je? To nietoperze. Widzisz, jak wiszą głową w dół? Tak odpoczywają.

Głos dziadka, który nagle wybrzmiał w jej głowie, sprawił, że odżyły wspomnienia. Wtedy jeszcze tego nie rozumiała, ale Tunahan od pierwszych chwil przygotowywał ją do dorosłego życia, oswajał z problemami, które kiedyś bez wątpienia napotka, uczył, jak uporać się z trudnościami, jakie przyniesie nieprzewidywalny los. Gdy w wypadku samochodowym stracił syna, a ona ojca, co następnie doprowadziło do tego, że zamknęła się w sobie, a rówieśnicy w szkole zaczęli jej dokuczać, jeszcze bardziej zintensyfikował swoje działania. Dla niej to była zabawa. Może czasem trochę upiorna, bywało że nudna, mimo to w jego towarzystwie zawsze czuła się bezpieczna. Chodzili po górach i lasach, penetrowali jaskinie, nocowali w namiotach i posilali się przy własnoręcznie rozpalanych ogniskach. Dziadek czasem zabierał swój sztucer i tropili zwierzynę, innym razem bawili się w podchody, a gdy była jeszcze malutka, w wykrotach i dziuplach chował czekoladki albo małe upominki.

– Znalazłem mapę skarbów – mówił podekscytowany, przynosząc jej stary kawałek papieru z własnoręcznie stworzoną kompozycją. Zwykle znajdowały się na niej koślawo narysowane drzewa, góry i rzeki, a pośród nich wijąca się nitka z zaznaczonym punktem, w którym ukrywał się skarb. Po dotarciu do celu zamiast niego zwykle odnajdowali rebus albo kolejną łamigłówkę. – Ktoś, kto go tu zostawił, chciał być pewny, że trafi w ręce mądrego człowieka – tłumaczył. – Dlatego skup się, Lutka. Spróbuj odczytać wiadomość. Rozwiąż zagadkę, odkryj tajemnicę, znajdź ukryty skarb.

Luta, nawet nie zdając sobie sprawy, chłonęła jego nauki, budowała swoją tożsamość i przekonanie o własnej wartości, tak mocno zachwianej po tragicznej śmierci ojca. Z każdych kolejnych wakacji wracała bardziej zahartowana, silniejsza i odporniejsza, tak pod względem mentalnym, jak i fizycznym, bo z czasem, gdy osiągnęła odpowiedni wiek, Tunahan zaczął ją uczyć technik samoobrony, w końcu obycia i posługiwania się bronią. Wieczorami pili herbatę i grali w szachy, tocząc nieskończenie długie rozmowy o jego przygodach z czasów, gdy był oficerem wywiadu, oraz o jego wielkiej miłości, Anastazji – babci, której nigdy nie poznała. Pewnego razu Luta zapytała Tunahana wprost:

– Nie ma żadnego skarbu, prawda, dziadku? No może poza tymi czekoladkami i kolorowymi kamykami…

Starszy mężczyzna obrzucił wnuczkę przenikliwym spojrzeniem, a następnie przestawił piona. Od kilku tygodni nie dawał jej żadnych forów i na każdym kroku musiał uważać, aby nie popełnić błędu. Jego długie milczenie nie było niczym nowym, więc Luta nie zraziła się brakiem odpowiedzi i wykonała kolejny ruch.

– Szach i… mat – oznajmiła i posłała mu triumfalny uśmiech.

Tunahan zmarszczył brwi i jeszcze przez kilkadziesiąt sekund w milczeniu przyglądał się rozstawieniu pionów. W końcu westchnął, upił herbaty i przypalił fajkę. Zamyślił się, patrząc na szachownicę. Podniósł wzrok.

– Użyłaś podstępu… – mruknął. – Zadałaś to pytanie, aby odwrócić moją uwagę, mam rację?

– No… chyba jakoś tak wyszło – odparła, nieco zawstydzona. Tunahan pociągnął fajkę i wypuścił obłok dymu.

– To było bardzo sprytne. Doprawdy mistrzowskie posunięcie – powiedział. – Możesz być z siebie dumna.

Tunahan wyciągnął dłoń. Luta zaczerwieniła się, gdy ją ujęła, zwłaszcza że uścisk i ton dziadka wyrażały więcej niż zwykle. Zrozumiała, że naprawdę go pokonała.

– Ale skoro już zapytałam… – zaryzykowała. – Jak to jest z tym skarbem, dziadku? Zawsze powtarzałeś, że on naprawdę istnieje, ale to chyba tylko bajka dla dzieci, prawda?

Tunahan znów na chwilę zamilkł. Pyknął fajkę.

– Nie, Lutka – powiedział w końcu. – To nie bajka dla dzieci. On naprawdę istnieje.

– Chyba jestem już na to za duża, wiesz? – Uśmiechnęła się.

– Nigdy cię nie oszukałem, kochana. Choć ten „skarb” może trochę różnić się od twoich wyobrażeń. – Tunahan ponownie upił herbaty. – Ale dziś udowodniłaś mi, że najwyraźniej nadszedł już odpowiedni czas. Jesteś gotowa.

Następnego dnia poprowadził ją w góry, do skrytego pomiędzy szczytami jaru przy krystalicznym potoku, którego źródło wytryskało gdzieś na zboczu najwyższego szczytu Gór Pontyjskich, liczącego blisko cztery tysiące metrów wierzchołka Kaçkar Daği. W jarze tym kryło się zakamuflowane zejście do podziemnego miasta, starego jak egipskie piramidy, a może i starszego, gdzie ludzie kiedyś żyli i umierali, a dziś pozostały po nich tylko białe kości i malowidła ścienne, a czasem potłuczone gliniane garnki i kamienne noże, którymi obrabiali upolowaną zwierzynę. I to właśnie tam, w czeluściach mrocznego miasta, krył się ów skarb.

Luta westchnęła z sentymentem. Dziś znów miała zamiar odkurzyć stare skrzynie, unieść wieko, ujrzeć skarb. Pomyślała, że dziadek Tunahan nawet po śmierci sprawuje nad nią pieczę. Pomyślała też, że pewnie patrzy na nią z góry, a ona nie może go zawieść.
===LxciECQWZVZjWm5bagA2DzYAMgU9DjldO146CDBUNlVlXGkKOgo=

Rozdział 33

Dariusz włożył do ust ostatni kawałek zimnej już pizzy, przeżuł, połknął i popił równie zimną kawą. Przebudził się zaledwie godzinę wcześniej, bo przesłuchania takich typów jak Rusłan Radujew szybko wysysały z niego całą energię. Widział w życiu zło w każdej postaci, ale ten sukinsyn był jednym z nielicznych, którzy w jego ocenie byli złem wcielonym. Jego kwintesencją. Personifikacją wszystkiego, co niegodziwe, podłe, okrutne i bezduszne. Dlatego nie miał zamiaru się nad nim litować. Jego los został już przypieczętowany.

W pierwszej kolejności sprawdził, czy w czasie drzemki nikt nie próbował się z nim kontaktować. Langley milczało, Luta również. Ostatni raz rozmawiał z nią, gdy dotarła na miejsce. Nie odbierał jednak z jej strony żadnych niepokojących sygnałów. Była zdeterminowana i gotowa, uznał więc, że da jej czas, a sam odpocznie. Od tego momentu minęło jednak prawie osiem godzin. Spojrzał na zegarek. Dochodziła północ, czyli pora, gdy umówili się na kolejny kontakt. Ostatnie minuty wykorzystał, aby zaparzyć kolejną kawę. Następnie przejrzał najświeższe dane wywiadowcze. Ostatnia notka sugerowała, że Putin może rozpocząć inwazję w ciągu najbliższych siedemdziesięciu dwóch godzin. Pomyślał, że od dawna nikt poważny nie wierzy w inne rozwiązanie tego kryzysu. Już wkrótce w Europie znów wybuchnie wojna i nikt ani nic tego nie powstrzyma.

Westchnął ciężko, podrapał się po nieogolonej brodzie i założył słuchawki z mikrofonem. Wybrał numer Luty. Odebrała niemal natychmiast.

– Wszystko w porządku? – zapytał.

– Masz timing. Właśnie wyszłam na zewnątrz. Ale tak, mamy wszystko, czego potrzebujemy. Sprzęt jest stary, lecz sprawny. Potrzebuję jeszcze doby, może trochę krócej, żeby odpowiednio ich tu ugościć.

– Mogłabyś być dobrą agentką…

– A czy przypadkiem już się nią nie stałam?

– Punkt dla ciebie.

Dariusz pomyślał, że coraz bardziej lubi tę dziewczynę. Pomijając wszystkie jej umiejętności, była po prostu sympatyczną i konkretną babką. A do tego wcale niebrzydką.

– Powiedz lepiej, kogo mamy się tu spodziewać – zmieniła temat.

– Trudno jednoznacznie ocenić, dopóki nie wyruszyli, ale myślę, że mówimy tu o grupie kilkudziesięciu prawdziwych zabijaków. Iwan jest bezpośrednim podwładnym Tuchmanowa, a ten szefem Grupy Wagnera, więc musicie się liczyć, że to będą doświadczeni żołnierze, być może elitarnej Ligi.

– Tam służył Borys…

– Więc pewnie wiesz, że to nie byle najemnicy. To karni i zaprawieni w boju żołnierze, zwykle po szkoleniach typowych dla Specnazu albo Alfy. Twardzi, nieustępliwi i bezwzględni. Będą wyposażeni w kompletny sprzęt, z noktowizją włącznie. Nie przyjadą tam w krótkich spodenkach, jak oprychy Ozalanów.

– A coś, czego nie wiem?

– Tuchmanow, a tym bardziej Putin nie są sentymentalni, więc wystarczą im wasze głowy. Nie liczcie na to, że któremuś zadrży palec na spuście.

– Hmm… – Luta się zamyśliła. Dariusz dał jej chwilę. – Ile czasu będą potrzebować, aby tu dotrzeć? – zapytała po krótkim namyśle.

– Turcy nie pozwolą im działać oficjalnie, więc będą musieli wybrać drogę lądową. Stawiam, że zbiorą się gdzieś w Abchazji i ruszą przez Gruzję. Tam nikt nie odważy się ich zatrzymać, ale taką kolumnę łatwo będzie namierzyć. Wtedy się odezwę i zdam szczegółową relację. Co do przeprawy na granicy z Turcją, to trudno ocenić. Nawet jeśli Putin z Erdoganem na ekranach telewizorów spijają sobie z dziubków, to ten drugi nie pozwoli na wchodzenie do swojego domu w brudnych buciorach. Zwłaszcza w przededniu inwazji.

– Jakoś będą musieli się tu dostać…

– Pogranicznicy to nie krezusi, a Tuchmanow na brak gotówki nie narzeka. Najpewniej skończy się jak zawsze. Na walizce z pieniędzmi. Tak czy siak, będziemy ich śledzić aż do celu, więc informacje będziesz otrzymywać na bieżąco.

– Nie powiedziałeś, ile im to zajmie…

– Od momentu, gdy wyślecie zaproszenie, nie więcej niż dobę. Może krócej.

– Zatem jutro w południe.

– Twój wybór.

– A… – Luta odchrząknęła. – Ten Ruski… Udało ci się ustalić jego tożsamość?

– Myślałem, że nie zapytasz.

– Zamieniam się w słuch…

Dariusz odchrząknął.

– To niejaki Rusłan Radujew, pseudonim Mohamed Al-Kassar, lat czterdzieści cztery, urodzony w Czeczenii, były żołnierz Specnazu…

– Poczekaj, poczekaj – przerwała mu Luta. – Powiedziałeś Al-Kassar?

– Nie inaczej.

– Nie wierzę… – Dariusz usłyszał, że nerwowo przełyka ślinę. – Ten Al-Kassar… wiesz, za co ten człowiek jest odpowiedzialny?

– Zapoznałem się z jego aktami.

– A słyszałeś o rzeziach, których dokonał w Syrii?

– Czytałem wzmianki. I tak, wiem, to bardzo zły człowiek.

– To nie człowiek! – W Lucie wezbrał gniew. – Al-Kassar to pierdolona bestia! Potwór w ludzkiej skórze. Osobiście wydał rozkaz zamordowania kurdyjskiej rodziny, nakazując żywcem zakopać wszystkich jej członków w ziemi i zostawić na pastwę mrówek. I to w taki sposób, aby wszyscy jej członkowie wzajemnie mogli oglądać, jak umierają…

– Tego nie wiedziałem. – Dariusz aż zacisnął palce w pięść.

– Co masz zamiar z nim zrobić?

– Tak się składa, że już sobie pogawędziliśmy. Nie jest mi potrzebny…

– Masz zamiar go… – Luta nie dokończyła. Musiała zdać sobie sprawę, że się zagalopowała. Nawet połączenia satelitarne nie pozostawały w stu procentach bezpieczne. – Po prostu przypomnij mu o tym, co zrobił. Nie zasługuje, żeby odejść w spokoju.

– Bez obaw. Przyszykowałem dla niego coś, co przypomni mu o każdej popełnionej przez niego zbrodni.

– Oby cierpiał jak najdłużej.

Luta się rozłączyła. Dariusz nabrał powietrza w płuca i głośno je wypuścił. Zdjął słuchawki, upił kawy i rozparł się w siedzisku. Rzadko ulegał emocjom, a w zasadzie prawie nigdy. Ostatni rok spowodował jednak potworne spustoszenie w jego psychice. Nie mógł oprzeć się pokusie zemsty na tych, którzy tak potwornie skrzywdzili jego najbliższych. Jego misternie utkany plan wciąż był jednak torpedowany kolejnymi zleceniami z centrali w Langley, przez co musiał funkcjonować w dwóch równoległych światach, równie podłych i równie niebezpiecznych. Powoli zaczynał odczuwać jednak coraz większe znużenie. Bał się, że trawiący go gniew z czasem się wypali, a on nie będzie miał siły, aby dokończyć dzieła.

Rusłan Radujew…

Wyobraził sobie widok, którego świadkiem była Luta. Sześć wystających z piasku głów należących do kurdyjskiej rodziny. Ojca, matki i czworga rodzeństwa w wieku od pięciu do trzynastu lat. Obgryzione przez mrówki do kości, połyskujące w słońcu resztkami krwawych pozostałości oblekających czaszki, z tymi koszmarnymi, trupimi uśmiechami. Pewnie śniły się jej po nocach całymi latami. Zresztą tak jak i jemu. On też widział niezliczone potworności, do których zdolny jest człowiek.

Dariusz dopił kawę, podniósł się z krzesła i ruszył w kierunku włazu. Następnie przemknął własnoręcznie wykopanym korytarzem do niewielkiego pomieszczenia, gdzie znajdował się Radujew. Odchylił blachę, wkroczył do środka i usiadł na taborecie.

– Pamiętasz, co zrobiłeś w Al-Hawl? – zapytał prosto z mostu. Radujew, wyraźnie zmarznięty, nie odpowiedział. Trząsł się, ale Dariusz wiedział, że nie z zimna. Trząsł się ze strachu. – Zadałem ci pytanie, gnojku, więc, kurwa, odpowiadaj.

– Nie – skłamał Radujew.

– Kurdyjska rodzina. Ojciec, matka i czworo rodzeństwa od pięciu do trzynastu lat. Pamiętasz ich?

– N…nie ro…zumiem… – Mężczyzna zaczął szczękać zębami.

– Wkopałeś ich w ziemię i zostawiłeś na pastwę mrówek. Tak zginęli. W męczarniach. Oglądałeś, jak cierpią? Podniecało cię to?

Radujew przestał odpowiadać, ale w jego ciemnych oczach łatwo było wyczytać prawdę. Twarze konających niemal krzyczały z jego źrenic. Wydawały się takie prawdziwe, jakby naprawdę wyrwały się z jednej z szufladek jego pamięci i zapragnęły zdradzić całą prawdę. Al-Kassar nie mógł się już wykpić. Nie mógł udawać, że nie ma z tym nic wspólnego. Mimo to milczał jak zaklęty.

– Umrzesz w podobny sposób – zakomunikował Dariusz i podniósł się z taboretu. Zapukał w drugi pojemnik, w którym tłoczyły się szczury, a potem uniósł poliwęglanową zastawkę broniącą dostępu do łącznika pomiędzy zbiornikami. Gryzonie natychmiast wypełniły ciasny przeszklony przewód. Pchały się, właziły na siebie, przeciskały się jeden przed drugiego, doskonale zdając sobie sprawę, że po drugiej stronie czeka je długo oczekiwana uczta.

– Nie, błagam, nie. Błagam, nie… – jęczał Radujew. Wiercił się, miotał i kopał w poliwęglanową szybę.

– Wszyscy na koniec błagają. Ty wiesz o tym najlepiej – odparł Dariusz, łapiąc uchwyt drugiej zastawki. Radujew wrzeszczał i rzucał się w zbiorniku jak ryba wyrzucona na brzeg. – Nie okazałeś im łaski, więc i tu jej nie uświadczysz – dodał, a potem uniósł poliwęglanową zastawkę.

Wychodząc z pomieszczenia, pomyślał, że sprawiedliwość jednak istnieje, a on już wkrótce udowodni to milionom obywateli tego kraju. Zanim sędzia zacznie wydawać kolejne wyroki, szczury znów zdążą zgłodnieć.
===LxciECQWZVZjWm5bagA2DzYAMgU9DjldO146CDBUNlVlXGkKOgo=

Rozdział 34

Płytki jar tonął w bladym blasku księżyca. Powietrze było czyste i rześkie, wypełnione zapachami górskiej roślinności i pieczonej baraniny. Na okolicznych skałach tańczyły cienie rzucane przez siedem ludzkich sylwetek skąpanych w świetle płonącego ogniska.

Luta przeżuła ostatni kęs i popiła wodą z butelki. Przez ostatnie minuty skupiła się na jedzeniu, jedynie przysłuchując się dyskusji wiernych kompanów. Jak zwykle wspominali stare czasy i kolejne misje w odludnych miejscach, o których przeciętny człowiek nie miał pojęcia, że istnieją. Przekomarzali się, czasem wzajemnie sobie dokuczali, jakby próbując uciec myślami od tego, co czeka ich w ciągu najbliższych kilkunastu godzin. Znała ten mechanizm doskonale. Żołnierze idący w bój robili wszystko, aby ignorować nadciągające niebezpieczeństwo. Swoje lęki zwykle przykrywali idiotycznymi dowcipami albo rozmowami o sporcie i panienkach. W jej towarzystwie nauczyli się nie hamować, stąd przez lata nasłuchała się wystarczająco dużo, aby wiedzieć, że psychika mężczyzn potrafi być wyjątkowo krucha. Nawet takich jak oni. Najlepszych z najlepszych. Prawdziwych twardzieli. Najbardziej niebezpiecznych ludzi na tej planecie.

– Raz jeszcze chciałam wam za wszystko podziękować – odezwała się, gdy w końcu przestali rechotać po głośnym pierdzie chorążego Stachowskiego. Uniosła rękę na znak, aby jej nie przerywali. Odchrząknęła. – Uratowaliście moje dzieci, ryzykując wszystko, i nigdy się wam za to nie odpłacę. Tym bardziej doceniam, że wciąż tu jesteście.

– A pamiętasz to? – Boguś podwinął koszulkę. Z prawej strony w świetle płomieni ogniska połyskiwała podłużna szarpana blizna. – Na moich oczach wpychałaś mi do środka bebechy, a potem szyłaś to wszystko pod ostrzałem z moździerzy talibów.

– Prawda to – wtrącił Mycha i uniósł się, a następnie ściągnął spodnie. Na wewnętrznej stronie uda straszyła brzydka szrama. – Rozerwana tętnica. Gdyby Lutka jej nie zawiązała w supeł, to i mnie by tu nie było.

Po chwili wszyscy już świecili odkrytymi fragmentami ciała. Ramię, pierś, plecy, szyja. Każdy nosił jakieś piętno z czasów, gdy tworzyli zgrany team. Kmiecik wypiął nawet tyłek, który znaczyła blizna po naboju z kałasznikowa. Wszyscy ryknęli śmiechem, a Boguś chlasnął pośladek kompana zerwaną wcześniej gałązką z taką siłą, że na skórze wykwitła czerwona pręga.

Przez dłuższą chwilę mężczyźni się przekomarzali, a inni tarzali się ze śmiechu po ziemi. W końcu jednak moment euforii minął i nastąpiła chwila wyciszenia.

– Jesteś ostatnią osobą na ziemi, która zasłużyła sobie na taki los – odezwał się major Żywuski. Tym razem powiedział to z pełną powagą. – Gdyby nie ty, to zapewne nie byłoby tu żadnego z nas. Kochamy cię, Lutka. Po prostu.

– Kochamy – poniosło się z ust pozostałych mężczyzn.

– Jeden za wszystkich, wszyscy za jednego. Tak było, jest i będzie. Dopóki chuj mnie nie strzeli – dodał Mycha i wszyscy wnieśli toast puszkami z piwem. Z wyjątkiem Luty. Ona nie piła. Westchnęła i ukradkiem wytarła łzę.

– Ja też was kocham, łobuzy. Tym bardziej boję się, że…

– Nic nam nie będzie – przerwał jej Boguś. – Jesteśmy niezniszczalni. Jak Stallone i spółka – dodał i napiął biceps.

– Z wami to, ech… – Machnęła dłonią. – Po prostu wam dziękuję.

Gdy wszyscy napełnili brzuchy, Luta po raz ostatni przedstawiła plan działania. W kilku miejscach chłopaki dołożyły swoje pomysły, z których część wydała się bardzo przydatna. Krótko przed dwudziestą trzecią Myszkowski z Kmiecikiem zgasili ognisko i wszyscy udali się pod ziemię. To miał być ostatni sprawdzian, który miał udowodnić, że każdy zna swoje miejsce i będzie wiedział, co robić.

Do wnętrza jaskini przecisnęli się przez wąską szparę pomiędzy kilkoma większymi kawałkami skał. Każdy niósł na plecach naręcze świeżo wystruganych pali albo pocięte rury. Luta szła przodem, z czołówką na głowie i plecakiem, w którym trzymała dwie znalezione w skrzyni dziadka kostki C4 z zapalnikami czasowymi. Zaledwie kilka kroków od wejścia do podziemnego miasta musieli pokonać kilkunastometrowy odcinek wypełniony wodą. W najgłębszych miejscach sięgała do kolan i była krystalicznie czysta. W środku unosił się charakterystyczny bukiet jaskiniowych zapachów, od mokrej kredy po miękką woń wulkanicznych i wapiennych skał. Echo chlupiącej pod ich stopami wody niosło się daleko w głąb podziemnego miasta.

Pierwsze sto metrów nie przypominało wyglądem dzieła człowieka. Na sklepieniu i ścianach można było dostrzec zacieki w postaci stalaktytów i niewielkich, wyrastających z wody stalagmitów, w większości o białej lub szarej barwie, choć gdzieniegdzie połyskiwały wstęgi rdzawej czerwieni. Luta zatrzymała się w miejscu, gdzie przestrzeń zaczynała się zwężać do wąskiego i niskiego przesmyku. Już wcześniej upatrzyła sobie punkty, gdzie mogłaby wcisnąć materiał wybuchowy, ale na wszelki wypadek raz jeszcze omiotła wzrokiem skalne zagłębienia.

