PŁYTKIE‌ NACIĘCIE

KARIN SLAUGHTER

przełożył‌

Lech Z. Żołędziowski

Warszawa 2013

Tytuł‍ oryginału Kisscut

Copyright © by Karin Slaughter, 2002

All rights reserved

Copyright © for the Polish edition by Grupa Wydawnicza Foksal, MMXIII

Copyright © for the Polish translation by Grupa Wydawnicza Foksal, MMXIII

Wydanie I

Warszawa

Przekład‌ Lech Z.‌ Żołędziowski

Korekta Natalia Kraszewska

Projekt graficzny wnętrza i okładka Krzysztof Kiełbasiński

Skład‌ TYPO

ISBN 978-83-7881-164-0

Skład wersji elektronicznej Michał‍ Olewnik / Wydawnictwo W.A.B.
i Michał‍ Latusek / Virtualo Sp. z o.o.

Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.

00-372 Warszawa, ul. Foksal 17

tel.‌ 22 828 98 08, 22 894 60 54

biuro@gwfoksal.pl

Spis treści

- Dedykacja

- Sobota, 1

- 2

- 3

- Niedziela, 4

- 5

- 6

- 7

- Poniedziałek, 8

- 9

- Wtorek, 10

- 11

- Środa, 12

- 13

- 14

- Czwartek, 15

- 16

- 17

- 18

- 19

- 20

- Piątek, 21

- 22

- Niedziela, tydzień później, 23

- Podziękowania

- Przypisy

Dedykuję Doris Smart, której miłością były futbol w Auburn i czytanie – w tej właśnie kolejności

SOBOTA
1

Dancing queen – nuciła Sara Linton w takt muzyki, robiąc kolejne okrążenie. – Young and sweet, only seventeen.

Z lewej strony dobiegł ją głośny hurkot rolek. Obejrzała się i w ostatniej chwili pochwyciła chłopca, zanim zdążył na nią wpaść.

– Justin? – Uśmiechnęła się na widok siedmiolatka i chwyciła go za koszulkę, bo nogi na łyżworolkach wygięły mu się w kostkach.

– Dzień dobry, pani doktor – wysapał, łapiąc powietrze. By na nią spojrzeć, musiał odchylić zbyt duży kask, który ochraniał jego głowę.

Sara patrzyła na niego, starając się nie parsknąć śmiechem.

– Cześć,‍ Justin.

– Lubi pani taką muzykę? Moja mama też.

Spoglądał na nią z lekko rozchylonymi ustami. Jak większość jej małych pacjentów, Justin wydawał się zaskoczony tym, że spotyka ją poza kliniką. Czasem miała wrażenie, że dzieci chyba wyobrażają sobie, iż mieszka w piwnicy pod gabinetem i tylko czeka, aż zjawią się u niej z przeziębieniem albo gorączką.

– Bo widziałem, jak pani śpiewała. – Justin znów odchylił kask do tyłu i przy okazji uderzył się w nos nałokietnikiem.

– Poczekaj. – Sara pochyliła się, by skrócić mu pasek pod brodą. Muzyka była tak głośna, że poczuła, jak plastikowa sprzączka lekko wibruje od basów.

– Dzięki! – wykrzyknął Justin, nie wiadomo dlaczego kładąc obie dłonie na kasku. Stracił przy tym równowagę i żeby nie upaść, musiał przytrzymać się jej nogi.

Sara znów złapała go za koszulkę i podprowadziła do poręczy okalającej tor. Sama też przymierzała łyżworolki, ale zdecydowała się w końcu na tradycyjne wrotki na czterech kółkach. Nie miała ochoty fiknąć kozła na oczach połowy miasteczka. Justin chwycił się poręczy i zachichotał, patrząc na jej wrotki.

– Ale pani ma wielkie nogi.

Sara spojrzała zażenowana na swe stopy. Od czasu gdy skończyła siedem lat, wszyscy wciąż jej dokuczali z powodu dużych stóp. Mimo że była teraz prawie trzydzieści lat starsza, podobnie jak wtedy poczuła gwałtowną chęć, by schować się pod kołdrę z miseczką lodów czekoladowych.

– Bo pani ma wrotki dla chłopaków! – zawołał Justin, puścił poręcz i machnął ręką w stronę jej wrotek.

Sara złapała go w ostatniej chwili, ratując przed niechybnym upadkiem.

– Kochasiu – szepnęła mu słodko do ucha – przypomnę ci to, kiedy przyjdziesz do mnie na szczepienie.

Justin z wysiłkiem uśmiechnął się do pani doktor.

– Chyba mama mnie woła – wymamrotał. Odjechał, trzymając się poręczy i oglądając przez ramię, by się upewnić, że Sara za nim nie idzie.

Sara oparła się o poręcz, skrzyżowała ramiona i patrzyła jak Justin się oddala. Jak większość pediatrów, lubiła dzieci, ale to nie znaczyło wcale, że ma ochotę spędzać w ich towarzystwie sobotnie wieczory.

– To twój dzisiejszy kawaler? – spytała Tessa, zatrzymując się obok.

Sara obrzuciła siostrę ponurym spojrzeniem.

– Nie wiesz przypadkiem, jak ja dałam się w to wrobić?

– Bo mnie kochasz? – Tessa uśmiechnęła się niepewnie.

– Jasne – odparła Sara i odwzajemniła uśmiech.

W oddali dojrzała Devona Lockwooda, aktualnego chłopaka Tessy, zatrudnionego w rodzinnej firmie hydraulicznej Lintonów. Wiódł swego bratanka po torze dla małych dzieci, a ojciec chłopca nie spuszczał z nich czujnego spojrzenia.

– Jego matka mnie nie znosi – mruknęła Tessa. – Ile razy się do niego zbliżam, patrzy na mnie wilkiem.

– Tata tak samo reaguje na naszych znajomych – przypomniała jej Sara.

Devon zauważył, że go obserwują, i pomachał ręką.

– Świetnie sobie radzi z dziećmi – zauważyła Sara, odmachując.

– Ręce też ma sprawne – powiedziała cicho Tessa, jakby do siebie, po czym spojrzała na Sarę. – No właśnie, a gdzie Jeffrey?

Sara popatrzyła w stronę wejścia. Sama też się nad tym zastanawiała. I zaraz ze zdziwieniem pomyślała, że nie powinno jej właściwie obchodzić, co się dzieje z jej byłym mężem.

– Nie wiem – odparła. – Od kiedy tu się zrobiło tak tłoczno?

– Jest sobota, sezon piłkarski jeszcze się nie zaczął, więc co innego można robić? – odrzekła Tessa i nie dając się zbyć, powtórzyła: – No to gdzie Jeffrey?

– Może nie przyjdzie.

Uśmieszek na twarzy Tessy świadczył, że ma w zanadrzu jakąś złośliwość.

– No‌ proszę, mów.

– Nie mam nic do powiedzenia – oświadczyła Tessa takim tonem, że Sara nie była pewna, czy siostra ją oszukuje, czy nie.

– Tylko się widujemy – przerwała Sara, nie wiedząc, kogo chce bardziej przekonać: siostrę czy samą siebie. – To nic poważnego – dodała.

– Wiem.‍

– Właściwie nawet się nie całujemy.

Tessa uniosła dłonie w geście poddania.

– Wiem‍ – powtórzyła z uśmieszkiem.

– Spotkaliśmy się tylko parę razy. Nic więcej.

– Nie musisz mnie przekonywać.

Sara jęknęła i oparła się o poręcz. Czuła się głupio, jak nastolatka, nie jak dojrzała kobieta. Rozwiodła się z Jeffreyem dwa lata temu, gdy przyłapała go z właścicielką zakładu szyldziarskiego. To, że zaczęła się z nim znów spotykać, było równie niezrozumiałe dla niej, jak i dla całej rodziny. Z głośników popłynęła ballada i światła przygasły. Spod sufitu zjechała lustrzana kula rzucająca na cały tor świetliste refleksy.

– Muszę iść do toalety – powiedziała Sara. – Rozglądaj się za Jeffem, dobra?

Tessa rzuciła spojrzenie ponad ramieniem siostry.

– Właśnie ktoś tam wchodzi.

– Teraz mają tam dwie kabiny.

Sara spojrzała w stronę damskiej toalety i zauważyła tęgą nastolatkę, która właśnie wchodziła do środka. Jenny Weaver, jedna z jej pacjentek. Sara pomachała do niej, ale dziewczyna jej nie zauważyła.

– Miejmy nadzieję, że wytrzymasz – parsknęła Tessa.

Sara zmarszczyła brwi, patrząc, jak kolejna nastolatka, której nie znała, znika za drzwiami toalety. Jak tak dalej pójdzie, prędzej jej nerki wysiądą, nim Jeffrey się tu pojawi.

Tessa kiwnęła głową w stronę drzwi.

– Mówiłaś może o wysokim przystojnym brunecie?

Z głupawym uśmieszkiem na twarzy Sara patrzyła, jak Jeffrey zmierza w kierunku parkietu. Wciąż jeszcze był w swym roboczym stroju – ciemnografitowym garniturze i bordowym krawacie. Będąc szefem policji w hrabstwie Grant, znał większość osób na sali. Rozglądał się, zapewne szukając wzrokiem Sary, i od czasu do czasu stawał, żeby się z kimś przywitać. Sara postanowiła nie ułatwiać mu zadania i nie wychylać się z tłumu. W zaistniałej sytuacji wolała zostawić jemu całą inicjatywę. Poznała Jeffreya przy okazji jednej ze spraw w początkach kariery na stanowisku miejskiego koronera. Przyjęła obowiązki lekarza policyjnego, bo potrzebne jej były dodatkowe pieniądze na spłacenie odchodzącego na emeryturę wspólnika Kliniki Dziecięcej w Heartsdale. I mimo że doktora Barneya spłaciła już wiele lat temu, pracy dla policji nie przerwała. Lubiła wyzwania stawiane przez patologię sądową.

Dwanaście lat temu odbyła staż w pogotowiu Grady Hospital w Atlancie i przejście z tej pełnej napięcia pracy, gdzie często sekundy decydowały o życiu i śmierci, do zajmowania się niestrawnościami i zapaleniami zatok, stanowiło dla niej ogromny szok. Praca koronera stawiała przed nią wyzwania, które utrzymywały jej umysł w stanie gotowości.

W końcu Jeffrey ją dostrzegł i uśmiechnął się, próbując uwolnić dłoń z uścisku Betty Reynolds, właścicielki miejscowego sklepu z tandetą. Uśmiech zamarł mu na twarzy, gdy ta nie dała za wygraną.

Sara‌ domyślała się, o co Betty chodzi. W ciągu ostatnich trzech miesięcy ktoś dwukrotnie włamywał się do jej sklepu. Z postawy Betty biło rozdrażnienie i mimo że Jeffrey myślami wyraźnie był gdzie indziej, nie przestawała mówić.

W końcu‌ Jeffrey skinął głową i klepnął ją po ramieniu, zapewne obiecując spotkanie następnego dnia. Uwolniwszy się wreszcie, podszedł do Sary z chytrym uśmieszkiem na twarzy.

– Hej‌ – rzucił.

Sara‌ machinalnie podała mu rękę, jak wszyscy, z którymi rozmawiał przed chwilą.

– Cześć,‌ Jeffrey – odezwała się Tessa niespodziewanie ostrym tonem. Zazwyczaj to Eddie, ich ojciec, bywał dla Jeffreya nieprzyjemny.

Jeffrey‌ uśmiechnął się niepewnie.

– Cześć,‌ Tessie.

– Mhm‍ – mruknęła, odepchnęła się od poręczy i odjechała, rzucając Sarze znaczące spojrzenie.

– Co‌ jej się stało? – zdziwił się Jeffrey.

Sara‌ próbowała wycofać rękę, ale Jeffrey przytrzymał jej dłoń na tyle długo, by nie miała wątpliwości, kto tu rządzi. Zawsze był bardzo pewny siebie i właśnie ta cecha pociągała ją w nim najbardziej.

Skrzyżowała‌ ramiona i powiedziała:

– Późno‍ się zjawiasz.

– Nie‌ mogłem się wyrwać.

– A co,‌ jej męża wyniosło z miasta?

Spojrzał‌ na nią tak, jak patrzył na przesłuchiwanych, o których wiedział, że kłamią.

– Miałem‌ rozmowę z Frankiem – oświadczył, wymieniając imię swego zastępcy i szefa sekcji dochodzeniowej w hrabstwie Grant. – Uprzedziłem go, że dzisiaj on rządzi. Nie chcę, żeby nam coś przeszkodziło.

– W czym?‍

W kącikach‌ ust pojawił się ten typowy dla Jeffreya chytry uśmieszek.

– Postanowiłem‌ cię dzisiaj uwieść.

Zaśmiała‍ się i gdy pochylił się, żeby ją pocałować, zrobiła unik.

– Pocałunki‌ lepiej wychodzą, kiedy usta się dotykają – zaprotestował.

– Ale‌ niekoniecznie w obecności połowy moich pacjentów – odparła.

– No‍ to chodźmy stąd.

Wbrew‌ samej sobie przeszła pod poręczą i wzięła go za rękę. Pociągnął ją za sobą w stronę toalet i wepchnął w kąt osłonięty od ludzi.

– Tu‍ lepiej? – zapytał.

– Mhm‌ – odparła, patrząc na niego lekko z góry, bo wrotki dodawały jej parę centymetrów. – Znacznie lepiej. Właśnie wybierałam się do toalety.

Odwróciła‌ się, ale zatrzymał ją i objął w talii.

– Jeff‌ – rzekła, wiedząc, że go takim tonem na pewno nie odstraszy.

– Jesteś‌ taka piękna.

Przewróciła‌ oczami jak podlotek.

Zaśmiał‌ się, nie ustępując.

– Całą‌ ostatnią noc myślałem o całowaniu się z tobą.

– Doprawdy?‌

– Brakuje‍ mi tego, jak smakujesz.

Spróbowała‌ przybrać znudzony ton.

– Kup‍ sobie colgate.

– Nie‌ ten smak miałem na myśli.

Otworzyła‌ usta zdziwiona, a Jeffrey uśmiechnął się zadowolony z jej reakcji. Sara poczuła dziwne wiercenie w dołku i już miała coś powiedzieć – choć nie bardzo wiedziała co – gdy odezwał się pager byłego męża.

Jeff‌ patrzył na nią, jakby nie słyszał brzęczenia.

Sara‌ chrząknęła.

– Nie‍ powinieneś tego odebrać? – spytała.

W końcu‍ rzucił okiem na pager przypięty do paska i mruknął: „Cholera”.

– Coś‍ się stało?

– Włamanie‍ – rzucił ze złością.

– Mówiłeś,‍ że to Frank ma służbę.

– On‍ jest od drobiazgów. Muszę zadzwonić z automatu.

– A gdzie‍ twoja komórka?

– Bateria‍ padła. – Irytacja Jeffreya powoli mijała i uśmiechnął się do Sary uspokajająco. – Nie bój się, nic nam dziś nie stanie na przeszkodzie. – Dotknął dłonią jej policzka. – Nie ma dla mnie ważniejszych spraw niż dzisiejszy wieczór.

– A co,‌ spotykasz się z kimś po kolacji? – postanowiła się podroczyć. – To możemy tę kolację odwołać, jeśli wolisz.

Spojrzał‍ na nią spod przymrużonych powiek i odwrócił się.

Sara‍ sapnęła pod nosem: „Jezu kochany”, oparła się o ścianę i patrzyła za nim, jak odchodzi. Nie mogła uwierzyć, że w niespełna trzy minuty udało mu się zrobić z niej kompletną idiotkę. Wzdrygnęła się na odgłos trzaśnięcia drzwi od toalety. Obok stanęła Jenny Weaver, wpatrując się w tor, jakby się nad czymś zastanawiała. Czarna bluza z długimi rękawami kontrastowała z ziemistą barwą jej skóry. Dziewczyna trzymała ciemnoczerwony plecak i w chwili gdy Sara się do niej zbliżyła, Jenny zarzuciła go sobie na ramię, zahaczając o pierś Sary.

– Aua‌ – syknęła Sara, cofając się.

Jenny‍ zamrugała i widać było, że dopiero teraz zauważyła swoją lekarkę. Uciekła wzrokiem i cicho i niewyraźnie wymamrotała: „Przepraszam”.

– Nic‌ nie szkodzi – rzuciła Sara, chcąc ją wciągnąć w rozmowę. Jenny wyglądała na zdenerwowaną. – A co u ciebie? Wszystko w porządku?

– Tak,‌ pani doktor – odparła Jenny, przytuliła do siebie plecak i odeszła, zanim Sara zdołała powiedzieć coś więcej.

Sara‌ patrzyła za dziewczyną, jak ta zmierza w kierunku grupki młodzieży wystającej przed wejściem do sali gier wideo. Blask z ekranów nadawał skórze Jenny zielonkawy odcień. Sara czuła, że coś się stało, ale nie mogła pobiec za nią i zażądać wyjaśnień. W tym wieku wszystko bywa dramatem, a znając nastoletnie dziewczęta, Sara domyślała się, że pewnie chodzi o jakiegoś chłopaka. Ballada skończyła się i światła znów rozbłysły. Z głośników ryknął rock i Sara poczuła, jak niskie tony rezonują jej w piersi. Wrotkarze na parkiecie dostosowali się do tempa utworu i Sara ze smutkiem pomyślała, że ona nigdy nie była tak zwinna jak oni. Mimo że od czasu, gdy była w ich wieku, tor „Skatie’s” już kilkakrotnie zmienił właścicieli, wciąż był ulubionym miejscem spotkań młodzieży z hrabstwa Grant. Wiele weekendowych wieczorów spędziła na tyłach budynku, oddając się niewinnym pieszczotom ze Steve’em Mannem, jej pierwszym prawdziwym chłopakiem. Był to bardziej układ niż namiętny związek, oboje bowiem mieli przed sobą jeden cel: wydostać się z Grant. Później, gdy byli już w klasie maturalnej, ojciec Steve’a dostał zawału i chłopak musiał przejąć rodzinny sklep z wyrobami metalowymi, który prowadził nieprzerwanie do dziś. Miał już też żonę i dzieci. Sarze udało się wprawdzie uciec do Atlanty, ale parę lat później wróciła.

I oto‌ znów była w „Skatie’s” i ponownie zanosiło się na pieszczoty z Jeffem Tolliverem. Taki przynajmniej miała zamiar.

Sara‍ otrząsnęła się ze wspomnień i ruszyła do toalety. Chwyciła za klamkę i gwałtownie cofnęła rękę, poczuwszy coś lepkiego. W tej części hali światło było przyćmione i Sara musiała przysunąć dłoń do samej twarzy, żeby zobaczyć, co to takiego. Wystarczył jej sam zapach, by zorientować się, z czym ma do czynienia. Rzuciła okiem na bluzkę tam, gdzie otarł się o nią plecak Jenny Weaver.

Przez‌ całą szerokość ciągnęła się łukiem wąska smuga krwi.

2

Jeffrey‍ postanowił nie wyrywać telefonu ze ściany, choć na to właśnie miał największą ochotę. Wziął głęboki oddech, wybrał numer telefonu posterunku i cierpliwie słuchał sygnału.

Telefon‌ odebrała jego sekretarka, Marla Simms, która dorabiała na pół etatu jako dyspozytorka.

– Dobry‍ wieczór, policja hrabstwa Grant, proszę czekać – rzuciła i rozłączyła się, nie dając mu szansy, by mógł coś powiedzieć.

Jeszcze‍ raz nabrał powietrza, próbując zapanować nad rosnącym rozdrażnieniem. Pomyślał o Sarze, która pewnie szuka teraz pretekstu, żeby wycofać się z ich spotkania. Na każdy jego krok do przodu ona robiła dwa do tyłu. Rozumiał jej powody, ale nie było mu przez to ani trochę weselej.

Oparł‍ się o ścianę, czując, jak pot ścieka mu po plecach. Sierpniowe upały rozkręcały się na dobre i w porównaniu z nimi rekordowo wysokie temperatury, jakie nawiedziły Georgię w czerwcu i lipcu, przypominały zimę. Wychodząc na dwór, miał czasem wrażenie, że oddycha jak przez mokrą szmatę do podłogi. Poluzował krawat i rozpiął koszulę pod szyją.

Sprzed‌ budynku dobiegł go krótki wybuch śmiechu. Jeffrey wyjrzał za róg w stronę parkingu. Koło zdezelowanego camaro stała grupa chłopców podających sobie z rąk do rąk papierosa. Automat telefoniczny wisiał na bocznej ścianie budynku i Jeffreya zasłaniał jaskrawy zielonożółty daszek. Zdawało mu się, że czuje zapach trawki, ale nie był pewien. Zachowanie chłopców nie wróżyło nic dobrego. Wiedział o tym nie dlatego, że był policjantem, ale dlatego, że będąc w ich wieku, obracał się w podobnym towarzystwie.

Zaczął‌ dumać, czy nie należałoby do nich podejść, i wtedy usłyszał głos Marli.

– Dobry‍ wieczór, policja hrabstwa Grant, dziękuję za cierpliwość. W czym mogę pomóc?

– Marla,‌ tu Jeffrey.

– Cześć,‍ szefie – powiedziała. – Przepraszam, że zawracałam panu głowę. To fałszywy alarm.

– Gdzie?‍ – spytał, mając świeżo w pamięci rozmowę z Betty Reynolds, właścicielką sklepu z tandetą.

– W pralni‌ – odpowiedziała. – Stary Burgess włączył alarm niechcący.

Pomyślał,‌ że to dość zabawne, iż Marla, będąc sama po siedemdziesiątce, nazywa Billa Burgessa starym, jednak postanowił to przemilczeć.

– Coś‌ jeszcze? – spytał.

– Brad‍ zameldował, że w knajpie coś się dzieje, ale niczego nie znaleźli.

– A co‍ zameldował?

– Tylko‍ tyle, że chyba coś zauważył, ale nic więcej. Wie pan, jaki jest Brad, melduje nawet o własnym cieniu. – Zachichotała. Brad był kimś w rodzaju posterunkowej maskotki. Miał dwadzieścia jeden lat, a jego pucułowata twarz i rozwichrzone jasne włosy nadawały mu chłopięcy wygląd. Starsi policjanci robili mu kawały, zabierając czapkę i zostawiając ją w różnych miejscach w mieście. W ubiegłym tygodniu Jeffrey widział ją na pomniku generała Lee przed szkołą.

Jeffrey‍ pomyślał o Sarze.

– Dziś‍ dowodzi Frank. Póki ktoś nie zginie, nie zawracajcie mi głowy.

– A jak‍ już, to dwa ptaszki jednym strzałem. – Marla znów zachichotała. – Koroner i szef na jedno wezwanie.

W takich‌ chwilach starał się pamiętać, że przeniósł się z Birmingham do Grant właśnie dlatego, że chciał mieszkać w małym miasteczku, gdzie wszyscy wszystkich znają i wszystko o wszystkich wiedzą, także o nim. Miał jeszcze coś powiedzieć, gdy z parkingu dobiegł go głośny krzyk.

Wyjrzał‌ zza rogu, zobaczył dziewczynę i usłyszał jej wrzask:

– Kurwa‍ mać, ty gnoju!

– Szefie?‍ – odezwała się Marla.

– Nie‌ rozłączaj się – szepnął, czując, jak od furii w głosie dziewczyny kurczy mu się żołądek.

Wiedział‌ z doświadczenia, że najgorsze, co może się przytrafić w sobotni wieczór, to rozwścieczona dziewczyna. Z chłopakami potrafił sobie radzić. Szpanują tylko i czekają, żeby ich ktoś powstrzymał od bójki. Dziewczęta trudniej wyprowadzić z równowagi, ale jeszcze trudniej je uspokoić. Wściekła nastolatka potrafi być naprawdę niebezpieczna, szczególnie kiedy w ręku ma broń.

– Zabiję‌ cię, ty skurwysynu! – rozdarła się w kierunku jednego z chłopców.

Jego‌ koledzy szybko się rozpierzchli, tworząc półokrąg, i chłopak został sam na sam z pistoletem wycelowanym w jego klatkę piersiową. Dziewczyna stała parę metrów od niego i teraz podeszła jeszcze o krok bliżej.

– Cholera‍ – syknął Jeffrey i przypomniawszy sobie o słuchawce trzymanej w ręku, dodał: – Podeślij mi tu zaraz Franka i Matta.

– Są‍ w Madison.

– No‌ to Lenę i Brada. Tylko dyskretnie. Na parkingu „Skatie’s” jest dziewczyna ze spluwą.

Odwiesił‌ słuchawkę, czując, jak napinają mu się mięśnie. Zaschło mu w gardle, a tętnica w szyi pulsowała jak wąż. W ciągu paru sekund przeleciało mu przez głowę sto myśli, ale wszystkie je od siebie odepchnął, zdjął marynarkę, przekręcił do tyłu kaburę i wyszedł na parking z rękami odstawionymi na boki. Dziewczyna spojrzała na niego, ale pistolet w jej dłoni pozostawał wycelowany w chłopca. Mierzyła w brzuch i Jeffrey widział, jak jej ręka dygoce. Na szczęście palec nie spoczywał jeszcze na spuście.

Jeffrey‌ ruszył wzdłuż ściany budynku. Dziewczyna stała odwrócona tyłem do hali, przed nią rozciągał się parking i droga. Miał nadzieję, że Lena okaże się na tyle sprytna, by kazać Bradowi podejść od strony budynku. Nie miał pojęcia, co dziewczyna zrobi, kiedy poczuje się osaczona, ale wiedział, że jeden nieostrożny ruch może spowodować śmierć wielu ludzi.

Gdy‌ znalazł się około sześciu metrów od dziewczyny, powiedział głośno: „Hej”, starając się ściągnąć uwagę wszystkich na siebie.

Dziewczyna‌ drgnęła, choć już wcześniej go zauważyła, i teraz jej palec owinął się wokół spustu. Była to beretta kaliber .32, tak zwana „pukawka na myszy”, którą niewiele można zdziałać z większej odległości, ale która z bliska potrafi narobić wiele szkód. Dziewczyna miała w magazynku osiem szans na zabicie i jeśli potrafi strzelać – a z tej odległości nawet małpie trudno byłoby chybić – trzyma w swoich rękach los ośmiu osób.

– Wszyscy‍ do tyłu – rozkazał chłopcom otaczającym parę głównych bohaterów. Po chwili wahania przesunęli się w stronę wjazdu na parking. Nawet z tej odległości Jeffrey wyczuł w powietrzu intensywny zapach marihuany. Chłopak chwiał się na nogach i Jeffrey pomyślał, że musiał pewnie dużo wypalić, nim dał się dziewczynie zaskoczyć.

– Niech‍ pan odejdzie – odezwała się dziewczyna. Miała na sobie czarny strój, a rękawy bluzy podwinęła powyżej łokci. Musiała mieć około trzynastu, czternastu lat. Mówiła głosem cichym, ale dobitnym. – Powiedziałam, żeby pan odszedł – powtórzyła.

Jeffrey‌ nie ruszył się.

Dziewczyna‌ przeniosła spojrzenie na chłopaka i dodała:

– I tak‍ go zabiję.

Jeffrey‍ wyciągnął ku niej ręce.

– Dlaczego?‍ – zapytał.

Pytanie‌ ją zaskoczyło, i o to mu chodziło. Ludzie wymachujący bronią nie bywają w nastroju do refleksji. Lufa jej pistoletu drgnęła.

– Żeby‍ go powstrzymać – oświadczyła, zwracając ku niemu twarz.

– Przed‌ czym?

Zastanowiła‌ się chwilę.

– Nie‍ pana sprawa.

– Nie?‌ – zapytał, robiąc krok do przodu, potem jeszcze jeden, i zatrzymał się nie więcej niż cztery metry od niej. Dość blisko, żeby wszystko dokładnie widzieć, i za daleko, żeby móc cokolwiek zrobić.

– Nie,‌ proszę pana – odpowiedziała. Jej dobre maniery trochę go uspokoiły. Dziewczęta, które mówią „proszę pana”, na ogół nie strzelają do ludzi.

– Posłuchaj‍ – zaczął Jeffrey, myśląc gorączkowo, co jej powiedzieć. – Wiesz, kim jestem?

– Tak‍ – odparła. – Jest pan szefem policji.

– Zgadza‌ się. A ty kto jesteś? Jak ci na imię?

Zignorowała‍ pytanie, ale chłopiec poruszył się, jakby do jego odurzonego mózgu dopiero teraz coś dotarło.

– Jenny,‍ ma na imię Jenny – powiedział.

– Jenny?‍ – Jeffrey uśmiechnął się. – Ładne imię.

– Tak,‌ no dobra – zająknęła się Jenny, nieco zbita z tropu, jednak szybko się opanowała i dodała: – Niech się pan nie odzywa. Nie chcę z panem rozmawiać.

– A może‍ jednak? – powiedział Jeffrey. – Bo myślę, że masz problemy i troszkę się pogubiłaś.

Przez‍ chwilę wyglądało, jakby się nad tym zastanawiała, potem jednak znów wycelowała pistolet w pierś chłopaka. Ręka wciąż jej drżała.

– Niech‌ pan stąd idzie albo go zabiję.

– Z tego‌ pistoletu? – zapytał Jeffrey. – Czy wiesz, co to znaczy kogoś zastrzelić? Wiesz, jakie to uczucie?

Widział,‌ że się nad tym zastanawia, i pomyślał, że pewnie wcześniej w ogóle jej to nie przyszło do głowy.

Jenny‍ była dość tęga, miała ze dwadzieścia kilogramów nadwagi. Wyglądała na jedną z tych dziewcząt, które nie lubią zwracać na siebie uwagi i starają się zawsze wtopić w otoczenie. Przystojny chłopak, do którego mierzyła, był pewnie obiektem odrzuconego zadurzenia. Za jego czasów postawiłaby chłopakowi złośliwy liścik w szkolnej szafce. Teraz celowała do niego z pistoletu.

– Jenny‌ – odezwał się Jeffrey, zastanawiając się jednocześnie, czy pistolet jest w ogóle załadowany – zastanów się. Dla takiego jak on nie warto pakować się w tarapaty.

– Niech‍ pan stąd idzie – powtórzyła Jenny mniej zdecydowanym tonem. Wolną ręką otarła twarz i Jeffrey zdał sobie sprawę, że dziewczyna płacze.

– Jenny,‌ myślę, że nie… – przerwał, bo w tym momencie odbezpieczyła pistolet. Metaliczny szczęk przewiercił mu uszy. Sięgnął do tyłu i położył rękę na rękojeści rewolweru, ale go nie wyciągnął. Starał się mówić spokojnym, rozsądnym tonem. – Co się stało, Jenny? Porozmawiajmy o tym. Na pewno nie jest aż tak źle.

Znów‌ otarła twarz.

– Właśnie,‌ że jest, proszę pana – powiedziała. – Jest aż tak źle.

Powiedziała‍ to tak zimno, że Jeffreyowi przebiegły ciarki po plecach. Opanował dreszcz i wyciągnął rewolwer. Nienawidził broni, bo jako policjant wiedział, ile może narobić szkody. Nosił rewolwer, bo musiał, a nie dlatego, że chciał. W ciągu dwudziestu lat służby zaledwie kilka razy do kogoś celował i tylko dwa razy wystrzelił, a i to nie bezpośrednio do człowieka.

– Jenny‌ – spróbował jeszcze raz, tym razem nadając swemu głosowi groźny ton – spójrz na mnie.

Nie‌ odrywała wzroku od stojącego przed nią chłopaka i zdawało się, że trwa to całą wieczność. Jeffrey zamilkł w nadziei, że dzięki temu poczuje, iż to ona panuje nad sytuacją. Powoli zwróciła ku niemu wzrok i dopiero wtedy dojrzała rewolwer w jego dłoni. Nerwowo oblizała wargi, analizując zagrożenie. W jej głosie zabrzmiał ten sam martwy ton, gdy powiedziała:

– To‍ niech pan mnie zastrzeli.

Pomyślał,‍ że się przesłyszał. Oczekiwał zupełnie innej reakcji.

– Zastrzel‌ mnie albo ja zabiję jego – powtórzyła.

Mówiąc‍ to, uniosła berettę na wysokość głowy chłopca.

Jeffrey‍ zobaczył, jak rozstawia nogi i obejmuje rękojeść pistoletu drugą dłonią. Przybrała postawę kogoś, kto wie, jak obchodzić się z bronią. Ręce przestały jej się trząść i utkwiła wzrok w chłopcu.

– Cholera‌ – jęknął chłopak i na asfalt z pluskiem popłynął jego mocz.

Wystrzeliła‌ i Jeffrey uniósł rewolwer, ale jej pocisk minął głowę ofiary i odłupał fragment plastikowego szyldu i daszku na ścianie budynku.

– Co‍ to było? – syknął Jeffrey. Tylko jego opanowaniu zawdzięczała, że nie pociągnął za spust. Trafiła w sam środek kropki nad „i” w napisie „Skatie’s” i Jeffrey pomyślał, że wątpliwe, by któryś z jego podwładnych potrafił strzelić tak celnie, szczególnie w takim stresie.

– To‍ było ostrzeżenie – odparła Jenny, choć on nie oczekiwał odpowiedzi. – Zastrzel mnie – powtórzyła – bo przysięgam na Boga, że rozwalę mu łeb. – Oblizała wargi. – Zrobię to, bo wiem, jak się tym posługiwać. – Dla lepszego efektu machnęła pistoletem. – Wiesz, że potrafię to zrobić.

Znowu‌ przybrała postawę strzelecką. Być może ludzie na parkingu rozpierzchli się albo nawet zaczęli krzyczeć, jednak Jeffrey nie zwrócił na to uwagi. Widział tylko dym dobywający się z lufy pistoletu.

Opanował oddech i powiedział spokojnie:

– Między szyldem a człowiekiem jest wielka różnica.

Mruknęła coś pod nosem i musiał się wysilić, żeby to dosłyszeć.

– To nie jest człowiek.

Kątem oka Jeffrey zarejestrował jakiś ruch. Od razu rozpoznał Sarę, która zdjęła wrotki i stała w białych skarpetkach, kontrastujących z czernią asfaltu.

– Kochanie?! – zawołała głosem pełnym napięcia i strachu. – Jenny?

– Niech pani odejdzie – rzuciła Jenny głosem nadąsanego dziecka, którym w istocie była, a nie niedoszłej morderczyni sprzed paru sekund. – Proszę.

– Nic jej nie jest – powiedziała Sara. – Znalazłam ją w środku i nic jej nie jest.

Pistolet zadrżał jej w dłoni, jednak chwilę później zawziętość wróciła i Jenny znów go uniosła, pewnie mierząc między oczy chłopca. Wraz z zawziętością powrócił też martwy ton, którym powiedziała:

– Kłamie pani.

Jeffreyowi wystarczyło jedno spojrzenie na Sarę, by mieć pewność, że dziewczyna wie, co mówi. Sara nie umiała kłamać i od razu było to po niej widać. Zresztą nawet z tej odległości widział krew na jej bluzce i dżinsach. Widocznie ktoś w hali został ranny i prawdopodobnie już nie żył. Spojrzał znów na Jenny i teraz już w jej delikatnej, dziewczęcej buzi zobaczył prawdziwe zagrożenie.

Uzmysłowił sobie nagle, że jego rewolwer jest wciąż zabezpieczony. Odbezpieczył go, rzucając Sarze ostrzegawcze spojrzenie, żeby nie podchodziła.

– Jenny? – Sara głośno przełknęła ślinę.

Jeffrey nigdy wcześniej nie słyszał takiego nerwowego zaśpiewu w jej głosie – Sara nigdy nie krzyczała na dzieci, jednak to, co Jenny zrobiła w hali, najwyraźniej ją odmieniło. Nie miał pojęcia, co to mogło być. Na torze nie było żadnej strzelaniny, a Buell Parker, gliniarz odpowiedzialny za ochronę hali zapewnił go, że wszystko jest w porządku. Ciekawe, gdzie on się teraz podziewa, przemknęło mu przez głowę. A może jest w środku i pilnuje miejsca przestępstwa i tego, by nikt nie wychodził? Co Jenny tam zrobiła? Dużo by dał, gdyby na parkingu można było teraz wcisnąć pauzę i pójść zobaczyć, co się stało.

Jeffrey wprowadził nabój do lufy swojej dziewiątki. Szczęk spowodował, że Sara gwałtownie obróciła głowę i wyciągnęła ku niemu rękę dłonią do dołu, jakby mówiąc: „Nie, spokojnie, nie rób tego”. Spojrzał ponad jej ramieniem w stronę wejścia do hali. Spodziewał się tłumu gapiów z nosami przyklejonymi do szyb, jednak nikogo tam nie było. Czyżby to, co wydarzyło się w środku, było o tyle ciekawsze od sceny rozgrywającej się na parkingu?

Sara podjęła jeszcze jedną próbę.

– Nic jej nie jest. Chodź i zobacz sama.

– Pani doktor – powiedziała Jenny łamiącym się głosem – niech pani nic do mnie nie mówi.

– Kochanie – ciągnęła Sara równie drżącym głosem – spójrz na mnie, tylko popatrz. – I gdy dziewczyna nie zareagowała, dodała: – Nic jej nie jest. Uwierz mi.

– Kłamie pani – odrzekła Jenny – wszyscy kłamią. – Zwróciła się do chłopaka. – A ty jesteś najgorszy ze wszystkich. Będziesz się smażył w piekle za to, co zrobiłeś, bydlaku.

W nagłym przypływie gniewu chłopak zawarczał, rozbryzgując kropelki śliny.

– To się tam spotkamy, ty szmato.

Jenny znieruchomiała i coś zdawało się przepływać między nimi. Gdy się odezwała, zrobiła to niemal dziecinnym głosikiem.

– Wiem, że tak.

Jeffrey kątem oka zauważył, że Sara robi krok do przodu, a dziewczyna wcelowuje lufę pistoletu w głowę chłopca. Stała nieruchomo, czekając. Jej ręce przestały drżeć, usta miała zacięte, dłoń pewnie trzymała pistolet. Wyglądała na bardziej pogodzoną z tym, co ją czeka, niż Jeffrey.

– Jenny… – odezwał się Jeffrey, wciąż szukając wyjścia z sytuacji. Nie miał zamiaru strzelać do tego dziecka. To w ogóle nie wchodziło w rachubę.

Jenny spojrzała w kierunku wjazdu na parking i Jeffrey podążył wzrokiem za nią. Wreszcie zjawił się radiowóz i wysiedli z niego Lena Adams i Brad z bronią w rękach. Wraz z Jeffreyem tworzyli podręcznikową formację trójkąta.

– Strzelaj – powiedziała Jenny, trzymając pistolet wymierzony w chłopca.

– Stać – rozkazał Jeffrey policjantom.

Brad posłuchał natychmiast, ale Lena przez moment się wahała. Jeffrey spojrzał na nią ostro, gotów powtórzyć rozkaz, i w końcu ona też opuściła broń.

– Zrobię to – wymamrotała Jenny.

Stała nieruchoma jak posąg i Jeffrey zastanowił się, co w niej jest takiego, co skłania ją do takiej zimnej zawziętości.

Jenny odchrząknęła i powiedziała:

– Zrobię to. Już to kiedyś zrobiłam.

Jeffrey spojrzał na Sarę, jakby szukając u niej potwierdzenia, że dobrze słyszy, jednak ona stała tylko wpatrzona w dziewczynkę z pistoletem.

– Zrobiłam to już – powtórzyła Jenny. – Strzelaj albo go zabiję, a potem i tak się zastrzelę.

Po raz pierwszy tego wieczoru Jeffrey przeanalizował parametry strzału. Próbował się przemóc i wytłumaczyć sobie, że bez względu na swój wiek dziewczyna stanowi dla chłopca prawdziwe zagrożenie. I jeśli postrzeli ją w nogę albo w ramię, będzie miała dość czasu, by pociągnąć za spust. Nawet jeśli strzeli jej w korpus, nim upadnie, będzie miała szansę wystrzelić. Celowała w niego tak, że chłopak umrze, zanim jeszcze jej ciało dotknie ziemi.

– Mężczyźni są tacy słabi – syknęła Jenny, unosząc pistolet do oczu. – Nigdy nie potraficie zrobić, co trzeba. Tylko się odgrażacie, ale nigdy nic nie robicie.

– Jenny… – powiedziała Sara błagalnym głosem.

– Liczę do pięciu – oświadczyła Jenny. – Jeden.

Jeffrey przełknął ślinę. Serce waliło mu tak głośno, że bardziej widział, niż słyszał, że dziewczyna liczy.

– Dwa.

– Jenny, proszę cię. – Sara złożyła dłonie jak do modlitwy. Były brunatne, prawie czarne od krwi.

– Trzy.

Jeffrey wycelował. Wciąż nie wierzył, że to zrobi. To niemożliwe, ona nie może tego zrobić. Nie ma więcej niż trzynaście lat. Trzynastoletnie dziewczynki nie strzelają do ludzi. To byłoby samobójstwo.

– Cztery.

Jeffrey zobaczył, jak jej palec zaciska się na spuście, jak mięśnie na jej przedramieniu powoli napinają się, wprawiając palec w ruch.

– Pięć! – krzyknęła i na szyi wystąpiły jej żyły. – Strzelaj, do jasnej cholery! – wrzasnęła, gotując się na odrzut pistoletu.

Jeffrey zobaczył, jak jej ramię sztywnieje, a nadgarstek nieruchomieje. Wszystko działo się tak wolno, że widział, jak po kolei napinają się jej mięśnie na przedramieniu i jak palec zaczyna naciskać spust.

Dała mu jeszcze ostatnią szansę.

– Strzelaj! – krzyknęła.

Wystrzelił.

3

Gdyby go nie utopiła w muszli klozetowej, w dwudziestym ósmym tygodniu ciąży dziecko Jenny Weaver miałoby już szansę przeżycia poza łonem matki. Płód był prawidłowo rozwinięty i dobrze odżywiony. Pień mózgu nie był uszkodzony, a z pomocą lekarską płuca z czasem by się rozwinęły. Dziecko nauczyłoby się chwytać, poruszać stopami i mrugać. W końcu z jego ust popłynęłyby dźwięki będące wyrazem czegoś innego niż przerażenie, teraz tak widoczne. Dziecko zdążyło wziąć pierwszy oddech, by rozpocząć życie, i zaraz potem zostało zabite. Od ponad trzech godzin Sara biedziła się nad poskładaniem dziecka z kawałków zostawionych przez Jenny Weaver w toalecie i w czerwonym plecaku, który odnaleźli w koszu na śmieci koło sali gier wideo. Używając drobnego ściegu w miejsce zwykłych szwów, Sara zszyła maleńkie ciałko w coś, co mogło uchodzić za dziecko. Sara musiała powtórnie zawiązać kilka szwów, bo jej palce straciły swą zwykłą zwinność, a ręce trzęsły się.

Niestety, niewiele to dało. Zszywanie małego korpusu i zawiązywanie drobniutkich szwów było jak zmaganie się ze starym swetrem. Po naprawieniu jednego miejsca pojawiało się inne, którego nie dawało się poprawić. Nie było szans na usunięcie śladów tragedii, jaka spotkała to dziecko. W końcu Sara pogodziła się z faktem, że nie uda jej się osiągnąć celu, który przed sobą postawiła. Dziecko trafi do grobu, wyglądając w dużej mierze jak wtedy, gdy matka widziała je po raz ostatni.

Sara westchnęła głęboko, raz jeszcze przeczytała protokół i podpisała się pod końcowymi wnioskami. Nie czekała z rozpoczęciem sekcji na Jeffreya czy Franka, nikt nie widział więc, jak składała ciało z pociętych fragmentów. Zrobiła to celowo, w obawie, że na oczach świadków nie da sobie rady.

Sara usiadła na krześle i przez szybę oddzielającą jej biuro od kostnicy spojrzała na czarny worek ze zwłokami złożony na stole do sekcji. Zamyśliła się i oczyma wyobraźni zobaczyła zupełnie inny obraz niż ten, który opisała w raporcie. W miejsce śmierci ujrzała życie pełne śmiechu, płaczu i miłości, życie, jakiego dziecko Jenny Weaver już nigdy nie zazna. Sama Jenny też go właściwie nie zaznała.

Od czasu przebytej przed paru laty ciąży pozamacicznej Sara nie mogła mieć dzieci. Początkowo trudno jej było się z tym pogodzić, ale z biegiem lat poczucie krzywdy stało się mniej dojmujące i Sara wyzwoliła się z marzeń o czymś, czego nie mogła mieć. Jednak to leżące na stole niechciane dziecko, któremu własna matka odebrała życie, nagle ożywiło w niej tamte odczucia.

Praca Sary polegała na trosce o dzieci. Trzymała je, tuliła w ramionach i przemawiała do nich pieszczotliwie. Robiła to, czego nigdy nie będzie mogła zrobić dla własnego dziecka. I siedząc teraz w kostnicy i wpatrując się w czarny worek, poczuła, jak gwałtownie ogarnia ją tęsknota za dzieckiem i jak uczucie pustki ściska jej serce. Słysząc kroki na schodach, Sara wyprostowała się i otarła łzy, starając się otrząsnąć z odrętwienia. Na widok Jeffreya oparła dłonie o blat biurka i ciężko podniosła się na nogi. Rozglądając się gorączkowo za okularami, dostrzegła przez szybę, że Jeffrey nie wchodzi jak zwykle prosto do niej, tylko zatrzymuje się przy czarnym worku. Jeśli nawet ją zauważył, to nie dał tego po sobie poznać. Stanął, pochylony nad stołem, i założył ręce do tyłu. Była ciekawa, o czym teraz myśli i czy zastanawia się, jak mogłoby wyglądać życie tego dziecka. I może też nad tym, że Sara mu takiego nie dała.

Odchrząknęła głośno i weszła na salę, przyciskając do piersi skoroszyt z dokumentami. Położyła go na krawędzi stołu i stanęła naprzeciw Jeffreya. Ciało leżało między nimi, omotane w zbyt wielki worek jak w koc. Nie mogła zmusić się, by zasunąć zamek i ostatecznie skazać dziecko na wieczną ciemność, zanim trafi do chłodni.

Milczała, bo nic jej nie przychodziło do głowy. Wsunęła rękę do kieszeni kitla i ze zdziwieniem odnalazła okulary. Właśnie je zakładała, gdy Jeffrey wreszcie się odezwał. Jego głos był chropawy i niski, jakby go ostatnio w ogóle nie używał.

– Więc tak to wygląda, kiedy ktoś próbuje spuścić dziecko do sracza.

Serce jej się ścisnęło na jego bezduszność. Milczała, nie wiedząc, jak zareagować. Chcąc zająć czymś ręce, zdjęła okulary i zaczęła je przecierać rogiem bluzki.

Jeffrey zaczerpnął głęboko powietrza i powoli je wypuścił. Pochyliła ku niemu głowę, bo zdało jej się, iż czuje od niego alkohol, choć wiedziała, że to mało prawdopodobne. Jeffrey rzadko pozwalał sobie na więcej niż na jedno piwo i robił to najczęściej, zasiadając przed telewizorem, by obejrzeć sobotni mecz uniwersyteckich drużyn futbolowych.

– Takie maleńkie stopki – bąknął, ze wzrokiem wciąż utkwionym w ciele noworodka. – Zawsze są takie małe?

Sara wciąż milczała. Patrzyła na maleńkie stopy, na dziesięć paluszków, na zmarszczki na podbiciu. Takie stopki matki całują i codziennie przeliczają w nich paluszki, jak ogrodnicy liczący rozwijające się pąki róż.

Sara przygryzła wargę, starając się nie poddawać emocjom, jednak to uczucie pustki w piersiach ją przytłaczało i bezwiednie położyła rękę na sercu.

Kiedy znów podniosła wzrok, stwierdziła, że Jeffrey wlepia w nią przekrwione oczy. Gałki pokryte były rozchodzącymi się promieniście od tęczówek cieniutkimi czerwonymi żyłkami. Nie była pewna, czy ich źródłem jest alkohol czy jego przygnębienie.

– Zdawało mi się, że nie pijesz – powiedziała, świadoma tonu pretensji w swym głosie.

– A mnie się zdawało, że nie zabijam dzieci – odparł i wpatrzył się w jakiś punkt za jej plecami.

Sara chciałaby mu pomóc, ale czuła się obezwładniona własnym przygnębieniem.

– To przez Franka – wyjaśnił. – Dał mi trochę whisky.

– I co, pomogło?

Jego oczy zaszkliły się i zobaczyła, że usiłuje walczyć z łzami. Poruszył szczęką, potem uśmiechnął się smutno.

– Jeffrey…

Ale nie dał jej szansy.

– Znalazłaś coś? – spytał sucho.

– Nie.

– Sam nie wiem… – przerwał i spuścił wzrok, ale nie na dziecko. Jego oczy utkwione były w kafelkach podłogi. – Nie wiem, jak się zachować – powiedział w końcu. – Nie wiem, co mam robić.

Sarze zrobiło się go żal. Patrzenie na załamanego Jeffreya było bardziej bolesne niż zmaganie się z własnymi odczuciami. Obeszła stół i położyła mu rękę na ramieniu, jednak on się do niej nie odwrócił.

– Myślisz, że ona by go zastrzeliła? – zapytał.

Sara poczuła ucisk w gardle, bo i ją dręczyło to pytanie. Jenny cały czas stała odwrócona do niej plecami i tylko Jeffrey, Lena i Brad mogli widzieć dokładnie to, co się działo.

– Saro?

W jego wzroku dojrzała wyraźnie, że oczekuje od niej prawdy, a nie uników.

– Tak – odpowiedziała, starając się, by zabrzmiało to przekonująco. – Miałeś jasną sytuację. Nie było innego wyjścia.

Jeffrey odszedł parę kroków i oparł się plecami o ścianę.

– Ojcem jest pewnie Mark, prawda? – Oparł głowę o ścianę. – Ten chłopak, którego chciała zastrzelić.

Sara włożyła ręce do kieszeni i zmusiła się do pozostania w miejscu, choć coś ją ku niemu ciągnęło.

– Na to wygląda – przytaknęła.

– Jego rodzice zgadzają się na rozmowę z nim dopiero jutro. Słyszałaś o tym?

Zaprzeczyła powolnym ruchem głowy. Mark nie był o nic podejrzany i nie można było aresztować go tylko za to, że ktoś celował do niego z pistoletu.

– Oświadczyli, że dość już przeszedł. – Jeffrey opuścił głowę. – Dlaczego ona to zrobiła? Przez co musiała przejść, że uznała…? – Zamilkł i podniósł wzrok na Sarę. – Była jedną z twoich pacjentek, prawda?

– Przeniosła się tutaj z matką jakieś trzy lata temu. – Sara próbowała przybrać rzeczowy ton. Wiedziała, że bardziej pomoże Jeffreyowi, traktując tę sprawę jak każdą inną bez rozwodzenia się nad jego osobistym udziałem w tym strasznym wydarzeniu. I fakt, że ona wolałaby inaczej, w tym akurat momencie nie miał większego znaczenia.

– Skąd? – zapytał.

– Chyba gdzieś z północy. Matka przyjechała tu po bardzo bolesnym rozwodzie.

– Skąd to wiesz?

– Rodzice opowiadają mi różne rzeczy. – Zawiesiła głos. – Nie wiedziałam, że Jenny jest w ciąży. Nie pokazywała się u mnie od pół roku, może dłużej. – Położyła rękę na piersi. – Była takim miłym dzieckiem. Nigdy bym nie pomyślała, że stać ją na coś takiego.

Jeffrey pokiwał głową i potarł powieki.

– Tessa nie jest pewna, czy uda jej się zidentyfikować tę drugą dziewczynę, która wchodziła do toalety. Brad ma wziąć ze szkoły kronikę szkolną, może to coś da. Ty też ją obejrzyj.

– Oczywiście… Był straszny tłum – powiedział, mając na myśli tor dla wrotkarzy. – Ale ludzie się rozeszli, zanim zdążyliśmy ich przesłuchać. Chyba nie uda nam się odnaleźć wszystkich.

– Dowiedziałeś się czegoś?

Potrząsnął głową.

– Jesteś pewna, że tylko one dwie wchodziły do toalety? Jenny i ta druga dziewczyna?

– Nikogo innego nie widziałam – odparła, choć po dzisiejszym wieczorze nie mogła już być niczego pewna. – Nie przyglądałam się jej. Gdyby była moją pacjentką, pewnie bym ją rozpoznała, ale też nie na pewno… – Przerwała, próbując coś jeszcze sobie przypomnieć, ale nic nowego nie przyszło jej do głowy. – Była wysoka i chyba miała na głowie baseballówkę.

Spojrzał na nią z zainteresowaniem.

– Pamiętasz kolor?

– Było ciemno – odparła, czując, że sprawia mu zawód. Pomyślała, że rozumie teraz, dlaczego tylu świadków tak chętnie składa nieprawdziwe zeznania. Czuła się głupio, nie umiejąc powiedzieć nic o tamtej dziewczynie, i starała się to nadrobić, szukając w pamięci choćby strzępów informacji, które równie dobrze mogły być jedynie wytworem jej wyobraźni. – Teraz to już nawet nie jestem pewna, czy to była baseballówka. Nie przyglądałam się jej – dodała, uśmiechając się. – Rozglądałam się za tobą.

Nie odwzajemnił jej uśmiechu i powiedział tylko:

– Rozmawiałem z jej matką.

– I co jej powiedziałeś?

– Zastrzeliłem pani córkę, pani Weaver – powiedział sztucznie beztroskim tonem. – Bardzo mi przykro.

Sara przygryzła dolną wargę. Gdyby mieszkali w większej miejscowości, Jeffrey nie musiałby sam zawiadamiać rodziny. Zostałby czasowo odsunięty od sprawy i czekałby na wynik dochodzenia. Hrabstwo Grant było jednak tak małe, że wszystko spadało na jego barki.

– Nie chciała wyrazić zgody na sekcję – ciągnął. – Musiałem ją przekonać, że nie ma wyboru. Stwierdziła, że to będzie tak… – przerwał – jakby ją zabijać po raz drugi.

Sara poczuła, jak ją ściska w dołku z żalu i poczucia winy.

– Nazwała mnie mordercą dzieci – powiedział. – Od dziś jestem mordercą dzieci.

Sara zaprzeczyła ruchem głowy.

– Nie miałeś wyboru – rzekła przekonana, że tak było naprawdę. Kiedyś się z tym mężczyzną kochała i dzieliła z nim życie. I zawsze wierzyła w słuszność jego oceny. – Postąpiłeś zgodnie z regułami – dodała.

Parsknął szyderczo.

– Jeff…

– Myślisz, że ona by to zrobiła? – powtórzył. – Bo ja wątpię. Analizuję wszystko i dochodzę do wniosku, że chyba jednak by odpuściła, że może…

– Popatrz tu – przerwała Sara, wskazując na stół. – Zabiła własne dziecko, Jeffrey. Myślisz, że nie byłaby zdolna zabić także jego ojca?

– Tego już nigdy się nie dowiemy.

Cisza, która zapadła, była jak gęsta chmura. Pokryte kafelkami i surowe w wyglądzie pomieszczenia kostnicy znajdowały się w suterenie szpitala i jedynym dźwiękiem zakłócającym ciszę był szum sprężarek w szafach chłodniczych. Jedna z nich akurat wyłączyła się z głośnym pstryknięciem, które odbiło się głuchym echem od ścian.

– Czy dziecko było żywe? – spytał Jeffrey. – Urodziło się żywe?

– Nie przeżyłoby bez pomocy lekarskiej – powiedziała Sara i oczywiście nie była to odpowiedź na jego pytanie. Z jakiegoś powodu chciała kryć Jenny.

– Ale była żywa? – nie dawał się zbyć.

– Była bardzo mała – odparła – więc raczej by się jej nie udało…

Jeffrey podszedł do stołu, wsadził ręce do kieszeni i wbił wzrok w noworodka.

– Chcę… – powiedział cicho – chcę iść do domu. I chcę, żebyś ty poszła ze mną.

– Dobrze. – Kiwnęła głową choć wcale nie była pewna, czy dobrze go zrozumiała.

– I chcę się z tobą kochać – dodał.

W oczach Sary musiało odmalować się zaskoczenie.

– Chcę… – zawiesił głos.

Sara przyglądała mu się ze ściśniętym sercem.

– Chcesz zrobić dziecko.

Po zdumieniu w oczach Jeffreya poznała, że nie przyszło mu to w ogóle do głowy, i poczuła się nawet trochę upokorzona. Serce podeszło jej do gardła i nie mogła wydusić z siebie słowa.

Potrząsnął głową.

– Nie to miałem na myśli.

Sara odwróciła się, czując, jak ją palą policzki. Nie przychodziło jej nic do głowy, czym mogłaby pokryć tamte słowa.

– Przecież wiem, że nie możesz… – powiedział.

– Mniejsza z tym.

– Chodzi mi tylko o to, że…

Choć jej wściekłość była adresowana do samej siebie, a nie do Jeffreya, warknęła na niego opryskliwie:

– Powiedziałam, mniejsza z tym.

Jeffrey na chwilę zamilkł, najwyraźniej zastanawiając się, co powiedzieć. W końcu żałosnym tonem oświadczył:

– Bo chciałbym cofnąć czas o pięć godzin, rozumiesz? – Poczekał, aż się odwróci, i dodał: – Chciałbym znowu stać z tobą na tym cholernym torze i jak ten zasrany pager się odezwie, to wyrzucić go prosto do śmieci.

Sara patrzyła na niego w milczeniu, bojąc się odezwać.

– Tylko o tym marzę, Saro – powtórzył. – Niczego innego nie miałem na myśli. A w tamtej sprawie…

Uciszyła go, podnosząc dłoń. Na schodach rozległy się kroki dwóch osób. Sara przeszła do biura, ocierając po drodze łzy. Z pudełka na biurku wyciągnęła chusteczkę higieniczną i wydmuchała nos, potem policzyła powoli do pięciu, starając się dojść do siebie i przełknąć uczucie upokorzenia.

Kiedy się obróciła, detektyw Lena Adams i Brad Stephens byli już w kostnicy i stali obok Jeffreya, któremu również udało się przybrać maskę obojętności. Wszyscy troje trzymali ręce za sobą, jak to robią policjanci na miejscu przestępstwa w obawie, by przypadkiem nie zatrzeć śladów. W tej chwili Sara wszystkich ich nienawidziła, nawet Brada Stephensa, który był wyjątkowo nieszkodliwym poczciwcem.

