Prolog

Początek grudnia 2010 roku

Nie pojmuję, dlaczego.

Moje ciało jest ogniem.

Wszystkimi porami roku.

Na ciele mam sto ran, które ktoś we mnie wydrapał, wyszarpał i wydrążył. Słaniam się po lesie. Palący chłód i lodowaty ból.

To ja.

Jestem bólem.

A co następuje po bólu?

Drzewa to hydry. Rzuca się za mną tysiąc ich żarzących się głów. Ich zęby chcą mnie rozszarpać na kawałki, a ich zatruta krew przesączyć się w to, co jest mną. Wij rozczapierza się na moim udzie, we mnie i wystawia swoje diabelskie czułki.

Krzyczę.

Czy to już koniec? Krew ścieka mi po czole, człapię jednak dalej, czuję, jak korzenie drzew wydostają się ze zziębniętej ziemi i owijają wokół moich kostek, łydek, ud, próbują powalić mnie na ziemię, obnażyć mnie dla kolczastych języków hydr.

Jak się tu znalazłam?

Kim jestem?

Dlaczego właśnie teraz mam umrzeć?

Jestem sama.

Nawet siebie już nie mam.

I coś mnie ściga.

Co jeszcze kryje waliza drapieżnika?

Każdy korzeń, każda gałąź, każdy zimny podmuch wiatru chcą mnie rozerwać na strzępy i wychłeptać moją krew, chcą mi wyjeść wnętrzności, nerki, wątrobę i serce.

Mamo.

Tam jesteś.

Widzę cię, jak stoisz w kuchni, wołam cię.

Mamo, mamo!

Gałęzie wwiercają się we mnie, jestem zimnem i ciepłem. Pada deszcz, śnieg, grad, ryczą hydry. I skąd się biorą te wszystkie muchy? Chcą złożyć w moich ranach jaja, z których w tym, co kiedyś było mną, zagnieżdżą się larwy.

Kto mnie jeszcze zapamięta?

W pniach drzew wyżłobione twarze mężczyzn.

Nie jestem już w stanie oddychać. Gałęzie, chaszcze i kolce kaleczą mi stopy.

Chcę już, by mnie dogonili, aby zaczęło się coś innego, biel, jakieś inne ciepło.

Prę naprzód.

Płonę. Z nóg zeszła mi skóra.

Nie chcę już nic czuć, nie chcę, by mi znów wpychano w łono gałąź.

Słyszę dyszenie.

Słyszę ciemność.

Słyszę samotność.

Słyszę człowieka, który dusi się od własnego strachu.

Słyszę człowieka, który nie chce się poddać, nie chce umierać.

Tym człowiekiem jestem ja.

Wyję.

To mój ostatni krzyk, resztki powietrza, które wydycham z płuc.

Leżę na plecach na żarzących się korzeniach, widzę obniżające się ku mnie gałęzie drzew. Plują i parskają żrącym kwasem na moje policzki i oczy, oślepiają mnie.

Ale ból nie jest ślepy.

Pozostał tylko on.

Oraz maski jak wyryte na drzewach.

Coś zimnego przy moim ciele.

Pada śnieg.

Białe gwiazdki spadają na moje nagie ciało, rozrywa mnie stal, wyrąbuje we mnie płeć, nową, i nie ma już nic poza moim wyciem.

Nie jestem już nawet w stanie krzyczeć.

Las jest głuchy.

Niczego nie chce widzieć.

Mamo.

Nie chcę, żebyś się kiedykolwiek dowiedziała, co mnie spotkało.

Chcę, abyś wierzyła, że umarłam bez lęku, bez bólu, w otoczeniu dobrych ludzi.

Ja też chcę tak myśleć.

Ale wiem, że to nieprawda. Coś znów się we mnie wbija, naostrzony pień drzewa, wij z setką noży zamiast odnóży, mieni się we mnie. Umieram, mamo, oddaję moje ciało muchom.

Opuszczam siebie, widzę, jak moje nagie, rozszarpane ciało leży na polanie w opuszczonym lesie Östergötland. Staję się kimś innym, kimś, kto unosi się w przestrzeni oddzielonej od przestrzeni żywych. Jestem wolna, mamo, prawda, że jestem?

Widzę, jak mnie tam pozostawiają.

Paprocie muskają moje ciało, drzewa chcą pożreć mięso, które było mną.

Ktoś odchodzi.

Zbutwiałymi liśćmi wyciera nóż.

Nie żyję, mamo, zostałam spalona, pocięta, zamordowana i zgwałcona.

Nie tylko mnie spotkał ten los.

To się musi skończyć.

Hydrę należy zabić, nawet jeśli posiada życie wieczne.

Maria.

To ja.

Maria Murvall.

Jestem niema, a świat nie istnieje. Ale ja wiem, gdzie przebywam, nawet jeśli wciąż nie mam kontaktu z własną rzeczywistością ani z tą na zewnątrz.

Tam, gdzie jestem, nie istnieje logika.

Próżno jej szukać.

Siedzę na łóżku, wciśnięta w kąt pokoju w szpitalu w Vadstenie.

W domu wariatów.

Tu trafiają tacy jak ja.

Ludzie w białych fartuchach.

Wszyscy oni powątpiewają w to, że przebywam w ich świecie, że słyszę to, co mówią, czego ode mnie chcą, czy rozumiem, co się wydarzyło, i czy coś z tego pamiętam, z tego, jak zgwałcił mnie las.

Wszystko pamiętam.

Ale ich życie już mnie nie interesuje, pozostawiłam je za sobą. Nie ma powrotu, nie władam już językiem mówionym.

Nie istnieję.

Ani dla lekarzy, ani dla pielęgniarzy, ani dla moich braci, ani dla Malin Fors, która tu czasem przychodzi i próbuje mnie nakłonić do mówienia, do odpowiadania na pytania, choć sama nie wie nawet, czy do mnie docierają.

Nie chcę istnieć.

A jeżeli ja nie istnieję, to nie istnieje też zło. W takim razie nie wydarzyło się nic złego. A jeśli nie wydarzyło się nic złego, zło nie istnieje.

Za moim oknem lato, a może wiosna. Albo późna zima? Jakaś przejściowa pora roku pozbawiona nazwy. Świat zwariował, tak mówią, i wiem, że tak jest od dawna.

Nie śnię już żadnych snów. Żyję we śnie i na jawie, i nadal pragnę, by hydra, jej głowy, znikły.

Ale jej się nie da zabić.

Po raz pierwszy przyszła w lesie, potem znów i znów, a następnie jakoś przed Bożym Narodzeniem.

Krzyczałam.

W środku. Nigdy nie przestaje się poruszać, nie ustaje w poszukiwaniu świeżego mięsa do wyniszczenia, wyżarcia, wyeliminowania.

Nigdy nie przestaje.

Chmura zasnuwa słońce, gęsta, czarna, nabrzmiała i cuchnąca siarką chmura zła.

Tu zło nie jest w stanie dotrzeć.

Bo ja nie istnieję.

Moje serce bije, ale ja jestem martwa.

Zupełnie.

Gdyby podłączyć do mojego mózgu elektrody, wykazałyby one jego pracę. Ale nie w waszym rozumieniu. Nie byłoby to migające odzwierciedlenie duchowości, gdy synapsy aktywuje ciekawość świata.

Jestem mrokiem.

Innym wzorem.

Ale to znów się dzieje i chcę krzyczeć, krzyczę, ale moich krzyków nie słychać, bo mnie nie ma.

Za to hydra istnieje.

Zęby.

Paszcza wciągająca kobiety w najczarniejszą otchłań, tę, która jest jedynie strachem, bólem i samotnością.

Na początku są kobiety. Kobiety są przed dziećmi. Dlatego też i tym razem musi być o kobietach.

O kobietach takich jak ja.

Porusza się teraz; to zło tkwiące w otchłani.

Porusza się.

A ja, Maria Murvall, wpełzam w mój kąt i wydaję z siebie głuchy krzyk, którego nie jest w stanie usłyszeć kobieta przy aucie daleko stąd.

Otwierają się drzwi samochodu zaparkowanego na żwirowym placu przed wielką willą w stylu gotyckim otoczoną drzewami. W ich gęstym listowiu pląsa wiatr.

Kobieta prowadzona do auta jest odurzona. Ktoś wbił jej w ramię igłę i wstrzyknął środek obezwładniający.

Jej nadgarstki noszą ślady łańcuchów, którymi była przykuta do ściany.

Czarna torba z banknotami zmienia właściciela.

Drzwi samochodu się zamykają.

Auto odjeżdża asfaltową drogą w nieznane, tam, gdzie w świetle woda wciąż się mieni. Jedzie w obcą porę roku.

Tam na młodą kobietę czeka pomieszczenie.

W tym pomieszczeniu nie ma litości.

To pomieszczenie stworzone z ciemności i światła.

Pomieszczenie bez uczuć.

Pomieszczenie, w którym między śmiercią a życiem nie ma granicy.

Pomieszczenie, w którym człowiekowi udaje się zapomnieć, że jest człowiekiem.

Część 1. Miłość wymieniona jako pierwsza

1

Skania, sobota, czternasty, niedziela, piętnasty maja

Czy chmurom zdarza się nie widzieć? – zastanawia się Malin. Oślepnąć na to, co się dzieje pod nimi?

Czy chmury potrafią zapomnieć?

Przyciąga do siebie Petera, omiata wzrokiem należące do jego ojca skańskie pole.

Kładzie policzek na jego ramieniu, gdy idą spacerem w kierunku niskiego, porośniętego zielenią wzgórza, oddalonego o jakiś kilometr.

Czy wszystko już w porządku?

W końcu?

Czy osiągnęłam już w życiu równowagę i potrafię spokojnie podchodzić do tego, co było, oraz tego, co się może zdarzyć?

Świadczy o tym chyba fakt, że jestem tu, w Skanii, z rodziną Petera, by świętować siedemdziesiąte drugie urodziny jego ojca.

Kiedyś taki spacer bez celu wywoływałby w niej niepokój. Szukałaby najbliższego baru, w którym mogłaby się zapić.

A teraz tu sobie idzie.

Z Peterem.

Stawia nogę za nogą i w zasadzie niczego jej nie brakuje.

Da się i tak.

Zielona sztruksowa kurtka Petera.

Miękkość materiału przy policzku.

Jego głos też miękki, gdy opowiada o intrygach na oddziale neurochirurgii, zamiast o tym wszystkim, o czym chciałby porozmawiać, a o czym ona absolutnie dyskutować nie chce.

A może i chcę?

Wzgórze jest coraz bliżej.

I bliżej.

Malin Fors i Peter Hamse stoją u jego stóp, patrzą po sobie, skinieniem dają sobie znak, po czym rozpoczynają wspinaczkę.

Malin jest szybsza.

Zaczyna biec, pod koszulką czuje pot. Za sobą słyszy jego sapanie.

Wygrywam.

I tu, na tym obcym wzgórzu w południowej Szwecji miłość to zawody. Biegnij, Malin, biegnij. Zawsze znajdzie się coś, od czego trzeba uciekać, prawda?

Nawet jeśli to poczucie, że jest dobrze.

Choć nudno.

Już na górze.

Wyprzedza go o jakieś pięćdziesiąt metrów.

Siada na kamieniu.

Omiata wzrokiem okolicę.

Spogląda na Petera, który idzie w jej stronę, zdyszany i uśmiechnięty, zadowolony, jakby była podarkiem czekającym na niego na szczycie najwyższej góry świata.

Siada obok.

Obejmuje ją, składa na jej policzku wilgotny pocałunek.

– Dajesz mi wycisk – mówi. – Wiesz?

– Wygrałam – mówi ona.

– Nie wiedziałem, że to były zawody.

W milczeniu patrzą na okolicę. Pola, na których ziemia budzi się do życia, Lund na północy, a na wprost, na zachodzie, kominy Kopenhagi i bure domy po drugiej stronie cieśniny.

A za nimi Martofta, posiadłość ojca Petera. Malin odwraca się, spogląda w stronę domu, który z daleka wygląda jak biały, bajkowy zamek.

Jego okna żarzą się w słońcu.

Okna to oczy, myśli Malin.

Czegoś ode mnie chcą.

Przyjechałam tu z jakiegoś powodu.

Czułam to już wcześniej, a teraz wiem na pewno. Coś się święci.

Peter przyciąga ją do siebie.

Zachwyca się, jak jest pięknie, a ona wie, do czego zmierza, słyszy to po tonie jego głosu.

Ucisza go.

– Nie możemy po prostu podziwiać widoków? – mówi. – Pięknie tu. To chyba wystarczy.

– Czy tobie kiedykolwiek cokolwiek wystarcza?

Głos Petera brzmi przyjaźnie.

To nie atak. A może jednak?

– Co masz na myśli?

– To, że jesteś najbardziej nawiedzoną osobą, jaką miałem zaszczyt poznać.

Malin oślepiają ciepłe, migoczące płomyki świecy z kinkietu.

Rozgląda się po jadalni w Martofcie, wędruje wzrokiem po twarzach przy wielkim stole z drewna orzechowego.

Co ja tu robię?

W jakimś obcym majątku ziemskim kilkadziesiąt kilometrów za Malmö, na smaganym wiatrem wielkim skańskim polu. Co ja robię w tym wielgachnym domu, z tymi wszystkimi obcymi ludźmi?

Dzień był cudowny, jak wycięty z kolorowego czasopisma.

Ale to?

Zegarek na przegubie Rudolpha Hamsego. W świetle migoczą drobne kamyczki. Za gospodarzem wisi obraz Zorna – parobek i służąca z kurami na podwórzu.

– Skański król opon. To mój ojciec – opisał go Peter, kiedy po raz pierwszy opowiadał o swojej rodzinie. – Sprzedał firmę pięć lat temu.

Rudolph.

Nazwano go tak na cześć gwiazdy kina niemego, Rudolpha Valentino. W młodości musiał być takim samym uwodzicielem. Rysy ma nadal wyraziste, choć jest już po siedemdziesiątce.

Przy stole trzydzieści osób.

Malin zna tylko kilku gości tego „niezobowiązującego” przyjęcia urodzinowego. Twarze większości z nich pąsowe od martini, szampana, wina i mięsiwa z upolowanych w majątku jeleni. Ich rozmowy rozbrzmiewają w uszach Malin jak szum wody z niespokojnych wiosennych wezbranych wód. Słyszy skapujące pojedyncze słowa, ale sens przepada w pijackiej wrzawie.

W jej kieliszku woda.

Paznokcie palców wskazujących wciska z całej siły w kciuki w obawie, że złamie się pod wpływem zapachu alkoholu. Ciśnie ją nowa czarna, kosztowna i niewygodna kiecka od Hugo Bossa – prezent od Petera, łaskocze jedwabisty materiał. Buty uwierają, a obcasy są za wysokie.

W każdym razie wyglądam elegancko, myśli Malin. Tak jak pozostali.

Większość jest starsza od niej. Ludzie z gatunku tych, którzy kłamią dla hecy, a innych oceniają po stanie konta.

Peter.

Siedzi naprzeciwko Malin, a ona mu się przygląda, jego szpiczastemu nosowi, krótko ostrzyżonym blond włosom. Oczy mu błyszczą, prawda?

Czuje się skrępowana.

Od samego patrzenia na niego.

Gorąco jej.

Policzki ma czerwone jak pozostali.

– Nie jestem taki jak oni – powiedział jej kiedyś.

A jednak. Doskonale tu pasuje z tym swoim bystrym umysłem lekarza.

Włącza się do rozmowy we właściwym momencie z właściwym komentarzem, wyczekuje odpowiedniej chwili i przechodzi do ataku, żartuje, i właśnie wygłosił znakomite przemówienie na cześć ojca.

Król opon.

Pali cygaro, naraz wstaje, dzwoni w kieliszek i prosi o ciszę, odchrząkuje, odrzuca głowę do tyłu, wciąga brzuch pod paskiem z krokodylej skóry i białą koszulą smokingową. I w kilka chwil jego zasłużony po ciężko przepracowanym życiu autorytet zasysa z jadalni słowa gości.

Zabiera głos.

Zwraca się do niej. Do mnie, myśli Malin i ma ochotę rzucić się na niedopite kieliszki wina. Ale jej tyłek jest jak przytroczony do zielonej skóry obicia krzesła.

Peter.

Pomocy.

Ale on tylko szczerzy się do niej z lekko sadystycznym rozbawieniem.

– Malin – zaczyna król opon. Rudolph. – Malin Fors. Nigdy nie przypuszczałem, że w rodzinie Hamse przyjdzie mi powitać takiego twardego, ślicznego glinę.

Przemowa niemego Valentino.

– Nigdy nie przypuszczałem, że Peter spotka kogoś, kto zatrzyma jego uwagę na dłużej niż pięć minut. To, co o tobie, Malin, słyszałem, bardzo mi się podoba. Trzymajcie się razem. – Spojrzenie Rudolpha pada na jego żonę, matkę Petera, Siv, blondynkę po liftingu w ewidentnie arcydrogiej czerwonej sukience, która z pewnością chciałaby dla swojego syna kogoś lepszego niż jakaś niepijąca pijaczka, samotna matka z jednej z tych dziur, z fucking Linköpingu.

Przydałoby się szlacheckie pochodzenie, myśli pewnie za tym swoim wesołym uśmieszkiem. Przodkowie. I dużo pieniędzy.

Rudolph kołysze się na swoim miejscu przy stole.

Trzeba przyznać, że się przygotował. Wspomina o rozwikłanych przez nią sprawach morderstw.

Pełne podziwu „achy i ochy” gości: Pozamykać wszystkich zbirów. Obedrzeć żywcem ze skóry.

Nazwiska morderców. Zagrożeń dla społeczeństwa. Unieszkodliwionych przez nią.

Już nie musimy się ich obawiać.

– Dzięki tobie, Malin Fors.

– Witaj w rodzinie Hamse i w Martofcie. Wypijmy za to!

– Na zdrowie!

Trzydzieści obcych osób wznosi za nią toast.

Co ja tu robię?

Toast wodą, toast tęsknotą. Za czym? Może za moją córką Tove. A może tylko za bliskością ciała Petera.

Konwersuje z dilerem samochodów z Simrishamn.

Chudy jak szczapa około sześćdziesięcioletni Skańczyk, który dorobił się na „niemieckiej inżynierii”.

Diler samochodów idzie do toalety.

Malin ma czas, by się przyjrzeć Peterowi.

Jego twarzy.

Archetypicznej w formie. Linie, jakie pierwszy człowiek nakreślił na piasku na pierwszej plaży.

Przepadłam, myśli.

Otoczonemu rodziną, taką, jaką przyszło mu mieć.

Oboje przepadliśmy, prawda?

Nie ma już powrotu. Niezależnie od tego, czego by sobie życzyła twoja matka.

Po raz pierwszy wspomniałeś o tym pół roku temu.

O dziecku.

O które chcesz, byśmy się wspólnie postarali.

– To by było dobre, Malin. No i już pora na mnie, inaczej nigdy się nie zdecyduję.

Tak powiedziałeś, gdy zastałeś mnie kiedyś w salonie, pochyloną nad papierami ze śledztwa w sprawie Marii Murvall. Trzydziestodwuletniej pracownicy opieki społecznej, którą pewnego jesiennego poranka przed siedmioma laty znaleziono brutalnie zgwałconą i pobitą na leśnej drodze na południe od Hultsjön, na północ od Stjärnorp.

Papiery leżały rozsypane na podłodze. Jak jakaś historia stworzenia, którą należy usystematyzować.

Miłość.

Zło.

To nie to samo, myśli Malin, gdy sprzedawca samochodów znów siada obok. To dwie różne sprawy.

Jak noc i dzień.

Zimno, ciepło.

Maria Murvall. Niema i nieobecna w pokoju w szpitalu w Vadstenie. Obłąkana.

Mój brat.

Stefan.

Opuszczony przez matkę. Niezdolny, by kiedykolwiek pojąć, kim jestem. Ale czujesz, że istnieję, prawda, Stefan? Jakoś tam jestem w stanie do ciebie dotrzeć.

Jego szczupłe ręce na kołdrze, gdy śpi na plecach z otwartymi ustami. A na zewnątrz domu opieki, w którym przebywa, czuwa hälsingborska noc.

Mój ojciec, który udawał, że brat nie istnieje. Ukrywał to przede mną przez prawie trzydzieści pięć lat. Drań.

Tata wrócił na Teneryfę. Od tego czasu z nim nie rozmawiałam. Telefonował, ale nie oddzwoniłam.

Przebaczyć? Pójść dalej?

Nigdy. Przenigdy. Nie wszystko da się wybaczyć. No i mama. Nie żyje. Nigdy nie będę w stanie pojąć jej oszustwa. Teraz to wiem. I do czego takie kłamstwo może doprowadzić?

Zimna, wiotka dłoń Stefana w mojej, ciepławy opadły liść o miękkich kościach i wypukłych, ciepłych żyłach.

Czujesz, że jestem tu u ciebie, prawda?

Czujesz moją obecność, co?

Świat to udręczony krzyk.

Dzieci. Na ten świat?

Jasne, Peter, jasne.

– Zapraszamy do salonu na kawę i koniak.

Głos Siv, piskliwy, ale ciepły i zadowolony, anonsuje dalszy ciąg wieczoru.

Peter chwycił Malin za rękę. Wyszli z jadalni i zajęli miejsce na dużej niebieskiej kanapie w stylu howard przy kominku i rozdziawionej na podłodze niedźwiedziej skórze.

Przyniósł im obojgu kawę, sobie koniak.

Usiadł obok i wyszeptał jej do ucha:

– Sądzą pewnie, że nic nie pijesz, bo jesteś w ciąży.

Jej też to przyszło do głowy.

Stwierdziła, że gwiżdże na to. W końcu ma trzydzieści sześć lat.

– Guzik mnie to obchodzi. Dobrze wiesz.

– Wiem – odparł. – Dlatego tata cię tak lubi. Zawsze szanował tylko tych, co byli uparci jak osioł.

– Więc według ciebie jestem uparta jak osioł?

– Mało powiedziane. Sama doskonale wiesz. – Przyciągnął ją do siebie i pocałował w czoło. – Nawet fajnie, co?

Skinęła głową.

– Miłe to, co powiedział.

Przymknęła oczy. Pomyślała, że Tove jest pewnie na jakiejś imprezie w Lundsbergu, że chyba podoba jej się w szkole z internatem. Że w trakcie minionego roku coraz bardziej wydłużały się przerwy między ich rozmowami. Najpierw kontaktowały się codziennie, potem co drugi dzień, a teraz może z raz w tygodniu. I prawie zawsze to Malin dzwoni, napędzana wściekłością kogoś, kto został odrzucony.

No ale teraz ma Petera.

Mają siebie nawzajem. W zasadzie już razem mieszkają, choć zachowali swoje mieszkania. Jego ojciec się nie mylił. Malin potrafi sobie wyobrazić, że wchodzi do tej rodziny, a może, może już weszła.

Dwa tygodnie urlopu.

Zima na komendzie upłynęła spokojnie. Linköpingiem nie wstrząsnęło żadne spektakularne morderstwo. W lutym dwóch pijaczków zatłukło się w mieszkaniu w Berdze. I to by było na tyle.

Malin brakowało jakiejś skomplikowanej sprawy. I miała z tego powodu wyrzuty sumienia. Ale to właśnie rozpracowywaniem trudnych morderstw się zajmuje. I wie, że jest w tym dobra. Za to zajmowała się trochę sprawą Marii Murvall.

Jakby kobietę zgwałciła sama przyroda. Nadal przebywa w szpitalu, niema i zamknięta w sobie.

Ale Malin nic tu nie wskórała, choć sprawdziła każdy trop.

– Weź sobie dwa tygodnie wolnego, Malin – polecił jej szef, komisarz Sven Sjöman. – Odwiedź Tove, zrób coś przyjemnego.

– Wyglądam według ciebie na zmęczoną?

– Nie, wręcz przeciwnie. Ale ten spokój nie potrwa wiecznie.

Nie pojechała do Tove. Nie wpasowywało się to w plan zajęć córki. Ale za kilka tygodni postara się pojechać na zakończenie roku szkolnego.

Peter wziął urlop za nadgodziny, ubłagał ją, żeby pojechała z nim do Skanii na przyjęcie z okazji siedemdziesiątych drugich urodzin jego ojca. Zwabił ją kilkoma dniami w kopenhaskim hotelu Angleterre, zapewnił, że będzie zachwycona.

W końcu i tak musiała się znów z nimi spotkać. Pierwszy raz widzieli się w Sztokholmie przed Bożym Narodzeniem, na wigilijnym spotkaniu w Operakällaren.

Z Rudolphem i Siv.

Z królem opon samochodowych i jego żoną.

Siostra Petera, Theresa, pracownik naukowy w firmie medycznej Gambro w Lund.

No i oto tu jestem, myśli Malin. Co czuję?

Nie wiem.

Nie mam pojęcia. Wiem tyle, że chcę być z Peterem.

I że coś się musi wydarzyć.

2

Alkohol składa alkoholikowi obietnicę: Ofiaruję ci spokój i pozbawione bólu godziny.

Dzięki mnie coś się będzie działo.

A potem cię unicestwię.

Ale czy nie cudownie jest być unicestwianym?

Malin wciska paznokcie palców wskazujących w kłykcie, zastanawia się:

Jak wytrzymać na takiej imprezie bez picia?

Trzeba zacisnąć zęby.

Myśli o tym, jak wstrętnie smakuje alkohol.

Jaki kac jest okropny.

Że powstrzymuje się, zasługuje na niewidzialne odznaczenia królewskie za silny charakter i wzorowe sprawowanie.

Trzeba myśleć o czymś innym.

Dziwuje się, obserwując pijanych gości, to, jak pozwalają sobie na chwilę szaleństwa.

Człowiek się po prostu oszukuje, myśli Malin.

Wie, jak obłędnie i cudownie jest się upić. Upić się i wylądować w miękkim jak bawełna bagnie.

To uczucie, ta tęsknota, myśli Malin, są niezmierzone. Będę je w sobie nosić już do końca życia.

Malin siedzi samotnie na sofie. Żaden z podchmielonych gości nie ma ani czasu, ani ochoty na rozmowę z gliną. Nawet faceci nie podchodzą, by podyskutować o jej pracy – a tak zazwyczaj jest.

Przed nią ogień.

Iskierki pryskają na podłogę, ale nie są w stanie uszkodzić grubo polakierowanego parkietu.

Ktoś gdzieś włącza muzykę. Taneczną. Gdzie jest Peter? Wszyscy pewnie tańczą, bo pokój, jeszcze przed chwilą pełen ludzi, opustoszał, pomijając grubasa we fraku, który przysnął w fotelu.

Malin zamyka oczy.

Myśli o Jannem. Teraz rzadko ze sobą rozmawiają. Jedynie o praktycznych sprawach, na przykład o Tove. A i to nieczęsto, bo córka sama sobie radzi w Lundsbergu. Wspólnie spędzili Boże Narodzenie. Ona i Peter, Janne i jego nowa blond lala oraz Tove.

U Jannego.

Tam, gdzie Malin kiedyś mieszkała.

Janne przyrządził gotowaną świąteczną szynkę i tradycyjne świąteczne słodkości – knäck. Ku swojemu zaskoczeniu Malin nie chciała wydrapać blondynie oczu.

Nagle ktoś się pojawia obok.

Któż to?

Podnosi wzrok. Dziewczyna siostry Petera, Sara, bodajże Markelberg.

Pośpiesznie się przywitały, gdy ona i Theresa przybyły na przyjęcie, akurat na drinki, serwowane na werandzie w ostatnich promieniach popołudniowego wiosennego słońca.

– Mogę się przysiąść?

Ubrana w czarną koktajlową sukienkę, o półdługich rozpuszczonych ciemnych włosach oraz pełnych ustach pomalowanych na jasnoczerwono Sara Markelberg wygląda jak współczesna wersja czterdziestoletniej Avy Gardner.

Czego ona chce? – zastanawia się Malin. Poderwać mnie? Czy sytuacja może się zrobić niezręczna?

Naciąga na kolana sukienkę Bossa.

– Jasne.

– Ale tam głośno – mówi Sara, opadając na fotel. – Potrzebuję odrobiny spokoju. Nigdy nie lubiłam tańczyć.

– No to jest nas dwie. Mam na myśli taniec – odpowiada Malin.

Sara odstawia na stół kieliszek z koniakiem. Zakłada nogę na nogę, odsłaniając odziane w czarny nylon udo.

Czego ona chce?

Ale dlaczego miałaby mnie podrywać? Bo jest lesbijką? Zresztą, wyglądam przecież w tej sukience idiotycznie.

– Nie pijesz?

Malin kręci głową.

– Maleństwo w drodze?

Malin znów kręci głową i coś w bezpośredniości Sary sprawia, że zdobywa się na szczerość.

– Jestem niepijącą alkoholiczką – mówi, a to wyznanie wstrząsa jej ciałem, wyczerpuje ją i napełnia dziwnym zadowoleniem.

Sara kiwa głową.

– Cholera, to musi być ci ciężko.

– Jest okej – mówi Malin. – Bywało gorzej.

– Domyślam się.

– Ale gdy człowiek znajdzie się czasem wśród tych, co piją i się upijają, to jakby był w innym świecie.

– Znam to uczucie – mówi Sara. Wygląda nadludzko pięknie.

– Czasem mam taką ochotę się napić – odpowiada Malin.

Sara kiwa głową, bierze łyk koniaku i zamyka oczy. Zdaje się rozkoszować ciepłem ognia, tą przytulnością.

I Malin ma wrażenie, że coś się ku nim zbliża, że atmosfera w pokoju się zagęszcza.

Po chwili to uczucie znika. Niemal równie szybko jak się pojawiło.

– Jestem lekarzem – mówi Sara. – Nasze zawody są chyba do siebie podobne, nie sądzisz?

– W jakim sensie?

– Pomagamy ludziom. Pozwalamy im wierzyć, że zło nie istnieje. Że wszystko da się naprawić. Stwarzamy poczucie bezpieczeństwa, którego potrzebują, żeby się nawzajem nie rozszarpać na kawałki.

Malin wybucha śmiechem.

– Brutalne, ale prawdziwe. Niestety.

– Zastrzeliłaś kiedyś kogoś?

Normalnie to pytanie rozwścieczyłoby Malin, ale w ustach Sary brzmi zupełnie naturalnie.

– Tak. Musiałam.

– Nie żałowałaś potem?

– Nie za bardzo. A ty? Coś ci nie daje spokoju?

Sara jakby już miała odpowiedzieć, ale się powstrzymuje.

– Pracuję w wariatkowie, więc to raczej moich pacjentów ścigają demony. Ja staram się zachowywać dystans.

– Ale nie zawsze się udaje, co?

Sara kręci głową.

– Zbyt często.

Nie widzi mnie, myśli Peter.

Stoi w ciemnościach w pomalowanym na czerwono przejściu między kuchnią a salonem i przygląda się Malin rozmawiającej z Sarą Markelberg.

Rzutka Sara. Nieustraszona Sara. W sam raz dla aspołecznej Theresy. Dzięki niej siostra zauważyła, że poza laboratorium też istnieje świat.

Malin.

Poznali się przypadkiem w szpitalu po wybuchu bomby na rynku w Linköpingu.

Peter widzi, jak Malin się pochyla. Ona i Sara prawie się dotykają.

O czym one rozmawiają? To chyba coś ważnego. Widzi w oczach Malin to jej opętanie. To silniejsze od niej, ta chęć, by gnać do przodu, gdy wydaje jej się, że zwietrzyła coś ważnego, coś, co jej samej trudno ubrać w słowa.

Malin jest tajemnicą zawartą w tajemnicy wewnątrz tajemnicy, myśli Peter.

Gdy już mi się wydaje, że ją rozumiem, a w każdym razie jakąś jej część, ona mi się wymyka, zmienia się na moich oczach, zbacza w innym, nieprzewidzianym kierunku.

Chcesz żyć z Malin Fors? Zapnij pasy.

Chcesz, by została matką twojego dziecka?

Stwórz jej jakiś stały punkt w świecie.

Peter bierze łyk świeżo zmieszanego martini. Zimnego, mocnego i czystego.

W oczach Malin widzi samotność i strach. To uczucie – że coś jest popsute i nie da się tego naprawić, że świat ją oszukał.

Wychodzi do przestronnego salonu.

Patrzy, jak jego ojciec tańczy z jakąś starszą kobietą, której nazwiska nie pamięta. Widzi jego uśmiech, spojrzenie wiecznego kobieciarza.

Przez czterdzieści pięć lat małżeństwa był notorycznie niewierny. Często z kilkoma kobietami jednocześnie. Mama musiała wiedzieć, wie, ale woli patrzeć gdzie indziej. Do portfela, na wygody. Odcina wszystkie bolesne emocje.

Ojciec zalicza się do tych mężczyzn, którzy tylko biorą, biorą i biorą, co chcą. Wszystko im się należy. Czarują świat swoimi uśmiechami, swoją bezczelnością i swoimi pieniędzmi, pozostawiając za sobą ludzkie zgliszcza.

Matka.

Zupełnie bez kontaktu z samą sobą. Jedna wielka maska konwenansów i poglądów na to, jakie wszystko powinno być.

Peter wie, że rodzina go ukształtowała. W związkach zawsze grzązł na ziemi niczyjej, nie potrafił się zdecydować, aż robiło się za późno, a jego wahanie pogrążało miłość.

Z Malin tak nie będzie.

Pochyla się tam na kanapie, niebieskie obicie sofy otacza ją jak morze.

Teraz wiem, czego chcę. Wytrwam.

Z Malin jestem tam, gdzie powinienem. Dokądkolwiek razem zmierzamy.

Sara Markelberg wstała i poszła, jak tylko podszedł do nich Peter.

Teraz siedzą we dwoje. Malin czuje jego bliskość, chce już wyjść z przyjęcia, do ich pokoju.

– O czym rozmawiałyście?

– O tym i owym.

– Na przykład?

– Między innymi o twojej siostrze.

Peter nie okazuje zainteresowania.

– Rozmawiałyście jeszcze o czymś.

– Tak – mówi Malin. – Rozmawiałyśmy o tobie.

– Co mówiłyście?

– Że jest z ciebie niezły jełop.

Malin całuje go w policzek, przesuwa językiem po jego szorstkiej skórze i czuje, że jeszcze nie powiedziały sobie z Sarą wszystkiego, że słowa mienią się, niewypowiedziane. Z jakiegoś powodu ona, Malin Fors, jest właśnie tu i teraz. Ta przyczyna jest potężniejsza od niej.

Ciało Petera na Malin. Przedziera się coraz dalej, aż dociera głęboko w nią w rozpaczliwej próbie przezwyciężenia jakiejś samotności.

Żadnego dziecka.

Jeszcze nie.

Spirala jest na swoim miejscu.

Malin drapie jego plecy, szepcze mu do ucha: Mocniej, szybciej, nie bądź taki uprzejmy, taki delikatny. Wysuwa się z niej, przekręca ją, opiera na czworakach o stuletni dębowy szczyt łóżka i pompuje, pompuje, pompuje, a ona chce krzyczeć, jęczeć, ale się powstrzymuje, pozwala tylko, by jej głowa uderzała o patynowane drewno wezgłowia, w tym monstrualnym przerośniętym domu, pośród tych wszystkich ludzi o monstrualnym ego. Krzyczy: Tylko na tyle cię stać? Co? Mocniej. I to obce zwierzę należy zwabić, przepędzić, a potem zabić zabić zabić, by już nigdy nie powróciło.

Już po wszystkim.

Obok siebie.

Mokrzy od potu.

– Przestraszyłaś mnie – mówi Peter.

– Przestraszyłam?

– Tak.

– Nie wiem, co we mnie wstąpiło.

– Czego ty się boisz, Malin?

– Nie wiem.

Jego dłoń na jej plecach, ciepła, delikatna, pewna.

– Jestem tutaj – szepcze. – Razem tu jesteśmy. Masz tego świadomość, prawda?

Zegar na obitej boazerią ścianie w ich sypialni pokazuje kwadrans po piątej.

Pić.

Malin zwleka się z łóżka, narzuca szary szlafrok frotté, wychodzi z pokoju i po zimnych schodach schodzi do kuchni.

Impreza skończyła się około trzeciej. Ostatni samochód odjechał o wpół do czwartej. Obudziła się, gdy umilkła muzyka. Znowu zasnęła, aż zbudziło ją pragnienie. Wchodzi do ciemnej kuchni.

Przez okno w głębi pomieszczenia wygląda jakaś czarna postać.

– Rany, ale mnie przestraszyłaś.

To Sara Markelberg, w takim samym szlafroku.

– Zachciało mi się pić – mówi Malin, a Sara siada przy stole w kuchni.

Malin pije wodę prosto z kranu.

– Można by pomyśleć, że poleci z niego szampan – syczy Sara. – Niewiele piję, ale i tak trudno mi zasnąć.

Malin śmieje się i siada naprzeciwko niej. Wdycha zapach alkoholu i resztek jedzenia, choć służba porządnie wysprzątała.

Sara patrzy w ciemności na Malin, przytrzymuje jej wzrok, po czym mówi:

– Pracuję na oddziale zamkniętym w szpitalu S:t Lars w Lund. Mamy tam pewną dziewczynę, około dwudziestoletnią. Kompletnie bez kontaktu, jakby przebywała w innym świecie.

Dlaczego mi to opowiadasz? – zastanawia się Malin. Bo jestem policjantką? Maria Murvall, myśli.

– Nie potrafię sobie tego odpuścić. Beznadziejna sprawa – ciągnie Sara. – Wygląda na to, że to się już nie zmieni. Nikt nie wie, kim ta dziewczyna jest ani skąd pochodzi. Nie nadaliśmy jej żadnego imienia. Zwracamy się do niej per „ty”.

Cisza.

W tej ciemności ciekawość przeistacza się w czarny, rozrastający się wrzód.

Malin się pochyla.

– Co ją spotkało? Jak się u was znalazła? Coś się przecież musiało wydarzyć, prawda?

Sara też się pochyla.

Bierze głęboki wdech.

– Któregoś ranka znaleziono ją na drodze przy polu na wschód od Malmö – mówi i po chwili ciągnie: – Nagą, zgwałconą. Niemą. Jakby się przeraziła na śmierć, a jednak nie umarła. To już ponad pięć lat, a policja donikąd z tym nie zaszła. Umorzyli śledztwo.

Malin jest podekscytowana. Przebudzona, rześka, choć spała tylko kilka godzin.

Bezpośrednia.

Wali prosto z mostu:

– Mogłabym się zobaczyć z tą dziewczyną?

Sara patrzy na nią, nie z zaskoczeniem ani pytająco, tylko wyczekująco.

– U siebie w Linköpingu próbuję rozwikłać podobną sprawę – ciągnie Malin. – Ale na razie niewiele wskórałam. Więc chętnie spotkam się z tą dziewczyną, niezależnie od jej stanu.

W duchu przeklina brak wspólnych komputerowych rejestrów z danymi ze śledztw, do których można by mieć wgląd. Skoro sprawę umorzono, trudno będzie do niej dotrzeć. Trzeba będzie pójść oficjalną drogą, a śledztwo Malin w sprawie Marii do oficjalnych nie należy. Nikt nie udostępni żadnych archiwów policjantce prowadzącej w czasie wolnym dochodzenie w umorzonej sprawie.

Ile takich jak Maria jest w tym kraju?

Ile podobnych spraw?

Czasem się nad tym zastanawiała. Prowadziła dochodzenia na mniejszą skalę, ale na nic nie natrafiła.

A te sprawy istnieją.

Tego jest pewna.

Sara pochyla się jeszcze bardziej, szepcze:

– Jutro. Jutro jedziemy do Lund. Musisz ją poznać. Kto wie, co jej się przytrafiło.

I Malin czuje, że coś pęka i jednocześnie się scala.

Jakby wkraczała w obcą porę roku, w której nic nie jest oczywiste.

3

Mimo nocnej rozmowy z Sarą Markelberg Malin jest pierwsza na nogach.

Dżinsy i biała koszulka.

Tylko ja nie mam kaca, myśli, tylko mnie nie ściga wewnętrzny czart z kowalskim młotem. Jeśli istnieje jakakolwiek korzyść niepicia, to są to wolne od kaca poranki pozbawione podłego samopoczucia, dudnienia we łbie i ciała obolałego od skruchy i wstydu. W zamian za to wczesne chwile jak ta, przyjemne i ciche.

Wielka rustykalna kuchnia skąpana jest w magnetycznym świetle z błękitnego nieba. Wiosna w pełni. A może to już lato? Co to za pora roku?

Nie dalej jak trzy tygodnie temu padał śnieg.

Stopniał, po czym nadciągnęła burza gradowa. Podobnej nikt nie pamięta.

Grad wielkości piłek tenisowych wgniatał karoserie samochodów. Cudem nikt nie ucierpiał.

A potem niemal letnie upały. Delikatne kwiatki, które próbowały się przebić, ale zostały na powrót wciśnięte w ziemię przez nocne przymrozki. Trawa, która chciała wyrosnąć, ale nie miała śmiałości, jasne zielone barwy, które poszarzały, pewnie by nie wyjść na aroganckie.

Lśniące nierdzewne urządzenia, dwie duże lodówki – model spotykany zazwyczaj w kuchniach restauracyjnych. Na jednej z nich karteczka: Śniadanie! Smacznego!

Kawa.

Malin zaparza sobie filiżankę nespresso, czarną, najmocniejszą. Stoi przy długim na dziesięć metrów blacie i popija kawę, słyszy, jak dom trzeszczy od wielowiekowych wspomnień, zastanawia się, czy buntuje się przeciwko temu, że arystokrację zastąpiły opony.

Dziś niedziela.

Peter powinien już zejść, niedługo jadą do Kopenhagi. Malin siada przy długim stole pośrodku kuchni.

Krótszą ścianę zdobią kafle w niebieskie kwiaty.

Wdycha wypełniający pomieszczenie zapach, dziwną mieszaninę duchoty i wolności, przywilejów i długo gotującej się dziczyzny, lawendy zerwanej z własnych pól i wsadzonej do wody.

– Wcześnie wstałaś.

Malin się odwraca.

Sara nieuszminkowana, ubrana w szary szlafrok, ona też nieskacowana. Stoi tuż przy drzwiach do kuchni i patrzy w kierunku Malin, a jednak jakby mimo niej, przez okno, na niebo, które jest tak niebieskie, jakby bezkresne.

– Wyruszamy dziś z Peterem do Kopenhagi – mówi Malin.

Sara siada naprzeciwko niej.

– Myślałam, że pojedziemy do Lund – mówi i Malin wie, że Sara wie, że Malin niczego bardziej nie pragnie.

Potakuje.

– Tyle że nie zdążymy. Peter zarezerwował już stolik na lunch.

– Zdążymy – mówi Sara. – Prawda, że zdążymy, Peter?

Malin odwraca głowę, a on stoi tam w idealnie wytartych dżinsach i patrzy w jej stronę, a jednak obok niej – on także. Wpatruje się w niebo.

– Co za dzień – mówi. – Lepiej być nie mogło. Z czym zdążymy?

Malin otwiera usta, szuka słów, by przekonać Petera, że musi jechać do Lund, na oddział zamknięty szpitala S:t Lars, by spotkać się z niemą kobietą, którą świat zmusił, by się od niego odwróciła.

Uprzedza ją Sara.

– Znasz sprawę Marii Murvall, tę, która jest dla Malin taka ważna. Mam u siebie na oddziale podobną kobietę. Malin powinna ją poznać.

Peter kręci głową.

Malin próbowała nie okazywać emocji, gdy opowiadała mu o Marii, ale on i tak zwietrzył jej obsesję.

Powstrzymał się jednak od komentarzy.

– No a co z Kopenhagą? – Rozkłada ręce. Podchodzi do Malin, kładzie jej ręce na ramionach. – Co za dzień – mówi znów. – Idealny na pracę w terenie. No i raczej nie mogę odmówić, prawda? I tak byś pojechała. Odwołam rezerwację. Pojedziemy wieczorem.

Malin kładzie swoje dłonie na jego dłoniach, mocno je ściska.

– Tak zróbmy.

Nie ma siły udawać i czule dopytywać, czy jest pewien, że tego właśnie chce. Ulega własnej woli. Sara, siedząca po przeciwnej stronie stołu, uśmiecha się.

Asfalt i napęczniałe żółte pola stapiają się z niebem – lśniącą kreską w kolorze jadeitu na horyzoncie.

Kłęby dymu na zachodzie.

Niewyraźne przez okulary słoneczne. Widziane przez nie pole rzepaku jest pomarańczowe, a aleja topolowa na wschodzie przypomina czarne butelki po winie wetknięte w ziemię dnem do góry.

W powietrzu zapach siarki z wypaleń pól.

Żółty kabriolet bmw.

Prawdziwy lesbijski wóz lekarki i naukowca. Malin siedzi obok Sary Markelberg. Wiatr tarmosi jej włosy, wokół huk.

Samochód pokonuje kolejne metry asfaltu, pożera dystans dzielący je od zagadki.

Przed wyjazdem nie widziały się już z siostrą Petera, Theresą.

– Lubi sobie dłużej pospać – skomentował Peter.

– Kac gigant – stwierdziła Sara. – Nie wyjdzie z łóżka przed trzecią.

– Co wiesz na temat śledztwa?! – Malin przekrzykuje łoskot powietrza.

– Sto pięćdziesiąt stron niczego, na tyle, na ile potrafię ocenić. Jakiś lekarz, ginekolog, który uznał, że sama mogła sobie zadać te obrażenia. Trudno mi w to uwierzyć, nikt sam by sobie czegoś takiego nie zrobił, to niemożliwe! – krzyczy Sara, nie spuszczając wzroku z drogi. – Przeczytałam raport ze śledztwa, żeby to lepiej zrozumieć, znaleźć klucz do niej, ale nic to nie dało.

Spoza słów wyziera twardy naukowy ogląd rzeczywistości. Nie pojmuję tego, w tej sprawie mi się nie powiodło. I tyle.

Sara patrzy teraz Malin prosto w oczy, trochę za długo, błagalnym wzrokiem:

Zrób coś, żebym dowiedziała się czegoś o tej bezimiennej, młodej kobiecie.

Wyjaśnij ten znak zapytania.

Odpowiedz dlaczego.

Po kwadransie z okładem parkują na jednym z miejsc dla lekarzy przy wejściu do szpitala S:t Lars. Duży budynek z czerwonej cegły stoi na odludziu, a jednocześnie w centrum Lund, jak pretensjonalny zamek dla wariatów, jakby zapadający się, kryty dachówką dach miał wypędzić cały ten obłęd przez podłogę.

Malin idzie kilka kroków za Sarą. Wchodzą przez rozsuwane drzwi, wsiadają do cuchnącej wymiocinami windy, wjeżdżają na drugie piętro. Idą korytarzem bez okien po brudnożółtym linoleum. Skręcają w kolejny, wytapetowany na szaro korytarz.

Kraty za zamkniętymi drzwiami z szybą pancerną.

Strażnik w stróżówce.

Kiwa rozpoznawczo głową w kierunku Sary, naciska na guzik, kliknięcie. Ustępują pierwsze drzwi.

Malin dostrzega teraz, że krata tkwi za, a nie przed kolejnymi drzwiami.

Sara wsuwa klucz do dziurki.

– Nie wolno im wychodzić? To przestępcy? – pyta Malin.

– Niektórzy z nich stanowią zagrożenie dla siebie i dla otoczenia. Znaleźli się tu na mocy prawa o opiece przymusowej.

– A nasza dziewczyna?

– Ją to chyba niewiele obchodzi – mówi Sara. – Próbowaliśmy wszystkiego, w różnych językach, ale nie udało nam się przełamać jej milczenia. Raczej nie udaje.

Za kratą korytarz z pozamykanymi drzwiami.

Na końcu kolejne kraty w oknie.

Za oknem niebo.

Tak ciemnoniebieskie, że aż prawie czarne.

– Wejdę sama – mówi Malin, a Sara nie oponuje. – Wiem, czego się spodziewać.

Drzwi do pokoju młodej bezimiennej kobiety znajdują się na końcu korytarza.

Nie są zamknięte na klucz. Malin czuje na ramieniu dłoń Sary. Popycha ją lekko do przodu, do środka. Malin naciska klamkę, otwiera drzwi.

Za oknem zielone drzewo.

Przy białej ścianie niewielkie biurko, na podłodze fioletowo-zielony dywan i takie samo jak u Marii Murvall łóżko starego typu, wciśnięte w taki sam kąt. A u wezgłowia łóżka, ubrana w białą szpitalną sukienkę siedzi ona, niema kobieta ze wzrokiem utkwionym w przestrzeń.

Jak Maria.

Dokładnie tak jak Maria.

Malin się zastanawia, dlaczego właśnie Maria padła ofiarą. Lubiana przez wszystkich, dobroduszna pracownica opieki społecznej. Ona, która troszczyła się o najsłabszych, pomagała im i ich wspierała. Ona, która nadawała ich życiu godność, gdy wszyscy inni nimi gardzili, świadomie lub też nie.

Czy uprzejmość jest niebezpieczna? Czyżby Marię pociągało coś mrocznego? Czy z rozmysłem chciała się narazić na niebezpieczeństwo? A może skończyła tak, jak skończyła, przez swoje bezkompromisowe zaangażowanie dla sprawy? Czy też po prostu ofiarowała się w imię dobra? Ale tam, w lesie, niewątpliwie wygrało zło. Przywiodło ją w ciemne, zimne miejsce, którego nie mogła albo nie chciała opuścić.

– Karmimy ją – powiedziała Sara. – Z toalety korzysta samodzielnie. Żyje, a jednak nie.

Za Malin zamykają się drzwi.

W pomieszczeniu panuje jedyna w swoim rodzaju cisza.

Zasysająca cisza, dająca do zrozumienia, że istnieje przestrzeń między życiem a śmiercią, w której można się schronić. Przestrzeń, gdzie nie obowiązują prawa natury, przestrzeń ciszy, dokładnie taka jak ta Marii.

Ile ona może mieć lat?

Malin podchodzi do łóżka.

Ze dwadzieścia pięć? Nie więcej. Wysokie kości policzkowe, okolone skołtunionymi, ciemnobrązowymi włosami, które należałoby umyć i porządnie odżywić.

Kobieta mruga. Brązowe oczy, jakby niewidzące, zakryte uszy, jakby niesłyszące. Malin siada obok niej na łóżku.

Tamta nie odsuwa się, oddycha spokojnie, nie zwraca na Malin uwagi. Siedzi na łóżku. Malin wolałaby, żeby się skuliła, odsunęła, próbowała uciec, zareagowała jakoś. Ale ona tylko spokojnie siedzi.

Najsamotniejsza z samotnych.

Jakby opuszczona przez samą siebie.

Jak szczególny typ człowieka, który poczuł przerażenie, niebędące częścią życia, oddychania.

– Jak się nazywasz? – pyta Malin. – Nikt tego nie wie, choć wielu by się chciało dowiedzieć. Pewnie sporo osób się zastanawia, gdzie jesteś.

Jej oddech ma zapach, myśli Malin. Pachnie pustką, tęsknotą za tym, by odejść jeszcze dalej.

„Nie ma skłonności samobójczych. Tak nam się w każdym razie wydaje”.

– Co cię spotkało? – pyta Malin.

– Wiesz, co spotkało Marię?

– Macie ze sobą coś wspólnego?

Słowa.

Wypowiadam je naprawdę czy tylko w duchu?

Ale to nie ma znaczenia, bo ty i tak nic nie słyszysz, prawda? Nie wiesz nawet, że tu jestem.

Co się przytrafiło Marii? Wiesz to, prawda? Co przytrafiło się tobie?

Twoje imię jest teraz niczym. Przywrócę ci je, nawet jeśliby to miała być ostatnia rzecz, jaką w tym życiu zrobię. Przywrócę ci twoje imię.

Przywrócę imiona wszystkim straconym kobietom.

Idę po was, myśli Malin, idę po was, dranie.

Chcę, żebyście to wiedzieli.

Dopadnę was.

4

Przed wyjazdem z S:t Lars Malin pije kawę z Sarą Markelberg w szpitalnej stołówce.

Oklejone żółtymi tapetami ściany w zniszczonym pomieszczeniu pokrywają delikatnie rysunki ludzkich twarzy przywodzące na myśl jakieś potwory. Malin domyśla się, że ich autorami są pacjenci szpitala.

Najpierw siedzą w ciszy.

Nie chcą nic mówić, muszą przetrawić te potworności. Malin zastanawia się, co dalej. Dochodzi do wniosku, że od wyjazdu z Martofty ani razu nie pomyślała o Peterze.

W końcu pyta Sarę, czy dobrze jej się układa z jego siostrą. Jest zaskoczona własną ciekawością i zawstydzona tą nachalnością.

– W porządku. A wam?

– Dobrze.

– Dzieci?

– On by chciał.

– A ty?

– Tak szczerze, to nie wiem. Nikomu nie mów. Niech to zostanie między nami. A ty?

– Nie, żadna z nas.

Sara upija łyk kawy. Malin czuje skradające się natarczywe myśli. Mieszają się z woniami instytucji i smakiem taniny, podczas gdy ona i Sara prowadzą tę intymną, a jednak powierzchowną rozmowę.

Czy Peter lubi polować? Nigdy o tym nie wspominał. Czy jest myśliwym?

A jego ojciec?

W domu widziała szafę na broń. Z dziesięć sztuk, w tym dwie niezwykle pięknej roboty śrutówki z precyzyjnie wygrawerowanym ptactwem wodnym z wężami w dziobach.

Piękna śmierć.

Rozsypujący się nad okolicą grad śrutu, drobnych ziarenek, które rozszarpuje żywe stworzenie podczas ucieczki.

Pyta Sarę o ojca Petera. Mówi o nim tylko dobrze.

– Pewnie, patriarcha, ale bez uprzedzeń, prawy i naprawdę sympatyczny.

Zanim się rozstają, Sara podaje Malin nazwisko policjanta, który prowadził śledztwo. Niejaki Sören Lind.

Obejmują się na schodach szpitala. Malin czuje bliskość ciała tej obcej kobiety.

I to, że w pewnym sensie łączy je teraz wspólne zadanie.

Że w pewnym sensie muszą razem uratować wszystkie te kobiety.

Idzie tam, gdzie, domyśla się, jest stacja kolejowa.

Lund.

Dokładnie takie jak Linköping.

Takie same domy, tacy sami ludzie. Tylko jeszcze trochę bardziej wytworni, trochę bardziej wyjątkowi. Domy z lat siedemdziesiątych z brązowej cegły o maleńkich oknach, swąd z budek z fast foodem i schludne kafejki z niebieskimi ramami okiennymi, serwujące ekologiczne kiełki na ciabattach, pardon, panini.

Malin chce już, teraz, zaraz odwiedzić Sörena Linda. Ale wie, że powinna wracać do Martofty, że czeka tam na nią Peter.

Może Sören Lind jest akurat w komendzie w Malmö.

Na niedzielnej zmianie.

Niewykluczone. Kryminalni często siedzą na dyżurach. W Malmö mają pewnie rotacyjny grafik – tak jak to bywa w dużych miastach – i muszą się stawiać na służbie w co trzeci weekend.

Malin wystukuje numer Linda.

Myśli: Peter musi poczekać. Poradzi sobie.

Sören Lind jest w pracy.

Obiecuje przygotować akta, wszystko, co ma na temat sprawy.

W czasie tych osiemnastu minut podróży pociągiem Pågatåget do Malmö Malin myśli, że to wszystko jakoś szybko się toczy i że o to jej właśnie chodzi. Pragnie, by nic jej nie przeszkodziło, właśnie teraz, gdy w końcu pojawiło się jakieś światełko w sprawie Marii Murvall.

Maria.

Jej nazwisko jak mantra w takt stukotu kół pociągu o szyny, w takt mijania miejscowości, gdzie małe, bezpretensjonalne wille tworzą mur odgradzający od wszystkich obcych.

Maria.

Obietnica.

Złożona mnie. Jej. Tove. Wszystkim tym kobietom i mężczyznom.

Drzwi przy okienku recepcji w komisariacie w Malmö otwierają się. Skrzypią sfatygowane zawiasy.

Skinieniem głowy wita ją starszy, niemal chorobliwie chudy mężczyzna o twarzy strzaskanej na mahoń. Ma na sobie beżowe spodnie i spraną, pomiętą, białą koszulę zwisającą na barkach, które wyglądają, jakby w ciągu ostatnich dziesięciu lat stopniowo się zwężały. Jakby zmęczenie sukcesywnie wypierało zapał i ciekawość, aż zupełnie zanikły.

Prezentuje zmęczony uśmiech, podaje Malin dłoń. Mocny, a jednocześnie jakiś niepewny uścisk. Malin podąża za nim do jego biura.

– No, sama pani widzi – mówi Sören Lind i odchyla się na swoim trzeszczącym krześle biurowym, podczas gdy Malin przegląda zdjęcia nagiego ciała bezimiennej młodej kobiety, wyjęte z teczki rzuconej na szare biurko.

Pokój jest w kiepskim stanie.

Zakopcony.

Pewnie tu popala, choć to zabronione. Zakaz palenia obowiązuje przecież we wszystkich komendach w kraju.

– Sama pani widzi – mówi znów.

I siedząca po drugiej stronie biurka Malin rzeczywiście widzi sama.

Skóra na nogach kobiety jak poobdzierana przez gigantyczne kolce, siniaki, tak jakby gałęzie drzew przeistoczyły się w węże boa i próbowały wydusić z ciała całe życie, twarz pobita nie do poznania, duże rany tam, gdzie kiedyś znajdowały się sutki, a wokół pępka na skórze wykrojony kwiatek, idealnych kształtów podbiał. Wagina jakby porozcinana i popalona tępymi archaicznymi przedmiotami, a pośród ran po wewnętrznej stronie ud zasinienia żółknące na krawędziach i przechodzące w pomarańcz, jakby chciały ją zgwałcić płomienie z samego najpotworniejszego ognia piekielnego.

– Została spenetrowana kolczastym przedmiotem – mówi Sören Lind.

Tak jak Maria, znów myśli Malin.

Dociera do niej, że nie powiedziała koledze z Malmö, dlaczego tu jest, dlaczego ta sprawa wzbudziła jej zainteresowanie. A on o nic nie pytał.

– Znalazł ją kierowca – mówi Sören Lind. – Jakaś kobieta jadąca do pracy, niedaleko wzgórz Hisna, dwadzieścia kilometrów na wschód od Lund, w okolicy są lasy i pola uprawne.

– Słyszałam, że według jakiegoś ginekologa sama zadała sobie te obrażenia.

– Tak, był taki jeden – mówi Sören Lind. – Ale ja tak nie uważam.

– Nic na to nie wskazuje – mówi Malin.

Sören Lind poprawia koszulę, z wyraźnym trudem wciąga w płuca powietrze.

– Nie będę pytać, co pani tu robi, dlaczego to panią interesuje, ale powiem pani jedno.

Sören Lind robi pauzę. Rzuca jej zmęczone spojrzenie, spojrzenie, które mówi: mam to gdzieś, powiem to, co ważne, bez względu na konsekwencje.

– Co chciał pan powiedzieć?

Sören Lind znów bierze głęboki oddech.

– Za rok idę na emeryturę. Nic mnie już nie obchodzi.

Malin wkłada zdjęcia z powrotem do teczki, zamyka ją, poprawia się na krześle, patrzy na policjanta.

Zmęczony jeszcze bardziej niż Sven Sjöman, myśli Malin. Czyżby też się taki stał? Jej szef jest coraz bardziej zmęczony. I czasem Malin zastanawia się, czy się starzeje, czy może to coś innego; jakaś choroba? W tym wieku wszystkiego można się spodziewać.

– Chce pan powiedzieć, że przechodzi pan na emeryturę?

Sören Lind się szczerzy.

– Nie. Chciałem tylko powiedzieć, że to śledztwo sprzed pięciu lat było dziwne. Prokurator wciąż chciał je umorzyć. Sugerował, że dziewczyna najprawdopodobniej była jakąś obłąkaną prostytutką. No i korzystał z opinii tego niezależnego ginekologa, kogoś, kto pojawił się po tamtym ze szpitala Malmö Allmänna Sjukhus. Obejrzał jej obrażenia i uznał, że mogły być samozawinione.

– Ale pana to nie przekonało?

– Nie, nikt nie mógłby sam się tak poranić. Prowadziłem śledztwo, ale kiedy prokurator zdecydował o jego umorzeniu, nic nie mogłem poradzić. No a ona nie za bardzo mogła się od tej decyzji odwołać.

– Kto był prokuratorem?

– Fredrik Kantsten. Pracuje teraz w Sztokholmie.

– Nigdy o nim nie słyszałam.

– Około pięćdziesiątki. Facet z przyszłością, do tych dużych zadań. Rzutki gość. Odniosłem wrażenie, że był z tych skutecznych.

Malin kiwa głową i mówi:

– Kojarzę ten typ. Najchętniej w ogóle nie dotykaliby się sprawy seksualnej. Niektórzy prokuratorzy tacy są. A jeśli śledztwo zabrnie w ślepą uliczkę, szybko je umarzają, żeby to lepiej wyglądało w statystyce.

– Tak, umorzone śledztwo to przecież według statystyk BRÅ, Rady do spraw Przeciwdziałania Przestępczości, wyjaśniona sprawa – odpowiada Sören Lind.

– Paranoja – orzeka Malin. – To tylko ugruntowuje w prokuratorach bierną i tchórzowską postawę.

– Za dużo tchórzy w tej branży.

Pierdoleni prokuratorzy, myśli Malin. Kryją się nawzajem, chronią swoich ludzi. Choćby ten, który umorzył śledztwo przeciwko komendantowi policji Göranowi Lindbergowi w sprawie gwałtu, chociaż zabezpieczyli DNA, posiadali też numer rejestracyjny samochodu i numer komórkowy. W końcu skazali go na wiele lat więzienia.

Karierowicze.

Tchórze w służbie społeczeństwa.

– Tuż po tym, jak znaleźliśmy tę kobietę, w Rosengårdzie popełniono morderstwo. Na śmietniku znaleziono zmasakrowane ciało imigranta i szczerze powiedziawszy, donikąd nie zaszliśmy w sprawie dziewczyny w S:t Lars. Może i Kantsten miał rację, umarzając śledztwo.

Malin wstaje.

Przytrzymuje wzrok Sörena Linda.

– Więc nadal nie macie pojęcia, kim jest ta dziewczyna?

– Nie. Mówili o niej nawet w Efterlyst: Poszukiwany, poszukiwana, ale nikt się nie zgłosił.

Powinnam była to widzieć, myśli Malin. Ale właściwie dlaczego? Nie oglądam tego, nie znam nikogo, kto to ogląda.

– I naprawdę nie macie pojęcia, kim ona jest?

Sören Lind kręci głową.

– Nie. Najmniejszego. Ale jak mówię, w całym tym śledztwie coś nie grało, wszystko było jakiś niejasne. Wszystko się cholernie wlokło.

Malin zna to uczucie, kiedy śledztwo jest jak błądzenie po omacku po przerażającym polu w gęstej mgle. Gdy w kostki kąsają cię drapieżniki, ale musisz iść dalej, w nieznane.

– Zapewniam jednak, że przeprowadziliśmy gruntowne dochodzenie. Sprawdziliśmy na przykład, czy w okolicy wynajmowano jakieś domki, ale z zerowym rezultatem. Mogę dać pani kopię materiałów, proszę chwilę poczekać.

Sama w pokoju.

Pod powiekami obraz okaleczonej kobiety.

Malin myśli o Tove, o Jannem, o Peterze. Pozwala im wypełnić pomieszczenie, by wydawało się mniej puste. Myśli o kolegach w Linköpingu. O Svenie Sjömanie, komendancie policji Karimie Akbarze, swoim partnerze Zachariasie „Zeke” Martinssonie, Johanie Jakobssonie, Waldemarze Ekenbergu i Börjem Svärdzie.

Wszyscy są tu teraz z nią.

Jej wspomnienia o nich.

Dobre wspomnienia.

Taksówka stanęła na drodze przecinającej pole kukurydzy, przy samotnym drzewie, wielkim buku, gdzie tamta kobieta znalazła ponoć młodą, niemą, zbezczeszczoną dziewczynę, która siedzi teraz jak żywy trup w szpitalu psychiatrycznym w Lund.

Dziewczyna, którą właśnie poznałam, a jednak nie, myśli Malin.

W teczce kopie zdjęć. Mapa.

To musiało być tu.

Zaledwie kilkadziesiąt kilometrów od majątku rodziny Petera.

Mogła przyjść stamtąd?

Absurd, myśli Malin. Fors, nie świruj.

Wysiada. Taksówkarz, ciemnoskóry mężczyzna około pięćdziesiątki, raczej nie z tych rozmownych, nie pytał, po co tu jedzie, w sam środek niczego. Słońce wciska ją w ziemię. Jest niesamowicie gorąco. Chroni się w cieniu pod bukiem, próbuje wyobrazić sobie scenę w taki właśnie dzień, dziewczyna człapie przy drodze, krwawi, na zawsze stracona.

Jakaś kobieta nadjeżdża samochodem, nie wierzy własnym oczom, to chyba nie, ależ tak, nie, o Boże, o Boże…

Bóg.

Czy on istnieje? Ona?

Czy to ciebie szukam? – zastanawia się Malin. Czy to twoje uspokajające szepty chcę usłyszeć? Wychodzi na słońce, spod ciszy drzewa. Ma wrażenie, że się zaraz zapali. Stara się wsłuchać w niebieskie spawalnicze powietrze, usłyszeć obcy głos, usłyszeć opowieść o tym, co się wydarzyło.

Bezimienna.

Maria Murvall.

Ktoś jeszcze, ktoś inny?

Patrzy na swój cień. Próbuje wkroczyć w ciemny kontur samej siebie. Na ziemi pełno zeschniętej krwi, prawda? Wysuszonej na wiór i wabiącej pod jej stopami.

Tu jednak panuje tylko cisza.

I ta zawsze obecna samotność.

Oraz zapach zła. Siarki.

Wyraźny, nieświeży odór złych zamiarów.

Dlaczego?

Ludzie skonfrontowani ze złem, dotknięci nim i jego konsekwencjami zawsze zadają sobie to pytanie.

Niekiedy istnieje odpowiedź.

Ale nie zawsze.

Czasem zło ma własną moc, coś oczywistego, co zawsze istniało i tylko czeka na odpowiedni moment, by pokazać kły.

Ale gdzieś tam zawsze istnieje jakieś wyjaśnienie zła.

Sadyście przyjemność sprawia to, co robi. A przyjemność wszyscy potrafimy zrozumieć.

Ale gdyby tak Marię i tę bezimienną w S:t Lars dotknął jakiś inny rodzaj zła?

Zła bez kierunku, bez przyjemności, bez celu czy powodu.

Zła bez „dlatego”.

Zła, będącego echem samego siebie i dlatego nigdy nieprzemijającego.

Zła, którego nie da się wyplenić.

Malin pochyla się, bierze do ręki trochę ziemi i przesypuje ją między palcami.

Wtedy słyszy krzyk.

Udręczony krzyk samotnej kobiety.

Jakby po raz pierwszy uświadamiała sobie najgłębsze doświadczenie ludzkiego życia i w tym momencie pragnęła jedynie śmierci.

Malin chce strząsnąć z siebie ten krzyk, sprawić, by znikł, ale on wciąż rozbrzmiewa. A ona wie, że ta kobieta gdzieś jest, że gdzieś żyje. I że ona, Malin, nie może się spóźnić.

Nie może, nie może się spóźnić.

Czuje skurcz żołądka. Całe jej ciało buzuje, jakby wstrząsane dziwną elektrycznością.

Czuje, że pozostało mało czasu.

Że coś dobrego popycha ją w stronę zła.

Że ta kobieta istnieje naprawdę.

Jak ona, jak Tove.

W końcu krzyk przebrzmiewa.

I tak, jakby go nigdy nie było słychać.

Ale Malin wie, że nie może czekać. Coś, co kiedyś znajdowało się w pobliżu tego drzewa, przeniosło się do nory tak ciemnej, że w porównaniu z nią ciemność wydaje się jaśniejącym światłem.

Fredrik Kantsten.

Sztokholm.

Malin chce tam od razu jechać, a nie iść tą durną ulicą w tym kretyńsko artystycznym mieście.

Górna część Ströget.

A jednak wspaniale jest tu być. Pokój w Angleterre, bajecznie luksusowym hotelu w okazałym stylu z przełomu wieków, był cudowny. Apartament „junior”. Nie pojmowała, cóż takiego mogło być „junior” w tak ewidentnie starym pokoju.

A teraz spaceruje po Kopenhadze w ten dziwny wiosenny wieczór, ubrana w zwykłe dżinsy i podróbki conversów kupione na rynku w Skänninge. W objęciach Petera mija setki ludzi w ogródkach piwnych. Spacerują deptakiem, wzdłuż którego wznoszą się eleganckie domy z czerwonej cegły. Wieczór jest, banalnie mówiąc, cudowny. Czuje bliskość ciała Petera i nie chce u swego boku żadnego innego mężczyzny, nikogo innego, nawet Tove. Idą w ten wieczór jak marzenie, w tym życiu jak marzenie. A jednak Malin chciałaby być teraz gdzie indziej.

W pokoju hotelowym. Z nosem utkwionym w materiałach ze śledztwa policji w Malmö.

Na komendzie w Linköpingu. By móc wysłuchać opinii Zekego i Svena Sjömana na temat podobieństw między sprawami.

W Sztokholmie. By posłuchać, co ma do powiedzenia prokurator Kantsten o tym, skąd się wziął ten ginekolog, ten, który twierdził, że obrażenia mogły być samozawinione.

Chce poznać nazwisko tego ginekologa. Przeczytać jego orzeczenie.

Malin patrzy na mijających ich ludzi.

Myśli: Mogę ot tak, w ciemno pojechać do Sztokholmu.

Nadal jestem na urlopie. Mogę robić to, na co mam ochotę.

Ale co na to Peter?

Jestem teraz tutaj. Z nim.

Przyciąga go do siebie, przytula policzek do jego sztruksowej kurtki.

Kobiety w szerokich sukienkach, mężczyźni z aktówkami w dłoniach, choć jest weekend. Niektórzy mają ze sobą wielgachne walizki z lśniącej brązowej skóry.

Co oni mają w tych walizkach? – zastanawia się Malin. Tajemnice światowej wagi? Papiery? Wodę po goleniu?

A może coś straszniejszego. Jak dusiciel z Bostonu i jego nylonowe pończochy?

– Musimy się pośpieszyć – mówi Peter. – Bo nam przepadnie rezerwacja.

– Jaka rezerwacja?

– Zamówiłem stolik w Nomie. Najlepszej restauracji na świecie. Czy wiesz, jak tam trudno o rezerwację? Szef kuchni René Redzepi to geniusz.

Maria Murvall nigdy tam nie jadła, myśli Malin. To pewne.

Peter staje. Odwraca się do niej.

– Nie ma cię tu, Malin, prawda? Możesz spróbować być tu dziś wieczorem, tylko dla mnie?

– Jestem – mówi i się uśmiecha. – A gdzie niby miałabym być?

5

PONIEDZIAŁEK, SZESNASTY MAJA

Arlanda.

Ależ zadupie.

No to jestem, myśli Malin, gdy chwilę po jedenastej kluczy między biznesmenami w terminalu numer cztery. Zestresowani, biegają tuż po tym, jak wylądowali, albo przed odlotem, pod tym czarnym dachem, gdzie zwisające kable dowodzą fuszerki elektryków.

Metaliczny głos z głośników, jak z zaświatów.

Skrócili pobyt w Kopenhadze o jeden dzień.

Restauracja Noma okazała się objawieniem. Dwadzieścia niewielkich, dziwnych, ale smakowitych potraw. Nieprawdopodobnie pięknych dzieł sztuki kulinarnej, przez które zatęskniła za tłustym befsztykiem z sosem béarnaise.

Peter zauważył przy śniadaniu, że Malin jest myślami gdzie indziej, zrozumiał, że będzie nieobecna także podczas wizyty w restauracji, w Gliptotece i podczas zakupów na jego koszt.

Zakupy.

Gdy byli ze sobą już kilka miesięcy, do Malin dotarło, że Peter jest zamożny. To ją przerażało i nęciło. Miał nie tylko tę swoją wysoką lekarską pensję okraszoną dodatkiem za dyżury, ale także oszczędności. Stać go było na różne wydatki na siebie i na nią. Ale chyba się powstrzymywał, by nie wyjść na kołtuna ani zarozumialca, jakby chciał jej pokazać, że wystarcza mu taka, jaka jest, choć jest tylko zwyczajną, biedną policjantką.

Ale mimo pieniędzy, mimo wszystkich tych cudowności, które mogli kupić w mieście takim, jak Kopenhaga, chciała się stamtąd wydostać.

Nie mogła jej zatrzymać nawet pościel w łóżku hotelowym.

Ciepła, nieprawdopodobnie miękka pościel, uprana dokładnie tyle razy, by pieścić utrudzone ciało. Jakby zaimpregnowana wonią kwiatów jabłoni, tak że Malin poczuła się jak w ogrodzie przy domu w Sturefors.

Jak ona uwielbiała tamten ogród.

Ale nawet wspomnienie dojrzewających jabłek nie było w stanie zatrzymać jej w Kopenhadze. Wspomnienie matki i ojca w tamtym domu, w którym dorastała, poczucie, że nic nie było jak należy, że nic nie było takie, jakie się wydawało.

Peter nawet jej nie namawiał.

Kilka godzin później pomógł jej zabukować bilet.

Chciała, żeby ją poprosił, aby została w Kopenhadze, w Skanii, by pobyli razem. Ale on tego nie zrobił.

Pomachał jej na do widzenia przy taksówce pod Angleterre. Sam wybierał się do posiadłości rodzinnej, żeby, jak powiedział: „Popracować trochę w ogrodzie”.

– Rób to, co musisz, Malin – wyszeptał. – Rób to, co musisz.

Szeptał te słowa także w łóżku, w nocy z niedzieli na poniedziałek, w pościeli pachnącej kwiatami jabłoni. Brzmią w niej teraz jak mantra, gdy jedzie trasą E4 z Arlandy do ratusza na Kungsholmen, gdzie urzęduje prokurator Fredrik Kantsten.

Przegląda „Aftonbladet”, gdy mijają futurystyczny biurowiec Sun Microsystems.

Nie może się skoncentrować na tekście.

Myśli: Zwariowałam.

Mogłam opływać w luksusy w Kopenhadze, a jadę w ciemno do Sztokholmu.

Zostawiam Petera.

A Fredrika Kantstena i tak pewnie nie ma. Malin nie chciała do niego dzwonić, bo wtedy by odmówił, jeśliby go w ogóle, wbrew swoim przypuszczeniom, zastała.

Bo przecież nie ma nic oprócz przeczucia.

Lepiej zaryzykować.

Lepiej zagłuszyć ten niepokój.

Wlepia wzrok w gazetę, zmusza się do czytania.

Artykuł przewodniczącego organizacji Rädda Barnen, Stena Dinmana, byłego ministra do spraw równouprawnienia z ramienia socjaldemokracji. Apeluje, by przekazywać pieniędze ofiarom katastrofalnej powodzi w Indonezji, na Sumatrze. Sugeruje, że musimy traktować ich jak ludzi, mimo ich islamskiego wyznania, dostrzega uprzedzenia wobec ofiar.

Artykuł podpisało co najmniej pięćdziesiąt szych. Niektóre nazwiska Malin rozpoznaje, innych nie. Naraz dostrzega nazwisko Fredrika Kantstena.

Przyłączył się do apelu wraz z kilkoma kolegami po fachu.

Malin patrzy na zdjęcie Dinmana. Młodzieńczy, mimo swoich mniej więcej pięćdziesięciu lat. Szeroka, wyrazista twarz okolona krótko przystrzyżonymi blond włosami. Jedno z bardziej obiecujących nazwisk ugrupowania socjaldemokratów. Przystojny, obyty. Doskonały materiał na premiera.

Zamyka gazetę. Wkłada ją do kieszeni na tylnej części oparcia fotela kierowcy.

Co ja tu właściwie robię?

Taksówka przebija się wśród lśniących biur Sztokholmu, gdzie sukces jest czymś oczywistym. Budynki stłoczone wzdłuż trasy z Arlandy. Fasady z przyciemnianego, wypucowanego na wysoki połysk szkła; potęga gospodarcza może patrzeć przez okna na zewnątrz, na nią jednak nikt nie może patrzeć. Stacje benzynowe, wartki strumień ciężarówek na przeciwległych pasach, na skraju pola lilipucia fabryka. Tablica informuje, że tu produkuje się siatkowe podkoszulki.

W dzisiejszych czasach siatkowe podkoszulki muszą przeżywać swój wielki powrót, myśli Malin. Wszyscy chcą się przed czymś chronić, wszyscy się czegoś boją. Czemu więc nie poudawać, że nic złego nie może się stać, że nic groźnego nie może się nam przydarzyć.

Ale w tym największym w kraju mieście coś nie gra. Rozłamy między ludźmi z czasów jej studiów w Szkole Policyjnej zamieniły się w przepaści.

Za tymi lśniącymi biurowcami, ukryte za połaciami rzadkiego lasu, gdzie po zapadnięciu zmroku nie odważy się wejść nikt przy zdrowych zmysłach, znajdują się najbardziej smętne przedmieścia Sztokholmu, te niemające końca skupiska szarych bloków, które wyglądają na opuszczone.

W tych okolicach panuje beznadzieja, rezygnacja. Głośno się o tym nie mówi, ale kto może, wynosi się stąd jak najszybciej. Po lepsze życie dla siebie i swoich dzieci.

Musimy móc o tym mówić, myśli Malin. Móc rozmawiać o problemach związanych z integracją i nie być przy tym posądzani o rasizm.

Musimy rozmawiać, mieć odwagę widzieć, mieć odwagę wypowiadać trudne prawdy, bo inaczej Szwedzka Demokracja pozyska jeszcze więcej słabych duszyczek tego kraju, a ton będą nadawać gogusie pokroju Jimmiego Åkessona.

To się, u diabła, nie może stać.

Nortull. Rezerwat, w którym zaczyna się centrum.

Tu nie pleni się beznadzieja.

Tu rakiem jest buta.

Malin brakuje Zekego. Chciałaby, żeby tu teraz z nią był. By mogła się na nim oprzeć. Choć Maria Murvall to akurat jej obsesja. Wie jednak, że musi to zrobić sama. Ona kontra całe to draństwo. Ale też kontra ona sama.

Czasami samotność to konieczność.

Mimo to brak mi Zekego. Jego spokoju, tego, że nigdy nie rezygnuje. Sven Sjöman albo Karim Akbar na pewno by się wkurzyli, gdyby się dowiedzieli, że zajmuję się sprawą poza służbą, myśli Malin, gdy taksówka okrąża Vanadisplan. Gdyby się dowiedzieli, że na własną rękę chcę porozmawiać z prokuratorem, przeszkodzić mu w wykonywaniu jego obowiązków. Ale ja gdzieś mam jego obowiązki. Poza tym jak niby mieliby mnie powstrzymać? A tak właściwie, czy oni faktycznie by tego chcieli?

Co, mieliby mnie zamknąć, zagrozić represjami? Kiedy pracujesz poza służbą, Malin, jesteś samozwańczym stróżem porządku. Opętanym chęcią poznania prawdy prywatnym wywiadowcą.

Na pewno chcą wiedzieć, co się przytrafiło Marii. Wszyscy chcą przeniknąć jej tajemnicę, a gdyby wiedzieli o sprawie kobiety w S:t Lars, na pewno chcieliby wiedzieć więcej.

Dwie nieme kobiety.

Dwie tajemnice.

Ta sama tajemnica?

Ale wizyta w Sztokholmie to może jednak o krok za daleko.

Szczerze mówiąc, nie obchodzi mnie, co myślą o tym Sven i Karim. Dowiem się, co spotkało Marię i tę bezimienną.

Taksówka staje pod ratuszem.

To jeden z najokazalszych budynków w stolicy, niezdobyty zamek, kojarzący jej się ze średniowieczną twierdzą. Pomalowane na brązowo ceglane mury wokół zdecydowanie za małych okien, ściany jakby wciśnięte w ziemię przez zbyt spadzisty dach, na fasadzie żałosne żelazne zdobienia, tworzące nieudany estetyczny efekt.

Architektoniczny przejaw władzy pierwszej próby. Przycisnąć człowieka kamieniem, sprawić, by poczuł swoją mizerność, małość, by stał się potulny, podatny na sterowanie.

Za czasów studiów w Szkole Policyjnej Malin wielokrotnie odwiedzała ten budynek. Jedyna samotna matka wśród studentów.

Tove miała wtedy dwa latka, dopiero co osiągnęła wiek przedszkolny.

Malin płaci taksówkarzowi.

Wysiada.

Sztokholm.

Miliony dźwięków obwieszczających, że nic tu nikogo tak naprawdę nie obchodzi. Że ogólny strumień jest zawsze potężniejszy niż pojedyncze zdarzenie, chęć, życzenie czy tęsknota.

Wszystkie te monstrualne budynki przy Dworcu Centralnym. To już inne miasto niż to, które znałam.

Ale w jakimś sensie zawsze takie samo.

Nie mam żadnego oficjalnego wytłumaczenia na to, że tu jestem, myśli Malin.

Ale moje pytania mają moralne i etyczne uzasadnienie.

Uzasadnienie w postaci dobrej woli.

I ja je mam, prawda?

Malin stoi pod ratuszem.

Wchodzi do budynku po szerokich schodach. Musi nienaturalnie wysoko podnosić kolana z powodu celowo za wysokich stopni. Czuje, jak niemal osuwa się z wysiłku. Także drzwi wejściowe są wielgachne. Otwiera je, hol przepełniony światłem we wszystkich kolorach tęczy.

Na wprost szklana statua Temidy, z tyłu pada na nią silne światło słoneczne. Jak w kościele, myśli Malin, pieprzonym kościele sprawiedliwości. Tak jakby cokolwiek kiedykolwiek było sprawiedliwe.

Poczytała w Internecie o Fredriku Kantstenie.

Prawdziwy karierowicz. Przeprowadził się do Sztokholmu z Malmö, by objąć stanowisko prokuratora. Szefuje jednostce przy sztokholmskiej izbie prokuratorskiej składającej się z piętnastu prokuratorów.

Z drugiej strony sprawia wrażenie dość sympatycznego.

Zainteresowany zagadnieniami gender, często zapraszany jako prelegent. Działał na rzecz zaostrzenia kar za przemoc w rodzinie. Prawdziwy mały gender-bohater.

Nałogowa palaczka za szarą plastikową ladą recepcji podnosi wzrok. Najwyraźniej domyśla się, że Malin jest policjantką. Rozpoznaje pewnie śledczych po oddechu, postawie, a może jeszcze po czymś innym.

– W czym mogę pani pomóc?

Jej głos jest neutralny, obojętny. Twarz szara jak blat recepcji, włosy prawie rude, ale tylko prawie.

Malin okazuje legitymację.

– Komisarz Malin Fors z policji w Linköpingu. Chciałabym się widzieć z prokuratorem Fredrikiem Kantstenem. Zastałam go?

– Jest pani umówiona?

– Nie. Ale mam nadzieję, że jest w pracy. To pilne.

– Fredrik jest bardzo zajęty. Teraz jest w sądzie, ale wraca po lunchu. Może pani wtedy spróbować. A o co chodzi?

– O umorzone śledztwo, którym się teraz zajmuję.

Kobieta w recepcji o nic więcej nie pyta, patrzy tylko w ekran komputera. Powraca do swoich zajęć, traktuje Malin jak powietrze.

– Usiądę tu sobie i poczekam – mówi Malin zbyt głośno i kieruje się w stronę jasnoniebieskiej kanapy przy podniszczonym drewnianym stoliku, zawalonym zaczytanymi gazetami. „Se & Hör”, „Hänt i veckan”. Kobieta nie zwraca uwagi na jej wypowiedź.

Może powinnam zadzwonić do Conny’ego Nygrena, zastanawia się Malin. Tego całkiem sensownego komisarza ze stołecznej policji, z którym współpracowaliśmy kilka lat temu przy okazji innej sprawy. Wypić z nim kawę. Sprawdzić, co tam u niego. Zarazić się trochę jego luzem.

Może innym razem. Lepiej poczekać tutaj.

Nagle Malin czuje złość na recepcjonistkę.

To dla ciebie tu jestem, myśli, dla ciebie, dla siebie i dla wszystkich innych kobiet. Ale ty nie jesteś w stanie tego pojąć, co?

Nic cię to nie obchodzi.

– Fredrik!

Z płytkiej drzemki budzi Malin głos recepcjonistki.

– Fredrik! Chwileczkę, czeka tu na ciebie Malin Fors z policji w Linköpingu.

Otwarte oczy Malin.

Znowu jest w pomieszczeniu.

Zegar ścienny za recepcjonistką. Widzi go dopiero teraz, pokazuje trzynastą piętnaście. Przed nią stoi Fredrik Kantsten ubrany w nienaganny szary garnitur, odprasowaną białą koszulę i krwistoczerwony krawat.

Dlaczego myślę właśnie o tym kolorze? – zastanawia się Malin.

Uśmiecha się do mnie.

Pewny siebie uśmiech mężczyzny u władzy, mężczyzny, który ma metr osiemdziesiąt pięć wzrostu i wie, że emanuje niepodważalnym autorytetem.

Ale za tym autorytetem coś się kryje. Malin od razu to zauważa.

Coś jest nie tak, jakaś niepohamowana ambicja granicząca z niepewnością.

I ta jego twarz.

Czoło niczym rozległe pole pod niebem krótko ostrzyżonych, prostych, jasnych włosów, wodniste niebieskie oczy i nos, nadający wyrazistości tej nieokreślonej twarzy. Policzki nieco dziobate.

Malin wstaje.

Chwyta wyciągniętą dłoń prokuratora Fredrika Kantstena.

Mocny uścisk, ona odpowiada uściskiem.

– Czy my byliśmy umówieni?

Głos gruby, a jednak pobrzmiewa w nim napięcie.

– Nie. Byłam akurat w mieście prywatnie i chciałam zadać kilka pytań o sprawę, którą się zajmuję.

– Jaką?

– Sprawę tej młodej kobiety, która teraz przebywa w szpitalu S:t Lars w Lund. Był pan w tym śledztwie prokuratorem. Znaleziono ją zgwałconą na drodze za…

– Pamiętam – przerywa Kantsten. – Dobrze ją pamiętam. Biedaczka.

Nie za szybko to mówisz? – myśli Malin. Ale jego współczucie wydaje się autentyczne. Jestem po prostu podejrzliwa.

– Czyżby wznowiono śledztwo? – pyta prokurator. – Sądziłem, że dawno je umorzono.

– Ma pan chwilę, by odpowiedzieć na kilka pytań?

– Na jaki temat?

– Na temat śledztwa.

– Jasne. Mam wolny kwadransik. To była paskudna sprawa. Potworne to, co ktoś jej zrobił.

To, co chciałeś, żeby wyglądało jak samookaleczenie. Prawda?

Wychodzi z niego zestresowany, niecierpliwy, męski prokurator.

– Tędy – mówi i wskazuje korytarz. – Nigdy się nie dowiedzieliśmy, kim ona jest.

Kawa w brązowych plastikowych kubkach na mahoniowym blacie. Na podłodze ręcznie tkany dywan, na ścianie obraz olejny, wygląda na stary i drogi. Łopatki na plecionym oparciu krzesła w stylu bauhausu. Woń cytrynowego środka czystości.

Prokurator pracuje w bardziej eleganckich warunkach niż śledczy.

Społeczeństwo bezklasowe.

Szwecja?

Raczej nie.

Poczucie własnej wyjątkowości, wyniosły uśmiech są wszędzie.

Malin postanowiła wyłożyć karty na stół, opowiedzieć o Marii Murvall, o tym, skąd wie o sprawie z Malmö, co na temat śledztwa powiedział Sören Lind. I że wszystkie te okoliczności wzbudziły jej ciekawość.

Nic nie wspomniała o podejrzeniach Sörena Linda, jakoby sprawę przedwcześnie umorzono i że według niego drugiego ginekologa powołano na niejasnych podstawach. Chciała pozostać neutralna. Posłuchać, co powie Fredrik Kantsten. Albo czego nie powie.

– Umorzył pan śledztwo z braku dowodów? – zapytała Malin.

– Zgadza się. Śledczy donikąd nie zaszli, a ja nie widziałem w nim innych kierunków. Poruszyliśmy niebo i ziemię, a środki trzeba było przeznaczyć na co innego.

– Miał pan inne priorytety?

Fredrik Kantsten przytaknął.

– Powszechnie wiadomo, jak bardzo angażuję się w kwestie praw kobiet, w zagadnienia genderowe i wszystko, co ma związek ze zwalczaniem przemocy wobec kobiet. Nigdy bym nie umorzył tego śledztwa, gdybym najpierw nie uczynił wszystkiego, co w mojej mocy. Ktoś w grupie śledczej uznał może, że zrobiłem to za szybko, ale, proszę mi wierzyć, że donikąd nie zaszliśmy.

Malin przytaknęła.

– Przyśpieszyłem wszystko także po to, by ona mogła znaleźć spokój ducha.

– Z tego, co wiem, jeszcze go nie znalazła.

– Potworne. Zresztą wydaje mi się, że śledczy sami chcieli zamknąć tę sprawę.

Fredrik Kantsten łapie się kciukiem i palcem wskazującym za nos. Ugniata go, jakby chciał się podrapać.

– Chyba bierze mnie przeziębienie – mówi i patrzy na zegarek.

– A badanie lekarskie – ciągnie Malin. – Czy w ten sposób pozyskaliście jakieś dowody?

– W Malmö mieliśmy wtedy ginekologa, prawdziwego partacza. Fuszera, który według mnie nieudolnie przeprowadził badania.

– Jak pan sobie z tym poradził?

– Powołałem Emanuela Ärendssona, docenta ginekologii Szpitala Uniwersyteckiego, notabene w Linköpingu. To tam chyba mieści się pani jednostka? Ekspert od takich obrażeń. Chciałem po prostu sprawdzić, czy podczas drugiego badania dowiemy się czegoś jeszcze, zdobędziemy więcej dowodów.

– Udało się?

– Sądził, że mogło to być samookaleczenie.

– A pan?

– Miałem wątpliwości, ale nauczyłem się, że w takich sprawach lepiej zawierzyć ekspertyzie, a swój osąd pozostawić dla siebie.

Fredrik Kantsten.

Sto osiemdziesiąt pięć centymetrów męskiej siły przed Malin.

Udziela rzeczowych odpowiedzi.

Sören Lind.

Zapewne jedynie ofiara odwiecznego konfliktu między policją a prokuraturą. Wylał na mnie swoją frustrację. Może nawet chciał wywołać we mnie niechęć wobec Kantstena.

Udzielasz mi uczciwych odpowiedzi.

Prawda?

Czy nie?

Raczej nie sprawiasz wrażenia, jakbyś się czuł oskarżany, ani że to, co mówisz, jest w jakiś sposób kwestionowane. Twoja zawodowa integralność jest dla ciebie bezdyskusyjna.

Zresztą dlaczego miałaby nie być?

Ponownie zadaje sobie pytanie: Co ja tu robię? W czasie urlopu. Widzę jakieś powiązanie, pędzę do Sztokholmu i zajmuję czas prokuratorowi. Wariuję już od tej sprawy? Wkrótce w Linköpingu musi się zdarzyć coś, na czym będę mogła skupić swoją energię.

– Dziękuję, że odpowiedział pan na moje pytania.

Fredrik Kantsten mówi, że wie, jak trudno wykonywać policyjną pracę, gdy ktoś nie odpowiada na pytania.

– Cisza jest największym wrogiem prawdy – dodaje.

I czasem trzeba sięgnąć po inne środki, by tę ciszę przełamać, myśli Malin. Do głowy przychodzi jej kolega po fachu, Waldemar Ekenberg.

– Sympatyzuję z panią – ciągnie Fredrik Kantsten. – Uważam, że to dobrze, że przejmuje pani temat, gdy system nie walczy do samego końca. Musimy się dowiedzieć, kim ona jest i co się przytrafiło tej innej kobiecie, o której pani wspomniała.

Po drugiej stronie mahoniowego biurka Fredrik Kantsten marszczy swoje wysokie czoło. Wciąga policzki, jakby chciał je bardziej zaznaczyć.

– Marii.

– Co takiego?

– Marii Murvall. Tak się nazywa.

– Kto?

Prokurator znów spogląda na zegarek.

– Ta druga kobieta, o której wspomniałam.

6

Przestałam wrzeszczeć.

A może nadal wrzeszczę?

Moje zgwałcone ciało, moje zgniłe ciało, widzę je, ale nim nie jestem.

Nie ma już bólu. Dobrze już nie być poniżaną.

Więc czym jestem? Kim?

Jestem nią, kobietą, która leży w lesie, butwiejącą kobietą. W moim ciele pełno wygłodniałych wiosną robaków, much o lśniących, ropiejących oczach. Smród bijący ode mnie jest tak silny, że nawet lisy mnie unikają.

Jestem sama?

Nie.

Jest nas więcej.

Tu jednak jestem tylko ja.

Jak się tu znalazłam? Komu mnie brakuje?

Unoszę się ku mojej samotnej matce, widzę ją, jak rozmyśla, jak zwykle zamroczona: Gdzie ona jest, gdzie jesteś, jedyna córko?

Rozdzielił nas wstyd.

Zdrówko, maleńka.

Taty tu nie ma.

Ale słyszę, jak krzyczy w ogniu.

Tam jego miejsce.

Czy czuję coś jeszcze?

Czy moje ciało jest jeszcze obleczone skórą?

Na nogach nie.

Wygłodniałe muchy wyrzygują żrące wymiociny na moje mięso. Chciałabym, żeby ktoś mnie znalazł, zanim będzie za późno, zanim zapadnę się w tym, co kiedyś było mną.

Pamiętam wtykane w moje ciało gałęzie, płonące, siekące kolce. Jak rozcinał mnie wij z nożami zamiast odnóży. Jak przegrałam, jak coś mnie dogoniło i jak las, korzenie drzew, rozeschnięte liście paproci wyżerały moje ciało, zamarznięte w bladym świetle zimowych gwiazd.

Jak mnie przewiercono.

Unoszę się ku górze.

Wciąż się boję.

Ktoś musi mnie znaleźć, inaczej będę powracać w to miejsce znów i znów, i znów.

Chcę się uwolnić.

Kto mnie może uwolnić?

Zaparkowali jakieś dziewięć kilometrów od zamku Stjärnorp, na włościach rolnika Fridmana około dziesięciu kilometrów od opuszczonego ośrodka szkoleniowego ABF i Sjölundy, na bocznej leśnej drodze przeznaczonej dla transportów z drewnem. Przeszli spacerem przez zielony las. Tu i ówdzie pod gałęziami wciąż leżał śnieg. Roger Andersson pomyślał, że natura jest zbita z tropu, jakby nie potrafiła się zdecydować, co to za pora roku.

Ku radości dzieci – sześcioletniego Erika i ośmioletniej Idy – gdzieniegdzie w zaroślach rosły już poziomki.

W ubiegłym roku znalazł tu z dziećmi smardze, jakieś pięćset metrów w głąb lasu, na starej wyrębie.

Pojawią się pewnie i w tym roku. Delikates numer jeden w okolicy, najprzedniejszy smak prawa allemansrätt[1].

Dzieci uwielbiają las. Ubóstwiają przedzierać się przez zarośla, chaszcze i paprocie, wspinać się po porośniętych mchem pagórkach. Lubią to uczucie, że są jak starzy odkrywcy w świecie, który do nich należy i stoi przed nimi otworem.

Prowiant w plecaku.

Napój mleczny oboy, pieczywo na zakwasie z włoskim salami.

Nie jak za jego czasów, słodki chleb z kiełbasą prickig korv.

Minęła piętnasta. Słońce nie jest już tak ostre, a tu, pod sosnami i rozrośniętymi świerkami, jest ciemnawo. Panuje cień, jest trochę straszno, jak by powiedziały dzieci.

Kanapki. I herbatniki.

Roger Andersson widzi dzieci dziesięć metrów przed sobą.

Dzieci, myśli. Żeby im się nigdy nic złego nie przytrafiło.

Coś widzę, czuję jakąś wibrację w moim przegniłym ciele, choć nie należy już ono do mnie. Są już blisko. Dlaczego się zbliżają, dlaczego nie idą w inną stronę, skoro czują smród?

A może wiatr wieje w złym kierunku?

To dlatego nie czują wyraźnej woni śmierci? Gnijącego ludzkiego ciała?

Zapadam się.

Kim jesteście, wybawiciele?

Dziećmi.

Dwojgiem małych dzieci.

Nie powinnyście tego oglądać.

Jesteście tylko dziećmi. Ledwie kilka metrów ode mnie. Chcę krzyknąć, byście zawróciły, pragnę oszczędzić wam mojego widoku, nie jest przeznaczony dla dzieci, nie powinien być częścią niczyjego dzieciństwa.

Ale nadaremnie.

Nikt już mnie nie usłyszy.

No i chcę, by ktoś mnie znalazł.

Tego pragnę chyba najbardziej.

Roger Andersson czuje smród.

Pojawia się ni stąd, ni zowąd, jakby wiatr nagle zmienił kierunek, by ich stamtąd przepędzić. Widzi, jak dzieci zatrzymują się na porośniętej paprociami polanie.

Martwe zwierzę.

Padlina.

Potrafi cuchnąć, ale nie aż tak. Nie chce, żeby dzieci ją zobaczyły, ani nawet poczuły jej zapach.

Niech to szlag.

Co też może tak śmierdzieć?

Czuł już zapach wielu rozkładających się martwych zwierząt, ale żadne nie wydzielało tak paskudnego odoru.

Smród przeszywa go, jakby czuł własny najbardziej przerażający zapach. Widzi, jak dzieci najpierw się wahają, po czym idą naprzód, napędzane jakąś nieubłaganą siłą. Rusza za nimi, jakby świadom tego, co leży tam na tej niewielkiej polanie, wciąż jeszcze ukryte przed ich wzrokiem.

Biegnie, by je ochronić.

By nie musiały tego oglądać.

Potyka się.

Dobiega, ale gdy słyszy ich krzyk, wie, że jest już za późno.

Że dzieci raz na zawsze zobaczyły, co życie może uczynić z człowieka. Że wiedzą już, co może przynieść śmierć.

Widzicie mnie teraz, dzieci, krzyczycie. To na moją twarz patrzycie. Jest dziwnie nienaruszona, prawda? Jakby świat chciał pokazać moje piękne oblicze, gdy mnie już nie ma.

Uczcie się, dzieci, uczcie, by afirmować życie i nie bać się śmierci, bo taki strach nie ma sensu. Śmierć prędzej czy później do was przyjdzie, niezależnie od tego, co byście robiły lub mówiły i jak chytrze byście się jej sprzeciwiały.

Znalazłyście mnie.

Wybaczcie, że was przestraszyłam. Nic już nie widzicie, bo wasz tata zasłonił wam oczy swoimi dużymi, pachnącymi tytoniem dłońmi.

Co widzą jego oczy?

Widzą zło. I pewnie myśli, że musiałam tu długo leżeć. Czuje, jak mu się przewraca w żołądku, cieszy się, że jeszcze nie zjedli prowiantu.

Zastanawia się, czy jego komórka ma tu zasięg, w samym środku tego najgłębszego lasu w Östergötland.