– Tu będzie najlepiej – mruknęła i ściągnęła plecak. Wyjęła pierwszy ładunek C4 i wcisnęła go we wnękę. Drugi podała najwyższemu ze wszystkich Żywuskiemu. – Widzisz tamtą komorę? Obok widać zielonkawy osad.

Major odebrał od niej ładunek z zapalnikiem i wspiął się na niewielką skalną półkę, w końcu na palce. Umieścił go w zagłębieniu i zeskoczył na dół.

– Zapalniki czasowe ustawimy w momencie, gdy nasi goście pojawią się w polu widzenia – oznajmiła Luta. – Trzydzieści minut powinno wystarczyć. Do tego czasu zdążymy ich wciągnąć w głąb tuneli. A gdy już wejdą, to bum… – uśmiechnęła się szyderczo – … i już nie wyjdą.

To był główny cel całej operacji. Wciągnąć Iwana i jego ludzi w głąb jaskini, a następnie doprowadzić do zawału, który miał za zadanie uniemożliwić im drogę odwrotu.

– Nie ma drugiego wyjścia z podziemnego miasta – tłumaczyła Luta, gdy sprowadziła kompanów na najniższe poziomy. Usiedli w przestronnej grocie, którą przecinał leniwie płynący potok. – No, powiedzmy, że prawie nie ma – dodała. – To podziemna rzeka, z której mieszkający tu kiedyś ludzie czerpali wodę na bieżący użytek. Niknie pod tamtymi skałami, ale po około trzydziestu metrach strop znów się unosi, tworząc całkiem sporą poduszkę powietrzną. Potem kolejne dwadzieścia sześć metrów, po których można nabrać oddechu. I następne piętnaście. Ostatni odcinek liczy pięćdziesiąt trzy metry, po których rzeka wpływa do zbiornika przypominającego niewielkie jezioro.

– Pięćdziesiąt trzy to sporo… – mruknął Mycha.

– Tyle, ile każdy z was musiał pokonać na testach w pełnym umundurowaniu – zauważyła Luta. – Tu dodatkowo będziemy płynąć z prądem, więc odległość będzie de facto mniejsza. Woda jest cholernie zimna, ale kilka minut wytrzymamy. Hipotermia nam nie grozi.

– Pływałaś już tą drogą?

– Ostatni raz, gdy miałam dwadzieścia kilka lat. W ramach przygotowań do egzaminu do jednostki.

– Skubana…

– Skoro dwudziestokilkulatka dała radę, to i wy dacie. Oczywiście jeśli ktoś z was nie czuje się na siłach, to mówcie od razu. W skrzyniach są dwie pianki i dwie butle z tlenem. Dziadek miał już swoje lata i wolał nie ryzykować, a gdy szykowałam się do egzaminu, to mnie ubezpieczał.

– Ruscy mogą się zorientować, że uciekliśmy tą drogą. Wtedy ruszą za nami.

– Jeśli do tego czasu którykolwiek będzie stał na własnych nogach – uściśliła. – Widzieliście te tunele. To istny labirynt pełen tajnych przejść, ukrytych przesmyków, przepierzeń czy ścieżek donikąd. Ja znam go jak własną kieszeń. Wy wkrótce też go poznacie. Wystarczy się dobrze przygotować. Zgotujemy im tu istne piekło.

– Brzmi jak plan.

Podziemne miasto liczyło przynajmniej kilkaset różnej powierzchni pomieszczeń i kilkadziesiąt kilometrów tuneli. W większości z nich należało poruszać się schylonym, bo strop nie przekraczał metra osiemdziesięciu, a w wielu miejscach był zawieszony o dziesięć, czasem nawet dwadzieścia centymetrów niżej. Wydrążone korytarze dość znacznie różniły się od tych w okolicach wejścia. W niższych warstwach wapienne nacieki zastąpiły miękkie brunatne skały tufowe, które na kolejnych z sześciu pięter podziemnego miasta przechodziły w paletę szarości. Na niektórych ścianach zachowały się uchwyty na pochodnie, w pomieszczeniach gospodarczych walały się porozbijane naczynia, a w oborach kruszały kości zwierząt. Sypialnie i pokoje mieszkalne można było odróżnić od pozostałych po wyraźnie zaznaczonych miejscach spoczynku i malowidłach ściennych, głównie prymitywnych wizualizacjach ludzi i zwierząt, ale także słońca, księżyca, odrysowanych dłoni czy wyobrażeń bóstw, czasem broni i biżuterii. Wiele pokoi miało swoiste okna, a w zasadzie otwory średnicy pięści, czasem nawet mniejsze, których przeznaczenie nie było jasne, choć najprawdopodobniej budowniczym całego kompleksu musiało chodzić o swobodny przepływ powietrza. Za dostarczenie tlenu odpowiadały cztery wydrążone w skale, wysokie na dwadzieścia kilka metrów kominy średnicy piłki do koszykówki, dziś w większości zaczopowane u ujścia i niespełniające już swojej roli. Całość wydawała się z pozoru niezwykle skomplikowanym labiryntem, ale Luta poruszała się w nim bez najmniejszych problemów.

– Przyjrzyjcie się tym oznaczeniom. – Wskazała wyryte w skale symbole. – Dziadek Tunahan zrobił je na wszystkich większych skrzyżowaniach. W sumie nie wiem po co, bo znał te tunele jak własną kieszeń, a część z nich sam odkrył, przekopując się przez kolejne zawały. W każdym razie widzicie tu sześć rodzajów strzałek. W razie potrzeby was będą interesować jedynie te przypominające trójząb. One wskazują kierunek do podziemnej rzeki, a więc miejsca, gdzie znajduje się jedyna droga ewakuacji. Połapiecie się?

– Trójząb. Rzeka. Ewakuacja. Nic prostszego.

– Twój dziadek był bardzo mądrym człowiekiem.

– Owszem. Był. – Luta wyciągnęła puszkę z czerwonym sprayem. – A gdy oni będą tak kluczyć i ginąć, pozostałym dodatkowo namieszamy w głowach.

– Hmm…

Zapoznanie się z siatką tuneli i przygotowanie szeregu pułapek zajęło im z przerwami kilkanaście godzin. Luta wszystko nadzorowała, następnie cała grupa dwukrotnie przeszła trasę sprawdzeniową. Każdy dostał swoje zadanie i szczegółowy plan ucieczki z miejsca, gdzie planowo miał wyeliminować wroga. Najczarniejszy scenariusz zakładał, że z potencjalnych pięćdziesięciu ludzi Iwana do rzeki dotrze skład okrojony o co najmniej osiemdziesiąt procent. Śmierci swoich nikt nie brał pod uwagę.

– W tym składzie dowodziłem wami przez blisko siedem lat i choć bywały sytuacje podbramkowe, zawsze wracaliśmy do bazy w komplecie – oznajmił krótko po dokonaniu wszystkich czynności Żywuski. – Teraz też mam zamiar wyprowadzić was wszystkich w komplecie. Luta przygotowała znakomity plan i jeśli każdy wykona swoje zadanie, jutro o tej porze będziemy się z tego śmiać.

Brzmiało trochę pompatycznie, ale Żywuski od zawsze miał skłonność do takich nadętych odpraw. Kiedyś wszyscy śmiali się, że to wina kursów, na które swojego czasu regularnie zapraszali go Amerykanie, i pewnie było w tym trochę prawdy. Co by jednak nie mówić o tym egzaltowanym pierdoleniu, podczas działań, także tych w naprawdę trudnych warunkach, zawsze potrafił zachować zimną krew, a podejmowane przez niego decyzje finalnie przyczyniały się do tego, że wszyscy jego podwładni wieczorem znów mogli wznosić toast za kolejny szczęśliwy powrót do domu.

Pierwsza faza przygotowań zakończyła się o świcie. Każdy pozwolił sobie na kilka godzin drzemki, a następnie wszyscy na powrót zebrali się przy wejściu do jaskini. Luta wyjęła z kieszeni starą nokię, którą dostała od Iwana. Włożyła do środka jedną z dwóch kart, które jej pozostały, i uruchomiła urządzenie. Gdy tylko złapała sygnał, odetchnęła i wybrała jedyny zapisany w telefonie numer. Odczekała siedem sygnałów. W końcu nastąpił trzask i ciszę przerwał nerwowy pomruk.

– Cześć, Iwan – rzuciła kpiącym tonem. Nie zamierzała mówić po rosyjsku. Wiedziała, że rozmówca doskonale rozumie polski. Odczekała chwilę, próbując wyłowić z tła jakiekolwiek odgłosy. – Nie spodziewałeś się takiego rozwoju sytuacji, co? – zapytała, gdy nie usłyszała żadnej odpowiedzi. – Hakan Ozalan też się nie spodziewał, a teraz leży w grobie. Ciebie też mam zamiar wysłać na tamten świat. Będziecie mogli potrzymać się za fiuty. Dwóch starych pierdolonych mizoginów wydymanych w dupsko przez młodą laskę. Brzmi nieźle, co?

Luta wiedziała, że ten numer jest na nasłuchu służb rosyjskich. Dlatego Iwan tak długo zwlekał z odebraniem połączenia. Oczami wyobraźni widziała, jak panikuje, gdy na wyświetlaczu pojawia się numer. Nie miał jednak wyjścia. Musiał odebrać, w przeciwnym przypadku to jego głowa wylądowałaby na paterze zaserwowanej Tuchmanowowi.

– Nie wstydź się, Iwan. Tak to w życiu jest. Raz na wozie, raz pod wozem. Nie mogę mieć do ciebie pretensji, że urodziłeś się i żyjesz w reżimie rządzonym przez owładniętego manią prześladowczą starca, któremu od lat pewnie nie staje – drwiła dalej. – Ale możesz choć spróbować mu udowodnić, że wcale nie jesteś takim nieudacznikiem, za jakiego cię ma. Dam ci tę szansę, choć na nią nie zasługujesz. I poczekam na ciebie tu, gdzie ty postanowiłeś odebrać mi to, co dla mnie najcenniejsze.

– Zdechniesz, suko – poniosło się ze słuchawki. – Osobiście wyrwę ci serce i…

– Hakan bredził to samo, wiesz? – Zaśmiała się. – Ale moje serce i cała reszta już na ciebie czekają. Zobaczymy, czy masz jaja, aby wprowadzić słowa w czyn.

– Już jesteś trupem.

Luta zarechotała.

– Pozdrów ode mnie papę Tuchmanowa i dziadzię Putina. Po tym, jak ubiję ciebie…

– Zamknij, kurwa, ryj!

– Czekam.

Luta rozłączyła się i wyrzuciła telefon daleko w krzaki. Spojrzała po twarzach swoich kompanów.

– Dziadzia Putin, któremu nie staje? – Mycha uniósł krzaczastą brew.

– Chciałam mieć pewność, że nie każą nam tu zbyt długo marznąć – odparła i rozłożyła ręce.

– Żeby nie przysłali nam tu całej armii…

– Potrzebują jej do inwazji na Ukrainę. – Uśmiechnęła się.

– Skoro tak mówisz…

– Ile mamy czasu? – zapytał Żywuski.

– Maksymalnie dobę, ale pewnie mniej. Droga z Soczi zajmuje od ośmiu do dziesięciu godzin, do tego należy dołożyć przynajmniej kilka na skompletowanie załogi. Ale musimy uważać, bo Iwan zapewne wyśle tutejszych ludzi na przeszpiegi. Dlatego sprzątamy ten syf i wchodzimy do środka. Nie dajmy im myśleć, że czeka na nich cały oddział.
===LxciECQWZVZjWm5bagA2DzYAMgU9DjldO146CDBUNlVlXGkKOgo=

Rozdział 35

Leon Bogusławski, ksywa Boguś, nie był do końca zadowolony z przydzielonego mu zadania. Życie snajpera rzadko jednak dawało prawo wyboru. On, zaraz po Lucie, był w oddziale numerem dwa. Rzadko chybiał, a dokładnie zdarzyło mu się to tylko dwa razy. Dwukrotnie w Afganistanie, i to z odległości odpowiednio ponad czterystu i blisko sześciuset metrów. To w branży chluby nie przynosiło, tym bardziej że warunki miał niemal idealne. Do tej pory go to dręczyło, bo o ile za pierwszym razem cel został zlikwidowany przez kompanów zabezpieczających drogę jego ucieczki, o tyle za drugim błąd kosztował życie amerykańskiego żołnierza.

Boguś nie lubił, gdy przez niego ginęli dobrzy ludzie. Bardzo to wtedy przeżywał, choć nigdy tego nie okazywał. A teraz miał wyjątkowo złe przeczucie. W Afganistanie, poza absolutnymi wyjątkami, żołnierze mieli zakaz wkraczania do tych wszystkich przeklętych jaskiń, jakich w górach Hindukuszu znajdowały się tysiące. To było królestwo talibów. Rządzili tam niepodzielnie, znali każdy zaułek, zakamarek, wnękę i tajne przejście. Potrafili zniknąć w trzewiach jednej góry, aby zaskoczyć ich na zboczach innej, oddalonej o dziesięć kilometrów albo i więcej. To dlatego tego kraju nie dało się podbić i Amerykanie potrzebowali blisko dwudziestu lat, aby się o tym przekonać. Piaski i skały musiały wpierw wchłonąć krew tysięcy ofiar, aby w końcu to do nich dotarło. Ojców, synów, braci, matek, córek, sióstr. Wielu naprawdę dobrych ludzi, którzy oddali swoje życie w obronie czegoś, co nigdy nie miało prawa zostać zaimplementowane w takim kraju jak Afganistan. Tu od wieków rządziły klany i jakakolwiek demokracja nie miała prawa bytu. Po prostu.

Teraz nie chodziło o demokrację. Teraz chodziło o zwykłą przyzwoitość. Iwan był ścierwem. Ludzkim śmieciem, który nie miał najmniejszych skrupułów, aby zabić dwoje niewinnych dzieci tylko dla upozorowania śmierci szkrabów Luty. Tchórzem, który krył się za plecami kobiet i dzieci, aby zmusić innych do wypełniania narzuconych mu rozkazów. A przy okazji pospolitym mordercą.

Takich jak Iwan należało eliminować. Bez skrupułów.

Boguś raz jeszcze omiótł okiem lunety wąski jar. Leżał na niewielkiej półce skalnej na zboczu góry, w której znajdowało się wejście do nienazwanego podziemnego miasta. Punkt obserwacyjny wybrali z Lutą podczas wspólnego rekonesansu. Miał swoje wady, ale jedną podstawową zaletę.

– Będziemy mogli się komunikować – oznajmiła, rozgrzebując wierzchnią warstwę poszycia. Pod nim znajdował się niewielki otwór. – Przez lata natura zrobiła swoje, ale to jeden z głównych kominów dostarczających tlen niegdysiejszym mieszkańcom podziemnego miasta. Jeśli jest drożny… – Luta wrzuciła do środka niewielki kamyk i przez chwilę nasłuchiwała – …a jak słyszymy, jest, sygnał radiowy powinien dotrzeć do nas bez problemu. Grzegorz? Krzysiek? Słyszycie mnie? Odbiór – rzuciła do krótkofalówki, którą znalazła w skrzyniach po dziadku.

– Głośno i wyraźnie. Odbiór – odparł major Żywuski, a chwilę później podobne słowa padły z ust kapitana Myszkowskiego.

– Gdzie teraz jesteście? Odbiór.

Obaj potwierdzili swoje pozycje w głębi góry, odpowiednio na drugim i czwartym poziomie, czyli dobrych kilkanaście metrów pod powierzchnią i drugie tyle w poziomie. Sygnał nie przerywał, sprzęt działał sprawnie.

– Księżyc będziesz miał za sobą, więc jego światło nie odbije się w lunecie, a krzaki osłonią ewentualną drogę odwrotu – dodała Luta, zerkając w niebo. – Ścieżkę do wejścia też widać nieźle…

– Na pewno nie zakradną się niepostrzeżenie.

Boguś uśmiechnął się na tę myśl, bo w oku lunety właśnie dostrzegł ruch. Kilka sekund później ujrzał dwie trzymające się cienia postaci. Przez chwilę śledził ich ruchy, a następnie upewnił się, czy nie mają towarzystwa. Nie spodziewał się go. To nie mogli być ludzie z grupy uderzeniowej Iwana, a jedynie zwiadowcy, którzy pracowali na rzecz Rosjan w tej części Turcji. Ich zadaniem było sprawdzić, czy cała ta akcja to nie jakaś podpucha, a przy okazji przyjrzeć się okolicy pod kątem ewentualnej zasadzki.

Nie spuszczając obu celów ze wzroku, nawiązał kontakt z Lutą.

– Widzę dwóch bandytów. Wszystko wskazuje, że są sami. Odbiór.

– Działamy według planu. Bez odbioru.

Komunikat brzmiał dość lakonicznie, ale Boguś nie potrzebował nic więcej. Wszystko omówili wcześniej. Śledził więc mężczyzn do momentu, gdy ostrożnie, wykorzystując ukształtowanie terenu, podeszli do wejścia do jaskini. Nie było wątpliwości, że to zwiadowcy. Ich zachowanie wykluczało przypadkowe osoby. Gdy jeden z nich w końcu wyjął telefon i podjął rozmowę, Boguś dał sobie jeszcze kilka sekund na rozprostowanie palców, po czym ten wskazujący ponownie położył na spuście. Stary dragunow strzelał celnie, bo sprawdził jego możliwości kilka godzin wcześniej. Wystarczyło przymierzyć.

Uspokoił oddech, skupił się na celu i oddał pierwszy strzał.

Postać padła jak rażona piorunem, a trzymany w dłoni smartfon pofrunął w górę. Zanim spadł na ziemię, Boguś po raz kolejny pociągnął za spust. Drugi z mężczyzn, choć błyskawicznie rzucił się do ucieczki, został trafiony w plecy, tuż pod łopatką. Siła uderzenia sprawiła, że runął na ziemię i zarył twarzą w żwir. Próbował się jeszcze czołgać, ale po kilku kolejnych sekundach zastygł w bezruchu.

– Wiadomość przekazana. Odbiór – mruknął do słuchawki.

– Jesteś szybszy niż DHL – zażartowała Luta.

– Ekran smartfona tego typa wciąż się świeci, więc połączenie może być aktywne. Jeśli chcesz sobie jeszcze z Iwanem pogawędzić, to śmiało. Teren jest bezpieczny. Odbiór.

– Czasem milczenie jest złotem. Iwan już wie. Dobra robota. Informuj nas. Bez odbioru.

* * *

Iwan wywołał swojego człowieka jeszcze kilkukrotnie, ale odpowiedział mu jedynie szum wiatru i niosący się z oddali wilczy skowyt.

– Suka bladź! – warknął i nie wytrzymał nerwowo. – Suka, suka, suka! Pierdolona ździra jebana! – klął, uderzając urządzeniem o kokpit samochodu. Gdy atak agresji w końcu zelżał, na jego skroniach perliły się krople potu. Wyszarpał z wewnętrznej kieszeni kurtki paczkę papierosów. Zapalił. – Dociśnij, kurwa, gaz, bo nigdy tam nie dojedziemy! – rzucił w kierunku kierowcy, wąsatego zabijaki, na którego wołali Diabol.

Mężczyzna przyspieszył. Znajdowali się na terenie Abchazji, mknąc w osiem samochodów drogą E60 w kierunku Zugdidi, czterdziestotysięcznego miasta znajdującego się na północy Gruzji, skąd mieli udać się dalej na południe do nadmorskiego Batumi, a następnie graniczącego z Turcją miasteczka Sarpi. Tuchmanow zadbał, aby pogranicznicy nie zadawali zbędnych pytań, a milczenie miała im zapewnić torba wypełniona dolarami. Była bardzo ciężka, co niosło ze sobą podwójny przekaz: wiedzcie, że potrafimy zadbać o przyszłość waszych rodzin, ale nie miejcie wątpliwości, że jeśli nie dotrzymacie słowa, surowa kara was nie ominie.

Szef miał w tym doświadczenie. Potrafił przemówić do rozumu każdemu, zwykle poprzez odpowiednią gratyfikację finansową. Przemocy używał rzadko i tylko w wyjątkowych sytuacjach, bo pieniądze prawie zawsze trafiały na podatny grunt. Ich zaś miał pod dostatkiem. Osiem mknących drogą E60 w kierunku Zugdidi mercedesów GLS wypełnionych po brzegi zaprawionymi w boju i zdecydowanie nietanimi rosyjskimi najemnikami były tego niezbitym dowodem.

– Żołnierzy nie dostaniesz, bo taka jest decyzja Władymira Władymirowicza – rzucił mu do słuchawki szef, wyraźnie poirytowany, że Iwan śmie mu jeszcze zadawać jakiekolwiek pytania. Nietrudno było się domyślić dlaczego. Nawet Putin nie chciał igrać z prezydentem Erdoganem, zwłaszcza że wojna z Ukrainą wymagała współpracy przy okazji korzystania z cieśniny Bosfor, łączącej Morze Czarne z Morzem Marmara, które to z kolei było jedyną drogą do otwartych wód Morza Śródziemnego. Tę kontrolowała Turcja i w każdej chwili mogła zamknąć do niej dostęp rosyjskim okrętom, to zaś mogłoby mieć poważne konsekwencje dla jej strategii operowania na morzu. – Moich ludzi też nie dostaniesz, bo w razie wpadki żadne ślady nie mogą prowadzić do mnie. Turcy nie mogą dowiedzieć się o tej akcji, rozumiesz?

– Oczywiście, szefie.

– Wydałem natomiast rozkazy i zawezwanie do najemników zostało rozesłane. Twoją rolą jest to wszystko skoordynować, a potem osobiście dopilnować, aby wszyscy dotarli do celu i wykonali swoje zadanie. Broń i flota samochodów będą czekać w mojej rezydencji w Soczi.

– Zrozumiałem, szefie.

– I pamiętaj, Iwan. Masz wszystko, co potrzebne. Jeśli to spierdolisz, to lepiej od razu palnij sobie w łeb, bo jeśli wrócisz bez tej polskiej dziwki, to osobiście obedrę cię ze skóry, a potem powieszę za jaja i tak zostawię moim psom, zrozumiano?

– Oczywiście, szefie.

Iwan już do szefa nie zadzwonił. Nie odważył się. Od razu zabrał się do pracy i w ciągu kilku godzin zebrał grupę brutali, którzy dostrzegłszy okazję na szybki zarobek, zerwali się z łóżek i stawili się w punkcie zbornym. Hojna oferta Tuchmanowa, opiewająca na okrągłe sto tysięcy dolarów amerykańskich za jeden dzień roboty, miała jednak swoją cenę. Żaden nie mógł wpaść w ręce tureckich służb. Chyba że martwy.