– Dzień dobry, pani doktor – powiedział Brad, zdejmując na jej widok czapkę. Twarz miał bledszą niż zwykle, a w oczach kręciły mu się łzy.

– Przejdź się… – zaczęła Sara, ale musiała przerwać, by odchrząknąć – przejdź się na górę i przynieś mi kilka prześcieradeł. Tak ze cztery. Niepotrzebne jej były prześcieradła, ale Brad był kiedyś jej pacjentem i wciąż czuła potrzebę, by się nim opiekować.

– Dobrze, pani doktor. – Brad uśmiechnął się do niej uradowany, że ma coś do zrobienia.

Po jego wyjściu Lena spytała rzeczowym tonem:

– Z dzieckiem już po wszystkim?

Jeffrey potwierdził, mimo że go przy tym nie było. Dostrzegł skoroszyt z dokumentami na drugim końcu stołu i wyciągnął rękę. Sara nie odezwała się ani słowem, patrząc, jak wyjmuje z kieszeni pióro i podpisuje się pod protokołem sekcji. Miała świadomość, że przeprowadzając sekcję bez obecności choćby jednego świadka, złamała kilka przepisów.

– Dziewczyna jest w chłodni? – spytała Lena, ruszając do drzwi. W jej ruchach było coś nonszalanckiego, jakby to, co na nią czekało za tymi drzwiami, było dla niej czymś zupełnie zwyczajnym. Sara wiedziała, że Lena ostatnio dużo przeszła, jednak jej postawa trochę ją zirytowała. – Tutaj? – spytała, trzymając dłoń na drzwiach chłodni.

Sara przytaknęła głową ale nie poruszyła się. Jeffrey podszedł do Leny, żeby jej pomóc, i Sara pospiesznie zasunęła zamek na torbie z noworodkiem, jakby bojąc się, że się rozmyśli.

Kiedy Lena i Jeffrey wytoczyli nosze z ciałem Jenny Weaver, serce Sary waliło jak młotem. Podjechali do stołu i zablokowali kółka, czekając, aż Sara przesunie worek z noworodkiem. W końcu Jeffrey wziął go na ręce i Sara odwróciła głowę, widząc, że podtrzymuje dłonią coś, co musiało być główką dziecka. Poszedł do chłodni, wlokąc po podłodze pustą końcówkę worka.

Lena z ostentacyjną niecierpliwością spojrzała na zegarek i Sara poczuła, że ma ochotę uderzyć ją w twarz. Opanowała się i podeszła do metalowej szafki koło umywalek. Otworzyła sterylne opakowanie i nałożyła fartuch, zerkając spod oka w stronę chłodni i zastanawiając się, dlaczego Jeffrey tak się grzebie. Pojawił się, dopiero gdy Sara chwyciła worek, by pomóc Lenie przenieść ciało Jenny na stół.

– Pozwól – powiedział, po czym wziął rogi worka z rąk Leny i pomógł przesunąć go na biały, emaliowany stół. Jenny była ciężka i gdy złożono ją na blacie, ułożone na końcu stołu narzędzia chirurgiczne głośno zabrzęczały.

Sara ułożyła głowę dziewczyny na czarnej podpórce, starając się patrzeć na nią oczami patologa, a nie pediatry. W ciągu dziesięciu lat pracy w charakterze koronera hrabstwa Grant, zdarzyły jej się tylko cztery przypadki, że osobiście znała denatów, jednak Jenny była pierwszą ofiarą, która kiedyś była również pacjentką jej kliniki.

Sara przysunęła do siebie tacę z czystymi narzędziami, upewniając się, że jest na niej wszystko, co jej potrzebne. Dwa gumowe węże u szczytu stołu służyły do opróżniania ciała z płynów ustrojowych. Nad nimi wisiała duża waga służąca do ważenia narządów. Na drugim końcu stołu znajdowała się taca z narzędziami służącymi do rozcinania ciała. Blat wyposażony był w rynienkę i wysokie obramowanie zapobiegające rozlewaniu się płynów i miał wyraźny spadek w stronę dużego, mosiężnego otworu odpływowego.

Carlos, asystent Sary w kostnicy, wcześniej okrył ciało Jenny Weaver dużym, białym prześcieradłem i na jej szyi widać było teraz średniej wielkości czerwoną plamę. Carlos zajmował się Jenny w czasie, gdy Sara pracowała nad dzieckiem. Zrobił jej prześwietlenia i przygotował zwłoki do sekcji, podczas gdy Sara bezskutecznie usiłowała zrobić coś z noworodkiem. Nie okazał zdziwienia, gdy po zakończonej pracy Sara kazała mu iść do domu.

Sara zsunęła prześcieradło na wysokość klatki piersiowej. Rana była ogromna i z prawej strony szyi strzępy ciała zwisały jak kawałki surowego mięsa. W czarnej od zaschniętej krwi ranie widać było fragmenty chrząstek i kości.

Podeszła do przeglądarki na ścianie i włączyła podświetlenie. Jarzeniówka zamigotała i oświetliła wykonane przez Carlosa klisze rentgenowskie Jenny Weaver.

Przyglądała im się w skupieniu, początkowo nie bardzo rozumiejąc to, co widzi. Zanim się odezwała, dla pewności sprawdziła jeszcze nazwisko w spisie.

– Te linie, które tu widać, to złamanie lewej kości ramiennej, które moim zdaniem miało miejsce niecały rok temu. Nie wygląda to na typowe złamanie, zwłaszcza u kogoś, kto nie uprawiał sportu, więc zakładam, że przyczyną był akt przemocy.

– Wiedziałaś o tym? – spytał Jeffrey.

– Oczywiście, że nie – odparła Sara. – Złożyłabym zawiadomienie. Każdy lekarz tak by postąpił.

– Jasne – powiedział Jeffrey, unosząc dłoń w obronnym geście. Jej ton musiał być chyba bardziej zaczepny, niż myślała, bo Lena zaczęła przyglądać się czemuś na posadzce.

Sara odwróciła się w stronę przeglądarki.

– Są również ślady urazu w okolicy chrząstki żebrowej, która znajduje się tu, koło żebra. – Wskazała palcem. – Wyżej, w okolicy mostka występuje stłuczenie, które mogło powstać w wyniku mocnego pchnięcia lub uderzenia wstecznego. To znaczy do tyłu. – Odczekała chwilę, zastanawiając się, czy Jenny zgłosiła się z tym do jakiegoś lekarza. Nawet stażysta domyśliłby się, że tego rodzaju uraz to sprawa mocno podejrzana. – Myślę, że ten, kto jej to zrobił, był od niej wyższy. To świeży uraz – dodała i umieściła w przeglądarce następne zdjęcie. Przyjrzała mu się ze skrzyżowanymi ramionami. – To jest obręcz biodrowa – wyjaśniła. – Zwróćcie uwagę na cień na kości kulszowej. Wskazywałoby to na urazowy nacisk na kość łonową. W medycynie nazywa się to złamaniem uciskowym.

– A ten ucisk od czego? – zapytał Jeffrey.

Ku zaskoczeniu Sary, na pytanie Jeffreya odpowiedziała Lena.

– Została zgwałcona. – Powiedziała to tak obojętnym tonem, jakby mówiła o kolorze oczu dziewczyny. – Brutalnie zgwałcona, zgadza się?

Sara przytaknęła. Chciała jeszcze coś powiedzieć, ale usłyszała kroki na schodach i po charakterystycznym szuraniu poznała, że wraca Brad.

– Proszę – powiedział, wsuwając się tyłem przez drzwi. W rękach trzymał kilka prześcieradeł i dyndającą czapkę.

– A poszewki przyniosłeś? – rzuciła Sara.

– Ojej – westchnął Brad i potrząsnął głową. – Nie, przepraszam.

– Chyba są na samej górze. Przynieś co najmniej cztery.

– Już lecę, pani doktor – odparł, układając prześcieradła na stole przy drzwiach.

Kiedy wyszedł, Lena złożyła ręce na piersiach.

– On już nie ma dwunastu lat – oświadczyła sucho.

Po raz pierwszy od pojawienia się Leny w kostnicy Jeffrey podniósł na nią wzrok i mruknął: „Cicho bądź”, co jak na niego było zachowaniem dość nietypowym.

Lena zaczerwieniła się i zamilkła, co też było nietypowe.

– Na stłuczenie klatki piersiowej musiała używać tylenolu. Nic innego się nie nadaje – ciągnęła Sara. – Pęknięcie kości miednicy mogło zagoić się samo. To by wyjaśniało, dlaczego ostatnio przytyła. Musiała mieć kłopoty z poruszaniem się.

– Myślisz, że to ten jej chłopak się nad nią znęcał? – zapytał Jeffrey.

– Ktoś na pewno – odparła Sara, raz jeszcze przyglądając się kliszom, by upewnić się, że niczego nie przegapiła. Badając Jenny Weaver, ani razu nie natknęła się na ślady przemocy fizycznej. Zupełnie nie rozumiała, jak to się stało, że dziewczynce udało się je ukryć, i dlaczego to zrobiła. Tyle że oczywiście nie kazała swym przeziębionym pacjentom robić prześwietleń, a Jenny nigdy nie rozbierała się do badania. Nastolatki potrafią być bardzo drażliwe na punkcie swego ciała i nie chcąc jej zawstydzać przy osłuchiwaniu płuc i serca, wsuwała jej stetoskop pod bluzkę.

Sara wróciła do stołu i na nowo podjęła oględziny. Poczuła, że ręce jej się trochę trzęsą, i ściągając prześcieradło, była tak zaabsorbowana opanowaniem tego drżenia, że nie od razu zauważyła to, co ukazało się ich oczom.

– O cholera – powiedziała Lena i przeciągle gwizdnęła.

Jeffrey tym razem jej nie upomniał i trudno mu się było dziwić. Całe ciało dziewczyny, a zwłaszcza jej przedramiona i nogi, było pokryte dziesiątkami drobnych nacięć. Nacięcia były w różnych stadiach gojenia, jednak niektóre musiały pochodzić zaledwie sprzed paru dni.

– A co to takiego?! – wykrzyknął Jeffrey. – Próbowała się zabić czy jak?

Sara przyjrzała się nacięciom. Żadne nie przebiegało w poprzek nadgarstka ani w miejscach rzucających się w oczy komuś postronnemu. Teraz było już wiadomo, dlaczego w środku lata Jenny miała na sobie bluzę z długimi rękawami. Ciąg krótkich głębokich nacięć na lewym przedramieniu zaczynał się jakieś siedem centymetrów powyżej nadgarstka, w miejscu, do którego mógł się podwinąć rękaw, natomiast liczne ciemne blizny wskazywały, że cały proceder trwał już od dawna. Nacięcia na nogach były o wiele głębsze i wydawały się krzyżować. Po ułożeniu blizn widać było, że nacięcia rozchodzą się promieniście od kolana w górę uda. Rany niewątpliwie zadała sobie sama Jenny.

– Co to jest? – zapytał Jeffrey, choć nie mógł mieć wątpliwości.

– To sznyty – wyjaśniła Lena.

– Samookaleczenia – poprawiła ją Sara, jakby mogło to coś zmienić. – Już miałam z tym do czynienia w klinice.

– Ale dlaczego? – spytał Jeffrey. – Po co ktoś miałby robić coś takiego?

– Przeważnie z głupoty – odparła Sara, czując, jak irytacja skręca jej żołądek. Ileż razy badała tę dziewczynę? Co jeszcze przegapiła? – Czasem chcą się przekonać, jakie to uczucie. Zazwyczaj to tylko popisywanie się bez myślenia o skutkach. Ale to tutaj… – przerwała, wpatrując się w głębokie nacięcia na lewym udzie – to co innego. Ukrywała je i nie chciała, żeby ktoś to zobaczył.

– Ale dlaczego? – powtórzył Jeffrey. – Po co to robiła?

– Samokontrola – powiedziała Lena i Sarze nie spodobało się, jak mówiąc to, spojrzała na dziewczynę. W jej wzroku był niemal podziw.

– To objaw głębokiej psychozy – rzuciła Sara. – Zazwyczaj robią to bulimiczki albo anorektyczki. To rodzaj nienawiści do samej siebie. – Obrzuciła Lenę wymownym spojrzeniem. – Przeważnie ma to głębszą przyczynę. Na przykład molestowanie seksualne albo gwałt.

Lena przez sekundę wytrzymała jej spojrzenie, potem odwróciła wzrok.

– Mogą też być inne przyczyny – ciągnęła Sara. – Nadużywanie środków odurzających, choroba psychiczna, problemy w szkole czy w domu.

Mówiąc to, podeszła do szafki i wyjęła plastikowy wziernik. Nałożyła drugą parę rękawiczek, rozpakowała wziernik i z pstryknięciem zatrzasku otworzyła go. Dźwięk ten spowodował, że Lena wzdrygnęła się lekko i Sara z ulgą pomyślała, że policjantka miewa jednak jakieś ludzkie reakcje.

Podeszła do ciała i rozłożyła nogi Jenny. Znieruchomiała, nie mogąc uwierzyć własnym oczom. Wziernik wypadł jej z rąk na stół.

– Co się stało? – spytała Lena.

Sara nie odpowiedziała. Myślała, że po tym, co widziała dziś wieczorem, nic już nie zdoła jej zaskoczyć. Myliła się.

– Co się stało? – powtórzyła Lena.

– To nie było jej dziecko. Ona nigdy nie rodziła.

Jeffrey kiwnął głową na wziernik.

– Skąd możesz wiedzieć, skoro jej nawet nie zbadałaś?

Sara spojrzała na nich, nie bardzo wiedząc, jak to powiedzieć.

– Ma zaszytą pochwę – wykrztusiła wreszcie. – Sądząc po stadium wygojenia, zaszyto ją co najmniej sześć miesięcy temu.

NIEDZIELA
4

Lena wyjrzała przez okno i kolejny raz przejechała językiem po przednich zębach. Nie mogła się przyzwyczaić do tymczasowych protez. Za trzy tygodnie miała dostać cztery stałe implanty, które wkręcą jej w dziąsła jak żaróweczki, i nie potrafiła sobie wyobrazić, jak będzie się z tym czuła. A na razie protezy stanowiły pamiątkę tego, co wydarzyło się cztery miesiące temu.

Patrzyła na sunące za szybą samochodu widoki, starając się uwolnić od wspomnień. Hrabstwo Grant było małe, ale i tak większe od Reece, gdzie dorastała z Sybil, swoją siostrą bliźniaczką. Ich ojciec poniósł śmierć na służbie osiem miesięcy przed ich urodzeniem, matka zmarła, wydając je na świat. Obowiązek wychowania dziewczynek spadł na wuja, Hanka Nortona, miłośnika szybkiej jazdy i alkoholu, który przez ich całe dzieciństwo bezskutecznie walczył z uzależnieniami. Któregoś słonecznego popołudnia, cofając po pijanemu przed domem samochód, potrącił Sybil, w wyniku czego dziewczynka straciła wzrok. Lena zawsze obwiniała go o kalectwo siostry i nigdy nie wybaczyła mu roli, jaką w tym odegrał. Jego reakcją na jej nienawiść było chowanie się za nieprzeniknionym murem niechęci. Wzajemne urazy z przeszłości uniemożliwiały obojgu dojście do porozumienia. Nawet teraz, gdy Sybil już nie żyła, a ona sama ledwo uszła z życiem, nie potrafiła go traktować inaczej, jak tylko jako zło konieczne.

– Ale upał – mruknął Hank, ocierając kark starą postrzępioną chusteczką.

Klimatyzacja buczała tak głośno, że Lena ledwo go słyszała. Stary mercedes Hanka przypominał czołg i wszystko w jego wnętrzu było na wyrost. Siedzenia były za wielkie, we wgłębieniu na nogi można by zmieścić konia, a pokrętła na desce rozdzielczej były ogromne i aż kłuły w oczy. Zaprojektowano je nie tyle z myślą o łatwości obsługi, ile po to, żeby robić wrażenie. Ale trzeba było przyznać, że ten masywny pojazd dawał poczucie bezpieczeństwa i nawet na wyboistej żwirowej drodze do domu Leny samochód zdawał się płynąć.

– Straszny upał – powtórzył Hank. Z upływem lat robił to coraz częściej, jakby powtarzanie tego samego miało zrekompensować fakt, że miał niewiele nowego do powiedzenia.

– Mhm – potwierdziła Lena, nie odwracając głowy od okna. Czuła, że Hank na nią patrzy i próbuje nawiązać kontakt. Po jakimś czasie poddał się i włączył radio.

Lena odwróciła się od okna i odchyliła głowę na oparcie fotela. Którejś niedzieli tuż po wyjściu ze szpitala zgodziła się towarzyszyć wujowi do kościoła i w ciągu kolejnych miesięcy weszło im to w zwyczaj. Jeździła bardziej dlatego, że bała się zostawać w domu sama, niż z potrzeby ducha. Uważała, że nie musi już nigdy nikogo prosić o wybaczenie. Swoje długi wobec Boga, czy też tego kogoś, kto zarządzał jej losami, spłaciła cztery miesiące temu, kiedy została nafaszerowana narkotykami, zgwałcona i przeniesiona do straszliwego świata bólu i fałszywych doznań.

Hank znów przerwał jej tok myślenia.

– Dobrze się czujesz, dziecinko?

„Co za głupie pytanie – pomyślała Lena. – Kurwa, cóż za idiotyczne pytanie.”

– Lee?

– Słucham – powiedziała, słysząc, jak sepleni przez protezy.

– Nan znowu dzwoniła.

– Tak, wiem.

Nan Thomas, ostatnia kochanka Sybil przed jej śmiercią. Już od miesiąca wydzwaniała.

– Ma jakieś rzeczy Sybil – powiedział Hank, wiedząc, że Lena i tak o tym wie. – Chce ci je tylko oddać.

– Niech je odda tobie – odparła Lena. Nie miała ochoty się z nią spotykać i Hank doskonale o tym wiedział. Mimo to wciąż do tego wracał.

Hank spróbował z innej beczki.

– A ta dziewczyna wczoraj… – zaczął, ściszając radio. – Byłaś tam, nie?

– Byłam – wymamrotała Lena i zacisnęła szczęki, by nie wybuchnąć płaczem. Czy kiedykolwiek jeszcze będzie mogła normalnie mówić? Czy nawet własny głos będzie jej wciąż przypominać, co jej tamten zrobił?

Tamten, pomyślała, nie chcąc nawet w myślach używać jego imienia. Spojrzała na ręce złożone na udach i na identyczne blizny na obu dłoniach. Gdyby Hank nie siedział obok, obróciłaby je i zajrzała na wewnętrzną stronę, tam gdzie gwoździe wbite w nie przeszły na wylot. Takie same blizny miała też na stopach, w połowie odległości między palcami i kostką. Dwa miesiące fizjoterapii przywróciły sprawność jej dłoniom; mogła też już chodzić, nie krzywiąc się z bólu, ale blizny pozostaną na zawsze.

Lena niewiele pamiętała z tego, co się z nią działo po porwaniu. Dopiero te blizny i szpitalna historia choroby pozwoliły jej odtworzyć wydarzenia. Wszystko, co pamiętała, to chwile, gdy narkotyki przestawały działać, tamten przychodził, siadał obok na podłodze i zaczynał opowiadać o swoim dzieciństwie i dotychczasowym życiu, zupełnie jakby byli kochankami, którzy chcą się lepiej poznać.

Lenie zapadły w pamięć niektóre szczegóły z jego życia: jego pierwszy pocałunek, pierwszy seks, jego nadzieje, marzenia i chore obsesje. Nawiedzały ją teraz równie łatwo jak wspomnienia z własnego życia. Czy opowiadała mu wtedy podobne rzeczy o sobie? Nie mogła sobie przypomnieć i to ją bardziej przerażało niż jej fizyczne cierpienia. Czasami miała wrażenie, że wszystkie te blizny są nieistotne w porównaniu z intymnymi rozmowami, jakie prowadziła ze swym prześladowcą. Manipulował nią tak, że nie panowała nad własnymi myślami. Zgwałcił nie tylko jej ciało, ale i umysł.

Nawet teraz jego wspomnienia mieszały się z jej własnymi i chwilami nie była już pewna, czy to przydarzyło się jemu, czy jej. Zabrał jej też Sybil, jedyną osobę na świecie, która mogłaby to wszystko rozwikłać, zwrócić jej życie i jej dzieciństwo.

– Lee? – Hank wyrwał ją z zamyślenia, wyciągając ku niej paczkę gumy do żucia.

Potrząsnęła głową i patrzyła, jak Hank, trzymając kierownicę, próbuje wysunąć pasek juicy fruit. Rękawy koszuli miał podwinięte i na jego białych ziemistych rękach widać było głębokie zmarszczki. Te blizny były okropne i ich widok przypomniał jej o Jenny Weaver. Wczoraj Jeffrey dopytywał się, po co ktoś miałby się celowo ciąć, jednak Lena wiedziała, że ból może przynieść ukojenie. Jakieś sześć tygodni po wyjściu ze szpitala przypadkowo przytrzasnęła sobie palce drzwiami od samochodu. Piekący ból przeszył całe ramię i przez króciutką chwilę sprawiło jej to przyjemność. Pomyślała wtedy: „A więc tak to jest, kiedy znowu coś się czuje”.

Zamknęła oczy i złożyła razem dłonie. Jak zwykle wymacała blizny i pociągnęła palcem po obwodzie jednej, potem drugiej. Kiedy to się stało, nie czuła nawet bólu. Narkotyk przekonał ją, że unosi się na oceanie i jest bezpieczna. Jej umysł kreował inną rzeczywistość niż ta, jaką stworzył jej gwałciciel. Kiedy do niej przychodził, jej umysł wmawiał jej, że wchodzi w nią Greg Mitchell, jej dawny chłopak. I jej ciało reagowało na Grega, nie na tamtego.

A jednak w ciągu tych niewielu nocy, które udało jej się od tamtej pory przespać na tyle długo, by zacząć śnić, w snach pojawiał się gwałciciel, nie Greg. To tamtego ręce ugniatały jej piersi i to tamten w nią wchodził. A gdy budziła się, przerażona i zdezorientowana, to nie Grega szukała w swym ciemnym, pustym pokoju.

Gdy dotarł do niej mdlący i słodki zapach gumy do żucia Hanka, zacisnęła kurczowo dłonie. Nagle, bez żadnego uprzedzenia, jej żołądek wykonał salto.

– Stań – wykrztusiła, jedną ręką zakrywając usta, drugą chwytając za klamkę.

Hank gwałtownie zjechał na pobocze, a ona natychmiast zwymiotowała. Zwróciła całą wypitą na śniadanie kawę i znacznie więcej. Przez jakiś czas szarpały nią jeszcze konwulsje idące ze ściśniętego żołądka, do oczu napłynęły łzy i całe ciało ogarnęły dreszcze.

Po kilku minutach mdłości wreszcie minęły. Wytarła usta wierzchem dłoni, a Hank poklepał ją po ramieniu i podał chusteczkę. Była ciepła i miała zapach jego potu, ale i tak ją wzięła.

– To ta twoja guma – wymamrotała, opierając się o deskę rozdzielczą i próbując wyprostować. – Nie wiem dlaczego…

– Nic nie szkodzi – odparł krótko. Nacisnął guzik, opuścił szybę i wypluł gumę. Potem ruszył i siedział z zaciśniętymi ustami, wpatrując się w drogę.

– Przepraszam – powiedziała, nie bardzo wiedząc, za co go przeprasza.

Hank sprawiał wrażenie poirytowanego, jednak wiedziała, że jest zły nie na nią, tylko na siebie, ponieważ nie umiał jej pomóc. Ten dobrze im znany motyw powtarzał się niemal codziennie, od czasu gdy wróciła ze szpitala.

Lena obróciła się i sięgnęła na tylne siedzenie po torebkę. Miała w niej tabletki pepto-bismolu i drażetki Altoids, które służyły na takie właśnie okazje. Nie znosiła dni wolnych od pracy. Kiedy była w pracy, nawał obowiązków nie pozwalał jej na podobne fanaberie. Musiała pisać raporty, rozmawiać przez telefon… W biurze wiedziała, kim jest, patrolując zaś okolice z Bradem jako swym partnerem – przed czym początkowo próbowała się buntować – czuła się pewna siebie i bezpieczna.

Wiedziała, że nie dlatego tak bardzo angażuje się w pracę, iż bycie gliną utrzymuje ją przy życiu. Postępowałaby tak samo, będąc kasjerką w sklepie czy woźną w szkole. Ściganie przestępstw i przestępców znaczyło dla niej tyle, ile znaczyłoby wydawanie reszty czy usuwanie plam z podłogi szkolnej stołówki.

Praca stanowiła dla niej punkt odniesienia i oparcie, porządkowała jej życie. Musiała przychodzić na ósmą rano i wykonywać określone obowiązki. Brad wymagał tego, by nim kierować. W południe jedli lunch, a ściślej mówiąc, jadł go Brad. Ostatnio nie miała jakoś apetytu. Koło trzeciej stawali na kawę w Donut King w Madison. O szóstej wracali do biura i wtedy jej świat rozpadał się na kawałki i pozostawał taki aż do chwili, gdy następnego dnia trzeba było znów ruszać do pracy. Gdy zdarzały się takie wieczory jak wczorajszy, kiedy Jeffrey pozwalał jej zostawać po godzinach, miała niemal łzy w oczach ze szczęścia.

– Dobrze się już czujesz? – spytał Hank z pretensją w głosie.

– Daj mi spokój – odpowiedziała mu tym samym tonem.

– No już dobrze – mruknął, włączył kierunkowskaz i ustawił się w kolejce samochodów czekających na wjazd na parking przed kościołem.

Oboje milczeli, posuwając się wolniutko do przodu.

Lena spojrzała na mały, biały budynek i pomyślała, że nie lubi go za sam fakt jego istnienia. Nigdy nie lubiła kościołów i w wieku dwunastu lat raz ją nawet wyrzucono ze szkółki niedzielnej za wyrywanie kartek z Biblii. Kiedy Hank ją za to skrzyczał, oświadczyła, że zrobiła to z nudów, ale tak naprawdę już wtedy nie znosiła zakazów. Nie znosiła komenderowania sobą i nie uznawała autorytetów, których sama wcześniej nie zaakceptowała. Tylko dlatego mogła być dobrym gliną, że praca ta dawała jej pewien zakres swobody działania i to inni musieli wykonywać jej polecenia.

– A ta dziewczyna – odezwał się Hank, wracając do rozmowy, jakby ostatnich dziesięciu minut w ogóle nie było – to straszne, co ona zrobiła.

– Mhm. – Lena wzruszyła ramionami, nie mając nawet ochoty o tym myśleć.

– Bo ludzie już się w tym wszystkim gubią. Nie proszą nikogo o pomoc, a potem jest już za późno. – Przerwał i powtórzył: – A potem jest za późno.

Wiedziała, do czego pije, kiedy stara się przyrównywać ją do zabitej dziewczyny. Pewnie wyczytał to w jakiejś bzdurnej ulotce AA zawierającej pouczenie, co w takich sytuacjach robić, zamieszczone tuż obok wolnego miejsca na wpisanie nazwiska i numeru telefonu sponsora.

– Gdybym chciała się zabić – prychnęła – to bym to zrobiła zaraz pierwszego dnia po powrocie do domu.

– Nie chodziło mi o ciebie – mruknął Hank.

– Akurat – syknęła. Chwilę odczekała i dodała: – Mówiłeś, że niedługo wracasz do siebie.

– Bo wracam.

– No i dobrze – powiedziała i przez chwilę nawet sama w to uwierzyła. Hank mieszkał z nią od czasu, gdy opuściła szpital, i Lena miała już dość jego wtrącania się w jej prywatne życie.

– Muszę dbać o interesy. – Powiedział to tak, jakby był prezesem IBM, a nie zapyziałego baru na przedmieściach Reece. – Trzeba wracać. Jak chcesz, to mogę nawet dzisiaj.

– Dobra – odpowiedziała obojętnie, ale serce zaczęło jej walić na samą myśl, że zostanie w nocy sama. Nie chciała mieć Hanka obok siebie, wiedziała jednak, że gdy wyjedzie, nie będzie się już czuła bezpiecznie. Nawet w ciągu dnia, kiedy ona była w pracy, a Hank wyjeżdżał, żeby zająć się barem, czuła dotkliwy strach na myśl, że mógłby mieć wypadek albo postanowi już nie wrócić, a ona będzie musiała wracać do ciemnego, pustego domu. Hank był dla niej nie tylko uciążliwym gościem, ale także jej tarczą ochronną.

– Mam ciekawsze rzeczy do roboty – mruknął.

Milczała, choć w myślach powtarzała swą mantrę: „Proszę, nie zostawiaj mnie, proszę, nie zostawiaj mnie”. Aż ją dławiła chęć powiedzenia tego na głos. Samochód nagle wyrwał do przodu, bo Hank dojrzał wolne miejsce blisko kaplicy. Przesunął dźwignię na pozycję PARKING i stary gruchot zakołysał się parę razy do przodu i do tyłu, po czym znieruchomiał. Hank obrzucił ją spojrzeniem i widać było, że wyczuwa swoją przewagę.

– Chcesz, żebym się wyniósł? Wystarczy jak mi powiesz: „Wynoś się”. Jakoś przedtem nie miałaś z tym problemu.

Mocno przygryzła wargę, jakby chcąc zakosztować smaku krwi, jednak zanim ją zabolało, jej przednie zęby poruszyły się. Wystraszona, zakryła usta dłonią.

– Co? Teraz na odmianę nie możesz mówić?

Lena stłumiła szloch.

Hank odwrócił wzrok, czekając, aż się uspokoi. Lena wiedziała, że potrafi spokojnie słuchać żebrania klientów o igłę w żyłę albo podwójną whisky, ale jej łzom nie potrafi się oprzeć. Podejrzewała też, że za ten jej płacz jej nienawidzi. Bo to Sybil była jego pupilką, słodkim bobasem, którym się opiekował. Lena zawsze była dzieckiem niezależnym, które nikogo nie potrzebuje. Zamiana ról była dla niego potężnym ciosem między oczy.

– Powinnaś pójść do terapeuty – mruknął Hank, wciąż naburmuszony. – Twój szef ci kazał, dał ci polecenie służbowe, a ty nic z tym nie robisz.

Pokręciła gwałtownie głową, ciągle zakrywając usta dłonią.

– Przestałaś biegać, nie ćwiczysz – zaczął, jakby odczytywał listę zarzutów – chodzisz spać o dziewiątej i wylegujesz się do ostatniej chwili. Nie dbasz o siebie.

– Właśnie, że dbam – wymamrotała.

– Lee, albo pójdziesz do terapeuty, albo wyjeżdżam od razu, jeszcze dzisiaj. – Położył dłoń na jej ręce i siłą obrócił jej głowę. – Mówię, kurwa, poważnie.

Nagle zmienił się wyraz jego twarzy i zmarszczki wygładziły się. Delikatnie odgarnął jej włosy do tyłu i lekko dotknął twarzy palcami. Miał to być z jego strony gest ojcowski, jednak jego delikatny dotyk przywiódł jej tylko na pamięć obrzydliwe wspomnienie dotyku tamtego. Ta delikatność tamtego była najgorsza: to głaskanie, miękki język i delikatne palce, które miały ją uspokajać i podniecać, ta udręka, kiedy powoli się w niej poruszał, jakby się z nią kochał, a nie gwałcił.

Lena dostała dreszczy i nie mogła ich opanować. Hank szybko cofnął dłoń, jakby dotknął czegoś martwego. Gwałtownie szarpnęła głową i uderzyła nią w szybę.

– Nigdy więcej tego nie rób – warknęła, ale w jej głosie był tylko strach. – Nie dotykaj mnie. Nigdy mnie nie dotykaj w ten sposób. Słyszysz?

Dyszała ciężko, próbując przełknąć gulę, która dławiła ją w gardle.

– Wiem – powiedział, trzymając rękę blisko jej pleców, ale jej nie dotykając. – Wiem, przepraszam.

Lena spróbowała otworzyć drzwi, ale jej ręce dygotały tak bardzo, że nie od razu się to udało.

Wyskoczyła z samochodu i zaczęła gwałtownie łapać powietrze. Upał uderzył w nią, a ona zacisnęła powieki, próbując uwolnić się od wspomnienia o unoszeniu się na oceanie, które wróciło do niej razem z gorącem. Za plecami usłyszała znany, przyjazny głos.

– Witaj, Hank.

Dave Fine, pastor.

– Dzień dobry, pastorze – odpowiedział Hank tonem znacznie cieplejszym niż dotąd. Takim tonem Hank mówił tylko do Sybil; dla Leny miał zawsze ton pretensji.

Zawzięła się, by doprowadzić oddech do normy, i dopiero wtedy się odwróciła. Nie mogła się uśmiechnąć i tylko kąciki jej ust lekko uniosły się w górę, co musiało wyglądać jak bolesny grymas.

– Dzień dobry – powiedział Dave Fine, a zawodowe współczucie w jego głosie kaznodziei zabolało ją bardziej niż wszystko, co Hank powiedział w samochodzie. Od czterech miesięcy Hank próbował ją namówić na wizytę u kaznodziei. Pastor Fine był także psychologiem i wieczorami przyjmował pacjentów, jednak Lena nie miała ochoty rozmawiać z nim nawet o pogodzie, a co dopiero o tym, co jej się przydarzyło. Nie chodziło o to, że Fine był dla niej antychrystem. Chodziło o to, że ze wszystkich znanych jej ludzi kaznodzieja był ostatnim, z którym Lena chciałaby rozmawiać. Było tak, jakby Hank zapomniał, co się z nią działo w tamtym ciemnym pokoju.

Kiwnęła mu obojętnie głową i przeszła obok, z torebką przyciśniętą do piersi. Czuła, że pastor za nią patrzy, i usłyszała, jak Hank przeprasza go za jej obcesowość. Zawstydziła się, że była wobec niego niegrzeczna, nie zasłużył sobie na to – był przecież miłym człowiekiem. Wiedziała jednak, że cokolwiek by powiedziała, i tak ludzie jej nie zrozumieją.

Przyspieszyła kroku i ruszyła w stronę kościoła ze wzrokiem utkwionym gdzieś przed siebie. Tłumek przed wejściem rozstąpił się, a ona wchodziła krok po kroku po stopniach, siłą woli zmuszając się, by iść powoli i nie biec, jak domagał się tego każdy nerw jej ciała. Zobaczywszy ją, wszyscy zaczęli się nagle zajmować jakimiś niezmiernie ważnymi sprawami i jedynym wyjątkiem był Brad Stephens, który uśmiechnął się do niej radośnie, jak szczęśliwy psiak. Matt Hogan, który od czasu jej przeniesienia do służby patrolowej został partnerem Franka Wallace’a, oddał się zapalaniu papierosa z takim skupieniem, jakby w jego zwiniętej dłoni odbywała się właśnie reakcja termojądrowa.

Lena szła z podniesioną głową, zapatrzona przed siebie, tak by nie prowokować żadnych rozmów. Czuła jednak wzrok ludzi na sobie i wiedziała, że zaczną między sobą szeptać, kiedy tylko znajdzie się poza zasięgiem ich głosu.

Najtrudniejsze w chodzeniu do kościoła było patrzenie na ludzi wokół. Wszyscy w miasteczku wiedzieli, co się wydarzyło. Wiedzieli, że ją porwano i zgwałcono, i znali wszystkie szczegóły z gazet. Śledzili jej powrót do zdrowia, wyjście ze szpitala i powrót do domu z takim samym zainteresowaniem, z jakim oglądali seriale telewizyjne albo rozgrywki ligowe. Ile razy szła do sklepu, ktoś zawsze usiłować podejrzeć blizny na jej dłoniach. W pomieszczeniu pełnym ludzi zawsze znalazł się ktoś, kto obrzucał ją smutnym i współczującym spojrzeniem. Zupełnie jakby potrafili zrozumieć, przez co przeszła. Zupełnie jakby wiedzieli, jak to jest być silną i niepokonaną jednego dnia i całkowicie bezbronną następnego. I przez wszystkie dalsze.

Drzwi kościoła były zamknięte, by nie wpuszczać gorącego powietrza z zewnątrz i utrzymać panujący w środku chłód. Lena sięgnęła do klamki równocześnie z jednym z diakonów i ich dłonie się zetknęły. Gwałtownie cofnęła rękę, jakby dotknęła żywego ognia, i z opuszczonym wzrokiem czekała na otwarcie drzwi. Potem przeszła przez przedsionek i weszła do kaplicy ze wzrokiem wbitym w czerwony dywan i białe obramowania ławek, tak by nikomu nie przyszło do głowy się do niej odezwać.

Jak na świątynię baptystów i liczbę wiernych w miasteczku, wnętrze kościoła było niewielkie i bardzo skromnie urządzone. Większość starszych mieszkańców chodziła do kościoła na Stokes Street i tam zostawiała swoje datki. Kościół na Crescent miał około trzydziestu lat i w podziemiu niewielkiej kaplicy organizowano spotkania dla samotnych, sesje terapeutyczne dla rozwiedzionych i spotkania grup samotnych matek i ojców. Tutejszy kościół nie hołdował Bogu surowemu i mściwemu. Kazania mówiły o przebaczeniu i miłości, o miłosierdziu i pokoju, a pastor Fine nigdy nie wyrzucał swym wiernym grzechów i nie straszył ich piekłem i ogniem piekielnym. Było to miejsce radości, tak przynajmniej opisywała je kościelna gazetka. Leny nie dziwiło, że Hank wybrał właśnie ten kościół. W podziemiu odbywały się spotkania jego klubu AA, a w sąsiedniej salce zajęcia dla nastoletnich rodziców.

Lena wybrała ławkę z przodu, wiedząc, że Hank będzie chciał być blisko pastora, by otrzymać swą coniedzielną dawkę miłosierdzia. Żona i dwóch synów pastora siedziało tuż przed nią, ale, na szczęście, nie zwrócili na Lenę uwagi. Skrzyżowała nogi i wygładzała spodnie, póki nie poczuła na swych dłoniach wzroku kobiety z drugiego końca ławki. Skrzyżowała wtedy ręce i spojrzała na podest z amboną pośrodku, od której odchodziły w obie strony krzesła pokryte atłasem. Dalej było miejsce na chór i organy stojące z boku. Ich piszczałki wspinały się po ścianach jak pionowe żebra z chrzcielnicą pośrodku. W centrum tego wszystkiego stał Jezus ze skrzyżowanymi stopami.

Kiedy Hank wsunął się do ławki koło niej, Lena celowo odwróciła wzrok i spojrzała na zegarek. Za chwilę rozpocznie się msza na dziewiątą trzydzieści, potrwa godzinę, po niej zaś półgodzinna szkółka niedzielna. Wyjdą stąd koło jedenastej i pojadą do Waffle House przy drodze numer 2, gdzie Hank zje lunch, a ona pobawi się filiżanką kawy. Do domu wrócą koło południa. Posprząta w domu i popracuje nad kilkoma raportami. O pierwszej trzydzieści ma się stawić w biurze, żeby omówić przypadek Jenny Weaver. Jak dobrze pójdzie, potrwa to około trzech godzin. Potem wróci do domu i będzie miała czas, by się przygotować na niedzielną wyżerkę i wieczorną mszę. Potem jeszcze występ jakiegoś chóru, który potrwa pewnie do dziewiątej trzydzieści. Kiedy wrócą do domu, będzie już najwyższa pora iść spać.

Przebiegła to wszystko w myślach i odetchnęła z ulgą. Przynajmniej dziś będzie miała co robić, będzie zajęta przez cały dzień.

– Zaraz się zacznie – szepnął Hank. Gdy zabrzmiały organy, wyjął śpiewnik z hymnami z półeczki w ławce, przerzucił stroniczki i dodał: – Pastor Fine mówi, że możesz przyjść do niego jutro po pracy.

Lena udała, że nie słyszy, ale zapisała to sobie w pamięci. Przynajmniej jej zgoda zatrzyma Hanka trochę dłużej.

– Lee? – odezwał się znowu, w końcu jednak zamilkł, bo chór zaczął śpiewać hymn.

Lena wstała wraz z wszystkimi. W uszach wibrował jej baryton Hanka śpiewającego Bliżej Ciebie, Boże. Lena nie próbowała nawet udawać, że śpiewa. Przejechała językiem po przednich zębach i patrzyła, jak Hank wodzi palcem po linijkach hymnu, żeby się nie pogubić w tekście. Potem spojrzała na krzyż i patrząc na ukrzyżowanego Jezusa, poczuła lekkość i niezwykły spokój. Jakkolwiek by się starała temu zaprzeczać, w tym tak dobrze znanym widoku było coś kojącego.

5

Sara jechała swym ciemnozielonym bmw Z3 przez centrum Heartsdale cały czas na drugim biegu. Kupiła ten samochód pod wpływem nagłego impulsu, o ile w ogóle zakup za ponad trzydzieści tysięcy dolarów można nazwać nagłym. Zrobiła to, kiedy atrament na papierach rozwodowych jeszcze dobrze nie wysechł, bo chciała mieć coś niepraktycznego i efekciarskiego, i Z3 idealnie się do tego celu nadawało. Tyle że już w drodze powrotnej od dilera w Macon zdała sobie sprawę, że żaden samochód nie poprawi jej nastroju. Prawdę powiedziawszy, w tym czuła się nawet trochę głupio i ostentacyjnie, szczególnie gdy usłyszała, co jej rodzina o tym myśli. Od tamtej pory minęły już dwa lata, a ona, patrząc na stojący pod domem samochód, wciąż czuła czasem zakłopotanie.

Na fotelu pasażera siedział Billy, jeden z jej dwóch chartów, trzymając głowę opuszczoną, bo nie mieścił się w niskim, sportowym samochodzie. Od czasu do czasu oblizywał się, ale poza tym tkwił nieruchomo z przymkniętymi oczami i położonymi spiczastymi uszami, bo wprost na niego dmuchał strumień zimnego powietrza z kratki nawiewowej. Przez lekko uniesione kąciki warg, na pysku wyglądał, jakby się uśmiechał i cieszył z jazdy. Sara od czasu do czasu zerkała na niego, myśląc, że chciałaby, żeby jej życie mogło wyglądać równie prosto.

Na Main Street było dość pusto, ponieważ w niedzielę wszystkie sklepy były zamknięte. Z wyjątkiem sklepu z artykułami żelaznymi i sklepu z tandetą, większość sklepów zamykano już w sobotę w południe. Sara tu się urodziła, dokładnie na tej ulicy, w Centrum Medycznym Grant, w czasach gdy był to jedyny szpital w okolicy. Znała każdy szczegół tej ulicy tak, jak zna się swoją ulubioną książkę.

Wolno skręciła do bramy college’u i zaparkowała na zarezerwowanym dla niej miejscu przed Kliniką Dziecięcą Heartsdale. Wysiadając, poczuła, że choć nawiew w samochodzie włączony był na maksimum, nogi przylgnęły jej do skóry fotela. Była przygotowana na upalną falę uderzeniową, ale i tak prawie zemdlała. Nawet Billy zawahał się, zanim wyskoczył z samochodu. Rozejrzał się po parkingu, zapewne żałując, że przyjechał tu z Sarą, zamiast zostać w chłodnym domu z Bobem.

Sara przetarła czoło wierzchem dłoni. Rano włożyła obcięte dżinsy, podkoszulkę i starą koszulę Jeffreya na wierzch, ale nic nie potrafiło zmóc upalnego wilgotnego powietrza. Deszcz, kiedy już raczył padać, był równie skuteczny jak polewanie wodą płonącego tłuszczu. Bywały dni, kiedy Sara z trudem mogła sobie przypomnieć, jakie to uczucie, kiedy człowiek marznie.

– No chodź – powiedziała do psa, pociągając za smycz.

Billy zignorował ją jak zwykle. Pozwoliła smyczy rozwinąć się i pies podbiegł długimi susami w kierunku budynku, świecąc swym chudym zadem. Na tylnych łapach i zadzie miał liczne ślady od uderzeń bramki startowej z toru wyścigowego. Widok ten każdorazowo powodował, że Sarze ściskało się serce.

Billy bez pośpiechu zajął się swoimi sprawami. Leniwie podniósł nogę pod drzewem rosnącym obok budynku. Teren za budynkiem kliniki należał do college’u i był gęsto porośnięty drzewami. Wśród nich wiły się ścieżki, po których biegali studenci, kiedy nie było za gorąco na jogging. Sara obejrzała rano lokalne wiadomości z Savannah, z których dowiedziała się, że z powodu upałów zaleca się nie opuszczać domów bez wyraźnej potrzeby.

Wyjęła pęk kluczy i odnalazła pasujący do tylnych drzwi, ale zanim je otworzyła, jej kark i plecy już zlane były potem. Przy drzwiach stała miska, którą napełniła wodą z węża ogrodowego, Billy zaś przystąpił do tarzania się w trawie.

Wewnątrz było równie gorąco jak na zewnątrz, bo doktor Barney, będący lepszym pediatrą niż budowniczym, kazał frontową, południową ścianę pokryć szklanymi płytkami, które doskonale trzymały ciepło. Sara aż bała się pomyśleć, jaka temperatura musi panować w poczekalni od frontu. Nawet z tyłu budynku było wystarczająco gorąco, żeby zagotować wodę.

Sara miała taką suchość w ustach, że nie udało jej się gwizdnąć na Billy’ego i przytrzymała mu tylko otwarte drzwi, czekając, aż sam wejdzie. Najpierw jeszcze długo pił wodę, potem wszedł, rozejrzał się leniwie po korytarzu i z parsknięciem ciężko opadł na podłogę. Patrząc teraz na jego rozleniwienie, z trudem mogła przywołać w pamięci lata spędzone przez niego na torze wyścigowym w Ebro. Pochyliła się, poklepała psa, odczepiła mu smycz i poszła do swego gabinetu.

Układ wnętrza był typowy dla większości przychodni pediatrycznych. Główny korytarz w kształcie litery L ciągnął się wzdłuż całego budynku i miał po obu stronach dłuższego ramienia po trzy gabinety. Kolejne dwa mieściły się przy krótszym ramieniu, choć jeden z nich wykorzystywano na podręczny magazynek. W środku korytarza znajdowała się dyżurka pielęgniarek, stanowiąca centrum operacyjne całej kliniki. Tu znajdował się komputer z danymi pacjentów, a cała jedna ściana od podłogi do sufitu pokryta była szafkami do przechowywania dokumentacji medycznej. Za poczekalnią mieściło się dodatkowe pomieszczenie z archiwum, w którym przechowywano dokumentację sięgającą 1969 roku. Sara wiedziała, że któregoś dnia trzeba je będzie uporządkować, ale sama nie miała na to czasu, a nie mogła się zdobyć, by kazać pracownikom robić coś, na co sama nie miała ochoty.

Tenisówki Sary zapiszczały na lśniących kafelkach podłogi. Nie chciało jej się zapalać światła. Znała to wnętrze na pamięć, ale nie tylko dlatego tego nie zrobiła. Migotanie świetlówek i buczenie starterów zdawało się czymś nie na miejscu wobec zadania, które ją czekało.

Podeszła do swego gabinetu położonego naprzeciw dyżurki i pielęgniarek, zdjęła koszulę i obwiązała się nią w pasie. Była bez biustonosza, ale nie spodziewała się tu spotkać kogoś, na kim zrobiłoby to wrażenie.

Ściany gabinetu obwieszone były fotografiami jej małych pacjentów. Zaczęło się od tego, że kiedyś wdzięczna matka dała jej szkolną fotkę swego dziecka, a Sara przyczepiła ją do ściany. Następnego dnia dostała następną i ją też umieściła na ścianie. Od tamtej pory minęło dwanaście lat i zdjęcia dzieci wisiały teraz także na korytarzu i w toalecie dla personelu. Sara pamiętała wszystkich swoich pacjentów: ich katary i zapalenia ucha, ich szkolne miłości i rodzinne problemy. Obok kabiny prysznicowej w toalecie personelu wisiało też zdjęcie Brada Stephensa z klasy maturalnej. Tuż obok swego telefonu umieściła fotografię chłopca nazwiskiem Jimmy Powell, u którego parę miesięcy temu zdiagnozowano białaczkę i o którym chciała codziennie choć przez chwilę pomyśleć. Leżał teraz w szpitalu i Sara czuła, że za kilka miesięcy następny z jej pacjentów trafi do grobu.

Na ścianie brak było zdjęcia Jenny Weaver, bo jej matka nigdy go nie dostarczyła. Jej historię Sara mogła odtworzyć tylko na podstawie dokumentacji.

Szuflada zareagowała na próbę otwarcia głośnym skrzypieniem. Regał miał tyle samo lat co doktor Barney, był jak on trudny we współpracy i żadne wymyślne smary nie mogły mu już pomóc.

– Kurczę – mruknęła Sara, gdy regał niebezpiecznie przechylił się do przodu. Górna szuflada była zapakowana po brzegi i drugą ręką musiała go podeprzeć, by cały nie runął.

Szybko przebiegła palcami po etykietkach z nazwiskami i dopiero przy drugim podejściu trafiła na Weaver. Dopchnęła regał do ściany i na siłę wcisnęła szufladę. Jej ponowne głośne skrzypienie wypełniło niewielkie wnętrze. Sarę korciło, żeby ją na złość jeszcze raz wysunąć i ponownie zamknąć tylko po to, by sobie poskrzypiała.

Zapaliła lampę na biurku, usiadła i poczuła, jak jej spocone łydki ślizgają się po plastikowym obiciu fotela. Pewnie lepiej by zrobiła, biorąc skoroszyt do domu, bo przynajmniej byłoby jej wygodnie. Tyle że wcale nie chciała czuć się wygodnie. Siedzenie w upale i ślęczenie nad tym, co przez ostatnie trzy lata przegapiła, miało być swoistą pokutą.

Używane do czytania okulary w drucianej oprawce wsadziła do kieszonki koszuli i przeżyła nawet moment paniki na myśl, że siadając, mogła je zgnieść. Rzeczywiście nieco się wygięły, ale szkła były całe. Założyła okulary, nabrała głęboko powietrza i otworzyła skoroszyt.

Po raz pierwszy Jenny Weaver zjawiła się w klinice trzy lata temu. W wieku dziesięciu lat jej waga w stosunku do wzrostu była w normie. Jej pierwszą dolegliwością było przewlekłe zapalenie gardła, na które Sara zaleciła serię antybiotyków. Poniżej znajdowała się odręczna notatka, zrobiona jej ręką, którą z trudem udało się odczytać i z której wynikało, że tydzień później zadzwoniła do Dottie Weaver z pytaniem, czy kuracja daje efekty, i uzyskała od niej potwierdzenie.

Mniej więcej dwa lata temu Jenny zaczęła przybierać na wadze. Nie było to, niestety, w dzisiejszych czasach niczym niezwykłym, szczególnie w przypadku dziewcząt, które, tak jaki Jenny, zaczynały wcześnie miesiączkować. U Jenny stało się to tuż po skończeniu jedenastu lat. Dziewczęta prowadziły teraz bardziej siedzący tryb życia i miały zbyt łatwy dostęp do fast foodów. Hormony zawarte w mięsie i produktach mlecznych jeszcze ten proces przyspieszały. W czasopismach fachowych Sara czytywała doniesienia na temat leczenia dziewcząt, które wchodziły w okres dojrzewania już w wieku ośmiu lat.

Sara wróciła do czytania dokumentacji Jenny. Wkrótce po przybraniu na wadze stwierdzono u Jenny zapalenie dróg moczowych. Trzy miesiące później zgłosiła się z grzybicą, jednak z notatek wynikało, że Sara nie dojrzała w tym niczego podejrzanego. Patrząc na to retrospektywnie, zaczynała mieć jednak wątpliwości. Dolegliwości te mogły oznaczać jakiś stan chorobowy. Przerzuciła stronę i spojrzała na datę. Jenny pojawiła się rok później z kolejnym zapaleniem dróg moczowych. Rok to długi odstęp czasu, jednak Sara wyjęła kartkę papieru i spisała daty wraz z terminami następnych dwóch wizyt z bólem gardła. Może prawo opieki nad dzieckiem przysługiwało obojgu rodzicom i warto będzie sprawdzić, czy wizyty w klinice nie pokrywały się z datami odwiedzin u ojca.

Sara odłożyła pióro, starając się przypomnieć sobie, co wiadomo jej o ojcu Jenny. Na ogół to matki przyprowadzały dzieci do kliniki i nie pamiętała, by kiedykolwiek widziała ojca Jenny. Niektóre kobiety, szczególnie te świeżo po rozwodzie, chętnie narzekały na byłych mężów tak, jakby ich dzieci przy tym nie było. Sarę zawsze to krępowało i na ogół udawało jej się zniechęcić je, zanim na dobre się rozkręciły. Zdarzało się jednak, że z niektórymi się to nie udawało, a one zaczynały wyciągać takie sprawy, jakich żadne dziecko nie powinno wiedzieć o swoich rodzicach. Ale Dottie Weaver do takich nie należała. Była rozmowna, nawet gadatliwa, nigdy jednak nie krytykowała swego byłego męża, choć zwłoki w regulowaniu rachunków wskazywały, że jej się nie przelewa.

Zsunęła okulary, potarła powieki i spojrzała na zegar. Niedzielny lunch u rodziców był o jedenastej, natomiast koło wpół do drugiej Jeffrey oczekiwał jej u siebie w biurze.

Potrząsnęła głową, nie chcąc teraz myśleć o Jeffreyu. Z tyłu głowy pojawił się ból, którego pulsowanie utrudniało jej koncentrację. Zdjęła okulary i przetarła szkła rogiem koszuli w nadziei, pomoże jej to zobaczyć wszystko wyraźniej.

Halo? – zawołała, otwierając drzwi domu rodziców. Chłodne powietrze wywołało na spoconym ciele przyjemną gęsią skórkę.

– Tutaj! – Głos matki dobiegał z kuchni.

Sara położyła teczkę przy drzwiach, zsunęła tenisówki i ruszyła w głąb domu. Billy dreptał drobnymi krokami przodem, spoglądając na nią z wyrzutem, jakby pytał, dlaczego tak długo siedzieli w gorącej klinice, skoro mogli być tu, w klimatyzowanym chłodzie. Na znak swego niezadowolenia w połowie drogi uwalił się w poprzek korytarza, tak że Sara musiała zrobić krok nad nim.

Weszła do kuchni i zastała Cathy przy kuchni w trakcie smażenia kurczaka. Matka Sary wciąż jeszcze miała na sobie suknię z porannego wyjścia do kościoła, choć zdążyła już pozbyć się butów i rajstop. Na suknię nałożyła biały kuchenny fartuch z napisem: NIE DRAŻNIĆ SZEFA KUCHNI.

– Cześć, mamo – rzuciła Sara, całując ją w policzek.

Sara była najwyższa w rodzinie i z łatwością mogłaby oprzeć brodę na głowie matki. Tessa odziedziczyła po matce drobną budowę ciała i włosy blond, Sarze przypadł w udziale pragmatyzm.

Cathy spojrzała na córkę krytycznie.

– Zapomniałaś włożyć stanik?

Sara poczuła, że się zaczerwieniła. Zdjęła koszulę obwiązaną wokół pasa i narzuciła ją na T-shirt.

– Wracam z kliniki – wyjaśniła. – Wiedziałam, że nie zostanę na tyle długo, by warto było włączać klimatyzację.

– Na smażenie też za gorąco – Cathy kiwnęła głową – ale ojciec chciał kurczaka.

Sara przełknęła naukę z cyklu: „Poświęcenie dla rodziny”.

– To trzeba go było wysłać do knajpy Chicka – burknęła.

– Ma swój dom i nie musi jeść takich świństw.

Córka nie podjęła tematu i westchnęła tylko, jak wcześniej Billy. Zapięła koszulę pod samą szyję i spytała z krzywym uśmieszkiem na twarzy:

– Teraz lepiej?

Cathy skinęła głową i wytarła czoło papierową serwetką.

– Jeszcze nie ma południa, a na dworze jest już ponad trzydzieści stopni.

– Wiem – przytaknęła Sara, siadając na kuchennym stołku i podwijając stopę. Patrzyła na krzątającą się matkę, z radością chłonąc normalność.

Cathy miała na sobie lnianą suknię w pionowe, zielone paski. Jej blond włosy, nieco tylko przyprószone siwizną, były zaczesane do tyłu i związane w luźny koński ogon, jak u Sary. Cathy wydmuchała nos w serwetkę i wyrzuciła ją do śmieci.

– Opowiedz mi o wczoraj – powiedziała, wracając do smażenia.

Sara wzruszyła ramionami.

– Jeffrey nie miał wyboru.

– Ani przez chwilę w to nie wątpiłam. Pytam, jak ty sobie z tym wszystkim radzisz?

Sara zastanowiła się, co powiedzieć, bo prawda była taka, że nie najlepiej.

Cathy chyba to wyczuła, bo wrzuciła kolejny kawałek obtoczonego w cieście kurczaka na gorący olej i obróciła się ku niej.

– Dzwoniłam do ciebie wczoraj wieczorem. Chciałam się dowiedzieć, jak się czujesz.

Sara patrzyła na matkę, walcząc ze sobą, by nie uciec wzrokiem.

– Byłam u Jeffreya.

– Tak się domyśliłam, ale ojciec i tak przejechał koło jego domu, żeby się upewnić.

– Naprawdę? – zdziwiła się Sara. – Dlaczego?

– Myśleliśmy, że przyjedziesz tutaj. Skoro nie było cię w domu, to takie rozwiązanie było najbardziej logiczne.

Sara skrzyżowała ramiona.

– Nie uważasz, że to jest wtrącanie się w czyjeś życie?

– Bardziej ty wtrąciłaś się w moje, kiedy cię urodziłam – odparła Cathy, celując w nią widelcem. – Następnym razem masz zadzwonić.

Po blisko czterdziestu latach Cathy wciąż potrafiła traktować córkę jak małą dziewczynkę. Sara spojrzała za okno, czując się tak, jakby przyłapano ją na jakimś wykroczeniu.

– Saro?

– Tak, mamo?

– Martwię się o ciebie.

– Wiem, mamo.

– Czy wszystko u ciebie w porządku?

Sara znów poczuła, że się czerwieni, choć tym razem z innego powodu.

– A gdzie Tessa?

– Jeszcze nie zeszła na dół.