Muszę przecież zadzwonić na policję, myśli.

Tę kobietę zamordowano.

Zbezczeszczono i pozostawiono na polanie, by tu zgniła.

Muszę do kogoś zadzwonić, myśli.

Zadzwonić do kogoś, kto to jakoś ogarnie.

7

Szesnasta, słońce wciąż stoi wysoko, nie jest jednak w stanie oświetlić świata tu na dole.

Ciemność jest jak pętla na szyi lasu. Drzewa zaczepiają się o siebie nawzajem niewidzialnymi hakami, drapią, rozszarpują się w myślach na kawałki.

Zeke Martinsson, komisarz w Wydziale Śledczym Policji w Linköpingu, spogląda w stronę technika kryminalistyki, Karin Johannison, swojej byłej kochanki, widzi, jak grzebie w ciele leżącym pod drzewem.

Młoda kobieta.

Niech to szlag.

I nie wiedząc dlaczego, myśli o swojej wnuczce, która ma zaledwie kilka miesięcy.

To nie ona tam leży. Ale kiedyś, kiedy będzie miała naście lat i pojawią się prawdziwe zagrożenia, to może być ona.

Nikt nie jest bezpieczny.

Tyle Zeke wie.

Dziewcząt należy pilnować.

Malin też, mimo że wydaje się spokojniejsza, od kiedy poznała Petera Hamsego, sympatycznego, choć może trochę bezpłciowego lekarza.

Karin przechyla się lekko w bok. Zeke widzi jej bujne piersi pod białym płaszczem.

Czy moje życie to pomyłka?

Przeciąga dłonią po ogolonej czaszce, dotyka szorstkich policzków, zarost mu posiwiał w trakcie minionego roku.

Co, jeśli wszystko wkrótce się skończy, tak jak dla tej tam, na polanie? Czym się wtedy pochwalisz? Dziećmi. Wnukami. Żoną, której… No, co? Raczej nie kocham. Ale którą szanuję.

Może powinienem był zostać z Karin. Pozostać razem. Odważyć się na ten krok. Sprawdzić, dokąd mnie to zaprowadzi.

A z drugiej strony. Może właśnie to zrobiła ta kobieta. Wyruszyła w nieznane. No i proszę, jak skończyła. Nie uratują jej już nawet życzliwość i umiejętności Svena Sjömana.

Sven Sjöman, szef Wydziału Dochodzeniowo-Śledczego, wzdycha, myśli: Przynajmniej nie ma upałów.

Technicy zabezpieczyli teren wokół polany, tam gdzie rodzina Anderssonów znalazła ciało.

Niebiesko-biała taśma zabezpieczająca wokół miejsca, gdzie objawiła się śmierć, nadeszła przedwcześnie i zakończyła zadanie.

Przesłuchali rozgorączkowanego Rogera Anderssona, zbieracza smardzów, miłośnika spacerów po lesie, ojca dwojga dzieci, po czym wypuścili do domu z numerem telefonu psychologa.

Ojciec i dzieci czekali na nich przy swoim srebrnym volvo, w podanym przez nich punkcie GPS. Dzieci milczały, ale chyba nie były w szoku.

Poszły z powrotem do lasu, do ciała, nie chciały czekać przy patrolu z umundurowanym policjantem, który przyjechał ze Svenem i Zekem.

Smród wyprzedzał znalezisko.

Pod paprociami ciało czy raczej to, co z niego zostało.

Sven widział już takie zwłoki. Z opisu mężczyzny jeszcze przy samochodzie domyślił się, że leżało już dość długo, że nie były konieczne szczególne środki ostrożności, że zima skutecznie zatarła większość śladów. Zwłoki zakonserwował śnieg i mróz, przez co nie uległy całkowitemu rozkładowi i zaskakująco dobrze się zachowały. Według Svena dało się w nich czytać jak w otwartej księdze. Karin Johannison powinna sporo im dać.

W grę wchodzi morderstwo.

Jeśli coś było pewne, to że ta kobieta na polanie sama sobie tych obrażeń nie zadała, że znalazła się tu wskutek zła popełnionego przez jakiegoś innego człowieka.

Sven stoi przy ciele, lekko pochylony, czuje w plecach rwący ból.

Patrzy na twarz, obnażoną dla świata, jakby nie naruszył jej czas, jakby śmierć nie tknęła jej głowy.

Zabrała jej jednak oczy.

W brązowych, małych gałkach w symetrycznej twarzy nie ma życia.

A jednak jakby na mnie patrzyła, myśli Sven i cofa się o kilka kroków.

Karin towarzyszy młody asystent, którego Sven wcześniej nie widział.

Ona zajmuje się ciałem, a asystent przeszukuje ziemię wokół. Wygląda na sfrustrowanego, jakby wiedział, że to nie ma sensu. Sven myśli, że w młodości Karin mogła przypominać tę kobietę. Może była bardziej niewinną ślicznotką niż teraz? Obecnie ma wdzięk starzejącej się piękności. Drobne zmarszczki sprawiają, że jej wyraziste rysy są jeszcze bardziej wyrafinowane.

Zjawił się też Johan Jakobsson. Stoi przy dużym świerku. Sven ocenia, że Johan z roku na rok jest coraz lepszy. Ten niepewny siebie młody ojciec małych dzieci zamienia się w pewnego siebie komisarza, świadomego swoich słabych i mocnych stron. Co jednak nie przeszkadza, by dżinsy zwisały mu na biodrach, a marynarka, którą nosi na granatowy bawełniany golf, wisiała mu podejrzanie na ramionach. Jego wyraziste rysy wciąż znaczy niepewność, jakby wszystko w jego twarzy było nieco za drobne, by nadać jej prawdziwego charakteru.

Brakuje Börjego Svärda i Waldemara Ekenberga. Są w sądzie w charakterze świadków w jakiejś sprawie, którą wznowiono.

Malin, pomyślał Sven, gdy odebrał informację na temat znalezionego w lesie ciała kobiety. Powinnaś tu teraz być. Muszę do ciebie zadzwonić.

Ten sam las, w którym znaleziono Marię Murvall.

Wprawdzie miejsce oddalone o kilkadziesiąt kilometrów. Ale to nadal ten sam przeklęty las.

Rozległy pas, gdzie można zabłądzić i nigdy się nie znaleźć. Las, w którym, jak widać, wszystko może się zdarzyć.

Malin jest na urlopie, ale biorąc pod uwagę jej opętanie sprawą Marii Murvall, nigdy by mu nie wybaczyła, gdyby teraz do niej nie zadzwonił.

No i ostatnio była w dobrej formie. Chyba trzeźwa. Całkiem nieźle jak na Malin Fors.

Więc zadzwonił.

Siedziała w ekspresie X2000 w drodze powrotnej ze Sztokholmu. Nie chciała powiedzieć, co robiła w stolicy, ale ucieszyła się z jego telefonu, chyba ukrywała podekscytowanie.

– Jadę. Dość mam już urlopu.

Martwa młoda kobieta. Jakby zgwałcona przez las w taki sam sposób jak Maria Murvall.

Leśna polana. Powyrywane paprocie, wszystkie te zakamarki, do których nigdy nie dociera słońce.

Rany. Jakby powycinane nożami.

Jaka siła drzemie w tym lesie? – zastanawia się Sven, patrząc, jak Karin dłubie w zwłokach pincetą. Jakie wygłodniałe, ciemne, pożądliwe, syczące zło tu się kryje, czai w czarnych przestrzeniach pomiędzy pniami? Chcę to wiedzieć.

Malin chce to wiedzieć.

Wszyscy musimy się tego dowiedzieć.

Wszyscy muszą się dowiedzieć. To jest zadanie policji.

Słyszy trzask. W jego stronę zmierza jakieś rozgorączkowane ciało. Między dwoma gęstymi zielonymi krzewami Sven dostrzega lśniącą w słońcu blond grzywkę Malin.

Malin zbliża się do Svena.

Szef ma już sześćdziesiąt trzy lata. Pozostało mu tylko kilka lat do emerytury. Utrzymuje w szachu brzuch, zapobiega ewentualnemu zawałowi. Ręce zwisają mu wzdłuż ciała, z białych rękawów koszuli wystają dłonie jak duże, więdnące bukiety. Ostrożne, precyzyjne łapy kogoś zręcznego. Te dłonie wpasują najmniejszą śrubkę w najmniejszy otwór.

Dostrzega ją, uśmiecha się jak nauczyciel, który widzi powracającego z wakacji ulubionego ucznia.

Po chorobie.

Tak samo się uśmiechał, gdy wróciła z odwyku.

Ale tym razem nie śmieją mu się oczy. Teraz to jedynie zmęczony, smutny wzrok kogoś, kto widział już za dużo.

Wydaje się, że smród go nie rusza. Musiał się przyzwyczaić, ona wciąż próbuje. Ale przywyknąć do tego nie sposób. Można się jedynie nauczyć wytrzymywać.

Za Svenem, jakieś dziesięć metrów w głąb lasu, kuca Karin Johannison. Ma na ustach maseczkę ochronną, przeszkadzają jej chyba długie blond włosy, bo odruchowo je odrzuca.

Karin.

Zbliża się do czterdziestki. Bezdzietna, świeżo po rozwodzie z mężem, który odkrył, że zdradzała go z Zekem, i z dnia na dzień wyrzucił z domu. Zaraz potem zostawił ją też Zeke, któremu żona Gunilla postawiła ultimatum.

– Natychmiast z nią zrywasz. Raz ci wybaczę, ale nigdy więcej. Bez rodziny sobie nie poradzisz, dobrze to wiesz.

Karin. Urocza technik kryminalistyki.

Teraz to ona jest samotna, nie ja, myśli Malin.

A jednak w jakiś sposób bardziej prawa i wolna. Powiedziała Malin, że chce zaadoptować dziewczynkę z Wietnamu, zamiast szukać porządnego faceta, by z nim zrobić sobie dzieciaki.

Malin zaskoczył ten język, dosadny jak na wiotką, elegancką, a bywa, że trochę nadętą Karin Johannison.

Ale może już przestała być taka pretensjonalna?

Jakieś pięć metrów od Karin krąży Zeke, jego ogolony łeb lśni od potu. Nie widać jego czarnych oczu, ale Malin wie, że przepełnia je determinacja, by się dowiedzieć, co spotkało tę ofiarę. Wie, że w pogoni za prawdą nie cofnie się przed niczym.

Brakuje mu Karin.

Malin to wie.

Ale Zeke ma miłość. Z Gunillą. A teraz jego syn Martin, który doznał poważnej kontuzji kolana w NHL, częściej jest w Szwecji ze swoją żoną i dwojgiem dzieci, którymi Zeke nie może się nacieszyć.

Ma czterdzieści sześć lat, a jest już podwójnym dziadkiem. Malin dogryza mu, nazywa go zgredem, choć co jak co, ale zgredem to on nie jest. Wręcz przeciwnie. Lepiej nie wchodzić mu w drogę.

Zeke macha do niej, wita ją skinieniem. Tuż za nim, w ciemności między dwoma świerkami Malin dostrzega też Johana Jakobssona.

Jego dzieci są coraz bardziej samodzielne, a on z dnia na dzień bardziej wypoczęty Dojrzał już do swojej roli analityka danych. Czasem Malin się zastanawia, czy istnieje jakaś informacja, do której on nie potrafiłby dotrzeć za pomocą tego swojego maniakalnego stukania w różne klawiatury.

Brakuje niektórych kolegów.

Waldemar Ekenberg, nałogowy palacz, brutal z Mjölby, najokrutniejszy policjant w grupie. Potrafiłby odciąć komuś jaja, żeby zdobyć potrzebne informacje.

Ale czasem tej przemocy potrzebujemy. Prawda? Niekiedy cel uświęca środki. Malin to wie, nie jest naiwna.

Nikt przez to nie postrada duszy. Czasem może się tylko trochę ubrudzić.

Ale gdzie przebiega granica? Ile przemocy może użyć policjant, nim sam stanie się tym złym?

Nie ma też Börjego Svärda.

Po śmierci chorej na stwardnienie rozsiane żony poznał kobietę. Dobrze mu to zrobiło. Trochę miłości, czyjaś obecność oprócz jego owczarków niemieckich, ukochanych karabinów i pistoletów.

Malin staje.

Wdycha ostry smród zwłok.

Zamyka oczy, pozwala, by teraźniejszość przepływała przez jej ciało jak wiatr wiejący z daleka.

Przed oczami ma udręczone twarze kolegów. Rzucają jej błagalne spojrzenia, jakby chcieli powiedzieć: Zrób pożytek ze swojej błyskotliwości, Malin, rozwiąż tę sprawę. Obyśmy nie znaleźli w tych lasach kolejnej dziewczyny, kobiety, oby nie błąkała się rano na leśnej drodze jak zgwałcona przez sam las, przez jego kolczaste zło.

Maria Murvall.

Może to właśnie tędy człapała, uciekała przed czymś. Przed czym uciekałaś, Mario? Nie było ratunku, tak?

Bezimienna w Lund.

Ginekolog, który ją zbadał. Emanuel Ärendsson, ze wszystkich miast akurat w Linköpingu. Zbieg okoliczności. Ironia losu.

Maria.

Kobieta na polanie.

Bezimienna na skańskim polu.

To jest jakoś ze sobą powiązane, między wami jest jakieś powiązanie, prawda?

Wyczuwam to po zapachu, po tym smrodzie.

Maria Murvall.

Mamy zabezpieczone DNA tego, kto najprawdopodobniej jest sprawcą.

Malin otwiera oczy.

Mała polana to zamknięty pokój.

Sala szpitalna Marii.

Mojego brata Stefana.

Kobiety w Lund. Nory, w których trzymano ludzi w sprawie, którą wcześniej rozwiązała.

Inne nory.

Josefa Fritzla.

Freda i Rosemary Westów w Gloucester.

Torturowali i zabili jedenaście kobiet.

Pomieszczenie zła to pokój, do którego zawsze wracamy. Prędzej czy później, nawet wbrew własnej woli.

Pomieszczenie, w którym wszystko może się wydarzyć.

I się wydarza.

Poruszam się po tych pomieszczeniach po omacku, myśli Malin. Nie chcę, by unicestwiło mnie to, co się w nich kryje.

Czy muszę zrozumieć wszystkie te uczucia, by móc zbliżyć się do sprawcy?

I myśli, że w tych pomieszczeniach siedzi mężczyzna, który jest tylko mężczyzną, tylko i wyłącznie. Cała jego istota jest zredukowana do przemocy, przeświadczenia o własnej słuszności, do żądzy i instynktu.

Ileż to razy ona i jej koledzy po fachu widzieli takie kobiety? Zgwałcone, pobite, znękane i wyniszczone. I zawsze, prawie zawsze, chodzi o męskość, która wymknęła się spod kontroli.

My kobiety, myśli Malin, nigdy nie zaprzestaniemy walki z tą wypaczoną męskością. Musimy ją zwalczać, gdy tylko ją dostrzeżemy, inaczej jesteśmy skazane na porażkę.

Malin zna te lasy. Chodziła po nich samotnie, szukając odpowiedzi na pytanie, co się przytrafiło Marii Murvall. Obierała na mapie różne trasy i podążała nimi, badała.

Niczego nie znajdując, szukała coraz dalej i dalej.

Natrafiała na domy, opuszczone altanki, zamknięty ośrodek szkoleniowy, skorodowane wraki samochodów i las, jeszcze więcej lasu oraz rozległe, zasnute mgłą pola, których skrajem przechadzały się sarny.

Uciekały, gdy zwietrzyły jej zapach. Zapach wroga, niebezpieczeństwa.

Teraz jednak nie chce myśleć o tych swoich poszukiwaniach.

Strach podczas tych spacerów. Odgania go.

Podchodzi do Karin.

Pośpiesznie spogląda na twarz pod jej mlecznobiałymi dłońmi w rękawiczkach.

Twarz.

Otwarta, zamknięta, martwa, a jednak dziwnie żywa. Ziemia, kora i resztki jesiennych liści w rozjaśnianych włosach, usta lekko rozchylone, tak jakby chciała powiedzieć mi coś z miejsca, w którym się teraz znajduje.

8

Szepczę: Znaleźliście mnie.

Szepczę, ale nikt mnie nie słyszy, prawda?

Jakaś kobieta dłubie pincetą w moich ranach, ale ja niczego nie czuję.

Przeszukali ziemię wokół mnie. Niemal słyszałam ich myśli; tu, tu nic już nie ma.

Ale ja jestem, wspomnienie po mnie, moja opowieść o tym, jak się tu znalazłam, w tym złym lesie.

Ktoś zbliżył się do mnie.

To ona, kobieta, w której pokładam nadzieję.

Stoi teraz za tą z pincetą, w niewyraźnym, niepewnym świetle dnia, krzywi się, śmierdzi? Czy to ja śmierdzę? A może krzywi się ze strachu?

Krzywi się, bo może wyczuwa mój strach, rozpoznaje w nim własny.

Boi się, że kto mógłby tu leżeć?

Może ma córkę, może widzi samą siebie tu na leśnej polanie, jak czeka na to, aż ją znajdą.

Jestem zagadką.

Zagadką z ośmioma głowami hydry, po jednej dla każdego uczucia.

Strachu.

Wściekłości.

Wstydu.

Pychy.

I kilku innych nienazwanych uczuć. No i żądzy, zawsze zawsze zawsze tej przeklętej żądzy.

Czy bez niej może istnieć zło?

Okrucieństwo, czyste i przejrzyste jak destylowana woda.

I pragnienie okrucieństwa, najbardziej sadystyczne pragnienie sadysty, by pociąć rozbić zmiażdżyć złamać wszystko, co piękne i przepełnione nadzieją.

Stoisz tam, Malin Fors, chcesz wiedzieć, co mnie spotkało, prawda? Nie z mojego, ale z twojego powodu.

I to jest twoim przekleństwem.

Malin wciąga w płuca powietrze, próbuje wyprzeć z nozdrzy słodki, nieznośny odór sączący się ze zwłok, ale to się jej nie udaje.

– Karin – mówi, a Karin Johannison, najwyraźniej zupełnie pochłonięta swoją pracą, szybko się odwraca, tak jakby to sam morderca skradał się po lesie i zachodził ją od tyłu. – Mogę tędy przejść?

Karin dochodzi do siebie, kiwa głową.

– Pewnie. Przeszukaliśmy już teren. Niczego nie znaleźliśmy.

– Co mamy?

Malin wypytuje, choć wie już wszystko od Svena Sjömana. Chce to jednak usłyszeć od Karin, zakotwiczyć to, co się wydarzyło, w rzeczywistości.

– Kobieta. Około dwudziestoletnia. Biała. Typ skandynawski, może środkowoeuropejski. Trudno dokładnie określić. Ciężko pobita. Skóra na nogach wypalona. Może kwasem, może jakąś inną gorącą cieczą. Przypuszczalnie zgwałcona. Być może kolczastym ostrym przedmiotem, może nożem, nie da się teraz stwierdzić. Sprawca wyciął jej w brzuchu otwór. Muszę przyznać, że nigdy czegoś podobnego nie widziałam.

Malin patrzy na tę wystawioną na jej widok młodą kobietę, na mrówki w jej ranach. Na gałęzie, szyszki i igły, które jakby chcą w nią wniknąć, pokazać jej, jaka śmierć potrafi być trudna.

Kim jesteś? – myśli Malin.

I nie wiadomo dlaczego, przychodzi jej na myśl dziewczyna, z którą chodziła do gimnazjum, jak ona się nazywała? Malin pamięta pyzate, piegowate policzki, trochę jak u tej tu, przedwcześnie zaokrąglony tyłek i bujne piersi. Ale nie może sobie przypomnieć jej imienia. A z jakiegoś powodu wydaje się to ważne, tu, w lesie, gdy patrzy na ciało.

Kristina.

Kristina-Kurewka. Tak się zwała.

Była trochę zbyt pulchna, nad wiek rozwinięta. Zawsze nosiła przyciasne ubrania, jakby ktoś u niej w domu chciał ją taką widzieć.

Malin pamięta, jak chłopacy zwabiali Kristinę-Kurewkę do męskiej toalety, kazali jej tańczyć z nagimi piersiami, ściągać spodnie i jak rzucali jej po kilka koron.

Kristina nie była głupia. Ale inaczej nie umiała. A ja nie umiałam inaczej niż na to tym draniom pozwalać, myśli Malin. A może i umiałam? Ale po prostu miałam to gdzieś?

Kristina-Kurewka zaszła w ciążę w wieku piętnastu lat.

Poddała się aborcji.

Wszyscy o tym wiedzieli, ale nikt nie miał pojęcia, jak wszyscy mogli wiedzieć.

I nikogo to nie obchodziło.

Była Kristiną-Kurewką. Krążyły plotki, że to ojciec ją zapylił, że Kristina zwabiła go swoim wzrokiem i tyłkiem, tymi wielgachnymi piersiami i przymałymi ciuchami.

Że sama była sobie winna.

Potem Kristina-Kurewka wyprowadziła się dokądś z rodziną.

I nikt już więcej o niej nie myślał.

A już najmniej ja.

I Malin czuje, jak się czerwieni ze wstydu. Z powodu tej bezdusznej niedostateczności, jaką wtedy okazała, gdy nie kiwnęła palcem, by pomóc Kristinie.

Zdaje sobie sprawę, że być może dopiero drugi raz pomyślała o tej najsamotniejszej z dziewczyn.

Czy to taka właśnie Kristina leży teraz przede mną? Którą wszyscy zawiedli, pozwolili, by zagubiła się w mroku?

Malin słyszy, jak Karin mówi coś o „ciężkiej przemocy”. Te słowa wyrywają ją z przemyśleń.

– Więc ją torturowano? – pyta Malin i znów jest w lesie, przy dziewczynie, martwej, zbezczeszczonej.

– W czyśćcu byłoby jej przyjemniej – odpowiada Karin i znów spogląda na ciało, grzebiąc pincetą pod powieką dziewczyny, kobiety, chcąc jakby wydobyć ostatni zarejestrowany przez nią obraz.

– Według ciebie jak się tu znalazła?

– Szła albo biegła przez las – bez wahania odpowiada Karin. – Podeszwy stóp ma poharatane w nieregularny wzór, jakby biegła po zamarzniętej albo prawie zamarzniętej ziemi.

– Jesteś pewna?

– Tak. Wszystkie obrażenia odniosła najprawdopodobniej w innym miejscu. Uciekła, po czym ją dogoniono. Widzisz to?

Karin wskazuje tył głowy denatki, wklęśnięcie w blond włosach. Rana tłuczona.

– Morderca uderzył ją czymś w głowę, może kamieniem.

– Czy ten kamień może gdzieś tu być?

Karin kiwa głową, cienkie blond włosy muskają jej policzki.

– Jeszcze nie znalazłam. Musimy dalej szukać. Ale nie róbcie sobie nadziei. Rana na głowie zmieniła się wskutek upływu czasu.

– A uraz na brzuchu? Była przytomna, gdy go doznała?

– Nie wiadomo, czy ranę zadano przed śmiercią czy po. Ale dziewczyna prawdopodobnie straciła z bólu przytomność.

– Zwłoki dobrze się zachowały – mówi Malin.

– Tak, twarz wygląda na nienaruszoną, jakby miała się pokazać na zdjęciu w gazecie i w telewizji, żeby opowiedzieć, kim jest. Ale ciało długo tu leżało. Pewnie przez całą zimę. Zamarzło i przeleżało w cieniu, gdzie śnieg nie topniał. Mimo upałów jest w dziwnie dobrym stanie.

– A DNA sprawcy? – pyta Malin, nie wspominając o związku z Marią Murvall.

– Wątpliwe, raczej mało prawdopodobne.

To by było zbyt piękne, aby mogło być prawdziwe.

Gdzie są pozostali? – zastanawia się Malin. Sven, Zeke, Johan? Czy nie powinni tu do nas podejść? A może rozmawiali już z Karin?

Na pewno.

Odwraca się, widzi trzech kolegów stojących w cieniu pod sosną, jakieś dwadzieścia metrów dalej. Stoją przeciwnie do kierunku wiatru, by nie czuć smrodu.

Cuchnie zwłokami.

Ale i czymś jeszcze.

Siarką.

To jakiś nieznany zapach.

Sven przywołuje Malin kiwnięciem.

Ona unosi dwa palce, pokazuje, żeby dał jej jeszcze dwie minuty.

– Czy nie powinny jej były pożreć dzikie zwierzęta?

– Masz na myśli lisy? Tak, ale nie chciały – odpowiada Karin.

– Jak to?

– Według mnie sutki wypalono kwasem solnym. Lisy długo wyczuwają ten zapach. Odrzuciły ją. Czasem nawet lisy nie interesują się łatwym łupem. Nie wiadomo dlaczego.

– Czy jesteś w stanie powiedzieć o niej coś więcej? Znalazłaś coś jeszcze?

– Nie, sorry, Malin, nic.

– Czy sądzisz – Malin waha się, świadoma oczywistej głupoty pytania, które chce zadać – że sama mogła zadać sobie te obrażenia?

Karin podnosi wzrok, czarne oczy przepełnione gwałtowną, nietypową dla niej wściekłością.

– Malin. Co to za idiotyczne pytanie? Przecież widzisz jej obrażenia. Sama miałaby się tu dostać i uderzyć się kamieniem w głowę? Sama wypalić sobie kwasem sutki? Nikt się sam nie przedziurawia.

Karin.

Takiej zaciętej, takiej wściekłej Malin nigdy jej chyba nie widziała.

– Przepraszam, głupie pytanie. Tak się tylko zastanawiałam. Nie wiem, dlaczego o to zapytałam.

Kiedy Malin podchodzi do Zekego, Svena Sjömana i Johana Jakobssona, Zeke klepie ją po ramieniu, przyjaźnie, jakby chcąc ją powitać po przerwanym urlopie, jakby tego potrzebowała.

Pierwsze nieformalne spotkanie.

Muszą ułożyć plan, by móc dojść prawdy. Malin się zastanawia, czy wspomnieć o tym, co znalazła w Skanii, o wycieczce do Sztokholmu, o ewidentnym podobieństwie tej sprawy do sprawy Marii Murvall.

Prawie ta sama część lasu.

Identyczne obrażenia.

Jedna kobieta martwa.

Druga martwa za życia.

Ale instynkt podpowiada jej, by się wstrzymać. Niech to Sven rozpocznie dochodzenie, tak jak lubi najbardziej, zupełnie bezstronnie. Pozostali wiedzą, że zajmowała się sprawą Marii Murvall, ale nie, że ma obsesję na tym punkcie.

To nie była zresztą sprawa policji w Linköpingu, tylko ludzi w Motali.

Nikt poza Svenem nie powiąże ze sobą tych śledztw.

– Potraktujcie to jak pierwsze spotkanie w sprawie zabójstwa kobiety X. Już teraz możemy to traktować jako morderstwo – zaczyna Sven. – Według Karin nie ma co do tego żadnych wątpliwości, a ja się z nią zgadzam.

Zeke kręci głową.

– Nikt normalny nawet zwierzęciu nie zrobiłby czegoś takiego.

Sven podsumowuje, co wiedzą, co mają od Karin.

I mówi to, o czym Malin już pomyślała. Że w minionym roku w Linköpingu nie wpłynęło żadne zgłoszenie o zaginięciu młodej kobiety.

– Musimy sprawdzić zawiadomienia w całej Östergötland, w całej Szwecji. Musimy ustalić jej tożsamość. Jakieś pomysły, kto to może być?

Malin, Johan i Zeke milczą. Dalej przy drodze kilku mundurowych rozmawia zbyt głośno, jeden z nich wybucha chrypliwym śmiechem.

– Gdyby to była zwykła dziewczyna, nie znikłaby tak bez śladu, nieszukana przez jakieś pół roku, prawda? – mówi Zeke.

– Co w takim razie sądzicie? – zastanawia się Johan.

– Może to prostytutka – mówi Zeke. – Ofiara handlu ludźmi, pomoc domowa albo niania, o której nikt nic nie wie i której nikt nie szuka. Ktoś, kto tu przyjechał nielegalnie i żył w ukryciu.

– Brzmi całkiem sensownie – mówi Sven. – Ale musimy działać zupełnie bezstronnie.

Przerywa mu Malin:

– Ktoś gdzieś jej szuka, bądź pewien. Może to po prostu młoda dziewczyna, której powinęła się noga. – Próbuje znów przywołać w pamięci twarz Kristiny-Kurewki, ale bezskutecznie. – Wszyscy widzieliśmy już takie dziewczyny. Prawda? I to, co im się może przytrafić.

Zeke przytakuje, a Malin myśli o Tove, choć wie, że jej córka się pilnuje. Myśli o tym, że to ona mogła tu leżeć, że lasy wokół Lundsbergu są bezkresne i skrywają tysiące zakamarków. Dokładnie tak jak ten.

– Skądś tu przyszła – mówi Sven. – Choć było to dawno, musimy poszukać tropów w promieniu pięciu kilometrów. Musimy popytać w okolicy. Ziemia tutaj należy do rolnika, niejakiego Fridmana. Musimy z nim porozmawiać, mieszka w domu nad jeziorem Roxen. – Sven milknie na chwilę, po czym kontynuuje: – Musimy sprawdzić, czy w okolicy przebywa jakiś notowany przestępca seksualny albo ktoś, kto wyszedł w ostatnim półroczu na wolność.

– Przeszukam sieć – mówi Johan.

– Dobrze.

– Twarz – mówi Malin. – To nasz najlepszy trop, prawda? By móc ustalić jej tożsamość.

– Czyli mamy załatwić przyzwoite zdjęcie dla mediów? – pyta Sven.

Malin przytakuje.

– Poczekajmy z tym – odpowiada Sven. – Najpierw musimy popytać w okolicy, a przede wszystkim sprawdzić, czy gdzieś zgłoszono jakieś zaginięcie pasujące do sprawy. Nie chcemy, by krewni zobaczyli jej zdjęcie w gazecie albo w telewizji, zanim zostaną powiadomieni o jej śmierci.

Malin zamyka oczy. Nie wie dlaczego, ale widzi samotną, wyniszczoną kobietę w niechlujnym, zrujnowanym pomieszczeniu. Na stole butelka wódki. Kobieta sięga po butelkę, ale zanim ją chwyta, flaszka przeistacza się w głowę węża, a ta rozgałęzia się w kolejne.

Malin mruga, obraz znika.

– Chodzenie po domach podzielimy na sektory. Dzwoniłem do Waldemara i Börjego. Mogą przesłuchać właściciela ziemi. Wszyscy musimy sobie pomagać, będziemy pracować też wieczorem. W okolicy mieszka niewielu ludzi, więc powinno pójść szybko. Dzwoniłem już do pułku w Kvarn. Jutro przeczeszą las. – Sven wyjmuje z kieszeni spodni mapę. – A więc do dzieła – mówi. – Johan, zabierzesz się z mundurowym. Malin i Zeke jadą razem.

Sven ma rację. Trzeba od razu zacząć działać, gdy śledztwo wciąż jest jak nowo narodzone.

W lesie panuje dziwna cisza. I Malin wie dlaczego. Nie dotarły tu jeszcze media. A powinny.

Przyjemnie tak bez fleszy, nachalnych ludzi i jeszcze bardziej nachalnych pytań.

Taki Daniel Högfeldt. Dziennikarz w „Östgöta Correspondenten”, potocznie „Corren”, kiedyś jej kochanek. Zupełnie stracili kontakt. Ponoć zamieszkał z dawną przyjaciółką Malin, dziennikarką radiową Helen Aneman.

Czy ma powiedzieć kolegom o zbieżnościach ze sprawą Marii Murvall?

Nie. Lepiej odczekać.

Ale czy Sven albo Zeke nie powinni byli już na to wpaść?

Opowiedzieć o Skanii, o podróży do Sztokholmu?

Nie. Sama zeszła na manowce w sprawie Marii, jak jakaś nastolatka błądząca bez celu na drodze prowadzącej do nieznanego zła.

Chce pobyć jeszcze na polanie w lesie, ale kątem oka widzi, jak dwaj sanitariusze zabierają nosze z żółtym plastikowym workiem. Niedługo, myśli Malin, będzie to najbardziej odludne miejsce na świecie.

9

Karetka znika na leśnej drodze jak pochłonięta przez plamiste pnie brzóz.

W ich kierunku nadjeżdża inny samochód, jeden z wozów transmisyjnych „Corren”.

– Jak było w Kopenhadze? – pyta Zeke, zapuszczając silnik swojego nowego czarnego saaba zaparkowanego pomiędzy dwoma radiowozami a czerwonym volvo Svena.

– W porządku – odpowiada Malin. – Luksusowo.

– Tylko się nie przyzwyczajaj.

Wnętrze auta wypełnia warkot silnika i delikatna woń benzyny. Obok nich wóz „Corren”, za kierownicą widzi Daniela Högfeldta.

Macha do niej, ona mu odmachuje, on wykonuje gest telefonem.

Tylko nie dzwoń, myśli Malin. Co my mamy sobie do powiedzenia? Ale wie, że jemu chodzi tylko o sprawy zawodowe.

– Bez obaw – odpowiada. – Na tych salonach czuję się jak uboga krewna.

Zeke szczerzy się, lśnią jego głęboko osadzone zielone oczy.

– No bo jesteś ubogą krewną.

Jadą w ciszy do pierwszego domu. Czerwona parcela na rozległej polanie, przechodzącej w podmokłe pole, ciągnące się jakiś kilometr, aż do ściany sosen.

Zeke wygasza silnik.

Zegar na desce rozdzielczej pokazuje siedemnastą trzynaście. Nadal jest jasno, a jednak dziwnie mroczno, jakby na świecie zapanowała jakaś niesamowita ciemność.

– Czekaj – mówi Zeke, gdy Malin zamierza otworzyć drzwi. – Innych może uda ci się nabrać, ale nie mnie – mówi.

– O co ci chodzi?

Malin milczy.

– Maria Murvall – odpowiada Zeke. – To o niej myślisz. Że ta sprawa jest taka sama, że las, gdzie znaleziono Marię, graniczy z tym tutaj, że to się musi jakoś wiązać. Znam cię, Malin.

– Zajmowałam się trochę tą sprawą.

Zeke przytakuje.

– Wiem. Nie sądziłaś chyba, że uda ci się ukryć przede mną twoją obsesję? Widziałem plik na ekranie twojego komputera, teczkę na twoim biurku.

Oczywiście, że zauważył, myśli Malin. Zna mnie lepiej niż ja sama.

– Sądziłem, że to dla ciebie rodzaj terapii. Więc postanowiłem się nie wtrącać.

– Myślisz, że zwariowałam?

– Nie. – Zeke otwiera drzwi, wysiada, rozprostowuje się i mówi: – A teraz zakłóćmy spokój i sprawdźmy, czy to się jakoś wiąże z Marią albo czy to jakaś zupełnie inna sprawa. W odpowiednim momencie przedstawimy tę myśl Svenowi. Chyba za długo nie będziemy z tym czekać.

W domu zastali jakąś starszą kobietę. Niczego nie widziała, niczego nie słyszała.

To samo we wszystkich pozostałych, które odwiedzili. Wiele domków letniskowych wciąż było pozamykanych, a tam, gdzie kogoś zastali, ludzie wyglądali jak znaki zapytania, zagadywali, co się wydarzyło, lecz niczego się nie dowiadywali ze względu na „dobro śledztwa”.

Malin, Malin, myśli Zeke.

Jedną dłonią gładzi się po łysinie. Drugą trzyma kierownicę, opanowuje wybój na leśnej drodze.

Zawsze sama się ulatnia.

A on czuje się wtedy oszukany. Ale wie, że musi dać jej wolną rękę. Było nie było, ona jest najbardziej błyskotliwym śledczym, jakiego zna. Bystra, ma intuicję. No i najważniejsze: to maniaczka.

Coś przed nim ukrywa. Jest tego pewien. Ale nie chce wypytywać. Niech lepiej sama dojrzeje do tego, by mu powiedzieć. Z biegiem lat lepiej sobie z tym radzi – ze słuchaniem i czekaniem, z wyczekiwaniem prawdy, zamiast wydobywania jej siłą.

Ale czasem trzeba właśnie tę prawdę wydobyć siłą.

Niekiedy nawet policja musi się uciec do przemocy.

Ileż to razy nie spał po nocach, dręczony wyrzutami sumienia, że trochę za mocno przyciskał, albo kiedy dowiadywał się o dziwacznych eskapadach Waldemara Ekenberga na pogranicze dobra i zła.

Ale zawsze odwracał wzrok.

W końcu zasypiał.

Świadom, że w gruncie rzeczy należą do tych dobrych. Nigdy nie pojmował, dlaczego ludzie w Stanach oburzają się, że ich własne siły stosują tortury. Co oni sobie, u licha, myślą?

Niekoniecznie trzeba być złym, nawet jeśli się czyni zło. Prawda?

Las na zewnątrz.

Zawzięcie milcząca Malin.

Po drugiej stronie głębokiego rowu drzewa, świerki niby zastygłe demony, gałęzie jak ramiona, chcące pochwycić każdą kobietę, powalić ją na ziemię i wsunąć palce jak tarki w niedozwolone miejsca.

Przez szum silnika słyszy, jak las szepcze, wzywa: Chodź do mnie, nie zrobię ci nic złego. Ale to zło mieszka w lesie, w każdym człowieku.

Zza pni drzew przezierają zniekształcone ludzkie twarze, obrzękłe od żądzy, samospełnienia i chęci na więcej.

Robaki. Chrząszcze. Wszystkie te niewyklute jaja żmij.

Zeke gwałtownie powraca myślami do samochodu. Zaskoczony swoim niekontrolowanym czarnowidztwem.

To do mnie niepodobne, myśli. Not fucking like me at all.

Który to już raz tak tu stoję? – zastanawia się Karin Johannison i patrzy na osobliwie dobrze zachowane kobiece ciało leżące na metalowym stole.

Sekcja zwłok w mieszczącym się w piwnicy laboratorium. Trzy jednakowe metalowe prycze w rządku oświetlone bezlitośnie silnymi jarzeniówkami w pozbawionym okien pomieszczeniu o wykafelkowanych ścianach.

Temu światłu nie umknie żaden detal śmierci.

Pożółkłe siniaki. Rany o przegniłych, mazistych krawędziach, poszarpane wargi sromowe, poparzenia, prawdopodobnie od lutownicy, a może grzałki, otwór w brzuchu, wycięty metodycznie, a jednocześnie brutalnie.

Czarne otwory tam, gdzie znajdowały się sutki.

Nieregularne okręgi po kwasie.

Białe, zaschnięte pozostałości spermy, jak pieczęć na mięsie.

Może da się z tego zabezpieczyć DNA? A może uległo zniszczeniu. Raczej wszystko na to wskazuje.

Malin nie wspomniała o Marii Murvall.

Prawie to samo miejsce.

Wiem.

Jeśli uda mi się uzyskać DNA, można je będzie porównać z próbką pobraną od Marii. Musi być w archiwum po akcji sprzed czterech lat.

Trudno powiedzieć, czy człowiek, który zrobił to tej kobiecie, był profesjonalistą, lekarzem, a może na przykład rzeźnikiem. Ani czy robił to już wcześniej. Kierował się złymi pobudkami, to jest pewne.

Pogoda zadziałała na ich korzyść, na korzyść śledztwa. Najpierw zimowe mrozy, potem to niezdecydowanie wiosny, czy właściwie chce być wiosną.

Czytała kiedyś, że Aborygeni rozróżniają szesnaście lub siedemnaście pór roku.

Może i my powinniśmy mieć ich więcej, myśli Karin. Wówczas ten dziwny, wrogo usposobiony majowy czas też mógłby się stać osobną porą roku. Czasem, gdy wszystko zdaje się powątpiewać, a cały świat nie potrafi się zdecydować, czego chce.

Mróz. Deszcz. Upał. Słońce.

Wszystko gwałtownie rozchwiane, jakby siły świata, a może i sam czas utknął w limbo.

Ale dzięki tym wahaniom temperatury ciało powoli odtajało, bakterie nie zdążyły się namnożyć. Dlatego za pomocą prostych testów mogła wyczytać więcej, niż chciała.

Masz najwyżej dwadzieścia lat, myśli Karin. Pragnęłaby, aby ta młoda dziewczyna przed nią dostała jeszcze jedną szansę, pragnie ją przywrócić do życia, ale wie, że nadaremno.

Nikt nie posiada takiej mocy.

Myśli o sobie, jaka była, gdy sama miała dwadzieścia lat. Koncentrowała się wyłącznie na sobie. Myślała tylko o ciuchach, wyglądzie i pieniądzach. Dopiero w średnim wieku przestała taka być.

Zostawiła męża. Chociaż tak naprawdę to on ją wyrzucił.

Zeke zostawił ją dla rodziny.

Niedługo stuknie jej czterdziestka.

Wczoraj przyszły papiery z centrum adopcyjnego. Chiny wciąż zezwalają osobom samotnym na adopcje.

Wietnam też, przez Danię.

Nie mogę tak przez całe życie grzebać w śmierci, myśli Karin. Nie da rady.

Nie mogę nikomu dać życia. Mogę za to dać miłość.

Pozostali także przepytali ludzi w okolicy. Waldemar Ekenberg i Börje Svärd porozmawiali z Fridmanem, dobrodusznym rolnikiem starej daty, który nie potrafił im w niczym pomóc i był głównie przerażony, że na jego ziemi znaleziono zamordowaną kobietę.

Nad lasem zapadła ciemność, a wraz z nią chłód. Na dziś koniec. Wszyscy rozjechali się do domów.

Malin odchyla się na krześle w kuchni w swoim mieszkaniu przy Ågatan. Omiata wzrokiem S:t Larskyrkan i myśli o tym, że dziwnym zbiegiem okoliczności jej kościół i szpital psychiatryczny w Lund nazwano imieniem tego samego świętego. Myśli o inskrypcji nad kościelną bramą: „Błogosławieni czystego serca, albowiem oni Boga oglądać będą”. Jej trzy kobiety są czystego serca i być może oglądają Boga.

Wcześniej tego wieczoru Malin przejrzała dokumenty ze śledztwa w Malmö.

Niczego nowego nie znalazła.

Jedynie względną obojętność wobec cierpienia młodej kobiety.

Wobec jej przeżyć.

Peter, jego twarz po drugiej stronie stołu, w oprawie tykania ściennego zegara Ikei z jedną wskazówką.

– O czym myślisz? – pyta.

– O zbiegach okoliczności – odpowiada Malin. – Na przykład o tym, że prawdopodobnie nigdy byśmy się nie spotkali, gdyby nie szalejąca w tym mieście przemoc.

– Przemoc i miłość są ze sobą powiązane. Seks i przemoc też są sobie bliskie. Łatwo przeholować – mówi Peter.

Malin się uśmiecha.

Wie, o czym on myśli. O tym, jak ona „przeholowuje”, gdy się kochają. Na razie jednak nigdy nie posunęła się za daleko. Ciekawe, jak by wtedy zareagował? Typowym dla siebie spokojem? Konsternacją i strachem?

Nie. On by to zaakceptował i odwzajemnił. Podjąłby tę grę, zabawił się w tę zabawę. Bo to przecież pozostałoby zabawą, nawet jeśli to niebezpieczna zabawa powodowana pożądaniem.

Ale wkrótce. Gdy zostanie usunięta spirala. Czy wszystko, co się dzieje w sypialni, zostanie sprowadzone do płodzenia dzieci? Nawet nie chce o tym myśleć.

Resztki prostego posiłku na stole. Ryż, kiełbasa, gotowany kalafior, w szklankach woda. Peter też przerwał urlop i po lunchu wyjechał ze Skanii.

– Nie wyrabiałem już z ojcem – powiedział, gdy dzwonił z samochodu. – Kontrolował moją pracę w ogrodzie, jakbym był dzieckiem.

Mój ojciec, pomyślała Malin, gdy się rozłączyli.

W ciągu dnia ona i Zeke szli ogrodem przylegającym do willi na skraju lasu.

Poczuła wtedy obecność ojca. Jakby się przenieśli trzydzieści lat wstecz do ogrodu przy domu w Sturefors. Zaczęła rozmyślać o ojcu.

Mam gdzieś, co się z nim dzieje, czy w ogóle żyje, czy jest sam. Zasłużył sobie na największą samotność. Kontrolował wszystko dokładnie w taki sposób, jak to opisał Peter. A może to matka taka była?

– Najadłaś się? – chce wiedzieć Peter.

Malin potakuje. Peter sprząta ze stołu, a ona patrzy na jego idealne, wysportowane ciało poruszające się po kuchni.

Czasem dziwi ją, jak tylko oddychając blisko niej, sprawia, że jest jej dobrze, że już tylko dzięki jego mrugnięciu napawa się chwilą, jest wolna od pragnień i wszystkich tych cholernych niepokojów.

Czy jest superbohaterem?

Czy to superbohater zmywa naczynia w mojej kuchni? Czy zmierzch tam na zewnątrz to piękny zmierzch superbohaterów?

Czy to właśnie jest miłość?

W korytarzu, na sfatygowanej białej komodzie z okleiny, dzwoni telefon.

– Odbiorę – mówi Malin i po chwili słyszy głos swojej córki, która pyta o jej samopoczucie. Malin odpowiada, a Tove zdaje relację z minionego weekendu, z imprezy na sali gimnastycznej, opowiada o tym, jak z Sofią i Ebbą ćwiczą piosenkę, którą wykonają na uroczystości zakończenia roku za dwa tygodnie.

– Musisz przyjechać, mamo, musicie przyjechać z Peterem.

Już wcześniej ją o to prosiła.

Oczywiście, że pojadę, myśli Malin. Byleby sprawa nie przeciągnęła się za bardzo w czasie.

Malin się zdziwiła, kiedy Tove wspomniała o piosence.

Przecież nie znosiła śpiewać. A teraz z dwoma nowymi koleżankami ma wystąpić przed całą szkołą.

Czyżbym cię blokowała, Tove?

– Przyjadę. Janne też. Może i Peter.

– No musicie.

Tove jęczy teraz jak mała dziewczynka. Nagle znów potrzebuje mamy, gdy jej to akurat pasuje. Malin ma ochotę rzucić słuchawką, wrzasnąć na córkę, wykrzyczeć swoją wściekłość, że czuje się wzgardzona. Ale wie, że to dziecinada.

Tove musi wylecieć z gniazda.

W to, co stanie się jej własnym życiem.

– Postaramy się.

– Musicie. Musicie posłuchać, jak śpiewamy!

Tove od razu polubiła Petera: przemówiła do niej jego inteligencja i integralność oraz fakt, że przeczytał chyba wszystkie jej ulubione książki.

Kumpel.

Siedemnastolatka nie może mieć lepszej relacji z nowym facetem swojej matki.

Takie układy to zazwyczaj katastrofa.

Ale Peter nie pojechał z nią do Lundsbergu na spotkanie rodziców w październiku.

Boże święty, co to był za koszmar.

Ci nadęci ludzie udający przyjaciół, choć nie są nawet dalekimi znajomymi. Tak jakby ich pieprzony status społeczny czynił ich kimś lepszym niż inni. Malin była ich znamieniem na czole, białym człowiekiem na plaży pełnej czarnych, imigrantem, który zabłąkał się do ICA Esplanad przy Karlavägen w Sztokholmie.

Rozmawiała z dyrektorem. Gdy chwalił Tove, wyrwało mu się: „Uczniom takim jak ona może być trudno, ona jednak dobrze sobie radzi”.

Malin zapytała wtedy:

„A co ma pan na myśli, mówiąc «uczniowie tacy jak ona»? Że miałaby być mniej utalentowana, bo ja nie jestem tak szykowna jak inni uczniowie tutaj?”

Jej bezpośredniość najpierw ją samą zaskoczyła, po czym zdała sobie sprawę, że tak właśnie jest. Że ludzie, z którymi musi przebywać tu, na spotkaniu rodziców w Lundsbergu, przerażają ją właśnie dlatego, że wyzwalają w niej jej prawdziwe ja, wściekłość, strach i tendencję do brutalnej szczerości. I umiejętność ponoszenia konsekwencji tej szczerości.

– Nie to miałem na myśli – odparł dyrektor.

– Ależ właśnie to – i zostawiła go wśród gości koktajl party. Zeszła nad jeziorko przy budynku głównym, usiadła na pomoście i w ten ciepławy, rześki jesienny wieczór czekała na kolację.

Zeszła do niej Tove.

– Nienawidzisz tego, co?

– Nie, ale to nie moje klimaty, wiesz dobrze.

– Za to moje tak.

– Dlatego ja też tu jestem.

Tam na pomoście objęły się i kolacja minęła już bez zgrzytów. Jednak w marcu, gdy wypadało kolejne spotkanie rodziców, Malin zadbała o to, by mieć jakąś wymówkę.

– Zaśpiewamy Summertime – mówi Tove. – Nauczyciel muzyki mówi, że jesteśmy prawie jak Billie Holiday.

– To mnie nie może ominąć – mówi Malin, a potem opowiada o wyjeździe do Kopenhagi.

Tove przekazuje pozdrowienia dla Petera.

– Pozdrowię – mówi Malin. – Jest tu. – Krzyczy w stronę kuchni: – Tove pozdrawia!

– Też ją pozdrów.

– Słyszałam – mówi Tove. – Mamo. Jest jeszcze jedna sprawa.

– Co takiego?

Ton jej głosu. Malin za nim nie przepada. Jakby miała wyjść na jaw jakaś tajemnica.

– E, potem o tym pogadamy.

– Nie, Tove, powiedz. Jestem ciekawa i…

– Nie – odpowiada Tove. – Nie teraz. Pa.

Tove odkłada słuchawkę, a jej głos przechodzi w niekończący się, samotny ton.

Lustereczko, lustereczko, powiedz przecie, kto jest najpiękniejszy na świecie.

Nie potrafiłam powiedzieć mamie, myśli Tove i prostuje się, patrząc w lustro. Nie potrafiłam jej poprosić. Tove widzi w lustrze odbicie swojego pokoju w internacie.

Książki w nieładzie, na łóżku zielona pasiasta narzuta z Ikei. Tylko ona tu ma kapę tej marki. Inni urządzili swoje pokoje rzeczami z Ralph Lauren Home.

To się tu liczy.

Tove skupia się na sobie.

Widziała, jak podczas tego roku tu, w Värmland zmieniała się jej twarz.

Zaczęła wyżej trzymać głowę, wyostrzyły jej się rysy. Policzki nie są już tak okrągłe, stały się bardziej wyraziste. Zapuściła też swoje brązowoblond włosy dokładnie tak, jak nakazuje moda panująca wśród śliiicznych dziewczyn z Östermalmu i Djursholmu oraz wszystkich tych wiejskich posiadłości.

Ale chyba mnie akceptują. Tak jak się akceptuje obcokrajowca, który nie może być chyba takim głupkiem, skoro znalazł się w tych samych kręgach.

Coraz bardziej przypominam tych ludzi. Tak naprawdę niezbyt mi się to podoba. Wolałabym pozostać sobą. Ale tak chyba wygląda właśnie integracja społeczna.

Lustereczko, lustereczko.

Zaczęła uczęszczać na lekcje śpiewu.

Ku swojemu zaskoczeniu spodobało jej się. Ma talent.

Lubi się wygłupiać. Jakby w kontraście do książek, które czyta. Całej tej nagiej prawdy w nich zawartej.

Myśli o mamie. Czuje się od niej starsza, bardziej dojrzała. A jednocześnie chce, by była jej mamą, taką naprawdę dobrą mamą, kiedyś.

Taką, która przyjeżdża, gdy się ją o to prosi. A nie zostawia człowieka samego na noc tylko dlatego, że wzywają obowiązki zawodowe.

Peter.

Jest w porządku

Ale gdyby tak na przykład mieli dziecko, tobym się załamała.

Nie można nagle mieć rodzeństwa w wieku siedemnastu lat.

To zwykły obciach.

10

Czy ta noc się kiedyś skończy?

Sven Sjöman siedzi w kuchni w swojej willi.

Wzdycha w ciemności. Nie miał siły zapalić światła. Lśnią świeżo polakierowane zielone szafki ścienne.

W minionym roku miał problemy ze snem. Odczuwał jakiś dziwny niepokój, a przez niedobór snu był zmęczony i apatyczny, niemal zobojętniały na pracę.

Poszedł do lekarza, jakiegoś młodziaka, który skierował go na badania. Może to zachwiana równowaga hormonalna, tak się zdarza „gdy się człowiek starzeje”.

Od tamtej wizyty minął już miesiąc.

A wciąż nie został wezwany na badania do Szpitala Uniwersyteckiego.

Dlaczego to tyle trwa?

Cały ten kraj rozłazi się pod rządami umiarkowanych.

W zasadzie powinien tam zadzwonić i ich ochrzanić.

Ale przecież dobrze się czuje.

Nie ma siły wydzwaniać po szpitalach. Jest tak nieprawdopodobnie zmęczony. Zastanawiał się nad wcześniejszą emeryturą. Poważnie o tym myślał.

Warsztat stolarski w piwnicy; dawno już go nie odwiedzał. Przestało go interesować dłubanie w drewnie, wydobywanie z niego innego niż naturalne piękna.

Misy.

Kuksy – tradycyjne kubki lapońskie.

Znudziły go formy, znudziła go praca, ale przed pozostałymi w grupie stara się nie tracić fasonu, impetu. Oni mnie jednak przejrzeli, myśli, zwłaszcza Malin.

Sven przykłada policzek do blatu stołu. Zamyka oczy, czuje na skórze zimną, śliską powierzchnię ceratowego obrusa i słyszy własny oddech, głęboki, ciężki i rzężący.

Malin.

Czy w końcu odnalazła spokój? Trochę dojrzała, od kiedy poznała tego lekarza, Petera Hamsego.

Nigdy o nim nie mówi, ale Sven wie, że praktycznie ze sobą mieszkają. Często rozmawia z nim przez telefon – tyle zdążył zauważyć.

Ma teraz trzydzieści siedem lat.

A Tove? Z siedemnaście? Wtedy Svena nachodzi myśl, która wcześniej, jako zbyt nieprawdopodobna, nie przyszła mu do głowy: A co, jeśli Malin będzie chciała mieć jeszcze jedno dziecko? Z tym Peterem? Nie jest przecież jeszcze za stara, a nałóg aż tak nie nadszarpnął jej zdrowia.

Może tego właśnie potrzebuje Malin, by stać się w pełni człowiekiem. Kolejnego dziecka. Ciekawe, czy i ona się nad tym zastanawia?

Banalna myśl.

Jakby życie dawało się podsumować za pomocą kilku banałów.

Co byśmy bez niej zrobili?

Ona nie jest tego świadoma, ale jest motorem grupy śledczej, popycha wszystko naprzód jakąś potężną, niewidzialną siłą.

Nadaje ton.

Gdyby nagle przeszła na urlop macierzyński, znaleźlibyśmy się w tarapatach.

Urlop macierzyński.

To nie pasuje do Malin Fors.

Ani trochę.

Börje Svärd także nie śpi. Obejmuje Matildę, poznaną na niedzielnych tańcach w Cupolen na początku listopada zeszłego roku.

Tuli ją, ale myśli o Annie, o tym, gdzie może teraz być. Ma nadzieję, że skończyło się całe to cierpienie, które było za życia jej udziałem. Może jest aniołem w dużym białym pokoju, gdzie nie ma bólu, gdzie nie jest on nawet prawdopodobny.

Czy jej ciałem zawładnęło zło? Czy choroba była zła? Czy jakaś choroba może być zła? A może zło musi być intencjonalne?

To już nie ma znaczenia. Cierpiała. Potem umarła. I tyle. Zło nie potrzebuje celu.

Matilda jest w porządku.

Ale to nie jest miłość. Czy w jego wieku potrzeba mu miłości? Jak długo nie działają sobie na nerwy, tak długo powinny im wystarczyć seks, przyjaźń i miłe towarzystwo.

A czy ta nowa sprawa będzie nam działać na nerwy?

Na pewno.

Przez tę martwą kobietę w lesie Malin na pewno odbije. To jedna z tych spraw, które wywołują u niej opętanie pracą, a ja, Waldemar i pozostali wyglądamy wtedy w konfrontacji z nią jak banda próżniaków.

Matilda.

Jest za co chwycić. Przez ostatnie pięć lat Anna to była skóra i kości, a jej sparaliżowane ciało nie czuło jego delikatnych pieszczot. Czy te czułości nie miały żadnego znaczenia? Czy ta zamierzona dobroć była tylko pustym gestem?

Miętosi duże, miękkie piersi Matildy, bawi się twardniejącym pod jego palcami sutkiem.

Ona odwraca się do niego.

– A ty znów zaczynasz – szepcze, a Börje czuje, myśli: To mi wystarczy, to mi wystarczy.

Waldemar Ekenberg śpi w łóżku w Mjölby głębokim, pozbawionym trosk snem bez snów.

Miejsce obok niego jest puste.

Jego żona pracuje na nocki w domu opieki. Chce zarabiać własne pieniądze, choć jego pensja wystarcza im z nawiązką.

Wraca do domu, kiedy on akurat wyjeżdża do Linköpingu.

Pracuje cztery noce w tygodniu.

Cześć, cześć rano, cześć, cześć wieczorem.

Razem, a jednak obok siebie. Waldemarowi to odpowiada. Mniej nadweręża to ich związek. I tyle.

Zaczyna śnić.

O zakrwawionej, okaleczonej kobiecie, człapiącej nocą po zimnym lesie.

Ziemia zamarza w miejscach, w których stawia stopy.

W pozostawianych przez nią śladach krzepnie krew, zamienia się w lód. Chłepce ją łakomie spragniony niewidzialny potwór.

Kobieta staje przed Waldemarem.

Wyciąga ku niemu dłoń.

On też wyciąga dłoń ku niej, ale nim jej dosięgnie, kobieta znika. Znów widać tylko pustą przestrzeń snu bez śnienia.

Zeke Martinsson leży w pokoju, który zajmuje, od kiedy Gunilla wyprosiła go z ich wspólnego łoża.

Dożywotnio?

Kto wie.

Sądził, że go wyrzuci, gdy na jaw wyszła jego zdrada.

Jak się dowiedziała?

SMS w jego komórce.

Zostawił telefon w kieszeni spodni, które miała wyprać.

Klasyk.

Idiotyzm.

Jakby chciał zostać przyłapany, jakby chciał wprawić coś w ruch. Jakby ta karuzela niewierności, wiarołomności i chuci musiała się zatrzymać, obojętnie jak.

Ale Gunilla postawiła mu ultimatum.

Ona albo ja.

Za tymi słowami kryła się rodzina albo ona, Boże Narodzenie, noc świętojańska, wnuki, Martin, cała fucking rodzina albo ona.

Rzucił więc Karin w mętliku pokręconych dni.

– Nic już do ciebie nie czuję – powiedział i sam był zaskoczony, jak łatwo przyszły mu te słowa, gdy wmówił sobie, że ułatwią one Karin całą sprawę. – To, co czułem, znikło przez te wszystkie kłamstwa, krętactwa.

– Łżesz – skomentowała Karin. – Sam to doskonale wiesz.

– Nie.

Więcej nic nie powiedziała.

Pozostawiła go samego z jego słowami o miłości, która znikła.

A za miesiąc noc świętojańska – midsommar. Obchodzimy ją z Martinem i wnukami.

Gunilla twierdzi, że mi wybaczyła. Ale tak do końca nigdy mi nie wybaczy ani nie zaufa. Coś się popsuło, tyle jest pewne. Mówi, że mnie zabije, jeśli powiem Martinowi.

Syn.

Krezus dzięki grze w hokeja, kontuzjowany, świeżo po operacji, więc latem możemy się nimi nacieszyć. Nim, jego żoną i dziećmi.

– Nie musi o niczym wiedzieć.

Jakby wstyd z powodu mojej ludzkiej słabości i tego, że Gunilla mi nie wystarcza, były gorsze niż sam czyn, bliskość, pot, penetracja czy wiarołomstwo.

Otwórz oczy, zamknij, policz barany.

Wieczorem odwiedziły ich wnuki. Z piwnicy przyniósł zabawki Martina. Kilka godzin bawił się z małym na dywanie w salonie. Budował gospodarstwo, sznur samochodów, torów kolejowych z masą zakrętów.

Piętnaście baranów.

Kobieta w lesie, smród, woń siarki, gnijące zwłoki.

Malin.

Już po zapachu wyczuł jej ekscytację, jak zaczęła główkować nad powiązaniami ze sprawą Marii Murvall.

Związek z Peterem Hamsem nie osłabił jej opętania, dobrze jej jednak zrobił. Zeke nie niepokoi się już, że się złamie i wpadnie znów w nałóg czy choćby raz napije. No i intensywniej niż kiedykolwiek trenuje w siłowni na komendzie.

Tak dobrze wytrenowanej nigdy jej jeszcze nie widział.

Nie harmonijnej, absolutnie nie, ale jednak na swój sposób w równowadze.

Żeby się tylko teraz nie potknęła, gdy się w to angażujemy.

Zamknąć oczy.

Oczy otwarte, zamknięte.

Liczyć barany.

Gunillo. Chyba mogę chociaż spać z tobą w jednym łóżku?

Szef policji Karim Akbar wchodzi głęboko od tyłu w prokurator Vivianne Södergran, która klęczy przed nim w łóżku w jego willi w Lambohov. Jej ciało w świetle lampki stojącej na stoliku nocnym przyjmuje ciepły pomarańczowy odcień.

Jęczy.

Ale nic nie mówi. Nigdy nic nie mówi, gdy się kochają.

Karim stoi na podłodze w nogach łóżka, pod stopami ma zimny lakierowany parkiet.

W przód i w tył, wsadza i wyjmuje, daje jej klapsa w pośladek, wie, że to lubi.

Nie chce dojść, jeszcze nie. Wie, że ona potrzebuje dużo czasu, stara się więc myśleć o czymś innym.

O lampach. O bombastycznych przedmiotach zakupionych w sklepie meblowym Mio. Stamtąd pochodzi też zabejcowany na czerwono nocny stolik.

Myśli o posadzie w Urzędzie Migracyjnym w Norrköpingu, z której zrezygnował.

Dla Vivianne, choć nigdy się przed nią do tego nie przyzna.

Norrköping. Może i mógłby dojeżdżać, ale w ciągu dnia lubi mieć ją blisko, zaledwie kilkaset metrów od komendy, w budynku sądu rejonowego.

Wchodzi w nią i z niej wychodzi.

A co do Urzędu Migracyjnego. Zbyt dołująco, drażliwie. Nieodpowiedni krok w karierze.

Szybciej, jęczy Vivianne, głębiej, o tak, o tak. Karim prawie dochodzi. Myśli o zaplanowanej na jutro konferencji prasowej, o tym, co powie prasie o ich nowej sprawie.

Wiedzą niewiele.

Chodzenie po domach nie przyniosło żadnych rezultatów. W ciągu najbliższych dni mają przeczesać las. Mogą powiedzieć coś na podstawie informacji pozyskanych przez Karin.

Żadnych szczegółów o obrażeniach, ale to i owo na temat jej ucieczki.

Tożsamość kobiety wciąż nieznana.

Mocniej.

Wymierza jej klapsa.

Chce klepnąć mocniej, ale powstrzymuje się. Jest silniejszy od niej. Fizycznie. Właściwie mógłby z nią zrobić wszystko. Nie miałaby żadnych szans.

Ale ja pragnę dla niej wyłącznie miłości. Nie chcę używać moich mięśni, mojej siły, by uczynić z niej narzędzie mojej rozkoszy, mojej wizji świata.

Ale miło jest poczuć, że ma się władzę. Tak jak teraz. To część upojenia samym aktem, moment, gdy zbliżam się do punktu, kiedy miłość zamienia się w przemoc i ból. I w tej chwili można się rozkochać.

Klepie mocniej.

To jest złe, Karim, złe, i dobrze to wiesz.

Jej skóra.

Ciepła, gładka i miękka.

Nie przekraczaj granicy. Stamtąd nie ma powrotu.

Karim odpuszcza.

Uspokaja się.

Wypełnia Vivianne tym, czym jest. A jest mężczyzną, mężczyzną, mężczyzną, mężczyzną, delikatnym mężczyzną.

Podoba ci się, co? – myśli. Ale wtedy ona szepcze, zanim eksploduje:

– Spokojnie, Karim, spokojnie, ciesz się chwilą, niczego nie musisz udowadniać.

A może wcale nie szepcze?

Może milczy?

Nic nie mówi?

Odpuszcza, wchodzi w nią jeszcze głębiej. Wspólnie dochodzą. Wszystko jest miękkie i delikatne, delikatne i miękkie.

Waldemar Ekenberg budzi się.

Spocony od snów, o których wie, że ich nie zapomni.

Wstaje, idzie do kuchni i pije mleko prosto z kartonu, wstawia go z powrotem do starej, rzężącej lodówki Husqvarna. Już dawno powinni ją byli wymienić na nową.

Kiedyś w dzieciństwie zrobił to samo. Zobaczył to jego ojciec i uderzył go, tak jak bił jego matkę.

Ją bił ciągle. I mocno.

Waldemar chował się wtedy pod łóżkiem, zatykał uszy, żeby nie słyszeć jej krzyku. Zastanawiał się, dlaczego nikt im nie przychodzi na ratunek. Wrzaski rozchodziły się pewnie po całym osiedlu willowym.

Słyszał jej płacz i chciał przyłożyć ojcu, walnąć go w łeb patelnią, ale nie miał odwagi.

Nienawidził tego, jak cuchnął. Potem, żądzą, władzą.

Gdy Waldemar miał czternaście lat, ojciec zmarł na raka. Choroba zżarła mu żołądek w ciągu miesiąca. Ojciec leżał w łóżku w szpitalu w Motali i biadolił, a Waldemar stał obok i miał ochotę walnąć go prosto w tę jego bezsensowną ranę pooperacyjną, walnąć i zemścić się za wszystkie siniaki matki, za wszystkie jej krzyki i za znikającą z jej oczu chęć do życia.

No i walnął.

Dwa razy, zaciśniętą pięścią. Ojciec krzyknął.

Krzyczał i krzyczał, ale nikt z personelu nie przyszedł mu z pomocą.

Jakby wiedzieli, że stary dostał to, na co zasłużył.

Waldemar wstawia mleko do lodówki.

Myśli o tym, że nigdy nikomu nie opowiadał o swoim dzieciństwie.

Nawet żonie.

Myśli o tym, że zgrywa szowinistę, by nikt nie domyślił się jego słabości. Zgrywałem go już tak długo, aż się nim stałem.

Myśli o tym, że od tamtego razu przy łożu śmierci ojca uderzał jeszcze wiele razy, z tego samego powodu. Myśli o tym, że chce to znów zrobić.

Malin leży jak dziecko blisko Petera.

Jedną ręką obejmuje go na wysokości klatki piersiowej, druga spoczywa na jego brzuchu i kroku.

Cicho.

Bez słów.

Tak kochali się tego wieczoru. Spokojnie i blisko, delikatnie, jakby chcieli sobie powiedzieć, że przemoc, na jaką Malin natknęła się w lesie, nie jest tak naprawdę możliwa, że ludzie nie robią sobie takich rzeczy, że to wbrew naturze.

Na kilka krótkich sekund udało im się siebie nawzajem przekonać.

Że świat jest dobry, łagodny.

Potem zasnęli. Malin śni, podobnie jak Waldemar Ekenberg. Lśniące muchy bzyczą nad gnijącymi zwłokami, a niezliczone błyszczące głowy hydr – wszystkie z otwartymi paszczami – pulsują, kiwają się w przód i w tył nad czarną sceną snu.

Ciało Petera.

Jest obok niej, ale we śnie to trup. A obok niego jeszcze jeden. Malin drapie twarz trupa, stara się dowiedzieć, zobaczyć, do kogo należy. Ale ktoś zakrył jej oczy czarną opaską. Słyszy bębny, obce głosy śpiewające o dobrym świecie, ale przekrzykują je jakieś grubsze głosy wokół pradawnych ognisk obozowych, gdy ludzie błagali ciemność o pomoc, by im pomogła przeżyć.

Bam, bam, bam.

Rytmiczne i zbolałe głosy zawodzą ponad płomieniami ku czarnemu sklepieniu snu.

Hydra chwyta zwłoki, jej głowa próbuje wyżreć Malin twarz, wyszarpać mięso jej policzków, przewiercić jej ciało. Kobieta z lasu, jej pusta twarz z szeroko otwartymi ustami, szepcze w krwawiące ucho Malin.

Pomóż mi, szepcze.

Pomóż mi.

Cisza to nasz największy wróg.

Fakt, że ktoś udaje, że czegoś nie ma, nie oznacza, że to coś przestaje istnieć.

Musisz mi pomóc.

Nam.

Marii, mnie i pozostałym bezimiennym kobietom w drugim pokoju. Nam wszystkim.

Kim jesteśmy?

Dlaczego nikt nas nie szuka? Według kogo jesteśmy tak niewiele warte, że nie potrzebujemy nawet imienia?

A jeśli chodzi o przemoc, Malin. Co to za zło, które jest w stanie krzywdzić tak, jak nas skrzywdzono?

Tylko ty możesz nam to wyjaśnić. Tylko ty, nikt inny.

Czekamy na ciebie.

Czekamy, aż wpuścisz światło do naszego ciemnego świata.

I Malin chce we śnie odpowiedzieć, lecz ma zszyte usta. A słowa, które próbuje wyartykułować, są bezkształtnym bełkotem zamkniętym w ciemnej dziurze. Intensywnie przełyka, przechodzi z tego złego snu w inny. A tam w białym łóżku, otoczonym małymi, lśniącymi, czarnymi kulami śpi mały chłopiec.

11

WTOREK, SIEDEMNASTY MAJA

Mżawka. Delikatne szare koraliki spadają z niskich, ciemnych chmur.

Jak w jesienny poranek.

A przecież do jesieni jeszcze daleko. Trudny do zdefiniowania czas, obłąkany, okręcony wokół własnej osi.

Jest kwadrans po siódmej, gdy Johan Jakobsson wchodzi przez automatyczne drzwi do komendy, idzie dalej po szarej posadzce, mija łukowaty, lśniący, beżowy blat recepcji i podąża w stronę otwartej przestrzeni biurowej. Tymczasem pod budynkiem komendy żadnych dziennikarzy. Czekają pewnie na konferencję prasową. Zamordowana w lesie kobieta z pewnością rozbudziła apetyty tych hien.

Dziś rano wstał wcześnie, na długo przed resztą rodziny. Usiadł przed komputerem i połączył się z policyjnym serwerem. Kontynuował to, co zaczął poprzedniego dnia. Przeglądał rejestr przestępców seksualnych, sprawdzał, czy któryś został zwolniony i czy w minionym roku osiedlił się w ich okolicy.

No i się doszukał.

Niejakiego Arto Antinena. Czterdzieści sześć lat, z Kisy.

Zgwałcił swoją konkubinę.

Wypierał się, ale dostał cztery lata w Österåker. Wcześniej skazany za obnażanie się na placu zabaw w Tranås.

Nabuzowany chucią, pomyślał Johan.

Według rejestru Arto Antinen mieszka w domku niedaleko Stjärnorp, zaledwie dziesięć kilometrów od miejsca, w którym znaleziono ciało dziewczyny, a jednocześnie poza strefą, w której chodzili po domach.

Ohyda.

Włączając komputer na swoim biurku, Johan myśli o własnych dzieciach. Córka właśnie poszła do szkoły. Wie, co by zrobił, gdyby na jej placu zabaw pojawił się jakiś ekshibicjonista.

Odciąłby gnojowi jaja. To by właśnie zrobił.

Wyrżnąłby z tego chorego ciała całą tę chuć.

Nienawiść.

Nic nie jest w stanie wzbudzić większej nienawiści niż mój los.

Może mój ojciec, mój tata i to, co mi zrobił.

Tacy jak on płoną, krzyczą, nigdy się już do mnie nie zbliżą.

Płonie.

To stanowi dla mnie pociechę.

Malin. Widzę cię tam, na dole.

Jak pochylasz się pod napiętym czarnym materiałem, jakby chcąc się schronić przed czającym się za tobą złem.

Nie bądź zuchwała, Malin.

Nie myśl, że jesteś w stanie obronić samą siebie.

Nikt.

Nikt nie potrafi ochronić sam siebie.

Malin idzie szybkim krokiem w stronę komendy. Pochyla się lekko pod dużym, czarnym parasolem. Pogoda zmienia się tak gwałtownie, że nigdy nie wie, kiedy będzie potrzebowała parasolki, a kiedy okularów przeciwsłonecznych, cienkiego swetra albo pikowanej kurtki.

Nie chce się spóźnić na poranne zebranie. Samochód zostawiła pod dworcem.

Tam nie trzeba płacić za parking.

Przecina Trädgårdsföreningen. Zauważa, że niektóre drzewa już kwitną. Trawniki i ścieżki w parku jak zwykle zadbane. Idzie w stronę Djurgårdsgatan, gdzie pomarańczowy autobus napędzany etanolem, nazwany imieniem hokeisty, podskakuje w stronę szpitala.

W deszczu czynszowe domy sprawiają wrażenie zmęczonych. I o wiele mniejszych od tych w Sztokholmie. Jakby były skurczone, choć tak naprawdę takie nie są. Osadzone w szarych fasadach okna otoczone są białymi obwódkami, które jakby chciały zamknąć w ramy życie. W mieszkaniach palą się światła, ale o tak wczesnej porze nikogo nie widać.

Linköping.

Sto czterdzieści pięć tysięcy kokonów marzeń.

Biedni mieszkają o rzut beretem od bogatych. Samozadowolenie sąsiaduje z beznadzieją. I tu, i tu życie obraca się wokół tej samej osi, ale jego uwarunkowania różnią się pod każdym względem.

Ludzie w Linköpingu nadal patrzą sobie w oczy. Ale coraz więcej osób spuszcza wzrok. Coraz więcej osób czuje pogardę, ból, zazdrość i złość z powodu zniszczonych marzeń.

Marzenia.

Spełnione i niespełnione, zawsze tuż obok siebie. I ta ślepota, skłonność, by niczego nie widzieć.

Biednych i bogatych w tym mieście łączy ślepota, myśli Malin. Ślepota to sposób na życie we wspólnocie. Linköping na powierzchni to miłe i bezpieczne miasto. Ale przemoc i zło są obecne. Wszędzie, zawsze. A mieszkańcy najchętniej odwróciliby się od tego wszystkiego plecami. By nie widzieć, jak ich kruche marzenia zamieniają się w koszmary.

Linköping.

Miasto jak szybkowar dla ludzkiego życia. Równiny, lasy i jeziora niczym tłusty wąż owijający się wokół domów, katedry, fabryk i szpitali.

Przemoc to tutaj pikantna historyjka, krwawa łaźnia z podrzynaniem gardeł w 1600 roku, bitwa pod Stångebro dwa lata wcześniej, gdy woda w Stångån zabarwiła się od krwi żołnierzy na czerwono.

Ta krew wciąż czerwieni się w mieszkańcach Linköpingu.

Zdarza się, że i dziś wypływa na miasto.

Chłopiec zadźgany któregoś popołudnia na ulicy. Tak samo pewna kobieta. Tu, gdzie właśnie idzie Malin, niecałe pięćset metrów od komendy.

Młoda matka pobita na śmierć na ścieżce rowerowej w spokojnej dzielnicy Lambohov.

Szanowani obywatele okazują się pedofilami gwałcącymi własne dzieci.

Przemoc jest wśród nas, myśli Malin. Ale gdy na nią ślepniemy, przestaje istnieć.

Nikt nie chce niczego widzieć.

Tak to jest, myśli Malin. Strząsa parasol i przyśpiesza kroku.

Sven Sjöman w jednej dłoni trzyma niebieski flamaster, a drugą przeciera oczy.

Otwiera usta, mówi swoim kategorycznym tonem:

– To pierwsze oficjalne spotkanie w śledztwie w sprawie kobiety znalezionej wczoraj w lesie na północ od Stjärnorp.

Na tablicy za sobą zapisał:

Kobieta X.

Niżej duży znak zapytania.

Ten znak zapytania opisuje panującą w pomieszczeniu atmosferę, to, co w tej chwili czują wszyscy śledczy w Wydziale Dochodzeniowo-Śledczym w Linköpingu, rozpoczynając spotkanie w sprawie brutalnego zamordowania kobiety. Czują, że muszą znaleźć odpowiedzi na wszystkie pytania, które się w związku z tym morderstwem pojawiły. W przeciwnym razie strach i niepewność przejmą kontrolę nad miastem, zasieją w ludziach przerażenie i podejrzliwość. We wzajemnych stosunkach pojawi się jakiś stęchły ton. Wkrótce ulegnie temu całe miasto. Stanie się nieprzyjaznym miejscem, gdzie wszyscy będą dbali jedynie o własne potrzeby.

Każde niewyjaśnione morderstwo wywołuje takie nastroje.

Każde wyjaśnione morderstwo prowadzi miasto we właściwym kierunku.

Odpowiedzialność za to spoczywa na barkach śledczych.

A ich poczucie odpowiedzialności to najlepsze narzędzie, by zamienić narysowany przez Svena znak zapytania w wykrzyknik.

Malin patrzy na kolegów.

Po drugiej stronie stołu ubrany w dżinsy i koszulę z krótkim rękawkiem Johan Jakobsson. Wygląda na zmęczonego. Na pewno pół nocy przesiedział przed komputerem. Börje Svärd w koszulce polo, pewnie świeżo po bzykanku, nieomal wesolutki. Do twarzy mu z tym, przydaje mu to jakiejś jowialności.

Waldemar Ekenberg, tradycyjnie w beżowej nylonowej koszuli. Chyba się wyspał. Twarz ma jak zwykle zapadniętą, ale mniej poszarzałą od nikotyny. Nawet jego kudłate brązowe włosy i szarozielone oczy są dziś bardziej żywotne niż zazwyczaj.

Może zwietrzył szansę, by pokazać swoje mroczne oblicze? – zastanawia się Malin.

Zeke w białym, obcisłym podkoszulku ma tę samą minę co zwykle ostatnimi czasy. Zaskoczone spojrzenie opuszczonego mężczyzny: Co się stało? Wzrok tych, którzy nie rozumieją własnych uczuć i muszą żyć z konsekwencjami tego.

Obok Malin Karim Akbar.

Ubrany w nienaganny szary garnitur od Zegny i drogi jasnoczerwony krawat pasujący do błękitnej koszuli. Szerokie policzki świeżo ogolone, brązowe oczy pełne nadziei, a ciemne, gęste włosy ostrzyżone krócej niż zwykle, przez co wygląda młodziej. Malin sądziła, że przyjmie posadę w Urzędzie Migracyjnym. On jednak został tutaj. Tak jakby miał to samo parcie na karierę co jego nowa partnerka, prokuratorska zdzira Vivianne Södergran.

Sven przy tablicy.

Zmęczony, nieskończenie zmęczony. Sądzi, że tego nie zauważamy. Głos ma zachrypnięty i szorstki:

– To mamy, to wiemy.

Malin słyszy własne słowa, słowa innych, gdy omawiają sytuację w śledztwie dotyczącym kobiety X.

Około dwudziestoletnia.

Pobita i brutalnie zgwałcona.

Następnie przewiercona, w końcu uśmiercona, najprawdopodobniej uderzeniem w głowę po tym, jak uciekała przez las.

Leżała tam przypuszczalnie od początku grudnia, gdy nadeszły pierwsze mrozy. Ciało zachowało się przez zimę.

Rozpytywanie wśród okolicznych mieszkańców niczego nie wniosło.

Wojsko z Kvarn wraz z policyjnymi psimi patrolami przeszukuje las.

Przesłuchany zostanie przestępca seksualny z Kvarn, wyszukany w rejestrze przez Johana Jakobssona.

Mieszka niedaleko zamku Stjärnorp. Przy okazji można by popytać i tam oraz w majątku Sjölunda.

Plotka szybko dociera na salony. Warto więc popytać bogaczy, czy o czymś słyszeli. Może jak za dawnych czasów sprawują kontrolę nad okolicą.

Propozycja wyszła od Waldemara Ekenberga, ale Sven się nie zgodził. Na razie nie ma powodów, by zakłócać spokój rodzinie Douglasów w Stjärnorp czy hrabiemu Stålskiöldowi w Sjölundzie.

Kazał przeszukać wszystkie rejestry zaginionych kobiet.

Nie dopasowali żadnej z Linköpingu ani z innych części kraju. Informację o znalezionej dziewczynie chcą przesłać za granicę, jeżeli w grę wchodziłby handel ludźmi.

Całkiem możliwe.

Ale rejestry w krajach, z których najczęściej pochodzą takie kobiety, są niekompletne. W handel nierzadko zamieszana jest policja.

– Nie róbcie więc sobie nadziei – mówi Karim Akbar. – Ale oczywiście roześlemy zapytanie.

I Malin ponownie myśli o Kristinie. Także tym razem nie potrafi przywołać w pamięci jej twarzy. Słyszy za to, jak sama krzyczy za nią „Kristina-Kurewka”. Imię rozbrzmiewa w niej echem, jak wtedy na szkolnym korytarzu.

– Mogła jej się powinąć noga. W takim wypadku nikt nie zgłosił jej zaginięcia. Nikt nie zauważył jej zniknięcia – mówi.

– Takie rzeczy się zdarzają – potwierdza Waldemar. – Kiedyś miałem w Mjölby dziewczynę ze Sztokholmu, która nie kontaktowała się z rodziną, od kiedy skończyła szesnaście lat. Przemoc w rodzinie.

Śledczy milkną.

A Malin wie, że wszyscy pospiesznie analizują swoje wspomnienia. A w nich pojawiają się dziewczyny takie jak jej Kristina, samotne, trzymające się na uboczu, nieme, przedwcześnie dojrzałe, które pozachodziły w ciążę, a po ukończeniu podstawówki gdzieś poznikały.

– Coś jeszcze? – pyta Sven, gdy wygląda na to, że wszystkie te myśli już przebrzmiały.

I spogląda na Malin, jakby żądając, by wspomniała o Marii Murvall.

Więc Malin się decyduje, nie ma sensu dłużej czekać. Sugeruje pozostałym możliwe powiązania ze sprawą Marii, wspomina o miejscu, obrażeniach, a także o kobiecie z Lund. Przemilcza jednak swoją wycieczkę do Sztokholmu i rozmowę z prokuratorem Fredrikiem Kantstenem. Nie chce wprowadzać zamieszania nowymi informacjami, postanawia się skupić na jednym. Nie wie, jak zareagują na to pozostali śledczy. Sama nie wie dlaczego, ale pragnie zachować coś dla siebie, nie dopuścić, by to, co wie, stało się własnością wszystkich. Jeszcze nie.

– Jakieś podobieństwo istnieje – mówi Waldemar. – Czy możemy mieć do czynienia z tym samym sprawcą? Seryjnym gwałcicielem? Seryjnym mordercą?

– Nie wiadomo – mówi Sven. – Potraktujmy to jako jedną z hipotez. Czy w tej linii śledztwa jest jakiś konkretny trop, którym można by pójść?

– Nie – odpowiada Malin. – Żadnych konkretów. Jeśli chodzi o wiek, istnieją podobieństwa między naszą kobietą w lesie a kobietą w Lund. Nie wiadomo jednak, czy są jakieś inne zbieżności. No i Maria jest znacznie starsza. Nie wiemy też przecież nic na temat tego, jak ewentualny sprawca docierał do ofiar, w jaki sposób je dobierał, prawda?

– No nie – mówi Sven. – Nie znamy nawet tożsamości pozostałych kobiet. Trudno więc szukać odpowiedzi w ich pochodzeniu.

– Tę kwestię pozostawmy otwartą – proponuje Malin. – To dwie różne sprawy, co do tego nie ma wątpliwości. – Robi pauzę. – Uszkodzenia ciała kobiet są jednak takie same – mówi po chwili. – Jakby to sama natura postanowiła je unicestwić. Poparzenia, rany cięte, obrażenia waginalne. Oczywiście, istnieją rozbieżności, ale w gruncie rzeczy mamy do czynienia z taką samą, metodyczną, a jednocześnie wymierzaną w ślepej furii przemocą.

Pozostali milczą, przetrawiają to, co powiedziała.

Widzą okaleczone ciała kobiet.

– Pamiętam braci Murvallów – mówi Zeke. – Tych opętańców. Czy mogą mieć z tym coś wspólnego? Ich domek myśliwski znajduje się jakieś dziesięć kilometrów od miejsca, w którym znaleźliśmy tę kobietę.

– Wątpię – mówi Malin. – Maria to ich siostra. Kochają ją, możecie mi wierzyć. Nie dopuściliby, aby włos spadł jej z głowy. Nie są aniołami, ale to nie gwałciciele. Trudno mi to sobie wyobrazić.

– Malin, Zeke. Niech ta linia śledztwa będzie otwarta. Poszukajcie więcej analogii. Traktujmy jednak te sprawy jako osobne. Mimo wszystko dzieli je ponad pięć lat. Niezwłocznie przesłuchajcie też Arta Antinena. – Sven milknie, bierze głęboki oddech. – Jeszcze jakieś pomysły? – pyta.

Malin widzi, jak Börje Svärd zagryza usta, zanim zabiera głos:

– To się wydarzyło pod koniec sezonu łowieckiego. Skoro leżała tam na początku grudnia, dobrze by się było dowiedzieć, kto w okolicy wynajmował domki. Wiem, że wielu gospodarzy w regionie dzierżawi domki myśliwskie. Warto to posprawdzać.

– Dobrze – mówi Sven. – Przyjrzyjcie się temu z Waldemarem. Niech Johan wam pomoże. Sprawdźcie, co jeszcze się działo w tym okresie w okolicy. Konferencje. Zawody, biegi na orientację, cokolwiek.

Drzwi do pokoju zebrań otwierają się. Wchodzi Karin Johannison. Ma rozpuszczone włosy, ubrana jest w zieloną kwiecistą suknię do ziemi.

Wyglądasz jak jakaś hipiska, myśli Malin. Brakuje ci tylko skręta. A jeszcze niedawno ubierałaś się jak dziewczę z wyższych sfer.

Karin staje przy tablicy. Sprawia wrażenie bardziej niepewnej siebie niż zwykle, jakby coś jej leżało na sercu. Ale głos ma mocny, wyraźny i rzeczowy.

– Kobieta X. Oto ona.

Zeke, co teraz czujesz? – myśli Malin, gdy słyszy głos Karin.

Karin wyjmuje z brązowej skórzanej teczki zdjęcie.

– Przygotowałam kilka fotografii.

Karin popracowała nad twarzą zmarłej; zamknęła powieki i wykonała zdjęcia portretowe. Kobieta X wygląda, jakby spała, jakby w końcu udała się na porządny spoczynek. Z fotografii patrzy na nich nieprzyzwoita piękność. Tak jakby Karin delektowała się upiększaniem jej.

Na niektórych zdjęciach dziewczyna ma otwarte oczy.

Spojrzenie martwe, a jednak przepełnione jakąś ostateczną rozpaczą.

– Możemy je przekazać do mediów – mówi Karin. – Może to coś da.

– Na tym etapie nie powinniśmy publikować zdjęcia – mówi Sven ze swojego miejsca obok Karin. – Musimy trochę odczekać, zobaczyć, co przyniesie śledztwo, czy uda nam się ustalić jej tożsamość i powiadomić ewentualnych krewnych.

– Nie wiadomo, ile to potrwa – mówi Karin. – Czy ze względu na okoliczności nie powinniśmy od razu upublicznić zdjęcia? Z tego, co wiem, nie mamy pojęcia, kim ona jest. A najwyraźniej gdzieś tam na wolności chodzi sobie jakiś szaleniec i może właśnie popełnia albo planuje kolejną zbrodnię.

To nie rzecz Karin komentować śledztwo, myśli Malin. Zresztą nigdy tego nie robi. Ale widać nie może się powstrzymać.

By móc zrozumieć, potrzebne są ofiary, myśli Malin. Prawda? Czy rzeczywiście wszystko ma swoją cenę?

Dopiero teraz Malin zauważa dzieci na przedszkolnym placu zabaw za oknem; bawią się, nie zważając na deszcz. Ich wrzaski słychać w pokoju spotkań.

To dla was tu siedzimy, myśli Malin. To z waszego powodu musimy rozwiązać tę sprawę. Słyszy słowa Karima:

– Poczekamy ze zdjęciem, Karin. Generalnie się z tobą zgadzam, ale tym razem musimy poczekać przez wzgląd na innych.

Karin przytakuje.

– Coś jeszcze? – pyta Johan.

– Tak – mówi Karin z wahaniem w głosie i tą zatroskaną miną, jaką miała, gdy weszła. – Ku mojemu wielkiemu zaskoczeniu udało mi się zabezpieczyć DNA na ciele kobiety. Pozostałości spermy, które znalazłam, dobrze się zachowały, wbrew temu, co początkowo sądziłam.

– DNA? – pyta Waldemar.

– Sperma w głębokiej ranie na brzuchu. Więc jeśli ten, kto to zrobił, figuruje w naszym rejestrze, mamy go.

– Zabezpieczono DNA z ciała Marii Murvall – mówi Malin. – Możemy porównać próbki i sprawdzić, czy to ten sam sprawca.

W pomieszczeniu zapada cisza.

– Jest pewien problem – zaczyna Karin. Teraz jest naukowcem. Pełen profesjonalizm.

– Co takiego?

Malin natarczywa.

– Gdy wcześniej w śledztwie pojawiła się osoba Marii Murvall, próbka pobrana z jej ciała uległa zniszczeniu podczas badania. Jakiś asystent użył niewłaściwego środka chemicznego.

– Co takiego?

Karin powtarza to, co powiedziała. Ciągnie:

– Przykro mi. Doszło do tego w Centralnym Laboratorium Kryminalistycznym. Odkryłam to dopiero teraz. Nikt mnie o tym wcześniej nie poinformował.

– Ale chyba, na miłość boską, mamy wynik w systemie? W jakimś archiwum?

Karin kręci głową.

– Próbka mogłaby odpowiedzieć jedynie na pytanie, czy w tamtej sprawie podejrzany był sprawcą. Nic poza tym. A i to mało prawdopodobne. Mogłam uzyskać jedynie wynik pozytywny albo negatywny. Jednak to, co pozostało z próbki, zostało bez mojej wiedzy zlikwidowane jako bezużyteczne. Nie zachowano kompletnych wyników badania. Policja w Motali nie zaszła donikąd w swoim śledztwie. A potem było już za późno.

– Czy to nie jest obligatoryjne?

– Niestety, Malin. Wtedy nie było. Gdy po raz pierwszy prowadzono śledztwo w sprawie Marii Murvall, mieliśmy o wiele mniejsze możliwości techniczne. Nie przeprowadzano badań, jeżeli nie były one absolutnie konieczne. Nie istniał też ogólnokrajowy rejestr, z którym można by to było porównać.

– Więc nie mamy żadnego zabezpieczonego DNA sprawcy w sprawie Marii Murvall? Tego, który może być sprawcą także w sprawie kobiety X?

– Obawiam się, że nie – odpowiada cicho Karin, a Waldemar głośno sapie, po czym pogardliwie wydycha powietrze.

Idioci, myśli Malin. Kurwa. Jak można być tak niezdarnym? Centralne Laboratorium, Motala. Niech to szlag. Ale nie ma sensu oglądać się wstecz, zamartwiać. Musimy pójść dalej.

Sven podsumowuje to, o czym wszyscy myślą:

– Zdarza się. Nie ma co się nad tym rozwodzić. Musimy to przeboleć i iść dalej.

Pochrząkiwania, kiwanie głowami.

– Wyrzucili chociaż tego asystenta? – pyta Börje.

– Nie. Ale już tam nie pracuje – odpowiada Karin.

Co ty powiedziałaś? – zastanawia się Malin. Stara się skupić na tym, co mają.

Sperma.

W ranie na brzuchu.

– Więc twierdzisz – zaczyna Malin – że on albo oni rozcięli ją i uprawiali z nią seks przez ranę?

– Na to wygląda – mówi Karin.

– Nie obawiał się choroby przenoszonej przez krew – mówi Börje.

– Człowiek, który robi coś takiego, raczej nie myśli o zakażeniu – stwierdza Malin.

– Rozciął ją – mówi cicho Karin. – Przypalał, poparzył wrzątkiem.

Utracone DNA.

Ale i nowe.

Oraz ktoś, kto rozcina kobiety, by je pieprzyć prosto w ranę.

Seryjny gwałciciel? Seryjny morderca?

A może ktoś o wiele, wiele gorszy?

Someone wants to cut a hole in you and fuck you through it, buddy.

Gdzie ja to czytałam, zastanawia się Karin. A może to coś z Jenny Holzer?

Śledczy jednocześnie wydychają powietrze, a kiedy znów chcą go zaczerpnąć, zdają sobie sprawę, że w pomieszczeniu brakuje tlenu. A to, w czym teraz biorą udział, doświadczenie, które dzielą, grozi uduszeniem, przekreśleniem wszystkiego tego, czym są i w co wierzą.

12

Arto Antinen.

W co wierzy taki człowiek?

We własne prawo, że należy mu się to, na co ma ochotę? Że to słuszna droga?

Nie znaleźli jego DNA w rejestrze. W śledztwie w sprawie gwałtu, za który go skazano, nie było powodu, by pobierać od niego próbkę, ponieważ sam się przyznał.

Kolejne niedopatrzenie z DNA.

Daj spokój, Fors.

Musi być Finem, myśli Malin, kiedy puka do drzwi małego czerwonego domku na polanie otoczonej gęstym lasem świerkowym. Według rejestru urzędu podatkowego Arto Antinen jest właścicielem parceli położonej zbyt głęboko w lesie, by była coś warta, cały kilometr od plaż nad Roxen, między Stjärnorp a Sjölundą.

Deszcz wisi w powietrzu, niebo w połowie pokryte niezdecydowanymi letnimi chmurami. Gdyby nie chłodny powiew wiatru, człowiek miałby wrażenie, że to już lato, że otaczający ich las jest pełen jagód gotowych, by je zebrać i zjeść.

Obrzydlistwo, myśli Malin.

Obnażać się na placu zabaw.

Gwałcić własną konkubinę.

Według raportu przywiązał ją po pijaku do szczytu łóżka, a potem pieprzył z przerwami przez cały weekend. Wściekł się ponoć, gdy zagroziła, że go zostawi. Pokazał, kto tu rządzi.

Zakneblowana, z przepoconą skarpetką w ustach.

I przemoc, ciało, które osacza, pokonuje inne ciało, żeby pokazać, kto tu ma władzę.

Co się porusza po lesie? Światło słoneczne nie dociera pomiędzy pnie drzew. Czy to tędy biegłaś, Mario? Biegłaś po swoje życie?

Zeke stoi obok Malin na zapadniętych schodkach. Przez korony drzew na małą polanę przedostaje się wiatr. Drzwi otwierają się i przed nimi staje niski, chudy mężczyzna o przekrwionych oczach i oddechu, którym upiłby się abstynent, a od którego Malin kręci się w głowie z pragnienia.

Arto Antinen unosi brwi.

Mówi z czołem pomarszczonym w dziesiątki fałd, z bełkotliwym fińskim akcentem:

– No, zapraszam. Czekałem na was, od kiedy w telewizji wspomnieli o tej babie.

Karim Akbar delektuje się fleszami, kamerami, pytaniami, świadomością, że wie coś, czego nie wiedzą inni.

Czytał kiedyś wywiad z reżyserem Stanleyem Kubrickiem. W odpowiedzi na pytanie o jego wielkość, o otaczający go mit, ten odpowiedział:

– Zachowuj się zawsze tak, jakbyś wiedział coś, o czym nikt inny nie ma pojęcia.

I teraz, myśli Karim, to ja wiem więcej od tej wygłodniałej zgrai źle ubranych pismaków.

– Ze względu na dobro śledztwa… nie, nie wiemy, kim jest ta kobieta, przez wzgląd na krewnych ofiary nie możemy pokazać jej zdjęcia…

Niezła frekwencja.

Wszystkie krajowe tytuły prasowe oraz SVT, Ekot, TV4.

Karim poprawia krawat marki Brioni za dwa tysiące pięćset koron, który Vivianne kupiła mu na konferencji prokuratorskiej w Mediolanie. Ma dobry smak. Karim czuje, jak odpływa myślami, tak już przywykł do tej szopki.

Pytanie.

Odpowiedź.

Pytanie.

Właśnie skończył pisać książkę na temat integracji. Głosi w niej kontrowersyjny pogląd, że od imigrantów w Szwecji należy wymagać, twardo wymagać, aby sami aktywnie wpływali na swoją asymilację, jeśli mają otrzymywać jakiekolwiek wsparcie socjalne od państwa.

Muszą się uczyć szwedzkiego.

Czytać Selmę Lagerlöf.

Zdawać egzaminy.

Pobierać wykształcenie, które gwarantuje pracę. Ale także poznawać szwedzką kulturę. Stawać się jej częścią, poddać się jej. Do licha, prawie że chodzić do Skansenu.

Powinni aplikować na każde stanowisko, jakiekolwiek, nawet jeśli są muzułmańską matką szesnaściorga dzieci z Afryki Środkowej z połową krewnych w Södertälje.

Socjaldemokraci wyeksploatowali ciszę w tej dotyczącej bardzo wielu Szwedów kwestii. Karim ich nienawidzi, a jako imigrant mógłby przedstawiać politycznie niepoprawne poglądy, nie będąc przy tym posądzony o rasizm. To mogłoby odebrać trochę ostrości retoryce Szwedzkich Demokratów, zdjąłby z kraju hańbę wstydu.

O jego książce dużo się będzie mówić.

Jeśli planował karierę polityczną, to skończy się ona wraz z poglądami, które prezentuje. A może i nie. Bo pisze dokładnie to, co myślą ludzie.

– Następne pytanie… nie, niestety…

Johan Jakobsson siedzi na swoim miejscu w otwartej przestrzeni biurowej i gorączkowo skacze po stronach i forach internetowych, wyszukuje, klika, szuka dalej.

Ani klub piłkarski Ljungsbro, ani klub sportowy Stjärnorp nie organizowały w tym czasie żadnych rozgrywek. Nie znalazł też w tej okolicy domku myśliwskiego na wynajem ani na dzierżawę w okresie polowań.

Trafił natomiast na wiele domków w okolicy Sandvik. Ale to chyba za daleko? I nie są to domki myśliwskie, raczej letnie dacze. A jednak przedzwoni do właścicieli. Popyta.

Jeszcze dalej socjaldemokraci – a może to ABF – mają swój stary ośrodek szkoleniowy. Ale chyba przez kilka lat stał pusty. Zupełnie zapomniał o jego istnieniu.

Koncentruje się na domkach myśliwskich.

Sprawdził ogłoszenia w „Corren” i „Folkbladet” oraz w serwisie Blocket.

W okolicy nie odbywały się też żadne konferencje, a w kościele zielonoświątkowym niedaleko Stjärnorp żadne większe zgromadzenia religijne.

Börje Svärd trafił właśnie na jakiś domek. Johan widzi, jak kilka biurek dalej dzwoni do gospodarza, który, jak wynika z ogłoszenia, wynajmuje go w sezonie, słyszy, jak zadaje mu pytania.

– Aha, więc nie wynajmował go pan od kilku lat i nie zauważył pan niczego dziwnego? Nie.

Börje odkłada słuchawkę. Kręci głową, najpierw w stronę Johana, a potem siedzącego obok Waldemara Ekenberga.

Antinenowi drżą dłonie, gdy nalewa kawę.