Na miejscu zboru Iwan zrobił szybką selekcję i spośród dziewięćdziesięciu sześciu chętnych wybrał pięćdziesięciu jego zdaniem najlepszych i najbardziej zdeterminowanych zabijaków. Zdecydowana większość miała doświadczenie w wojskach specjalnych i na sumieniu coś, co powodowało, że musieli opuścić szeregi swojej jednostki. Ich papiery jednak nie kłamały. Syria, Jemen, Afganistan, Republika Środkowoafrykańska, Sudan, Mali. Najmowali się wszędzie i nie tylko do Grupy Wagnera. Przeszłość kilku jawiła się w wyjątkowo czarnych barwach, bo znaleźli się i tacy, którzy odsiedzieli wyroki w ciężkich koloniach karnych jak Czarny Łabędź czy Sowa Polarna, głównie za zabójstwa dla rosyjskiej mafii, ta zaś zadbała, aby czas spędzony za kratami nie był zbyt długi. Gdy Iwan patrzył na ich zarośnięte, pobliźnione i wytatuowane gęby, w głębi duszy modlił się, aby nigdy nie musiał spotkać tych ludzi w ciemnej uliczce. Nie miał najmniejszych wątpliwości, że żadnemu z nich nawet nie drgnęłaby powieka, gdyby musiał odebrać życie młodej kobiecie, ba, z przyjemnością najpierw by ją zgwałcił, a potem – jeśli taka byłaby wola szefa – odrąbał jej łeb i własnoręcznie zaniósł mu na srebrnej paterze.

Bonus natomiast wyglądał tak: pół miliona dolarów dla tego, który osobiście odbierze życie Lutosławie Karabinie, albo cały milion, jeśli dostarczy ją Tuchmanowowi jeszcze żywą. Było więc się o co bić. Z jednym wyjątkiem. Iwan nie mógł wziąć udziału w tym wyścigu o nagrodę. On brał w nim udział tylko dlatego, aby to jego głowa nie wylądowała na srebrnej paterze.

Na szczęście siedzący za kierownicą Diabol i reszta tych dzikusów nie mieli o tym pojęcia. I należało zadbać, aby tak pozostało.

– Co szefa tak wkurwiło? – Diabol w końcu nie wytrzymał.

– Na chuj się pytasz? – odwarknął Iwan.

– No bo coś szefa wkurwiło. I to chyba mocno.

– Jedź i nie pierdol.

– No właśnie jadę. Po jakąś dziewuchę niby i trochę mnie to męczy, że aż tylu nas potrzebnych do takiej roboty. No i że piniądz z tego taki…

– No właśnie taki, żeby przy okazji zamknąć wam ryje. A jak trzeba będzie i wydam taki rozkaz, to będziecie ścigać pierdolonych Marsjan, zrozumiano?

Diabol nie odrywał wzroku od przedniej szyby. Poruszył wąsem i przeciągnął językiem po zębach. Podrapał się pod uchem, gdzie straszył tatuaż z obliczem kozła wpisanego w pentagram.

– Tylko pytałem, szefie – mruknął. – Jak trzeba będzie, to będę ganiał Marsjan, a nawet Szatana samego, co w piekielnych czeluściach rządzi i króluje. Ja tam nie boję się nikogo ani niczego.

– No to będziesz miał szansę to udowodnić. – Iwan zarechotał nerwowo. – Szatan przy tej babie jest jak podły cwel przy worze w zakonie.

– Po tym, jak szefa wkurwiła, to ja nie wątpię, że…

– Zamknij się i dociśnij gazu. Nie chce mi się z tobą gadać.
===LxciECQWZVZjWm5bagA2DzYAMgU9DjldO146CDBUNlVlXGkKOgo=

Rozdział 36

W przestronnej pieczarze unosił się zapach wulkanicznego tufu i odchodów nietoperzy.

Luta właśnie kończyła zaplatać warkocz, gdy jakiś gacek oderwał się od sufitu i popiskując, pofrunął w kierunku jednego z korytarzy. Odprowadziła go wzrokiem, następnie przyklękła na brzegu podziemnego potoku i włożyła ręce do lodowatej wody. Ochlapała twarz i mokrymi dłońmi ugładziła spięte włosy. Upiła kilka łyków, wytarła dłonie w szmatę i sięgnęła do puszek z czarną farbą maskującą, którą następnie wsmarowała w skórę na szyi i twarzy. Na dłonie założyła skórzane rękawiczki i ponownie nachyliła się nad taflą krystalicznie czystej wody. Kamuflaż prezentował się doskonale.

Wyjęła z wewnętrznej kieszeni kamizelki ulubione zdjęcie z dziećmi. To na plaży, tuż przed burzą, gdy we trójkę wpatrywali się w usłany ciężkimi chmurami horyzont. Przez chwilę przyglądała się fotografii, próbując przywołać w pamięci tamten moment, po czym ucałowała ją i z powrotem schowała do kieszonki. Spojrzała na zegarek. Dochodziła piąta rano, więc pozostało im co najwyżej kilka godzin. Westchnęła, podniosła się z kucek i ruszyła w kierunku wąskiego korytarza, dokąd – chcąc przez chwilę pobyć sama ze sobą – wygoniła Borysa. Ten siedział w jednej z licznych wnęk, oparty plecami o tufową skałę, wpatrując się pustym wzrokiem w ścianę naprzeciwko. W gęstym mroku widać było tylko białka jego oczu.

– Idę na zewnątrz – rzuciła oschle. – Chcesz po raz ostatni odetchnąć świeżym powietrzem?

– Będziesz dzwonić do Dariusza?

– Yhy.

Borys skinął na znak, że jej potowarzyszy, i oparłszy się o jeden z dziadkowych AK47, podniósł się i ruszył śladami Karabiny. Droga do wyjścia zajęła im prawie kwadrans. Luta upewniła się, że teren na zewnątrz jest czysty, i dokonała ostatniej inspekcji wszystkich wrażliwych punktów, gdzie wspólnie z resztą chłopaków zostawili zaproszonym gościom różnej maści niespodzianki. To była profesjonalna robota, ale na wszelki wypadek zatrzymywała się przy każdym z kompanów, aby raz jeszcze powtórzyć plan kolejnych działań. Czuła się z tym trochę głupio, ale mężczyźni nie oponowali. W przeciwieństwie do niej mieli zaledwie kilka godzin, aby zaznajomić się z labiryntem wąskich, często wyglądających niemal identycznie tuneli, więc rozumieli, że to konieczne, wszak naprawdę nietrudno było zrobić o jeden krok za daleko i wpakować się w którąś z przygotowanych przez nich samych pułapkę.

Tuż przy wyjściu raz jeszcze nawiązała kontakt z Bogusiem, ale porucznik uspokoił ją, że wciąż są sami. Wyszła z jaskini w momencie, gdy horyzont na wschodzie zaczynał jaśnieć. Wystukała numer do Dariusza.

– Jak sytuacja? – zapytała, pomijając wszelkie konwenanse.

– Kolumna ośmiu samochodów właśnie przekroczyła granicę – odparł. – W miejscu docelowym powinni być za około półtorej godziny.

– Ilu?

– Liczymy, że w każdym znajdzie się miejsce dla co najmniej pięciu rosłych mężczyzn. W najlepszym przypadku czterdziestu, w najgorszym pięćdziesięciu.

– Co to za ludzie?

– Bandyci. I to w dosłownym tego słowa znaczeniu. Tuchmanow ostatecznie nie zaryzykował wysłania własnych ludzi. Nie chce zostawić po sobie żadnego śladu.

– Skąd to wiesz?

– Jeden z naszych zakonspirowanych agentów dostał zaproszenie do udziału w misji na terenie Turcji. Możesz czuć się doceniona, bo nagroda za twoją głowę wynosi okrągły milion dolarów.

– Żywą czy martwą?

– Pół za martwą, cały za żywą. Dodatkowo każdy wybrany dostanie po sto tysięcy za sam udział w akcji.

– Pieprzeni najemnicy… – Luta splunęła pomiędzy kamienie.

– I to nie byle jacy. Nasz agent zgłosił się do tej roboty, ale nie miał szczęścia i nie przeszedł selekcji.

– To chyba byłby nadmiar szczęścia.

– W każdym razie na własne oczy widział tych, którzy do was jadą. Większość to zawodowi zabójcy. Często byli specjalsi po szkoleniach Specnazu i Alfy. Tatuaże niektórych sugerują, że odsiedzieli wyroki za morderstwa albo inne ciężkie przestępstwa.

– Jakieś plusy?

– To zbieranina wyszkolonych bandytów, z których część z różnych powodów wyleciała ze swoich jednostek. Raczej nie należą do elity i nie są zbyt karni. Iwan może mieć problem, aby nad nimi zapanować. Tu każdy będzie grał na siebie.

– To dobra wiadomość.

– Też tak sądzę. Milion dolarów to dla nich jak wygrana w totka. Raczej nie mają pojęcia, z kim będą musieli się mierzyć.

– Nie przeceniasz mnie trochę?

– Powiedzmy, że miałem na myśli to, że nie jesteś sama. Nasz agent dowiedział się jedynie tego, że jadą po jakąś kobietę, której głowa jest warta milion dolarów. Chyba możemy założyć, że będą zaślepieni potencjalną wygraną.

Luta odchrząknęła, skrzywiła się i spojrzała na wyłaniające się znad wzniesień słońce. Znała tę robotę i wiedziała, że dobry żołnierz to karny żołnierz. W ogniu walki jedynie pełna współpraca poszczególnych jednostek pozwalała na osiągnięcie końcowego sukcesu. Gdy w szeregi wkradał się chaos, bitwa zawsze kończyła się tak samo. Sromotną klęską.

Pomyślała, że ta zbieranina nie może być wiele warta. I choć przeciwnika nigdy nie należało lekceważyć, to uznała, że ich szanse znacznie wzrosły.

– Dzięki, Dariusz – powiedziała po krótkiej pauzie. – Jeśli uda się nam wrócić w jednym kawałku, to będę chciała ci się jakoś za to wszystko odwdzięczyć.

– Najpierw zróbcie, co macie do zrobienia.

– No tak…

Luta zerknęła na Borysa, a następnie przeniosła wzrok na skalną półkę, gdzie znajdował się Boguś. Oczywiście nie dostrzegła nic poza krzakami.

– Dariusz… – odchrząknęła. – Gdyby jednak coś poszło nie tak, obiecaj, że moje dzieci będą miały dobre życie.

– Umowa to umowa. Zadbamy o ich bezpieczeństwo i edukację. W tym względzie Agencji można ufać.

– Dzięki… – Luta przełknęła ślinę. Chciała dodać coś jeszcze, ale poczuła, że zaraz się rozklei. – Bez odbioru – dodała i się rozłączyła.

– Wszystko w porządku? – zagaił Borys.

– Tak – westchnęła, choć w jej tonie trudno było szukać pełnego przekonania.

– Dziś to zakończymy.

– Tak.

Luta znów spojrzała w kierunku półki skalnej, na której czaił się Boguś, następnie przeniosła wzrok na skąpane w porannych promieniach słońca wzgórza. Porośnięte krzewami i niewysokimi drzewami iglastymi przypomniały jej beztroskie momenty w towarzystwie dziadka. Poszukała wzrokiem dwóch ustrzelonych przez Bogusia zwiadowców. Zbliżyła się do pierwszego. Ostre rysy i krzaczasta broda świadczyły, że urodził się gdzieś na Kaukazie. Zwłoki były nienaturalnie wygięte, bo siła uderzenia sprawiła, że mężczyzna upadł pomiędzy dwa sporej średniej wielkości głazy. Uwięziona pomiędzy nimi głowa została częściowo rozłupana przez pocisk, a po krwawych rozbryzgach maszerowały wstęgi mrówek. Drugi ze zwiadowców leżał kawałek dalej, na brzuchu, z dziurą w plecach. Dwa kruki wydziobywały z rany kawałki tkanki, nic sobie nie robiąc z obecności przybyłych. Luta zainteresowała się układem ciała mężczyzny. Palce wbite w żwir, nogi wykoślawione. Krwawe ślady wskazywały, że zdążył przeczołgać się kilka metrów, zanim wydał ostatnie tchnienie. Miał szeroko otwarte oczy, a w okolicy ust grasowało kilka much.

Wyjęła krótkofalówkę i zerknęła na skalną półkę, gdzie powinien znajdować się Boguś.

– Wszystko w porządku? – zapytała.

– W najlepszym. Poza tym ładnie dziś wyglądasz.

– Kiepski moment na żarty, wiesz?

– Poważnie. Przynajmniej na tle tej paskudy obok ciebie.

Luta spojrzała na Borysa i z niedowierzaniem pokręciła głową. Kompan tylko wzruszył ramionami.

– Ale ty jednak głupi jesteś – rzuciła do mikrofonu.

– Wiem.

– Przynajmniej tyle. W każdym razie dobra robota.

– Pogadamy, jak już będzie po wszystkim. A teraz… poczekaj… – Boguś się nie rozłączał. Luta poczuła dreszcz. – Widzę w oddali chmurę kurzu i… samochody. To oni.

– Jak daleko?

– Nieco ponad dziesięć kilometrów w linii prostej. Będą tu za kwadrans. Może szybciej.

– Dzięki, Boguś.

– Do usług.

– Wiesz, co robić. Informuj na bieżąco. I nie rób nic, czego ja bym nie zrobiła.

– Dobrze, mamo. Do zobaczenia wkrótce.

– Powodzenia. Bez odbioru.

Luta z powrotem przeniosła wzrok na truchło, a następnie, nie czekając na reakcję Borysa, wcisnęła dłoń w ranę na plecach i, pomimo jego protestów, wypisała krwią na jednym z głazów dodatkową zachętę dla nadciągających gości. Wytarła palce w spodnie i pospiesznie ruszyli w kierunku jaskini. W wejściu raz jeszcze spojrzała w wyłaniające się znad wzgórz słońce, po czym zniknęła w mroku.

– Zapalniki na czterdzieści minut – rozkazała, gdy pokonali wapienną pieczarę i dotarli do zwężenia prowadzącego do podziemnego miasta.

– Nie za długo? – zapytał Borys.

– Jest optymalnie.

Borys już nic nie powiedział. Zrobił, co miał zrobić. Luta ustawiła zegar na ładunku na przeciwległej ścianie. Spotkali się przy samym zwężeniu.

– No to chyba nadszedł czas na nasz ostatni taniec. – Borys wyszczerzył zęby w swoim dziąsłowym uśmiechu. W świetle jej czołówki wyglądał jak rechoczący trup.

– Ty rzeczywiście jesteś paskudny – odparła, sama szczerząc kły. – Ale czego nie robi się dla dzieci, mam rację?

– Tym razem cię nie zawiodę.

– Trzymam za słowo.

Ich prawe dłonie spotkały się w silnym uścisku, a chwilę później w milczeniu ruszyli ciasnym tunelem w trzewia góry. Po drodze myślała o dziadku Tunahanie i wszystkim, czego zdołał jej nauczyć. Dziś ta wiedza w końcu miała znaleźć ujście.
===LxciECQWZVZjWm5bagA2DzYAMgU9DjldO146CDBUNlVlXGkKOgo=

Rozdział 37

Kolumna samochodów zatrzymała się na skraju wzgórza. Iwan omiótł spojrzeniem wciąż jeszcze skryty w cieniu jar. Nietrudno jednak było dojrzeć skupisko ucztujących na trupach ptaszysk.

– To wyszkolona snajperka – mruknął bardziej do siebie niż do siedzącego za kierownicą Diabola, następnie ręką dał znak pozostałym kierowcom. Pod kołami znów zachrzęścił żwir i samochody powoli ruszyły w dół zbocza. Zatrzymali się przy pierwszym trupie, rozganiając posilające się ptactwo. Iwan nakazał ludziom opuścić pojazdy. Sam wysiadł na końcu.

– Co to za jedni? – zapytał podkomendny, krępy mężczyzna ogolony na łyso. Jego czaszka świeciła w promieniach zakradającego się do wąwozu słońca.

– Nasi – odparł Iwan, po czym nakazał dwóm innym obrócić zwłoki na plecy. W klatce piersiowej zionęła krwawa dziura wielkości pięści kilkulatka.

– Na moje oko stary dragunow – stwierdził najemnik, który pochylił się nad zwłokami. Wołali na niego Kindżał, bo pomimo szacownego wieku był równie szybki i śmiercionośny jak rosyjska rakieta hipersoniczna o tej samej nazwie. – Widywałem już takie obrażenia w Afganistanie. Kozojebcy szybko nauczyli się wykorzystywać tę broń przeciwko nam. I całkiem nieźle sobie z nią radzili.

Iwan postanowił nie roztrząsać, skąd Karabina mogła wzbogacić się o taki karabin na tym zadupiu. Należało założyć, że skoro znała te tereny, mogła mieć odpowiednie kontakty. Jeden dragunow, nawet w rękach świetnie wyszkolonej snajperki, nie miał jednak prawa stać się jakimkolwiek zagrożeniem dla grupy pięćdziesięciu zaprawionych w boju żołnierzy. Dwóch zwiadowców mogła załatwić bez większych problemów, ale gdyby teraz zdecydowała się na oddanie strzału, szybko by ją namierzyli. Dopadliby ją w ciągu kilku minut, co najwyżej kosztem kilku trupów więcej.

Co więc sobie ubzdurała? Telefon od niej był wyraźnym zaproszeniem. Aroganckim, zuchwałym, wręcz bezczelnym. Iwan skrzywił się na tę myśl. Pomyślał o tym, czego dokonała na Hansenie, i że w żadnym wypadku nie może jej lekceważyć. Ta suka na pewno dobrze się na to spotkanie przygotowała.

– Ma tupet, dziwka – rzucił Diabol, który wysforował się naprzód. Musnął palcami świeżo połyskujący napis na jednym z głazów obok wejścia do jaskini. Powąchał, oblizał, splunął. – „Wydupczę was wszystkich, ruskie chujki” – przeczytał na głos. – Wyobrażacie sobie? Wydupczy nas. Wydupczy! – krzyknął w stronę towarzyszy.

Kilku mężczyzn od razu podeszło przekonać się, czy to aby nie marny żart. Miny im szybko zrzedły, a okolice wypełniły szpetne bluzgi. Iwan również nie omieszkał przyjrzeć się „zaproszeniu”. W przeciwieństwie do pozostałych mężczyzn nie dołączył jednak do chóru wyzwisk, tylko spojrzał w ziejący czernią otwór.

– Szykujcie się – syknął przez zęby i zapalił papierosa. Rozejrzał się po okolicznych zboczach i utwierdził się w przekonaniu, że Karabiny tam nie ma. Czekała na nich w środku tej góry. Tylko tam mogła zniwelować przewagę liczebną wroga.

Ta myśl sprawiła, że po kręgosłupie spłynął mu lodowaty dreszcz. Ze wszystkich przybyłych jedynie on wiedział, co zrobiła na platformie ludziom Hakana Ozalana. I nawet jeśli te tureckie kmioty były gorzej wyszkolone, słabiej przygotowane i kompletnie nieświadome zagrożenia, to jednak nie znalazły się tam z łapanki. A Karabina z tym gnojem Morozowem w ciągu pół godziny ugotowali z nich zupę pomidorową.

Tylko czy miał jakiś wybór? Niechętnie musiał przyznać, że nie ma. Szef wyraził się jasno. Miał dopaść Karabinę i dostarczyć jej głowę. Jeśli oczywiście nie chciał stracić swojej.

Pięć minut później pięćdziesięciu uzbrojonych po zęby mężczyzn stało już w pełnej gotowości. Pomimo nowoczesnego sprzętu i hełmów z noktowizją nie przypominali żołnierzy, raczej zgraję zapalonych do mordu zabijaków. Wiadomość na skale ewidentnie podrażniła ich rosyjską dumę i wzmogła determinację. Iwan czuł, że wystarczy słowo, aby wparowali do środka, nie bacząc na czyhające w jaskini niebezpieczeństwa. Wiedział też, że Karabinie o to właśnie chodziło. Co z tego, gdy nie mógł z tym nic zrobić? Cokolwiek by im teraz powiedział, to i tak co najwyżej naraziłby się w najlepszym wypadku na niewybredne komentarze, w najgorszym na drwiny i ostateczną utratę i tak marnego szacunku dla swojego przywództwa.

– W środku czeka na was kiecka warta milion dolarów, więc idźcie i ją sobie weźcie – rzucił po chwili zastanowienia, bo nic mądrzejszego nie przyszło mu do głowy. Nie dodał, że zapewne towarzyszy jej Borys, bo to i tak niewiele by zmieniło. Ostrzeżenia przed potencjalnymi pułapkami też wydawały się bezcelowe. W oczach tych najemników świecił się już tylko symbol dolara.

Przez następną minutę obserwował, jak kolejni mężczyźni przeciskają się przez wąskie przejście. Uzbrojeni w pistolety i karabinki maszynowe, noże i maczety, pchali się jeden przez drugiego z takim zaangażowaniem, jakby w środku czekała na nich co najmniej góra złota. Sam nie palił się do przekroczenia progu jaskini, ale ostatecznie, nie mając wyboru, wszedł do środka jako ostatni. Przywitała go przestronna wapienna pieczara naszpikowana efektownymi stalagmitami i stalaktytami. Jego ludzie rozpierzchli się po niej, brodząc po kolana w krystalicznie czystej wodzie z bronią przygotowaną do strzału. Grotę wypełniały odgłosy ich kroków, plusk wody i echa przyspieszonych oddechów. Większość poruszała się w sposób sugerujący, że mają za sobą doświadczenie w penetrowaniu podobnych lokalizacji, mimo to w ich ruchach widać było napięcie i zniecierpliwienie. Każdy z pięćdziesięciu tych rzeźników chciał zgarnąć główną nagrodę, a tylko obecność w pierwszej linii dawała na to jakąkolwiek szansę. Iwan nie miał jednak zamiaru ryzykować. Poruszał się z tyłu, wyczekując niespodziewanego. Po trzech minutach marszu nic się jednak nie wydarzyło, a gdy dotarli do końca jaskini, przez moment przeszło mu przez myśl, że został wystrychnięty na dudka. Wtedy wybrzmiał głos jednego z najemników.

– Mamy tu jakieś przejście, szefie – rzucił tubalnym głosem, którego echo poniosło się w głąb podziemi. Iwan przebił się przez tłum najemników i zajrzał w wykuty w ścianie tunel. Na obu ścianach widniały namalowane sprayem strzałki i kilka wyjątkowo szkaradnych obelg uderzających w samo serce rosyjskiego poczucia dumy. – Ta dziwka z nas drwi, szefie – dodał mężczyzna o azjatyckich rysach. Buriat, ewentualnie mieszkaniec republiki Tuwy lub Ałtaju. Dla Iwana oni wszyscy wyglądali tak samo i nie mieli z rdzennymi Rosjanami nic wspólnego. Żołnierzami byli jednak dobrymi i oprawiali wrogów równie sprawnie, jak syberyjską zwierzynę.

– Ta dziwka bardzo chce umrzeć – mruknął w odpowiedzi, bardziej do siebie niż do swoich ludzi.

– Kim ona jest? To jakaś wariatka?

– Kimkolwiek jest, najwyraźniej przeholowała. – Iwan obrócił się frontem do zgrupowanych najemników. Pomyślał, że wykorzysta ich narodową dumę. – Nikt nie będzie obrażał Rosjanina w tak ohydny sposób. Nikt nie ma do tego prawa, a jeśli próbuje podnieść rękę na naszą ojczyznę, musi się liczyć z tym, że w odpowiedzi zostanie zmiażdżony. Ta kobieta obraziła nas i nasz kraj. Dlatego nie możecie okazać jej litości. Dorwijcie ją i dostarczcie mi ją żywą, a zyskacie szacunek naszego dobroczyńcy Nikołaja Iwanowicza Tuchmanowa oraz samego wielkiego przywódcy Władymira Władymirowicza Putina. Jesteście najlepszymi synami Rosji. Udowodnijcie to.