Tessa zajmowała mieszkanie nad garażem rodziców. Dom Sary stał półtora kilometra dalej przy tej samej ulicy, jednak wystarczająco daleko, by mogła mieć poczucie pewnej niezależności. Tessie najwyraźniej nie przeszkadzało mieszkanie z rodzicami. Pracowała u ojca w jego firmie hydraulicznej, więc wystarczyło zejść rano po schodach, by być już w pracy. Poza tym w jakimś stopniu Tessa wciąż jeszcze była nastolatką. Jak dotąd nie przyszło jej do głowy, że kiedyś może chcieć mieć własny dom. I być może nigdy nie przyjdzie.

Cathy obróciła kurczaka na drugą stronę, postukała widelcem o krawędź patelni i z założonymi rękami odwróciła się do Sary.

– Co się dzieje?

– Nic. To znaczy, jeśli nie liczyć wczorajszego wieczoru, dziewczyny i dziecka. Pewnie słyszałaś o tym dziecku.

– Cały kościół o niczym innym nie mówił.

– No cóż. – Sara wzruszyła ramionami. – Ciężko było.

– Dziecko, nawet nie potrafię sobie wyobrazić, jak ty sobie z tym wszystkim radzisz.

– Czasami ja też nie.

Cathy stała nieruchomo, czekając na dalszy ciąg.

– No i? – zachęciła córkę.

Sara musnęła dłonią kark.

– U Jeffreya… – zaczęła – nic nam nie wyszło.

– Nie wyszło?

– To znaczy nie wyszło nam w sensie… – Gestem zachęciła matkę, by sama sobie dokończyła.

– Ach… – Cathy kiwnęła głową – w sensie fizycznym?

Sara znów się zaczerwieniła, co wystarczyło za odpowiedź.

– No cóż, to chyba nic dziwnego, prawda? Po tym wszystkim, co się stało.

– Był taki… – Sara przerwała, szukając właściwego słowa – obcesowy. To znaczy wiesz… ja się starałam… – Znów zawiesiła głos, nie chcąc wdawać się w szczegóły.

– Pierwszy raz się tak stało?

Sara wzruszyła ramionami. Pierwszy raz wobec niej, ale kto wie, jak to wyglądało przy jego innych podbojach.

– A najgorsze było to, że… – zaczęła, lecz przerwała. – Odkąd go znam, nigdy go nie widziałam takiego wściekłego. Wpadł w furię. Myślałam, że coś rozwali.

– Pamiętam, jak raz ojciec nie mógł…

– Mamo! – upomniała ją Sara. Było jej wystarczająco trudno o tym mówić bez wciągania w to ojca. Nie mówiąc o tym, że Jeffrey by ją pewnie zabił, gdyby dowiedział się, że ośmieliła się komuś o tym wspomnieć. Sprawność seksualna była dla niego równie ważna jak jego reputacja jako policjanta.

– Ty zaczęłaś ten temat – przypomniała jej Cathy, wracając do kurczaka. Oderwała z rolki papierowy ręcznik i wyłożyła nim talerz, by obsuszyć kurczaka.

– No, dobrze – powiedziała Sara – więc co ja mogę zrobić?

– Albo rób wszystko, co chcesz – odparła Cathy – albo daj sobie spokój. – Wzięła kolejny kawałek kurczaka. – Jesteś pewna, że chcesz się w ogóle w to pakować?

– To znaczy?

– To znaczy, czy chcesz z nim być czy nie? Bo w końcu do tego się to sprowadza, prawda? Od chwili rozwodu cały czas krążysz wokół tego pytania. – Postukała widelcem w patelnię. – Jakby powiedział twój ojciec: „Najwyższa pora się zdecydować. Albo robisz kupę, albo złaź z nocnika”.

Słychać było, jak drzwi frontowe się otwierają i z hukiem zatrzaskują i zaraz potem doszedł ich stukot zrzucanych na podłogę butów.

– Mama?! – zawołała Tessa.

– Jesteśmy w kuchni! – odkrzyknęła Cathy i wymownie spojrzała na Sarę. – Rozumiesz, o co mi chodzi?

– Rozumiem, mamo.

Z korytarza dobiegł ich odgłos kroków Tessy i mruknięcie: „Durny pies”, kiedy musiała przejść nad Billym. Drzwi do kuchni otwarły się z impetem i do środka wkroczyła Tessa z grymasem niezadowolenia na twarzy. Miała na sobie stary, różowy szlafrok zarzucony na zielony T-shirt i szorty. Wyglądała blado i mizernie.

– Tessie? – rzuciła Cathy.

Tessa potrząsnęła głową, podeszła do lodówki i otwierając zamrażalnik, powiedziała:

– Muszę się napić kawy.

Niezrażona tym Cathy cmoknęła ją w czoło, by sprawdzić jej temperaturę.

– Jesteś gorąca.

– Bo na dworze jest cholerne czterdzieści stopni – jęknęła Tessa i zbliżyła głowę do zamrażalnika tak, jakby chciała cała do niego wejść. – Pewno, że jestem gorąca. – Kilkakrotnie zamachała połami szlafroka, chcąc się bardziej ochłodzić. – Jezu, wyniosę się stąd gdzieś, gdzie są jeszcze prawdziwe pory roku. Przysięgam. Nieważne, jak śmiesznie mówią i czy znają kaszę kukurydzianą. Musi być jakieś lepsze rozwiązanie.

– Nic więcej ci nie dolega? – spytała Sara, kładąc dłoń na czole Tessy. Będąc lekarką, wiedziała, że to sposób mierzenia temperatury równie skuteczny jak pocałunek matki, ale Tessa była jej młodszą siostrzyczką, więc musiała coś zrobić.

Tessa odsunęła się.

– Za chwilę będę miała okres, jest mi gorąco i potrzebuję czekolady. – Wysunęła brodę do przodu. – Widzisz to? – spytała, wskazując na wielki wyprysk.

– Trudno nie zauważyć – powiedziała Cathy, zamykając drzwiczki zamrażalnika.

Sara parsknęła śmiechem i Tessa stuknęła ją w ramię.

– Ciekawe, jak tata to nazwie – zachichotała Sara, oddając jej kuksańca. Kiedy były nastolatkami, Eddie uwielbiał im dokuczać na temat wyprysków na twarzy. Sara do dziś czuła zawstydzenie, pamiętając, jak ojciec przedstawił ją swemu znajomemu, mówiąc: „To moja starsza córka, Sara, a to Bobo, jej najnowszy pryszcz”.

Tessa już otwierała usta, by jej odpowiedzieć, kiedy zadzwonił telefon. Odebrała go po pierwszym dzwonku. Sekundę później zaklęła pod nosem i krzyknęła: „Tato, już odebrałam”. Widocznie Eddie na górze też podniósł słuchawkę.

Sara uśmiechnęła się w duchu, myśląc, że oto znów mają typową rodzinną niedzielę, jak przez ostatnie dwadzieścia lat. Do kompletu brakowało tylko, by Eddie wkroczył teraz z jakąś niemądrą uwagą, że bardzo się cieszy, widząc swoje trzy dziewczyny w kuchni na bosaka. Tessa powiedziała: „Chwileczkę”, zasłoniła dłonią słuchawkę i spojrzała na Sarę.

– Jesteś?

– A kto pyta? – spytała Sara, choć właściwie z góry znała odpowiedź.

– A jak myślisz? – burknęła Tessa i nie czekając na odpowiedź, rzuciła do słuchawki: – Już ją daję, Jeffrey.

6

Ben Walker, poprzednik Jeffreya na stanowisku szefa policji hrabstwa Grant, miał swój gabinet na tyłach budynku, tuż obok sali odpraw. Ben codziennie zasiadał za ogromnym biurkiem, które zajmowało niemal cały pokój, więc każdy, kto chciał z nim rozmawiać, musiał wpasować się w szparę po drugiej stronie kolosa, zapierając się kolanami o biurko i plecami o ścianę. Co rano policjanci – w owym czasie policjantek jeszcze nie było – należący do starszyzny wzywani byli pojedynczo do gabinetu i tam wysłuchiwali kolejnych punktów ich dziennych zadań. Kiedy ostatni z nich wychodził i drzwi się za nim zamykały, szef nie pokazywał się już więcej nikomu do końca dnia, kiedy to wsiadał do samochodu i jechał dwie przecznice dalej do knajpy, gdzie codziennie jadał kolację.

Pierwszą rzeczą, jaką zrobił Jeffrey po objęciu dowodzenia, było pozbycie się biurka Bena. Dębowe monstrum trzeba było rozłożyć na kawałki, bo inaczej nie mieściło się w drzwiach. Jeffrey przeznaczył gabinet Bena na magazynek, a sam zajął mały pokoik obok sali posterunkowych. Potem, podczas jednego ze spokojnych weekendów, Jeffrey kazał zainstalować w ścianie wielką szybę, która dawała mu widok na salę posterunkowych, ale co ważniejsze, również im dawała widok na niego. Szyba zaopatrzona była wprawdzie w żaluzje, ale Jeffrey rzadko z nich korzystał. Wprowadził również zasadę, że jeśli to tylko możliwe, drzwi do jego pokoju były zawsze otwarte.

Jeffrey patrzył teraz na pustą salę posterunkowych i zastanawiał się, co jego ludzie powiedzą o zastrzeleniu Jenny Weaver. Miał olbrzymie poczucie winy z powodu tego, co się stało, choć wiedział, że właściwie nie miał innego wyjścia. Ile razy zaczynał o tym myśleć, jego oddech robił się płytki, jakby brakowało mu w płucach powietrza. Nie mógł uwolnić się od nękających go wątpliwości: Czy jego decyzja była prawidłowa? Czy Jenny rzeczywiście z zimną krwią zastrzeliłaby tego chłopaka? Sara chyba uważała, że tak. Wczoraj wieczorem mówiła nawet coś na temat dwóch trupów nastolatków, które mieliby dzisiaj, gdyby Jeffrey się nie wtrącił. Mówiła zresztą wiele innych rzeczy, które też go wcale nie pocieszyły.

Jeffrey złożył ręce, oparł głowę na wystawionych kciukach i zaczął myśleć o Sarze. Chwilami bywała aż nazbyt rozważna. Uważał, że jednym z najbardziej seksownych elementów jej twarzy są usta. Jaka szkoda, że nie umiała w porę przestać gadać i zrobić z nich użytek znacznie bardziej mu potrzebny.

– Szefie? – Frank Wallace zapukał do drzwi.

– Wejdź – odparł Jeffrey.

– Ale upał – powiedział Frank, jakby na usprawiedliwienie tego, że jest bez krawata. Miał na sobie nieco wyświecony, czarny garnitur i koszulę rozpiętą pod szyją, spod której wyzierał pożółkły ze starości, biały podkoszulek. Jak zwykle, cuchnął dymem papierosowym. Pewnie stał gdzieś na zewnątrz i palił, chcąc dać Jeffreyowi trochę czasu przed spotkaniem. Jeffrey nie mógł pojąć, jak na tym upale ktoś może z własnej woli trzymać w ręku żarzącego się papierosa.

Frank mógł przejąć stanowisko po Benie, gdyby się tylko o to postarał, ale ten stary gliniarz był na to zbyt cwany. Całe życie pracował w hrabstwie Grant i widział, jak wszystko wokół się zmienia. W rozmowie z Jeffreyem oświadczył kiedyś, że stanowisko szefa policji to robota dla kogoś młodszego. Powiedział to jednak tak, że Jeffrey zrozumiał, iż uważa, że jest to zadanie dla szaleńca. Pierwszy rok pracy w Grant zdawał się potwierdzać, że nikt normalny nie powinien godzić się na pracę w takim ciągłym napięciu, ale wtedy było już za późno. Wtedy poznał już Sarę.

– Pracowity weekend – powiedział Frank, wręczając mu weekendowy raport. Teczka była grubsza niż zazwyczaj.

– Mhm. – Jeffrey wskazał mu krzesło.

– Podejrzenie włamania do pralni. Marla ci wspominała? Dwa czy trzy przypadki jazdy po pijaku i jak zawsze burdy w college’u. Zakłócenie porządku publicznego w stanie wskazującym na spożycie alkoholu. Parę interwencji domowych, ale oskarżeń nie wniesiono.

Jeffrey słuchał litanii Franka jednym uchem. Była długa i zniechęcająca. Ciekawe, jak to musi wyglądać w większych miastach, skoro w takim Grant aż tyle się dzieje. Zazwyczaj jest dużo spokojniej, jednak upał wyzwala w ludziach agresję. Jeffrey miał z tym do czynienia od początku swej pracy w policji.

– No i… – podsumował Frank – to by było na tyle.

– Dobra. – Jeffrey kiwnął głową, biorąc raport. Stuknął palcem w papiery, potem bez słowa przesunął po biurku akta sprawy Jenny Weaver. Teczka z aktami tkwiła tam jak wyrzut sumienia.

Frank spojrzał na nią nieufnie, jakby miał do czynienia z przepowiednią astrologa, potem wziął ją z ociąganiem i zaczął czytać. Frank pracował w policji tak długo, że miał prawo myśleć, iż widział już wszystko. Szok, jaki odmalował się na jego twarzy na widok fotografii wykonanych przez Sarę, świadczył o czymś innym.

– Boże święty – wymamrotał, sięgając do kieszeni marynarki. Wyciągnął papierosy, potem jednak przypomniał sobie, gdzie jest, i schował je z powrotem. Zamknął teczkę, nie doczytując do końca.

– Ona tego dziecka nie urodziła – powiedział Jeffrey.

– Mhm. – Frank odchrząknął i założył nogę na nogę. Miał pięćdziesiąt osiem lat, wypracował już sobie niezłą emeryturę i nikt nie wiedział, dlaczego wciąż jeszcze pracuje. Przypadki takie jak ten musiały jego samego zmuszać do zastanowienia, dlaczego co rano gna do pracy. – Wielki Boże – powiedział Frank – a to co?

– Okaleczenie żeńskich genitaliów – wyjaśnił Jeffrey. – To rytuał pochodzący z Afryki albo z Bliskiego Wschodu. Uniósł rękę, uprzedzając pytanie Franka: – Wiem, co chcesz powiedzieć. Baptyści to nie muzułmanie…

– No to skąd ten pomysł?

– To właśnie musimy wyjaśnić.

Frank potrząsnął głową, jakby chciał ten obraz wymazać z pamięci.

– Doktor Linton jest już w drodze, żeby nas poinstruować – powiedział Jeffrey i poczuł się głupio, że mówi o Sarze tak oficjalnie. Frank od lat grywał z Eddiem Lintonem w pokera i znał Sarę od dziecka.

– A mała też przy tym będzie? – spytał Frank, mając na myśli Lenę.

– Jasne – odparł Jeffrey, nie spuszczając z niego wzroku.

Frank zmarszczył brwi, wyraźnie dając do zrozumienia, że wcale tego nie pochwala. Mimo wszystkich swoich wad – męskiego szowinizmu, zapewne rasizmu i na pewno braku szacunku dla starszyzny – Frank czuł słabość do Leny. Miał córkę w jej wieku i od początku protestował, kiedy Jeffrey przydzielił mu ją jako partnera. Regularnie co tydzień przychodził prosić o inny przydział i co tydzień słyszał od Jeffreya, że musi przywyknąć. Jednym z powodów, dla których rada miejska powierzyła to stanowisko Jeffreyowi, człowiekowi z zewnątrz, był zamiar wyprowadzenia policji z epoki kamienia łupanego. Jeffrey osobiście wybrał Lenę Adams spośród absolwentek szkoły policyjnej i od pierwszego dnia szykował ją do roli pierwszej kobiety detektywa w wydziale śledczym.

Teraz jednak nie bardzo wiedział, co będzie dalej. Do chwili wygojenia się ran na dłoniach wyznaczył ją do pracy z Bradem Stephensem, mając jednocześnie nadzieję, że po jakimś czasie będzie mogła znów podjąć normalne obowiązki. W zeszłym miesiącu lekarze uznali, że może już wrócić do pracy, ale Lena nie wystąpiła jeszcze o przywrócenie jej na poprzednie stanowisko. Co do Franka, nie mógł nawet spojrzeć jej w oczy, kiedy go pozdrawiała. Jeffrey słyszał, jak Frank po raz setny powtarza, że policja to nie miejsce dla kobiet, i czuł, że napaść na Lenę tylko go w tym przekonaniu utwierdziła.

Oczywiście Jeffrey nie zgadzał się z poglądem Franka. Jego zdaniem obecność kobiet dobrze wpływała na pracę policji. Uważał, że byłoby idealnie, gdyby skład osobowy policji mógł odzwierciedlać społeczność z podległego jej obszaru. Lena wniosła wiele rozsądku i spokoju do ich działań. Lepiej radziła sobie z niektórymi rodzajami przestępców i wiedziała, jak postępować z ofiarami przestępstw płci żeńskiej, czego im przedtem brakowało. Co więcej, jej obecność powodowała, że coraz więcej kobiet zgłaszało się do pracy w policji. Teraz mieli już piętnaście kobiet w służbie patrolowej. Gdy odchodził Ben Walker, jedynymi kobietami zatrudnionymi w policji były sekretarki. A jednak, mimo tych wielu sukcesów, kiedy Jeffrey zaczynał myśleć o tym, przez co Lena przeszła i co jej się przytrafiło, miał ochotę zamknąć ją w domu na klucz i samemu stanąć na straży z karabinem na wypadek, gdyby ktoś znów chciał ją skrzywdzić.

Z zamyślenia wyrwał go głos Franka.

– Będzie jakieś wewnętrzne dochodzenie w tej sprawie? – spytał, skubiąc róg okładki teczki. – To znaczy w sprawie zastrzelenia tej Weaver?

Jeffrey skinął głową i odchylił się do tyłu.

– Rano rozmawiałem z burmistrzem. Spisz zeznania Brada i Leny. Władze miejskie będzie reprezentował Buddy Conford.

– On jest obrońcą z urzędu – zdziwił się Frank.

– Tak, no cóż, ale nie w tej sprawie – odparł Jeffrey. – Trochę się martwią tym, co zrobi jej matka. Miasto jest ubezpieczone od takich spraw, więc może uda się im zawrzeć ugodę pozasądową. Nie wiem. – Wzruszył ramionami. – W końcu groziła komuś bronią i tak dalej, więc sprawa nie jest taka prosta, kapujesz?

– Tak, kapuję – odparł Frank i po chwili dodał: – Dasz sobie z tym radę, szefie?

Jeffrey poczuł, jak jego pewność siebie słabnie i wraca uczucie zagubienia, jakiego doświadczył wczoraj, będąc z Sarą. Poczuł ciężar gniotący klatkę piersiową. Nigdy nikogo nie zastrzelił, nie mówiąc już o zabijaniu młodych dziewcząt. Wciąż powracał pamięcią do tego wydarzenia i analizował je sekunda po sekundzie, zastanawiając się, kiedy popełnił błąd w negocjacjach. Na pewno można było powiedzieć albo zrobić coś inaczej, tak by skłonić ją do odłożenia broni. Na pewno było jakieś inne wyjście.

– Szefie? – odezwał się Frank. – Jeśli o to chodzi, to Brad i Lena poprą cię w stu procentach. Chyba to wiesz, nie?

– Tak. – Jeffrey kiwnął głową. Słowa Franka specjalnie go nie pocieszyły, bo wiedział, że poparliby go nawet gdyby uważali, że postąpił niewłaściwie. W działaniach policji występują pewne szare strefy, ale kiedy przychodzi co do czego, policjant zawsze staje po stronie policjanta. Brad zrobiłby to, bo w jakiejś mierze Jeffrey był dla niego bogiem; Lena, bo miała dług wdzięczności za przywrócenie jej do pracy. Dla Jeffreya nie była to wielka pociecha.

Zamilkli. Jeffrey odwrócił głowę i spojrzał na półki na przeciwległej ścianie pokoju. Stały na nich jego trofea za doskonałe wyniki w strzelaniu. Na dolnej półce leżała stara piłka z czasów, gdy grał w drużynie uniwersyteckiej w Auburn. Zdjęcia ludzi, z którymi pracował w Grant, a przedtem w Birmingham, stały obok kilku fotografii Sary, które zrobił podczas ich podróży poślubnej. Postawił je tam niedawno, kiedy znów zaczęli się spotykać. Po wczorajszym wieczorze nie był już jednak taki pewien, czy chce, żeby stały u niego w biurze, nie mówiąc już o jej powrocie do jego życia. Wciąż nie mógł się otrząsnąć z tego, jak daleka i spięta była wczoraj wieczorem, kiedy próbował jej dotykać, i jak próbowała nim komenderować. Zupełnie, jakby sam nie wiedział, co ma robić. Jakby nie robił tego setki razy z innymi kobietami, które reagowały na niego dużo cieplej niż ona wczoraj.

Słysząc stukot drzwiczek między recepcją a salą posterunkowych, Frank obrócił się na fotelu i zobaczył wkraczającą do sali Sarę z teczką w ręku. Miała na sobie jasnoniebieską sukienkę, przypominającą długi, rozciągnięty T-shirt, i Jeffrey zauważył, że do kompletu włożyła tenisówki na gołe stopy. Pewnie nie ogoliła nawet nóg.

Obaj patrzyli jak zbliża się do jego biura. Włosy miała w nieładzie i Jeffrey był ciekaw, czy chociaż pamiętała, żeby je przeczesać. Sara nigdy nie interesowała się najnowszą modą i rzadko nosiła makijaż. Czasem wyglądała z tym seksownie, jednak czasem sprawiała wrażenie zaniedbanej, jakby bardziej widziała w sobie lekarkę niż kobietę. Kiedy podeszła bliżej, zauważył, że nawet okulary ma krzywe i z jakiegoś powodu to zirytowało go najbardziej.

Frank podniósł się z miejsca na powitanie, więc Jeffrey poszedł za jego przykładem.

– Cześć – powiedziała, uśmiechając się niepewnie i Jeffreya ucieszyło, że przynajmniej wygląda na zakłopotaną.

– Witam – odpowiedział Frank, zapinając marynarkę, a Sara uśmiechnęła się do niego.

– Dzwoniłam do Nicka Sheltona – oświadczyła. Shelton był agentem w Biurze Śledczym Stanu Georgia, odpowiedzialnym za hrabstwo Grant. – Poprosiłam go, żeby przejrzał wszystko, co mają w sprawie tego rodzaju okaleczeń. Obiecał, że najpóźniej w środę się odezwie.

Jeffrey nie zareagował, więc zrobił to za niego Frank.

– Dobry pomysł – powiedział.

Sara ciągnęła:

– Podzwoniłam też po szpitalach. Nie mieli wczoraj nikogo potrzebującego poporodowej pomocy medycznej. Zostawiłam numer posterunku, w razie gdyby ktoś taki się zjawił.

Frank poluzował palcami kołnierzyk koszuli.

– Myślisz, że ta dziewczyna mogła to sobie sama zrobić? To całe obrzezanie?

– Boże, skąd! – Sara aż się zjeżyła. – A poza tym to nie żadne obrzezanie. To odpowiednik kastracji. Łechtaczka i wargi mniejsze zostały zupełnie wycięte, a to, co zostało, zaszyto.

– Aha – odezwał się Frank, wyraźnie skrępowany tymi szczegółami.

Sara zacisnęła usta.

– Jest to równoznaczne z odcięciem mężczyźnie penisa.

Frank przeniósł spłoszone spojrzenie z Jeffreya na Sarę i z powrotem.

– W każdym razie – Sara wskazała na teczkę – mogę przystąpić do prezentacji wyników.

– Przełożyliśmy to na później – oświadczył Jeffrey. Słyszał w swoim głosie dość zaczepny ton, ale nic nie mógł na to poradzić. Kiedy zadzwonił do Sary i poprosił, żeby przyszła wcześniej, nie powiedział jej dlaczego. Zrobił to teraz. – Za jakieś piętnaście minut zjawi się tu Dottie Weaver. Chcę ją mieć jak najszybciej z głowy.

– Ach tak? – Była wyraźnie zaskoczona. – No dobrze. Mam i tak trochę papierkowej roboty w klinice. Dwie godziny ci wystarczą?

Pokręcił przecząco głową.

– Nie, chcę, żebyś wzięła udział w przesłuchaniu.

Spojrzała na niego badawczo.

– Nie pracuję w policji.

– Będzie Lena – odpowiedział – i to ona poprowadzi przesłuchanie. Chcę, żebyś przy tym była, bo ona cię zna.

Oparła rękę na biodrze.

– Lena czy Dottie?

Frank odchrząknął.

– Muszę zadzwonić – powiedział i kiwnął głową Sarze.

Gdy wyszedł, spojrzała pytająco na Jeffreya.

– Czy to jest koszula nocna? – spytał zaczepnie.

– Co?

– To, co masz na sobie. Wygląda jak koszula nocna.

– Nie – odparła z niepewnym uśmiechem, jakby nie dopowiedział do końca swego żartu.

– Mogłabyś włożyć coś bardziej odpowiedniego – rzucił, pamiętając, jak była ubrana poprzedniego wieczoru. Krótkie spodenki od dresu i wygnieciony, stary T-shirt nie dodawały jej uroku, jej nogi zaś sprawiały wrażenie bardziej owłosionych niż jego. – Tak ci trudno włożyć coś bardziej eleganckiego? – zapytał.

Tembr głosu Sary obniżył się jak zawsze, gdy ogarniała ją złość.

– Jakim prawem odzywasz się do mnie, jakbyś był moją matką?

Poczuł przypływ takiej wściekłości, że wolał zamilknąć i nie powiedzieć tego, co miał zamiar.

– Jeff, o co ci chodzi?

Wyminął ją i z hukiem zatrzasnął drzwi.

– Czy to dla ciebie takie poświęcenie, żeby mi oddać tę jedną przysługę?

– Przysługę? – Pokręciła głową na znak, że zaczyna pleść bzdury.

– Wziąć udział w przesłuchaniu tej Weaver?

Sara z sykiem wypuściła powietrze.

– A co ja mam jej powiedzieć?

– Nieważne – rzucił i chcąc zająć czymś ręce, chwycił za rączkę i zamknął żaluzję. – Nie było rozmowy.

– Wystarczy, żebyś powiedział, co mam zrobić – oświadczyła irytująco rzeczowym tonem. – Chcesz, żebym poszła się przebrać? Mam cię zostawić w spokoju?

Zwrócił się ku niej i powiedział:

– Wystarczy, że przestaniesz mi grać na nerwach, nic więcej.

Sara wciągnęła brodę. Teraz na nią przyszła kolej, by powstrzymać się od wypowiedzi.

Jeff uniósł brwi.

– No co? – rzucił. Chciał, żeby coś powiedziała. Chciał ją sprowokować do kłótni i rozładować gniew, który w nim kipiał.

Sara zaczerpnęła głęboko powietrza i powoli je wypuściła.

– Nie rozumiem, dlaczego jesteś na mnie taki wściekły.

Jeff nie odpowiedział.

Wierzchem palców Sara pogładziła jego krawat i położyła mu dłoń na piersi.

– Jeff, proszę. Powiedz, co chcesz, żebym zrobiła.

Zabrakło mu słów. Odwrócił się i z braku lepszego pomysłu znów przekręcił rączkę, otwierając żaluzję. Na ramieniu poczuł jej dłoń.

– Wszystko jest w porządku – powiedziała cicho.

– Wiem – warknął, choć naprawdę wcale tak nie myślał. W głowie mu wirowało i gdy tylko zamknął oczy, widział, jak głowa Jenny Weaver odskakuje do tyłu w chwili, gdy jego kula przebija jej gardło.

Sara objęła go i przycisnęła usta do jego karku.

– Już dobrze – wyszeptała, a on poczuł, jak jej chłodny oddech go uspokaja. Znów go pocałowała i tym razem na długo przylgnęła ustami. Czuł, jak napięte mięśnie wiotczeją, i miał teraz żal, że nie zrobiła tego samego wczoraj. A potem sobie przypomniał, że przecież właśnie zrobiła. – Już wszystko w porządku – powtórzyła.

Po raz pierwszy tego dnia poczuł spokój i zaczął normalnie oddychać. Było mu tak dobrze, że przez sekundę był gotów zrobić coś naprawdę głupiego. Na przykład rozpłakać się albo jeszcze gorzej: powiedzieć jej, że ją kocha.

– To weźmiesz udział w tym przesłuchaniu czy nie? – zapytał.

Ręce jej opadły i dopiero wtedy do niego dotarło, że nie takiej reakcji oczekiwała. Spojrzał na nią, próbując na poczekaniu coś wymyślić, ale nic mu nie przychodziło do głowy. W końcu kiwnęła głową i powiedziała:

– Zrobię, jak sobie życzysz.

Jeffrey stał w pokoju obserwacyjnym i przez lustro weneckie patrzył, jak Sara stara się pocieszać Dottie Weaver. Nie potrafił długo złościć się na Sarę, głównie dlatego, że nigdy by mu na to nie pozwoliła.

Dottie Weaver była rosłą kobietą o oliwkowej cerze. Długie ciemne włosy miała spięte w schludny kok na czubku głowy, trochę staroświecki, ale pasujący do niej. Według Jeffreya z jej twarzy nie można było określić wieku – pewnie wyglądała tak samo w wieku dziesięciu jak i czterdziestu lat. Miała dość obwisłe policzki i jakieś dziesięć kilo nadwagi. Na czole nad jej nosem widniały głębokie bruzdy, nadające jej twarzy surowy wyraz, nawet wtedy, gdy płakała.

Jeffrey spojrzał na Lenę, stojącą obok niego z rękami skrzyżowanymi na piersiach. Patrzyła na Sarę i Dottie ze zwykłym dla siebie skupieniem. Oto teraz oni, dwoje najbardziej rozchwianych emocjonalnie ludzi na całym posterunku, mieli za zadanie ustalenie tego, co zaszło poprzedniego wieczoru. Jeffrey dopiero teraz zdał sobie sprawę, że poprosił Sarę o pozostanie z powodów egoistycznych. Miała zastąpić brakujące mu spokój i rozsądek.

– Wykorzystam do tego ciebie – powiedział do Leny.

Nie zareagowała, ale to go nie zdziwiło. Jeszcze pół roku temu Lena Adams rzuciłaby się na taką okazję jak pies na kość i paradowałaby dumna po posterunku, obnosząc się z tym, że szef wyznaczył właśnie ją. Teraz kiwnęła tylko głową.

– Bo jesteś kobietą – wyjaśnił – i ze względu na to, co ci się przydarzyło.

Spojrzała na niego pustym wzrokiem. Dziesięć lat temu w akademii policyjnej w Macon Jeffrey widział, jak Lena płynnie i bez wysiłku pokonuje tor przeszkód. Przy wzroście metr sześćdziesiąt dwa wzrostu i wadze pięćdziesięciu czterech kilogramów była najniższa w grupie, ale nadrabiała to siłą woli. Zwróciła wtedy jego uwagę swoją nieustępliwością i uporem. Patrząc na nią teraz, zastanawiał się, czy tamta Lena jeszcze tu kiedyś wróci.

Odwróciła wzrok i spojrzała na Sarę.

– Tak, pewnie będzie mi współczuć – powiedziała obojętnie.

Ta jej obojętność zaczynała go irytować. Wolał już jej nieopanowane wybuchy gniewu niż to przypominające automat, pozbawione emocji zachowanie.

– Nie spiesz się – poradził jej, wręczając akta sprawy. – Musimy wydobyć maksimum informacji.

– Coś jeszcze? – spytała tonem, jakby chodziło o prognozę pogody.

Jeffrey pokręcił głową i Lena bez słowa wyszła. Zwrócił się do lustra i czekał, aż Lena wejdzie do sali przesłuchań. Kiedy wróciła do pracy, Jeffrey uprzedził ją, że będzie musiała poddać się terapii, która pomoże jej uporać się z tym, co ją spotkało. Z tego, co wiedział, Lena go nie posłuchała. Wiedział, że powinien ją o to zapytać, nie wiedział tylko, jak to zrobić.

Drzwi skrzypnęły i Lena weszła do sali z rękami w kieszeniach. Miała na sobie brązowe drelichowe spodnie i ciemnoniebieską bluzkę zapinaną na guziki. Długie do ramion brązowe włosy zatknęła za uszy. W wieku trzydziestu trzech lat nareszcie nabrała trochę ciała. Zawsze była atrakcyjna, ale w ciągu ostatnich dwóch lat zaczęła nabierać bardzo kobiecego wyglądu, co nie umknęło uwadze starszych kolegów.

Jeffrey odwrócił wzrok, czując lekkie zmieszanie. Po tym, co przeszła, nie wypadało nawet myśleć o niej w tych kategoriach.

– Pani Weaver? – powiedziała Lena, wyciągając rękę.

I Jeffrey, i Dottie Weaver czuli zażenowanie, zmuszeni, by patrzeć na okropną bliznę pośrodku jej dłoni, i tylko Sara zdawała się nie zwracać na nią uwagi.

Lena cofnęła rękę i przycisnęła ją do boku, jakby i ona była zażenowana.

– Jestem detektyw Lena Adams. Nawet nie umiem pani powiedzieć, jak bardzo jest mi przykro z powodu tego, co się stało.

– Dziękuję – wykrztusiła Dottie. Jej nosowy akcent ze Środkowego Zachodu mocno kontrastował z miękkim południowym zaśpiewem Leny.

Lena usiadła po drugiej stronie stołu, naprzeciw Sary i Dottie. Wyciągnęła złożone dłonie, co ponownie przyciągnęło uwagę do jej blizn. Jeffrey niemal oczekiwał, że za chwilę zdejmie też buty i położy stopy na stole.

– Przykro mi… – odezwała się Dottie i przerwała. – Mam na myśli to, co się pani stało.

Lena skinęła głową, nie podnosząc wzroku, jakby nie chciała się teraz rozpraszać. Jedną z pierwszych sztuczek techniki przesłuchiwania, jakich Jeffrey ją nauczył, było uświadomienie sobie, że milczenie jest najlepszym przyjacielem policjanta. Ludzie nie lubią milczenia i zazwyczaj usiłują je przerwać. I często robią to, nie zastanawiając się głębiej nad tym, co wtedy mówią.

– I pani siostrze – ciągnęła Dottie. – Była urocza. Poznałyśmy się podczas pikniku naukowego. Jenny uwielbiała przedmioty ścisłe. Była…

Pierś Leny uniosła się i opadła w głębokim westchnięciu, jednak poza tym nie okazała żadnej reakcji.

– Sybil wykładała w college’u – powiedziała. – Kochała uczyć.

W sali znów zapadła cisza i Jeffrey zdał sobie sprawę, że przygląda się Sarze. Kosmyki ciemnorudych włosów wymknęły jej się z końskiego ogona i przylgnęły do szyi. Nie miała już na nosie przekrzywionych okularów, bo teraz równie przekrzywione sterczały jej na czubku głowy. Wpatrywała się w Lenę takim wzrokiem, jakby patrzyła na węża i zastanawiała się, czy jest jadowity.

– Czy mamy skontaktować się z pani mężem, pani Weaver? – spytała Lena.

– Proszę mi mówić Dottie – odparła. – Już go zawiadomiłam.

– Przyjedzie na pogrzeb?

Dottie zamilkła, obracając na nadgarstku cienką, srebrną bransoletkę. Jej następne słowa skierowane były do Sary.

– Rozcięła ją pani, prawda?

Sara już otwierała usta, by odpowiedzieć, ale Lena ją ubiegła.

– Tak, proszę pani. Doktor Linton przeprowadziła sekcję. Byłam przy tym obecna. Chcieliśmy mieć pewność, że robimy dla Jenny wszystko, co niezbędne.

Dottie przeniosła wzrok z Leny na Sarę i wróciła do Leny. Raptownie pochyliła się nad stołem, kuląc ramiona, jakby dostała cios w żołądek.

– Była moim jedynym dzieckiem – zaszlochała – moją córeczką.

Sara wyciągnęła rękę, chcąc dotknąć ramion łkającej kobiety, jednak Lena powstrzymała ją spojrzeniem. Sama schyliła się i ujęła w dłonie rękę Dottie.

– Wiem, co to znaczy kogoś stracić. Naprawdę wiem.

Dottie ścisnęła dłonie Leny.

– Wiem, że pani wie. Wiem.

Jeffrey zdał sobie sprawę, że wstrzymywał oddech w oczekiwaniu na ten moment. Lena przełamała lody.

– Co się stało z jej ojcem? – spytała Lena.

– No, wie pani… – Dottie wyjęła z torebki chusteczkę higieniczną. – Nie ułożyło się nam. Chciał czegoś więcej od życia i w końcu uciekł z sekretarką. Wie pani, jacy są mężczyźni – zwróciła się do Sary.

Jeffrey poczuł lekką irytację, słysząc w tym wyraźną aluzję do swojej niewierności. Ale tak to już jest w małym miasteczku.

– Ale się z nią nie ożenił – dodała Dottie. – To znaczy z tą sekretarką.

Jej usta wykrzywił triumfalny uśmieszek.

– Moja szkolna przyjaciółka też przez to przeszła. – Lena kiwnęła głową, umacniając nić porozumienia z Dottie Weaver. – Jej ojciec zrobił to samo. Któregoś dnia mu odbiło i nawet się nie obejrzał. Nigdy go więcej nie zobaczyły.

– Nie, Samuel taki nie był – zaoponowała Dottie – przynajmniej nie na początku. Widywał się z Jenny regularnie raz w miesiącu, dopóki nie przenieśli go do Spokane. To w stanie Washington. – Lena przytaknęła i Dottie ciągnęła: – Ostatni raz widzieli się chyba rok temu.

– Jak zareagował, kiedy mu pani wczoraj o tym powiedziała?

– Rozpłakał się – powiedziała i po policzkach pociekły jej łzy. Znów spojrzała na Sarę, pewnie dlatego, że ta znała Jenny. – Była taka kochana, miała takie dobre serce.

Sara potaknęła, ale Jeffrey czuł, że nie podoba jej się sposób prowadzenia rozmowy przez Lenę. Był ciekaw, czego się spodziewała po swoich wczorajszych odkryciach.

Dottie wydmuchała nos i odezwała się bardziej stanowczym tonem:

– Tylko że potem zadała się z tym towarzystwem. I z tym Pattersonem.

– Markiem Pattersonem? – upewniła się Lena, myśląc o chłopcu, któremu Jenny groziła śmiercią.

– Tak, z Markiem.

– Spotykała się z nim? Chodzili ze sobą?

Dottie wzruszyła ramionami.

– A bo ja wiem. Spotykali się całą grupą, a Jenny przyjaźniła się z jego siostrą, Lacey.

– Lacey? – powtórzyła Sara i uzmysławiając sobie, że przerwała Dottie, ruchem głowy poprosiła ją, by kontynuowała.

– Po odejściu męża, Jenny i ja stałyśmy się sobie bardzo bliskie. Bardziej jak przyjaciółki niż jak matka i córka. Miałam w niej oparcie we wszystkim. Może byłyśmy zbyt blisko. Może powinnam dać jej więcej swobody. – Dottie znów przerwała. – Mark wydawał się nieszkodliwy. Latem kosił u nas trawę, wykonywał różne prace domowe, żeby zarobić parę groszy. – Zaśmiała się smutno. – Myślałam, że to dobry chłopak, że można mu zaufać.

Lena nie pozwoliła jej zbyt długo się nad tym rozwodzić.

– Od kiedy Jenny zaczęła się przyjaźnić z Lacey?

– Od jakiegoś roku. Wszyscy razem chodzili do kościoła, więc myślałam, że to dobrze, ale te dzieci teraz… Sama już nie wiem. Człowiek myśli, że kościół to bezpieczne miejsce, a okazuje się… – Potrząsnęła głową. – Nic nie wiedziałam. Nawet nie wiedziałam, że była kiedyś z chłopakiem, a co dopiero…

Lena dała Sarze ledwie dostrzegalny znak głową i Jeffrey zauważył, że Sara zbiera się w sobie.

– Dottie, wczoraj przeprowadziłam badanie Jenny.

Dottie czekała, zacisnąwszy usta.

– Jenny nie była w ciąży. Ten noworodek znaleziony w toalecie nie był jej – oświadczyła Lena.

Matka Jenny spojrzała na Sarę, potem na Lenę, potem znów na Sarę. Wyglądała na zbyt zdumioną, żeby stać ją było na coś więcej niż niedowierzanie.

– Lena ma rację – potwierdziła Sara. – Jenny nie była w ciąży, natomiast stwierdziłam, że jeszcze sześć miesięcy temu była seksualnie aktywna.

Dottie poruszyła ustami, ale nie wydobyła z siebie głosu. W końcu jednak uśmiechnęła się, uznając słowa Sary za dobrą wiadomość.

– Więc jednak nie zrobiła tego? Nie skrzywdziła tego dziecka?

– Jeszcze nie wiemy, co się naprawdę stało. – Lena przerwała i spojrzała na swoje dłonie, tym razem bez ukrytego celu, potem podniosła wzrok na Dottie. – To tylko moje zdanie, proszę pani – dodała niskim głosem, nie spuszczając z niej wzroku i zwracając się do niej tak, jakby Sary w ogóle nie było na sali – ale na podstawie tego, czego dowiedziałam się o pani córce, nie sądzę, żeby zrobiła to, o co się ją oskarża.

Dottie opuściła ramiona z wyraźną ulgą i znów zaczęła płakać, przykładając sobie do nosa chusteczkę.

– Była taka łagodna – szepnęła. – To niemożliwe, żeby mogła zrobić coś takiego. – Spojrzała na Sarę, szukając u niej potwierdzenia. – Była takim dobrym dzieckiem.

Sara ponownie kiwnęła głową i niepewnie się uśmiechnęła.

– Mówiła, że zostanie lekarką. Chciała pomagać dzieciom, tak jak pani.

Uśmiech na twarzy Sary zamarł i w jej oczach mignęło poczucie winy.

– I w tej grupie Jenny – wtrąciła Lena – były dzieci Pattersonów?

– Tak, Mark i Lacey.

– I nadal chodzili razem do kościoła? Cały czas?

– Jakieś osiem miesięcy temu przestała – odparła Dottie. – Sama nie wiem dlaczego. Powiedziała, że już nie chce chodzić.

– Czyli gdzieś tak w styczniu?

– Chyba tak.

– Zaraz po świętach?

– Jakoś tak. – Dottie kiwnęła głową.

– Czy coś się wtedy stało? Jakaś awantura? Z kimś się pokłóciła? Może z Markiem Pattersonem?

– Nie – odparła Dottie stanowczo. – W tygodniu po świętach wzięła nawet udział w wyjeździe zorganizowanym przez kościół. Pojechali na obóz narciarski do Gatlinburga. Nie chciałam, żeby wyjeżdżała z domu na ferie, ale jej bardzo zależało, a ponieważ poprawiła stopnie w szkole, więc… – Zawiesiła głos.

– To znaczy przez tydzień jej nie było?

– Tak, przez tydzień, tylko że potem ja musiałam pojechać do Ohio, do siostry, bo źle się poczuła. – Dottie zacisnęła usta. – U Eunice parę miesięcy wcześniej stwierdzono rozedmę płuc. Teraz jest już lepiej, ale wtedy było niedobrze.

– To znaczy, że Jenny została sama w domu?

– Skąd – Dottie potrząsnęła głową – oczywiście, że nie. Przez trzy czy cztery dni nocowała u Pattersonów, potem ja wróciłam.

– Często się zdarzało, że nocowała u Pattersonów?

– Wtedy tak – przytaknęła Dottie. – W każdy weekend albo Lacey była u nas, albo Jenny u nich.

– Dobrze pani zna Pattersonów?

– Teddy’ego i Grace? – Kiwnęła głową. – Tak, oboje chodzą do kościoła. Ale za Teddym nie przepadam – dodała, zniżając głos. – Od razu widać, po kim Mark to ma, tyle mogę powiedzieć.

– To znaczy?

– On jest taki… – zaczęła Dottie i wzruszyła ramionami – Sama nie wiem. Jak go pani pozna, to się pani sama przekona.

– Więc tak – podsumowała Lena – po świętach Jenny pojechała na kościelny obóz, potem była u Pattersonów i zaraz potem przestała chodzić do kościoła i odzywać się do Pattersonów?

– No, tak. – Dottie zastanowiła się. – Tak to teraz wygląda. Ale wtedy, kiedy się to wszystko działo, nie łączyłam jednego z drugim.

– Czy kiedykolwiek podejrzewała pani, że córka bierze narkotyki?

– Och nie, była ich zdecydowanym wrogiem – odparła Dottie. – Nie używała nawet napojów z kofeiną, a ostatnio całkowicie odstawiła cukier.

– Ze względu na tuszę?

– Ze względu na zdrowie. Chodziło jej o czystość organizmu.

– Czystość? – powtórzyła Lena. – Myśli pani, że to mogło mieć coś wspólnego z kościołem?

– Wtedy już nie chodziła – przypomniała Dottie. – Nie wiem, skąd się to u niej wzięło. Któregoś dnia jechałyśmy ze szkoły do domu i wtedy to powiedziała: „Nie chcę już jeść niczego, co zawiera cukier. Chcę być czysta”.

– Nie zdziwiło to pani?

– Wtedy nie – powiedziała Dottie. – To znaczy może i tak, ale ostatnio dziwnie się zachowywała. Nie, żeby się to rzucało w oczy, ale mimo wszystko. Przestała pić coca-colę po powrocie ze szkoły i bardziej koncentrowała się na zadaniach domowych. Zrobiła się znów bardziej sumienna, tak jak kiedyś.

– Jak kiedyś, kiedy nie zadawała się jeszcze z dziećmi Pattersonów?

– Tak by można powiedzieć. – Dottie zacisnęła usta. – To było bardzo dziwne, bo Lacey była cheerleaderką i była bardzo lubiana, a od pierwszego dnia szkoły zaczęła Jenny prześladować.

– Prześladować? Jak? – spytała Sara.

– Była zwyczajnie złośliwa – odparła Dottie. – Dokuczała jej z powodu tuszy, a było to, kiedy Jenny była tylko trochę pucołowata. Nie tak jak ostatnio.

– Myśli pani, że Lacey albo Mark używali wobec niej fizycznej przemocy?

Dottie wyglądała na zaskoczoną.

– Boże słodki, nie. Poszłabym z tym na policję. – Wytarła łzy chusteczką. – Tylko jej dokuczali, żadnej fizycznej siły. A potem, jak już mówiłam, zostały przyjaciółkami.

– Jak do tego doszło? – spytała Lena.

– Właściwie, to nie wiem. Może jak przeszły do liceum, bo wtedy wszystko jest inaczej. Lacey nie dostała się do grupy cheerleaderek i trochę spadła w hierarchii szkolnej. Wie pani, jakie są dzieci. Muszą należeć do jakiejś paczki. Jak się tak teraz zastanawiam, ten cukier to był chyba pomysł Lacey.

– Lacey? – spytała Lena.

– Chyba tak. Zawsze coś dla nich wymyślała: co mają nosić do szkoły, gdzie się wybrać na weekend. Godzinami rozmawiały o tym przez telefon.

Lena uśmiechnęła się.

– Robiłyśmy to samo z siostrą – powiedziała i dodała: – Czy to miało coś wspólnego z religią?

– Co? – spytała Dottie, zaskoczona.

– Cukier, kofeina. Trochę tak to wygląda.

– Nie myśli pani, że…? – Dottie przerwała. – Nie, nie sądzę, żeby to miało coś wspólnego z religią. W kościele jej się bardzo podobało. To musiało mieć jakiś związek z dziećmi Pattersonów. Mark był już notowany na policji za kradzieże. – Powoli pokręciła głową. – Nie wiedziałam, co robić. Miałam jej zabronić widywać się z nim? Tym bardziej by ją do niego ciągnęło.

– Tak to na ogół jest z dziewczętami – zgodziła się Lena. – Pani nadal chodzi do kościoła?

– Oczywiście – odparła Dottie, kiwając głową. – To dla mnie wielkie ukojenie.

– Rozmawiała już pani z nimi? Pewnie będzie msza?

Dottie westchnęła.

– Nie wiem, właściwie to ja… – przerwała, żeby wydmuchać nos. – Zdaje się, że lubiła pastora Fine’a. Był kiedyś u nas, żeby z nią porozmawiać. Brad Stephens też. Jest wolontariuszem kościelnym do spraw młodzieży.

– Naprawdę? – zdziwiła się Lena.

– Tak, Brad jest bardzo zaangażowany w sprawy kościoła.

– Pastor Fine przyszedł do was po tym, jak Jenny przestała chodzić do kościoła?

– Tak. – Kiwnęła głową. Wyglądała na ucieszoną, że przypomniała sobie coś, co mogło być ważne. – Zjawił się, kiedy przez parę niedziel nie pokazała się w kościele.

– Słyszała pani, co Jenny mu wtedy powiedziała?

– Nie – odparła Dottie. – Siedzieli w saloniku, a ja nie chciałam im przeszkadzać. – Nagle coś sobie przypomniała. – Tydzień później zadzwonił, ale kazała mi powiedzieć, że jej nie ma. To musiało być w sobotę, bo byłam w domu w ciągu dnia. Pamiętam tylko, że tego dnia było jeszcze parę telefonów, ale żadnego nie odebrała.

– Nie uznała pani tego za dziwne?

– Wtedy już nie – odparła. – To musiało być w lutym. Nawet mi ulżyło, że już nie chce zadawać się z Markiem.

– Pokłóciła się z nim?

Dottie wzruszyła ramionami.

– Wiem tylko tyle, że go znienawidziła. Przeszła raptownie od spędzania z nim mnóstwa czasu do czystej nienawiści.

– Takiej nienawiści, jaką dziewczyna czuje do chłopaka, który przestaje się nią interesować?

Dottie wyprostowała się i obrzuciła Lenę twardym spojrzeniem. W końcu zaczęło do niej docierać, że to przesłuchanie ma na celu bardziej ustalenie winy Jenny niż oczyszczenie jej z zarzutów.

– Czy była na niego wściekła, bo już nie chciał się z nią umawiać? – powtórzyła pytanie Lena.

– Nie – rzuciła krótko, a jej głos na powrót przybrał nosowy akcent. – Oczywiście, że nie.

– Jest pani pewna?

– W tym czasie był przez was aresztowany – przypomniała Dottie, wyraźnie zadowolona, że może przywołać przestępczą przeszłość Marka. – Za napaść. Rzucił się na swoją siostrę.

Jeffrey zaklął pod nosem, zły na siebie, że tego wcześniej nie sprawdził. Podniósł słuchawkę i wybrał numer wewnętrzny Marli.

– Tak?

– Wyciągnij akta Marka Pattersona – powiedział ściszonym głosem.

– Tego chłopaka, co wczoraj…?

– Tak.

– Jasne – odparła i rozłączyła się.

Jeffrey wrócił do obserwacji sali i stwierdził, że w tym czasie panująca w niej atmosfera uległa pogorszeniu. Dottie Weaver siedziała teraz na krześle z gniewnie zaciśniętymi ustami.

– Napije się pani czegoś? – spytała Lena.

– Nie, dziękuję.

– Czy wiedziała pani, że w zeszłym roku Jenny miała złamaną rękę?

Dottie wyglądała na zaskoczoną.

– Przyszła z tym do pani beze mnie? – zwróciła się do Sary.

– Nie – odparła Sara krótko. Wyglądała na poirytowaną, ale nie na Dottie.

Lena ciągnęła:

– Czy pani córka interesowała się kulturami Afryki lub Bliskiego Wchodu?

– Oczywiście, że nie. A dlaczego? Co to ma wspólnego?

– Dottie, chce pani zrobić przerwę? – spytała Sara.

Lena poprawiła się na krześle, nie zamierzała przerywać zadawania pytań.

– Pani Weaver, pani córka doznała również pęknięcia kości miednicy. Wiedziała pani o tym?

Dottie poruszyła ustami, ale nic nie powiedziała.

– Najprawdopodobniej w wyniku gwałtu. – Lena zawiesiła głos, po czym dodała chłodno: – I to bardzo brutalnego.

– Ja nic… – Dottie spojrzała na Sarę, potem wróciła wzrokiem do Leny. – Ja nic z tego nie rozumiem.

– A te blizny na ramionach i nogach? – rzuciła ostro Lena. – Co się stało? Dlaczego pani córka się pocięła?

– Pocięła? – powtórzyła Dottie. – O czym pani mówi?

– Miała blizny na całym ciele. Wygląda to na samookaleczenie. Zechce mi pani wyjaśnić, jak to się stało, że pani nic o tym nie wiedziała?

– Była bardzo skryta – odparła Dottie. – Ubierała się tak, żeby zakrywać całe ciało. Nigdy…

– Czy wiedziała pani – przerwała jej Lena – że w ciągu ostatnich sześciu miesięcy Jenny przeszła operację?

– Operację? – powtórzyła Dottie. – Jaką operację?

– To nie była operacja – wtrąciła Sara, kładąc rękę na ramieniu Dottie. – Dottie, w trakcie badania Jenny…

Lena otworzyła akta i rzuciła na biurko dwie fotografie. Jeffrey stał zbyt daleko, żeby je dojrzeć, ale po minie Dottie nie miał wątpliwości, czego dotyczą.

– O mój Boże, moje dziecko – jęknęła, zakrywając dłonią usta.

– Leno – syknęła Sara ostrzegawczo, zakrywając fotografie dłonią. Chciała je zgarnąć, ale Dottie ją powstrzymała. Przez parę sekund wyszarpywały sobie jedną z fotografii, aż wreszcie Sara niechętnie ją puściła.

– C-co to? – wyjąkała Dottie, podnosząc zdjęcie do oczu trzęsącą się ręką.

Lena sprawiała wrażenie zadowolonej z siebie i odchyliła się na krześle z rękami skrzyżowanymi na piersiach. Spojrzała nawet w stronę lustra i uniosła brwi jak w geście triumfu. Sara położyła rękę na ramieniu Dottie.

– Proszę mi to oddać – powiedziała Sara, wyciągając rękę po fotografię.

– O mój Boże, mój Boże – jęknęła kobieta i głośno zaszlochała. – Moje dziecko! Kto mógł zrobić coś takiego mojemu dziecku?!

Sara spojrzała na Lenę i Jeffrey w jej wzroku dostrzegł wściekłość. W odpowiedzi Lena obojętnie wzruszyła ramionami, jakby chciała powiedzieć: „A coś ty myślała?”.

– O Boże, o mój Boże – zaszlochała Dottie i nagle zamilkła. Jej ciało nagle zwiotczało, ale Sara zdążyła ją podtrzymać, łagodząc upadek zemdlonej kobiety na podłogę.

Jeffrey stał na korytarzu przed salą odpraw i rozmawiał z Leną.

– Musimy natychmiast przesłuchać tego chłopaka Pattersonów – powiedział. – Sara może bez nas omówić wyniki sekcji.

Lena rzuciła okiem w stronę tylnego wyjścia. Sara odprowadziła Dottie do samochodu, chcąc się upewnić, że nic jej nie będzie. Wcześniej zapowiedziała Lenie ponurym głosem, że zaraz wróci.

– Marla wyciągnie jego adres – rzekł Jeffrey. – Może się okazać, że jest bardziej w to zamieszany, niż myślimy. Miejmy nadzieję, że zastaniemy też jego siostrę.

Lena kiwnęła głową, krzyżując ręce na piersiach.

– Chcesz, żebym się zajęła siostrą, a ty Markiem?

– Zobaczymy, jak się ułoży – odpowiedział Jeffrey. – Chciałbym też pogadać z tym kaznodzieją.

W oczach Leny coś mignęło.

– Jest z mojego kościoła. To znaczy nie mojego, tylko tego, do którego chodzi Frank, a ja czasem mu towarzyszę. – Wzruszyła ramionami. – Wiesz, żeby mieć co robić. Nie jestem specjalnie religijna ani nic takiego.

– Jasne – przytaknął Jeffrey, trochę zaskoczony tym wyznaniem. Po raz pierwszy od czasu napaści rozpoczęła coś w rodzaju zwykłej rozmowy. Pomyślał, że może zajmowanie się tą sprawą dobrze jej zrobi, a to by go tylko ucieszyło. – Ściągnę Brada z patrolu – powiedział. – Chcę z nim pogadać najszybciej jak się da. Ciekaw jestem, co ma do powiedzenia o pastorze.

– Myślisz, że to sprawka Fine’a?

Jeffrey wsadził ręce do kieszeni. Nie potrafił sobie wyobrazić nikogo, kto tak krzywdzi dziecko, jednak przecież ktoś to zrobił.

– Musimy sprawdzić, czy Fine był na tym zimowym obozie podczas ferii.

– To może ja bym mogła… – Lena przerwała na dźwięk otwierających się z hukiem drzwi.

Jeffrey obrócił głowę i patrzył na Sarę idącą zamaszystym krokiem w ich kierunku. Widać było, że kipi z wściekłości. Już z odległości trzech metrów zaczęła krzyczeć:

– Coś ty do cholery narobiła?! Jak mogłaś jej zrobić coś takiego?!

Lena opuściła ramiona i Jeffrey zauważył, że w miarę zbliżania się Sary coraz mocniej zaciska pięści. Potem zrobiła krok do tyłu, oparła się plecami o ścianę z dłońmi wciąż zaciśniętymi w pięści i rzuciła zdecydowanym tonem:

– Robiłam, co do mnie należy.

– Należy?! – krzyknęła Sara, zbliżając ku niej twarz. Była o dobre piętnaście centymetrów wyższa i wykorzystywała teraz swą przewagę. – Należy do ciebie dręczenie kobiety, która właśnie straciła dziecko? Należy do ciebie pokazywanie jej tych fotografii? – Na ostatnim słowie głos Sary załamał się. – Jak mogłaś jej zrobić coś takiego? Jak mogłaś doprowadzić do tego, że te fotografie będą stanowiły jej ostatnie wspomnienie córki?

Jeffrey zdążył powiedzieć: „Posłuchaj, Saro”, gdy ta pochyliła się i szepnęła coś Lenie do ucha. Nie dosłyszał co, ale reakcja Leny była natychmiastowa. Opuściła ramiona i cała oklapła. Przypominała kociaka, którego ktoś podniósł za skórę na karku.

Sara też to dostrzegła i na jej twarzy szybko pojawiła się skrucha. Zakryła sobie usta dłonią, jakby chciała na powrót wepchnąć wypowiedziane słowa.

– Przepraszam – powiedziała – bardzo przepraszam.

Lena odchrząknęła, stojąc nieruchomo ze wzrokiem wbitym w podłogę.