Jego domek składa się ze starej kuchni wyposażonej w żółte szafki z lat pięćdziesiątych i niewielkiej, zagraconej sypialni o różowych tapetach. Pokój pełen jest butelek po alkoholu, opakowań po jedzeniu na wynos i przepełnionych popielniczek.

Smród potu, brudu i rezygnacji.

Malin i Zeke siedzą na krzesłach przy starym stole kuchennym z ługowanego drewna sosnowego w stylu ludowym. Blat z wypalonymi dziurami. Na zlewozmywaku obok grzałki leżą w nieładzie noże.

Naprzeciwko nich siedzi Arto Antinen.

– Mieszkałem tu – zaczyna – w czasie, który was interesuje. Wprowadziłem się po tym, jak wyszedłem w listopadzie. Ale nic nie wiem o dziewczynie, którą znaleźliście w lesie. Nie mam z tym nic wspólnego.

– Dlaczego pan się tu przeprowadził? – pyta Malin.

– Chciałem zacząć wszystko od nowa. Zawsze mieszkałem w Kisie. Teraz chciałem rozpocząć nowe życie.

Więc nie było cię tu, gdy zgwałcono Marię Murvall, myśli Malin.

– Zatem nic pan nie wie o tej zamordowanej dziewczynie? – pyta Zeke spokojnym, wzbudzającym zaufanie głosem.

– Nie, a niby czemu?

– Tak tylko się zastanawiamy. Sam pan rozumie. Ma pan, jak by to powiedzieć, w zwyczaju gwałcić kobiety. Prawda, Arto?

Zeke stara się, by słowa zabrzmiały przyjaźnie. Źrenice szarych oczu Antinena zwężają się. Malin czuje, jak pomieszczenie wypełnia wściekłość.

– Co, do kurwy nędzy – mówi Antinen i rzuca chciwe spojrzenie na do połowy pełną butelkę wódki stojącą na zlewozmywaku. – Suka sama tego chciała – cedzi po chwili. – Potem nawymyślała tych bzdur o gwałcie.

– Sąd jej uwierzył – mówi Zeke. – Został pan skazany. A i my sądzimy, że sama nie chciała raczej leżeć przywiązana do łóżka przez cały weekend.

– Wstyd jest okej – mówi Malin. – Przyjął pan swoją karę jak mężczyzna.

Chude ramiona Antinena opadają. Z jego niedożywionego ciała jakby uchodziło powietrze.

– Przyjmuję leki – mówi po chwili.

– Przeciwdepresyjne? – pyta Zeke.

Arto Antinen kręci głową.

– Antabus? – pyta Malin, ale wie, o jakie leki mu chodzi.

– Te inne – mówi Antinen. – Te, co tłumią popęd seksualny.

Popęd.

Używa oficjalnego terminu. W ten sposób ucieka od rzeczywistości, myśli Malin. To, co zrobił, staje się wtedy mniej realne, a wspomnienie bardziej znośne.

– Wiem, co zrobiłem. Nie chcę tego zrobić ponownie. Lepiej, żebym nic nie czuł. Lepiej dla wszystkich.

– Został pan zmuszony? – pyta Zeke. – Żeby pan mógł wyjść?

Mężczyzna znów kręci głową.

– Okej – mówi Malin. – Mimo to chcielibyśmy pobrać pańskie DNA, by wykluczyć pana udział.

Źrenice Antinena jeszcze bardziej się zwężają.

Zaciska swoje małe pięści, aż bieleją mu kłykcie.

– Nie ma mowy – syczy. – Odpokutowałem moje winy. Staram się być lepszym człowiekiem. Nie przysługuje mi prawo, by mi wierzono? Nie mam nic wspólnego z kobietą, którą znaleźliście w lesie. Nikt mi tu, u licha, DNA pobierać nie będzie. Nie dostaniecie ode mnie ani włoska.

– Skoro jest pan niewinny, to przecież nie powinno mieć znaczenia – mówi Malin.

Myśli: W dupie mam twoją integralność.

Arto Antinen podrywa się i przewraca stół.

Z filiżanek wylewa się kawa i Malin w ostatniej chwili unika strugi gorącej czarnej cieczy. Podrywają się z Zekem z krzeseł.

– Dość tego. Wynocha!

Arto Antinen wrzeszczy na nich od strony pełnego brudnych naczyń zlewozmywaka.

Zeke unosi ręce i mówi:

– Idziemy. Ale nie martw się. Wrócimy z nakazem.

Jest.

Ogłoszenie.

Już dziesięć po jedenastej, kiedy Johan Jakobsson znajduje anons na stronie „Svensk Jakt”, internetowego portalu na temat polowań.

„Wynajmę luksusowy domek myśliwski w majątku Sjölunda, Östergötland. W sprawie zdjęć i ceny proszę o telefon”. I numer.

Sjölunda.

Posiadłość należy do hrabiego Pedera Stålskiölda.

Johan Jakobsson pierwszy raz usłyszał to nazwisko na spotkaniu. Ten cały Stålskiöld raczej się nie wychyla.

Majątek znajduje się w sąsiedztwie Stjärnorp, nad Roxen, na trasie do Finspångu, jakieś dziesięć kilometrów od miejsca, gdzie znaleziono kobietę X.

Malin i Zeke.

Czy przypadkiem się tam nie wybierali? Czy nie to ustalono na spotkaniu?

Teraz mają powód do odwiedzin.

Chwyta za telefon, dzwoni do Malin.

Komórka Malin dzwoni, gdy idą do samochodu.

Ponad nimi czają się szare, niemal czarne chmury, by zalać świat swoją zawartością.

Odbiera.

Johan Jakobsson opowiada o hrabim, domku, o tym, że ogłoszenie zamieszczono pierwszego listopada.

– Jedziemy. Jesteśmy niedaleko – mówi Malin.

Rozłączają się.

Zeke otwiera drzwi od strony kierowcy.

– Co sądzisz o tym wariacie? – pyta. – Ma z tym coś wspólnego?

– Kto wie. Musimy doprowadzić do pobrania DNA. Wtedy będziemy mieć pewność.

– Dzwonię do Svena – mówi Zeke. – Niech pogada z prokuratorem.

Może wniosek wyląduje na biurku prokurator Vivianne Södergran.

Karierowiczka.

Wykształcona.

Ładna, farciara, ciekawa i czarująca, ma w życiu jakiś cel.

Malin nie lubi jej od pierwszego wejrzenia. Ale właściwie dlaczego tak jej nie lubię, zastanawia się, otwierając drzwi po swojej stronie. Nic mi złego nie zrobiła. A jednak nie mogę znieść nawet jej widoku.

Od lasu dmie porywisty wiatr, pędzi między drzewami, zimny i silny. Bezlitosny. Stoją przy samochodzie i zataczają się od tego nagłego uderzenia.

A to co? – zastanawia się Malin.

Czuje, jak serce i żołądek napierają na siebie, tak jakby pochwyciła ją potężna szczęka próbująca wgryźć się w jej trzewia.

Słyszy słowa.

Słowa samotnej kobiety.

„Ratuj mnie”.

„Pomóż mi”.

Wie, że ta kobieta na nią czeka, że jest gdzieś w pobliżu, że czeka na ratunek.

Nie ma czasu, myśli Malin. Musimy się pośpieszyć. To zależy ode mnie, tylko ode mnie.

Słowa przeszywają jej ciało jak wstrząs elektryczny.

13

Lis, niemal dwumetrowy, o futrze lśniącym i gęstym, zaciska szczęki na długiej szyi bażanta, jakby chciał go docisnąć do ziemi, wyszeptać w jego ucho: Czujesz, jak uchodzi z ciebie powietrze? Giniesz, ty giniesz.

Stary werniksowany obraz olejny wisi na szarej kamiennej ścianie nad szerokim na dwa metry, wysokim kominkiem.

Przed nim leży gęsto tkany dywan z jakimś arabskim motywem w jaskrawych kolorach, a wokół niego trzy wysłużone brązowe skórzane fotele. Na nich Malin, Zeke i hrabia Peder Stålskiöld, najstarszy z synów w rodzinie Stålskiöldów, dziedzic całej posiadłości Sjölunda.

W dużej sali panuje mrok. Z zewnątrz ten otoczony rzędem przystrzyżonych modrzewi osiemnastowieczny, dwupiętrowy, otynkowany na żółto budynek jest dość niepozorny. W środku to gotycka pieczara, gdzie ciemne, zamknięte pokoje w amfiladzie zdają się nie mieć końca, a skąpe światło słoneczne wsącza się przez szpary w ciężkich, brązowych kotarach z aksamitu.

Hrabia zaprosił ich do środka.

W ubabranych ziemią dżinsach i poplamionej flanelowej koszuli wygląda jak zwykły rolnik, który właśnie wyszedł z obory.

– Potworne – mówi, prowadząc ich do salonu, gdy wyjaśnili, w jakiej sprawie przyszli. – Potworne. Znaleźli ją tylko jakiś kilometr od mojej posiadłości, na ziemi Fridmana, jeśli dobrze zrozumiałem.

Siadają w sali, przed nierozpalonym kominkiem.

Hrabia, około pięćdziesięcioletni, w odróżnieniu od innych wysokich mężczyzn w pełni panuje nad swoim ciałem; wysokim, żylastym i chudym. Wygląda, jakby uformowała je ciężka praca. Tak samo twarz, żylasta, koścista i ogorzała, choć można się domyślić długiej, ciągłej linii żeńskich krewnych o pięknych rysach.

– Przesłuchujemy wszystkich w okolicy – mówi Zeke, unosząc szklaneczkę lemoniady, przyniesionej przez gospodynię; trzy wysokie wąskie szklanki na cynowej tacy.

– Rozumiem – mówi Peder Stålskiöld. – Na tym chyba polega wasza praca.

– Zapewne orientuje się pan, co tu się w okolicy dzieje – mówi Malin. Stara się, by to zabrzmiało jak komplement.

– Słabiej, niż pani sądzi. Obecnie ludzie zachowują dystans.

– Czy coś pan słyszał lub widział, cokolwiek, co można by powiązać z zamordowaną kobietą w lesie?

Hrabia odchyla się w fotelu, podnosi wzrok na obraz przedstawiający lisa i pociera dłońmi dżinsy. Skubie przyschniętą do nich ziemię.

– Nie – odpowiada. Jakby się zastanawiał. – Nie. Zupełnie nic.

– Widzieliśmy ogłoszenie – mówi Zeke. – W „Svensk Jakt”. Dotyczące domku myśliwskiego tu w gospodarstwie. Wynajmował go pan?

– Ani razu – odpowiada Peder Stålskiöld. – Pytało o niego kilka osób, ale wszystkie uznały, że jest za drogi. Takie czasy. Ludzie liczą każdy grosz. Ale ja nie chcę obniżać ceny, żeby nie ściągały tu nieodpowiednie osoby. Więc domek stał pusty.

– Nikt go nie wynajmował w grudniu ani pod koniec listopada? – pyta Zeke.

I Malin widzi, jak Peder Stålskiöld robi się niespokojny. W jego oczach zalążek wściekłości. Po czym znów się uśmiecha.

– Jak mówię, stał pusty. Mogą go państwo obejrzeć, jeśli mają państwo ochotę.

– Nie ma takiej potrzeby. Próbujemy się tylko dowiedzieć, kto mógł przebywać w okolicy w domniemanym czasie popełnienia zbrodni – wyjaśnia Malin.

– I wtedy oni, on albo ona mogli wynajmować domek? – dopowiada Peder Stålskiöld.

– Na przykład – mówi Malin.

– Albo być tu przejazdem – ciągnie Peder Stålskiöld. – Mógł tędy przejeżdżać ktokolwiek, prawda?

Malin i Zeke nie odpowiadają, wiedzą, jak rozległy jest teren ich poszukiwań. To tak, jakby strzelali z daleka z dubeltówki ze skróconą lufą i liczyli, że śrut trafi w prawdę i nawet jeśli jej nie powali, to przynajmniej spowolni, by mogli się do niej zbliżyć i ją złapać.

– W tej sytuacji niczego nie wykluczamy – odpowiada Malin.

I przeklina siebie, że tłumaczy się Pederowi Stålskiöldowi. W stosunku do Arta Antinena tego nie robili.

Równi wobec prawa?

Raczej nie.

Sprawiedliwość nie istnieje.

Sprawiedliwość to pieprzony wymysł bogaczy, by utrzymać masy w szachu, by uwierzyły w to pojęcie, w to, że świat ku niej zmierza, podczas gdy tak naprawdę podąża dokładnie w przeciwnym kierunku.

– Peder! Peder! – słychać piskliwy głos.

Malin się odwraca.

W drzwiach staje około pięćdziesięcioletnia, drętwa, szczupła kobieta w stroju do jazdy konnej i wypastowanych na wysoki połysk skórzanych brązowych sztylpach.

Skóra opina kości policzkowe. Wygląda jak po liftingu, myśli Malin. Kiedyś musiała być ładna, teraz jest głównie zgorzkniała.

– Zamówiłeś kelnerki na dzisiejszą kolację?

Peder Stålskiöld zdejmuje z nich wzrok i odwraca się do kobiety:

– Załatwione, kochanie.

Kobieta odwraca się i znika w ciemności.

– Żona – mówi Peder Stålskiöld. – Victoria.

– Sympatyczna – mówi Malin, a hrabia nie wykonuje żadnego grymasu.

– Dzieci są w szkole z internatem w Sigtunie – mówi po chwili.

– A moja córka jest w Lundsbergu. – Malin czuje, jak słowa same wylatują jej z ust. Nie chce tego mówić, nie chce się krygować przed tym człowiekiem. A jednak to robi.

– Jak to możliwe, chciałoby się powiedzieć – wykrzykuje Peder Stålskiöld, po czym uśmiecha się krzywo.

Malin zaskakuje ta zniewaga. Zeke mówi:

– Czy powinniśmy wiedzieć coś jeszcze? Może widział pan jakiś samochód? Słyszał jakieś plotki?

Peder Stålskiöld zamyka oczy.

Otwiera je po dziesięciu sekundach, wpatruje się najpierw w Malin, potem w Zekego.

– Nie, niestety.

Po czym wstaje.

– A teraz proszę mi wybaczyć. Muszę zaorać pole.

Hrabia klaszcze nerwowo i Malin ma ochotę się na niego rzucić, chwycić go za gardło i wbić mu do łba to i owo.

Ale udaje jej się zachować spokój.

– No dobrze. Zadzwonię, gdyby coś mi się przypomniało.

Malin chce go zapytać o Marię Murvall, czy wie coś na jej temat, czy ją w ogóle pamięta, tę, z której w okolicznych lasach uszło życie.

– No.

Ale milczy. Myśli, że zapyta przy innej okazji, jeżeli będzie to miało jakieś znaczenie dla śledztwa.

Widzą, jak Peder Stålskiöld znika w jednej z dużych żółtych obór na skraju lasu. Malin wydaje się, że słyszy muczenie tysiąca krów o zaropiałych wymionach, przepełnionych zakażonym mlekiem.

W dole rozciąga się Roxen, spokojne, czarne, w oczekiwaniu na deszcz.

W ich stronę podwórzem idzie mężczyzna w niebieskim kombinezonie. Zeke kiwa na niego, przedstawia się. Zagaduje.

Broda, włosy do ramion, jakieś czterdzieści lat. Przedstawia się jako Victor Johansson. Niespokojny wzrok.

– Pracuje pan tu? – pyta Zeke.

– Tak – odpowiada mężczyzna. – Jako dozorca. Parobek, jak to się kiedyś mówiło.

Victor Johansson też nie ma nic do powiedzenia na temat morderstwa w lesie ani na temat zwłok kobiety znalezionych przez ojca z dwojgiem dzieci szukających smardzów.

– Domek myśliwski – mówi Zeke. – Wie pan, czy ktoś go wynajmował?

– A co powiedział hrabia?

Pytanie pada szybko. Malin odpowiada równie prędko.

– Chcemy usłyszeć, co pan ma nam do powiedzenia.

– Z tego, co wiem, to nie – odpowiada Victor Johansson. – Z tego, co wiem, nikt w nim nie mieszkał.

Victor Johansson wyjmuje czarne okulary przeciwsłoneczne. Zakłada je mimo zachmurzonego nieba.

Ślepota, myśli Malin, gdy widzi własne odbicie w szkłach. Czyżbyś był jednym ze ślepców, Victorze Johanssonie?

– Jest pan pewien? – pyta.

– To wszystko? – mówi Victor Johansson, po czym odwraca się i zostawia ich na podwórzu. W tym samym momencie niebo wypuszcza pierwsze napęczniałe, chłodnawe krople.

Czujecie deszcz?

Ja nie.

Nie czuję już niczego takiego.

Czy ci mężczyźni, Arto, Peder, a może Victor mają coś wspólnego z tym, że znalazłam się w lesie?

Czy mają coś wspólnego z Marią?

Czy mają coś wspólnego z tą drugą niemą kobietą?

Sądzisz, że możesz nas uratować, Malin. Tak sądzisz, prawda? Wydaje mi się, że delektujesz się tym zimnym deszczem, tym, jak spada ci na policzki, ścieka po twoich blond włosach i dalej po szyi. Zeke stoi przy samochodzie, woła cię, krzyczy, że oszalałaś, że tak stoisz na tym deszczu.

Nie oszalałaś, Malin Fors.

Ja nie oszalałam.

Nie oszalała też żadna inna kobieta.

Ktoś wyciął we mnie dziurę.

Zbezcześcił mnie.

To świat oszalał, Malin, to świat zwariował. Kompletnie, zupełnie zwariował.

– Może jednak obejrzymy ten domek?

Deszcz bębni mocno i uciążliwie o dach samochodu, który nadal stoi na podwórzu.

Pytanie Zekego przebija się przez hałas.

– Dobrze – mówi Malin. Dzwoni do hrabiego, a on pozbawionym emocji głosem, bez śladu protestu instruuje ich, jak do niego dotrzeć.

– Klucz znajdziecie na haczyku na tyłach domku, pod pułapem, przy zachodnim szczycie.

Deszcz zacina, gdy przebiegają z samochodu do małego czerwonego domku z drewna, który wygląda, jakby opuścił go tu, w tę nieckę pomiędzy dwoma gęstymi partiami lasu, helikopter. Niebo i ziemia zlewają się w zagłębieniu w jedno, a świerki i brzozy miotają się w deszczu, otrząsając się w wilgotnej, zamazanej mgiełce.

– Niech to szlag – mówi Zeke.

Oboje są przemoknięci. Ubrania lepią im się do ciał. Pokasłują, przeklinają. Ale klucz wisi na swoim miejscu.

Malin ściąga go, czuje w palcach zimny metal, szuka po omacku w wilgoci i oto stają w pachnącym stęchlizną domku.

Niewielka kuchnia ze sprzętem marki Gaggenau, dębowy parkiet, niebiesko-biała kratka charakterystyczna dla marki Hästens na materacach podwójnych łóżek w obu sypialniach.

Marmurowy stół, beżowa sofa wypoczynkowa i telewizor z płaskim ekranem wielkości platformy bagażowej.

– Nic ciekawego – mówi Zeke, a Malin ma wrażenie, że znajduje się w najczystszym pokoju, jaki kiedykolwiek widziała. Że jakiś maniak czystości wypucował go w próżnej próbie wydezynfekowania świata. Kontrolowania go.

Ale nic nie mówi.

Wdycha, wącha, próbuje dojrzeć, dosłyszeć, zapamiętać.

Stara się skupić na chwili, aby zrozumieć, co tu się wydarzyło, aby usłyszeć głosy, o których wie, że chcą jej coś opowiedzieć.

Czy byłam tu, w tym domku?

Czy byłyśmy tu, ja i Maria?

Czy nasze losy są ze sobą połączone? Czyż losy wszystkich ludzi nie są połączone?

Ale skąd miałybyśmy wiedzieć, czy tu byłyśmy? Widziałaś moje rany, Malin, rany Marii. Takie rany wszystko wymazują.

Ktoś za mną tęskni.

A może nikt?

Co, jeśli nikt mnie nie szuka?

Nie pamięta mnie.

Ale nikt nie chce mnie pamiętać.

Szmaciana lalka.

Zbezczeszczona.

Ty, mamo, tęsknisz za mną, prawda?

Ale czy w swoim odurzeniu możesz za czymkolwiek tęsknić?

Chcę dotknąć twojego policzka, mamo. Widzę cię teraz na twardej ławie i chcę cię pogłaskać po policzku, skłamać i powiedzieć, że wszystko w porządku, że wszystko będzie dobrze.

Że nigdy nie przytrafiło nam się nic złego.

Że możemy wymazać przeszłość.

Wtedy wszystko będzie dobrze, prawda?

14

W milczeniu wracali na posterunek. Widzieli skraj ściany deszczu, jak granicę biegnącą przez równinę Östgötaslätten. Pola burzyły się falami tak wielkimi, jakby zawitały tu prosto z jakiegoś nieznanego oceanu.

Zeke za kierownicą, wzrok wlepiony w drogę.

Najpierw deszcz, potem słońce.

Następnie deszcz i znów przerwa.

Jakby świat w zaledwie kilka sekund zmieniał postać.

Zeke nie włączył muzyki i Malin ucieszyła się, że nie musi słuchać kolejnego niemieckiego chóru, mruczącego jakiś zapomniany kawałek Wagnera.

Odpoczywała.

Rozmyślała.

Maria.

Co się wydarzyło w lesie?

Malin pomyślała o teczce z materiałami, którą ma w mieszkaniu. Pęka w szwach od dokumentów, notatek, zdjęć, map dróg, którymi Maria mogła zataczać się przez las, przypuszczalnych tras przemieszczania się tego kokonu bólu i gwałtu, w który ktoś lub coś ją zamienił.

Czy to sam diabeł zaczaił się na nią tam w lesie? Nieznana zła moc, na którą my, ludzie, nie mamy określenia?

Malin przeszła różnymi drogami, podążała według zaznaczonych na mapach punktów, przeszła samotnie z miejsca, w którym znaleziono Marię.

Zajrzała do wielu domów.

Nakreśliła przypuszczalną trasę, jaką mogła przejść Maria.

W dłoni mapa i kompas. Jej pragnienie, by się czegoś dowiedzieć, siła prowadząca ją przez kłody i kamienie, mokry od deszczu mech i wilgotny ziąb, samotność i strach przed tym, co się może kryć za każdym pniem, wykrotem albo kamieniem.

Przeszła w dziesięciu, dwudziestu różnych kierunkach, szła we wszystkie strony świata.

Czasami wydawało jej się, że ktoś albo coś ją śledzi, idzie za nią przez las, obserwuje ją, zanim zaatakuje. Próżno wyciągała broń sama pośród roślinności, wołała prosto w czarne przestrzenie, w powietrze między pniami.

– Kto tam? Kimkolwiek jesteś, pokaż się!

Ale nikt się nie pojawiał.

Nic ani nikt.

Co spodziewała się znaleźć? Pieczarę diabła? Przybytek Belzebuba, gdzie nieznany, pożerający kobiety człekopodobny potwór o ośmiu głowach wyczekuje kolejnej ofiary? Nieznany domek myśliwski, zwykły, rdzawoczerwony domek o białych węgłach, gdzie zwyczajny mężczyzna siedzi i czeka, gotów wyznać, że któregoś dnia w lesie puściły mu nerwy i zrobił to, co zrobił Marii Murvall?

Zbezcześcił ją.

Poharatał.

Pociął, aż oniemiała, wyrwał ją życiu i wtrącił w przestrzeń między życiem a śmiercią.

Zeke zatrzymał auto pod komendą.

Zegar na tablicy rozdzielczej pokazywał piętnaście po trzeciej. Wcześniej zjedli lunch w kafejce w Ljungsbro.

On jechał do siebie, żeby wpuścić jakiegoś fachowca. Ona zamierzała potrenować w siłowni.

– Wyluzuj – powiedział, gdy się rozstawali. – Wiem, o czym rozmyślasz.

Malin przytaknęła.

– Musisz sobie odpuścić Marię Murvall. Jeżeli chcesz się kiedykolwiek dowiedzieć, co się jej przytrafiło, musisz przestać o tym myśleć. Wiesz to, prawda? Dopiero wtedy znów będziesz mogła trzeźwo spojrzeć na sprawę.

Racja.

Z opętania nie ma żadnego pożytku. Za to z jasności umysłu tak.

– Postaram się, Zeke. Postaram się.

Malin zdaje sobie sprawę, że wciąż nie opowiedziała mu o swojej wizycie w Sztokholmie. Może potraktuje to jako nielojalność, trudno.

Wieczne uzależnienie.

Tak samo szaleństwo.

Skoro nie można się napić, trzeba inaczej zagłuszyć te wszystkie myśli, ten tkwiący głęboko w ciele niepokój, nerwowość czy co to tam, u diabła, jest.

Tak Malin postrzega swoją obsesję na punkcie sprawy Marii Murvall.

Tak tłumaczy sobie to, że staje w korytarzu pod drzwiami jej pokoju w szpitalu w Vadstenie. Że jest tu zamiast w domu, z człowiekiem, który ją kocha, tęskni za nią, nie chce niczego poza tym, by ją zamknąć w swoich objęciach.

Wciąż wypaca się po treningu.

Lekarz Marii, docent Elena Kaczynski, przyzwyczaiła się już do jej odwiedzin. Pozwoliła jej zaglądać do Marii, kiedy tylko chce, jeśli nic się nie dzieje.

Ale co się może dziać?

Nic nie mówi, je tyle, ile musi.

Pozwala, by ją ubierano. Budzi się, zasypia, oddycha. Ponownie oddycha i tak w kółko.

Niema, pozwala, by ją kąpano dwa razy w tygodniu.

Chodzi do toalety.

Ale zawsze milczy. Niczego nie rejestruje. Źrenice reagują na światło, ale tak, jakby przyjmowały tylko to, co chce Maria.

Reaguje na dźwięki, ale tak, jakby nie słyszała, nie rozumiała, ani nie chciała rozumieć słów. Słów wypowiadanych przez głosy rozbrzmiewające obok niej.

A kto ją odwiedza?

Adam. Jedyny z braci, który potrafi znieść widok siostry w tym stanie.

Jej matka, Rakel, nigdy tu nie przyszła. Jakieś dziesięć miesięcy temu Malin widziała w „Corren” jej nekrolog.

Rakel Murvall. Kobieta, która próbowała żelazną ręką kierować swoim światem. Już jej nie ma.

Przed Malin białe drzwi do pokoju Marii. Nie są zamknięte na klucz, to nie jest konieczne, bo Maria i tak nigdzie się nie wybiera.

Może wychodzić, kiedy jej się podoba.

Ale tego nie robi.

Zima, lato, jesień czy wiosna. Słońce, burza, deszcz czy śnieżna zamieć.

Upływ czasu nie ma dla Marii Murvall żadnego znaczenia.

Ona żyje we własnej porze roku.

Gdzie możliwe jest wszystko, a zarazem nic. Pora roku, w której uczucia są odwrotnością samych siebie. Są martwe.

Ta pora roku ma nazwę, myśli Malin.

Piąta pora roku.

– Jesteś tam, Mario?

Jest?

Jest obiegiem krwi, mięśniami, żyłami i komórkami, reakcją chemiczną, która nie chce się zatrzymać.

Maria nie próbuje odebrać sobie życia.

Z tego prostego faktu, że być może już teraz postrzega siebie jako martwą – tak kiedyś stwierdziła Kaczynski.

Ale nie, ty nie jesteś martwa, Mario, myśli Malin, kiedy delikatnie popycha drzwi do pokoju i wchodzi do środka.

Za oknem anonimowy kompleks budynków szpitalnych, dwa szare piętra i dach kryty czerwoną dachówką, pod niebem, które wygląda, jakby miało powiedzieć, że ten dzień dobiegł już końca.

– Mario, to ja.

Maria siedzi na łóżku, ubrana w białe szpitalne spodnie i bawełnianą podniszczoną różową bluzkę. Podciągnęła kolana. Wyszczotkowane blond włosy opadają jej na ramiona, niebieskie oczy wpatrują się w pustkę.

Nie zauważa mnie, myśli Malin. Niczego innego się zresztą nie spodziewałam.

Ale może miałam nadzieję?

Co ja tu robię? Dlaczego znów tu jestem?

Czy miałam nadzieję, że kobieta, którą znaleźliśmy w lesie, że kobieta, którą widziałam w Malmö, taka jak ty, coś w tobie obudziły? Że w końcu się ockniesz, powrócisz z tej obcej krainy, w której przebywasz?

Na próżno.

Nie ma sensu szukać rozwiązania tej zagadki.

Jakoś zostanę za tę moją próżność ukarana.

Malin przechodzi kilka kroków. W pokoju jest ciepło, wilgotno, czuć potem.

Siada w nogach łóżka.

Na białej szydełkowanej narzucie.

Patrzy Marii w oczy.

Mrugnięcie, mrugnięcie, mrugnięcie.

Płytkie oddechy, oczywiste.

Mrugnięcie.

Niebieskie, niebieskie, niebieskie, a włosy opadają, zasłaniając blizny na czole Marii, grube czerwone pamiątki na jej szyi.

– Co się wydarzyło? – pyta Malin. – Spróbuj sobie przypomnieć, Mario, co się stało w lesie?

Synchronizuje swoje oddechy z oddechami Marii.

Z jej mrugnięciami.

Co widzisz? Co myślisz, co czujesz?

Gdzie są twoje ubrania? Komu uciekłaś? Czy jest więcej takich kobiet?

Ale o to ci właśnie chodzi; żebyś nic nie czuła. Doskonale opanowałaś tę sztukę.

Jesteś człowiekiem oderwanym od życia, prawda? Od samej siebie.

Jesteś aurą światła wokół świata skazanego na wieczną ciemność, przeklętego przez własne uczynki.

15

Chmara much w ostatnich promieniach słońca.

Malin włącza komórkę, gdy wychodzi na przyszpitalny parking.

Dziesięć samochodów w długim rzędzie przed rozwlekłym Wetter. Z południa nadciągają kolejne chmury, ciemne wieczorne niebo zasnuwa się ołowiem.

Pachnie siarką i rozpalonymi grillami.

Jedna wiadomość.

Odsłuchuje, otwierając jednocześnie swojego białego golfa.

– Tu Sven. Chciałem tylko powiedzieć, że zdecydowałem się dać zdjęcie kobiety X do mediów. Karim jest podobnego zdania. Nie mamy nic, co by nam pomogło ustalić jej tożsamość, w ciągu dnia nic się nie pojawiło. Pora wykonać ten ruch. Chciałem, żebyś wiedziała. Dziś wieczorem powinni to podać w wiadomościach. Dla twojej wiedzy: Dzisiejsze przeszukiwanie lasu nic nie przyniosło.

Szybko.

Rozłącza się ze skrzynką głosową. Myśli, że tak trzeba. Śledztwo musi się posuwać naprzód. Nie mogą utknąć już na samym początku, bo nigdy donikąd nie zajdą.

Myśli o wykolejonych.

O tych samotnych.

O Kristinie.

O jurnych, wrzeszczących nastoletnich chłopakach w toalecie.

Kristina-Kurewka.

Już na zawsze z tym przezwiskiem.

A jeśli kobieta X w lesie to taka Kristina? Ktoś przecież musi ją rozpoznać, podać nam jej tożsamość. Prawda?

A co, jeśli taka młoda kobieta jest zupełnie niewidoczna? Czy pogarda, szyderstwo, a może również przemoc i gwałt, zażenowanie w odwracanym spojrzeniu potrafią sprawić, że dziewczyna staje się niewidzialna, na zawsze zapomniana?

Malin chce odpowiedzieć „nie”.

Ale wie, że odpowiedź brzmi „tak”.

Decydujemy się zapomnieć.

Nie widzieć.

Chrzanić emocje. Trzymaj się faktów, Fors.

Nic nie mogłaś zrobić dla Kristiny, jeżeli w ogóle tak miała na imię.

Sposób.

Motyw.

Sposobność.

Właściwie na żadne z tych pytań nie mamy odpowiedzi. Nie wiemy, jakiej broni użył morderca, nic nie wiemy o motywie ani o tym, jak udało mu się popełnić morderstwo. A ja stoję tu, ani o krok bliżej rozwiązania, na tym zapomnianym od Boga i ludzi parkingu.

Wtem Malin widzi jakiś samochód.

Zatrzymuje się kilkadziesiąt metrów dalej na jednym z niewielu wolnych miejsc.

Skorodowany, a jednak dobrze utrzymany niebieski vauxhall, niemal zabytek. Malin domyśla się, kto siedzi za kierownicą. Otwierają się drzwi i wysiada postawny mężczyzna. Kieruje w jej stronę zdecydowane, niemal gniewne kroki. Jego wyrazisty podbródek podkreślają krótko ostrzyżone włosy; goli je chyba maszynką.

– A pani znów tutaj – mówi Adam Murvall. Jego głos jest miękki, delikatny, a nie, jak to bywa, groźny albo agresywny.

Ma na sobie sfatygowane dżinsy i zieloną bluzę od dresu.

– Jak ona się czuje? – pyta, a Malin zastanawia się, do czego zmierza. Adam Murvall wygląda na brutala i Malin wie, że nie można go nie doceniać.

Kręci głową.

– Nic – odpowiada.

Mężczyzna mruży wąskie, niebiesko-czarne oczy, patrzy na Wetter.

– Słyszałem, że znaleźliście w lesie kolejną kobietę – mówi.

Malin kiwa głową.

– Sądzi pani, że to się ze sobą wiąże? Maria i ona.

– Nic nie sądzę – mówi Malin.

– Dobrze panią znam. Od kilku lat nie korzystaliśmy z domku myśliwskiego. Od kiedy, no wie pani. Poza tym on jest kilkadziesiąt kilometrów od miejsca, w którym znaleźliście tę nową, prawda?

Chodzi mu o dawne czasy, gdy skrzyżowały się nasze drogi.

Kiedy on i jego bracia za pomocą granatów ręcznych wysadzili w lesie w powietrze przyrodniego brata. Niczego nie byli im jednak w stanie udowodnić. Mogli ich przyskrzynić jedynie za kłusownictwo i nielegalne posiadanie broni.

– Nie ma powodów do niepokoju, Adamie – mówi Malin. – Nie sądzę, żebyście mieli z tym coś wspólnego, pan i pana bracia.

– Nie?

Uśmiecha się ironicznie.

Zmęczony uśmiech kogoś wiecznie poza prawem, uśmiech, który oznacza: Nie polegaj na prawie. Zawsze się myli i nie można mu ufać.

– Ma pan jeszcze siłę ją odwiedzać? Po tylu latach? – pyta Malin.

– To moja siostra. Jeśli ja ją opuszczę, nikt jej już nie pozostanie.

Malin przełyka ślinę.

Ma ochotę powiedzieć: „Ma mnie”, ale wie, że to nieprawda. Mam Marię, ale ona nie ma mnie. Potrzebuję jej, jej zwierzeń, ale ona mnie nie potrzebuje.

Więc i ty jej potrzebujesz, myśli Malin. A może się boisz, Adamie?

Patrzy na tego stojącego przed nią wielkiego mężczyznę.

Już nie mruży oczu.

Boisz się tego, co może powiedzieć Maria?

To dlatego tu przychodzisz?

A może masz poczucie winy? Sądzisz, że powinieneś był ją ochronić? Ochronić młodszą siostrę?

– Słyszałam, że zmarła panu matka. Wyrazy współczucia.

Adam Murvall kręci głową.

– Najwyższa pora – mówi. – To, czego narobiła ta jędza, starczyłoby na dziesięć życiorysów. Mam nadzieję, że wylądowała w piekle.

Wciąż stoją naprzeciwko siebie.

Zdaje jej się, że słyszy bicie serca Adama Murvalla, jak wali niczym mocno zaciśnięta pięść w drzwi, które nigdy nie zostaną otwarte.

Wali mu serce.

Z rozpaczy?

Ze strachu? A może z jakiegoś innego powodu?

– Dziękuję – mówi nagle. – Dziękuję, Malin Fors, że obchodzi panią to, co spotkało Marię.

Odwraca się.

Idzie w stronę wejścia do szpitala, do swojej niemej siostry.

Malin gapi się na nieruchomą, burą warstwę chmur.

Jest blisko.

Zachłanna, wygłodniała.

Jakby chciała pożreć cały świat.

Strona internetowa „Corren”.

Malin siedzi w ciemnościach sypialni. Wystukała adres strony głównej, gdzie zamieszczono zdjęcie kobiety X. Idealna fotografia autorstwa Karin, na której twarz wygląda jak żywa, nieprzyzwoicie piękna.

Krótki, niepodpisany tekst o tym, że policja prosi o informacje na temat tożsamości kobiety.

Daniel Högfeldt nie dzwonił. Może ma już jakiegoś nowego informatora w policji? Świetnie, myśli Malin. Nie ma siły na to jego natarczywe, męczące ględzenie.

Peter.

Sądziła, że będzie na nią czekał w mieszkaniu. Okazało się, że na jego dyżurze przywieziono poszkodowanych w wypadku samochodowym. Wymagali natychmiastowej operacji.

No i siedzę tu teraz sama w ciemności. Malin myśli o kobiecie, dziewczynie ze zdjęcia, o tym, że ktoś – może jej matka albo ojciec – teraz na nie patrzy, czuje ucisk w żołądku, czuje, jak eksploduje cała wiara w dobro.

Zdjęcie pokazują też w wiadomościach Rapport.

Podają numer, pod który można dzwonić.

Kobieta X.

Dziura w brzuchu. Kto robi coś takiego?

Penetracja. Prowadzący program mężczyzna nic na ten temat nie wspomina.

Malin wyłącza telewizor. Chciałaby, żeby już wrócił Peter, żeby uratował tego pacjenta.

Mnie by się też przydało podratować. Przydałby mi się porządny drink. Czuje, jak to uczucie pełza jej po nogach, po całym ciele, a wewnętrzny głos mówi: „Tylko jeden drink, Malin. Nie zaszkodzi. Tylko jeden szocik tequili. Jak nie masz w domu, to znajdziesz ją na dole w pubie Pull & Bear. Tam jest wszystko, czego potrzebujesz, żeby nic nie czuć”.

Nie czuć, że brak jej w życiu celu.

Że jest odpowiedzialna za Marię. Za pozostałe kobiety. Że jest odpowiedzialna za siebie samą, za to, by mieć odwagę, by czuć.

Nie da się żyć bez uczuć, myśli Malin. Bo wtedy to nie jest życie.

To dlatego nie próbuje się raczej ratować dzieci, które rodzą się przed dwudziestym pierwszym tygodniem ciąży. Bo nie są zdolne do najprostszego uczucia, nie mają nawet instynktu samozachowawczego.

Ale ja go mam.

Muszę się pozbyć tego pragnienia.

Dziesięć minut później wali jej serce, poci się.

W ostatnich promieniach słońca pędzi wzdłuż Stångån. Dziś to jej drugi forsowny trening.

Gna.

Stara się uciec od wszystkich myśli, dotrzeć do tego czystego i prostego poczucia, że jest tu i teraz.

16

Środa, osiemnasty maja

Błękit nieba tak wcześnie rano jest tego dnia niezwykły. Jakby ktoś rozlał na sklepieniu werniks, by zakonserwować tę wyrazistą, niebiańską chwilę, wspomnienie tego, jak prosty, a zarazem niepojęty może się momentami wydawać świat.

Waldemar Ekenberg i Börje Svärd przechadzają się po okolicy T1, gdzie stare baraki wojskowe przekształcono w osiedla mieszkaniowe. Czasem Waldemar podjeżdża po Börjego pod jego willę w Tornhagen, tam zostawia samochód i potem wspólnie pokonują dziarskim krokiem te dwa kilometry na posterunek, rozmawiając o wszystkim, tylko nie o pracy.

Ale tego ranka tematy zawodowe same się narzucają.

I kiedy zimny północny wiatr dmie między budynkami i przewiewa przez znoszoną brązową sztruksową marynarkę Waldemara i niebieską kurtkę do pasa Börjego, Waldemar mówi:

– Nigdy jeszcze aż tak mnie to nie ruszyło.

Börje widzi kobietę wychodzącą z jednego z budynków. Ma na sobie czerwony płaszcz i sprawia wrażenie przestraszonej, jakby ją ktoś gonił.

Wie, co Waldemar ma na myśli.

– Jeśli dopadniemy typa, który zamordował tę dziewczynę, nie wiem, co mu zrobię. Lepiej, żebym to nie ja znalazł go jako pierwszy.

Börje słyszy powagę w jego głosie.

Nie chce go powstrzymywać.

Wie, że życie stawia czasem absurdalne warunki. Pamięta, jak jego chora na stwardnienie rozsiane żona pod koniec życia kilka razy prosiła go, by odłączył respirator, i jak chciał to zrobić, ale nie potrafił.

– Ja pierwszy się nim zajmę – śmieje się Börje. – Albo nią.

– Mówię serio.

– Wiem – odpowiada Börje. – Po prostu rób to, co konieczne.

Otwierają się kolejne drzwi. Jakaś inna kobieta w wieku Malin. Nie patrzy nawet w ich stronę.

– Czasem jestem taki zmęczony tym cackaniem się – mówi cicho Waldemar.

– Jakim cackaniem się?

– Naszym. Z tymi, którzy krzywdzą. Obaj wiemy, że ta wyrozumiałość donikąd nie prowadzi. Może powinniśmy postępować odwrotnie. Zawsze przyciskać. Niszczyć. Czasem byłoby miło. Tyle jest pewne.

– Wiesz co, Waldemar? Wariat z ciebie – mówi Börje.

Ale tym razem się nie śmieje.

Jego kolega też nie. Wydłuża krok, idzie coraz szybciej w kierunku komendy policji w Linköpingu.

Malin popędziła z samego rana do pracy.

Wypiła na stojąco w kuchni filiżankę kawy. Peter nocował u siebie po operacji, która przeciągnęła się do nocy.

Jest kwadrans po ósmej. Malin siedzi na swoim miejscu w komendzie.

Czeka na pozostałych. Właśnie przywitała się z Börjem i Waldemarem. Pojawili się razem, jak to mają czasem w zwyczaju.

Poszli po kawę.

Zeke spóźniony. Zazwyczaj przychodzi wcześniej. Sven Sjöman jest pewnie w swoim pokoju i przygotowuje się do zebrania o dziewiątej. Johan Jakobsson odprowadził dzieci do przedszkola i szkoły, jest już w drodze.

Internetowe wydanie „Expressen”.

Zdjęcie kobiety.

Malin zamyka stronę.

W nocy nie nadeszły żadne informacje.

Na razie publikacja zdjęcia nic nie dała.

Może ofiara pochodzi z zagranicy.

A może to jakaś dziewczyna stąd, z którą nikt nie chce mieć nic wspólnego i o której wszyscy zapomnieli.

Malin widzi, jak telefon na jej biurku zaczyna migać – sygnał nie działa od trzech tygodni. Lubi to bezgłośne mruganie, to ostrożne dopominanie się uwagi.

– Tu Malin.

Ebba z recepcji.

– Ktoś do ciebie, chyba w sprawie zdjęcia. Jakaś kobieta. Nie za bardzo rozumiem, co mówi. Mam połączyć?

– Łącz.

– Police, yes?

Młoda kobieta.

Malin przyciska słuchawkę do ucha. Zeke właśnie przyszedł, siada naprzeciwko niej ze zdziwionym spojrzeniem. Malin pokazuje, żeby był cicho, że to ważna rozmowa.

Silny akcent, wschodnioeuropejski.

– Police, yes. Malin Fors, police inspector.

– I call the police, yes, saw picture yesterday of woman on tv, woman found.

Malin próbuje zachować spokój, stłumić podniecenie.

– Do you know her name?

– Yes.

Głos przestraszony, bezbronny.

– Do you know her name?

– I can’t tell you, but I know. I have to go now.

– Wait.

– No, they will notice I am gone.

Rozłącza się. Malin czuje ulatniający się ze słuchawki strach.

– Musimy namierzyć tę rozmowę – mówi Malin i widzi, jak Zeke dokądś dzwoni, podaje jakieś parametry.

– Tak, teraz, chcę, żebyście to natychmiast sprawdzili. Okej? Nie rozłączę się, póki nie sprawdzicie. – Jego głos jest jak gruby papier ścierny. Równie pieszczotliwy. – Dziękuję – słyszy po pięciu minutach oczekiwania w milczeniu. – Podnosi wzrok na Malin. – Dzwoniono z budki telefonicznej w Skäggetorp. Skattegården. Sami lokatorzy, prawda?

Linköping ma wiele ciemnych stron.

Ale Skattegården to największe zadupie.

Najbardziej zaniedbana część Skäggetorp, wybudowanego w ramach programu „milion mieszkań”, z zapuszczonymi lokalami mieszkalnymi, których właścicielem jest jakiś meliniarz.

Nie można się bardziej oddalić od lekarskich willi w Hjulsbro czy ekskluzywnej dzielnicy w Ramshäll.

– Jakaś kobieta – mówi Malin. – Mówiła po angielsku z silnym wschodnioeuropejskim akcentem. Powiedziała, że zna nazwisko kobiety X. Że zauważą jej nieobecność, jeśli będzie za długo rozmawiać.

Oboje myślą o tym, co jest oczywiste.

Jakaś imigrantka, która rozpoznaje swoją znajomą. Zastanawiają się: Czy w Skattegården jest jakiś burdel? O którym słyszeliśmy albo który obserwujemy? Mieszkanie, do którego udają się napaleni mężczyźni z miasta, gdy wzywa chuć.

– Musimy tam pojechać – mówi Malin. – Posprawdzać, popytać, spróbować odnaleźć tę dziewczynę.

– Podejmiemy ten temat na porannym zebraniu. Zaczyna się za piętnaście minut.

Na przedszkolnym placu zabaw nie ma dzieci, ale Malin widzi, że i one uczestniczą w porannym zebraniu. Siedzą w dużym kole i śpiewają. Ich usta poruszają się bezgłośnie.

Czuje się, jakby ogłuchła.

Niemy świat.

Świat podejmujący bezsensowne próby, by go usłyszano.

Sven Sjöman pośpiesznie podsumowuje status śledztwa. Przeczesywanie lasu nic nie przyniosło. Dziś szukają dalej. Mówią, co przyniosło chodzenie po domach (nic), że Arto Antinen nie zgodził się, by pobrano od niego próbkę DNA, ale że prokurator, Jonas Riedel – dzięki bogu nie Vivianne Södergran, myśli Malin – wyda formalną decyzję o przymusowym pobraniu materiału do badań.

Tak dopadli mężczyznę z Hagi, myśli Malin. Zmusili go, by poddał się badaniu DNA.

Ale czy Arto Antinen jest tym, którego szukamy?

Malin widzi, jak usta Svena poruszają się i opowiadają o ich wizycie u hrabiego Pedera Stålskiölda.

Ale ona nie wspomina nic na temat Marii Murvall. Nic a nic. A pozostali nie podejmują tego wątku. Nic nie mówi też o swojej wizycie w Sztokholmie.

Ale właściwie czemu by o tym nie napomknąć. Muszę to z siebie wyrzucić.

Prosi o uwagę, opowiada o Fredriku Kantstenie, prokuratorze, który pochopnie umorzył śledztwo, o swojej wizycie w Sztokholmie.

Pozostali słuchają uważnie.

Malin nie patrzy na Zekego.

On nie okazuje rozczarowania ani wściekłości z powodu tego, że nic mu wcześniej nie wspomniała. Raczej rozumie, jakby już wiedział, co zrobiła.

Pozostali też nie reagują.

Przyjmują tę informację do wiadomości.

– Tymczasem to jedynie bardzo ogólnikowe powiązania – komentuje Sven. – Ale musimy brać je pod uwagę. Teraz najlepiej będzie, jeśli skoncentrujemy się na tym, co mamy.

– Może istnieć powiązanie pomiędzy kobietą X, Marią a kobietą w Lund – mówi Waldemar Ekenberg. – Czy mamy do czynienia z seryjnym przestępcą? Sposób postępowania jest przecież podobny.

Börje Svärd i Johan Jakobsson nie komentują, jakby nie potrafili ogarnąć wszystkich informacji.

– Miejmy to powiązanie na uwadze – powtarza Sven i po chwili dodaje: – I, Malin, żadnych więcej wycieczek na własną rękę. Nie zawracamy głowy prokuratorowi. I bądź tak miła, aby od razu wtajemniczać pozostałych.

Sven nie wypowiada tych słów ze szczególną emfazą. Jakby naprawdę tak nie myślał, jakby to upomnienie było tylko formalnością.

Malin wie, że na więcej nie ma co liczyć. Zmienia temat.

Zabiera grupę z powrotem do teraźniejszości i wspomina o rozmowie z kobietą mówiącą ze wschodnioeuropejskim akcentem.

Waldemar stwierdza:

– Może być dziwkarską kumpelką kobiety X.

Malin wkurza ten pozbawiony szacunku ton.

Co niby wskazuje na to, że kobieta X to prostytutka?

A nawet jeśli, to jakim prawem mężczyzna pokroju Waldemara wypowiada się o niej z lekceważeniem?

Ale Malin wie, że Waldemar może mieć rację: Istnieje duże prawdopodobieństwo, że to siostra w nieszczęściu kobiety X, która jakoś zdobyła dostęp do telefonu i chce im opowiedzieć, co wie. Opowiedzieć, by nie podzielić jej losu? – zastanawia się Malin.

Wie, że Waldemar używa takiego języka, by stworzyć dystans między sobą a tą potworną zbrodnią, którą musi się zajmować.

– Mógłbym zabić tego, co to zrobił – ciągnie Waldemar i nikt w grupie śledczej nie gani go za tę agresywną wypowiedź.

Malin widzi, jak bieleją mu kłykcie, gdy obiema dłońmi ściska skraj stołu. Sama już się niecierpliwi, chce jechać do Skattegården.

– Nie obserwujemy żadnego mieszkania w tamtej okolicy – mówi Johan.

– Nadal musimy pracować całkowicie bezstronnie – nakazuje Sven. – Niech Börje i Waldemar odwiedzą resztę domów w pobliżu lasu. Ty, Johan, sprawdzaj dalej, czy coś się wtedy działo w tej okolicy. Wszystko przetrząśnij. Może Karin coś jeszcze znajdzie. Malin i Zeke, jedźcie do Skattegården. Powęszcie tam.

Skattegården.

Trzypiętrowe ceglane budynki o brązowych płaskich dachach. Domy pobudowane prawie na równinie, jakby architekt chciał, by wiatr dręczył nieszczęśników, skazanych na to, by tu mieszkać. Zaniedbane kwietniki, przepełnione śmietniki, place zabaw, na których nikt przy zdrowych zmysłach nie pozwoliłby się bawić swoim dzieciom, na każdym balkonie antena satelitarna.

W drodze Zeke, wściekły, stwierdził, że mogła wspomnieć o wizycie w Sztokholmie, że jako partnerzy nie mogą mieć przed sobą tajemnic, bo to osłabia ich jako zespół.

– Fuck, Malin, tell me everything.

– Obiecuję – zapewniła. Odpuścił, a ona wiedziała, że temat jest zamknięty. Zeke to najmniej pamiętliwa osoba, jaką zna.

A ja najbardziej pamiętliwa, myśli.

Między domami silny swąd jedzenia.

Nawet o tej porze, o wpół do jedenastej przed południem panuje tu wrzawa, podczas gdy niemal na wszystkich osiedlach w Linköpingu – cisza jak makiem zasiał.

Widzą różnych ludzi.

Młode dziewczyny w chustach na głowach i ciemnych, zakrywających całe ciało sukniach.

Tatuaże z henny na stopach.

Niektóre kobiety w czarnych burkach.

Kolorowi mężczyźni starający się sprawiać wrażenie zajętych, zasmarkane dzieciaki ganiające między domami, dzieciaki, którymi opiekują się wszyscy i nikt, które obchodzą wszystkich i nikogo.

Zagadują jakiegoś mężczyznę.

Okazują legitymacje.

– Widział pan tu jakieś mieszkanie, do którego ściąga wielu mężczyzn? – pyta Zeke. Nie wspomina nic o kobiecie, która do nich dzwoniła, nie chce jej narażać na niebezpieczeństwo.

Kręci głową.

Ślepy.

– Jest pan pewien?

Niemy.

I wzór się powtarza. Nikt niczego nie widział, nikt niczego nie słyszał. Dzwonią losowo do drzwi mieszkań w okolicy budki, z której telefonowała kobieta.

Prawie wszyscy mieszkańcy są w domu.

W odpowiedzi wszyscy kręcą głowami.

Nie, nie mają pojęcia.

Wielu się boi.

Jakby władza pukała już wcześniej do ich drzwi, ze wszystkim, tylko nie z dobrymi intencjami.

Najlepiej zająć się swoimi sprawami.

Trzymać się na uboczu.

Nie wychylać się.

W przeciwnym razie jeszcze mnie wyrzucą z kraju.

Malin i Zeke wracają do samochodu. Obserwują Skattegården. Sondują nastroje. Ale żaden z mężczyzn nie wygląda na obcego, żaden nie ma tego śliskiego, napalonego spojrzenia. Przed żadnymi drzwiami nie zatrzymuje się żadna taksówka, z której nie wychodzi żaden kochliwy inżynier, lekarz, nauczyciel nauczania początkowego ani sprzedawca z Biltemy.

Nic.

A jednak.

Tu się coś wydarzyło.

Oboje to czują.

Przy ich samochodzie staje kolorowa dziewczynka, może czternastoletnia. Na głowie ma zielono-pomarańczową chustę, na nogach szpanerskie adidasy, a jej sporych rozmiarów ciało spowite jest materiałem w jaskrawy, żółto-zielony wzór.

Patrzy na Malin i Zekego dużymi brązowymi oczami osadzonymi w pełnej twarzy.

Ociąga się, jakby chciała im coś powiedzieć. Malin patrzy na nią, w jej ciemne oczy skrzące się inteligencją i życzliwością.

– Wyjdę do niej – mówi Malin.

Zeke kiwa głową.

– Dobra. Coś jej chyba leży na sercu.

Malin otwiera drzwi, a dziewczyna nie rusza się z miejsca przy ulicznej latarni i byle jak przystrzyżonym krzewie.

– Cześć – wita się Malin.

Dziewczyna odpowiada na powitanie, podają sobie ręce. Nie sprawia wrażenia przestraszonej ani nieufnej. Jest raczej nimi zaciekawiona, a jednocześnie widać, że o coś jej chodzi.

– Jest jedno takie mieszkanie – mówi.

Płynny szwedzki.

Malin myśli, że ta mała powinna być teraz w szkole. Ale co mnie to obchodzi. Nie teraz.

Malin kiwa głową.

Czuje przypływ adrenaliny.

Pozwala, by w milczeniu zrodziło się zaufanie. Wybiła godzina lunchu, wszyscy mężczyźni, dzieci i kobiety znikli z podwórka. Słychać brzęk talerzy i Malin zdaje sobie sprawę, że są zupełnie same, pomijając Zekego w samochodzie.

I tak widzi nas pewnie z pięćset par oczu.

Patrzą na nas z okien, wszyscy ci ludzie tutaj, prawda? I chcą, by ich pozostawiono w spokoju. Ale ty nie boisz się, że potraktują cię jak zdrajczynię, prawda?

– Jak się nazywasz?

– Fatima. Fatima Sheikiru.

– Gdzie jest to mieszkanie?

Fatima patrzy na Malin, jakby próbując jej zaufać.

– Przychodzi tam wielu mężczyzn. – Po czym bierze kilka głębokich oddechów i mówi: – Sprawdźcie na Skattevägen 3b. Na parterze. Ona może tam być.

17

Trzy pary drzwi z brązowej podniszczonej okleiny, na podłodze i ścianach biała kostka.

Czwarte drzwi, w głębi korytarza. Klamka jakby lśni w ciemności.

Radioaktywny dzwonek.

– Mogę was tam zaprowadzić – powiedziała Fatima, ale Malin i Zeke odpowiedzieli, że to nie będzie konieczne.

Opisała im szczegółowo drogę i podała adres. Mieszkanie znajdowało się za rogiem, jakieś siedemdziesiąt pięć metrów dalej.

– Na pewno traficie – powiedziała Fatima.

– Widziałaś ją, jak dzwoniła?

– Tak.

– Jakie sprawiała wrażenie?

– Wystraszonej. Zestresowanej.

– I ona może być w tym mieszkaniu?

Fatima znów przytakuje.

– To takie mieszkanie, do którego chodzą mężczyźni.

Zeke wysiadł z samochodu i rzucił jej przeciągłe, pełne wdzięczności spojrzenie, po czym Fatima odeszła, znikła między białymi domami z cegły, w przejściu prowadzącym do obcej krainy.

Teraz Malin i Zeke stoją pod niepozornymi drzwiami z wyblakłej okleiny.

Dzwonią kilka razy.

Ale odpowiada im cisza. Żadnych oznak życia.

Delikatny zapach siarki, jakby gdzieś w domu palił się mały płomień albo jakby ktoś zapalił tysiąc zapałek i czekał, aż się wypalą.

Wpatruje się w nich judasz.

A oni nie wiedzą, co się za nim kryje. Próbowali zajrzeć przez otwór na listy w drzwiach, ale niczego nie dojrzeli. Na drzwiach nie ma nazwiska, na posadzce nie leży poczta. Panuje cisza. Za nimi schody prowadzące na górę w budynku bez windy. Czarnej żelaznej poręczy przydałoby się malowanie.

– I co myślisz? – mówi Zeke. – Wygadywała bzdury?

– Nie.

– Sądzisz, że ktoś tam jest?

Malin przytakuje.

Ucisza Zekego.

Po czym powoli wyjmuje z kieszeni dżinsów pęk kluczy, wyszukuje wytrych. Wchodzimy, myśli, oficjalny powód znajdziemy potem.

Wytrych w drzwiach.

Widzi, jak Zeke wyciąga broń, czuje swoją na piersi.

Coś jest za tymi drzwiami, myśli Malin.

Coś tam jest. Wiem to.

Drzwi ustępują.

Malin, kucając, popycha je, a Zeke wchodzi z wyciągniętym pistoletem.

Skanują pusty korytarz, idą dalej. Słyszą krzyki.

Podenerwowane krzyki, krzyki w zamknięciu, płuca, którym w końcu dostarczono tak potrzebnego im powietrza.

Kobiety.

Mężczyźni.

Mężczyzna?

Ile kobiet?

I w jakim języku te krzyki? W języku wściekłości i strachu.

Rosyjski, ukraiński. Malin rzuca się biegiem, dobywa pistoletu. Korytarz jest jak tunel, na ścianach szare pofalowane tapety, wzdłuż niego pokoje. Malin zdaje sobie sprawę z tego, że są tu z Zekem bezbronni, narażeni na przemoc, która może się czaić w mieszkaniu. Przeciska się obok niego.

Gdzie są ciała, do których należą głosy?

Pierwsze drzwi w korytarzu.

Otwiera je kopniakiem.

Otwarte.

Celuje. W ciemnościach łóżko, kosz na śmieci, ale żadnych ludzi. Zeke idzie dalej, Malin za nim. Mijają pustą kuchnię z szafkami w kolorze szczyn. Głosy przybierają na sile. Coś czarnego, metalicznego, wysuwa się zza uchylonych drzwi na końcu korytarza. Malin krzyczy: „PADNIJ, PADNIJ, ZEKE, padnij, do cholery”, robi unik, rzuca się na wykładzinę. Ogłuszają ich wystrzały z pistoletu. Malin widzi, jak Zeke czołga się po podłodze.

Dobrze wie, jak to jest być postrzelonym. Broń znika ze szpary w drzwiach, słychać głosy. Czyżby odgłos otwieranych drzwi?

Zeke jest już tymczasem przy drzwiach, z których padły strzały, w pokoju, ona też. Zza otwartych drzwi na taras wysuwa się ramię.

Zeke natychmiast celuje.

Z podłogi strzela w stronę trzymającej pistolet dłoni. Naciska spust trzy razy, jest pewien, że trafił. Ale zanim dłoń w drzwiach wypuszcza broń, zdąża dwa razy wystrzelić, po czym słychać inny krzyk, krzyk fizycznego bólu, niemożliwy do powstrzymania.

Trafili Malin?

Nie.

I wtedy Zeke widzi kobietę, a raczej dziewczynę, kucającą na kanapie, na tym czymś wściekle zielonym z flaneli, co stoi pod brudną białą ścianą. Widzi też kajdanki z długim łańcuchem, którym dziewczyna jest przykuta do kaloryfera.

Ma na sobie czarną jedwabną bieliznę, przez co jej jasna skóra wręcz lśni bielą. W milczeniu trzyma się za brzuch, krwawi. Musiały ją trafić kule z pistoletu tamtego mężczyzny, te dwa strzały. Zeke widzi, jak Malin przesuwa się w stronę tarasu, kopie pistolet na podłodze, po czym pełna determinacji znika za drzwiami. Jakby w jej świecie nie istniała możliwość, aby mężczyzna, który właśnie do nich strzelał, postrzelił tę dziewczynę i przetrzymywał ją w tym mieszkaniu, mógł im umknąć.

Krwawię.

Krew tętni z brzucha.

Umrę?

Nie chcę umierać.

Czy to kara za to, że zadzwoniłam?

Czy to kara za to, że nie mogłam cię ochronić, że nie mogłyśmy się nawzajem ochronić?

Katierina Jelena dociska dłońmi ranę na brzuchu. Czuje, jak ucieka z niej ciepła krew, jakby ona sama była jedną wielką dziurą. Osuwa się na bok, opada całym korpusem na zielony materiał kanapy. Miło tak lądować w miękkim bawełnianym świecie.

To się teraz kończy, myśli. Bez dwóch zdań, to się kończy. Bo to się musi skończyć, prawda?

I widzi mężczyznę, jakiegoś obcego mężczyznę, jego twarz nad sobą.

Ręka w kajdankach wykręcona, ale już nie boli wrzynający się w nadgarstek metal.

Za to brzuch piecze.

Jakby przebierały w nim odnóżami próbując się wydostać płonący wij.

Mężczyzna ma ogoloną głowę. A jednak wygląda przyjaźnie. Jakby chciał mojego dobra. Ale czy w ogóle istnieją mężczyźni, którzy chcą mojego dobra?

Nie bij mnie, myśli. Będę cicho. Boli, ale będę cicho.

Zastrzelili mnie.

Płonę.

Z lasu nadciąga mgła.

Zasnuwa mi oczy, świat zamazany, o niewyraźnych konturach. To się już kończy, prawda?

To już koniec.

Stop.

No more.

The end, my friend.

Mężczyzna wyprzedza Malin o dwadzieścia metrów.

Nie odwraca się, ale ona wie, że ta ubrana w dżins postać ma świadomość tego, że ona go ściga, że goni go, tego drania.

Musiał zauważyć, że jest uzbrojona. Ona rozważa, czyby nie stanąć i nie strzelić mu w nogę.

Ale nie robi tego.

Dogonić gnoja.

Przyśpieszyć.

Dostrzega na ziemi krople krwi, ranny, pewnie w rękę. Jest szybki. Pędzi między domami, jakby próbował ją zgubić, a potem ukryć się w plątaninie anten satelitarnych i brzęku talerzy.

Szybciej nie dam rady, myśli Malin po trzyminutowej pogoni.

Przez kwas mlekowy jest wyczerpana z bólu, płuca panicznie domagają się tlenu.

Zostaję w tyle.

Powinnam mieć więcej siły.

Jestem przecież szybka, wysportowana.

Widzi go teraz trzydzieści metrów dalej. Czuje, jak jej ciało traci gibkość, jak domaga się energii. Przeklina je za to, że ją zawodzi, chce chwycić broń, strzelać na oślep, zatrzymać tego drania, kimkolwiek jest. Tego alfonsa, mordercę?

Czy to morderca tam biegnie?

Trzydzieści pięć metrów.

Jadła tylko śniadanie. Jej siły się wyczerpały.

Trzydzieści siedem.

Wymknie się, myśli Malin i podejmuje ostatnią próbę, by przyśpieszyć.

Wola opanowuje ciało.

Malin biegnie.

Walczy.

Próbuje pokonać bezsilność i obezwładniający ją kwas mlekowy w mięśniach.

Ale to na nic. Mężczyzna znika za rogiem.

A gdy i ona tam dociera, widzi go daleko między dwoma budynkami, na małej żwirowej ścieżce. I wtedy wydarza się cud.

Spomiędzy dwóch krzewów wyłania się owinięte w kolorowy materiał ciało.

Wysuwa się adidas.

Przed nogi mężczyzny.

On pada jak długi.

Krzyczy podczas upadku.

Wyje.

Ryk zwierzęcia, które wie, że zostało schwytane.

Potwór w ludzkiej skórze, który trafi do klatki. Świnia, która zostanie potraktowana jak świnia, skoro nią jest.

Cztery sekundy później Malin przykłada pistolet do gładko ogolonego policzka.

– Nie ruszaj się! – wrzeszczy. – Don’t move. Don’t move!

Porusza się, chce wstać, próbuje. Malin szybko unosi pistolet, wali nim mężczyznę w nos i czuje, jak pod cienką skórą łamie się kość, widzi, jak z obu dziurek bucha krew, słyszy, jak mężczyzna krzyczy z bólu.

Nieruchomieje.

Kilka metrów za Malin stoi Fatima.

Uśmiecha się.

Patrzy na Malin, która mówi:

– W wewnętrznej kieszeni mojej marynarki są kajdanki, możesz pomóc mi je założyć, jeśli chcesz.

Fatima idzie w stronę Malin. Czuje, jak materiał opina jej głowę. Chce założyć mężczyźnie te kajdanki.

18

Leżysz w białej pościeli w oślepiająco białym pokoju.

Przykuta przezroczystymi przewodami.

Prześwitująca plastikowa maseczka tlenowa zakrywa ci twarz aż po zamknięte powieki.

Przez chwilę byłaś moim przyjacielem.

Obie wiemy, co to strach.

Co to brud. Co to znaczy zostać oszukaną, pragnąć innego życia, ale czuć się jedynie jak żywy trup. Albo faktycznie nie żyć.

Bo ja nie żyję.

Ale ty – ty dalej walczysz.

Rana na twoim brzuchu.

Czy kiedykolwiek się zagoi? Chciała z ciebie wypłynąć cała krew, jakby już miała dość twojego ciała, dostarczania tlenu potrzebnego do życia, które należało do ciebie.

Ale to życie też już się dla ciebie skończyło, prawda?

Teraz może czeka cię jakieś inne.

Mam taką nadzieję.

Dla twojego dobra.

Ale też dla mojego dobra.

Inaczej jak to przetrzymam?

Coś chyba można zmienić, na przykład twoje mechaniczne oddychanie i życie, które starasz się zatrzymać w ciele, które desperacko próbujesz zachować, mimo że ono chce odlecieć i dotrzymać mi towarzystwa.

Nie jesteś tu jednak mile widziana, jeszcze nie. A ten stojący obok ciebie mężczyzna w białym fartuchu może cię zatrzymać.

On to potrafi.

Peter stoi przy łóżku Katieriny Jeleny, sprawdza ciśnienie na urządzeniu dostarczającym jej tlen. Jest zadowolony z roboty, którą wykonał. Zapach żelu dezynfekującego i krwi otacza ciało niewidoczną mgiełką. Peter poprawia jej koszulę nocną, między palcami czuje gładką bawełnę.

Dziewczyna prawdopodobnie z tego wyjdzie.

Nie wierzył w to, kiedy ją tu przywieźli, nieprzytomną i niemal wykrwawioną, z raną postrzałową brzucha. Dziewięciomilimetrowy pocisk w kilku miejscach rozerwał jelito cienkie, zanim utknął głęboko w wątrobie.

Operował ją przez trzy godziny. Przetoczyli jej osiem litrów krwi, trzy razy zatrzymała się akcja serca, ale za każdym razem udawało się ją odratować.

Wątroba.

Jelito.

Tętnice, kapilary, nerwy.

Wszystko udało się zoperować.

Z powodu obrażeń jamy brzusznej zmarła Anna Lindh.

Ale ona, jego pacjentka, nie umrze, choćby nie wiem co. Jest na to za młoda.

Peter gładzi ją po ręce, stara się przynieść jej spokój w tym stanie uśpienia.

Musi jeszcze trochę pospać, nawet jeśli policja i jego Malin chcą z nią porozmawiać.

W mieszkaniu w Skäggetorp znaleźli paszport, należący prawdopodobnie do dziewczyny, ukraiński. Był w torebce w łazience.

Malin dzwoniła do niego po operacji. W tamtej chwili, gdy zeszło z niego napięcie, miło było usłyszeć jej głos, mimo że próbowała z niego wyciągnąć, kiedy będą mogli ją przesłuchać.

Najwyraźniej sutener nie zaczął jeszcze mówić.

Rosjanin.

Malin ścigała go, pomogła jej jakaś emigrantka.

Wszystko to opowiedziała mu przez telefon, jakby to było zwykłe wyjście po zakupy do supermarketu ICA.

Wspomniała też, jak przystawiła alfonsowi do twarzy pistolet.

– Wyjdzie z tego?

– Chyba tak.

– Jesteś pewien?

– Prawdopodobnie tak. Ale teraz musi odpoczywać.

Słyszał po głosie Malin, że naprawdę ją to obchodzi, że to nie tylko praca, ale osobista sprawa.

Ma przed sobą kobietę tuż po operacji, której uratował życie. Gdy usłyszał głos Malin, przestała być dla niego tylko pacjentką, ciałem, a przeistoczyła się w człowieka. Więc teraz Katierina Jelena leży tu jako człowiek.

Znów gładzi ją po ręce, szepcze:

– Dasz radę. Zobaczysz, dasz radę.

Coś ciepłego na mojej skórze.

W uchu ciepły strumień.

Moja ciemność jest jasna. Czuję obecność jakiegoś anioła. A może to coś innego? Tryskający strumień ciepła generuje moje oddechy. Widzę, choć jestem ślepa. A może tylko śpię?

Wszystko się ułoży.

Wierzę w to.

I to dlatego się nie poddaję, to dlatego nie czuję bólu, pozwalam tylko, by ciepły strumień bulgotał ku temu czemuś w głębi, co jest mną.

Ze swojego miejsca w pomieszczeniu technicznym obok pokoju przesłuchań Malin widzi, jak Waldemar Ekenberg i Zeke próbują rozpracować mężczyznę, którego z pomocą Fatimy złapała w Skäggetorp.

Zbliża się czwarta.

W torbie Adidasa znaleźli jego paszport.

Andriej Darsjevin, lat trzydzieści dwa.

Rosjanin.

Jego zabandażowana dłoń spoczywa na szarym blacie, a w świetle padającym z wpuszczonych w czarny sufit halogenów twarz jest kanciasta, ma srogi wyraz, jakby została wykuta w kawałku cętkowanego marmuru. Oklejony plastrem nos wystaje jak kruchy, zapomniany wierzchołek. Głęboko osadzone oczy są czarne, przepełnione niemal instynktowną przekorą. I czymś jeszcze.

Smutkiem? Rezygnacją?

Wiedzą, że zna angielski, przeklinał, krzyczał na nich, kiedy go wieźli radiowozem.

Opatrzony, gotowy do przesłuchania.

Ma cholerne szczęście, myśli Malin, że ta w szpitalu się z tego wykaraska. Inaczej moglibyśmy go wsadzić za morderstwo z premedytacją.

Uznać, że chciał ją zabić, by ją uciszyć. Że nie był to strzał przeznaczony dla nas, który przez przypadek trafił ją. Mogłoby tak być, ale przypuszczalnie nie. Na razie zatrzymaliśmy go za usiłowanie zabójstwa policjantów i stawianie oporu.

Według Svena Sjömana ona nie może prowadzić przesłuchania. Jest rzekomo zbyt zdenerwowana po pościgu w Skäggetorp.

Malin patrzy więc, jak Waldemar bezgłośnie podsuwa przed oczy rosyjskiego sutenera zdjęcie kobiety X. Bo to przecież sutener, a mieszkanie to zwykły burdel. Zestaw kondomów, lista zapisów, seksowna bielizna i gadżety do bondage’u.

Pejcze.

Nabijane pasy.

Majtki z wypustkami.

Kajdanki, uprzęże i nylonowe liny.

Bóg jeden wie, jakim żądzom mężczyźni z Linköpingu dawali w tym mieszkaniu ujście. Czego się dopuszczali. Jaką władzę nadawali sobie nad innymi ludźmi, w ich mniemaniu niegodnymi pewnie nawet obsikania.

Na stole w pokoju przesłuchań numer trzy inne zdjęcia.

Przedstawiające dziewczynkę, może siedmioletnią.

Zdjęcie portretowe.

Wycięte drżącą ręką z większego. Znaleźli je w jego torbie. Malin się zastanawia: Czy to dziecko Andrieja Darsjevina, czy, Boże broń, dziewczynka porwana do pracy na jego usługach?

Ale on odmawia zeznań.

– Kim jest to dziecko? Who is the child? – Głos Zekego jak syk grzechotnika.

– Where can we find her? – Waldemar teraz stoi: – You tell us everything! What do you know about this woman?

I wydarza się to, na co czekała. Waldemar traci panowanie nad sobą i z całej siły uderza alfonsa w tył głowy. Zeke ani drgnie, gdy Waldemar dociska twarz Rosjanina do stołu. Malin naciska przycisk na ścianie, wyłącza dźwięk, nie chce tego słyszeć. Ale widzieć – widzieć chce.

Opatrunek na nosie alfonsa zakrwawiony.

Myśl o nim jako o alfonsie, nie jak o Andrieju.

Waldemar raz za razem wali tym złamanym nosem w stół. Malin odwraca wzrok, wie, co się wydarzy. Jakaś jej część chce krzyknąć: PRZESTAŃ, a inna chciałaby go zagrzewać: WYTŁUCZ Z NIEGO CAŁĄ PRAWDĘ!

Krwawa masa z bandaża, plastra, a może i mięsa. W końcu Waldemar i Zeke poddają się i opuszczają pokój.

Waldemar bucha adrenaliną, kiedy otwiera drzwi pomieszczenia technicznego.

– Drań – prycha w stronę Malin.

Zeke tuż za Waldemarem.

– Nic nie powie.

Malin widzi sylwetkę Waldemara znikającą w ciemnościach korytarza przylegającego do pokoju przesłuchań. Myśli o kobiecie X. Że pewnie pracowała w domu publicznym. Może młoda kobieta w Lund była podobnej profesji? Może padły ofiarą tego samego szalonego klienta? Czy to ten sam mężczyzna gwałcił, mordował i może tą drogą wynajdował swoje ofiary?

Ale to nie zgadza się ze sprawą Marii. Była zwykłym pracownikiem opieki społecznej.

Ale może któryś z jej klientów?

Może to któryś z nich?

Tysiąc razy przeglądałam ich rejestr, myśli Malin. I niczego nie znalazłam.

Błądzę, myśli Malin. Powiązania, które widzę, są jak omamy psychicznie chorych.

Sven Sjöman siedzi w swoim gabinecie i omiata wzrokiem parking przed szpitalem. Napawa się widokiem popołudniowego słońca oświetlającego białe i żółte blaszane fasady oraz wiatrem, który wieje jakby z góry i potrząsa wielkimi koronami brzóz, jakby to były główki małych blondasków.

Ludzie na parkingu poruszają się nieśpiesznie. W drodze do albo od bólu i koszmaru zdają się być obnażeni dla świata, całego jego zła.

Młoda postrzelona kobieta walczy o życie.

Katierina Jelena.

Z głęboką raną postrzałową brzucha.

I pewnie jeszcze większą dziurą w duszy.

Nie chce teraz siedzieć w piwnicy, w pokoju przesłuchań. Nie chce wiedzieć, co się tam dzieje.

Niech robią swoje. Mam tego dość. Niech robią to, co muszą.

Karim Akbar myśli podobnie.

Sven to wie.

Ale Karim musi się trzymać z dala od wszelkich nieczystych posunięć. Inaczej będzie skandal, jeśli media zwęszą, co się czasem dzieje w ich pokoju przesłuchań.

My i cała policja to taki zamknięty pokój, myśli Sven. A społeczeństwo czasem tego pokoju potrzebuje. Pokoju, w którym dla dobra sprawy może się coś wydarzyć. Rozumie to większość obywateli. Większość policjantów. Ale musimy z niego korzystać rozsądnie. Prawidłowo oceniać sytuację, wyczuć, kiedy można docisnąć. Wierzyć, że potrafimy rozsądzić, kiedy złe postępowanie jest dobre. Jak prezydent Truman, kiedy zdecydował się zrzucić bombę atomową na Hiroszimę.

Dwa lata do emerytury. Gdybym chciał, to i więcej. Ale ja mam już dość.

Wszystko jest płynne.

Zdarzenia zlewają mi się w jedno. Nie ma już nic absolutnie pewnego.

Z wiekiem człowiek nie staje się mądrzejszy, myśli Sven. Godzi się raczej z faktem, że świat jest całkiem szary, a jednocześnie czarno-biały.

Człowiek sam – nie ktoś inny ani żadna zbiorowość – tworzy standardy i nadaje ton.

Ropień, myśli Sven.

To śledztwo jest jak ropień. Jest tak, od kiedy z lasu, jak czarny elf, wyszła Maria Murvall. A jeśli to się zaczęło nawet wcześniej? Kto wie, czy to już koniec. Być może las skrywa coś jeszcze gorszego.

Wysłał już zapytanie do Wydziału Kryminalnego Komendy Głównej Policji. Chce się dowiedzieć, czy prowadzą jakieś śledztwo, które można by powiązać z tym. Czy wiedzą coś o tym domu schadzek, cokolwiek.

Właśnie rozmawiał z prokuratorem Jonasem Riedelem.

Trzeba jeszcze będzie poczekać na nakaz sądowy w sprawie Antinena. Riedel musi sprawdzić jakiś paragraf.

19

Peter.

Jego rozpięty biały fartuch jak skrzydła anioła, jak zwisające ku ziemi zmęczone skrzydła, gdy tak idzie w jej stronę szpitalnym korytarzem na oddziale intensywnej terapii numer dziewięć.

O tej porze na korytarzu panują ciemności. A jednak Malin widzi dołek w brodzie Petera, jego uśmiech, biegnie, chce mu paść w ramiona, pozwolić mu się objąć, poczuć jego zapach i ciepło, które zdają się wystarczać dla tak wielu ludzi.

Jest już przy nim, obejmują się, a jego zapach łączy się z ostrą wonią środków dezynfekujących, brzmienie jego oddechu miesza się z pikaniem i bipaniem urządzeń utrzymujących pacjentów przy życiu.

Utrzymujących przy życiu Katierinę Jelenę.

Całują się.

Peter smakuje metalicznie, trochę też kawą i struclą cynamonową. Bliskość jego jędrnego, lecz miękkiego ciała budzi ją do życia. Dzięki niemu zapomina, jaki długi był ten dzień, i przez chwilę ma ochotę zaciągnąć go do najbliższej toalety, pozwolić, by ją wypełnił, tak jak tylko on potrafi.

Pik.

Bip.

Ludzie walczący o każdy oddech.

To by było nie na miejscu.

Rozluźniają więc uścisk, odsuwają od siebie na jakiś metr. Malin pyta:

– Jest przytomna?

Pytanie oznacza: Czy mogę z nią porozmawiać?

Peter kręci głową.

– Ale możesz do niej zajrzeć. Leży w sali numer dziewiętnaście.

– Okej – mówi Malin.

– Dobra. Podyktuję jeszcze coś do dyktafonu i możemy wracać do domu.

Katierina Jelena z maską tlenową na twarzy.

Brzuch pokrywa duży bandaż, jej klatka piersiowa porusza się w górę i w dół, w górę i w dół. W jej oddechach jest jakiś spokój, jakby w końcu poczuła się bezpiecznie.

Powieki ma zamknięte.

Nadal jest w śpiączce.

Malin robi krok w stronę łóżka. Widzi stojący na parapecie kaktus o kosmatych kolcach, z małym czerwonym pączkiem kwiatu.

Myśli o swoim bracie, o Marii, o wszystkich niemych ludziach, do których próbuje dotrzeć. Myśli o tym, co ta dziewczyna musiała przejść. Jakie to fałszywe obietnice doprowadziły ją tutaj, do domu publicznego w Skattegården, gdzie męscy przedstawiciele klasy średniej z Linköpingu wyładowywali na niej swoje perwersyjne żądze, jakby była ich zabawką.

Ile ciosów?

Ile bólu?

Ile poniżenia?

Możesz pomóc nam zbliżyć się do prawdy, wiedzy o tym, co się przytrafiło Marii oraz tym pozostałym. Nawet jeśli sama jeszcze o tym nie wiesz.

To ty do nas dzwoniłaś, prawda? W sprawie kobiety X. Czy, podobnie jak ty, pochodziła z daleka? A może stąd? I jakąś inną drogą trafiła do tego mieszkania?

Niech diabli wezmą mężczyzn i ich pieprzoną pyszałkowatą chuć.

Niech ich wszystkich diabli.

Za kogo oni się uważają?

Malin dotyka ręki dziewczyny, gładzi ją, jakby chcąc okazać swoją życzliwość. Ale w tej samej chwili przez pokój przechodzi jakiś dziwny prąd. I mimo że Katierina Jelena jest w śpiączce, otwiera oczy, dłoń jej drży. Zdziera maskę, otwiera usta, próbuje krzyczeć, ale nie wydaje z siebie żadnego dźwięku.

Szybkie, głośne pikanie.

Włącza się alarm w urządzeniu dostarczającym tlen.

Nikt już nie oddycha – zdaje się myśleć maszyna – i wpada w panikę.

Malin stara się uspokoić Katierinę Jelenę, puścić jej rękę i z powrotem założyć maseczkę. Ale mięśnie dziewczyny napinają się, dłoń nie chce poluzować uchwytu i tak trwa ten niemy krzyk.

To twój krzyk? Marii? Tej bezimiennej w Lund?

Kobiety X?

Wiesz, kim jest ta martwa dziewczyna. Prawda?

Za Malin otwierają się drzwi. Wie, że to Peter, może ktoś jeszcze. Odsuwa ją delikatnie na bok, patrzy na urządzenia przy łóżku, obraca pokrętłem. Kurcz puszcza, powieki zamykają się. Dziewczyna zasypia tak samo szybko, jak się obudziła, chemicznym snem, który chyba nie przynosi jej prawdziwego ukojenia.

– To nie powinno było się wydarzyć – mówi Peter. – Zrobiłaś coś?

Są sami w pokoju, asystująca Peterowi pielęgniarka już sobie poszła.

– Nie.

– Jest w śpiączce, więc to nie powinno było się stać – mówi znów Peter. – Tak naprawdę się nie obudziła, nadal spała.

– Sprawiała wrażenie przytomnej – mówi Malin.

– Niemożliwe. Idziemy, ona potrzebuje spokoju.

Winda pachnie gumą, cielęciną w sosie koperkowym i ciałem, na które człowiek chce się rzucić, przytulić je tak mocno, aż poczuje, że należy tylko do niej.

Peter stoi obok Malin w błękitnej koszuli i dżinsach. Zjeżdżają z dziewiątego piętra.

Winda staje na trzecim piętrze, na onkologii, wsiada do niej matka z dwojgiem mniej więcej pięcioletnich dzieci, chłopcem i dziewczynką.

Chłopiec, blondwłosy mały jegomość o poważnych niebieskich oczach uśmiecha się błagalnie do Malin, a ona zastanawia się, czy na raka choruje jego tata, może leży w izolatce.

Tatusiu.

Nie możesz umrzeć.

Nie możesz umrzeć.

Musisz zostać.

Nie wolno opuszczać swoich dzieci.

Malin wpada do głowy pewna myśl.

Gdy docierają na dół, chwyta Petera za rękę, powstrzymuje go, gdy pewnym krokiem rusza ku szpitalnemu parkingowi.

– Muszę na posterunek – mówi. – Muszę.

On patrzy na nią, tak jakby chciał ją poprosić, jak ten chłopiec w windzie, nawrzeszczeć na nią, zganić, zmusić, by on i to, co razem posiadają, miało u niej pierwszeństwo.

– Boże – mówi. – Jest dziewiąta. Czy to nie może poczekać do jutra?

– Nie.

– Proszę. Chcę po prostu pojechać do domu i odpocząć. Razem z tobą.

– Muszę – upiera się Malin, a on cofa się o krok, rozkłada ręce.

– W takim razie cóż mogę zrobić?

Jego wzrok nieprzenikniony, gdy wypowiada te słowa.

Akceptujesz to?

A może tylko udajesz? Masz wątpliwości?

Muszę do komendy.

Rozstają się na parkingu przy czarnym bmw Petera.

Malin idzie spacerem do komendy. W kilku pomieszczeniach świecą się światła, jak oczy drapieżników w tę nadchodzącą noc.

Gdzie są zdjęcia?

Tej małej sutenera.

Malin znajduje je w teczce na biurku Waldemara Ekenberga. Robi odbitki, po czym z kopiami zdjęć dziewczynki, która może być córką Andrieja Darsjevina, przechodzi przejściem podziemnym do aresztu, połączonego z budynkiem sądu rejonowego.

Staje pod jego celą.

Umundurowany strażnik o gęstej brązowej brodzie wsadza klucz do dziurki.

Uprzytamnia sobie, że coś mu umknęło, i go nie przekręca.

Patrzy przez judasza i mówi:

– Niech to szlag. Nie widzę go.

20

Strażnik więzienny popycha drzwi.

Napiera.

Ale one ani drgną. Malin pcha razem z nim.

– Czy może leżeć poza polem widzenia judasza? – pyta. – Istnieje jakiś martwy kąt?

Strażnik próbuje sforsować drzwi.

– Teoretycznie tak, ale jakiś fragment jego ciała powinien być widoczny.

Darsjevin jest postawny, myśli Malin i przypomina sobie, jak Waldemar mu przyłożył, jak pojawił się lekarz i po raz drugi tego dnia opatrzył mu nos. Jak mu powiedzieli, że się potknął, a lekarz chyba im nie uwierzył. Ale też mało go obchodził los jakiegoś alfonsa.

Może Darsjevin leży tam teraz martwy.

Malin namyśla się chwilę i stwierdza, że jego śmierć oznaczałaby jedynie kłopoty. Nie mogłaby zapytać go o to, o co musi zapytać. Dochodzi jednocześnie do wniosku, że nie byłoby jej ani trochę przykro, gdyby udusił się własną krwią.

Niech go szlag.

Nie chce myśleć o własnej obojętności, o tym, jaka się stała cyniczna wskutek tych wszystkich złych uczynków. Bo jeśli rzeczywiście zło jest zaraźliwe, to jaka w takim razie jest ona? Ona, która pracuje w policji od blisko piętnastu lat?

Zdjęcia dziecka.

Trzyma je w dłoni.

Co, jeśli jest jej ojcem?

W takich wypadkach dziecko ma prawo nawet do takiego ojca, jakikolwiek by był. I tak go pewnie kocha.

Andriej Darsjevin.

Pomyśl o nim jak o człowieku.

Użyj jego nazwiska.

Co ja właściwie o nim wiem?

Żeby tylko żył.

Pchają, dociskają, w końcu słyszą chrząknięcie, po czym opór znika. Darsjevin wczołguje się na pryczę. Pościel zakrwawiona, nos opakowany w białe opatrunki i plastry.

Patrzy na Malin.

Kiwa głową.

Co jest w spojrzeniu tych brązowych oczu? Nienawiść? Nie. Wściekłość? Nie, też nie. To coś innego. Czyżby zmęczenie, tęsknota za snem?

– Możesz poczekać na zewnątrz – mówi Malin i strażnik zostawia ich samych, zamyka za sobą na klucz celę. Malin czuje silny odór potu mężczyzny.

– Jestem tu – mówi zza drzwi strażnik. – W razie czego usłyszę.

To nie ja się boję, myśli Malin. Za to Darsjevin musi się bać kolejnego łomotu.

Malin kuca. On leży na boku na pryczy. Wielkie cielsko jakby rejterowało, ale nie jest jeszcze gotowe do zupełnej kapitulacji.

Rozkłada przed nim zdjęcia dziewczynki.

Blondwłosa, o wytrzeszczonych oczach przepełnionych niepokojem, na pozór bezkresnym. Dziewczynka zmagająca się w świecie, którego nie rozumie.

Malin przemawia spokojnie, po angielsku, najlepiej jak umie.

– To twoja córka. Prawda?

Brak reakcji.

Darsjevin tylko unosi dłoń do nosa, jakby chcąc uśmierzyć ból.

– To nie jest porwana dziewczynka. To twoje dziecko, Andriej.

Darsjevin stęka, chyba chce odwrócić wzrok. Ale w mroku celi napotyka jej spojrzenie, nadal zdecydowany milczeć.

– Nie wiem, gdzie mieszkasz ani skąd pochodzisz. Ale wiem, że gdziekolwiek jest ta dziewczynka, chce być z tobą, swoim ojcem, a ty chcesz być z nią. – Malin milknie, czuje, jak zaczynają ją boleć kolana, jak w tej nienaturalnej pozycji do mięśni ud napływa kwas mlekowy. – Wiesz – mówi i przez chwilę wstydzi się tego kłamstwa, które ma zamiar wypowiedzieć. Ale cel, pieprzony cel, uświęca przecież te kurewskie środki. Mówi: – Jeśli chcesz nowego życia, mogę ci je załatwić. Dostaniesz z powrotem twoją dziewczynkę, rodzinę, nową tożsamość w Szwecji i będziesz mógł pójść dalej, wolny od tego całego gówna. Chciałbyś się z tego wyplątać, co? Ale musisz ze mną porozmawiać, Andriej, powiedzieć, kim jest kobieta, którą znaleźliśmy w lesie. Bo przecież ją znasz? Nawet jeśli nie było jej w mieszkaniu w Skäggetorp, to wiesz, kim ona jest. Może wiesz też, skąd pochodzi? Kto ją tu ściągnął, kto ją zamordował.

Wzrok Andrieja Darsjevina umęczony. Jakby mężczyzna próbował wyprzeć wszystko, co wie.

Malin pochyla się jeszcze bardziej i czuje jego słodki, ciężki oddech, słyszy, jak sapie przez usta.

– To twoja córka, co? Mogę załatwić, że będziecie razem.

Rosjanin trąca zdjęcia zabandażowaną dłonią.

– Znaleźliśmy ją w lesie – mówi Malin. – Jakby torturował ją sam diabeł. Nie potrafię sobie nawet wyobrazić, jakie przeszła męki. A jeśli następnym razem będzie to twoja córka? Albo kiedy dorośnie? To się musi skończyć, prawda? Ten koszmar musi się skończyć. Ja, my nie sądzimy, że miałeś coś wspólnego z jej śmiercią. Żaden sutener nie miałby powodu, by zrobić coś takiego komuś, kto jest jego źródłem utrzymania.

Darsjevin znów zamyka oczy.

– Andriej – mówi Malin. – Ta, którą znaleźliśmy w lesie, też była czyjąś ukochaną córką. Wiesz to, choć w twojej pracy trzeba czasem udawać, że kobiety to nie ludzie. Żeby w ogóle przeżyć. I wiem, że w tej twojej organizacji masz nad sobą prawdziwych drani, brutalnych, niebezpiecznych facetów. Ale ja gwarantuję ci drogę wyjścia. Tu i teraz. Drogę do życia z rodziną. Kimkolwiek jesteś, skądkolwiek pochodzisz.

Mężczyzna znów otwiera oczy.

Zmęczony, niemal rozbawiony wzrok. Sądzisz, że tak łatwo mnie nabierzesz?

– Nie wierzę w ani jedno twoje słowo – szepcze. – Gówno mi możesz obiecać i oboje to wiemy. Ale podam ci jej nazwisko. – Odkasłuje, stara się zdusić kichnięcie, ale mu to nie wychodzi. Z opatrunków na nosie zaczyna się sączyć krew. – Nazywała się Jenny Svartsjö. Była Szwedką. To wszystko, co o niej wiem. Tyle powiem. Była w tym mieszkaniu tylko przez chwilę, pod koniec października. Potem ją stamtąd zabrano. A z tym, co się jej przytrafiło w lesie, nie mam nic wspólnego.

– Kto ją zabrał? Dokąd? Dlaczego? Dlaczego ktoś ją zabrał? Skąd pochodziła? Stąd?

Malin słyszy swoje pytania, jak kołaczą się po celi, rozpuszczają się, zmieniają się w obco brzmiące dźwięki.

Czy Jenny Svartsjö, nasza Jenny, moja Jenny była jedną z tych wykolejonych dziewczyn? Jedną z tych stojących na uboczu? I dlaczego nikt jej nie rozpoznał?

Mogła zaginąć dawno temu.

Bóg jeden wie, z jakiej pochodziła rodziny.

Bóg jeden wie, jak ślepi byli ci, którzy mogli ją uratować.

– Gdzie? Dlaczego?

Ale Andriej Darsjevin nie odpowiada.

Zaciął się w sobie. Jakby czekał na coś nieuniknionego.

Jenny.

Tak się nazywam, nazywałam.

Tym imieniem przywoływała mnie mama z ogrodu warzywnego, który miała na swoim spłachetku ziemi kilkadziesiąt kilometrów za miastem, przy domku, który odziedziczyła po ojcu. Skurczybyku – tak go nazywała.

Jenny.

Jenny.

To wciąż moje imię. Samotne imię, którym przywołują mnie wszyscy ci niewidzialni w przestrzeni wokół mnie, gdy próbuję umknąć ich błaganiom o pomoc.

Jestem martwa.

Jestem tak samo bezradna jak oni.

Tylko ty, Malin, możesz mi, Jenny Svartsjö, pomóc:

Musisz mi, Malin, pomóc, musisz pomóc nam wszystkim.

Było, jest i będzie zbyt wiele takich jak my.

1 Allemansrätt – niepisane prawo obowiązujące w Szwecji, zgodnie z którym każdy człowiek ma prawo do kontaktu z naturą. Na podstawie tego prawa każdy może korzystać z lasów, zbierać grzyby, jagody, kwiaty, chodzić po górach, pływać w rzekach i jeziorach. Turyści mogą rozbić namiot w dowolnym miejscu, także na terenie prywatnym, pod warunkiem że ich obecność nikomu nie przeszkadza i nie narusza prywatności. Bez pozwolenia można nocować przez jedną noc, w wypadku dłuższego pobytu wymagana jest zgoda właściciela terenu (przyp. tłum.).

Część 2. Uciekinierzy ze snu

[W ciemności]

To się dzieje teraz.

Mnie się to dzieje.

Pamiętam piwnicę, pozostałe dziewczyny. Nie odzywałyśmy się do siebie ani słowem. Pamiętam samochód, dłonie, przebłysk lasu, to, jak wyciągał się po mnie, a potem ciszę.

Ktoś, coś zabrało mnie, zamówiło mnie, przyprowadziło mnie tutaj, aby mnie użyć.

Otworzyło walizkę mieszczącą piekło.

Drapieżnik skrywający jeszcze potworniejsze zwierzę.

Czy to diabła słyszę, czuję, diabła, który biczuje mnie raz za razem?

Który mnie przypala, tnie.

Gryzę materiał zatykający mi usta, próbuję wrzeszczeć, ale to niemożliwe. Nie mogę nawet krzyknąć. Gdzie ja jestem?

Dlaczego to się dzieje?

Dlaczego dzieje się to mnie?

Dlaczego?

A co, jeśli nie istnieje żadne „dlatego”?

Moje ręce skrępowane ponad głową. Na oczach opaska. Nogi przytwierdzone do podłogi.

Rozsadza mnie całą.

Kiedy strach i ból przerodzą się w coś innego niż palące teraz? Nigdy. Już to zrozumiałam. W moją pierś wchodzi z impetem rozżarzone żelazo. Próbuję krzyczeć. Czuję zapach, smród własnego mięsa, które spala się na czarny popiół. Piecze, pali. Zamieniam się w parę, chcę tego. Ale wtedy on przestaje, bo to chyba on? I czuję chłód, palący chłód. Na ramionach drąg i kolce, rozdrapujące wewnętrzną stronę moich ud, kolce róż, które sprawiają, że wypływa ze mnie ciepła, świeża krew. Moje przeguby krępują kajdanki, prawda?

Ramiona mam wyciągnięte ku sufitowi tej potwornej nory. Oddycham, jak przyjemnie byłoby przestać oddychać. Widzę tylko ciemność, opaska na oczy jest tłusta, strzykawka, ukłucie w ramię, ktoś wtłacza mi pod skórę jakąś ciecz i wkrótce, wkrótce zasypiam.

Zanim to jednak nastąpi, śnię sen na jawie, w którym przebierają we mnie odnóżami łapczywe wije, pożerają mnie, wwiercają w moje wnętrze trujące kolce i gryzą moje rany. A te zaczynają się jątrzyć, jakieś dłonie poruszają się po moich odartych ze skóry nogach.

Twarze.

Ile twarzy ma wąż?

Skąd je wszystkie bierze? Wszystkie te zęby, całą swoją truciznę, to niespożyte pragnienie mnie, mojego ciała, tego, co jest mną.

Czy coś jeszcze ze mnie pozostało?

Śpię.

Muszę spać.

Obym śniła, żeby to był tylko sen.

Maria Murvall siedzi na swoim łóżku wyprostowana, w biało-różowej koszuli nocnej.

Mięśnie napinają się, wprawiają ciało w ruch. Wstaje, idzie do okna, wpatruje się w ciemność nocy. Krajobraz księżyca mieni się ochrą i szarością, jest wyczekującą, wszystko pokrywającą tundrą, gdzie samotne flagi zwisają ku nicości.

Mruga.

I jeszcze raz.

Wewnątrz niej burza, białe, jarzące się błyskawice rozbłyskują wraz z każdym oddechem. Cóż to się wewnątrz niej porusza, migocze?

Co to za twarz? Co to za wąż? Co to za zwierzę? Jaka pozostałość mnie? To, co jest mną?

Nie wie, ale widzi swoją dłoń na szybie, czuje przechodzące przez ciało wstrząsy niczym szept skierowany do duszy, tego, co jest nią, głęboko pod krwią i ciałem.

– Mario.

– Mario.

Urządzam obławę na samą siebie.

– Mario.

Głosy nawołują. Czuje, jak las, gałęzie, kolczaste krzewy owijają się jej wokół nóg, chcą się w nią wedrzeć. Tym razem jednak nie ucieka. Zostaje, pozwala, by to się wydarzyło, pozwala, by to, co musi się w niej poruszać, poruszało się.

Strach jest już gdzie indziej.

I Maria formułuje myśl:

Nie jestem strachem.

Nie jestem już strachem.

Strach istnieje, ale nie tutaj.

Czy się boję?

Ja, Jenny Svartsjö.

Czy jest coś, czego powinnam się bać? A może nawet i strach już się dla mnie skończył tu, gdzie unoszę się wolno poza światem, a jednak w jego obrębie.

Znajduję się blisko kobiety zwisającej na łańcuchach w jakimś ustronnym pomieszczeniu. Jej nagie ciało jest, tak jak moje, zakrwawione i poparzone. Krążę wokół niej w jej samotności. Próbuję wyszeptać w jej śnie piękne słowa.

Widzę stojącą przy oknie Marię. Mruga, mruga, mruga, próbuje odszukać jakiś kod, który ją zbudzi do życia.

Wołam do Katieriny. Musisz dalej oddychać, nawołuję.

Musisz.

Tak jak nasza bezimienna siostra w nieszczęściu w szpitalu w Lund.

Malin.