Po pieczarze poniosły się okrzyki pełne wzniosłych haseł, a zaciśnięte dłonie i karabinki powędrowały w górę. Chwilę później mężczyźni zaczęli wciskać się w wąski tunel jeden przed drugiego, wściekli i rozjuszeni niczym rozdrażnione szerszenie.

Gdy ostatni z nich zniknął Iwanowi z oczu, Rosjanin charknął, splunął i zapalił papierosa. Pomyślał, że nie będzie grał na jej zasadach. Nie będzie się narażał. Poczeka tutaj. A jeśli dopisze szczęście i przyprowadzą mu ją żywą, zabawi się z nią po swojemu. Jeśli nie, to trudno. W przypadku trupa też nie będzie marudził.

Iwan spojrzał na zegarek, pociągnął papierosa i poszukał wzrokiem miejsca, gdzie mógłby przysiąść. Wygodną wapienną półkę znalazł kilka metrów dalej. I tylko to uratowało mu życie.
===LxciECQWZVZjWm5bagA2DzYAMgU9DjldO146CDBUNlVlXGkKOgo=

Rozdział 38

Kroki nadciągających najemników zdradzały, że są wyraźnie podekscytowani. Nie dbali ani o efekt zaskoczenia, ani własne bezpieczeństwo. To mogło być w pewnym sensie zrozumiałe, wszak ich jedynym zadaniem było pochwycenie jakiejś tam kobiety, a w patriarchalnym i zacofanym rosyjskim społeczeństwie kobietę postrzegano co najwyżej jako maszynkę do obierania ziemniaków i robienia dobrze swojemu partnerowi, ewentualnie inkubator do rodzenia i wychowywania dzieci. Wśród mundurowych, zwłaszcza zaś ludzi z półświatka, ta mentalność wydawała się zakorzeniona jeszcze głębiej, co Luta dodatkowo wykorzystała. Obraźliwe teksty o „małych ruskich fiutkach”, „pedalskich żołnierzykach” czy „bezjajecznych zindoktrynowanych półmózgach”, którymi tak namiętnie udekorowała ściany korytarzy, dodatkowo musiały rozjuszyć sforę tych dzikusów.

Luta spojrzała na zegarek, a następnie na Borysa. Uniosła dwa palce, a ten tylko skinął na znak, że przyjął informację do wiadomości. Chwycił mocniej jedną z wystających ze ściany rur. Zamontowali je na drugim poziomie w przepierzeniach odgradzających pomniejsze korytarze od głównej arterii, którą rosyjskie zbiry musiały pokonać, aby dotrzeć do rozwidlenia pozwalającego na dalszą eksplorację podziemi.

– Te ścianki mają niecały metr grubości, ale to miękki tuf, więc łatwo się przez nie przebijemy – tłumaczyła kilkanaście godzin wcześniej. – Przewiercimy się na wylot i włożymy do nich zaostrzone rury. Gdy nasi goście stłoczeni będą maszerować głównym tunelem, wyczekamy moment i zrobimy z nich użytek.

– Oldskulowo, ale brzmi dobrze. – Mycha z uznaniem wygiął usta w podkowę.

– Amunicję mamy ograniczoną, więc tak naprawdę to nie kwestia wyboru. Poza tym zrobimy im bałagan w głowach. Pamiętajcie, że w ich świadomości jestem tu sama…

Luta wsłuchała się w odgłosy kroków. Pierwsi najemnicy znajdowali się już nie więcej niż kilkadziesiąt metrów dalej i schodzili po wykutych w skale schodach prowadzących na drugi poziom. Gdy przez otwory w ścianach dostrzegła pierwsze przemykające cienie, gestem dłoni wskazała, żeby odczekać jeszcze dziesięć sekund. Rozkaz pomknął dalej, bo partnerzy byli poustawiani co kilka metrów wzdłuż przepierzenia rozdzielającego oba korytarze. Każdy zaciskał już palce na swojej „broni”. Wystarczyło ją pchnąć, aby spiłowana końcówka skryta wewnątrz ściany wykonała resztę roboty.

Cztery, trzy, dwa, jeden…

Luta odczekała odpowiedni moment i gwałtownym ruchem przepchnęła rurę przez przepierzenie. Jej „grot” przebił na wylot szyję jednego z mężczyzn, a krew z tętnicy chlusnęła na twarz towarzyszącego mu partnera. Widok w zielonkawym świetle noktowizora musiał być makabryczny, tym bardziej że w ciągu następujących dwóch sekund kolejne pięć rur wystrzeliło ze ściany, przebijając gardła albo ciężko haratając twarze tłoczących się w tunelu najemników. Podziemia rozdarły wrzaski rannych i konających. Dwóch zawisło na rurach jak nadziane na patyk ryby, budząc szok i niedowierzanie wśród towarzyszy, z których jeden nie wytrzymał ciśnienia i pociągnął za spust. Kule z AK47 nie miały najmniejszych szans przebić się przez metr tufowej skały, zamiast tego wprowadziły w szeregach najemników jedynie większy chaos.

– Witajcie w moich progach, ruskie kurwy! – wrzasnęła Luta i czym prędzej czmychnęła do kolejnego punktu. Po drodze zerknęła na swoich kompanów, którzy po zejściu schodami poziom niżej rozpierzchli się dwójkami do wcześniej przydzielonych tuneli. Pomyślała, że na lepszych partnerów trafić nie mogła.

Wskoczyła z Borysem do jednego z pomieszczeń mieszkalnych, gdzie znajdowały się ukryte schody na niższy poziom. Lekko zdyszana spojrzała na zegarek.

– Zatkaj uszy – szepnęła, a kilka sekund później podziemnym miastem wstrząsnął potężny huk dwóch zsynchronizowanych eksplozji. Pogłos walących się skał nie pozostawiał złudzeń. Musiało dojść do zawału. – Teraz wystarczy ich wybić – dodała, gdy echo po wybuchach osłabło.

– Uwielbiam cię, wiesz?

Luta nie odpowiedziała. Borys wiedział, co ma robić, a takie wstawki mógł sobie darować. Zostawiła go i wyskoczyła z izby, po czym pochylona podbiegła wąskim korytarzem do rozwidlenia, przy którym znajdowała się żyłka owinięta na wbitym w skałę gwoździu. Delikatnie wyjęła go z tufowej skały i wyjrzała zza winkla. Piętnaście metrów dalej znajdowały się wykute w skale schody należące do jednej z głównych arterii, łączące cztery z sześciu poziomów podziemnego miasta. Nie było innej drogi w dół podziemi.

Wytarła pot z czoła i wbiła wzrok w wymalowany na ścianie napis.

Wszyscy tu umrzecie.

Gdy go tworzyła, brakowało jej pomysłów, ale uznała, że czasem siła przekazu tkwi w prostocie. Wiadomość miała też za zadanie odwrócić uwagę od wciśniętego w róg i przysypanego kupą zwierzęcych kości oraz fragmentów potłuczonych garnków claymora, którego znalazła w czeluściach skrzyni dziadka. Tego typu kierunkowe miny przeciwpiechotne, zawierające prawie kilogram zabójczego materiału wybuchowego C4, siały potworne spustoszenie, zwłaszcza w ograniczonych przestrzeniach. I nawet jeśli nie gwarantowały zawalenia się stropu, to ich zawartość złożona z siedmiuset stalowych kulek zamieniała w papkę wszystko w odległości trzydziestu metrów od miejsca wybuchu. Ich niewątpliwą zaletą był też mechanizm detonacji, który opiera się na zapalniku naciągowym. Wystarczyło zawiązać na nim kawałek linki albo żyłki, rozwinąć ją i po oddaleniu się na bezpieczną odległość szarpnąć, aby mina eksplodowała.

Odgłosy kroków nasiliły się. Rosjanie najwyraźniej ochłonęli po pierwszym ataku i pałali żądzą rewanżu. Gdy Luta dostrzegła na schodach pierwsze żołnierskie buciory, skryła się za winklem i odczekała kilka sekund. Mocniej ścisnęła gwóźdź, do którego przywiązana była żyłka łącząca się z zapalnikiem claymora, i aby się upewnić, że to najlepszy moment, wychynęła zza ściany. Niechętnie przyjęła do wiadomości, że wyciągnęli wnioski, bo poruszali się ostrożniej, niż z początku zakładała. Rozglądali się na boki w poszukiwaniu potencjalnych pułapek.

– Hej, cioty! – krzyknęła. Natychmiast zwróciła uwagę dwóch, którzy zatrzymali się u podstawy schodów. – Na co czekacie? Chodźcie po swój milion, ruskie pedały! – dodała i skryła się za rogiem, bo powietrze w tunelu przyszyła seria z karabinu.

Fortel się udał, bo zaraz po tym, jak ogień ustał, usłyszała odgłos pospiesznie stawianych kroków. W międzyczasie na stosunkowo przestronny placyk wokół schodów zbiegło się więcej mężczyzn. Odczekała do momentu, gdy usłyszała trzask pękających gałązek i ryk tego, który wyrwał po swój milion jako pierwszy. Oczami wyobraźni widziała, jak pokryte tufowym pyłem patyki załamują się pod jego ciężarem, a rozpędzony mężczyzna pada plackiem na ukryte w płytkiej niszy naszpikowane dwudziestocentymetrowymi gwoździami deski. Uśmiechnęła się na tę myśl i szarpnęła żyłkę.

Podziemnym miastem wstrząsnęła kolejna eksplozja, po której wybrzmiała kakofonia wrzasków i jęków wszystkich tych, którzy mieli pecha znaleźć się w polu rażenia claymora. Szczęśliwcy, których odłamki rozsmarowały po ścianach, nawet nie poczuli, że umierają, ale reszcie pozostało już tylko błagać o szybką śmierć. Charczeli, rzęzili, bluzgali, krwawiąc jak zarzynane prosiaki, czołgając się we wnętrznościach martwych albo konających kompanów, przeklinając godzinę, w której matki wypluły ich ze swojego łona. Luta tylko przez moment wsłuchiwała się w ten cierpiętniczy jazgot, po czym pospieszyła do izby, gdzie rozstała się z Borysem. Po drodze nastawiła ucha do bocznego tunelu, z którego dotarł do niej kolejny wrzask jednego z Rosjan. Efekt spotkania z pułapką przygotowaną przez Mychę, pomyślała, po czym zniknęła w zagłębieniu prowadzącym na niższy poziom.

– Urządziłaś im tam niezłe piekło – mruknął Borys, gdy do niego dotarła. – Drą ryje, jakby ktoś ich obdzierał ze skóry.

– Akurat claymor opanował tę sztukę do perfekcji – odparła, szczerząc zęby w grymasie szczerego zadowolenia.

– Ilu ich zostało?

– Nie więcej niż połowa. Ale zapewne stracili rezon. Boczne odnogi mamy obstalowane, więc zdaje się, że wszystko pod kontrolą. O… – Luta zwróciła wzrok w kierunku, z którego doszedł kolejny krzyk konającego.

– Grzechu z Mychą?

– To ich rejon. – Luta wyjęła radio. – Zumba, Mycha? Jak sytuacja, panowie?

– U nas trzy trupy – rzucił w odpowiedzi Kmiecik.

– U nas dwa – dodał Myszkowski. – Przemieszczamy się piętro niżej, bo wszystko wskazuje, że ruszyli w naszą stronę większą grupą. Jeden już zdołał się przedrzeć, ale sobie poradziliśmy. Nie chcemy jednak niepotrzebnie ryzykować.

– Zrozumiałam. Dobra robota. Do zobaczenia na dole.

Luta zerknęła na Borysa.

– Idą od zachodu – rzuciła i pospiesznie ruszyła w wybranym kierunku. Zatrzymała się przy dwóch z czterech wciśniętych w tufową skałę rur i przyłożyła palec do ust. Przez chwilę nasłuchiwała. Nie było to łatwe, bo korytarzami niosły się jęki i zawodzenie rannych. W pewnym momencie dało się jednak słyszeć ostrożne kroki. Gestem dłoni wskazała, żeby Borys się przygotował. Przystawiła oko do niewielkiego otworu, a gdy tylko dostrzegła ruch, gwałtownie przepchnęła jedną z rur.

Trzask pękającej kości czaszki oznaczał, że trafiła w punkt. Borys chybił, ale trudno było oczekiwać, że każda próba znajdzie cel. Po pierwsze wróg nauczony doświadczeniem nie poruszał się już gęsiego, a po drugie spodziewał się zagrożenia.

Luta z Borysem ruszyli ciasnym korytarzem do następnego punktu. W czeluściach góry rozległ się kolejny wrzask, po którym wybrzmiała seria wystrzałów z karabinów maszynowych. Dochodziły z niższego poziomu, co oznaczało, że co najmniej paru bystrzejszych najemników zdecydowało się ruszyć jedną z kilku innych odnóg. Tego się obawiała, bo było ich za mało, aby obstawić wszystkie, dlatego w tych, które uznała za prawdopodobne alternatywne ścieżki, wspólnie z kompanami przygotowała im niespodzianki, w tym aż osiem żelaznych potrzasków. Wejście w nie praktycznie eliminowało agresora, bo siła zębatych ramion była w stanie strzaskać piszczel. One co prawda nie mogły powstrzymać przeciwników, ale przynajmniej pozwalały opóźnić ich marsz.

Kolejne serie z karabinów świadczyły o tym, że Mycha i Żywuski weszli z wrogiem w bezpośredni kontakt. Gdy chwilę później podziemnym miastem wstrząsnęły dwie eksplozje, serce Luty zamarło.

– Grzegorz? To wy? – rzuciła do krótkofalówki, kiedy zbiegała po schodach. Major nie odpowiedział od razu, ale po ponownej próbie nawiązania kontaktu z głośnika poniósł się odgłos wystrzałów.

– Mamy tu przynajmniej pięciu bandytów. Użyli granatów, więc mamy tu gorąco i…

Żywuski przerwał w momencie, gdy podziemiami znów wstrząsnął wybuch. Usłyszała trzaski i litanię charakterystycznych bluzgów. Takich żołnierze używali praktycznie tylko w jednym przypadku.

– Mycha dostał odłamkiem. – Kolejna seria. Dyszenie. – Mocno krwawi. Nie wiem, czy…

I kolejna eksplozja.

– Idę do was – rzuciła w odpowiedzi Luta. Lekko pochylona popędziła labiryntem wąskich korytarzy, a Borys jej śladami.

Następna seria z karabinu. Eksplozja. Wystrzały. Trzask rozłupywanych skał. Drżenie ścian. Zapach prochu. Kurz. Pył. Biały dym. Krzyki, ryki, nawoływania. Wrzaski rannych i konających.

Wszystko to sprawiało, że umysł i ciało wskoczyły na zupełnie inne obroty. Każdy krok, ruch czy gest przestały być efektem świadomej decyzji. Organizm działał bezwiednie, jakby był w pełni zautomatyzowany. Lata ekstremalnych szkoleń właśnie do tego miały przygotować każdego żołnierza sił specjalnych. Nie myśleć. Nie roztrząsać. Nie analizować. A przynajmniej świadomie. Wszystko to po prostu działo się samoczynnie niczym w gruntownie zaprogramowanej i świetnie naoliwionej maszynie.

Każda maszyna czasem się jednak psuje…

Na jednym z rozwidleń Luta nie zauważyła nadciągającego niebezpieczeństwa i gdy tylko wyłoniła się z tunelu, poczuła, że traci grunt pod nogami. Podcięta na wysokości piszczeli, siłą rozpędu runęła na twarz, w ostatniej chwili asekurując się dłonią, w której trzymała pistolet. Instynktownie obróciła się na plecy. W świetle czołówki dostrzegła skośnookiego zakapiora w kamizelce kuloodpornej, do której przytwierdzona była pochwa z nożem wielkości maczety. Przez ramię przewieszony miał AK47, który właśnie uniósł i wycelował wprost w jej głowę. Oszołomiona upadkiem nie zdążyła zareagować, gdy mężczyzna przyszpilił buciorem jej nadgarstek. Palce natychmiast się rozprostowały i broń wypadła jej z ręki.

– Mam cię, suko – warknął i oblizał wargi. Puścił karabin i wyjął z pochwy żołnierski majcher. Jego zębate ostrze złowieszczo błysnęło w świetle jej czołówki. – Teraz zobaczymy, kto kogo wyrucha w dupę – warknął i runął kolanami na jej klatkę piersiową. Poczuła palący ból, który niemal odciął jej prąd. Rosjanin przystawił nóż do policzka. Wyszczerzył zęby. – Najpierw wytnę ci na gębie znak Wilka, żeby wszyscy wiedzieli, komu należy się kasa.

Ostatkiem sił Luta podjęła próbę schwytania ręki napastnika, ale w odpowiedzi otrzymała ogłuszający cios w twarz. Poczuła w ustach metaliczny smak własnej krwi. Chwilę później ostrze noża zagłębiło się w jej policzku.

I wtedy głowa Wilka eksplodowała.

Poczuła na twarzy rozbryzg ciepłej krwi. Przez moment miała wrażenie, jakby ktoś wylał na nią wiadro farby, ale świadomość, że pomoc przyszła w ostatniej chwili, wróciła jej siły. Zrzuciła z siebie trupa i przetarła oczy wierzchem dłoni. Otworzyła powieki. Widok nieprzyjemnie ją zaskoczył.

* * *

Z lufy pistoletu wciąż unosiła się smużka dymu.

– Kurwa… – jęknęła, bo nic innego nie przyszło jej do głowy. Nad nią stał wąsaty mężczyzna o wyjątkowo szpetnej gębie. Uwagę przykuły wytatuowane na palcach szóstki i pentagramy.

– Wstawaj, dziwko! – warknął, a gdy nie zareagowała, kucnął i złapał ją za warkocz. Szarpnął z ogromną siłą, a następnie przytknął wciąż gorącą lufę do zranionego policzka. – Spróbuj coś odwalić, a odstrzelę ci łeb. Tak pazerny jak ten głupi żółtek nie jestem.

– Nie ujdziesz ze mną kilku metrów – odparła przez zaciśnięte zęby. – Wszyscy chcą tego miliona, mam rację?

– To już problem Diabola. Wstawaj!

Luta podniosła się. Nie miała pistoletu, a nóż, który trzymała przy pasku, w niezrozumiały sposób znalazł się w dłoni Rosjanina. Wciąż czuła się oszołomiona, ale nawet w takim stanie trudno było nie dostrzec dużych blizn na uszach przeciwnika. Popularne kalafiory zwykle dowodziły, że ich posiadacz był dobrze wytrenowany, a walkę w zwarciu i parterze ma opanowaną do perfekcji. W takim stanie i bez broni jej szanse na starcie się z nim rysowały się raczej marnie.

– I co ze mną zrobisz? – zapytała w nadziei na zyskanie odrobiny czasu. – Naprawdę myślisz, że mnie stąd wyprowadzisz? Droga powrotna jest…

– Zewrzyj ryj i idź.

Mężczyzna popchnął ją lufą swojego makarowa. Wtedy wybrzmiało jej radio.

– Nie wiem, czy się utrzymamy. Jest ich za dużo – wybrzmiał głos majora Żywuskiego. – Mycha mocno krwawi. Kończy nam się amunicja.

– No proszę… – syknął Diabol. – Nie jesteś tu sama, co? Ilu was tu jest? – Mężczyzna owinął przedramię na jej gardle. Miał niedźwiedzi uścisk, a w lewej dłoni ściskał nóż. Prawą przytknął jej lufę do skroni. – Odpowiadaj, kurwo! Ilu was tu jest!? – ryknął jej do ucha.

– Wystarczająco – odparła.

– Butna z ciebie dziwka…

– Bo mam ku temu argumenty.

– Taaak? A niby jakie?

– Ano takie.

Sekundę wcześniej w ostrzu noża dostrzegła zbliżający się cień. Od razu poznała pokraczną sylwetkę Borysa. Zebrała w sobie wszystkie siły i gwałtownie osunęła się w dół. Nie wystarczyło, aby wyrwać się z uścisku, ale na ułamek sekundy lufa makarowa znalazła się ponad jej głową. Kompan tylko na to czekał. Doskoczył do Diabola i wbił nóż w odcinek szyjny kręgosłupa. Luta usłyszała znajomy odgłos rozdzielanych kości, a chwilę później ostrze wysunęło się przez grdykę Rosjanina. W jednym momencie jego uścisk zelżał, a mężczyzna osunął się na ziemię jak worek ziemniaków.

– Gdzieś ty był, do jasnej cholery? – syknęła w nerwach, dotykając rany na policzku.

– Za szybka jesteś. – Borys wyszczerzył zęby w dziąsłowym uśmiechu.

– Nie pierdol.

– Potknąłem się, a gdy się pozbierałem, ciebie już nie było. Na szczęście w ostatniej chwili dostrzegłem znikające za rogiem światło twojej czołówki. Wiedziałem, gdzie iść.

– Musimy ruszać. Krzysiek z Grzegorzem mają kłopoty i…

Nie dokończyła, bo ściany tuneli znów zadrżały, a echo eksplozji omal nie rozsadziło im bębenków. Błędnik Luty oszalał i omal się nie wywróciła. Borys złapał ją w ostatniej chwili.

– Pokaż to? – Poświecił na jej policzek. Rana na szczęście była płytka, a inne zadrapania niewarte uwagi. Gorzej, że krwawiła potylica. – Czujesz się na siłach? – Na szczęście źrenice reagowały prawidłowo. – Dasz radę? Bo jeśli nie, to ja…

– Dam – ucięła i podniosła upuszczony w walce pistolet. Chwilę później zarzuciła na ramię karabin Diabola. – Zabierz kałacha żółtka. Idziemy.

Niecałą minutę później dotarli do Żywuskiego i Myszkowskiego. Pierwszy stał za załomem i od czasu do czasu wychylał się, aby oddać kilka strzałów, drugi w półprzysiadzie próbował zatamować krwotok w okolicy brzucha. Luta rzuciła majorowi swój karabin i natychmiast podbiegła do rannego przyjaciela. Przyjrzała się obrażeniom.

– Wyjdziesz z tego – rzuciła, przejmując od niego apteczkę. Wyjęła z niej saszetkę ze sproszkowanym zeolitem, rozgryzła i natychmiast posypała ranę, aby zatamować krwawienie. – Nie jest tak źle – skłamała. – Ale nie zdołam teraz wyciągnąć wszystkich odłamków. Dlatego ją po prostu zakleimy. – Luta wyjęła tubkę kleju i położyła ręce na ranie. – Ostrzegam, że może zaboleć.

– Rób, co musisz.

Nie krzyczał. Zagryzł zęby i pozwolił Lucie skleić oba fragmenty tkanki. Spieszyła się, bo Borys z majorem byli pod ciężkim ostrzałem i w każdej chwili sytuacja mogła ulec pogorszeniu. Gdy w końcu przyłożyła do rany gazę, a następnie przytwierdziła ją do ciała taśmą izolacyjną, pomogła kompanowi wstać. Mycha podniósł się z trudem, ale potwierdził, że jest w stanie chodzić.

– Kilkanaście metrów w głąb tunelu są schody na niższe poziomy. Nie będziemy dłużej czekać i idziemy prosto nad rzekę. Tam odeprzemy ostatnie natarcie – poleciła, a następnie to samo powtórzyła Borysowi i Żywuskiemu. Obaj odczekali jeszcze kilkanaście sekund, a gdy Luta z Mychą zniknęli w łukowatym przejściu, puścili kilka ostatnich serii i pobiegli ich śladami.