– Nie ma za co – wykrztusiła, choć na pewno tak nie myślała.

Sara zdała sobie sprawę, że wciąż stoi nad Leną i zrobiła krok do tyłu.

– Leno, przepraszam – powtórzyła. – Nie miałam prawa tego mówić.

Lena uniosła dłoń na znak, że nie chce tego słuchać. Zaczerpnęła powietrza i nie wypuściła go z płuc. Na wdechu rzuciła tylko:

– Czekam w samochodzie.

Jeffrey pojął, że jest to skierowane do niego, więc odpowiedział: „Okej, dobra”, sięgnął do kieszeni i wyciągnął w jej stronę kluczyki. Nie wzięła ich i wyciągnęła tylko otwartą dłoń, czekając, aż je na nią upuści.

– Okej – rzuciła, zamykając palce na kluczykach. Nie spojrzała na Jeffreya ani na Sarę i ze wzrokiem wbitym w podłogę ruszyła korytarzem. Miała wciąż opuszczone ramiona i wyglądała jak ktoś zgnębiony i pokonany. To, co jej powiedziała Sara, musiało ją zranić do żywego.

Jeffrey zwrócił twarz do Sary, niezbyt rozumiejąc, co się stało i dlaczego.

– Coś ty jej, do cholery, powiedziała? – warknął.

Sara potrząsnęła głową i zasłoniła sobie oczy dłonią.

– Och, Jeff – powiedziała, potrząsając głową – coś okropnego, coś naprawdę okropnego.

7

Lena siedziała w lincolnie town car Jeffreya, czując, że wszystkie mięśnie ma napięte jak postronki. Oddychała ciężko i czuła się, jakby za chwilę miała zemdleć. Była zlana potem nie tylko dlatego, że tkwiła w nagrzanym aucie, ale całe jej ciało było rozedrgane, jak porażone prądem.

– Suka – wydyszała. – Głupia suka – powtórzyła na głos, jakby w ten sposób mogła zagłuszyć słowa, które padły.

Słowa Sary wciąż rozbrzmiewały w jej głowie: „Teraz wiesz, jak to jest kogoś skrzywdzić”. Sara powiedziała: „skrzywdzić”, ale Lena wiedziała, co miała na myśli: „Teraz wiesz, jak to jest kogoś zgwałcić”.

– Niech to szlag trafi! – wrzasnęła na cały głos, próbując zagłuszyć głos w głowie. Walnęła dłonią w deskę rozdzielczą, wściekła na Sarę Linton i na swoją głupią pracę. Maglując Dottie Weaver w sali przesłuchań, po raz pierwszy od bardzo dawna poczuła się znów istotą ludzką. Swym jednym krótkim zdaniem Sara to zniszczyła.

– Niech to szlag trafi! – powtórzyła lekko ochrypłym głosem. Chciałaby się rozpłakać, ale nie miała w sobie łez i został jej tylko kipiący gniew. Każdy mięsień jej ciała był napięty i czuła, że potrafiłaby teraz podnieść samochód i przewrócić go na dach. – Przestań, przestań, przestań – powiedziała głośno, starając się uspokoić. Musi się opanować, zanim Jeffrey tu przyjdzie, bo wszystko opowie Sarze – w końcu ją rżnie, do jasnej cholery – a nie chciała, żeby Sara wiedziała, jak bardzo zabolały ją jej słowa.

Parsknęła śmiechem na myśl o miałkich przeprosinach Sary. Tak jakby to miało jakieś znaczenie. Dobrze wiedziała, co mówi. Przeprosiła ją tylko dlatego, bo było jej głupio, że powiedziała to na głos. Nie dość, że suka, to jeszcze tchórz.

Raz jeszcze głęboko zaczerpnęła powietrza.

– Dobra – szepnęła – nieważne, to wszystko, co usłyszałam, jest nieważne.

Po paru minutach poczuła się lepiej. Serce przestało jej walić i puściły napięte mięśnie brzucha. W duchu powtarzała sobie, że jest silna i przeszła przez coś znacznie gorszego i wyszła z tego cało. To, co myśli Sara, i tak nie ma większego znaczenia. Znaczenie ma jej praca, a pracę wykonała prawidłowo. Z przesłuchania Dottie wynikało parę solidnych przesłanek i było to coś, czego Sara nigdy by nie osiągnęła, gdyby to ona prowadziła przesłuchanie.

Spojrzała na zegarek i zaskoczona, upewniła się jeszcze raz. Nie zdawała sobie sprawy, że jest już tak późno. Hank pewnie się głowi, co się z nią dzieje. Ale i tak pójście z nim do kościoła nie wchodziło już w rachubę. W samochodzie był zamontowany telefon komórkowy i Lena przechyliła się, po czym uruchomiła silnik, by móc z niego skorzystać. Włączyła też klimatyzację i lekko uchyliła okno, żeby wypuścić nagrzane powietrze. Telefon przez chwilę uruchamiał się i Lena spojrzała w stronę budynku, tym razem upewniając się, że Jeffrey jeszcze nie idzie.

Hank odebrał po pierwszym dzwonku.

– Halo.

– To ja – powiedziała. Po tamtej stronie zapadła cisza i Lena zdała sobie sprawę, jak musi brzmieć jej głos. Był zachrypnięty i wciąż jeszcze poirytowany po scysji z Sarą. Na szczęście Hank nie zapytał, co się stało. – Nie dam rady pójść do kościoła.

– Mhm – mruknął, ale o nic nie zapytał.

– Musimy z Jeffreyem kogoś przesłuchać – dodała, choć Hankowi nie należały się od niej żadne wyjaśnienia. – Pewnie to trochę potrwa, więc idź beze mnie.

Głos jej trochę zmarkotniał przy ostatnim zdaniu, bo zdała sobie sprawę, że to oznacza powrót do pustego domu i siedzenie w samotności.

– Lee? – odezwał się Hank, czując jej strach. – Jeśli chcesz, mogę tu zostać i poczekać. Wiesz, póki nie wrócisz do domu.

– Nie wygłupiaj się – odparła, czując, że jej głos nie brzmi zbyt pewnie. – Nie mam już trzech lat.

– Możesz dołączyć później – powiedział Hank z wahaniem. – Mogłabyś przyjść na sam koncert.

Aż jej dech zaparło, kiedy przypomniał jej o koncercie. Kiedy Hank wróci, będzie już zupełnie ciemno. I bez względu na to, ile lamp zapali, w domu będzie jeszcze ciemniej.

– Właściwie jutro muszę zerwać się o świcie i wpaść do baru – zastanowił się Hank. – Więc jak chcesz, to mogę wrócić zaraz po mszy.

– Hank, posłuchaj – zaczęła, starając się nie dać po sobie poznać, że za chwilę jej serce rozerwie się na strzępy – idź sobie na ten pierdolony koncert, okej? Nie musisz się mną ciągle zajmować jak niemowlakiem, do kurwy nędzy.

Odbite słońce błysnęło w szybie otwieranych drzwi i stanął w nich Jeffrey. Za nim przydreptała Marla Simms z aktami.

– Jesteś pewna? – zapytał Hank.

– Jasne – odparła bez namysłu. – Słuchaj, muszę kończyć. Spotkamy się w domu.

Rozłączyła się, nie czekając na jego odpowiedź.

– Jezu – jęknął Jeffrey – włączyłaś klimę? – Wsiadł i podał jej akta przejęte od Marli.

– Mhm – mruknęła, poprawiając się na fotelu. Bezwiednie odsunęła się od niego i przytuliła do drzwi. Jeśli nawet to zauważył, nie dał nic po sobie poznać.

Rzucił marynarkę na tylne siedzenie.

– Miałem telefon – powiedział, wyraźnie czymś zasępiony. – Matka uległa wypadkowi. Muszę wieczorem pojechać do Alabamy.

– Już jedziesz? – spytała Lena, kładąc rękę na klamce. Pomyślała, że mogłaby zadzwonić do Hanka ze swojego samochodu i poprosić, żeby jednak na nią zaczekał.

– Nie – odparł i spojrzał na jej rękę na klamce. – Dopiero wieczorem.

– Dobra – powiedziała i nie zabrała dłoni z klamki, jakby położyła ją tam tylko po to, by ją oprzeć.

– Strasznie mi ten wyjazd w środku sprawy nie na rękę. Może rozmowa z Pattersonem coś nam wyjaśni.

– Na przykład co? Że to była tylko sprzeczka zakochanych albo coś w tym rodzaju?

– Może się dowiemy, kim były tamte dziewczyny i kto jest matką dziecka.

Pokręciła głową z powątpiewaniem.

– Rozmawiałem już z Bradem. Fine’a na tym obozie narciarskim nie było. – Jeffrey zmarszczył brwi. – Po rozmowie z Pattersonem jeszcze raz do niego zadzwonię. Może uda się jeszcze coś z niego wydusić. – Zawiesił głos. – Ale jestem pewien, że gdyby się tam stało coś złego, to by nam o tym powiedział.

– Pewnie tak – zgodziła się Lena. Brad był typem gliniarza, który własną matkę zakapuje za nieprawidłowe przejście przez ulicę.

– Chcę, żebyście ty i Brad z samego rana porozmawiali z nauczycielami Jenny Weaver. Dowiedzcie się, jaka była i z kim jeszcze się zadawała. Popytajcie też dziewczyn, które były z Jenny na tym obozie. Pewnie wszystkie chodzą do tej samej szkoły.

– Dobrze.

– Zrobiłbym to sam, gdyby nie ten wyjazd do Alabamy.

– Jasne – powiedziała, zastanawiając się, dlaczego tak się usprawiedliwia. Był tu przecież szefem. Nie mówiąc już o tym, że na razie niewiele można było w tej sprawie zrobić. Jeżeli Mark im kogoś nie wskaże, nie mają zbyt wielu tropów.

– Chcę też, żebyś możliwie jak najszybciej przesłuchała Fine’a. – Spojrzał na zegarek. – Też jutro rano. Ale weź do tego Franka, nie Brada.

– Jasne – powtórzyła.

– Powiedziałaś, że znasz tego pastora. – Jeffrey włączył wsteczny bieg. – Myślisz, że coś w nim siedzi?

– Coś? – powtórzyła zaskoczona i dopiero po chwili dotarło do niej, co Jeff ma na myśli. – Nie, to nie jest zły człowiek. Ja go tylko nie lubię.

Spojrzał na nią tak, jakby chciał powiedzieć, że chyba nikogo nie lubi.

– Tak się składa, że jestem z nim umówiona na jutro wieczór.

– Umówiona?

Siedziała ze wzrokiem wbitym w deskę rozdzielczą.

– Tak jak mówiłeś. Chciałeś, żebym to zrobiła. – Spojrzał na nią pytająco. – Żebym z kimś porozmawiała.

– No to może nie powinnaś…

– Nie – powiedziała szybko – chcę to zrobić. – Spróbowała się uśmiechnąć, ale wyszło to dość sztucznie. – Wezmę go z zaskoczenia. Będzie myślał, że przyszłam na terapię, a ja odwrócę role, i to ja go wypytam o Jenny i Pattersonów.

Jeffrey wyprowadził samochód z parkingu.

– Nie jestem pewien, czy to dobry pomysł – powiedział, marszcząc brwi.

– Zawsze mi mówiłeś, że najlepszy moment na przesłuchanie kogoś jest wtedy, kiedy się tego najmniej spodziewa. – Starała się mówić obojętnym tonem. – Zresztą Hank już nas umówił. Ale i tak nie miałam zamiaru rozmawiać z nim o… – Bezskutecznie próbowała znaleźć odpowiednie słowo. – Po prostu nie chcę z nim rozmawiać i już. To szajbus, nie ufam mu.

– Dlaczego?

– Bo nie – rzuciła. – Coś mi się w nim nie podoba.

– Ale nie sądzisz, że może mieć z tym coś wspólnego?

Wzruszyła ramionami, zastanawiając się, jak z tego wybrnąć. Jak wyjaśnić, że nie lubi Fine’a i nie ufa mu głównie dlatego, że jest pastorem? Jeffrey okazywał się w tym względzie równie tępy jak Hank. Jak można nie rozumieć, że nie chce rozmawiać z kaznodzieją w sytuacji, gdy stała się ofiarą brutalnej napaści religijnego fanatyka.

– Sama nie wiem, może jednak coś w nim siedzi – bąknęła.

Chyba to kłamstwo Jeffreya przekonało.

– No dobrze, ale weź ze sobą Franka.

– Jasne.

– Nie chodzi o przesłuchanie. Chcemy się tylko dowiedzieć, czy on coś wie. Więc bez powodu go nie wyprowadzaj z równowagi.

– Wiem.

– I z kimś się jednak umów na rozmowę, z kimś innym. – Zrobił przerwę i dodał: – Taki był warunek, Lena. Zgodziłem się na twój szybki powrót do pracy tylko dlatego, bo obiecałaś, że z kimś porozmawiasz o tym, co się wydarzyło.

– Dobrze – kiwnęła głową – umówię się z kimś możliwie jak najszybciej.

Przyjrzał się jej badawczo, jakby chciał ją prześwietlić wzrokiem.

Starała się, by zmiana tematu wypadła możliwie naturalnie.

– A jak ona się czuje? To znaczy twoja mama?

– Dobrze, a ty?

– Ja też – odparła, starając się, by nie zabrzmiało to jak kpina.

– Bo ta awantura z Sarą…

– U mnie wszystko dobrze. – Powiedziała to tak, że Hank wiedziałby od razu, że ma się przymknąć.

Jeffrey nie był Hankiem i oczywiście się nie przymknął.

– Jesteś pewna?

– Tak. – I jakby chcąc go w tym utwierdzić, dodała rzeczowym tonem: – O co chodziło podczas przesłuchania? Bo kiedy matka Jenny wspomniała o Lacey Patterson, doktor Linton sprawiała wrażenie zaskoczonej.

– Lacey była jej pacjentką – wyjaśnił Jeffrey. – Wiadomo przecież, jaki Sara ma stosunek do dzieci – dodał, jakby sam do siebie.

Lena nic na ten temat nie wiedziała, więc zamilkła i zajrzała do akt. Na skrzydełku widniało nazwisko Marka Pattersona. Otworzyła i zaczęła przeglądać zawartość. Na pierwszej stronie znajdowało się zestawienie wraz z danymi osobowymi i adresem.

– Mieszkają w Morningside? – Odczytała nazwę dość nieciekawej części Madison.

– Pewnie chodzi o ten parking dla przyczep. Ten z zielonym daszkiem nad szyldem.

– Kudzu Arms – powiedziała Lena. W ciągu paru ostatnich miesięcy byli tam z Bradem kilkakrotnie, odpowiadając na wezwania. W miarę wzrostu temperatury grzały się również ludzkie temperamenty.

– Dobra, to co tam na niego mamy? – spytał opanowanym tonem Jeffrey.

Lena przekartkowała akta.

– Dwa włamania w wieku dziesięciu lat, oba w Kudzu Arms. Ostatnio dotkliwe pobicie siostry. Wezwał nas ojciec, ale potem odmówił złożenia skargi. „Nas” to znaczy Deacona i Percy’ego – dodała po chwili, odczytując nazwiska policjantów. – To oni się tym zajmowali, nie my z Bradem.

Jeffrey w zamyśleniu podrapał się po brodzie.

– Nawet tego nie pamiętam. Kiedy to było?

– Tuż po Święcie Dziękczynienia. Potem, koło Bożego Narodzenia, Deacon i Percy znów tam byli. Ponownie wezwał ich ojciec, który specjalnie prosił o nich. – Przerzuciła stronice raportu Deacona. – Tym razem wniesiono skargę, więc zabrali Marka i na parę dni go zapuszkowali. Dalszą odsiadkę zamieniono na obowiązkowy udział w kursie panowania nad emocjami. – Parsknęła śmiechem. – Jego obrońcą był Buddy Conford.

– Buddy jest niezły – mruknął Jeffrey.

Lena zamknęła akta i spojrzała na niego z niedowierzaniem.

– To łachudra. Dzięki niemu narkomani i mordercy wracają na ulicę.

– Robi, co do niego należy, podobnie jak my.

– Tylko że to, co on robi, rujnuje to, co my robimy.

Jeffrey potrząsnął głową.

– Zgłosi się do ciebie w sprawie Weaver – powiedział. – Będzie chciał porozmawiać o tym, co z moim udziałem miało miejsce w sobotę.

Lena zaśmiała się szyderczo.

– To on reprezentuje Dottie Weaver?

– Miasto – wyjaśnił. – Pewnie na prośbę burmistrza. – Wzruszył ramionami. – W każdym razie dogadajcie się. Opowiedz mu, co się stało.

– Sprawa była oczywista – powiedziała Lena. Z wszystkich oczywistych prawd w jej obecnym życiu ta zdawała się najbardziej oczywista: Jeffrey nie miał innego wyjścia. – Brad to też potwierdzi – dodała.

Jeffrey zamilkł i wydawało się, że skończył rozmowę na ten temat, jednak po chwili zjechał na pobocze. Lena miała wrażenie déjà vu i aż jej żołądek podszedł do gardła na wspomnienie porannej rozmowy z Hankiem i zakłopotania, w jakie ją ona wprawiła. Nie miała jednak wątpliwości, że z Jeffreyem jej to nie grozi. Przy nim czuła się silniejsza, bo jego stosunek do niej był inny niż Hanka. Dla Hanka była wciąż smarkulą, bo tylko taką ją naprawdę znał.

Jeffrey zatrzymał samochód i zwrócił ku niej twarz. Poczuła, jak jeżą jej się włoski na karku, jakby przeczuwała jakieś niebezpieczeństwo.

– Tak między nami… – powiedział Jeffrey i odczekał, aż spojrzy mu prosto w oczy. – Tylko między nami – powtórzył.

– Tak? – Skinęła głową, trochę zaniepokojona jego poważnym tonem. Jej żołądek znów dał znać o sobie, bo zlękła się, że chce rozmawiać o Sarze.

Dlatego zaskoczyło ją to, co powiedział.

– Ten strzał.

Kiwnęła głową, by mówił dalej.

– Ten do Weaver – dodał, jakby chciał uniknąć wszelkich niedomówień. Czuła, że jest mocno zdenerwowany i po raz pierwszy w życiu zrozumiała, co to znaczy czytać w kimś jak w księdze. W jego oczach widziała cierpienie, jakiego po Jeffreyu Tolliverze nigdy by się nie spodziewała. – Powiedz mi szczerze – powiedział niemal błagalnym tonem. – Byłaś na miejscu i wszystko widziałaś.

– Tak – przytaknęła, wiedząc, że zaraz to z siebie wyrzuci.

– Więc mi teraz powiedz. – Błagalny ton w jego głosie stał się jeszcze bardziej wyrazisty. Poczuła, jak jego napięcie udziela się też jej. Potrzebuje jej pomocy! Ten, który widział ją nagą, przybitą gwoździami do podłogi, pobitą i zakrwawioną, teraz potrzebuje jej pomocy!

Pozwoliła trwać tej chwili, chcąc rozkoszować się poczuciem przewagi.

– Tak – odezwała się w końcu głosem, w którym zabrakło zdecydowania.

Świdrował ją wzrokiem pełnym gnębiących go wątpliwości. Przez moment pomyślała nawet, że za chwilę może się rozkleić.

– To była czysta sprawa – powiedziała.

Nie spuszczał z niej wzroku, jakby chcąc zajrzeć jej do środka. Lena wiedziała, że w jej głosie zabrakło przekonania, a on to zauważył. Wiedziała też, że nie dała mu jednoznacznie do zrozumienia, iż podziela jego ocenę sytuacji. I zrobiła to celowo. Właściwie, nie wiedziała nawet dlaczego, ale jeszcze długo potem, kiedy już wrzucił bieg i wyjechał na drogę, czuła przyjemny dreszczyk emocji.

Hrabstwo Grant obejmowało trzy miasta: Heartsdale, Madison i Avondale. Madison, tak jak Avondale, było biedniejsze od Heartsdale i wielu tutejszych mieszkało w przyczepach kempingowych, bo tylko na takie mieszkania było ich stać, co nie oznacza, że wszędzie było tak samo skromnie. Niektóre kempingi posiadały własne centra kultury, baseny i zorganizowaną straż sąsiedzką, która strzegła porządku i bezpieczeństwa, podczas gdy na innych często dochodziło do domowych awantur i pijackich burd. Kemping Kudzu Arms należał do tej drugiej grupy i o jakiejkolwiek sąsiedzkiej samopomocy nie było tu mowy. Kilka przyczep o różnych stopniach zdezelowania rozrzuconych było po obu stronach wąskiej gruntowej drogi. Niektórzy z mieszkańców próbowali nawet zakładać ogródki, ale ich wysiłki z góry były skazane na niepowodzenie, bo nawet gdyby nie było suszy, która w całej Georgii wymuszała oszczędności wody, upały zabijały wszelką roślinność. Panujący skwar był groźny dla ludzi; rośliny nie miały żadnych szans.

– Przygnębiające – mruknął Jeffrey, bębniąc palcami po kierownicy.

Wyglądało to na nerwowy tik, którego Lena nigdy przedtem u niego nie widziała i który wywołał u niej silne poczucie winy. Powinna bardziej zdecydowanie wypowiedzieć się na temat strzelaniny. Należało spojrzeć mu prosto w oczy i powiedzieć tak, jak było naprawdę: że nie miał innego wyjścia i musiał ją zastrzelić. Nie wiedziała, jak z tego teraz wybrnąć. Nawet jeżeli tysiąc razy z całym przekonaniem powtórzy, że tak właśnie było, nie zatrze to już wrażenia, jakie zostawiło jej niezdecydowanie. Jak mogła o tym nie pomyśleć?

– Który numer? – zapytał Jeffrey.

Lena otworzyła akta i wodząc palcem po wykazie, odnalazła adres.

– Trzysta dziesięć – powiedziała, rozglądając się po przyczepach. – Tu wszystkie numery są na dwieście.

– Tak – potwierdził Jeffrey i spojrzał na drugą stronę drogi. – Jest.

Lena obróciła głowę i przyjrzała się numerowi 310, gdy Jeffrey zawracał. Po drugiej stronie drogi stała ogromna przyczepa, wyróżniająca się spośród innych i przypominająca niemal prawdziwy dom. Teren wokół był zadbany, a przyczepę ustawiono na fundamencie z pomalowanych na czarno żużlowych pustaków, kontrastujących z jej białymi ścianami. Przed wejściem znajdowało się coś w rodzaju zadaszonej werandy, z boku zaś, obok wiaty na samochód, stała wielka ciężarówka.

– On jest kierowcą? – spytał Jeffrey.

Lena znów przejechała palcem po wykazie.

– Na długich trasach – potwierdziła. – Ciężarówka jest chyba jego.

– Wygląda, że ma z tego jakąś forsę.

– Jak się ma własną ciężarówkę, to pewnie się da – powiedziała Lena, nie przestając przeglądać akt. – Zaraz, moment – dodała. – Do niego należy też całe Kudzu. Użył kempingu jako zabezpieczenia pod kaucję za Marka.

Jeffrey zaparkował przed przyczepą Pattersonów.

– Niespecjalnie o nie dba. To znaczy o resztę kempingu.

– Niespecjalnie – odparła, patrząc na drugą stronę drogi. Dom Pattersonów wyraźnie odbijał od rozciągającej się po drugiej stronie drogi, zaniedbanej części Kudzu Park. Zastanowiło ją, co sądzić o człowieku, który dba o swój dom, ale któremu nie przeszkadza, że trzydzieści metrów od niego ludzie mieszkają w brudzie i bałaganie. Pomaganie im nie należało do jego obowiązków, ale można było oczekiwać, że mając dwoje dzieci, będzie mu zależało na przyzwoitszym sąsiedztwie.

– Teddy – odczytała Lena. – Tak ma na imię ojciec chłopaka.

– Marla wyciągnęła jego akta – potwierdził Jeffrey. – On też był parę razy oskarżany o czynną agresję, ale jakieś dziesięć lat temu. Jedna ze spraw skończyła się nawet odsiadką.

– Czyli niedaleko pada jabłko od jabłoni.

Gdy wysiadali, z przyczepy wynurzył się potężnie zbudowany mężczyzna. Lena domyśliła się, że to Teddy Patterson i jego imponujące gabaryty nawet ją nieco spłoszyły. Przewyższał Jeffreya o kilka centymetrów, ważył co najmniej piętnaście kilogramów więcej i wyglądał tak, jakby mógł ich oboje chwycić jedną ręką i przerzucić na drugą stronę drogi.

Lena poczuła się zła na siebie, że w ogóle zwraca uwagę na jego wzrost. Kiedyś była gotowa przeciwstawić się każdemu. Dzięki ćwiczeniom na siłowni była silna i dobrze umięśniona i nie było takiego zadania, którego by się nie podjęła. Teraz to poczucie pewności gdzieś się rozmyło, a widok Pattersona napawał ją strachem, mimo że w ruchach jego rąk, które wycierał w brudną szmatę, nie było nic niepokojącego.

– Zgubiliście się? – spytał. Było w nim coś takiego, że każdy policjant natychmiast wiedział, z kim ma do czynienia. Jego zachowanie i wygląd, włącznie z tatuażami pokrywającymi jego ramiona, z daleka sygnalizowały więzienną przeszłość.

Lena i Jeffrey wymienili się spojrzeniami i nie uszło to jego uwagi.

– Panie Patterson – powiedział Jeffrey, wyciągając odznakę – jesteśmy z policji w Grant. Nazywam się Jeffrey Tolliver.

– Wiem, kto pan jest – burknął Patterson, wciskając szmatę do kieszeni.

Lena zauważyła, że szmata była mocno zatłuszczona. Odnotowała też, że nawet nie spojrzał w jej stronę. Chciała nawet coś powiedzieć, by zaznaczyć swoją obecność, ale słowa ugrzęzły jej w gardle. Spociła się na samą myśl, że mógłby skierować przeciwko niej wrogość.

– A to detektyw Lena Adams – oświadczył Jeffrey. Jeśli nawet zauważył jej zmieszanie, nie dał tego po sobie poznać. – Chcemy porozmawiać z Markiem o wczorajszym wypadku.

– W porządku – odparł Patterson, wymawiając to tak, jak większość mieszkańców Madison, przez co zabrzmiało to jak: „Fpszątku”.

Patterson odwrócił się i ruszył w stronę domu. Celowo stanął w wejściu, tak że Jeffrey musiał przecisnąć się obok niego, i Lena pomyślała, że jest jeszcze wyższy, niż jej się zdawało. Nie była tego pewna, ale wydało jej się, że dla niej zostawił jeszcze mniej miejsca między sobą a klamką. Obróciła się bokiem, tak by nie musieć go dotykać, ale z uśmieszku na jego twarzy wyczytała, iż wie, że się go boi. Była wściekła, że tak to po niej widać.

– Siadajcie – powiedział Patterson, wskazując kanapę, ale żadne z nich nie skorzystało z zaproszenia. Patterson skrzyżował ramiona na swej potężnej klatce piersiowej i Lena zauważyła, że głową prawie dotyka sufitu. Pomieszczenie nie było małe, ale zdawało się, że Patterson całe je sobą wypełnia.

Lena zaczęła rozglądać się po przyczepie, starając się przybrać postawę policjantki, a nie wystraszonej dziewczynki. W środku panował porządek, jakiego nie skojarzyłaby z Pattersonem, spotykając go w jakimś barze. Pokój, w którym się znajdowali, z jednej strony przylegał do kuchni, z drugiej przechodził w korytarz prowadzący zapewne do reszty pomieszczeń. W pokoju stał średniej wielkości kominek i wielki telewizor, a w powietrzu unosił się zapach kwiatów pochodzący zapewne z odświeżacza wetkniętego w gniazdko elektryczne. W wystroju pokoju czuć było kobiecą rękę. Ściany pomalowano na jasnoróżowy kolor, a kanapa i dwa fotele obite były niebieskim materiałem w różowe paski dopasowane kolorem do ścian. Na kanapie leżała narzuta we wzory wpisujące się w wystrój wnętrza. W wazonie na stoliku stały świeże kwiaty, a wokół rozłożono kobiece czasopisma. Na ścianach wisiały gustowne reprodukcje oprawione w ramki, natomiast meble sprawiały wrażenie zupełnie nowych. Dywan chyba niedawno odkurzono, bo na puszystym włosiu widać było odciski stóp Pattersona.

– Musimy porozmawiać z Markiem o tym, co zaszło wczoraj wieczorem – powtórzył Jeffrey.

Lena nie przestawała się rozglądać i na moment znieruchomiała na widok wizerunku Jezusa nad kominkiem. Swe przebite na wylot i krwawiące dłonie rozkładał w klasycznym geście: „Pójdźcie ku mnie”. Jeffrey musiał zauważyć obraz w tym samym momencie co ona, bo obrzucił ją spojrzeniem, w chwili gdy zmusiła się, by odwrócić głowę. Bardziej poczuła, niż dostrzegła, że Patterson w milczeniu obserwuje całą scenę. Musiał oczywiście słyszeć, co jej się przydarzyło, i mogła sobie tylko wyobrazić przyjemność, jaką sprawia mu myślenie o szczegółach napaści na nią. Nie mogła pogodzić się z bijącą od niego arogancją i zmusiła się, by spojrzeć mu prosto w oczy. Przez sekundę wytrzymał jej spojrzenie, potem opuścił wzrok na jej dłonie. Dobrze wiedziała, na co patrzy, i musiała walczyć z sobą, by nie schować rąk do kieszeni. Z korytarza wyłoniła się drobna kobieta o chorowitym wyglądzie.

– Teddy? Przywiozłeś mi lekarstwa? – spytała. Na widok Jeffreya i Leny stanęła w miejscu i położyła sobie rękę na szyi. – O co chodzi?

– Policja – powiedział Patterson, szybko odwracając wzrok. W jego oczach mignęło coś w rodzaju poczucia winy, jakby żona mogła wiedzieć, o czym przed chwilą myślał.

– Jakbym sama nie widziała – odparła cierpkim tonem.

Była drobną kobietą, nie wyższą od Leny z jej metrem sześćdziesiąt dwa wzrostu. Przez przerzedzone blond włosy miejscami przeświecała skóra. Była tak chuda, że przypomniała Lenie zagłodzone ofiary holokaustu, które widziała w książce do historii. Mimo to emanowało z niej poczucie siły i Lena osądziła, że to zapewne na jej głowie spoczywa utrzymywanie porządku w przyczepie. Pod pozorami słabości kryła się osoba umiejąca zapanować nad sytuacją.

– Wiedziałam, że się zjawicie – powiedziała – więc nie powinnam czuć się zaskoczona.

Jej ręka przy szyi nerwowo zaczęła przebierać przy zawieszonym na łańcuszku wisiorku. Sądząc po obrazie nad kominkiem, Lena pomyślała, że to pewnie krzyżyk.

– Pani Patterson… – zaczął Jeffrey.

– Mam na imię Grace – przedstawiła się, wyciągając rękę.

Jeffrey wyciągnął swoją i przywitał się, Lena zaś skorzystała z okazji, by przyjrzeć się Pattersonowi, który obserwował całą scenę z obojętnym wyrazem twarzy. Opuścił ramiona i w obecności żony nie wyglądał już tak groźnie.

– Chcielibyśmy porozmawiać z Markiem – oświadczył Jeffrey. – Jest w domu?

Grace Patterson posłała mężowi zatroskane spojrzenie.

– Usiądź, kochanie – powiedział Patterson i jakby tłumacząc się przed Jeffreyem, dodał: – Ostatnio trochę nam choruje.

– Współczuję – rzekł Jeffrey. Usiadł na kanapie koło Grace i pokazał głową Lenie, że ma zrobić to samo. Zawahała się i usiadła na fotelu.

Światło z okna padało wprost na twarz Grace Patterson i Lena widziała, jak bardzo jest mizerna i blada. Oczy miała podkrążone, a jej usta przybrały nienaturalną, różowosiną barwę. Przyszło jej nawet na myśl, że kobieta nieźle się wpasowała w kolorystykę pokoju.

– Dziękuję, komendancie, że zostawił pan Marka wczoraj w spokoju. Był bardzo zdenerwowany – odezwała się Grace.

– To zrozumiałe, że musiał mieć trochę czasu, by wrócić do siebie. – Jeffrey kiwnął głową.

Teddy Patterson zareagował na to ironicznym parsknięciem, co Leny nie zdziwiło. Pomyślała, że cokolwiek by się stało, ludzie jego pokroju pewnie nigdy nie muszą wracać do siebie. Zresztą Lena też reprezentowała pogląd, że co się stało, to się nie odstanie, i trzeba przechodzić nad tym do porządku dziennego, a nie bez końca rozpamiętywać.

– A córka jest? – spytał Jeffrey. – Bo z nią też chcielibyśmy porozmawiać.

– Lacey? – Dłoń Grace znów powędrowała do łańcuszka. – Jest teraz u swojej babci. Uznaliśmy, że tak będzie najlepiej.

– A gdzie była wczoraj wieczorem? – zapytał Jeffrey.

– W domu, opiekowała się mną. – Grace przełknęła ślinę i wpatrzyła się w swoje ręce złożone teraz na kolanach. – Zwykle ją o to nie proszę, ale wczoraj bardzo źle się poczułam, a Teddy musiał pracować. – Uśmiechnęła się mizernie. – Czasami ból staje się nie do wytrzymania i wtedy wolę, żeby dzieci były koło mnie.

– Ale Marka nie było? – spytał Jeffrey, choć odpowiedź była oczywista.

Twarz Grace zachmurzyła się.

– Nie, ostatnio trudno się z nim porozumieć.

– Niedawno rzucił się na siostrę – mruknął Patterson. – Pewno macie to w aktach. Robi się z niego kawał łobuza. Nic dobrego z niego nie wyrośnie.

Grace tego nie skomentowała i tylko z wyrzutem spojrzała na męża.

– Przykro mi – rzucił Patterson z miną człowieka, któremu istotnie jest przykro.

Lenę zastanowiło jego wyraźne podporządkowanie się żonie. W ciągu paru krótkich chwil zupełnie go poskromiła.

– Pójdę po niego – oznajmił Patterson i wyszedł.

Lena machinalnie przejechała językiem po wewnętrznej stronie zębów. Z jakiegoś powodu trudno jej było się odzywać. Należało teraz zadać wiele pytań i wiedziała, że Jeffrey wolałby, żeby zrobiła to ona, jednak nie mogła się skupić. Nie potrafiła myśleć o niczym innym poza tym, że chciałaby jak najszybciej stąd wyjść i znaleźć się jak najdalej od Teddy’ego Pattersona. Mimo że jego żona siedziała metr dalej, a Jeffrey tuż obok, czuła wyraźny strach. Więcej, była wręcz przerażona.

Starając się wyzwolić z ogarniającego ją uczucia klaustrofobii, spojrzała w stronę kuchni, która nie była duża, ale dość przestronna. Ściany były oklejone tapetą z wzorkiem w truskawki i nawet wiszący nad stołem kuchennym zegar ozdobiony był namalowaną truskawką.

Grace odchrząknęła.

– Mark przeżywa ostatnio trudne chwile. W szkole ma bez przerwy jakieś kłopoty.

– Współczuję, pani Patterson – rzekł Jeffrey. Siedział na kanapie lekko pochylony, starając się swą postawą ośmielić ją do szczerości. – A Lacey?

– Lacey nigdy nie miewa żadnych kłopotów. – Grace uśmiechnęła się. – Bóg mi świadkiem, że to dziecko to anioł.

Jeffrey też się uśmiechnął i Lena domyślała się, co sobie pomyślał. Takie anioły często bywają najgorsze.

– Spotyka się z jakimiś chłopcami?

– Ona ma dopiero trzynaście lat – powiedziała Grace, jakby to wszystko wyjaśniało. – Nawet nie pozwalamy chłopakom tu przychodzić.

– A może spotyka się z kimś bez pani wiedzy?

– To niemożliwe. Codziennie wraca ze szkoły zaraz po lekcjach. Jeśli wychodzi, to zawsze w grupie koleżanek i zawsze wraca przed ustaloną godziną.

Lena czuła, że Jeffrey szuka z nią kontaktu wzrokowego, ale udała, że tego nie zauważa.

– O której jest ta ustalona godzina?

– W tygodniu w ogóle jej nie pozwalamy wychodzić. W piątki i soboty musi wrócić przed dziewiątą.

– Czy zostaje czasem u kogoś na noc?

Grace spojrzała na Jeffreya czujnie, zdając sobie nagle sprawę, że jego pytania nie są takie przypadkowe. Wyraz jej oczu przypominał wzrok Dottie Weaver, jakim tamta parę godzin wcześniej patrzyła na Lenę. Tyle że w spojrzeniu Grace było teraz więcej groźby.

– Dlaczego pan mnie tak wypytuje o córkę? – spytała. – Przecież ta Jenny chciała zastrzelić Marka.

– Dottie nam powiedziała, że Lacey i Jenny przyjaźniły się ze sobą – odparł Jeffrey.

– No, tak… – zaczęła z wahaniem, jakby chciała uprzedzić kolejne pytania Jeffreya – przyjaźniły się, ale potem coś się wydarzyło i przestały się spotykać. – Wzruszyła ramionami. – Jakieś parę miesięcy temu. Od tego czasu Jenny tu nie przychodziła i wiem, że Lacey nie chodziła do niej.

– Mówiła może dlaczego?

– Myślę, że się pokłóciły o jakieś głupstwo.

– Ale nie pytała jej pani?

Grace wzruszyła ramionami.

– Rozmawiamy o mojej córce, panie komendancie, a nie o mojej najlepszej przyjaciółce. Dziewczęta miewają swoje sekrety. Niech pan zapyta byłą żonę.

Jeffrey przytaknął głową.

– Sara mi powiedziała, że Lacey to dobre dziecko. Bardzo inteligentne.

– Bardzo – potwierdziła Grace, wyraźnie zadowolona z pochwały – ale jeśli sama nie chce mówić, to zmuszać jej nie mogę.

– Może chciałaby porozmawiać z kimś innym?

– To znaczy?

– Pozwoli pani, że ja z nią porozmawiam?

Grace rzuciła mu znów ostre spojrzenie.

– Jest nieletnia. Jeśli nie ma konkretnego powodu, to nie może pan jej przesłuchiwać bez mojej zgody. Zgadza się?

– Nie chcę jej przesłuchiwać, pani Patterson. Chcemy się tylko dowiedzieć czegoś o stanie psychicznym Jenny Weaver. Na to nie potrzebujemy pani zgody.

– Ale już mówiłam, że od pewnego czasu Lacey nie widywała się z Jenny. Chyba gdzieś tak od Bożego Narodzenia, więc nie może nic wiedzieć. – Grace uśmiechnęła się grzecznie, choć lodowato. – Nie chcę, żeby pan przesłuchiwał moją córkę. Ani pan, ani doktor Linton.

– Nie jest o nic podejrzana.

– I niech już tak zostanie – powiedziała. – Mam zadzwonić do szkoły i uprzedzić, że nie wolno jej z nikim rozmawiać bez obecności ojca albo mnie?

Jeffrey zamilkł, myśląc zapewne, że Grace zna się na prawie dużo lepiej, niż myśleli. Szkoły na ogół chętnie współpracowały z organami porządkowymi, a na czas pobytu dzieci w szkole uprawnienia rodziców automatycznie przechodziły na dyrekcję szkoły i jej zgoda wystarczała do zorganizowania przesłuchania.

– To nie będzie konieczne.

– Mam pańskie słowo?

Jeffrey kiwnął głową, rzucił krótkie: „Dobrze” i nie było wątpliwości, że w jego głosie słychać wyraźny zawód.

– Mimo wszystko chcielibyśmy z nią porozmawiać – dodał. – Oczywiście może pani być przy tym obecna.

– Muszę się najpierw porozumieć z Teddym – oświadczyła – ale myślę, że oboje wiemy, co powie. – Prawie się uśmiechnęła i troszkę rozładowała tym napięcie. – Wie pan, jaki ojcowie mają stosunek do swoich córeczek.

Jeffrey westchnął i ponownie kiwnął głową. Lena wiedziała, że Teddy Patterson prędzej założy na siebie niedzielną suknię żony, niż wyrazi zgodę na rozmowę córki z policją. W kryminale szybko się uczą, by nie ufać policji i mimo że Teddy siedział już dość dawno, to jedno w nim na pewno się nie zmieniło.

Jednak Jeffrey nie miał zamiaru łatwo się poddać.

– Nie chorowała ostatnio? – zapytał.

– Lacey? – Grace była wyraźnie zaskoczona. – Skąd, oczywiście, że nie. Jak pan chce, to niech pan spyta doktor Linton. – Położyła rękę na piersiach. – W tej rodzinie tylko ja choruję.

– Czy Lacey chodziła do kościoła?

– Tak. – Grace uśmiechnęła się i Lena dojrzała, że ma lekko pociemniałe zęby. – Mark też, w każdym razie do pewnego momentu.

Przerwała i wbiła wzrok w kominek. W pierwszej chwili Lena pomyślała, że patrzy na obraz, potem jednak zauważyła stojące na kominku fotografie. Typowe rodzinne fotki: na plaży, w wesołym miasteczku, na obozowisku w lesie. Grace była na nich tęższa i zdrowsza; dzieci były dużo mniejsze. Mark miał może dziesięć lub jedenaście lat, jego siostra koło ośmiu. Sprawiali wrażenie szczęśliwej rodziny i nawet Teddy Patterson uśmiechał się do obiektywu.

– Chodzili do kościoła baptystów? – pytał dalej Jeffrey.

– Do baptystów na Crescent – odparła Grace, a w jej głosie po raz pierwszy pojawiło się ożywienie. – Przez jakiś czas Markowi bardzo się tam podobało. Tak jakby znalazł wreszcie ujście dla nadmiaru swojej energii. Zaczął się nawet lepiej uczyć.

– I co potem?

– I potem… – Wolno pokręciła głową i opuściła ramiona. – Sama nie wiem, gdzieś tak koło świąt znowu zrobiło się gorzej.

– Mówi pani o ostatnim Bożym Narodzeniu?

– Tak. Nie wiem, co się stało, ale znów stał się agresywny. Wydawał się taki… – Ponownie zawiesiła głos. – Chcieliśmy go wysłać do psychologa, ale nie poszedł. Nie mogliśmy go zmusić, chociaż – spojrzała w stronę korytarza, jakby upewniając się, że są sami – mąż nawet próbował. Teddy uważa, że wszyscy powinni być tacy jak on. To znaczy wszyscy chłopcy, a właściwie mężczyźni. Ma w tych sprawach bardzo zdecydowane poglądy.

– W czasie ferii świątecznych kościół zorganizował wyjazd na obóz. Czy Mark pojechał?

– Nie. – Potrząsnęła głową. – To było, kiedy już znów zaczął rozrabiać. Za karę mąż mu zabronił.

– A Lacey?

– Tak. – Uśmiechnęła się. – Nigdy przedtem nie była na nartach. Bardzo jej się podobało.

Zamilkli i Grace Patterson strzepnęła jakiś niewidzialny pyłek z sukienki. Wyraźnie nie miała już nic więcej do dodania.

– Jestem bardzo chora – odezwała się głucho. – Lekarze nie dają mi wielkich nadziei.

– Współczuję – powiedział Jeffrey i wyglądało, że mówi to szczerze.

– Mam raka piersi – dodała, kładąc rękę na klatce piersiowej. Dopiero teraz Lena zauważyła, że bluzka leży na niej niemal zupełnie płasko. – Lacey da sobie radę, zawsze spada na cztery łapy. Ale boję się o Marka, o to, co z nim będzie, kiedy mnie zabraknie. Mimo jego wszystkich wad, to dobre dziecko.

– Na pewno da sobie radę – zapewnił ją Jeffrey, choć nawet Lena wyczuła niepewność w jego głosie. Potrzeba by prawdziwego cudu, żeby ktoś taki jak Mark mógł się zmienić.

Grace też to wyczuła i uśmiechnęła się wyrozumiale.

– Nie jestem naiwna, panie komendancie, ale mimo wszystko dziękuję.

Usłyszeli w korytarzu ciężkie kroki Teddy’ego Pattersona i gdy wszedł do pokoju, przyczepa aż się lekko zakołysała pod jego ciężarem. Za nim pojawił się jego syn, będący niemal przeciwieństwem swego ojca. Patterson chwycił go za ramię i pociągnął do środka.

Od pierwszego wejrzenia wydał się Lenie niezwykle przystojny. Poprzedniego wieczoru tyle się działo, że nie zwróciła na niego większej uwagi, ale teraz mogła mu się przyjrzeć. Miał po matce włosy ciemnoblond, tyle że gęstsze i trochę krótsze. Jeszcze nigdy u żadnego chłopca nie widziała tak długich rzęs, okalających przenikliwie niebieskie oczy. Jak większość szesnastolatków, na brodzie miał delikatny puszek, a nad pełnymi ustami zaczął mu się już sypać wąs.

Mark odgarnął włosy za uszy i Lena odniosła nieodparte wrażenie, że w tym geście było coś erotycznego. Nawet sposób, w jaki chodził i trzymał ramiona, miał w sobie jakąś zmysłowość. Wytarte dżinsy osunęły mu się na wąskich biodrach, a biały T-shirt podjechał w górę, ukazując zarys mięśni brzucha.

Mimo to była w nim jakaś bezpłciowość. Był szesnastolatkiem, z którego wkrótce wyrośnie mężczyzna, ale na razie miał w sobie rodzaj bezpłciowości, tak popularny wśród młodzieży. Za czasów Leny chłopcy w liceum starali się na wszelkie sposoby podkreślać swoją męskość. W dzisiejszych czasach starali się zamazywać różnice między płciami.

– Macie go – burknął Patterson, popychając Marka na środek. Wyglądało, że poprzednio okazywana wściekłość jeszcze bardziej się nasiliła. Dłonie miał zaciśnięte w pięści, jakby chciał przyłożyć synowi. Gburowatość i nieprzyjemny ton głosu Pattersona skojarzył się Lenie z Hankiem sprzed dwudziestu lat. – Chodź, przejedziemy się – zwrócił się do żony. – Wstąpimy do apteki po twoje tabletki.

– Teddy… – zaczęła Grace, ale słowa utknęły jej w gardle.

Lenę zaskoczyło, że mimo wrodzonej nieufności do policji, chce zostawić Marka sam na sam z nimi. Zgodnie z prawem mógł być obecny przy przesłuchaniu, a jednak wolał zostawić syna samego na pastwę policji.

Jeffrey postanowił kuć żelazo, póki gorące.

– Panie Patterson – powiedział – czy ma pan coś przeciwko temu, żebyśmy wezwali Marka jutro na pobranie próbki krwi?

Patterson uniósł brwi, ale kiwnął potakująco głową.

– Pan tylko powie gdzie i kiedy, a już on się tam stawi.

– Teddy… – zaczęła znów Grace, ale Patterson jej przerwał.

– Jedziemy – rzucił rozkazującym tonem. – Bo zaraz zamkną aptekę.

Jeśli Grace Patterson miała władzę nad mężem, to wiedziała także, kiedy powinna z niej rezygnować. Wstała i podała rękę najpierw Jeffreyowi, potem Lenie. Przez cały czas rozmowy nie odezwała się do niej ani słowem, ale teraz przytrzymała jej dłoń dłużej, niżby to wynikało ze zdawkowego pożegnania.

– Trzymaj się – powiedziała cicho.

Wychodząc, zatrzymała się przy synu i cmoknęła go w policzek. Była od niego o kilka centymetrów niższa i by go pocałować, musiała wspiąć się na palce.

– Na razie – powiedziała i poklepała go po ramieniu.

Mark patrzył za nią z dłonią przytkniętą do policzka w miejscu, gdzie go pocałowała. Potem spojrzał na palce, jakby był na nich ślad po pocałunku.

– Mark – odezwał się Jeffrey.

– Słucham pana – odparł, rozciągając sylaby. Ciało miał rozedrgane i lekko się kołysał.

– Jesteś naćpany?

– Tak, proszę pana – odpowiedział Mark i oparł się rękami o fotel. Na jego palcu widniał sygnet, którego czerwony kamień połyskiwał w świetle. Lena pomyślała, że pewnie pod spodem ma wyryte inicjały. – Chcecie mnie może zapuszkować?

– Nie – odparł Jeffrey. – Chcemy porozmawiać o tym, co się stało wczoraj.

– O tym, co się stało wczoraj – powtórzył, naśladując ton Jeffreya. – Chciałem podziękować, że zastrzelił pan kogo trzeba.

Jeffrey wyjął notatnik i otworzył na czystej stronie. Napisał u góry nazwisko, potem spojrzał na chłopaka.

– Tak myślisz?

Mark uśmiechnął się leniwie. Obszedł fotel, usiadł i z sykiem wypuścił powietrze. Nawet w tym zachowaniu było coś erotycznego i Leny nie tylko to nie zdegustowało, ale ją wręcz zaintrygowało. Nie spotkała jeszcze mężczyzny, który byłby tak zadowolony z siebie, a co dopiero nastolatka.

Jeffrey od razu przystąpił do rzeczy.

– Czy jesteś ojcem tego noworodka, którego wczoraj znaleziono?

Mark uniósł brwi takim samym ruchem jak jego ojciec.

– Nie – powiedział z pogardliwym mlaśnięciem.

Jeffrey spróbował od innej strony.

– Czy twoja siostra była wczoraj z tobą?

– A skąd. Wie pan, matka źle się czuje, więc Lacey została z nią w domu. – Wzruszył ramionami. – Ona często o to nie prosi, wie pan. Chce nam oszczędzić tego, że, kurwa, umiera.

Przełknął ślinę, obrócił głowę i zaczął się gapić w okno. Widać pomogło mu to pozbierać się, bo kiedy znów spojrzał na Jeffreya, na jego ustach błąkał się uśmieszek. Chłopak był nie tylko przystojny. Zdawał się owiany jakąś aurą, która wisiała nad nim na stałe, nie tylko z powodu wczorajszych wydarzeń. Wyglądał na skrzywdzonego przez coś czy przez kogoś, z czym Lena zdawała się identyfikować. Sprawiał wrażenie kogoś słabego i jednocześnie niebezpiecznego. Jednak nie wywoływał u niej strachu, jak jego ojciec. Mark Patterson zdawał się stanowić zagrożenie głównie dla samego siebie.

Po raz pierwszy od wejścia do przyczepy Lena wydobyła z siebie głos.

– Lubisz swoją siostrę? – spytała.

– Ona jest święta – rzekł Mark, obracając sygnet na palcu. – Ukochana córeczka tatusia.

– Zdrowa jest? – spytała. – Nie chorowała przypadkiem ostatnio?

Mark wbił wzrok w Lenę, ale nie było w nim wrogości. Prędzej już zaciekawienie.

– Rano wyglądała na zdrową. Ale najlepiej niech ją pani sama zapyta.

Lena postanowiła podjąć próbę.

– Dlaczego Jenny Weaver była w sobotę taka wściekła na ciebie?

Uniósł ramiona i chwilę je tak przytrzymał, potem opuścił. Podciągnął koszulkę i w zamyśleniu zaczął się gładzić po płaskim brzuchu.

– Wie pani, dużo dziewczyn wścieka się na mnie.

– Coś cię z nią łączyło? – spytał Jeffrey.

– Znaczy co? Że niby z nią chodziłem? – Powoli pokręcił głową. – Nie… Znaczy parę razy ją wydymałem, ale to nie było na poważnie. – Podniósł dłoń, uprzedzając następne pytanie. – Miałem wtedy piętnaście lat.

– Żeby można było mówić o gwałcie w świetle prawa, musi być różnica wieku co najmniej pięć lat – odezwała się Lena.

Jeffrey poruszył się na kanapie, wyraźnie niezadowolony, że mu o tym powiedziała. Mógł go straszyć oskarżeniem o gwałt, żeby coś z niego wyciągnąć. Teraz będzie musiał szukać czegoś innego.

– Kiedy ostatni raz uprawiałeś z nią seks?

– Bo ja wiem – mruknął, ciągle gładząc się po brzuchu.

W zagłębieniu między kciukiem a palcem wskazującym widać było maleńki tatuaż. Lenie udało się dojrzeć czarne serce, w środku którego widniało drugie, białe i odwrócone. Najwyraźniej Mark zrobił go sobie sam, bo rysunek był prymitywny i tak jak więzienne tatuaże ojca, zrobiony zwykłym tuszem do długopisów.

– Często uprawialiście seks? – spytała Lena.

Mark wzruszył ramionami.

– Dosyć – powiedział, nie przestając gładzić się po brzuchu. Zaczął też skubać kępkę włosów poniżej pępka, patrząc przy tym prowokacyjnie na Lenę.

Zerknęła na Jeffreya, ciekawa jego reakcji, ale Jeffrey zajęty był akurat przerysowaniem do notatnika wzoru tatuażu.

– No, dobra – mruknął, cieniując serce – ale jak myślisz?

– Może z rok temu? – odparł Mark. – Sama chciała, spraszała się.

Jeffrey skończył rysować i podniósł wzrok.

– Mark, nie mamy zamiaru oskarżać cię o gwałt. Jeśli o mnie chodzi, to możesz nawet rżnąć kozy na pastwisku. Przecież wiesz, o co mi chodzi.

– Chodzi panu o to, że chciała mnie zabić – powiedział. – I o to dlaczego.

– Właśnie – wtrąciła Lena. – Mark, chcemy to wszystko wyjaśnić do końca. Chodzi nam o Jenny i o to, dlaczego zrobiła to, co zrobiła.

Mark uśmiechnął się do niej obleśnie.

– Kurczę, pani detektyw, niezła z pani laska.

Lenę to zmieszało i zaczęła zastanawiać się, czy wysłała w jego kierunku jakieś sygnały, które by go do tego ośmieliły. Z całą pewnością seks był ostatnią rzeczą, o której teraz myślała. Poza tym Mark Patterson był nie tyle przystojny, ile perfekcyjny. Przypominał trochę gwiazdora filmowego: zbyt przystojny, by mógł być prawdziwy. Podobał jej się tak, jak podoba się piękny obraz albo rzeźba.

– Z ciebie też przystojny chłopak – rzuciła ostrym tonem. Teddy Patterson mógł ją prowokować, ale nie miała zamiaru pozwolić na to temu przedwcześnie rozwiniętemu wyrostkowi. – I dlatego zastanawia mnie sprawa Jenny. Nie była z niej przecież królowa piękności. Nie stać cię było na więcej?

Jej słowa ugodziły go dokładnie tam, gdzie celowała: w jego miłość własną.

– Może mi pani wierzyć, miewałem dużo lepsze od niej.

– Tak? – zdziwiła się. – To co? Dmuchałeś ją z litości?

– Czasem jej pozwalałem zrobić sobie laskę – powiedział, przesuwając palce na podbrzusze i nie spuszczając wzroku z Leny, wyraźnie ciekaw jej reakcji na to obmacywanie się.

To zachowanie wzbogaciło nieco jej wyobrażenie o nim. Pomyślała, że ktoś tak przystojny musiał przywyknąć do wykorzystywania swego wyglądu. Nic też dziwnego, że jego ojciec, przypominający wyglądem lokomotywę pociągu towarowego, był nim tak zniesmaczony.

Nagle zrobiło jej się go żal. Poprawiła się na kanapie, nieco wytrącona tym z równowagi. Od tak dawna użalała się nad sobą, że w pierwszej chwili nie bardzo umiała sobie poradzić z nową sytuacją.

– Umiała taką jedną sztuczkę językiem, jak z lizakiem – powiedział Mark. – Żadnych zębów. Było super.

Lena poczuła, jak jej serce zaczyna bić szybciej, mimo że próbuje zdusić w sobie reakcję na jego słowa. Pewnie nawet nie wiedział, kim jest ani przez co przeszła. Czując, że Jeffrey chce się wtrącić i nie chcąc do tego dopuścić, głośno wypowiedziała pierwszą myśl, jaka jej przyszła do głowy.

– Więc pozwalałeś jej sobie obciągać? – zapytała, usiłując przybrać luzacki ton. Mimo to, czekając na odpowiedź, przywarła językiem do zębów.

– No. – Na jego ustach pojawił się uśmieszek, a w jego błękitnych oczach rozbłysły iskierki rozbawienia.

– Gdzie? Tu, u ciebie w domu?

Mark zachichotał.

– No. Tam w korytarzu.

– Mama była wtedy w domu?

Przestał chichotać i wydał się bardziej przestraszony niż zły.

– Mamy niech pani do tego nie miesza.

Lena uśmiechnęła się.

– Musimy, Mark, bo sam się wydałeś. Nie robiłbyś czegoś takiego w domu pod bokiem matki.

Wykrzywił usta i widać było, że zastanawia się, co powiedzieć.

– Może u niej w domu, może w samochodzie.

– Więc jednak się z nią umawiałeś. Chodziłeś z Jenny.

– Gówno prawda. Ja i siostra zabieraliśmy ją czasem ze sobą. – Wzruszył ramionami i ręka mu wreszcie znieruchomiała. – Do centrum handlowego, do kina, różnie.

– I wtedy ci obciągała? Podczas tych wypadów?

Wzruszył ramionami potwierdzająco.

– A gdzie w tym czasie była siostra? Siedziała z przodu?

Lekko zbladł. Mark zdawał się łatwo przechodzić od bycia dzieckiem do nastolatka, do dorosłego mężczyzny i z powrotem. Gdyby ją spytać o jego wiek, Lena określiłaby go między dziesięć a dwadzieścia.

Odchrząknęła i spytała:

– No to gdzie była Lacey w czasie, kiedy Jenny się tobą zajmowała?

Mark siedział bez ruchu, wpatrując się w kwiaty na stoliku. W końcu, po dłuższej chwili, odezwał się:

– No więc spotykaliśmy się w kościele, w porządku? – powiedział: „fpszątku”, ścieśniając słowa jak ojciec.

– Uprawialiście seks w kościele. – W ustach Leny nie zabrzmiało to jak pytanie.

– W podziemiu – powiedział. – Nigdy nie sprawdzają okien, więc tamtędy wychodziliśmy.

– Brzmi to dość skomplikowanie – zauważyła Lena.

– To znaczy co?

Lena przez moment zastanowiła się, jak mu to wyjaśnić.

– Chodzi mi o to, że nie było to incydentalne. Wiesz, co to znaczy?

– Głupi nie jestem.