Jeszcze nie śpi, stoi w kuchni, pije herbatę, zanim położy się w łóżku obok tego swojego lekarza, śniącego o kobiecie, której uratował życie.

Kobiety.

Wszystkie te nieme kobiety jak wyrwane z czasu i wrzucone we własną porę roku.

Ciepło staje się zimnem, śnieg – ciepłem, deszcz osusza ziemię, a upał sprawia, że kloaki pełne są odciętych głów i muszych larw, las wyrąbuje własne znaki na korze, sam się ogałaca, pragnąc, by wszystko się skończyło.

Jestem poza czasem.

Tylko w ten sposób można to wszystko doprowadzić do ładu.

21

Czwartek, dziewiętnasty maja

Uda się.

Wszystko będzie dobrze.

Musi się udać.

Las zwiera się wokół Malin.

Korony sosen wibrują w promieniach słońca. Refleksy padają jak oszlifowane diamenty na jej białą spódnicę, czarną bluzkę i marynarkę, pod którą skrywa pistolet.

Paprocie jakby chciały wspiąć się po jej nogach, owinąć wokół mięśni, powalić ją na ziemię i przedostać się w głąb niej, podrapać swoimi sztywnymi liśćmi, rozedrzeć całe jej wnętrze.

Rośliny chcą ją zawłaszczyć. Malin powstrzymuje impuls, by stamtąd uciec. Stoi nieruchomo na polanie, gdzie znaleziono poharatane ciało Jenny Svartsjö. Oczami wyobraźni widzi, jak tamta słania się po polanie, ze wszystkich stron naraz, w tym wyczuwalnym i teraz swądzie siarki. Malin chce, by wyszeptała jej swoją historię w dmącym między pniami ciepłym wietrze.

Właściwie co spodziewałam się tu znaleźć? Minęła dwunasta, żołądek domaga się obiadu.

Przechodzi dziesięć kroków, staje dokładnie tam, gdzie znaleźli ciało Jenny. Patrzy na ziemię, na mrówki, które wydeptały sobie ścieżkę w miejscu, gdzie leżała. Przechodzi po strąconej przez wiatr taśmie policyjnej.

Nic tu nie ma, myśli Malin. Jak mamy posunąć się dalej?

Znaleźli Jenny Svartsjö w rejestrze paszportowym. Jedyny jej paszport wydano, gdy miała pięć lat.

Dorastała w Tranås. Udało się potwierdzić jej tożsamość na podstawie karty stomatologicznej.

Pobieżnie odtworzyli jej życiorys.

Rodzice rozwiedli się, gdy miała jedenaście lat. Ojciec wyprowadził się do Francji, ale nie jest już tam zameldowany. Tak jakby się zapadł pod ziemię.

Matka nie figuruje pod stałym adresem, ale jest znana opiece społecznej w Tranås. Nałogowa alkoholiczka.

Szukali innych krewnych, by ich powiadomić o śmierci Jenny. W czasie tych intensywnych godzin spędzonych na poszukiwaniach Malin znów się zastanawiała, dlaczego nikt wcześniej nie rozpoznał dziewczyny. Ktoś przecież musiał ją znać? A może rzeczywiście wstyd oślepił wszystkich, z którymi skrzyżowały się jej szlaki. Wstydzili się, bo ją opuścili? Bo nie potrafili jej pomóc?

Wciąż za mało wiedzą na temat Jenny.

Niektóre informacje znaleźli w urzędowych rejestrach.

Dowiedzieli się też co nieco w szkole, do której chodziła, a także w opiece społecznej w Tranås.

Jenny zakończyła naukę na siódmej klasie. Miała „kłopoty z nauką”. Nic więcej na ten temat.

Matka piła, ojciec porzucił rodzinę.

A Jenny trafiła do poprawczaka.

Wyszła z niego.

Po czym najwidoczniej gdzieś znikła, gdy w urzędach sądzono, że nadal mieszka z matką. Skończyła osiemnaście lat i przestała być czyjąkolwiek odpowiedzialnością, czyimkolwiek problemem.

Ale dokąd poszła?

Jakie drogi doprowadziły ją tutaj?

Miała dwadzieścia jeden lat.

Bóg jeden wie, jak trafiła do tego lasu.

Dowiem się, myśli Malin.

Nie opuszczę cię, Jenny.

Nie zawiodę żadnej z was.

I myśli o matce, która opuściła swoją córkę. Dlaczego?

Tove, myśli Malin.

Lundsberg jest położone w lesie takim jak ten. Co ja bym zrobiła, gdyby któregoś wolnego od pracy dnia koledzy po fachu zapukali do moich drzwi i powiadomili o twojej śmierci?

Załamałabym się.

Ale najpierw dopadłabym tego, kto ci to zrobił, Tove. Potem bym jego, ją albo to coś zatłukła gołymi rękoma. Kiedyś zastrzeliłam kobietę, która próbowała cię zabić. Nadal uważam, że dobrze zrobiłam.

Gdzieś pohukuje sowa, a na gałęzi świerku, obok którego stoi Malin, trzepocze skrzydłami wróbel. Ładnie tu, pachnie, życie kipi. Ale ja myślę jedynie o śmierci. Muszę od tego uciec, myśli Malin. Od śmierci. I od ciebie, Katierino, od ciebie, Mario, od ciebie, bezimienna w szpitalu w Lund. Jesteście moim biletem stąd.

Przyjechała tu w porze obiadu. Sama, po tym, jak wspólnie próbowali dowiedzieć się więcej na temat Jenny Svartsjö.

Katierina Jelena nadal nieprzytomna, nie można jej przesłuchać.

Andriej Darsjevin odmówił dalszych zeznań.

Nie wspomniał nic o swoich wspólnikach. Ani o tym, jak Jenny trafiła do mieszkania w Skattegården i do lasu. Jeśli coś wie, zatrzymuje to dla siebie.

Mieszkanie w Skattegården odnajmuje niczego nieświadomy student, którego złapali telefonicznie w Sydney. Nie miał pojęcia o żadnych nieprawidłowościach.

Sekcja zwłok Jenny przeprowadzona przez Karin Johannison nie przyniosła więcej konkretów. Wojsko zakończyło przeszukiwanie lasu. Nie znaleziono nic, co by można powiązać z ich sprawą.

Jenny nie figuruje w rejestrze wykroczeń. Nigdy nie zgłoszono jej zaginięcia.

Nikt jej nie szukał.

Nikt jej nie rozpoznał.

Nikt.

Jakiś trzask na lewo od Malin.

Odwraca się.

Widziała coś za pniem?

Nie.

Jestem tu zupełnie sama.

Jenny przebywała w mieszkaniu w Skattegården do października.

Tyle wiedzą.

Potem znikła.

Ale gdzie?

W domu Antinena?

Ostateczną odpowiedź da im test DNA.

Ale to raczej nie on jest sprawcą, prawda? Choć to skądinąd ciekawy zbieg okoliczności, że sprowadził się tu mniej więcej w czasie, gdy Jenny znalazła się w lesie zgwałcona, pobita, zamordowana.

Została wywieziona z burdelu. Przez kogo?

Malin trąca kijem paprocie, patrzy, jak zwisające z liści krople rosy opadają na ziemię.

Tyle pytań co liści na drzewie.

Maria Murvall.

Kobieta w Lund.

Katierina Jelena.

Jenny Svartsjö. To się musi jakoś ze sobą wiązać.

Wszystko to musi się łączyć w jakąś całość, w jedno ciało.

W lesie nigdy nie jest zupełnie cicho.

Trzaski, szepty, wibrujące skrzydła trzmiela. Na polanie jest ciepło, nierealnie ciepło, wręcz gorąco. Ruch paproci. Chcą się wokół niej owinąć. Malin mimowolnie zaczyna biec, pędzi przez las, zdyszana, coraz bardziej spocona, aż dopada do swojego białego golfa zaparkowanego na leśnej drodze.

No.

Uspokój się, Fors, uspokój się.

Kluczyk w stacyjce.

Wszystkie kobiety, wszystkie ich twarze i moja w lusterku, z każdym dniem coraz starsza. Wkrótce dwa razy starsza od nich.

Jak ja to kiedykolwiek zdołam wyjaśnić, zastanawia się Malin w drodze do Linköpingu.

Malin.

Pośpiesz się.

Przybliż się do prawdy o tym, co mi się przytrafiło. Na twardej ławie w najbrudniejszym z pokoi leży kobieta.

Kochaj swoją córkę, Malin.

Niech nikt nie stanie na drodze waszej miłości.

Bądź ponad całym tym złem.

Zabij to zło.

Zabij je.

Telefon dzwoni, gdy Malin akurat przejeżdża przez most nad E4.

Pod nią, jak powolne kule z pistoletów, samochody.

Przed nią Skäggetorp i Tornby.

Gmaszysko Ikei.

Jak pomnik przerośniętych marzeń. Uchylanie się od płacenia podatków.

Hipermarkety o żałosnych blaszanych fasadach i wielgachne, wyblakłe szyldy.

Głos Zekego:

– Według opieki społecznej matka Jenny Svartsjö mieszka w mieście.

– W Linköpingu?

– Tak – spokojnie odpowiada Zeke. – Podjedź po mnie do komendy, spróbujemy ją znaleźć.

– Skąd to wiedzą?

– Nie pytaj. Wiesz, jak to jest. Dokładnie tak jak w przypadku Marii Murvall. Są opiekunowie społeczni, którzy dbają o swoich klientów bardziej gorliwie, niż się tego od nich oczekuje. Może matka powie nam, jak Jenny trafiła tam, gdzie trafiła.

Pół godziny później w ostrym, a jednocześnie niepewnym popołudniowym słońcu parkują przy zniszczonej, szarej przyczepie stojącej pod opuszczoną fabryką na peryferiach Tallbody, jakieś dziesięć kilometrów na zachód od Linköpingu.

Fabryka znajduje się nieco na uboczu pozostałych siedmiu niewielkich zakładów w tej przemysłowej okolicy.

Tam, gdzie za przyczepą kończy się parking, zaczyna się las.

Wysiadają z auta.

Ciężkim krokiem idą w stronę przyczepy.

W środku światło.

Migoczący płomień świecy.

– Wie, co się wydarzyło? – pyta Malin.

– Może rozpoznała ją na zdjęciu w gazecie?

– Może.

– W takim razie powinna się była odezwać.

– Niekoniecznie.

Zeke kręci głową. Robi zdecydowany krok naprzód i puka.

Nikt nie otwiera. Malin przykłada głowę do drzwi, słyszy donośne chrapanie.

Naciska klamkę, drzwi się otwierają. Uderza ich smród moczu, odchodów, śmieci i wymiocin.

Ale przyzwyczajają się.

Wchodzą w ten bajzel, brud i wilgoć. Pod poplamionym różowym kocem na ławie bez poduszek leży kobieta, to musi być Britt Svartsjö.

Cucą ją.

Powoli.

Mamrotanie.

– Co, do cholery, kto, u diabła, kurwa. – Otumania ich woń alkoholu.

Britt Svartsjö budzi się.

Siada. Szara, wychudła twarz, przy jednym oku siniak, skóra napięta i pokryta małymi, czerwonymi pęcherzykami. Cienkie siwobrązowe włosy potargane i przetłuszczone, aż się błyszczą. Cała jej postać emanuje rezygnacją, jakby doszła ze światem do porozumienia, że już się nawzajem nie obchodzą.

Patrzy na nich i Malin wie, że ona wie.

– Nie musicie nic mówić. Wiem, po co przyszliście.

Szarozielone przepite oczy czernieją.

– Możecie już sobie iść – mówi. – Nie mam wam nic do powiedzenia.

Malin siada na ławie obok Britt i mówi:

– Została zamordowana. W niezwykle brutalny sposób. Musimy się dowiedzieć, co się stało.

Britt Svartsjö jakby starała się uporządkować myśli, zakotwiczyć się jakoś w teraźniejszości. Rozstrzygnąć, czy tym razem policja jest tu w dobrych zamiarach.

– Od pięciu lat nie miałam z nią kontaktu. Siedziała głównie w Sztokholmie.

– I od tego czasu nie widziała się z nią pani? Nie słyszała, gdzie może być?

– Nie wiem nawet, gdzie sama byłam. Nie widać?

I Malin ma przed oczami Tove. Nagle robi jej się słabo ze wstydu. Wie, że zaniedbała córkę. Ale nie tak jak Britt Svartsjö, nie tak jak ona, prawda, Tove? Tak złą matką chyba nie jestem?

Jak można aż tak dać za wygraną?

Ale byłam blisko, myśli Malin. Zmierzałam do tego bagna, ale się opamiętałam.

– A jej ojciec? – pyta Zeke.

– Gdy ostatni raz miałam od niego jakieś wieści, był w Australii. Potem ponoć zmarł.

– Zmarł?

– Tak, znikł. Pewnie zamordowany. To się tam robi z takimi jak on. Pomaga im się zaginąć na pustyni.

– Takimi jak on? – zastanawia się Zeke.

– Ojciec Jenny był pedofilem. – Britt Svartsjö wypowiada te słowa bez emocji. – Wykorzystywał ją. Nakryłam go i uciekłam z Jenny w środku nocy. Potem nic już się nie układało.

– Czy to może mieć coś wspólnego ze śmiercią pani córki? – pyta Malin.

Britt Svartsjö kręci głową, jednocześnie zaczyna jej drżeć jedna noga. Mówi dalej:

– Od dawna nie żyje. Nie ma go. Nigdy sobie nie wybaczyłam, że pozwoliłam mu zrobić to, co zrobił. Że niczego nie widziałam. Nie byłam nawet w stanie przebywać z Jenny w jednym pomieszczeniu. W końcu po pijaku zaczęłam ją bić. Ale przez jakiś czas mieszkałyśmy w takim jednym domku. Tam chyba była szczęśliwa.

– Miała przyjaciół, którzy mogą coś wiedzieć? Kogoś, kogo pani zna?

– W Tranås w szkole traktowali ją jak zarazę. Może jacyś chłopacy ją mieli, ale nie wiem. To było dawno temu. A potem znikła i nie wiem, gdzie się podziewała.

Mówi prawdę, myśli Malin. Chce to z siebie wyrzucić. Gdybym to ja pozwoliła pedofilowi tknąć Tove, moje poczucie winy nie miałoby granic. Może z tych wyrzutów sumienia też bym ją od siebie odepchnęła? Myśli o Kristinie. O swojej szkole. O swojej własnej Jenny.

O Kristinie-Kurewce.

I jak wielki byłby ten wstyd, gdyby to jej własna córka chodziła tymi szkolnymi korytarzami, zagubiona, rozbita i smutna, opuszczona i nieufna wobec otoczenia, mężczyzn, świadoma, co mogą zrobić kobiecie, dziecku.

– Jak pani się tu znalazła? – pyta Zeke.

– To przyczepa znajomej. Siedzi w Hinsan. Mogę chlać, gdzie popadnie.

– Poprosimy, żeby skontaktowało się z panią biuro pogrzebowe – mówi Malin.

Britt Svartsjö kręci głową.

Po czym mówi:

– Nie miałaby pani wolnej stówki?

Zapij się w mrokach wstydu, mamo. Zapij się na śmierć i spotkaj się z ojcem w ogniu piekielnym.

W tym domku nie byłam szczęśliwa, na łące obok niego też nie.

Ale przez kilka chwil czułam wolność, która nigdy nie miała być moja.

Trzeba mieć odwagę kochać, mamo, pokonać ból.

Ty mnie opuściłaś.

Wiesz o tym?

Matce nie wolno opuszczać własnego dziecka.

Cokolwiek by się działo.

Śmiali się ze mnie na szkolnych korytarzach.

Pluli.

Nawet nauczyciele. A ty piłaś i piłaś, i piłaś, bo użalałaś się nad sobą.

A ja poszłam gdzie indziej, mamo.

Prosto w inną ciemność.

A teraz, mamo, pozostawiam cię w twojej.

Johana Jakobssona boli łokieć. Zażył już Panodil i Ipren, ale wie, że potrzebowałby silniejszych środków przeciwzapalnych.

Klik, klik, klik.

Od tego nadweręża się łokieć.

Czego ja właściwie szukam?

Omiata wzrokiem biuro.

Oczy szczypią, widzi wszystko jak przez mgłę. Mundurowi koledzy przy kuchni to granatowe postaci o bezkształtnych twarzach i ustach jak czarne dziury.

Zekego nie ma, pewnie w domu na obiedzie, Börje Svärd i Waldemar Ekenberg wyszli do baru Snoddas w Ryd. Pytali go, czy chce się przyłączyć, ale wolał popracować.

Szuka czegoś, czegokolwiek, co mogłoby mieć związek z ich sprawą.

Poprzedniego wieczoru rozesłał zapytanie do dziesięciu kolegów w całym kraju. Zimą był z nimi na kursie w Los Angeles. Szkolili ich, jak skutecznie przeszukiwać światowe bazy danych i nie naruszyć przy tym czyjejś prywatności.

Dwudniowy kurs, trzy dni wolnego w Los Angeles. Zatęsknił za domem już w samolocie. Los Angeles jak wrzący, niemożliwy do ogarnięcia kocioł. Zdał sobie sprawę, że jest rodzinnym człowiekiem, człowiekiem skrojonym na przeciętne konteksty. Na przykład na bycie policjantem śledczym, ekspertem w pozyskiwaniu i analizie danych. W Linköpingu, tym może najbardziej akuratnym, prowincjonalnym szwedzkim mieście.

Opisał sprawę, którą się zajmuje, wspomniał o powiązaniu z Marią Murvall. Otwarcie zapytał: Czy ktoś coś wie? Może ktoś widział albo słyszał coś, co można z tym jakoś powiązać, czego nie znalazłem w archiwach?

Nie wszystko trafia do świata cyfrowego.

Prawie wszystko, ale niezupełnie.

Mruga ikona jego skrzynki odbiorczej.

Mail od Hassego w Hälsinglandzie.

Urgent.

Jeden z tych, do których napisał.

Johan go otwiera.

I w ten sposób otwiera się też nowa droga w śledztwie w sprawie morderstwa Jenny Svartsjö.

22

Klikanie w klawiaturę.

Dzwoniące telefony.

Głosy ględzące dobrze znane słowa.

Oddechy, dudniąca w oddali zmywarka, pikająca kuchenka mikrofalowa we wspólnej kuchni.

I stanowczy mężczyzna.

Johan Jakobsson zaczepia Malin, gdy tylko wchodzą z Zekem do biura.

Wzrok ma pełen nadziei, choć chmurny, nie potrafi jednak powstrzymać uśmiechu, takiego, na jaki mogą sobie pozwolić policjanci, gdy posuwają się dalej w śledztwie.

Zatrzymuje Malin przy jej biurku.

– Mamy jeszcze jedną – mówi. – Jeszcze jedną taką sprawę. Ofiara przypomina naszą kobietę X, Marię Murvall i tę w Lund.

– Jeszcze jedną?

Malin czuje skurcz serca i zastanawia się, ile takich kobiet jest porozrzucanych po lasach w kraju, jak gwiazdy, które spadły na ziemię – niechciane gwiazdy w gęstym mroku.

Jaki wzór tworzą te świecące punkty?

Czy w ogóle istnieje jakiś wzór?

Muszę go odnaleźć, myśli. Muszę to zatrzymać.

– Tak, jeszcze jedna – mówi Johan. – Jessica Karlsson. W Hälsinglandzie. Policja w Ljusdal znalazła ponoć kobietę, młodą dziewczynę, błąkającą się rankiem po lesie, zgwałconą, pociętą i ciężko pobitą. Wypalono jej usta.

– Do pewnego stopnia przypomina to sprawę Jenny. I tę w Lund. Sposób użycia siły jest podobny. No i okoliczności: las, przyroda, wiek – stwierdza Malin. A w duchu: Ale nie Marii. – Gdzie ona teraz jest? Mogę się z nią spotkać?

– Musiałabyś mieć paranormalne zdolności.

Więc nie przeżyła, myśli Malin. Jessica Karlsson nie przeżyła. Otwarta przestrzeń biurowa zamienia się w tunel pełen dźwięków i światła.

Czy to się nigdy nie skończy?

Kolejna martwa kobieta, kolejna nieodratowana.

Malin przeciska się obok Johana i opada na swoje miejsce.

Zeke podchodzi do nich z kuchni, w dłoni kubek z kawą. Patrzy na nią, kiwa głową.

– Słyszałeś, co znalazł Johan?

– Tak, większość.

Johan mówi dalej:

– To się zdarzyło cztery lata temu. Jesienią. Jessica Karlsson była zupełnie zwyczajną dziewczyną, pochodziła z normalnej rodziny. Miała siedemnaście lat, pracowała w budce z hot dogami. Kiedyś po zamknięciu sklepiku nie wróciła na noc do domu. Cztery dni później znaleziono ją błąkającą się po leśnej drodze. Nagą. Poranioną. Zgwałconą. Tak jak Marię Murvall. I tę w Lund. No i Jenny Svartsjö, gdyby udało jej się uciec napastnikowi.

– Wiele się nie zgadza – mówi Zeke. – Miejsca są od siebie odległe. Wiek kobiet mniej więcej ten sam, choć Maria jest o wiele starsza. No i ta Jessica nie miała problemów rodzinnych, a Jenny Svartsjö, delikatnie mówiąc, tak.

– Dlaczego akurat one? – zastanawia się Johan.

– A dlaczego nie? – mówi Malin. – Wszystkie są kobietami. Młodymi. Maria trochę starsza. Pewnie całkiem ładnymi. Co najmniej jedna z nich była wykolejona, co generalnie stanowi typowy przykład kobiety padającej ofiarą męskiej przemocy.

– Stopień przemocy jest taki sam – dodaje Johan.

Malin i Zeke patrzą na niego, czekają na ciąg dalszy.

– Jamę ustną i język Jessiki wypalono kwasem.

– Jak to? – pyta Malin.

– Jakby ktoś wsadził jej do ust materiał nasączony kwasem solnym.

Coraz większy obłęd, myśli Malin. Wie, że musi wyprzeć współczucie, znieczulić się na cierpienie Jessiki Karlsson.

– Coś potem mówiła?

– Nie, nic. Zupełnie nic. Obrażenia uniemożliwiały jej mówienie. Niczego też nie napisała. Straciła mowę – ciągnie. – Nie wydała z siebie żadnego głosu i trafiła do tamtejszego szpitala na oddział psychiatryczny.

Niemota.

Na jaką agresję ktoś musi zostać narażony, by skończyły mu się słowa? – zastanawia się Malin. Na jakie zło? Co stanowi jądro tego zła?

– A potem?

Malin widzi, jak Zeke zamyka oczy, bierze łyk kawy, stara się przenieść myślami gdzie indziej.

– Popełniła samobójstwo. Nie sądzili, że ma skłonności samobójcze. A jednak powiesiła się w swoim pokoju. Przywiązała prześcieradło do kaloryfera i położyła się na podłodze. Udusiła się pod własnym ciężarem. Miała dziewiętnaście lat.

– Są pewni, że to samobójstwo? – pyta Zeke.

– Chyba tak. To było jakieś dwa lata temu. Od momentu, gdy została znaleziona, nie wypowiedziała ani słowa. Śledztwo dawno umorzono.

– Co o niej wiemy? – pyta Malin. – I dlaczego nic na ten temat nie słyszeliśmy? O czymś takim powinno być głośno w mediach.

– Najwyraźniej wyciszono sprawę oraz obrażenia, jakie odniosła. W tym samym czasie wybuchł skandal erotyczny z udziałem jakichś związkowców. Wtedy też ujawniono sprawę torturowania amerykańskich jeńców w Afganistanie. Przepadło pewnie w natłoku informacji jako jeszcze jeden gwałt na zadupiu. Kolejna liczba w statystykach.

– Co wiemy? – Malin ponawia pytanie.

– Niewiele – odpowiada Johan. – Została pochowana na tamtejszym cmentarzu. Matka była jej jedyną krewną.

– Śledztwo niczego nie wykazało?

Johan potrząsa głową.

– Koledzy z Ljusdal donikąd nie zaszli. Jak się wyraził Hasse Eriksson z tamtejszej komendy: „Tak, jakby znalazła się w tym lesie sama z siebie”.

– Przyślą nam kopię dokumentacji ze śledztwa?

Johan wzdycha.

– Prokurator opatrzył śledztwo klauzulą poufności, więc nie mamy do niej dostępu. Hasse Eriksson powiedział dokładnie tyle, ile uznał, że może.

Johan chwyta się za łokieć.

– O co tu chodzi? – mówi.

– Nie wiem – odpowiada Malin. – Ale zamierzam się tego dowiedzieć.

Sven Sjöman odchyla się na krześle w swoim gabinecie.

Przez okno za nim Zeke i Malin widzą szpital, przed budynkiem o blaszanej, biało-żółtej fasadzie parking, a między samochodami przypominających mrówki ludzi, skrzętnie żyjących własnym życiem. Niebiesko-białe niebo wygląda jak gigantyczna niespokojna flaga na trybunie stadionu piłkarskiego.

Zrelacjonowali spotkanie z Britt Svartsjö, że właściwie niczego nowego się nie dowiedzieli. Sven zwrócił się do władz australijskich z prośbą o sprawdzenie Ingvara Svartsjö.

Następnie poruszają temat Hälsinglandu.

– Musimy tam pojechać – mówi Malin. – Porozmawiać ze śledczymi, dowiedzieć się, co wiedzą, co pamiętają, rozejrzeć się na miejscu. Nawet jeśli śledztwo jest utajnione, z nami pogadają.

Sven kręci głową.

– Przypomina to okoliczności w naszej sprawie. I do pewnego stopnia w pozostałych. Co do tego się zgadzam. Ale jechać tam? Wiecie, jakimi dysponujemy środkami. Nie stać nas na podstawie tak luźnych przesłanek. Pogadajcie z nimi przez telefon.

Zeke pochyla się na krześle.

– To nie to samo, Sven. Dobrze wiesz.

– Nie mamy pieniędzy.

Tu nie chodzi tylko o finanse, myśli Malin.

Jeszcze w to nie wierzysz, co? Masz już dość tej sprawy, a ostatnie, czego ci trzeba, to śledztwo wykraczające poza granice rejonu, poza granice tego, co jesteśmy w stanie ogarnąć.

Zmarszczki na twarzy Svena sprawiają, że wygląda teraz na zmęczonego. Nie przydają jej tego co kiedyś intelektualnego autorytetu.

Prawie czterdzieści lat pracy w charakterze śledczego w sprawach przestępstw z użyciem przemocy. Więcej niż ktokolwiek jest w stanie znieść.

Te wszystkie lata dały Svenowi w kość. Może choruje? – zastanawia się Malin i usiłuje się skupić na śledztwie.

To co sądzisz, Sven?

Gdzie przez te kilka lat włóczyła się Jenny Svartsjö? Jak trafiła do burdelu z Rosjankami i Ukrainkami, a potem do lasu?

Sądzisz, że to Arto Antinen? A może poniosło jakiegoś rosyjskiego alfonsa. Zmaltretował ją i porzucił w lesie. Andriej Darsjevin? Ale jak by się to miało do pozostałych ofiar?

Raczej nie ma z tym nic wspólnego. Kobiety znaleziono daleko stąd, dawno temu. Nie było go jeszcze wtedy w Szwecji. Wątpliwie, że to Antinen. Chociaż nie wiemy na pewno.

Sądzisz, że zamordowanie Jenny Svartsjö to odosobniony przypadek? Że nie ma to związku z pozostałymi morderstwami?

Może. Ale Malin wie, czuje, że jakieś powiązanie jednak istnieje.

– Musisz dostrzec to powiązanie, Sven – mówi Malin. – Musimy to sprawdzić. To mi mówią głosy w śledztwie.

Mantra Svena.

Którą jej wbijał do głowy od momentu, kiedy dawno temu zaczęli razem pracować.

„Słuchaj głosów w śledztwie. Słuchaj, co mówią”.

– To musi poczekać…

Malin mu przerywa.

– Jeśli będzie trzeba, opłacę z własnej kieszeni paliwo i hotel. Jeśli dasz nam z Zekem czas, pokryję wszystkie koszty.

I widzi, że Sven kapituluje.

Uśmiecha się.

O to mu pewnie chodziło.

Patrzy najpierw na Zekego, potem na Malin, znów na Zekego. Malin widzi, jak zmarszczki na jego twarzy zmieniają charakter, znów są oznaką siły.

– Zgadzasz się, Zeke?

On potakuje.

– Jedźcie, kiedy chcecie – mówi Sven. – Teraz, od razu albo jutro rano. – Pochyla się ku nim. – Uważajcie. Kto wie, z czym mamy do czynienia.

Andriej Darsjevin siedzi na podłodze w swojej celi. Próbuje zrolować i zamotać w węzły prześcieradło. Małe okienko pod sufitem, pewnie z przydymionego pancernego szkła, po południu przepuszcza do środka mętne światło. Przypomina mu ono zatrutą wodę w potoku przy jego rodzinnym domu w wiosce pod Sankt Petersburgiem.

Tej wody napił się kiedyś jego przyjaciel Ilja.

Od rtęci zachorował na raka, a kolejnego lata zmarł. Żołądek wyżarło mu płonące robactwo choroby. Przez cały lipiec i sierpień darł się z bólu; szpitalną morfinę wyprzedano ponoć na czarnym rynku jako narkotyk.

A co za choroba zżarła mnie?

Widzi swoją córeczkę, słyszy jej śmiech, kiedy bawi się na podwórku, skacze po kanapie w jedynym pokoju w mieszkaniu. Słyszy jej krzyk, gdy on drze się na jej matkę, rzuca nią z całej siły o kaloryfer.

– Suka.

– Dziwka.

Jej mama krwawiła, płakała. Przytulił córkę, chciał ją pocieszyć, ale była jednym wielkim strachem, strachem przed nim.

Chciałby mieć teraz przy sobie coś Dostojewskiego. Najchętniej Zbrodnię i karę.

O żalu i pyszałkowatej przemocy wie tyle co Raskolnikow. Ma świadomość, że są sprawy, których wybaczyć się nie da.

Jak się robi stryczek?

Jeśli wszystko wyśpiewam, zabiją mi córkę, tego mogę być pewien. Ale może nawet oni nie są aż tak okrutni? Jeśli nic nie powiem, zginie o wiele więcej osób. Nie chciałem zastrzelić Katieriny i nie powinienem był wypuścić Jenny. W głębi duszy wiedziałem, co się z nią stanie.

Co w takim razie zrobić?

Darsjevin chowa twarz w dłoniach, czuje, jak bandaż na dłoni dotyka opatrunków i plastra na nosie.

Powłoki na skórze. Jakby miłość nie była już możliwa.

Wiem, co należy zrobić, myśli. Śmiech dziewczynki i krzyk jej matki, strach, kiedy wije się na podłodze w mieszkaniu, i wszystkie inne krzywdy, które wyrządził.

Nie da się usunąć części siebie i pozwolić żyć innej. Zawsze będę całością. Zawsze będę tym złem, które mieści się w miłości.

Widzi córkę.

Biegnie pod błękitnym niebem po jakiejś nieznanej łące w białej koszulce nocnej, rozwiewanej przez wiatr.

Nigdy nie skończysz tak jak one.

Nigdy.

Ale ja wiem, jak ja muszę skończyć.

Nawet jeśli stanie się to tylko dla ciebie.

Gdy idą pomalowanym na żółto korytarzem z gabinetu Svena, Zeke mówi:

– Twój brat mieszka w Hälsinglandzie, prawda?

Malin potakuje.

Przed oczami ma brata w jego łóżku w zakładzie, w pokoju obklejonym plakatami z gwiazdami piosenki.

– Możemy go odwiedzić – proponuje Zeke. – Skoro i tak będziemy w okolicy.

Malin znów potakuje.

– Nie będziemy chyba musieli nadkładać drogi.

– Zobaczymy – odpowiada Malin. – Zobaczymy.

Tove.

Jej twarz w szklanych drzwiach prowadzących do biura.

Nagle się tam pojawia, w odbiciu Malin. Wygląda, jakby na nią krzyczała.

Lundsberg znajduje się na trasie do Hälsinglandu.

Ale na ten wypad nie mamy czasu. Malin chce zadzwonić do Tove, powiedzieć jej, że ona, Peter, kto tylko chce, przyjadą na zakończenie roku. Że wszyscy chcą zobaczyć jej występ.

W kieszeni marynarki czuje ciężar telefonu. Popycha drzwi, by nie widzieć swojego odbicia.

Zadzwonić?

Nie.

Wtedy będę musiała powiedzieć, że wybieram się w jej strony. Inaczej poczuję się jak kłamczucha, zdrajczyni. A wtedy Tove będzie zawiedziona, że jej nie odwiedzę. Lepiej więc w ogóle nie dzwonić, żeby niczego nie rozkręcić, nie wywołać rozczarowania i przykrości.

Twarz Jenny Svartsjö.

Jej matka.

Dzięki Bogu my tak z Tove nie mamy.

Malin nie dzwoni do córki.

A w Lundsbergu, w värmlandzkich lasach, na drugim piętrze białego stuletniego budynku internatu, w jednoosobowym pokoju, w jednoosobowym łóżku leży siedemnastoletnia Tove Fors i stara się przywołać w myślach obraz mamy. Ma ochotę do niej zadzwonić, ale nie chce jej ględzić, nie chce jej prosić o jeszcze jedną rzecz, którą – wie to – matka uzna za upierdliwą.

Mama nienawidzi ględzenia i gdy się jej narzuca, co ma robić.

Najlepiej więc nie dzwonić, myśli Tove, nie chcę rozkręcić czegoś bezsensownego, żeby potem nie było mi głupio i wstyd.

23

Zdecydowali, że pojadą od razu.

Mimo że z południa nadciągają chmury, a w radiu zapowiedzieli burzę.

Malin i Zeke oszacowali, że do Hälsinglandu dojadą około dziesiątej wieczorem.

Na trasie przenocują w jakimś tanim hotelu.

Dotarły do nich najświeższe informacje na temat Katieriny Jeleny. Jej stan jest stabilny, w ranę nie wdało się zakażenie. Ale dziewczyna nadal jest w śpiączce, wciąż nie można jej przesłuchać.

Malin dzwoniła do Petera.

Włączyła się sekretarka. Jest w szpitalu. Pewnie operuje na pełnych obrotach.

Nagrała wiadomość:

– Hej, kochanie. W śledztwie wynikła jedna sprawa. Dziś wieczorem wyjeżdżam do Hälsinglandu. To nie może czekać. Wiesz, jakie to dla mnie ważne.

Cisza.

– Tęsknię za tobą i wciąż o tobie myślę. Zadzwonię, jak już dojedziemy na miejsce. Jadę z Zekem.

A teraz, z dłońmi na kierownicy białego golfa, z Zekem u boku, gdy nad lasami Närke zapada zmrok i słychać pędzącą za samochodem burzę, gdy wnętrze auta rozjaśniają błyskawice – teraz myśli o Peterze. O tym, jak trudno jej zrozumieć, co do niego czuje, choć w gruncie rzeczy to czyste i silne uczucie. A ona bierze je za miłość.

Ale tego przecież nigdy się nie wie.

Słyszy pochrapywanie Zekego.

Przycisza muzykę. Dzięki Bogu nie są to niemieckie śpiewy chóralne. Nie ma już siły słuchać zbyt pięknego głosu Billie Holiday, nie ma siły na takie natężenie zmierzchu. Stara się oczyścić umysł i myśleć jedynie o asfalcie, mijanych samochodach, świerkach i sosnach, chaszczach i paprociach. Paprociom wyrastają głowy, jedna po drugiej. Chwytają nagie nogi kobiet umykających potężnej sile, która pragnie je unicestwić, oślepić i sprawić, że oniemieją. A potem zabić, wyrwać je życiu.

Widzę jadący przez las samochód.

Siedzicie w nim ty, Malin, i Zeke. Jedziecie prosto w nadchodzącą noc, ku ciemności niemożliwej do ogarnięcia.

Są tu węże.

Wije.

Setki tysięcy aborygenów wyśpiewują podniesionymi głosami swoje partie ponad okolicą, tworzą wzory leżące u podstaw naszego życia, śmierci, której musimy doświadczać wokół jako ceny za nasze oddechy, naszą miłość.

Myślisz, że coś jest za darmo, Malin?

Nic nie jest gratis.

Absolutnie nic.

Sądzisz, że Jessica Karlsson, jej duch, wspomnienia innych na jej temat coś ci powiedzą?

Jesteś uparta i ciekawska, Malin. Ale przede wszystkim się boisz, prawda? Że ty albo Tove dołączycie do nas?

Że staniesz się taka jak twój brat, prawie niema i niczego nieświadoma, w małym pokoiku szpitalnym, w jakimś miejscu bez znaczenia.

Poczuj strach.

Spotkaj się z demonami.

Zmierz się z nimi, pokonaj je, żeby zniknęły.

Co za próżność!

Wiem, jak kończy się ta walka.

Jessica wie. Maria wie. Katierina wie, moja matka i młoda kobieta w szpitalu w Lund też wiedzą.

Żadna z nas nie ma złudzeń.

Nie liczymy na zadośćuczynienie.

Ale dobrze, Malin, dobrze wiedzieć, że cię to obchodzi, że jesteś gotowa poświęcić dla nas życie.

No bo jesteś na to gotowa, prawda?

Są sprawy, za które warto umrzeć, prawda? I sprawy, za które trzeba zabić.

Niektóre zbrodnie należy karać śmiercią.

Należy zasłużyć na prawo, by być człowiekiem. Za życia i po śmierci.

Czasem wyczuwam w pobliżu Jessicę. Pocieszamy się nawzajem. Żeglujemy w należącej tylko do nas przestrzeni.

Pomagamy sobie pokonać strach. Samotność. Tęsknotę za tym, by znów móc żyć.

Coś umiera, myśli Malin. I już nigdy nie powraca.

Hälsingland.

Drogowskaz wyznaczający granicę prowincji stoi przy wjeździe do małej miejscowości, na którą składa się jedynie kilka rozrzuconych przy drodze domów.

Na zniszczonych fasadach płyty eternitowe.

Poszarzały miedziany kolor falu, wraki samochodów, zardzewiała cysterna i znów las.

Dzwoni telefon.

Na wyświetlaczu numer Jannego.

Od tygodni z nim nie rozmawiała. Gdy odbiera, niczego nie czuje.

Powitalne formułki.

– Właśnie rozmawiałem z Tove – mówi. – Niepokoi się, że nie przyjedziesz na zakończenie roku.

– Nie ma powodów do niepokoju – odpowiada Malin.

– Na pewno?

– Tak.

– Wzięłaś już wolne?

– Co to za pieprzenie?

– Malin, chciałbym ci tylko przekazać…

– Pojadę. Pojedziemy razem. Okej?

Janne milknie.

– Okej. Jak się miewasz? – mówi w końcu.

Nie mam na to siły, myśli Malin. Nie mam siły.

– Słuchaj, jestem w pracy. Nie mogę rozmawiać. Zadzwonię przed zakończeniem roku.

Ciężkie westchnienie po drugiej stronie łączy.

Janne kończy rozmowę bez pożegnania.

W gorącej wodzie kąpany.

Malin myśli o tym, co widział, będąc ze Służbami Ratunkowymi w Bośni i Rwandzie. Co opowiadał te kilka razy, gdy udało jej się nakłonić go do zwierzeń, kiedy budził się z krzykiem, zlany zimnym potem, z rozgorączkowanych snów, w te szczególnie ciemne noce w ich domu pod Malmslätt.

Opowiadał o kobietach, którym wypalono narządy płciowe. Kobietach, które systematycznie gwałcono, aby spustoszyć wsie i w świadomości zbiorowej naznaczyć poczuciem wstydu. O tym, jak kolektywna nienawiść przybierała postać przemocy wobec kobiet, tak strasznej, że nawet Malin nie była w stanie słuchać słów płynących w tamte noce z jego ust.

Bo i co miała powiedzieć?

Że wszystko będzie dobrze?

Że już żadna kobieta nie zostanie ukarana za swoją kobiecość, żeby mężczyźni, ci pieprzeni mężczyźni, nie wykorzystywali jej w swojej grze o władzę?

„Krzyczały, płakały i odganiały nas, gdy próbowaliśmy im pomóc – szeptał Janne. – Patrzyły na mnie, jakbym był jednym z tych, którzy je zgwałcili, którzy je skrzywdzili. Nigdy im niczego nie zrobiłem, nigdy. A jednak w jakimś sensie miały rację. Jakoś tam stanowiłem część tej przemocy i za to mnie nienawidziły. Choć niektóre z nich chciały mojej pomocy. A ja pragnąłem im pomóc. Ale jak miały mi zaufać? Zrozumieć, że nie zachowam się jak inni mężczyźni, którzy wyszli z lasu i dżungli i zrujnowali im życie?”

„Nie jesteś taki jak oni – szeptała. – Nie jesteś taki jak oni” – i gładziła go po plecach, czuła pod dłonią pot wstydu i miała nadzieję, że jest jakieś wyjście z tego wszystkiego, czego nie potrafiła zrozumieć, a jedynie odczuwać jako wściekłość i nieprzemijający ból.

Zrobiło się już wpół do jedenastej. Postanowili zatrzymać się w pierwszym lepszym motelu.

Zeke nie gadał już o wizycie u Stefana.

Malin nie ma ochoty na te odwiedziny.

Choć wie, że powinna.

I właściwie to chce, właściwie to chcę.

Jadą jeszcze z dziesięć kilometrów przez las. Taka sama odległość dzieli ich od Sjöplogen, wsi, w której znajduje się dom opieki Stefana.

Czuje jego obecność.

Jego samotność.

Żal, że został opuszczony i nigdy nie zrozumie dlaczego. Smutek, że odwrócili się od niego jego własna matka, ojczym, wszyscy, którzy powinni byli czuć i wziąć wynikającą z miłości odpowiedzialność.

Malin myśli o ojcu.

Ogarnia ją nienawiść. Lepiej, aby umarł. Pierwszy raz, gdy to poczuła, wstydziła się. Potem zaakceptowała to uczucie, bo było prawdziwe i szczere, tak jak jej wiadomość na automatycznej sekretarce Petera.

To, co zrobił tata, ukrywając istnienie jej brata, nie mieści jej się w głowie. Chcąc to wybaczyć, musiałaby zdradzić nie tylko samą siebie, ale także każde dziecko, które ludzkość wydała na świat.

Czarne albo białe.

Nie wszystko można i chce się wybaczyć.

Całe to wybaczenie, myśli Malin, to chrześcijańska ułuda. Nie dla nas żyjących w szarej strefie.

Przejeżdżają przez kolejną wieś.

Drogowskaz przy drodze informuje, że to Svartvik – Czarna Zatoka.

Czarny, Czarna Zatoka. Świat pomalowany na czarno. Kościół pomalowany na biało. Domy pomalowane na rdzawy kolor falu. Wraki samochodów na działkach, stare przyczepy.

Szwedzka wieś.

Szary trzypiętrowy budynek obłożony płytami eternitowymi. Baner z brezentu informuje: „Pokoje 300 koron za noc”.

Jak znalazł, myśli Malin i parkuje samochód na żwirowym podwórku przed budynkiem.

Pukają i mija jakieś pięć minut, zanim starsza kobieta o szarej, chmurnej twarzy i chudym ciele ukrytym w pastelowym zielonym szlafroku frotté otwiera drzwi i nie zdejmując łańcucha, wygląda przez piętnastocentymetrową szczelinę.

– Ma pani może dwa pokoje na jedną noc?

Zeke wyczuwa niepewność kobiety, bo głos ma nieprzebranie spokojny i wzbudzający zaufanie.

Kobieta kiwa głową i otwiera.

– Na śniadanie mam tylko grzanki.

– Świetnie – mówi Malin.

– Ale gwarantuję, że jest czysto – dodaje kobieta.

Dziesięć minut później Malin siedzi na miękkim małżeńskim łożu w różowym pokoju, gdzie nadmiar koronki pokrywa wszystkie dostępne powierzchnie: stolik nocny, telewizor, parapety i łóżko przykryte ogromną, misternie szydełkowaną narzutą.

Tak wyglądają marzenia o domu, myśli Malin i wyciąga się na łóżku.

Minęła jedenasta.

Peter skończył już pewnie pracę, jest u siebie, jeśli nie miał jakiegoś nagłego przypadku.

Wyjmuje telefon.

Dzwoni, czuje ukłucie wyrzutów sumienia, myśli, że powinna być teraz z nim zamiast tutaj, w tym zatęchłym pokoju, w którym czuć kwiatami i ziołami z zagrzybionej podłogi.

– Tu Malin.

Głos Petera.

Przepływa przez nią strumień ciepła.

– To ja.

– Gdzie jesteś?

– W Svartviku w Hälsinglandzie.

Wyjaśnia, co ją tu przywiodło, pięćset kilometrów od niego, a on słucha, mówi „Hm”, a Malin słyszy w jego głosie zniecierpliwienie, wręcz irytację. Wyczuwa, że chciałby coś powiedzieć, tylko co?

– Masz mi coś do powiedzenia.

– Może.

– Co takiego?

– Innym razem.

– Dlaczego nie teraz?

– To nie na telefon.

Teraz, myśli Malin, teraz mnie porzuca. Kończy się kolejny miłosny rozdział w moim życiu, zanim się tak naprawdę zaczął. Ma dość, że zawsze na pierwszym miejscu stawiam pracę, poznał kogoś innego, wykształconego, kogoś, kto ma styl, pieniądze i nazwisko świadczące o cholernie dobrych genach.

Rzuca mnie.

Zresztą co mu po mnie? Kim ja właściwie jestem? Podstarzałą zapijaczoną gliną, która musi codziennie trenować jak szalona, żeby się nie posypać.

No to jestem teraz panną, pieprzoną, złaknioną miłości starą panną.

– Powiedz teraz.

Głos policjantki.

Tylko nie waż się sprzeciwiać.

Tove. Teraz sobie przypomina. Ona też ostatnio miała jej coś do powiedzenia, ale zatrzymała to dla siebie.

– Okej – mówi Peter.

– Okej?

– Powiem, co mam do powiedzenia. Bo chyba jesteś gotowa, by tego wysłuchać.

Cisza.

Malin czeka, słyszy własny oddech, ma wrażenie, że wszystkie te koronki rozpuszczą się od wydychanego przez nią powietrza.

– Mam trzydzieści dziewięć lat – mówi Peter. – A ty trzydzieści siedem.

A więc do tego zmierza. Robi wydech; temu podołam. Czuje się samotny. Nie mam na to siły, nie chcę, nie chcę.

– Wiem, w jakim jesteśmy wieku – mówi Malin.

– Dalej tak się nie da.

– Rzucasz mnie?

– Nie to mam na myśli, dobrze wiesz.

Nie potrafi wypowiedzieć słowa „dziecko”, nie przechodzi jej to przez gardło, znów czuje, jak uwiera ją spirala.

– Chcę mieć dziecko, Malin. Chcę, żebyśmy spróbowali naprawdę.

Pętla na szyi. Ale też tęsknota.

Nie jest w stanie nic powiedzieć, cała składa się ze sprzecznych uczuć.

– Powiedz coś – mówi on. – Nie rozumiesz, jak bardzo cię kocham? Nigdy nikogo tak nie kochałem.

Niema.

Robię się niema. I Malin czuje, jak pęka, jak po policzkach zaczynają jej płynąć łzy.

– Chcę, żebyśmy mieli dziecko – powtarza on. – Wiesz to, Malin. Już to mówiłem i mówię to znów. Chciałbym, żebyśmy się postarali o dziecko. Bo jeśli teraz tego nie zrobimy, potem może być za późno. Nie jesteśmy już tacy młodzi. Chcę spróbować na serio. Teraz. Nie potem.

Malin chce krzyknąć: „Tak”.

Chce krzyknąć: „Nie”.

Co mam powiedzieć? Dziecko? Ja? W tym popieprzonym świecie, w moim popieprzonym życiu?

Cudowny mały chłopczyk raczkujący po drewnianej podłodze w nowej willi.

– Nie chcesz?

Nie jestem materiałem na dobrą matkę, myśli.

– Chcę – szepcze. – Chcę.

– Mały klon Malin-Petera.

– Tak.

– Zapiszę cię na usunięcie spirali.

– Dobrze, dobrze.

Moje łkanie, on musi je słyszeć.

– Smutno ci, Malin?

– Nie – odpowiada.

– Ale płaczesz.

– Jestem tak szczęśliwa, że aż mi smutno. Rozumiem, że mówisz poważnie.

– Jesteś szalona, Malin – mówi Peter. – Jasne, że mówię poważnie.

Chce coś jeszcze powiedzieć i zastanawia się, dlaczego płacze. Rozgląda się po tym wilgotnym, cichym, zapomnianym od Boga i ludzi pokoju. Jakież to żałosne być tu samej i rozmawiać o dziecku.

Kończy rozmowę.

Ociera oczy.

Czy ja w ogóle chcę mieć dzieci? Czy to wypada?

Chciałaby, żeby przestał ględzić, bo postępując według jego życzenia, będzie musiała zrozumieć samą siebie.

Ich słowa znikają jak echo w ciemności lasu.

Okręcają się wokół własnej osi i zmieniają w sny o lepszym życiu, sny tego najprostszego, ale też najtrudniejszego gatunku.

Ludzie, którzy wiedzą, czego chcą.

Malin wstała z łóżka.

Stoi przy oknie. Burza i pioruny nie dotarły aż tak daleko na północ. Odsunęła koronkową firankę i patrzy na las, który zaczyna się tam, gdzie kończy się niewielki, wypielęgnowany ogródek.

Świerki.

Sosny.

Kilka samotnych klonów. I ciemność tym gęstsza, im dalej zanurza wzrok między drzewa.

Coś porusza się między pniami.

Coś, co wprawia w drżenie paprocie i krzewy.

Coś, co zawsze mieszkało tam, w ciemności.

Co to takiego?

Potwór, który rości sobie prawo, by brać, co chce, niezależnie od ceny za bliźniego i kolejnego bliźniego, i kolejnego bliźniego?

Monstrum z erekcją, o wyglancowanym, uroczym uśmiechu? Mężczyzna? Ktoś wykraczający poza to, co uważamy za ludzkie?

To samo stworzenie, które gwałci kobiety, by pustoszyć wioski w Kongu. Które obrzezuje kobiety w setkach krajów.

Które zmusza małą dziewczynkę, by klęczała przed jego kroczem, gdy w tle szumi kamera wideo.

Który używa i zużywa, odsyła i kasuje po zabawie, zachciance i żądzy.

To stworzenie jest mężczyzną, myśli Malin. Mężczyzną, którego nie ma, a jednak jest we wszystkich mężczyznach, we wszystkich ludziach.

Wtem las przed nią się zmienia.

Staje się twarzą kobiety.

Twarzą nie jednej, ale wszystkich kobiet złączonych w jedną.

W tej twarzy otwierają się usta.

Słychać krzyk kobiety, obcy, odległy.

– Ratuj mnie!

– Pomóż mi!

I Malin wie, że to pilne. Że nie mają czasu do stracenia.

Bo ta kobieta istnieje naprawdę. To ktoś inny niż Jenny Svartsjö. Niż Jessica Karlsson.

Ta kobieta nadal żyje.

Gdzieś tam.

Malin odchodzi od okna. Rozbiera się, wsuwa pod kołdrę i wkrótce zasypia, próbuje wyśnić swoje życie.

24

Piątek, dwudziesty maja

Będziesz miała dziecko, Malin.

Urodzisz syna, którego nigdy nie miałaś.

Urodzisz wszystkie moje nienarodzone dzieci. Urodź mi je.

Niech zobaczę, jak biega po mokrej od rosy trawie w ciepły letni wieczór.

Niech usłyszę, jak wyśpiewuje moje życie.

We śnie Malin słyszy te prośby. Urodzę dziecko, myśli, będę nosić w sobie dziecko, pozwolę mu w sobie rosnąć, dam życie dziecku, nie jakieś spaprane życie, życie, na które świat nie będzie miał wpływu, na przekór wszystkiemu, co się wydarzyło. Rozmyśla o tajemnicach za tajemnicami za tajemnicami.

Dam miłość.

Zrobię wszystko jak należy.

Stanę się człowiekiem bez skazy.

Co ja tu robię?

Stoi pod drzwiami pokoju brata w domu opieki Norrgården w Sjöplogen. Ośrodek wygląda jak przykurczony dworek. Mały trzypiętrowy budynek z białego drewna zdobią krenelaże, wieżyczki i snycerka. W środku też nie odnosi się wrażenia, że to instytucja. Na porysowanym parkiecie leżą chodniki, a fotele i sofy w kuchni mogłyby zostać kupione na jakimś bazarze ze starociami.

Tuż za nią Zeke. Podczas śniadania nalegał, żeby tu wpadli, że chętnie z nią pojedzie.

Najpierw nie chciała.

Ani jechać, ani żeby towarzyszył jej Zeke.

– To twój brat, Malin. Chcę go poznać, chcę wiedzieć, jak to jest, gdy tu jeździsz.

– To się nie zdarza znowu aż tak często.

– Ale teraz tu jesteśmy, nie?

Po co protestować? Dlaczego zawsze wycofuję się z czegoś, co może być choć trochę trudne, dlaczego stawiam opór? Postępuję tak, gdy to dotyczy mnie. I dokładnie odwrotnie, gdy w grę wchodzi cierpienie innych.

Czy to właśnie nie taka postawa hamuje rozwój większości ludzi?

Ogranicza ich i sprawia, że są tacy, jak się od nich oczekuje.

„Nie” przeszło więc w „tak” i oto stoi tu, jak zawsze zdenerwowana przed spotkaniem z bratem, czując na karku oddech Zekego.

Pod iloma takimi drzwiami mam jeszcze stać? Ilu takich niebędących sobą ludzi muszę odwiedzić, zanim odnajdę jakiś tam spokój?

Ci ludzie są jak gwiazdy, myśli Malin. Jak żarzące się, nieruchome kule na niebie, zadowolone z tego, że po prostu istnieją.

Może to jedyni zdrowi pośród nas.

– No to wchodzimy – mówi i myśli, że nigdy się do tego nie przyzwyczai. Idzie na miękkich nogach i ma ochotę zwiać. Tęskni za tym chłopcem, mężczyzną za drzwiami, a jednak chce uciec.

Ale otwiera drzwi.

On siedzi na wózku inwalidzkim przy oknie. Nie śpi mimo wczesnej pory. Odwraca się, gdy wchodzą, uśmiecha się, ale nic nie mówi, nie wydaje z siebie żadnego dźwięku. Spojrzenie jego niebieskich oczu jest puste, ale nie zgasłe.

– To jest Zeke – mówi Malin. – Pracujemy razem.

Jej brat patrzy przez okno na drzewa. Ich korony poruszają się lekko na wietrze.

Siadają obok niego na krzesłach. Malin pyta, jak się ma, co porabiał. Ale on nie wykonuje żadnego grymasu i Malin zastanawia się, czy to oznacza, że w tej chwili ona sama w jakiś sposób nie istnieje.

Patrzy na Zekego.

On się uśmiecha. Malin gładzi brata po ramieniu.

Rozgląda się po pokoju.

Patrzy na plakaty przedstawiające Carolę.

Na unoszący się w matowych promieniach słońca kurz. I przestaje zadawać pytania. Opowiada o sobie, o Tove, o Kopenhadze. Po piętnastu minutach wstaje, daje znak Zekemu, całuje brata w policzek, żegna się, obiecuje, że niedługo znów się zobaczą, myśli: Czy my się w ogóle kiedykolwiek widzieliśmy? Komunikujemy się za pomocą uczuć. Gdzieś tam wyciągamy do siebie dłonie i nawzajem się pocieszamy.

– Jesteście do siebie podobni – mówi Zeke.

– W czym?

– W wielu rzeczach. Od czego zacząć? – odpowiada Zeke z uśmiechem.

Komenda w Ljusdal.

Wielgachny dwupiętrowy moloch z brązowej cegły kryty zielonym dachem z blachy znajduje się w centrum miasta, kilkaset metrów od Ljusnan. Gdy przejeżdżali przez most nad rzeką, Malin, patrząc na jego łukowate wanty, poczuła się jak za kratami. Tak jakby się myliła, krzywdziła, a nie miała rację i czyniła dobro.

Pod komendą stał radiowóz, ulice były prawie wyludnione. Przed Malin i Zekem w spartańsko urządzonym biurze siedzi inspektor Hans Eriksson. Ten blisko pięćdziesięcioletni mężczyzna ma nieuczesane, kręcone brązowe włosy oraz szarą, zniszczoną od papierosów twarz o pobrużdżonych, obwisłych jak u ropuchy policzkach.

Ale jego spojrzenie jest żywotne, a zielone oczy pasują do innej twarzy. Te oczy, myśli Malin, strzegą tej miejscowości, widzą wszystko, co tutaj nie pasuje i co może zwiastować niebezpieczeństwo.

– Przykra historia – mówi zachrypniętym głosem. – Paskudna. Na tyle, że prasa mało co o niej wspominała. Opis jej obrażeń nie nadawałby się do druku. No i gazety rozpisywały się wtedy na inne tematy. Jessicę Karlsson znaleziono na drodze pod lasem. Błąkała się tam któregoś jesiennego poranka. Była zakrwawiona, pocięta i zgwałcona tępym przedmiotem. A jej usta. Jasna cholera. Pani wie?

Malin potakuje.

– Nic nie udało się z niej wyciągnąć, a potem, po kilku latach w psychiatryku powiesiła się.

Malin słucha.

Rozpoznaje ten wzór.

Tornado, w którego środku stoję.

– Dziewczyna z sąsiedztwa – mówi dalej Hans Eriksson. – Lubiana przez wszystkich. Zaginęła w drodze do domu po pracy w budce z hot dogami. Nigdy nie udało się odtworzyć tamtych wydarzeń. Donikąd właściwie nie zaszliśmy. Do dziś jej znajomi kładą na jej grobie kwiaty.

– Zupełnie nic nie macie? – zastanawia się Zeke, a Malin ma na końcu języka to samo pytanie.

– Przesłuchaliśmy jakichś przyjezdnych facetów, którzy wynajmowali wtedy domek myśliwski kilkadziesiąt kilometrów stąd – mówi Hans Eriksson. – Szychy. Ale nic to nie wniosło. Nie sądzę, żeby mieli z tym coś wspólnego.

Domek myśliwski. Też o tym myśleli.

– Jak pan sądzi, co jej się przytrafiło? – pyta Malin.

– Nie wiem. Może ktoś z okolicy miał jednorazowy atak szaleństwa. W takim układzie ta osoba nadal gdzieś tu jest. Zastanawiałem się też, pewnie tak jak wy w waszym śledztwie, czy to nie ktoś bawiący tu przejazdem. Kierowca ciężarówki, turysta. Ale i ten trop donikąd nas nie zaprowadził. W okolicy nie przebywali też znani przestępcy seksualni.

– Czy może nam pan podać nazwiska mężczyzn z tamtego domku? – pyta po chwili Malin.

Hans Eriksson odchyla się na krześle, marszczy czoło.

Oczy mu ciemnieją, tracą swój żywotny blask.

– To była jedyna dziwna rzecz – mówi. – Mieliśmy tu wtedy takiego prokuratora młokosa. Chciał szybko zamknąć śledztwo, tak jakby były jakieś naciski z góry. No i kiedy nic nie znaleźliśmy, postawił na swoim.

– Jak się nazywał?

– Jimmy Kalder.

– Nic mi to nie mówi – zastanawia się Malin. – Nadal tu pracuje?

– Nie, jest teraz w Umeå. Marzyły mu się duże sprawy.

– A nazwiska mężczyzn? Nie może pan nam ich po prostu podać? – Malin ponawia pytanie.

– Pamiętam je, ale nie mogę wam ich przekazać. Prokurator utajnił śledztwo właśnie po to, by chronić tożsamość wszystkich zamieszanych w to osób.

– Ale podał pan Johanowi nazwisko dziewczyny?

– Kiedy przyszedł jego e-mail, nie zastanawiałem się. Po prostu odpisałem. A teraz powiedziałem wam więcej, niż powinienem.

– Tak między kolegami po fachu – mówi Zeke. – Jak się nazywali?

Hans Eriksson kręci głową.

– Popełniłem błąd, że w ogóle o nich wspomniałem.

Patrzy na nich zmrużonymi oczami, uśmiecha się.

Nie szyderczo, raczej porozumiewawczo.

Nie popełniłeś żadnego błędu, myśli Malin, wiedziałeś dokładnie, co robisz. Jego wzrok się zmienia i Malin widzi w nim strach.

Boisz się tych ludzi? – zastanawia się Malin. Ale lęk w oczach Hansa Erikssona jest raczej zwrócony do wewnątrz, tak jakby bał się samego siebie i tego, że został zmuszony przejrzeć się w tych mężczyznach.

– Ale na pewno znajdziecie jakiś sposób, by te nazwiska poznać, prawda? – mówi Hans Eriksson. – Ja mam jednak swoje zasady. Jeśli nie będziemy przestrzegać własnych reguł, dlaczego mieliby to robić inni? Musimy wskazywać właściwą drogę, prawda?

Jego wzrok nieprzenikniony.

Jakby poszukiwał niewidzialnej granicy. Jakby próbował postępować właściwie w świecie, gdzie każde postępowanie jest w jakiś sposób jednocześnie właściwe i niewłaściwe.

Lekarka Jessiki Karlsson.

Niejaka Viola Lagerberg.

Zgodziła się spotkać z nimi w porze obiadowej. Nieoficjalnie i off the record.

Jej nazwisko podał im Hans Eriksson. Tyle mógł im powiedzieć, ponieważ nie figurowała w śledztwie.

Restauracja na drugim i zarazem ostatnim piętrze domu towarowego Åhléns, wybudowanego pewnie w latach sześćdziesiątych, podobnie jak i wentylacja. Swąd spalenizny unosi się nad krzesłami o wysłużonych siedzeniach z ratanu i ponad plastikowymi kwiatami w popękanych donicach z terakoty. Wszędzie matki z małymi dziećmi.

Łosoś w sosie holenderskim. Zapiekanka pyttipanna.

Kobieta naprzeciwko Malin i Zekego wygląda dość niepozornie. Ma perkaty nos, na którym tkwią okulary w czerwonych oprawkach, a zza nich wyglądają szare oczy o badawczym spojrzeniu. Szare włosy jak z waty stalowej i chude ciało w workowatych niebieskich trykotach. Jakaś powstrzymywana siła, ukryta, a jednak widoczna.

– To ja ją znalazłam – mówi Viola Lagerberg. – Po dwóch latach nie istniało ryzyko popełnienia samobójstwa. Nie zmniejszyliśmy dawki leków. Nie sądzę też, że wciąż cierpiała z powodu obrażeń. Jama ustna zagoiła się, i nawet jeśli usta i zęby zostały wypalone, a podniebienie było jedną wielką blizną, nie sądzę, że sprawiało jej to ból. Co innego jej psychika.

– Powiesiła się na kaloryferze? – pyta Malin i Viola Lagerberg potakuje.

– Niewiele potrzeba. Widziałam to już wcześniej.

– Ja też – mówi Malin.

Studentka w mieszkaniu w Ryd.

Sina twarz wydrenowana z tlenu, otwarta kiszka stolcowa, przekrwione oczy, wystraszone, ale mimo to spokojne.

Tak to właśnie wyglądało?

Wtedy Malin przychodzi do głowy myśl czająca się na granicy świadomości:

– Jest pani pewna, że się powiesiła? Może ktoś się do niej zakradł?

Viola Lagerberg zastyga. Zatrzymuje widelec z łososiem w drodze do ust.

– Nigdy nie wydobyliśmy z Jessiki ani słowa. Nigdy niczego nie napisała. Ale wcześniej kilka razy próbowała się zranić. Widelcem i nożyczkami. Rozcięła bliznę tam, gdzie kiedyś miała usta. Cokolwiek się jej przytrafiło w lesie, złamało ją to. Nie chciała żyć. Tego jestem zupełnie pewna.

– Więc nie ma pani żadnych wątpliwości?

Viola Lagerberg kręci głową.

– Pójdźcie na jej grób. Na pewno leżą tam kwiaty. Była tu lubiana, pamiętają o niej.

Gdy jadą na cmentarz, dzwoni Sven Sjöman.

Mijają niskie zabudowania Ljusdal, wille jak pudełka od zapałek pokryte eternitowymi panelami i nieliczne domy czynszowe. Malin słucha, jak Zeke informuje, czego się dowiedzieli, że nie poznali nazwisk mężczyzn wynajmujących domek.

Muszą do nich dotrzeć. To pewnie fałszywy trop, ale może istnieje jakieś powiązanie. No i ten prokurator, Jimmy Kalder. Ciekawe, dlaczego on też chciał umorzyć śledztwo, dokładnie tak jak Fredrik Kantsten.

Spotkanie z nim w Sztokholmie, myśli Malin. Zaledwie kilka dni temu, a ma wrażenie, że od tego czasu minęło kilka epok lodowcowych.

Poczucie, że nią pogardza, że może ma coś do ukrycia. Ludzie w tym kraju, myśli Malin, nie rozumieją, jaką władzę posiadają prokuratorzy i jakimi są tchórzami, gdy w grę wchodzą procesy w sprawach przestępstw na tle seksualnym.

Wysiadają przy małym białym kościółku i za wysokim na metr murkiem widzą zadbany cmentarz otoczony potężnymi, starymi klonami, które widziały już wielu przychodzących i odchodzących ludzi.

Chrzty, śluby i pogrzeby.

Ludzie przychodzą i odchodzą.

Malin i Zeke idą w kierunku północnego narożnika cmentarza, gdzie ma spoczywać Jessica Karlsson.

Krzyż z granitu.

Jessica Karlsson, urodzona drugiego lipca 1990, zmarła pierwszego grudnia 2009.

Byłaś tylko kilka lat starsza od Tove.

Bukiety białych róż.

Różowe tulipany.

I kartka.

Laminowana, aby przetrwała wiatr i deszcz.

Zdjęcie tej, która musiała być Jessicą.

Przed tym, co stało się w lesie.

Przed szmatą z kwasem solnym w ustach.

Studencka czapka. Blond włosy do ramion, czerwone, rumiane policzki i pełne nadziei, błyszczące niebieskie oczy.

„Pamiętamy o tobie, Jessico. Na zawsze pozostaniesz w naszych sercach”. Podpisane Sofia, Lina i Cornelia.

Malin zamyka oczy.

Kobiety jak ciepłe, ludzkie gwiazdy.

Czy i twoje dziecko mam urodzić, Jessico, dziecko, które może byś kiedyś miała?

Stina Karlsson poprawia rozjaśniane włosy i pokazuje Malin zdjęcie Jessiki. Pozuje na wesołą, pełną nadziei.

Ale jej nie wychodzi, myśli Malin.

Zmarszczki nie znikają.

I ten smutek w spojrzeniu.

Zdjęcie:

Mała dziewczynka biegająca w letni wieczór po mokrej od rosy trawie.

– Miała wtedy sześć lat – mówi ta uprzejma, łagodna kobieta stojąca obok Malin, przy ługowanej ławie z sosnowego drewna. – Była takim miłym dzieckiem, wszyscy ją uwielbiali, była taka słodka. Skończyła dziewiętnaście lat. Miałam ją przez dziewiętnaście lat.

Stina Karlsson, około sześćdziesiątki, salowa na wcześniejszej emeryturze z powodu problemów z kręgosłupem, wdowa od wielu lat, „na długo przed tym okropieństwem, które przydarzyło się Jessice”.

Poczęstowała ją kawą i malinowymi babeczkami domowej roboty.

Mieszkanie czynszowe znajduje się na peryferiach Ljusdal, na skraju lasu, w drewnianym domu, w którym mieszczą się cztery mieszkania. Salon Stiny Karlsson wypełniają meble z Ikei i różne pamiątki. Na ławie położyła duży stos zdjęć z czasów, gdy jej córka była dzieckiem. Chce je wszystkie pokazać Malin.

Zeke czeka w samochodzie.

– Ty idź – powiedział, a ona wyczuła, że na dziś ma dość, że nie ma siły na tę matczyną żałobę.

– Ojciec Jessiki zginął w wypadku samochodowym. Zostałam tylko ja.

Kolejne zdjęcie.

Dziewczyna w stroju piłkarskim, czerwone spodenki, zielona koszulka.

– Dobrze się zapowiadała. Ale potem jej się znudziło.

– Podejrzewa pani, kto mógł ją skrzywdzić? – pyta Malin.

Stina Karlsson odkłada zdjęcie na kupkę.

– To las – mówi. – To musiał być sam las. Usta, język, tak mogło ją popalić tylko piekło. Niemożliwe, żeby to było dzieło człowieka.

Malin kiwa głową.

Stina Karlsson pokazuje kolejne zdjęcie.

Mała dziewczynka w kolejce do karuzeli w Lisebergu.

– Żeby pani mogła to widzieć. Uwielbiała karuzele.

Gdy Malin zbiera się do wyjścia, Stina Karlsson mówi:

– Zostanie pani jeszcze chwilkę? Pooglądałybyśmy zdjęcia.

25

Piątek, dwudziesty, sobota, dwudziesty pierwszy maja

Fotografia Tove.

Na stoliku nocnym Malin.

Tove z książką na ławce nad Stångån.

Dziesiąta wieczór, piątek. Malin wróciła właśnie do domu i zastała śpiącego Petera, wykończonego operowaniem chłopaka po wypadku motocyklowym.

Wspomniał przez telefon, że zabieg trwał dziewięć godzin. Nikt nie mógł go odciążyć ani mu asystować.

– Peter – szepcze mu do ucha.

Nie słyszy, myśli Malin.

Jego policzki wyglądają we śnie tak chłopięco.

Leży na plecach. Ona wpełza obok niego. Jutro umówię się na wizytę do ginekologa, żeby usunąć spiralę, myśli. Jest wprawdzie sobota, ale jakiś lekarz na pewno przyjmuje.

Ale czy to nie Peter miał mnie umówić na wizytę? Dokładnie tak.

Co powie Tove, jeśli zajdę w ciążę i poinformuję ją, że będzie miała rodzeństwo?

Na pewno się ucieszy.

Musi.

Nie mam siły o tym myśleć.

Ciepłe ciało Petera. We śnie przytula się do niej, obejmuje ją. Jest mięśniami, jest człowiekiem, czymś, wokół czego można krążyć w świecie, w którym wszystkiemu brak zakotwiczenia.

– Wróciłaś – szepcze Peter w ciemność pokoju. Słowa jak uciekinierzy ze snu o tym, by mieć ją blisko i by być dla siebie nawzajem.

Następnego dnia rano, trzy po dziewiątej, śledczy z policji w Linköpingu zasiadają przy białym stole w pokoju zebrań. Od znalezienia Jenny Svartsjö minęło zaledwie kilka dni.

W nocy z południa nadciągnęła ciemnoszara masa chmur. Teraz zrzuca deszcz na Linköping, na przedszkolny plac zabaw.

Johan Jakobsson, Börje Svärd, Waldemar Ekenberg, Sven Sjöman, Malin, Zeke.

Wszyscy są na miejscu, pracują. Wszyscy poza Karimem Akbarem, którego absorbuje jakaś inna sprawa.

Sven siedzi u szczytu stołu. Dziś nie ma zamiaru korzystać z tablicy. Mimo wysiłków, by wyglądać na silnego i zdecydowanego, nie potrafi ukryć zmęczenia. Malin podejrzewa, że pewnie źle spał – coś o tym napomknął.

– Zaczynamy od Antinena. Prokurator nadal nie zezwolił na pobranie DNA – mówi Sven.

– Dlaczego to tyle trwa? – syczy Waldemar. – Minęło już kilka dni.

– Wiesz, jak to jest z prokuratorami – mówi Börje. – Cholerni tchórze. Może się boi, że facet rozpęta jakąś aferę, jeśliby się okazało, że jest niewinny?

– Niby jaką? – pyta Zeke i Malin widzi, że także on jest zmęczony. Może pokłócił się z Gunillą, która zazdrośnie zastanawiała się, co robił podczas podróży do Hälsinglandu? Może podejrzewa, że siedział pod spódnicą Karin Johannison?

– Ponaglam go – mówi Sven. – Prędzej czy później dostaniemy ten nakaz. Są szczególnie ostrożni, jeśli w grę wchodzi naruszenie dóbr osobistych.

– Skoro znamy już tożsamość Jenny Svartsjö – zaczyna Johan – to może powinniśmy sprawdzić, czy się kiedyś spotkali? On jest z Kisy, ona z Tranås. Mogą mieć jakieś punkty zbieżne.

– Tak sądzisz? – zastanawia się Zeke. – Dzieli ich duża różnica wieku. A Jenny Svartjö od dawna ponoć nie mieszkała w tej okolicy.

– Mogę to sprawdzić – odpowiada Johan.

– Gdy będziemy pobierać próbkę, możemy go o to zapytać – mówi Sven. – Warto mieć to na uwadze. – Wzdycha, po czym mówi: – A jeśli chodzi o Andrieja Darsjevina, jest tymczasowo aresztowany. Oficjalnie podejrzany o usiłowanie zabójstwa albo zabójstwo Katieriny Jeleny oraz stręczycielstwo. Börje i Waldemar przesłuchali go wczoraj, ale oczywiście postanowił nie pisnąć już ani słowa. Potrzebowalibyśmy nazwisk jego kontaktów, ale wątpię, że nam cokolwiek powie.

Svenowi nie udaje się stłumić ziewnięcia.

Są tabletki nasenne, Sven, myśli Malin.

Sjöman ciągnie:

– Katierina Jelena jest nadal w śpiączce, ale lekarze mówią, że jej stan jest coraz bardziej stabilny. Wysłałem do Biura Kryminalnego Komendy Głównej prośbę o jakieś informacje na temat domu publicznego oraz czy toczy się jakieś śledztwo, które można by powiązać z naszym. Na razie bez odpowiedzi. Koledzy w województwie nie prowadzą żadnego śledztwa przypominającego nasze. Tyle wiemy.

– Nie posuniemy się dalej, jeśli nie nakłonimy Darsjevina do gadania – stwierdza Waldemar i odsuwa krzesło, by móc rozprostować pod stołem swoje długie nogi.

– A teraz – mówi Sven, puszczając mimo uszu insynuacje Waldemara – chcę, żeby Malin nam powiedziała, co dała wasza wycieczka do Hälsinglandu.

Malin opowiada więc o Jessice Karlsson. O podobieństwach między sprawą Jenny Svartsjö, Marii Murvall i kobiety ze szpitala S:t Lars w Lund.

O zbieżnościach, jeśli chodzi o użytą przemoc.

O zbliżonym wieku ofiar, z wyjątkiem Marii.

O różnicach, jeśli chodzi o miejsca popełnienia zbrodni.

O tym, że nie wiedzą, jakimi kryteriami kierował się sprawca, wybierając swoje ofiary. Pod tym względem, jak na razie, wszystkie sprawy się różnią. Jedna, może dwie prostytutki, zwyczajna dziewczyna, pracownica opieki społecznej. Blondynki, szatynki; nie decydował więc wygląd.

Malin zdaje relację z wyjazdu, a jednocześnie czuje, jak w jej głowie kiełkuje myśl. Nie umie jej jednak wyartykułować. To jakieś proste, oczywiste rozwiązanie, którego długo szukała, a które ma tuż pod nosem.

Jeszcze nie potrafi ubrać tego w słowa.

Mówi więc dalej.

O mężczyznach w domku myśliwskim, których tożsamość trudno będzie poznać ze względu na fakt utajnienia śledztwa. Na razie mają za mało dowodów. O prokuratorze, który umorzył postępowanie.

Patrzy po kolegach, jakby chciała przekonać samą siebie, że istnieje jakieś powiązanie, że nie są to tylko wyrwane z kontekstu fantazje jej przegrzanego mózgu. A jednocześnie ma poczucie, że coś im umyka.

I przypomina sobie Hansa Erikssona z Ljusdal. Jego dwuznaczne spojrzenie, gdy mówił o mężczyznach w domku myśliwskim.

Johan.

Słucha uważnie, bez dwóch zdań.

Börje. Próbuje poskładać do kupy to, co słyszy. Waldemar jakby wyczekiwał, że Malin powie coś, dzięki czemu będzie mógł użyć przemocy.

Zeke.

Chodzący spokój. Nie wtrąca się nawet wtedy, gdy Malin wspomina o tym, co powiedział Hans Eriksson, tak jakby w pełni zgadzał się z jej wersją wydarzeń. Dziwi ją, że żaden z kolegów nie powątpiewa w powiązania, które ona dostrzega. No ale to chyba oczywiste. Chociaż zdarzenia są od siebie oddalone w czasie i w przestrzeni, mają wiele wspólnych mianowników.

Pory roku.

Wątpliwości prokuratorów.

Wiek kobiet, choć Maria jest trochę starsza od pozostałych.

Przemoc.

Nieumotywowana.

Rany.

Obrażenia.

I las; tak jakby sama natura zbudziła się do życia i zaatakowała kobiety, by unicestwić ich świadomość, wyrwać z ludzkiej wspólnoty.

– Tak to wygląda – kończy sprawozdanie Malin.

Waldemar bębni palcami po białym blacie.

– Chyba da się zajrzeć w materiały ze śledztwa w Ljusdal. A to w Lund nie jest przecież nawet tajne.

– To zależy od decyzji prokuratora – mówi Sven. – Niewiele więcej możemy w tej sprawie zrobić. Prokurator w Malmö chciał umorzyć śledztwo, ale uznał, że szkoda zachodu, by je utajniać. W Ljusdal prokurator był młody, nadgorliwy i ten trud sobie zadał.

Malin ma przed oczami Fredrika Kantstena, jego uprzejme spojrzenie, za którym nie potrafił ukryć arogancji. Do takiego człowieka jak on pasuje nieutajnianie śledztwa. Jakby chciał pokazać, kto tu ma władzę. I pewnie z tego samego powodu potrafiłby jakieś inne śledztwo utajnić.

Pyszałkowate rozkapryszenie.

Igranie z poważnymi sprawami.

A może Fredrik Kantsten coś ukrywa? Ale wtedy utajniłby przecież śledztwo w sprawie dziewczyny z Lund.

Malin ma wrażenie, że jej myśli nie trzymają się kupy.

Stara się skupić na tym, co tu i teraz.

– A jednak jakoś chyba można wyciągnąć nazwiska tych mężczyzn. Chętnie bym pogadał z nimi i z właścicielem domku – mówi Waldemar.

Żądny krwi, myśli Malin. Jeśli mają z tym coś wspólnego, to – jak dla mnie – możesz ich przycisnąć. Widzi wygłodniały wzrok Ekenberga, jakby to odbierał osobiście.

– Niestety – mówi Sven – musimy sobie poradzić bez tego.

Malin nie wyczuwa w jego słowach rozczarowania, oburzenia, na jakie liczyła. Może Sjöman jest już zbyt zmęczony, aby móc być jeszcze dobrym policjantem.

Nie sądziłam, że to kiedykolwiek nastąpi.

Dyskutują na temat prawdopodobnych motywów zbrodni. Rozmowa toczy się wokół tematu sadyzmu, żądzy, władzy, stosunku do kobiet, zemsty. Nic z tego nie wynika i Malin znów mimowolnie wędruje myślami do panów wojny w Kongu, którzy w tej właśnie chwili używają gwałtu jak każdej innej broni.

Dyskutują, czyby nie sporządzić profilu psychologicznego sprawcy. Tymczasem nie chcą się jednak ograniczać do jakiegoś określonego typu człowieka, co się często zdarza w wypadku takich profili.

Sven podsumowuje to, co wiedzą.

– A tak poza tym, mam wiadomości z Australii. Niejaki Ingvar Svartsjö wjechał do kraju pięć lat temu i nie odnotowano, by go opuszczał. Ślad po nim zaginął. Więc może być tak, jak mówiła Britt Svartsjö.

Śledczy kiwają głowami.

Wyczuwają martwy trop śledztwa.

Sven rozdziela zadania. Mówi:

– A teraz dalej ścigamy tego drania.

I kiedy Malin słyszy słowo „ścigamy”, coś w niej zatrybia. W końcu potrafi ubrać swoją myśl w słowa:

– Jest jeszcze jedno powiązanie, najbardziej oczywiste: Wszystkie morderstwa popełniono w czasie sezonu na polowania. Domki myśliwskie pojawiają się niemal w każdym przypadku. W sprawie Marii, w naszym śledztwie w Sjölundzie, w Ljusdal i kto wie, może i w Skanii, choć ze śledztwa to nie wynika. To może oznaczać, że polowania oraz sezon łowiecki mają związek z morderstwami.

Pozostali milczą.

Tylko na nią patrzą. Wiedzą, że dostrzega coś, co od razu powinni byli zauważyć. Ale nie obwiniają się. Tak to już bywa w śledztwach, które toczą się szybko.

Wzrok i umysł tracą ostrość.

Wszystko zlewa się w bezkształtną masę, staje się przestrzenią nie do ogarnięcia.

Tylko co zrobić z tą łączącą wszystkie sprawy okolicznością?

– Dobrze – mówi Sven. – Bardzo dobrze. Bierzmy to pod uwagę. Skupmy się na wszystkim, co ma jakiś związek z polowaniami.

Spotkanie dobiega końca. Kiedy już opuszczają pokój, Sven informuje Malin, że Karim oczekuje jej w swoim gabinecie. To coś pilnego. Malin zamiera serce.

Co znów, do cholery, zrobiłam?

Sven dostrzega jej niepokój.

– Spokojnie, Malin – mówi. – Spodoba ci się to spotkanie. Możesz być tego pewna.

Karim Akbar ma na sobie idealnie skrojony szary garnitur Corneliani. Białą koszulę. Formalny czerwony krawat. Wygląda jak ważny polityk albo przepłacany szef jakiejś firmy, myśli Malin. Dyrektor w jakiejś konserwatywnej branży. Na przykład ubezpieczeniowej.

Siedzi za swoim nowym biurkiem z drewna orzecha, zakupionym mimo ich marnego budżetu. Jak gdyby chciał sobie zrekompensować fakt, że odrzucił ofertę superfuchy w Urzędzie Migracyjnym.

Z tego, co Malin wie, na fotel z czarnej skóry sam się szarpnął.

Malin przysiada na jednym z krzeseł dla gości. Cienka bawełniana poduszka nie zapewnia komfortu.

– Musisz porozmawiać z Vivianne – mówi Karim. – Nie mogę powiedzieć, o co chodzi, ale musisz z nią porozmawiać.

– O czym?

Vivianne Södergran. Impertynencka, zadzierająca nosa prokuratorska dupa Karima.

Malin nie potrafi ukryć sceptycyzmu.

Nienawidzi tej karierowiczki, która uważa się za kogoś lepszego. Malin wie, że zaczęli się z Karimem zadawać ze śmietanką Linköpingu, że bywają na proszonych kolacyjkach u wojewody, a Karima zaproszono do wolnomularzy.

– O czternastej zajrzyj do jej biura.

To ona tam siedzi o tej porze? – zastanawia się Malin. W sobotę? Nie robi sobie wtedy paznokci?

– Dlaczego? Roboty papierkowej starczy mi na pół życia. Innej zresztą też.

Karim się uśmiecha.

– Malin. Wiem, co myślisz o Vivianne. Ale wiesz tak samo jak ja, że nie należy mieć wobec ludzi uprzedzeń. Że należy dać im choć jedną szansę, a może i więcej, by udowodnili, ile są warci.

– Nie mam żadnych uprzedzeń.

Karim pochyla się, najpierw uśmiecha się jeszcze szerzej, po czym zaczyna się głośno śmiać, a śmiech przechodzi w przeciągliwy, hałaśliwy rechot.

– Malin – jęczy, z trudem łapiąc powietrze. – Jesteś przezabawna. O drugiej w jej biurze. To rozkaz.

26

Trzy, cztery, pięć…

Do góry.

Mięśnie, bądźcie mi posłuszne.

No.

Wyciskaj. Do licha.

Pomyśl sobie: „Chuj i pizda w nocy gwizda”.

Chuj, pizda.

W nocy gwizda.

Im bardziej brutalnie, im mocniej, im bardziej piździarsko, tym lepiej.

Pompuj, wyciskaj, wyciśnij wszystko z mięśni, zbierz siły, by móc przyjąć całe to gówno, jakim cię obrzuca świat.

W siłowni w piwnicy komendy śmierdzi potem, a od zielonych jak wymiociny ścian robi jej się niedobrze. Oczy zachodzą jej mgłą, kiedy wyciska drążek ku sufitowi.

Pizda raz,

dwa,

trzy.

Dzwonił Peter. Zapisał ją na wizytę u ginekologa już na dziś, na piętnastą. Najpierw ją to zirytowało, choć przecież wcześniej się zgodziła. Jak mógł, do cholery, zapisać ją do ginekologa, sama, do kurwy nędzy, może to zrobić. Aż zdała sobie sprawę, że jej wściekłość jest pożałowania godna. W związku należy sobie we wszystkim pomagać, a to przecież ich wspólna sprawa. Przekazał jej nazwisko lekarza. Aż podskoczyła.

Ärendsson.

Od razu rozpoznała je ze śledztwa w Malmö. To ten ekspert, który uznał, że kobieta z S:t Lars mogła sobie sama zadać obrażenia.

Najpierw protestowała.

Za bliskie powiązanie ze sprawą.

– Jest najlepszy – stwierdził Peter.

Nie miała siły się sprzeciwiać, nie mogła też powiedzieć Peterowi, że pojawił się w śledztwie. Odegnała od siebie myśl o sobie nagiej w jednym pomieszczeniu z tym mężczyzną.

Może jednak nie pójdzie?

Ależ pójdzie.

Choćby po to, by go sprawdzić.

Nie chcę iść, chcę, nie chcę…

Jestem supermanką, poradzę sobie.

Spotkanie z Vivianne Södergran musi trwać krótko, nieważne, czego chce.

Sama w siłowni. Nie może upuścić sztangi.

Już nie dam rady. Jeszcze tylko jeden raz.

Sztanga w górę, buch na widełki, aż wszystko się zatrzęsło.

Prysznic, najpierw zimny, potem gorący.

Wciąga majtki, wskakuje w dżinsy i prostą białą bluzkę. Jeszcze kabura, broń, marynarka. Palcami przeczesuje włosy. W lustrze widzi swoje zaczerwienione policzki.

Wkrótce stoi przed owalnym biurkiem Vivianne Södergran. Ma tak samo wyniosły wyraz twarzy jak Fredrik Kantsten wtedy, w Sztokholmie. Przypomina Malin dawną Karin Johannison, gdy zgrywała jeszcze paniusię i ubierała się dużo bardziej elegancko.

Tyle że jeszcze gorsza.

Vivianne Södergran, opalona, wymalowana, idealnie ufryzowana, o długich rzęsach, w obcisłym kostiumie w szkocką kratę i lśniących rajstopach jest o wiele gorsza, niż Karin Johannison kiedykolwiek była.

– Zapraszam.

I ten jej głos.

O kilka oktaw za wysoki. Nie do wytrzymania. I Malin zastanawia się, co Karim, który w głębi duszy jest racjonalnym i porządnym facetem, widzi w tej wytapetowanej karierowiczce pod czterdziestkę.

Jesteśmy w tym samym wieku, myśli Malin. Ale ja nigdy nie będę takim babsztylem.

– Malin – mówi, a jej głos jest niższy niż zazwyczaj. – Siadaj.

Czego ona, u diabła, chce?

I oczywiście krzesło, na którym siada Malin, jest wygodne w prawdziwie babsztylski sposób. Trochę zbyt miękkie, zbyt przymilne dla tyłka.

– Nie znamy się – mówi Vivianne Södergran.

Półki na ścianach uginają się od kodeksów, akt ze śledztw i teczek.

– No nie – potwierdza Malin. – Chciała się pani ze mną spotkać?

– Tak.

– O co chodzi?

Vivianne Södergran patrzy Malin prosto w oczy.

Duże brązowe gały w wytapetowanym łbie pani prokurator przepełnia głęboka powaga, która według Malin nie pasuje do jej niby beztroskiego, nienaturalnie oficjalnego wizerunku. To spojrzenie zaskakuje ją, niemal szokuje.

– Mogę pani zaufać? – pyta pani prokurator i Malin ma ochotę odpowiedzieć, że to zależy od tego, o co chodzi.

Coś się jednak zmieniło w ekspresji Vivianne Södergran i Malin odpowiada:

– Może mi pani zaufać. Cokolwiek pani powie, zostanie to między nami.

– Obawiam się, że to niemożliwe. Wiem, że zależy pani na dostępie do informacji z objętego klauzulą poufności śledztwa w Hälsinglandzie, prawda?

Czyżby mi groziła? – zastanawia się Malin. Stara się mnie za coś przyskrzynić?

– Spokojnie – mówi Vivianne Södergran. – Ja jestem ta dobra.

Jasne, myśli Malin.

I zaczyna rozumieć, po co to spotkanie.

I robi się jej wstyd.

Wstyd, że w ten sposób myślała o Vivianne Södergran. Powinnam była się domyślić, a nie oceniać po pozorach. Akurat ja powinnam była się domyślić.

– Należę do grupy kobiet, które piastują wysokie stanowiska. Wykorzystujemy je do zwalczania wszelkich form przemocy wobec kobiet i dzieci. Pomagają nam w tym nasze profesje, kontakty i kompetencje. Nie zawsze możemy zrobić coś konkretnego, ale coś możemy. I jeśli to konieczne, nie boimy się patrzeć przez palce.

Malin potakuje.

Myśli o Hansie Erikssonie, policjancie z Ljusdal. Musiał to zaplanować, byśmy mogli popchnąć śledztwo we właściwym kierunku.

Pokornieje wobec Vivianne Södergran.

Odpręża się.

Patrzy na swoje dżinsy, bluzkę i zdaje sobie sprawę z tego, jak prosto, wręcz pospolicie wygląda. Nic dziwnego, że ludzie darzą szacunkiem kobietę taką, jak Vivianne, która dokłada wszelkich starań, by pokazać, jak poważnie traktuje to, co robi.

– Jedna z kobiet z naszej grupy pracuje w prokuraturze w Gävle. Dlatego mogła to załatwić. Rozmawiał z nią też ktoś z tamtejszej policji.

Vivianne Södergran kładzie na biurku czarną teczkę.

Wypadają z niej kopie dokumentów, jakby się domagały, by je natychmiast przeczytano.

– Oczywiście rozumie pani, że nigdy tego pani nie otrzymała. Jeśli będzie pani musiała użyć tych informacji, a sądzę, że tak się stanie, proszę wymyślić jakiś powód, nieważne jaki. Żaden ślad jednak nie może prowadzić do mnie. Do żadnej z nas. Proszę uważać, gdy będzie się pani dzielić tymi informacjami z kolegami.

– Nie ma problemu – mówi Malin. – Jestem specem od zasłon dymnych. Dziękuję. Niewiarygodne. Przepraszam za to, że…

– Dorwijcie drania, który to zrobił. To wszystko, czego chcę. Okej?

– Sądzi pani, że znajdę tu nazwisko tej osoby?

– Wolałabym, żeby tak nie było, proszę mi wierzyć.

Czarna teczka na stole. Żarzy się nagle w słabym świetle.

– Proszę uważać – mówi Vivianne Södergran. – Niektóre z tych nazwisk parzą. Parzą jak cholera.

Jej głos lekko drży.

Na sekundę odwraca wzrok.

– Mogę pani jedno obiecać – mówi Malin, podnosząc teczkę. – Wyjaśnię tę sprawę, nawet jeśli ma to być ostatnia rzecz, jaką zrobię.

Nazwiska. Mężczyźni.

Krzyczą do niej z kartki.

Malin siedzi w swoim białym golfie. Dociera do niej, że przyglądając się Vivianne Södergran, zobaczyła nie tylko jej zdecydowanie i świadomość celu, ale także strach. Strach w najczystszej postaci, odczuwany, gdy zwietrzy się potwora na kilka sekund, zanim się pojawi.

Zadzwoniła do Petera.

Poprosiła, żeby odwołał wizytę u ginekologa, zapisał ją do jakiejś kobiety. Nie mogła się teraz rozkraczyć przed Ärendssonem. Aż taką supermanką to nawet ona nie jest.

Peter znów chciał wiedzieć dlaczego.

– Przecież jest najlepszy.

– Nie mogę powiedzieć dlaczego. Nie i już. Chcę iść do kobiety.

– Załatwione.

Parzy.

Ginekolog Emanuel Ärendsson, najbardziej doświadczony w Szpitalu Uniwersyteckim, według Petera autorytet, to jedno z nazwisk w teczce.

Był jednym z mężczyzn w domku myśliwskim w Hälsinglandzie.

I pojawił się w śledztwie w Malmö.

A to dopiero początek.

27

Nazwiska.

Musi porozmawiać z pozostałymi na posterunku, musi pokazać te nazwiska Svenowi Sjömanowi i Zekemu. Musi, musi, ale co?

Zamyka teczkę.

Trzyma ją na kolanach. Auto nadal pachnie zmęczeniem jej i Zekego po wyprawie do Hälsinglandu.

Sven wie, skąd ją ma.

Zeke nie.

Ale nie będzie zadawał pytań. Po prostu przyjmie te informacje do wiadomości, nie będzie się interesował, skąd pochodzą.

A pozostali?

Waldemar Ekenberg będzie się zastanawiał, tak samo Johan Jakobsson. Börje Svärd też. Ale nie będą wypytywać.

Malin widzi, jak drżą jej ręce, jakby należały do innego ciała. Czuje, że to drżenie zatrzymałaby duża, letnia, czysta tequila.

Ale teraz potrzebna jej jasność umysłu.

Musi to jakoś ogarnąć.

Nazwiska.

Jak one się ze sobą wiążą?

Na zewnątrz ostre popołudniowe słońce.

Rażące, oślepiające.

Wewnątrz niej kobiecy krzyk. Co to za kobiety krzyczą? Wołają o pomoc?

Są zakute w kajdany. Jedna z nich krwawi na zimnej podłodze.

Malin potrząsa głową.

Samochód jest jak średniowieczny loch, a dzień, czy raczej to, co z niego pozostało, to pełzające jej po duszy wije. Malin czuje, że w kabinie kończy się powietrze. Otwiera drzwi i z teczką przyciśniętą do piersi biegnie na komendę.

Sven Sjöman jakby jej oczekiwał.

Siedzi na jej miejscu w biurze i gawędzi z Zekem. Widzi teczkę w jej dłoni, jej zdenerwowanie, wstaje i mówi:

– Uprzedziłem Zekego, pomówimy o tym u mnie w domu. Tylko nasza trójka.

Salon Svena Sjömana.

Nowe kanapy z zielonej skóry zakupione w sieci meblowej znanej z tego, że jest ciut lepsza od Ikei.

Paskudne, myśli Malin. Musiała je wybrać żona Svena. On ma lepszy gust.

Ale dobry smak nigdy nie był najmocniejszą stroną tego domu.

Koronkowe obrusy. Na parapetach figurki Swarovskiego. Obrzydliwe litografie jakiejś Madeleine Pyk.

Pojechali, każde swoim samochodem, do Svena. Zanim wyruszyli, Malin widziała, że ci dwaj niemal eksplodują z ciekawości. Najwyraźniej Sven nie znał jeszcze nazwisk, musiał jednak słyszeć, że mają znaczenie dla ich aktualnego śledztwa i że należy obchodzić się z nimi ostrożnie.

Teczka leży na stole w salonie.

Malin otwiera ją, pokazuje dokument z nazwiskami mężczyzn z domku myśliwskiego.

Zeke i Sven pochylają się i czytają.

– Niech to szlag – mówi Sven, a w jego głosie nie ma już znużenia. – Niech to szlag – powtarza, a Malin myśli: Ile razy przez te wszystkie lata słyszałam go przeklinającego? Kilka?

– Jeeeeezu – mówi Zeke. – Człowiek zaczyna się zastanawiać, co to, do cholery, jest.

Peder Stålskiöld.

Hrabia w majątku Sjölunda.

Właściciel dużej posiadłości położonej niedaleko miejsca, w którym leżała Jenny Svartsjö, w tym samym lesie, gdzie znaleziono Marię Murvall.

Emanuel Ärendsson.

Docent ginekologii w Szpitalu Uniwersyteckim, mężczyzna, do którego mniej więcej o tej porze miała pójść na usunięcie spirali.

I na samym dole kartki.

Fredrik Kantsten. Prokurator ze Sztokholmu. W śledztwie dotyczącym bezimiennej dziewczyny w szpitalu S:t Lars w Lund. Który chciał szybko umorzyć śledztwo. Wywierał naciski na śledczych.

Powiązania.

Jeśli chodzi o miejsce, czas i zdarzenia. Linie, które się przecinają i stykają. Same w sobie nie są dowodami. To jednak te punkciki świetlne, których poszukują śledczy i które ich prowadzą w ciemności.

A może te powiązania są przypadkowe? Mogą nic nie znaczyć. Sprawy różnią się od siebie pod wieloma względami.

A ci mężczyźni to po prostu przyjaciele, którzy wspólnie wynajęli domek myśliwski.

Pewnie myśliwi.

Ale hrabia?

Położenie jego majątku. Malin przypomina sobie jego domek myśliwski, który ponoć zawsze stał pusty.

Ginekolog mieszka w Linköpingu. Brak innych powiązań ze sprawami.

Prokurator w Sztokholmie.

I Malin myśli o Jimmym Kalderze, który umorzył śledztwo w sprawie śmierci Jessiki Karlsson. Czy wywierano na niego naciski? Konkurencja w prokuratorskim światku jest duża i do awansu potrzebni są przyjaciele.

– Wszyscy widzimy powiązania – mówi Sven. – Ale to jeszcze niczego nie oznacza. A oficjalnie nie mamy nawet i tych informacji.

– Powiązania istnieją. Fucking Christ! – rzuca Zeke.

– To daje do myślenia – mówi Malin niskim głosem.

Za oknem zaczyna padać deszcz, płatki kwiatów jabłoni w ogrodzie Svena uginają się pod ciężarem kropli.

– Co z tym, do cholery, zrobimy?

Sven znów przeklina. Patrzy na Malin, jakby to ona prowadziła śledztwo, jakby przekazywał jej nieformalną odpowiedzialność.

– Nie wiem – mówi ona.

– Zatrzymamy to dla siebie? – zastanawia się dalej Sven.

– Dlaczego?

– To delikatna sprawa. Szanowani obywatele. Prasie by się to nie spodobało.

– A jeśli mają z tym coś wspólnego, to nie chcemy, żeby dowiedzieli się tego, co wiemy my. Im więcej osób wie, tym większe ryzyko przecieku. No i musimy myśleć o tych, którzy nam te informacje przekazali – mówi Malin.

– W takim razie tymczasem nic pozostałym nie mówimy – stwierdza Zeke. – Dopóki nie dowiemy się więcej. Mimo że im ufam, zgadzam się, że lepiej będzie, jeśli to pozostanie między nami.

– Karim już wie – mówi Malin.

– Nie byłbym tego taki pewien – odpowiada Sven.

Malin zdaje sobie sprawę, że może faktycznie Karim nie zna nazwisk. Może Vivianne Södergran nie przyszło nawet do głowy informować go o zawartości teczki.

– Zróbmy tak: zajmiemy się tym z Zekem sami. Wtajemniczymy tylko Johana. Potrzebujemy jego pomocy przy wyszukiwaniu informacji na temat tych mężczyzn. Może znajdzie coś o ich wzajemnych powiązaniach, pracy, rodzinie. Coś, dzięki czemu posuniemy się dalej.

Sven przytakuje.