W drodze towarzyszyły im dźwięki strzałów i ryków rannych. Należały głównie do tych, którzy mieli podwójne nieszczęście spotkać się z claymorem i nie zginąć. Obrażenia, jakie zadawała ta kierunkowa mina przeciwpiechotna, należały do najbardziej barbarzyńskich z zalegalizowanych broni, a rażone nią ofiary umierały w nieprawdopodobnych męczarniach. Po zejściu dwa piętra niżej odgłosy walki ucichły, co można było przewidzieć, wszak próbujący się przebić najemnicy w końcu zrozumieli, że ich adwersarze nie odpowiadają ogniem i albo zginęli, albo umknęli. To dawało Lucie i jej kompanom co najmniej kilkadziesiąt sekund, w najlepszym razie kilka minut przewagi, jeśli Rosjanie pogubiliby się w labiryncie tuneli. Niestety Mycha mocno ich spowalniał. Prowadzony pod ramię przez Żywuskiego i Borysa, wbrew swoim zapewnieniom ledwo trzymał się na nogach.

Szczęśliwie dotarli na najniższy poziom bez przykrych niespodzianek. Przestronna pieczara powitała ich jeszcze większym chłodem. Szum płynącej wody zdawał się działać kojąco, podobnie jak cisza, jedynie przerywana odległymi jękami konających. Luta rozejrzała się po grocie i poleciła ukryć rannego kompana za skałką przyległą do podziemnej rzeki. Sama wbiegła do jednego z dwóch tuneli, z którego spodziewała się nadejścia wroga. Zapaliła przygotowane wcześniej pochodnie.

Jest, jest, jest, policzyła, po czym ostrożnie wycofała się z powrotem. Zajęła pozycję przy rzece, tuż za kupą niewielkich głazów, na wprost tunelu, z którego już zaraz mieli wysypać się rosyjscy najemnicy. A raczej ich niedobitki, pomyślała. Ilu ich mogło zostać? Dziesięciu? Piętnastu? Sama ubiła przynajmniej tylu, a chłopaki dorzucili co najmniej drugie tyle. Poczuła, jak w jej serce wlewa się nadzieja. Ich szanse znacznie wzrosły i nawet jeśli Ruscy mieli jeszcze trzykrotną przewagę, to zawsze lepiej było się bronić, niż atakować.

Chwyciła wcześniej przygotowany AK47. Przeładowała. Posłała wymowne spojrzenia Borysowi i Grzegorzowi. Oni też znajdowali się już na swoich pozycjach, skryci za skałami. Odetchnęła i sięgnęła po radio.

– Zumba, Stachu. Wracajcie do gniazda – zakomunikowała.

– U nas spokój. Idziemy – usłyszała Kmiecika.

– Kierujcie się wschodnim tunelem, bo główny i zachodnie schody są spalone.

– Zrozumiałem. Będzie gorąco?

– Jak zawsze. Pospieszcie się. Bandyci zaraz tu dotrą.

Luta wyjrzała zza kupy kamieni. Korytarz był dobrze oświetlony aż do schodów. Jak przyjdą, będą ich mieli jak na widelcu.

* * *

– Boguś?

– Jestem.

– My już w gnieździe. Na mój znak usmaż ich.

– Już myślałem, że się nie doczekam.

– Nie pajacuj i czekaj na sygnał.

– Tak jest, mamo.

Leon Bogusławski odłożył dragunowa i sięgnął do torby, w której znajdowały się dwie litrowe butelki spirytusu i cztery granaty odłamkowe M68. Te drugie, wyprodukowane na licencji amerykańskiej, należały do jednych z najpopularniejszych na świecie i były używane między innymi przez tureckie siły zbrojne. Stąd dało się wysnuć prosty wniosek, że ich pozyskanie przez dziadka Luty nie należało do rzeczy niewykonalnych. Nie jemu było to jednak roztrząsać. Sięgnął po pierwszego i zważył go w dłoni. Nigdy nie korzystał z nich na polu walki, ale słyszał, że to kawał skutecznego diabelstwa.

Odgrzebał mech i zajrzał do wydrążonego tysiące lat temu komina. Na dnie po raz pierwszy pojawiła się blada poświata. Wszystko według planu. Uśmiechnął się na myśl o tym, co się zaraz wydarzy. Od lat wychodził z założenia, że dobry Ruski to martwy Ruski. Ludzie nie mieli pojęcia, że zdecydowana większość wojen to zawsze pochodna ich imperialistycznej polityki, a Państwo Islamskie czy inne pokraczne twory to w dziewięćdziesięciu procentach zasługa rosyjskich służb specjalnych. Podobnie jak wywołany i sterowany przez nie kryzys migracyjny.

Otworzył butelkę spirytusu i pociągnął nosem, aby pobudzić zmysły. W środku musiała kryć się potężna moc, bo aż się wzdrygnął. Pomyślał, że dziadek Luty to był jednak łebski gość.

– Boguś?

– Jestem.

– Rozpętaj piekło.

– Przyjąłem.

Porucznik Leon Bogusławski zerknął do komina. I rzeczywiście. W świetle pochodni dostrzegł przemykające cienie. Nie czekając ani chwili dłużej, wrzucił do środka obie butelki ze spirytusem, a chwilę później odbezpieczył granaty.

– Na zdrowie! – wrzasnął i zadowolony z siebie cisnął je do komina.

* * *

Najpierw ściany zadrżały od huku eksplozji, a po chwili główny tunel rozbłysnął ognistą poświatą. Zainicjowany w niewielkiej przestrzeni pożar musiał znaleźć ujście, więc płomienie wypełniły niemal cały wąski korytarz, aby w końcu gwałtownie buchnąć u jego ujścia. Zaraz po tym podziemne miasto wypełniły kolejne histeryczne wrzaski.

– Niech się smażą, sukinsyny – rzucił Borys. W rękach trzymał kałasznikowa, ale pomimo tego, że miał wrogów jak na widelcu, nie otwierał ognia.

Luta pomyślała, że to dobra decyzja. I wcale nie dlatego, że zależało jej na cierpieniu napastników. No może trochę. Ta kwestia miała jednak bardziej prozaiczne podłoże. Sprawa rozbijała się o amunicję, której posiadali stosunkowo niewiele, a liczba żywych i zdolnych do walki przeciwników wciąż była nieoczywista. Dlatego zgodziła się z Borysem i jedynie obserwowała, jak trzech skąpanych w płomieniach mężczyzn biega po tunelu od ściany do ściany, wyjąc i drąc się wniebogłosy. Jeden, być może dostrzegłszy w oddali rzekę, w ostatnim przebłysku nadziei na uratowanie życia ruszył w ich stronę, ale nieostrożnie zahaczył o rozwiniętą żyłkę i uruchomił kolejną pułapkę. Zawieszony przy stropie kilof runął w dół i przebił mu brzuch, ostatecznie kończąc jego marny żywot.

Jaskinię wypełnił intensywny swąd palonego ciała. Luta go nie znosiła. Od zawsze przyprawiał ją o torsje. Splunęła krwią i ponownie wyjrzała zza kupy głazów. Z tunelu wydobywały się chmury dymu, które utrudniały penetrację jego wnętrza, nie dało się więc oszacować skali zniszczeń. Trzech na pewno spłonęło, ale ostrożny optymizm pozwalał założyć, że co najmniej drugie tyle zostało rozerwanych przez wrzucone przez komin granaty. Gdyby jeszcze któryś z najemników nieostrożnie wpakował się w jedną z pozostawionych w bocznych uliczkach pułapek, to ci pozostali przy życiu liczbowo dorównaliby polskiej załodze. Biorąc pod uwagę zdruzgotane morale przeciwnika, można było próbować zmienić taktykę. Odwrócić role. Tak, aby to Ruscy poczuli się jak tropiona zwierzyna.

Przez kolejne minuty Luta analizowała wszystkie opcje. W międzyczasie żaden z najemników nie podjął próby wkroczenia do pieczary, wobec czego uznała, że to najlepsze rozwiązanie. Dodatkowo nie dawał jej spokoju stan Mychy. Teoretycznie udało się zatamować krwawienie, ale rana wyglądała paskudnie i trudno było ocenić poziom obrażeń narządów wewnętrznych. Tak czy siak, kompan potrzebował lekarza i należało go jak najszybciej ewakuować. Zawezwała do siebie Borysa i majora Żywuskiego. Podbiegli do jej kryjówki. Przycupnęli.

– Moim zdaniem nie zostało ich wielu – oznajmiła, zerkając na wydobywający się z tunelu dym. – To, że ich przysmażyliśmy, ostatecznie mogło odebrać reszcie ochotę do kontynuowania walki. Na pewno wiedzą też, że nie jestem tu sama. Uważam, że powinniśmy to wykorzystać i ruszyć się z miejsca.

– Zgadzam się z tobą – przyznał Żywuski. – Ich morale jest w ruinie. Zapewne nie mają ani przywództwa, ani planu. Poza tym trzeba policzyć trupy i poszukać Iwana, mam rację?

– Otóż to.

– Ktoś musi tu jednak zostać.

– Pójdziemy w czwórkę. Stachu jest ranny, więc nie ma co go nadmiernie eksploatować. Przypilnuje gniazda i będzie mieć oko na Mychę. – Nie czekając na odpowiedź, Luta chwyciła radio. Wywołała Stachowskiego i Kmiecika. Dotarli do pieczary krótko przed decyzją o uruchomieniu Bogusia i zajęli pozycję za wapienną skałą, pierwszą na lewo od wschodniego wyjścia. Stachu opatrywał postrzelone ramię. – Uważamy, że Ruscy stracili rezon – rzuciła do mikrofonu. – Wstępne rachunki pozwalają sądzić, że solidnie ich przetrzebiliśmy. W najgorszym razie zostało dziesięciu ludzi zdolnych do podjęcia walki. A pewnie mniej. Dlatego chcemy ruszyć w głąb tuneli, aby je do końca wyczyścić. Zumba pójdzie z Grzegorzem. Stachu zostanie z Myszką.

– Pasuje – odparł chorąży Stachowski.

– Przyjdźcie na nasze pozycje.

Kilka sekund później byli w komplecie. Ramię Stacha rzeczywiście lekko krwawiło, ale tego typu urazy branża traktowała jako niegodne uwagi. Każdy z żołnierzy musiał być na nie przygotowany i każdy musiał je sobie opatrzyć samodzielnie. Najważniejsze, że w razie potrzeby mógł kontynuować walkę.

Wymienili się jeszcze kilkoma uwagami, życzyli sobie powodzenia i się rozeszli. Luta z Borysem wschodnim, teoretycznie bardziej zagrożonym tunelem, Żywuski z Kmiecikiem zachodnim. Środkowy wciąż się wypalał i było mało prawdopodobne, że ktokolwiek o zdrowych zmysłach będzie jeszcze próbował szturmować pieczarę tą drogą.

Zgasili czołówki i założyli zerwane z trupów noktowizory. Poruszali się powoli, ostrożnie stawiając kroki. Luta z nożem w zaciśniętej dłoni, wszak teraz to oni byli myśliwymi, a pierwsza zasada na polowaniu to zachowanie absolutnej ciszy. Klaustrofobiczne tunele wypełniał gryzący swąd palonego mięsa, a w tle wciąż niosły się jęki konających. Dla osoby, która nie znała terenu, musiało być to traumatyczne przeżycie i Lucie przemknęło przez myśl, że nie bez kozery miejscowi nazywali to miejsce wrotami do piekła. Czy tak właśnie mogło ono wyglądać? Smród skwierczącej skóry, wrzaski cierpiętników, wypełnione trupami korytarze, krwawe rozbryzgi na ścianach, walające się pod nogami części ciała. A do tego śmierć czyhająca na każdym kroku, za każdym zakrętem, często nie wiadomo skąd i z czyjej ręki. Gdyby znalazła się na miejscu najemników, ewidentnie miałaby już dość i żaden milion nie przekonałby jej do kontynuowania misji. Zwłaszcza że zostali oszukani. I na tym etapie musieli doskonale zdawać sobie z tego sprawę. Bo czy ruszyliby w głąb podziemi z równą determinacją, gdyby wiedzieli, że we wnętrzu góry czeka na nich drużyna doświadczonych żołnierzy sił specjalnych? Owszem, mentalność Rosjan zawsze była zagadką dla ludzi z Zachodu i chyba nikt do końca nie potrafił zrozumieć, co mają w głowach. Szczerze w to jednak powątpiewała, bo nie zmieniało to faktu, że ci, którzy jeszcze żyli, z pewnością nie byli już tak zdeterminowani jak w chwili wkraczania do jaskini. Strach był naturalnym ludzkim instynktem i tylko głupcy albo kompletni idioci mogli powtarzać, że nie boją się śmierci. Zwłaszcza w takim miejscu. Ciemnym, zimnym, cuchnącym labiryncie wypełnionym trupami i jękami umierających.

Tak właśnie musiało wyglądać piekło.

Luta poczuła lekkie szarpnięcie za rękaw. Natychmiast przykucnęła. Borys wyjął z pochwy nóż i przytknął palec do ust. Podniósł z ziemi kamień i zrobił kilka kroków w stronę łukowatego wejścia do pomieszczenia, którego przeznaczeniem musiało być magazynowanie wina oraz innych trunków, wszystko to z racji pobitych waz, które widział podczas zaznajamiania się z terenem. Przylgnął do ściany i wyjął z pochwy nóż, a gdy był już gotowy, rzucił kamień kilka metrów w głąb korytarza. Niemal natychmiast z izby wyłonił się jeden z najemników, ale zanim zdołał unieść broń, ostrze Borysa przebiło, a następnie rozharatało mu gardło. Plusk krwi chlustającej o podłogę i krótki gardłowy jęk ofiary były jedynymi dźwiękami, które poniosły się w głąb korytarzy.

W drodze na górę Luta naliczyła dwadzieścia jeden trupów i sześciu rannych, których bez większego entuzjazmu Borys dobił, podrzynając im gardła. Kmiecik i Żywuski doliczyli się szesnastu, co w sumie – dodając do tego czterech, których wspólnymi siłami wyeliminowali w międzyczasie – dało im liczbę czterdziestu siedmiu. Niestety, nie udało się namierzyć Iwana. Czysto teoretycznie mógł zostać ofiarą claymora, który co najmniej kilku rozsmarował po ścianie, ale Luta w to wątpiła. Zdążyła poznać tego człowieka i w jej ocenie był tchórzem, który nie pchałby się w pierwszej linii.

– Boguś, jesteś? – zagaiła przez radio, gdy przegadała wątpliwości z kompanami.

– Jestem. Co u was?

– Po robocie. Brakuje nam trzech, ale to raczej formalność. Zaraz szykujemy się do ewakuacji.

– Nareszcie. Stęskniłem się.

– Nie wątpię. Możesz rzucić okiem na okolicę? Czy coś się zmieniło? Cokolwiek?

– Dla ciebie wszystko.

Luta odczekała chwilę, którą wykorzystała na poprawienie rozczochranych włosów.

– Spokój. Cisza. Żywego ducha.

– Pytam, bo nie namierzyliśmy Iwana. – Luta wyjęła z zębów gumkę i związała mocniej końcówkę warkocza. – A samochody? Wszystkie są na miejscu?

– Są, jak stały.

– Kurwa mać. – Posłała kompanom wymowne spojrzenie. – Trzeba przetrząsnąć te tunele jeszcze raz. Muszę mieć dowód, że ta gnida nie żyje.

– No to do roboty.

Na dole zjawili się po nieco ponad dwudziestu minutach, po drodze eliminując jeszcze jednego zagubionego wroga. Przeszukali poszarpane claymorem mundury, podobnie kieszenie mężczyzn, którzy spłonęli. Niestety, nie wszystkie dokumenty dało się odczytać. O identyfikacji po rysach twarzy z oczywistych względów też nie mogło być mowy, więc Luta w końcu odpuściła i wszyscy wspólnie zaczęli przygotowania do ewakuacji. Spakowali niezbędny sprzęt do wodoodpornych worków, życzyli sobie powodzenia i weszli do wody. Wbrew obawom przepłynięcie pod wodą takich odległości nie okazało się tak trudne, jak mogłoby się wydawać. Nurt znacznie ułatwił im zadanie i wszyscy poza poważnie rannym Mychą uporali się z tym zadaniem bez większych problemów. Kapitanowi pomogli najlepiej radzący sobie pod wodą Luta i Kmiecik, którzy na tę okazję skorzystali z akwalungu, który podczas transportowania Myszkowskiego współdzielili. Po kwadransie od zejścia pod wodę wszyscy leżeli już rozebrani do bielizny na małej kamienistej plaży. W lekko potarganej wiatrem tafli jeziora tańczyły promienie słońca.

– Piździ jak w kieleckim, ale i tak jest zajebiście – rzucił w pewnym momencie Kmiecik i wszyscy zaczęli rechotać jak szczeniaki. Luta też poddała się magii chwili. Nie chciała psuć sobie głowy myślami, że cała ta akcja poszła na marne, a Iwan wciąż żyje. I wtedy usłyszała słowa Bogusia.

– Luta? Grzegorz? Chłopaki?

Zanim dobrała się do zabezpieczonego w torbie radia, Boguś zdążył wywołać ich jeszcze trzykrotnie. W końcu nawiązała kontakt.

– Jesteśmy na zewnątrz w komplecie – rzuciła do radia. – Zaraz się przebierzemy i wracamy. Jak chłopaki tylko przestaną pajacować i…

– Radziłbym się pospieszyć.

Luta poczuła gwałtowne ukłucie w klatce piersiowej.

– Co się dzieje? – zapytała.

– Ano właśnie trafiłem jakiegoś frajera, który wyłonił się z jaskini. Na moje oko to wygląda na tego twojego Iwana.

– Żartujesz?

– Ani trochę. Chwiał się chłop, jakby dopiero co wlał w siebie litr wódki i…

– Żyje? – przerwała mu.

– Żyje, żyje. Przycelowałem w dupę, bo pomyślałem, że będziesz chciała uciąć sobie z nim krótką pogawędkę.

– Nawet nie krótką. – Luta poczuła nagły przypływ endorfin. – Kocham cię, Boguś, wiesz? – wypaliła znienacka.

– Czyli buziaka dostanę…

– Nawet dwa.

– No to czekam.
===LxciECQWZVZjWm5bagA2DzYAMgU9DjldO146CDBUNlVlXGkKOgo=

Rozdział 39

Luta docisnęła kolano do żeber i włożyła dwa palce w ranę na pośladku. Iwan zawył jak jeleń na rykowisku, ale nie pomogło mu to ani trochę. Nie przestawała wiercić w tkance do momentu, aż nie dogrzebała się do kości.

– To dopiero początek – syknęła mu do ucha. – Za to wszystko, co przez ciebie przeszłam. Za to wszystko, co przeszły przez ciebie moje dzieci. Za to, że zabiłeś mojego dziadka. Będziesz czuł, że umierasz, gnoju. I masz to u mnie jak w banku.

Po otrzymaniu informacji od Bogusia Luta popędziła chłopaków i czym prędzej ruszyli w kierunku wejścia do podziemnego miasta. Wystarczyło obejść górę u jej podnóża, a następnie zsunąć się kamienistym zboczem na dno jaru, więc nie zajęło im to wiele czasu. Pomimo skrajnego zmęczenia wstąpiły w nią nowe siły i kompani musieli ją hamować, aby przypadkiem nie zrobiła o jeden krok za daleko i nie runęła w dół zbocza. Boguś siedział na jednym z głazów, wsparty o dragunowa. Posilał się batonikiem energetycznym.

– No w końcu – rzucił z ulgą, gdy dobiegła na miejsce. – Już nie mogę słuchać pierdolenia tego klauna.

– Dawaj gębę. – Boguś nastawił policzek, a Luta ofiarowała mu dwa soczyste całusy. Chwilę potem wyszarpała z pochwy nóż i zbliżyła się do biadolącego na ziemi Iwana. Przytknęła mu ostrze do tętnicy szyjnej. – No i w końcu się spotykamy – syknęła. – Cieszysz się, Iwan? Bo ja owszem. Powiem więcej. Marzyłam o tej chwili od czasu, gdy do mnie zadzwoniłeś. Naprawdę, nawet nie zdajesz sobie sprawy, jak kurewsko mocno się cieszę z tego spotkania.

Mężczyzna leżał na plecach, spod jego pośladków wylewała się kałuża krwi. Promienie słońca sprawiły, że zmieniła już konsystencję i częściowo zdążyła zakrzepnąć.

– To nie musi się tak skończyć – wyjąkał Iwan. Starał się zachować fason, ale w jego oczach tlił się paniczny strach. – Tuchmanow może zapłacić za mnie grube miliony. Staniecie się niewyobrażalnie bogaci…

– …i do końca życia będziemy musieli oglądać się przez ramię – dokończyła za niego. – Nie, dziękuję. Możesz wsadzić sobie te miliony w dupę. Boguś zadbał, aby zrobiło się tam trochę więcej miejsca, mam rację?

Rana na pośladku rzeczywiście wyglądała paskudnie. Przez rozdarte spodnie można było dostrzec strzępy skóry i mięśni, ale nie mogło być inaczej. Taki kaliber potrafił urwać nogę w kolanie albo odstrzelić ramię. Trafienie w tyłek wystarczyło, aby zgruchotać kości miednicy i posadzić człowieka na wózek.

– Mogę dostać papierosa?

Luta wstała i drwiącym tonem powtórzyła jego pytanie. Kompani wybuchnęli gromkim śmiechem.

– Masz pecha, bo nikt tu nie pali – zarechotała, a następnie kopnęła go w biodro. Iwan znów zawył z bólu. Luta zamachnęła się raz jeszcze, ale poczuła szarpnięcie za rękaw.

– Wstrzymaj się – zaprotestował Żywuski. – Już po wszystkim. Jest nasz. Warto opanować emocje i zastanowić się, co da się z niego wyciągnąć.

– Ja po prostu… – Zacisnęła palce na nożu. – Ten skurwiel nawet by nie mrugnął, gdyby przyszło mu zabić Franka i Werkę.

– Wiemy to, ale twój gniew w niczym nam teraz nie pomoże. Poza tym siedzimy w tym wszyscy, a dodatkowo Mycha potrzebuje leczenia ambulatoryjnego.

– Nikt o was nie wie, a trupy nie gadają. Jeśli chodzi o Mychę, to… – Luta pociągnęła nosem. Chwilę później przyszła refleksja. Major miał rację. Teraz liczyło się tylko to, aby się z tego wygrzebał. Splunęła na Iwana i odeszła kilka metrów. Przysiadła na kamieniu i schowała twarz w dłoniach. W końcu podjęła. – Szpital z wiadomych powodów odpada, ale dziadek miał przyjaciela, który był chirurgiem naczyniowym w szpitalu w Rize. Swojego czasu też pracował dla rządu, choć nie znam szczegółów. W każdym razie dziadek mu ufał i mówił o nim w samych superlatywach. Jest już co prawda na emeryturze, ale powinien pomóc, a jeśli nie będzie mógł zrobić tego osobiście, to przynajmniej nas gdzieś pokieruje.

– Jak się z nim skontaktować?

– Nie znam jego numeru, ale wiem, gdzie mieszka.