– Te wypady do centrum handlowego, wyskoki z nią i siostrą do sklepu – przerwała, upewniając się, że słucha – to były sprawy incydentalne. Była ona, byłeś ty, i jakoś samo do tego dochodziło.

– Jasne – potwierdził. – Bo tak było.

– Ale kościół był już czymś przemyślanym. To nie były przypadkowe zdarzenia. To były zaplanowane spotkania.

Mark przytaknął, chwilę zastanowił się i spytał:

– No to co z tego?

– To – kontynuowała Lena – że jeśli był to tylko luźny związek, to dlaczego organizowaliście te spotkania późnymi wieczorami?

Mark odwrócił głowę i zagapił się w okno. Widać było, że próbuje znaleźć odpowiedź, ale nic mu nie przychodzi do głowy.

– Mark, ona nie żyje.

– Wiem – mruknął, rzucając szybkie spojrzenie na Jeffreya, po czym wbił wzrok w podłogę. – Byłem przy tym.

– Chcesz tak o niej mówić? Jakby była kurwą? – spytała Lena. – Naprawdę chcesz ją tak traktować?

Mark przełknął z wysiłkiem ślinę i wymamrotał coś, czego nie zrozumiała.

– Co powiedziałeś?

– Nie była taka zła – mruknął, patrząc na Lenę spod oka. Potem uciekł wzrokiem do okna i po policzku spłynęła mu łza. – Teraz może być?

– Teraz może być. – Lena kiwnęła głową.

– Słuchała mnie – zaczął tak cicho, że Lena musiała wytężać słuch, by rozumieć, co mówi. – Wie pani, ona była niegłupia. Czytała książki i w ogóle. Pomagała mi trochę w szkole.

Lena wyprostowała się, czekając na ciąg dalszy.

– Ludzie różnie o mnie myślą – powiedział dużo bardziej dziecinnym głosem. – Myślą, że jestem taki albo siaki, a może ja wcale taki nie jestem. Może jestem lepszy. Może jestem człowiekiem.

– Oczywiście, że jesteś – odparła Lena, myśląc, że pewnie rozumie go lepiej, niż mu się wydaje. Ile razy pojawiała się wśród ludzi, miała poczucie, że ta istota, za którą się naprawdę miała, przestała w ogóle istnieć, bo została przez innych wymazana. Dla nich była już tylko tą zgwałconą. Czasem myślała, że byłoby lepiej, gdyby umarła. Wtedy przynajmniej ludzie potraktowaliby ją jak postać tragiczną, a nie jedynie jak zwykłą ofiarę gwałtu.

Mark pomacał palcami zarost na brodzie, czym zmusił Lenę do powrotu do rzeczywistości.

– Dobra, no więc robiłem różne rzeczy, okej? Takie, których może wcale nie chciałem robić ani ona nie chciała… – Potrząsnął głową i zmrużył powieki. – Bo to, co ona robiła… – Zawiesił głos. – Wiem, że była gruba, ale była też czymś więcej.

– A czym jeszcze była, Mark?

Postukał palcami po poręczy fotela. Kiedy się odezwał, wydawał się już znów pewniejszy siebie i bardziej opanowany.

– Słuchała, jak jej opowiadałem o mamie. – Zaśmiał się bez cienia radości w głosie. – O tym, jak mama uznała, że ma już dość tej zasranej chemioterapii i chce umrzeć. I Jenny to rozumiała. – Wydłubał jakąś nitkę z obicia fotela i zaczął ją wyciągać tak długo, aż się zerwała. Wydawał się tak tym zajęty, że Lena pomyślała, że chyba zapomniał o ich obecności.

Spojrzała na Jeffreya. Siedział na kanapie wyprostowany i tak jak Lena patrzył na niego, czekając, aż skończy.

– Pomagała mi w nauce – powiedział, obracając sygnet. – Była ode mnie młodsza, ale dużo wiedziała. Lubiła czytać. – Uśmiechnął się, jak do odległego wspomnienia, i wierzchem dłoni przejechał sobie pod nosem. – Potem zaczęła się przyjaźnić z Lacey. Chyba miały ze sobą dużo wspólnego. I była dla mnie taka dobra. – Potrząsnął głową, jakby chciał się uwolnić od jakichś myśli. – Jak mama zachorowała… – zaczął i ponownie zamilkł. – Myśleliśmy, że wyszła z tego, ale choroba wróciła i mama co raz wychodziła ze szpitala i wracała, i przez cały czas było jej niedobrze. Była taka słaba, że czasem nie mogła ustać i tata musiał ją podtrzymywać, żeby mogła wziąć prysznic. – Przerwał i po chwili podjął na nowo. – A potem powiedziała, że już więcej nie chce, nie chce chemioterapii i ma dość choroby. Powiedziała, że nie chce, żebyśmy ją oglądali w takim stanie. To znaczy w jakim stanie mamy ją oglądać? Martwą? – Mark zakrył sobie oczy dłonią. – A Jenny była cały czas pod ręką. Była tylko dla mnie, dla nikogo więcej. – Znów przerwał. – Była taka dobra i tak się mną przejmowała, gadała ze mną i rozumiała, że jest mi ciężko. Jej nie zależało, żeby być cheerleaderką ani żeby nosić mój pieprzony sygnet. Ona tylko chciała być ze mną. – Opuścił ręce i spojrzał na Lenę. – Nie chodziło jej o Lacey ani o tatę. Uważała, że jestem dobry, że jestem coś wart. – Ukrył twarz w dłoniach i zaczął płakać.

Lena usłyszała zegar i jego głośne tykanie zaczęło jej działać na nerwy. Jeffrey siedział obok nieruchomy i milczący. Potrafił wtopić się w tło i pozwolić jej na przejęcie inicjatywy. Stali się znów Leną i Jeffreyem z poprzedniego ich wcielenia. Leną, która umie wykonywać swoje obowiązki i potrafi zapanować nad sytuacją. Wzięła głęboki oddech, uniosła ramiona i pozwoliła, by całe jej płuca wypełniły się powietrzem. W tym momencie i w tym pokoju znów była sobą. Po raz pierwszy od wielu miesięcy znów była Leną. Odczekała dłuższą chwilę, nim podjęła rozmowę.

– No to powiedz mi teraz, co się stało.

Potrząsnął głową.

– Źle się stało – powiedział. – Wszystko poszło nie tak.

Pochylił się do przodu i skulił, niemal opierając się na kolanach. Na jego twarzy widniał grymas bólu, jakby go ktoś boleśnie kopnął. Potem ukrył twarz w dłoniach i znów zaczął szlochać. Nie zastanawiając się, Lena uklękła obok chłopca i ujęła dłonią jego rękę. Drugą położyła mu na plecach w geście pocieszenia.

– Już dobrze – odezwała się cicho.

– Kocham ją – szepnął. – Nawet po tym, co mi zrobiła, kocham ją.

– Wiem, wiem o tym. – Pokiwała głową, głaszcząc go po plecach.

– Była na mnie taka wściekła – jęknął, ciągle szlochając. Lena wyciągnęła chusteczkę higieniczną i podała mu. Wysiąkał nos i wyszeptał: – Mówiłem jej, że trzeba z tym skończyć.

– Co mieliście skończyć?

– Wie pani, nigdy nie myślałem, że ja jej mogę być potrzebny. Zawsze myślałem, że jest ode mnie silniejsza, silniejsza od innych. A nie była! – dodał głośno.

Lena nie przestawała głaskać go po karku.

– Mark, opowiedz mi, co się stało? Dlaczego ona cię znienawidziła?

– Myśli pani, że ona mnie nienawidzi? – spytał, szukając wzrokiem jej spojrzenia. – Naprawdę pani myśli, że ona mnie nienawidzi?

– Nie, Mark – odparła, odgarniając mu włosy z twarzy. Zwróciła uwagę, że użył czasu teraźniejszego. Ludzie zawsze to robią, kiedy nie chcą pogodzić się z tym, że odszedł ktoś bliski i kochany. Lena też mówiła tak o swojej siostrze. – Oczywiście, że cię nie nienawidzi.

– Obiecałem jej, że już więcej tego nie zrobię.

– Czego?

Pokręcił głową.

– To wszystko jest takie bez sensu – powiedział, wciąż bezradnie kręcąc głową.

– Co jest bez sensu? – Lena próbowała wymóc na nim, by na nią spojrzał. Podniósł wzrok i przez krótką chwilę myślała nawet, że ma zamiar ją pocałować. Szybko przysiadła na piętach, przytrzymując się poręczy fotela. Mark musiał dostrzec jej wyraz twarzy, bo odwrócił się i wyjął kolejną chustkę. Wydmuchując nos, spojrzał na Jeffreya. Lena nie patrzyła na żadnego z nich, czując, że chyba posunęła się za daleko i przekroczyła jakąś granicę. Nie wiedziała jednak wcale, co to za granica ani gdzie leży.

Mark spojrzał na Jeffreya i jego głos nabrał pewności siebie. Przestał już być załamanym dzieckiem sprzed paru chwil i stał się znów wyzywającym wyrostkiem.

– Coś jeszcze?

– Jenny lubiła się uczyć? – zapytał Jeffrey.

Mark wzruszył ramionami.

– Interesowała się może innymi kulturami albo innymi religiami? – wtrąciła szybko Lena.

– A po jaką cholerę? – rzucił gniewnie Mark. – I tak nigdy się nie wyrwiemy z tej jebanej dziury.

– Czyli nie? – upewniła się Lena.

Mark wydął usta, jakby chciał jej posłać całusa.

– Nie – mruknął.

Jeffrey skrzyżował ramiona na piersiach.

– Koło Bożego Narodzenia przestałeś się z nią spotykać. Dlaczego?

– Bo mi się znudziła. – Wzruszył ramionami.

– Z kimś jeszcze się przyjaźniła?

– Ze mną i z Lacey. Z nikim więcej.

– Nie miała innych przyjaciół?

– Nie miała – odparł. – A tak naprawdę, to my też nie byliśmy przyjaciółmi. – Zaśmiał się. – Była całkiem sama. Smutne, co nie, panie komendancie Tolliver?

Jeffrey patrzył na Marka w milczeniu.

– No to jak nie macie więcej pytań – zaczął Mark – to bym wolał, żebyście sobie już poszli.

– Znasz doktor Linton? – spytał Jeffrey.

– Jasne. – Wzruszył ramionami.

– Jutro o dziesiątej masz być u niej w klinice na pobranie krwi. – Wycelował w niego palec. – I nie zmuszaj mnie, żebym musiał po ciebie przyjeżdżać.

Mark wytarł dłonie o spodnie.

– Dobra, jasne.

Jeffrey spojrzał na Lenę, wciąż jeszcze klęczącą z głową teraz na wysokości jego krocza. Mark też to zauważył i uśmiechnął się, a właściwie szyderczo wykrzywił twarz. Uniósł brew, rozchylił usta, obdarzając ją obleśnym uśmieszkiem, takim jak poprzednio, wstał i wyszedł z pokoju.

PONIEDZIAŁEK
8

Tuż przed szóstą rano Jeffrey stoczył się z łóżka i wylądował na podłodze. Podniósł się do pozycji siedzącej, jęknął, czując łupanie w głowie, i próbował sobie uprzytomnić, gdzie jest. Podróż do Sylacaugi zajęła mu wczoraj sześć długich godzin i gdy wreszcie późnym wieczorem dotarł na miejsce, zwalił się do łóżka, nie zdejmując nawet ubrania. Koszula była teraz wygnieciona, rękawy podwinięte wysoko ponad łokcie, a spodnie zagniecione aż w czterech różnych miejscach.

Ziewnął i rozejrzał się po pokoju z czasów swego dzieciństwa. Od chwili gdy ponad dwadzieścia lat temu wyjechał stąd do Auburn, matka niczego tu nie zmieniła. Na wewnętrznej stronie drzwi wciąż jeszcze wisiał ten sam plakat z wiśniowym fordem mustangiem z białym otwieranym dachem, model z 1967 roku. Na dnie szafy nadal leżało sześć par podniszczonych trampek, a na ścianie nad łóżkiem wisiała rozpięta bluza, w której grał w futbol w szkolnej drużynie w Sylacaudze. Pełen kaset magnetofonowych stojak stał jak kiedyś pod jedynym oknem pokoju.

Uniósł materac i popatrzył na stertę „Playboyów”, które zaczął tam utykać od czternastego roku życia. Na samym wierzchu nadal leżał jego ukochany numer „Penthouse”, który podwędził kiedyś w miejscowym sklepiku za rogiem. Jeffrey przysiadł na piętach i zaczął go kartkować. Był w jego życiu taki okres, kiedy każdą stronicę tego numeru znał na pamięć – od dowcipów rysunkowych, poprzez wszystkie artykuły, aż po piękne panie w wyuzdanych pozach, które przez całe miesiące stanowiły główny temat jego seksualnych fantazji.

– O Jezu – jęknął, uświadamiając sobie, że wiele z nich jest zapewne babciami. „Chryste, niektóre pewnie pobierają już zasiłek” – pomyślał.

Stękając, nasunął materac na miejsce, ostrożnie, by nie przepchnąć przy tym sterty na drugą stronę. Ciekaw był, czy matka kiedykolwiek odkryła tę jego kryjówkę. I jeśli tak, to co by sobie wtedy pomyślała. Przypuszczał, że pewnie przymknęłaby oko albo znalazłaby wymówkę, by udawać, że nic nie wie o leżących pod materacem syna pisemkach z gołymi panienkami, których było tyle, że można by nimi wytapetować cały dom. Matka zawsze była dobra w niezauważaniu tego, czego zauważyć nie chciała. Tyle że większość matek jest taka.

Przyszła mu do głowy Dottie Weaver i to, jak przegapiła wszystkie sygnały dotyczące swej córki. Znów stanęła mu przed oczyma Jenny Weaver, stercząca na parkingu koło „Skatie’s” i ponownie musiał położyć sobie dłoń na żołądku. Jej obraz był jak polaroid wytrawiony na powiekach i kiedy je zamykał, wciąż widział dziewczynę z pistoletem wymierzonym w Marka Pattersona. Obraz chłopaka stał się w jego myślach bardziej wyrazisty i teraz potrafił rozróżnić jego szczegóły: jak chłopak stoi z rękami odstawionymi od boków i jak jego kolana lekko się uginają, kiedy tak stoi wpatrzony w Jenny. Ani przez moment nie oderwał od niej wzroku i nie spojrzał na Jeffreya. Nawet po strzale Mark wciąż stał nieruchomo i wpatrywał się w leżącą na ziemi Jenny.

Jeffrey potarł powieki, chcąc zetrzeć z nich ten obraz. Znów spojrzał na mustanga, starając się zobaczyć go takim, jakim mu się jawił przez całą nastoletnią młodość. W czasach dorastania mustang symbolizował dla niego wiele ważnych spraw, wśród których na czołowym miejscu była swoboda. Jako nastolatek siadywał z zamkniętymi oczami na łóżku i wyobrażał sobie, jak wsiada do tego samochodu i jedzie nim przez cały kraj. Tak bardzo marzył wtedy o ucieczce, o wyjeździe z Sylacaugi, o opuszczeniu rodzinnego domu i staniu się kimś innym niż synem swego ojca.

Jimmy Tolliver był drobnym złodziejaszkiem, i to w każdym sensie słowa „drobny”. Nigdy nie kradł na większą skalę i niestety, zawsze wpadał. Matka Jeffreya powtarzała często, że Jimmy nie może nawet pierdnąć w budynku pełnym ludzi, żeby go ktoś na tym nie przyłapał. Roztaczał wokół siebie dziwną aurę człowieka winnego, a poza tym lubił dużo gadać. Największym nieszczęściem Jimmy’ego był jego długi jęzor, nie potrafił się bowiem powstrzymać od przechwalania się swymi wyczynami. I dlatego był pewnie jedynym człowiekiem na świecie, którego zaskoczył wyrok dożywotniego więzienia za napad z bronią w ręku.

W wieku dziesięciu lat Jeffrey znał z imienia niemal wszystkich gliniarzy w mieście, jako że prędzej czy później każdy z nich odwiedzał go w domu w poszukiwaniu Jimmy’ego. Przyznać trzeba, że policjanci też znali Jeffreya i pamiętali, by przy każdej okazji odciągnąć go na bok i chwilę pogadać. Takie wyróżnienie ze strony gliniarzy było dla niego w owym czasie czymś bardzo drażliwym i jego zdaniem kwalifikowało się jako policyjne nękanie. Teraz, sam będąc policjantem, Jeffrey rozumiał, że owi gliniarze traktowali kontakty z nim jako swego rodzaju polisę ubezpieczeniową na przyszłość. Po prostu nie chcieli tracić czasu na uganianie się za następnym Tolliverem za kradzież kosiarki czy opielacza z podwórka sąsiada.

Jeffrey właściwie zawdzięczał im swoją późniejszą karierę. Widząc przerażenie w oczach ojca, kiedy po raz ostatni przyszli po niego do domu i zatrzasnęli mu na rękach kajdanki, w tym momencie postanowił, że zostanie policjantem. Jimmy Tolliver był pijakiem i awanturnikiem. Całe miasteczko uważało go za nieroba, złodzieja i pijaczynę; dla Jeffreya i jego matki był brutalnym draniem, terroryzującym własną rodzinę.

Jeffrey wyciągnął ręce w górę i rozpłaszczył dłonie na ciepłych deskach sufitu. Potem ruszył do łazienki, gdzie okazało się, że nawet jego skarpetki są wygniecione, a pięta jednej z nich całkiem mu się w czasie snu przekręciła. Właśnie stał na jednej nodze, łapiąc równowagę i próbując przekręcić skarpetkę na miejsce, gdy z pokoju dobiegło go dzwonienie komórki.

– Cholera – zaklął i biegnąc do pokoju, wyrżnął ramieniem o framugę drzwi. Wszystko tu zdawało się teraz dużo mniejsze niż za czasów jego dzieciństwa.

Zdążył odebrać po czwartym dzwonku, tuż przed włączeniem się poczty głosowej.

– Halo?

– Jeff? – W głosie Sary słychać było niepokój.

Przez chwilę się nim napawał.

– Cześć, ptaszyno.

Roześmiała się.

– Niecałe dziesięć godzin w Alabamie i już nazywasz mnie ptaszyną? – Zawiesiła na moment głos. – Jesteś sam?

To go zirytowało, bo wiedział, że nie do końca jest to tylko żart.

– Oczywiście, że jestem sam. Chryste Panie, Saro!

– Miałam na myśli twoją matkę – dodała, ale brak pewności w jej głosie świadczył, że musiała to zmyślić na poczekaniu.

Postanowił dalej tego nie drążyć.

– Zatrzymali ją na noc w szpitalu. – Przysiadł na łóżku i na nowo podjął walkę ze skarpetką. – Przewróciła się i złamała kość w stopie.

– Przewróciła się w domu?

W głosie Sary było coś więcej niż tylko ciekawość i Jeffrey wiedział, o co jej chodzi. Zresztą z tego też powodu zdecydował się zostawić sprawę Jenny i osobiście przyjechać do Alabamy, a nie tylko ograniczyć się do telefonów. Chciał się upewnić, czy alkoholizm matki nie wymknął się już spod kontroli. May Tolliver przez całe życie zmagała się z czymś, co enigmatycznie nazywano „alkoholizmem funkcjonalnym”. Wiadomo było jednak, że jeśli przekroczy granicę i wejdzie w alkoholizm beznadziejny, Jeffrey będzie musiał podjąć jakieś działanie. Nie miał pojęcia jakie i tylko instynktownie czuł, że nie będzie to łatwe.

– Rozmawiałem z lekarzem – powiedział, by przenieść jej ciekawość na inny tor. – Właściwie nie miałem jeszcze okazji porozmawiać z nią samą i zapytać, jak to się stało. – Odczekał chwilę, by to do niej dotarło. – Zobaczę się z nią dzisiaj, to wszystkiego się dowiem.

– Pewnie porusza się o kulach – powiedziała Sara.

W tle słychać było stukanie klawiatury i Jeffrey pomyślał, że musi dzwonić z pracy. Spojrzał na zegarek, zaskoczony, że tak wcześnie zaczęła, i dopiero potem przypomniał sobie o różnicy czasu. U Sary było o godzinę później.

– Pani Harris z naprzeciwka się nią zajmie – uspokoił ją.

Wiedział, że pani Harris stanie na głowie, żeby tylko pomóc sąsiadce. Była dietetyczką zatrudnioną w miejscowym szpitalu i gdy Jeffrey wracał ze szkoły, często zapraszała go do siebie, chcąc mieć pewność, że zje coś ciepłego. Prawdę powiedziawszy, obecność przy stole trzech ślicznych córek pani Harris była dla niego ważniejsza niż kawałek kurczaka na talerzu, choć i jemu też niczego nie brakowało.

– Pamiętaj, by jej powiedzieć, że musi bardzo uważać i nie mieszać środków przeciwbólowych z alkoholem. Albo powiedz to jej lekarzowi, dobrze?

Spojrzał na skarpetkę i stwierdził, że nadal jest tyłem do przodu. Znów ją przekręcił, po czym spytał:

– I tylko po to zadzwoniłaś?

– Dostałam twoją wiadomość o Marku Pattersonie. Do jakiego celu ma być ta próbka?

– Stwierdzenie ojcostwa. – Wypowiedział to słowo z niechęcią, bo budziło w nim niemiłe skojarzenia.

– Jesteś tego pewien? – spytała Sara po chwili milczenia.

– Nie – odparł – wcale nie jestem pewien. Pomyślałem tylko, że muszę sprawdzić każdą ewentualność.

– Jak ci się udało tak błyskawicznie załatwić nakaz sądowy?

– Nie mam nakazu. Jego ojciec wysyła go zupełnie dobrowolnie.

Wciąż nie mogła uwierzyć.

– Bez obecności adwokata?

– Saro, wszystko nagrałem ci wczoraj wieczorem na sekretarkę. – Jeffrey westchnął. – Czy coś się dzieje?

– Nie – odparła łagodniejszym tonem. – A właściwie, to tak – dodała.

– No?

– Chciałam się upewnić, że u ciebie wszystko w porządku.

Przed takim dictum mógł uciec tylko w sarkazm.

– Jeśli nie liczyć tego, że obudziłem się ze świadomością, że zabiłem trzynastoletnią dziewczynkę, to tak, wszystko jak najlepiej.

Zamilkła, a on pozwolił tej ciszy trwać, bo sam nie wiedział, co ma jej powiedzieć. Sara już dawno przestała do niego dzwonić, nawet w sprawach służbowych. Kopie dokumentów przesyłała mu faksem albo, jeśli miała coś poufnego, wysyłała do niego Carlosa, swego asystenta. Od czasu rozwodu jej prywatne telefony w ogóle nie wchodziły w rachubę i nawet ostatnio, kiedy jakby znów zaczęli się spotykać, inicjowanie kontaktów spadało wyłącznie na niego.

– Jeff? – odezwała się w końcu.

– Zamyśliłem się – odparł, a potem, by zmienić temat, dodał: – Powiedz mi coś więcej o Lacey.

– Już ci mówiłam. To dobre dziecko – odparła Sara, a jemu wydało się, że w jej głosie pobrzmiewa jakiś obcy ton. Wiedział, że czuje się odpowiedzialna za Jenny Weaver, ale nie mógł nic w tej sprawie zrobić. – Inteligentna, wesoła, pod wieloma względami podobna do Jenny.

– Byłaś z nią zaprzyjaźniona?

– Na tyle, na ile można zaprzyjaźnić się z dzieckiem, które się widuje parę razy do roku. – Przerwała i po chwili dodała: – Tak. Z niektórymi nawiązuje się bliższy kontakt. Z Lacey tak właśnie było. Myślę, że się we mnie podkochuje.

– To trochę dziwaczne.

– Wcale nie. Wiele dzieci podkochuje się w dorosłych i nie ma w tym ani śladu seksu. Chcą się tylko przed nimi popisywać, rozśmieszać ich.

– Nadal nic nie rozumiem.

– Dochodzą do pewnego wieku, w którym rodzice przestają być wyrocznią we wszystkim. I wtedy niektóre dzieci przenoszą swoje uczucia na innych dorosłych. Nie dotyczy to wszystkich i jest najzupełniej normalne. Chcą mieć obok siebie kogoś, na kim mogą się wzorować, a w tym momencie ich życia, tym kimś nie mogą być rodzice.

– I ona chciała się wzorować na tobie?

– Tak mi się zdawało – powiedziała Sara i w jej głosie pojawił się cień smutku.

– Myślisz, że gdyby coś się działo, to powiedziałaby ci o tym?

– Kto wie? Kiedy przechodzą do liceum, dzieje się z nimi coś dziwnego. Bardzo się wyciszają.

– Grace Patterson też to powiedziała. Że zaczynają mieć swoje sekrety.

– Bo to prawda – potwierdziła Sara. – Wchodzą w okres dojrzewania. Męczą je te wszystkie hormony i zupełnie nowe odczucia. Mają mnóstwo spraw do przemyślenia i jedyne, czego są pewne, to tego, że dorośli nie potrafią ich zrozumieć.

– Mimo wszystko – wtrącił Jeffrey – nie sądzisz, że gdyby działo się coś złego, to by ci o tym powiedziała?

– Mam nadzieję, że tak. Tyle że znaczyłoby to, że musiałaby prosić matkę o przywiezienie, a ja nie mogę wyprosić matki z gabinetu, nie wzbudzając tym jej podejrzeń.

– Myślisz, że Grace nie chciałaby zostawić was samych?

– Myślę, że to by ją zaniepokoiło. Jest dobrą matką, próbuje interesować się wszystkim, co dotyczy jej dzieci.

– To samo powiedział Brad.

– A co Brad ma z tym wspólnego?

– Jest wolontariuszem do spraw młodzieży u baptystów na Crescent.

– A, rzeczywiście – przypomniała sobie Sara. – Ale to znaczy, że musiał też być na tym obozie.

– I był – potwierdził Jeffrey. – Z kościoła pojechało ośmioro dzieci: trzech chłopców i pięć dziewczynek.

– To niewiele.

– Bo to nieduży kościół – przypomniał jej Jeffrey. – Nie mówiąc już o tym, że narty to kosztowny sport. Niewiele osób dysponuje taką gotówką, szczególnie w okresie świąt.

– To prawda. I tylko jeden Brad się nimi opiekował?

– Sekretarka rady kościelnej miała zajmować się dziewczynkami, ale w ostatniej chwili się rozchorowała i nie mogła pojechać.

– Rozmawiałeś z nią?

– Miała coś w rodzaju udaru, choć ma dopiero pięćdziesiąt osiem lat – odparł Jeffrey, myśląc, że kiedy był dzieckiem, człowiek w wieku pięćdziesięciu ośmiu lat wydawał mu się zgrzybiałym starcem. – Przeniosła się na Florydę, bo tam obecnie mieszkają jej dzieci, które się nią zajmą.

– No i co ci Brad powiedział o Lacey i Jenny?

– Nic szczególnego. Powiedział, że Lacey i Jenny cały czas trzymały się razem i odstawały od innych dzieci, kiedy te bawiły się i szalały na nartach.

– To dla dziewcząt w tym wieku dość typowe. Mają skłonność do tworzenia zamkniętych grupek.

– No właśnie. – Westchnął, czując, że zaczyna mu wracać wczorajsze przygnębienie. – Kiedy Jenny przestała się pokazywać w kościele, Brad odwiedził ją w domu. Na jego widok niemal od razu się rozpłakała i nie chciała nic mówić.

– I co wtedy zrobił?

– Zmył się. Poprosił pastora Fine’a, żeby się w to włączył, ale Fine też nic nie wskórał.

– Rozmawiałeś z nim?

– Krótko. Akurat szykował się do jakiejś sesji terapeutycznej. – Poczuł nagłe ukłucie winy, bo przypomniał sobie o Lenie. Nie powinien godzić się na łączenie umówionego spotkania z przesłuchaniem. Zbyt łatwo się na to zgodził, bo było mu to na rękę.

– Jeffrey? – odezwała się Sara tonem, z którego wynikało, że zadała mu jakieś pytanie i teraz oczekuje jego odpowiedzi.

– Tak, przepraszam…

– Co ci powiedział Fine?

– To samo co Brad. Zaproponował, że je odwiedzi, by porozmawiać, ale żadna z nich nie wyraziła ochoty. – Potarł powieki, poszukując w myślach jakiegoś źdźbła, którego mógłby się uchwycić. – A jak Mark Patterson? – zapytał w końcu. – Nie wydaje ci się jakiś dziwny?

– W jakim sensie?

– W takim sensie, że… – przerwał, zastanawiając się nad właściwym słowem. Nie miał ochoty rozwodzić się na temat wczorajszej wizyty u Pattersonów, i to głównie ze względu na Lenę. Między nią a chłopcem coś zaiskrzyło, coś, co spowodowało, że musiał zaciskać zęby. Oboje dziwnie na siebie zadziałali.

– W takim sensie, że sam nie wiem.

– No to obawiam się – parsknęła Sara – że ci nie pomogę.

– W sensie seksualnym – dodał, bo w całym zachowaniu Marka Pattersona wyczuwał coś seksualnego. – Sprawiał wrażenie pobudzonego seksualnie.

– No, cóż… – zaczęła Sara tonem, w którym wyczuł lekką konsternację. – To ładny chłopak. Podejrzewam, że już od dawna jest aktywny seksualnie.

– Przecież dopiero co skończył szesnaście lat.

– Jeffrey – powiedziała Sara łagodnym tonem, jakim przemawia się do idioty. – Zdarzają się dziesięcioletnie dziewczynki, które nie zaczęły jeszcze miesiączkować, a które już mnie wypytują o środki antykoncepcyjne.

– O Jezu – jęknął. – Jest zdecydowanie za wczesna pora na słuchanie takich rzeczy.

– Witaj w moim świecie.

– No właśnie. – Wlepił wzrok w bluzę futbolową rozpiętą nad łóżkiem, starając się przypomnieć sobie, co czuł, kiedy miał tyle lat co Mark Patterson, i kiedy zdawało mu się, że ma cały świat na dłoni. Tyle że chyba Pattersonowi wcale się tak nie zdaje.

Jeffreyowi bardzo uwierało to poczucie bezczynności. Powinien teraz siedzieć w Grant i pracować nad rozwikłaniem całej sprawy. A przynajmniej mieć oko na Lenę. Od dawna uważał, że ta dziewczyna balansuje na krawędzi przepaści, ale dopiero wczoraj zdał sobie jasno sprawę, że dużo bliżej jej do osunięcia się w otchłań niż do utrzymania równowagi.

– Jeff? – odezwała się Sara. – Co się dzieje?

– Martwię się o Lenę – odpowiedział i słowa te zabrzmiały mu dziwnie znajomo. Martwił się o nią już od dziesięciu lat, od chwili gdy przyjął ją do pracy. Początkowo martwiła go jej ogromna agresja podczas patroli, zawziętość, z jaką rzucała się na każdego podejrzanego, jakby od tego zależało jej całe życie. Potem martwiło go, że zbytnio angażuje się w rolę śledczego i doprowadza tym do załamań nerwowych zarówno podejrzanych, jak i samą siebie. Teraz martwił się o to, że się podda i wszystko straci. Nie miał wątpliwości, że prędzej czy później musi dojść do wybuchu, i nagle zdał sobie sprawę, że w zasadzie od samego początku właśnie to stanowiło jego główne zmartwienie. Pytanie tylko, w którym momencie Lena przełamie się na pół.

– I myślę, że masz powody – potwierdziła Sara. – Powinieneś wycofać ją ze służby operacyjnej.

– Gdybym zrobił coś takiego, to właśnie to by ją zabiło – powiedział, wiedząc, że tak by było naprawdę. Lena potrzebowała tej pracy jak inni powietrza.

– I coś jeszcze?

Jeffrey pamiętał rozmowę z Leną w samochodzie. Kiedy go zapewniła, że sprawa strzału była czysta, wcale nie robiła wrażenia pewnej tego, co mówi.

– No, bo… – zaczął, nie bardzo wiedząc, jak to powiedzieć. – Bo jak z nią wczoraj rozmawiałem… – dodał i znów przerwał.

– Tak?

– To wcale nie była taka pewna co do tego, co się stało.

– Chodzi o twój strzał? – spytała Sara dość poirytowanym tonem. – I co ci takiego powiedziała?

– Nie tyle chodzi o to, co mi powiedziała, ile jak to powiedziała.

Sara zmełła pod nosem coś, co zabrzmiało jak przekleństwo.

– Po prostu próbuje cię bajerować, bo chce się odegrać na mnie.

– Lena nie należy do takich.

– Ależ oczywiście, że tak – warknęła Sara. – Zawsze taka była.

Jeffrey pokręcił przecząco głową.

– Myślę, że po prostu ma wątpliwości.

Sara znów wymamrotała jakieś przekleństwo.

– To pogratulować.

– Saro – powiedział pojednawczo – tylko nic jej nie mów, dobrze? Bo to może tylko pogorszyć sprawę.

– A dlaczego miałabym jej coś mówić?

– Posłuchaj – dodał, wycierając sobie z kącików oczu resztki snu i czując, że nie ma ochoty teraz tego roztrząsać. – Właśnie się zbieram, żeby pojechać do szpitala…

– Bo mnie to naprawdę wkurza.

– Wiem. Nie zostawiłaś mi co do tego cienia wątpliwości.

– Ja tylko…

– Saro – przerwał jej. – Naprawdę muszę już jechać.

– Właściwie to zadzwoniłam w konkretnym celu – rzekła łagodniejszym tonem. – Więc jeśli masz jeszcze minutkę…?

– Jasne – rzucił, starając się stłumić w sobie złe przeczucie. – Czy coś się stało?

Usłyszał, jak nabiera powietrza i wstrzymuje oddech, jakby szykowała się do skoku w przepaść.

– Byłam ciekawa, czy wrócisz dziś wieczorem.

– Pewnie dość późno.

– To może jutro wieczorem?

– Jeśli wrócę dziś wieczorem, to już nie będę musiał wracać jutro.

– Celowo rżniesz głupa?

Przeleciał w myślach ten fragment rozmowy i uśmiechnął się na myśl, że ani chybi Sara próbuje go zaprosić do siebie. Był ciekaw, czy już kiedyś w życiu zdarzyło jej się robić coś takiego.

– Nigdy nie byłem specjalnie bystry.

– Oj, co prawda, to prawda – parsknęła.

– No więc?

– No więc… – zaczęła, potem przerwała i ciężko westchnęła. A potem usłyszał, jak mamroce pod nosem: „To wszystko bez sensu”.

– Coś powiedziałaś?

– Powiedziałam, że… – zaczęła i znów przerwała. – Że jutro mam wolny wieczór.

Podrapał się po brodzie, czując, jak twarz rozjaśnia mu uśmiech. Ciekaw był, czy w ciągu całego swego życia w tym pokoju znalazłby moment, w którym czuł się szczęśliwszy niż teraz. Może najwyżej w dniu, kiedy dostał z Auburn wiadomość, że może rozpoczynać studia za darmo, tylko w zamian za to, że co sobotę pozwoli wyciskać z siebie siódme poty na boisku futbolowym.

– No popatrz. Ja też – oświadczył.

– No to… – Sara najwyraźniej oczekiwała, że jej przyjdzie w sukurs.

Jeffrey przysiadł na łóżku z solennym postanowieniem, że prędzej piekło zamarznie, niż on jej w tym pomoże.

– To może wpadłbyś do mnie – wydusiła wreszcie. – Koło siódmej, albo coś koło tego.

– A po co?

Usłyszał, jak fotel skrzypi pod jej ciężarem. Wyobraził ją sobie, jak na nim siedzi, wierci się niespokojnie i zakrywa sobie oczy dłonią.

– O Boże, nie próbujesz mi tego ułatwić, co?

– A dlaczego mam ci coś ułatwiać?

– Chcę się z tobą zobaczyć – wycedziła. – Przyjdź o siódmej. Przygotuję kolację.

– Zaraz, chwileczkę…

Na to była już przygotowana. Wiadomo było powszechnie, że nie jest zapaloną kucharką.

– Zamówię coś od Alfredo – uspokoiła go.

Jeffrey znów się uśmiechnął.

– Do zobaczenia o siódmej.

W swych latach chłopięcych Jeffrey miał na sumieniu sporo wybryków. Jego dwaj najlepsi przyjaciele, z którymi chodził do podstawówki i do liceum, mieszkali kawałek dalej przy tej samej ulicy. Jerry Long, chłopiec zafascynowany ogniami sztucznymi, Bobby Blankenship, który uwielbiał, jak coś wybuchało, i on stanowili tercet, któremu niezliczoną ilość razy udało się zaryzykować młode życia. Skończyło się to dopiero, gdy wiek dojrzewania upomniał się o swoje prawa i spowodował, że dziewczyny stały się w ich życiu ważniejsze niż wysadzanie w powietrze wszystkiego dokoła.

W wieku lat jedenastu odkryli radość odpalania rakiet butelkowych ze stalowej beczki po ropie, stojącej za domem Jeffreya. Nim szczęśliwie dożyli do dwunastki, beczka była zupełnie powyginana i tak upstrzona śladami po wybuchach, jak twarz Bobby’ego Piegusa Blankeshipa. Nim stuknęła im trzynastka, Jerry’emu Longowi udało się już zasłużyć na przezwisko Opos, bo gdy w końcu kolejny wybuch rozerwał beczkę na strzępy, jeden z odłamków niemal odciął mu pół głowy. Jerry leżał na podwórku Jeffreya jak martwy opos tak długo, aż wreszcie Jean Harris zadzwoniła na pogotowie, które zabrało go do szpitala. Przyjechała także policja, która Jeffreyowi i Piegusowi urządziła sądny dzień.

Jeffrey swoje przezwisko zdobył znacznie później, kiedy zaczął już interesować się dziewczynami i co ważniejsze, one także zaczęły zauważać jego. Razem z Oposem i Piegusem trafili do szkolnej drużyny futbolowej, a ponieważ w tamtym sezonie drużyna odnosiła zwycięstwa, wszyscy trzej chodzili w glorii sławy. Jeffreyowi pierwszemu udało się całować z dziewczyną, dotrzeć do drugiej bazy i stracić dziewictwo. Za te osiągnięcia ochrzczono go przezwiskiem Spryciarz.

Gdy po raz pierwszy przywiózł Sarę do Sylacaugi, był tak zdenerwowany, że jego dłonie nie chciały przestać się pocić. Dopiero co zaczęli się ze sobą spotykać i obawiał się, że Sara stanowi nieco zbyt wysokie progi dla Piegusa i Oposa, a co gorsze, również i dla niego samego. Sylacauga była typowym małym miasteczkiem na południu Stanów. W odróżnieniu od Heartsdale, w centrum nie było college’u, a po ulicach nie kręcili się profesorowie nadający koloryt lokalnej społeczności. Większość mieszkańców zatrudniona była w tutejszych zakładach przemysłowych, takich jak tkalnia czy kamieniołom, z którego wydobywano marmur. Nie znaczyło to wcale, że uważał wszystkich mieszkańców Sylacaugi za opóźnionych w rozwoju głupków. Uważał tylko, że lokalna społeczność nie stanowi dla niej pożądanego towarzystwa.

Sara z kolei była nie tylko kimś, kogo miejscowi nazywali molem książkowym, ale była lekarką. Jej ojciec, Eddie Linton, zajmował się wprawdzie pracą fizyczną, ale okazał się jednocześnie człowiekiem umiejącym z powodzeniem obracać pieniędzmi. W rezultacie rodzina była w posiadaniu nieruchomości po obu stronach jeziora, a nawet kilku domków na wynajem na Florydzie. Do tego wszystkiego Sara była dziewczyną nie tylko oczytaną, ale ogólnie inteligentną, miała cięty język i z pewnością nie stanowiła typu kury domowej, która powrót mężusia wita papuciami i gorącym obiadkiem na stole. Jeśli już, oczekiwałaby prędzej, że to Jeffrey będzie ją tak witał.

Jakieś dziesięć kilometrów od Tolliverów znajdował się sklep zwany „U Kota”, w którym Jeffrey, podobnie jak pozostali okoliczni mieszkańcy, często robił zakupy. Był to sklep typu „mydło i powidło”, w którym można było kupić zarówno mleko, tytoń i benzynę, jak i przynętę na ryby. Podłoga ułożona była z ręcznie ociosanych bali i posiadała tyle nierówności i uskoków, że trzeba było bardzo uważać, żeby się na niej nie wyłożyć. Wiszący nisko nad głową sufit był cały żółty od nikotyny i miał mnóstwo zacieków. Przy wejściu stał rząd szaf chłodniczych, wypełnionych lodami i butelkami z coca-colą, obok kasy zaś duży regał z ciastkami. Widniejące na zewnątrz pompy z benzyną donośnym gongiem sygnalizowały każdy odmierzony galon.

W czasie studiów Jeffreya w Auburn, Kot zmarł, i Opos, który wcześniej pracował w sklepie jako sprzedawca, został przez wdowę po Kocie awansowany na kierownika. Sześć lat później Opos spłacił wdowę i zmienił szyld nad sklepem, który od tej pory nazywał się „Opos u Kota”. Sarę bardzo rozbawił ten szyld na mocno zdezelowanym budynku i od razu skojarzyła go sobie z wierszem Eliota. Jeffrey miał ochotę wczołgać się pod samochód ze wstydu, jednak poznawszy historię nazwy, Sara tylko pogodnie się roześmiała. Prawdę powiedziawszy, uznała cały weekend za bardzo udany i część niedzieli spędziła nad basenem w towarzystwie Oposa i jego żony, zaśmiewając się z opowieści o szczeniackich wybrykach Jeffreya.

Teraz już też mógł wspominać ten dzień z uśmiechem, jednak wówczas czuł się mocno urażony, że zabawa odbywa się jego kosztem. Sara była pierwszą dziewczyną, która pozwoliła sobie tak z niego żartować i gdy teraz o tym myślał, dochodził do wniosku, że chyba to właśnie spowodowało, iż tak pozwolił jej się omotać. Jego matka zawsze mu powtarzała, że lubi trudne wyzwania.

Dumając o wyzwaniu, jakim Sara Linton na pewno dla niego była, zjechał na parking przed sklepem „Opos u Kota”. Od czasów Kota sklep przeszedł prawdziwą metamorfozę i nawet od czasu ostatniej wizyty Jeffreya zmienił się na korzyść. Jedynym elementem wystroju, który pozostawiono bez zmian, był wielki emblemat uniwersytetu Auburn, wiszący nad wejściem. W stanie Alabama są dwie uczelnie: uniwersytet Auburn i uniwersytet stanowy Alabama. W rezultacie każdy mieszkaniec stanu każdemu nowo poznanemu musi zadać tylko jedno ważne pytanie: „Za kim jesteś?”. Jeffrey bywał już świadkiem zażartych bójek, które wybuchały, gdy ktoś, nie wiedząc, że znajduje się w niewłaściwej części miasta, udzielał niewłaściwej odpowiedzi.

Na prawo od sklepu znajdował się teraz ośrodek opieki dziennej dla dzieci, którego przy poprzednim pobycie Jeffreya jeszcze tu nie było. Po lewej wciąż stał zakład „Madam Bell”, prowadzony obecnie przez żonę Oposa, Darnell. Tak jak Kot, pani Bell od dawna już nie żyła i Jeffrey był pewien, że Nell zajęła się prowadzeniem zakładu tylko po to, żeby mieć jakieś zajęcie w czasie, gdy dzieci są w szkole. W czasach liceum spotykali się trochę z Nell i trwało to do chwili, gdy niespodziewanie Opos zajął się nią na poważnie. Jeffrey nie bardzo mógł sobie wyobrazić, jak dziewczyna tak wesoła i żywa jak Nell może być w takim związku szczęśliwa, ale zdarzało mu się widywać dziwniejsze rzeczy. Ponadto, w chwili gdy ich cała paczka kończyła liceum, Nell była już w trzecim miesiącu ciąży, więc pewnie nie miała wielkiego wyboru.

Nie chcąc zajmować miejsca na parkingu przed sklepem, podjechał wolno kawałek dalej, przed „Madam Bell”. Z głośników płynęła właśnie piosenka Sweet Home Alabama zespołu Lynyrd Skynyrd. Znalazł ich kasetę na stojaku pod oknem i usłyszawszy pierwsze dźwięki jednego ze swych ulubionych utworów z czasów młodości, poczuł ogarniającą go nostalgię. Dziwne, że można coś tak bardzo kochać, a potem, gdy to coś znika nam sprzed oczu, zupełnie o tym zapomnieć. To samo dotyczyło całego miasta i jego tutejszych przyjaciół. Wiedział, że spotkanie z Oposem i Nell spowoduje, iż ostatnie dwadzieścia lat gdzieś się rozpłynie i wcale nie był przekonany, czy właśnie tego chce.

Nie miał natomiast wątpliwości, że widok matki w szpitalu wywołał u niego przemożną chęć natychmiastowego powrotu do Grant. Czuł się niemal stłamszony, kiedy go tak kurczowo obejmowała i nie chciała puścić, i kiedy w rozmowie zawieszała nagle głos, mówiąc więcej przez to, że milczała. May Tolliver przez całe życie była kobietą nieszczęśliwą i Jeffrey czasem myślał, że jego ojciec stał się rzezimieszkiem tylko dlatego, by dawać się łapać i pakować do więzienia, gdzie jego nieszczęsna żona nie mogła mu co dzień rano suszyć głowy narzekaniem, jaki to z niego nieudacznik. May, podobnie jak Jimmy, była pijaczką agresywną i choć nigdy nie podniosła ręki na Jeffreya, potrafiła głęboko ranić słowami, robiąc to szybciej i skuteczniej niż ktokolwiek inny mu znany. Dzięki Bogu wciąż jeszcze jakoś funkcjonowała, choć jej organizm spalił już tyle alkoholu, że wystarczyłoby na stukilometrową podróż traktorem. Jeśli wierzyć jej wersji, wystraszyła się kota, który nagle wyprysnął spod domu sąsiadów, potknęła się i spadła ze schodów. Dziś rano Jeffrey istotnie usłyszał miauczenie kotów, gotów był więc uznać, że opowieść matki ma cechy prawdopodobieństwa. Nie miał ochoty przyznawać się przed kimkolwiek – a najmniej przed samym sobą – że matka może wymagać poważniejszego leczenia.

Wysiadł z samochodu i poślizgnął się na wysypanym żwirem parkingu. Po szpitalu wstąpił do domu, przebrał się w dżinsy i koszulkę polo i nagle poczuł się dziwnie, że w dzień powszedni jest ubrany tak swobodnie. Przez chwilę rozważał nawet założenie skórzanych półbutów, ale obejrzał się w lustrze i zmienił zdanie. Idąc do „Madam Bell”, założył na nos okulary przeciwsłoneczne.

Budynek, w którym mieścił się zakład wróżki, zasługiwał bardziej na miano szopy, a jej zewnętrzne siatkowe drzwi boleśnie zajęczały przy otwieraniu. Zapukał do drzwi i wkroczył do niewielkiego saloniku. W środku było dokładnie tak, jak za czasów, gdy był tu jako nastolatek. Piegus go kiedyś podpuścił, żeby wszedł i dał pani Bell powróżyć sobie z ręki. To, co mu wtedy miała do powiedzenia, zupełnie mu nie pasowało i nigdy więcej nie postawił tu nogi.

Jeffrey wyciągnął szyję i zajrzał do drugiego pokoiku. W środku siedziała Nell z rozłożoną na stole talią kart do tarota. Telewizor był włączony, ale albo miał zupełnie ściszony głos, albo zagłuszało go buczenie klimatyzatora w oknie. Oglądała jakiś show, robiąc coś na drutach. Siedziała pochylona do przodu, jakby nie chcąc uronić ani słowa.

– Buu! – zabuczał głośno.

– O Boże święty! – Nell podskoczyła tak gwałtownie, że robótka wypadła jej z rąk. Podniosła się od stołu i położyła rękę na piersi. – Spryciarz, tak mnie wystraszyłeś, że omal nie umarłam.

– No to na drugi raz się pilnuj – parsknął i objął ją w powitalnym uścisku.

Nell była drobną, ale proporcjonalnie zbudowaną, zgrabną kobietą z ładnie zaokrąglonymi biodrami. Puścił ją i zrobił krok do tyłu, żeby jej się lepiej przyjrzeć. Od czasów liceum niewiele się zmieniła. Jej czarne włosy, choć teraz lekko przyprószone siwizną, wyglądały niemal tak samo i wciąż były tak długie, że gdyby je rozpuściła, sięgnęłyby jej do pasa. Teraz były związane w koński ogon, pewnie z uwagi na upał.

– Byłeś już u Oposa? – spytała, siadając znów przy stole. – A w ogóle to co ty tu robisz? W sprawie twojej mamy?

Jeffrey usiadł naprzeciwko niej. Nell zawsze strzelała słowami jak karabin maszynowy.

– Nie i tak – odparł z uśmiechem.

– Była zalana – oświadczyła Nell z typową dla siebie bezceremonialnością. Jej posunięta do bólu szczerość była zresztą jedną z przyczyn, dla których przestał się z nią spotykać. Miała zwyczaj nazywać wszystko po imieniu, a osiemnastoletni Jeffrey nie bardzo umiał to docenić. – Jej zakupy alkoholowe przez całą zimę trzymały nas przy życiu.

– Wiem. – Pokiwał głową i skrzyżował ramiona. Od pewnego czasu płacił za matkę świadczenia, tak by miała na alkohol. Dyskutowanie z nią na ten temat mijało się z celem, a w ten sposób wiedział przynajmniej, że matka siedzi w domu i pije, zamiast włóczyć się gdzieś w poszukiwaniu wódy. – Właśnie wracam ze szpitala. Na moich oczach podali jej kieliszek wódki.

Nell wzięła do ręki karty i zaczęła je tasować.

– Zobaczysz, że stara w końcu wyląduje na odwyku.

Jeffrey wzruszył ramionami. Lekarz w szpitalu powiedział mu dokładnie to samo.

– Co się tak gapisz? – spytała Nell, a on uśmiechnął się, zdając sobie sprawę, że od pewnego czasu się w nią wpatruje. Uświadomił sobie raptem, że o alkoholizmie matki łatwiej mu się rozmawia z nią niż z Sarą i nie bardzo potrafił zrozumieć dlaczego. Może dlatego, że Nell wiedziała o tym od zawsze. Wobec Sary czuł najpierw zakłopotanie, potem wstyd, w końcu wreszcie złość.

– Jak to się dzieje, że ile razy cię widzę, to jesteś coraz ładniejsza? – powiedział z uśmiechem.

– Oj, Spryciarz, Spryciarz – cmoknęła z naganą i rozłożyła na stoliku kilka kart obrazkami do góry. – Jak to się stało, że Sara się z tobą rozwiodła?

– Karty ci o tym powiedziały? – zapytał zaskoczony.

– Owszem. Karty świąteczne z życzeniami – powiedziała z figlarnym uśmieszkiem. – Kartka od Sary była podpisana: „Linton”. – Wyłożyła kolejną kartę. – No więc, co narozrabiałeś? Zdradziłeś ją?

Skinął głową na karty.

– Ty mi to powiedz.

Kiwnęła głową i wyłożyła kilka następnych.

– Myślę, że ją zdradziłeś, a ona cię na tym przyłapała.

– Co takiego?

– To, że ona nie rozmawia z tobą – powiedziała, parskając śmiechem – nie znaczy jeszcze, że nie rozmawia też ze mną.

Pokręcił głową, nic nie rozumiejąc.

– U nas też są telefony, ofiaro. Od czasu do czasu dzwonimy do siebie, żeby sobie pogadać.

– To pewnie też wiesz, że znów się widujemy. – Wiedział, że brzmi to trochę jak przechwałka dawnego, pewnego siebie Spryciarza, ale nie mógł sobie darować. – A co na to twoje karty?

Odkryła kilka kolejnych i przez chwilę im się przyglądała, wydymając lekko wargi, po czym zebrała je i złożyła razem.

– Te durne karty i tak nic ci nie powiedzą – mruknęła. – Chodź, pójdziemy do Oposa. Na pewno się ucieszy, jak cię zobaczy.

Wyciągnęła rękę, a on przez moment zawahał się, czy jednak nie uprzeć się, żeby mu powróżyła. Nie sądził, by miała jakieś szczególne uzdolnienia wróżbiarskie – tak naprawdę w ogóle w takie rzeczy nie wierzył – ale zezłościło go, że nie chce jej się nawet trochę pozmyślać, by mu poprawić humor.

– No, chodźmy. – Pociągnęła go za rękaw.

Pozwolił się wyprowadzić na piekielny żar Alabamy. Na parkingu nie rosły żadne drzewa i idąc w kierunku dystrybutorów, Jeffrey czuł, jak słońce pali mu skórę na głowie.

Nell wsadziła mu rękę pod ramię.

– Lubię Sarę – powiedziała.

– Ja też. – Kiwnął głową.

– Mówię poważnie, Jeffrey. Naprawdę ją lubię. – Zatrzymał się, bo rzadko zwracała się do niego po imieniu. – Więc jeżeli da ci jeszcze jedną szansę, to nie spieprz tego.

– Gdzieżbym śmiał.

– Spryciarz, ja nie żartuję. – Pociągnęła go w stronę wejścia. – Ona jest za dobra jak dla ciebie, a na pewno jest bardzo bystra. – Stanęła przed drzwiami, czekając, by je dla niej otworzył. – Więc nie spierdol tego.

– Twoja wiara we mnie dodaje mi otuchy.

– Po prostu nie chcę, żeby mały Jeffrey znów ci pokrzyżował plany.

– Mały? – powtórzył, otwierając drzwi. – Chyba coś ci się pomyliło.

Czuł, że już szykowała ripostę, ale w tym momencie tubalny głos Oposa zagłuszył wszystko inne.

– Spryciarz, to ty?! – wykrzyknął takim tonem, jakby Jeffrey wyszedł stąd chwilę temu, a nie wyjechał przed wieloma laty. Wytoczył się zza kontuaru i Jeffrey z rozbawieniem patrzył, jak potężny brzuch ciągnie go do dołu i jak jego właściciel wbrew prawom fizyki utrzymuje jednak równowagę.

– O, cholera! – wykrzyknął, klepiąc go po brzuchu. – Nell, dlaczego nic mi nie powiedziałaś, że spodziewacie się następnego?

Opos roześmiał się dobrodusznie i pogładził po brzuchu.

– Jak będzie chłopak, to go nazwiemy Bud, a jak dziewczynka to Dewars[1]. – Objął Jeffreya ramieniem i pociągnął do wnętrza sklepu. – Co u ciebie, chłopcze?

Jeffrey bez namysłu zastosował swą standardową ripostę.

– Chłopcem to ja już nie jestem od czasu, kiedy byłem taki duży jak ty.

Opos roześmiał się tubalnie, odrzucając głowę do tyłu.

– Szkoda, że nie ma tu z nami Piegusa. Jak długo zostajesz?

– Niedługo. Właściwie, to już wyjeżdżam. – Spojrzał przez ramię i zobaczył, że Nell gdzieś się zmyła.

– Dobra z niej kobitka.

– Nie mogę uwierzyć, że wciąż z tobą wytrzymuje.

– Bo co wieczór, kiedy idę spać, zabieram jej klucze od domu. – Opos zmrużył oko i dodał: – Chcesz piwa?

Jeffrey spojrzał na zegar na ścianie.

– Zazwyczaj nie piję co najmniej do południa.

– Ach, no tak, oczywiście, oczywiście. To może coli? – Nie czekając na odpowiedź, wyciągnął dwie butelki z chłodziarki.

– Gorąco dziś – zauważył Jeffrey.

– No. – Opos kiwnął głową i otworzył butelki w otwieraczu na ścianie. – Pewno wpadłeś poprosić, żeby się zaopiekować twoją mamą, co?

– Akurat mam jedną sprawę w toku i muszę wracać do domu – odparł Jeffrey, z przyjemnością myśląc, że słowo „dom” oznacza teraz Grant. – Więc gdybyś mógł.

– Kurczę, daj spokój. – Machnął ręką i podał Jeffreyowi colę. – Nic się nie martw. Przecież mieszka dwa kroki stąd.

– Dzięki.

Patrzył, jak Opos zdejmuje z regału torebkę orzeszków i rozrywa ją zębami. Wyciągnął ją ku niemu, ale Jeffrey przecząco pokręcił głową.

– Cholerny pech z tym jej upadkiem – orzekł Opos, wsypując sobie garść orzeszków do butelki z colą. – Ostatnio są straszne upały, więc pewno jej się w głowie zakręciło.

Jeffrey pociągnął łyk coli i pomyślał, że Opos robi to, co zawsze: stara się kryć May Tolliver. Jerry Long zasłużył sobie na swój przydomek nie tylko dlatego, że wtedy na podwórku udawał martwego. Jeśli można było uznać Oposa za eksperta w jakiejś dziedzinie, to w niedostrzeganiu tego, co miał tuż pod nosem.

Szyby aż zabrzęczały od potężnych basów stanowiących akompaniament dla rapera. Jeffrey odwrócił się do okna i zobaczył, że pod sklepem parkuje duży pick-up w ciemnoczerwonym kolorze.

Zanim wyłączony został silnik, jeszcze przez moment słychać było potok słów i natrętnie dudniący rytm, po czym z szoferki wyłonił się nastolatek z ponurą miną i skierował do sklepu. Miał na sobie T-shirt w kolorze ciężarówki, a na nim obrazek pędzącego słonia z widniejącym nad nim fantazyjnym napisem ROLL TIDE, jednak uwagę Jeffreya zwróciły przede wszystkim włosy chłopaka. Były jaskrawożółte i pospinane w strąki szkarłatnymi klamerkami, które przy każdym kroku dzwoniły o siebie. Miał na sobie szaro-czarne bojówki do kolan, a na stopach szkarłatne skarpetki i trampki. Dopiero po chwili Jeffrey zdał sobie sprawę, że chłopak jest cały ubrany w barwy uniwersytetu stanowego Alabama.

– Cześć, tata – rzucił w kierunku Oposa.

Jeffrey spojrzał na przyjaciela, potem wrócił wzrokiem do chłopaka.

– Jared? – powiedział Jeff z niedowierzaniem w głosie. Przecież to niemożliwe, żeby to był ten słodki dzieciak Nell i Oposa, którego pamiętał sprzed lat. Swym wyglądem bardziej przypominał członka gangu motocyklowego Alabamy.