– W porządku. Malin, pogadaj z Johanem. Ale bądź bardzo ostrożna.

– Mamy porozmawiać z Karimem?

W głosie Zekego odrobina powątpiewania.

– Jak mówię, ostrożnie – odpowiada Sven. – Ja się zajmę Karimem.

Malin wstaje z kanapy.

Ręce znów jej drżą, gdy ma zabrać teczkę ze stołu.

Sven to widzi, uśmiecha się:

– Tylko żadnej tequili, Malin, nieważne, jak wielka cię najdzie ochota.

Po wyjściu Malin i Zekego Sven podchodzi do okna w salonie. Patrzy na ogród, na setki małych, białych kwiatków na śliwie.

Zasadził to drzewo w tym samym roku, w którym kupili dom.

Ile to już lat?

Nie ma siły liczyć. Wie tylko tyle, że co roku jego żona robi z tych śliwek świetną marmoladę.

W głębi ogrodu, prawie przy kompoście, stoi mała fontanna. Aniołek z betonu, który wypluwa wodę.

A raczej wypluwał.

Fontanna od lat nie działa.

Popsuta.

Coś szwankuje. On też tak się czuł przez ostatnie pół roku. A może i jeszcze dłużej.

Wyjmuje komórkę, wystukuje numer Karima, który odbiera po drugim sygnale.

Krótkie podsumowanie.

Z niespokojnego potakiwania Karima Sven domyśla się, że o wszystkim wie. Nic dziwnego, biorąc pod uwagę to, co go łączy z Vivianne Södergran.

Sven mówi:

– Chcę, żeby Malin, Zeke i Johan dalej nad tym pracowali. Ostrożnie, bo w czysto prawnym sensie nic na nich nie mamy. Tylko powiązania, i to dość luźne.

Karim milczy.

Sven słyszy jego oddech, kiedy znów się zastanawia, pewnie nie po raz pierwszy.

– Róbcie, co trzeba – mówi w końcu. – Tego wymaga charakter zbrodni. Jeśli istnieje choć mała szansa, że ci mężczyźni coś wiedzą, musimy podążyć tą linią śledztwa. Martwić się będziemy później.

– Dobrze. Dziękuję.

– Wiesz, Sven – mówi Karim – zło jest właściwie zawsze to samo. To zło, które widzimy teraz, jest tym samym złem, które wygnało moją rodzinę z Kurdystanu i doprowadziło mojego ojca do śmierci. Ono pokazuje tylko różne oblicza. A w tym przypadku to wyjątkowo paskudny pysk.

Po czym się rozłącza.

Rozgląda się po swoim gabinecie w komendzie, myśli o Vivianne, o swoim synu, z którym zbyt rzadko się widuje.

Potem widzi okaleczone ciało Jenny Svartsjö.

Twarz swojego ojca, opuchniętą i siną, na pętli pod prysznicem, tam, gdzie się powiesił. To Karim go znalazł. Miał wtedy jedenaście lat.

Puste, nabiegłe krwią oczy ojca. Spojrzenie jakby wciąż żywe, przepełnione strachem, ale także ulgą.

Na zdjęciach Karin w spojrzeniu Jenny Svartsjö nie było ulgi. Jedynie rozpacz.

Wie, że jego śledczy pracują teraz pełną parą.

Pora rozciągnąć granice tego, co stanowi ramy pracy policji.

Świat tego potrzebuje, tu i teraz.

Johan Jakobsson niecierpliwie słucha Malin, która w pokoju zebrań, poza zasięgiem wzroku i słuchu Waldemara Ekenberga i Börjego Svärda, streszcza mu sprawę.

Johan sprawia wrażenie, jakby natychmiast chciał się rzucić do komputera.

Nagle minęły mu wszystkie dolegliwości. Jest gotowy przejść na morfinę, żeby tylko móc się zabrać do pracy.

– Posprawdzałem szybko parę rzeczy – mówi. – Nie znalazłem nic, co by wskazywało, że Arto Antinen był w jakiś sposób powiązany z Jessicą Karlsson lub Jenny Svartsjö. Ale szukam dalej. Kto wie, co mogło mu przyjść do głowy? No i z tego, co wyczytałem w rejestrach różnych urzędów, nie wynika, żeby Jessica Karlsson miała jakieś sekretne życie, które mogło ją doprowadzić do mordercy.

– Śledztwo policji w Ljusdal też tego nie wykazało – mówi Malin. – Była zupełnie zwyczajną dziewczyną. Jestem o tym przekonana.

– A więc sezon na polowania to najbardziej rzucające się w oczy powiązanie – stwierdza Zeke.

Johan poszedł, a oni nadal siedzą w dusznym pomieszczeniu, gapią się na pustą tablicę i próbują wykombinować, od czego by tu zacząć.

Jak to się ze sobą wiąże? Jeżeli w ogóle.

Co mają?

Kilku mężczyzn, którzy wynajmowali wspólnie domek myśliwski. Powiązanie czasowe.

Świrują? Wyolbrzymiają?

A dom publiczny w Skattegården?

Katierina Jelena?

Andriej Darsjevin?

Jenny Svartsjö?

Czy mężczyźni są jakoś powiązani z domem schadzek? A może to przypadek, że pojawili się w tym samym śledztwie?

Młoda kobieta w S:t Lars? Kim jest?

Jak to wszystko się ze sobą wiąże?

Rysują na tablicy wykres, nie wymieniając nazwisk mężczyzn. Każdej kobiecie, każdemu mężczyźnie, każdemu miejscu przyporządkowują kropki.

Starają się dojrzeć jakiś inny wzór, ale im się nie udaje.

Sadystyczna przemoc na tle seksualnym.

Tortury.

Morderstwa.

Młode kobiety zamordowane, pobite, zgwałcone.

Mężczyźni, prominentni mężczyźni, pojawiający się w kilku miejscach. Dlaczego?

– To jakaś grubsza sprawa – mówi Zeke. – Czuję to.

Ale Malin słyszy w jego zachrypniętym głosie powątpiewanie.

– Może tylko chcemy widzieć wielką konspirację związaną z przemocą na tle seksualnym wśród elit społecznych?

– Tak sądzisz?

– Sama nie wiem. Ta sprawa ma tyle rozgałęzień. Jak jakaś pieprzona hydra o wielu głowach. Ale gdzieś tam wszystko to skupia się na jednym ciele, w jednym kontekście. Jestem przekonana.

– Nie da się zabić hydry – stwierdza Zeke. – Wiesz to, prawda?

– Pewnie, że się da. Trzeba ją spalić i zakopać, inaczej powróci dwa razy silniejsza.

– DNA na ciele Jenny Svartsjö – mówi Zeke. – Za cholerę nie uda nam się pobrać próbek od Stålskiölda, Kantstena ani Ärendssona. Tak daleko na razie nie posunie się ani Karim, ani żaden prokurator. Niezależnie od tego, jak poważne są te zbrodnie.

Malin kręci głową.

– Nic na nich nie mamy. Nic poza domysłami. Oficjalnie nie wiemy nawet, że byli w Ljusdal. Nie możemy ich przesłuchać. Miejmy nadzieję, że Johan coś znajdzie.

Zamyka oczy. Czuje, jak zmęczenie paraliżuje jej mózg, który przestaje sprawnie pracować. Im więcej myśli o sprawie, tym bardziej wszystko wydaje jej się niejasne.

Ale może jednak wśród tych trzech mężczyzn kryje się prawda?

– Jestem zmęczona – mówi Malin, ściskając w dłoni teczkę. Właściwie nie ma już tu więcej istotnych informacji. Rolnik wynajmujący domek w Ljusdal miał mocne alibi. Tamtego wieczoru urządzał w domu imprezę.

– Ja też – mówi Zeke.

– Prześpijmy się z tym.

Peter, myśli Malin. Obyś był w domu. Tak bym chciała, żebyś czekał na mnie w mieszkaniu, żebyś nie był na dyżurze ani nie został wezwany na operację. Oby akurat tego wieczoru całe nieszczęście odpoczywało.

Czekał na nią.

W kuchni, mieszając potrawkę z kurczaka, Malin opowiada, że w śledztwie w sprawie zamordowania Jenny Svartsjö chyba nastąpił przełom.

– Odwołałem dzisiejszą wizytę u Emanuela Ärendssona – mówi Peter. – Zapiszę cię do niego na inny termin. Kiedy ci pasuje?

– Obojętnie. Ale tak jak ci powiedziałam przez telefon, nie chcę iść do Ärendssona, tylko do jakiejś kobiety.

Peter nie kryje zaskoczenia. Przełamuje spaghetti, uderzając paczką o krawędź zlewu.

– Tego właśnie nie rozumiem: Dlaczego nie możesz do niego pójść? To świetny fachowiec. Usunięcie spirali to dla niego rutynowa sprawa. A ginekolodzy to z reguły mężczyźni.

– Słyszałam o nim mniej pochlebne opinie. Koleżanka mówiła, że jest oślizgły.

Peter marszczy brwi.

– Normalny pięćdziesięciosześciolatek.

– Nie możesz mnie po prostu zapisać do ginekolożki?

– To rutynowy zabieg. Co to ma za znaczenie?

– Sama się zapiszę, skoro to taki problem.

– Spokojnie, Malin. Załatwię to. Nie ma sprawy. Przecież tam pracuję.

Malin potakuje.

Najlepiej, jeśli to on mnie umówi.

I nabiera ochoty, żeby opowiedzieć mu o szczegółach śledztwa, wyjaśnić, dlaczego nie może pójść do Emanuela Ärendssona. Rzygać jej się chce na samą myśl, że miałaby mu się pokazać nago, niezależnie od tego, czy ma coś wspólnego z tymi morderstwami czy nie.

Peter wychodzi na korytarz. Malin słyszy, jak rozmawia przez telefon.

Wraca uśmiechnięty.

– Jutro o czternastej u Heleny Popovej. Przyjdzie w niedzielę specjalnie dla ciebie. Pasuje panience?

Malin kiwa głową, przestaje mieszać kurczaka, wrzuca makaron do garnka z gotującą się wodą.

– Postaram się – mówi po chwili.

Peter ciska komórkę na stół, rozkłada ręce i mówi:

– Tak naprawdę to nie chcesz. Prawda? Nie chcesz?

– Ależ chcę.

Miesza makaron, żeby się nie posklejał. Czuje parę na policzkach. Patrzy na Petera, widzi, jaki jest bezsilny i rozczarowany.

– Jeśli chcesz, to pójdę – rzuca Peter. – Myślałem, że zrozumiałaś, że dla mnie to nie jest zabawa.

– Boję się. Musisz to zrozumieć. Proszę cię, przestań, do cholery, ględzić.

– Czego ty się boisz?

– Nie wiem. Wszystkiego, co ma związek z kolejnym dzieckiem, dokładnie wszystkiego.

– Nie ma się czego bać.

Podchodzi do niej, obejmuje ją, a ona czuje rosnącą w niej wściekłość.

– Jest masa spraw, których można się bać. To nie ty będziesz się musiał męczyć z całą tą ciążą.

– Jestem tu dla…

Wyślizguje się z jego objęć, robi krok do tyłu i krzyczy:

– Kobieta jest z tym sama, kumasz? Sama. Głupi jesteś czy jak?

Peter się cofa.

– Nie byłabyś z tym sama.

– Spadaj – mówi ona i idzie za nim, gdy on wycofuje się na korytarz. Nie zastanawiając się, grozi mu łyżką do spaghetti. – Człowiek zawsze jest sam. Jeśli tego nie kumasz, to spadaj.

– Uspokój się, do cholery. Już sobie idę.

Ma zalęknione spojrzenie.

Pieprzony tchórz.

– Boisz się, że ci przyłożę?! – wrzeszczy Malin.

Peter otwiera drzwi wejściowe i mówi:

– W cholernie specyficzny sposób okazujesz miłość.

– Kto tu mówi o miłości? Spieprzaj z tym swoim dzieciakiem. Nie mam czasu ani ochoty na chrzanionego bachora.

Słowa same z niej wylatują.

Chce nacisnąć na stop, ale nie potrafi. A może rzeczywiście chciała to powiedzieć?

– Jesteś jeszcze bardziej szalona, niż sądziłem – mówi Peter, wkładając szarą, żałośnie krótką kurtkę. – Bardziej szalona, niż sądziłem – powtarza i wychodzi.

Ostrożnie zamyka za sobą drzwi, a ona krzyczy:

– Nie chcesz mieć chyba dziecka z taką wariatką?!

Odpowiada jej tylko ciche echo jej własnego krzyku i odgłos wygotowującego się makaronu, skwierczenie gorącej wody na jeszcze gorętszej płycie.

Osuwa się na podłogę w korytarzu.

Wciska paznokcie palców wskazujących w kciuki.

Chce za nim pobiec, poprosić, żeby został, powiedzieć przepraszam, przepraszam, przepraszam. Ale jak to się robi?

Chcę przecież tego dziecka.

Nie chcę.

Chcę.

Skąd mam to, do cholery, wiedzieć?

Wstaje.

Patrzy przez okno w kuchni.

Widzi Petera, jak idzie po trawniku, mijając w ciemnościach kościół S:t Lars.

W przytłumionym świetle latarni ulicznych rzuca długi cień. Nie odwraca się. Wtapia się po prostu w wieczór i zamienia w migoczącą gwiazdę, jedną z miliona innych na klarownym, nocnym niebie.

Opór, myśli Peter, gnając przez Trädgårdstorget. Ona cała składa się z oporu, sprzeczności.

Widzi młodych imigrantów stojących pod odpychającym McDonaldem. Tlenione dziewczyny czekające na autobus. Pary wracające z kina. Bezdomnego grzebiącego w śmietniku.

Oddech ma wciąż przyśpieszony.

To tak, jakby człowiek szedł prosto w wichurę, przeciwnie do kierunku wiatru.

Przedzierał się.

Nie poddawał się.

Malin to człowiek rozpięty między dwoma końmi, które galopują w różnych kierunkach.

Chcę pognać z powrotem do jej mieszkania.

Przyciągnąć ją do siebie. Przytulić ją mocno, mocno.

Sprawić, by zrozumiała, że on jest naprawdę. Że nie zniknie, cokolwiek by się działo. Że nie jest sama. Że najlepszym sposobem na okazanie jej dzisiaj miłości było sobie pójść.

Jestem. Dam radę. Chcę ciebie.

Dam radę.

Prawda?

Oczywiście, że tak.

Przechodzi przez Drottninggatan. Idzie do siebie. Myśli, że wszystko musi poczekać, że czasem najlepiej spasować, aby móc pójść dalej, by nie stracić gruntu pod nogami.

Malin otworzyła teczkę z materiałami dotyczącymi Marii Murvall. Porozrzucała je na podłodze i na stole w salonie.

W kuchni leżą w nieładzie akta sprawy bezimiennej kobiety w Lund.

Malin siedzi na kanapie w salonie.

Wpatruje się w kartki.

W listy podopiecznych Marii. Wszystkich ich przesłuchała. Patrzy na sądowe orzeczenie lekarskie. Na mapy. Na wydruki przesłuchań.

Co mi umyka? – zastanawia się. Na co jestem ślepa? Czuje się tak jak wcześniej, zanim wpadła na powiązanie z sezonem łowieckim. Teraz jednak nie przychodzi jej do głowy żaden konkretny pomysł. Dłużej się nad tym nie zastanawia.

Peter.

Myśli o Rudolphie, jego ojcu. Te ich polowania. Jelenie na terenie majątku. Względnie bliska odległość od miejsca, w którym znaleziono dziewczynę z S:t Lars.

Czy mógł organizować polowania? Czy ci trzej mężczyźni mogli być jego gośćmi?

Paranoja, myśli Malin. Odgania tę myśl.

Papiery.

Całe mieszkanie to stos papierów, których istoty nie pojmuję.

Na co więc jestem ślepa?

28

NIEDZIELA, DWUDZIESTY DRUGI MAJA

Zlewozmywak.

Udaję, że go nie widzę.

Całego tego syfu, wszystkiego tego, co nam nie wyszło.

Resztki wczorajszych emocji wciąż unoszą się w pomieszczeniu jak swąd czegoś, co się przypaliło na patelni i co trzeba było wyrzucić.

Wściekłość.

Tęsknota.

Chęć, by to jakoś poskładać do kupy.

Kawa.

Ciepła, pieszczotliwa i beżowa od mleka, podgrzanego w starej, rzężącej mikrofalówce.

Malin obudziła się po nocy dziwnie pozbawionej snów.

Właśnie minęła siódma.

Stoi przy zlewie, próbuje zebrać myśli, uczucia, iskrzące się po jej ciele jak poprzerywane przewody.

Nie zamierzam z tego rezygnować.

Nie mogę tego zrobić, nie mogę pozwolić, by przez własną niepewność stracić Petera.

Wczoraj chciałam się napić.

Zejść na dół do pubu. Opróżnić jakąś flaszkę, uciec do cudownej alkoholowej ziemi niczyjej.

Nie myśl o tym teraz. Wie, że uratować ich może tylko to, że postarają się o to dziecko, że ona się postara.

Właśnie to. W przeciwnym razie ich miłość się skończy, niezależnie od wszystkich przepraszam, które sobie powiedzą. Zanim się na dobre zaczęła.

Na zewnątrz słońce na przemian z chmurami. Gdzieniegdzie na niebie cumulusy.

Kłótnia.

Ich pierwsza tak poważna, o istotne sprawy. Myślała, że Peter zadzwoni do niej po powrocie do siebie, gdy się uspokoi. Sama chciała zatelefonować, ale tego nie zrobiła. Zdała sobie sprawę, że to ona musi się uspokoić.

Nie zadzwonił.

Ona też nie.

Jak dwie kotki. Ale teraz Malin stoi w kuchni, wie, że to ona musi do niego przyjść, pierwsza przełknąć złość i dumę, coś w sobie zmienić.

Bo w przeciwnym razie?

Koniec.

A on musi mnie przyjąć.

Musi.

Dzwonił za to Sven Sjöman. Zmienił wczorajszą taktykę. W nocy to sobie przemyślał, powiedział, że Karim dał im wolną rękę. Mają wdrożyć pozostałych w grupie, niczego nie ukrywać. Podpowiada mu to jego instynkt śledczego. Malin podejrzewała, że wpadli w jakąś mikropanikę, nie działali racjonalnie.

W głosie Svena pasja.

Wkrótce zebranie.

Inne zebrania.

Widzi, jak wiatr potrząsa koronami drzew przed kościołem. Na czerwonych dachówkach siada wrona. Zostaje tam przez chwilę, po czym odlatuje.

Czy może być tak, zastanawia się Malin, że Peter mnie sprawdził i odszedł? Skąd mam wiedzieć, że rozumuje tak jak ja? Może nasz związek właśnie się skończył. To uczucie ją przerasta i oddałaby wszystko za szklaneczkę tequili.

W takich sytuacjach pomaga tylko alkohol.

Na takie emocje.

Ale w mieszkaniu go nie ma.

Zamiast tego bierze duży łyk kawy.

Myśli o nazwiskach.

Mężczyznach, którzy je noszą. O ciemności, w którą musi wejść. O świetle, które ma nadzieję za nią napotkać.

Tablica.

Nazwiska mężczyzn z domku myśliwskiego wypisane na czerwono.

Nazwiska kobiet. Bezimienna z Lund nazwana „kobietą z S:t Lars”.

W jednej kolumnie podobieństwa. W drugiej różnice.

DNA jedynie od Jenny Svartsjö.

Zniszczona próbka pobrana od Marii.

Nie ma sensu teraz o tym myśleć.

Śledczych zgromadzonych wokół stołu przygniata powaga sytuacji.

W pomieszczeniu gęsto jest od niepokoju i strachu. Frustracji. Świadomości, że muszą pójść dalej.

Karim Akbar.

Mimo wolnej niedzieli ubrany tak jak zwykle – nienagannie. Wezwał wszystkich, zgodził się na nadgodziny. Malin sądziła, że stchórzy, zacznie myśleć o konsekwencjach, jakie to będzie miało dla jego kariery, jeśli zaczną grzebać w życiorysach takich mężczyzn w kontekście takich zbrodni.

Haniebnych, potwornych, ohydnych zbrodni.

Wszyscy policjanci muszą być teraz na służbie. Na odpoczynek przyjdzie pora później.

A jeśli chodzi o tych mężczyzn.

Pojawiasz się w takim śledztwie, w charakterze, który można określić jako kluczowy, i może nigdy już nie będziesz czysty we własnych oczach. A przede wszystkim w oczach innych.

Zaczęli jednak od Antinena.

Przyszedł nakaz pobrania próbki do badania DNA.

Börje Svärd i Waldemar Ekenberg mają do niego pojechać po spotkaniu. Laboratorium szybko zbada próbkę. Wszyscy mają nadzieję, że wynik będzie pozytywny, ale nikt w to nie wierzy.

To jakaś grubsza sprawa.

Głębsza rana, w samym środku szwedzkiego organizmu społecznego. Jątrzący się wrzód, narosły z czegoś, co dawno, dawno temu poszło nie tak.

Czarna cysta, rozgałęziająca się we wszystkich członkach tego ciała, hydra o nieznanych głowach.

Ustalili, że Johan Jakobsson ma wyszperać wszystko, co się da na temat tych mężczyzn. Ich życiorysów, ich wzajemnych powiązań, powiązań z innymi. Ma wyszukać coś, z czym będzie można ich skonfrontować.

Dotychczas niczego nie znalazł.

Na razie nie będą przesłuchiwać żadnego z nich. Nie chcą się ujawniać, dopóki nie nadejdzie odpowiedni moment. Strach może być ich najsilniejszą bronią, którą wykorzystają, by skłonić któregoś z nich do mówienia. Im więcej się dowiedzą, tym łatwiej będzie im kogoś zastraszyć.

Malin chciała skonfrontować Fredrika Kantstena z informacjami, że przyśpieszył śledztwo w Skanii i pojawił się w śledztwie dotyczącym Jessiki Karlsson, które także zostało szybko umorzone przez młodego prokuratora Jimmy’ego Kaldera.

Ale Sven Sjöman uznał, że jest na to za wcześnie.

Andriej Darsjevin.

Katierina Jelena. Nadal w śpiączce. Sven mówi:

– Jestem pewien, że to ma jakiś związek.

– Pora na solidną policyjną robotę – stwierdza Waldemar.

Malin myśli o tym, co ją, ich czeka. Że może trzeba będzie użyć przemocy. Myśli o tym, że chce porozmawiać z Peterem, zadzwonić do niego, przeprosić. Ale to musi poczekać. Wie, że czyny oznaczają więcej niż jakiekolwiek słowa.

– Uważajcie, ale nie bądźcie tchórzami. Róbcie to, co konieczne.

Tymi słowami Karim zamyka spotkanie.

Vivianne Södergran, myśli Malin, obserwując stanowczość Karima. Dzięki niej jesteś lepszym człowiekiem. Prawda? I o to chyba chodzi w tym, co nazywamy miłością.

Mówi Zekemu, że idzie do dentysty na rutynową kontrolę, pierwszą od dwóch lat, i że nie chce jej odwoływać z tak małym wyprzedzeniem, bo wtedy będzie musiała za nią zapłacić. A to jej nie w smak, bo te cholerne wyrwizęby zgarniają dużą kasę.

– W niedzielę?

– Mój wtedy przyjmuje. Wtedy, kiedy pacjent ma czas.

– Sure, Malin. Przyjdź, kiedy będziesz mogła.

Ginekolog Helena Popova, kobieta w średnim wieku, jest uprzejma i profesjonalna, nie wspomina o Peterze. Uśmiecha się wymownym, radosnym uśmiechem, jakby miała ich właśnie obdarzyć, pacjentkę i swojego kolegę po fachu, czymś pięknym.

Ale czy w tym pomieszczeniu może się zdarzyć coś pięknego? Jasnoszara tapeta jest w świetle jarzeniówki trupio blada. I czy nie czuć tu siarką? Czy to zapach jakiegoś środka czystości? A może to ten papier naciągnięty na fotel tak pachnie?

Helena Popova jest żylasta, niska i chuda. Zadbana blond czupryna okalająca kościstą, inteligentną twarz, jeszcze bardziej inteligentne brązowe oczy za okrągłymi stalowymi oprawkami.

Pewnie sama ma dzieci, myśli Malin, teraz już dorosłe. Kiedy rozbiera się w gabinecie, zastanawia się, jak anemiczne ciało lekarki zdołało zrodzić potomstwo. Ale co ja tam wiem, może jest bezdzietna?

Na ciele czuje chłód panujący w gabinecie, drapie ją biała koszula z nylonu, w którą musiała się przebrać.

Myśli o Karin Johannison. Niczego bardziej nie pragnie niż dziecka, którym mogłaby się zaopiekować. Chce adoptować. Pragnie się podzielić z małym człowiekiem nadwyżką miłości.

Co tu się zastanawiać? Wahać.

Jakim prawem tego nie chcę?

Muszę, prawda? Inaczej szydzę z tych wszystkich bezdzietnych kobiet, których miłość desperacko poszukuje ujścia.

A jednak.

Nic nie wiem o tej kobiecie, która zaraz wprowadzi we mnie zimne narzędzie.

I Malin robi się słabo, myśli, że to niewłaściwe. Czy ja nie mam żadnego wstydu? Ale kładzie się na fotelu ginekologicznym, rozkłada nogi. Czy można czuć się bardziej otwartą, odsłoniętą, bezbronną?

Można, myśli Malin.

O tak.

Zamyka oczy, czuje w sobie metal i słyszy spokojny głos doktor Popovej, objaśniającej, co widzi, że wszystko jest w jak najlepszym porządku.

Nagle wstrząs przechodzi przez jej ciało.

Malin napina się. Sztywnieje każdy jej mięsień, podbrzusze i brzuch przeszywa silny ból, po czym przebija serce niczym tysiąc strzał. Widzi nagą kobietę skutą w ciemnej, podziemnej norze.

Jest poraniona, głowę ma spuszczoną. Jęczy, błaga o pomoc, litość, ratunek. Malin widzi zbliżający się do niej czarny cień i wie, że to się dzieje, dzieje się teraz, dzieje się naprawdę, nie tylko gdzieś w jej wyobraźni, w tym gabinecie, w świetle jarzących się lamp operacyjnych, przypominających błyskające połówki cytryny.

Kobieta krzyczy.

Kilka kobiet krzyczy.

Malin z całych sił stara się, by ten krzyk nie stał się jej własnym. Czuje, jak na czoło występuje jej pot, a mięśnie łapie kurcz.

Dłoń na jej czole.

– Proszę się rozluźnić. Proszę się rozluźnić, zaraz kończymy. To bardzo prosty zabieg, niegroźny.

Malin otwiera oczy. A może były już otwarte? Wszystko na swoim miejscu, widzi doktor Popovą, znika torturowana w jakiejś norze kobieta, znikają krzyczące kobiety, jeśli kiedykolwiek istniały.

Ale Malin wie, że istniały.

Że one istnieją.

Że to się dzieje tu i teraz.

Że to jeszcze nie koniec.

– Gotowe – mówi doktor Popova. – Nie ma już żadnych przeszkód, by na świat przyszły kolejne maluchy.

Po co się mają pchać na ten świat?

Żeby skończyć tak jak ja?

Ale jestem pewna, że ty, Malin, będziesz lepszą matką od mojej. Że twoje dziecko będzie miało lepszego ojca niż ja. Bo to, co mi zrobił, jest niewybaczalne.

Więc niech płonie.

Niech płonie przez całą swoją wieczną śmierć.

Niech krzyczy i męczy się, tak jak ja się męczyłam w moim życiu.

Ale nie trać wiary w świat, Malin, w to, że miłość jest możliwa.

Że za tymi okropieństwami istnieje coś, dla czego warto wytrzymać.

29

Jak ja zdzierżę tego drania?

Arto Antinen.

Coś w jego skurczonej fizjonomii sprawia, że Waldemarowi Ekenbergowi zbiera się na wymioty. Wstydzi się, że on też jest człowiekiem i jako człowiek się urodził. Ten drań jest gorszy od jego starego.

Cała jego postać cuchnie rezygnacją, uległością wobec własnych żądz, ich akceptacją i zgodą na przekraczanie granic.

Obrzydliwe.

A teraz ten mężczyzna, ten gwałciciel siedzi przed nim i Svärdem na krześle w swojej obmierzłej chałupie i płacze, gnój jeden. Mówi, że odbył już swoją karę, że zażywa leki zmniejszające popęd seksualny, że zmuszanie go do oddawania próbki do badania jest niesprawiedliwe. Że nie ma nic wspólnego z zamordowaniem Jenny Svartsjö, że na oczy jej nie widział.

– Jestem zupełnie niewinny.

Waldemar poprawia swoją niebieską koszulę, podciąga brązowe spodnie z gabardyny, po czym robi krok w stronę Arta Antinena.

Pyta:

– Znał pan Jenny Svartsjö? A Jessicę Karlsson z Ljusdal? Krążył pan po zadupiach i zwodził baby? Różne młódki? Co?

Antinen kręci głową.

Nie odpowie, myśli Waldemar. A teraz, ścierwo, pobiorę od ciebie próbkę.

– Skoro jesteś taki niewinny, to dlaczego, u diabła, dobrowolnie nie zgodziłeś się na badanie? A teraz przestań się burzyć, bo ci rozwalę łeb.

– To nie w porządku.

– Czy sądzisz – wtrąca Börje – że tu chodzi o ciebie? Tu idzie o zamordowane kobiety, zgwałcone kobiety. A ty mi tu marudzisz, że to nie w porządku. No dalej, rozdziawiaj gębę.

Arto Antinen waha się, zaciska szczęki, ale gdy napotyka wzrok Waldemara, otwiera usta.

Börje wsuwa patyczek, czuje jego oddech – odór alkoholu z poprzedniego dnia, nieumytych zębów i zalegających między nimi resztek jedzenia.

Przesuwa patyczkiem pod językiem.

Mocniej, myśli Waldemar, widząc, jak Börje grzebie w jamie ustnej gwałciciela. Mocniej. Ale Börje jest wyzbyty sadystycznych cech.

Samo słowo.

Sadystyczny.

Nie przepada za tym określeniem, ale wie, że taki właśnie czasem jest. Przyjemność sprawia mu zadawanie bólu, gdy w pogoni za informacjami przekracza granicę, dociska trochę mocniej, by posłuchać, jak krzyczą. By posłuchać tego ludzkiego odgłosu, którego źródłem jest prawdziwy, głęboko odczuwany ból.

A ten tu pizdek?

Ile on zadał bólu?

Oblech.

Lepiej, gdybyśmy to jego zdechłego znaleźli w lesie. Wtedy Waldemar widzi na kuchennej ławie butelki wódki, dwie flaszki Explorera. Takiego bezrobotnego recydywistę musiały kosztować majątek.

Podchodzi do zlewozmywaka. Za plecami słyszy głos Börjego:

– Gotowe.

Słyszy ryk Antinena, który widzi, jak Waldemar wylewa zawartość jednej z butelek do zlewu.

– Do diabła, Waldemar.

Waldemar odwraca się, gapi na Antinena.

– Nie są ci potrzebne. Nigdy nie wiadomo, na co ktoś taki jak ty wpadnie po pijaku.

– Niech pan przestanie – mówi Arto Antinen. – To niesprawiedliwe.

Waldemar chwyta drugą butelkę.

Wylewa jej zawartość, szczerzy się w stronę Antinena.

– A kto powiedział, że cokolwiek w życiu jest sprawiedliwe?

Arto Antinen leży na podłodze w swoim domu. Po wizycie policjantów nie mógł ustać na nogach, jakby uszła z niego cała energia.

Wdycha powietrze, wydycha. Na dłoni przystawionej do ust czuje ciepło ze swojego wnętrza, na ciele czuje chłód desek podłogowych.

To się nigdy nie skończy, myśli.

Wciąż pobolewa go jama ustna.

To się już zawsze będzie za mną ciągnąć.

Test.

Co jeszcze chcą o mnie wiedzieć, czego nie wiedzą? Zapach alkoholu ze zlewu. Ma ochotę wstać i zlizać resztki, zanim ta lotna ciecz wyparuje.

Sadyści.

To sadyści.

Kiedyś psycholog orzekł, że jest klinicznym sadystą seksualnym i musi nauczyć się kontrolować swoje popędy.

Wdech, wydech.

Wykorzystane przez życie ciepło na mojej żylastej dłoni.

Arto Antinen zamyka oczy.

Czy to się kiedyś skończy, zastanawia się. A może żądza jest wieczna?

Börje Svärd patrzy, jak Waldemar Ekenberg wsiada do samochodu na parceli Antinena. Jak zielony las okala jego długą, chudą, a zarazem silną postać, nadaje blasku, na który nie zasługuje.

Nienawidzi upodobania Waldemara do przemocy, do przekraczania granic.

Ale wie, że to czasem konieczne.

No i jest moim przyjacielem. Zatroszczył się o mnie po śmierci Anny, on i jego żona zaprosili mnie do swojej willi w Mjölby, zabrał do Mantorp na wyścigi konne i motocyklowe.

Waldemar zamyka drzwi, zapuszcza silnik. Börje siada obok niego.

– Obleśny drań – rzuca Waldemar. Jego ciało jak gdyby zasklepione w sobie, każdy mięsień nieco napięty. – Mam dość takich oblechów. A zwłaszcza tych, którzy wszystkiego nie mówią. Chcę, żeby ptaszki zaczęły śpiewać.

I Börje myśli, że agresja może być uzasadniona, ale tylko wtedy, gdy jest niezbędna, by dopaść o wiele gorszą przemoc.

Myśli, że na peryferiach ludzkich zachowań zacierają się wszelkie granice i podziały. Wszystkie te nasze wydumane wyobrażenia na temat dobra i zła są wymazywane i zastępowane czymś innym.

Dobrą przemocą.

Nieraz wobec niewinnych.

Konieczną przemocą.

A do takiej przemocy Waldemar jest jak znalazł.

– Jedziemy – mówi Ekenberg.

Gdy wypowiada te słowa, w samochodzie zaczyna bzyczeć mucha, głośno, uparcie, jakby pochodziła z jakiegoś innego świata.

Malin ubrała się, podziękowała doktor Popovej, przeszła szpitalnymi korytarzami. Zdała sobie sprawę, że zapomniała ją zapytać o Emanuela Ärendssona.

Ale może to i dobrze.

Coś musi pozostać w sferze prywatności.

Wjechała windą na oddział dziewiąty, miała nadzieję, że zastanie tam Petera, że nie będzie zajęty obchodem, jakimś spotkaniem albo operacją. Wiedziała, że w ten weekend pracuje.

Zapukała do drzwi jego gabinetu

Ale go nie zastała.

Pielęgniarki nie wiedziały, gdzie jest.

Przeszła się kilka razy po oddziale.

Wciąż czuła w sobie metalowe narzędzie Heleny Popovej.

Chłód w cieple.

Dalej boli.

Może się minęli? Przypadkiem się przeoczyli?

Wczorajsza kłótnia.

Walka na śmierć i życie.

I Malin zdała sobie sprawę, że całe jej życie to właśnie takie skrajności.

Że granica jest zawsze ta sama, tak samo wyraźna. Że poszukiwanie prawdy stanowiło zawsze wspólny mianownik wszystkich jej działań.

Przeklęła samą siebie.

Niedobrze jej się zrobiło na myśl o własnej nieumiejętności, by dostrzec, co w życiu jest naprawdę ważne, o własnym strachu przed tym.

Minęła pokój Katieriny Jeleny.

Zajęta swoimi sprawami na kilka krótkich chwil zapomniała, że tam leży.

Zawahała się, chciała wejść. Ale co niby miałaby tam znaleźć? Maskę tlenową, bandaże na ranie w brzuchu, pikanie, samotność, bezbronność.

Jeśli Katierina Jelena coś wie, to czy grozi jej niebezpieczeństwo? Czy powinni jej załatwić ochronę?

Nie.

Kobiety, które padły ofiarą handlu ludźmi, niezwykle rzadko wiedzą coś na temat stojących za tym mężczyzn. Może i znają jakąś twarz, ale nigdy prawdziwych nazwisk ani konkretnych miejsc.

Poszła dalej w stronę wind. Otworzyły się drzwi jednej z nich. W środku stał Peter.

Najpierw sprawiał wrażenie zaskoczonego, potem zawahał się i nie ruszył z miejsca.

Drzwi zaczęły się na powrót zamykać.

Stopa Malin w szczelinie.

Gwałtownie, jakby wyszarpnięta z ciała. Drzwi się rozsunęły. Peter wysiadł, wziął ją w objęcia. Nie uniosła rąk. Pozwoliła, by ogarnęło ją jego ciepło. Do oczu napływały jej łzy, czuła się jak mała dziewczynka. I znów zrobiło jej się wstyd. Powstrzymała płacz i powiedziała:

– Byłam u ginekologa. Właśnie wracam.

– Kocham cię – wyszeptał jej w ucho Peter. – Wszystko będzie fantastycznie. Prawda? Jestem pewien, że wszystko będzie zupełnie fantastycznie.

Andriej Darsjevin czuje cios.

Spadająca na jego łeb zaciśnięta pięść wyrywa go ze snu. Skopuje z siebie koc, próbuje wstać, ale zostaje powstrzymany przez stanowczą, cuchnącą dymem ludzką masę.

Brązowy materiał.

Szary?

Na twarzy czuje chłód stali. Ból, gdy to, co musi być lufą pistoletu, zostaje mu wciśnięte w dziurkę w nosie. Krzyczy, ale instynktownie wie, że to bezcelowe. Bo nawet jeśli ktoś mógłby go usłyszeć, to i tak nie chce.

Twarz tego szalonego policjanta.

Jak on się nazywał?

Waldemir?

Darsjevin wie, co go czeka. W Sankt Petersburgu miał już do czynienia z bardziej szalonymi glinami. Wie, że to koniec jego milczenia. W przeciwnym razie znajdą go powieszonego w celi.

Powieś mnie.

Chcę tego, myśli.

Wyświadcz mi przysługę.

I oczami wyobraźni widzi idącą po łące córeczkę, chce wyprzeć ten obraz, pozwolić, by ten policjant zatłukł go na śmierć. Tak będzie najlepiej.

Prawda?

Jeśli przyjmie przemoc.

Czuje na ciele razy policjanta. Nieważne, kogo bije. W jego uderzeniach rozpoznaje siłę kierowaną przeciw własnym słabościom i przykrym wspomnieniom.

Dlaczego miałoby być inaczej niż w jego ojczyźnie?

Czy kiedykolwiek w ogóle w to wierzył?

Policjant zdziera z niego koc. Żałuje, że nie włożył spodni. W samych slipach czuje się nagi. Waldemar mówi łamanym angielskim:

– Gadaj, gnoju. Wyśpiewaj wszystko, co wiesz. Wszystko, co może się nam przydać.

I Andriej wie, co ma powiedzieć.

A jednak.

Kręci głową, czuje, jak lufa pistoletu rozdrapuje delikatne naczynka krwionośne, jak spod bandaża na górną wargę sączy się krew.

Waldemar milknie.

Przecież on jest bardziej wytrzymały?

Ale Andriej Darsjevin wie, że mężczyzna, który przyszedł do jego celi, to prawdziwy twardziel.

– Nie ruszaj się.

Czuje, jak jego majtki zjeżdżają w dół.

– Jebana cioto.

Inny zimny przedmiot.

Ostry.

Kłuje w mosznę.

– Dawaj mi tu coś, bo inaczej odetnę ci jaja i do końca życia będziesz cienko kwiczał. Staniesz się pierdolonym tłustym eunuchem, którego oszczają mafijni kolesie. Mam dość takich jak ty. Jestem gotów ponieść konsekwencje odcięcia komuś jaj, kumasz? Mam dość. Gadaj mi tu o twoich kontaktach.

Wiesz, że się ciebie nie boję, myśli Andriej Darsjevin. Jednocześnie zdaje sobie sprawę, że jego życie już zawsze będzie tak wyglądać.

– Chcę usłyszeć, jak kwiczysz, kumasz?

I czuje, jak wbija się w niego ostrze noża.

Patrzy Waldemarowi w oczy. A w nich widzi strach, że jedyny język, jakim policjant umie się posługiwać, jest dla Andrieja niezrozumiały.

Rosjanin mruga.

To już bez znaczenia.

I kiedy po chwili mówi, głos ma bezdźwięczny. Tak jakby już był martwym człowiekiem, który pozwala sylabom wylatywać wraz z ostatnim tchnieniem.

– Paul Lendberg. Sprawdźcie go.

I nic więcej.

30

Musimy pomóc Johanowi Jakobssonowi.

Tyle możemy zrobić.

Ja i Zeke.

Zanim po powrocie do komendy zdąży cokolwiek zrobić, przywołują ją z Zekem do biurka Johana.

– Znaleźliśmy to i owo – mówi Johan. – Może to wystarczy, żeby móc pogadać z tymi facetami.

Malin pochyla się w kierunku ekranu.

– Co znaleźliście?

– Studiowali razem w Uppsali – mówi Johan. – Wszyscy mieszkali w tej samej korporacji studenckiej. Smålands Nation. Nie pytaj mnie dlaczego. – Wystukuje adres innej strony. Czarna z czerwonymi, staromodnie wyrafinowanymi literami. – Sällskapet Skallarna.

Jakieś studenckie stowarzyszenie istniejące od 1898 roku. Tylko dwie zakładki.

Jedna prezentująca jego historię.

– Sällskapet Skallarna. Męskie bractwo dla najlepszych studentów w Uppsali, przyszłych przywódców Królestwa Szwecji. Jeszcze dziś członkowie poddawani są ostrej selekcji.

Następnie zakładka ze zdjęciami ze spotkań w lesie, czarno-białymi i kolorowymi. Młodzi chłopcy, jakby byli na obozie harcerskim, tylko bez mundurków, gotowi raczej do popijawek i imprez niż działalności charytatywnej.

– I to – mówi Johan.

Stare czarno-białe zdjęcie, nieopatrzone datą, przedstawiające trzech młodych mężczyzn w ciemnych garniturach na leśnej polanie.

Pod zdjęciem trzy nazwiska: „Szacowni członkowie Fredrik Kantsten, Emanuel Ärendsson i Peder Stålskiöld”.

– Kumple – mówi Zeke. – Pieprzone tajne stowarzyszenie. Dzieciaki udające ważniaków. Musieli od tamtego czasu utrzymywać kontakt. Może to jest jakieś dojście? Co robili w tym stowarzyszeniu? Czy mają jakiś statut? O to możemy ich przecież zapytać. Ze strony internetowej nic nie wynika.

Malin potakuje.

Ale czy to rzeczywiście wystarczy, by na tym etapie w ogóle przesłuchiwać tych mężczyzn?

Sällskapet Skallarna.

Czy coś mogło się zacząć już wtedy? Jeżeli coś się w ogóle zaczęło?

– Chcę pogadać z Ärendssonem – mówi Malin. – Zobaczę, co to da.

– Dlaczego to bractwo publikuje zdjęcia niektórych członków i ich nazwiska, skoro ma być tajne? – zastanawia się Johan.

– Kto wie – mówi Zeke. – Sam widzisz, że byli bardziej dzieciakami niż dorosłymi. Nie pomyśleli pewnie o tej sprzeczności, chcieli tylko wrzucić trochę zdjęć na stronę. Tak naprawdę wcale nie powinni mieć strony.

– Wzbudza ciekawość – mówi Malin. – A tajemniczość to matka ciekawości. Chcą być pewnie tajemniczy i znani, bo w przeciwnym razie jaki jest sens posiadania bractwa czy stowarzyszenia. Na Yale jest coś takiego: Skulls and bones. Tajne, ale dobrze znane. Należało do niego kilku prezydentów USA. Sällskapet Skallarna może być jego szwedzkim miniwariantem. Mimo że nigdy o nim nie słyszałam.

– Niczego więcej nie znaleźliśmy. Ani w Wikipedii, ani na żadnych blogach – stwierdza Johan.

– Ale wszyscy trzej przyjaciele z domku myśliwskiego w Hälsinglandzie byli w stowarzyszeniu – mówi Zeke. – Według mnie wystarczy, żeby zadać kilka pytań.

– Pogadamy ze Svenem. Ale mając na uwadze charakter zbrodni, powinniśmy móc zadawać pytania, komu chcemy – mówi Malin. – A ta wyprawa na polowanie jest cholernie podejrzana. No i to, że nazwiska Ärendsson oraz Kantsten pojawiły się w sprawie w Lund.

– Coś jeszcze, Johan?

– Na razie to wszystko, ale jeszcze pogrzebię. Sprawdzę, czy istnieje więcej powiązań ze sprawą w Skanii, w której Kantsten był prokuratorem. Może natrafię na coś w rejestrach.

Malin idzie do Börjego Svärda.

Ten mówi, że podczas pobierania próbki DNA od Antinena obyło się bez dramatów, że Waldemar wyszedł przed kwadransem na papierosa, był strasznie wkurzony.

Malin dzwoni do Svena.

Mówi, co znaleźli.

– Stowarzyszenie w Uppsali?

– Wiem, to w zasadzie nic, ale musimy pójść dalej.

– Okej.

– Okej co?

– Skontaktuj się z Emanuelem Ärendssonem. Sprawdź, co ma do powiedzenia. Już na samą myśl, że jest ginekologiem i pojawia się w tym kontekście, robi mi się nieswojo.

Bombastyczne wille z lat dwudziestych przy starym cmentarzu. Białe i szare minipałace w stylu neoklasycystycznym, obłędnie luksusowe i wielkie jak na średniej wielkości Linköping.

Wysokie stare lipy wystrzeliwują ku błękitnemu niebu zza dwumetrowego kamiennego muru otaczającego dom Emanuela Ärendssona. Otynkowane ściany, na które gałęzie otaczających drzew rzucają wyraźne, rozczapierzone cienie.

Pięćdziesiąt sześć lat.

Prawdopodobnie nie ma go w domu. Jest szanowanym lekarzem, a tacy są pewnie o tej porze w szpitalu albo na uniwersytecie. Ale może przy niedzieli go zastaną.

Skoro gotów był przyjąć mnie w sobotę.

Sprośne mózgi nigdy nie odpoczywają, myśli Malin.

Zrywa się silny wiatr. Gałęzie za murem poruszają się jak węże, a korony drzew, widziane pod ostre światło słoneczne, przeistaczają się w czarne głowy.

Zaparkowali na przycmentarnym parkingu.

Furtka nie była zamknięta na klucz.

Żwir skrzypi im pod stopami, anonsując ich przybycie.

Pnie wyginają się nad nimi i Malin słyszy krzyk kobiety. Czy ten odgłos dochodzi z piwnicy?

Czy są już blisko, nie wiedząc o tym? Patrzy na Zekego, ale na jego twarzy maluje się spokój, jakby nie słyszał krzyków, i Malin zdaje sobie sprawę, że one są tylko w niej.

Ktoś jest torturowany.

Za tym piwnicznym okienkiem?

Za tymi mlecznymi szybami?

Walą w solidne drzwi z bejcowanego dębu.

Uderzają mocno obręczą w lwiej paszczy, jakby mieli zbudzić samego diabła.

Malin.

Przypominam sobie siebie. Czy kiedyś stałam tam, gdzie ty teraz?

Nie śmiem o tym mówić.

Za to chcę pamiętać tę, którą byłam.

Małą dziewczynkę przepełnioną marzeniami.

Marzeniami o miłości.

Życzliwości.

Dzieciach.

Porządnym mężczyźnie.

Takie były moje marzenia.

Ale dostałam co innego. To jedno z wielkich przekleństw ludzkości, cała ta pyszałkowata przemoc wobec kobiet, wobec dzieci.

Walisz lwem w drzwi, Malin.

Ale czym ty sama jesteś?

Ta przemoc musi się skończyć, Malin.

Mój smutek musi się skończyć.

Krew z brązowych spodni Waldemara Ekenberga dało się usunąć. Strażnik udawał, że nic się nie stało, gdy wypuszczał go z celi.

Ten przeklęty alfons Darsjevin na pewno nie piśnie ani słowa.

Waldemar wie swoje. Kto mu uwierzy, weźmie jego stronę?

Nie, tam, w celi, był tylko on, wiedział to.

Waldemar poszedł do szatni w siłowni.

Doprowadził się do porządku.

Wziął kilka głębokich oddechów, żeby obniżyć poziom adrenaliny. Długo siedział w toalecie, wysrał całe wczorajsze żonine ragoût.

Trzy duże porcje smacznej brei przypominającej pieczeń wołową.

Ale jego przyśpieszony oddech jakoś nie chciał się uspokoić.

Czyżbym się zestarzał? Tracił pazur?

Ale wtedy przypomniał sobie lufę pistoletu w zabandażowanym nosie sutenera, krew i ostrze noża na jego żałosnym kroczu, przypomniał sobie swoją moc w każdym włóknie ciała.

Stary.

Ja?

Bzdury.

Mogę robić o wiele gorsze rzeczy.

Wciąż czuł w ciele ciosy wymierzone alfonsowi. Ciosy zadane ojcu, gdy zżerał go rak.

Ból, który wywołał, zemstę. Poczucie, że teraz już będzie dobrze. Dość znęcania się i dręczenia mamy.

I poczuł, jak uspokaja mu się oddech, jak znów staje się Waldemarem Ekenbergiem, jego spokojną wersją. Potem odezwało się sumienie, zwątpienie, czy postąpił słusznie.

Czy jest już jednym z nich?

Gdzie przebiega granica?

Pieprzyć granice.

Trzeba robić, co do nas należy.

Pozostali zastanawiają się pewnie, gdzie jest, zwłaszcza Börje.

Wrócił na górę.

Malin i Zeke pojechali do tego chrzanionego ginekologa.

Cholera.

Sam by to chętnie zrobił.

Zawołał Johana Jakobssona, Börjego Svärda i Svena Sjömana.

Podzielił się z nimi tym, czego się dowiedział od Andrieja Darsjevina. Nazwiska w Sztokholmie.

Widział spojrzenie Svena.

Domyślił się pewnie, co zrobił, żeby cipkosprzedawczyk zaczął śpiewać.

Wiedział też, że Sven już dawno zaakceptował płynną granicę między tym, co dobre, a co złe, to, że jest ona wielowymiarowa i niemożliwa do uchwycenia słowem, myślą, a nawet czynem.

Po prostu jest, pomyślał Waldemar. Granica. Jest nowa dla każdego w każdym momencie.

Zło.

Dobro.

Równie elementarne i trudne do objaśnienia jak fakt, że ludzie w ogóle są w stanie oddychać.

Malin.

Chciałbym, żeby tu była Malin. Ona doceniłaby owoce uczciwie pojmowanej pracy policyjnej.

Ale jest pewnie tam, gdzie powinna teraz być. Próbuje wywabić zło z jego najciemniejszych nor.

31

Czy ona tu jest?

Kobieta, którą widzę oczami wyobraźni, poddawana torturom w ciemnej norze.

A może w jasnej?

Czy chcą widzieć swoje ofiary skąpane w świetle?

Emanuel Ärendsson otwiera im drzwi.

Ma wolną niedzielę. Łysawy, niski mężczyzna, wory pod wodnistymi szarymi oczami, obwisłe policzki, okrągła głowa ponad szczupłymi ramionami i lekki brzuszek, przez co mężczyzna przypomina dwie nałożone na siebie, klapnięte gruszki. Niepewny siebie chłopiec o wątpliwym uroku, pomyślała Malin na jego widok.

Stojąc w korytarzu umeblowanym ciężkimi meblami z lat dwudziestych z ciemnego drewna oraz nowoczesną lampą z różowym tiulowym abażurem, Emanuel Ärendsson sili się na gościnność.

Najpierw, gdy ich zobaczył, sprawiał wrażenie zaskoczonego. Zaraz potem, gdy okazali legitymacje, przestraszonego, a następnie przesadnie ugrzecznionego.

Ale Malin się na to nie nabrała. Widziała, że nie są tu mile widziani.

Kiedy przechodzili za Ärendssonem przez kolejne pomieszczenia, owładnęło nią dziwne uczucie, że znajduje się zupełnie gdzie indziej niż w rzeczywistości. Że tapety w delikatne wzory, kolorowe litografie, dywany i patynowane stare meble to jedynie rekwizyty w jakimś pokręconym filmie, który tak naprawdę opowiada zupełnie inną historię.

Jakby tak naprawdę Emanuel Ärendsson miał jakiś inny dom.

Sam sprawiał podobne wrażenie.

Jakby nie do końca pasował do własnego życia. Jak człowiek, który za wszelką cenę pragnie przynależeć do wyższej klasy średniej, pozostając jedynie zręcznym naśladowcą.

Jeżeli pamiętał nazwisko Malin z umówionej przez Petera wizyty, nie okazywał tego.

Na ich rzucane w drodze do salonu komentarze dotyczące wystroju wnętrza odpowiadał krótko. Oznajmił, że jego żona jest z przyjaciółkami na Majorce, gdzie gra w golfa.

Golf i literatura, myśli Malin, kiedy zasiadają z Zekem w niebieskich fotelach Howard w pokoju pełnym regałów z książkami.

Emanuel Ärendsson chichocze, gdy opowiada o stole, który kupił na konferencji na Bali i który sprowadził do kraju w kontenerze.

– Wyszło o wiele drożej, niż się spodziewałem. – Mówiąc to, ściska w dłoni elektryczną mosiężną zapalarkę do kominka, która w wyobraźni Malin przeistacza się w narzędzie ginekologiczne o anatomicznym kształcie. Widzi Ärendssona w białym fartuchu, czuje w sobie to narzędzie, patrzy na wory pod jego oczami, myśli: Lubisz to, prawda? Lubisz to.

Zeke pyta:

– Zastanawia się pan pewnie, co nas tu sprowadza?

I wtedy Malin uświadamia sobie, że nie wyjaśnili, po co przyszli, a Emanuel Ärendsson o nic nie pytał, po prostu przyjął do wiadomości fakt ich wizyty i ich wpuścił.

Wie, czego chcą.

Albo nie ma nic do ukrycia.

Wszystko może oznaczać wszystko.

– Co więc państwa sprowadza?

Zeke opowiada o ich śledztwie.

O tym, co wiedzą.

O powiązaniu z Pederem Stålskiöldem, o lesie, w którym znaleziono Jenny Svartsjö, o prokuratorze Fredriku Kantstenie, który kierował podobnym śledztwem w Skanii, gdzie Emanuel Ärendsson występował jako biegły. O powiązaniach między nimi. O Sällskapet Skallarna.

Wykładają na stół prawie wszystkie karty.

Chcą wywołać jakąś reakcję.

– Wiemy też, że był pan z kolegami w Hälsinglandzie. W domku myśliwskim, w czasie, gdy w tamtejszym lesie znaleziono zgwałconą i pobitą Jessicę Karlsson. W ten sam sposób co Jenny Svartsjö i kobieta w Skanii. W śledztwie w sprawie zamordowania tej ostatniej był pan biegłym, a Fredrik Kantsten prokuratorem. Obaj przebywaliście też w Hälsinglandzie. Rozumie pan więc, że wszystkie te powiązania zwróciły naszą uwagę?

Emanuel Ärendsson zakłada nogę na nogę, naciska mosiężną zapalarkę.

– A więc to policja nazywa powiązaniami? Gdybym jako naukowiec widział jakiekolwiek powiązania przy tak luźnych podstawach, zostałbym wyśmiany.

– Ale my nie jesteśmy naukowcami – odparowuje Malin, a Ärendsson uśmiecha się w odpowiedzi.

– Jak to się stało, że był pan biegłym w Skanii? – pyta Zeke.

– Poprosił mnie o to przyjaciel, prokurator Fredrik Kantsten. Potrzebna mu była second opinion.

– I według pana ta kobieta sama sobie zadała te obrażenia? – pyta Malin.

Emanuel Ärendsson potwierdza.

– Absolutnie. Widziałem już u kobiet rozmaite samookaleczenia.

– U kobiet?

– Mężczyźni w zasadzie tego nie robią.

Ponownie wciska zapalarkę. Ze szpica wystrzeliwuje płomień.

– Co właściwie robiliście w tym domku? – pyta Zeke.

– Sądziłem, że śledztwo było objęte tajemnicą – odpowiada Emanuel Ärendsson i gładzi łysinę. – Jak państwo do niego dotarli?

– Co robiliście w tym domku? – Zeke ponawia pytanie. – Może nam pan jakoś wyjaśnić, dlaczego pan i pana przyjaciele, figurujący w śledztwie w sprawie kobiety w Lund, pojawiliście się właśnie tam?

– No, słuchamy – rzuca Malin.

Chce, by jej głos brzmiał groźnie. Wie, że przed tym mężczyzną nie może okazać słabości.

– Szczerze mówiąc, nie pojmuję, co rozumieją państwo przez powiązania. Jesteśmy z Fredrikiem i Pederem przyjaciółmi z czasów studiów w Uppsali. Czasem razem polujemy. A teraz kilka przestępstw, których ofiarą padły kobiety, jakoś tam nas dotyczy. Przypadek. Tyle mam na ten temat do powiedzenia.

Trzeba przyznać, że się nie tłumaczysz, myśli Malin.

Nie mówisz: Nie mam nic wspólnego z tymi przestępstwami.

– Czy był pan w mieście pod koniec listopada i na początku grudnia zeszłego roku?

Emanuel Ärendsson zastanawia się.

– Tak, nigdzie nie wyjeżdżałem. Dlaczego?

– Podejrzewamy, że wtedy zamordowano Jenny Svartsjö.

Tłumacz się, myśli Malin i pyta:

– Czy był pan w nowym domku myśliwskim Pedera Stålskiölda? Takim z pięknym kominkiem?

– Nawet nie wiedziałem, że ma domek. Nigdy nie polowaliśmy w majątku Pedera.

– Znał pan Jenny Svartsjö?

– Absurdalne pytanie. Oczywiście, że nie.

– Nie?

Mężczyzna milknie.

– Mieszkanie w Skattegården. Rosjanie. Prostytutki. Był pan tam?

– Nie wiem, o jakim mieszkaniu mówicie.

I Malin zmienia trop, pyta z zaciekawieniem:

– Jak się zaczęła panów przyjaźń? Wiem, że w Uppsali należeli panowie do tego samego stowarzyszenia.

– Tak, byliśmy w Sällskapet Skallarna. Jak wielu innych. Potem przez lata utrzymywaliśmy kontakt, głównie dzięki cojesiennym polowaniom.

– Tylko polowaniom?

– Tak, to nasz wspólny konik. No i raz się zdarzyło, że zetknęliśmy się na gruncie zawodowym.

– A pan i hrabia Peder Stålskiöld? – pyta Zeke. – Poza tym się nie spotykacie? Mieszkacie przecież w tym samym mieście, więc sądziłem…

– Nie, nie spotykamy się.

– Nigdy razem nie polowaliście w Skanii? – pyta Malin.

– Nie, nigdy.

– Zna pan Marię Murvall?

– A powinienem?

I Malin dostrzega, jak jego źrenice się rozszerzają. Znak, że kłamie.

Emanuel Ärendsson znów rozsiada się w fotelu, patrzy przez okno na szary mur, do połowy porośnięty lśniącym bluszczem.

– A więc to tak działacie? Dostrzegacie jakieś konspiracyjne powiązanie, po czym nachodzicie porządnych obywateli, sugerując, że popełnili jakieś bezeceństwa, i bezpardonowo ich znieważacie?

– Poczuł się pan znieważony? – pyta Malin.

Ärendsson nie odpowiada.

Wstaje z fotela. Mniejsza gruszka – głowa – jakby dźwiga większą gruszkę – ciało.

– Potrzeba o wiele więcej, abym poczuł się znieważony.

Patrzy na Malin, przez dziesięć sekund wytrzymuje jej wzrok, jakby się zastanawiał, czy wypowiedzieć słowa, które ma na końcu języka, czy to właściwa taktyka. Ona widzi w tym spojrzeniu niepewność, jakby chciał być w porządku wobec swoich przyjaciół. Za tą pewną siebie fasadą jesteś po prostu zwykłym naśladowcą. Robisz to, co ci każą chłopaki, żeby móc się z nimi bawić. Jesteś słaby i dobrze o tym wiesz.

Myśli o tym mężczyźnie, który stoi przed nią, a także o Fredriku Kantstenie i o Pederze Stålskiöldzie. Czy to oni mogli skrzywdzić te kobiety? Czy są naprawdę zdolni do użycia takiej przemocy? Może. A może i nie. Może istnieje jakiś inny mężczyzna. Czwarta osoba stojąca za tą trójką.

Bo czy można być tak szanowanym obywatelem i jednocześnie popełniać takie zbrodnie? Można?

Kto wie, myśli Malin. Mimo wszystko jest to możliwe.

– Polowaliśmy w lasach Hälsinglandu. To wszystko. Jesteśmy starymi przyjaciółmi. Nie mam nic wspólnego z przedmiotem waszego śledztwa. I nie wyobrażam sobie, by moi koledzy mieli.

Teraz się tłumaczysz, myśli Malin. Mówi:

– Prowadzimy śledztwo w sprawie tortur, gwałtów, porwań i zamordowania młodych kobiet. Przyznaję, że nasze powiązania są ogólnikowe i nie muszą niczego oznaczać. Musimy jednak zbadać wszystkie tropy. Tak wygląda nasza metoda naukowa. Wiesz, zbadaj, idź dalej albo odpuść.

Dwa drgnięcia w kąciku oka Emanuela Ärendssona, błysk na jego łysinie, w której odbija się kilka promieni słońca.

– Czy kiedyś polowaliście w Skanii?

– Już powiedziałem: Nie.

– Nigdy nie zabierali panowie ze sobą prostytutek na polowania? Tak dla hecy?

Kiedy wypowiada „dla hecy”, robi w powietrzu znak cudzysłowu.

Oczom Ärendssona brak wyrazu.

– Zrobi pan wszystko, żeby towarzyszyć kolegom, prawda?

Oczy nadal bez wyrazu, ale w kąciku oka widać drżenie.

– Widać, że jest pani zestresowana – mówi po chwili. – Zawsze tak jest, gdy po dłuższym czasie trzeba się poddać usunięciu spirali. Proszę pamiętać, że stres nie sprzyja zajściu w ciążę.

Ty gnoju.

Wielkie oczy Zekego.

Malin wychodzi jako pierwsza.

Nasłuchuje krzyków kobiet. Ale tu nie ma żadnych kobiet.

Na drzwiach prowadzących do piwnicy wisi mosiężna tabliczka z czarnym napisem: „Gabinet”.

W drodze do samochodu Zeke pyta:

– Malin, co to, u diabła, było? Powinienem coś wiedzieć? Coś jeszcze przede mną ukrywasz?

– Nic. Też nie zrozumiałam.

Zeke wzdycha. Jedynie odbierając sygnały wysyłane przez jego ciało, Malin wie, że on wie, co tam zaszło.

Otwiera drzwi zaparkowanego przy cmentarzu samochodu.

Mruży oczy.

Za nim, pod słońce, przypominająca grad chmara wróbli. Jeden z ptaków jak zagubiony pocisk, który może trafić w cokolwiek i spustoszyć wszystko.

– A więc to tak, Malin – mówi Zeke. – A więc to tak. – Uśmiecha się. – A niech mnie, to najlepsza rzecz, jaką ostatnio słyszałem.

32

Niezłomność. Wytrwałość.

Wytrzymały łokieć, myśli Johan Jakobsson.

Mnóstwo tabletek przeciwbólowych.

Tego właśnie potrzebuje.

Nowe nazwisko, które Waldemar Ekenberg wyciągnął z Andrieja Darsjevina.

Paul Lendberg.

W Szwecji jest ich dziewięciu.

Wszyscy wyglądają na zwyczajnych obywateli.

Najpierw nie znalazł nic godnego uwagi.

Potem przyszedł mu do głowy pewien pomysł.

Wstukał nazwisko Paula Lendberga w połączeniu z Ärendssonem i Kantstenem.

Czy istnieje jakieś dodatkowe powiązanie?

Szukaj.

Bam.

Lista studentów, rocznik 1975.

Nerwowo zaczął stukać w klawiaturę, gdy odkrył, że mężczyźni w domku w Hälsinglandzie i facet o nazwisku, które podał im Andriej Darsjevin, studiowali w tym samym czasie w Uppsali.

W odróżnieniu od pozostałych Paul Lendberg nigdy nie ukończył żadnego kierunku.

Brak numeru telefonu.

Wszedł na stronę Sällskapet Skallarna.

Na zdjęciach żadnego Paula Lendberga, jeśli wierzyć podpisom.

Ani w rejestrze Smålands Nation, ani w żadnym innym kontekście, który by można powiązać z pozostałą trójką.

W rejestrach urzędowych znalazł jeszcze więcej Paulów Lendbergów.

Jednego skazanego za ekoprzestępczość, od trzech lat odsiadującego wyrok w zakładzie karnym w Kalmarze. To raczej nie on. Innego w Malmö, karanego za przekroczenie prędkości.

W rejestrze firm Paul Lendberg pojawia się pod sztokholmskim adresem, Skogsvägen 36. Posiada przedsiębiorstwo importowe Eastoria Trading, które prowadzi interesy głównie z dawnym blokiem wschodnim. Na firmę zarejestrowana jest nieruchomość pod tym samym adresem.

Europa Wschodnia.

Rosja, Ukraina.

Darsjevin, Jelena.

Svartsjö.

Szwedka.

Ale pracowała w rosyjskim burdelu. Szwedzkie pochodzenie nie uodparnia na bycie ofiarą handlu ludźmi czy seksem.

To takim właśnie handlem zajmował się Paul Lendberg?

Johan sprawdził datę jego urodzenia. 1956, tak jak Fredrik Kantsten, rok młodszy od Emanuela Ärendssona i Pedera Stålskiölda.

To może być ich człowiek.

Może mieć powiązania z pozostałymi. Jednak w przeciwieństwie do nich krótko studiował w Uppsali. W tym czasie robiły to tysiące innych mężczyzn.

A jednak.

To już jakaś zbieżność.

Palce stukające w klawiaturę wbrew woli Johana.

Siłą powstrzymuje drżenie rąk.

Kolejne kliknięcia.

Przeszukuje Google.

Bum.

Ich własny rejestr.

Bum.

Rejestr paszportowy.

Brak zdjęcia Paula Lendberga.

Biorąc pod uwagę jego międzynarodowe interesy, powinien mieć paszport.

Ale jeśli trudnił się handlem kobietami, może działać pod fałszywym nazwiskiem.

Google pictures.

Zdjęcia Paula Lendberga brak.

Gdzie jest Malin?

Johan pociera łokieć. Chyba powinien do niej zadzwonić.

Byli pewnie z Zekem u Ärendssona i jadą do hrabiego.

Mogliby wykorzystać tę informację.

Waldemar Ekenberg stoi przy tylnym wejściu do komendy i pali papierosa.

Omiata wzrokiem parking, lśniące w słońcu samochody i pomieszczenia Centralnego Laboratorium Kryminalistycznego, mieszczącego się tam, gdzie kiedyś było kasyno i intendentura starego pułku.

Wciąż brak wyników badania DNA Antinena. Ale w końcu minęło tylko kilka godzin, a samo pobieżne badanie zajmuje kilka dni.

Przyciskać.

To się opłaca.

Od wizyty w celi Darsjevina nie mógł się skupić. Jakobsson pracuje na pełnych obrotach, by dowiedzieć się czegoś więcej na temat Paula Lendberga.

Dopadną go.

To się na coś przyda.

Coś się wydarzy.

A Malin i Zeke na pewno wyciągną coś z tamtego cipkodoktorka.

Śledztwo poszło naprzód, jest pewien.

Wątpliwości nigdy nie były najmocniejszą stroną Waldemara.

Malin odbiera telefon od Johana Jakobssona w chwili, gdy skręcają przy kościele we Vreta i mijają śluzy w Berg.

Pierwsze zwodowane żaglówki. Ich nagie maszty jak czułki skierowane ku niebu. Wysoko krążą mewy, wyglądają, jakby chciały osrać lekarskie wille nad kanałem.

– Tu Johan.

Mówi, czego się dowiedzieli z Waldemarem, prosi, by zapytała hrabiego o Paula Lendberga, skoro i tak chcą go przycisnąć.

Malin czuje, jak w samochodzie zaczyna brakować powietrza, i z trudem łapie oddech.

Znów słyszy obcy kobiecy krzyk. Wykrzywia twarz, chce go uciszyć, lecz on dźwięczy w niej jak uruchomiony przez strach alarm.

Co to może być? – zastanawia się.

Hrabia Peder Stålskiöld przyjmuje ich w swojej posiadłości. Jego przesadny spokój zdradza, że się ich spodziewał.

Malin się zastanawia, dlaczego w ogóle ich wpuścił.

W przestronnym holu, w tym przypominającym dworek domu, ubrany w granatowy garnitur i różową muszkę mówi im, że rozmawiał ze swoim przyjacielem Emanuelem Ärendssonem i wie, że już u niego byli i „węszyli”.

W milczeniu prowadzi ich przez olbrzymi dom.

Gdy docierają do jadalni o wysokim na jakieś sześć metrów suficie, rozsuwa ciężką, czerwoną kotarę z aksamitu. Ciemny pokój w jednej sekundzie jest skąpany w słońcu. W tym nagłym przejściu z ciemności w jasność Zeke widzi, jak wokół głowy Malin tworzy się coś przypominającego aurę.

Hrabia otwiera wielkie szklane drzwi za kotarą i wychodzi na nasłoneczniony taras. Wygląda, jakby znikał im z oczu.

Wychodzą za nim na ten stumetrowy balkon.

Białe żeliwne meble z bufiastymi poduchami w biało-niebieskie pasy i lśniący grill ze stali nierdzewnej marki Weber, wielkości mniejszego samochodu, czekają na ciepłe letnie wieczory.

Hrabia nie proponuje im, by usiedli. Z karafki nalewa sobie przypominający porto płyn, nie częstuje ich:

– Jesteście przecież na służbie.

Dziedziniec, ogród, czuć zapach świeżo skoszonej trawy, ciężki i intensywny. Jakieś pięćset metrów dalej lśnią w słońcu wody Roxen, refleksy jak maleńkie gwiazdki ninja.

Na traktorze-kosiarce widzi w świetle słońca parobka Victora Johanssona jadącego w kierunku jeziora.

Hrabia upija łyk ze szklanki. Prostuje plecy i rozsierdzonym tonem urażonego narcyza mówi:

– Wiem, po co tu jesteście. Nie macie żadnego prawa mnie nachodzić i wypytywać na podstawie jakichś luźnych przesłanek. Nie zamierzam komentować tego, co określacie powiązaniami. Mam prawo robić to, co chcę.

Zeke unosi dłoń w kierunku Pedera Stålskiölda i Malin czuje, jak instynktownie przyjmuje postawę obronną wobec przyrodzonej godności hrabiego. Jakby w obliczu jego pieprzonego rodowodu znikało całe jego zdecydowanie i ostrość.

– Chcemy… – zaczyna Zeke.

Peder Stålskiöld zaciska usta, przerywa mu:

– Nie odpowiem na żadne pytania. Wpuściłem was tu z jednego powodu. Żeby wam powiedzieć, że możecie wejść tutaj, ale nie dalej. Teraz sobie pójdziecie, zrozumiano? I już tu nie wrócicie.

Malin patrzy na tego mężczyznę.

Kropelki potu na delikatnych zmarszczkach przecinających jego wysokie czoło.

Co, wyjmiesz teraz bacik? – zastanawia się.

I wraca jej odwaga:

– Mieliście dziwki na swoich polowaniach? Tyle może nam pan chyba powiedzieć? Czy hrabia kupił sobie młodą dupeczkę? Co na to pana żona?

Peder Stålskiöld kręci głową.

Dopija porto.

Po czym ich opuszcza.

Znikające granatowe plecy w drzwiach starej fasady, kotara, prawie czarna, wygląda wokół jego postaci jak szczęki potwora.

– A Paul Lendberg, zna go pan?! – krzyczy Malin za hrabią, ale nie otrzymuje odpowiedzi.

Dwadzieścia minut później w swoim gabinecie w Sztokholmie prokurator Fredrik Kantsten odkłada słuchawkę.

Ukrywa twarz w dłoniach.

Ta przeklęta policjantka.

Ta kobieta.

Pieprzona wywłoka, która pojawiła się tu bez zapowiedzi.

Malin Fors.

Jak takie nic może tak namącić? Jakim prawem w ogóle istnieje? Po wydymaniu można by jej użyć jedynie jako skarbonki.

Ale to się zbliża.

To zbyt gruba sprawa.

A więc to się zbliża.

A może i nie.

Musi być jakiś sposób. Ale jak, u diabła, mam go znaleźć?

To wszystko, co podejrzewałem, podejrzewaliśmy, ale nic z tym nie zrobiliśmy. Bierność to współudział. Powtarzam to na moich wykładach o równouprawnieniu. Mężczyzna, który nie działa aktywnie na rzecz równouprawnienia, przyczynia się do nierówności.

Co za bzdury.

Co mieliśmy zrobić?

Teraz mogę tylko próbować ratować własną skórę.

Paul.

Jak, u diabła, dotarli do jego nazwiska?

Zamyka oczy.

Wie, że ta nieznana ciemność, którą od tak dawna wyczuwał blisko siebie, wkrótce pokaże swoje prawdziwe oblicze.

Właśnie teraz coś się zmienia.

Właśnie teraz coś pęka.

Niech się dzieje, co musi. Wykaraskam się z tego.

33

Do czego ma prawo człowiek?

Mężczyzna?

Kobieta.

Bynajmniej nie do tego samego, myśli Malin.

Zamknięte oczy.

Już późne popołudnie.

Zeke za kierownicą. Wracają do komendy.

Mężczyźni.

Ich twarze.

A ona, Malin, chciała się do nich upodobnić. Pewna swoich racji, własnej siły, bezwstydnie bezczelna.

Janne. Jej były mąż.

Daniel Högfeldt.

Peter.

Oni należą do tych dobrych mężczyzn. Tych, którzy wiedzą, że ich władza ma granice, którzy czują, że dotąd tak, ale dalej już nie.

Wielu innych mężczyzn. Tych już nie tak dobrych.

Głowy hydry.

Janne opowiadał, że na Bali widział, jak pracownik hotelu zabił wściekle zielonego węża, który zabłąkał się w okolice basenu.

Najpierw uderzył go w głowę skrobakiem do basenu. Kilkakrotnie. Potem, kiedy był już pewien, że wąż nie żyje, nadepnął mu kilkakrotnie obcasem sandała na głowę. Pokazał go gościom, uśmiechnął się smutno.

– Plenty more out there – powiedział i wskazał na dżunglę za sobą.

Czy da się odciąć wszystkie głowy hydry, zabić wszystkie pełzające po świecie węże?

Malin wyobraża sobie, jak Jenny Svartsjö przedziera się przez las, opuszczona przez samą siebie i innych, jak poraniona i zakrwawiona próbuje umknąć swojemu prześladowcy.

Do jakiego życia?

Maria Murvall niema, dziewczyna w S:t Lars niema.

Jessica Karlsson. Odebrała sobie życie.

Cztery kobiety. Ten sam los. Ten sam prześladowca? To samo zło? Ten sam wąż?

Ci źli mężczyźni, myśli Malin. Ci, którzy biorą od kobiet, dzieci to, na co mają ochotę. Którzy uważają, że wszystko im wolno.

Dwudziestojednoletnia dziewczyna na zakręcie. Śmiertelnie przerażona. Mam to gdzieś, będę ją miał. Dziewczyna wracająca do domu późną nocą? A jakże, jest moja. Jeszcze kilka dup, dziewczyna z sąsiedztwa, moja córka. A co, czemu nie? Ciśnie w gaciach, chcę się pozbyć tego pulsowania w kroczu i mam do tego cholerne prawo.

Członki.

Wąż z głową.

Nasienie może trafić na czyjąkolwiek twarz. Jakąś Marię? Katierinę? Nieznaną kobietę? Dupę ze Wschodu? Włóczęgę? Nastolatkę, która uciekła z domu? Bezimienną dziwkę w jakimś mieszkaniu na przedmieściu, w którym nigdy wcześniej nie postawiłem nogi.

Rozumiesz. Jestem mężczyzną. Mam pieniądze. Chcę sobie pobzykać. I mam do tego prawo. Dostają ode mnie pieniądze. Jestem przystojny. Wszystkie babki marzą o kimś takim. Masz szczęście, że trafiłaś akurat na mnie, a jeśli nie potrafisz okazać wdzięczności, sama jesteś sobie winna.

Cierpienie Marii.

Cierpi za nas wszystkie.

Mój ojciec, zdrajca, nieświadomie przyłączył się do tych pyszałkowatych.

Czy mężczyźni występujący w śledztwie są w tej grupie?

Malin jest tego pewna.

Musi się tylko dowiedzieć, na jakiej zasadzie.

Ginekolog Emanuel Ärendsson.

Prokurator Fredrik Kantsten.

Hrabia i właściciel ziemski Peder Stålskiöld.

Gwałciciel Arto Antinen.

Sutener Andriej Darsjevin.

Paul Lendberg to nowa, obca, czarna gwiazda, jakby orbitująca wokół nich wszystkich.

I wielu innych mężczyzn, twarzy, nazwisk, ciał, uczuć, które mieszają się i nie dają się od siebie odróżnić. Ich ciało jest jedno, a twarze to smoki wyłaniające się z nieprzeniknionej ciemności.

Jakaś, jakieś torturowane w jakiejś norze.

Malin wie, że to się dzieje.

Kto krwawi?

Za kogo krwawisz?

Przyjemnie, myśli Malin, pozwolić myślom i uczuciom poruszać się bez skrępowania, nawet jeśli stoję na skraju przepaści, wpatruję się prosto w to, co jest moją i wszystkich ciemnością, w tę opowieść, przed którą nie możemy uciec.

Karin Johannison siedzi ze stopami na podnóżku dołączonym do bordowego fotela w stylu Josefa Franka, który udało jej się wyrwać mężowi po rozwodzie.

Stopy w grubych bawełnianych skarpetach, prawie brudnożółtych w świetle zapadającego za szczeblinowymi oknami wieczoru.

Mieszkanie przy Drottninggatan nie jest duże. Ładne dwa pokoje z kuchnią. Wysokie sufity i boazeria jeszcze z 1911 roku, gdy wzniesiono budynek. Tapety w brązowe pasy pasujące do jej litografii Miró.

Telewizor jest włączony. Ale Karin nie ma siły oglądać telewizji. Zamyka oczy. Widzi zwłoki Jenny Svartsjö, najpierw w lesie, a potem coraz bardziej porozcinane w kostnicy laboratorium.

Myśli o błędzie kolegów z próbką DNA Marii Murvall.

O tym, jakie czuła przed grupą zażenowanie, jakie to przykre, że jej były kolega tak się zbłaźnił, a pozostali ukrywali to przed nią do momentu, aż znów potrzebowała wyniku badania.

Boją się mnie?

Mnie się chyba nie trzeba bać?

Żaden ze śledczych nie obciążał jej odpowiedzialnością za zniszczoną próbkę, a tym bardziej nie obwiniał. Nikt już nie wraca do tematu.

Wszyscy patrzyli, patrzą przed siebie.

Dokładnie tak jak ja.

Chcę, żeby Malin dorwała tego drania.

Coraz bardziej ją przypominam, myśli Karin.

Mieszkam w dwupokojowym mieszkaniu w centrum, pracuję w organach ścigania, nie mam żadnego konkretnego planu na życie.

Ona jednak ma chłopaka. Córkę.

Ja nie.

Ale to się zmieni.

Na komodzie w korytarzu leżą wypełnione podania adopcyjne.

Jutro je wysyłam.

Karin wdycha woń mieszkania, czuje, że pachnie tylko nią. Podoba jej się, że pokój wydaje się taki duży, gdy wie, że należy tylko do niej.

Pośpiesznie zwołane spotkanie piętnaście po szóstej.

Niedzielny wieczór. Teraz nie ma przerw, oddechu. Do przodu. Wybawcie mieszkańców miasta od niepokoju i niepewności. Pracujcie, aż mózgi i serca pękną wam z wyczerpania.

Wszyscy na miejscu. Także Karim Akbar. Jego garnitur pognieciony.

Brak odpowiedzi z Centralnego Laboratorium Kryminalistycznego w sprawie próbki DNA Arta Antinena.

Na tablicy gruboziarniste powiększenia zdjęć paszportowych, szum leciwego projektora.

Zarysy mężczyzn, twarze, zmarszczki, nosy i usta.

Johan Jakobsson nie znalazł niczego więcej.

Katierina Jelena nadal w śpiączce w Szpitalu Uniwersyteckim.

Paul Lendberg.

Muszą go znaleźć. Muszą wysupłać środki na wizytę w Sztokholmie, nie chcą, żeby koledzy ze stolicy przejęli tę linię śledztwa.

– Zajmę się tym – mówi Karim.

Śledczy w pomieszczeniu.

Pełni wiary, ale zmęczeni po blisko tygodniowym śledztwie. Wiedzą, że nadchodzące dni oznaczają jeszcze więcej harówki.

Ale mimo że mają spore doświadczenie, oni też obawiają się tego, do czego, jak podejrzewają, się zbliżają.

Drzewo o milionach korzeni, które jest matką węża o tysiącu głów.

Zdjęcia gapią się na nich z tablicy, a oni próbują dojrzeć powiązania, wysunąć teorie, jak to wszystko ze sobą połączyć, próbują pozbyć się wątpliwości.

Głowy na zdjęciach są większe od głów śledczych.

Jakby spoglądały na próżnych chłopów, którym się wydaje, że mogą dopaść potężnych, żądnych krwi bandziorów.

34

To już koniec, myśli Andriej Darsjevin.

Widzi sunącą po łące córkę. Jej blond włosy wichrzy lekki wiatr, biała koszulka nocna jak okopcone lustro dla wszystkiego, co w tym świecie dobre.

Wypiera ten obraz.

W obawie, że wpłynie na jego postanowienie.

Jest wiele rzeczy, których ci ludzie nie powinni się o mnie dowiedzieć, myśli, ściągając z więziennej pryczy prześcieradło.

Wielu rzeczy sam nie chcę o sobie wiedzieć.

Zabiorę ze sobą swoje tajemnice. Wymażę te czyny z pamięci świata.

Chcę zapomnieć o tym, co zrobiłem. O wszystkich krzywdach, które wyrządziłem innym ludziom. Fakt, że byłem zmuszony.

Miał rację ten policjant Waldemir, że mi chciał odciąć jaja.

Szkoda, że nie strzelił.

Uważają, że nie mam sumienia, myśli Darsjevin, gdy ostrożnie i jak najciszej rozdziera prześcieradło na trzy części.

Moje dziecko.

Nicola.

Lepiej ci beze mnie. Bo też co ja ci mam do zaoferowania? Żeby tylko przeżyła ta Katierina.

Żeby przeżyła.

Nie mam mowy obronnej.

Jestem jedną z głów hydry, która musi zginąć. A żeby hydra zginęła, i ja muszę zginąć. A moje zwłoki muszą zostać spalone.

Chce krzyczeć.

Wyryczeć cały swój smutek, wspomnienia z domów dziecka i poprawczaków, noże wbite w czyjeś brzuchy na rozkaz innych. Wspomnienie kobiet bitych i zabranych wbrew ich woli przez niego i innych. Wykrzyczeć swój wstyd z powodu przerażenia córki, patrzącej, jak bije jej matkę.

Chce prosić o wybaczenie, ale wie, że jest za późno. Że nie istnieje żadne usprawiedliwienie. Lepiej, by wszystko skończyło się tu i teraz.

Tak będzie lepiej dla wszystkich.

Dla Nicoli, dla jej matki.

Kiedyś ją kochał, tak mu się wydawało. Ale jak się kogoś kocha? Nie bijąc? Nie bezczeszcząc? Nigdy się tego nie nauczyłem. Więc robi się najpierw jedno, a potem drugie, a potem robi się to wszystko.

Bije.

Rani.

Rabuje.

Gwałci.

Sprzedaje.

I człowiek wmawia sobie, że ma rację, że to jego pieprzone prawo, by robić to, co się chce. Że trzeba bić, sprzedawać, grozić i ranić, bo inaczej przyjdą po człowieka ci z samej góry. W przeciwnym razie poderżną człowiekowi gardło w jakiejś obcej łazience, a ciało wrzucą do wody. I to jest ta twoja przeklęta wymówka, Andrieju Darsjevinie.

Paul. Dałem im go. To on nas zaopatrywał w świeży towar. Ale były też dziesiątki innych. Nade mną, wyżej, na tym samym poziomie co on. Potwora, którego jestem częścią, nie da się zabić. Jesteśmy na całym świecie, zawsze byliśmy.

Związuje ze sobą trzy pasy prześcieradła.

Przytwierdza między termostatem a rurą kaloryfera.

Pociąga.

Wytrzyma jego ciężar. Zastanawia się, czy zrobiła to kiedykolwiek któraś z kobiet, by uciec od tego, co wyrządził jej jakiś mężczyzna.

Z pewnością. Z całą pewnością.

Dziecko.

Jego córka.

Zrobi to z miłości do niej, nawet jeśli to się może wydawać dziwne.

Dotarł już do końca drogi, wie, że z jego życia nie wyniknie już nic dobrego. Miło będzie przestać być tym, kim się stał.

Wie, jak się wiąże taką pętlę. Taką samą zrobił już w poprawczaku pod Nowosybirskiem.

Wtedy zawisł na niej ktoś inny, wściekły i przestraszony, oszalały, bo jego czas skończył się dużo wcześniej, niż sam tego chciał.

Dwa nazwiska.

To wszystko, czego ci ludzie się ode mnie dowiedzą. Musi być jakaś równowaga między prawdą a honorem.

Dopadliby mnie jako kapusia. Ale co ja takiego powiedziałem? Dwa nazwiska.

Z tym mogę umrzeć.

Nicola.

Nicola.

Znów się spotkamy. Na łące, po której będziesz sunąć, na zawsze ubrana na biało.

Andriej Darsjevin staje na czworakach, wsadza głowę w pętlę.

Rozluźnia tułów.

Przypomina sobie niesprawiedliwości, przemoc i te krótkie chwile ciepła, gdy obdarzano go miłością po prostu za to, kim był. Te kilka razy, gdy miłość nie była udawana, bo wzbudzał strach.

Rozluźnia mięśnie.

Osuwa się.

Wpada prosto w gwałtowną, elektryczną ciemność, gdzie małe ogniste światełka witają go jak utraconego przyjaciela.

Malin leży w łóżku.

Obok niej Peter. Ona chce spróbować, on chce spróbować, ale żadne nie porusza tego tematu.

Jest ten właściwy dzień miesiąca.

Może się udać.

Niech się uda.

Niech się nie uda.

Jest duży, twardy i ciepły. Pościel jak druga skóra. Przepełniają ich miłosne wyznania.

Malin jest ciepło.

Gorąco, wilgotno. Zaraz wystąpię z brzegów, zaraz, zaraz, on dochodzi i słyszą odgłosy, słowa zmarłych, które opowiadają im o życiu.

Zaraz eksploduję, myśli Malin i słyszy Petera, czuje, jak mamrocze, szepcze, krzyczy. Świat topi się i staje się jednym oddechem.

On osuwa się.

Wychodzi z niej.

Kładzie się obok.

– Rany boskie – mówi. – Rany boskie, Malin.

A ona po raz pierwszy od bardzo dawna lubi brzmienie swojego imienia. Już nie jest jej obce.

Coś przedziera się w ciemności.

Coś, co pragnie z całych sił.

Jest u mnie teraz ktoś nowy, prawda, a może jest gdzie indziej, w o wiele cieplejszym miejscu?

Gradowa kula w topniejącym świecie z ołowiu.

Nie wiesz jeszcze, Malin.

Widzę was dwoje, jak śpicie, pełni nadziei, śnicie o posrebrzanych gwiazdach daleko w galaktykach pełnych obcego życia.

Widzę twoją córkę Tove, Malin.

Jest w swoim pokoju w internacie w Lundsbergu.

Myśli o tobie.

Niepokoi się, że będziesz się złościć z powodu pytania, prostego pytania, które chce ci zadać.

Brakuje jej ciebie.

Nigdy nie przestawaj za nią tęsknić, Malin.

Tove wciska się w kąt łóżka w pokoju w internacie. Na biurku, pod plakatem Billie Holiday, który kupiła na eBayu, pali się świeczka.

Zamyka książkę, jakiś głupi kryminał krótko ostrzyżonego pisarzyny z przerostem ambicji z Linköpingu.

Ale chociaż książka jest idiotyczna, nie może się od niej oderwać.

Jest jak trucizna.

Przyjemna, niegroźna, durna trucizna.

Nikt tu nie czyta niczego oprócz kryminałów.

Żadnego Fitzgeralda, żadnej Austen. Nawet chłopacy nie czytają Hemingwaya.

Ech.

Ale potrafią być całkiem milusi.

Na przykład Tom.

Mój chłopak. Bo nim właśnie jest?

No tak.

Nie taki spięty, jak wielu innych tu. Chodzi do drugiej klasy, pochodzi ze Sztokholmu. Jego rodzina mieszka w ogromnym mieszkaniu na Östermalmie. Są właścicielami kilku dużych firm, czy raczej mają je wspólnie z krewnymi.

Co mama pomyśli o Tomie, o jego rodzinie? Nie skomentowała, gdy o nim opowiadałam, jakby nie chciała przyjąć do wiadomości, że mogę się tu spotykać z chłopakami.

Tęskni za nią. Wygląda na to, że nie będzie miała czasu, żeby przyjechać na zakończenie roku. Tove stara się ją skusić swoim planowanym występem, ale i to jej chyba nie przekona. Wiem, że odmówi, kiedy ją zapytam o kolację z rodzicami Toma.

Ale tata przyjedzie, to wiem. I będzie pewnie tak jak zwykle.

Tata jest przy mnie zawsze, gdy zawodzi mama.

W każdym razie teraz nie pije, no i ten Peter jest w porządku. Byleby tylko nie mieli dziecka.

A mama? Nie nadaje się na prawdziwą mamę, mamę kogoś, kto sam sobie nie radzi.

Ona i Peter.

Oby tylko nie mieli dziecka.

Tove wie, że to dziecinne, ale chce mieć mamę tylko dla siebie, choć prawie się nie widują.

Powinna zrozumieć, ile muszę włożyć wysiłku, żeby odważyć się wyjść na tę scenę, nawet jeśli to lubię.

Rodzice Toma chcą ją poznać.

Właśnie na niego czeka. Chłopacy mają zakaz przesiadywania u dziewczyn, ale gdy intendentka, pani Groberg, idzie spać, on zakrada się do niej przez okno.

Tom.

Mama chyba padnie, jak pozna jego rodzinę.

Jego ojciec stworzył firmę lotniczą, sprzedał ją i stał się nieprzytomnie bogaty.

Kiedy nie są w Sztokholmie, mieszkają na Riwierze Francuskiej.

Coś porusza się za oknem.

To musi być on. Czuje łaskotanie w żołądku i jeszcze trochę niżej.

Jeśli ich nakryją, mogą zostać relegowani.

A ona jako stypendystka na pewno.

Z miejsca.

Boże, ale by jej brakowało szkoły. Nauczyła się już kochać to miejsce, to dziwne poczucie wolności, bycia wyjątkową, jakby lepszą od innych.

Wstyd jej, że lubi to uczucie.

Ale zdaje sobie sprawę, że dobrze jej z tym będzie w przyszłości.

To się nazywa poczucie własnej wartości. Dobrze je mieć.

I widzi jego blond włosy, długi nos i okulary w rogowych oprawkach, w których wygląda na intelektualistę, choć nim nie jest.

Relegowani.

Trzeba się poświęcić dla miłości.

Trzeba mieć odwagę.

35

Poniedziałek, dwudziesty trzeci maja

Nie chcę widzieć, Malin.

Nie chcę widzieć tego, co wiem, że zobaczę.

Krwi. Bólu. Przemocy.

Chcę być ślepa.

Głucha.

Chcę sobie zszyć powieki, chcę, aby moja przestrzeń stała się jedynie wspomnieniami.

Nie chcę widzieć jego nabiegłych krwią, otwartych oczu, oczu tego, który zwisa z kaloryfera w mrocznym pomieszczeniu.

Ale w tej mojej przestrzeni widzę wszystko.

I to jest moim przekleństwem.

Czy to jest właśnie piekło?

Nie chcę w to wierzyć.

Za życia starałam się czynić dobro.

Teraz nie chcę już niczego więcej widzieć.

Spraw, Malin, żebym była ślepa.

Jak ci wszyscy żywi. Ci, którzy nie chcą widzieć.

Peter.

Śpi głęboko. Malin ma ochotę pocałować go w policzek, ale powstrzymuje się, żeby go nie obudzić, całuje za to powietrze nad nim.

Wstaje z łóżka.

Jest dopiero trzecia w nocy.

Dzisiaj do Sztokholmu. Do Fredrika Kantstena.

Ale najpierw muszę zrobić co innego.

A co się wczoraj wydarzyło, w nocy, kiedy się kochaliśmy z Peterem?

We mnie, poza mną.

Wstaje, mimo zmęczenia i ochoty, żeby dalej pospać, dalej śnić.

Wkłada dżinsy i T-shirt, pakuje do wielkiej torby najpotrzebniejsze rzeczy, wymyka się z mieszkania i jedzie do komendy.

Wita się z recepcjonistką z nocnej zmiany, około dwudziestopięcioletnią dziewczyną, której imienia nie zna.

Kładzie teczkę z materiałami ze śledztwa na biurko, sprawdza, czy w środku są kopie zdjęć paszportowych.

Chciałaby mieć zdjęcie Paula Lendberga.

Ale to nic nie da.

Wraca do samochodu, przejeżdża te trzydzieści pięć kilometrów do szpitala w Vadstenie.

Nad jeziorem Wetter świeci księżyc, tworząc idealną smugę światła na ciemnym nocnym niebie i nad wodą; słup światła pada prosto na nią, gdy zamyka samochód i wchodzi do szpitala.

Na korytarzach wszystko jest ciche, wszystko trwa w bezruchu. Malin trzyma w dłoni powiększone zdjęcia paszportowe. Teczkę zostawiła w aucie. Kiwa głową w stronę pielęgniarki na nocnej zmianie. Przyzwyczaili się tu do niej. Pozwalają jej przychodzić, kiedy chce. Wiedzą, że pragnie dla Marii jak najlepiej. Dla nich. No i jaką jej wizyty mogą wyrządzić szkodę? Nikomu nie udało się do niej dotrzeć, przywrócić jej światu.

Pokój Marii.

Nie widać nikogo z personelu, tak jakby były zupełnie same na tej planecie, same pod księżycem i wszystkimi migoczącymi gwiazdami galaktyki oraz wygłodniałymi czarnymi dziurami.

Ostrożnie otwiera drzwi.

Spodziewa się, że Maria śpi, ale przy oknie widzi na krześle jej plecy. Twarz ma zwróconą w stronę potoków księżycowego światła.

Malin podchodzi do Marii.

Nie dotyka jej. Staje obok po skosie, aby mogła ją dostrzec kątem oka.

Brak reakcji.

Malin siada na łóżku i kładzie na kolanach Marii zdjęcie Emanuela Ärendssona.

– Poznajesz go?

Maria się nie porusza, nawet nie mruga.

– Poznajesz go?

Maria kieruje wzrok na zdjęcie, jakby mu się uważnie przyglądała, zamyka oczy.

– Spotkałaś go kiedyś? Wiesz, kim jest?

I Maria znów podnosi twarz, patrzy na niebo.

Malin zabiera zdjęcie z jej kolan.

Poznajesz go, prawda? Pamiętasz go, co? Wiem, że nie badał cię po tym, jak zostałaś znaleziona w lesie. Jego nazwisko nie figuruje w śledztwie.

– Powiedz, Mario. Powiedz, co pamiętasz, co wiesz.

Malin kładzie jej na kolanach zdjęcie Pedera Stålskiölda.

Tak jakby patrzyła w dół. A może Malin się tylko wydaje?

Zdjęcie Fredrika Kantstena.

Maria znów patrzy w dół, a Malin pyta:

– Czy to oni byli w lesie, czy to ci mężczyźni cię skrzywdzili?

Wzrok Marii utkwiony w niebo.

Cisza. Głos Malin brzmi dla niej samej obco. Ale musi pytać dalej:

– Poznajesz tych mężczyzn? Spotkałaś go wcześniej?

Głowa Marii pochyla się, a całe jej ciało robi się bezwładne, jak gdyby usychało na oczach Malin. Podnosi ramiona, wygląda, jakby potwierdzała. Przytakujesz, Mario? Tak?

– Czy to oznacza tak? Chcesz mi coś powiedzieć, Mario? To on był w lesie? – I nieświadomie podnosi głos: – Czy to on był wtedy w lesie? Czy to jeden z tych, którzy cię skrzywdzili?

I gdy chmura przysłania księżyc, a noc robi się czarna, nogi Marii paraliżuje skurcz. Rozprostowuje je, a stopy, jej nagie stopy uderzają z impetem w kaloryfer pod oknem. Malin przechodzi przez myśl, że łamią się jej wszystkie kości, że się kruszą. Tymczasem skurcz rozchodzi się po całym ciele Marii jak jad węża, jakby jadowity wij spenetrował jej skórę, a reakcja alergiczna zmuszała ciało do drgawek.

Jej twarz wykrzywiona. Palce poskręcane. Z kącików ust toczy pianę, z oczu ciekną jej łzy. Tak jakby poraził ją prąd i trawił od środka, jakby pędziła nocą przez las, próbując umknąć ostrym nożom, które chcą ją rozszarpać od środka, a potem wciągnąć za sobą pod wykroty.

Co ja zrobiłam? – myśli Malin.

Zdjęcie Fredrika Kantstena spadło na podłogę, pozostałe w nieładzie na łóżku.

Co robić?

Twarz Marii zmienia kolory. Z białej robi się czerwona, jasnosina i do Malin dociera, że kobieta się dusi.

Alarm.

Gdzie, do cholery, jest guzik alarmowy?

Tam.

Na stoliku.

Malin naciska czerwony guzik i po piętnastu sekundach w sali pojawiają się ubrane na biało kobiety. Przenoszą sztywne ciało Marii na łóżko. Malin widzi, jak opada na zdjęcia, gniecie je, jak twarze mężczyzn zapadają się i znikają.

Jedna z kobiet wybiega.

Ta druga patrzy na Malin i Malin wie, że ją poznaje. Nikt nie ma do niej pretensji, nie zastanawia się, po co tu jest ani czy to jej wina, że Maria dostała spazmów.

– Nie ma czasu.

Pielęgniarka wraca po piętnastu sekundach.

Strzykawka w jednej ręce, w drugiej maska i butla tlenowa.

Malin pomaga przytrzymać Marię.

Pielęgniarka wbija igłę, kolec wija. Po kilku sekundach drgawki mijają, salowa zakłada maseczkę tlenową. Maria łapie powietrze, zachłannie, jakby chciała z nimi jeszcze trochę pobyć, jakby jej życie miało jeszcze sens.

Salowa wyciąga spod Marii zdjęcia, podnosi te, co spadły na podłogę.

Wręcza je Malin. Stoją tak wszystkie w milczeniu.

Księżyc znów świeci.

W pomieszczeniu jest ciemno, a jednak jasno.

– Miewa czasem takie napady? – pyta Malin.

– To się jeszcze nigdy nie zdarzyło – stwierdza pielęgniarka. – Nigdy.

– Ci mężczyźni – mówi salowa.

– Nic jeszcze nie wiem – mówi Malin. – Może. Coś się wydarzyło.