– Pojedziesz tam z Bogusiem albo Zumbą, a ja w międzyczasie rozmówię się z tym Ruskim. Jak wrócisz, to zrobisz z nim, co chcesz. Pasuje?

Luta przytaknęła. Major jak zwykle miał rację. W tej chwili przemawiał przez nią gniew, a gniew zawsze był najgorszym doradcą. Ostatnie, czego potrzebowała, to strata zaufania przyjaciół, wszak zgodnie z tym, co powiedział Grzegorz, oni też w tym siedzieli i jeśli rosyjski wywiad wpadłby na ich trop, do końca życia musieliby uciekać przed zemstą GRU. W tym wypadku każda informacja, którą mogli wyciągnąć z Iwana, wydawała się na wagę złota.

Po niecałej godzinie byli już u celu podróży. Otworzył im wiekowy mężczyzna o szczupłej, upstrzonej głębokimi zmarszczkami twarzy. Zaskoczenie z ujrzenia wnuczki starego przyjaciela szybko przyćmił widok zadrapań i ran na jej policzkach. Mężczyzna – jakby bezbłędnie wyczuł, że sprawa wymaga dyskrecji – od razu wpuścił ją do środka. Dopiero tam się przywitali.

– Salam alejkum – powiedział, a następnie odgarnął jej kosmyk włosów. – Co ci się stało, Lutka. Mówże na Boga, bo…

– To tylko zadrapania, doktorze Hatipoğlu – przerwała mu. – To mój przyjaciel potrzebuje pomocy. Jest ciężko ranny i jeśli nie trafi w ręce specjalisty, może umrzeć.

– Dlaczego nie pojechaliście do szpitala? Co się w ogóle stało, moje dziecko?

– Proszę jedynie o pańską pomoc i dyskrecję. Mój dziadek panu ufał i widział w panu serdecznego przyjaciela. Przysięgam, że wszystko później panu wytłumaczę, ale teraz liczy się każda sekunda.

Stary chirurg był nie tylko świetnym specjalistą, ale i bystrym człowiekiem, więc zrozumiał powagę sytuacji i nie zadawał więcej pytań. Luta z Kmiecikiem czym prędzej przyprowadzili porucznika Myszkowskiego i ułożyli go na łóżku w gabinecie doktora. Hatipoğlu przywdział okulary, fartuch i rękawiczki i natychmiast przystąpił do pracy. Po wstępnych oględzinach wykazał się umiarkowanym optymizmem.

– Spora utrata krwi i wylew wewnętrzny. Do tego przerwane tkanki miękkie brzucha i uszkodzone jelito. Na szczęście nie widzę objawów zakażenia. Pacjent ma silny organizm i istnieje duża szansa, że z tego wyjdzie.

– Nie wiem jak panu dziękować, doktorze Hatipoğlu. – Jestem panu dłużna i…

– Ja też miałem długi względem Tunahana – wciął się w słowo stary chirurg. – Jego przedwczesna śmierć sprawiła, że nie miałem okazji ich spłacić. Teraz będzie mi odrobinę lżej.

Luta skinęła ze zrozumieniem. Słowa Hapitoğlu nie wymagały dodatkowego komentarza.

– A teraz proszę zostawić na biurku numer telefonu i mi nie przeszkadzać. Zadzwonię, gdy skończę operować – dodał doktor, czym ostatecznie zamknął dyskusję.

Po nieco ponad czterdziestu minutach byli z powrotem. Kompani odpoczywali na skałkach i łapali promienie słońca, praktycznie nie zwracając uwagi na więźnia. Iwan, pokracznie wykręcony, siedział wsparty o wiekowe drzewo oliwne, próbując kryć się w cieniu jego grubych konarów. Luta pomyślała, że to wyjątkowo groteskowy widok. Podeszła do Rosjanina i spojrzała na niego z pogardą. Oddychał ciężko, chrapliwie, z ust i nosa sączyła się krew. Nie miał też jednego ucha, co ją jednak trochę zaskoczyło, bo położyłaby głowę, że przed wyjazdem miał oba.

– Co z Krzychem? – wytrącił ją z zadumy Boguś.

– Doktor zajął się nim osobiście – odparła i straciła zainteresowanie Iwanem. Podeszła do kolegów z jednostki. – Obrażenia nie są błahe, ale w jego ocenie wyjdzie z tego.

– To dobre wieści.

– A wy jak? Wyciągnęliście coś z tego śmiecia?

– Ano wyciągnęliśmy.

– Zamieniam się w słuch.

Za przeprowadzenie przesłuchania wziął się major Żywuski, który miał do tego wrodzony talent. Na szczęście Iwana nie trzeba było długo przekonywać do współpracy. Wystarczyło wspomniane ucho, aby zdradził wszystkie największe tajemnice swojego pryncypała. Wyjawił wszystko, co wiedział, a przynajmniej tak twierdził major. Iwan przyznał też otwarcie, że odbicie zakładników było dla GRU ogromnym szokiem, a rosyjski wywiad do tej pory nie potrafił ustalić, kto jest za tę akcję odpowiedzialny i – co chyba w tym wszystkim dla nich najważniejsze – kto brał w niej czynny udział. To oczywiście nie gwarantowało anonimowości w przyszłości, ale pozwalało sądzić, że w aktualnej sytuacji geopolitycznej ta kwestia może zejść na drugi plan.

– Jakie masz plany względem tego chujka? – zagaił Żywuski, gdy skończył perorować na temat samego przesłuchania. Luta uniosła brew wyraźnie skonsternowana, bo w tonie majora wybrzmiały dziwne nuty. Znała jego podejście do traktowania więźniów, zwłaszcza zaś jeńców wojennych, i było ono zdecydowanie zbyt humanitarne. Może jeszcze kilka lat temu by mu przyklasnęła, ale teraz jej punkt widzenia uległ dość istotnej zmianie. I to właśnie Iwan najbardziej się do tej zmiany przyczynił.

– Zabrzmiało to co najmniej dwuznacznie – odparła szorstko.

– Po prostu pytam, co chcesz z nim zrobić.

– To nie pytaj. I najlepiej zrób sobie spacer. Pół godziny mi wystarczy.

– Jesteś pewna, że chcesz to zrobić?

Luta omiotła twarze swoich kolegów. Nie dostrzegła protestów, a wręcz odniosła wrażenie, że ma u nich silne poparcie. Oni też przeszli swoje i doskonale zdawali sobie sprawę, że gdyby sytuacja uległa odwróceniu, Iwan nie miałby żadnych skrupułów. Facet był zwykłym, pozbawionym jakiegokolwiek morale zwyrodnialcem. Nie tylko zasługiwał na śmierć. Iwan powinien czuć, że umiera.

Słońce właśnie osiągnęło najwyższy tego dnia punkt na niebie i pomimo niskiej temperatury przygrzewało całkiem przyjemnie. Luta wystawiła policzki w stronę jego tarczy i zamknęła oczy. Przez krótką chwilę po prostu tak trwała, sama nie wiedząc, po co i dlaczego marnuje czas. Nic jej jednak nie tknęło, nic nie poruszyło, nie przyfrunął też żaden gołąbek z gałązką oliwną w dziobie. Gdy z powrotem rozsunęła powieki, dostrzegła jedynie obsiadające drzewo oliwne czarne kruki.

Nie czekając ani chwili dłużej, obróciła się na pięcie i ruszyła w kierunku Iwana. Mężczyzna wbił palce w ziemię i naparł plecami na drzewo, jakby wierzył, że uda mu się skryć w środku grubego pnia. Luta przyspieszyła kroku, a gdy położyła palce na rękojeści noża, Iwan instynktownie wyciągnął rękę.

– Proszę, nie rób tego – jęknął.

Luta skrzywiła się z pogardą, przykucnęła i złapała go za włosy. Wyszarpała swój majcher i przytknęła czubek ostrza Iwanowi do oka.

– Obiecałam ci coś, pamiętasz? – syknęła.

– Proszę, nie…

– Nie proś i nie błagaj, bo litości nie uświadczysz. Ale jeśli powiesz mi to, co chcę usłyszeć, być może ofiaruję ci szybką śmierć.

– Ja tylko wykonywałem rozkazy Tuchmanowa. To on…

Luta lekko naparła ostrzem na skórę pod jego powieką.

– W takim razie ucieszy cię, że on też znalazł się na mojej liście – syknęła. – Ale najpierw opowiesz mi wszystko, co wiesz na jego temat. O której i z kim zasypia, o której się budzi, jaką wódkę i jaką kawę pije. Powiesz mi nawet, kto szoruje mu dupę. Chcę znać każdy jebany szczegół na temat tego gnoja. Rozumiesz?

– Tak, ale…

Luta nacięła skórę pod powieką. Nie miała zamiaru dłużej znosić jego żałosnych wymówek. Dłonie Iwana nie były związane, więc instynktownie złapał ją za przegub, ale wtedy przełożyła nóż do drugiej dłoni i wbiła mu go w bark, a następnie założyła dźwignię na łokieć, brutalnie wyłamując go ze stawu.

Iwan wydał z siebie zwierzęcy ryk, wtedy Luta wyszarpała z barku nóż i przyłożyła go do jego przyrodzenia.

– Nie żartuję, Iwan – warknęła. – Jeszcze raz usłyszę jakieś „ale” albo powiesz coś, czego nie chcę usłyszeć, a utnę ci kutasa i cię nim nakarmię. Wiesz, że jestem do tego zdolna.

Iwan wiedział. Sam był pod nielichym wrażeniem tego, co zrobiła Emre Ozalanowi, jednemu z synów przywódcy klanu Hakana. Mruknął przez zaciśnięte zęby na znak, że przyjął informację do wiadomości. Łzy płynęły mu nieprzerwanym strumieniem i mieszały się z krwią na policzku.

– Zatem pierwsze pytanie…

Dziesięć minut później Luta wiedziała już wszystko. Wstała, na odchodne kopnęła go w krocze i odeszła w stronę kompanów. Ich twarze nie wyrażały głębszych emocji. Może poza majorem Żywuskim, który ewidentnie nie akceptował takiego traktowania drugiego człowieka. Gówno ją to jednak obchodziło. Dla niej Iwan nie miał z człowieczeństwem nic wspólnego.

– Zrobiliście mu jakieś fotki? – zapytała, wycierając nóż w spodnie.

– Całą sesję – rzucił Stachu.

– Zatem dowód dla Dariusza mamy z głowy. Pozostaje uszykować dowód dla Tuchmanowa.

– Dla Tuchmanowa? – Żywuski posłał jej pytające spojrzenie.

– To już moja prywatna inicjatywa. – Schowała nóż do pochwy i sięgnęła po butelkę z wodą. Upiła kilka łyków, a resztę wylała sobie na dłonie. Wytarła je w spodnie. – Rozmawiałam już na ten temat z Dariuszem – dodała. – Pomoże mi zorganizować, co trzeba.

– Nie boisz się, że się w tym zatracisz?

– On jest ostatni.

Żywuski westchnął. Nie było sensu kopać się z koniem.

– A ten dowód? – zapytał. – Co miałaś na myśli, mówiąc, że trzeba go „uszykować”?

Luta przeniosła wzrok na Borysa. Rysy na jego twarzy stwardniały. Słowa nie były potrzebne.

– Chodź, Grzegorz. Może lepiej zróbmy sobie ten spacer – rzekła i poklepała majora po ramieniu. – Szczerze mówiąc, ja też mam już dość i nie chcę tego oglądać – dodała i ruszyła ścieżką w górę zbocza.
===LxciECQWZVZjWm5bagA2DzYAMgU9DjldO146CDBUNlVlXGkKOgo=

Rozdział 40

O godzinie piątej dwadzieścia dwie nad ranem Nikołaj Iwanowicz Tuchmanow usłyszał dyskretne pukanie do swojej sypialni. Przez dłuższą chwilę trwał w przekonaniu, że to tylko senny koszmar. Od lat nie zwykł budzić się o tak wczesnej porze, tym bardziej nie tolerował jakichkolwiek dźwięków, które mogłyby zakłócić spokojny i zasłużony sen. Był to efekt traumy z kolonii karnej w Sowie Polarnej, gdzie sygnałów dźwiękowych nadużywali nie tylko strażnicy, ale przede wszystkim administracja więzienna, skora do pastwienia się nad skazanymi w każdy możliwy sposób. Życie za obskurnymi murami jawiło się już jednak jako odległa przeszłość, częściowo zapomniana, a częściowo wyparta, na pewno zaś mająca z rzeczywistością tyle wspólnego, co surowa i zimna cela w Sowie Polarnej z ciepłą i opływającą w luksusy sypialnią rezydencji w szwajcarskim Sankt Moritz.

Tuchmanow w końcu niechętnie rozwarł ciężkie powieki, podrapał się po mosznie i nalał sobie kieliszek wódki.

– Czego tam! – krzyknął, gdy wypił.

– Sprawa wagi państwowej, szefie – poniosło się z korytarza. Znajomy głos należał do jego prywatnego ochroniarza o imieniu Jegor.

– Wejdź – rozkazał Tuchmanow.

Drzwi otworzyły się szeroko i stanął w nich postawny mężczyzna w spodniach od garnituru i ciepłym wełnianym swetrze. Na ramionach i rękawach dało się zauważyć topiące się płatki śniegu.

– Lepiej, żeby to było ważne – mruknął Tuchmanow, zwlekając się z łoża. Jego opasłe cielsko zafalowało, gdy postawił nogi na drewnianej podłodze. Chrząknął i sięgnął po purpurowy szlafrok. – Mówże, o co chodzi. Jest środek nocy.

– Szanowny prezydent Władymir Władymirowicz Putin wydał rozkaz rozpoczęcia specjalnej operacji wojskowej. Nasi żołnierze przekroczyli granicę o godzinie piątej czasu wschodnioeuropejskiego.

Tuchmanow przysiadł w fotelu i wyjął z cygaretki papierosa. Chwilę zajęło mu policzenie stref czasowych. Słowa Jegora oznaczały, że atak musiał nastąpić – zerknął na zegarek – niecałe półtorej godziny temu. Sięgnął po butelkę swojej ulubionej wódki Billionaire. Napełnił kieliszek, wychylił i przypalił papierosa.

– On zawsze, kurwa, musi po swojemu – bąknął ni to do siebie, ni do Jegora. – Mów dalej, bo zakładam, że to nie wszystko.

– Sugeruję, aby szef sprawdził swój telefon oraz skrzynkę pocztową. Pan Putin podobno wzywa do ojczyzny wszystkich swoich przyjaciół. Zgłosiłem już zapotrzebowanie na helikopter i poprosiłem o przygotowanie do startu pańskiego odrzutowca.

– Ech… – Tuchmanow machnął ręką. – Po co ten pośpiech? Wojna nam nie ucieknie. Ukraina tym bardziej. Powiedz lepiej, co z tym jebanym Iwanem. Odzywał się?

– Nie, szefie. Jego telefon jest poza zasięgiem. Nie można go też namierzyć w żaden sposób.

– Hmm…

Tuchmanow odprawił swojego człowieka, wcześniej zlecając przyniesienie śniadania. Nie był specjalnie głodny, ale przyswoił fakt, że ten dzień szybko się nie skończy. Wypił kolejny kieliszek wódki i włączył telewizor. Na wszystkich kanałach informacyjnych królował tylko jeden przekaz. „Wojna w Europie”, „Rosja brutalnie zaatakowała niepodległą Ukrainę”, „Putin zdecydował się na pełnoskalową inwazję” i tak dalej, i tak dalej. Wszystkie te tytuły, leady i czerwone paski powtarzały w kółko to samo, a pseudoeksperci mądrzyli się na temat tego jak szybko rosyjskie wojska dotrą do Kijowa. Może gdyby ten idiota Iwan nie nawalił, a Gutiérrez wyjechałby z Polski w czarnym worku, to sytuacja byłaby inna. Zachód po prostu odwróciłby wzrok. Niestety, cały misterny plan legł w gruzach. Putin nie zamierzał się jednak wycofać, mało tego, przystąpił do ataku wcześniej, niż Nikołaj mógł się tego spodziewać. Na nic zdały się jego ostrzeżenia, że armia nie jest gotowa, a generałowie przedstawiają zafałszowany obraz rzeczywistości. Putin nie dość, że był wściekły po fiasku misji mającej na celu wyeliminowanie Gutiérreza, to wydawał się nakręcony, jakby codziennie faszerowano go kilkoma gramami kokainy. Nie docierały do niego żadne argumenty, co gorsza, Nikołaj odniósł wrażenie, że próby przekonania go do opóźnienia inwazji odbiera jako niesubordynację, a nawet swoistą zdradę stanu. Odpuścił więc i wrócił do Szwajcarii, aby zastanowić się, jak odbudować nadszarpnięty wizerunek i odzyskać posłuch cara.

Ta śmiała, ale w jego ocenie głupia decyzja, wydawała się do tego idealną okazją. W tej chwili mógł tylko trzymać kciuki, aby Ukraińcy zbyt szybko nie złożyli broni, choć tak naprawdę wystarczyło zachować spokój. W przeciwieństwie do oderwanego od rzeczywistości Putina doskonale zdawał sobie sprawę, że plan zdobycia Kijowa w trzy dni to mrzonka, a ta pożal się Boże druga armia świata to nadmuchana nierealnymi oczekiwaniami wydmuszka. Rosyjskie wojsko było niewyszkolone, zdemoralizowane i przesiąknięte korupcją, bo większość pieniędzy na sprzęt od lat rozkradali generalicja i wyżsi rangą oficerowie. To właśnie dlatego tworząc Grupę Wagnera, robił wszystko, aby dystansować się od przegniłych struktur rosyjskiej armii.

– Ech, Władymirze Władymirowiczu… – mruknął do siebie. Bez jego wagnerowców to była jedynie zbieranina zdegenerowanych alkoholików. – Jeszcze nie wiesz, w co się wpakowałeś, drogi przyjacielu, oj, nie wiesz, nie wiesz. Niedługo poprosisz Nikołaja o pomoc. Nikołaj zaś wyśle swoich chłopaków i pokaże tym jełopom, jak bić tę ukraińską swołocz.

Tuchmanow przełączył na najpopularniejszy w kraju publiczny kanał Rossija 1. Na nim królował sam Putin. Akurat po raz enty powtarzano jego odezwę do narodu, w związku z czym nalał sobie kolejny kieliszek i wniósł toast w stronę prężącego się na ekranie prezydenta.

– Twoje zdrowie, Władymirze Władymirowiczu – zakpił i wypił. Zamknął oczy, delektując się momentem. Schłodzona wódka powoli spłynęła przełykiem do żołądka. Oczami wyobraźni ujrzał siebie u boku cara, wychwalanego pod niebiosa za pomoc w stłamszeniu ukraińskiej obrony, a gdy przypomniał sobie o jego wizji zdobycia Kijowa w trzy dni, parsknął śmiechem.

Jeszcze przez kilkanaście minut oglądał telewizję, w końcu niechętnie podniósł się z fotela i poszukał swojego telefonu. Do tej pory na wyświetlaczu nie pojawiło się żadne nieodebrane połączenie. Odłożył go z przeświadczeniem, że to bardzo dobrze. Nie miał zamiaru brać udziału w tej farsie i nie chciał być łączony z klęską, która – i co do tego nie miał najmniejszych wątpliwości – już wkrótce obnaży nieudolność oderwanej od rzeczywistości i do cna skorumpowanej generalicji. Nienawidził ich wszystkich. Od lat z niego szydzili i nie uważali za równego sobie. Kopali pod nim dołki, gardzili nim, publicznie nazywali pospolitym bandytą. Nie byli jednak tak inteligentni, tak zaradni, sprytni i przebiegli jak on. Nigdy nie musieli walczyć o swoje na ulicy, więc gówno wiedzieli o prawdziwym życiu. On wiedział. On musiał. On przetrwał piekło, aby w końcu osiągnąć sukces. I teraz po prostu poczeka na odpowiedni moment. Oni niech się żrą.

Kolejne dwie godziny Tuchmanow spędził, rozmyślając o tym, jaką przyjąć strategię na najbliższe tygodnie. Na wszelki wypadek skontaktował są się ze swoimi dowódcami i wydał odpowiednie rozkazy. Nakazał im zewrzeć szeregi, ale nie ulegać presji, w żadnym wypadku zaś nie rozmawiać z mediami. Mieli po prostu być pod bronią, aby w odpowiednim momencie mógł ich rzucić w wybrane miejsce na froncie. Po śniadaniu wezwał Ludmiłę i Irinę. Masażystki tradycyjnie nie zawiodły jego oczekiwań i sprawiły, że kiepsko rozpoczęty dzień nabrał jaskrawszych kolorów. Odprawił je krótko po tym, jak pozbył się nasienia, następnie rozsiadł się w fotelu przy kominku i podziwiał wschód słońca nad alpejskimi szczytami. Niestety, bajeczny pejzaż zamiast pobudzić w nim życiodajną energię, ponownie wprawił go w ponury nastrój. Zrozumiał, że będzie tęsknił za tym widokiem, i gdy wróci do Moskwy – co po pierwszych sygnałach z Kremla wydawało nie nieuniknione – szybko stolicy Rosji nie opuści.

Ta myśl sprawiła, że się zreflektował. Nie tylko on pragnął skorzystać na inwazji, a w Moskwie zaraz zrobi się gęsto i z każdym dniem coraz trudniej będzie przebić się do ucha cara. Zresztą lepiej go nie drażnić. Zbyt długa zwłoka mogłaby tylko pogorszyć sytuację.

– Jegor! – ryknął, gdy wytarł usta po kolejnym kieliszku.

– Tak, szefie. – Mężczyzna pojawił się w drzwiach, jakby nieustannie je podpierał.

– Szykuj transport na lotnisko.

– Oczywiście, szefie.

Tuż przed dziewiątą Tuchmanow wezwał Ludmiłę i polecił jej przygotowanie kawy, a gdy kobieta przyniosła świeżo zaparzony wywar, zarzucił na ramiona szlafrok, zgarnął filiżankę i wyszedł na przestronny balkon z widokiem na skute lodem jezioro Sankt Moritz. Powietrze było rześkie, a niebo bezchmurne. Słońce subtelnie muskało promieniami zbocza ośnieżonych szczytów Piz Surlej, Piz Rosatsch i Pontresiny. Wszystkie trzy błyszczały odbitym światłem niczym wprawnie oszlifowane brylanty.

Tuchmanow upił kawy, zapalił papierosa i przez następne minuty po prostu tak trwał, chłonąc pejzaż, który już wkrótce miał stać się odległym wspomnieniem.

I wtedy dostrzegł przy bramie prowadzącej do rezydencji niecodzienną sytuację. Jakiś młody mężczyzna w czerwonej kurtce z nazwą popularnej firmy kurierskiej usilnie próbował przekonać jednego ze strażników, żeby go wpuścił do środka. Pod pachą trzymał jakiś karton.

Nikołaj przez chwilę obserwował wymianę zdań pomiędzy kurierem i strażnikiem. Wątpił, aby ktoś z Moskwy wysłał mu wiadomość takim kanałem, choć w zaistniałej sytuacji niczego nie można było wykluczyć. Krzyknął więc, aby przesyłkę odebrano, a następnie sprawdzono pod kątem ewentualnych zagrożeń i przyniesiono mu na piętro.