– Halo, wujku Spryciarzu – mruknął obojętnie Jared, szurając stopami po podłodze. Przeszedł obok Jeffreya i nie zatrzymując się, wszedł na zaplecze.

– Kurczę, stary – mruknął Jeffrey. – Chyba jednak trochę przesadził.

– Mamy nadzieję, że mu przejdzie. – Opos pokiwał głową i wzruszył ramionami. – Lubi zwierzaki, a wszyscy wiedzą, że w Auburn mają lepszą weterynarię niż na stanowym.

Jeffrey zacisnął zęby, żeby nie wybuchnąć śmiechem.

– Zaraz wracam – rzucił Opos i podążył w ślad za synem. – Bierz, co ci potrzeba.

Jeffrey jednym haustem dopił do końca colę i ruszył w głąb sklepu. Ciekaw był, jaką teraz mają tu przynętę. W rogu stały klatki z drucianej siatki, w których grały całe orkiestry świerszczy, a obok znajdowała się wielka beka wypełniona mokrym piachem, w którym wiło się pewnie z tysiąc robaków. Nad klatkami umieszczono niewielkie akwarium z małymi rybkami, przy którym położono siatkę z rączką i kilka pojemników. Sara lubiła wędkować i przez chwilę zastanawiał się nawet, czy nie kupić garści robaków, jednak zrezygnował na myśl, że trzeba je będzie wieźć taki kawał w samochodzie. Gdzieś w okolicach Atlanty będzie musiał stanąć, żeby coś zjeść, i nie wyobrażał sobie, że mógłby zostawić robaki w rozpalonym samochodzie, by się w nim żywcem upiekły. Nie mówiąc już o tym, że w Grant było mnóstwo straganów z przynętą.

Wrzucił pustą butelkę do pojemnika wyglądającego na zbiornik na szkło do recyklingu i wyjrzał przez okno. W ośrodku opieki dziennej dla dzieci najwyraźniej akurat trwała przerwa w zajęciach, bo tłum dzieciaków szalał na dziedzińcu, wrzeszcząc wniebogłosy. Przyszło mu do głowy pytanie, czy Jenny Weaver miała kiedykolwiek okazję poczuć się tak swobodnie. Właściwie nie potrafił sobie wyobrazić, by tej otyłej dziewczynie w ogóle chciało się biegać z jakiegokolwiek powodu. Bardziej wyglądała na taką, która siada w cieniu z książką w ręku i czeka na dzwonek, by móc wrócić do klasy, ponieważ w niej czuje się lepiej niż na boisku.

– Pan tu sprzedajesz? – usłyszał za plecami czyjś głos.

Jeffrey odwrócił się zaskoczony. Obok stał młody mężczyzna koło trzydziestki i gapił się na wystawione przynęty. Przedstawiał sobą typ człowieka, który Jeffreyowi zawsze kojarzył się z epitetem „palant”: chudy, kościsty, z tępym wyrazem twarzy i licznymi zacięciami po goleniu. Muskuły ramion miał dobrze wykształcone, zapewne od pracy fizycznej na jakimś placu budowy. Z warg zwisał mu niedopałek papierosa.

– Nie – rzekł Jeffrey nieco zmieszany tym, że dał się przyłapać na takim bezmyślnym gapieniu się w okno. – Przyglądałem się tylko dzieciakom.

– No. – Mężczyzna kiwnął głową i zrobił krok w stronę Jeffreya. – Zwykle o tej porze mają przerwę.

– Ma pan tam swoje dziecko?

Mężczyzna obrzucił Jeffreya taksującym spojrzeniem, potem uniósł dłoń i w zadumie poskrobał się po brodzie, a jednocześnie Jeffrey z zaskoczeniem dostrzegł jego tatuaż. Znajdował się w zagłębieniu między kciukiem a palcem wskazującym i wyglądał identycznie jak tatuaż na dłoni Marka Pattersona.

Jeffrey odwrócił wzrok, czując w głowie gonitwę myśli. Spoglądając w okno, widział w szybie blade odbicie twarzy mężczyzny.

– Fajny tatuaż – bąknął.

– A co, pan też masz taki? – spytał mężczyzna konspiracyjnym tonem.

Jeffrey milcząco pokręcił głową, że nie.

– A dlaczego nie?

– Z uwagi na moją pracę – odparł Jeffrey, starając się, by zabrzmiało to w miarę obojętnie. Wyczuł, że coś tu nie gra. Jakieś przeczucie przemknęło mu przez głowę, choć nie umiałby go sprecyzować.

– Bo niewielu wie, co to znaczy. – Mężczyzna zacisnął dłoń w pięść i z lekkim uśmiechem spojrzał na tatuaż.

– Widziałem go u jednego dzieciaka – dodał Jeffrey – ale nie takiego jak te tam. – Wskazał głową dziedziniec. – Starszego.

Teraz twarz mężczyzny rozjaśnił uśmiech.

– A pan wolisz starsze?

Jeffrey spojrzał ponad ramieniem mężczyzny, rozglądając się za Oposem.

– Spokojnie, on tak prędko nie wróci – mruknął mężczyzna. – Ten jego chłopak co dzień ładuje się w jakąś aferę.

– Naprawdę?

– Naprawdę. – Mężczyzna kiwnął głową.

Jeffrey znów spojrzał na dzieci biegające po dziedzińcu, widząc je nagle w nowym świetle. Już nie kojarzyły mu się z młodością i beztroską. Teraz kojarzyły się z bezbronnością i zagrożeniem.

Mężczyzna podszedł jeszcze bliżej i wyciągnął wytatuowaną rękę w kierunku okna.

– Widzisz pan tą tam? – powiedział. – Tą małą z książką?

Jeffrey podążył wzrokiem za ręką mężczyzny i dostrzegł dziewczynkę pod drzewem na środku dziedzińca. Siedziała w cieniu z książką na kolanach i czytała – zupełnie tak, jak przed chwilą wyobraził sobie Jenny Weaver.

– Ta jest moja – dodał mężczyzna.

Jeffrey poczuł, jak jeżą mu się włosy na karku. Ton, jakim to powiedział, nie pozostawiał żadnych wątpliwości, że nie chodzi o córkę. Było w nim coś z dumy właściciela, a jednocześnie coś jednoznacznie seksualnego.

– Stąd tego nie widać – dorzucił mężczyzna z dumą – ale z bliska to ona ma najpiękniejszą buźkę na świecie.

Jeffrey powoli odwrócił ku niemu twarz, starając się nie okazywać ogarniającego go obrzydzenia.

– Może byśmy się gdzieś przeszli, żeby sobie swobodniej pogadać – zaproponował.

Mężczyzna przyjrzał mu się spod przymrużonych powiek.

– A co, tu źle?

– Trochę się tu denerwuję – odparł Jeffrey, zmuszając się do uśmiechu.

Mężczyzna przez dłuższą chwilę przyglądał mu się w milczeniu, w końcu niemal niedostrzegalnie kiwnął głową.

– No dobra, niech będzie – powiedział i ruszył w stronę wyjścia. Co parę kroków upewniał się spojrzeniem przez ramię, czy Jeffrey idzie za nim.

Wyszli za budynek i mężczyzna już miał się odwrócić, ale w tym samym momencie Jeffrey wymierzył mu kopniaka pod kolana, tak że bezwładnie runął na ziemię.

– O Jezu – jęknął i zwinął się w kłębek.

– Zamknij mordę – warknął Jeffrey, unosząc nogę do kolejnego ciosu. Tym razem kopniak wymierzony w udo był na tyle silny, że tamtemu odechciało się wstawać.

Mężczyzna leżał na ziemi zwinięty w kłębek, oczekując kolejnych ciosów. W jego reakcji było coś w równym stopniu odrażającego, co żałosnego. Jakby rozumiał, że ktoś może chcieć go skatować i przyjmował to jak zasłużoną karę.

Jeffrey rozejrzał się wokół, upewniając się, czy nikt nie patrzy. Miał szczery zamiar dać dobrą nauczkę bydlakowi stanowiącemu tak straszne zagrożenie dla dzieci, jednak jego zaciętość mocno osłabła na widok żałosnej, skomlącej i tarzającej mu się u nóg ludzkiej szmaty. Co innego spuścić lanie komuś, kto walczy i próbuje się odgryzać, co innego pastwić się nad bezbronnym.

– Wstawaj – rozkazał.

Mężczyzna zerknął na niego spoza skrzyżowanych ramion, starając się przewąchać, czy kryje się za tym jakiś podstęp. Jeffrey zrobił krok do tyłu i mężczyzna powoli się wyprostował i podniósł. Wokół nich w powietrzu zawisł tuman kurzu i Jeffrey odchrząknął, by oczyścić gardło.

– Czego chcesz? – zapytał mężczyzna, sięgając do kieszeni koszuli po papierosy. Cała paczka mu się zgniotła i papieros, którego wsadził sobie do ust, był zakrzywiony niemal pod kątem prostym. Drżącymi rękami starał się go sobie przypalić.

Jeffrey z trudem powstrzymał się, by mu go nie wytrącić z ust.

– Po co jest ten tatuaż? – warknął.

Mężczyzna wzruszył tylko ramionami. Widać było, że powoli wraca mu pewność siebie.

– Czy chodzi o członkostwo w jakimś klubie?

– No, w klubie dziwaków – odparł mężczyzna. – Takich, co lubią małe dziewczynki. O to ci chodzi?

– Inni też to mają?

– A bo ja wiem? Ja tam nikogo nie znam, jeśli o to chodzi. Wszystko idzie przez internet. Wszyscy są anonimowi.

Jeffrey westchnął i ze świstem wypuścił powietrze. Internet, obok swych licznych zalet, stał się również rajem dla wszelkiego rodzaju zboczeńców i pedofilów, pozwalając wymieniać się wiadomościami, erotycznymi fantazjami, a czasem wręcz dziećmi. Jeffrey przeszedł nawet specjalne przeszkolenie na ten temat. Ostatnio udało się wprawdzie odnieść kilka spektakularnych sukcesów, jednak nawet FBI nie mogło nadążyć za pomysłowością tych zboczeńców.

– I co ten symbol oznacza? – zapytał.

Mężczyzna spojrzał na niego hardo.

– A jak ci się, kurwa, zdaje?

– Albo mówisz – wycedził Jeffrey przez zaciśnięte zęby – albo znów wylądujesz na ziemi, tylko tym razem zdziwisz się, że ci flaki tyłkiem wychodzą.

Mężczyzna kiwnął głową na znak, że rozumie, zaciągnął się papierosem i wolno wypuścił dym nosem i ustami.

– To serce – zaczął, wskazując na swoją dłoń – to duże serce jest czarne, nie?

Jeffrey przytaknął.

– Ale w środku jest drugie, małe serce, co nie? – Spojrzał na swój tatuaż niemal z zachwytem. – I to małe serduszko jest białe. Znaczy się jest czyste.

– Czyste? – powtórzył Jeffrey. Pamiętał, że niedawno gdzieś ktoś też mówił coś o czystości. – Co to znaczy czyste?

– No czyste, człowieku, tak jak czyste jest dziecko. – Pozwolił sobie na blady uśmiech. – I to czyste serduszko robi, że kawałek czarnego serca też jest czysty, kapujesz? Znaczy się chodzi o miłość, człowieku. Nic, tylko o miłość.

Jeffrey musiał całą siłą woli powstrzymywać się, żeby nie rzucić się na łajdaka i nie powalić go na ziemię. Opanował się, wyciągnął rękę i rozkazał:

– Dawaj portfel.

Mężczyzna nie spytał nawet po co i gdy Jeffrey wyciągnął notes i zapisał sobie jego dane, nie próbował protestować.

– Trzymaj – warknął i rzucił w niego portfel z taką siłą, że tamten nie zdołał go chwycić. Portfel odbił się od mężczyzny i upadł na ziemię. – Mam zapisane twoje nazwisko i adres. Jak jeszcze raz ośmielisz się tu przyjść albo będziesz się kręcił koło tego ośrodka, to mój kumpel z tego sklepu tak ci nakopie do dupy, że się posrasz. – Dla lepszego efektu na moment zawiesił głos. – Zrozumiano?

– Tak, proszę pana – powiedział mężczyzna, wbijając wzrok w ziemię.

– A jaki to adres w sieci?

Mężczyzna stał, milcząc, i nie odrywał wzroku od ziemi. Dopiero gdy Jeffrey zrobił krok w jego kierunku, podniósł głowę i uniósł ręce w obronnym geście.

– Taka jedna grupa czatowa dla amatorów, nazywają się „miłośnicy dziewczynek”. Adres co jakiś czas się zmienia. Trzeba go poszukać.

Jeffrey zapisał sobie, choć znał to hasło już ze szkolenia. Mężczyzna znów się zaciągnął i przez moment przetrzymał w sobie dym. W końcu go wypuścił i spytał:

– To już będzie wszystko?

– A co do tej małej – zaczął Jeffrey, starając się panować nad sobą – to jeśli kiedykolwiek zrobisz jej jakąś krzywdę…

– Nigdy żadnej nawet nie dotknąłem – jęknął mężczyzna. – Lubię sobie tylko popatrzeć. – Kopnął w leżący na ziemi kamień. – Bo one są takie słodkie, nie? Znaczy, jak by w ogóle można skrzywdzić coś tak słodkiego?

Jeffrey bez zastanowienia wyrżnął go pięścią prosto w usta. Uderzony wrzasnął i z ust wypadł mu najpierw ząb, potem polała się strużka krwi. Sam padł na ziemię, gotów na następne kopniaki.

Jeffrey odwrócił się i wszedł do sklepu, czując ogarniające go mdłości.

9

Liceum Roberta E. Lee nazywane było przez miejscowych superbudą. Chodziło o to, że szkołę zaprojektowano z myślą o tysiącu pięciuset uczniach z trzech miast hrabstwa Grant, a okazało się, że nawet ta liczba miejsc nie wystarcza i na dziedzińcu za budynkiem szkoły trzeba było dostawić tak zwane tymczasowe pomieszczenia lekcyjne – dla innych będące po prostu zwykłymi przyczepami – na co zabrano kawałek boiska do baseballu. W liceum funkcjonowały klasy od dziewiątej do dwunastej i trafiali do nich absolwenci dwóch różnych gimnazjów. Szkoła miała czterech zastępców dyrektora i jednego dyrektora nazwiskiem George Clay, który większość swego czasu spędzał za biurkiem, ślęcząc nad sprawozdaniami wynikającymi z wymyślonej przez gubernatora reformy systemu szkolnego. Namacalnym efektem reformy było to, że wypełnianie rozlicznych arkuszy statystycznych i uczestniczenie w kursach doszkalających zajmowało nauczycielom więcej czasu niż uczenie dzieci.

Brad kroczył, miętosząc czapkę w dłoniach i dudniąc policyjnymi butami na gumie, i w pewnym momencie Lena zupełnie machinalnie zaczęła liczyć jego kroki. Szli długim szkolnym korytarzem, którego ściana zabudowana była rzędem uczniowskich szafek. Pokryta białą terakotą podłoga i ściany z matowoszarych bloczków cementowych czyniły z niego wnętrze wzorcowo bezosobowe. Dla uwypuklenia oficjalnych barw szkoły szafki pomalowano ciemnoczerwoną farbą, ściany zaś i sufit były ciemnoszare. Każde wolne miejsce na ścianie oklejone było plakatami zagrzewającymi drużynę Buntowników do boju, czuło się jednak, że bardziej służą one zasłanianiu dziur niż dopingowaniu zawodników do zwycięstwa. Na tablicach ogłoszeń wisiały afisze zachęcające uczniów, by mówili „nie” narkotykom, papierosom i seksowi.

– Wydaje mi się teraz dużo mniejsza – oświadczył Brad zduszonym szeptem.

Lena powstrzymała się, by nie wznieść oczu ku górze, choć przyszło jej to z trudem. Od rozmowy z dyrektorem Clayem, Brad zachowywał się jak uczniak, nie jak gliniarz na służbie. Nawet swym wyglądem – pucułowatą buzią okoloną niesfornymi blond puklami, które co chwilę opadały mu na oczy – lepiej pasował do tej pierwszej roli.

– A to pokój panny Mac – poinformował Lenę szeptem, wskazując na zamknięte drzwi. Podszedł bliżej, wspiął się na palce i zajrzał przez szybkę do środka. – Uczyła mnie angielskiego – dodał, odgarniając włosy z oczu.

– Mhm – mruknęła Lena, nie odwracając głowy.

Wszystkie drzwi na korytarzu były pozamykane na klucz. Jak większość szkół na prowincji, liceum Roberta E. Lee też broniło się przez intruzami. Po korytarzach przechadzali się nauczyciele, a w pomieszczeniu przy wejściu stały dyżur pełniło dwóch policjantów, których Jeffrey nazywał psami łańcuchowymi. Podczas służby patrolowej Lenie aż nazbyt często zdarzały się wizyty w szkole, do której wzywano ją w związku z przyłapaniem kogoś na handlu narkotykami lub z powodu awantury między uczniami. Z jej doświadczenia wynikało, że szkolni przestępcy stanowili z reguły dużo twardszy orzech do zgryzienia niż ich dorośli odpowiednicy. Zaprawieni w bojach szkolni recydywiści na ogół lepiej znali się na paragrafach odnoszących się do ich przestępstw niż aresztujący ich policjanci, i już dawno zdążyli wyzbyć się strachu przed policją.

– Wszystko tak bardzo się tu zmieniło – odezwał się Brad, jakby słysząc jej myśli. – Nie wyobrażam sobie, jak nauczyciele sobie z tym radzą.

– Tak jak my – prychnęła Lena. Nie miała ochoty ciągnąć tej rozmowy, bo nigdy nie lubiła szkoły i źle się czuła w tej atmosferze. Prawdę powiedziawszy, od czasu rozmowy z Markiem Pattersonem, jakby trochę się wyłączyła. Czuła dziwną mieszaninę satysfakcji, że tak dobrze udało jej się dotrzeć do chłopaka, i wewnętrznego niepokoju, że zrobiła to aż nazbyt skutecznie. A najgorsze z tego było to, że Jeffrey też to chyba zauważył.

– To ta – oświadczył Brad, zatrzymując się przed szafką Jenny Weaver. Wyciągnął z kieszeni kawałek papieru i zajrzał do niego – Numer szyfru jest… – zaczął, ale Lena, nie czekając na ciąg dalszy, podważyła zapadkę kciukiem i otworzyła szafkę.

– Skąd wiedziałaś? – spytał zdumiony Brad.

– Bo tylko frajerzy używają szyfru.

Brad lekko poczerwieniał i szybko przystąpił do opróżniania szafki.

– Trzy podręczniki – rzekł, podając Lenie do sprawdzenia. – Zeszyt, dwa ołówki, paczka gumy do żucia.

Lena zajrzała do wąskiej szafki, nie mogąc opędzić się od myśli, że Jenny musiała być dużo porządniejszą uczennicą niż ona kiedyś. Na wewnętrznych ściankach nie było nawet malunków.

– I to wszystko? – spytała, choć odpowiedź na pytanie miała przed sobą.

– Wszystko – potwierdził Brad i zaczął kartkować podręczniki, które Lena już przejrzała.

Lena otworzyła zeszyt z wizerunkiem małego psiaka na okładce. Zeszyt miał sześć kolorowych zakładek, po jednej na każdy okres, które dzieliły zeszyt na rozdziały. Niemal wszystkie stronice były zapisane, ale na pierwszy rzut oka notatki dotyczyły tylko lekcji. Jenny nie miała nawet zwyczaju rysować bohomazów na marginesach.

– Musiała być dobrą uczennicą – zauważyła.

– Miała trzynaście lat, a była już w dziewiątej klasie.

– A co w tym niezwykłego?

– Nic, tylko oznacza, że którąś klasę musiała przeskoczyć – stwierdził Brad, wkładając książki z powrotem do szafki. Sprawdził jeszcze zawartość paczuszki, by upewnić się, że w środku rzeczywiście jest guma do żucia. – Rzeczywiście była z niej niezła porządnicka.

– Mhm. – Lena skinęła głową, podała mu zeszyt i odczekała, aż go przejrzy. Chciała się upewnić, że niczego nie przegapiła.

– I ładnie pisała – dodał Brad ze smutkiem.

– A jak ją zapamiętałeś z tego obozu?

Brad odgarnął włosy z oczu.

– Była bardzo cicha. Przykro mi to mówić, ale prawie jej nie zauważałem. Zresztą wszystkie dziewczyny trzymały się osobno. Miała się nimi zajmować pani Gray, ale nagle się rozchorowała. Nie chciałem nikomu sprawić zawodu, a wpłacone zadatki były bezzwrotne… – Pokręcił głową. – Było paru chłopaków i tak naprawdę zajmowałem się tylko nimi.

– A co z Jenny i Lacey?

– No cóż… – Brad zamyślił się i z wysiłku aż zmarszczył czoło. – Rzecz w tym, że nic, bo się właściwie nie włączały. Reszta jeździła na nartach i dobrze się bawiła, ale Jenny i Lacey trzymały się z boku. Mieszkały razem w jednym pokoju i widywałem je dopiero wieczorem przy kolacji.

– A jak się zachowywały?

– Trochę tak, jakby mówiły innym językiem. Na przykład patrzyły na mnie i tylko chichotały. Wiesz, jak to dziewczyny. – Niepewnie przestąpił z nogi na nogę i Lena pomyślała, że domyśla się, dlaczego chichotały. Podejrzewała, że o nastoletnich dziewczętach Brad wie akurat tyle, co kołek w płocie.

– Nie zachowywały się dziwnie?

– Masz na myśli coś dziwniejszego niż chichotanie bez powodu?

– Brad, posłuchaj… – zaczęła i przerwała, niemal gryząc się w język, by mu nie wygarnąć, dlaczego dziewczyny się z niego podśmiewają. Jak by mu teraz powiedziała, że go pewnie mają za leszcza, to by się tylko nabzdyczył, a nie miała ochoty patrzeć przez resztę dnia na naburmuszoną minę Brada.

Patrzył na nią z ufnością, czekając, by dokończyła.

– To znaczy… – zaczęła i znów przerwała. – Czy Jenny nie wyglądała na chorą?

– Szef też o to pytał. – Brad powiedział to takim tonem, jakby mówił Lenie komplement. – Wypytywał mnie o Jenny, o to, jak wyglądała i z kim się zadawała.

Lena zamknęła szafkę i pokazała ręką, że ruszają dalej.

– No więc?

– Według mnie nie wyglądała na chorą. Jak ci już mówiłem, obie trzymały się z boku. Wyglądało, że nie lubią się z resztą grupy. Szczerze ci powiem, że nie rozumiem, po co pojechały. W ogóle nie były z tej paczki.

– To znaczy co?

– To znaczy, że nie były zbyt popularne. – Wzruszył ramionami. – Myślę, że Lacey mogłaby nawet być. Naprawdę fajna, taki typ cheerleaderki. – Pokręcił głową, jakby go to wciąż dziwiło. – Ale Jenny zdecydowanie nie. Nie przyłapałem nikogo na jakichś złośliwościach wobec niej – bo wtedy od razu bym interweniował – ale też nikt nie starał się być dla niej miły.

– Czy do twoich obowiązków nie należała opieka nad wszystkimi?

Odebrał tę uwagę jako zarzut pod swoim adresem – taka też była intencja Leny – i natychmiast się zaperzył.

– Opiekowałem się nimi najlepiej, jak mogłem, ale byłem sam, a chłopcy stwarzali znacznie więcej problemów niż dziewczęta.

Lena ugryzła się w język, zastanawiając się, jak ktoś tak mało lotny mógł w ogóle trafić do służby.

– To tutaj – oznajmił Brad, zatrzymując się przed drzwiami biblioteki. Otworzył je i przepuścił ją przodem, jak go mama od dziecka uczyła. Mając za swych partnerów takich mężczyzn jak Frank i ostatnio Jeffrey, Lena przywykła do tego i uważała ten gest za coś zwyczajnego.

Atmosfera w bibliotece była chłodna i poważna, choć przyjazna. Ściany obwieszono uczniowskimi pracami, a półki aż się uginały pod ciężarem książek. Pod ścianami rozmieszczono około dwudziestu stanowisk komputerowych – co stanowiło kolejną innowację edukacyjną i zostało sfinansowane z funduszy loterii stanowej w Georgii – jednak wszystkie komputery stały wyłączone, bo okazało się, że szkolna instalacja elektryczna nie wytrzymuje dodatkowego obciążenia. Na wysokości pierwszego piętra biegła wokół sali galeryjka ograniczona ażurową balustradą i Lena natychmiast pomyślała, że któryś z uczniaków już mógł wpaść na pomysł, jak łatwo byłoby stamtąd otworzyć ogień do kolegów.

Brad przyglądał się jej z wyrazem oczekiwania na twarzy.

– To oni – powiedział, wskazując na grupkę trzech dziewcząt i trzech chłopców siedzących przy stole bibliotecznym.

Lenie wystarczył jeden rzut oka, by pojąć, co Brad miał na myśli, mówiąc o paczce. Ci chłopcy niewątpliwie cieszyli się popularnością. Widać to było w ich postawie, w tym, jak siedzieli rozparci na krzesłach, jak między sobą rozmawiali i chichotali. Cała szóstka była urodziwa, wszyscy byli ubrani zgodnie z obowiązującą modą i z wszystkich emanowała pewność siebie, tak charakterystyczna dla dzieci lubianych i akceptowanych przez swych rówieśników.

– No to zabierajmy się do rzeczy – mruknęła Lena, ruszając w stronę stołu.

Stanęła o krok od nich i w milczeniu czekała, jednak żadne nawet nie podniosło na nią wzroku. Lena spojrzała na Brada ostrzegawczo i chrząknęła. Kiedy i to nie pomogło, pochyliła się i stuknęła w blat dłonią zwiniętą w pięść. Grupa stopniowo ucichła, choć dwie z dziewcząt najpierw spokojnie dokończyły rozmowę i dopiero potem podniosły wzrok.

– Jestem detektyw Adams, to jest posterunkowy Stephens.

Dwie z dziewcząt zachichotały, wymieniając się spojrzeniami, jakby znały najważniejszy sekret na świecie. To raz jeszcze uzmysłowiło Lenie jeden z wielu powodów, dla których nie lubiła dzieci, a już szczególnie dziewcząt w tym wieku. Uważała, że nie ma nic złośliwszego i wredniejszego niż takie nastoletnie pannice. Może przez to, że w odróżnieniu od chłopców dziewczęta nie miały zwyczaju rozsądzać sporów za pomocą pięści, potrafiły zdobyć się na dużo więcej przebiegłości i okrucieństwa, niż ktokolwiek zdołałby uwierzyć. Jedna z dziewcząt strzeliła gumą do żucia, druga pogardliwie parsknęła:

– Brada to my znamy.

Lena starała się zapanować nad ogarniającym ją uczuciem wrogości, Brad zaś zabrał się do przedstawiania młodych ludzi.

– To Heather, Brittany i Shanna – powiedział, wskazując na nie kolejno palcem. Potem zrobił to samo z chłopcami, którzy siedzieli wciśnięci w krzesła, najgłębiej jak się dało. – Carson, Rory i Cooper.

Lena pomyślała ze złością, że w którymś momencie rodzice przestali już nadawać swym dzieciom normalne imiona i pewnie był to ten sam moment, w którym przestali ich też uczyć dobrych manier.

– No dobra – zagaiła, siadając po drugiej stronie stołu. – Uporajmy się z tym jak najszybciej, żebyście wszyscy mogli wrócić do klas.

– A po co my tu w ogóle jesteśmy? – burknęła Brittany tonem, który wrogością był dobrze dopasowany do jej całej postawy.

– Byliście na obozie narciarskim z posterunkowym Stephensem. Była tam też Jenny Weaver. Wiecie, co się stało w sobotę?

– No – burknęła Shanna, strzelając gumą. – Żeście ją zastrzelili.

Lena zaczerpnęła głęboko powietrza i puściła to mimo uszu. Mimo że jej w tym wieku wiele można było zarzucić, nigdy nie odważyłaby się tak odezwać do policjanta.

– Zadajemy różnym ludziom rutynowe pytania. Próbujemy dojść, dlaczego zrobiła to, co zrobiła.

Jeden z chłopców podniósł na nią wzrok. Lena nie zapamiętała jego imienia, ale nie miało to większego znaczenia, bo i tak wszyscy wyglądali tak samo.

– Czy mój ojciec wie, że mnie tu przesłuchujecie? – rzucił wyzywająco.

– Jak ci na imię? – spytała Lena.

– Carson.

– Carson – powtórzyła, wbijając w niego równie wrogie spojrzenie. Oczy miał przekrwione, źrenice mocno rozszerzone.

– No co jest? – mruknął w końcu i pierwszy spuścił wzrok. Splótł ręce na piersiach i rozejrzał się po sali na znak, że mu tu nudno.

– Zginęła jedna z waszych szkolnych koleżanek – powiedziała Lena z naciskiem. – Nie chcecie nam pomóc dowiedzieć się dlaczego?

– Jak chodzi o to dlaczego, to już wiadomo. Bo żeście ją zastrzelili. – Carson schylił się i podniósł z podłogi plecak. – To mogę już iść?

– Jasne – odparła Lena. – Po drodze wstąpimy tylko do dyrektora Claya, żeby zajrzał do twojej torby.

– Nie macie żadnych powodów – powiedział z ironicznym uśmieszkiem.

– Zgadza się. – Lena kiwnęła głową. – Ale dyrektor żadnych powodów nie potrzebuje.

Carson wiedział, że to prawda, i powoli opuścił plecak na podłogę.

– No to co chcecie wiedzieć?

Lena po cichu wypuściła powietrze.

– Opowiedz mi o Jenny Weaver.

Machnął lekceważąco ręką.

– Ja jej w ogóle nie znałem, okej? Była nawet na tym obozie, ale ona i Lacey w ogóle się nie udzielały.

Pozostali chłopcy pokiwali głowami, a jeden z nich dodał:

– One nie lubiły imprezować.

Lena pomyślała, że w jego ustach imprezowanie oznacza zapewne bycie na narkotycznym haju. Po tym, co wiedziała już o Jenny, wcale jej to nie zdziwiło.

– Była od nas młodsza – dodał Carson. – Ze smarkulami się nie zadajemy.

– A co wy macie do powiedzenia? – zwróciła się do dziewcząt.

Pierwsza złamała się Brittany. Siedziała skulona jak inni i tak wpasowana w kąt krzesła, że jej kręgosłup zdawał się zrobiony z plasteliny. Odezwała się dokładnie tonem, jakiego się Lena po niej spodziewała: zaczepnym i nadąsanym. Pomyślała, że musi być coś nie tak ze społeczeństwem, które pozwala dzieciom zwracać się w ten sposób do dorosłych.

– Jenny była walnięta.

– Zdawało mi się, że wszystkie się przyjaźniłyście.

– A skąd – wtrąciła Shanna. – Ja jej na przykład nie cierpiałam. – Powiedziała to takim tonem, jakby widziała w tym powód do dumy.

– Naprawdę?

Widząc, że Lena traktuje poważnie to, co słyszy, Shanna od razu spuściła z tonu. Z dużo mniejszą pewnością w głosie bąknęła:

– Nie byłyśmy przyjaciółkami.

– Żadna z nas się z nią nie przyjaźniła – potwierdziła Heather i od razu zrobiła na Lenie najkorzystniejsze wrażenie. Siedziała z rękami opuszczonymi wzdłuż ciała i jako jedyna z całej szóstki okazywała coś w rodzaju żalu. Lena pomyślała, że trochę przypomina ją samą w tym wieku. Jest nieco wyobcowana, trzyma się na uboczu z dala od głównego nurtu szkolnego życia, bardziej interesuje ją sport niż szkolne intrygi i plotki. – Jenny była bardzo cicha i spokojna – dodała. – Już w gimnazjum taka była.

– Chodziłyście wszystkie do tego samego gimnazjum? – spytała Lena. Dziewczęta przytaknęły, a Heather pokazała na pozostałe dwie.

– Wszystkie mieszkamy niedaleko siebie. Przez jakiś czas jeździłyśmy razem jednym autobusem.

– Ale nie byłyście przyjaciółkami? – upewniła się Lena.

– Ona właściwie nie miała przyjaciółek. – Heather na moment zamilkła, potem ciągnęła: – Kiedy się tu przeprowadziła, to nawet próbowałam z nią rozmawiać i w ogóle, ale ona wolała siedzieć w domu i czytać. Parę razy jej proponowałam, żeby do nas dołączyła, ale ona nie chciała, więc w końcu dałam spokój.

– Nikt jej tak naprawdę nie lubił – wtrąciła Brittany. – Była taką prawdziwą… jak to się mówi…? Taką introwertyczką.

Shanna zaśmiała się i zakryła sobie usta dłonią.

– No, to prawda.

– Ale jednak z Lacey Patterson się zaprzyjaźniła – przypomniała Lena.

Dziewczęta wymieniły się spojrzeniami.

– O co chodzi? – spytała Lena.

Wszystkie trzy wzruszyły ramionami. Chłopcy albo gdzieś odpłynęli, albo naprawdę ich to nie interesowało.

Lena westchnęła i odchyliła się na krześle.

– Jak będzie trzeba, to posiedzimy tu sobie całą noc. Tak długo, aż mi powiecie wszystko, co chcę wiedzieć.

Zdawało się, że jej uwierzyli, choć tak naprawdę Lena marzyła, żeby jak najszybciej wyrwać się z tej szkoły. Znów pierwsza pękła Brittany.

– Lacey się z nią przyjaźniła tylko ze względu na Marka.

– Masz na myśli Marka Pattersona, jej brata?

– No dobra – oświadczyła Shanna, wyciągając rękę dłonią do góry i robiąc taką minę, jakby bezlitosne przesłuchiwanie przez Lenę doprowadziło ją na skraj załamania i teraz była już gotowa zeznać całą prawdę. – Była kurwą.

– Shanna! – Heather cmoknęła z naganą.

– Kiedy sama wiesz, że to prawda – zaperzyła się Shanna. – Spała z wszystkimi dokoła, nie tylko z Markiem.

Brad powiercił się na krześle z tak nieszczęśliwą miną, że Lena takiej jeszcze u niego nie widziała.

– Z którym z was się przespała? – spytała Lena, patrząc na chłopców. Żaden nie podniósł nawet wzroku.

– Poza Markiem, to o nikim nie wiem na pewno – bąknęła Shanna obojętnie, jakby to była luźna pogawędka z przyjaciółką na kawie. – Ale słyszało się różne gadki, że obciąga chłopakom…

– Jezu, Shanna – przerwała jej Heather – przecież ona nie żyje. Dlaczego musisz wywlekać te wszystkie świństwa?

– Bo wszyscy to mówią! – niemal wykrzyknęła Shanna piskliwie.

– Ale to tylko plotki – powiedziała Heather ze złością. – Nikt nie wie na pewno, ile w tym prawdy.

– A co to za plotki?

Shanna nie dała się prosić.

– Że po piątej lekcji uprawiała seks za salą gimnastyczną.

– Normalny stosunek czy oralny? – spytała Lena, nie spuszczając wzroku z chłopców.

Shanna wzruszyła ramionami i spojrzała na Heather z ukosa.

– Nie wiem, mnie przy tym nie było.

– A Heather była?

– Heather nie lubi chłopaków.

– Zamknij się! – syknęła Heather, nagle speszona.

Lena była ciekawa, czy ma minę równie zszokowaną jak Brad. Czuła się, jakby się nagle znalazła w samym środku prywatnego show Jerry’ego Springera, nadawanego ze szkolnej biblioteki.

– No dobrze – powiedziała, unosząc rękę uspokajającym gestem i starając się zapanować nad emocjami. – Jakie macie dowody na to, że Jenny sypiała z wieloma chłopakami?

Dziewczęta milczały, patrząc na siebie wyczekująco.

– Czyli nie macie, tak? Nie możecie wskazać ani jednego chłopaka, z którym się przespała, czy tak?

Carson poruszył się niespokojnie, ale nic nie powiedział.

– Mark. – Shanna wzruszyła ramionami. – Tylko że Mark już wszystkie przeleciał.

– Nie żartuj sobie – żachnęła się Brittany, ale w jej tonie było chyba więcej żalu niż oburzenia.

Lena westchnęła i rozmasowała sobie grzbiet nosa. Zaczynał ją nękać ból głowy, który jej pewnie nie opuści już przez resztę dnia.

– To powiedzcie mi, od kogo się zaczęły te plotki?

Wszyscy zgodnie wzruszyli ramionami. Wzruszanie ramionami zdawało się stanowić uniwersalną młodzieżową odpowiedź na wszelkie pytania i Lena pomyślała, że pewnie w przyszłości doprowadzi to wszystkich do zwyrodnienia mięśni barku.

– Mnie powiedziała o tym Pansy Davis – bąknęła Shanna.

– A mnie powiedziała, że w czwartek wieczorem przespała się z Ronem Wilsonem – parsknęła Brittany. – A przecież wiecie, że Ron był tego wieczoru u Franka.

– Ale Frank mówił, że się na trochę wymknął – odparowała Shanna.

– Stop, stop! – wykrzyknęła Lena, unosząc ręce w górę i myśląc, że to trochę tak, jak pozwolić kaczkom zaskubać się na śmierć. – Żadna z was nie pamięta, od kogo pierwszego o tym usłyszała?

– Bo po prostu wszyscy o tym wiedzieli – rzekła Heather. – Nie pamiętam, kto mi to powiedział, ale Jenny na pewno dziwnie się zachowywała. Na przykład umawiała się z obcymi chłopakami. Takimi starszymi, na przykład z dwunastej klasy.

– A ich imion też nie znacie?

– To klasa maturalna – powiedziała Heather, potrząsając głową, jakby to wszystko tłumaczyło.

– Czyli niezbyt lubiana, tak? – spytała Lena.

– Niektórzy są naprawdę okropni – wtrąciła Brittany. – Ja bym się z takimi nie zadawała. Nie są popularni, rozumie pani? Tacy trochę jak Jenny.

– Wracała z nimi autobusem do domu?

– Mają swoje samochody – odparła Heather. – W maturalnej już wolno prowadzić.

– A zapamiętałyście któryś z samochodów?

Heather przecząco pokręciła głową, ale Brittany nagle pstryknęła palcami.

– Pamiętam jeden. – Zwróciła się do Shanny: – Pamiętasz tego odlotowego czarnego thunderbirda?

– Nowy model czy stary? – zapytała Lena.

– Z tych starszych, z takim wielkim kufrem z tyłu – powiedziała Shanna. – I strasznie głośno ryczał, jakby miał nawalony silnik albo coś w tym rodzaju.

– A kierowca chodził do waszej szkoły?

Znów wymieniły się spojrzeniami.

– Może. – Brittany kiwnęła głową.

– Chyba nie – zaprzeczyła Shanna.

– Nie zwracam uwagi na samochody. – Heather wzruszyła ramionami. – Nie przypominam sobie takiego.

Lena spojrzała na chłopców.

– A któryś z was przypomina sobie ten samochód?

Wszyscy zgodnie wzruszyli ramionami i pokręcili głowami.

Lena postanowiła zmienić front natarcia.

– Czy któreś z was domyśla się, dlaczego Jenny chciała zabić Marka?

Przez chwilę trwało milczenie, w końcu Brittany mruknęła:

– Wszystkie co najmniej raz chciały.

Lena odchyliła się do tyłu i skrzyżowała ręce na piersiach. Spojrzała na chłopców, domyślając się, dlaczego zachowują milczenie.

– No dobra – odezwała się i wszyscy od razu zaczęli wstawać z miejsc, ona jednak ich powstrzymała.

– Carson, Cory, Roper…

– Rory i Cooper – poprawił ją Brad.

– Dobra, jak chcesz. Wszyscy chłopcy zostają. Dziewczyny są wolne. – Spojrzała na Brada. – Spisz tylko ich numery telefonów i adresy.

Brad kiwnął głową. Wiedział, że Lena chce się go pozbyć, ale nie wyglądało, by mu tym sprawiła przykrość.

Przy stole zapadło milczenie. Lena przetrzymała ich tak długo, aż zaczęli się niespokojnie wiercić.

– No więc? – odezwała się.

Pierwszy zaczął Carson.

– No, to prawda. Robiła to.

Pozostali kiwnęli głowami.

– Wszyscy się z nią przespaliście?

Nie odpowiedzieli.

– Jak to robiła? Ustami? Ręką?

– Normalny seks – mruknął Carson.

Lena poczuła rozlewający się na twarzy rumieniec, jednak wcale nie z powodu zmieszania.

– I kiedy to było?

– Kiedyś Mark ją przyprowadził do mnie do domu. Wszyscy wtedy imprezowaliśmy.

– Zdawało mi się, że mówiłeś, że Jenny nie imprezowała.

– Bo tak było – potwierdził Carson. – Normalnie nie, ale wtedy Mark jej kazał, żeby sobie coś łyknęła, miała się rozluźnić. – Parsknął śmiechem. – A jak Mark jej coś kazał, to było święte.

– Więc wtedy – powtórzyła Lena, starając się ułożyć sobie wszystko w głowie – był Mark, Jenny i wy trzej, tak?

Wszyscy trzej pokiwali głowami.

– Trochę się nawaliła i zaczęła się do nas przystawiać.

Lena musiała zacisnąć usta, by nie wybuchnąć.

– Mark nam obiecał, że Jenny zrobi wszystko, co będziemy chcieli – dodał Carson.

– I się nie pomylił – dorzucił któryś z uśmiechem.

– Wszyscy odbyliście z nią stosunek?

Carson wzruszył ramionami i lekko się uśmiechnął.

– Bardzo się wtedy urżnęła.

Lena wbiła wzrok w stół, starając się panować nad sobą.

– Więc upiła się i wszyscy po kolei uprawialiście z nią seks. Mark też?

– Nie, Mark się tylko przyglądał – odparł jeden z chłopców. – Pozwoliła nam na wszystko, co tylko chcieliśmy. – Nagle wybuchnął gniewnie. – Była kurwą, okej? Więc nie ma się czym przejmować!

Lenę zaskoczyła nienawiść, z jaką to powiedział. Tak jakby wszystko, co z nią wyprawiali, było wyłącznie jej winą.

– Jak ty masz na imię? – spytała.

– Rory – mruknął, spuszczając wzrok.

– No dobrze, Rory. – Kiwnęła głową. – A w czasie tego obozu uprawiała seks z którymś z was?

– Kurwa, skąd. – Carson ze złością splótł ręce. – Właśnie o to chodziło. Bo inaczej, po cholerę byśmy jechali na ten zasrany obóz?

– Więc nie uprawialiście z nią wtedy seksu? – upewniła się Lena.

– Nie – odparł, wciąż ze złością w głosie. – Nawet się do nas nie zbliżyła. A wtedy w domu było zajebiście. Nie mogła się nasycić. – Złapał się za krocze, jakby chciał to Lenie zademonstrować. – Ale w czasie ferii zachowywała się jak prawiczka. Nawet nie chciała z nami rozmawiać. Kurwa jedna – dorzucił z nienawistnym grymasem.

Lena ugryzła się w język.

– Lubiła się drażnić z facetami – ciągnął Carson. – Jakby Mark jej kazał, to by i psu dała dupy, ale tam na tym obozie zachowywała się tak, jakby była kimś lepszym od nas.

– I co, według ciebie, spowodowało taką zmianę?

– A kogo to, kurwa, obchodzi?

– Próbowaliście do niej podejść na obozie i ona wam odmówiła, czy po prostu was ignorowała?

– No więc było tak – warknął, wykrzywiając usta. – Zaproponowaliśmy jej coś, żeby mogła się trochę rozluźnić, i powiedzieliśmy, że chcemy sobie zrobić imprezkę, a ona się wtedy cała nastroszyła.

– No, dokładnie – potwierdził Rory. – Zachowała się tak, jakbyśmy nagle nie byli dla niej dość dobrzy.

– Kurde, no! – dodał Carson. – Udawała, jakby w ogóle nigdy nic nie było, więc jej nawet powiedziałem: „Nie pamiętasz, co wyrabiałaś, kurwo jedna?!”.

– A może trzeba jej było zaproponować kasę – zastanowił się Rory. – Zapłacić Markowi.

– No, dobrze – powiedziała Lena, starając się przypomnieć sobie imię trzeciego chłopca. Przez cały czas milczał i nie tryskała z niego taka wrogość, jak z pozostałych dwóch. – Cooper? – przypomniała sobie i chłopiec podniósł na nią wzrok. – Czy zastanawiałeś się kiedyś, dlaczego trzynastoletnia dziewczynka w ogóle coś takiego robiła?

– Bo lubiła – odparł i wzruszył ramionami jak wszyscy. – Bo dlaczego miałaby to robić? – Popatrzył na kolegów i nagle cała jego postawa uległa zmianie. Spojrzał na Lenę hardo i w jego wzroku, tak jak u pozostałych, pojawiła się nienawiść. – Bo była kurwą i lubiła tę robotę – powiedział z naciskiem.

– No, to prawda – potwierdził Rory pogardliwie. – Widać było, że to lubi.

– Nawet wtedy, gdy była pijana? – zdziwiła się Lena.

Wszyscy trzej zamilkli.

– Z czego wnioskujecie, że to lubiła?

– Cholera, człowieku – obruszył się Rory. – Kto to może wiedzieć? Cały czas miała twarz wciśniętą w kanapę.

– Spoko – zaśmiał się Carson, wyciągnął dłoń i rozczapierzył wszystkie palce.

Lena błyskawicznym ruchem chwyciła go za nadgarstek i zacisnęła na nim palce tak mocno, że wyczuła jego kości, a on wykrzywił twarz z bólu.

– Więc myślisz, że sprawiało jej to przyjemność, tak?

– Zaraz – żachnął się i rozejrzał po kolegach, szukając u nich pomocy. – Co pani, przecież wszyscy fajnie się bawili.

– Bawili? – powtórzyła Lena i szarpnęła go za rękę z taką siłą, jakby ją chciała wyrwać ze stawu. – W moich stronach, tam skąd pochodzę, taką zabawę nazywamy zbiorowym gwałtem, ty wstrętny gówniarzu. – Puściła jego rękę, bo właściwie jedyne, co jej zostało, to wyjąć rewolwer i wyrżnąć go nim w gębę tak, żeby zetrzeć z niej ten bezczelny, ironiczny uśmieszek, z którym odchylił się do tyłu i oparł o krzesło.

Rozległ się głośny dzwonek ogłaszający koniec lekcji i Lena z wysiłkiem opanowała się, by na jego dźwięk nie zerwać się na nogi. U chłopców wystąpił typowy odruch Pawłowa. Nie czekając na sygnał z jej strony, wszyscy trzej chwycili szkolne torby.

– Podajcie posterunkowemu Stephensowi swoje numery telefonów i adresy – rzuciła ponuro. – Możemy mieć jeszcze jakieś pytania. Już ja dopilnuję, żeby każdy gliniarz w okolicy dobrze zapamiętał wasze nazwiska – dodała z naciskiem.

– Dobra – mruknął Rory. – Wszystko jedno.

Zaczęli się zbierać do wyjścia, gdy nagle Carson zatrzymał się i obrócił do niej twarzą.

– To jak, powie pani Clayowi, żeby mnie obszukał, czy nie?

– Zrobię wszystko, co w mojej mocy, żebyś trafił do pudła, nim dojdziesz do pełnoletniości.

– Kurwa! – Skrzywił się i szurając nogami, wyszedł z sali.

Lena wstała z miejsca, marząc tylko o tym, by jak najszybciej opuścić to pomieszczenie, w którym przyszło jej wysłuchiwać ich obrzydliwych wynurzeń. Podeszła do jednego z komputerów i położyła dłoń na monitorze, czując, jak jej ciało zlewa zimny pot. Mdliło ją na myśl, że tak młodzi chłopcy uczą się myśleć o kobietach w taki sposób. Wyobraziła sobie, że tamten, będąc w ich wieku, uważał podobnie: że dziewczyny są po to, by je wykorzystywać i wyrzucać jak zużytą szmatę. Bo wszystkie to lubią. I wszystkie co do jednej to kurwy.

– Lena? – Głos Brada wyrwał ją z zamyślenia. Odwróciła się i zobaczyła, że wokół stołu rozsiadają się dwie starsze kobiety i jeden mężczyzna. – To są nauczyciele Jenny.

Położyła dłoń na piersiach, czując, jak ogarnia ją klaustrofobia. Brad stał zbyt blisko niej i sala zdawała się kurczyć.

– Zacznij beze mnie – powiedziała, czując, że musi stąd wyjść i zaczerpnąć powietrza. Ruszyła w stronę drzwi, ale dobiegł ją głos Brada.

– Ja sam? – jęknął i znów podszedł do niej zbyt blisko.

Czuła bijący od niego zapach płynu po goleniu i miętówki z gatunku strong. Nie wolno jej się teraz poddać. Wiedziała, że jeśli teraz rozklei się na oczach Brada, to już nigdy nie zdoła wrócić do pracy. Uniosła w górę telefon komórkowy i zrobiła kolejny krok ku drzwiom.

– Zadzwonię tylko do roboty i sprawdzę, co nowego. Może uda mi się namierzyć tego czarnego thunderbirda.

– Jestem pewien, że dyrektor będzie wiedział – podsunął Brad i znów zrobił krok w jej kierunku. – Na pewno mają wykaz wszystkich samochodów. Na szkolny parking nie wolno wjeżdżać bez specjalnej przepustki.

– To dobry pomysł. – Kiwnęła głową i zrobiła kolejny krok w stronę drzwi. Czuła, że jeśli natychmiast nie uspokoi oddechu, czeka ją atak duszności. – Pójdę i sprawdzę, ty w tym czasie porozmawiaj z nimi. Tylko nie zapomnij zapytać, co im powiedziały dziewczyny.

Spojrzał na nią podejrzliwie.

– Dobrze się czujesz?

– Mhm. – Nagle poczuła, że w pomieszczeniu zrobiło się niemożliwie duszno i bluzka przykleja jej się do pleców. – Tylko zacznij, postaraj się wyciągnąć od nich, jaka ona była. Wykonam parę telefonów i zaraz wracam.

Obrzucił ją szybkim spojrzeniem i zacisnął szczęki.

– No dobra – bąknął i Lena poczuła, że siłą woli Brad powstrzymuje się, by znów nie zapytać, jak się czuje.

Szybkim krokiem wyszła na korytarz i wzięła kilka głębokich oddechów. Nadal była zlana potem, więc zdjęła z siebie żakiet. Nadbiegł jakiś dzieciak, który na widok jej służbowego rewolweru pod pachą stanął w miejscu jak wryty.

Lena zarzuciła żakiet na ramiona i oparła głowę o ścianę. Przymknęła oczy i stała nieruchomo tak długo, aż zawrót głowy ustąpił. Potem jeszcze parę razy głęboko odetchnęła i wreszcie poczuła się trochę lepiej, choć na pewno nie do końca normalnie.

Otworzyła klapkę telefonu, by zająć czymś ręce. Zadzwoniła do biura, przekazała Marli wiadomość o thunderbirdzie i z ulgą przyjęła informację, że Franka nie ma. Wciąż trudno jej było rozmawiać z Frankiem, bo wyczuwała, że to ją obciąża odpowiedzialnością za to, co się stało. I w głębi duszy przyznawała mu rację. Okazała się tak bezdennie głupia.

Mimo że do gabinetu dyrektora szkoły miała nie więcej niż sto metrów, zadzwoniła z pytaniem o właściciela czarnego thunderbirda. Dyrektor zajrzał do wykazu i udzielił jej odpowiedzi, jakiej od początku się spodziewała: żaden z uczniów nie zgłosił samochodu odpowiadającego temu opisowi. Podziękowała i rozłączyła się z poczuciem satysfakcji, że wreszcie udało jej się ustalić coś konkretnego, zamiast ciągle tylko bić pianę. Wyglądało, że im głębiej wchodzą w tę sprawę, tym są dalsi od jej rozwiązania. Powinna jeszcze raz porozmawiać z Markiem i sprawdzić, jak zareaguje na zdobyte przez nich informacje. Tyle że pewnie po tym, co się stało w domu Marka, Jeffrey jej na to nie pozwoli.

Znów otworzyła telefon i zadzwoniła do domu, by odsłuchać wiadomości z sekretarki. Pierwsza pochodziła z wypożyczalni wideo i stanowiła monit o zwrot taśm, bo termin dawno już minął. Drugą zostawiła Nan Thomas, kochanka Sybil.

– Leno – nagrała się Nan niskim, poirytowanym głosem. – Wciąż jeszcze mam te rzeczy Sybil. Więc jak chcesz je odzyskać, to daj mi znać. Bo ja już nie… – zawiesiła głos. – Ja tylko…

Lena rzuciła okiem na zegarek, myśląc z irytacją, ile ją to jąkanie się Nan kosztuje.

– Będę dziś wieczorem koło ósmej w barze „Suddy’s” – ciągnęła Nan. – Mam pudła w samochodzie, więc jak chcesz, to możesz je sobie tam odebrać. Wpadnij do „Suddy’s”… A jak nie, to cóż…. – Znów przerwała.

Lena włączyła przewijanie do przodu, chcąc pominąć resztę wiadomości. „Suddy’s” był barem dla gejów na przedmieściach Heartsdale i za żadne skarby nie da się namówić na spotkanie z kochanką siostry w jakiejś podejrzanej spelunie dla gejów.

Serce skoczyło jej do gardła, gdy usłyszała następną wiadomość. Głos Hanka poinformował ją, że „Barry się rozchorował i muszę go zastąpić dzisiaj wieczorem, może jutro też”. Z zamkniętymi oczami wysłuchała reszty wiadomości, że w tej sytuacji będzie lepiej, jeśli zostanie na noc w Reece, bo na jutro rano ma zamówioną dostawę piwa. Poczuła najpierw ogarniającą ją panikę, potem złość, że postąpił tak tchórzliwie, bo wolał zostawić wiadomość na sekretarce, niż zadzwonić do niej na komórkę.

Przeszła na drugą stronę korytarza i wyjrzała przez okno. Mury szkoły otaczały wewnętrzne atrium i z okna widać było personel stołówki znajdującej się po przeciwległej stronie, który zajęty był nakrywaniem do stołów. Tak ją ich krzątanina zaabsorbowała, że przegapiła treść ostatniej wiadomości i musiała przewinąć taśmę i wysłuchać jej ponownie.

– Leno, tu pastor Fine – mówił męski głos. – Przepraszam, ale niestety, muszę odwołać nasze dzisiejsze wieczorne spotkanie. Jeden z naszych parafian zachorował i muszę poświęcić czas jego rodzinie.

Wysłuchała prośby, by do niego oddzwonić, celem umówienia się na inny termin, i z trzaskiem zamknęła klapkę telefonu. Zostawi tę sprawę Jeffreyowi. Nie miała zwyczaju planować czegokolwiek z dużym wyprzedzeniem, jednak dzisiejsze spotkanie z Fine’em miała zakodowane w głowie jako coś, co ma do zrobienia wieczorem. Teraz okazało się nagle, że czeka ją długi samotny wieczór w pustym domu. Poczuła, że znów ogarnia ją panika.

Przyłożyła rękę do piersi, czując, jak wali jej serce. Poczuła też zlewający ją pot i lepkie gorąco na zgięciu nóg pod kolanami. Postanowiła jeszcze raz odsłuchać wiadomość od Hanka i sprawdzić, czy nie zawarł w niej jakiejś sugestii. Może jednak czegoś nie dopowiedział, postawił jakiś znak zapytania. Może to tylko taktyczna zagrywka z jego strony po to, by ją zmusić do przyznania się, że jej zależy na jego obecności.

Rozległo się przenikliwe brzęczenie ostatniego dzwonka, które ją niemal ogłuszyło. Trochę nieprzytomnie rozejrzała się po pustym korytarzu, przez moment nie kojarząc, gdzie się znajduje i po co. Niemal jak w sennym marzeniu dostrzegła płynącą ku niej postać kobiecą. Obraz w jej oczach na moment się rozmazał, potem jednak uzmysłowiła sobie, że jest w szkole Jenny Weaver i ta zbliżająca się ku niej postać to Dottie Weaver.

– O cholera – mruknęła pod nosem i wlepiła spojrzenie w telefon w nadziei, że może akurat zadzwoni. Otworzyła klapkę, udając, że sama ma zamiar dzwonić, jednak było już za późno. Dottie Weaver była od niej nie dalej niż trzy metry. Szła, dzierżąc w dłoniach opasły podręcznik szkolny.

Zatrzymała się z ustami zaciśniętymi w pełną niechęci kreskę. Oczy miała tak zaczerwienione, jakby od roku nie przestawała płakać, a całą jej twarz pokrywały krwiste plamy.

– Pani Weaver – powiedziała Lena, zatrzaskując klapkę telefonu.

Dottie potrząsnęła tylko głową, jakby nie mogła wydusić z siebie słowa.

– Właśnie rozmawiamy z kolegami i nauczycielami córki. Pomyśleliśmy, że może oni będą mogli rzucić jakieś światło na…

– A może byście jej dali święty spokój. Może byście ją wreszcie zostawili w spokoju.

– Bardzo mi przykro – szepnęła Lena i widać było, że mówi to szczerze.

– Była moim dzieckiem.

– Wiem, proszę pani. – Lena kiwnęła głową i wbiła wzrok w telefon.

– A wy tu jesteście tylko po to, żeby szargać jej pamięć. Próbujecie zrobić z niej potwora.

– Wcale nie o to nam chodzi.

– Kłamiesz! – wrzasnęła Dottie i z rozmachem cisnęła książkę.

Próbując pochwycić ją w locie, Lena wypuściła z ręki telefon. Książka walnęła ją w żołądek z taką siłą, że Lena aż stęknęła, po czym ześlizgnęła się na podłogę.

– Pani Weaver… – powtórzyła Lena, schylając się.

– Szkoła zażyczyła sobie, żeby ją zwrócić – powiedziała Dottie drżącym z emocji głosem – więc ją sobie weź. Bierz ją i powiedz im, niech idą do diabła.

Lena podniosła podręcznik i zamknęła go, pilnując, by nie zagiąć stronic. Podniosła też telefon, który sprawiał wrażenie całego.

Dottie osuszyła łzy chusteczką higieniczną i wydmuchała w nią nos. Mimo to nie ruszyła się z miejsca, co w pierwszej chwili zaskoczyło Lenę.