Kobiety patrzą na Malin, a jedna z nich mówi:

– Doceniamy pani wysiłki. Ktoś, kto robi kobietom to, co zrobił Marii, nie powinien być na wolności.

– Dziękuję – mówi Malin.

– To my dziękujemy – odpowiada pielęgniarka i sprawia wrażenie niemal wesołej; to jakaś poskramiana radość, może radość przyjaźni.

36

Conny Nygren, komisarz i zastępca szefa sztokholmskiego Wydziału Zabójstw, mimo wczesnej pory ucieszył się z telefonu Malin.

Cieszył się na ponowne spotkanie z tą wybuchową, popapraną, zdolną komisarz z Linköpingu. Piętnaście lat młodsza, ale co najmniej tak samo dobra jak on. Poznał ją i jej kolegę Zekego Martinssona pod koniec śledztwa w sprawie dwojga porwanych dzieci.

Miał nadzieję, że namówi ją na pracę w stolicy.

Upija cierpkiej kawy.

Włącza komputer i omiata wzrokiem pusty pokój, który dzieli z sześcioma innymi śledczymi. Regulowane biurka, których po przeciągających się negocjacjach doprosiły się związki, kable zwisające z dziur w suficie, czarne ekrany komputerów. Rodzinne fotografie kolegów, niepozmywane kubki po kawie. Wszystkie komendy są do siebie mniej więcej podobne. Tu i w całym cywilizowanym świecie.

Dopiero szósta, więc jest jeszcze w biurze sam. Jak zawsze wcześnie, potrzebuje góra pięciu godzin snu. A mieszkanie na Söder zawsze wydaje mu się zbyt puste.

Paul Lendberg.

Jego nazwisko podał rosyjski sutener z domu publicznego, w którym pracowała zamordowana Jenny Svartsjö.

Popytał o niego kolegów.

Nikt go nie kojarzy.

Ale adres na Lidingö jest mu znany. Duży żółty drewniany dom na odludziu z boskim widokiem na Mölna.

Kiedyś należał do pewnego producenta muzycznego. Jednego z tych odnoszących sukcesy. Kilkakrotnie ich tam wzywano, żeby zaprowadzili porządek, gdy jakaś impreza wymknęła się spod kontroli.

Potem producent się wyprowadził, ponoć na Florydę. I zapanował tam spokój.

Brzuch Conny’ego Nygrena przez lata powiększał się, twarz ryły kolejne zmarszczki od wypalanych nałogowo papierosów, a włosy się przerzedzały. Chociaż ostatnio trochę udało mu się ograniczyć piwo i odchudzić brzuszek.

Ale właściwie czemu miałby sobie odmawiać piwka? Skoro tak je lubi. Nigdy nie wiadomo, które piwko będzie ostatnie.

Zmarszczki na czole.

To zmarszczki zmartwienia.

Bo jeśli jako policjant ma jakąś wadę, to taką, że się przejmuje. Pobitymi kobietami, dziećmi z patologicznych rodzin, nawet bitymi przez pijaków psami. Nigdy nie potrafił zachować zimnej krwi.

No chyba że w stosunku do tego imprezującego, rozwydrzonego producenta muzycznego.

A może spokój, który zapanował w domu przy Skogsvägen, jest złudny? – zastanawia się Conny Nygren.

Tej nocy strażniczka w areszcie, Nina Negroni, zaniedbała jeden ze swoich służbowych obowiązków.

Zamiast tradycyjnego obchodu po składającym się z sześciu cel oddziale i skontrolowania zatrzymanych przez okienka w drzwiach, skupiła się na lekturach i snickersie. Nie powinna jeść takich świństw, biorąc pod uwagę oponkę na brzuchu. Ale kto się potrafi oprzeć?

Egzamin z ekonomii politycznej.

Już w przyszłą sobotę. A ona ma zaległości.

Zresztą w nocy i tak się nigdy nic nie dzieje. Czasem ktoś nie śpi, czasem ktoś pokrzyczy. Muzułmanie modlą się trochę za głośno. Ale ogólnie jest spokojnie.

Porannego obchodu przed pojawieniem się rannej zmiany nie może sobie jednak odpuścić.

Wstaje więc z krzesła w budce wartownika.

Otwiera dwa zamki w pierwszych drzwiach, wchodzi do śluzy, zamyka za sobą drzwi, otwiera kolejne i wkracza do korytarza.

Zamyka za sobą drzwi.

Mężczyźni w pierwszych trzech celach śpią.

W czwartej modli się muzułmanin.

Czy zwraca się we właściwym kierunku?

Ninie Negroni nigdy nie chciało się sprawdzić, gdzie jest Mekka, chociaż wielokrotnie słyszała to pytanie od zatrzymanych.

Niech sami sobie sprawdzą.

Mogli o tym pomyśleć, zanim narozrabiali, no nie?

Piąta cela pusta.

Jeszcze tylko szósta.

Ten ruski alfons.

Jeszcze tylko trzydzieści punktów.

I będzie ekonomistką ze specjalizacją ekonomia polityczna.

Paul Krugman to prawdziwy bóg.

Bez dwóch zdań.

Banki trzeba kontrolować, państwo musi wziąć odpowiedzialność za społeczeństwo, rynek nie wszystko wytrzyma i nie jest, u licha, samoregulowany.

Ale taki areszt mógłby być równie dobrze prywatny.

Ja bym to lepiej urządziła.

Dotyka zimnej metalowej klapy w celi numer sześć.

Rutynowa kontrola.

Odsuwa klapę i widzi odcień błękitu, taki, jakiego jeszcze nigdy nie widziała. Czuje ostrą woń odchodów, krzyczy.

Malin odbiera telefon od Svena Sjömana, kiedy parkuje pod willą Zekego, żeby go zgarnąć w drodze do Sztokholmu.

W porannym świetle dom Zekego czerwieni się, świeżo wymalowany, dobrze utrzymany, jak zresztą wszystkie wille w okolicy.

Rosłe śliwy.

Zadbane rabaty.

Kwiaty.

Jakby ten zewnętrzny porządek był konieczny do ogarnięcia życiowego chaosu.

– Popełnił samobójstwo – mówi Sven głęboko zmęczonym głosem.

– Kto?

– Darsjevin.

Malin milczy.

Pewnie się powiesił.

Co, do cholery, zrobił mu Waldemar, żeby wyciągnąć z niego nazwisko Paula Lendberga? – zastanawia się Malin.

Wiem co.

Nie, nie wiem.

– Powiesił się dziś w nocy na prześcieradle, na kaloryferze. Prawdopodobnie strażniczka nie zrobiła wieczorem obchodu. Dlatego znaleziono go dopiero rano. Ale ponoć przez cały czas była na swoim miejscu w budce wartownika, więc to raczej nic podejrzanego. Ale oczywiście zostanie wszczęte dochodzenie.

Malin ma ochotę wrócić do komendy. Postawić Waldemara pod ścianą.

Tłumi jednak ten odruch.

Nic podejrzanego, mówisz.

Ktoś wiesza się w naszym areszcie i nie ma w tym nic podejrzanego.

Sven.

O co chodzi? Może powinieneś zrobić sobie wolne? Tak jak mnie zawsze radzisz. A może powinieneś przejść na emeryturę?

Kwitnące drzewa owocowe.

Tulipany.

Spokojny poranek w Linköpingu i zbyt zmęczony Sven w słuchawce telefonu.

– Było mu wstyd – mówi Malin – no i pewnie się bał.

– Na pewno. I miał dość tego, kim się stał.

Malin zastanawia się, ilu jeszcze ludzi musi zamienić się w zwłoki, zanim dotrą do prawdy.

Potem coś w nią wstępuje i trąbi trzy razy, żeby poinformować Zekego, że już jest, i uświadomić śpiącym, śniącym mieszkańcom tej willowej dzielnicy, że nic nie jest tak spokojne, jak się wydaje.

Dwie i pół godziny później parkują pod willą Paula Lendberga na Lidingö. Dom stoi na końcu Skogsvägen, otoczony zielonym ogrodem ukrytym za wysokim płotem. Między drzewami w zagajniku Malin dostrzega wodę Värtan. Nawet asfalt na tutejszych chodnikach wydaje się czysty.

Gdy jechali tutaj, dzwonił Johan Jakobsson. Prosiła go, żeby przefaksował zdjęcia mężczyzn dziewczynie siostry Petera w S:t Lars z prośbą, aby je pokazała niemej, bezimiennej kobiecie. By obserwowała jej reakcję.

Conny Nygren jest już pod domem, stoi przy swoim samochodzie, witają się. Malin zauważa, że schudł, a biała nylonowa koszula nie opina już tak ciasno brzucha.

– Dobrze wyglądasz – mówi Malin.

– Dzięki.

– Jakiś tajny trik? – pyta Zeke.

Conny Nygren się śmieje.

– Więcej palę. Mam chyba przez to mniejszy apetyt. No a przede wszystkim piję mniej browarów.

Przedstawia im historię domu, wyjaśnia, że nie dowiedział się niczego o Paulu Lendbergu, ani nieoficjalną, ani oficjalną drogą.

– Niezły bajzel – mówi do nich.

– Real shit – odpowiada Zeke.

– Ale to chyba z tego powodu wstajemy każdego ranka.

To nie pytanie, raczej stwierdzenie.

Po czym idzie przodem po wyłożonej kostką, szerokiej ścieżce prowadzącej do dużej żelaznej bramki w ogrodzeniu otaczającym przypominający pałac żółty drewniany dom z wykuszami i zdobieniami.

Dzwonią domofonem.

Nikt nie odpowiada.

Malin szarpie furtkę.

Zamknięta.

Wyjmuje wytrych, prosi ich, by się odwrócili.

Otwarcie zamka zajmuje jej pół minuty.

– Patrzcie! Furtka jest otwarta – oznajmia Zeke.

– Więc goście są mile widziani – dodaje Conny Nygren.

W ogrodzie panuje cisza. Dom otoczony krzewami jeszcze spokojniejszy, jakby nic złego nie mogło się tu wydarzyć.

Kraty tylko w okienkach piwnicznych.

Czyżbym słyszała krzyki kobiet? – zastanawia się Malin.

Prawda, że słyszę krzyk kobiety?

W pobliżu czego się znajdujemy?

Conny i Zeke spokojni. Jakby nic do nich nie docierało.

Czyżbym zwariowała?

Ale wtedy znów słyszy krzyk, tym głośniejszy, im bliżej są domu.

Słyszycie? – chce zapytać.

Ale oni niczego nie słyszą, widzi to po nich.

Cisza.

Tak spokojna może być tylko beznadzieja.

37

Jak się nazywasz?

Skąd pochodzisz?

Co cię spotkało?

Dlaczego się poddałaś? Bo przecież się poddałaś?

Ordynator Sara Markelberg jak zawsze ostrożnie podchodzi do swojej pacjentki, by jej okazać szacunek, chociaż ona tego chyba nie oczekuje ani nawet nie chce.

Za oknem dzień uśmiecha się do ludzi. Letni upał dotarł znad kontynentu do Skanii i Lund. Wywołał zamieszanie w naturze i w pokojach na oddziale zamkniętym, gdzie, jak na maj, jest bardzo ciepło.

Faks od Malin.

Zdjęcia.

Nie wątpiła w słuszność pokazania ich dziewczynie.

Gdyby udało się ją wyciągnąć z tego niemal wegetatywnego stanu, może wyjaśniłoby się, co jej się przydarzyło, a winnym wymierzono by sprawiedliwość.

Sara rozłożyła na łóżku powiększone zdjęcia Fredrika Kantstena, Emanuela Ärendssona i Pedera Stålskiölda.

Przesunęła ręką przed oczami pacjentki.

Ku dołowi, by ją zachęcić do spojrzenia na fotografie.

Wydawało się, że na nie patrzy.

W milczeniu.

Na niebie wzbił się samolot z lotniska w Sturup.

Młoda kobieta podnosi wzrok znad zdjęć. Znów patrzy przed siebie i Sara zdaje sobie sprawę, że zdjęcia nie wywołały żadnej reakcji.

Zbiera fotografie.

Czarno-białe twarze mężczyzn.

Odchodzi. Pozostawia samotność samotności.

Nalepki firm ochroniarskich na drzwiach wejściowych nie mogą krzyczeć głośniej.

Wynocha.

Won.

Wstęp wzbroniony.

Ostrzeżenie przed psem.

Ostry, słodki zapach dopiero co rozkwitłych kwiatów, wysychającej trawy.

Ale żadnego szczekania nie słychać.

Malin, Conny Nygren i Zeke stoją pod drzwiami domu przy Skogsvägen. Za nimi rozpościera się cichy ogród. Wszystkich zastanawia ten spokój, to, że ogród i dom są kompletnie odizolowane, chociaż nieruchomość położona jest na przedmieściach Sztokholmu, największego miasta w kraju.

Dzwonią do drzwi.

Malin puka kołatką-lwią łapą.

Zimna.

Nikt nie otwiera. Dom z pozoru pusty, ale Malin czuje czyjąś obecność, czuje, że muszą sprawdzić, co kryje się za tą fasadą, za tą pretensjonalnością.

– Musimy się dostać do środka – mówi, a Conny Nygren potakuje, po czym pochyla się, podnosi z grządki kamień, rzuca nim w najbliższe okno. Sądzą, że po brzęku i trzasku nastąpi uporczywe wycie alarmu, ale panuje tylko jeszcze bardziej uporczywa cisza.

– Damn it, ciszej być nie może – mówi Zeke.

Krzyki kobiet.

Malin już ich nie słyszy.

Alarm dałby im powód do wejścia.

Należy skontrolować włamanie.

Rozbite okno też im to umożliwia.

I kiedy Conny Nygren wsadza wytrych w jeden z trzech zamków, Malin znów ma wrażenie, że słyszy krzyczące i pojękujące kobiety. Korona rosnącego w pobliżu drzewa trzęsie się, kiedy dziesięć białych ptaków wzbija się ku nakrapianemu niebu.

Dlaczego?

Czyżby ktoś skradał się wśród roślinności ogrodu? Malin odwraca się i dopiero teraz zauważa, jak jest zaniedbany. Od dawna nie zawitał tu żaden ogrodnik, a właściciel domu nie wykonał nawet podstawowych robót.

Wysoka trawa. Nieprzycięte drzewka.

Czy ktoś się tam skrada?

To dlatego ptaki się spłoszyły? Czy ktoś się na nas zaczaił, a jeśli tak, to kto?

Ale za nimi, wokół nich panuje cisza. Słychać tylko spokojny szum niewidocznych wód Värtan. Malin słyszy kliknięcie trzeciego zamka i drzwi się otwierają.

Ich oczom ukazuje się ciemny korytarz wyłożony lśniącymi mahoniowymi panelami i pokój z wysokim na jakieś siedem metrów sufitem.

Duszny zapach stojącego powietrza i unoszące się drobinki kurzu.

Schody na górę.

I w dół.

Cisza panuje także tu, w środku.

Chodzą po pokojach na parterze.

Z jakiegoś powodu wszyscy troje wyjmują broń.

W powietrzu wiruje kurz, monstrualne, niezamieszkane pokoje, umeblowane jak na obrazach Carla Larssona, ale jeszcze bardziej mroczne, pod ścianami meble. Ciężkie chińskie dywany, ogromne orientalne szafy, lampy, które sprawiają wrażenie, jakby nikt ich nigdy nie zapalał.

Pokoje jakby od dawna niezamieszkane.

Gigantyczna, lśniąca biała kuchnia, nowa, jakiejś niemieckiej marki. Przeszukują ją i Malin myśli, że tu, w tym przepychu w stylu narodowego romantyzmu, kuchnia wygląda jak wnętrze statku kosmicznego, ni w pięć, ni w dziewięć.

Idą na górę.

Wchodzą jedno za drugim po skrzypiących schodach.

Z tych pokoi ktoś korzysta.

Na fotelach porzucone brudne ubrania. Na stole talerze z resztkami jedzenia, kartony po pizzy. Stereo marki Loewe przy szarej kanapie. Sypialnia z ogromnym, okrągłym łożem zasłanym fioletową pościelą z jedwabiu.

Na podłodze przepełniona popielniczka.

Przeszukują szuflady, ostrożnie, by nie zostawić śladów. Tracą poczucie czasu, nie zauważają, jak sekundy przechodzą w minuty, a minuty w godziny.

Ale niczego nie znajdują.

Ani w żadnej szafie, ani w szufladzie. Nic godnego uwagi, jedynie masę klamotów, świstków z banku i rachunków z restauracji.

– Czego właściwie szukamy? – pyta cicho Zeke.

– Czegokolwiek, co wyjaśni, dlaczego Darsjevin podał nam nazwisko Paula Lendberga.

I Malin oczami wyobraźni widzi, jak dwóch strażników w areszcie odcina Andrieja Darsjevina od kaloryfera, jak jego ciało zwala się z hukiem na betonową podłogę w celi, jak wpatruje się w pustkę.

Wina.

Wstyd.

Strach.

Malin przepełniają właśnie te emocje, ale też dziwne poczucie, że grzebiąc tak w życiu Paula Lendberga, ona, oni sprawują niezawisłą władzę.

Schodzą dalej.

Do piwnicy.

Pomieszczenie, do którego prowadzą schody, rozgałęzia się na trzy korytarze.

– Rozdzielamy się – mówi Zeke. – Jesteśmy tu już wystarczająco długo. Musimy się pośpieszyć.

Wtedy słyszą dobiegający z góry łoskot. Nieruchomieją, nadstawiają uszu, unoszą broń, jakby chcąc zaznaczyć, że są w gotowości.

Minuta.

Dwie.

Trzy.

Cztery.

Pięć.

Ale nic się nie dzieje. Conny Nygren szepcze:

– Pewnie ptak wleciał w okno.

Malin przytakuje.

W ciągu tych cichych, pełnych skupienia minut próbowała oszacować, z której strony znajdują się okratowane okna, i wyszło jej, że muszą być na drugim końcu korytarza.

– Pójdę tędy – mówi.

– Okej – szepcze Zeke i każde rusza w swoją stronę.

Wszyscy mają wrażenie, jakby znajdowali się w jakiejś kopalni. Tak jak pomieszczenia na piętrach są wysoko sklepione, tak w podziemiach domu sufit jest przytłaczająco nisko. Wzdłuż niego biegnie goły kabel, od którego odchodzą tak samo gołe żarówki.

Malin idzie dalej.

Czuć grzybem i piwnicą oraz jakimś dziwnym proszkiem do prania. Jakby ktoś gdzieś zainstalował odświeżacz powietrza o intensywnym zapachu.

Ale odświeżacz nie jest w stanie zabić silnego, przypominającego amoniak odoru.

Piwniczka na wino. Na półkach tylko kilka butelek, choć miejsca jest na tysiąc.

Sauna.

Pralnia, chyba z lat pięćdziesiątych. Przez piwniczne okienka wsącza się światło. Dotychczas żadnych krat. Tamte pomieszczenia muszą się znajdować jeszcze dalej.

Drzwi zamknięte na klucz.

Solidne żelazne białe drzwi.

Czyżby to stąd dobiegały krzyki kobiet?

Pierwsze zamknięte drzwi w tym domu. Za sobą słyszy Zekego.

– All clear.

– Tu też – słychać Conny’ego Nygrena.

Malin majstruje wytrychem.

Zamek ustępuje.

Otwiera drzwi i wchodzi do ogromnej umywalni, która kojarzy jej się ze zdjęciami pryszniców w Auschwitz.

W oknach kraty.

Na wprost kolejne drzwi.

Białe.

Żelazne.

Kolejny zamek.

Otwiera go wytrychem, słyszy nadchodzących z tyłu Zekego i Nygrena. A może to ktoś inny?

Pomieszczenie bez okien, jak więzienna śluza. Ale gdy widzi wygłuszone ściany, zdaje sobie sprawę, że kiedyś było to studio nagraniowe. Przed nią zardzewiałe drzwi, zamknięte na trzy żelazne okucia.

Kto to?

Odwraca się.

Za nią Zeke i Conny Nygren.

Mija minuta, dwie.

Żadne z nich się nie odzywa. Malin przykłada ucho do drzwi, ale niczego nie słyszy. A może jednak? Otwierają wytrychami trzy kłódki, każde swoją. Popychają drzwi, po czym oślepia ich ostre światło. Cuchnie moczem i odchodami. Strach uderza w nich jak pociski smugowe.

Kobiety.

Teraz słyszą je wszyscy troje.

Najpierw skamlą.

Potem szepczą.

W różnych językach. Krzyczy do nich kilka kobiecych głosów i Malin dostrzega kobiety. Jedną, dwie, trzy, cztery, pięć, sześć, siedem, osiem, dziewięć kobiet w brudnych sukienkach w jaskrawych kolorach, przykutych do białych wygłuszonych ścian. Ciała zwisają na brudną białą wykafelkowaną podłogę.

W małych okienkach pod sufitem kraty.

W ścianach metalowe obręcze. Do nich przymocowane kajdany.

Dziewięć kobiet. Ale dziesięć obręczy. Jedna z nich pusta, na podłodze łańcuchy.

Kobiety.

Przykute kajdanami ciała kobiet.

Jakby ktoś je posiadał. Jakby były czyjąś własnością.

– Już się nie musicie bać – słyszy własny szept Malin i myśli, że cokolwiek Waldemar zrobił w celi z Darsjevinem, było to słuszne.

38

Kobiety.

Ich brudne ciała, ich błędny wzrok, jakby niewidzący.

Milczą.

Jakby już się nakrzyczały. Straciły wiarę w słowa.

Najpierw Zeke wypadł z pomieszczenia. Malin słyszała, jak wymiotuje. Wrócił, pozbierał się, szepnął do niej:

– Niezależnie od tego, jakie by to było potworne, musimy się skupić.

Malin była zgodna co do tego.

Kobietom pomagają teraz policjantki i technicy kryminalni. Żaden mężczyzna nie ma tu wstępu.

Malin, Zeke i Conny dali im wodę.

Otulili pościelą, którą Nygren przyniósł z sypialni na górze.

Uspokajali je po angielsku.

Musieliby mówić po somalijsku, ukraińsku, rosyjsku i jeszcze w kilku innych językach. Jedna z kobiet, dziewczyna w wieku Jenny Svartsjö, szepnęła po szwedzku, bez akcentu:

– Pomóżcie mi, pomóżcie mi.

Malin musiała zbliżyć się do nich ostrożnie, tak jak się podchodzi do psa, który boi się kopniaka. Siedziała z jedną z nich, przytulała ją, uspokajała szeptem. Smród znikł, została tylko bliskość.

Malin pomyślała, że to pomieszczenie wygląda jak magazyn. Towar zaniedbany, ale wystarczy go wypucować i można sprzedać po najlepszej cenie. Bo te kobiety nie są w oczach Paula Lendberga niczym innym niż towarem. Towarem, który można kupić i sprzedać za najwyższą stawkę, a jeśli nikt go nie chce, trzeba go po prostu zlikwidować.

Ciało, człowiek jako przedmiot handlu.

Za pieniądze można kupić wszystko. A z tym, co się kupiło za pieniądze, wszystko można zrobić.

Zgwałcić, pociąć, zabić. Zdominować. Stać się w ten sposób bogiem. Albo diabłem.

Mieli wrażenie, że minęło z tysiąc lat, cała cholerna historia ludzkości, zanim pojawiło się wsparcie, zanim inni mogli przejąć sprawę. Malin, Zeke i Conny Nygren chcieli się już stamtąd wydostać.

Ale kobiety nie były nieme.

Jeszcze nie uciekły w siebie, od siebie.

W końcu pojawiła się nowa ekipa, jak utęskniony patrol ratunkowy. Malin było wstyd, kiedy zostawiała kobiety, które znalazła. Wstydziła się, gdy wyciągały do niej ręce.

Na zewnątrz, pod oknem trzepotał skrzydłami zraniony ptaszek, ale nikt się nim nie przejął.

Malin stoi przy swoim białym golfie zaparkowanym przy Skogsvägen. W oddali dostrzega lśniącą wodę. Media jeszcze tu nie dotarły. Ale to tylko kwestia czasu, zanim flesze i kamery telewizyjne zaczną zachłannie chłeptać tę świeżą krew.

Ma ochotę się napić. Niedobrze jej, czuje ssanie w żołądku.

Głód.

Nie jadła od kilku godzin.

– Umieram z głodu – mówi, a Zeke odpowiada:

– Chodźmy na hamburgera.

Malin widzi, jak drżą mu ręce. Wie, że mówi o jedzeniu tylko po to, żeby myśleć o czymś innym niż tamte kobiety, niż to, co właśnie widzieli.

Malin robi to samo. Ale jej myśli podążają w złym kierunku.

Hamburger, myśli.

Ma chętkę na coś innego.

Ale chętka nie może być silniejsza od niej.

Nie można się nią kierować, myśli Malin.

Tak jak robią mężczyźni, niektórzy z tych cholernych mężczyzn.

Raz zakosztuję czegoś zakazanego.

Raz pozwolę, by kobieta zrobiła mi laskę, i jej za to zapłacę.

Raz ją spenetruję.

Następnym razem zwiążę.

Następnym razem…

Kobiety przykute kajdanami do ścian. Zakopane w nieznanych miejscach. Osiemdziesiąt kobiet, jedna Szwedka, torturowane i przetrzymywane jako niewolnice seksualne w burdelach w Murcji w Hiszpanii. A w prasie prawie nic o tym nie wspomniano.

Dlaczego niektórzy mężczyźni roszczą sobie takie prawo?

Czy przyznali je sobie Fredrik Kantsten, Peder Stålskiöld i Emanuel Ärendsson?

Mężczyźni robią to, bo mogą, myśli Malin. Bo my, pozostali, jesteśmy ślepi, odwracamy wzrok.

Z daleka obserwują, jak Conny Nygren kieruje kolejnymi przybyłymi przed chwilą policjantami, mundurowymi i cywilami. Malin ogarnia nagle tęsknota za Sztokholmem, za tym, by tak jak wielu innych, wyjechać z Linköpingu do stolicy i rozwijać się na szerszym polu.

Peter.

Na pewno znalazłby tu pracę.

Był drugi na roku w Lund. Chciałby go pewnie sam szpital Karolinska. A teraz, gdy Tove się wyprowadziła, w Linköpingu nic mnie już nie trzyma.

A może jednak?

Czyżbym aż tak się zestarzała, że wrosłam w tę ziemię? I widzi wokół siebie przepych zamożnego przedmieścia, ogromne domy za otynkowanymi murami i świeżo pomalowanymi ogrodzeniami, skrywającymi zielone ogrody i dostatnie życie. Ale one kryją o wiele więcej. Draństwo jest wśród nas. Jak ta sprawa z ubiegłego lata; kobieta zabiła swojego męża, gdy znalazła w komputerze zdjęcia przedstawiające jego gwałcącego ich dwoje małych dzieci.

Dostał młotkiem w łeb.

Wydarzyło się to w najlepszej dzielnicy Linköpingu.

Brud jest wszędzie.

Ale światło też istnieje, myśli Malin, gdy widzi, jak jeden z sanitariuszy wyprowadza na podjazd pierwszą z kobiet, opatuloną pomarańczowym kocem.

Patrzy na ulicę.

Widzi podjeżdżające pod dom czarne bmw, myśli, że to pewnie jeden z sąsiadów. Ale wtedy światło słoneczne przenika przez przyciemnianą przednią szybę. Malin widzi twarz, po czym szyba znów robi się czarna.

Spokój przechodzący w panikę, wreszcie w determinację. A wszystko to w ułamku sekundy.

Paul Lendberg.

To musi być on.

Jest tego pewna.

Samochód zwalnia. Malin wyjmuje broń, robi trzy kroki na drogę, ale ten, który musi być Paulem Lendbergiem, dociska gaz do dechy i wymija ich. Malin chce nacisnąć spust.

Strzelić prosto w szybę.

Ale wie, że nie może tego zrobić. Zeke uruchomił samochód, a ona rzuca się na fotel pasażera, wrzeszczy:

– To on. Gazu.

Kogut na dach.

Włączona syrena.

Widzą, jak bmw znika za zielonym żywopłotem. Za autem Zeke, pisk opon, gdy wykonują ten sam zakręt co ścigany przez nich samochód.

Czy są tu jakieś dzieci?

Żywopłoty, mury, domy.

Pod wpływem adrenaliny Malin zwęża się pole widzenia. Nagle kończy się willowy przepych. Mijają trzy szare wieżowce. Przez radio wzywa sztokholmską centralę.

– Ścigamy czarne bmw w…

Gdzie?

– Na trasie Lidingöleden! – wrzeszczy Zeke.

– Wszystkie dostępne wozy…

Wykrzykuje przez radio numery samochodu. W odpowiedzi słyszy:

– Nie mamy pojazdu na tych numerach.

I Malin widzi, jak bmw wyjeżdża na Lidingöbron, jedzie zygzakiem między samochodami. Zeke dodaje gazu, ale wjeżdża za samochód z przyczepą, który nie chce zjechać mimo syreny. Malin myśli, że może kierowca jest głuchy.

Czy dlatego nie zjeżdża?

W końcu ustępuje drogi i Malin widzi, jak daleko przed nimi bmw skręca w kierunku asfaltowej pustyni Värtahamnen, po czym znika.

– Kurwa! – wrzeszczy Malin. – Dawaj, jedź, do diabła!

Zeke nie zwraca uwagi na jej gniew, skręca tam, gdzie skręciło bmw. Ręce już mu nie drżą, dzięki adrenalinie uspokoił się i skupił.

Port.

Plątanina szarych betonowych fundamentów, parkingów i samochodów. No i stacja metra.

Ropsten.

Czarne bmw stoi pod Pressbyrå, drzwi otwarte. Ile ma przewagi? Minutę?

Dopadnę go.

– Stać! – krzyczy Malin.

Kilka sekund później wypada z samochodu, pędzi z wyciągniętą bronią po schodach prowadzących na peron.

Widzi stojący pociąg.

Rzuca się biegiem przez peron, mijając kolejne niebieskie wagony. Ludzie odskakują, widząc ją pędzącą, buzującą od adrenaliny, z wycelowaną bronią.

Jeszcze trzy wagony.

Wtedy drzwi się zamykają.

Lendberga nie widać.

Ostatni wagon.

I tam, przy drzwiach, stoi on.

Metro rusza.

Widzi ją.

Ona widzi jego. Potwora, mężczyznę, człowieka, jak znika. Macha do niej, śmieje się szyderczo, a ona się zastanawia, czy jest jakiś hamulec bezpieczeństwa, jakiś sposób na zatrzymanie tego pociągu.

Ale jaki?

Niebieski wagon znika w tunelu.

Najpierw staje się niebieskim punkcikiem w ciemności, potem ciemnością w ciemności.

Malin krzyczy:

– Ja pierdolę! Kurwa!

Zeke za nią:

– Może zdążą go zgarnąć na następnej stacji. Tam mogą zatrzymać pociąg.

39

Kiedy Malin i Zeke wrócili do domu na Lidingö, przy furtce stały już wozy transmisyjne SVT i TV4, a także samochody „Expressen” i „Aftonbladet”, a fotografowie, dziennikarze krążyli jak śmigłowce bojowe gotowe do ataku i zniszczenia.

Pociąg zatrzymali przy stacji Karlaplan, ale nie zdążyli zablokować wyjścia.

Paul Lendberg uciekł i pogoń musieli zacząć od początku.

Sara Markelberg zadzwoniła, gdy byli w drodze powrotnej. Jej pacjentka nie okazała żadnej reakcji na zdjęcia.

Malin i Zeke przecisnęli się przez tłum reporterów.

Ostatnie dwie kobiety właśnie wywieziono z domu. Technicy przeczesywali piwnicę. To samo mieli zrobić z resztą budynku i ogrodem. Kto wie, co tam znajdą? Jakie okropieństwa może skrywać dom Paula Lendberga?

Wszystko, co niemożliwe, jest możliwe – z tym właśnie nastawieniem Malin, Zeke i wyraźnie przejęty Conny Nygren siedzą przy zakurzonym stole w jadalni na parterze domu Lendberga i próbują jakoś ogarnąć to śledztwo. Gdy rano Malin zadzwoniła do Conny’ego, przedstawiła sprawę tylko w zarysie. Teraz Nygren musi, chce dowiedzieć się wszystkiego, spróbować dołożyć do tego jakiś własny kawałek puzzla, pomóc poskładać to wszystko w całość.

Wiedzą, że muszą teraz wyprzeć obraz kobiet, zagłuszyć współczucie. Muszą patrzeć przed siebie, stłumić uczucia, przepracować to potem, może tylko w koszmarach.

Więc zaciskają zęby.

Malin zaczyna od Jenny Svartsjö. Mówi, że nadal czekają na wynik DNA Arta Antinena, skazanego wcześniej za gwałt. Że dzwoniła kobieta o nazwisku Katierina Jelena. Wygląda na to, że wie, kim jest Jenny Svartsjö. To doprowadziło ich do Skattegården w Skäggetorp, gdzie odkryli niewielki burdel. I tak dalej, aż do dzisiejszej interwencji.

– Wiemy, jak się ona skończyła.

Ucieczka Paula Lendberga.

Kobiety.

Jedna z nich jest Szwedką. Może tak jak Jenny Svartsjö szukała szczęścia w Sztokholmie, gdy stała się przedmiotem handlu, którym najwyraźniej parał się Paul Lendberg. Czy Jenny była kiedyś w jego piwnicy?

– W tym śledztwie coś mi nie daje spokoju – mówi Malin i wpatruje się w Conny’ego Nygrena.

– Nikomu z nas to nie daje spokoju – dopowiada Zeke.

– Ponad dziesięć lat temu w niemal tym samym miejscu w lesie, gdzie natrafiono na zwłoki Jenny Svartsjö, znaleziono inną kobietę. Na leśnej drodze, jakieś dziesięć kilometrów dalej. Nazywa się Maria Murvall. Ją także brutalnie pobito i zgwałcono.

– Nazywa się? – pyta Conny Nygren.

– Tak, ta przeżyła – odpowiada Malin. – Ale nie potrafi ani nie chce powiedzieć, co ją spotkało. Przebywa teraz w szpitalu psychiatrycznym. Niema.

Oczy Conny’ego Nygrena zwężają się.

– Mów dalej.

– W wolnym czasie próbowałam rozwiązać tę sprawę – mówi Malin.

– Jak nawiedzona – wtrąca się Zeke.

Nygren się uśmiecha.

– Wyobrażam sobie.

– Ale daleko nie zaszłam.

– I? Żadnego zabezpieczonego DNA?

– Nie. Dawno temu uległo zniszczeniu podczas testów. Więc ta droga donikąd nas nie zaprowadziła. A na pozostałych dziewczynach niczego nie znaleźliśmy.

– Na pozostałych?

Malin opowiada o sprawie w Lund, o tym, jak prokurator pośpiesznie umorzył śledztwo.

– To się zdarza – mówi Conny Nygren. – Nie na wszystko starcza zasobów. Tak mówią.

– Rozmawiałam z prokuratorem, niejakim Fredrikiem Kantstenem. Obecnie urzęduje w Sztokholmie. Powiedział mniej więcej to samo. Środki były potrzebne na co innego.

Conny Nygren marszczy czoło, na jego twarzy maluje się niesmak.

– A więc to Fredrik Kantsten? Miałem z nim już sporo do czynienia. Nie wiedziałem, że był kiedyś w Malmö. Karierowicz. Woli nic nie zrobić, niż podjąć jakiekolwiek ryzyko. Ale czasami okazuje cholerną determinację.

– Za chwilę więcej o nim – mówi Malin. – W każdym razie wystąpiliśmy do innych okręgów z nieoficjalnym zapytaniem, czy nie mieli podobnych spraw. No i pojawiła się jedna. W Ljusdal, w Hälsinglandzie. – Robi krótką pauzę. – Przed czterema laty w podobnych okolicznościach znaleziono Jessicę Karlsson. Pobitą, zgwałconą. Na leśnej drodze na początku grudnia. Zaginęła w drodze do domu z pracy w budce z hot dogami. Potem w szpitalu odebrała sobie życie.

– Teraz będzie naprawdę ciekawie – dorzuca Zeke.

– Zdobyliśmy materiały ze śledztwa, choć je utajniono.

– I?

Conny Nygren pochyla się zniecierpliwiony. Przedramiona położył na zakurzonym stole. Najwyraźniej poskładał już do kupy wszystkie informacje: podobieństwa, różnice i doszedł do wniosku, że to coś niezwykle ciekawego.

– Po pierwsze, śledczy zajmujący się tą sprawą powiedział, że prokurator chciał umorzyć śledztwo.

– Kto był prokuratorem?

– Jimmy Kalder. Żółtodziób.

– Rozmawialiście z nim?

– Nie, choć powinniśmy. Ponoć mieszka teraz w Umeå. Ale z materiałów ze śledztwa dowiedzieliśmy się, że niedaleko miejsca, gdzie znaleziono Jessicę Karlsson, trzech mężczyzn wynajmowało domek myśliwski. Ginekolog o nazwisku Emanuel Ärendsson. Prokurator Fredrik Kantsten. Ten, który chciał wyciszyć Lund. No i Peder Stålskiöld, właściciel majątku w lesie, w którym znaleziono Jenny i Marię.

Malin widzi, jak oczy Nygrena szeroko się otwierają, najpierw ze zdziwienia, potem z ciekawości.

– Będzie jeszcze lepiej. A raczej ciekawiej – obiecuje Zeke.

– Kiedy umorzono śledztwo w Malmö, Kantsten poprosił innego ginekologa o opinię na temat obrażeń odniesionych przez kobietę. Ten orzekł, że mogła je sobie zadać sama. Tym ginekologiem był Emanuel Ärendsson.

– U la la – mówi Conny Nygren. – A to dobre.

– Nie mamy jednak żadnych konkretów – mówi Zeke i opowiada o Sällskapet Skallarna, o tym, że mężczyźni poznali się na studiach w Uppsali, że studiował tam też Paul Lendberg.

Kiedy Zeke kończy, Malin mówi:

– Zgodzisz się, że to cholernie dziwne.

I opowiada, jak na zdjęcia zareagowała Maria.

– To jasne, że to wszystko jakoś się łączy – mówi Conny Nygren. – Nie wiemy tylko jak. Macie jakieś powiązanie między mężczyznami a Jenny Svartsjö? Albo innymi ofiarami?

– Jeszcze nie. Ale może jakieś istnieje. Próbowaliśmy pogrzebać trochę w jej przeszłości, ale trudno było coś znaleźć. Nikogo nie obchodziła, wszyscy ją opuścili – opowiada Zeke.

– Ci mężczyźni to nie tylko koledzy ze studiów. Wygląda na to, że od lat wspólnie polują – mówi po chwili Malin.

– A może i coś więcej – dodaje Zeke.

– Może. Ale nie ma w tym chyba nic dziwnego, że chłopaki załatwiają sobie prostytutki na zieloną trawkę. Może znali Lendberga z Uppsali i to on im je organizował? – zastanawia się Nygren.

Malin wdycha powietrze.

Patrzy na kolegów.

– Może tak. Musimy ich skonfrontować. Wypytać.

Oczy Conny’ego Nygrena znów szeroko się otwierają i Malin widzi w nich powątpiewanie.

– Potrzebujemy czegoś więcej – mówi Conny. – Nie wiemy, skąd mieli dziewczyny, jeżeli w ogóle są winni. No i ofiary bardzo się przecież różnią. Istnieją też rozbieżności geograficzne.

– Mogli polować w różnych częściach kraju. I tam się zabawiać, zamawiać dziewczyny. Mogło ich ponieść – mówi Malin. – To by wyjaśniało fakt, że przestępstwa popełniano w różnych miejscach.

– Czy dotarliście do innych wynajmowanych przez nich domków?

– Nie – odpowiada Zeke. – Peder Stålskiöld ma taki domek, ale ponoć przez cały czas stał pusty.

Conny Nygren kiwa głową.

– Jeśli mamy z tym do nich pójść, musimy ustalić konkretne powiązania między nimi a Paulem Lendbergiem. Należą do społecznej elity. Nie możemy i nie będziemy im włazić z buciorami w życie. To, co opisujecie, to mimo wszystko tylko godne uwagi zbiegi okoliczności, prawda? A to, że studiowali w Uppsali w tym samym czasie co Lendberg, nie wystarczy. W takim razie gwoli sprawiedliwości powinniśmy przesłuchać jakieś pięć tysięcy innych mężczyzn. I choć bardzo mi żal Marii Murvall, jej reakcja nie musi niczego oznaczać.

Ma rację, myśli Malin.

Ale Conny nie ma tu nic do powiedzenia.

Śledztwo dotyczące Paula Lendberga i kobiet w piwnicy to rzecz Conny’ego, ale zamordowanie Jenny, sprawa Marii i pozostałych kobiet są moje.

– Możemy porozmawiać z prokuratorem zajmującym się sprawą z Ljusdal – mówi Zeke.

– Możecie – mówi Conny Nygren. – Miejmy nadzieję, że znajdziecie więcej powiązań. Może to Kantsten naciskał na Kaldera? W prokuraturze aż roi się od karierowiczów, którzy idą po trupach do celu.

Malin przytakuje.

– Sądzisz jednak, że tych prominentnych panów powinniśmy na razie zostawić w spokoju?

Conny Nygren się uśmiecha.

– Tak będzie chyba najrozsądniej. Poczekajcie, aż będziecie mieli coś więcej, coś, z czym będziecie mogli ich skonfrontować. Jeśli chodzi o moje śledztwo, nic na nich nie mam. Ale wy? Może ktoś mógłby ich trochę docisnąć?

Znów się uśmiecha. Pełen energii uśmiech komisarza, który mimowolnie odnajduje uciechę w najpotworniejszej tragedii.

Malin czuje, że coś się dzieje, że w tym pomieszczeniu mogą rozmawiać, o czym im się żywnie podoba, ale nie w ich mocy jest rozstrzyganie, co się wydarzy. Tak jakby każde działanie było już z góry ukartowane i nie sposób było na nie wpłynąć.

40

Oglądałem w telewizji relację na czwórce. To tam dziś rano jechaliście? Do niego? – pyta Peter.

Jego głos w słuchawce brzmi wręcz nierealnie, jakby pochodził z innego świata.

Malin układa się wygodniej na łóżku w pokoju w hotelu Oden przy Odenplan. Oklejonym żółtymi tapetami ścianom przydałoby się malowanie, materac skrzypi i protestuje. Palenie wzbronione. A jednak zabejcowany na brązowo blat stolika nocnego usiany jest dziurkami wypalonymi żarem z papierosów.

Ale to się obecnie dostaje za tysiąc pięćset za noc.

Włączony telewizor. Aktuellt pokazuje reportaż na temat ich sprawy. Prezes organizacji Rädda Barnen Sten Dinman wypowiada się przez telefon na temat opieszałości policji:

– Niektóre z dziewcząt są nieletnie. Policja musi położyć temu kres. Musi być bardziej skuteczna.

Poruszona jest także rzecznik Ecpat, Sylvia Voegel.

Robimy, co możemy, myśli Malin, słysząc w słuchawce głos Petera.

– Uważaj na siebie.

Postanowili z Zekem, że zostaną w stolicy, wynajmą jakiś pokój i następnego dnia ponownie zabiorą się do pracy. Było już za późno, żeby dzwonić do Jimmy’ego Kaldera do pracy, a do domu dzwonić nie wypada.

Prawda?

Chciała, ale Zeke ją powstrzymał.

Rozmawiała ze Svenem Sjömanem. Powiedziała, co się wydarzyło. Że po Paulu Lendbergu nie ma śladu.

Sven poinformował, że Johan Jakobsson nie znalazł jak dotąd innych powiązań ani żadnych więcej istotnych informacji. Börje Svärd i Waldemar Ekenberg też nie, chociaż cały dzień siedzieli przed komputerami i zażądali informacji ze wszystkich możliwych archiwów.

Budżet Svena starczy na jedną dobę hotelową.

Nie więcej.

Malin nie wspomniała, że nazajutrz ma zamiar porozmawiać z Fredrikiem Kantstenem i Jimmym Kalderem. Nieważne, co będzie. Nieważne, co kto sobie pomyśli.

Musi to zrobić.

Nie nadszedł jeszcze wynik badania DNA Arta Antinena. Coś poszło nie tak i musieli powtórzyć jakąś chemiczną procedurę.

Karin Johannison strasznie przepraszała.

Malin wolałaby, żeby pobrali DNA od Kantstena, Ärendssona i Stålskiölda. Sven jednak zignorował jej prośbę.

– Jeszcze nie pora, dobrze wiesz. Do takiego pogwałcenia prywatności potrzeba silnych dowodów.

– Nie wystąpimy o rejestr pacjentów Ärendssona? Nie sprawdzimy, czy są w nim nazwiska zaginionych kobiet?

Tu także odpowiedź Svena brzmiała „nie”. Na tego typu dokumenty długo się czeka, a na razie takie żądanie nie jest dostatecznie umotywowane.

– Nawet jeżeli jest sprawcą, nie jest chyba na tyle głupi, by atakować swoje pacjentki.

Masz rację, Sven, pomyślała Malin.

Teraz w słuchawce słyszy oddech Petera. Głos z innego świata.

– Nie wyobrażasz sobie, jak to wyglądało – mówi Malin.

– Chcesz opowiedzieć?

– Wolałabym nie.

– Nie musisz. A tak poza tym, jak się czujesz?

– To znaczy od wczoraj? Po wizycie u ginekologa?

– Tak ogólnie.

– Tak ogólnie mam się dobrze, gdy słyszę twój głos.

– Wygląda na to, że Katierina Jelena z tego wyjdzie.

– Cieszę się – mówi Malin i słyszy, że jej słowa nie brzmią autentycznie, choć są prawdziwe. Tylko, że jej uwagę pochłania teraz tyle innych spraw.

Przed oczami ma ojca Petera, Rudolpha. Rasowego samca wygłaszającego przemowę na przyjęciu, jego oczy w blasku padającym z kinkietów. Co mówią te oczy?

Nie może się powstrzymać.

Pyta Petera:

– Wiesz może, czy twój tata urządza w Martofcie polowania?

Cisza w słuchawce.

Głębokie westchnienie.

Sądzi, że odpowie:

„Malin, masz paranoję”.

Ale zamiast tego mówi:

– Rozumiem twój tok myślenia. Mój ojciec nie organizuje polowań. Według niego taka manifestacja męskości to szczyt obciachu. I nie ma domku myśliwskiego na wynajem. Tego jestem pewien. Dziką zwierzyną w jego majątku zajmują się zatrudnieni do tego celu myśliwi. Takie myśli możesz więc sobie spokojnie wybić z głowy.

I Malin czuje, jak rozluźnia jej się w brzuchu węzeł, którego istnienia nie była wcześniej świadoma. A jednak pyta:

– Studiował w Uppsali?

– W Lund, Malin. Coś jeszcze?

Co robi ze mną to śledztwo? – myśli. Wszędzie widzę diabła. Ale przecież diabeł nie wszędzie jest, prawda?

– Myślisz pewnie, że jestem kompletnie obłąkana?

– Nie, tylko trochę. Za kogo ty właściwie masz mojego ojca?

– Może za zmartwychwstałego gwiazdora kina niemego?

Wybuchają śmiechem. Peter milknie, a po chwili mówi:

– Rozumiem, że masz w głowie mętlik. To, co ścigacie, to zło w czystej postaci. Można oszaleć.

Potem gadają o niczym, rozłączają się.

Malin patrzy przez okno, na secesyjne domy czynszowe pozbawione wyrazu. Biały tynk poszarzały od spalin. Spogląda w dół na Västmannagatan, na biały okrągławy tył kościoła Gustawa Wazy i dalej ku mekce marzycieli z klasy średniej, dzielnicy między Odenplanem i Centralen.

Znów dzwoni telefon.

Numer Tove.

– Cześć, mamo.

– Cześć, kochanie.

– Co robisz?

– Jestem w Sztokholmie. W pracy.

– Aha. Ale wszystko w porządku?

– No. Nie narzekam.

I Malin chciałaby mieć teraz przy sobie Tove, chce to powiedzieć, ale wie, że jej słowa nie zabrzmią prawdziwie, raczej pusto. Taki właśnie wydaje jej się teraz cały świat – pusty i nieprzyjazny. Miejsce ze zbyt małą ilością tlenu w atmosferze, gdzie człowiek nie jest w stanie żyć.

Szyderczy uśmieszek Paula Lendberga.

Niech go szlag.

Szybko skonfiskowali jego samochód, ale niczego w nim nie znaleźli. Malin słucha Tove, ale nie dociera do niej nic z tego, co mówi córka.

– Zakończenie. Piosenka. Kolacja z rodzicami Toma w gospodzie. Zgadzasz się?

Chwila.

Co też ona mówi?

Kolacja z rodzicami Toma? Siedzieć i jeść kolacyjkę z wyższymi sferami? To ostatnie, na co mam ochotę.

– Proszę?

– Kolacja z Tomem. Nie chciałam ci tym wcześniej zawracać głowy.

A więc o tym chciałaś porozmawiać.

Mija pierwsza złość.

W jej miejsce pojawia się wstyd.

Ależ Tove. Oczywiście, że możesz mi zawracać głowę.

Aż tak się mnie boisz?

– Jasne, że chcę zjeść z nimi kolację – mówi Malin. – Fajnie.

W głosie Tove ulga.

– Nie musisz się zgrywać, mamo. – Po chwili pyta: – Mamo, a staracie się z Peterem o dziecko?

Skąd ona to, u licha, wie? Peter jej coś mówił? Nie. A nikt inny przecież nie wie.

– Chciałabyś mieć rodzeństwo?

I gdy Malin wypowiada te słowa, wie, że powinna się była wcześniej zastanowić. Chciałaby umknąć przed rozczarowaniem w głosie Tove.

– A więc się staracie?

Jak się z tego wywinąć?

– Nie – odpowiada Malin. – Nie – powtarza z naciskiem. – Nie staramy się o dziecko.

I Tove chyba zadowala się tą odpowiedzią.

Odpuszcza i Malin czuje, jak dłoń, w której trzyma telefon, drży. Wydaje się sobie brudna.

Pyta jeszcze córkę o jej plany na wieczór, ale już nie wysłuchuje odpowiedzi.

Nie jest w stanie słuchać ani myśleć o niczym, co ma cokolwiek wspólnego z Tove albo jej pytaniem o dziecko.

Zamiast tego Malin robi to co zwykle. Rzuca się w innym kierunku.

Żegna się z córką, myśli o prokuratorze Jimmym Kalderze i kiedy Tove się rozłącza, wstaje z łóżka i dzwoni pod jego prywatny numer w Umeå.

– Słucham, Kalder.

Głos młodego mężczyzny, który próbuje dodać sobie lat. Człowiek z ambicjami, ale niskim poczuciem własnej wartości, myśli Malin. Taki, który jeździ drogim samochodem, żeby pokazać, jaki to jest ważny.

– Nazywam się Malin Fors. Jestem komisarzem w policji w Linköpingu.

W tle krzyki dzieci.

Brzęk garnków.

– Jestem zajęty, jak pani może słyszy. Mogę oddzwonić potem?

Żadnego wahania, żadnych pytań. Wie, dlaczego telefonuję, myśli Malin. Wie.

– Najchętniej porozmawiałabym teraz. To ważne.

Pieprzyć całą tę taktowność, to chodzenie na paluszkach.

Mówi, w jakiej sprawie dzwoni, nie daje sobie przerwać, słyszy dziecięce wrzaski, ale ma to gdzieś.

– A więc dlaczego chciał pan umorzyć śledztwo w sprawie Jessiki Karlsson? Ma pan na to jakąś dobrą odpowiedź?

– Nie chciałem go umorzyć. To nieprawda.

– Trudno mi w to uwierzyć.

– Stąpa pani po cienkim lodzie. Dlaczego w ogóle pani do mnie dzwoni? Wysuwa pani dość poważne oskarżenia.

Wie, myśli Malin.

Zmień taktykę.

– Jedna kobieta została zamordowana. Dwie przebywają w szpitalach psychiatrycznych. Jedna odebrała sobie życie. Właśnie znaleźliśmy dziewięć kobiet uwięzionych w piwnicy. To się musi skończyć, nie sądzi pan?

Cisza w słuchawce.

Jimmy Kalder przeszedł chyba do innego pokoju.

– Czego pani właściwie ode mnie chce?

– Jest pan młody – mówi Malin. – Robi pan karierę. Wiem, jak to jest. Pytam jedynie, czy ktoś naciskał z góry. Czy na przykład Fredrik Kantsten prosił pana, by pan umorzył śledztwo? Ten sam, który był w domku myśliwskim. Czy sugerował, że zniszczy panu karierę, jeśli go pan nie usłucha? Czy zdarzyło się coś takiego?

Znów cisza w słuchawce.

– Nie musi pan nic mówić. Ale jeśli oboje policzymy do dziesięciu, a pan się rozłączy, będzie to oznaczało tak. No dobra.

Brak odpowiedzi.

– A więc liczę. Raz, dwa…

Milknie.

Liczy w myślach, wdycha panujący w pokoju zapach dymu papierosowego, czuje, jak niepojęcie dobrze smakowałoby teraz zimne piwo.

– …osiem, dziewięć, dziesięć.

Klik.

Rozmowa zostaje przerwana.

Ty draniu, myśli Malin. Dranie. Za kogo wy się właściwie macie? Ale Fredrik Kantsten jest człowiekiem czynu. To mu trzeba przyznać.

Malin odkłada telefon komórkowy.

Zegar na telewizorze pokazuje kwadrans po dwudziestej.

Dzwoni do pokoju Zekego, relacjonuje rozmowę. On ją strofuje, ale raczej dla zasady. Pewnie się tego spodziewał.

Postanawiają odpocząć, zażyć tak potrzebnego snu. Malin czuje, jaka jest zmęczona po wczesnej wizycie u Marii i po tych ostatnich wydarzeniach.

Co za dzień.

Dłuższy niż całe życie.

Czas jest ograniczony, a jednak wydaje się nieskończony. Malin kładzie się na łóżku, zamyka oczy i słyszy wyjący na zewnątrz alarm, miasto, które trzeszczy i zgrzyta, trze, stęka, sapie i dyszy, krzyczy z wściekłości i radości, że istnieje.

Kilka dzielnic dalej ktoś podcina gardło mężczyźnie przywiązanemu do krzesła w łazience wyłożonej lśniącą, białą mozaiką.

Śmierć powoli zaczajała się na niego, wyczekiwała, wystawała pod jego domem, szła za jego samochodem, obserwowała, jak chodził po ziemi, czekała i się zabawiała. Ale teraz śmierć się zmęczyła i mężczyzna musi z nią pójść.

Malin nie słyszy jego pękającego gardła, ale zdarzenie odbija się echem w snach, które wkrótce stają się jej snami.

41

Hydra z obnażonym gardłem, z odgiętą szyją.

Głowy z płomieni spawalniczych z rozdziawionymi paszczami, ziejącymi kwasem. Wije, ich odnóża czepiające się ciemności snu. Syczą:

Czy znasz swoją mroczną stronę, Malin? Czy ktokolwiek zna swoją mroczną stronę?

We śnie jest dziewczynką biegającą po domu. Gania po pokojach i szuka ludzi, których nie ma, ale którzy zawsze byli. Jest dzieckiem poszukującym tajemnic wewnątrz tajemnic wewnątrz tajemnic.

Coś tam się wyjaśnia, jednak odpowiedź to nowa zagadka, inny człowiek leżący samotnie w łóżku oddycha i nie może, nie ma siły albo nie chce przyjąć miłości.

Bzyczą muchy.

Ich ciała coraz tłustsze o tej dziwnej porze roku. Ich srebrzyste rozszczepione skrzydła są naostrzonymi kosami, które sieką, sieką, odcinają kobietom ręce, nogi, głowy. Ale te wciąż odrastają z nowymi twarzami, wyrażającymi nowy, nieznany strach.

Strach wewnątrz strachu.

W śnie Malin ktoś wykrzykuje pozbawione sensu opowieści.

Mężczyzna, który pewnego letniego dnia ma śmiertelny wypadek samochodowy.

Trzyletnia córeczka i żona w siódmym miesiącu ciąży na darmo czekają w przydomowym ogródku.

Nieznośny upał.

Mężczyzna jadący z synem rowerem. Syn się przechyla. Przejeżdża ciężarówka. Nieprzemijający smutek.

Słońce, deszcz, śnieg. Zawsze.

Kobieta na plaży.

Fale podchodzą coraz bliżej.

Kobieta patrzy na swoje dzieci bawiące się na brzegu.

Widzi samą siebie. Jak jej ojciec wchodzi nocą do jej pokoju. Ma pięć, sześć, siedem, osiem lat, on jest lekarzem.

Pokazuje, jak się bada małą dziewczynkę, żeby się nie rozchorowała.

Kobieta krzyczy.

W tym śnie kobieta pamięta swój strach. Pamięta, co się wydarzyło, jak ojciec gwałcił ją raz za razem.

Bezsenne ciepłe noce w czasie piątej pory roku, gdy rozmyśla się o tym, co się wydarzyło. Wszystkie te noce należą we śnie do Malin. Przebłyskują niekończące się opowieści, morze – czyżby to Atlantyk nocą? Fale uderzają o zaczepy, na których trzyma się jej życie.

Kolce, musze wymiociny, trucizna, wpuszczana prosto w przestrzeń snu, zamraża go na ciepły lód. Malin woła, krzyczy, czego właściwie chce?

Głowy hydry, ciała węży wgryzające się w łona zakutych w kajdany kobiet. A co to za mężczyźni?

Emanuel Ärendsson.

Fredrik Kantsten.

Peder Stålskiöld.

Paul Lendberg.

I jeszcze jakiś jeden?

Do jakiejś wody wrzucone zostaje ciało. Czy to się dzieje teraz czy potem? Czas we śnie to czas postawiony na głowie. Maria i Jenny uciekają nocą przez ciemne lasy, za nimi rzucają się drzewa, powalają je na ziemię, odzierają z człowieczeństwa, zmuszają je do uległości.

Malin chce się z tego snu wydostać.

Ale nie panuje nad nim. Koszmar, który śni, jest silniejszy niż sen. Krzyczy do samej siebie.

Przestań.

Przestań.

Daj spokój.

Pojawia się Tove, Peter, Janne i jakaś obca twarz małego chłopca. A za tymi twarzami, w gęstej, ciemnej dżungli plują kwasami hydry i same tego nie pojmując, pragną spustoszyć świat. Roszczą sobie prawo, by brać, brać, brać i brać.

Młody mężczyzna, który powiesił się na kaloryferze.

Jego ciało skulone na łóżku. Ostre zęby hydry ogryzają jego kostki, a on wpatruje się w Malin, przestraszony, samotny. To jej brat. Potem ciało znika z jej pola widzenia, staje się czterema ciałami na czterech łóżkach. Malin podchodzi do wstrząsanej spazmami Marii, do Jessiki Karlsson, która powiesiła się na kaloryferze. Idzie i idzie, aż wytacza się na otwartą przestrzeń. Jest wolnym łupem dla chodzącego na wolności zła i wszystkich mocy, które wzięły w posiadanie świat.

Pozostawiono ją.

Samotną na świecie.

Jest ostatnim człowiekiem.

Na polu przed sobą widzi jakąś obcą kobietę.

I sen wypuszcza Malin, choć właśnie teraz chciałaby w nim pozostać, wybiec i zabrać tę młodą kobietę, która brnie w poszukiwaniu samej siebie. Która poszukuje tej, którą była i którą powinna się była stać. Tej, którą by się stała, gdyby w dzieciństwie pozostawiono ją w spokoju, gdyby nocami nie przychodził do niej ten wysłannik chuci, przekonany o własnej nieomylności. Gdyby przez dłużej niż kilka sekund, od więcej niż jednego człowieka zaznała bezwarunkowej miłości.

Ale kobieta znika.

Malin nie wie, kim była.

Sen staje się czarny.

I Malin słyszy krzyk kobiety. Słyszała go już wcześniej. We śnie pojawia się niepokój. Bo ta kobieta nie należy do snów.

Jej czerń jest prawdziwa.

– Ratuj.

– Chodź. Bo wkrótce będzie za późno.

Ale sen przepędza ten głos.

Nie chce jej znać.

Świat na zawsze spaczony. Ona już na zawsze spaczona. My spaczeni, szepcze sen.

Ty, ja.

Wszyscy musimy nauczyć się żyć ze smutkiem z powodu tego, że staliśmy się czymś innym, niż powinniśmy byli, niż mogliśmy się stać.

Musimy pozostawić za sobą wściekłość, agresję, smutek, nienawiść, strach i ból.

Inaczej polegniemy, szepcze sen.

Chcę być u ciebie, Malin. Pocieszyć cię, gdy się obudzisz i będziesz się zastanawiać, dokąd pójść, co zrobić. Gdy będziesz czuła, że zostało niewiele czasu, choć nie będziesz potrafiła ubrać tego uczucia w słowa.

Jestem teraz przy ciele, które unosi się na wodzie.

Wciąż go nienawidzę.

Sądziłam, że nie będę tego czuć, a jednak go nienawidzę.

Nienawidzę.

Unosi się nago na powierzchni wody.

Głową w dół. Krew dawno już przestała ciec, tryskać z jego gardła.

Widziałam, jak go ugodzono.

Wiem, czyja to sprawka.

Nawet nie jesteś jeszcze blisko, Malin. A ten tu nie przebywa w mojej przestrzeni. Jego przestrzeń jest gdzie indziej. Nigdy go nie spotkam. Jest bezskrzydłym ptakiem, miotającym się w świecie z ognia. Pozbawioną skóry, bulgoczącą, cuchnącą, płonącą masą bólu.

Spotkałam Jessicę.

Jeszcze odpoczywa.

Zastanawia się, dlaczego stało się to, co się stało. Dlaczego znalazła się tam, gdzie się znalazła, w pętli podartego prześcieradła przywiązanego do kaloryfera w szwedzkim szpitalu.

Västmannagatan za oknem pokoju hotelowego. Malin rozebrała się w dusznym pomieszczeniu do naga, otworzyła okno na oścież, czuje powiew świeżego powietrza.

W budynku naprzeciwko jakiś mężczyzna ogląda film pornograficzny. W ciemności na błękitnym jak tafla basenu ekranie wyraźnie widać stosunek.

Wkłada i wyciąga.

Wkłada i wyciąga.

Przemysł pornograficzny.

Działalność nawet do zaakceptowania, może nawet i nie zła, myśli Malin, jak długo są to dorośli z dorosłymi. Ale te kłamstwa, przekonanie o własnej nieomylności, przymus.

Fałsz.

Zgniły smród rozchodzący się w społeczeństwie, gdy ktoś bierze, bierze i bierze.

Ustalamy zasady, ciche porozumienia dotyczące tego, jak mamy wspólnie żyć, i ich przestrzegamy. Ale są też inne porozumienia, tak ciche, że słyszy je niewielu, przestrzega jeszcze mniej, a w imię tych porozumień ludzie nie wytrzymują.

Zostają poświęceni.

Kobiety.

Dzieci.

Ich marzenia.

Ich życie.

Zegar pokazuje czwartą. Sztokholm nocą szumi spokojnie. Ale Malin wie, że ten spokój jest zwodniczy. Zdarzenia i działania są pożerane przez miasto, przez jego zdolność zapominania i wybaczania niemal wszystkiego.

Kobieta wpatruje się w ekran komputera.

Światło zza opuszczonych żaluzji.

Ciemne pokoje, rośliny doniczkowe na parapetach, odsunięte zasłony.

Nie można pić, myśli Malin. Bo wtedy człowiek nie daje rady.

Rodzimy się z pętlą na szyi. A potem czujemy, jak się zaciska.

Wydaje mi się, że oddycham, ale tak naprawdę z trudem łapię powietrze.

Walczę ze sobą i ze światem, ale czuję jedynie melancholię, uświadamiam sobie jedynie, jaka jestem słaba, nieważna, maleńka.

Pośród dźwięków miasta słyszy stąpanie swoich stóp po podłodze w willi.

Pokój za pokojem za pokojem.

Człowiek za człowiekiem.

Uczucie za uczuciem.

Oddech za oddechem.

I ma ochotę przytulić tę dziewczynkę, którą kiedyś była, powiedzieć jej, że wszystko będzie dobrze, że doprowadzi wszystko do porządku. Ale kiedy spuszcza wzrok, widzi tylko zniszczoną podłogę.

Więc znów zaczyna biec.

Wbiega prosto w grzmocącą falę, która jest jej życiem.

42

Wtorek, dwudziesty czwarty maja

Zalewa mnie ciemność.

Nie potrafię jej powstrzymać.

Czym ja teraz jestem?

Strachem?

Wściekłością? Samotnością?

Może jestem tą zapadającą ciemnością.

Patrzę na tych wszystkich błąkających się ludzi, którzy stali się moją opowieścią. Na tę małą dziewczynkę przy domku mamy.

Byłyśmy tam same.

Tata nigdy się nie pojawił.

Dlatego tak uwielbiałam te czasy.

Po jego zniknięciu mama sprzedała chatkę, pieniądze popłynęły do gardła.

Patrzę na Malin.

Śpi niespokojnie w pokoju hotelowym, gdzie przed nią tysiąc osób próbowało odnaleźć spokój w swoich snach.

Zeke.

Leży z zamkniętymi oczami kilka pokoi dalej. Próbuje zasnąć, ale jego umysł nie chce odpoczywać. Myśli o swojej żonie Gunilli, o Karin Johannison, o tym, że nie można mieć wszystkiego, że trzeba wybierać, a potem żyć z radością i bólem, które ten wybór ze sobą niesie.

Z sobą samym.

I z innymi.

Jego żona śni o synu Martinie, o wnukach i o Zekem. Widzi, jak od niej ucieka po jakimś nieznanym polu. Przywołuje go, chce krzyknąć, że mu wybacza, ale z jej ust płyną tylko wyrzuty, miłosne wyrzuty, wyniosła wściekłość powodowana zawiedzionym zaufaniem. We śnie chciałaby go uderzyć, sprawić, by z nosa poleciała mu krew, zabarwiła świat na miłosną czerwień.

We śnie jest nienawiść.

Zła strona miłości.

Krwiście czerwona.

Tak jak spocone czoło, policzki Karima Akbara. Krew uderza mu do głowy, gdy schodzi ze swojej Vivianne. Ona, przyjmując go, najpierw jęczy, potem krzyczy, jakby chciała uwolnić się od wszystkiego, co ją wiąże z nią samą, z oczekiwaniami świata wobec niej. Dał jej to, co chciała, mocno, cicho, skutecznie. Podoba mu się zamknięty charakter tych chwil. Siła drzemiąca w ciszy i ciemności. Dwa samotne ciała, które mogłyby być ostatnimi ludźmi na planecie po wielkiej katastrofie.

Börje Svärd.

Johan Jakobsson.

Börje samotny z kobietą w sypialni. Niepewny swojej przyszłości. Czy rzeczywiście nie potrzebuje prawdziwej miłości?

Johan skulony obok córeczki. Obudziła się niespokojna godzinę temu, śnił jej się jakiś koszmar. Chciał ją pocieszyć, uspokoić, przekazać swoim ciepłym ciałem dobro świata, uciszyć potwory, które na moment zagościły w jej duszy.

Waldemar Ekenberg.

Siedzi nago na kuchennej ławie.

Pali i konstatuje postępujący upadek swojego ciała. Nie z przerażeniem, raczej z zainteresowaniem. Czuje, jak to ciało nie jest przekonane co do sensowności ciągu dalszego.

Myśli o mnie.

O przemocy.

O kobietach, które Malin znalazła w piwnicy.

O swojej matce. O czarnych guzkach rakowych.

Myśli o Jessice, która odebrała sobie życie. O bezimiennej niemej kobiecie w Lund. Myśli, jak to dobrze, tak dobrze, że nie mają dzieci. Bo cóż ten świat ma do zaoferowania dzieciom, dziewczętom, kobietom?

Chciałby wsadzić Bogu pistolet w tyłek i nacisnąć spust.

A może w tyłek diabła? A może ci dwaj to jedno? No dobra, myśli Waldemar, chcę rozpirzyć ten świat we właściwym kierunku, tylko jaki to kierunek?

Poszczypuje cienką, białą skórę na swoim brzuchu, zaciąga się głęboko papierosem, kaszle.

Sven Sjöman zszedł do swojego domowego warsztatu.

W ciągu dnia był w przychodni. Zrobił badania, które może wykażą, co jest powodem jego problemów ze snem.

– W pana wieku – powiedział mu lekarz – występuje niekiedy nadprodukcja estrogenów.

Tokarka pracuje na pełnych obrotach, ale hałas tłumią kartony po jajkach, którymi obłożone są ściany.

Zapach świeżo wyheblowanego drewna.

Dzięki tej ukrytej świeżości lasu nabiera ochoty, by zaczerpnąć głęboki oddech. Pragnie poczuć, że żyje.

Wiem, czym jestem.

Jestem martwa.

Uczucia, którymi byłam, znikły na zawsze.

Powinni lepiej sprzątać miasto, myśli Margaretha Baldersson, przecinając Norr Mälarstrand na wysokości Baltazar von Platens gata.

Śmieci tygodniami leżą na ulicach.

Jeszcze gorzej jest w sztokholmskich parkach. Większość z nich wygląda jak śmietniki i tak cuchnie. Należy znieść podatek od wysokich dochodów, myśli. Dlaczego my, zamożni, ciężko pracujący sztokholmczycy mamy finansować kwietniki w Karlstadzie czy Kaliksie? Niech sami sobie łożą na swoje pelargonie. A nasze pieniądze niech zostaną spożytkowane na stołeczne parki.

Buster chciał dziś wcześnie wyjść na spacer. Lizał jej stopy, wyrwał ją ze snu. Przeklinała go, kiedy spojrzała na zegarek marki Georg Jensen i zobaczyła, że jest dopiero 6.13.

Ale tak wcześnie Riddarfjärden jest zawsze piękna i spokojna. Czasami znad zatoki podnosi się mgła. Przypomina wtedy niespokojne duchy, które nieśpiesznie, dopiero co przebudzone, tańczą nad zatoką, jakby była jednym wielkim, czarnym parkietem dla zmarłych.

Nie chciała budzić męża, do drugiej robił w pracy bilans. Wstała więc, zaparzyła sobie w ekspresie Nespresso szybką kawę, wyjrzała przez okno swojego wielkiego mieszkania w centrum i zobaczyła mgłę, duchy.

Założyła Busterowi smycz i teraz ten mały, biały, zreumatyzowany terier z zaskakującą siłą ciągnie ją przez Norr Mälarstrand. Przyciąga go, mimo że barki pobolewają ją po sześćdziesięciu latach w wiernej służbie jej ciała.

Mälarpaviljongen stoi pusty.

Ponton, na którym pedzie i lesby piją to swoje ohydne różowe wino, podskakuje na wodzie, jakby myślał, że dobrze mu bez tych wesołkowatych homoseksualistów i ich nieodpowiedzialnego stosunku do życia.

Imprezowanie.

Stosunki płciowe z obcymi.

Roznoszą choroby jak szczury.

Ale fakt. Czasem gdy w letnie wieczory spacerowali tędy z Janem, zazdrośnie podpatrywali, jak bez opamiętania popijają to swoje winko i jak to im wesoło.

Weselej niż nam, myśli.

Weselej niż w naszym towarzystwie, gdzie większość jest bardziej martwa niż żywa.

Ale nie ma się co zastanawiać.

Bo jest nam dobrze. Mamy wszystko, o czym tylko można zamarzyć.

Buster ciągnie ją za sobą, załatwia swoje potrzeby przy Rålambshovsparken. Jego pani nie sprząta po nim. O tak wczesnej porze nie pomyślała, żeby zabrać ze sobą papierową torebkę.

Dziwnie spokojnie.

Zazwyczaj spotyka innych ludzi wyprowadzających psy albo chociaż jakichś porannych biegaczy. Ale tego ranka jest zupełnie pusto.

W parku spuszcza Bustera ze smyczy. Najpierw pies wesoło przebiega po trawie jakieś dziesięć metrów, po chwili jednak, jakby zdając sobie sprawę ze swojego podeszłego wieku, gwałtownie się zatrzymuje, odwraca ze smutnym wzrokiem i czeka, aż jego pani się z nim zrówna.

Nagle łapie trop i biegnie ku wodzie, pod dużą wierzbę, której gałęzie opadają na niewielką plażę. W sierpniu, gdy woda w zatoce się nagrzewa, kąpią się tam dzieci.

Zaczyna szczekać.

Zazwyczaj tak nie ujada, nie biega tak niespokojnie. Teraz jednak jego białe, pokrzywione ciałko stoi między drzewami i wściekle szczeka.

Może jakiś zdechły ptak?

Worek ze śmieciami?

Śpiący bezdomny?

Ogarnia ją ciekawość, która przepędza towarzyszące jej od rana znużenie, poczucie, że już zbyt wiele razy miała przed oczami ten sam widok.

Co też ten Buster tam znalazł?

Podchodzi, podbiega do niego, słyszy plusk wody, czuje jej słony, a jednocześnie słodki zapach. Choć się pochyla, liście drapią ją po twarzy.

Buster przestał szczekać.

Coś obwąchuje, wylizuje.

– Co tam masz? Co tam masz, Buster?

I widzi ciało, nagie, lekko opuchnięte męskie ciało i swojego pieska, białego teriera, jak chłepce, liże, wyjada z dużej otwartej rany, wyglądającej na podcięte gardło.

Nie czuje strachu.

Sięga do kieszeni kurtki po telefon.

Część 3. Ostatnia kobieta

[W ciemności]

Nie chcę się już bać.

Nie wiem, ile jeszcze mogę przetrzymać. Niczego już nie chcę przetrzymywać.

Chcę, aby walizka stała się trumną.

Mam już dość tego życia, jednak moje ciało, wszystko, co jest mną, nie chce tego zaakceptować.

A on – bo to jest on – zdjął mnie z przytwierdzonych do sufitu kajdan i przykuł do ściany. Teraz przykrywa mnie termoizolacyjnymi kocami, żebym nie miała wstrząsu.

Rozumiem.

Adrenalina w moim ciele już dawno się wyczerpała. Wiem, że wstrzyknął mi morfinę, żeby uśmierzyć ból. Ale lek przestał działać i teraz czuję tylko ból, nieprzemijający ból. I chociaż nie chcę już żyć, pragnę uciec, uciec od tego położenia, w którym się znalazłam, od życia, które stało się moim. Chcę uciec od śmierci i życia w bezdźwięczną, bezbarwną, bezwonną nicość.

Chcę zapaść w sen zimowy.

Któregoś dnia obudzić się i zabić tego, co mnie sobie przywłaszczył.

Zabić tego, który ciął, przypalał, penetrował, rozdrapywał, ubliżał i zbezcześcił mnie, to ciało i tego człowieka, którym jestem.

Dlaczego on to robi?

Wiem już, że to pytanie nie ma sensu.

Nie potrzeba żadnych wyjaśnień.

Jego zła nie da się wyjaśnić.

Jest tak samo oczywiste jak oddech. Po prostu jest. Tylko psychologowie i wierzący potrzebują wyjaśnienia zła.

Ja nic z nim nie mogę zrobić. Jedynie zabić jego inkarnację, gdy ją ujrzę, gdy znajdę się blisko niej.

Ale teraz krwawię.

Umieram.

Słyszę, jak nadchodzi. Ale jak mam go zabić, skoro jestem związana drutem kolczastym, przykuta kajdanami do ściany w tym ciemnym, zimnym pomieszczeniu?

Zło robi ze mną to, na co ma ochotę.

Ma mnie w posiadaniu. Przywłaszczyło mnie sobie.

Jeśli nie mogę go zabić, może mogę uciec. Uciec w nicość od śmierci, życia, bólu.

Ten krzyk coś we mnie obudził, rozrzedził mgłę śmierci i życia. W oknie zobaczyłam odbicie i rozpoznałam tę twarz jako własną, choć to nie ja, tylko jakaś inna kobieta, inna Maria.

Byłam stara. Byłam nowo narodzona.

Nie chciałam siebie widzieć. Pragnęłam pozostać w mojej białej, pustej jaskini, nie chciałam porzucać mojego wyzutego z uczuć świata, nie chciałam wyjść zabijać. Ale ten czas nadszedł.

Kobieta, która tu była. Bo chyba była tu jakaś kobieta? Musi zabić dla mnie, musi zabić dla mnie zło. Wyszepczę, wykrzyczę jej to, bo znam imię zła.

Maria Murvall siedzi na swoim łóżku.

Zakrywa oczy dłońmi, porusza palcami. Są ciemnymi drzewami, chwiejącymi się na coraz czarniejszym wietrze. Przez palce widzi oczy. Otwiera usta. Wydycha z płuc powietrze, czuje, jak drgają jej struny głosowe. Porusza językiem, stara się wypowiedzieć słowa, wyartykułować imię zła.

Dźwięki.

Słyszy niesłyszalne dźwięki wydobywające się z jej ust.

Odgłosy.

Pradawne modlitwy, stare jak ludzkość.

Wypowiada modlitwy.

Ale w tych odgłosach nie ma pocieszenia. To jedynie odklepywane, mamrotane zaklęcia, które cuchną strachem.

Dlaczego powróciłam? – zastanawia się Maria Murvall.

Wie.

Walizka musi zostać zamknięta.

Pomoże śmierci i uratuje życie.

Kto jest złem, kto jest złem?

Musimy go zniszczyć.

Krzyczymy to my, wszystkie jego ofiary.

Unicestwijcie go!

Odetnijcie mu jego tysiąc głów, spalcie jego ciało, zakopcie trupa.

43

Malin rozpoznaje nagiego mężczyznę z poderżniętym gardłem, leżącego przed nią na lśniącej aluminiowej ławie w podziemiach szpitala Karolinska.

Nie ma tu żadnego zapachu, panuje tylko bezwonny, zimowy chłód.

Szare ciało, wyjęte właśnie z jednej z szesnastu szuflad chłodni, lśni w przytłumionym świetle jarzeniówek. Wskutek stężenia pośmiertnego wyraźnie zarysowane mięśnie są napięte, jakby ten martwy mężczyzna wyczekiwał ataku. Na szyi zszyta niebiesko-czarna linia.

– Oto i nasz Paul Lendberg – mówi Conny Nygren. – W domu znaleźliśmy kilka jego zdjęć podpisanych nazwiskiem. To on.

Malin potakuje, pamięta tę twarz z okna wagonu metra, ten szyderczy uśmieszek. Patrzy na dłonie mężczyzny i myśli, że już nigdy nie pomachają do nikogo w urągliwym geście, nigdy już nie przykują do ściany żadnej kobiety. Dobrze, że Paul Lendberg leży teraz martwy przed nią, Zekem i Connym Nygrenem i czeka, aż rozetną mu brzuch, wyjmą i zbadają wnętrzności, każdy jego pieprzony narząd.

Dokładnie jak zwierzę, upolowane i zabite przez człowieka.

Jak zwierzę w lesie.

Zanim weszli do sali obdukcyjnej, Conny Nygren powiedział im, że Paula Lendberga z podciętym gardłem znalazła w Riddarfjärden przy Rålambshovsparken jakaś starsza pani. Że nie mają pojęcia, jak się tam znalazł. Nie odezwali się świadkowie, nie mają podejrzanych. Nic nie wiedzą na temat jego interesów. Musiał zręcznie kamuflować swoją działalność.

– Ale pewne jest – powiedział – że to się ani nie zaczyna, ani nie kończy na nim.

Trzej śledczy stoją wokół ciała i w tym kiepskim oświetleniu czują piasek pod powiekami. Zastanawiają się:

„I co my tu mamy?”

Zamordowanego sutenera, dręczyciela kobiet, mężczyznę zamieszanego w handel żywym towarem, mordercę? Może. Ich mordercę? Mężczyznę, który pozbawił życia Jenny Svartsjö? Przez którego inne kobiety stały się nieme albo popełniły samobójstwo?

Pobrali jego DNA. W laboratorium obiecali szybko je zbadać.

Kobiety z piwnicy.

Przesłuchują je w miarę możliwości. Na tyle, na ile się da. Wszystkie się boją, a wiele jest na to zbyt słabych, zszokowanych. Niektóre przebywają w szpitalu, inne w bezpiecznych domach dla kobiet.

– Ma to, na co zasłużył – stwierdza Zeke.

– Dokładnie tak – mówi Conny Nygren i w innej sytuacji Malin poprosiłaby, aby okazali zmarłemu szacunek, powiedziałaby, że nikt nie zasługuje na to, by mu podrzynać gardło, a potem wrzucać do zimnej, nieprzyjaznej wody.

Ale nie tym razem.

Ten drań, który w piwnicy zakuwał kobiety w kajdany, wykorzystał już swoje prawo do życia. Nie umysł jej to podpowiada – krzyczą to jej emocje.

Tak samo pedofile.

Wytrzebić ich wszystkich.

Nie mają kantowskiej dobrej woli.

Oni złamali ludzką umowę.

Zabić ich.

– Psiak, który go wyniuchał, najwyraźniej go nadgryzł – mówi Conny Nygren.

– Jakiej rasy?

Malin ma dość.

– To chyba, do cholery, nie gra roli – szepcze.

Zeke patrzy na nią, wie, że się zagalopował, odwraca wzrok na człowieka na stole przed sobą. Conny Nygren mówi:

– Biały terier. Wgryzł się w ranę na gardle. To bogate babsko siłą go musiało odciągać.

Wsunęli szufladę z ciałem.

Stoją w milczeniu w zimnym pomieszczeniu.

Z ich ust wydobywa się ledwo widoczna para, ale żadnemu z nich nie jest zimno. Za to ich mózgi pracują gorączkowo, poszukując dróg, którymi mogliby posunąć się dalej w śledztwie.

– Przeszukamy wszystkie rejestry, wszystkie archiwa – mówi Conny Nygren.

– Jeśli istnieje jakaś zależność, związek między Paulem Lendbergiem a pozostałymi, którzy pojawili się w śledztwie, cokolwiek, co może mieć z tym bagnem coś wspólnego, wydobędziemy to. Właściwie nic jeszcze o Lendbergu nie wiemy. Ale coś na pewno znajdziemy, jakiś wątek, który można by pociągnąć.

Malin wciska paznokieć palca wskazującego w kciuk. Ma nadzieję, że przez ból jej głos będzie bardziej zdeterminowany.

– Musimy porozmawiać z Fredrikiem Kantstenem. Przede wszystkim o tym, czego się dowiedziałam od Jimmy’ego Kaldera.

– Musimy? – pyta Conny Nygren.

– Malin ma rację – mówi Zeke i Malin się zastanawia, dlaczego Nygren ma wątpliwości, dlaczego chce się tak cackać z Fredrikiem Kantstenem. Czyżby Conny był w to zamieszany?

Ale wie, że to absurd. Paranoja. Rzadko spotyka się kogoś bardziej prostolinijnego i uczciwego. Po prostu nie chce bez potrzeby naruszać czyjejś prywatności.

Nygren się uśmiecha.

Pewnym siebie uśmiechem.

Po czym mówi:

– No tak, ten czas chyba nadszedł. Dociskajcie. Sprawdźcie, czego się wam uda dowiedzieć.

Dociskajcie, myśli Malin.

Właśnie tak.

I Conny Nygren odwraca się, wychodzi z sali obdukcyjnej, a za nim Malin i Zeke. Pozostawiają za sobą ten dziwny chłód, wychodzą na równie dziwny upał.

Fredrik Kantsten włącza komputer.

Czyta maile.

Patrzy przez okno gabinetu na brązowe funkcjonalistyczne domy pnące się po Kungsklippan. Wie, że gdzieś tam kryje się Stadshuset, chciałby mieć widok na jego krenelaże i złotawe wieżyczki, udawać, że to jego własny zamek. Zawsze marzył, by mieszkać w zamku albo w majątku ziemskim, jak Peder. I właściwie dlaczego by nie?

Wczoraj jadł brunch ze znajomym, szefem niewielkiej organizacji badającej, czy potrzebne jest stworzenie rejestru kotów.

Urząd do badania kołpaków.

Badanie wartości odżywczej tortów w kształcie kupy.

Komitet klasyfikowania seksowności kobiecej bielizny.

W tym kraju istnieją organizacje dla każdej najmniejszej bzdury, myśli Fredrik Kantsten.

Gdy tylko zmienia się ekipa rządząca i ludzie w administracji są bez pracy, zakłada się nowe organizacje, żeby szefowali im ci, którzy stali się bezrobotni wskutek wyboru ogółu.

„Nie przeszkadzać” na drzwiach i na automatycznej sekretarce.

Musi się zastanowić.

Ale jakoś nie może zebrać myśli.

Dotarli do Pedera i Emanuela.

Ale gdy z nimi rozmawiałem, sprawiali wrażenie spokojnych.

A teraz policja znalazła Paula w Riddarfjärden.

Pewnie robota jego kolesiów po fachu.

To, co w jego piwnicy znalazła policja. Nie przypuszczał, że jest aż tak źle. Pewnie, kobiety były przedmiotem handlu, ale żeby traktować je gorzej niż bydło?

Czemu miałbym to oglądać?

Nie chciałem tego widzieć, nie chcę o tym nic wiedzieć, bo jeśli będę wiedział i widział, może się to obrócić przeciwko mnie.

Kobiety.

Może to jednak najlepsze, co je mogło spotkać? Ileż to im podobnych morduje się co roku na świecie?

Morderstwo.

O to tu chodzi.

To tylko kwestia czasu, kiedy znów pojawi się tu policja, tu, w prokuraturze.

Dostrzegą powiązania.

Zaczną się zastanawiać.

Czy znajdą jakieś zależności między mną a Paulem?

A może dotrą jeszcze dalej?

Udało mi się to ukryć w śledztwie w Ljusdal. Przekonać tego młokosa Kaldera, że jeśli nie zrobi tak, jak mu każę, będzie to oznaczało dla niego koniec kariery.

Czyżbym dał się zwieść?

W tym upojeniu, które można czuć tylko w pobliżu zupełnej samowoli. Bezwzględnego okrucieństwa?

Nie. Kogoś takiego jak ja nie da się zwieść.

To ja zwodzę.

Zawsze tak było, chociaż nie do wszystkich dziewczyn to docierało. Zwłaszcza kiedy byłem nastolatkiem i buzowały we mnie hormony.

Skallarna to była fajna sprawa. Zrywało się tylko owoc. Pozostali płacili, więc dlaczego i ja nie miałbym? A dziewczyny chciały, to się czuło. Nie byłem przecież jakimś ramolem.

A moja kariera się nie skończy.

Ten sztorm wyciszy się do lekkiego wietrzyku.

Fredrik Kantsten odchyla się na swoim fotelu biurowym. Kładzie nogi na biurku, patrzy na swoje brązowe buty Church, jak elegancko się prezentują, gdy są – tak jak jego – wypastowane i dobrze utrzymane.

Prokurator.

A connected guy, który budzi szacunek w ważnych kręgach, szczególnie czerwonych. Albo pokątnie niebieskich.

Pewnie. To żałosne, samemu myśleć o sobie jako o ważnej osobistości, zwłaszcza gdy się już jest po pięćdziesiątce. Wręcz niedojrzałe, trochę dziecinne.

A jednak, myśli Fredrik Kantsten i patrzy na swoje niewyraźne odbicie w oknie gabinetu. A jednak.

Zasłużyłem sobie na prawo, by zadzierać nosa, by brać to, co chcę i co mi się należy. Której kobiecie na przykład nie podoba się mężczyzna taki jak ja?

Jego twarz odbija się w oknie.

Prokurator.

Być może przyszły członek Sądu Najwyższego.

Mężczyzna zaprzyjaźniony z tymi naprawdę potężnymi.

Przystojny jak na swój wiek. Postawny, pełen wigoru.

Może i przyszły podsekretarz stanu ministra sprawiedliwości, jeśli ustąpią prawicowcy.

Fredrik Kantsten przeciąga dłonią po włosach. Żałuje, że nie widzi wyraźniej swojego odbicia w szybie.

44

Byle jaki garnitur, myśli Malin. Czy on się nigdy nie przegląda w lustrze?

Na pewno to robi.

I to często.

Ale widzi coś innego niż ja.

Ostatni raz była w tym pomieszczeniu zaledwie tydzień temu.

Teraz siedzący naprzeciwko niej mężczyzna wydaje jej się mniejszy, jakby był zamknięty w jakimś pudle.

Garnitur jest z pewnością drogi, ale wygląda pospolicie, niemal niechlujnie, tak jak świat za oknem.

Niebo ponad kanciastymi brązowymi fasadami funkcjonalistycznych domów to teraz, przed południem, pogodowy miszmasz.

Z ciężkiej szarej chmury na zachodzie pada deszcz, a wysoko ponad dachami rozciąga się letnie, magicznie błękitne niebo, nakrapiane lekkimi jak piórko chmurkami. Na wschodzie jakby się kurczy, zabarwia na szaro i jest takie, jakie bywa jesienią.

W ciągu godziny czyste niebo zamienia się w szare, słońce w deszcz, ciepło w chłód.

Zabrać ze sobą parasol? Okulary słoneczne? Ciepły sweter?

Fredrik Kantsten był u siebie w biurze, przyjął Malin i Zekego.

Jakby się ich spodziewał. Teraz siedzi pochylony na swoim fotelu biurowym, a jego twarz jest jeszcze bardziej nieokreślona, niż Malin zapamiętała.

Spiczastemu nosowi nie udaje się odciągnąć uwagi od blizn po ospie na policzkach. Usta są pełne, błyszczą od śliny.

Jaka kobieta chciałaby tego mężczyzny? Która chciałaby pocałować te bezkrwiste wargi?

Siedzą z Zekem naprzeciwko niego.

Malin zastanawia się, od czego powinni zacząć. Jak mają wywołać reakcję szokową, sprowokować Fredrika Kantstena, by powiedział coś, dzięki czemu będą mogli pójść dalej?

W naturze śledztwa leży, że nie wiedzą. Jedynie się domyślają. Że brakuje jakiegoś kawałka puzzla.

Fredrik Kantsten pochyla się, udając zainteresowanie.

Ale też by pokazać, kto tu rządzi.

Dokładnie go sprawdzili. Rozwiedziony, dwoje dorosłych dzieci, które mieszkają w Londynie.

I Malin myśli, że ten facet wygląda jej na klienta prostytutek. Potrafi sobie wyobrazić, jak siedzi w mercedesie na jakimś zapadłym parkingu w jeszcze bardziej zapadłej dzielnicy przemysłowej i jak jakaś naćpana cizia robi mu laskę, biorąc za tę fatygę czy raczej, jak by to określił Fredrik Kantsten, „przyjemność”, trzysta koron.

Wpatruje się w Malin.

Czego teraz chcesz? Nie wystarczył ci ostatni raz?

– Jak panu wiadomo, prowadzę śledztwo w sprawie zgwałconej, brutalnie pobitej i zamordowanej kobiety. Pamięta pan analogie, o których wspominałam podczas naszego poprzedniego spotkania? Ze sprawą, w której był pan prokuratorem. Teraz pojawiły się również zbieżności ze śledztwem w Ljusdal dotyczącym niejakiej Jessiki Karlsson. Co pan na to?

Fredrik Kantsten wzdycha.

– Nie mam na ten temat nic do powiedzenia.

– Wiemy – mówi Zeke – że przebywał pan w domku w okolicy, gdzie zaginęła, w czasie, gdy to się stało. Z kolegami Ärendssonem i Stålskiöldem. Wiemy to z całą pewnością.

– Przesłuchano nas wtedy, zgadza się, ale z tego, co wiem, śledztwo opatrzono klauzulą poufności. No i byliśmy tam tylko na polowaniu. Rozmawiali państwo zapewne z Emanuelem i Pederem. Przyjaźnimy się od czasów Uppsali. Mniej więcej raz do roku wspólnie polujemy.

Wiedziałeś, że przyjdziemy, myśli Malin.

Wiesz, o co zapytamy? Wiesz, że dzwoniłam do Jimmy’ego Kaldera?

– Jednak wydaje mi się dziwne – zaczyna – że wywierał pan naciski na prokuratora prowadzącego sprawę w Hälsinglandzie, aby umorzył śledztwo i je utajnił. Oraz że przyśpieszył pan zakończenie śledztwa w Malmö.

Fredrik Kantsten odchyla się.

Oczy mu ciemnieją.

– To poważne oskarżenia, ma pani tego świadomość.

– Wywierał pan naciski na Jimmy’ego Kaldera.

– Nie wiem nawet, co to za jeden, ten Kalder. W szwedzkim sądownictwie jest dziewięciuset prokuratorów. Absurd, żebym miał ich wszystkich znać. I nigdy nie wywierałbym nacisków, sprawując swój urząd. To także absurd. Czy tak twierdzi ten Kalder? W takim razie jest wysoce niemoralny.

Malin nie odpowiada.

Kalder, myśli.

Rozłączył się, gdy doliczyła do dziesięciu, ale bał się cokolwiek powiedzieć.

– Czy ma pani jakikolwiek dowód na swoje oskarżenia?

– A Emanuel Ärendsson – ciągnie Malin. – Powołał pan przyjaciela jako eksperta w sprawie w Malmö. Skłonił go, aby orzekł, że obrażenia dziewczyny mogły być zawinione przez nią samą. I szczerze mówiąc, zastanawiam się, jaki miał pan interes w tak szybkim umorzeniu także tego śledztwa. Dlaczego pan to zrobił?

– Co takiego?

– Przedwcześnie umorzył śledztwo w Malmö.

– Dość tego. Potrzebowałem second opinion. A Emanuel jest uznanym ekspertem. Śledztwo niczego nie wykazało.

– Czy to pan ją zgwałcił? – pyta Zeke. – I torturował wszystkie te kobiety?

– Poszaleliście – mówi Fredrik Kantsten, kręcąc głową. – Proszę stąd wyjść. Ja, czołowy szwedzki prokurator, miałbym zrobić coś takiego? Miałbym być zamieszany w coś takiego?

– Wywieranie nacisku i niedopełnienie obowiązków służbowych. Nie wywinie się pan. Może pan wyłożyć karty na stół – mówi Malin.

– Jakie karty? Jakie macie dowody? Jakieś tam słowa. W takim razie słowa są przeciwko słowom. Mam zamiar zgłosić to jako nękanie.

Siedzą naprzeciwko siebie w milczeniu.

Każdy czeka na ruch przeciwnika.

– Czy korzysta pan z usług prostytutek? – pyta Malin po chwili i sama jest zaskoczona własną bezczelnością. Przenosi wzrok na Zekego, który powoli mruga, jakby dając jej swoje przyzwolenie.

– Nie mam zamiaru odpowiadać na to pytanie. To, że mężczyzna mojego pokroju miałby płacić za seks, to jakiś absurd.

Fredrik Kantsten kładzie dłonie na mahoniowym biurku i nasępia brwi, robiąc minę, wyćwiczoną jakby po to, by wzbudzić respekt i pokazać, że ma władzę.

– Odpowie pan na każde nasze pytanie – syczy Zeke. – Więc proszę mówić. Chodzi pan do prostytutek?

– Powtarzam: Nie mam zamiaru odpowiadać na to pytanie.

– W Riddarfjärden znaleziono zamordowanego Paula Lendberga. Studiował z panem i pana przyjaciółmi w Uppsali. Znał go pan?

Usta Fredrika Kantstena unoszą się w grymasie jak u ropuchy.

– Nie przypominam sobie żadnego Paula Lendberga. Co mu się przytrafiło?

– Wczoraj – ciągnie Malin, ponownie nie odpowiadając na pytanie – co pan zapewne wie dzięki pana pracy, o czym być może czytał pan w prasie lub dowiedział się z telewizji, w piwnicy jego domu na Lidingö znaleziono dziewięć skutych kajdanami kobiet. A dziś rano w Riddarfjärden jego samego z poderżniętym gardłem.

– Nie zajmuję się tą sprawą. Nie rozumiem, co to ma wspólnego ze mną.

I to jest właśnie problem, myśli Malin. My też tego nie wiemy. Mamy tylko przypuszczenia, niejasne przeczucia co do sytuacji i powiązań.

– Czy na waszych polowaniach bywały prostytutki? – pyta Zeke.

Fredrik Kantsten przygryza dolną wargę.

Jakby chciał stłumić wściekłość, krzyk. A jednak spokojnie odpowiada:

– Nie muszą państwo zadawać więcej podobnych pytań, bo i tak nie usłyszą państwo odpowiedzi.

– O pytaniach to my decydujemy – rzuca Malin i po wyrazie twarzy Fredrika Kantstena widzi, że wie, iż nie mają na niego nic, co mogłoby prowadzić do wysunięcia oskarżeń.

A jednak jest zdenerwowany.

– Może już na waszych spotkankach w Uppsali mieliście dziwki. W Sällskapet Skallarna? Czy to Paul Lendberg je załatwiał?

– Do czego państwo właściwie zmierzają?

– Widzimy wiele powiązań – mówi Malin. – Pan też zdaje sobie z tego sprawę. Może mógłby pan nam kilka z nich wyjaśnić. Na przykład czy zeszłej jesieni, pod koniec listopada, był pan w domku myśliwskim hrabiego Stålskiölda? A jeśli tak, to czy była tam z wami Jenny Svartsjö.

– Nie. I żadnej dziwki tam nie było.

– Czy ktoś jeszcze bywa albo bywał na waszych spotkaniach? – pyta Zeke. – Ktoś, kogo znamy?

Źrenice Fredrika Kantstena rozszerzają się. Unosi brwi.

– Nie – mówi. – Tylko my. A to, że mielibyśmy zapraszać prostytutki, jest po prostu śmieszne. Wszyscy jesteśmy szanowanymi obywatelami. Ja jestem wprawdzie rozwiedziony, ale Peder i Emanuel są żonaci. Wszyscy zajmujemy wysoką pozycję w społeczeństwie. Dlaczego mielibyśmy wszystko ryzykować dla jakichś stosunków?

Wtedy na biurku Fredrika Kantstena rozdzwania się telefon.

Odbiera.

Mówi: Tak, tak, tak.

Kto to? Sekretarka?

Ukartowana rozmowa, by mógł ich wyprosić?

Rozłącza się.

– Proszę mi wybaczyć, obowiązki wzywają. Przykro mi, że nie mogę państwu pomóc. A jeśli chodzi o niedorzeczne oskarżenia dotyczące wykonywania moich obowiązków służbowych, będą państwo musieli złożyć oficjalne zgłoszenie.

Malin patrzy na jego twarz, w jego oczy.

Profesjonalne spojrzenie, jakby ich obraźliwe pytania były ledwie błahostką, pozbawioną znaczenia polityczną różnicą poglądów. Ale to nie jest drobnostka.

Nadużycie władzy. Szantaż.

Martwe kobiety.

Nieme kobiety.

Torturowane, zgwałcone kobiety.

Zakute w kajdany, porwane kobiety.

I Malin ma ochotę przestawić nos temu pewnemu siebie mężczyźnie. Powstrzymuje się jednak.

Widzi za to, jak Zeke chwyta czerwony krawat Fredrika Kantstena, podnosi go za niego z krzesła i syczy:

– To nie zabawa. Rozumiesz? Tu chodzi o morderstwo, gwałt, porwanie, pobicie. Wszystko to naraz. Wiesz coś, jestem tego pewien. I nawet jeśli miałbym ci wetknąć do tyłka grzałkę elektryczną, dowiem się tego. You fucking bet.

Zeke puszcza krawat.

Fredrik Kantsten opada z powrotem na krzesło.