Krótko później w drzwiach balkonowych pojawił się Jegor. Wyglądał na skonsternowanego, a nawet lekko spłoszonego.

– Przesyłka jest bezpieczna, ale… – Nie dokończył i postawił pudło na stoliku kawowym. Tuchmanow zmierzył go podejrzliwym spojrzeniem, a potem delikatnie uchylił tekturowe skrzydła kartonu.

Jego twarz w ułamku sekundy stężała, a bruzdy na niej się pogłębiły. Podniósł wzrok na swojego człowieka, a następnie włożył rękę do wnętrza pudła. Złapał za folię i wyjął zawartość na światło dzienne. Powoli uniósł na wysokość oczu.

– Suka jebana… – warknął i odstawił głowę Iwana na blat stołu. W ostatniej chwili coś jednak zwróciło jego uwagę. Ponownie uniósł pakunek i zajrzał do rozchylonych ust. Na języku znajdował się kawałek papieru. Nakazał Jegorowi rozciąć folię, a następnie osobiście wyjął zgniecioną karteczkę. Rozłożył ją. Przeczytał.

Pozdrowienia od Jaskółki. Pomachaj mi, sukinsynu.

Tuchmanow przełknął ślinę i poczuł, że przeszywa go lodowaty dreszcz. Najpierw zastygł w bezruchu, a następnie powoli podniósł wzrok na ośnieżone zbocza. Coś błysnęło. Chwilę później jego mózg wyprysnął z czaszki na drzwi balkonowe. Jegor nawet nie mrugnął.
===LxciECQWZVZjWm5bagA2DzYAMgU9DjldO146CDBUNlVlXGkKOgo=

Rozdział 41

Luta zamknęła osłonę lunety i czym prędzej wycofała się pomiędzy drzewa. Błyskawicznie zdjęła tłumik i schowała karabin do przygotowanej przez Borysa torby.

– Tysiąc osiemdziesiąt dwa metry – rzucił z podziwem. – I prosto między oczy. Masz talent, kobieto.

– Przeginasz…

– Wybacz. Nie mogłem się powstrzymać.

Do Sankt Moritz dotarli dwa dni po akcji w podziemnym mieście. Znacząco pomógł im w tym Dariusz, który – mając w rękach asa w postaci dowodu śmierci znienawidzonego w Langley Iwana – przekonał swoich mocodawców, aby zorganizowali im miejsce w samolocie przewożącym kontyngent amerykańskich żołnierzy z bazy w tureckim Incirlik do włoskiej w Aviano, odległej już od szwajcarskiego kurortu o zaledwie pięć godzin jazdy samochodem. Bagaż z paczką otrzymał status przesyłki dyplomatycznej, więc podczas podróży nikt o nic nie pytał. Luta nadała ją w Bergamo z wyraźnym zaznaczeniem, o której godzinie ma zostać dostarczona.

– O dziewiątej Nikołaj zawsze wychodzi na balkon i wypija na nim kawę – tłumaczył jej Iwan.

– Nawet w zimie?

– Pora roku nie ma dla niego znaczenia. Jest bardzo poukładany i przywiązuje wagę do codziennych rytuałów, a ten zdecydowanie należy do tych żelaznych, jak choćby wieczorna sauna i masaże. Przetrwał trzy lata w Sowie Polarnej, więc takie Sankt Moritz nawet w zimie to dla niego jak wakacje pod palmami.

Do Sankt Moritz pojechała już tylko z Borysem. W bazie Aviano Luta pożegnała się z kompanami, poza Mychą, którego po zabiegu wykonanym przez doktora Hatipoğlu przewieźli pod opiekę specjalistów do bazy w Incirlik, gdzie miał pozostać do czasu, aż wydobrzeje. Amerykanie nie zadawali pytań, tak jakby z góry zostali uprzedzeni, aby ich nie zadawać, więc Luta z resztą ekipy wsiadła do wojskowego samolotu z czystym sumieniem. Podobnie sprawa miała się na włoskiej ziemi. Na płycie lotniska powitał ich pewien niczym niewyróżniający się sierżant o nazwisku Maloney, a następnie zaprosił do samochodu i zawiózł pod bramę.

– Good luck – rzucił na odchodne i odjechał w kierunku zabudowań.

– Chyba czas, abyśmy i my życzyli sobie szczęścia – odezwał się major Żywuski, gdy mężczyzna zniknął za jednym z zakrętów.

– Chyba tak – odparła Luta. Uśmiechnęła się blado. – Nigdy się wam nie odwdzięczę. Raz jeszcze dziękuję za wszystko.

Żołnierze wymienili jeszcze kilka zdań, pożyczyli sobie powodzenia, poklepali się po plecach i każdy poszedł w swoją stronę. Luta z Borysem wynajęli samochód i obrali kierunek na Sankt Moritz. Po drodze zatrzymali się w Bergamo pod Mediolanem, w warsztacie samochodowym pewnego Włocha o imieniu Gennaro, który mógł nie być Włochem i wcale nie mieć na imię Gennaro, ale to do niego pokierował ich Dariusz. Ów Gennaro albo nie-Gennaro, który był mikrym facecikiem z wytatuowanymi ramionami i kilkunastoma kolczykami w różnych punktach na twarzy, bez zbędnych ceregieli przekazał jej karabin wyborowy Sako TRG-21 i magazynek z dziesięcioma nabojami kalibru 7,62 milimetra. Do tego dwójnóg, celownik optyczny, tłumik i białe siatki maskujące, wszak kamuflaż do tej roboty był niezbędny jak kura w rosole.

W Sankt Moritz pojawili się krótko po północy. Pod osłoną mroku poszukali najlepszego stanowiska obserwacyjnego na jednym z górskich zboczy, a następnie wyczekali do świtu. Krótko po czwartej dotarła do nich informacja o wybuchu wojny.

– Czyli jednak… – mruknął Borys, przeglądając newsy w internecie.

– Sam twierdziłeś, że to nieuchronne – odparła, odłamując wadzącą gałązkę świerku. – Poza tym Kreml rzucił się z motyką na słońce. Ukraina to nie Czeczenia czy nawet Gruzja. Tak czy siak, dla nas to dobrze. W tym zamieszaniu łatwiej będzie się ulotnić. A co do samej wojny, to wspomnisz moje słowa. Ukraińcy się obronią.

– No nie wiem.

– Pogadamy o tym za kilka miesięcy.

– Brzmi obiecująco.

Borys posłał Lucie szelmowski uśmiech, ale nie miała zamiaru ciągnąć tej dyskusji. Pomyślała, że trochę się zagalopowała. Chwilowo miała dość Borysa i wszystkiego, co niósł ze sobą w pakiecie. To miała być ostatnia wspólna akcja. Ostatni taniec. Potem nie chciała już oglądać jego szpetnej gęby.

O siódmej wzmogli czujność. Borys nieustannie lustrował rezydencję Tuchmanowa, a Luta kontrolowała oddech i pilnowała, aby utrzymać krążenie w palcach dłoni. W czasie służby rzadko musiała oddawać strzały na odległość większą niż pół kilometra. W gęsto zabudowanych miastach pokroju Kabulu, Mosulu czy Kandaharu nie miało to racji bytu, a misje w terenie nie były częste. Jeśli natomiast taka się zdarzała i plan zakładał oddanie strzału przekraczającego tysiąc metrów, zwykle korzystała z modelu wielkokalibrowego o znacznie większym zasięgu, najczęściej amerykańskiego barretta M82, którego skuteczność sięgała nawet dwóch kilometrów, a rekordowy wynik z tej broni, zresztą drugi w historii, należał do Australijczyka, który w afgańskiej prowincji Helmand trafił taliba z dwóch tysięcy ośmiuset piętnastu metrów.

Tuż przed dziewiątą byli w pełnej gotowości, a chwilę później miała już Tuchmanowa na celowniku. Tłusty wieprz stał w purpurowym szlafroku oparty o balustradę, palił papierosa i siorbał kawę, zapewne kopi luwak albo innego cudu z dupy cywety czy innego zwierzaka, nie zdając sobie sprawy, że na zboczach, po których wodzi jego wzrok, czai się śmierć. Korciło ją, aby po prostu nacisnąć spust, i gdyby padł taki rozkaz, pewnie by to zrobiła. Tu jednak nie było nikogo, kto mógłby takowy wydać. Powstrzymywała ją osobista potrzeba ujrzenia jego miny, gdy w końcu zrozumie, że został ograny i jego żywot zaraz dobiegnie końca. Na szczęście kurier pojawił się punktualnie, a przesyłka została dostarczona do rąk własnych adresata dokładnie dwie minuty i czterdzieści trzy sekundy po godzinie dziewiątej. Mogła zdjąć Tuchmanowa praktycznie w każdej chwili, ale cierpliwie czekała, aż zorientuje się, że w ustach tego, co zostało po Iwanie, czeka na niego wiadomość. Cierpliwość została wynagrodzona. Widok jego nalanej gęby był bezcenny.

Luta z Borysem przedarli się przez świerkowo-jodłowy gąszcz i wsiedli do samochodu. Przebrali się, ona szybko zrobiła makijaż i przywdziała kupione podróbki okularów przeciwsłonecznych Diora, a następnie obrali kurs na amerykańską bazę wojskową w Aviano. O tej porze droga numer dwadzieścia siedem w kierunku włoskiej Chiavenny była prawie pusta. Być może dlatego, że większość rozkapryszonych bogaczy dopiero zasiadała do śniadania, a być może dlatego, że bywalcy okolicznych kurortów zamiast szykować narty, śledzili w telewizji informacje dotyczące inwazji Rosji na Ukrainę. Po lewej minęli jeziora Silvaplanersee i Silbersee, a następnie pokonali słynną przełęcz Maloja, podobno jedną z najpiękniejszych dróg w całych Alpach. Poruszali się, nie przekraczając dozwolonej prędkości i nie niepokojeni przez nikogo dotarli do Chiavenny krótko po dziesiątej. Tam, na jednym z postojów pod miastem, zatrzymali się na sikanie.

Luta postanowiła wykorzystać postój, aby skontaktować się z Dariuszem. Wyjęła telefon i wybrała odpowiedni numer.

– Już po wszystkim – rzuciła, gdy usłyszała jego głos.

– Niech cię, kobieto!

– To tak z premedytacją?

– Co takiego?

– Nie, nic. Myślałam, że wiesz o mnie wszystko…

– Najwyraźniej chyba nie…

– I bardzo dobrze.

– Mam się martwić?

– Podobno jesteś dobrym analitykiem. – Luta się uśmiechnęła. – A teraz na poważnie. Uprzedź szefów, żeby szykowali samolot. Marzę tylko o tym, aby jak najszybciej zobaczyć dzieci.

– Wkrótce je zobaczysz. Chętnie też… – Dariusz zrobił krótką pauzę – …to znaczy… chciałbym zaprosić cię na kawę.

Luta prawie parsknęła śmiechem.

– Druga wtopa, bo zwykle piję herbatę – rzuciła. – Ale jeśli popracujesz nad manierami, to się zastanowię.

– Nie rozumiem. Czy powiedziałem coś…

– Tak jak wspomniałam – weszła mu w słowo. – Jesteś dobrym analitykiem, więc odsłuchaj nagranie.

– Tak zrobię. Szerokiej drogi.

– Raz jeszcze dziękuję za wszystko.

– Nawzajem.

Do Aviano dotarli przed piątą. Odstawili samochód do wypożyczalni i udali się wprost do bazy wojskowej. Strażnicy wpuścili ich zaraz po tym, jak okazali dokumenty. Odebrał ich ten sam sierżant, który dzień wcześniej odwiózł ich pod bramę. Maloney przywitał się, a następnie zawiózł ich do hangaru, gdzie w oczekiwaniu na odrzutowiec Agencji dostali dwa pokoje i ciepły posiłek. Te kilka godzin Luta wykorzystała, aby wziąć prysznic i się zdrzemnąć. Po raz pierwszy od wielu tygodni zamknęła powieki ze świadomością, że gdy je otworzy, nie będzie musiała dalej trwać w koszmarze. Obudził ją Borys.

Zerwała się z łóżka, ale szybko oprzytomniała. Westchnęła.

– Możesz mnie już więcej nie prześladować? – rzuciła.

– Póki co lecimy tam razem, moja droga. I na twoim miejscu bym się pospieszył, bo taksówka już czeka.

Luta poszła do łazienki. Przemyła twarz zimną wodą i spojrzała w lustro. Wyglądała, jakby ostatnie kilka dni sparowała z niedźwiedziem, ale pomimo siniaków, zadrapań i worów pod oczami jej twarz promieniała.

– Jeszcze kilka godzin i się zobaczymy – mruknęła do samej siebie, a potem wyszczotkowała jednorazówką zęby, poprawiła włosy i wyszła z łazienki.

– Gotowa? – zapytał Borys. Nie prezentował się lepiej i wcale nie promieniał. Jego szpetna gęba zawsze wyglądała tak samo.

– Chodźmy.

Hangar był jasno oświetlony i panowała w nim niemal głucha cisza. W przestronnym wnętrzu kręciło się tylko kilku mechaników, którzy grzebali pod skrzydłem transportowego C-17 Globemastera, tego samego, którym po decyzji amerykańskiego prezydenta o wycofaniu wojsk z Afganistanu ewakuowano amerykański personel z Kabulu. Niepozorny sierżant Maloney pokierował ich półotwartym korytarzem wzdłuż ściany hangaru aż na jego koniec. Tam czekał na nich niewielki, dwusilnikowy gulfstream, do którego podłączono już schody.

– Uszczypnij mnie, bo w to nie wierzę – szepnął Borys, gdy stanęli u ich podnóża.

– Nie wygłupiaj się.

Sierżant Maloney gestem wskazał im drogę i ponownie życzył „good luck”, po czym odczekawszy do momentu, aż znikną we wnętrzu odrzutowca, ruszył w drogę powrotną. Luta rozejrzała się po wnętrzu. Nigdy wcześniej takiego samolotu nie widziała. Z zewnątrz wydawał się mały, ale w środku wszystko urządzono w taki sposób, aby pasażerowie nie odczuli żadnego dyskomfortu. Nie było tradycyjnego układu ciasno upchniętych siedzisk. Zastąpiły je fotele i sofy obite białą skórą, a okna – w pełni okrągłe i dużo większe od tych w samolotach rejsowych – wkomponowano w taki sposób, aby każdy pasażer miał możliwość podziwiania widoków w czasie lotu. Pomiędzy fotelami zwróconymi ku sobie stały eleganckie stoły z czarnymi połyskującymi blatami, idealnie przełamujące wszechobecną biel, a na nich wazony ze sztucznymi kwiatami. Wzdłuż obu stron kadłuba ciągnęły się półki ze specjalnie przygotowanymi miejscami na napoje i dokumenty. Na przepierzeniu dzielącym go na dwie części wisiał sześćdziesięciocalowy płaski telewizor.

Luta, lekko tym wszystkim onieśmielona, zrobiła kilka kroków w głąb kadłuba. Dotknęła palcami skórzanych obić, a następnie przysiadła w jednym z foteli. Ten naprzeciwko zajął Borys. Teatralnie założył nogę na nogę i wyszczerzył zęby w swoim dziąsłowym uśmiechu. Luta posłała mu wymowne spojrzenie.

– Nie pajacuj już, okej? – skarciła go.

– Ale powiedz, Lutka. Pomyślałabyś kiedyś, że znajdziesz się w takim miejscu?

– Nie pomyślałabym.

– A jednak życie lubi sprawiać niespodzianki – poniosło się z głębi samolotu. W drzwiach przepierzenia dzielącego kadłub w połowie stał mężczyzna w ciemnym garniturze z wystającą z kieszonki poszetką. – Witamy na pokładzie Gulfstreama G700 linii Centralnej Agencji Wywiadowczej. Mam nadzieję, że czas spędzony w naszym towarzystwie będzie niezapomniany.

Luta uśmiechnęła się i odruchowo poprawiła kosmyk. Podniosła się z fotela.

– Czyżbyś popracował nad manierami? – zapytała.

– Nigdy nie pozostawiam niczego dziełu przypadku – odparł Dariusz.

– No to napiję się z tobą tej kawy.

– Cieszy mnie to niezmiernie. Zwłaszcza że mamy do omówienia kilka palących kwestii.
===LxciECQWZVZjWm5bagA2DzYAMgU9DjldO146CDBUNlVlXGkKOgo=

Epilog

Dwa i pół roku później

– Dawaj, Franek. Dawaj! Gazu! – Luta darła się i zaciskała pięści, jakby syn walczył o olimpijski medal. Franek po podaniu od kolegi wyszedł właśnie sam na sam z bramkarzem. – Strzelaj!

I strzelił. Nieidealnie, ale na tyle szczęśliwie, że piłka po interwencji bramkarza wturlała się obok lewego słupka. Chłopak wyrzucił ręce w górę, a potem utonął w objęciach kolegów.

– Będą z niego ludzie – rzucił Borys, który kibicował na siedzisku obok. – Jak nie znam się na piłce nożnej, to widzę, że charakteru chłopakowi nie brakuje – dodał, nie przestając klaskać.

Mecz zakończył się pięć minut później. Remis dwa do dwóch może nie był spełnieniem marzeń, ale pozwalał utrzymać trzecie miejsce w tabeli ligi międzyszkolnej. Bohaterem został Franek, który poza golem w końcówce spotkania przy poprzednim trafieniu zaliczył asystę. Z rąk trenera odebrał dyplom dla najlepszego gracza meczu i czym prędzej przybiegł do matki.

– Brawo, synku. Kolejny świetny mecz – pochwaliła go, mierzwiąc mu przy okazji czuprynę. Z wujkiem Borysem zbili piątkę.

– Trafiłem nieczysto – odparł zdyszany. – Już myślałem, że ten ich bramkarz to wyciągnie, ale na szczęście nie dał rady.

– Czasem szczęściu trzeba dopomóc.

– Tak, jasne. Dobra, muszę lecieć do chłopaków. – Franek wcisnął jej w ręce dyplom i popędził do kolegów.

Luta odprowadziła go wzrokiem i jeszcze przez chwilę klaskała z innymi rodzicami. Za pół godziny miała odebrać Werkę ze szkoły tańca, więc mieli jeszcze trochę czasu. Przysiadła z powrotem na siedzisku i uśmiechnęła się do siebie samej. Pomyślała, że los naprawdę bywa nieprzewidywalny. Spojrzała na Borysa, który rozmawiał z jakimś innym ojcem, latynoskim olbrzymem w czapeczce z logo D.C. United, drużyny reprezentującej Waszyngton w amerykańskiej lidze MLS. Jeszcze dwa lata temu nie mogła na niego patrzeć, a pół roku wcześniej była gotowa udusić go własnymi rękoma. Dziś jej dzieci na Borysa mówiły wujek, a on czasami odbierał je ze szkoły.

Dwa i pół roku do jednak kawał czasu…

Ponownie przeniosła wzrok na syna. Razem z kolegami z drużyny wciąż jeszcze żyli dopiero co zakończonym meczem. Dyskutowali, gestykulowali, wspominali udane akcje. Czasem to wszystko wydawało się jej takie nierealne. Zamyśliła się i wróciła pamięcią do początków nowego życia.

Luta powitała bliskich już na płycie lotniska. Odprawa nie była konieczna, w związku z czym niewielki gulfstream zatrzymał się z dala od wścibskich oczu innych pasażerów. Zaraz po opuszczeniu samolotu wyściskała Franka i Werkę, a następnie przywitała się z matką, bratem i kuzynem. Wszyscy oni byli tym wszystkim wyraźnie oszołomieni, zwłaszcza Krystyna. Agenci przyjechali po nią zaraz po tym, jak Luta zeszła z pokładu „Mount Whitney”.

– Pani Krystyna Karabina? – zapytał jeden z dwóch postawnych mężczyzn w ciemnych płaszczach. Drugi zerknął jej przez ramię, bo zza winkla niepewnie wyjrzał Nikos.

– Tak. Czy coś się stało?

Krystyna z początku myślała, że to policja, a wizyta funkcjonariuszy to pochodna kolejnych wybryków syna. Nikos nie miał jednak z ich najściem nic wspólnego. Mężczyźni machnęli jej przed oczami legitymacjami, więc skołowana zaistniałą sytuacją wpuściła ich do środka. Chciała zaparzyć gościom herbatę, ale nie mieli zamiaru marnować czasu i od razu przeszli do konkretów. Okazali się na tyle przekonujący, że pomimo początkowych protestów godzinę później Krystyna i Nikos siedzieli już z walizkami w ciemnym SUV-ie o dziwnych tablicach rejestracyjnych. Matka opowiadała później, że była tym wszystkim przerażona, ale po dotarciu na lotnisko i przesiadce do prywatnego odrzutowca strach przeobraził się w szok i niedowierzanie.

– Nie chcieli nam niczego wytłumaczyć. Na początku myślałam, że nas zabiją. Potem, że zostaliśmy porwani – przyznała później Lucie. – Gdy jednak wylądowaliśmy w Waszyngtonie i zostaliśmy zawiezieni do tego pięknego domu, a w oknie zobaczyłam Franka i Wercię, omal nie zemdlałam. Myślałam, że to sen.

Obecność Tuncaya była nie mniejszym szokiem. Gdy pierwsze emocje opadły, kuzyn Luty możliwie zrozumiale wytłumaczył ciotce, jak i dlaczego się tu znaleźli. Opowiedział o porwaniu i horrorze, który przeżyli w rosyjskiej niewoli, a następnie postarał się wyjaśnić nieobecność samej Luty. Nie znał szczegółów, ot tyle, że musiała wykonać jakieś zadanie dla Amerykanów, w zamian za co ci obiecali zadbać o bezpieczeństwo jej bliskich. Krystyna znów musiała zażyć swoje proszki.

Trzy dni później, w dzień inwazji Rosji na Ukrainę, serce Krystyny znów zostało wystawione na ciężką próbę. Akurat szykowała kolację, gdy za oknem dostrzegła parkującego na podjeździe rządowego chevroleta suburbana. Od razu pomyślała, że musiało stać się coś złego, a gdy z SUV-a wysiadło dwóch mężczyzn w ciemnych płaszczach, poczuła bolesne ukłucie w klatce piersiowej. Czy to nie tak wyglądało na tych wszystkich amerykańskich filmach? Z duszą na ramieniu otworzyła drzwi i wyszła na odśnieżony przez Nikosa ganek. Mężczyźni przywitali się, pokazali legitymacje, a ten, na którego plakietce widniało nazwisko Krassowsky, w języku polskim z wyraźnym akcentem poinformował ją, że za godzinę na nieodległym lotnisku Dulles wyląduje samolot z jej córką. I tym razem nie obyło się bez proszków.

Przez pierwszy tydzień Luta mogła nacieszyć się rodziną, a mężczyźni w ciemnych płaszczach jej nie niepokoili. Poświęciła ten czas przede wszystkim dzieciom, ale postarała się też poprawić relację z matką i bratem. Na razie i tak była zmuszona mieszkać z nimi pod jednym dachem, więc nie miała większego wyboru. Nie zamierzała jednak tłumaczyć się z tego, co robiła pod swoją nieobecność. Krystyna, o dziwo, nie nalegała. Zamiast tego skupiła się na stworzeniu dla wszystkich czegoś, co w normalnej rodzinie można by nazwać ciepłem domowego ogniska. Luta doceniła jej starania i ich relacja rzeczywiście wkroczyła na nowe tory. W międzyczasie śledziła w telewizji i internecie doniesienia z Ukrainy i walczyła z pokusą nawiązania kontaktu z Emilem i Szatanem.