– Jenny kochała tę szkołę – powiedziała Dottie, obejmując brzuch rękami, jakby mówienie sprawiało jej ból. – Kochała tu przebywać.

Lena pomyślała, że nadarza się okazja, by zadać dręczące ją pytanie.

– Pani Weaver, czy Jenny do kogoś chodziła?

– To znaczy do jakiegoś psychiatry? – spytała Dottie, potrząsając głową.

– Nie, do jakiegoś chłopaka. Czy spotykała się z chłopakami?

– Skąd? Oczywiście, że nie. Była jeszcze dzieckiem.

Lena taktycznie pokiwała głową, czując narastający strach.

– Bo niektóre z jej koleżanek twierdzą, że się spotykała.

– Jakie jej koleżanki? – Dottie rozejrzała się, jakby spodziewała się je zobaczyć.

– Różne koleżanki. Jej szkolne przyjaciółki.

– Jenny nie miała tu żadnych przyjaciółek – powiedziała Dottie twardo i zmrużyła oczy, jakby węsząc jakiś podstęp. – Co one wygadują o mojej córce?

– Że Jenny… – zaczęła Lena, gorączkowo szukając w myślach właściwych słów.

– Że Jenny co…? – Dottie nie spuszczała z niej wzroku.

– Że spotykała się z wieloma chłopakami. Że była z wieloma.

Cios w policzek został wymierzony z taką gwałtownością i siłą, że po paru sekundach cała prawa strona twarzy Leny zdrętwiała. Jednak zanim zdążyła pomyśleć, jak zareagować, zostało jej już tylko obserwowanie pleców Dottie Weaver maszerującej ku wyjściu.

W tym samym momencie drzwi od biblioteki otworzyły się z hukiem i stanął w nich Brad, przytrzymując drzwi wychodzącej trójce nauczycieli. Wszyscy wyglądali na zmęczonych i poirytowanych, choć zdaniem Leny nie było w tym nic nadzwyczajnego. Pamiętała, że nauczyciele zawsze tak wyglądali pod koniec pierwszej połowy dnia, przed przerwą na lunch. Jedna z kobiet przyjrzała się Lenie i po jej minie widać było, iż wyczuwa, że coś się wydarzyło. Uniosła pytająco brew, jakby zapraszając do zwierzeń, jednak Lena była zbyt roztrzęsiona, by coś z siebie wydusić.

– Leno? – zachęcił ją Brad, ale ona kiwnęła tylko głową, że wszystko w porządku. Ciekawa była, czy na policzku został ślad od uderzenia.

Brad kolejno przedstawił jej nauczycieli, których nazwiska natychmiast wyleciały jej z głowy.

– Wszyscy o tym słyszeli – dodał na koniec.

Lena zamrugała, nie rozumiejąc, o czym mówi.

– Mówię o tych plotkach o Jenny – wyjaśnił. – Wszyscy potwierdzili, że też o tym słyszeli.

– Tylko że nikt z nas w to nie wierzył – dodała druga z nauczycielek tonem mającym świadczyć, iż już dawno pogodziła się z myślą, że w szkole dzieją się rzeczy, o których nikt z grona nauczycielskiego nie ma pojęcia.

– Była dobrą uczennicą – dorzuciła pierwsza. – Bardzo spokojna, sumienna, wszystko zawsze zrobione w terminie. Jej matka też się udzielała.

Pozostała dwójka pokiwała głowami i Lena machinalnie zrobiła to samo. Była wciąż zbyt roztrzęsiona, by wydusić z siebie coś sensownego.

– To dziękuję państwu za poświęcenie nam czasu – przejął inicjatywę Brad. Wszystkim po kolei podał rękę, a oni kolejno ściskali mu dłoń i obdarzali przyjaznymi uśmiechami.

– Przykro mi, że nie mogliśmy więcej pomóc – powiedział mężczyzna.

– I jak coś się nam jeszcze przypomni, to zadzwonimy – dodała jedna z kobiet.

Ta, która na początku przyglądała się Lenie, pożegnała się ostatnia.

– Wykonałeś kawał dobrej roboty, Bradley – powiedziała z uśmiechem. – Jestem z ciebie dumna.

Brad rozpromienił się.

– Bardzo dziękuję, psze pani – bąknął, wciskając głowę w ramiona jak szczeniak uszczęśliwiony pochwałą. Odczekał, aż cała trójka się oddali, i dopiero wtedy zapytał: – A czyja ta książka?

– Jenny Weaver – odparła Lena i szybko ją przekartkowała, chcąc się upewnić, czy w środku coś nie zostało. Tak jak w innych, nic w niej nie było.

– Skąd ją wzięłaś?

Lena nie miała sił, by odpowiedzieć.

– Masz – rzuciła. – Oddaj ją w bibliotece. Zaczekam w samochodzie.

Parking przed barem „Suddy’s” był prawie pusty, nawet jak na tę porę dnia. Jeśli jednak tryb życia Sybil i Nan można było uznać za typowy, to pewnie większość miejscowych lesbijek siedziała teraz w domach i oglądała telewizyjne sitcomy. Ze względu na swoje kalectwo, Sybil nie mogła ich oczywiście oglądać, ale lubiła słuchać, zwłaszcza że siedząca obok Nan dopowiadała, co się dzieje na ekranie.

Lena splotła ramiona i zaczęła dumać o Sybil, przypominając sobie, jak wyglądała, gdy widziała siostrę po raz ostatni. Nie po wszystkim, w kostnicy, ale w ostatni dzień przed śmiercią. Jak zawsze Sybil była pełna energii i zanosząc się śmiechem, opowiadała o czymś, co wydarzyło się na zajęciach. Sybil ponad wszystko kochała uczyć i stanie twarzą do sali pełnej studentów sprawiało jej niesłychaną radość. Być może właśnie dlatego dzisiejsza wizyta w szkole wywołała u Leny tak przykre skojarzenia.

Bojąc się, że zmieni postanowienie, Lena szybko wysiadła z samochodu i weszła do baru. Bar „Suddy’s” zaliczał się do kategorii elegantszych i w porównaniu z innymi, chociażby z „Szałasem”, barem Hanka w Reece, wyglądał jak prawdziwy pałac. Na zewnątrz prezentował się dość skromnie – zapewne dlatego, że tego rodzaju lokale wolą nie rzucać się w oczy – i poza neonową reklamą budweisera z wkomponowaną w nią tęczową flagą, budynek niczym nie wyróżniał się z otoczenia.

W środku wystrój był znacznie bogatszy, jednak częściowo ginął w bardzo nastrojowym oświetleniu, które powodowało, że zdaniem Leny wnętrze miało przesadnie intymny charakter. Z szafy grającej sączyły się jakieś sentymentalne melodie, a zawieszona pod sufitem i obracająca się wolno kula lustrzana rzucała świetlne refleksy na puste miejsce na środku, gdzie znajdował się parkiet do tańca. Lena nigdy nie potrafiła pogodzić się z tą stroną osobowości Sybil i nie umiała zrozumieć, jak taka ładna, towarzyska i energiczna kobieta mogła wybrać takie życie. Sybil zawsze chciała mieć dzieci i zawsze szukała czyjejś opieki i miłości. Lena mogłaby myśleć milion lat i takiego życia i tak by dla niej nie wymyśliła.

Kiedy piętnaście lat temu Sybil przyszła do niej po raz pierwszy z tą wiadomością, odruchową reakcją Leny było gwałtowne żachnięcie się: „Nie, to niemożliwe”. I dużo później, kiedy Sybil już oficjalnie zamieszkała z Nan, Lena wciąż jeszcze próbowała sobie wmawiać, że jej siostra nie jest homo. Może powiedzenie tego na głos zabrzmiałoby jak banał, ale w głębi duszy Lena wciąż łudziła się, że to tylko taka przejściowa fanaberia i któregoś dnia Sybil przyzna się ze śmiechem do pomyłki, ustatkuje się, wyjdzie za mąż i urodzi dzieci. Sprawę dodatkowo komplikował fakt, że były bliźniaczkami i Lena zawsze uważała, że część jej samej tkwi w Sybil, podobnie jak część Sybil mieszka w niej. Tym bardziej uwierała ją myśl, że być może w jej psychice też tkwią jakieś zaczątki seksualnych preferencji siostry.

Idąc przez salę, Lena z niechęcią starała się pozbyć tej myśli. Siedzące przy narożnym stoliku dwie kobiety całkowicie zignorowały jej pojawienie się. Były znacznie bardziej zainteresowane zgłębianiem swych gardeł językami niż tym, kto wchodzi do baru. Kobieta siedząca za barem zatopiona była w lekturze gazety i gdy Lena podeszła, obojętnie podniosła głowę, ale zaraz potem wykonała klasyczny wytrzeszcz oczu.

– Musisz chyba być jej siostrą! – niemal wykrzyknęła.

Lena usiadła celowo kilka stołków dalej.

– Jestem tu z kimś umówiona – rzuciła obojętnie.

Barmanka złożyła gazetę, podeszła do Leny i wyciągnęła rękę.

– Jestem Judy.

Lena przez chwilę wpatrywała się w wyciągniętą dłoń, potem ją bez entuzjazmu uścisnęła.

Barmanka była wysoka, miała długie czarne włosy i twarz w kształcie serca. Oczy miała intensywnie orzechowe, czego Lena nie mogła nie zauważyć, bo barmanka nie spuszczała z niej wzroku.

– Piwo proszę – powiedziała i po sekundzie dodała: – A właściwie, to nie. Niech będzie jim beam.

Judy zawahała się, nim podeszła do półki z alkoholami.

– Sybil nigdy nie piła. – Powiedziała to tak, jakby było oczywiste, że jej siostra bliźniaczka też nie powinna pić.

– Z facetami też się nie rżnęła – syknęła Lena przez zęby i chyba to Judy przekonało.

– To co, jim beam? – upewniła się.

– Mhm – powiedziała Lena znudzonym tonem, wyciągając pieniądze z kieszeni. Przed przyjściem tu wstąpiła do domu i przebrała się w dżinsy i T-shirt, jednak teraz nie była już pewna, czy był to dobry pomysł. Pomyślała, że wygląda w tym jeszcze bardziej lesbijsko niż te dwie baby przy stoliku.

– Ale za to lubiła sok żurawinowy – dodała Judy.

– To niech będzie podwójny jim beam. – Lena położyła na ladzie banknot dwudziestodolarowy.

Judy przez chwilę przyglądała się jej w milczeniu, potem dolała drugą miarkę.

– Bardzo nam wszystkim jej brakuje – powiedziała.

– Niewątpliwie – mruknęła Lena, zdając sobie sprawę, że musiało to zabrzmieć arogancko. Wbiła wzrok w ciemny płyn w szklance, pamiętając, że ostatni raz piła wieczorem w dniu śmierci Sybil.

Tak naprawdę nie lubiła alkoholu, bo nie lubiła tracić kontroli nad tym, co się wokół niej dzieje. Choć trudno było uznać, by udawało jej się ostatnimi czasy kontrolować zbyt wiele zdarzeń wokół siebie. Rzuciła okiem na zegar nad barem. Dochodziła ósma.

– A z kim się tu spotykasz? – spytała Judy.

Lena wychyliła zawartość szklanki jednym długim haustem.

– Jim beam – powiedziała, stukając w szklankę.

Judy obrzuciła ją znów wymownym spojrzeniem, jednak sięgnęła po butelkę. By zniechęcić barmankę do dalszych rozmów, Lena ostentacyjnie okręciła się na stołku i zaczęła obserwować miejsce do tańca. Na środku parkietu stała samotna kobieta, kołysząc się miarowo do taktu. Lenie wydało się, że dostrzega w jej wyglądzie coś znajomego, ale światło było bardzo mizerne, a jej nie chciało się wysilać pamięci. Jednak nie odwróciła od niej wzroku, zafascynowana widokiem kobiety całkowicie zatopionej w sobie, jakby nie było tu nikogo poza nią. I jakby nic innego się nie liczyło.

Zaczął się następny utwór i zanim jeszcze z głośników popłynęły pierwsze słowa, Lena poznała, że to Debra Becka. Nagle przyszedł jej do głowy Mark Patterson. W rytmicznym kołysaniu się kobiety było coś wyzywającego i zmysłowego, co skojarzyło jej się z tamtym chłopakiem. Nie spuszczając wzroku z samotnej tancerki, zaczęła dumać, co tak naprawdę przytrafiło się Jenny Weaver. Co, u diabła, dało temu Pattersonowi taką władzę nad nią? Co w nim było takiego, że trzynastoletnią dziewczynkę skłoniło do prostytuowania się? To wszystko nie ma przecież sensu.

Lena ciekawa była, czy Patterson też by się tak ruszał w takt muzyki, choć trudno jej było sobie wyobrazić, by mógł zachować się tak wyzywająco i tańczyć samotnie na środku pustego parkietu. Ta konkluzja ją zaskoczyła, bo Lena nie sądziła, by w ogóle była skłonna rozważać cechy jego osobowości. Wiedziała o nim tak mało, a mimo to gotowa była przypisywać mu pewne określone cechy.

Lena odwróciła głowę, chcąc uwolnić się od takich skojarzeń. Judy już postawiła przed nią szklaneczkę z whiskey, obok położyła resztę i powróciła do czytania gazety. Lena zaczęła się zastanawiać, jaki napiwek powinna zostawić, gdy nagle dostrzegła swoje odbicie w lustrze. Obraz ten tak ją zaskoczył, że przez chwilę musiała mieć minę jak Judy, gdy ta zobaczyła ją po raz pierwszy. Przez mgnienie oka z lustra wyjrzała Sybil i serce skoczyło Lenie gwałtownie do gardła.

Od drzwi usłyszała jakieś głosy i do baru wkroczyła grupa rozbawionych osób. Wszyscy się wzajemnie przekrzykiwali i wszyscy mieli identyczne stroje do gry w softball. Czarne spodnie ozdobione były po bokach białymi lampasami, na białych bluzach widniał wielki napis BUSHWHACKERS[2].

– O Chryste Panie – jęknęła Lena pod nosem, gdy dotarła do niej zawarta w nazwie aluzja. W środku grupy dojrzała Nan Thomas i podniosła się ze stołka. Myszowata bibliotekarka miała na nosie okulary oklejone zabezpieczającą taśmą odblaskową, a ubłocona bluza świadczyła o jej pełnym poświęcenia tarzaniu się po boisku. W przeciwieństwie do reszty grupy, Nan nie miała żadnych trudności z odróżnieniem Leny od jej siostry. Ściślej mówiąc, na jej widok skrzywiła się.

Lena poczuła klepnięcie w plecy, odwróciła się i z zaskoczeniem ujrzała przed sobą Hare’a Earnshawa. Miał na sobie dżinsy, bluzę Bushwhackers, a na głowie czapeczkę z wielkim „B” nad daszkiem…

– Jak ci leci, Lena? – zapytał z uśmiechem.

Być może przyczynił się do tego wypity alkohol, ale bez zastanowienia wypaliła:

– To ty jesteś gejem?

Hare był z zawodu lekarzem i parę lat wcześniej Lena była nawet u niego z przewlekłym przeziębieniem, które nie chciało ustąpić. Hare parsknął na widok jej zdumionej miny.

– Gram w drużynie. – Kiwnął głową, wskazując na bluzę, a potem nachylił się i jakby zdradzał jakiś sekret, dodał konfidencjonalnie: – Na pozycji chwytacza.

Lena zrobiła krok do tyłu i wpadła wprost na Nan. Otaczała ją zbita ciżba i choć wszyscy zdawali się zajęci swoimi sprawami i przekrzykiwaniem się na temat dzisiejszego meczu, poczuła się jak osaczona. Rozciągnęła sobie koszulkę przy szyi, jakby jej zabrakło tchu, przepchnęła się przez tłum i ruszyła do drzwi.

– Lee? – zawołała za nią Nan i zanim Lena zdążyła zareagować, sama się poprawiła. – Leno?

– Mówiłam ci, żebyś tak na mnie nie mówiła – burknęła Lena, zatrzymała się i założyła ręce na piersiach.

– Wiem. – Nan uniosła dłonie w obronnym geście. – Przepraszam. Tylko że Sibby zawsze tak o tobie mówiła…

– Możemy zabrać te rzeczy? – przerwała jej Lena. – Muszę wracać do domu. – Głos jej się nieco załamał na ostatnim słowie, bo przypomniała sobie o czekającym na nią po powrocie pustym domu. Szukając Hanka, zadzwoniła wcześniej do „Szałasu”, ale go nie zastała, a on nie oddzwonił. Najwyraźniej ją olewa, bydlak jeden. Jakież to typowe dla niego, żeby ją zostawić samą, kiedy go najbardziej potrzebuje.

– Mam je w samochodzie na parkingu.

Nan otworzyła drzwi i je przytrzymała, jednak Lena stanęła i puściła tamtą przodem. Co innego, kiedy Brad Stephens otwiera przed nią drzwi, ale szlag ją prędzej trafi, nim dopuści, żeby to samo robiła jakaś baba. Wyszły na parking i ruszyły w stronę samochodu.

– Starałam się utrzymać wszystko tak, jak to robiła Sibby – rzekła Nan z udawaną beztroską. – Wiesz, jak ona lubiła wszystko mieć poukładane.

– Nie miała innego wyjścia – burknęła Lena, bo wydało jej się oczywiste, że ktoś niewidomy musi wszystko trzymać w określonym porządku, bo inaczej się pogubi.

Jeśli Nan wyczuła pretensję w głosie Leny, to na nią nie zareagowała.

– Tutaj – oświadczyła, zatrzymując się przed białą toyotą camry. Szyba po stronie kierowcy była otwarta, Nan sięgnęła do środka i otworzyła bagażnik.

– Powinnaś zamykać samochód – mruknęła Lena.

– Dlaczego? – spytała Nan i w jej głosie można było wyczuć zdziwienie.

– Bo stawiasz samochód na parkingu przed barem dla gejów. Można by oczekiwać po tobie nieco więcej rozwagi.

Nan wetknęła obie dłonie za pasek spodni.

– Sybil zabito w biały dzień w zwykłej knajpie. Naprawdę myślisz, że jak zamknę samochód, to mnie to przed czymś uchroni?

Trudno było odmówić jej racji, ale Lena nie miała zamiaru dać jej tej satysfakcji.

– Nie chodziło mi o to, że cię ktoś zabije – rzuciła ponuro – ale że ci go mogą zniszczyć albo coś w tym rodzaju.

– No cóż… – Nan wzruszyła ramionami i przez moment wyglądała zupełnie jak Sybil. Nie dlatego, że choćby w najmniejszym stopniu była do niej podobna. Dlatego, że podobna była ta jej reakcja z gatunku „co ma być to będzie”. – Tu jest trochę jej kaset – powiedziała Nan, wyciągając niewielki karton. – Wszystkie opisała brajlem, ale część ma też etykiety.

Lena przejęła karton i zaskoczył ją jego ciężar.

– A tu są jej zdjęcia – dodała Nan, wyciągając kolejny karton i kładąc go na pierwszym. – Nie wiem, po co je w ogóle trzymała.

– Bo ją o to prosiłam – mruknęła Lena, przypominając sobie dzień, w którym przyniosła pudło z fotografiami do mieszkania Sybil. Było to zaraz po tym, jak Greg Mitchell, jej ówczesny chłopak, ją rzucił i nie chciała trzymać w domu fotografii z jego podobizną.

– Ten wezmę sama – zaoferowała się Nan, wyciągając ostatni karton. Był z wszystkich trzech największy i musiała go sobie oprzeć o kolano, by zatrzasnąć wieko bagażnika. – Jest w nim trochę jej rzeczy, które zostały w szafie. Są też jakieś dwa dyplomy z liceum i taśma z mety bieżni, pewnie twoja.

Lena kiwnęła głową i ruszyła w stronę swojej celiki.

– Natknęłam się też na jakieś zdjęcie was obu na plaży – rzuciła Nan ze śmiechem. – Sybil jest na nim strasznie spieczona słońcem. Wygląda okropnie.

Lena szła przodem, była do Nan zwrócona plecami i dlatego pozwoliła sobie na uśmiech. Dobrze pamiętała ten dzień, kiedy Sybil uparła się, by zostać jeszcze na plaży, choć Hank je ostrzegał, że jest na to za gorąco. Sybil miała na oczach okulary przeciwsłoneczne i gdy je w końcu zdjęła, okazało się, że placki wokół jej oczu były jedynymi fragmentami twarzy, które nie przybrały barwy buraczkowoczerwonej. Przez wiele dni wyglądała potem jak szop pracz.

– …wpaść w sobotę – dotarł do niej głos Nan.

– Co?

– Powiedziałam, że po resztę mogłabyś wpaść w sobotę. Jej komputer i inne urządzenia przekazuję w darze szkole dla niewidomych w Auguście.

– Po jaką resztę? – spytała Lena, czując, że Nan chce się pozbyć wszystkich rzeczy po Sybil.

– Jakieś papiery – powiedziała Nan, kładąc karton na ziemi. – Głównie z czasów szkoły. Jej praca dyplomowa, jakieś prace semestralne, tego typu rzeczy.

– I masz zamiar wszystko to tak po prostu wyrzucić?

– Nie wyrzucić, oddać. Nie mają naprawdę żadnej wartości. – Powiedziała to cierpliwym tonem, jakby tłumaczyła coś dziecku.

– Widać dla Sybil miały wartość – warknęła Lena, wiedząc, że jeszcze chwila, a zacznie krzyczeć. – Jak w ogóle możesz myśleć, żeby się tego pozbyć?

Nan spuściła wzrok na ziemię, potem go podniosła i spojrzała na Lenę. Mówiła wciąż wyraźnie protekcjonalnym tonem.

– Powiedziałam ci przecież, że chętnie ci wszystko przekażę. Tyle że wszystko jest napisane brajlem, więc i tak nie będziesz mogła tego przeczytać.

Lena parsknęła pogardliwie i rzuciła oba kartony na ziemię.

– Niezła z ciebie kochanka, nie ma co.

– A co to, u diabła, miało znaczyć?

– Najwyraźniej dla Sybil były to rzeczy ważne, w przeciwnym razie by ich nie trzymała. Ale proszę bardzo, wyrzuć wszystko.

– Bardzo przepraszam – obruszyła się Nan. – Ile razy musiałam dzwonić i zapraszać cię, żebyś raczyła to zabrać? – Pokazała ręką kartony.

– To co innego – mruknęła Lena i zaczęła grzebać w kieszeni dżinsów w poszukiwaniu kluczyków.

– A to dlaczego? – powiedziała Nan zaczepnie. – Dlatego, że trafiłaś do szpitala?

Lena rzuciła spojrzenie w kierunku baru.

– Mów ciszej – warknęła.

– Nie pouczaj mnie, co mam robić – powiedziała Nan o ton głośniej. – I nie masz prawa mnie przesłuchiwać, czy kochałam twoją siostrę, czy nie. Słyszysz, co mówię?

– Nie miałam zamiaru cię przesłuchiwać. – Lena nie bardzo wiedziała, jak to się stało, że ich rozmowa tak szybko przerodziła się w otwartą wrogość. Nie pamiętała nawet, od czego się to zaczęło, jednak Nan wyraźnie się spieniła.

– Gówno prawda – burknęła. – Tobie się zdaje, że tylko ty jedna kochałaś Sybil? Ja dzieliłam z nią życie. – Ściszyła nieco głos i dodała: – I łóżko też.

– To akurat wiem. – Lena się skrzywiła.

– Jesteś pewna? Bo coś ci powiem, Lena. Niedobrze mi się robi na myśl o tym, jak mnie traktujesz. Jak jakiegoś pariasa.

– Zaraz, zaraz – wtrąciła Lena – to nie ja gram w softballowej drużynie „Suddy’s”.

– Nie pojmuję, jak ona to mogła wytrzymywać – mruknęła Nan, bardziej do siebie samej.

– Co wytrzymywać?

– Na przykład twój patologiczny, gliniarski wstręt do kobiet.

– Wstręt do kobiet? – powtórzyła Lena. – Nazywasz mnie mizoginistką?

– I homofobką.

– Homofobką?

– A teraz jeszcze papugą.

Lena poczuła, jak jej się rozdymają nozdrza.

– Nie przypierdalaj się do mnie, Nan, bo nie dasz rady.

Nan zdawała się nie słyszeć ostrzeżenia.

– Lepiej wróć do baru, Lee, i pogadaj sobie z prawdziwymi przyjaciółmi twojej siostry. Pogadaj z tymi, którzy ją naprawdę znali i którym naprawdę na niej zależało.

– Mówisz zupełnie jak Hank – rzuciła Lena. – Ach, tak, teraz rozumiem. Rozmawiałaś o mnie z Hankiem.

Nan zacisnęła usta.

– Martwimy się o ciebie.

– Doprawdy? – Lena parsknęła śmiechem. – Mój walnięty, uzależniony wujaszek i lesbijska przydupnica mojej siostry martwią się o mnie.

– Właśnie. – Nan kiwnęła głową. – Martwimy się.

– Ależ to wszystko pojebane – mruknęła Lena, próbując nieporadnie obrócić wszystko w żart.

Wsunęła kluczyk do zamka i otworzyła bagażnik.

– Chcesz wiedzieć, co jest naprawdę pojebane? Pojebane jest to, że się w ogóle próbuję tobą przejmować. Pojebane jest, że obchodzi mnie to, jak sobie niszczysz życie.

– Nikt cię nie prosił o opiekę nade mną.

– Nie, to prawda. Ale wiem, że Sybil by tego chciała. – Jej ton nieco złagodniał. – Gdyby Sybil była tu z nami, powiedziałaby dokładnie to samo.

Lena przełknęła głośno ślinę, nie chcąc, by słowa Nan zapadły jej głębiej w serce. Głównie dlatego, że zabrzmiały niepokojąco prawdziwie. Sybil była jedyną osobą, która potrafiła się do niej przebić.

– Powiedziałaby – ciągnęła Nan – że musisz się z tym uporać. Ona też by się o ciebie martwiła.

Lena wlepiła wzrok w podnośnik przytwierdzony w bagażniku, głównie dlatego, że był to jedyny przedmiot, na którym mogła skoncentrować uwagę.

– Tyle w tobie złości – powiedziała Nan w zamyśleniu.

Lena znów parsknęła śmiechem, ale nawet dla niej samej zabrzmiało to miałko.

– Myślę, że mam ku temu dość powodów.

– Dlaczego? Dlatego, że twoją siostrę zabito? Dlatego, że cię zgwałcono?

Lena wyciągnęła rękę i oparła się o ściankę bagażnika. „Żeby to mogło być takie proste” – pomyślała. Nie opłakiwała tylko śmierci Sybil. Opłakiwała także śmierć siebie samej. Właściwie nie wiedziała już, kim jest i po co każdego dnia rano zwleka się z łóżka. To wszystko, czym było jej życie przed gwałtem, zostało jej wydarte siłą i teraz już sama siebie nie poznawała.

Nan wciąż jeszcze coś mówiła i nagle z potoku jej słów Lena wyłowiła imię tamtego. Widziała, jak usta Nan układają się i wymawiają to imię, i jak ono szybuje w powietrzu, niczym zatruty pocisk wystrzelony w jej stronę.

– Lee – powiedziała Nan. – Nie pozwól, żeby ci zrujnował życie.

Lena kurczowo wpiła się w ściankę bagażnika, pewna, że jeśli ją puści, kolana odmówią jej posłuszeństwa.

Nan raz jeszcze wymówiła imię tamtego, po czym dodała:

– Musisz się z tym uporać, Leno. Musisz się z tym uporać teraz, bo potem będzie już za późno.

– Nan, odpierdol się.

Nan zrobiła krok do przodu, jakby chciała jej położyć rękę i na ramieniu.

– Powiedziałam, żebyś się ode mnie odpierdoliła – powtórzyła groźnie Lena.

Nan westchnęła głęboko i poddała się. Obróciła się na pięcie i już ani razu nie spoglądając za siebie, ruszyła w kierunku baru.

Lena siedziała w samochodzie na pustym parkingu sklepowym i pociągała tanią whiskey wprost z butelki. Miała już za sobą etap drapania w gardle i jej przełyk był tak znieczulony alkoholem, iż niemal nie czuła, że coś pije. Na fotelu obok leżała druga pełna butelka i Lena przypuszczała, że ją też pewnie opróżni, zanim całkiem padnie. Jedyne, na co miała teraz ochotę, to siedzieć bez ruchu na tym pustym parkingu i starać się dojść do tego, co porobiło się z jej życiem. Ponieważ Nan częściowo miała rację. Musi rzeczywiście się z tym uporać, tylko to nie znaczy, że w tym celu musi rozmawiać z jakimś idiotą w rodzaju Dave’a Fine’a. To, co naprawdę musi zrobić, to zebrać się w sobie i przestać przejmować drobiazgami. Musi znów zacząć żyć normalnie. Pomyślała, że chyba potrzebny jest jej taki wieczór użalania się nad sobą i ostatecznego rozliczenia z jej wszystkimi nieszczęściami, po czym będzie mogła wreszcie ruszyć z miejsca.

Kolejno wtykała kasety Sybil do odtwarzacza i słuchała po kawałku, sprawdzając ich zawartość. Powinna je od razu opisywać, ale nie mogła znaleźć nic do pisania. Poza tym pisanie na rzeczach należących do Sybil wydało jej się czymś niewłaściwym, choć wiedziała, że Sybil na pewno nie miałaby nic przeciwko temu. Kilka kaset miało własne etykiety i w większości byli na nich wykonawcy z Atlanty: Melanie Hammet, Indigo Girls i jeszcze jacyś inni, których nazwiska nic jej nie mówiły. Wyjęła z odtwarzacza ostatnią kasetę, która okazała się składanką utworów muzyki klasycznej po jednej stronie i starych numerów Pretenders po drugiej, i wrzuciła ją z powrotem do pudełka.

Sięgnęła za siebie i chwyciła drugi z kartonów. Był z nich najcięższy i kiedy wreszcie udało jej się przeciągnąć go do przodu na fotel wysypało się trochę fotografii. Na większości widać było Grega Mitchella i Lenę w różnych stadiach ich znajomości. Oczywiście były wśród nich zdjęcia z plaży, ale także pamiątkowe fotki zrobione podczas wycieczki do parku wodnego w Chattanooga. Lena szybko zamrugała, starając się powstrzymać łzy napływające jej do oczu. Pamiętała dobrze ten dzień, jak stali w kolejce do morskiego akwarium. Od rzeki Tennessee zrywały się tak gwałtowne podmuchy wiatru, że Greg ustawił się za nią, by ją od nich osłonić. Było cudownie czuć na sobie jego ciało, ramiona oplatające ją w pasie i brodę wspartą na jej ramieniu. Był to chyba jeden jedyny moment w jej całym życiu, kiedy czuła się naprawdę bezpieczna i szczęśliwa. A potem kolejka przesunęła się do przodu, Greg ją puścił i powiedział coś na temat pogody czy jakiejś wiadomości usłyszanej przez radio, a ona świadomie i bez żadnego powodu wywołała między nimi sprzeczkę.

Zaczęła przeglądać następny stos fotografii, cały czas z namaszczeniem pociągając z butelki. Była już bardzo pijana, ale jeszcze nie otępiała. Przeglądała zdjęcia, zastanawiając się, jak to w ogóle możliwe, że kiedyś był w jej życiu taki czas, gdy pragnęła męskiego towarzystwa i godziła się przebywać z mężczyzną sam na sam, nie mówiąc już o pozwalaniu mu na coś więcej. Mimo wszystkich ostrych słów, jakie wypowiedziała w chwili, gdy Greg ją zostawiał, chciała wtedy, żeby do niej wrócił.

Natrafiła na zdjęcie, o którym wspominała Nan. Sybil rzeczywiście wyglądała na nim żałośnie, ale i tak uśmiechała się do obiektywu. Miały wtedy jakieś siedem lat i były niemal identyczne, choć Sybil brakowało na przedzie jednego zęba, bo potknęła się na schodach i wybiła go sobie o ganek. Ząb, który jej potem w tym miejscu wyrósł był lekko koślawy, ale dodawał ustom Sybil charakteru. Tak przynajmniej twierdził Hank.

Uśmiechnęła się na widok paczki fotografii owiniętych gumką. Na swe piętnaste urodziny dostała od Hanka kompaktowy aparat fotograficzny i od razu pierwszego dnia wypstrykała dwa filmy, fotografując wszystko w zasięgu wzroku. Później podjęła nawet próbę montażu niektórych zdjęć, poprawiała je i łączyła w jedną całość. Pamiętała szczególnie jedno zdjęcie i teraz tak długo grzebała w paczce, aż je odnalazła. Za pomocą żyletki zrobiła wtedy na nim delikatne nacięcie, tak by przeciąć samą tylko emulsję na powierzchni, usunęła podobiznę Hanka i w to miejsce wkleiła łeb Bonnie, ich złocistego labradora.

– Mój Boże, Bonnie – westchnęła głośno i uprzytomniła sobie, że łzy ciekną jej strumieniem po policzkach. Był to jeden z powodów, dla których unikała picia alkoholu. Pies nie żył od dobrych dziesięciu lat, a ona wciąż była gotowa opłakiwać go tak, jakby to było wczoraj.

Wysiadła, biorąc ze sobą obie butelki z alkoholem. Postanowiła się ich pozbyć, wiedząc, że jeśli nie zrobi tego teraz, to upije się do nieprzytomności. Z trudem stawiając nogi, zdała sobie sprawę, że stan ten jest bliżej, niż sądziła, siedząc w samochodzie. Nogi sprawiały wrażenie, jakby należały do kogoś innego i kilkakrotnie potknęła się bez żadnego konkretnego powodu. Sklep już od dawna był zamknięty, ale i tak zajrzała przez szybę do środka, by upewnić się, że nikt nie widzi, jak się zatacza po parkingu. Obeszła budynek dokoła, podpierając się przy tym jedną ręką o ścianę, w drugiej trzymając butelki. Dotarła za budynek i oderwała od niego dłoń, ale kolana się pod nią ugięły, zachwiała się i omal nie straciła równowagi. Jakimś cudem udało jej się podeprzeć ręką i uchronić przed upadkiem twarzą wprost na asfaltową nawierzchnię.

– Kurwa – zaklęła, bardziej widząc, niż czując obtarcie dłoni. Podniosła się, uznając, że to ją jeszcze bardziej utwierdza w decyzji pozbycia się alkoholu. Potem wróci do samochodu i podrzemie w nim tak długo, aż jej wszystko przestanie wirować przed oczami i będzie mogła wrócić do domu.

Odchyliła się do tyłu i z zamachem wrzuciła niemal pustą już butelkę do kontenera na śmieci. Z satysfakcją usłyszała, jak szkło z brzękiem rozbryzguje się o stalową ściankę pojemnika. Uniosła drugą butelkę i posłała ją w ślad za pierwszą. Tym razem słychać było, że butelka z hukiem odbija się od ścianek, ale nie tłucze. Przez sekundę korciło ją nawet, żeby wleźć do kontenera i ją wygrzebać, ale się powstrzymała.

Za sklepem rosła kępa drzew i Lena ruszyła teraz w ich kierunku, cały czas czując w nogach odrętwienie. Pochyliła się i zmusiła do wymiotów. Poczuła w ustach gorzki smak wracającego alkoholu, który spowodował, że zrobiło jej się jeszcze bardziej niedobrze. Skończyło się na tym, że opadła na czworaki i tak trwała, długo wstrząsana suchymi spazmami żołądka, podobnymi do tych, jakie dopadły ją w samochodzie Hanka.

„Hank, ty gnoju” – pomyślała, gramoląc się na nogi. Była tak na niego wściekła, że przez moment przyszło jej do głowy, by pojechać teraz do Reece, do tego jego baru, i spojrzeć mu prosto w twarz. Cztery miesiące temu obiecał, że zostanie z nią tak długo, jak długo jej będzie potrzebny. No i gdzie on się teraz, do cholery, podziewa? Pewnie siedzi na jakimś cholernym spotkaniu klubu AA i pieprzy o tym, jak bardzo martwi się o swoją siostrzenicę i jak bardzo chce jej pomóc, zamiast być tutaj i naprawdę jej pomagać.

Silnik celiki wydał z siebie ciepły, przyjazny szum i Lena kilkakrotnie przydusiła pedał gazu. Przez głowę przemknęła jej myśl, że mogłaby teraz zwolnić hamulec i grzmotnąć w okno wystawowe sklepu. Pomysł ten zaskoczył ją, choć nie mogła go uznać za całkiem nieoczekiwany. Ogarniało ją poczucie bezsensu wszystkiego dokoła i nawet nie próbowała z nim walczyć. Mimo że zwymiotowała wypity alkohol, w głowie wciąż jej huczało. Czuła się tak, jakby wszelkie chroniące ją bariery zostały przełamane i teraz miały do niej dostęp różne dziwaczne myśli, na które wcale nie miała ochoty.

Myśli o tamtym.

Droga powrotna do domu okazała się trudniejsza, niż myślała i co chwilę zdarzało jej się przekraczać linię ciągłą. Potem niemal walnęła w ścianę szopy za domem i w ostatniej chwili z piskiem opon zahamowała, z całej siły cisnąc pedał hamulca. Przez chwilę siedziała bez ruchu, przypatrując się pogrążonemu w ciemnościach domowi. Hankowi nie chciało się nawet zapalić lampy za domem.

Wyciągnęła rękę i otworzyła schowek. Wyjęła służbowy rewolwer i wprowadziła nabój do komory. Charakterystyczny trzask kurka zabrzmiał niemal jak wystrzał i spowodował, że spojrzała na broń trochę innymi oczyma. Przyjrzała się dokładnie czarnej metalowej obudowie i nawet powąchała rękojeść. Nim zdążyła pomyśleć, muszka znalazła się w jej ustach, a palec spoczął na spuście.

Lena widziała kiedyś, jak zrobiła to pewna dziewczyna. Włożyła sobie lufę do ust i niemal bez zastanowienia pociągnęła za spust, widać uznając to za jedyny sposób na uwolnienie się od okropnych myśli. Straszliwy obraz spustoszenia spowodowanego tym jednym, pojedynczym strzałem wciąż jeszcze kołatał się w pamięci Leny, a to, co z tamtego dnia zapamiętała najlepiej, to fragmenty mózgu i kości czaszki samobójczyni, które wbiły się w płytę gipsową na ścianie.

Siedziała w samochodzie bez ruchu, czując na wargach dotyk zimnego metalu. Pomacała językiem wylot lufy i zaczęła się zastanawiać. Jeśli to teraz zrobi, to kto ją tu znajdzie? Może Hank wróci wcześniej? Jednak prędzej Brad, bo ma podjechać po nią rano w drodze do pracy. Co on sobie pomyśli, kiedy ją tak znajdzie? I jakie spustoszenie w jego umyśle zrobi widok Leny siedzącej w samochodzie, z odstrzeloną połową głowy? Czy jest na tyle silny, żeby się z tego otrząsnąć? Czy zobaczywszy coś takiego, zdoła dalej normalnie żyć i pracować?

– Nie – powiedziała głośno. Otworzyła magazynek i wytrząsnęła na rękę wprowadzony nabój, potem włożyła wszystko na powrót do schowka.

Wyskoczyła z samochodu i szybko wbiegła na ganek z tyłu domu. Pewnym ruchem otworzyła kluczem drzwi i zapaliła światło w kuchni. Potem przeszła po całym domu, wszędzie zapalając światła. Ruszyła schodami na górę, pokonując po dwa stopnie naraz i zapalając kolejne światła. Nie przestała, póki cały dom nie utonął w powodzi światła.

Zdała sobie sprawę, że do tak rzęsiście oświetlonego domu każdy może z łatwością zajrzeć przez okno i zacząć ją obserwować, wróciła więc tą samą drogą, po kolei gasząc światła. Mogła oczywiście spuścić rolety i zaciągnąć zasłony, ale chodzenie po domu z bijącym sercem sprawiało jej dziwaczną satysfakcję. Już od wielu miesięcy nie była na sali gimnastycznej, ale jej mięśnie wciąż jeszcze potrafiły się napinać.

Kiedy wychodziła ze szpitala, dostała tyle środków przeciwbólowych, że można by nimi zabić konia. Wyglądało, jakby lekarze chcieli obsypać ją taką ilością lekarstw, żeby nie wychodziła ze stanu stałego otumanienia. Doszli pewnie do wniosku, że lepiej będzie podtruwać ją lekarstwami, niż pozwolić, by zaczęła rozpamiętywać to, co się stało. Szpitalny psychiatra, z którym musiała odbyć kilka sesji, zaproponował nawet, że jej przepisze xanax.

Znów wbiegła na górę i otworzyła apteczkę w łazience. Obok zwykłych domowych środków stała w niej także do połowy pełna buteleczka darvocetu i niemal pełne opakowanie flexerilu. Darvocet jest środkiem przeciwbólowym, ale flexeril to silny środek zwiotczający mięśnie. Zażyty po raz pierwszy, niemal zwalił ją z nóg. Wkrótce potem przestała w ogóle zażywać leki. Doszła do wniosku, że ważniejsze jest dla niej zachowanie czujności niż uśmierzanie bólu.

Rzuciła okiem na etykiety i przebiegła wzrokiem umieszczone na nich ostrzeżenie, że należy zażywać po jedzeniu, a po zażyciu nie obsługiwać żadnych maszyn. W opakowaniach było co najmniej dwadzieścia tabletek darvocetu i dwa razy tyle flexerilu. Odkręciła kran i spuściła trochę wody, potem z kamiennym spokojem wyjęła z uchwytu szklankę do mycia zębów i niemal po krawędź napełniła ją wodą.

– No więc tak – wymamrotała, wpatrując się w przezroczystą zawartość. Czuła, że powinna w tym momencie powiedzieć coś ważnego i głębokiego o swoim życiu, nie było jednak nikogo, kto mógłby to usłyszeć, a przemawianie do siebie samej wydało jej się idiotyczne. Właściwie nigdy naprawdę nie wierzyła w Boga, nie mogła więc też liczyć na spotkanie z Sybil po tamtej stronie. Tam, gdzie się znajdzie, nie będzie też wybrukowanych złotem ulic do spacerowania. Nie była zbyt biegła w doktrynach religijnych, ale tego jednego była pewna: jeśli chodzi o dostanie się do nieba, to niezależnie od wyznawanej religii samobójcy mają raz na zawsze przesrane.

Lena przysiadła na sedesie i zaczęła rozmyślać. Przez krótką chwilę starała się dojść, czy wciąż jest jeszcze pijana. Uznała, że pewnie tak, bo przecież na trzeźwo nie wpadłaby chyba na coś takiego, prawda?

Rozejrzała się po łazience, która nigdy nie należała do jej ulubionych pomieszczeń w tym domu. Kafelki były pomarańczowe i miały białą fugę, co w latach siedemdziesiątych, gdy budowano ten dom, stanowiło modną kolorystykę. Teraz wyglądało to tylko pretensjonalnie. Próbowała złamać ten nieszczęsny pomarańcz dodatkami w innych kolorach: granatem dywaników na podłodze i ciemną zielenią pojemnika na chusteczki stojącego na zbiorniku spłuczki. Dobrane kolorystycznie ręczniki próbowały połączyć wszystko w jedną całość, jednak bez większego rezultatu. Nic nie potrafiło zwalczyć cholernego pomarańczowego koloru, więc teraz uznała, że łazienka będzie właściwym miejscem na rozstanie się z życiem.

Otworzyła buteleczki i rozsypała lekarstwa na blacie umywalki. Tabletki darvocetu były dość duże, za to flexeril przypominał małe miętowe odświeżacze oddechu. Wyciągniętym palcem wskazującym ułożyła je najpierw na przemian – raz duża, raz mała – potem z powrotem je rozdzieliła na dwie jednorodne kupki. Wypiła przy tym parę łyków wody, zdając sobie nagle sprawę, że właściwie tylko się bawi.

– No dobra – powiedziała na głos. – To ta będzie za Sibby. – Otworzyła usta i wrzuciła jeden darvocet. – Za Hanka – mruknęła, dorzucając jeden flexeril. Były małe, więc wzięła jeszcze dwa, a po nich dwa darvocety. Niczego jeszcze nie przełknęła, bo chciała wszystkie łyknąć na raz, a musiała jeszcze kogoś wymienić.

W ustach miała już tak pełno, że gdy wypowiedziała jego imię, zabrzmiało jak bełkot.

– A ta reszta za ciebie – wymamrotała, zgarniając na dłoń resztę flexerilu. – Za ciebie, ty jebany skurwysynu.

Odchyliła głowę do tyłu, przytknęła dłoń do ust i zamarła na widok Hanka stojącego nieruchomo w drzwiach łazienki. Przez chwilę trwali tak w bezruchu, mierząc się wzrokiem. Miał ramiona skrzyżowane na piersiach i usta zaciśnięte w cienką kreskę.

– No zrób to – odezwał się w końcu.

Lena nie drgnęła. Siedziała jak skamieniała na sedesie, trzymając tabletki w ustach. Niektóre już się rozpuszczały i czuła, jak usta zaczynają się wypełniać palącą gorzką masą.

– Jeśli o to ci chodzi, to obiecuję, że nie wezwę pogotowia. – Obojętnie wzruszył ramionami. – Więc, proszę, zrób to, jeśli chcesz.

Lena czuła, jak jej język coraz bardziej kołowacieje.

– No co, boisz się? Boisz się pociągnąć za spust i boisz się łyknąć pigułki?

Od palącego smaku w ustach zaczynały jej już łzawić oczy, jednak wciąż nie mogła się zdobyć, by przełknąć. Była jak sparaliżowana. Od jak dawna ją obserwuje? Czy to może jakiś test, którego nie zaliczyła?

– No dalej! – wrzasnął nagle Hank tak głośno, że jego głos odbił się echem od wykafelkowanych ścian.

Usta Leny rozwarły się i zaczęła wypluwać tabletki na dłoń, ale Hank jej w tym przeszkodził. Dwoma susami przemierzył niewielką odległość od drzwi i dwiema rękami chwycił ją za głowę. Jedną przykrył jej usta, drugą docisnął z tyłu głowy tak, by nie mogła się uwolnić. Lena wbiła mu paznokcie w ciało, próbując oderwać dłoń od ust, jednak Hank był zbyt silny. Osunęła się z sedesu i opadła na kolana, ale on pochylił się nad nią i nie wypuścił jej głowy z żelaznego uścisku.

– Połknij to – warknął ponurym, niskim głosem. – Chciałaś tego, więc teraz to połknij!

Zaczęła z całej siły wyrywać się, starając się pokręcić głową, że nie, nie chciała tego zrobić, nie może tego zrobić. Kilka tabletek wślizgnęło jej się do przełyku, więc starała się zacisnąć gardło, by ich dalej nie przepuścić. Serce waliło jej tak gwałtownie, miała wrażenie, że za chwilę eksploduje.

– Nie?! – krzyknął Hank. – Nie?!

Lena rozpaczliwie starała się zaprzeczyć ruchem głowy, szarpiąc go za rękę. W końcu ją puścił, a ona bezwładnie osunęła się na ścianę wanny i przewiesiła głowę przez krawędź.

Hank podniósł klapę na sedesie, szarpnął Lenę i przyciągnął bliżej. Wdusił jej głowę do muszli, a ona wreszcie otworzyła usta szeroko i czkając, wypluła całą zawartość. Łazienkę wypełniły odgłosy szarpiących nią torsji, które trwały tak długo, aż jej usta i przełyk zupełnie się opróżniły. Potem wsadziła sobie jeszcze palce do ust i przejechała nimi po dziąsłach i języku, by zgarnąć z nich wszystkie resztki.

Hank wyprostował się i gdy podniosła na niego wzrok, zobaczyła, że kipi z wściekłości.

– Ty bydlaku – jęknęła, obcierając sobie usta wierzchem dłoni.

Jego noga drgnęła i przez moment myślała, że jej wymierzy kopniaka. Skuliła się, czekając na cios, jednak ten nie nastąpił.

– Wstań i doprowadź się do porządku – rozkazał. Potem otwartą dłonią zgarnął z blatu pozostałe tabletki i zrzucił je na podłogę. – I sprzątnij to gówno.

Lena bez słowa przesunęła się na czworakach i zaczęła zbierać rozsypane tabletki darvocetu. Hank założył ramiona na piersiach i oparł się o ścianę. Kiedy się odezwał, w jego głosie nie było już słychać takiej zawziętości, a gdy na niego spojrzała, w oczach ze zdumieniem dostrzegła łzy.

– Jeżeli jeszcze raz zrobisz coś takiego… – zaczął, przerwał i odwrócił głowę. Przykrył sobie usta dłonią, jakby chciał powstrzymać płynące z nich słowa. – Jesteś wszystkim, co mam, dziecino.

Teraz płakała też już Lena.

– Wiem, Hank. – Skinęła głową.

– Więc nie… – znów zaczął i ponownie zawiesił głos.

– Co nie?

Tak jak stał, osunął się po ścianie i usiadł na podłodze z rękami ułożonymi wzdłuż ciała. Patrzył na nią badawczo, jakby szukając czegoś w jej oczach.

– Więc mnie nie zostawiaj – wyszeptał i te jego słowa zawisły nad nimi niczym ciemna chmura.

Byli od siebie nie więcej jak metr, ale dla niej była to cała otchłań. Mogła wyciągnąć rękę i go dotknąć. Mogła mu podziękować. Mogła mu obiecać, że już nigdy czegoś takiego nie zrobi.

Mogła zrobić to wszystko i każdą z tych rzeczy z osobna, jednak ona zajęła się tylko zbieraniem tabletek i wrzucaniem ich kolejno do sedesu.

WTOREK
10

Spokojnie, Sam, zaraz – powiedziała Sara łagodnie, próbując opanować wiercącego się jej na kolanach dwulatka, któremu starała się osłuchać klatkę piersiową.

– Siedź spokojnie, Sammy. Słuchaj pani doktor – śpiewnie zawtórowała matka chłopca.

– Saro?

W drzwiach gabinetu pojawiła się głowa Elliotta Felteau, jednego z pracowników kliniki. Sara zatrudniła go bezpośrednio po stażu w nadziei, że odciąży ją trochę w jej obowiązkach, jednak, jak dotąd, musiała go niemal we wszystkim prowadzić za rączkę. Była to jednak sytuacja typu „coś za coś”, bo wiedziała, że bardziej doświadczony lekarz będzie od razu miał ambicje zostania jej wspólnikiem, a ona nie miała zamiaru dzielić się władzą z kimkolwiek. Zbyt dużo wysiłku kosztowało ją osiągnięcie obecnej pozycji, by miała teraz liczyć się z cudzymi opiniami.

– Przepraszam, że przeszkadzam – powiedział Elliot, spoglądając najpierw na matkę Sama, potem na Sarę. – Czy to prawda, że powiedziałaś Tarze Collins, że Pat może już w ten weekend grać? Bo szkoła żąda od niego zaświadczenia lekarskiego, zanim go wypuszczą na boisko.

Sara wstała z miejsca, unosząc na sobie Sama. Objął ją nóżkami w pasie, a ona przekręciła go sobie na biodro.

– A dlaczego ty o to pytasz? – spytała cicho.

– Bo zadzwoniła i poprosiła o połączenie ze mną. Powiedziała, że nie chce ci zawracać głowy.

Sara złapała Sama za rączkę i spróbowała otworzyć mu piąstkę, którą uchwycił się kosmyka jej włosów.

– Nie, nie może grać w ten weekend. Już jej to w piątek powiedziałam.

– Bo to tylko mecz towarzyski.

– Ale on przeszedł wstrząśnienie mózgu. – W głosie Sary pojawił się ostrzegawczy ton, żeby nie próbował jej przekonywać.

– Mhm – mruknął, wycofując się z gabinetu. – Pewno myślała, że ze mną łatwiej jej pójdzie.

Sara westchnęła głęboko i spojrzała na matkę Sama.

– Przepraszam za to najście – powiedziała z uśmiechem, siadając na krześle. Na szczęście Sam przestał wierzgać i mogła spokojnie zabrać się do osłuchiwania jego klatki piersiowej.

– Pat Collins to pierwszy rozgrywający drużyny – zauważyła matka Sama. – Nie pozwoli mu pani zagrać?

Sara zignorowała pytanie.

– Wygląda, że w płucach jest już czysto – rzekła. – Ale proszę pamiętać, żeby zażył antybiotyk do końca.

Uniosła Sama i wyciągnęła ręce, by oddać go matce. Potem, jakby sobie o czymś przypomniała, podniosła mu koszulkę i obejrzała go najpierw z przodu, potem z tyłu.

– Coś nie tak?

Sara przecząco pokręciła głową.

– Nie, wszystko w porządku – odparła, i istotnie tak było. Nie miał na sobie śladów przemocy. Tyle że co do Jenny Weaver też była tego pewna.

Podeszła do harmonijkowych drzwi i je odciągnęła. Molly Stoddard, pielęgniarka zatrudniona w klinice, siedziała za biurkiem i wypełniała zlecenie na przeprowadzenie badań laboratoryjnych. Sara odczekała, aż Molly skończy pisać, i podyktowała jej wpis do karty Sama.

– I przypomnij mi o kontrolnym telefonie do matki Sama – dodała.

Molly kiwnęła głową.

– A u ciebie wszystko w porządku? – spytała, nie przerywając pisania.

Sara na moment się zamyśliła, po czym uznała, że nie, nie wszystko u niej w porządku. Prawdę mówiąc, czuła się jak podminowana i stan ten trwał już od wczoraj, od jej scysji z Leną. Czuła wstyd i wyrzuty sumienia, że tak się dała ponieść emocjom. Niezależnie od jej subiektywnych odczuć, Lena po prostu wykonywała swoją pracę. Kwestionując postępowanie młodej policjantki, zachowała się nieprofesjonalnie. Zwłaszcza że zrobiła to w obecności Jeffreya. A to, co jej powiedziała, było nie tylko niewłaściwe, ale także nadmiernie złośliwe. Czepianie się ludzi nie leżało w jej charakterze i im więcej o tym myślała, tym bardziej dochodziła do wniosku, że wyraźnie zaczepiła Lenę. Kto jak kto, ale ona powinna umieć panować nad sobą.

– Halo? Saro? – przypomniała się Molly.

– Tak? – rzuciła machinalnie. – Ach, przepraszam, tak tylko… – Pokazała głową w stronę gabinetu na znak, że nie chce rozmawiać na korytarzu.

Molly puściła Sarę przodem i zasunęła za sobą drzwi. Była kobietą dość niską i przysadzistą i miała twarz, jaką zwykło się nazywać przystojną. W przeciwieństwie do Sary, jej pielęgniarka była zawsze nienagannie ubrana w sztywno wykrochmalony biały uniform. Jedyną ozdobą, na jaką sobie pozwalała, był cienki, srebrny naszyjnik schowany pod kołnierzem uniformu. Przyjęcie Molly do pracy było niewątpliwie najmądrzejszym posunięciem Sary, choć bywały momenty, że czuła przemożną ochotę, by zerwać jej z głowy czepek i potargać włosy albo wylać coś na jej idealnie czysty, biały uniform.

– Do następnego pacjenta masz jeszcze około pięciu minut – oświadczyła Molly. – Co się dzieje?

Sara oparła się plecami o ścianę i wsadziła ręce do kieszeni lekarskiego fartucha.

– Czy myśmy czegoś nie przegapiły? – powiedziała i od razu się poprawiła: – Czy ja czegoś nie przegapiłam?

– Chodzi ci o Weaver? – spytała Molly, choć Sara czuła, że tamta wie dokładnie, o czym mówi. – Sama się nad tym zastanawiałam i moja odpowiedź brzmi: nie wiem.

– Kto mógł zrobić coś takiego? – zasępiła się Sara i nagle zdała sobie sprawę, że pielęgniarka w ogóle nie wie, o co jej chodzi. Wyniki sekcji utrzymywano w tajemnicy i mimo że miała zaufanie do dyskrecji Molly, uznała, że nie powinna ujawniać szczegółów. Zresztą Molly pewnie i tak wolałaby ich nie znać.

– Zachowania dzieci często trudno rozgryźć – mruknęła Molly.

– Ale ja czuję się odpowiedzialna. Mam takie poczucie, że powinnam jakoś jej pomóc. Wykazać więcej zainteresowania.

– Przyjmujemy trzydzieści do czterdziestu dzieci dziennie, przez sześć dni w tygodniu.

– Mówisz tak, jakbyśmy pracowały przy taśmie produkcyjnej.

– Bo może tak jest. – Molly wzruszyła ramionami. – Robimy, co w naszej mocy. Opiekujemy się nimi, leczymy, wysłuchujemy ich problemów. Cóż więcej możemy zrobić?

– Czyli „szast-prast, następny proszę”. – Sara pokiwała głową, pamiętając powiedzonko z czasów swej szpitalnej praktyki.

– Bo tak to wygląda – potwierdziła Molly.

– Nie po to wróciłam, żeby tak pracować. Chciałam, żeby było inaczej.

– I jest inaczej, Saro – powiedziała Molly z przekonaniem. Podeszła i położyła jej rękę na ramieniu. – Posłuchaj, kochanie. Wiem, co teraz przeżywasz, i chcę cię zapewnić, że co dzień widzę, jak wkładasz serce i duszę w to, co robisz. – Odczekała moment i dodała: – Już zdążyłaś zapomnieć, jak to wyglądało za czasów doktora Barneya? Wtedy to była taśma produkcyjna.

– Wobec mnie był zawsze w porządku – obruszyła się Sara.

– Bo cię lubił. Ale na każde dziecko, które lubił, przypadało dziesięcioro, których nie znosił, i pod koniec te wszystkie nielubiane odsyłał do ciebie.

– Nic podobnego, wcale tak nie było. – Sara pokręciła głową.

– To porozmawiaj z Nelly. Ona jest tu dłużej niż ja.

– I to ma być powód do dumy? To, że jestem lepsza od Barneya?

– Twoim powodem do dumy jest to, że wszystkie dzieci traktujesz jednakowo. Nie bawisz się w wynajdywanie ulubieńców. – Molly pokazała głową na ścianę z fotografiami. Ile dzieci miał na ścianie doktor Barney?

Sara wzruszyła ramionami, choć wiedziała ile. Ani jednego.

– Jesteś dla siebie niesprawiedliwa – ciągnęła Molly. – I w ten sposób niczego nie osiągniesz.

– Chcę po prostu na przyszłość być bardziej ostrożna. Może uda nam się ograniczyć liczbę przyjęć, tak żebym dla każdego miała trochę więcej czasu.