Twarz pozbawiona uśmiechu, w jego spojrzeniu jedynie jedna wielka niepewność.

Nagle Malin ogarnia lęk.

Rozgląda się po pokoju. A co, jeśli nagrywa to teraz kamera. Jeśli ich podejrzenia źle ich zaprowadziły, a Fredrik Kantsten to zwykły myśliwy, który znalazł się w nieodpowiednim miejscu o nieodpowiednim czasie i zna ludzi, którym przytrafiło się to samo.

Ale widzi jego spojrzenie.

Duże, czarne, kłamliwe źrenice.

Mężczyzna, który chroni pozostałych mężczyzn, a w ten sposób i siebie.

Malin robi krok do przodu i wpatruje się w małe, głęboko osadzone oczy Kantstena.

– Ma pan przerąbane – mówi Malin. – Zdaje pan sobie chyba z tego sprawę?

Hantverkargatan zwęża się w kierunku Stadshuset, jakby gubiła się w sznurze nieudanych budynków.

Samochody huczą, przejeżdżając obok Malin i Zekego, między domami unoszą się spaliny.

Mijają biuro podróży i spa. Ze zdjęć na wystawie wnioskują, że oferta skierowana jest do najbogatszych. Wille z basenami, stylizowane na zamkowe komnaty luksusowe pokoje hotelowe.

Peterowi i mnie przydałby się miesiąc w takiej willi, myśli Malin i zatrzymuje się, żeby podumać nad rajskim przepychem.

Myśli o tym, co planują z Peterem.

Wsłuchuje się w swoje wnętrze.

W siebie.

Próbuje wysondować, czy coś w niej rośnie. Czy jest teraz dwoma życiami.

Kiedy zaszła w ciążę z Tove, czuła to niemal od początku.

Ale teraz czuje się samotna. Przy tym basenie na wystawie biura podróży widzi tylko siebie.

Dość rozmyślań.

Skup się.

Musi odciąć każdą z głów hydry, którą ścigają.

Jedna z nich należy do Fredrika Kantstena.

Jest tego pewna.

Tylko jak to wszystko się ze sobą wiąże?

Zeke także patrzy na wystawę, na wille z basenami.

– Człowiek chciałby tam teraz być.

Odwraca się do Malin, mówi:

– Niewiele nam to dało.

Niewiele wam to dało?

Unoszę się teraz w górę.

Do gabinetu Fredrika Kantstena.

Trzyma dłoń na słuchawce.

Chce do kogoś zadzwonić. Ale do kogo ma niby dzwonić, do czego doprowadzą telekonferencje z jego przyjaciółmi, jakie wyjście mieliby wspólnie znaleźć?

Wiesz, szepczę mu do ucha. Wiesz i musisz to powiedzieć.

Możesz tylko jedno – powiedzieć prawdę.

Bo masz coś do opowiedzenia, prawda?

Jest jeszcze jeden mężczyzna? Czy to on mnie zabił? A może ty? Wy? Nie wiem.

Jestem wiecznym chłodem, jestem całym tym strachem, jaki wyczuwa twoje ciało. Wnikam teraz w ciebie, mogę sprawić, że będziesz krzyczał z przerażenia z tym swoim telefonem w dłoni.

Posiadam tę siłę.

I wykorzystam ją.

Fredrik Kantsten czuje, jak czarna, lodowata pięść chwyta jego serce, a elektryczny ból przeszywa jego pierś. Słyszy szepczący mu do ucha kobiecy głos:

Zabiłeś mnie.

Zabiłeś mnie.

I z wykrzywioną twarzą przyciska dłonie do piersi. Ale przecież nic go nie boli. To jakaś siła w nim. Próbuje ją odegnać, ale ona krzyczy, krzyczy w jakimś obcym języku. Omiata wzrokiem domy w stylu funkcjonalistycznym, próbuje wyobrazić sobie, że to Stadshuset oraz Riddarhuset, widzi swoje niewyraźne odbicie w szybie i zaczyna krzyczeć. A we własnym krzyku słyszy głosy wszystkich tych kobiet, które skrzywdził w swoim pięćdziesięciopięcioletnim życiu.

45

Ludzie i ożywiony ruch w handlu.

Pijani Finowie z promów, mieszkańcy przedmieść na sobotnich zakupach, ewidentna taniocha. Bezpłciowe sieci handlowe wykrzykują swoje nazwy na podświetlonych tablicach, kuszą motłoch: „Chodźcie i kupujcie, chodźcie i kupujcie, wtedy zaznacie szczęścia”. Niepełnosprawni żebracy trzymają w drżących dłoniach miseczki, a imigranci nęcą tanimi befsztykami z sosem béarnaise pod nową, wypasioną centralą H&M ze szkła.

Handel ma się dobrze.

Co do tego nie ma wątpliwości.

Malin i Zeke idą Drottninggatan w stronę Hötorget i szukają taniego miejsca na późny lunch.

Trzy różne apteki.

Nieznane nazwy wskutek deregulacji. Za spółkami stoją miliarderzy. Miliarderzy wietrzący kolejne miliardy jak hieny wyczuwające zapach padliny.

Gdy mijają aptekę, Malin czuje ścisk żołądka, czuje, jak coś się w niej dzieje, hormony szaleją. Ale odgania te uczucia, te myśli, nie ma teraz na to czasu.

Mijają McDonalda.

Wolę umrzeć z głodu niż przełknąć to świństwo, myśli Malin. W mięsie znajdują czasem kał z krowich jelit. W Stanach umierają od tego dzieci. Kiedy to samo wydarzy się w Szwecji? Powinni przed tym chlewem umieszczać znaki ostrzegawcze.

Kupują po kiełbasce w kiosku pod Konserthuset i zjadają je na schodach przed chorobliwie niebieską fasadą. Malin słyszy krzyki ze stoisk na Hötorget.

– Madame!

– Tanio, tylko dla pani!

– Szparagi. Taniutko.

Gdy dzwoni telefon, usta ma pełne chorizo.

Na wyświetlaczu numer Conny’ego Nygrena.

– Tu Malin.

– Hej, tu Conny. Mam coś.

Kungsgatan przejeżdża czerwony autobus. Malin widzi, jak po drugiej stronie ulicy mężczyzna przytrzaskuje sobie dłoń w drzwiach obrotowych prowadzących do Kungshallen.

Jedzący ludzie za oknami, jak w akwarium.

– Paul Lendberg był żonaty z niejaką Zarą Zengman. Właśnie trafiliśmy na nią w rejestrze adresów zastrzeżonych. Mieszka na Kungsholmen. Widać nie mieszkali razem, chociaż nie znaleźliśmy nic na temat rozwodu.

– Możemy z nią pogadać – mówi Malin.

– To właściwie nasze śledztwo, ale porozmawiaj z nią. Jak kobieta z kobietą. No i pamiętaj, że wieści, z którymi do niej przychodzisz, mogą być złe.

– Jasne – mówi Malin.

Kiełbaska.

Od ostrego chilli palą ją policzki. Niebo jest teraz zupełnie błękitne.

Zeke poszedł zamówić kolejną kiełbaskę.

Conny Nygren dyktuje jej adres, rozłączają się.

Budynek, w którym ma mieszkać Zara Zengman, znajduje się nad Karlbergskanalen, w górnej części Kungsholms Strand, naprzeciwko białego, lśniącego Karlbergs slott, gdzie kilka czarnych dział na porządnie zagrabionym żwirowym placu kieruje się prosto w nicość, ku od dawna nieistniejącemu wrogowi.

Zeke najpierw się wzbraniał.

Jeśli Zara Zengman w ogóle jest w domu, Malin nie powinna tam iść sama. Kto wie, z czym mają do czynienia? Może była zamieszana w działalność męża? Może miała coś wspólnego z jego śmiercią? Może nie ma pojęcia, że nie żyje? Kto wie.

Ale Malin nalegała.

Sama się tym zajmę, co się może stać, zdziwiłabym się, gdyby była agresywna, gdyby trzymała w mieszkaniu broń. Przy wejściu Malin napotyka domofon. Ale ma szczęście – chudy jak szczapa, brodaty mężczyzna w berecie właśnie wychodzi i ją wpuszcza.

Jeśli przychodzę ze złymi wieściami, dam sobie z tym radę. Już takie przekazywałam.

Niewielka winda z kratą. Charakterystyczna dla budynków z lat trzydziestych.

Zengman mieszka na siódmym piętrze. Malin wjeżdża na górę, zamyka oczy, odpręża się w białej nicości.

Dociera na miejsce.

Dzwoni. Czuje, że ktoś na nią patrzy przez judasza.

Słyszy kroki w mieszkaniu, oddalają się od drzwi. Przez okno na klatce schodowej widzi taras, należący pewnie do mieszkania. Znajduje się od strony podwórza, bez widoku na zamek.

Na tarasie pojawia się cień.

Ktoś wchodzi po pergoli na dach.

Malin podbiega po kilku stopniach do okna i próbuje je otworzyć.

Widzi nagie kobiece stopy, pędzące po pergoli do góry. Malin wybija łokciem szybę, odłamki szkła wirują ponad dachówkami. Znajduje klamkę, nie kalecząc się, otwiera okno. Ostrożnie wychodzi na niewielki gzyms między tarasem a oknem.

Shit.

Jakieś piętnaście metrów nad ziemią. Patrzy w górę.

Na dachu kobieta. W białej, obszytej koronką koszuli nocnej, z rozpuszczoną blond czupryną. Wiatr podrywa biały materiał, który wraz z włosami kobiety łopocze ku błękitnym przestworzom jak skrzydła motyla.

Próbuje zwiać po dachu. Powoli się wspina. Nagle koszula wplątuje jej się między nogi, ale udaje jej się nieporadnie przebiec po czarnych dachówkach na kalenicę.

– Stać! – wrzeszczy Malin. – Stać, do cholery! Jestem z policji. Chcę tylko z panią porozmawiać.

Ale kobieta nie zatrzymuje się.

Malin patrzy w dół.

Jeśli spadnę, to już po mnie.

A jednak bierze rozbieg. Przeskakuje te dwa metry dzielące ją od poręczy tarasu, doskakuje i uwiesza się, wskakuje na taras, wspina się po pergoli na dach i pędzi dalej za kobietą, która musi być Zarą Zengman.

– Stać, do diabła!

Ale ona się nie zatrzymuje.

Siedzi teraz okrakiem na kalenicy, przesuwa się do przodu.

Odwraca się i Malin widzi podstarzałą piękność. Pewnie modelka, której się nie powiodło, bo jej rysy były zbyt idealne i brakowało im jakiejś pobudzającej fantazję skazy.

Malin jest już na kalenicy. Jest szybsza i odważniejsza. Spogląda na zamek, w którym mieści się szkoła wojskowa.

– Zara, stój! – woła.

Stoi tuż za kobietą. Co tu zrobić? Żebyśmy obie nie spadły w przepaść? Mam ją złapać za koszulę? Włosy kobiety rozwiewa wiatr, szarpie materiał koszuli, która wygląda teraz jak anielskie skrzydła. Malin wyciąga się ku kobiecie. Oślepia ją światło słoneczne. Wyciąga ręce w poszukiwaniu Zary, ale jej nie dosięga.

Czy już spadam?

Spadam.

Ale nie.

Kobieta w jej polu widzenia. W zasięgu ręki.

Już nie anioł.

Postraszyć ją bronią? Nie. Złapać ją? Ale wtedy obie możemy spaść.

Więc Malin kładzie jedną rękę na ramieniu kobiety, a ta się odwraca, chwyta nadgarstek Malin i wykręca go, by ją zepchnąć. Malin odpiera atak i rzuca się na Zarę Zengman, popycha ją w stronę kalenicy, pod którą znajduje się taras, bo jeśli już miałyby spaść, to właśnie tam.

Czy Zara Zengman chce spaść? Może to strasznie zawiedziona kobieta albo zatwardziała przestępczyni. Ale ten anioł przede mną kocha życie, prawda, chyba kocha życie dokładnie tak jak ja?

Nie spadniemy.

Uciekinierka znów wykręca Malin nadgarstek. I obie muszą złapać równowagę, żeby nie spaść w przepaść.

Wtedy Malin wykonuje gwałtowny ruch, pada, z całych sił szarpie we właściwą stronę, po czym oba ciała ciasno splecione przetaczają się po dachu. Dachówki rozdrapują im skórę w odsłoniętych miejscach. Lecą dwa metry w dół i spadają na twardy drewniany taras.

Malin ląduje na Zarze Zengman.

Żadnego bólu.

Żadnych obrażeń.

Wstaje, słyszy jęki i dobrze znany głos Zekego.

– Nie ruszać się. Jest pani aresztowana. Nie ruszać się. Wszystko w porządku, Malin?

Widzi, jak Zeke przystawia pistolet do głowy Zary Zengman, widzi białą koszulę nocną, materiał poplamiony brudem z dachówek, blond burzę włosów – przy skórze pasma są zupełnie czarne.

Zarę Zengman zbadał lekarz.

Żadnych złamań.

Żadnego krwotoku. Jedynie otarcia na nogach i rękach. Teraz ta trzydziestopięcioletnia kobieta siedzi przed Malin i Zekem w ciemnym pokoju przesłuchań w areszcie Kronoberg.

Twarde krzesła, żelazny stół. Przed Malin mruga dyktafon.

Na Zarze Zengman wisi zielonobeżowe więzienne ubranie, jej niebieskie oczy są zmęczone w świetle jarzeniówek. Ale nawet teraz widać, że ma idealne rysy.

Wysokie kości policzkowe.

Pełne usta.

Pierwsze zmarszczki w kącikach oczu. Puste spojrzenie.

Wiedziała, że znaleziono Paula Lendberga, ale chyba nie odczuwa z tego powodu smutku.

Malin poprosiła, by opowiedziała, co wie. Musiała przecież wiedzieć coś o interesach swojego zmarłego męża. Najpierw Zara Zengman waha się, po czym patrzy Malin w oczy. Można przez chwilę odnieść wrażenie, że to puste spojrzenie wypełnia się jakąś zawartością, wstydem, żalem, ale też pragnieniem czegoś więcej.

Może jest w nim jednak jakiś smutek. Kiedyś na pewno kochała Paula Lendberga, tego samego, którego teraz znaleźli z podciętym gardłem. Może i był dla niej najczulszym i najbardziej troskliwym mężem?

Wielu ludzi ma podwójną naturę.

Mężczyzna z Hagi był zwyczajnym ojcem, głową rodziny.

Sprzątał pokoje swoich dzieci, czuł pod dłońmi wilgotny chłód zlewu. Pewnie wtulał nos w ich włosy i wdychał zapach tego cudu.

Paul Lendberg.

Ciemięzca kobiet. Uwodziciel. Z pewnością jego miękka dłoń gładziła uspokajająco twoje plecy, Zaro, na pewno szeptał ci do ucha miłe słówka, pozwolił ci dostrzec możliwości tego świata.

Zara Zengman unosi głowę, zaczyna przeciągle mówić.

– Poznałam Paula, gdy zdałam sobie sprawę, że nic nie wyjdzie z mojej kariery modelki. Byłam wtedy zawodowo w Mediolanie. Najpierw nic nie wiedziałam o jego interesach. Potem się połapałam. Wtedy, to było trzy lata temu, go zostawiłam. Nic mnie nie obchodził proceder, którym się parał. Najpierw sądziłam, że zajmował się importem i eksportem towarów. Potem to sobie wmówiłam. On sam tak właśnie do tego podchodził. Nie rozwiedliśmy się. Płacił mi sto tysięcy miesięcznie, żebyśmy nadal byli małżeństwem. No i pewnie za milczenie. Nic więcej nie wiedziałam o jego interesach. Mieliśmy taką cichą umowę. – Zara Zengman zamyka oczy, robi pauzę, mówi dalej: – Przysięgam na Boga, że nie wiedziałam, co robił z kobietami. Nie miałam pojęcia o tej piwnicy.

– Co pani wiedziała na temat jego działalności? – pyta Malin.

– Jak powiedziałam: nie chciałam o niczym wiedzieć. Wmawiałam sobie, że nic nie wiem. Organizował prostytutki szychom. Na spotkania, podróże i takie tam.

– Na polowania?

Zara Zengman potakuje.

– Ale nie miałam pojęcia, że je przetrzymywał. Sądziłam po prostu, że dzięki swoim kontaktom w Rosji i na Ukrainie mógł organizować bogaczom dziewczyny.

– Jak się pani dowiedziała? – pyta Zeke.

– Połapałam się.

– Jak?

Zara Zengman kręci głową. Spuszcza wzrok. Najwyraźniej jej wstyd. Wie, jaką cenę za jej wygodne życie zapłaciły inne dziewczyny.

– Jego opowieści o pracy nie trzymały się kupy. No i kobieta zawsze swoje wie.

– Nigdy pani nie widziała tej jego więziennej nory?

– Musiał ją urządzić później, po tym, jak się wyprowadziłam. Wobec mnie był zawsze miły. Łagodny. Był bardzo zaangażowanym biznesmenem. Dla niego wszystko to były tylko interesy. Mówił, że sprzedaje usługi. Interesowały go właściwie tylko pieniądze, bawiło go też chyba, że mi płacił. Miał mnie w ten sposób na własność. Znalazł mój czuły punkt i mógł mną w ten sposób kierować.

– Ale nie poszła z tym pani na policję?

– Nic przecież nie widziałam. Chciałam po prostu uwolnić się od niego i od tego wszystkiego.

Oszukiwałaś samą siebie dla własnej korzyści, kosztem twoich sióstr, myśli Malin. Mam nadzieję, że i dla ciebie znajdzie się miejsce w piekle. Przy takich kobietach jak ty nie potrzeba skurwysyńskich facetów. A jednocześnie jej współczuje. Że nie znalazła jakiegoś wyjścia, była śmiertelnie przerażona, kiedy rzeczywistość wdarła się w jej życie, groziła jej zniszczeniem.

– To dlatego pani uciekała, kiedy przyszłam? – pyta Malin. – Słyszała pani, że zamordowano Paula Lendberga, widziała kobiety w telewizji i sądziła, że chcieli panią dopaść jego koledzy po fachu ze Wschodu?

Zara Zengman znów potakuje.

– Byłam śmiertelnie przerażona. Nie wiedziałam, co robić. Od razu powinnam była na niego donieść. Teraz to rozumiem. Ale jakie miałam dowody? Nie chciałam wiedzieć, w co był zamieszany. Nie chciałam. Mimo wszystko prawie zawsze był dla mnie dobry. Słuchał, troszczył się jak nikt nigdy wcześniej.

– Najprawdopodobniej był zamieszany w handel żywym towarem – mówi Malin. – Wiedziała pani o tym? Handel ludźmi?

– Nic nie wiedziałam. Musicie mi uwierzyć. Tylko się domyślałam. Ale co mi po tym. Lepiej było zwiać, wziąć pieniądze, o nic się nie martwić i o wszystkim zapomnieć. No i kto by mnie wysłuchał? Wy, policja? Wątpię.

– Wysłuchalibyśmy – mówi Malin, nie wierząc we własne słowa. Zarę Zengman odesłano by pewnie z kwitkiem jako żądną zemsty wariatkę. Nikomu by się nie chciało jedynie na podstawie jej słów załatwiać nakazu przeszukania domu na Lidingö. Zwłaszcza gdyby, tak jak teraz, sama sobie przeczyła, mówiła, że nic nie wie, po czym przytaczała dość wyraźne obrazy „interesów” swojego męża.

Wystarczy sobie przypomnieć, jak prokurator zbył kilku świadków w sprawie sutenera i klienta prostytutek, szefa policji Görana Lindberga.

– Nie wysłuchalibyście mnie. Dobrze to pani wie. Wy też nie chcecie widzieć.

I to właśnie, myśli Malin, jest mantra samolubów.

Główny sprzymierzeniec zła.

Nie chce wiedzieć.

Nie chce widzieć.

Bo zło nie istnieje. Wtedy nie ma pedofilów, ojców gwałcących swoje córki, mężczyzn wykorzystujących młode dziewczyny z krajów, które nikogo nic nie obchodzą. Wtedy nie ma takich ludzi jak Jenny Svartsjö, a tego, kogo nie ma, nie może spotkać nic złego.

Tak to jest.

Gdy się zamyka oczy, znika rzeczywistość, której nie chce się widzieć.

Kobiety.

Te w piwnicy.

Wszystkie pozostałe, którym stała się krzywda.

One istnieją.

A tobie, myśli Malin, jest przykro, że nie będziesz już dostawać tych stu tysięcy.

Ale z drugiej strony dziedziczysz po nim, jeśli są gdzieś jakieś pieniądze. Czy za morderstwem może stać motyw? Zamordowałaś go?

Nie, myśli Malin.

Ta kobieta nie jest morderczynią.

– Znała pani jego klientów? – pyta Zeke.

– Nie. Jak powiedziałam: nie chciałam nic wiedzieć. Od razu się wycofałam.

– Ale jednak wie pani co nieco o jego interesach?

Wzrok Zary Zengman zamglony, nieobecny. Mówi:

– W jakim sensie?

Malin lekko kiwa głową w stronę Zekego, chce powiedzieć: To nie ma sensu.

A jednak wspomina o Fredriku Kantstenie, Emanuelu Ärendssonie i Pederze Stålskiöldzie. Ale Zara Zengman nie reaguje. Najwyraźniej nie kojarzy żadnego z nich.

– Czy znała pani kogoś, z kim się kontaktował w Rosji? Na Ukrainie? Kogoś, kto mógł mieć coś wspólnego z kobietami?

– Nie.

– Znała pani Jenny Svartsjö?

Malin pokazuje zdjęcie.

– Nie. Ale czytałam gazety. Czy to jedna z jego kobiet?

– Tak sądzimy – mówi Malin. – Najprawdopodobniej. Ale niezwykle trudno rozpracować te siatki. Często składają się z komórek, które nic o sobie nawzajem nie wiedzą. A naszym priorytetem jest znalezienie mordercy Jenny Svartsjö.

Zara Zengman zamyka oczy.

Przykłada dłonie do idealnie uformowanych kości policzkowych, do oczu.

– Wstyd mi – mówi. – Musicie znaleźć tych, co mu pomagali, z którymi współpracował.

– To właściwie inne śledztwo – wyjaśnia Malin.

I nagle robi jej się niedobrze. Chce jej się wymiotować przed tą kobietą, która dla własnej wygody poświęciła swoje siostry.

– Pani mną pogardza – mówi Zara Zengman i patrzy na Malin.

– Ma pani świadomość, że zostanie pani skazana za krycie przestępcy i przemoc wobec funkcjonariusza policji? – pyta Zeke.

– Powinnam zostać skazana za coś o wiele gorszego – mówi Zara Zengman. Jej wzrok nagle przytomny. – Mogłam zapobiec temu, że te kobiety zostały skute kajdanami w jego piwnicy. Gdybym tylko potrafiła przejrzeć na oczy. Gdybym mniej myślała o sobie. Bóg jeden wie, czemu jeszcze mogłam zapobiec.

Zadręczaj się tą świadomością, myśli Malin. Zadręczaj się nią, zanim zniknie wskutek zaprzeczania.

Malin przypomina sobie ciało Jenny Svartsjö w lesie.

Pocięte.

Zbezczeszczone.

Jakby zgwałcone, zamordowane przez sam las.

Samotne, opuszczone, daleko od łąki, po której biegała jako mała dziewczynka.

Patrzy Zarze Zengman w oczy.

Nic nie mówi.

46

Malin, Zeke i Conny Nygren siedzą w stołówce w komendzie. Każde czeka na jakiś ruch pozostałych. Każde z nich chce, aby ktoś to szybko doprowadził do końca.

Znikła pergola dla roślin pnących, którą Malin pamiętała ze swojej poprzedniej wizyty. Zastąpiły ją przezroczyste parawany z jakimś azjatyckim motywem. Ten zabieg nie pomógł jednak w zatarciu instytucjonalnego charakteru pomieszczenia. Za to kawa z nowego automatu jest smaczna, lekko gorzka. Całe pomieszczenie pachnie starawymi klopsikami mięsnymi, brązowym sosem i purée z proszku.

Malin zamyka oczy. Czuje zmęczenie, które zawsze daje o sobie znać, gdy śledztwo zaczyna się toczyć na wysokich obrotach. Zapomina o pozostałych. Wsłuchuje się w siebie i słyszy słaby głosik. Głos próbuje sformułować jakieś słowa, ale Malin słyszy jedynie chaotyczną mieszaninę sylab.

Chce go usłyszeć, zrozumieć. Wie, że musi go wysłuchać. Domyśla się, do kogo może należeć. Ale jak to możliwe?

– Malin, pobudka.

Zeke przywołuje ją.

Malin potrząsa głową. Uśmiecha się do Conny’ego Nygrena.

– Emanuel Ärendsson – mówi. – Jest tym słabszym w grupie. Tak właśnie musi być. Odniosłam wrażenie, że lubi mieć nad sobą kogoś silniejszego, inaczej może się załamać, że jest dumny ze swojej przyjaźni z Pederem Stålskiöldem i Fredrikiem Kantstenem, że to dobrze działa na jego poczucie własnej wartości.

Dyskutują na temat różnych kierunków, w których można by dalej poprowadzić śledztwo.

I ta dyskusja doprowadza ich wciąż do tych samych trzech osób.

Emanuela Ärendssona.

Fredrika Kantstena.

I Pedera Stålskiölda.

Ich pobudki, które na pierwszy rzut oka wydawały się niejasne, wcale takie nie są. Władza, poczucie przynależności, żądza, którą trzeba zaspokoić. Zabawy, w które trzeba się bawić. Od dawna przekraczane, wciąż przesuwane granice.

Czy brakujący element układanki jest tą ostateczną granicą? Człowiek przy ostatecznej granicy dla swoich zachowań?

Malin tak sobie pomyślała.

Być może któryś z tych mężczyzn rzeczywiście zrobił to tym kobietom w lesie. Ale czy któryś z nich mógł być aż tak pozbawiony zahamowań? Ci trzej są raczej próżni, mają wybujałe ego. A jednocześnie, zapytani o swoje poczynania, przestraszyli się. Niepewni mali chłopcy, którym zgubiła się mama.

Ale może istnieje jakiś czwarty mężczyzna? Taki, który nie przestrzega granic. Podziwiany przez tamtych, którzy chcą być tacy jak on, chcą być blisko niego. Którym chcieliby być? Mężczyzna, który nigdy się nie bawił, nie zaspokajał żadnych żądz, tylko był czystym brakiem granic i w ten sposób niemal superbohaterem, dla którego wszystko jest możliwe.

Mężczyzna, który nie potrafi zrozumieć pojęcia „moralność” i w ten sposób nie jest niemoralny.

Na razie, poza wspólnymi studiami w Uppsali nie udało im się znaleźć innych powiązań między Paulem Lendbergiem a tamtymi trzema mężczyznami. Nie dotarli także do jego kontaktów na Wschodzie ani w Szwecji.

Rozesłano zapytania za granicę, nie nadeszły jednak żadne odpowiedzi. Techniczny przeszukuje jego komputery i przegląda historię połączeń komórkowych.

Ale trzej śledczy wiedzą, że muszą pójść dalej. I to już, teraz.

A kiedy zawodzi logika, brakuje sił na myślenie i pojawia się beznadzieja – wtedy właśnie zaczyna się przemoc.

– Macie kogoś, kto mógłby przycisnąć Ärendssona? – pyta Conny Nygren. – Trochę go postraszyć? – i Malin czuje swędzenie na dużym otarciu na nodze, ale nie jest to silny ból, raczej przypomnienie, że żyje.

Na dachu nie przeszło jej przez myśl, by się poddać.

Ani przez sekundę nie bała się o swoje ani cudze życie.

– Waldemar – mówi Zeke. – Niech Waldemar pojedzie do ginekologa. Niech zrobi swoje. Może zmusi go do mówienia.

– Waldemar będzie może potrafił znaleźć ten kawałek układanki, którego, jestem pewna, nam brakuje – mówi Malin.

– Waldemar?

Pytający, pełen nadziei wyraz twarzy Nygrena.

– Kolega, który stosuje wyszukane metody pracy – wyjaśnia Malin.

Myśli, że gdzieś ma to, co zrobi. Ma już tego wszystkiego dość. Za wszelką cenę muszą pójść w śledztwie dalej. To jest wojna, a wojny nie uda się wygrać bez ofiar. Nie toczy się ona jedynie między państwami czy frakcjami, ale też tu i teraz, w dzień powszedni, między złymi a dobrymi siłami walczącymi o panowanie na świecie.

Więc przyciśnij, Waldemar. Rób, co trzeba. Czas nagli.

Jakaś kobieta krzyczy.

Musimy ją ocalić.

I wbrew swojej woli Malin czuje przyjemność na samą myśl o tym, że któryś z tych mężczyzn będzie cierpiał.

Obowiązek, myśli. Gdzie przebiega granica dla mojego obowiązku? Naszego?

Gdzie przebiegają nasze granice?

Na co oślepłam?

– W takim razie sądzę, że powinniście zadzwonić do Waldemara – mówi Conny Nygren. – Niech robi, co chce. Oni mają coś do ukrycia, a sami nigdy się z tym nie zgłoszą.

Malin wyjmuje telefon.

Waldemar odbiera po trzecim sygnale.

– Jest sprawa dla ciebie – mówi Malin.

Jego oddech po drugiej stronie łączy.

Dyszy z ekscytacji.

Dociśnij.

Uwielbia to.

Sam sobie z tym poradzi. Wymknął się tak, żeby Börje Svärd go nie zauważył. A teraz, do kurwy nędzy, pokażemy, co się robi z takimi, którzy stają nam na drodze.

Idzie po żwirowym podjeździe w stronę monstrualnej willi, czuje zamykający się za nim biały mur.

Widzi na drzwiach żałosną kołatkę w kształcie głowy lwa, poprawia brązowe spodnie z gabardyny.

Przed wyjściem zmienił koszulę. Zdjął białą i włożył bordową, którą ma zawsze w szafie w szatni razem z opaskami kablowymi na specjalne okazje. Okazje takie jak ta.

Czasem o tej koszuli zapomina.

Jak wtedy, kiedy przycisnął tego alfonsa.

Zanim wysiadł z samochodu, odbezpieczył pistolet, tak na wszelki wypadek.

Emanuel Ärendsson.

Ginekolog.

Trzeba być nieźle pojebanym, żeby wybrać taki zawód. Całymi dniami gapić się na cipki i nic z tego nie mieć.

Ale ten typ lubi pewnie pogrzebać sobie w nich metalowymi narzędziami.

Pewnie mu od tego staje.

Waldemar czuje dopływ adrenaliny i podoba mu się to.

Uwielbia to zamroczenie.

Zapowiedź agresji.

Najstarszego z ludzkich środków wyrazu.

Chwyta koło w paszczy lwa.

Delikatnie puka.

Malin stoi w aptece na Fridhemsplan.

Powoli podchodzi do półki w rogu. Kilkakrotnie już zawracała, koncentrowała się na innych półkach, na starannie ułożonych stosach leków przeciwko najróżniejszym dolegliwościom, na zawieszonych pod sufitem zielonych napisach, na numerkach przy stanowiskach do realizacji recept.

Ale przed tym nie ma ucieczki.

Robi kilka kroków w stronę półki, pochyla się, chwyta test ciążowy, taki, który, jeśli jest pozytywny, zabarwia się na niebiesko.

Wmówiła sobie, że przyszła tu, aby kupić tabletki od bólu głowy i antyperspirant. Ale wie, że prawda jest inna.

Kupić czy nie?

Nasikać i sprawdzić?

Ale czy rzeczywiście coś się mogło wydarzyć już za pierwszym razem? Tak szybko? W jej wieku? Mimo jej oporu?

Ale chyba istnieje jakieś mikroskopijne podejrzenie, zaczątek życia gdzieś głęboko w niej?

Tove.

Będziesz miała rodzeństwo.

Peter.

Będziesz ojcem.

Malin.

Znów będziesz mamą.

Będziesz trzymać w ramionach dziecko i czuć ciepło jego skóry, jego gwałtowne, silne oddechy, zapach policzka, gdy śpi, będziesz czuć to słodkie upojenie.

Twoje dziecko.

Malin.

Nieprzespane noce.

Zmęczone poranki.

Tulenie podczas kolki.

Zmienianie pieluch.

Przesiadywanie na placach zabaw.

Patrzy przez duże okna na Fridhemsgatan. Widzi pub naprzeciwko, czuje, jak całe ciało domaga się tequili i zimnego piwa. Ma ochotę cisnąć test na podłogę, popędzić po ruchliwej ulicy i zapić wszystkie te wątpliwości.

Zamyka oczy.

Próbuje opanować żądzę, impuls.

Huśtawka wybijająca się ku niebu. Chichot.

Niepohamowana chęć.

Sklep z zabawkami z tysiącem odgłosów i jaskrawych kolorów.

Odkłada test z powrotem na półkę.

Rządek na najwyższej półce dębowego regału.

Tove musi wejść na drabinę, żeby dosięgnąć książkę, którą chce przeczytać.

Internat ma niezłą bibliotekę. Byli uczniowie pozostawiali albo podarowali wiele książek.

Wyciąga się po białą okładkę.

Litery na grzbiecie.

Nabokov. Lolita. Czuje na szyi promień słońca. Robi jej się ciepło, zdejmuje książkę, schodzi, żeby umknąć gorącu.

Jest w bibliotece sama. Prawda? Pozostali uczniowie nie przychodzą tu zbyt często. Nie interesuje ich literatura piękna, tak jak większości ludzi w tym wieku.

Odwraca się.

A za nią stoi intendentka Klara Groberg, pięćdziesięcioletnia pani, która potrafi być nieprzyjemnie oschła, mimo że ma taki wesoły wyraz twarzy.

– Tove – zaczyna. – Muszę z tobą porozmawiać.

Dziewczyna czuje ucisk w żołądku.

Oto sen się kończy.

Wie o wizytach Toma. Wylatuję.

– Siądźmy tutaj.

Sadowią się w fotelach w rogu, gdzie nie dociera światło słoneczne.

– Wiesz, że ja wszystko widzę?

Tove przytakuje.

Czuje, jak drży jej dłoń, do oczu napływają łzy.

– Absolutnie wszystko.

Tove znów przytakuje.

– Mamy tu pewne zasady.

– Ja…

– Nic nie mów. Rozumiem, że nie jest ci na tym stypendium łatwo. Z pewnością możesz się pochwalić większą wiedzą na wiele tematów niż pozostali. Jesteś mądrą dziewczyną, prawda? Ostrożną. Która wie, co trzeba robić, żeby sprawy nie wymknęły się spod kontroli.

Tove kiwa potakująco głową.

Nic nie mówi.

– Jeśli uważasz, to w porządku – mówi Klara Groberg. – Dla ciebie zrobię wyjątek. Tacy jak ty i ja muszą się tu trzymać razem.

Tove znów przytakuje.

– Ale nikt nie może tego widzieć ani o tym wiedzieć.

Po czym Klara Groberg wstaje.

Wychodzi z biblioteki i zostawia Tove samą w cieniu.

Stary lubieżnik otworzył. Waldemar Ekenberg wszedł, nie czekając na zaproszenie. Żonka wciąż na Majorce, Malin wspomniała mu o tym pod koniec rozmowy.

Okazał Emanuelowi Ärendssonowi legitymację i zapytał, czy ma w domu gabinet i że w takim razie chciałby go obejrzeć.

Teraz, w korytarzu, ponawia tę prośbę, tym razem jednak nie w formie pytania:

– Chciałbym zobaczyć pana gabinet.

Malin o nim wspominała.

– Jakim prawem…

Niewyraźny zarys podbródka Ärendssona rozsierdza Waldemara.

Jak można wyglądać tak ciotowato?

– Takim. – Waldemar robi krok w kierunku ginekologa. Chwyta go za koszulę i przyciska do ściany. – Właśnie ziszcza się twój najgorszy koszmar – mówi, po czym go puszcza.

Ginekolog łapie oddech i prowadzi Waldemara przez dom, po schodach w dół, do piwnicy, gdzie tabliczka na drzwiach głosi: „Gabinet”.

Schodzą dalej, do dużego pomieszczenia z małą poczekalnią. Za drzwiami obok, jak się Waldemar domyśla, są schody do piwnicy.

Co najlepiej robić w takiej sytuacji?

Zacząć pytać, a potem, gdy skończą się pytania, użyć siły?

A może od razu użyć siły i zobaczyć, czy odpowiedzi same się pojawią?

Wie, co najlepiej działa.

Od razu przycisnąć.

Olać uprzejmości i logikę.

Zadać ból z zaskoczenia.

Wszyscy boją się bólu.

Wszyscy go rozumieją. Nie wszyscy rozumieją przemoc, ale wszyscy rozumieją, jak to jest ją czuć.

Emanuel Ärendsson otwiera drzwi do gabinetu.

Co tu się kryje?

Żółte tapety. Pod sufitem okienka piwniczne z mlecznymi szybami. Biurko z komputerem stacjonarnym, powietrze gęste od zapachu niebieskiego drzewka Wunder-Baum zawieszonego na lampce na biurku.

Fotel ginekologiczny.

Lśniący, wypucowany, metaliczny.

Ginekolog się odwraca.

Wzrok pytający, nieco przestraszony.

Ten mężczyzna to przecież jednak policjant.

– Rozbieraj się – mówi Waldemar. – Zrzucaj wszystko i kładź się na fotelu.

47

Opaska kablowa zaciśnięta na mosznie drania.

Odbyt jak pusty oczodół, gdy mężczyzna leży tak rozkraczony, z wytrzeszczonymi ze strachu oczami, z tymi swoimi białymi, porowatymi, owłosionymi nogami i wystającym jeszcze bledszym brzuchem.

Moszna owłosiona i czerwona, przekrwiona mimo zaciśniętego przy korzeniu plastiku.

Czy posuwam się za daleko? – zastanawia się Waldemar.

Czuje ukłucie wyrzutów sumienia. Zagłusza je.

Ale nadal je odczuwa, skurcz w piersi tuż pod sercem.

Stłumić. Musi je stłumić. Wymiękasz, Ekenberg?

O nie.

To jest wojna, cicha wojna, która toczy się każdego dnia. A w czasie wojny nie ma możliwości, by się posunąć za daleko. Wojnę trzeba wygrać i niekiedy wytrzebić wroga, poniżyć go, użyć koniecznych środków.

Abu Ghraib.

Guantánamo.

Tajne obozy na Litwie, w Maroku, w Polsce i w Niemczech.

Torturujemy was, inaczej wy wysadzicie nas w powietrze. Także ci dobrzy potrafią i muszą czynić zło. Tak po prostu jest. Nawet jeśli masa lewicowych ciot nie potrafi tego pojąć. Delikatnisie.

Ale ktoś musi wyjść na linię frontu.

Do the dirty work.

Komuś musi oderwać nogi, żeby afgańskie dziewczynki mogły chodzić do szkoły.

Kogoś trzeba poddać torturom, trochę podręczyć, żeby kobiety pozostawiono w spokoju.

Ktoś musi się sprzeciwić.

Czynię dobro. Tak jak wtedy, kiedy walnąłem starego w jego zżarty rakiem bebech. Wiem, że ból tego skurwysyna uzdrowił moją matkę.

Dobro ma swoją cenę.

Tylko idioci sądzą inaczej, myśli Waldemar, przybliżając zapalniczkę do żałosnych jaj Emanuela Ärendssona.

Niech się poci. Jak u Hitchcocka. Nie pozwolić, żeby bomba wybuchła, przybliżać zapalniczkę, ale nie przypalać, przystawić pistolet do tyłka, ale tylko leciutko, spokojnie i ostrożnie. I Waldemar gładzi ginekologa po policzku, drapie delikatnie swoimi żółtymi od nikotyny paznokciami, mówi:

– Jaki ładny brzuch. – I głaszcze blady tłuszcz.

– Czego chcesz?

W brzmieniu słów jest strach, ale też wstyd i poczucie winy.

– Wiesz, czego.

– Skąd mam to wiedzieć?

– Dobrze wiesz. Chcesz, żebym ci mocniej ścisnął jaja? No gadaj. Gadaj, co chcę wiedzieć.

– Ale skąd ja mam…

Wściekłość.

Zmęczenie.

Odpływ adrenaliny.

Jest tak samo bezradny jak stary, tak samo zasługuje na ból.

Nie wolno atakować kobiet, wykorzystywać ich.

Może twój ból uzdrowi Marię Murvall.

Waldemar Ekenberg zapala papierosa, patrzy na mężczyznę na fotelu, równie bezbronnego jak kobiety, które pewnie bezwstydnie wykorzystywał. Jeszcze ma czelność zgrywać głupa. Kolejny lekarz, który uważa, że za białym fartuchem będzie mógł ukryć swój brak wrażliwości, pozbyć się odpowiedzialności.

Jasna cholera.

Ma ochotę wetknąć Emanuelowi Ärendssonowi do tyłka żarzący się papieros, usłyszeć skwierczenie palonego mięsa, poczuć ten szczególny swąd, usłyszeć krzyk, błaganie, te bzdury.

– Jedna kobieta zamordowana – mówi Waldemar. Powstrzymuje się. Gasi papierosa na podłodze. – Jedna popełniła samobójstwo.

Zapala kolejnego papierosa i przysuwa go do policzka lekarza. Krzyk Ärendssona rozchodzi się echem po gabinecie, ale Waldemar jest pewien, że nie słychać go na zewnątrz. Kto wie, jakie odgłosy dochodziły już z tego domu.

– Dwie nieme, zgwałcone, torturowane kobiety. Dziewięć zakutych w kajdany. Co wiesz? Spalę cię, przysięgam.

– Wiem…

– Gadaj.

– Co?

– Nie traktujesz ich jak ludzi, prawda? Wyłącznie jako pacjentki, cipki, co?

Gardłowy głos Emanuela Ärendssona, jego nieświeży oddech, słodki zapach czegoś, co dawno zdechło, jego sflaczałe policzki i martwe oczy.

Oczy ojca Waldemara.

Ścierwo, myśli Waldemar.

– Gadaj, jak się leży w takim fotelu, powiedz, jak według ciebie czują się w nim twoje pacjentki. Jak czują się wszystkie te kobiety, które z twoimi kolesiami wykorzystywałeś na waszych wypadach myśliwskich. No gadaj.

Emanuel Ärendsson milczy.

Milczy.

Charczy tylko. Zamyka oczy i znów je otwiera, posyła Waldemarowi nienawistne spojrzenie, jakby chciał powiedzieć: Jesteś naiwniakiem, głupkiem. My, mężczyźni, bierzemy to, co chcemy i do czego mamy prawo. A ty za kogo się masz, skoro uważasz inaczej? Popatrz tylko na siebie.

Po czym mówi:

– Najważniejsze jest zaufanie. Zdobądź zaufanie człowieka i możesz zrobić wszystko.

Waldemar podchodzi bliżej.

Patrzy na twarz ginekologa, jego nienawistne oczy, uśmiecha się.

– Znałeś Paula Lendberga z Uppsali, nie? To on wam załatwiał dziwki. Nie żyje, więc możesz gadać. Nie dobierze ci się do dupy.

Ärendsson nadal milczy.

Znów zamyka oczy.

Otwiera je, gdy czuje silny nacisk na nos. Jak przez mgłę widzi ostrze skalpela w ordynarnej dłoni. Musi się uwolnić, uwolnić, uwolnić.

– Ty pizdo! – wrzeszczy Waldemar. – Odetnę ci nos. Kumasz? Do niczego nie masz prawa. Teraz gadaj, gnoju!

Ból, krew.

Coraz głębsza rana.

– Powiem – krzyczy w końcu Ärendsson. – Wszystko powiem!

Waldemar odsuwa skalpel od jego nosa.

– Jeśli się dowiem, że coś zataiłeś, wrócę i cię zabiję. Obiecuję.

Jak brzmi mój głos?

Tchórzliwie.

Lękliwie.

Jak głos tchórza, którym jestem. W głębi duszy zawsze to wiedziałem.

Ja, Emanuel Ärendsson, jestem tchórzem.

Nigdy nie groziło mi żadne niebezpieczeństwo, nigdy nie byłem postawiony wobec trudnego wyboru, nigdy nie musiałem ponosić żadnych konsekwencji.

Za to brałem to, co chciałem.

I dlaczego nie miałbym brać tych kobiet, które nam organizował, do tego tanio, mniej więcej w cenie polędwicy w ICA. Musiałem korzystać, inaczej Peder i Fredrik mieliby pretensje i może nie mógłbym już z nimi wyjeżdżać.

Co on powiedział?

Jeśli mam coś zataić, to jego nazwisko.

Chyba nic nie wiedzą o jego istnieniu. Muszę zachować jakąś godność, zataję jego nazwisko.

Walizka w jego dłoni, widzę ją.

Leżę tu, unieruchomiony na własnym fotelu, nagi, z całym moim żałosnym ciałem obnażonym, w towarzystwie szalonego policjanta gotowego odciąć mi nos, jakbym był jakąś niewierną babą w Afganistanie.

Zrobi to.

Więc mówię, opowiadam wszystko to, co chce usłyszeć:

– Poznaliśmy się w Uppsali. Wszyscy byliśmy członkami Sällskapet Skallarna. Potem dalej się spotykaliśmy, na ogół przy okazji dorocznych polowań. W Uppsali poznaliśmy Paula Lendberga. Już wtedy potrafił załatwić to i owo. Marihuanę, dziewczyny, wtedy za darmo. Ale potem nic już za darmo nie było. Za dużo problemów, za dużo komplikacji. Uwielbia robić interesy. Uwielbiał. Taki już był.

Policjant stoi pod ścianą.

Stąd mogę go tylko wyczuć. Pali. Czuję zapach.

Cuchnie od niego potem.

A może to ja?

– Paul organizował nam dziwki na polowania. Szwedki i cudzoziemki. Osobiście dowoził je do domków, w których się zatrzymywaliśmy, i potem po nie przyjeżdżał. Przyznaję, że w listopadzie ubiegłego roku byliśmy w domku hrabiego. I wtedy była z nami ta Svartsjö, zanim zaginęła. Po nią też przyjechał, więc nie mamy z tym nic wspólnego. Nie wiem nic o tej z Lund. Ani o Jessice z Ljusdal. Przysięgam.

– Co robiłeś z Jenny?

– Co z nią robiłem?

Cisza.

Odgłos zapalanej zapalniczki.

– Wsadzałem jej do odbytu dildo.

– Dalej.

– Ale to Paul zawsze przywoził dziewczyny. Zawsze. Uprawialiśmy z nimi seks, na różne sposoby, przyznaję, ale to wszystko. Przyrzekam na mojego Boga, że nie robiliśmy nic innego. Nie wiem, jak doszło do gwałtu i zabójstwa tej dziewczyny. To nie w naszym stylu. Absolutnie nie. I nie wiem, co Paul robił ze Svartsjö po tym, jak ją odebrał. Ale nigdy nie odniosłem wrażenia, że je krzywdził. Były dla niego tylko przedmiotem handlu.

– Więcej nazwisk.

– Nie ma więcej nazwisk.

Czyżby wiedział?

Przekomarza się ze mną?

Muszę zdradzić jego nazwisko, opowiedzieć, muszę. Ale nie.

Na tym poprzestanę.

– Był z wami kiedyś ktoś jeszcze? Jest was czterech?

Teraz się waham.

Waham się.

Kupowanie seksu to jedno.

Ale jestem lepszym człowiekiem od tego policjanta.

Może i tchórzliwym, ale lepszym. Nie wygra.

Chcę widzieć tylko to, co oczywiste. To dlatego wybrałem ten zawód. Żeby widzieć, a jednak nie. Dotykać, a jednak nie.

Żyć, a jednak nie.

– Nie. Nikogo więcej z nami nie było. Jest nas tylko trzech.

– Na pewno?

Potakuję.

– Czy któryś z was dłużej został?

– Nie.

– I Paul Lendberg zawsze przyjeżdżał po dziewczyny?

Przytakuję, policjant prawie w desperacji. Szarpię moje unieruchomione ręce, kostki, penis skurczył mi się do zera.

– I nie masz pojęcia, kto zamordował Jenny Svartsjö? Lendberg? Ale nie, dlaczego miałby zabijać swoje źródło utrzymania? Więc kto? Wiesz? I kto jego mógł zabić?

Zamykam oczy, zanim odpowiadam.

Nie chcę, żeby widział moje źrenice.

Mówię:

– Nie mam pojęcia. Nie wiem, kto skrzywdził wszystkie te dziewczyny. Paul był prawdziwym potworem, ale słuszna uwaga, dlaczego miałby niszczyć swoje źródło dochodów? Już za czasów Uppsali miał obsesję na punkcie pieniędzy. Pewnie wielu zależało na tym, żeby się go pozbyć, ja, my nie wiedzieliśmy, czym się zajmował. A ta jego piwnica, nigdy nie byłem u niego w domu. Dostarczał nam tylko rozrywkę i to Fredrik się z nim kontaktował – mówię dalej, odchodzę od domków myśliwskich w stronę niepewności, ku sobie samemu, słabemu, tchórzliwemu człowiekowi, który im jedynie towarzyszył, podążał za niepisanymi prawami grupy i słuchał rozkazów, że społeczeństwo lepiej by funkcjonowało, gdyby więcej ludzi postępowało tak jak ja, że to niepisane prawa i morale tych grup dźwigają społeczeństwo.

I policjant chyba to kupuje. Wygląda na zmęczonego, jakby sądził, że wszystkiego się już dowiedział, jakby mój strach przewyższał jego rozsądek.

– I jakie to uczucie? – pyta policjant. – Tak tam leżeć?

– Chce pan znać prawdę?

– Tak.

– Miło jest stracić iluzję, że posiadamy jakąkolwiek kontrolę nad naszym życiem. Bo jej przecież nie mamy, prawda?

48

Karin Johannison ma w rękach wynik badania DNA Antinena.

Kładzie go na swoim zagraconym biurku i przez szybę w drzwiach wygląda do przedpokoju.

Betonowa podłoga pod jej stopami jest twarda i zimna. Po rozwodzie Kalle zabrał ich kurdyjskie dywany. Nie miała siły protestować, bo to on kupił je w Stambule podczas podróży w interesach.

Muszę zadzwonić do Malin i przekazać jej informację.

Chciała dostać wyniki jak najszybciej.

Teraz nie ma jednak siły na rozmowę z Malin. Na tę jej obsesję.

Jest częścią śledztwa, a jednocześnie nie jest. Tak się zawsze czuje.

Obok.

Czasami samotnie, ale zawsze poważana przez kolegów.

Wysłała papiery adopcyjne.

Na odpowiedź poczeka kilka miesięcy.

A potem?

Pożyjemy, zobaczymy.

Podnosi słuchawkę, dzwoni do Svena Sjömana.

– DNA w ranie na brzuchu Jenny Svartsjö nie należało do Antinena – mówi Sven Sjöman.

Malin mocno przyciska komórkę do ucha, bezładnie przekładając papiery na biurku Conny’ego Nygrena.

Czuje rozczarowanie.

Ale przecież nic nie może być proste?

– Właśnie dzwoniła Karin. Zamykamy tę linię śledztwa.

– Jasne – mówi Malin. Zastanawia się, dlaczego Karin zadzwoniła najpierw do Svena, zawsze powiadamia najpierw ją.

– To wszystko – mówi Sven i się rozłącza.

Malin nie zdąża odłożyć telefonu, a już ponownie dzwoni. Wściekły jadowity sygnał zbyt blisko ucha.

Po drugiej stronie łączy zdecydowany głos Waldemara Ekenberga, jakby brzmiąc tak autorytarnie, chciał zdobyć posłuch.

– Malin, Ärendsson przyznał, że znali się z Paulem Lendbergiem z Uppsali. Że kupowali od niego dziewczyny na swoje spotkanka. Byli we trójkę w domku myśliwskim Pedera Stålskiölda w listopadzie ubiegłego roku. Korzystali wtedy z usług Jenny Svartsjö. Dzwoniłem do parobka, z którym rozmawialiście. Victora Johanssona. Niechętnie potwierdził, że jego pracodawca korzystał z domku wraz z kilkoma innymi mężczyznami. Pogadam o tym ze Svenem. Będzie musiał zdobyć nakaz rewizji, żebyśmy mogli przeszukać miejsce, gdzie ostatni raz widziano Jenny żywą.

Waldemar wyraża się jasno i przytomnie.

Malin przypomina sobie tamto wrażenie – że Victor Johansson nie mówi wszystkiego. Nie potrafiła go wtedy wyartykułować.

Wszystkie śledztwa składają się z takich właśnie odczuć.

Conny Nygren jest w domu w Lidingö. Sprawdza, jak postępują prace. Zeke siedzi obok Malin, z zainteresowaniem przysłuchuje się jej rozmowie z Waldemarem.

Czekali na sygnał od niego. Nie chcą wiedzieć, co zrobił, by zdobyć te informacje.

A więc Fredrik Kantsten kłamał. Twierdził, że nie byli w domku.

– A pozostałe dziewczyny? Lund, Ljusdal, Maria?

– Nic. Nic więcej.

Głos zachrypnięty od dymu, od niedawno odczuwanego podniecenia.

Czy posunął się za daleko?

Mogą udowodnić Fredrikowi Kantstenowi kłamstwo, skłonić go, żeby powiedział coś więcej. Będą mogli oskarżyć całą trójkę o kupowanie seksu. A może i o coś więcej. Ale co się stało z Jenny Svartsjö? Chce zapytać Waldemara, ale pozwala mu mówić dalej. Myśli: Dlaczego Kantsten chciał zamknąć śledztwo w sprawie gwałtu na dziewczynie z S:t Lars?

– Co robili z tymi dziewczynami? Wyciągnąłeś to z niego?

– Oczywiście twierdzi, że tylko uprawiali z nimi seks. Może i wyuzdany, ale tylko seks. Według Ärendssona Paul Lendberg dowoził i odwoził kobiety. Całe i zdrowe. I wiesz co? Ja mu wierzę. Sądzę, że przywiózł i odebrał Jenny Svartsjö, a coś wydarzyło się potem.

Głos Waldemara lodowato rzeczowy, gdy wypowiada ostatnie zdanie. W podtekście: Po tym, co z nim zrobiłem, nie miałby odwagi kłamać.

Malin milczy.

Musiało im się to wymknąć spod kontroli. Kantstenowi, Ärendssonowi i Stålskiöldowi.

W przeciwnym razie dlaczego wszystkie te powiązane z nimi kobiety tak skończyły? Czy może być inaczej?

Musieli przeholować w swoich sekszabawach, zgwałcić je, ścigać i zamordować.

A może to Paul Lendberg posunął się o krok za daleko? Jeszcze dalej niż z dziewczynami w swojej piwnicy?

Przeszukiwanie jego domu trwa w najlepsze. Jak dotąd nie znaleziono żadnych zakopanych ani zamurowanych ciał.

Kobiety nadal zbyt zszokowane, by je przesłuchać.

Dziewięć kajdan. Jedne puste. Łańcuchy na podłodze.

A co, jeśli to się nadal dzieje? Jeśli brakuje jednej kobiety? Jeśli ostatnia z kobiet w piwnicy jest właśnie poddawana torturom? Jeśli to krzyk tej kobiety słyszę?

Nie.

Nie, nie.

Ale brakuje kawałka puzzla. A tym elementem układanki jest to, co się przydarzyło kobietom po tym, jak wydostały się spod przemocy słabych mężczyzn i być może zostały sprzedane przez Paula Lendberga innemu pozbawionemu granic potworowi.

Jest jeszcze coś, czego ja, czego my nie widzimy.

Natłok myśli, które nie chcą się zakorzenić, utworzyć logicznej całości.

Nadal nie mamy żadnych konkretnych dowodów przeciwko tym trzem mężczyznom.

Właściwie nic poza faktem, że kupowali seks od ofiary morderstwa. To nie wystarczy, by choćby pobrać od nich próbkę do badań DNA.

Malin chciałaby dostać Paula Lendberga żywego. Jest przekonana, że znał prawdę, przekonana, że nie zabił i nie zgwałcił Marii, Jenny, Jessiki ani kobiety w Lund. To by mu nie pomogło w interesach. A piwnica wyglądała raczej jedynie na magazyn.

On jednak leży w kostnicy z podciętym gardłem.

Zamordowany pewnie przez swoich rosyjskich koleżków od handlu żywym towarem i stręczycielstwa.

Wyniku badania jego DNA jeszcze nie ma.

A może zrobił to któryś z tych trzech, by zatrzeć prowadzące do nich ślady? Jego żona Zara Zengman? Nie, nie ona.

Malin ma przed sobą twarze mężczyzn, czuje przy uchu słuchawkę, słyszy zmęczony oddech Waldemara.

Fredrik Kantsten.

Emanuel Ärendsson.

Peder Stålskiöld.

Stare świntuchy, paskudni mężczyźni u władzy. Ale mordercy? Czy to oni są głowami hydry? Czy też jej pomagierami? Czy Ärendsson kłamie, twierdząc, że Paul Lendberg odebrał Jenny żywą?

Czy miałby odwagę kłamać szalonemu Waldemarowi prosto w oczy?

Nie.

Czy po lasach chodzi potwór?

Maria Murvall.

Gdy zobaczyła zdjęcie Fredrika Kantstena, dostała drgawek. Pokazać jej zdjęcie Paula Lendberga? W swoim czasie.

Ale to musi być ktoś inny. Jakiś piąty mężczyzna, prawda?

Mężczyzna wśród chłopców, którzy chcieliby być mężczyznami.

Nieuznający granic.

Diabeł stojący za uczniakami.

– Jesteś tam?

– Sorry, zamyśliłam się.

– No tak. Odezwę się.

Waldemar się rozłącza.

– Jedziemy z powrotem do Fredrika Kantstena – mówi Malin. – Skonfrontujemy go z jego pieprzonym kłamstwem. I z tym, że kupował seks.

Silna sylwetka Fredrika Kantstena odbita w mahoniowym blacie biurka jest dziwnie ptasia. Czarny, kraczący cień jak wypalony w lśniącym drewnie.

Malin i Zeke powiedzieli, co wiedzą. Że mają dowód z zeznań świadka na to, że kupował usługi seksualne i że Jenny Svartsjö była z nimi w domku myśliwskim. Że skłamał. Twierdził, że go tam wtedy nie było.

Fredrik Kantsten wstaje, podnosi ręce, jakby się poddawał, mówi:

– Okej, wygraliście. Znałem Paula Lendberga, mieliśmy na naszych polowaniach prostytutki. Przyznaję. Ale zawsze były to legalne kobiety i zawsze czerpały z tego przyjemność. Nie stosowaliśmy wobec nich przemocy. I tak, Jenny Svartsjö była z nami, ale Paul odebrał ją w doskonałym stanie. Bardzo tego pilnował.

– I chce pan, żebyśmy w to uwierzyli? – pyta Zeke.

– Teraz powie nam pan, co się wydarzyło w domku myśliwskim – syczy Malin.

– Paul po nią przyjechał. Potem nie wiem. Może to potwierdzić więcej osób. Kto wie, do czego Paul był zdolny.

– Nie wywinie się pan – rzuca Zeke. – Rozumie pan chyba.

– Za zamordowanie Jenny Svartsjö? Wątpię. Jakie macie dowody?

– Prasa rozszarpie pana na strzępy – odpowiada Malin, choć wie, że nie mają krztyny dowodów przeciwko tym mężczyznom. Ale może będą mogli pobrać od nich próbki DNA, gdy już wiedzą, że byli z Jenny tuż przed jej zniknięciem.

Powinno się udać. Widzi, jak Fredrik Kantsten wzrusza ramionami.

– Może i tak – odpowiada. – Trochę. Zawsze trzymałem się raczej w cieniu. Publicznie się pokajam i wszystko wróci do normy.

Oczy Zekego się zwężają.

– Naprawdę sądzi pan, że to tak łatwo pójdzie? Mówimy o morderstwach, gwałtach, torturowaniu kobiet, w których pobliżu byliście co najmniej przy dwóch okazjach. Sądzi pan, że to się tak po prostu rozmyje?

Malin przypomina sobie socjaldemokratę Björna Rosengrena.

Może i ożenił się z młodszą od siebie kobietą, stał się asem życia gospodarczego i właścicielem majątku ziemskiego, ale w głębi duszy nadal pozostał gościem nocnych klubów ze słabością do tańca go-go.

– Ludzie mi uwierzą. Nam. Nawet w tym kraju ludzie kierują się jakimś tam rozsądkiem. Nie mamy nic wspólnego z tą szaloną zbrodnią. Publiczne przyznanie się do winy, trochę czasu i wrócę do gry. Może będę musiał rzucić prokuraturę, ale prywatnie zawsze będę mógł działać jako prawnik. Lepsze pieniądze.

Jesteś przesadnie pewny siebie, myśli Malin. Co to może oznaczać? Że jest winny? Odnoszący sukcesy mężczyźni zawsze się wymigują. Ja? Tak jak były lider partii centrowej, Olof Johansson, gdy SVT powiązało go z aferą Geijera: „Czy JA, minister energetyki, miałbym zadawać się z tego rodzaju paniami?”.

A jednak, myśli Malin. Podobnie jak wielu innych mężczyzn twojego pokroju. Ostatnio byli to chyba bossowie LO, organizacji zrzeszającej związki zawodowe.

Coś przed nami ukrywasz, prawda?

Kogo chronisz?

Wobec kogo jesteś lojalny?

– Jessica Karlsson – mówi Malin. – Porwaliście ją, kiedy zamknęła swój sklepik, i przećwiczyliście na niej wasze chore praktyki? Czy właśnie to ją spotkało? Kto ją zabił? Nie udało się wam zorganizować dziwek, więc poradziliście sobie sami? No i się zapędziliście? Co? Wsadziliście jej do gęby pieprzoną szmatę z kwasem? Pojebańcy.

– Tak jak powiedziałem policji w Hälsinglandzie, nic nie wiem o żadnej Jessice Karlsson. Polowaliśmy tam wtedy, to wszystko. I nigdy nie polowaliśmy w Skanii.

– Dlaczego skłamał pan na temat Lendberga? Że go pan nie znał? – pyta Zeke.

– Jasne, że skłamałem. W przeciwnym razie skierowałbym na siebie podejrzenia. Zwykły instynkt samozachowawczy. Z tego samego powodu skłamałem, że nie byliśmy w domku ze Svartsjö. Wszyscy mnie zrozumieją.

I znów poczucie, że coś ukrywa.

Piątego mężczyznę?

Czy to możliwe? Bóg jeden wie, kogo zna Fredrik Kantsten i kogo chroni.

– Dlaczego umorzył pan śledztwo w Malmö?

– Bo nadeszła na to pora.

– A nie po to, żeby kogoś chronić?

– I nie naciskałem na Jimmy’ego Kaldera.

– Czy kiedykolwiek polował pan w Malmö?

– Nie.

– Czy to pan zgwałcił kobietę w Lund?

– Absurd. Próbowałem rozwiązać tę sprawę.

– A co na to pana rodzina? Pana dzieci? – pyta Zeke.

– Jestem rozwiedziony, a moje dzieci są dorosłe. To moja sprawa, komisarzu, co sobie pomyślą.

– Czy na polowania jeździł z wami ktoś jeszcze? Piąty mężczyzna? – pyta Malin.

Fredrik Kantsten zastanawia się chwilę, zanim odpowiada.

– Nie. Było nas trzech, czterech, gdy z przesyłką pojawiał, się Paul. Tyle, ile pór roku. Żartowaliśmy sobie z tego. Że ja to lato, Emanuel jesień, Peder wiosna, a Paul prawdziwa mroźna zima. A jak państwu wiadomo, piąta pora roku nie istnieje.

– Sprytnie – mówi Zeke.

– Może dziewczyny były tą piątą porą roku – mówi Malin. – Tą, która pana zniszczy.

– Mają państwo zamiar mnie aresztować?

Mówisz to zbyt beztrosko, myśli Malin.

– Nie – odpowiada Zeke. – To, do czego pan się przyznał, podlega karze grzywny. Za resztę nie możemy pana na razie zgarnąć i dobrze pan to wie. Ale dopadniemy pana. Może pan być pewien. Nigdy się nie poddajemy. Będziemy też chcieli pobrać DNA.

– Mogą to państwo zrobić teraz.

– Nie mamy ze sobą sprzętu – mówi Zeke.

– Jeśli nie skrzywdziliście tych dziewczyn, to czy nie zastanawialiście się, dlaczego pojawiły się zamordowane i zmasakrowane? W miejscach, w których i wy byliście? Nigdy się pan nad tym nie zastanawiał?

Fredrik Kantsten patrzy na Malin.

– Jestem niewinny, więc dlaczego miałbym się nad tym zastanawiać?

Fredrik Kantsten rozmawiał właśnie ze swoimi przyjaciółmi, Pederem Stålskiöldem i Emanuelem Ärendssonem.

Policja nie wie jeszcze wszystkiego. Teraz jest pewien.

I może się nie dowie.

Słuchawka wciąż leży na biurku, a wściekły głuchy sygnał daje mu do zrozumienia, że jego dotychczasowe życie się skończyło.

Zachował maskę wobec policji i tej zdziry z Linköpingu.

Prokurator traci pracę, jeśli udowadnia mu się takie przestępstwa.

Seks za pieniądze.

Niedopełnienie obowiązków służbowych, gdy umorzył śledztwo.

Miał dobre powody.

To w ten sposób dostał posadę w Sztokholmie, gdy jego kariera stanęła w miejscu.

Ale na tym to się musi skończyć. Prawda? To nie może dalej trwać.

Teraz albo się morduje, albo jest się mordowanym. No bo jak inaczej wytłumaczyć to, że Paul znalazł się w wodzie? Oczywiście, mogli to być jego kolesie po fachu. Ale mogło być inaczej.

Nie chce dopuszczać do siebie tej myśli, dłużej się nad nią zatrzymywać.

Zamiast tego szykuje się do wyjścia.

Ostrzegł pozostałych, żeby byli ostrożni, jeśli policja znów złoży im wizytę. Żeby nic nie mówili. Emanuel był wstrząśnięty, zdenerwowany.

– Powinienem zgłosić tego policjanta wariata?

Nie.

Nie teraz. Absolutnie nie teraz.

– Podejdź do tego na spokojnie.

– Ale nikt nie ma prawa mi, nam czegoś takiego robić.

– Twój czas nadejdzie, Emanuel. Teraz uspokój się.

Ale ma rację. Co sobie myśli ta policyjna suka?

Muszę się tym zająć. Stracę pozycję prokuratora, ale nadal mogę działać jako prawnik, a może i adwokat.

Jeszcze sobie pożyć.

Nawet dzieci wybaczą mi tę odrobinę seksualnej słabości. W drodze są wnuki. Potrzebują wzoru do naśladowania.

Ale w takim układzie to nie może zajść jeszcze dalej.

Mam zamiar coś z tym zrobić.

Nie będę spokojnie stać i patrzeć, jak kończy się moje życie.

49

Muszę zapytać Svena Sjömana.

Muszę to jakoś ogarnąć.

Malin rozmawiała przez telefon z Connym Nygrenem.

Na Lidingö prace posuwają się dalej.

Fredrik Kantsten i Emanuel Ärendsson przyznali się wprawdzie do płacenia za seks i kłamstwa, ale Conny Nygren uznał, że najlepiej poczekać, sprawdzić, czego jeszcze uda im się dowiedzieć, zgromadzić dowody, jeżeli mężczyźni mają coś wspólnego z zamordowaniem Jenny Svartsjö.

Byli w pobliżu domku myśliwskiego.

Z Jenny.

Teraz pewnie przeszukuje go Karin Johannison z kolegami.

Ale to, że w ogóle tam przebywali, nie jest samo w sobie zbrodnią. Ani też ich kłamstwa czy zatajanie faktów.

Mają jednak dostatecznie dużo, żeby móc pobrać DNA. Kantsten chciał się temu poddać. Już to wskazuje, że prawdopodobnie jest niewinny.

Może któryś z nich popełni błąd. Na to liczy Conny Nygren.

Malin chciała jakichś bardziej zdecydowanych działań. Może wypuścić coś do prasy, postraszyć ich nocą w areszcie. Ale przyznała rację Nygrenowi. Poczuła, że to śledztwo otwiera przed nimi swoje czarne objęcia.

Bo przecież Fredrik Kantsten coś ukrywa.

Nie powiedział wszystkiego.

No i nadal nie ustalili żadnego powiązania między nimi a kobietą w S:t Lars.

Kantsten wie, kim jest morderca. Malin jest tego pewna. Ale nigdy tego nie powie. Więc na to najważniejsze pytanie sami muszą znaleźć odpowiedź.

– Tak zróbmy – powiedziała Nygrenowi. – Poczekajmy, obserwujmy ich. – Gdy się jednak rozłączyli, pożałowała.

Poczuła, że musi zadzwonić do Svena.

Zeke to po niej widział. Stoją więc teraz pod ponurą fasadą sztokholmskiej komendy, wciśnięci w chodnik ogromem budynków w stylu brutalizmu lat siedemdziesiątych.

Zegarek w telefonie pokazuje siedemnastą piętnaście.

Dzień upłynął w chaosie pościgów, rozmów, przesłuchań i prób zaprowadzenia porządku w plątaninie informacji i zdarzeń.

– Halo, tu Sven.

Malin zdaje mu relację z tego, co się wydarzyło, czego się dowiedzieli i do czego przyznali się ginekolog oraz prokurator. Pyta go, czy wystąpił o nakaz rewizji i czy wysłał Karin do domku myśliwskiego Stålskiölda.

– Nic podobnego. Mamy na to tylko słowa innych i jeśli Stålskiöld się wyprze, może opóźnić badanie. No i już tam przecież byliście. Sama mówiłaś, że w domku panowała kliniczna czystość. Niczego tam nie znajdziemy.

Sven ma rację.

Mamy tyle innych spraw.

Tam prawdy nie znajdziemy. Może jakiś dowód potrzebny do ewentualnego procesu, ale nic, co by nas mogło zaprowadzić dalej.

– Możemy wysłać Waldemara do Pedera Stålskiölda – mówi Malin. – Mam wrażenie, że nie wiemy wszystkiego. Musimy go przesłuchać.

– Dość już Waldemara – odpowiada Sven. – Właśnie nadeszło telefoniczne zgłoszenie od tego ginekologa. W sprawie zachowań Waldemara, tak brutalnych, że nawet ja w to nie mogę uwierzyć. Facet jest pewnie w drodze do szpitala, żeby udokumentować swoje obrażenia.

Co zrobił Waldemar?

Malin nie chce wiedzieć.

Ale musi się tego dowiedzieć, bo jeśli zamknie oczy, zrobi to, co wszyscy inni.

– Może go jednak wyślemy.

– Tak – odpowiada Sven. – Jeśli będzie się potrafił spokojnie zachowywać.

– Katierina Jelena z tego wyjdzie. Są tego pewni. Ale na razie boją się ją wybudzać ze śpiączki, więc nie możemy jej przesłuchać.

W końcu jakaś dobra wiadomość.

– Przesłuchamy ją, kiedy będzie można.

– Odezwali się też krewni Andrieja Darsjevina z Sankt Petersburga. Jego ciało zostanie tam przetransportowane na pogrzeb.

Głos Svena zanika ze świadomości Malin.

Późnopopołudniowe słońce razi ją w oczy, czuje w sobie zgiełk miasta, autobusy, samochody, ludzie, warzywa wrzucane do skwierczącego woka w tajskiej knajpie po drugiej stronie ulicy, bokserzy walczący do krwi na sali treningowej w piwnicy za rogiem, geje, transi, Romowie, Chińczycy, Turcy i blondwłosi, bzykający się Szwedzi. Przez huk przebija się głos Svena:

– Zgadzam się z Nygrenem. Poczekajmy. Wysupłam środki potrzebne tu, w Linköpingu, a Nygren niech się zajmie Sztokholmem.

Rozłączają się.

Malin i Zeke wchodzą do komendy.

Kiedy Johan Jakobsson znalazł informacje w ukrytej bazie danych, od razu chciał zadzwonić do Malin.

Przeczytał nazwiska w artykule dla członków Sällskapet Skallarna. Do spisu członków dołączony był statut stowarzyszenia.

Nieprzyjemna lektura, zważywszy na to, że chodziło o kształtowanie mentalności młodych mężczyzn, poglądów przyszłych przywódców.

A jednocześnie Johan dostrzega w nim pokusę.

Poczucie bycia wybranym, przynależność, wspólnotę, samousprawiedliwianie, które pojawia się wraz z przekonaniem o własnej wyjątkowości.

My, członkowie, będziemy się chronić i działać dla wzajemnego dobra.

My, członkowie, zawsze będziemy sobie pomagać, cokolwiek się zdarzy.

My, członkowie, nigdy nie zawiedziemy wzajemnego zaufania.

My, członkowie, będziemy zawsze lojalni wobec Sällskapet oraz wobec innych jego członków. Nawet jeśli interesy jednostki będą z tym sprzeczne.

My, członkowie, będziemy dążyć do wpływów w społeczeństwie i wykorzystywania ich z korzyścią dla Sällskapet i innych jego członków.

My, członkowie Sällskapet, należymy do elity, jesteśmy najlepsi z najlepszych. Innych mamy traktować z szacunkiem, ale nie jako nam równych, tylko jako bliźnich, którym należy pokazać drogę.

My, członkowie, wiemy, że droga Sällskapet jest właściwa, że pojedynczy człowiek tak naprawdę jest niczym.

Jesteśmy członkami Sällskapet.

Słuszność jest po naszej stronie, ponieważ my wiemy, co jest słuszne.

Czy Malin powinna to zobaczyć?

Nie, pomyślał. Ma dość pracy, a przez to tylko niepotrzebnie by się wściekła.

Ale jakieś nazwisko może ją na pewno dalej poprowadzić.

Podniósł słuchawkę i wykręcił jej numer.

Malin i Zeke wchodzą do komendy, gdy dzwoni telefon Malin.

– Hej, tu Johan. Mam dla ciebie coś bardzo ciekawego.

Pomarańczowa blaszana fasada aresztu Kronoberg w popołudniowym słońcu wygląda, jakby stała w ogniu, topiła się, chcąc uwolnić wszystkie udręczone dusze, które tam kiedykolwiek przebywały.

– Dawaj.

– Znalazłem statut Sällskapet Skallarna z czasów, gdy nasza paczka przebywała w Uppsali. Sporo tu ciekawych nazwisk. Zwłaszcza jedno.

– Jakie?

– Tego nie powiem. Niech popracuje nad tym twój chory łeb. Wysyłam ci listę mailem.

Chce zaprotestować. Nie ma siły na gierki. Ale czasami najfajniej jest samej ułożyć układankę.

Posłuchaj w śledztwie głosów, które tylko ty możesz usłyszeć. Posłuchaj, bo one istnieją, zawsze.

– W porządku – mówi.

Rozłącza się.

Otwiera drzwi komendy.

Oślepia ją światło w ich pancernej szybie.

Odgłosy miasta milkną. Najpierw panuje jedynie wszechogarniająca cisza, po czym Malin słyszy delikatny szept, słabiutki kobiecy głos, a jednocześnie najsilniejszy, jakby różne głosy jednego człowieka z całego życia zebrały się w jednej chwili, w tym jednym zdaniu.

To nie ta krzycząca kobieta, którą wcześniej słyszała.

To jakaś inna kobieta.

Głos jest dziwnie stanowczy, pewny, mimo że nie słychać słów, które próbuje wypowiedzieć. Świeżo przebudzony, jakby długo usiłował się przedostać przez mgłę.

Długo czekała na to, by usłyszeć ten głos.

Co on mówi?

Co jej szepcze?

Maria Murvall siedzi oparta o ścianę na swoim łóżku, z podciągniętymi nogami, z dłońmi na kolanach.

Wróciła. Wołała samą siebie, opornym językiem wydobywając głos, który chciał jej powiedzieć: „Mario, daj sobie spokój. Lepiej ci tu, gdzie jesteś. Narażasz się tylko na cierpienie”.

Ale ona wołała, słyszała, czuła echo własnych odgłosów, wiedziała, że istnieje.

Na początek gardłowe odgłosy.

Posykiwanie.

Usłyszała go.

Wiedziała, że musi odegnać tego węża.

Cisza. Odgłos.

– Mario, Mario. Gdzie jesteś?

– Tu jestem.

– Tu jestem.

I powstała w echu własnego głosu.

Niezrozumiałe sylaby. Język, który nie jest językiem.

Jakby głowa, ciało, mózg i serce musiały się zbudzić, zostać popieszczone, na nowo zacząć pracować, jakby nieświadome słowa musiały zostać zastąpione tymi świadomymi, nawet jeśli tylko na krótko. To się dopiero co wydarzyło, była zablokowana. A teraz słowa wylatują z niej, recytacje, różańcowa mantra słów.

– Chcę się spotkać z Malin Fors, chcę się spotkać z Malin Fors, chcę się spotkać z Malin Fors, chcę się spotkać…

Pielęgniarka stoi przed nią w milczeniu, przed tą tak długo niemą, która teraz mówi.

Naciska alarm.

Czeka, aż pojawi się lekarz i zadecyduje, co robić.

Świat, Mario.

Co my z nim poczniemy? Jestem teraz u ciebie. Nie wiem, co chcesz powiedzieć Malin, ale jestem pewna, że ona zechce cię wysłuchać.

Jesteśmy jednym, ty i ja, Mario.

Nawet jeśli ja jestem, byłam Jenny.

Może chcesz wrócić, ale nie sądzę. Po co? Nie musisz się tu do mnie wybierać. I masz zadanie, twoje słowa muszą coś załatwić, mają swój cel.

Jakie nazwiska są na liście Malin, Mario?

Co jej powiesz? Prawdę o tym, co cię spotkało? Chcę w to wierzyć, ale nie jestem pewna. Być może nie jesteś w stanie dotrzeć do prawdy, bo wtedy każda sekunda twojego życia będzie nie do zniesienia.

Jesteś odważna, Mario.

Jesteś odwagą wszystkich ludzi.

Jesteś aniołem dla wszystkich tych na linii frontu.

Dla tych, którzy stają do walki.

Dla tych, którzy nigdy nie idą na kompromis, gdy stoją twarzą w twarz ze złem.

– Halo, Malin.

Odbiera kolejny telefon, stojąc w recepcji sztokholmskiego komisariatu.

Jest już wpół do szóstej.

Poznaje ten głos.

Lekarka Marii Murvall.

Ładny polski akcent.

– Zaszła wielka zmiana – mówi.

I Malin już wie, do kogo należał głos, który właśnie słyszała.

– Maria – mówi lekarka. – Przemówiła. I twierdzi, że chce się z panią spotkać. Tylko o tym mówi.

50

Las wzdłuż drogi zdaje się zbliżać do samochodu, chwytać Malin, chce ją zaciągnąć do pomieszczenia, którego nazwy żadne głosy nie potrafią wypowiedzieć, do pomieszczenia noszącego imiona wszystkich tych kobiet, które pochłonął w swoją nieskończoną, ciemną ciszę.

Niebo jest szare. O dach samochodu walą kule gradu wielkie jak kulki gejszy, próbują przebić się przez blachę i ich zmiażdżyć.

Maria przemówiła.

Chce porozmawiać z Malin.

Zeke za kierownicą. Malin spogląda na jego stopę na pedale gazu. Chce, by jechał szybciej, by docisnął ten pedał.

Co Maria może mieć do powiedzenia? Czy pamięta, co się wydarzyło? Kto albo co skrzywdził ją w lesie?

Mózg jej się gotuje, od kiedy zadzwoniła lekarka Marii.

Niema może mówić.

Co to za moc wymachuje swoją różdżką?

Myśl, skup się.

Przypomina sobie listę Johana Jakobssona, statut członków Sällskapet Skallarna. Otwiera plik w telefonie komórkowym.

Szybko przegląda.

Nieznane nazwiska.

Ale zacne.

Niewielu Svenssonów, Anderssonów czy Johanssonów.

Wtedy dociera do nazwiska, które miał pewnie na myśli Johan.

Czuje ucisk w żołądku.

Wzdryga się, aż Zeke odrywa wzrok od autostrady, patrzy na nią.

– Co tam znalazłaś? Wyglądasz, jakbyś zobaczyła fucking ghost.

– Sten Dinman – mówi Malin i widzi, jak Zeke się zastanawia.

Walący grad.

Muszą zwolnić, widoczność ograniczona do stu metrów, tylne światła samochodów przed nimi są zamazane, migoczą.

– Były minister do spraw równouprawnienia, następnie szykowany na rzecznika do spraw równouprawnienia, na razie prezes Rädda Barnen.

Zeke zasysa powietrze w policzki, jego głowa bardziej niż zwykle wygląda jak trupia czaszka.

– Shit.

– Wiem. Właśnie, shit.

– Sądzisz, że ma z tym coś wspólnego?

– Niczego nie wykluczam – mówi Malin. – Był w tym samym studenckim stowarzyszeniu w tym samym czasie co pozostali. Wygląda na to, że to jakaś sekta, nie? Męska paczka, gdzie każdy robi to, na co ma ochotę.

– Ale to nie musi niczego oznaczać. Zamieszane mogą być któreś z tych mniej znanych osób. Jeśli jest jeszcze ktoś poza Kantstenem, Stålskiöldem i Ärendssonem.

– Ale pobudza wyobraźnię.

– Możesz wyszukać jego zdjęcie?

Malin łączy się z Internetem, wyszukuje w Google Stena Dinmana. Setki zdjęć. Jej uwagę przykuwa to, na którym stoi pod kinem obok młodszej od siebie blondynki, uśmiechając się w drodze na jakąś premierę.

W dłoni dziwnie duża walizka z krokodylej skóry. Dłoń zaciśnięta na uchwycie.

Minister Sten Dinman z asystentką Verą Bodlund.

Jego twarz.

Przypomina Petera, a zarazem nie przypomina.

Szerokie, niemal lapońskie wysokie kości policzkowe i niebieskie oczy spoglądające z zaciekawieniem, z zadowoleniem. Krótko przystrzyżone jasne jak len włosy nieco dłuższe na ciemieniu. Patrzcie na mnie, wzbudzam zaufanie, dostatecznie przystojny, żeby kierować krajem. Bezsprzecznie czarujący, ujmujący. Prawdziwy kobieciarz.

Ale coś jest w tych oczach.

Głęboko w czerni źrenic.

Malin widzi w nich nieszczerość. Sven Dinman gra, pozuje.

Czy był z pozostałymi w domkach?

Pokazuje zdjęcie Zekemu.

On na chwilę znów zdejmuje wzrok z drogi.

– Born ladies man.

– Maria – mówi Malin. – Pokażę to zdjęcie Marii. I zdjęcie Paula Lendberga. Ale Conny nie zdążył go pewnie przygotować.

Wpisuje w wyszukiwarkę Sten Dinman + Fredrik Kantsten.

Potem Sten Dinman + Peder Stålskiöld.

Zdumiewa ją to, co widzi.

Newsy. Wikipedia. Fredrik Kantsten zasiada z Dinmanem w zarządzie ABF.

Najbardziej oczywiste powiązanie.

I jeszcze coś.

Emanuel Ärendsson i Sten Dinman zasiadali razem w komisji do spraw skrócenia kolejek do opieki zdrowotnej.

Fredrik Kantsten był biegłym w państwowej komisji Dinmana do spraw opodatkowania samochodów ekologicznych.

Peder Stålskiöld mianowany doradcą do spraw rolnictwa Łotwy z polecenia Stena Dinmana.

On i Emanuel Ärendsson zasiadają w zarządzie duńskiej firmy farmaceutycznej.

Jasne, że się znają.

Jasne, że się nawzajem poklepują po plecach.

Wygląda na to, że od lat trzymają się razem. Sten Dinman zawsze krok za którymś z nich, jak czuwający cień, jak betonowy mur, o który można się oprzeć.

Czy Fredrik Kantsten dostał pracę prokuratora w Sztokholmie dzięki naciskom Stena Dinmana? W podziękowaniu za przysługę? Czy Kantsten chroni Dinmana? Czy Dinman był z nimi w domkach myśliwskich?

Malin czuje, jak jej mózg pracuje na najwyższych obrotach.

Tak jak silnik samochodu.

Czy powinniśmy byli to wcześniej dostrzec? Ale nikt z nas nie znalazł tego związku, informacja pojawia się tylko wtedy, gdy szuka się zestawionych ze sobą nazwisk. A aż do tej chwili nie mieli powodu, aby wyszukiwać nazwisko Stena Dinmana.

Nawet Johan go wcześniej nie zauważył.

Ale lista łączy ich ze sobą.

Sällskapet Skallarna.

Stowarzyszenie.

Klub chłopców.

Wpisuje w wyszukiwarkę inne nazwiska z listy, ale żadne z nich nie występuje wspólnie z tymi pięcioma.

Klub likwidacji kobiet.

Jest was pięciu, prawda?

Co razem robiliście? – zastanawia się Malin i jej ciało ogarnia zmęczenie, jakby rok napięcia i pracy nareszcie się kończył.

Ponownie Google pictures.

Inna premiera filmowa.

Sten Dinman obok uśmiechniętego hrabiego Stålskiölda.

Walizka. Lśniąca skóra drapieżnika.

Co w niej jest?

Zbiera jej się na wymioty.

Ilu was jest? Co robicie? Któryś z was musiał skrzywdzić te kobiety.

Czy to Dinmana kryjecie?

Czy Dinman jest tym piątym mężczyzną? Przywódcą. Nieuznającym granic? Cieniem? Tym, którego chronicie. Najchętniej chcielibyści być nim albo chociaż być przez niego podziwiani.

Dzwoni telefon Malin.

To Conny Nygren.

Mówi:

– Chciałem tylko powiedzieć, że nie mogę się dodzwonić do Fredrika Kantstena. Poszukiwałem go kontrolnie, ale nie ma go w domu. W biurze też. Nie odbiera.

– Może być gdziekolwiek – mówi Malin. – Może nawet chodzi na siłownię.

– A jednak to trochę dziwne.

Malin mówi, czego się dowiedziała na temat powiązań Stena Dinmana z pozostałymi.

Nygren milknie.

– To się rozrasta – mówi po chwili. – To jest jak jakiś wąż o kilku głowach. Ale to nie musi niczego oznaczać. Przypuszczalnie Dinman nie ma z tym nic wspólnego. Były minister do spraw równouprawnienia. Jest chyba poza wszelkimi podejrzeniami? On, zagorzały orędownik praw kobiet, akurat on chyba nie mógłby tego zrobić?

Malin wspomina o Marii.

Że zaczęła mówić.

Że chce porozmawiać z Malin.

Powinna była wcześniej o tym wspomnieć. Jadą do Linköpingu.

– A niech to – mówi Conny Nygren.

– Czekałam na to.

– Powinnaś pokazać jej zdjęcie Dinmana.

– Taki mam zamiar. Sven wyznaczył ludzi, którzy mają sprawdzać Stålskiölda i Ärendssona. Z czasem dotrzemy i do Fredrika Kantstena.

– Przyśpieszę sprawę ze zdjęciem Lendberga. Pojadę do domu Stena Dinmana. Popytam trochę o jego kontakty z naszą paczką. Nie zaszkodzi. Na pewno jest o tej porze u siebie.

Fredrik Kantsten patrzy na fotel swojego mercedesa, na dubeltówkę i sztucer leżące na czarnej skórze w zielonych pokrowcach z brązowymi, stylowo powycieranymi lamówkami ze skóry.

Właśnie odebrał je z przechowalni przy Grev Turegatan. Zdążył akurat przed zamknięciem o osiemnastej. Za dziesięć tysięcy rocznie może je u nich legalnie i bezpiecznie przechowywać. Konserwują je po polowaniach, zaopatrują go w amunicję.

Wnętrze przestronnego auta pachnie nowością i smarem do broni. Ale w tym momencie wszystko wydaje się jakieś stare. Jakby ścigała go własna przeszłość, teraz nic nie jest pewne i wszystko może się zdarzyć.

Na parkingu przy Östermalmstorg, niedaleko nowo wybudowanego szklanego gmaszyska naprzeciwko Östermalmshallen panują ciemności, nikt go nie widzi.

Wszyscy mieliśmy pożytek ze Stena Dinmana, myśli Fredrik Kantsten.

A on z nas.

Głównie jednak my z niego.

Fredrik Kantsten wie, co się działo. Zawsze wiedział, ale udawał, że nie wie. A teraz, kiedy wszystko jest bliskie eksplozji, istnieje tylko jeden sposób, bym mógł się uratować.

Ale gdzie jest Dinman? W domu?

Sprawdzię.

W domku letniskowym na Värmdö?

Tam też mogę pojechać.

Ale czy mogę użyć tej broni? Przecież mnie namierzą.

Wykorzystaj swój prokuratorski umysł.

Skup się.

Ale nie może zebrać myśli.

Wyrzucę broń i niczego mi nie będą mogli udowodnić. Skradziono ją! Cokolwiek.

Będę mógł jeszcze trochę pożyć. A jeśli ten młokos Jimmy Kalder coś piśnie, wyprę się. Dowody. Tak łatwo im zaprzeczyć. Zeznania tak łatwo odwołać. Na ten temat wiem wszystko.

Teraz jednak muszę działać.

Nie może wyjść na jaw, co wiem.

Że poruszałem się w pobliżu absolutnej ciemności.

Jadę. Do niego.

Fredrik Kantsten kładzie dłoń na swoich strzelbach.

Wystrzelona z nich amunicja powaliła wiele zwierząt.

Teraz pora zabić człowieka.

Robi się gorąco, Malin.

Ludzie podążający w różnych kierunkach, w tym samym kierunku.

Zdjęcia zostaną pokazane tym, którzy nie są już niemi.

W pewnym domu zostanie złożona wizyta.

Drogi się przetną.

A ja będę się unosić i patrzeć, jak prawda wychodzi na jaw.

Przestanę odczuwać strach i osamotnienie.

Malin.

Liczę na ciebie.

Liczę, że stanę się na powrót tą małą dziewczynką, tą, która biegnie po łące, ku wolności, o której wciąż sądzi, że może należeć do niej.

51

Börje Svärd i Waldemar Ekenberg siadają w dużym salonie w posiadłości Sjölunda, pochylają się na głębokiej kanapie marki Svenskt Tenn w barwny wężowy wzór Josefa Franka.

Wysłał ich tu Sven Sjöman.

Ale prosił, by podeszli do sprawy spokojnie.

Trudno będzie zatuszować skargę złożoną przez Emanuela Ärendssona.

Dzwonił właśnie lekarz i zastanawiał się, czy naprawdę mógł to zrobić policjant. Siniaki na jądrach, zmiażdżenia po opasce kablowej na nadgarstkach.

Ale skarga ma zniknąć.

No bo jakie mają dowody?

I kto wysuwa oskarżenie?

Może i szanowany ginekolog, ale przede wszystkim klient prostytutek. Raz kupujesz seks – już zawsze kupujesz. W desperacji sam się okaleczył, żeby odwrócić uwagę od innych spraw. Lekarz też tak uważa. Teoretycznie można sobie samemu zadać takie obrażenia. Masochista może z tego czerpać przyjemność.

Hrabia Peder Stålskiöld zajmuje miejsce w podniszczonym fotelu Chesterfield przy niezapalonym murowanym kominku.

– Robi się gorąco – mówi Börje Svärd. – Prawda?

– Nie za bardzo rozumiem – mówi Peder Stålskiöld, który przyjął ich uprzejmie. – Gdzie się robi gorąco, w jakim sensie?

Powiedzieli mu, co wiedzą.

O prostytutkach. O Jenny Svartsjö w domku myśliwskim. O tym, że w śledztwie pojawił się Sten Dinman. Że należeli do tego samego bractwa, że widzieli go na zdjęciu z Dinmanem na premierze filmowej. Że skłamał policjantom prosto w oczy.

Waldemar zagaja:

– A co na to wszystko pana żona? Wie?

– Nic jej to nie obchodzi – odpowiada Peder Stålskiöld. – Od dawna wie o prostytutkach. Sama podczas swoich podróży zagranicznych zadawała się z żigolakami. Taką mamy umowę. Nie mieszajcie jej w to. – Peder Stålskiöld wskazuje pokój. – Tylko na tym jej zawsze zależało, tak. Na byciu bogatą żoną właściciela ziemskiego.

Waldemar pyta:

– A Dinman?

– Znamy się z Uppsali. Czasami się spotykamy.

– Jeździł z wami na polowania? – pyta Börje.

– Nie.

– Nigdy? Dowiemy się, czy mówi pan prawdę. Pana przyjaciel Emanuel Ärendsson śpiewa jak ptaszyna – mówi Waldemar.

– Wiem, co pan wyprawiał u Emanuela. A tak poza tym, wywaliłem Victora Johanssona, który, zdaje się, rozmawiał z wami. To nie należy do jego obowiązków. Sam się idiota przyznał.

– Kto wynajmował domek?

– Jak powiedziałem na początku: Domek nigdy nie był wynajmowany.

Waldemar unosi brwi.

– A jak wyjaśni pan, że byliście tam z Jenny Svartsjö? Wcześniej skłamał pan na ten temat.

– Uznałem, że nie musicie o tym wiedzieć. I jak sami już wiecie, Lendberg zawsze odbierał dziewczyny. Nie wiem, co się działo potem. Jeśli ma to wam pomóc, możecie pobrać ode mnie DNA. Nigdy nie poddawano mnie temu badaniu. To może być ciekawe doświadczenie.

– I my mamy w to uwierzyć? – pyta Börje. – Że ją odebrano? Nie, to wy ją zbezcześciliście i zgwałciliście.

– Powariowaliście – mówi Stålskiöld. – Absurd. Możecie przeprowadzić badanie techniczne domku.

Zgadali się, myśli Waldemar i próbuje poskromić wzbierającą w nim wściekłość.

Ale przecież hrabia nie mógłby zrobić czegoś tak szalonego we własnym domku myśliwskim, myśli Waldemar. Czuje, jak poziom wściekłości opada, jakby ostateczne ujście znalazła u Emanuela Ärendssona.

Ludzie tu na wsi mają szeroko otwarte uszy i żwawe języki.

Nie powiedział wszystkiego ten Ärendsson, myśli Waldemar. Nie powiedział o Dinmanie. A ja obiecałem wrócić, jeśliby coś zataił. I obietnicy dotrzymam.

Peder Stålskiöld poprawia się na fotelu.

Zamyka oczy.

– Czy Sten Dinman jeździł z wami na polowania? – ponownie pyta Börje.

Peder Stålskiöld głęboko wzdycha, zanim odpowiada:

– Kilka razy. Do mnie i do Ljusdal.

– I też się zabawiał tak jak wy?

Stålskiöld patrzy przenikliwie, traktuje nas jak parobków, myśli Waldemar, chłopów dzierżawnych, siedzących tu z czapką w dłoni.

– Czy bzykał dziwki? To akurat nie. Chyba niezbyt go to bawiło.

– Ale pana tak?

– Oczywiście. Do tej zbrodni się przyznaję. Gdzie mam zapłacić karę? Panom? Poborcom datków.

Hrabia śmieje się głośnym nienaturalnym śmiechem rozchodzącym się echem po pokoju, jakby to wszystko było dla niego zabawą. Nużącą zabawą dla dorosłych. Zabawą dla mężczyzny, który nigdy nie musiał się niczym przejmować, nigdy nie musiał brać odpowiedzialności za nikogo poza sobą i przez całe życie na rozmaite sposoby skupiał się na własnej przyjemności i ciągnął tam, gdzie było o to łatwo.

– Myślisz, że to jakiś żart? – syczy Waldemar. – To żaden pieprzony żart. Tu chodzi o morderstwa i ty możesz być jeśli nie winny, to współwinny. Krycie przestępcy to poważne przestępstwo. Gadaj, co wiesz?

– O czym?

– O tym, co się stało z Jenny Svartsjö. Co się stało z Marią Murvall. Jessicą Karlsson. Dziewczyną w Lund. Co wiesz?

– Nic nie wiem. Czy to się w ogóle ze sobą jakoś wiąże? Z tego, co rozumiem, ofiary wiele różni.

– A dlaczego żaden z was nie powiedział, że był z wami Sten Dinman? Pytaliśmy każdego z was, czy był z wami ktoś jeszcze.

– To przyjaciel. Bardzo prominentny człowiek. Po co ma się niepotrzebnie pojawić w takim kontekście?

Conny Nygren parkuje samochód pod posiadłością Charlottenhill w Djurgården.

Wielka willa z przełomu wieków z czerwonej cegły przerobiona na pięć co najmniej dwustumetrowych mieszkań. Szerokie schody z granitu prowadzą na ukryte tarasy, a szczebliny w wysokich oknach wyglądają, jakby zostały wykonane z białej stali. Wszystko jest niezwykle zachęcające, a zarazem mocno niedostępne: A co to za jeden? Czego tu chcesz? Zabieraj swój biedny tyłek i wynoś się.

Gęsto rosnące brzozy otaczają żwirowy plac, drzewa są rosłe, poświadczają, że posadzono je dawno temu, że ten uprzywilejowany przybytek jest już tu od dawien dawna, że w tym mieście zawsze istniały różnice klasowe.

Król, który rżnął chyba wszystko, co się rusza.

Który buduje na swoim terytorium dla bogatych.

Zawsze tak było.

Jego córka leci prywatnym samolotem miliardera nad Ocean Spokojny.

Władza przyciąga władzę.

Conny’emu Nygrenowi niedobrze się robi na myśl o bezwstydnym kumoterstwie tego społeczeństwa.

A jednocześnie.

Ci, co tu mieszkają, to też tylko ludzie. Mają swoje wady i słabości, pragną miłości.

Sten Dinman zajmuje mieszkanie na parterze z przyległą piwnicą.

Conny Nygren przedzwonił w kilka miejsc.

Stena Dinmana nie było w pracy w siedzibie Rädda Barnen, nieosiągalny był też pod telefonem komórkowym. Najlepiej więc było pojechać prosto na Djurgården.

Pogadać.

Za zielonymi ogrodami Conny Nygren dostrzega wejście do portu, promy Viking Line pośród szkierów i domy w kolorze ochry jakby doklejone do skał.

Dzwoni domofonem.

Cisza.

Korzysta z kodu policji i już jest w środku.

Na tabliczce tuż przy wejściu widnieje „Dinman”, a od długiego dywanu w niebieski orientalny wzór odchodzi mały fragment do drzwi Dinmana dobranych kolorystycznie do marmuru na klatce schodowej.

Dzwoni do drzwi. Kwadratowy chromowany dzwonek.

Cisza.

Nikogo nie ma w domu.

Wejść? – zastanawia się Conny Nygren.

Wchodzę. Bezskutecznie szuka na drzwiach informacji o alarmie.

Postanawia zaryzykować. Zawsze może uciec albo wymyślić jakieś wyjaśnienie.

Wsadza więc wytrych do zamka, nasłuchuje, ale z innych mieszkań nie dochodzą żadne odgłosy.

Drzwi się otwierają.

Alarmu brak.

Wchodzi do środka.

Białe ściany.

Stuletnie panele z ciemnego dębu, dizajnerskie kanapy obite grubymi, lśniącymi tkaninami, na ścianach sztuka współczesna. Zdjęcia. Nagich modelek i baśniowych pejzaży. Wszystkie czarno-białe, jakby świat był w ten sposób bardziej namacalny, piękniejszy.

Tu nie uświadczysz narodowego romantyzmu.

Stół w jadalni zdobi marmurowy blat, który musi ważyć z tonę. Stół stoi na dywanie w szare wzory – wygląda na nieprzytomnie drogi. Krzesła sprawiają wrażenie niewygodnych, pewnie włoskie.