– Zaczniesz nowe życie, a o poprzednim zapomnisz – tłumaczył jej Dariusz, jeszcze w trakcie lotu gulfstreamem. – Zadbam, aby dane twoich bliskich zniknęły z systemu. Zajmę się też nieruchomościami i wszystkim, co po was zostanie. Nie możemy jednak ryzykować, że prawda o tym, co się wydarzyło, kiedykolwiek wyjdzie na jaw. Dlatego nie możesz więcej kontaktować się ze swoim partnerem, z przyjaciółmi, tak naprawdę z nikim. Wybuchła wojna, więc GRU ma teraz inne priorytety, ale znam Ruskich bardzo dobrze i mogę ci zagwarantować, że nigdy ci tego nie odpuszczą. Pewnie oddelegują kogoś, kto będzie miał za zadanie monitorować wszystkich, z którymi miałaś wcześniej kontakt. Rozumiesz, do czego dążę?

Luta rozumiała i niechętnie przyznała mu rację. Wiedziała, że próba kontaktu z Emilem, Zygmuntem, zwłaszcza zaś kompanami z jednostki mogłaby sprowadzić na nich niebezpieczeństwo. Może nie miała wielkiego doświadczenia w światku wywiadowczym, ale wystarczyło to zdobyte do tej pory. Na tym świecie istnieli ludzie, którzy – sami będąc duchami – widzieli i słyszeli wszystko. Rosyjski reżim w tego typu sytuacjach kierował się zaś zasadami niespecjalnie różniącymi się od tych, które wyznawali pospolici bandyci. Oko za oko, ząb za ząb – to ta z najłagodniejszych, Luta zaś bez wątpienia trafiła na jedno z czołowych miejsc na liście osób, które GRU zamierzało w przyszłości wyeliminować. Nie było w tym zresztą nic dziwnego, wszak CIA w tym temacie wychodziła dokładnie z takiego samego założenia. Problem leżał gdzie indziej.

– Optymistycznym jest zakładać, że Szatan i Poleski nie będą mnie szukać – powiedziała. – Pierwszy to stary pies, któremu już nie zależy na niczym, a drugi to… – Przez chwilę zastanawiała się, jakiego słowa użyć.

– To twój kochanek – dokończył za nią Dariusz.

– Partner to chyba jednak lepsze słowo – poprawiła go. Nie miała zamiaru się uzewnętrzniać przed tym facetem, ale już dawno zdała sobie sprawę, że Emil coś dla niej znaczy. Do tej pory nie myślała o konsekwencjach tego, na co się zgodziła. Po prostu robiła swoje. Teraz jednak ponura rzeczywistość ją dopadła. – Wiem, że też nie jestem mu obojętna, i nie mam wątpliwości, że będzie mnie szukał. A uwierz, ten facet jest uparty jak osioł. Nie przestanie, dopóki nie pozna prawdy.

– O nich proszę się nie martwić – odparł Dariusz. W jego tonie zabrzmiały niepokojące nuty. Chwilę później uściślił. – Zadbam o to, aby obaj poznali prawdę. Naszą prawdę.

– Czyli?

– Jestem jeszcze na etapie planowania. Przekażemy im jednak informację w sposób adekwatny do potrzeb.

– Nie godzę się na to! – zaprotestowała. Dariusz znów wydał jej się człowiekiem zimnym i nieżyczliwym. – Żaden z nich sobie na takie traktowanie nie zasłużył i…

– Źle mnie zrozumiałaś – wszedł jej w słowo. – Nie spadnie im włos z głowy. Mało tego, przez najbliższe miesiące znajdą się pod kontrolą operacyjną moich ludzi. Polowanie na ruskich agentów właśnie się zaczęło, a oni wydają się najbardziej narażeni na…

– Chcesz z nich zrobić przynętę? – Rysy Luty stężały. Dopiero teraz dotarły do niej implikacje całej tej wywiadowczej karuzeli.

– Znów się nie rozumiemy – odparł. – Damy im swoistą ochronę. Przynajmniej do momentu, gdy uznamy, że największe zagrożenie minęło. Trudno jednak przewidzieć, co wydarzy się w najbliższej przyszłości. Sytuacja na wschodzie jest dynamiczna i zmienia się z dnia na dzień.

Luta potrzebowała kilku chwil, aby przyswoić przekazane informacje. Nie mogła oczekiwać, że Agencja sprowadzi do USA wszystkich jej przyjaciół. Realia były w tej kwestii brutalne. Nikt na świecie nie działał w ten sposób i nie miała prawa o to prosić. Tym bardziej się na to obrażać.

– Czy kiedykolwiek będę mogła nawiązać kontakt z…? – Nie dokończyła. Westchnęła. Przecież znała odpowiedź.

– Na pewno nie w najbliższych miesiącach i latach. To zbyt duże ryzyko.

– Pozostała jeszcze kwestia byłego męża…

– Co z nim?

– No jest właśnie byłym mężem… – Luta zrobiła krótką pauzę. Sama nie bardzo wiedziała, czego chce. Szymon stał się dla niej w zasadzie obcym facetem i gdyby nie dzieci, to pewnie od lat nie utrzymywałaby z nim żadnego kontaktu. – Jest też ojcem Franka i Werki. I nawet jeśli ma ograniczone prawa rodzicielskie i jest zwykłym dupkiem, to jednak od czasu do czasu dzwoni…

– To już byłaby eskalacja żądań, ale… – Dariusz upił herbaty – …porozmawiam z przełożonymi i dowiem się, co można zrobić w tej kwestii.

Luta chwilowo postanowiła nie ciągnąć tematu. Z jednej strony nie wyobrażała sobie, żeby mieć Szymona na głowie, z drugiej nie chciała, aby dzieci całkiem straciły kontakt z biologicznym ojcem. Uznała więc, że musi to jeszcze przemyśleć. Aby całkiem nie psuć atmosfery, sprowadzili rozmowę na luźniejsze tematy i zanim się spostrzegła, za oknem majaczyły już wieżowce Waszyngtonu.

Tygodniowa sielanka nie mogła trwać jednak wiecznie. Ósmego dnia pobytu na amerykańskiej ziemi na podjeździe znów pojawił się czarny suburban. Luta spakowała w sportową torbę najpotrzebniejsze rzeczy, dała buziaki dzieciakom i wsiadła na tylną kanapę samochodu.

– Dostanie pani trzy miesiące na zorganizowanie sobie życia na nowo – wyjaśniła czarnoskóra kobieta w granatowym żakiecie. Przyjęła ją w swoim gabinecie w głównym budynku Centralnej Agencji Wywiadowczej w Langley. Na tabliczce przymocowanej do drzwi widniał napis: „zastępca dyrektora do spraw operacyjnych, Eleonore Duncan-Smith”. – W tym czasie otrzyma pani opiekuna, który pokieruje panią w podstawowych kwestiach, choćby takich jak edukacja dla dzieci. Pomoże też wdrożyć pani pomysły i ułatwi członkom rodziny dostosowanie się do nowej rzeczywistości. Po trzech miesiącach zamelduje się pani w moim biurze, gdzie otrzyma wytyczne dotyczące dalszej współpracy. Czy moje słowa są dla pani w pełni zrozumiałe?

Luta przytaknęła, bo co innego miała zrobić. Żadna z tych rzeczy nie była za darmo, a wyeliminowanie Iwana zaciągniętego długu nie kasowało.

Trzy miesiące minęły jak z bicza strzelił. W tym czasie Luta zadbała przede wszystkim o edukację dla najbliższych. Dzięki pomocy Agencji wszyscy członkowie rodziny zostali objęci specjalnym programem, w czasie którego przez rok intensywnie mieli się uczyć języka. Najszybciej przyswoili go Franek i Werka, którzy po tym czasie posługiwali się angielskim bez większych problemów. Krystyna, Nikos i Tuncay radzili sobie gorzej, ale ostatecznie również opanowali go w stopniu co najmniej komunikatywnym, pozwalającym bratu i kuzynowi skorzystać z ufundowanego przez Agencję stypendium, które otwierało drogę do edukacji w miejscowym college’u. Sama Luta w poniedziałek piątego czerwca stawiła się w gabinecie wicedyrektor Duncan-Smith.

– Miło znów panią widzieć – przywitała się kobieta. Wydawała się bardziej życzliwa niż przy pierwszym spotkaniu. – Jak się czują pani dzieci? Czy udało im się dostosować do nowych warunków? Jak idzie im nauka języka?

Podobnych kurtuazyjnych pytań padło jeszcze przynajmniej kilka. Luta odpowiadała krótko i zwięźle, nie chcąc się za bardzo spoufalać. W następnych tygodniach musiała poddać się najróżniejszym testom psychofizycznym, sprawdzono ją też na strzelnicy, w basenie i na macie. Może nie była w najwyższej formie, ale i tak zdała wszystko w zakresie górnych widełek. Poznała też nowych przyjaciół, głównie żołnierzy sił specjalnych obu płci, którzy na poligonach należących do Centralnej Agencji Wywiadowczej trenowali albo przygotowywali się do kolejnych misji. Dwóch kojarzyła z Afganistanu, innego z misji w Syrii. Co odważniejsi zaczęli smalić do niej cholewki, z innymi wyskoczyła czasem na pizzę czy piwo. W pewnym momencie poczuła się prawie jak w domu, mimo to dość regularnie wracała myślami do Emila. I wcale nie miała na myśli tylko i wyłącznie ich wieczornych schadzek.

Często zastanawiała się, co teraz robi, o czym myśli, czy też wraca pamięcią do momentów, gdy byli razem. Czy tęskni równie mocno i czy gdyby pojawiła się szansa na opuszczenie kraju, to zdecydowałby do niej przyjechać. Był pisarzem, więc czysto teoretycznie nic go w Polsce nie trzymało. Jego córka właśnie skończyła osiemnaście lat, a klepać w klawiaturę mógł wszędzie. Cieszyła się, że jego kariera się rozwija, choć gdy widziała pod jego postami komentarze fanek, czuła wzbierającą zazdrość. I nawet nie o to, że Emil mógł pośród nich znaleźć sobie nową partnerkę. Zazdrościła im tego, że mogą do niego napisać. Pogratulować mu nowej powieści, zachwycić się jej fabułą, najzwyczajniej w świecie po prostu zagadać.

Ona nie mogła nawet tego.

Szatan w zasadzie przestał dla niej istnieć. O ile w przypadku Emila mogła śledzić jego poczynania dzięki portalom społecznościowym, o tyle Zygmunta zupełnie straciła z radaru. W jej pamięci zapisał się jako zgnuśniały dziadyga o złotym sercu i czasem zastanawiała się, czy dalej łazi w tych swoich podartych portkach i gada z kurami. Mogła tylko gdybać, bo Dariusz przestał się odzywać, niemal z dnia na dzień, a wicedyrektor pionu do spraw operacyjnych Duncan-Smith zasugerowała, aby zrezygnowała z prób nawiązania kontaktu.

– Pani już ma swojego opiekuna – ucięła szorstko, gdy podjęła ten temat. – Musi pani zrozumieć, że tamto życie to przeszłość. Tamtego życia już nie ma. Najwyższy czas odciąć tę pępowinę i spojrzeć w przyszłość. To w niej kryje się klucz do szczęścia pani i pani rodziny.

Duncan-Smith miała rację. Luta spaliła za sobą wszystkie mosty. Oczywiście nikt nie zabraniał jej śledzić bieżącej polityki czy choćby rozwijającej się kariery Emila, ale musiała pogodzić się ze świadomością, że prawdopodobnie nigdy już do Polski nie wróci. Jego samego też musiała wyrzucić z serca. Nie było to łatwe, bo wbrew temu, jak wcześniej postrzegała tę relację, Emil zdążył się w nim na dobre zadomowić. Zrozumiała to, dopiero gdy uświadomiła sobie, że go straciła.

W trakcie nowej służby odbyła dwie misje. Pierwsza miała na celu wyeliminowanie po cichu jednego z bossów kolumbijskiego kartelu. Luta oddała pewny strzał z tysiąca dwustu czternastu metrów, a niejaki Rafael Castaño skończył swój żywot, taplając się w basenie pełnym jego własnej krwi. Drugie zadanie polegało na odbiciu czterech amerykańskich turystów przetrzymywanych przez filipińskich piratów na jednej z wysp chyba najniebezpieczniejszego akwenu na świecie – Morza Sulu. Skryta na jednym z porośniętych dżunglą wzgórz, zdołała zdjąć trzech bandytów, a koledzy z jednostki Rangersów wykonali resztę roboty. Podczas tej drugiej operacji skumplowała się też z jednym z nich, podporucznikiem Gustavo Vargasem. Kilka tygodni później wylądowali w łóżku i choć z różnych powodów wzbraniała się przed wchodzeniem w głębszą relację, spotykali się regularnie. Po pół roku ich relacja rozpadła się, bo Vargas – i z perspektywy czasu widziała, że racja była po jego stronie – zarzucał jej brak zaangażowania. Tylko co miała począć, jeśli nie czuła tego samego co on? Budowanie związku na siłę było najczęstszym i najgłupszym błędem wielu par. Ona już to kiedyś przerobiła.

Do szkoły tańca pojechali samochodem Borysa. Odebrali swoje córki, a następnie podrzucił ją do domu. Willa od Agencji była na tyle duża, że do tej pory wszyscy jakoś się mieścili. Sześć pokojów, duży salon, trzy łazienki, spory kawałek podwórza, na którym dzieciaki mogły hasać do woli, a wszystko to w cieniu pięknych dębów i kasztanowców. Luta zajęła dla siebie i dzieci całą górę, więc z czasem przywykła.

Przywitała się z matką, a dzieciaki pobiegły do kuchni, aby wysępić od babci jakieś słodkości. Sama udała się na piętro. Skorzystała z toalety i poszła do swojej sypialni. Położyła się na łóżku. Westchnęła. W całej tej sielance wciąż czegoś jej brakowało. Wiedziała czego. A raczej kogo.

Włączyła laptop, zalogowała się na jedno ze swoich fałszywych kont na Facebooku i weszła na profil Emila. Przeczytała najświeższy post i poczuła, że serce znów zabiło jej w piersi mocniej niż zwykle.

– Narwaniec – mruknęła pod nosem.

I wtedy przez głowę przemknęła jej szalona myśl…

KONIEC
===LxciECQWZVZjWm5bagA2DzYAMgU9DjldO146CDBUNlVlXGkKOgo=

Od Autora

Gdy tworzyłem postać Luty, nawet mi przez myśl nie przeszło, że ta dziewczyna zawędruje tak daleko. A jednak to kolejny dowód na to, że wymyśleni przez nas bohaterowie często urywają się ze smyczy i zaczynają chadzać własnymi ścieżkami. Po napisaniu Prawa matki wiedziałem, w którą stronę to pójdzie, ale po Nic do stracenia miałem lekki mętlik w głowie. No bo jak ograć ruski wywiad? Jak miałaby tego dokonać jedna kobieta, nawet tak świetnie wyszkolona? Przyznam, że długo kombinowałem, jak to wszystko rozwiązać, ale z czasem ten wywiadowczy chaos zaczął się układać w całkiem sensowny projekt. Zaplanowałem wszystko w najdrobniejszych szczegółach, a następnie wstępny pomysł przedstawiłem Leszkowi Adamcowi, jednemu z najlepszych polskich oficerów wywiadu ostatniego półwiecza. Leszek przyklasnął, a ja zabrałem się do roboty.

Przy tworzeniu logistyki Ostatniego tańca istotny był okres poprzedzający inwazję Rosji na Ukrainę. Bardzo dokładnie przenalizowałem panujące wówczas warunki, dopytałem ekspertów i wymyśliłem operację odbicia Franka i Werki. W powieści wykorzystałem prawdziwy tankowiec „Mehmet Kahveci”, który pływa na tej trasie do dziś (poza samym Soczi, gdzie port jest dość mały i rzadko obsługuje tak duże jednostki), operujący wówczas na Morzu Czarnym amerykański okręt „Mount Whitney”, odwzorowałem też warunki pogodowe (poza sztormem), a akcję przeprowadziłem dokładnie w dzień meczu hokejowego Rosji z Danią podczas igrzysk olimpijskich w Pekinie (przesunąłem jedynie czas rozpoczęcia spotkania o cztery godziny). Z wiadomych przyczyn nie udało mi się postawić stopy w Soczi. Po napisaniu całości wysłałem tekst do Leszka, który w zasadzie nie miał uwag, z czego do tej pory jestem bardzo dumny.

Podziemne miasta na terenie Turcji rzeczywiście istnieją i jest ich ponad sto, a szacuje się, że jeszcze co najmniej drugie tyle pozostaje nieodkrytych. To pod Balikçilar, w którym doszło do finałowego starcia z ruskimi najemnikami, jest fikcyjne (ale czy na pewno?). Nie zmienia to faktu, że wiele z tych miast tak właśnie wygląda, a ja opisując konstrukcję powieściowego, w pewnym stopniu wzorowałem się na najsłynniejszym Derinkuyu, które odwiedziłem przed laty podczas wakacyjnego pobytu na tureckiej riwierze. Cała otoczka również nie odbiega od realiów. Wszystkie inne wspomniane w książce lokalizacje są prawdziwe, włącznie z amerykańskimi bazami wojskowymi w Turcji czy we Włoszech. Ośrodek Reprezentacyjny Ministerstwa Obrony Narodowej w Nowej Wsi obok Pruszkowa też istnieje, podobnie jak wieżowiec, z którego strzał oddać miała Luta. Całą okolicę starałem się wiernie odwzorować.

Nikołaj Iwanowicz Tuchmanow oraz Lew Kołomyjski, w książce znany pod pseudonimem Iwan, to postaci fikcyjne, choć pierwowzorem tego pierwszego jest słynny założyciel Grupy Wagnera, nieżyjący już Jewgienij Prigożyn. Podobnie ma się sytuacja z Joaquínem Gutiérrezem. To również postać fikcyjna, choć przewodniczący Komitetu Wojskowego NATO to rzeczywiście osoba bardzo decyzyjna, taka szara eminencja Sojuszu Północnoatlantyckiego. Postanowiłem natomiast nie zmieniać nazwisk prezydentów Rosji i Turcji. Uznałem, że są to tak znane i powszechnie kojarzone postaci, że jakakolwiek ingerencja w tym przypadku – zwłaszcza biorąc pod uwagę przywiązanie do ówczesnych realiów – byłaby po prostu głupia, a przynajmniej naiwna.

Nie mogę nie wspomnieć o Dariuszu, który już kiedyś pojawił się na kartach jednej, a w zasadzie dwóch moich powieści. Fani serii z Igorem Brudnym na pewno kojarzą, o kogo chodzi, a ja postarałem się, aby fabuła Ostatniego tańca korespondowała z tym, co działo się tuż przed wydarzeniami z Bagna. Mam nadzieję, że dzięki temu Dariusz stał się postacią jeszcze bardziej intrygującą, a jego historia w pewnym stopniu dopełniła tę z Bagna. Ciekawostką jest też to, że tacy tajniacy w naszym środowisku istnieją, co potwierdzili eksperci z wywiadu. Amerykańska Centralna Agencja Wywiadowcza (CIA) w większości krajów, w tym sojuszniczych, ma swoich ludzi, których zadaniem jest trzymanie ręki na pulsie i przekazywanie danych wywiadowczych do centrali w Langley.

Pewnie mógłbym napisać tu jeszcze o kilku sprawach, ale co bardziej zainteresowani powinni dostrzec zbieżność z sytuacjami, które miały miejsce w ostatnich latach. Starałem się wykorzystać całą moją wiedzę oraz zrobić użytek z uwag ekspertów, aby fabuła trzymała się kupy, a opisana akcja czysto teoretycznie mogła się wydarzyć. Reszta to oczywiście licencia poetica.

Czas na podziękowania. Tym razem największe należą się dwóm osobom: oczywiście Agnieszce Łobaczewskiej, prawdziwej wojowniczce i zarazem mojej przyjaciółce, która stała się pierwowzorem Luty, oraz wspomnianemu Leszkowi Adamcowi, emerytowanemu oficerowi służb specjalnych. Nasze wielogodzinne dysputy na temat polityki, geopolityki, wojskowości czy najróżniejszych procedur i technik wywiadowczych były dla mnie nieocenionym źródłem informacji i inspiracji. Dlatego Ago, Leszku, kłaniam się Wam w pas i raz jeszcze za wszystko bardzo, bardzo dziękuję.

Ta książka nie powstałaby też, gdyby nie moja ukochana rodzina. Zwłaszcza rodzice i dzieci, bo to oni są dla mnie motywacją na co dzień, a jak zapewne się domyślacie, w części wątków związanych z Frankiem i Werką inspiracją były moje szkraby – Kuba i Lenka. Wielkie dzięki, dzieciaki!

Bardzo pragnę podziękować moim pierwszym recenzentom: Krzysztofowi Figurze, wieloletniemu przyjacielowi, który od lat dba o moją formę fizyczną, regularnie dając mi wycisk na macie. Dziękuję też Romanowi Czarneckiemu, emerytowanemu inspektorowi policji, oraz Andrzejowi Flügelowi, byłemu kierownikowi z czasów, gdy jeszcze pracowałem w „Gazecie Lubuskiej”. Wszyscy oni to eksperci w swoim fachu, którzy dodatkowo zawsze motywują mnie do jeszcze cięższej pracy.

Tradycyjnie dziękuję również całej ekipie najlepszego na rynku Wydawnictwa Czarna Owca, zwłaszcza Agnieszce, Kasi, Iwonie, Ewie, Adamowi i Markowi, którzy wciąż mocno we mnie wierzą i dają nieustanną szansę rozwoju. Dziękuję też wszystkim, których nie wymieniłem z imienia i nazwiska, a którzy przyczynili się do powstania Ostatniego tańca.

Na koniec kłaniam się Wam, drodzy Czytelnicy i Czytelniczki. Mam nadzieję, że zakończenie trylogii Was usatysfakcjonowało. Czy Ostatni taniec rzeczywiście jest ostatnim? Zamykam tę historię, choć zostawiam furtkę, bo przez ponad czterdzieści lat życia nauczyłem się nigdy nie mówić „nigdy”. Kto wie, może za jakiś czas Luta znów mnie przyciśnie i zmusi, abym spisał jej kolejną przygodę. A może wkrótce zobaczymy ją na ekranie? Trzymajcie kciuki, bo szansa jest naprawdę duża.

Obecnie pracuję nad kolejną powieścią i głęboko wierzę, że trafi ona na księgarskie półki już wiosną 2025 roku. Więcej zdradzić nie mogę, może poza tym, że spróbuję zmierzyć się z legendą pewnej słynnej damy. Czy podołam? Okaże się już wkrótce. Tymczasem życzę Wam samych dobrych lektur. Wszystkiego dobrego!

Zielona Góra, kwiecień–sierpień 2024
Przemysław Piotrowski
===LxciECQWZVZjWm5bagA2DzYAMgU9DjldO146CDBUNlVlXGkKOgo=

===LxciECQWZVZjWm5bagA2DzYAMgU9DjldO146CDBUNlVlXGkKOgo=