Od obducenta dostaje MMS-a ze zdjęciem Paula Lendberga. Wysyła go Malin.

Dziwne, że w mieszkaniu nie ma żadnych zabezpieczeń. Dinman nie chciał tu pewnie wpuszczać nikogo z firmy instalującej alarmy. Może jednak ma coś do ukrycia. Były minister powinien mieć chyba alarm w swoim mieszkaniu?

Czuje to.

Coś tu jest.

Kolejna piwnica?

Kobiety?

Widzi drzwi, które muszą prowadzić do piwnicy.

Otwiera je, wyczuwa odór siarki.

Zatyka nos.

Przyzwyczaja się do zapachu.

Schodzi.

Stena Dinmana nie było na Värmdö. Fredrik Kantsten zastał zaryglowany domek letniskowy. Teraz stoi w korku na Strandvägen, patrzy a to na eleganckie otynkowane fasady, a to ponad Nybroviken i dalej w stronę Skeppsholmen, gdzie kołyszą się leciwe białe jachty.

Mieszkanie w Charlottenhill.

Fredrik nie był tam ani razu, ale na polowaniach Sten pokazywał im zdjęcia w swoim telefonie. Chwalił się zbiorami dzieł sztuki, nowymi meblami, zakupionymi za honorarium za pracę w zarządzie Rädda Barnen.

Może tam teraz jest?

Fredrik Kantsten nie chce myśleć, co zrobił Sten Dinman. Co robił, gdy oni opuszczali domki myśliwskie.

Czasami miał wrażenie, że Sten tam potem wracał. Kiedyś widział, jak rozmawiał z Paulem, gdy ten przyjechał po dziewczyny do domku hrabiego. Dawno temu. Nie słyszał, o czym rozmawiali, a jednak bezdźwięczne słowa były tam, w lesie jak jakiś pomruk i po twarzach obu mężczyzn widział, że rozmawiali o czymś, czego Peder i Emanuel nie byliby w stanie ogarnąć.

Tak czy owak, miało to związek z kobietami.

Z Jenny Svartsjö.

Jessicą Karlsson.

Bezimienną w Skanii.

I za nic w świecie nie może to wyjść na jaw.

Wtedy byłby zgubiony.

Na fotelu obok broń.

Nikt jej nie zobaczy przez przyciemnione szyby.

Korek się zmniejsza.

Fredrik skręca na Djurgården, mija Naturhistoriska riksmuseet, motłoch przed wesołym miasteczkiem Gröna Lund i Skansen.

GPS kieruje go na Charlottenhill.

Piwniczka na wino z pustymi półkami.

Pralnia.

Pokój telewizyjny z czarną sofą wypoczynkową i zainstalowanym na ścianie ekranem marki Loewe.

Biała ściana i czarne drzwi.

Piwnica powinna być o wiele większa, myśli Conny Nygren.

Nasłuchuje dźwięków z góry.

Cisza.

A może coś jednak słyszał?

Jakiś odgłos?

Nie.

Nic.

Energicznie otwiera drzwi.

Nagle wściekły, że stoi w tej piwnicy i przeszukuje najciemniejsze zakamarki męskości.

Zupełnie zwyczajny warsztat. Stół stolarski. Narzędzia schludnie wiszą na ścianie.

Tokarka.

Plamy po oleju na betonowej podłodze.

A jednak coś słyszałem? Co to było?

Pewnie odgłosy starego domu.

No dalej.

Nie świruj.

Otwarta skrzynka z narzędziami na ławie, pudło po brzegi wypełnione opakowaniami z gwoźdźmi i śrubkami.

W rogu pokoju stoi lśniąca walizka z brązowej krokodylej skóry, mniej więcej wielkości torby podróżnej, ale bez kółek.

Nie pasuje tu.

Conny Nygren klęka przy walizie.

Złoty suwak błyszczy w słabym świetle z małych lufcików pod sufitem.

Podważa go wytrychem.

Otwiera.

Niech to diabli.

Co to jest?

Do wieka przymocowane małe wypolerowane noże, kolczaste metalowe dildo, grzałka, czajnik, lutownice, małe pojemniki z czymś, co być może jest żrącym kwasem, kable, gumowe węże, skalpele i wiertło dentystyczne. Młotek, małe imadło.

Tortury.

Podróżny zestaw do tortur.

Walizka do wywoływania bólu i strachu.

Bezczeszczenia i gwałtu.

Przenośny pokoik dla czegoś, co w nas najpotworniejsze. Przed czym nigdy nie uciekniemy.

Nasłuchuje odgłosów z góry. Wydaje mu się, że słyszy zatrzymujący się na podjeździe samochód.

To właśnie słyszy. Czyżby samochód odjeżdżał?

Znów cisza.

Jak Dinman, niezauważony, ściągał tu kobiety? Jak je stąd wywoził? Może nadęci mieszkańcy domu nie chcą tego widzieć. Udają ślepych.

Czy w ogóle przywoził tu kobiety? A może wędrował ze swoją walizą?

Znów ma wrażenie, że nie jest sam.

Czyżbym jednak coś słyszał?

Lekceważy lodowate ukłucie w żołądku.

Zamknąłem za sobą drzwi. Jestem pewien.

Wyjmuje komórkę.

Chce zadzwonić do Malin, opowiedzieć o swoim odkryciu, chce wezwać techników, żeby mogli zrobić swoje. Przeszukać mieszkanie, pomieszczenie, walizkę.

Zasięg.

W domu musi być nadajnik.

Malin odbiera.

Conny opowiada, co znalazł, ona go wysłuchuje, mówi, że właśnie wchodzi do Marii, że tak bardzo chce usłyszeć „jej uwolniony głos”.

Rozłączają się.

Conny Nygren odwraca się.

I patrzy prosto w lufę lśniącego sztucera.

52

Mario.

Co mi teraz powiesz? W jakie zakamarki twojej duszy będę mogła zajrzeć? Jaką skrywasz ciemność, światłość?

Słowa wypadające z ciebie jak kule. Pociski wycelowane w to, co musi umrzeć.

Malin otwiera drzwi do pokoju Marii.

Jest jak zawsze: Łóżko w rogu. Jedno krzesło. Okno, z którego widać tylko niebo. Jak gdyby nic się nie stało. Wszystko niby po staremu.

Ale nic nie jest tak jak przedtem. Prawda?

Malin oczami wyobraźni widzi lśniącą walizę z krokodylej skóry Stena Dinmana, tak jak ją właśnie opisał Conny Nygren.

Lutownice.

Ślady po przypaleniach na przedramionach Marii.

Kwas. Wyżarte usta Jessiki Karlsson.

Zanim weszła do szpitala, wysłała Sarze Markelberg w Lund zdjęcia Stena Dinmana i Paula Lendberga.

– Pokaż je twojej pacjentce, obserwuj reakcję.

Zeke czeka w świetlicy.

Malin bierze głęboki oddech.

Wchodzi.

Przez okno niemal nieśmiało wpada zmęczone wieczorne światło. Malin widzi Marię pod światło. Siedzi cicho na krześle, wygląda, jakby patrzyła na stalowoszarą atmosferę, której refleksy z wód Wetter przydają dziwnego blasku.

– Mario – mówi Malin. Chce, aby się odwróciła. Ale ona jest nieruchoma. Patrzy przez okno.

Malin bierze krzesło. Siada obok niej.

– Jestem. Chciałaś ze mną pomówić.

Maria odwraca się do Malin.

W jej spojrzeniu jest coś innego, nowego, coś dobrze znanego, coś z tego świata.

– Porozmawiaj ze mną, Mario.

Ale Maria nic nie mówi, jakby brakowało jej słów, jakby nie wystarczały, by opisać to, co chce powiedzieć.

– W porządku – mówi Malin. Ale tak bardzo chce usłyszeć głos Marii. Chce usłyszeć jego brzmienie. – Porozmawiaj ze mną.

I przysuwa dłoń do policzka Marii. Nigdy nie dotykała jej skóry. Muska ją, a Maria się nie cofa. Porusza tylko ustami, patrzy na Malin, ale nie wydaje żadnego odgłosu.

– Jestem. Opowiedz. Wszystko naprawię.

Maca w kieszeni komórkę.

Zdjęcia Stena Dinmana są na samym początku albumu.

To od jego narzędzi tortur cierpiałaś, prawda?

Jego zła, destylatu tego, co u nas, ludzi, najgorsze.

– Porozmawiaj ze mną.

Błaga. I Maria otwiera usta, mówi:

– Chcę pomówić z Malin Fors.

Głos.

Delikatny jak orchidea. Odległy, a jednak bliski. Przepełniony odwagą, a jednocześnie powątpiewający, obcy wobec języka i powietrza, które niosąc jego fale, ma go uczynić zrozumiałym.

To najpiękniejszy głos, jaki słyszałam, myśli Malin. Nawet głos Tove nie jest tak piękny.

No nie, jest.

W brzmieniu obu głosów słyszę tę samą czystą miłość. To samo dobro.

Niemota, która znikła.

Otwartość, czysta i autentyczna. Marzenie o tym, co mogłoby być. Ludzie, którymi wszyscy mogliśmy się stać.

Jabłka w misie na nocnym stoliku Marii.

– Jestem. To ja. To ze mną rozmawiasz.

– Jesteś tu?

– Tak.

– Kto tu jest?

– Ja. Malin. Malin Fors.

I Malin patrzy przez okno, zastanawia się, czy Maria widzi już gwiazdy, całe to piękno kryjące się za światłem.

– Co widzisz, Mario?

– Zawsze widziałam gwiazdy – odpowiada. – Ale teraz już nie. Jest za jasno.

Malin wyjmuje telefon.

Pokazuje zdjęcie Paula Lendberga.

Brak reakcji.

Po czym unosi przed oczami Marii ekran ze zdjęciem Stena Dinmana. I w tej samej chwili zdaje sobie sprawę, że popełniła błąd.

Maria patrzy na jego twarz.

I przestaje oddychać.

Jakby całe jej ciało odmawiało przyjmowania tlenu.

Jakby jej świadomości udało się pokonać odruchy w mózgu. Logikę, tryumf uczucia nad największym pragnieniem.

Wszystkie mięśnie w ciele Marii napinają się. Wytrąca Malin telefon z rąk i zaczyna krzyczeć. Wyje. Sylaby i odgłosy przybierają na sile jak w eksplozji i wypędzają światło.

Nie chcę słyszeć tego odgłosu.

Nie chcę tego słyszeć.

Ten ryk jest przeciwieństwem brzmienia jej głosu.

– Przepraszam – szepcze Malin. – Przepraszam! – krzyczy.

Powinnam była pomyśleć wcześniej. Co ci teraz po moim przepraszam?

Do pokoju wpada nieznajomy lekarz i pielęgniarka. Malin odwraca się, widzi ich przestrach. Chcą uciec od tego krzyku, ale ucieczka nie jest możliwa.

Maria krzyczy na bezdechu.

Powoli cichnie. Uspokaja się. To, co Malin właśnie widziała w jej oczach, znika.

– To on – szepcze Malin. – To on, prawda? To on cię skrzywdził, prawda? Gdzie to zrobił? Jak padłaś jego ofiarą? Czy pozostali też tam byli? To on cię skrzywdził, prawda? To on.

Słowa Malin jak pociski z broni maszynowej.

Maria kurczy się, jej mięśnie stają się bezwładne, głowa się skłania, powieki opadają. Może śpi, myśli Malin, chociaż oczy ma przymknięte.

– Wróć – mówi Malin. Gładzi policzki Marii.

Są ciepłe.

Wróć.

Wzrok Marii mętnieje od cisnącego się płaczu. Łzy płyną jej po policzkach jak z pradawnego źródła.

– Wróć do mnie, Mario. – Malin osuwa się z krzesła, opada na kolana obok Marii, chwyta jej nogę i tuli do siebie. Przykłada do niej policzek. – Wróć – prosi. – Wróć do mnie. Wszystko naprawię. Wszystko będzie dobrze.

Na jej ramieniu miękka, ale zdecydowana dłoń.

Głos Eleny Kaczynski:

– Już dobrze, Malin. Musisz już iść. Już dość. Dość.

Trzysta pięćdziesiąt kilometrów dalej w podobnej sali w szpitalu psychiatrycznym S:t Lars w Lund inna kobieta, nieznana młoda kobieta zaczyna krzyczeć, gdy widzi zdjęcie Paula Lendberga.

Krzyczy bezsłownym krzykiem.

Krzyk nasila się, gdy widzi zdjęcie Stena Dinmana.

Krzyk tak samo pusty jak ona.

Krzyk, który jest teraźniejszością – nie przyszłością ani przeszłością. Krzyk mogący pomieścić świadomość całego tego istniejącego na świecie zła i wywołanego tym złem bólu.

Ale krzyk tej kobiety nie cichnie.

Dziewczyna krzyczy i krzyczy, i krzyczy, prosto w bezkresną przestrzeń.

Ubrani na biało ludzie wkłuwają jej w ramię igłę, widzą, jak zasypia, sądzą, że przyniosą jej spokój.

Jest tu u mnie Jessica.

Widzimy was wszystkie jednocześnie, Malin.

Już nie czuje bólu, już nie cierpi. Zło jest u was. Tu go nie ma.

Miło to słyszeć, prawda?

Maria znów się zapadła. Jeszcze dalej. Jeszcze głębiej. I to się znów dzieje, Malin, to, co przytrafiło się nam. Musicie się pośpieszyć. To nie może się dla niej skończyć tak jak dla nas.

Chciałybyśmy móc krzyczeć, byś nas mogła usłyszeć, usłyszeć, jak mówimy, gdzie jest ta ostatnia kobieta.

Ostatnia kobieta, Malin, to ona.

Więc wstawaj.

Zacznij pogoń.

Jeszcze jest czas, jeszcze nie powtórzyła losu Marii. Ratując ją, może uratujesz i siebie. Bądź jednak ostrożna. Pomyśl o tym, co teraz w sobie nosisz, pomyśl, że już nie jesteś sama, nie jesteś sama, Malin. Poczuj, co w tobie rośnie, poczuj i pokaż, ile to jest warte.

Malin słyszy ten głos.

Ale nie rozumie, co mówi.

Chciałaby przeleżeć na podłodze całą noc.

Trzymać nogę Marii.

Modlić się i złorzeczyć, ściągnąć ją z powrotem, zasnąć, by się już nigdy nie obudzić.

Ale głos, głosy pragną czegoś innego.

I teraz czuje to, co jest w niej. Ale nie ma odwagi wierzyć w cud, nie ma odwagi wierzyć, że taka przyszłość jest możliwa.

Nie dla niej.

Nie dla tak popapranego człowieka jak ona.

Nie dla kogoś tak beznadziejnego jak Malin Fors.

– Wstawaj – mówi głos.

I Malin wstaje.

Wychodzi swojej przyszłości na spotkanie.

53

Kto tak nagle wyrósł przed nim w piwnicy?

Co to za walizka, którą zobaczył za tą obcą postacią?

Fredrik Kantsten zaparkował pod Charlottenhill.

Upewnił się, że nikt go nie widział. Wypakował sztucer i przemknął do budynku.

Drzwi nie były zamknięte na klucz.

Domofon chyba się popsuł.

Stanął pod drzwiami do mieszkania Stena, które, o dziwo, były otwarte na oścież.

Pewnie zastał go w domu.

Zważył broń w dłoni.

Pomyślał, że strzelał wiele razy, ale nigdy do człowieka.

Ale teraz trzeba to zrobić.

Sten Dinman, pomyślał w korytarzu jego mieszkania.

Znają się od trzydziestu pięciu lat. Ale czy Sten był czyimś przyjacielem?

Nie.

Może co najwyżej znajomym. Potężnym znajomym, który mógł wkręcić w różne miejsca i sprawy, prowadzące tylko w jednym kierunku: do góry.

Ale w jakimś sensie nigdy nie był tak naprawdę jednym z nich. Wyświadczając przysługę, miał jakiś interes, zawsze chciał czegoś w zamian.

Najchętniej czegoś, dzięki czemu mógł mieć na kogoś haka.

Jak w moim przypadku.

Żeby mógł uruchomić swoje kontakty i ściągnąć mnie do Sztokholmu, musiałem zrobić dwie rzeczy: Umorzyć śledztwo dotyczące kobiety zgwałconej, poharatanej i znalezionej na polu w Malmö. Oraz zorganizować mu haszysz.

Przecież nawet nie pali. Ale chciał mieć podwójnego haka.

Wyrachowany. I chyba mu to sprawiało przyjemność, pomyślał Fredrik Kantsten, wchodząc w głąb mieszkania.

Jednocześnie Sten jest zabawniejszy, bardziej uroczy, ujmujący niż inni. Nadaje smaczku socjaldemokratycznym sferom ministerialno-przywódczym.

Przystojne, charyzmatyczne kaczątko pośród brzydkich, tępawych liderów socjaldemokracji. Czekolada pośród razowców. W mediach zawsze po stronie tych dobrych, gdy tylko nadarzała się okazja.

Fredrik skradał się w mieszkaniu, chodził po pokojach z wycelowaną bronią w poszukiwaniu Stena.

Ale jego tam nie było.

Dotarł do drzwi do piwnicy i usłyszał dobiegający zza nich głos. To mógł być Sten. Brzmiał jak Sten.

Prawda?

Ten sam lekko nosowy, pewny siebie ton.

Przemknął na dół.

Minął piwniczkę na wino.

I nagle wyrósł przed nim ten obcy mężczyzna. Sprawiał wrażenie zaskoczonego i przestraszonego. Pewnie złodziej albo policjant. Ale to bez znaczenia, pomyślał Fredrik Kantsten, to bez znaczenia. Nikt mnie tu nie może zobaczyć, nikt. Muszę to zrobić. Ujrzał twarze wszystkich prostytutek.

Jenny Svartsjö, którą posuwał od tyłu na kanapie w domku myśliwskim w majątku Pedera, podczas gdy pozostali patrzyli.

I wszystkich innych. Które znikały z jego życia po rozmaitych aktach seksualnych. Pomyślał o tym, jak sobie wmawiał, że lubią jego twardy członek, że przyjemność sprawia im uprawiany z nim seks. Z boskim prokuratorem, całkiem przystojnym mężczyzną. Jak lubił, gdy pozostali się przyglądali. Jak się nawzajem podpuszczali, tak jak za dawnych uppsalskich czasów, gdy byli bardzo młodzi, gdy się upalali i zaciągali młode licealistki do siedziby Sällskapet Skallarna.

Sten też tam z nimi bywał.

W piwnicy Sällskapet. W domkach myśliwskich. Załatwiał przez Paula dziewczyny. Pełnił rolę lidera, to mu pasowało. Wszyscy chcieliśmy być tacy jak on. Przystojny, dynamiczny, wysoki i elegancki. Taki, który może sobie pozwolić na wszystko i być za to podziwiany.

Ale kobiety go nie interesowały.

Przez te wszystkie lata Sten prawie wcale nie patrzył. Nigdy do niczego nie doszło między nim a żadną kobietą. Jakby czekał na wyłącznie swoją kolej.

I te jego oczy.

I Fredrik Kantsten zdaje sobie sprawę, że wiedział przez cały czas.

Nie chciał widzieć tego, z kim ma do czynienia.

Sten zawsze miał ze sobą walizkę. Z krokodylej skóry. Jego wściekłość, gdy ktoś o niej mówił, pytał, co w niej trzyma.

– Mam tam swoją duszę – mawiał. – I zachowam ją dla siebie.

Ślepota to nawóz dla zła.

I to obrzydliwe, perwersyjne życzenie Emanuela, żeby móc im towarzyszyć. W zamian za to potrafił zrobić wszystko, lizać dziwki po tyłku, wystarczy, że poprosił o to Peder. I to bez osłonki na język.

Kim więc jest ten mężczyzna przed nim?

Za nim zobaczył pomieszczenie, zawartość walizki i pojął, wiedział, co się wydarzyło. Był przekonany o tym, że musi nacisnąć spust.

– Nie strzelaj – powiedział mężczyzna. – Nie strzelaj.

I wtedy Fredrik Kantsten strzelił. Docisnął spust sztucera do samego końca.

Nie strzelaj, pomyślał Conny Nygren. To była jego jedyna myśl.

– Nie strzelaj – powiedział. – Nie strzelaj.

Rozpoznał tego mężczyznę.

Był tym, który podążał jego śladem przez całe jego życie. Ta twarz, to ciało, ta istota, o której zawsze wiedział, że go dopadnie.

Nie mógł sobie przypomnieć, jak się ten człowiek nazywa.

Ale imię istoty znał.

Potem dźwięk, ułamek sekundy po okamgnieniu, ból i uczucie, jakby został wyrzucony w powietrze. Upadł prosto na betonową podłogę i otwartą walizkę, poczuł, jak ramię przeszył mu kolec dilda.

Zdążył zobaczyć ludzi.

Matkę wołającą go na placu zabaw, otoczonym niskimi, młodymi krzewami, które rosły razem z nim. Żonę, która zostawiła go dla kogoś lepszego. Synka. Jak go wozi we własnoręcznie zrobionym samochodziku przy szeregowcu w Huddinge. Tatę w łóżku w zakładzie. Córeczkę. Biegnie po letniej łące. Wnuki. Wcielenie jego samego.

Chłopca i dziewczynkę takich, jacy są teraz, dorosłych. Zobaczył ich stojących na samotnej skale w wietrzny dzień, daleko na krańcu archipelagu.

Otaczającą ich szarość.

Machali do niego, a szare niebo robiło się coraz ciemniejsze.

Wszystko poczerniało.

Conny Nygren zauważył, że także dźwięk znikł, a jeden świat ostatecznie zastąpił inny.

Fredrik Kantsten podszedł do zwłok przytwierdzonych do torby. Uważał, żeby nie wdepnąć w cieknącą z okaleczonego ciała krew.

Poczuł dopływ adrenaliny.

I panikę. Kogo zabiłem?

Kim się stałem?

Przeszukał kieszenie marynarki nieboszczyka.

Znalazł portfel.

Ostrożnie go uniósł. To chyba nie włamywacz, oni chyba nie noszą ze sobą portfela? Wyjął legitymację. Od razu rozpoznał ten dokument.

Jasna cholera.

Co ja zrobiłem.

Policjant.

Jakiś Conny Nygren. Powinienem go znać?

Nigdy nie przestaną mnie ścigać.

Myśl. Zastanów się. Uspokój się. To niczego nie zmieni.

Fredrik Kantsten odłożył portfel, wyszedł z pomieszczenia, do góry.

Usiadł przy owalnym stole kuchennym.

Pomyślą, że to Sten nakrył policjanta i go zabił.

Tak właśnie pomyślą.

Wyrzucę broń, a na Stena zostawię sobie dubeltówkę.

Gdziekolwiek on jest.

Gdzie on, u diabła, może być?

Dokąd bym pojechał, gdybym był Stenem? Gdzie bym teraz był?

Gdzieś, gdzie bezpiecznie mogę stać się tym, kim w głębi duszy jestem. Jeżeli to właśnie robi.

54

Sten Dinman

Tu mogę być sobą.

Wór ze skóry przepełniony napędzanym testosteronem mięsem to ja.

W tym pomieszczeniu.

Jedna moja walizka otwarta, druga została w Djurgården.

Uwielbiam je.

Tak jak każda baba uwielbia swoje torebki, tak ja moje walizy.

Kryjące się w nich możliwości. Że wszystko jest w jakiś sposób w zasięgu, eleganckie i proste. Robione na zamówienie w londyńskim Burlington Arcade. Zapakowałem do nich wszystko, co potrzeba.

Różności.

Ściany i okna okleiłem grubymi pasami aluminiowej folii, podłogę błyszczącym papierem, a na suficie zamontowałem reflektorki.

Teraz wszystko lśni.

Pięknie błyszczy. Jak nigdy dotąd.

Chciałbym, aby ta chwila była skąpana w świetle.

Nie wiem dlaczego.

To światło wydaje się właściwe. Wszystko staje się jasne i czyste.

Wpadłem na pewien pomysł, tak mnie jakoś naszło. No i pojechałem do sklepu z artykułami budowlanymi. A ta, co zwisa przede mną z sufitu na łańcuchach, była tu nadal, kiedy wróciłem. Lata doświadczeń. Nie pozwalam im już uciec, choć w sumie lubię tę zabawę w kotka i myszkę.

Ale kiedy już milkną, mogą sobie uciekać.

Zajmie się nimi las.

Rozszarpie ich najgłębsze ściany.

A wtedy pojawiam się ja.

Dziwi mnie, że nigdy się nie poddają.

Że niezależnie od tego, co bym z nimi robił, one i tak nie tracą nadziei, nie przestają błagać. Czasami, gdy się za bardzo stawiają, muszę im wetknąć w usta szmaty.

Te szmatki czasem w czymś zanurzam.

W soku malinowym. Wszystkie lubią słodki smak.

Na cukier reagują jak dzieci. Robią się ufne, naiwne.

Jessice Karlsson smakował sok malinowy. Nie lubiła kwasu solnego.

Z nią było łatwo.

Wynająłem drugi domek. Zgarnąłem ją, gdy pozostali byli zajęci swoimi sprawami. Potem zostałem dłużej, gdy oni sądzili, że już wyjechałem.

Musieli się połapać.

Wiedzieć. Ale dla własnej wygody udawali ślepych. Ludzie mogą pojmować sprawy na różne sposoby, ale wiedzą. A ten, kto wie, nigdy nie jest bez winy. Jeśli wierzyć w tę teorię.

Alkohol. To kobiety też lubią.

Czasami zanurzam szmaty w kwasie solnym, a wtedy próbują krzyczeć, oczy im bieleją, czerwienieją, puchną, jakby miały eksplodować albo jakby chciały wyskoczyć im z orbit.

To jest zabawne.

Wypalają im się gęby, ich mięso skwierczy, śmierdzi, gdy pieści je kwas.

Dobrze zamarynowany kotlet z jagnięciny na elektrycznym grillu.

Tak to mniej więcej pachnie.

Dlaczego to robię?

Całe to zło.

Marii, Jenny, tej przede mną. Wszystkim tym innym martwym i zakopanym, zapomnianym, poszukiwanym, nieposzukiwanym.

Wszystkim tym kobietom. Tysiącom kobiet. Moim i cudzym.

Dlaczego przystawiam jej do piersi nóż w tym skrzącym się od światła pomieszczeniu?

Dlaczego oblałem jej lewą nogę wrzącą wodą i patrzyłem, jak skóra odpada płatami, podczas gdy ona wołała o pomoc w tym swoim szwargoczącym języku?

Dlaczego robię jej to i inne, o wiele gorsze rzeczy?

Dlaczego robiłem to, co robiłem, innym kobietom?

Zastanawiasz się, prawda? Krzyczysz, wyjesz.

Sam się, szczerze mówiąc, zastanawiam.

I tu mógłbym opowiedzieć o trudnym dzieciństwie, wykorzystywaniu seksualnym, biciu i ojcu, który lał mnie, matce, która piła, o rozwodzie, narkotykach, znęcaniu się kolegów nade mną, ćpaniu, biedzie i nędzy.

Ale o niczym takim opowiedzieć nie mogę.

Za to: Dorastałem szczęśliwie. W zwyczajnej szwedzkiej rodzinie z klasie średniej, w prawdziwej szwedzkiej willi na przedmieściach, ze starszym bratem i młodszą siostrą oraz dwojgiem rodziców, którzy byli w siebie wpatrzeni i nigdy się nie kłócili.

Były krajowe truskawki z mlekiem.

Kanapka i gorąca czekolada.

Klopsiki mięsne domowej roboty.

To prawda.

Serio.

W pracy odwiedzałem ogniska wojen. Stamtąd czerpię inspirację. Podziwiam tę pomysłowość.

Byłem świadkiem epidemii. Widziałem, co choroba może zrobić z ciałem człowieka.

Straszne.

Potworne.

A jednak rozcinam jej lewą pierś, słyszę jej krzyk, ale dalej wycinam coś, co przypomina chiński znak.

Art is war, ten znak. A może to: The art of war?

W każdym razie wojna.

A w czasie wojny nie dba się o szczegóły. Anything goes, jak mawiają jankesi.

Jestem zły, prawda?

Może jestem złem. Dlaczego właściwie istnieję?

No, dlaczego istnieję? A ty? Dlaczego istnieje zło? Dlaczego nigdy nie wiadomo, jak wygląda i skąd się bierze?

Swędzi moszna. Drapię się.

Stanął mi.

Patrz, jak mi stanął.

Dziewczynki, kobiety w każdym wieku wiedzą, że mi staje.

A zło.

Dlaczego udajemy, że go nie widzimy, mimo że znajduje się tuż przed nami?

Nawet za najbardziej ujmującym uśmiechem w kraju?

Zło istnieje wszędzie, zawsze i pod każdą postacią.

Nie martw się, jeśli nie rozumiesz. Tu nie ma nic do rozumienia. Tak po prostu jest.

Z tobą.

Ze mną.

Inni mają swoje słabości. Ale nie ja.

Można postrzegać zło jako talent. Ten talent ma każdy człowiek. Ale o prawdziwy talent trudno w każdej dziedzinie. Także w tej.

Tak można na to spojrzeć. Ale czy zło nie wymaga jakiegoś celu?

Ja go nie mam.

Czy w takim razie jestem zły?

Ta tu na pewno tak myśli. Jessica, Jenny, Maria…

Tylu ludzi. Tyle bezsensownego bólu.

Folia aluminiowa szeleści. Światło razi w oczy. Daję jej szmatkę, żeby zakończyć to wycie, zanurzam ją najpierw w pojemniku z kwasem solnym, żeby zdążyła pomyśleć: Teraz będę się palić. Teraz mój język i struny głosowe stopią się.

Ale w pojemniku jest syrop bzowy.

Który przyrządziła moja była żona z małych kwiatków, zebranych na pięknej szwedzkiej letniej łące.

Od dawna jesteśmy rozwiedzeni. Nasze dzieci są już dorosłe. Byłem dla chłopca i dziewczynki dobrym ojcem.

Seks, myślisz pewnie.

Seks. To dlatego to robi. Ale nie masz racji. Pewnie, podniecają mnie nagie kobiece ciała, ale seks to sprawa poboczna, nie brakuje mi go ani nie jest dla mnie jakoś szczególnie ważny.

To nie cel sam w sobie. Żaden zew.

Nie jestem jakimś Jeffreyem Dahmerem. Ani żałosnym Andersem Eklundem. Ani Markiem Dutroux. Żadnym niewolnikiem swoich żałosnych, niekontrolowanych żądz.

A moi przyjaciele.

Nie lepsi.

Ale tak męsko ludzcy.

Czasami mi nawet nie staje. Ale lubię samą myśl o upokarzaniu. No i jest Viagra. Nie pytaj mnie dlaczego, nikt mnie nigdy nie upokorzył, nie jestem bezsensowną ofiarą seksualnej przemocy.

Nobla w dziedzinie medycyny dla tego, kto wynalazł Viagrę.

Jenny.

Zgwałciłem ją w otwór, który jej zrobiłem w ciele.

Ale gdy to robiłem, nie przyspieszył mi puls. Nie zapamiętałem tego jako pięknej chwili. Zrobiłem to, bo mogłem. Bo ktoś to musi robić.

Viagrę dostaję od Emanuela. Oraz morfinę dla dziewczyn.

Cieszy się już tylko z tego, że może uczestniczyć w naszych polowankach.

Przynależeć.

Ja nigdy nie miałem potrzeby przynależenia. Dlatego tak mi to dobrze wychodzi.

Nie czuję upojenia władzą ani radości posiadania, gdy robię te moje „straszne” rzeczy.

Nic nie czuję. Nic nie znaczę.

Ta spod Lund. Byłem tam sam i polowałem na słonkę. Najwykwintniejsza i najsmaczniejsza z dzikiego ptactwa. Paul przywiózł mi ją ze Sztokholmu. Fredrik umorzył śledztwo, w podziękowaniu załatwiłem mu posadę w Sztokholmie. Był wdzięczny jak pies, któremu rzucono kość.

– Dlaczego? – pytał czasem Paul Lendberg, gdy mi, nam dostarczał dziewczyny. Kiedy wracał z nimi po wyjeździe pozostałych.

Dlaczego?

Nigdy mu nie odpowiadałem, bo nie ma żadnej odpowiedzi.

Nie ma na to pytanie odpowiedzi.

A może jednak mogę odpowiedzieć tymi samymi słowami: A dlaczego nie?

Ale nigdy nie bawiłem się z Paulem w zabawę dlaczego-dlatego.

Za to dobrze mu płaciłem. Pieniądze były jedyną odpowiedzią, która go interesowała.

Za każdą likwidowaną przeze mnie kobietę dostawał trzysta pięćdziesiąt tysięcy koron. Dla niego był to biznes.

I to przez ten brak wyjaśnienia tak się boją. Aż uciekają albo chcą w końcu umrzeć, aż przestają mówić, uciekają od życia, chociaż ich ciała niezaprzeczalnie żyją. Boją się, bo w moim zachowaniu nie ma żadnej logiki, nie ma powodu, dla którego robię to, co robię.

Po prostu to robię, po prostu jestem.

To je przeraża.

Bardziej niż cokolwiek innego.

Nawet bardziej niż ból.

Przeraża je, bo w końcu pojmują pustkę zła i same przeglądają się we mnie, rozpoznają w tym prawdę.

Może milczenie żywych to moje jedyne zwycięstwo.

Wyparte wspomnienia, zaprzeczanie, które staje się żyjącym nieżyciem, jakimś antyuczuciem zła. Idealne nic, które jednak pompuje dotlenioną krew.

Wór ze skóry wypełniony mięsem.

Zło po prostu jest.

Tak jak lśniący nóż. Wypolerowany, skwierczący metal, który powoli, tantrycznym ruchem unoszę ku jej, powiedzmy, punktowi G?

55

Co ci się przytrafiło tam w lesie, Mario? Co tam robiłaś?

Kogo spotkałaś? Co?

Wszystkie te pytania powinna jej była zadać w ciągu tych krótkich sekund, gdy być może znów była z nimi.

Pytania kotłują się w Malin. Siedzi na kanapie w swoim salonie obok Petera, w ciemności, w ten późny wtorkowy wieczór. Czuje na plecach wysiedziane watowanie, ale liczy się tylko bliskość Petera.

Właśnie rozpoczęło się wieczorne wydanie wiadomości.

Zaczynają od ich sprawy. Jakoś zwietrzyli, że mogą być w to zamieszani mężczyźni ze świecznika, ale nie podają nazwisk. Mówią tylko, że w sprawę zamieszane są osoby z elit społecznych.

Nic o Stenie Dinmanie, o tym, że policja w Sztokholmie znalazła w jego piwnicy na królewskim Djurgården walizkę pełną narzędzi tortur.

Conny Nygren ściągnął już pewnie swoich ludzi. Sprawa nie zdążyła trafić do newsów. Nie odzywał się, ale minęło przecież zalewie kilka godzin. Ogłosił alarm w całym kraju, technicy już tam pewnie są.

Opowiedziała Peterowi o Marii.

O jej krzyku, gdy zobaczyła zdjęcie Dinmana. O jego walizie tortur.

O tym, jak Sara Markelberg z Lund opowiadała, w jaki sposób jej pacjentka, młoda, bezimienna kobieta, zareagowała na zdjęcia Stena Dinmana i Paula Lendberga.

Że krzyczała krzykiem do niczego niepodobnym. Że Sara nazwała go „krzykiem nad krzyki przerażenia. Jakby ujrzała oblicze wcielonego zła”.

Co zrobił Sten Dinman?

Conny Nygren powinien już dzwonić.

Tylko Tove dzwoniła.

Krótka rozmowa.

Nowe przyrzeczenia.

Malin znów jej obiecała, że przyjedzie na zakończenie roku, posłucha, jak śpiewa, zobaczy ją na scenie dumną i pewną siebie, pójdzie na kolację z rodziną Toma.

Pozostało nieco ponad dziesięć dni.

Do tego czasu musi się skończyć ta sprawa, to zejście w otchłanie piekła. Do tego czasu muszę odrąbać wszystkie syczące głowy hydry.

Wtula się w Petera.

Czuje jego ciepłe, twarde ciało. Ma powiedzieć, co czuje? Że coś się w niej dzieje? Powinna? O tym, co jest w niej, najgłębiej, w jej ciepłym wnętrzu?

Nie.

Wtedy może będzie chciał, żeby się przebadała. I widzi siebie, w aptece przy Fridhemsplan, jak odkłada test ciążowy.

Peter obejmuje ją. Z zainteresowaniem ogląda wiadomości o zamordowanych w Sudanie francuskich lekarzach. Należeli do Lekarzy bez Granic.

– Też kiedyś o tym myślałem – mówi.

I Malin chce go zatrzymać na kanapie.

Przypomina sobie wyjazdy Jannego do Bośni i Rwandy z Służbami Ratunkowymi, gdy tylko coś się nie układało. Traktował katastrofy ludzkości jak wyjście awaryjne.

– Zostajesz tutaj – mówi Malin. – Inaczej przyszyję cię do kanapy.

– Powiedziałem, że o tym myślałem. Kiedyś. Teraz już nie.

– Dlaczego teraz nie?

– Żebrzesz o miłe słówka.

– Więc mi je daj.

– Zostaję tu dla ciebie. Dla nas. Tego, o co się staramy.

– Spróbujemy teraz?

Malin robi na przekór swojemu ciału, swoim uczuciom. Jeśli się myli, znów będą mogli spróbować. Chce spróbować, wstaje z kanapy, zaciąga go do sypialni.

Rozbiera go.

Rozpina mu koszulę.

Spodnie.

Slipy. Czuje go, jego twardość i ciepło. On rozbiera ją, ściąga jej przez głowę bluzkę. Za oknem sypialni zmrok, nad dachami lata kilka jaskółek, a ponad nimi gwiazdy, wszystkie te gwiazdy, dopiero co niewyraźne w pokoju Marii.

Rozpina jej stanik.

Ściąga majtki. A ona nie chce czekać, pragnie, by od razu do niej przyszedł. Kładzie się na łóżku, wyciąga ręce, otwiera się na niego, na to, co chce, by się wydarzyło.

On schyla się ku niej. Wtedy dzwoni telefon, nawołuje ze stołu w kuchni.

Chce zlekceważyć ten dźwięk.

Ale to niemożliwe.

Bo w tych sygnałach widzi twarz Conny’ego Nygrena.

Widzi jego zamknięte oczy.

Lśniącą skórę, z której odpłynęła krew.

– Muszę odebrać – mówi.

– Malin.

– Muszę.

– Do cholery, nie możesz choć raz…

Ale ona już wstała z łóżka, odsunęła go.

Stoi nago w kuchni.

Sven Sjöman. Smutny, a ona już wie, co się wydarzyło.

– Chodzi o Conny’ego Nygrena. Znaleziono go zastrzelonego w piwnicy Stena Dinmana na Djurgården. Nie żyje. Sąsiad zauważył, że drzwi są otwarte i znalazł go w piwnicy.

Kurwa, myśli Malin.

Tłumi smutek, panikę, wściekłość, ochotę, by wyjść i zabić pierwszego lepszego człowieka w odwecie za to, co się przydarzyło Conny’emu. Tłumi wszystko to, co irracjonalne.

– Malin, jesteś tam?

– Jestem. Zastanawiam się.

To się musiało stać tuż po ich rozmowie. Sten Dinman musiał go zaskoczyć, zanim Conny zdążył zgłosić, co znalazł w piwnicy, i wezwać posiłki. Przez kilka godzin nikt go nie szukał. To dlatego się nie odzywał. Dlatego nic nie mówili w wiadomościach.

Kurwa.

Powinna była zadzwonić do komendy, kiedy nie odbierał od niej telefonów.

– Zaczęli szukać Stena Dinmana?

– Tak, kwadrans temu.

Malin pokrótce zdała Svenowi relację z wizyty u Marii, a on powiedział, że w Sztokholmie robią, co należy. On też najwyraźniej nie sprawdzał, jak wygląda sytuacja, dopóki nie zadzwonili do niego w sprawie Nygrena.

Błąd.

Ale to nie ocaliłoby Conny’ego.

– Gdzie jest Dinman?

– Nie mam pojęcia – mówi Sven. – Gdziekolwiek.

– Może być niedaleko. Już wcześniej przebywał w tych okolicach – stwierdza Malin.

– Albo zupełnie gdzie indziej.

– A Fredrik Kantsten? – pyta Malin. – Czy w Sztokholmie coś o nim wspominali? Wiem, że Conny bezskutecznie próbował się z nim skontaktować.

– Nic.

– Z jakiej broni do niego strzelano?

– Coś wielkokalibrowego. Pewnie ze strzelby myśliwskiej.

– Okej.

Myśli krążą w głowie Malin, nie zagnieżdżając się. Stara się zaprowadzić w tym jakiś porządek. Patrzy jednocześnie na zegar z Ikei bez jednej wskazówki wiszący na ścianie w kuchni. Ale przed oczami ma tylko twarze.

Twarze kobiet.

Jenny, Jessiki, Marii, tej bezimiennej z Lund.

Twarze mężczyzn.

I martwą maskę Conny’ego.

Paula Lendberga wrzuconego do wody. Musieli za tym stać jego partnerzy w interesach ze Wschodu.

Prawda?

Śmierć wisi w powietrzu jak dym.

Kto będzie kolejną ofiarą?

Próbuje to jakoś ogarnąć, zrozumieć, w jaki sposób to wszystko się ze sobą łączy, dlaczego Maria była wtedy w lesie. Ale nie dochodzi do żadnych wniosków. Wie tylko, że to jeszcze nie koniec, jeszcze nie ta najciemniejsza ciemność.

– Johan wyszukuje wszystko, co się da, na temat Dinmana.

– Dobrze. Jadę – mówi Malin. – Muszę się tym zająć. Coś nam umyka.

– Myślisz, że gdzieś przetrzymuje jeszcze jakąś kobietę?

– Nie wiem – mówi Malin. – Miał przecież dostawy od Lendberga.

Kobiety w piwnicy.

Dziesięć łańcuchów, dziewięć kobiet.

Dziesiąta, ostatnia kobieta.

– W piwnicy było dziesięć kajdan, ale tylko dziewięć kobiet. Może jakąś mieć. Musimy się z tym liczyć – mówi.

Oddechy Svena.

Słychać, że jest skonany.

– Możemy pobrać szybko DNA Dinmana? Mamy materiał genetyczny sprawcy zabójstwa Jenny Svartsjö i odpowiedź w sprawie DNA Lendberga. W końcu jakieś przyśpieszenie w technicznym wydziale analiz. To nie on zbezcześcił Jenny Svartsjö w lesie.

– Na pewno – odpowiada Malin. – Ale teraz nie ma na to czasu. Nie teraz. Przetrzymuje jeszcze jakąś kobietę. Jestem tego pewna. To przy kobietach ucieka od samego siebie. To, co z nimi robi. Nigdy nie przestanie.

56

Ten dzień nie ma końca, myśli Malin. I jeszcze potrwa.

Siedzi z Johanem Jakobssonem i Svenem Sjömanem przy stole w pokoju spotkań. Pozostali z grupy udali się do domu na tak potrzebny odpoczynek.

Szpital i domy czynszowe nad Stångån lśnią jak morskie anemony pod czarnym niebem, które jest dziś pełne gwiazd.

Przedszkole jest ciemne i puste.

Tablica czysta.

Nie potrzeba już na niej zapisywać nazwisk.

Wiedzą, kogo ścigają.

Ale teraz nie chodzi już o zamordowanie prostytutki, o agresję wobec kobiet. Teraz chodzi też o zamordowanie ich kolegi. Tą sprawą zajmuje się wprawdzie Sztokholm, ale oni też nie odpuszczą.

Są zmęczeni.

Niedługo zapadnie noc.

Malin rozłożyła wszystkie papiery ze swojej teczki ze sprawą Marii. Przeglądają je we trójkę. Malin mówi:

– Wiem, że gdzieś tu tkwi odpowiedź.

Sven kręci głową.

– Naprawdę masz obsesję, Malin, wiesz?

Ona potakuje.

– Ale odpowiedź tu jest.

Johan przegląda papiery. Profile ludzi w otoczeniu Marii, wydruki przesłuchań z jej podopiecznymi, całą historię jej życia.

– Czasem się zastanawiam, czy może nie umknął mi któryś z jej kontaktów. Że nie wszystko zostało udokumentowane – mówi Malin.

– Mogę to sprawdzić – mówi Johan i wskazuje na swój komputer. – Zobaczę, co się da wyszukać.

– Ja pogrzebię w informacjach o Dinmanie – mówi Malin.

– A ja pójdę do domu się przespać – mówi Sven. – Ze Sztokholmu nie napłynęły już żadne informacje. Są pewnie w szoku, jak to zwykle bywa, gdy zostaje zamordowany kolega po fachu. A to właśnie Conny prowadził śledztwo, więc są pewnie w rozsypce, starają się to wszystko jakoś zebrać do kupy.

– To my musimy to teraz rozwiązać, zanim będzie jeszcze gorzej – mówi Malin.

Sven potakuje.

– Jestem pewna, że przetrzymuje jeszcze jakąś kobietę – Malin słyszy, jak znów to mówi. – Nie zgłoszono niczyjego zniknięcia. Ale już wcześniej miał dziewczyny, których nikt nie szukał. Zostało nam niewiele czasu.

Słuchaj głosów śledztwa.

Mantra Svena.

I on, i Malin słuchają.

Jeszcze jakaś kobieta, mówi głos. Ostatnia kobieta.

– A może się po prostu ukrywa? – zastanawia się Johan. – Czy to nie najbardziej logiczne?

– Jego zło nie uznaje logiki – stwierdza Sven. – Nie ma sensu doszukiwać się jej w jego postępowaniu.

Siedzą w milczeniu przy stole.

Mężczyźni.

Broń.

Śmierć Paula Lendberga.

Domki myśliwskie.

Peder Stålskiöld, Emanuel Ärendsson i Fredrik Kantsten mają wiele do stracenia. Nakryto ich w końcu na kupowaniu usług prostytutek. Ale nawet jeśli robili to regularnie, ujdzie im to pewnie płazem, jeśli się publicznie pokajają, okażą skruchę i chęć poprawy. Nawet powiązania z Lendbergiem można będzie wyjaśnić tym, że o niczym nie mieli pojęcia, że nic nie wiedzieli. I nie byli zamieszani w zamordowanie Jenny ani w tę straszliwą przemoc wobec pozostałych kobiet.

Malin ma teraz pewność.

Za pomocą swoich maleńkich męskich komórek terrorystycznych chronią się nawzajem. Decydują się nie widzieć najgorszych zbrodni i nadużyć.

Prominentnym mężczyznom wiele może ujść na sucho.

Ale bliskie stosunki z seksualnym sadystą, takim jak Sten Dinman, fakt, że może go chronili? To powiązanie nigdy nie zniknie. Ale jeśli Dinman zginie, zanim zostanie schwytany, zanim zdąży opowiedzieć całą swoją historię, jeśli w ogóle będzie chciał, relacja między nim a Kantstenem, Ärendssonem i Stålskiöldem pozostanie niejasna. Wezwanie ich teraz na przesłuchanie nie miałoby sensu.

„Nie wiedzieliśmy”.

„Sądziliśmy, tak jak wszyscy, że to obywatel poza wszelkimi podejrzeniami. Myśleliśmy, że to porządny człowiek”.

Może być różnie, myśli Malin w ciszy panującej w pokoju.

Conny Nygren.

Najprawdopodobniej to Sten Dinman nakrył go w piwnicy, ma licencję na broń myśliwską, mógł go z niej zastrzelić.

Na razie nie wiedzą, gdzie jest broń.

Ale są też inne scenariusze.

Może któryś z tej trójki, albo kilku z nich, zdał sobie sprawę, że muszą sprzątnąć Stena Dinmana, by chronić własną przyszłość. A wtedy na Djurgården zaskoczył ich Conny Nygren, którego w panice zastrzelili?

Bang, nie żyjesz.

Conny.

Mogłabym z tobą pracować w Sztokholmie.

I Malin zdaje sobie sprawę, że właściwie nic o nim nie wiedziała. O jego życiu, marzeniach.

Ärendsson.

Sven dzwonił do niego jakąś godzinę temu. Jest w domu. Podobnie jak Stålskiöld. Od teraz mają ich na oku.

Oprócz Kantstena. Może to on pojechał do Charlottenhill, by zabić Stena Dinmana, i został nakryty przez Conny’ego Nygrena?

W takim układzie ścigamy Kantstena i Dinmana.

Obaj są przypuszczalnie zdesperowani.

Pieprzeni pyszałkowaci klienci prostytutek.

– Sprawdzę Dinmana – znów mówi Malin. – Może coś nas do niego doprowadzi.

– Wcześniej na nic ciekawego nie trafiłem. Ale szukaj dalej. To będzie długa noc – mówi Johan. Wstaje, zabiera swój komputer i wychodzi.

Malin i Sven siedzą sami przy stole. Sven najwyraźniej zapomniał, że miał jechać do domu.

Wciąga brzuch, wzdycha głęboko. Mówi:

– Nigdy nie tęskniłem za emeryturą tak jak teraz. Czuję, że zrobiłem już swoje. Po prostu nie daję już rady.

W przedszkolu zapala się lampa.

Ciemnoskóra sprzątaczka w akwarium dla dzieci.

– Nie mów tak.

– Według ciebie nie mam prawa mówić, co mi się podoba?

Malin się uśmiecha.

– Ależ proszę.

– Więc kiedy to śledztwo dobiegnie końca, składam podanie o emeryturę. Tobie pierwszej chciałem to powiedzieć.

Nie damy sobie bez ciebie rady, myśli Malin.

Cała grupa śledcza się bez ciebie posypie.

– Wczoraj odebrałem wyniki ze szpitala – ciągnie Sven. – Właściwie niczego nie znaleźli, ale mam zbyt wysokie stężenie lipidów we krwi, a markery PSA skoczyły w górę.

– Co takiego?

– Możliwe, że mam raka prostaty.

Nie, myśli Malin.

– To jeszcze nic pewnego – mówi Sven. – Ale mam teraz inne zmartwienia.

Malin patrzy na swojego mentora.

Bruzdy na jego twarzy.

Rak.

Czy to się nigdy nie skończy?

– Nie wiem, co powiedzieć – mówi Malin.

– Zdajesz sobie chyba sprawę, że to ty przejmiesz po mnie schedę.

To nie jest pytanie.

Raczej stwierdzenie.

– Ty tu nadajesz ton, Malin. Twoja obsesja. Wszyscy policjanci prowadzący śledztwa w sprawie morderstw potrzebują obsesji. Własnej albo czyjejś.

57

Środa, dwudziesty piąty maja

Co wiemy na temat Stena Dinmana? – zastanawia się Malin. Ekran migocze jej przed oczami, a biuro wokół niej traci kontury, zmienia się w bezładny majak.

Zegar pokazuje kwadrans po dwunastej.

Dinman to socjaldemokrata.

Dorastał w Växjö.

Ojciec pracował w zarządzie kolei, matka w wydziale do spraw socjalnych; była zastępczynią w zarządzie gminnym socjaldemokratów.

Dwoje dorosłych dzieci, mieszkają za granicą.

Rozwiedziony dziesięć lat temu.

Od tamtego czasu samotny.

Kariera prosta jak drut, przyszłość SSU, ale nigdy przewodniczący, autor przemówień premiera, mocno zaangażowany w think-tank, podsekretarz stanu przy ministrze pracy, byłym koledze z pracy jego matki. Sprofilował się jako dyskutant w kwestii kobiecej, równości, ogłosił się talibanem w nawiązaniu do absurdalnego stwierdzenia Gudrun Schyman w Riksdagu.

„Wszyscy mężczyźni to talibowie”.

Może i tak, myśli Malin.

Zasiada w zarządach Folksam, Vattenfall i ABF.

Minister do spraw równouprawnienia, potem, po zmianie ekipy rządzącej, zgarnięty na stanowisko prezesa Rädda Barnen.

Zawsze przystojny.

Zawsze uśmiechnięty.

Zawsze fałszywy.

Ale gdzie on, u diabła, może być? Jeżeli gdzieś się zaszył.

Malin przeciera oczy. Litery na ekranie zlewają się.

Całe to surfowanie i przeszukiwanie informacji o życiu i historii Stena Dinmana nic nie wniosło.

Czołówka w Aftonbladet.se ze zdjęciem Conny’ego Nygrena: „Policjant zastrzelony w mieszkaniu byłego ministra”.

Nic o narzędziach tortur. Brak powiązań z ich sprawą, z całą resztą.

Umysł nie pracuje.

Najlepiej będzie się przespać.

Najlepiej niech wszystko, co wiedzą, uleży się we śnie, po czym wyłoni się pod nową, wyraźniejszą postacią.

Propozycja Svena. Nie mam siły o tym myśleć. Poza tym pojawiła się ona nie w porę, jeśli to, co, jak sądzi i czuje, teraz się z nią dzieje.

Sven.

Nie może sobie wyobrazić pracy bez niego, bez świadomości, że zawsze jest dla nich wsparciem.

Ale może już czas. Na niego. Na mnie. By zrobić kolejny krok.

Słyszy własne myśli.

Jak sama idiotycznie brzmi: Kolejny krok. Jak jakiś psycholog amator. Musi się zdrzemnąć.

To, co powiedział na temat prostaty.

Nie dopuszczam tego do świadomości. Teraz tego nie ma.

Nie ogarnia własnych myśli.

Sen.

Oto kolejny krok.

Johan Jakobsson jest niezmordowany.

Siedzi przy komputerze. Ma otwartych z dwadzieścia dokumentów.

Malin stoi za nim.

Nie zauważył, że przyszła. Wzdryga się, gdy słyszy jej głos.

– Idę się położyć – mówi Malin. – Spróbuję się przespać kilka godzin w pokoju wypoczynkowym.

– Obudzę cię, jeśli na coś natrafię – odpowiada Johan, a Malin mówi dobranoc i idzie do pokoju wypoczynkowego przez kuchnię, gdzie dzbanek z kawą stoi na płycie ekspresu i wydziela gorzki zapach spalenizny.

W pokoju nie ma okien.

Cela.

Jest niewiele przytulniejszy od pomieszczenia, w którym znaleziono kobiety.

Malin zamyka za sobą drzwi, gasi światło, opada na twardą pryczę, nie zdejmując nawet butów.

Zamyka oczy.

Próbuje wyczuć, co porusza się w ciemności.

Próbuje zobaczyć przed sobą Stena Dinmana.

Blond grzywę. Niewinne niebieskie oczy. Krzywy uśmieszek, figlarne spojrzenie. I jak się zmienia, jak twarz przeistacza się w złowrogą maskę, oczy jak u gada. Stoi nagi w pomieszczeniu, którego ściany pokryte są folią, a reflektory rzucają silne, palące światło na zakrwawioną, leżącą na podłodze kobietę.

Obraz znika.

I Malin wie, że to się znów dzieje.

Widzi las pełen węży.

Twarze jak żarzące się na nieboskłonie kule.

Twarze mężczyzn.

To się znów dzieje. Chce się zerwać, ale wie, że musi spać, musi mieć nadzieję, że i zło potrzebuje czasem odpoczynku.

Zamknij oczy. Otwórz, zamknij, otwórz.

ABF.

Socjaldemokraci.

Stjärnorp.

Otwórz.

Zamknij.

Już śpi.

Kobieta na podłodze powoli się budzi. Ze snu wyrywa ją silne światło, które chce wypalić z jej ciała resztę skóry.

Usta pieką, nie jest w stanie przez nie oddychać ani mówić. Ale na tej szmacie, którą mi wsadził, nie było kwasu.

Czy mam jeszcze ciało?

Mam wrażenie, jakbym je opuściła. Bo nie czuję już bólu, bólu już nie ma.

A jednak.

Znów powraca. Chciałabym pozostać we śnie, bo teraz czuję, że cała jestem płomieniem bólu, który z każdą sekundą narasta.

Co we mnie było?

Poruszam nogami.

Mogę poruszać nogami.

Widzę go, leży, słyszę, jak chrapie. Cały pokój lśni srebrem, a on śpi, śpi.

Wstanę.

Ucieknę.

Uda mi się.

Pełznie ze związanymi z tyłu rękami, wije się jak dwunoga jaszczurka w kierunku drzwi, nie wiedząc, co za nimi czeka. Ale drzwi są jedyną drogą naprzód, jaką widzi.

Mija zamkniętą walizkę.

Dociera do wyjścia.

Wstaje, na nogach ma tylko otwarte rany. Próbuje nacisnąć klamkę.

Udaje się jej.

Drzwi otwarte.

Jest ciemno i zimno, chłód jest jak skwar na jej piekącym ciele.

Las.

Tylko on tu jest. Widzi las. I kilka walących się ruder.

Kim jestem? – pyta samą siebie: Czym jestem? I zdaje sobie sprawę, że nie zna już swojego imienia, nie wie, kim jest. To teraz nie gra roli.

Naprzód – tylko to ma znaczenie.

Naprzód.

Reszta potem.

Słyszy coś za sobą.

To on?

Obudził się.

Czy to on teraz nadchodzi, by zniszczyć resztkę tego, czego już nie czuję?

Ciało porusza się naprzód. Jej ciało.

W las, w najciemniejszą godzinę nocy, w nieznaną porę roku.

58

Pod powiekami piasek.

Zegar na ekranie pokazuje piętnaście po piątej.

Johan Jakobsson rozgląda się po biurze.

Zlewają mu się literki na ekranie. Wszedł do rejestru pomocy społecznej, ominął system zabezpieczeń. Wie, że przekroczył granicę.

Podopieczni Marii Murvall.

Ci z teczki Malin.

Zarejestrowani w bazie komputerowej.

Johan łączy nazwiska w bazie z tymi z dokumentów w teczce. Czy Malin mogło coś umknąć? Czy pomiędzy notatkami Marii i tym, co wpisywała do komputera, może być jakaś rozbieżność? Czy dokumenty mogły się zawieruszyć?

Malin na pewno nie dotarła do tego rejestru.

Czy ktoś zauważy to naruszenie?

Może. A może i nie.

Ale o to będzie się martwił później.

Waldemar Ekenberg bije, on też narusza granice. Wymaga tego sprawa.

Ale wygląda na to, że wszystko się zgadza.

Przegląda papiery. Kartki puste na odwrocie, tłuste odciski palców Malin.

Brak innych nazwisk.

Ale na samym końcu w rejestrze komputerowym podopiecznych referentki do spraw socjalnych Marii Murvall widnieje jeszcze jedno nazwisko.

Ostatnie nazwisko.

Ostatnia kobieta, Krista Överlund, urodzona w 1975 roku. Ćpunka, prostytutka.

Malin.

Sprawdziłaś ją, rozmawiałaś z nią? Niewiele, ale zawsze coś.

Wyszukuje Kristę Överlund w ich rejestrze.

Osadzona przed pięcioma laty w Österåker, rok za włamanie.

Adres?

Johan sprawdza w spisie ludności. Istnieje spore ryzyko, że ta Krista Överlund nie żyje. Ilu ćpunów dożywa więcej niż trzydziestu pięciu lat?

Ale ona żyje.

I mieszka w Linköpingu.

W Johannelund.

Johan wstaje, ożywiło go to najnowsze odkrycie. Idzie do pokoju wypoczynkowego, puka, ale Malin nie odpowiada, otwiera więc drzwi, wchodzi i w słabym świetle wpadającym przez szparę w drzwiach widzi ją śpiącą w butach. Leży na plecach, głośno chrapie i wygląda, jakby potrzebowała stu lat snu, pozbawionego snów odpoczynku Śpiącej Królewny, by potem obudzić się w innym, lepszym świecie.

Ale musi się obudzić teraz.

Więc Johan zapala lampę, staje obok niej i mówi:

– Malin. Musisz wstawać. Coś znalazłem.

I jej sen nie jest chyba tak głęboki, jak mu się wydawało. Nie mógł być, bo Malin siada, mruży oczy i pyta:

– Co znalazłeś, Johan?

Stacja benzynowa Statoil z restauracją Route 66 znajduje się dziesięć kilometrów na południe od Norrköpingu, u stóp porośniętego lasem wzgórza, przedzielonego na dwie części przez E4.

Stół z zielonych laminowanych płyt. Czerwone plastikowe krzesła na brązowej posadzce. Otwarta kuchnia, gdzie imigranci w siatkach na włosach smażą kiełbasę falukorv. Niewielu gości: gruby kierowca tira, ojciec z synkiem.

Kawa przez całą noc stała w czajniku. Jest gorąca, smakuje spalenizną i stęchlizną.

Ale rozjaśnia umysł.

Fredrik Kantsten wpadł na to, gdzie może być Sten Dinman.

Właściwie logiczne.

Jeżeli tam faktycznie jest.

Ale to w jego aroganckim stylu, przebywać tak blisko miejsca, w którym właśnie znaleźli jedną z jego ofiar.

Dinman pokazał mu to miejsce, kiedy polowali u Pedera. Zarechotał i stwierdził, że to idealny symbol wszystkiego, co się posypało w tym kraju. Potem powiedział, że użyje swoich wpływów, by zaprowadzić tu porządek.

Ale zmienił zdanie.

Już za dużo takich miejsc.

Ale w oczach miał żar. Jakby jednak miał co do tego miejsca plany.

Jakby już tam wcześniej był.

I pragnął tam powrócić.

Fredrik Kantsten upija łyk kawy, czuje swąd tłuszczu do smażenia, ale nie jest głodny.

Ma pewność. Znajdzie tam Stena – tam, dokąd zmierza. Nie chce nawet myśleć, co on tam wyczynia.

Ten drań.

Powinienem był coś zrobić.

Udawałem, że nic nie wiem ani nawet się nie domyślam. Ale podejrzewałem, co miał w swojej walizie, co kryła krokodyla skóra.

Ale teraz wszystko to się skończy.

Zacznę wszystko od nowa.

Przespał się chwilę w samochodzie. Wrzucił sztucer do leśnego jeziorka daleko w lesie za Järna. Nikt nigdy nie znajdzie broni. Wie, że zamordowanie policjanta zostanie przypisane Stenowi. Teraz trzeba tylko go sprzątnąć.

Nikt nawet nie kiwnie palcem, by odkryć inną prawdę.

Chciałby czuć żal, strach przed tym, co zrobił, co zamierza zrobić.

Ale niczego takiego nie czuje.

Dotarł do punktu, gdzie wszystko jest dozwolone, gdzie niemożliwe są żadne kompromisy. Nie wstyd mu za to, że próbuje się ratować.

Wstaje od stolika.

Musi to zakończyć.

Na klatce schodowej w Johannelund czuć swąd jedzenia z poprzedniego wieczoru. Malin przytrzymuje się ściany, pod dłonią czuje jej chłód. Ciało boli ją ze zmęczenia, mięśnie stawiają opór przy każdym ruchu, jakby ktoś wstrzykiwał jej w żyły powoli paraliżującą truciznę.

Dzwoni do drzwi mieszkania. Zegar na jej komórce pokazuje kwadrans po szóstej.

Klatka schodowa świeżo wymalowana na kolor wymiocinowej zieleni z kwiecistą różową obwódką pod sufitem.

Trzecie piętro.

Popsuta winda. Malin jest zdyszana.

Otwierają się drzwi i staje przed nią chuda kobieta w białej koszuli nocnej, ze skręconym papierosem w jednej dłoni i popękaną filiżanką w drugiej.

Skóra opina jej kości policzkowe, oczy ma szare i zmęczone, osadzone głęboko, o zrezygnowanym spojrzeniu. Wygląda na starszą, niż w rzeczywistości jest, myśli Malin.

Gdy kobieta unosi przerzedzone brązowe brwi, jej czoło pokrywa tysiąc zmarszczek, każda ciężko zapracowana.

Krótkotrwałe zaskoczenie zamienia się w zrozumienie. Wykonuje zapraszający gest papierosem.

Krista Överlund.

– Pani Krista, prawda? – pyta Malin i czuje, że dobrze jej zrobiło kilka godzin snu. Jest w stanie dalej pracować.

Krista Överlund potakuje.

Mała kawalerka.

Schludna, z meblami, które wyglądają na pozbierane po pchlich targach i rynkach.

Nakrapiana zielona kanapa. Mała stojąca flaga szwedzka na ściennej półce, obok niej flaga Unii Europejskiej.

Krista Överlund siada, patrzy na wciąż stojącą Malin, mówi:

– Cholernie ciężko.

– Co?

– Być czystym. W pani przypadku trzeźwym. Prawda?

I Malin siada na niepościelonym łóżku naprzeciwko niej, patrzy na wiszącą na ścianie starą pożółkłą fotografię przedstawiającą gospodarstwo z lotu ptaka.

Potakuje.

– Prawdziwe gówno.

– Od dwóch lat niczego nie tknęłam – mówi Krista Överlund. – Sprzątam w zakładzie Åleryd. To moje mieszkanie, tylko moje. Pierwsze w życiu.

Malin znów potakuje.

– Ale jest ciężko.

– Zastanawia się pani, dlaczego tu jestem?

– Z powodu Marii, prawda? Marii Murvall.

– Była pani opiekunem społecznym?

– Była kimś więcej. Pomagała mi też prywatnie, zależało jej, żebym stanęła na nogi, skończyła z całym tym szajsem. Ale wtedy nie można mi było pomóc.

– Pani wie, co się z nią stało.

Krista Överlund gasi papierosa w popielniczce stojącej na podłodze przy kanapie, bierze łyk kawy.

– Wiem.

– No i?

– Długo nic sobie nie mogłam przypomnieć. Wypierałam to, nie mogłam nawet o tym myśleć. Dzięki alkoholowi i ćpaniu udało mi się zapomnieć.

– Zapomnieć o czym? Musi pani powiedzieć – mówi Malin. – Maria nie może, wie to pani, prawda?

– Jakiś miesiąc temu poszłam pod szpital. Na parking. Ale nie byłam w stanie wejść. Zostawiłam ją tam z nim. W lesie.

– Proszę mówić – powtarza Malin.

– Czasami, kiedy było ze mną naprawdę źle, Maria śledziła mnie swoim samochodem, pilnowała mnie. I kiedyś, prostytuowałam się wtedy w Norrköpingu, w porcie, zgarnął mnie jeden klient, taki elegancik, i zawiózł do jakiegoś domku, byłam na haju i nie wiem, gdzie to było. Włożył kombinezon i sądziłam, że zacznie mnie bić. A on otworzył taką błyszczącą walizę. Ale nie zdążyłam zobaczyć, co było w środku, bo pojawiła się Maria.

Krista Överlund milknie.

Cicho płacze.

Musisz dać radę, myśli Malin.

Gładzi ją po plecach, mówi:

– Musi mi to pani opowiedzieć.

I Krista Överlund prostuje plecy.

– W końcu sobie przypomniałam, kiedy samotnie sprzątałam korytarze w Åleryd i czułam, jak wychodzą ze mnie wszystkie trucizny. Wtedy sobie przypomniałam.

Malin klęczy jak rozmodlona przy Kriście Överlund.

– Proszę mówić.

– Maria zapłaciła mu, żeby mnie wypuścił, krzyczała, to pamiętam, że jestem tak naćpana, że niczego nie będę pamiętać, żeby mi pozwolił odejść, żeby zamiast tego wziął ją. Wiedziała, że nam obu nie pozwoli odejść.

– Kto?

– On.

I Malin wie, kim jest ten „on”.

Ale pozwala kobiecie mówić dalej.

– No i mnie wypuścił. Nie mogło mu chodzić o pieniądze, ale tego właśnie chciał. Pieniędzy. I zrobiłam to. Odjechałam jej samochodem. Chociaż był potworem. Chociaż przeczuwałam, co zrobi. Potrzebowałam działki i odjechałam. A potem przez wiele lat żyłam jak w matni. Dopiero długo potem dotarło do mnie, co się tam w lesie wydarzyło.

– Gdzie to było? – pyta Malin. Zbyt rozgorączkowana, ale nie może się powstrzymać.

– Gdzieś na północ od Stjärnorp. Nie wiem dokładnie. Ale wyglądało, że czuł się tam jak u siebie.

– Więc Maria poświęciła się dla pani?

Krista Överlund potakuje.

– I wie pani, co jej się stało?

Znów potakuje.

– Drań – mówi. – Mnie niewiele zdążył zrobić.

Krista Överlund pokazuje bliznę po oparzeniu na przedramieniu.

Za to Marii? – myśli Malin. Wędrówka jak na Golgocie w tym cholernym zimnym lesie. Dlaczego? Dlaczego?

– Wiesz, kto to.

Krista Överlund kiwa głową.

– Dotarło to do mnie – mówi. – Widziałam go w telewizji. W świetle jupiterów. Widziałam, jak próbował udawać dobrego.

59

Promienne, iskrzące się światło.

Sten Dinman włożył czarny kombinezon. Odgarnia z czoła pukiel włosów.

Znów ją zawiesił na łańcuchach. Patrzy na jej odarte ze skóry nogi, rany aż do łona.

Przysnął.

Obudziło go trzaśnięcie drzwi, które zamknął wiatr. I znów przyszła pora na zabawę w kotka i myszkę.

Daleko nie zaszła.

Nie udało jej się uciec jak Marii czy Jessice, czy tej ze Skanii, jak jej tam. Nie uciekła tak daleko jak Jenny albo ta Ukrainka, którą wrzucił do jeziora.

Dopadł ją zaledwie pięćdziesiąt metrów dalej w lesie, był gałęziami, które owinęły jej się wokół nóg, jego ręce były odnóżami wijów, palce pradawnymi korzeniami, które wystąpiły z ziemi i ją powaliły, pochwyciły ją, spętały swoją siłą. Paprocie pod nimi były wilgotne, a ziemia roiła się od owadów. Docisnął ją do pełzającej ziemi i zaśmiał się z jej zuchwałej próby ucieczki.

Przytrzymał ją.

Był najbardziej żarłoczną głową hydry.

Wbił palce głęboko w jej rany na nogach.

Uderzył ją, wybił jej z ust ostatnie zęby i zobaczył pełzające wije, bzyczące wokół nich wygłodniałe muchy o zielonych oczach. Chciały w jej odsłoniętym mięsie znieść jaja.

– Nie bój się – szepnął jej do ucha. – To nic nie da. Mam więcej głów, niż jesteś w stanie zliczyć.

I nie opierała się, gdy wlókł ją przez las jak ustrzelonego łosia.

Poddała się.

Przeciągnął ją po żwirze, z powrotem do ciepła i światła.

W tym lesie czuł się jak u siebie, dumny, że odważył się być z powrotem tak blisko miejsca, gdzie znaleźli tamtą.

Zawiesił ją z powrotem na łańcuchach.

Zrobił porządek w walizce.

Znów zasnął, a kiedy się obudził, dziewczyna wisiała na swoim miejscu. Zaczęła go męczyć, miał jej już dość. Nie przedstawiała już sobą ładnego widoku, z tymi wszystkimi ranami, bezwładna, o sino-żółtej skórze.

Ale nadal oddychała.

Jęczała.

Z oddychania jeszcze nie zrezygnowała.

Zastanawia się, co też ma z nią teraz zrobić?

Znów podłącza do kontaktu lutownicę. We wnęce kuchennej robi sobie kawę.

Na północ od Stjärnorp, myśli Malin.

To się trzyma kupy.

Pozostało niewiele czasu.

Krzyk kobiety ucichł.

Ale Malin czuje, że ona gdzieś tam jeszcze żyje.

Co na północ od Stjärnorp pasuje do układanki?

Siedzi w samochodzie, jeździ bez celu po budzącym się mieście, mija miejsce pracy Jannego, stację straży pożarnej nad Stångån, przejeżdża obok stacji kolejowej i kieruje się w stronę rozkopanego Bergrondell.

Czy to się jakoś układa w całość?

Zastanawia się, czy zadzwonić do Zekego.

Do Johana Jakobssona.

Znów czuje zmęczenie.

Poszukaj w zmęczeniu.

Mija stary nieczynny magazyn Dagab i na parterze beżowego budynku z cegły widzi w oknach małe czerwone tabliczki. Wtedy sobie przypomina.

Już wie.

ABF.

Sten Dinman jest tam prezesem zarządu.

Fredrik Kantsten członkiem zarządu.

Jakieś dziesięć kilometrów na północ od Stjärnorp w kierunku Finspång; stare, od dawna nieczynne osiedle domków oraz ośrodek szkoleniowy.

Od dwudziestu lat opuszczone.

Pośrodku niczego.

Raz tam dotarła, gdy prowadziła swoje poszukiwania w sprawie Marii.

Pięć małych domków na leśnej polanie, pośrodku większy budynek z salą wykładową i w połowie wyburzoną kuchnią.

Opuszczone. Zapuszczone. Od lat nikt tam chyba nie był.

Ale co, jeśli Sten Dinman zna to miejsce ze swojej pracy w ABF? Jeśli to tam zabrał Kristę Överlund, jeśli tam pojechała za nimi Maria, a potem błąkała się dwadzieścia kilometrów, zanim wyszła na leśną drogę, na której ją znaleziono?

Jeśli Jenny Svartsjö biegła prawie piętnaście kilometrów przez las, zanim spotkała swojego zabójcę? Zanim Sten Dinman dogonił ją jak wściekły pies myśliwski. I inne miejsca. Czy gdzieś tam też są jakieś opuszczone ośrodki ABF?

To bez znaczenia, myśli Malin. Może tam teraz być, kogoś przetrzymywać. Ostatnią kobietę. Może to w jego stylu, okazywać władzę poprzez wybór tego samego miejsca, mimo że prowadzimy w tej okolicy śledztwo.

Tam jesteś, ty draniu.

Wie, że powinna wezwać posiłki, ale tego nie robi. Zamiast tego wyłącza komórkę.

Tym muszę zająć się sama.

Muszę sama się z tym zmierzyć.

Czasu jest coraz mniej. Nie mogę się spóźnić.

Zjeżdża z ronda, mija gmaszyska handlowe w Tornby, E4. Niebo pyszni się w wodach Roxen, a na horyzoncie wysoko ponad równiną wznosi się szara wieża Vreta Kloster.

Przy piersi ma kaburę z bronią.

Zimna.

Nie boi się.

Będzie, co ma być.

Niech się dzieje, co ma się dziać.

Zdejmuje jedną dłoń z kierownicy, przykłada ją do podbrzusza, do białego materiału spódnicy.

Przytrzymuje.

Wie, co tam w środku żyje.

Już blisko.

Fredrik Kantsten znów zdrzemnął się w samochodzie pod Route 66. Pozwolił sobie na jeszcze chwilę snu.

Obudził się po mniej więcej godzinie. Teraz dociska pedał gazu, zjeżdża z E4 na wysokości Ikei, przy znaku kierującym na Vreta Kloster. Samochód mknie przez Östgötaslätten, a on nie zauważa gospodarstw, pól i sadów, gdzie jabłonie wciąż powstrzymują się przed kwitnięciem.

Czy jest tam Sten Dinman?

Obok Fredrika Kantstena na siedzeniu pasażera leży dubeltówka.

Na kolbie wygrawerowane jego nazwisko.

Zegar na desce rozdzielczej pokazuje siódmą.

Zastanawiał się, czy zadzwonić do Pedera albo Emanuela, ale postanowił tego nie robić.

Teraz każdy jest sam.

Ni mniej, ni więcej.

To należy zrobić i tyle.

Dojeżdża do Vreta Kloster. Stary klasztor bieli się w zaspanym słońcu, a po drugiej stronie drogi cichy, biały budynek szkoły.

Odbija w kierunku lasów przy Stjärnorp, tam, gdzie leży ośrodek szkoleniowy.

Chcę ją teraz objąć.

Chcemy ją teraz objąć.

Jedziesz jej, Malin, na ratunek, choć nie jesteś nawet pewna, czy tam jest ani czy w ogóle istnieje.

Ale musisz tam jechać, prawda? Musisz go zniszczyć, mężczyznę, który skrzywdził tak wiele z nas.

Zastrzel go, Malin.

Zamknij jego krokodylą paszczę.

Zabij go.

Amputuj go z ludzkiego ciała.

Odetnij mu głowę.

Spal go, a szczątki pogrzeb. Niech pożrą go węże, wije i muchy.

Oddaj nam sprawiedliwość.

Daj nam zemstę.

Podaruj nam spokój.

Za tobą, Malin, jedzie samochód.

Uważaj, oglądaj się przez ramię, bo wszystko ma cenę. Rozumiesz to, prawda?

Życie, śmierć.

Pieszczota, ból.

Pośpiesz się, Malin. Robi jej teraz straszliwe rzeczy, a ona już dogasa. Ale jeszcze można ją uratować.

Pośpiesz się.

Niech ta opowieść skończy się tu i teraz, o poranku.

60

Gdzie ona jest?

Głos wydostaje się z nocy, ale przecież jest już rano?

Johan Jakobsson zasnął w pokoju wypoczynkowym po tym, jak przekazał Malin nowe informacje o Kriście Överlund.

Teraz stoi nad nim Sven Sjöman.

– Gdzie masz Malin?

Johan szybko przekracza granicę między snem a jawą, wie już, gdzie się znajduje, co się dzieje.

Siada.

Patrzy na Svena.

Widzi jego niepokój, wyczuwa, że instynkt podpowiada mu, że coś jest nie tak.

– Gdzie ona jest?

Johan mówi Svenowi o Kriście Överlund, że Malin pojechała, aby z nią porozmawiać, kiedy zasnął. Że uzgodnili, że dają Svenowi pospać, nie dzwonią do niego w środku nocy z informacją, która przypuszczalnie nie ma większego znaczenia.

– Okej – mówi Sven. – No a teraz nie mogę się do niej dodzwonić.

– Jest pewnie w domu. Śpi. Wyłączyła komórkę.

– Wiesz równie dobrze jak ja, że nigdy by tego nie zrobiła. Musiała jej coś powiedzieć ta Krista Överlund.

– Trzeba by ją o to zapytać.

– Może nie ma na to czasu. Malin przecież nie odbiera. Mogła się dowiedzieć, gdzie przebywa Sten Dinman, i właśnie tam jedzie. Masz pojęcie, gdzie to by mogło być?

– Nie.

Johan wyszukuje numer Kristy Överlund na hitta.se.

Dzwoni.

Krista Överlund odbiera.

Powtarza to, co powiedziała Malin.

Rozłączają się. A ze słowami Kristy Överlund pojawia się jasność, ukazują się powiązania.

– Jedzie do opuszczonego ośrodka szkoleniowego ABF na północ od Stjärnorp – mówi Johan.

Sven nie kwestionuje tego, nie ma wątpliwości. Mówi:

– Jedziemy. Ty, ja i Zeke. Właśnie przyszedł.

Nie zabijaj mnie.

Nie zadawaj mi więcej bólu.

Wiszę teraz w kajdanach. Zbliżasz się z tym czymś gorącym albo ostrym. Wyjąłeś to ze stojącej na podłodze walizki. Nie mam już siły krzyczeć, już mnie to nie obchodzi, nie obchodzi, już mnie tu nie ma.

Chrzęst.

Czy tak brzmią drzwi do pustki?

Nie boję się.

Nie jestem wściekła.

Ani samotna.

Rób ze mną, co chcesz.

Bo jestem niczym.

Nawet już nie zapomnieniem.

Sten Dinman czuje, jak na twarz występuje mu uśmiech.

Dziewczyna wisi przed nim. Jej ciało lśni w zafoliowanych reflektorach, niemalże płonie w świetle. Zimny ogień, ciepły chłód.

Pora z tym skończyć.

Pora pójść z tym dalej.

Po tym – bo przecież istnieje jakieś po – wykorzystam jeden z moich fałszywych paszportów, które mam w walizce, ucieknę na Filipiny lub na jakąś daleką indonezyjską wyspę i tam będę dalej robił to samo.

Policjant znaleziony u mnie w mieszkaniu. Widziałem właśnie w Internecie w telefonie.

To się musiało w końcu stać. Zamordują mnie.

Ten, który zastrzelił policjanta. Domyślam się, kto to.

Jak ostry jest nóż po ostatnim ostrzeniu?

Jej szyja.

Zostawiłem ją nienaruszoną.

Chrzęst, gdy gardło ustępuje pod nożem, a głowa opada ku przodowi pod ciężarem wiszącego ciała, jest niepodobny do żadnego dźwięku ani ruchu.

Odchodzi do przenośnego odtwarzacza.

Nastawia płytę.

Pomieszczenie wypełnia symfonia Griega. Dźwięki i światło.

Oraz nóż, który wkrótce rozetnie jej białą szyję.

Malin zjeżdża w stronę ośrodka szkoleniowego oraz domków.

Samochód podskakuje, zarzuca nim na nierównej żwirowej drodze.

Las gęstnieje.

Przypomina puszczę. Świerki i sosny pną się ku niebu. Gałęzie są wyżej niż zazwyczaj, a las sprawia wrażenie, jakby brakowało w nim tlenu, jakby był wygłodniały, jakby pożerał wszystkie żywe stworzenia, które mają odwagę wejść do jego wnętrza.

Malin wyciąga broń z kabury, przytrzymuje ją w jednej dłoni, drugą trzyma kierownicę.

Przyśpiesza, musi dojechać na miejsce. Naraz las zamienia się w dużą polanę.

Domki pomalowane łuszczącą się szarożółtą farbą, małe jednopiętrowe domki, pośrodku większy budynek. Tak, jak go zapamiętała. Pomalowany na czerwono jakąś farbą lateksową, jakby zduszającą wszelkie życie, przedostające się do tego domku i tego lasu.

Pod domkiem czarny mercedes.

Malin parkuje na skraju polany, jakieś trzysta metrów dalej, tak żeby jej nie usłyszał.

Wysiada.

Nad ziemią unosi się cuchnąca siarką mgła.

Niespokojne cienie rzucane przez dym.

Szybko idzie, przemyka placem, ostrożnie, nie chce, by było słychać jej kroki.

Pierwszy domek.

Zamknięte drzwi, zagląda przez okno.

Pusto.

Tak samo w drugim, trzecim, czwartym domku.

Duży budynek.

Pusto.

Jest tu jakaś piwnica? Nie.

On, oni, muszą być w ostatnim domku, tym najbliżej lasu.

Samochód.

Zagląda do środka, widzi lśniące skórzane fotele.

Kabina jest pedantycznie wysprzątana. Chce zadzwonić, sprawdzić numery, ale jest pewna, że samochód należy do Stena Dinmana.

Śpi w tym ostatnim domku?

Zza zasłoniętych okien nie przedostaje się światło.

Folia aluminiowa? Okna są chyba zakryte folią aluminiową.

Zbliża się do domku.

Słyszy muzykę.

Orkiestra symfoniczna rozsadza od środka niewielki budynek.

Fredrik Kantsten skręca w stronę ośrodka szkoleniowego, w gęstą, stłoczoną roślinność.

To musi być tutaj, myśli, omijając wybój.

Już blisko.

Zakończę to.

Zadbam o swoją przyszłość, o to, by nie trafić do więzienia.

Jedzie ostrożnie. Nie chce, by coś mu się przytrafiło, gdy jest już tak blisko.

Las.

Gęstszy.

Jak płot kolczasty, w którym utknęły uciekające ciała, przynitowane jak pożywienie dla głodnych much.

Nóż przy jej gardle.

Ciało zwisa.

Folia się żarzy.

Ja się żarzę.

Lekko docisnę i umrze jak locha.

Tyle że cicho.

Bezdźwięcznie.

Bezwładnie.

Bezwolnie.

Dociskam.

Przesuwam.

Udaję.

Zamierzam się.

I teraz to robię.

Prawda?

Coś zimnego i twardego na mojej szyi.

Czuję to.

Więc nadal jestem.

Tak, jestem.

Czy nikt nie może mnie uratować. Uratować.

Proszę, uratujcie mnie.

Malin kopie zamknięte drzwi.

Rzuca się do jedynego pomieszczenia w domku, prosto w ostre światło i dudniącą muzykę.

Widzi go, jak stoi przy wiszącej na łańcuchach kobiecie, z nożem przystawionym do jej szyi.

Ubrany w roboczy kombinezon, twarz ma zwróconą w stronę kobiety.

Co ja robię? – zastanawia się Malin i czuje, jak krwiobieg napełnia adrenalina.

W jej dłoniach wycelowany pistolet. On ją słyszy, zauważa i odwraca się, dociska nóż i Malin naciska raz i jeszcze raz spust. Muzykę zagłuszają wystrzały, jego ciało pada na podłogę, z otworu po lewej stronie klatki piersiowej tryska krew.

Kobieta.

Jej szyja.

Jej ciało to jedna wielka rana.

Malin pędzi w jej stronę.

Z szyi wycieka krew, ale nie pulsuje, nie zdążył przeciąć tętnicy.

Malin delikatnie kładzie jej dłoń na klatce piersiowej, serce bije.

Tamuje krew swoją bluzką.

Kobieta oddycha.

Żyje.

Zdążyłam.

Przy drzwiach otwarta walizka z krokodylej skóry, w środku i w klapie lśniące przedmioty. Pojemnik z cieczą.

– Już cię zdejmuję – szepcze. – Jesteś bezpieczna. Zdejmuję cię. – Nie słyszy już dudniącej muzyki, nie słyszy żadnych dźwięków ani odgłosu zatrzymującego się pod domkiem samochodu.

Sven Sjöman, Johan Jakobsson i Zeke siedzą w milczeniu w aucie, łoskoczącym kokonie, gdzie nie potrzeba żadnych słów.

Myślą o Malin, o tym, co może ją spotkać w lesie.

Z prędkością stu osiemdziesięciu kilometrów na godzinę mijają zamek Stjärnorp, Sjölundę, po lewej stronie mając urokliwe wody jeziora Roxen, ewentualnej drogi ucieczki, gdyby świat stanął nagle w płomieniach.

Coraz dalej w las.

Zeke za kierownicą.

Szybciej.

Sven nie protestuje przeciwko tej prędkości.

Chce być już na miejscu.

Szybciej.

Chce, by znaleźli Malin, zanim będzie za późno.

Kto wie, co może się tam w lesie wydarzyć? Jakie są ostatnie ruchy tej piekielnej maszyny?

Samochód na skraju lasu. Biały golf.

I mercedes Stena Dinmana na placu pod dużym czerwonym budynkiem.

Fredrik Kantsten minął golfa, dojechał pod domek i zaparkował obok mercedesa.

Nikt go chyba nie zauważył, nikogo tu chyba nie ma. Ale Sten musi być gdzieś niedaleko, tego jest pewien.

A golf?

Nieważne. To się musi stać.

Fredrik Kantsten wysiada, obchodzi samochód, wyjmuje dubeltówkę, zauważył, że drzwi do domku na samym końcu są otwarte.

Idzie w tamtym kierunku.

Broń wycelowana, wiatr tarmosi korony drzew, niebo powoli zasnuwają niskie, szare chmury ze wschodu.

Muzyka z domku.

Zza drzwi wylewa się dziwny blask.

Biegnie, chce zaskoczyć Stena i tego kogoś tam.

Wchodzi.

Jakaś kobieta kuca przy bezwładnym ciele.

Obok niej na podłodze ciało Stena, jego twarz biała, martwa, blond włosy pozbawione blasku. A więc to już załatwione.

Za kucającą kobietą z łańcuchów na suficie zwisa naga, zmaltretowana dziewczyna.

Martwa?

Może.

Czy ta kobieta przy ciele Stena szuka kluczy do kajdanków na przegubach wiszącej kobiety?

Kim ona jest?

Fredrik Kantsten poznaje. Dziwne, zajęło mu to chwilę, ale teraz już wie. To ta zjadliwa zdzira.

Jej też trzeba się pozbyć.

Ich obu trzeba się pozbyć.

Kieruje w ich stronę dubeltówkę.

Pod palcem wskazującym czuje zimny spust. Dinman nie żyje. Może teraz ja zajmę jego miejsce?

Malin go nie słyszy.

Ale wyczuwa.

Odwraca się i wpatruje prosto w dwie lufy, widzi twarz Fredrika Kantstena, malujący się na niej grymas zmieszania, ale też zdecydowania.

Blizny po ospie. Spiczasty nos. Niewyraźne policzki.

Przez chwilę wszystko jej się zlewa.

Wie, po co tu przyjechał.

Wie, że teraz musi walczyć o swoje życie.

Pistolet.

Położyła go na podłodze jakiś metr dalej, lśni w świetle i refleksach z aluminiowej folii na ścianach.

Żadnych słów.

Na to jest już za późno.

Powinnam była zadzwonić do pozostałych. I gdy broń wypala, ona odskakuje w bok. Czuje pieczenie w brzuchu, a kątem oka widzi, jak śrut niemal rozszarpuje wiszącą obok kobietę.

A jednak za późno.

Nie zdążyłam.

Zawiodłam cię.

Ale nie zawiodę innych. Nie zawiodę żadnej kobiety. Nie poddam się.

Pistolet.

Jest, chwyta go, czuje w brzuchu pieczenie jak od tysiąca płomieni spawalniczych, widzi lufę kierującą się w dół, prosto na nią, widzi pusty wzrok Fredrika Kantstena i naciska spust.

Dwa razy.

Wystrzał.

Widzi, jak na czole Fredrika Kantstena rozkwita czerwony kwiat. Sama chwyta się za brzuch.

Świat traci kontury.

Czyżby było aż tak źle?

Patrzy z góry na siebie, na ciała obok niej, widzi wpadających do środka Zekego i Svena Sjömana, pędzących ku niej, widzi, jak im mówi, że wszystko w porządku, że trafiło ją tylko kilka kulek śrutu, że czuje się dobrze, ale cholernie ją boli.

Zapaliła się walizka przy drzwiach. Staje w płomieniach. To pewnie płyn z któregoś z pojemników zajął się od iskier z wystrzałów.

Ale dlaczego się unoszę?

Dlaczego widzę samą siebie w takim stanie, skoro czuję się dobrze?

I w końcu dociera do niej.

Czuje, jak coś z niej umyka i wędruje ku wiecznie samotnej przestrzeni, zamieszkanej przez śliczne gwiazdki. Czuje, jak wpada z powrotem w siebie, po czym krzyczy, wykrzykuje żal nad życiem, które się nie ziściło.

Las słyszy jej krzyk.

Strząsa go z siebie jak wiatr.

Epilog

Kaplica w Lundsbergu, piątek, trzeciego czerwca 2011

Malin.

Szepczemy do ciebie.

Słyszysz nas?

Jesteśmy tu teraz, ja i Jessica, i Silvana, której przyszło być tą ostatnią kobietą.

Nie mogłaś jej uratować. Ale dobrze jej tu z nami.

Jest nas wiele, bardzo wiele.

Niektóre z nas na zawsze nieznane, inne zapomniane.

Dzięki ci za twoją ofiarę, Malin.

On jest tu u nas, fruwające światełko, piękny, żarzący się punkcik. Zaopiekujemy się nim. Obiecujemy.

Dzięki ci, że walczyłaś, że się nie poddałaś.

Dla ciebie nie jest za późno.

Dla wszystkich tych dzieci, których my nie miałyśmy.

Tove, popatrz na nią, Malin, popatrz, jak lśni, zobacz, jakie piękne jest twoje życie.

Tove.

Summertime.

Ubrana w białą bawełnianą sukienkę do kostek, ciemnoblond włosy ma zaplecione w warkoczyki.

Stoi na samym przedzie na scenie w kaplicy w Lundsbergu, za nią chór szkolny ubrany w białe sarongi.

Śpiewa.

And the living is easy.

Omiata wzrokiem wszystkich tych nadętych i zadufanych ludzi, a oni patrzą na nią. Malin widzi, że te spojrzenia są pełne podziwu i uznania.

I Malin pęka z dumy w tej kościelnej ławce pod białym sklepionym sufitem, w letnim świetle wlewającym się przez okna.

Pory roku już się nie wahają.

Skończył się obłąkany czas.

Pieczenie w brzuchu.

Kulka śrutowa, która musiała zabić to, co w niej istniało.

W karetce w drodze do szpitala z ośrodka szkoleniowego dostała krwotoku.

Wtedy musiała stracić dziecko, te komórki, którymi zdążyło się stać. Nie powiedziała o tym Peterowi.

Nosi ten smutek sama.

Operujący ją laparoskopem lekarz obejrzał jej kartę, przeczytał o niedawno usuniętej spirali. Powiedział, że nie powinna mieć problemów z zajściem w ciążę. Niech tylko zagoi się rana w macicy.

Malin patrzy na Tove.

Jej też Malin nie powiedziała o dziecku.

Ani o tym, że w ogóle próbowali.

Czy zawsze trzeba być szczerym wobec własnej córki?

Malin skupia się na Tove, zamiast uciekać gdzieś myślami.

Naprawdę dobrze śpiewa, wcześniej się tym nie interesowała.

Malin poznała intendentkę Tove, Klarę Groberg. Wygląda na sensowną, mocno stojącą nogami na ziemi, a nie podeszwami od Chanel, jak większość tych tutaj.

Tove.

Światło w twoich włosach.

Jaka jest cena, myśli Malin, którą musimy zapłacić, żeby żyć? Jaką cenę musimy zapłacić za miłość?

Pytanie przechodzi jej przez usta, cicho porusza się po pełnej ludzi kaplicy, ale echo nie rozbrzmiewa odpowiedzią.

Maria.

Nadal bezimienna kobieta w Lund.

Nie przywróciłam ci imienia, tak jak obiecałam.

Chcesz je odzyskać? A może jest lepiej tak, jak jest?

Ale przecież obiecałam.

A może niektóre obietnice muszą pozostać niespełnione: Wszyscy umieramy, nie spełniwszy wszystkich obietnic.

Obie postradałyście zmysły, ale zła siła, która was skrzywdziła, już was nie dosięgnie. Wiecie to.

Katierina Jelena przebywa w Motali na rehabilitacji. W końcu sama się wybudziła.

Sven Sjöman złożył podanie o emeryturę. Nie powiedział, czy ma raka czy nie. Vivianne Södergran umorzyła postępowanie przeciw Waldemarowi Ekenbergowi w sprawie nadużyć. Nie znalazła dowodów na to, że do czegoś takiego doszło. Niezależny lekarz poświadczył, że obrażenia Emanuel Ärendsson mógł sobie zadać sam albo zrobił to ktoś inny w trakcie erotycznej zabawy.

Umorzyła także śledztwo w sprawie samobójstwa Andrieja Darsjevina i licznych obrażeń na jego ciele. Nie stwierdzono żadnych zaniedbań, obrażeń doznał, gdy stawiał opór podczas aresztowania.

Po wyjściu ze szpitala Malin pojechała do Marii.

Powiedziała, że wie, co się wydarzyło w lesie.

Pochwaliła ją, podziękowała jej za to, że swoją dobrocią miała odwagę wskazać drogę.

Maria nie okazała żadnej reakcji. Jest znów tam, gdzie dawniej.

Malin pojechała z Peterem do Lund.

Porozmawiała z tamtą niemą kobietą, powiedziała jej to samo, ale trudno orzec, czy to do niej dotarło.

Wszyscy ludzie są tacy, mniej lub bardziej, myśli Malin, gdy Tove wyśpiewuje ostatnie dźwięki piosenki.

Niemi w stosunku do własnego życia.

Ślepi.

Mniej lub bardziej.

W drodze do Lundsbergu odwiedzili z Peterem Stefana.

Janne zabrał się z nimi z Linköpingu, ale zaczekał pod domem opieki w Sjöplogen.

Stefan siedział przy oknie w swoim wózku, uśmiechnął się, kiedy weszła, ale nie odezwał się przez całe to pół godziny, które tam spędzili.

Malin trzymała jego dłoń. Tak jak teraz chwyta dłoń Tove, która schodzi ze sceny i siada obok niej.

– Byłaś wspaniała.

Przemawia nowy dyrektor. Wzbudzający szacunek, mniej więcej pięćdziesięcioletni mężczyzna w lnianym garniturze.

Napełnia nadzieją i upomina przed letnimi wakacjami.

Pod kaplicą Malin przywitała się z rodzicami Toma.

Dokładnie takich ćwoków się spodziewała. Szykowni ludzie w mokasynkach marki Tod’s.

Eleganciki.

Dokładnie tak jak Sten Dinman. Być może największy morderca kobiet, jakiego widział ten kraj.

Najpotworniejszy dręczyciel kobiet.

Torturował Jessicę Karlsson i Marię Murvall, a także kobietę z Lund. Zamordował Jenny Svartsjö. Kto wie, ile jeszcze kobiet. Wszczęto śledztwo, które ma poprowadzić Rikskrim oraz młoda prokurator z Linköpingu, Vivianne Södergran, wyznaczona do prowadzenia dochodzenia.

Fredrik Kantsten okazał się zabójcą policjanta. Odciski jego palców znaleziono na portfelu Conny’ego Nygrena.

Mordercy Paula Lendberga nie znaleziono, ale zakłada się, że chcieli go uciszyć jego partnerzy w interesach albo że stał za tym Dinman. W Sztokholmie toczy się śledztwo.

Emanuel Ärendsson stracił posadę w Szpitalu Uniwersyteckim. Zapłacił mandaty za pięciokrotne kupowanie usług seksualnych.

Także hrabia Peder Stålskiöld przyznał się do kupowania usług seksualnych przy pięciu okazjach. Opłacił mandaty. Malin doszły słuchy, że wyprowadza się do Nowego Jorku, żeby uciec przed prasą.

Media szalały, kiedy prawda wyszła na jaw.

Jak wygłodniałe drapieżniki rozszarpywały fakty i ludzi.

Co za skandal.

Co za potwory.

Co za monstra.

I pytania, które wszyscy sobie zadawali: Jak mógł? Dlaczego akurat on? Jak się taki stał? Czy był to diabeł wcielony?

Dlaczego?

Kaplica.

Całe pomieszczenie tego dnia szczelnie wypełnione miłością.

Malin ściska dłoń córki.

Tove odpowiada uściskiem.

W domu bożym ku sufitowi wznosi się inna pieśń. Malin podnosi wzrok, widzi lśniący punkcik przelatujący przed obrazem ołtarzowym.

Maleńkie, zagubione światełko, niespokojnie i samotnie poszukujące swojej matki.

Strona redakcyjna

Tytuł oryginału: Den femte årstiden

Copyright © Mons Kallentoft 2011

Published by arrangement with Nordin Agency, Sweden.

All rights reserved

Copyright © for the Polish e-book edition by REBIS Publishing House Ltd., Poznań 2012

Informacja o zabezpieczeniach

W celu ochrony autorskich praw majątkowych przed prawnie niedozwolonym utrwalaniem, zwielokrotnianiem i rozpowszechnianiem każdy egzemplarz książki został cyfrowo zabezpieczony. Usuwanie lub zmiana zabezpieczeń stanowi naruszenie prawa.

W publikacji wykorzystano czcionkę z rodziny Liberation (https://fedorahosted.org/liberation-fonts/)

Redaktor: Elżbieta Bandel

Opracowanie graficzne okładki: Lucyna Talejko-Kwiatkowska

Projekt okładki: Niklas Lindblad / Mystical Garden Design

Zdjęcie na okładce: Eva Lindblad, 1001bild.se

Wydanie I e-book

(opracowane na podstawie wydania książkowego:

Piąta pora roku, wyd. I, Poznań 2012)

ISBN 978-83-7818-079-1

Dom Wydawniczy REBIS Sp. z o.o.

ul. Żmigrodzka 41/49, 60-171 Poznań

tel. 61-867-47-08, 61-867-81-40; fax 61-867-37-74

e-mail: rebis@rebis.com.pl

www.rebis.com.pl

Konwersja do formatu epub:

AKAPIT, Poznań, tel. 61-879-38-88