– Już jest za mało godzin w ciągu dnia – parsknęła Molly – żeby dało się przyjąć wszystkich, którzy się zgłaszają. A do tego masz jeszcze kostnicę…

– Może powinnam zrezygnować z pracy w kostnicy – wtrąciła Sara.

– A może powinnaś przyjąć do pracy jeszcze jednego lekarza?

Sara postukała tyłem głowy o ścianę.

– Sama już nie wiem – powiedziała w zadumie.

Harmonijkowe drzwi zatrzęsły się od czyjegoś pukania.

– Jeśli to znów Elliott… – zaczęła Sara, okazało się jednak, że nie. W drzwiach pojawiła się głowa Nelly, administratorki kliniki, która zapewne przepracowała w klinice więcej lat, niż ich Sara przeżyła.

– Dzwoni Nick Shelton – oznajmiła. – Ma zostawić wiadomość?

Sara przecząco pokręciła głową.

– Nie, odbiorę. – Odczekała, aż Molly wyjdzie i podniosła słuchawkę.

– Cześć, słoneczko – usłyszała głos Nicka z przeciągłym zaśpiewem, tak typowym dla mieszkańców południowej Georgii.

– Cześć, Nick – odparła, pozwalając sobie na uśmiech.

– Szkoda, że nie mam czasu z tobą poflirtować – powiedział – ale za jakieś dziesięć sekund mam następne spotkanie. Więc tylko bardzo krótko. – Słychać było, jak szeleści papierami. – Nie znalazłem nic na temat nowych przypadków kastracji, w każdym razie nie na terenie Stanów Zjednoczonych. Ale to cię pewno nie dziwi.

– Nie, to prawda – potwierdziła Sara. Coś tak niezwykłego prasa na pewno by wygrzebała.

– Parę lat temu we Francji odbył się proces kobiety oskarżonej o dokonanie ponad pięćdziesięciu takich zabiegów. Jeśli dobrze pamiętam, to pochodziła z Afryki.

Sara z niedowierzaniem pokręciła głową, że kobieta mogła coś podobnego zrobić dziecku.

– Powiedz mi, co w ogóle wiesz na ten temat? – zapytał Nick.

– Infibulację zalicza się do kategorii przypadków OGŻ – powiedziała Sara, posługując się żargonowym skrótem na okaleczenie genitaliów żeńskich. – Stosuje się ją w krajach Bliskiego Wschodu i w niektórych rejonach Afryki. Ma to jakiś podtekst religijny.

– Mniej więcej taki jak samobójstwo – oświadczył Nick. – W dzisiejszych czasach niemal wszystko da się odnieść do religii. – Sara wtrąciła, że się z tym zgadza. – Na ogół zwyczaj ten przekazują sobie od wioski do wioski. Im niższy poziom ucywilizowania miejscowej ludności, tym większe prawdopodobieństwo, że może się to zdarzyć. Właściwie w żadnej religii nie istnieje prawdziwe uzasadnienie dla tego rodzaju praktyk, ale tamtejszym mężczyznom odpowiada świadomość, że ich kobiety nie mogą zejść z drogi cnoty.

– I w tym celu pozbawiają je radości z seksu. Świetne rozwiązanie. Gdyby to samo zastosować do tamtejszych mężczyzn, to Afryka i Bliski Wschód byłyby jak wygasły krater.

Nick zamilkł, a Sarze zrobiło się przykro, że mógł odebrać słowa tak, jakby i jego zaliczała do grona winowajców.

– Przepraszam, Nick. Chciałam tylko… – zaczęła, ale Nick przerwał jej łagodnym tonem:

– Nic mi nie musisz tłumaczyć, Saro.

Przez chwilę milczeli oboje, potem Sara spytała:

– I coś jeszcze?

– No cóż… – Znów usłyszała szelest przekładanych papierów. – Po zabiegu zazwyczaj związują ofierze nogi, by przyspieszyć gojenie. – Przerwał i po chwili dodał: – Bo wiesz, często je zaszywają właśnie tak jak tę twoją dziewczynę, i zostawiają tylko otwór na miesiączkowanie.

– Gdzieś o tym czytałam – potwierdziła Sara. Czytała również, że w opinii wioskowych społeczności nieokaleczone kobiety nie nadają się do zamążpójścia.

– Ta nitka, którą z niej wyciągnęłaś, wygląda bardzo zwyczajnie. Wysłałem próbkę do laboratorium, ale są zdania, że taką nić można kupić w pierwszym lepszym supermarkecie. – Chrząknął, jakby nad czymś się zastanawiał. – Myślisz, że ten, kto to zrobił, posiadał jakąś wiedzę medyczną?

– Masz przed sobą te zdjęcia?

– Mhm. Wygląda mi to na amatorszczyznę, ale nie na partaninę.

– Zgadzam się – potwierdziła Sara. Już wcześniej uznała, że ten, kto zaszył Jenny, musiał dość sprawnie posługiwać się igłą i nitką.

– Mam tu przed sobą statystykę – dodał Nick. – Wynika z niej, że wskutek szoku wywołanego zabiegiem bardzo wiele dziewcząt umiera. Nie dają im żadnego znieczulenia i często całą sprawę załatwiają za pomocą kawałka szkła.

Sara aż się wzdrygnęła, jednak starała się zachować spokój.

– Przychodzi ci do głowy, dlaczego ktoś chciałby u nas zrobić coś takiego?

– Masz na myśli kogoś spoza mniejszości etnicznych? – zapytał i nie czekając na odpowiedź, dodał: – W tamtych krajach robią to po to, by zapewnić dziewczynie czystość. Zwykle otwiera ją dopiero mąż podczas nocy poślubnej.

– Czystość – powtórzyła Sara w zadumie. Pamiętała, że w rozmowie z matką Jenny Weaver, ta wspomniała coś o chęci odzyskania czystości.

– A ona była dziewicą? – zapytał Nick.

– Nie. I sądząc na podstawie rozwarcia otworu pochwy w porównaniu z ujściem cewki moczowej, musiała być aktywna seksualnie już na długo przed kastracją. I to zapewne z wieloma partnerami.

– Sprawdziłaś ją na choroby przenoszone drogą płciową?

– Tak – potwierdziła Sara. – Wynik negatywny.

– Tak mi tylko przyszło do głowy.

– Coś jeszcze?

Nick przez moment się zawahał.

– Będziesz się może widziała z Jeffreyem w tym tygodniu?

Pytanie troszkę ją zmieszało, ale odpowiedziała twierdząco.

– To powiedz mu, że ten rysunek, który mi przysłał, w naszych komputerach nie figuruje. Przekazaliśmy go do FBI, żeby sprawdzili w swojej bazie, ale wiesz, że u nich musi to potrwać.

– A co to za rysunek?

– Jakiś tatuaż. Sam nie wiem. Powiedział mi, że widział go u kogoś w zagłębieniu między kciukiem a palcem wskazującym.

– Dobrze, powtórzę.

– Przy kolacji?

– Do czego pijesz, Nick? – zapytała Sara rozbawionym głosem.

– Bo jeżeli nie jesteś zajęta, to w najbliższy weekend będę w twoich stronach.

Sara uśmiechnęła się. Nick już wielokrotnie próbował się z nią umówić, choć robił to głównie dla zasady. Był od niej piętnaście centymetrów niższy i miał na sobie więcej złotych ozdób, niż powinno na to pozwalać prawo. Była niemal pewna, że nawet przez chwilę poważnie nie przypuszcza, że mógłby mieć u niej jakieś szanse. Nick należał jednak do tego gatunku mężczyzn, którzy nigdy nie przestają próbować.

– Chyba znów zaczęliśmy z Jeffreyem się spotykać – powiedziała.

– Chyba?

– Chciałam powiedzieć… – Zawiesiła głos. – Tak, znów spotykam się z Jeffreyem.

Jak zawsze, przyjął jej odmowę pogodnie.

– Nie możesz winić faceta, że się nie poddaje i próbuje – rzekł.

Powiedzieli sobie do widzenia, Sara odłożyła słuchawkę i nie ruszając się z miejsca, zaczęła zastanawiać się nad tym, co usłyszała od Nicka. Między dążeniem Jenny do czystości i kastracją musiał istnieć jakiś związek. Wyglądało na to, że czegoś jej tu brakuje i przegapiła coś zapewne całkiem oczywistego. Dlaczego dziewczynka w wieku Jenny miałaby się czuć nieczysta i chcieć się oczyścić? Jedyne, co jej przychodziło na myśl, to seks. Nie ulegało wątpliwości, że Jenny Weaver była na tym polu dość aktywna. Więc może poczucie winy wywołane seksualną rozwiązłością stanowiło dla niej zbyt wielki ciężar?

Zostawało jeszcze oczywiście ważniejsze pytanie: kto okaleczył Jenny? Nie było możliwości, by mogła to sobie zrobić sama. Niewątpliwie ból i wstrząs psychiczny doprowadziłyby ją wcześniej do omdlenia. Zatem musiał być w to wplątany jeszcze ktoś inny, ktoś, kto wykonał cięcie i potem ją zaszył. Może Jenny najpierw upiła się do nieprzytomności albo zażyła środki przeciwbólowe albo zwiotczające mięśnie, które kupiła w szkole. W liceach funkcjonowały teraz całe apteki i jeśli tylko miało się wystarczająco dużo pieniędzy, można było zaopatrzyć się w kompletny zestaw medykamentów, jak na sali operacyjnej.

Nelly odsunęła drzwi i wsadziła głowę.

– Jest tu dzieciak Pattersonów – powiedziała i dodała zduszonym szeptem: – Bez matki.

Sara spojrzała na zegarek. Mark miał się zgłosić wczoraj rano i jego zjawienie się dzisiaj wywracało do góry nogami jej cały plan dnia.

– Zaprowadź go do szóstki – mruknęła niechętnie. – I powiedz mu, że będzie musiał poczekać.

– Go? – zdziwiła się Nelly. – Mam na myśli Lacey, córkę Pattersonów.

Sara wyprostowała się na fotelu.

– Powiedziała, po co przyszła?

– Tylko tyle, że nie czuje się dobrze – odparła Nelly, potem znów zniżyła głos do szeptu. – Jeśli chcesz znać moje zdanie, to nie wygląda najlepiej.

– Dlaczego mówisz szeptem? – spytała też szeptem Sara.

Nelly lekko się uśmiechnęła, weszła do środka i zasunęła za sobą drzwi.

– Dziwnie się zachowuje. I jest bez matki.

Sara poczuła, jak jeżą jej się włoski na karku.

– Od jak dawna tu jest?

– Od niedawna. To co, do szóstki?

Sara kiwnęła głową, czując w żołądku dziwną pustkę. Wzięła słuchawkę, by zadzwonić do Jeffreya, jednak zmieniła zdanie. Lacey przyszła do niej dlatego, że jej ufa, więc ona nie może zawieść tego zaufania. Dziewczynka szuka pomocy, więc jeśli nawet zrobiła coś niezgodnego z prawem, będzie można zająć się tym później. Najpierw trzeba sprawdzić, co jej jest.

Gabinet numer sześć mieścił się z tyłu budynku, przy końcu korytarza. Najczęściej był używany do badania obłożnie chorych dzieci lub jako poczekalnia dla rodziców na czas rozmowy Sary z małymi pacjentami na tematy delikatne, jak seks, kontrola urodzeń czy coś, o czym dzieci chciały rozmawiać z nią sam na sam. Z reguły dzieci nie zjawiają się w klinice bez rodziców – nawet te, które już mogą same prowadzić samochód.

Sara skręciła za róg korytarza i ujrzała Molly czekającą pod zamkniętymi drzwiami gabinetu, z kartoteką Lacey Patterson w ręku.

– Gdybym ci była potrzebna, będę w dwójce – oświadczyła.

Sara otworzyła teczkę i rzuciła okiem na ostatni wpis na karcie zdrowia Lacey, choć ledwie kilka dni wcześniej ją przeglądała. Z karty wynikało, że dwa miesiące temu dziewczynka zgłosiła się z czymś, co wyglądało na infekcję gardła. Nie czekając na wynik badania laboratoryjnego, Sara zapisała jej antybiotyk. Przerzuciła zawartość teczki, jednak nie znalazła w niej różowego formularza, na jakim laboratorium zwykle przesyła swoje wyniki. Już miała zapytać o to Molly, gdy zza drzwi szóstki usłyszała jakieś dźwięki.

– Lacey? – odezwała się, odsuwając drzwi gabinetu. – Wszystko u ciebie… – Przerwała w pół słowa, bo zdało jej się, że nigdy w życiu nie widziała kogoś tak śmiertelnie bladego, chyba że w kostnicy.

Dziewczynka siedziała skulona na krześle obok stołu do badań i obejmowała się rękami ciasno splecionymi na brzuchu. Mimo upalnej pogody miała na sobie żółtą pelerynę przeciwdeszczową. Wyglądała, jakby męczyły ją boleści.

Sara podeszła do Lacey i dotknęła jej pleców, które wydały jej się lepkie od potu.

– Muszę z panią porozmawiać – wycedziła Lacey, szczękając zębami.

– Chodź. – Sara chwyciła ją za ramię i pomogła wstać. – Połóż się tutaj.

Lacey zawahała się i Sara niemal ją dźwignęła i ułożyła na stole.

– Ja nie mogę… – zaczęła dziewczynka, ale dygotała zbyt mocno, by mogła mówić dalej.

Sara przyłożyła jej dłoń do czoła. Chciała sprawdzić, czy dreszcze Lacey biorą się ze strachu czy z gorączki. Mimo że na zewnątrz było naprawdę upalnie, czoło dziewczynki nie różniło się temperaturą.

– Zdejmiemy ci tę pelerynę – powiedziała Sara łagodnie, jednak Lacey nie pozwoliła sobie rozłączyć ramion splecionych na brzuchu. – Co ci się stało? – Sara starała się zachować spokój, choć powietrze w gabinecie zdało jej się całe naładowane elektrycznością, jakby stało się coś naprawdę bardzo złego.

Lacey przechyliła się do przodu i Sara w ostatniej chwili ją przytrzymała, ratując przed upadkiem.

– Jestem taka śpiąca – wymamrotała.

– Usiądź na chwilę prosto – poleciła Sara i podniesionym głosem zawołała w stronę drzwi: – Molly?

– Niedobrze mi – jęknęła dziewczynka.

Sara położyła dłonie na jej chudych ramionach.

– Powiedz mi, gdzie cię boli?

Lacey otworzyła usta, by odpowiedzieć, i nagle chlusnął z niej strumień wymiotów. Sara miewała już do czynienia z takimi sytuacjami i odruchowo zrobiła krok do tyłu, jednak i tak ją trochę obryzgało.

Wymioty po chwili ustały i Lacey wymamrotała: „Przepraszam”.

– Nic się nie przejmuj, kochanie.

– Brzuch mnie boli.

– Wszystko będzie dobrze – powiedziała Sara. Jedną ręką przytrzymała Lacey, drugą sięgnęła do pojemnika z papierowymi ręcznikami, wyjęła kilka i podała dziewczynce.

– Jest mi niedobrze.

Sara znów zawołała, tym razem głośniej:

– Molly!

Czuła, że jej krzyki i tak nic nie dadzą, bo gabinet numer dwa mieścił się na drugim końcu budynku.

– Połóż się – poleciła Lacey. – Jeśli zrobi ci się niedobrze, przekręć się na bok.

– Niech mnie pani nie zostawia! – wykrzyknęła Lacey, chwytając Sarę za rękę. – Pani doktor, proszę! Muszę z panią porozmawiać. Muszę pani powiedzieć, co się stało.

Sara pomyślała, że i tak już wie, i uznała, że ma teraz ważniejsze sprawy na głowie niż wysłuchiwanie spowiedzi dziewczynki.

– Muszę pani opowiedzieć – powtórzyła Lacey.

– O dziecku? – spytała Sara i po reakcji dziewczynki poznała, że jej domysły są słuszne. Właściwie było jej nawet głupio, że wcześniej na to nie wpadła. – Wiem, kochanie. Wszystko wiem. Połóż się teraz spokojnie, a ja zaraz do ciebie wrócę.

Dziewczynka aż zesztywniała.

– Skąd pani wie?

– Połóż się – powtórzyła Sara i w nadziei, że dziewczynkę to uspokoi, dodała: – Pójdę i zadzwonię po twoją mamę.

Lacey poderwała się raptownie.

– Nie może pani nic powiedzieć mamie.

– Teraz o tym nie myśl.

– Nie może jej pani nic powiedzieć – powtórzyła Lacey z naciskiem i po policzkach spłynęły jej łzy. – Ona jest chora. Jest bardzo chora.

Nie bardzo wiedząc, o co chodzi, Sara ograniczyła się tylko do słów pociechy.

– Wszystko będzie dobrze.

– Niech pani obieca, że jej pani nic nie powie.

– Kochanie, zostawmy sobie te sprawy na później.

– Nie! – krzyknęła, chwytając Sarę za rękę. – Nie może pani powiedzieć mojej mamie. Proszę! Proszę jej nic nie mówić.

– Zostań tu – powiedziała Sara ostrzejszym tonem. – Zaraz do ciebie wrócę.

Nie czekając na reakcję, wyszła na korytarz i ruszyła w stronę dyżurki pielęgniarek, po drodze ściągając z siebie zapaskudzony fartuch.

– Coś się stało? – spytała Nelly.

– Zadzwoń po karetkę – rzuciła Sara, wciskając fartuch do pojemnika z brudami. Obejrzała się do tyłu, by sprawdzić, czy Lacey nie wymknęła się z gabinetu. – Wyślij zaraz Molly do szóstki, potem zadzwoń na policję po Franka.

– Coś takiego – sapnęła Nelly, biorąc słuchawkę do ręki.

Z jednego z gabinetów wynurzył się Elliott.

– O, Sara – ucieszył się. – Słuchaj, mam tu sześciolatka, który…

– Nie teraz – przerwała mu, unosząc dłoń. Raz jeszcze rzuciła okiem w głąb korytarza, po czym weszła do swojego gabinetu i wybrała numer komórki Jeffreya. Odczekała cztery dzwonki i rozłączyła się. Potem zadzwoniła do komisariatu.

Odebrała Marla Simms.

– Komisariat policji hrabstwa Grant. W czym mogę pomóc?

– Marla – powiedziała Sara. – Znajdź zaraz Jeffreya i przyślij go do mnie do kliniki.

Z korytarza dobiegły ją jakieś hałasy i Sara zaklęła pod nosem, słysząc, jak ktoś z hukiem otwiera tylne drzwi do budynku.

– Sara? – usłyszała w słuchawce głos Marli.

Bez słowa rzuciła słuchawkę i wybiegła na korytarz, gotowa ruszyć w pościg za Lacey, jednak to, co zobaczyła, wmurowało ją w podłogę. W końcu korytarza stał Mark Patterson i widać było, że jest cały sprężony, jak do skoku. Na brzuchu miał ranę i cieknąca z niej krew zabarwiła jego niebieską koszulę na ciemny fiolet. Nogawki dżinsów były rozerwane na kolanach, jakby szorował nimi po asfalcie.

– Lacey?! – wrzasnął na całe gardło i otworzył drzwi do pierwszego z brzegu gabinetu.

Sara usłyszała okrzyk grozy wydany przez matkę małego pacjenta i płacz wystraszonego dziecka.

– Sara? – zawołała Nelly. Stała w dyżurce pielęgniarek, trzymając w dłoni słuchawkę.

– Dzwoń na policję. Powiedz, żeby przysłali tu, kogo mogą – rzuciła Sara.

– Lacey?! – wykrzyknął Mark wibrującym głosem, który wypełnił cały korytarz. Na szczęście nie zwrócił uwagi na odnogę korytarza i znajdujące się w niej dwa dodatkowe gabinety.

Zbliżył się i Sara dostrzegła, że jego ubranie jest brudne, wymiętoszone i całe spryskane białą farbą. Włosy miał przetłuszczone i rozwichrzone, jakby dawno się nie kąpał. Przez ostatnie lata Sara wielokrotnie widywała Marka, jednak nigdy nie zdarzyło jej się oglądać go w takim stanie.

– Do cholery! – wrzasnął, wyrzucając ramiona w górę. – Gdzie, do kurwy nędzy, jest ta moja jebana siostra?!

Drzwi od dwóch gabinetów otwarły się, ale ruchem ręki Sara poleciła wystraszonym rodzicom, by pozostali w środku. Obok Sary pojawiła się Molly przyciskająca teczkę do piersi i Sara pomyślała, że po raz pierwszy widzi, by jakieś zdarzenie w klinice tak nią poruszyło.

– Mark – powiedziała Sara groźnym tonem – co ty tu robisz?

– Gdzie jest Lacey? – warknął, waląc pięścią w kolejne drzwi, które aż się zatrzęsły w prowadnicach. Ze środka dobiegi płacz wystraszonego dziecka.

Słychać było, jak Nelly przyciszonym głosem rozmawia z kimś przez telefon. Sara nie rozumiała słów, ale miała nadzieję, że zaraz tu kogoś przyślą.

– Mark – powiedziała, starając się mówić spokojnym, wyważonym tonem. – Przestań szaleć. Tutaj jej nie ma.

– Gówno prawda! – krzyknął, robiąc krok w jej kierunku. – To gdzie się podziała ta mała kurwa?! – Znów walnął pięścią w drzwi tak, że je lekko wgniótł, a Nelly krzyknęła i schowała się za kontuar. – Gdzie ona się podziała?

Sara zrobiła coś, co w założeniu miało wyglądać jak spłoszone spojrzenie rzucone w stronę gabinetu. Widać tak było, bo Mark natychmiast zareagował.

– Aha! – wykrzyknął. – Więc tu jest.

– Tu jej nie ma – zapewniła go Sara.

Uśmiechnął się zjadliwie, podszedł jeszcze bliżej i wtedy Sara zauważyła, że jego źrenice są wielkości główki od szpilki. Pomyślała, że działanie tego, czym się nabuzował, tak prędko nie minie. Z bliska roztaczał wokół siebie jakąś niemal chemiczną woń.

– Mark, czym się tak zaprawiłeś? – spytała.

– Zaraz zaprawię moją jebaną siostrę, jak nie będzie trzymała mordy na kłódkę.

– Tu jej nie ma.

– Lacey?! – zawołał, wtykając głowę do gabinetu Sary. – Dobrze ci radzę, spieprzaj stąd, ale już.

W tym momencie Sara kącikiem oka dostrzegła w oddali jakiś ruch. Żółta plama peleryny nie pozwalała mieć wątpliwości, że to Lacey, która cichaczem próbuje się wymknąć przez tylne drzwi. Sarę oblał zimny pot, gdy zdała sobie sprawę, jak długo potrwa, zanim dziewczynka dotrze do wyjścia. Wbiła wzrok w Marka, w myślach popędzając Lacey, jednak ta stanęła nagle w miejscu. Mijały sekundy, a Lacey stała nieruchomo, jakby zamieniona w słup soli.

– No to jest tu czy jej nie ma? – prychnął Mark.

– Nie. – Sara spojrzała ponad jego ramieniem. – Jest za tobą.

Lacey gwałtownie zakryła sobie usta, pewnie dlatego, by nie krzyknąć.

– Aha, akurat – mruknął Mark, obrzucając Sarę jadowitym spojrzeniem.

– Żądam, żebyś natychmiast stąd wyszedł. Wdarłeś się tu bez pozwolenia.

Zignorował ją całkowicie i wcisnął się do gabinetu. Sara podążyła za nim, starając się nie dać po sobie poznać, że o to jej właśnie chodziło – udało jej się wciągnąć go w zasadzkę. Modliła się tylko w duchu, by Marla znalazła wreszcie kogoś, choćby Brada Stephensa.

– Lacey? – zawołał Mark ciszej, a w jego tonie pojawiła się jednocześnie groźba. Obszedł biurko dokoła. – Jak zaraz nie wyjdziesz, to będzie jeszcze gorzej.

Sara założyła ręce na piersiach.

– Mark, co to znaczy czystość?

Zajrzał pod biurko i zaklął głośno, gdy okazało się, że nie ma pod nim nikogo. Z wściekłością kopnął w biurko z taką siłą, że masywny stalowy mebel przesunął się o parę centymetrów.

– Czy to przez ciebie Jenny czuła się brudna? Czy dlatego chciała się oczyścić?

– Odwal się ode mnie – warknął, ruszając w jej stronę.

Stanęła w drzwiach, blokując wyjście.

– Puszczaj mnie.

– Co to znaczy czystość?

Przez sekundę wyglądało, że szykuje się, by jej odpowiedzieć, i za późno się zorientowała, że to tylko wybieg. Zanim zdążyła zareagować, Mark pchnął ją z taką siłą, że straciła równowagę, runęła do tyłu i walnęła tyłem głowy w posadzkę korytarza.

– Sara! – wrzasnęła Molly i ruszyła na pomoc.

– Nic mi nie jest – sapnęła Sara, próbując usiąść. Spojrzała w głąb korytarza i zobaczyła, że Lacey wciąż tkwi w tym samym miejscu. Jednocześnie dostrzegł ją też Mark. – Uciekaj! – krzyknęła, jednak Lacey wciąż zdawała się wahać. W końcu jednak dotarło do niej, że powinna się stąd wydostać, bo podbiegła do drzwi i jednym szarpnięciem je otworzyła.

– Ty dziwko! – wrzasnął Mark i rzucił się za nią.

Sara bez namysłu wyciągnęła rękę i chwyciła go za nogę. Próbował się wyrywać, ale Sara z całej siły zacisnęła dłoń na nogawce jego dżinsów.

– Przestań – syknęła, starając się go przytrzymać.

Mark schylił się i uderzył pięścią w jej dłoń. Gdy to nie poskutkowało, zamachnął się i wymierzył jej cios prosto w twarz. Przez ułamek sekundy rozbłysła jej w oczach czerwień kamienia w jego sygnecie. Cios trafił ją w czoło i tak zaskoczył, że rozwarła dłoń.

– O mój Boże! – wykrzyknęła Molly, zakrywając sobie dłonią usta.

– Cholera – syknęła Sara, chwytając się za czoło. Sygnet Marka trafił ją prosto w skroń i gdy odjęła rękę, na palcach zobaczyła krew. Zaraz jednak przypomniała sobie o Lacey i zaczęła gramolić się na nogi.

– Może powinnaś najpierw… – zaczęła Molly, ale Sara nie czekała na ciąg dalszy i puściła się pędem za Markiem.

– Gdzie jest Jeffrey, do cholery?! – wrzasnęła, biegnąc.

Wybiegła przez tylne drzwi i stanęła w miejscu, rozglądając się. Blask słoneczny na moment ją oślepił. Przysłoniła oczy, próbując wypatrzyć Lacey w kępie drzew za budynkiem.

– Może pobiegli od frontu – rzuciła Molly i ruszyła wzdłuż bocznej ściany budynku. Sara pobiegła za nią i okrążywszy narożnik, wpadła jej na plecy. Molly stała nieruchomo, z ręką wyciągniętą w stronę ulicy.

– Jest tam! – wykrzyknęła.

Obie ruszyły biegiem, ale kroki Sary okazały się dłuższe i Molly wkrótce została z tyłu. Ulica biegnąca obok kliniki nie należała do nadmiernie ruchliwych, choć w porze lunchu ruch gęstniał, bo przejeżdżało nią wielu wykładowców i studentów udających się z campusu do miasta. Sara widziała, jak Lacey wbiega na jezdnię, a tuż za nią sadzi susami Mark, wrzeszcząc coś wniebogłosy.

Jakimś cudem obojgu udało się przedostać przez jezdnię i Lacey ruszyła w stronę jeziora. W tym samym momencie z boku pojawiła się jakaś trzecia postać – a właściwie cień postaci – która runęła na Marka i powaliła go na ziemię. Zanim Sara i Molly zdołały przedrzeć się na drugą stronę ulicy, Lena Adams, siedząca na Marku okrakiem jak jeździec rodeo, zdążyła już wykręcić mu ręce do tyłu i skuć kajdankami.

– O kurwa – stęknęła, patrząc w głąb ulicy.

Lacey była już na tyle daleko, że można ją było rozpoznać jedynie po żółtej pelerynie. W poczuciu bezsilności wszystkie trzy patrzyły, jak obok dziewczynki zatrzymuje się duży czarny samochód, drzwi po stronie pasażera otwierają się i wysuwa się jakaś ręka, która chwyta Lacey i wciąga ją do środka samochodu.

Sara położyła dłoń na obandażowanym czole i wysiadła z auta. Molly założyła jej dwa szwy i odwołała wszystkich pozostałych pacjentów, tak by Sara mogła nieco odsapnąć i uspokoić nerwy po przeżytych emocjach. Bolała ją głowa, było jej gorąco i czuła się jak podminowana. Właściwie równie dobrze mogła zostać w klinice i zająć się pacjentami, ale Molly nie spytała jej nawet o zdanie. Może zresztą miała rację. Ile razy pamięć podsuwała jej obrazy tego, co działo się w klinice, czuła obręcz zaciskającą się na piersiach. Świadomość, że kolejne z jej dzieci znalazło się w niebezpieczeństwie i że nie może w tej sprawie nic zrobić powodowała, że miała ochotę wtulić się w ramiona matki i rozpłakać.

– Mamo?! – zawołała, zamykając za sobą frontowe drzwi i zsuwając buty. Odpowiedziało jej milczenie, więc przeszła do kuchni i powtórnie zawołała. – Mamo!

Nadal panowała cisza i Sara poczuła, jak serce podchodzi jej do gardła. Napełniła szklankę zimną wodą, wypiła łapczywie i obtarła usta wierzchem dłoni. Potem opadła na kuchenny taboret, podniosła słuchawkę i wykręciła numer Jeffreya. Lena tak szybko zabrała Marka na komisariat, że nie zdążyła jej nawet zapytać o Jeffreya.

– Tolliver – odezwał się jego głos w słuchawce. Towarzyszący mu pogłos podpowiedział jej, że jedzie samochodem.

– Gdzie jesteś? – spytała.

– Przeciągnęło mi się trochę w Alabamie – odparł. – Rozmawiałem już z Leną. Opowiedziała mi o Lacey. Nie widziałaś tego kogoś w samochodzie?

– Nie. Rozmawiałeś już z jej rodzicami?

– Frank jest teraz u nich. Nie znają nikogo, kto by jeździł takim samochodem.

– A co powiedział Mark?

– Nie chce z nikim rozmawiać. Nawet z Leną.

– Kto mógłby chcieć ją porwać?

– Nie mam pojęcia – odparł Jeffrey. – Rozesłaliśmy już komunikat po całym stanie. Chcę z nim sam porozmawiać. Zobaczę, czy coś z niego wyduszę.

– Mam takie wrażenie, jakbyśmy czegoś nie zauważyli – powiedziała Sara. – Jakbyśmy przegapili coś, co mamy pod samym nosem.

– Mhm. – Zamilkł na chwilę i Sara usłyszała głośniejszy szum silnika, gdy wyraźnie przyspieszył. – Opowiedz mi, jak to się odbyło. Wszystko, od początku do końca.

Sara nabrała powietrza i rozpoczęła opowieść. Najbardziej zainteresował go fragment, kiedy Mark się na nią rzucił, ona zaś pomyślała, że pewnie dlatego, iż tylko w tej sprawie może coś konkretnie zrobić.

– Czym on cię uderzył? – zapytał groźnym tonem.

– Sygnetem – odparła i od razu się poprawiła. – Właściwie to pięścią, ale skaleczył mnie sygnetem. Nie bił specjalnie mocno. Chciał tylko, żebym go puściła. – Dotknęła dłonią bandaża. – Nie jest tak źle.

– Lena zarzuciła mu czynną napaść?

– Pewnie tak.

Mówiła pogodnym tonem, z którego wynikało, że nie powinien sobie tym zawracać głowy, jednak on się tego uczepił.

– Czy wyglądało, że Lacey znała tych ludzi w samochodzie? – zapytał.

– Było za daleko. Naprawdę nie wiem. Gdyby nie ta jej żółta peleryna, to nawet bym nie wiedziała, że to ona.

– Lena słyszała już o tym samochodzie. Dzieci ze szkoły widziały, jak do takiego samego wsiadała Jenny Weaver.

Bawiąc się sznurem telefonu, wysłuchała relacji, czego Lena dowiedziała się w szkole. Kiedy skończył, powiedziała pierwsze, co jej przyszło do głowy.

– Zupełnie to nie pasuje do tej Jenny, którą znałam.

– Zaczynam podejrzewać, że nikt jej tak naprawdę nie znał.

Zadała pytanie, które już od jakiegoś czasu ją nękało.

– Myślisz, że Mark i Lacey byli rodzicami tego dziecka? Bo wiem, że po to chciałeś mieć jego próbkę krwi, ale nie przyszło mi do głowy…

– Wiem – powiedział, nie pozwalając jej skończyć, i Sara pomyślała, że jego też to nurtuje. – Myślę, że to możliwe.

– A co myślisz o Teddym Pattersonie?

– Że to też możliwe.

– Ale wątpię, by wyraził zgodę na badanie bez nakazu sądowego.

– I myślę, że się nie mylisz.

Sara westchnęła. Starała się poskładać to wszystko w jedną całość.

– A może Jenny się o tym dowiedziała i zrobiła się zazdrosna?

– Może.

Z jego tonu poznała, że myślami jest gdzie indziej.

– Jeff, posłuchaj… – zaczęła i przerwała, szukając słów, które go nie rozzłoszczą. – Mark miał na brzuchu ranę. Nic poważnego, ale myślę, że ktoś chciał mu coś zrobić.

– To świetnie.

– Kiedy właśnie nie – wtrąciła szybko. – To jeszcze dziecko. Obiecaj, że będziesz o tym pamiętał.

– Mówisz o dziecku, które być może zgwałciło własną siostrę i które frymarczyło ciałem jej przyjaciółki – potwierdził z przekąsem. – O dziecku, które uderzyło cię w twarz.

– O mnie nie myśl. Mówię poważnie, Jeffrey. Mojej sprawy w ogóle nie bierz pod uwagę.

Mruknął coś pod nosem.

– Jeff?

– Nie udało ci się nic więcej z niej wycisnąć? – zapytał.

– Wyglądała na przerażoną i zagubioną.

– Myślisz, że jej stan jest poważny?

– Nie wiem, czy był to tylko szok i strach, czy może jakieś komplikacje poporodowe. Nie udało mi się z nią dłużej porozmawiać. I właśnie dlatego…

– Co dlatego?

– Dlatego czuję się odpowiedzialna za to, że się nią lepiej nie zajęłam. Sama do mnie przyszła. Gdybym chciała z nią porozmawiać…

– Przecież to ona uciekła. Zrobiłaś wszystko, co było możliwe.

Zacisnęła usta.

– Szkoda, że nie czuję się przez to ani trochę lepiej.

– Rzeczywiście, szkoda. I szkoda, że nie mogę ci pomoc w uwolnieniu się od tego poczucia winy, bo Bóg mi świadkiem, nie wiem jak.

Sara poczuła napływające do oczu łzy. Zakryła sobie usta ręką, by Jeffrey nie usłyszał, że płacze.

– Saro?

Odchrząknęła, przetarła oczy dłonią i pociągnęła nosem, czując, że z niego cieknie.

– Tak?

– Czy Lacey mówiła coś jeszcze? Może coś o Marku? Dlaczego ją ściga?

Sara nagle się nastroszyła. Pomyślała, że takie wypytywanie w kółko o jedno i to samo ani o krok ich nie przybliża do Lacey Patterson.

– Przestań mnie przesłuchiwać – syknęła. – Zdarzyło się wystarczająco dużo jak na jeden dzień i przesłuchanie trzeciego stopnia nie jest mi do niczego potrzebne.

Zamilkł i znów usłyszała, jak dodaje gazu.

Przymknęła oczy, odchyliła głowę do tyłu i oparła ją o ścianę. Wolała, żeby teraz on pierwszy się odezwał.

– Ja tylko… – przerwał i po chwili dodał: – Bo wściekam się na samą myśl, że ktoś mógłby cię skrzywdzić.

– Ja też – parsknęła.

– Dobrze się czujesz? – upewnił się.

– Mhm – potwierdziła, choć w rzeczywistości czuła się dość niewyraźnie. Klinika zawsze stanowiła dla niej bezpieczny azyl i martwiło ją to, że jej praca dla policji i w kostnicy zaczynają rzutować na jej prywatną praktykę. Czuła wynikające stąd zagrożenie i była tym mocno zaniepokojona. – Dzwonił Nick – powiedziała, chcąc zmienić temat, i przekazała mu treść rozmowy.

– Żeby się oczyścić? – zdziwił się. – Jenny tak powiedziała?

– Właśnie. Myślę, że wszystko sprowadza się do seksu. Chodziło jej o to, żeby odzyskać czystość, rozumiesz?

– Rozumiem.

– Zatem pytam: co spowodowało, że poczuła się nieczysta?

– Rżnięcie się z wszystkimi chłopakami podczas imprezy mogło mieć z tym jakiś związek – powiedział z przekąsem.

– Była wtedy pijana – przypomniała. Czuła, jak gdzieś głęboko rodzi się w niej gniew.

– Ale mówią, że nie aż tak pijana, by nie wiedziała, co robi.

– Oczywiście, że tak mówią. A co ci mają powiedzieć? Że ją zgwałcili?

Jeffrey odchrząknął.

– Tu masz rację.

– Bo inaczej dlaczego miałaby coś takiego zrobić? – powiedziała Sara z naciskiem. – Jenny wcale taka nie była. Na litość boską, była zwyczajną, miłą dziewczynką.

– Nie wiemy dokładnie, jak to było – powiedział Jeffrey pojednawczo. – I pewnie nigdy się nie dowiemy.

Sara postanowiła zmienić temat, wiedząc, że na tym etapie nic więcej w tej sprawie nie wskóra.

– Nick powiedział, że wysłał ten tatuaż do FBI, ponieważ w swoim komputerze niczego nie znalazł.

– Właśnie dlatego musiałem zostać trochę dłużej. Opowiem ci o tym wieczorem.

– Nie – odparła natychmiast Sara. – Opowiesz mi o tym wszystkim jutro.

Przez chwilę milczał, po czym bąknął niepewnie:

– Myślałem, że zaprosiłaś mnie dziś wieczorem.

– Zaprosiłam, ale nie po to, żeby rozmawiać o pracy. – Zrobiła krótką przerwę. – Dziś wieczorem chcę sobie zrobić wolne. Okej?

– Okej – zgodził się. – Pod warunkiem że nie ode mnie.

– Jeśli jesteś gotów zdzierżyć mój widok. Mam na głowie wielki plaster.

– Boli cię?

– Mhm – mruknęła, patrząc w okno. Zauważyła właśnie matkę wchodzącą po schodkach do mieszkania Tessy nad garażem.

– Saro?

Na moment wróciła myślami do ich rozmowy.

– Ale liczę, że pomożesz mi o tym zapomnieć.

Roześmiał się z nieukrywaną przyjemnością.

– Muszę jeszcze przesłuchać Marka i zrobić krótką odprawę dla nocnego patrolu w sprawie poszukiwań Lacey. Choć tak naprawdę niewiele możemy dziś zrobić. Przyjadę, jak tylko się z tym uporam, zgoda?

– Myślisz, że to może się przeciągnąć?

– Pewnie tak – potwierdził. – A co, wolisz, żebym cię nie budził?

– Nie – odparła. – Obudź mnie.

Prawie widział jej uśmiech.

– To do zobaczenia – powiedział.

– Dobra – odparła i odwiesiła słuchawkę.

Nalała sobie jeszcze jedną szklankę wody i wyszła z domu. Płyty chodnika parzyły jej gołe stopy jak rozżarzone węgle i ostanie kilka metrów przed schodkami musiała przebiec na palcach.

Mieszkanie Tessy było przestronne i składało się z salonu, dwóch sypialni i dwóch łazienek. Pomalowano je na intensywne kolory i urządzono wygodnym kompletem foteli z kanapą, która aż prosiła, by się na niej wyciągnąć i zdrzemnąć. Sarze często zdarzało się spać u siostry, zwłaszcza bezpośrednio po rozwodzie, bo czuła się tu bezpieczniej niż u siebie w domu.

– Tessie? – zawołała, pamiętając, by nie trzasnąć za sobą siatkowymi drzwiami. Cathy zostawiła drzwi wejściowe otwarte na oścież, co było o tyle dziwne, że wewnątrz włączona była klimatyzacja.

– Chwilę – usłyszała głos Tessy, który wydał jej się dziwnie zduszony.

Ruszyła do sypialni, czując, że coś jest nie tak, i nie mając pojęcia co.

– Tess? – zapytała, stając w drzwiach.

Tessa siedziała z przytkniętą do nosa chusteczką i na głos siostry nawet nie podniosła głowy. Obok stała Cathy, trzymając ręce skrzyżowane na piersiach.

Obie z Sarą spojrzały po sobie, obie równocześnie powiedziały: „Co się stało?” i obie dodały w odpowiedzi: „Co?”.

– Co ci jest? Dlaczego płaczesz? – Sara spytała siostrę.

Jednocześnie podeszła do niej Cathy i położyła jej rękę na czole.

– Zraniłaś się? – spytała.

– To długa historia – odpowiedziała Sara, odsuwając rękę matki. – Tessie, co ci się stało?

Tessa potrząsnęła tylko głową, a Sarze zrobiło się nagle słabo i aż przysiadła na krawędzi łóżka.

– Coś z tatusiem? – spytała.

– Nie wygłupiaj się – mruknęła Cathy, marszcząc czoło – Jest zdrowy jak koń.

Sara położyła sobie rękę na piersiach i odetchnęła z nieukrywaną ulgą.

– No to o co chodzi?

Tessa podeszła do toaletki i chwyciła podłużny kawałek białego plastiku. Zanim go wzięła do ręki, Sara już wiedziała, że to test ciążowy.

Nie bardzo wiedząc, co powiedzieć, bąknęła tylko:

– Powinno się to sprawdzać z samego rana.

– I sprawdziłam – mruknęła Tessa. – A potem jeszcze raz w porze lunchu i jeszcze raz przed chwilą.

– Wszystkie trzy pozytywne – powiedziała Cathy i po chwili przerwy dodała: – Pewnie trzeba się będzie wybrać do miasta w następny weekend.

– Do miasta? – powtórzyła Sara zaciekawiona, po co chcą jechać aż do Atlanty. A potem do niej dotarło i z niedowierzaniem potrząsnęła głową jakby nie chcąc przyjąć tego do wiadomości. – Chcesz się wyskrobać?

Tessa odebrała od niej test.

– Nie mam innego wyjścia.

– Nieprawda! – wybuchnęła Sara, zrywając się na nogi. – Oczywiście, że masz inne wyjścia.

– Saro – odezwała się Cathy uspokajająco.

– Ale mamo… – zaczęła i przerwała. – Tess, Chryste Panie, masz trzydzieści trzy lata, świetnie ci się powodzi i masz Devona, który jest w tobie tak zakochany, że świata za tobą nie widzi.

– A co jedno z drugim ma wspólnego? – obruszyła się Tessa.

– Wszystko, absolutnie wszystko – powiedziała z emfazą Sara.

– Jeszcze nie jestem gotowa.

Stwierdzenie to tak wstrząsnęło Sarą że przez chwilę zaniemówiła.

– Czy wiesz, jak to się odbywa? – powiedziała do siostry po chwili zmienionym głosem. – Znasz całą związaną z tym procedurę? Czy wiesz, jak oni…

Tessa jej przerwała.

– Wiem, na czym polega aborcja – oświadczyła sucho.

– Jak możesz nawet myśleć, że…

– Że co? – warknęła Tessa. – Że jeszcze nie jestem gotowa, by urodzić dziecko? Bardzo łatwo, Saro. Bo jeszcze nie jestem gotowa.

– Nikt nigdy nie jest do końca gotowy – rzekła Sara, starając się nie podnosić głosu. – Jak można być taką egoistką?

– Egoistką? – powtórzyła Tessa zdumiona.

– Myślisz wyłącznie o sobie.

– Wcale tak nie jest – żachnęła się Tessa.

Sara z niedowierzaniem przysłoniła sobie oczy dłonią. Trudno jej było uwierzyć, że ta rozmowa naprawdę ma miejsce. Opuściła rękę i raz jeszcze spróbowała przekonać Tessę.

– Czy wiesz, co oni zrobią? Wiesz, co się stanie z twoim dzieckiem?

Tessa odwróciła głowę.

– To jeszcze nie jest dziecko.

Sara chwyciła siostrę za ramię i obróciła ją ku sobie.

– Spójrz na mnie.

– Po co? Żebyś mnie mogła przekonywać? To mój wybór, Saro.

– A co z Devonem? – spytała Sara. – On nie ma tu nic do powiedzenia?

– To nie jego sprawa – orzekła Tessa i zacisnęła usta.

Sara pomyślała, że wie, co siostra chce przez to powiedzieć, mimo to spytała:

– A co, może nie jesteś pewna, czy to jego dziecko?

– Saro, uważaj – powiedziała Cathy ostrzegawczo.

Sara nawet na nią nie spojrzała i powtórzyła:

– No więc jego?

– Oczywiście, że jego – parsknęła Tessa urażonym tonem.

Sara przyglądała się siostrze, poszukując słów, które mogłyby zakończyć sprawę. Jednak to, co w końcu powiedziała, zaskoczyło wszystkie trzy.

– To ja je wychowam.

Tessa potrząsnęła gwałtownie głową.

– Nie mogłabym zrobić czegoś takiego.

– Dlaczego?

– Saro – powiedziała Tessa łagodnym tonem, jakim mówi się do kogoś opóźnionego w rozwoju. – Nie pozwoliłabym, żebyś wychowywała moje dziecko.

Sara zatknęła dłonie za pasek, starając się cały czas panować nad sobą.

– To najbardziej niedojrzałe stwierdzenie, jakie kiedykolwiek od ciebie usłyszałam. To znaczy, że jeśli ty nie możesz go mieć, to nikt inny też, czy tak?

Tessa otworzyła usta i je zamknęła.

– Od kiedy to stałaś się taka prawa? Dobrze pamiętam czasy, kiedy byłaś wielką zwolenniczką aborcji.

Sara poczuła, jak jej policzki zaczynają płonąć. Miała cały czas bolesną świadomość, że rozmowa odbywa się w obecności ich matki.

– Przestań – rzuciła krótko.

– Aha, bo nie chcesz, żeby się mama dowiedziała, jak myślałaś, że wpadłaś ze Steve’em Mannem, tak?

Cathy milczała, jednak Sara poczuła, że matce musiało naprawdę zrobić się przykro. Zawsze podkreślała, że jej córki mogą do niej przyjść z każdym problemem.

I zresztą, poza tym jednym razem, Sara zawsze tak robiła.

Teraz gorączkowo zaczęła się tłumaczyć przed matką i samą sobą.

– To był fałszywy alarm, mamo. Akurat miałam na głowie końcowe egzaminy w liceum. Byłam bardzo zestresowana i spóźnił mi się okres.

Cathy uniosła rękę na znak, że nie chce tego słuchać.

– Byłam wtedy nastolatką – dodała Sara łamiącym się głosem.. – Przede mną było całe życie.

– I pierwszą rzeczą, jaką zrobiłaś – dorzuciła Tessa – był telefon do centrum pomocy kobietom w Atlancie z pytaniem, jak szybko mogą ci pomóc pozbyć się kłopotu.

Sara potrząsnęła głową, pamiętając, że wcale tak nie było. Pierwszą rzeczą, jaką wtedy zrobiła, było wybuchnięcie płaczem i podarcie pisma z Emory, w którym zawiadamiano ją o przyjęciu na studia.

– Wcale tak nie było.

Ale Tessa jeszcze nie skończyła i jej następna uwaga zraniła ją do żywego.

– Łatwo ci tak mówić, bo wiesz, że sama nigdy nie zajdziesz w ciążę.

– Tessa! – syknęła matka, ale było za późno. Szkoda została już wyrządzona.

Wargi Sary ułożyły się w wielkie O, ale nie wydobył się z nich żaden dźwięk. Poczuła się, jakby dostała w twarz.

Cathy zaczęła coś mówić, ale tym razem Sara uciszyła ją gestem dłoni.

– Nie dam rady dalej rozmawiać – powiedziała i była to prawda. Nie pamiętała, by Tessa kiedykolwiek zraniła ją równie boleśnie. Poczuła się tak, jakby nagle straciła najlepszą przyjaciółkę.

Bez słowa wyszła z mieszkania Tessy i tym razem z hukiem trzasnęła za sobą siatkowymi drzwiami.

11

Zanim Jeffrey zdążył zdjąć marynarkę, Marla wręczyła mu stos różowych kartek z wiadomościami od ludzi, którzy do niego dzwonili. Poczuł się tak, jakby go nie było trzy miesiące, a nie raptem jedną dobę.

– Ta jest dość ważna – powiedziała Marla, wskazując na jedną z kartek. – I ta też. – Przeleciała w ten sposób cały stos i okazało się, że z wyjątkiem jednej wszystkie są pilne i ważne.

Jeffrey zaczął od tej jednej. Na kartce widniało jakieś nazwisko, które nic mu nie mówiło i numer telefonu zaczynający się na jeden osiemset.

– O co tu chodzi? – zapytał.

Marla zmarszczyła czoło, próbując sobie przypomnieć.

– Albo płyty elewacyjne z PCW, albo automaty do kawy, ale nie pamiętam, które z nich. – Uniosła przepraszająco ramiona. – Powiedział, że jeszcze zadzwoni.

Jeffrey zmiął kartkę w kulkę i wrzucił do kosza.

– Lena jest w biurze? – zapytał.

– Pójdę po nią. – Marla kiwnęła głową i wycofała się.

Jeffrey usiadł za biurkiem i pierwsze, co rzuciło mu się w oczy, to komunikat o zaginięciu Lacey Patterson. Była szczupłą dziewczynką o chłopięcej sylwetce, z blond włosami po matce. Wykorzystane w komunikacie zdjęcie zrobiono w szkole i widać było w tle amerykańską flagę, a z przodu globus. Pod zdjęciem komunikat podawał jej wzrost i wagę, informację, gdzie widziano ją po raz ostatni, i numer telefonu, pod który należało dzwonić. Komunikat został przefaksowany do wszystkich komisariatów w okolicy, a także wprowadzony do ogólnokrajowej komputerowej bazy dzieci zaginionych. Nim Biuro Śledcze Stanu Georgia skompletuje potrzebną dokumentację i roześle do wszystkich swoich agend na południowym wschodzie Stanów Zjednoczonych, upłynie jeszcze trochę czasu. Jeśli ten dzień nie różnił się od innych dni w roku, nazwisko Lacey Patterson znajdzie się wówczas pośród nazwisk setki dzieci uprowadzonych lub zaginionych w tym dniu. Jeffrey podniósł słuchawkę i zadzwonił do Nicka Sheltona. Szczerze się zdziwił, usłyszawszy w słuchawce jego głos. Nicka prawie nigdy nie można było zastać przy biurku.

– Nick? Tu Jeffrey Tolliver.

– Cześć, komendancie – powiedział Nick tym swoim śpiewnym akcentem kowboja z południowych prerii, który Jeffreya zawsze troszkę drażnił. Ostatnie dwadzieścia cztery godziny spędzone w Alabamie jeszcze to tylko spotęgowały.

– Dziś ujeżdżasz biurko? – zachichotał.

– Ktoś musi się zająć cholernymi papierzyskami – odparł Nick. – I co, żadnych wieści o twojej zaginionej?

– Żadnych – potwierdził Jeffrey. – A co, alert stanowy?

– Też nic. Byłoby łatwiej, gdybyś znał numer rejestracyjny tego auta.

– Było za daleko, żeby ktoś mógł go dojrzeć.

– No cóż – westchnął Nick – wysłałem to do pracowni komputerowej, ale Bóg raczy wiedzieć, kiedy ktoś się tym zajmie. Póki coś się nie wydarzy, to nie potraktują tego priorytetowo.

– Tak, wiem. – Wiedział, że w sprawie musi się coś wydarzyć, pojawić jakaś poszlaka, jakiś nowy trop, zanim będzie można wezwać na pomoc ciężką artylerię. A póki co, jedyne, co im pozostało, to stać z rękoma w kieszeniach i czekać. – I nie ma żadnego sposobu, żeby to jakoś popchnąć? Jezu, Nick, Sara i Lena widziały na własne oczy, jak to dziecko zostało uprowadzone.

– Zdajesz sobie sprawę, ile dzieci zaginęło w ciągu ostatnich dwunastu godzin?

– Ale mimo wszystko…

– Zaraz, moment. – Nick zniżył nieco głos. – Gadałem z jednym kumplem, który robił kiedyś w przestępstwach wobec nieletnich. Obiecał, że podzwoni po starych znajomych, i spróbuje ich namówić, żeby nadali temu jakiś priorytet.

– Dzięki, Nick.

– A tymczasem niech twoi chłopcy obdzwonią adresatów tych faksów, które rozesłałeś.

Jeffrey zrobił sobie notatkę, bo pomyślał, że Nick istotnie ma rację. Tyle różnego śmiecia przychodzi teraz faksem, że zanim się ktoś przez to przekopie, potrafi minąć wiele godzin.

– A jaka jest szansa, że to jakiś walnięty filantrop, który ją zabrał dla jej dobra, po to, żeby się nią zaopiekować?

– Cholera, Nick, nie mam pojęcia.

– Nikt u ciebie nie jeździ czarnym thunderbirdem?

– Nikt – odparł Jeffrey. Sprawdzili wszystkich, którzy mieli choćby najluźniejszy związek ze sprawą; potem zarzucili sieć szerzej i sprawdzili wszystkich mieszkańców Grant. Okazało się, że nikt nie jest właścicielem czarnego forda thunderbirda.

– No dobra, a póki co, czym ci mogę służyć? – spytał Nick.

– Pojęcie czystości – odparł Jeffrey. – Powiedz mi, co oznacza czystość w relacjach pedofilskich?

– Nie mam zielonego pojęcia – odrzekł Nick. – Ale jak chcesz, mogę to wklepać do komputera i dam ci znać.

– Byłbym zobowiązany.

– Rozmawiałem wcześniej z twoją panią i ona też mnie pytała o czystość – dodał Nick. – Chodzi o tę kastratkę, zgadłem?

– Zgadłeś – potwierdził Jeffrey.

– No więc coś ci powiem. W większości przypadków cała sprawa kastracji wiąże się bezpośrednio z wierzeniami religijnymi. Robią to po to, żeby dziewczyna na pewno została dziewicą.

– W tym przypadku wiadomo, że nią nie była.

– No właśnie – potwierdził Nick. – Z tego, co słyszę, to była nawet nieźle rozepchana.

Jeffrey postanowił puścić to mimo uszu, choć uwaga zabrzmiała trochę zbyt obcesowo, nawet jak dla niego. Ludzie pracujący w organach porządkowych mieli tendencję do posługiwania się w takich razach nadmiernie dosadnym językiem i Jeffrey nie należał do wyjątków. Gdyby nie to, że ją własnoręcznie zastrzelił, może nawet by się roześmiał. Tym razem ograniczył się tylko do stwierdzenia:

– Chcę ci podać jedno nazwisko, żebyś je wrzucił do komputera.

– Dawaj.

– Arthur Prynne – powiedział Jeffrey i na wszelki wypadek przeliterował nazwisko mężczyzny, którego omal nie zatłukł dziś rano za sklepem Oposa.

Mrucząc coś pod nosem, Nick najwyraźniej je sobie zapisywał.

– Co to za nazwisko? Jakiś Polak czy jak?

– Nie mam pojęcia – odparł Jeffrey. – Ale miał na ręce taki tatuaż, jak ten, który ci wysłałem.

– I czego szukamy?

– Kiedy się na niego natknąłem, kręcił się koło ośrodka dla dzieci.

– Za to nie da się nikogo aresztować – mruknął Nick, choć obaj wiedzieli, o co tak naprawdę w takich sytuacjach chodzi.

– Ma w domu komputer. Zapewne w ten sposób kontaktuje się z innymi pedofilami. Powiedział mi, że jest miłośnikiem małych dziewczynek.

– Kurczę, stary – westchnął Nick. – Jak ja nienawidzę takich gadek.

– Moglibyśmy oczywiście uruchomić poszukiwania u nas w komisariacie, ale jak mam być szczery, to żaden z nas nie ma bladego pojęcia, jak się do tego zabrać.

– Federalni mają do tych spraw całą ekipę. Jak już jest nazwisko, to sprawa uzyskuje pierwszeństwo. Może będą mogli przycisnąć faceta i coś z niego wydusić.

– Bardzo możliwe – potwierdził Jeffrey. – Kiedy z nim rozmawiałem, nie próbował się zbytnio stawiać. Myślę, że będzie gotów sypnąć paru kolesi, żeby tylko uratować własną skórę.

– Mówisz, że z nim rozmawiałeś? – Nick parsknął. – A czy w czasie tej waszej rozmowy wiedział, że jesteś gliną?

Jeffrey uśmiechnął się w duchu. Nickowi można było zarzucić wiele różnych rzeczy, ale nie braku bystrości.

– Powiedzmy, że odbyliśmy rozmowę i na tym poprzestańmy.

Nick znów parsknął śmiechem.

– Jak pilnie mam się tym zająć? – zapytał.

– Możliwie jak najpilniej – odparł Jeffrey. Nie chciał mieć tego na sumieniu, gdyby miało się okazać, że Prynne nie jest taki nieszkodliwy.

– Przekażę to od razu chłopakom w Alabamie – zapewnił go Nick, po czym dodał: – Mamy w Auguście coś nowego, co być może cię zainteresuje.

– Co takiego?

– Tamtejsi gliniarze dorwali kolesia za dilerkę koki. I przy okazji natknęli się u niego w pokoju hotelowym na stertę niezbyt legalnych pisemek.

– Pornosy? – domyślił się Jeffrey.

– Dziecięce – potwierdził Nick. – Jakieś prawdziwe obrzydlistwa.

– W Auguście? – upewnił się Jeffrey. Zdziwiło go, że nie słyszał o tym wcześniej, bo Augusta znajdowała się blisko Grant i dla zapewnienia większej efektywności działań mieli zwyczaj wymieniać się informacjami z tamtejszymi gliniarzami.

– Właśnie nad tym siedzimy – odparł Nick. – Próbujemy wpuścić w to ważniaków z piętra wyżej.

– Facet bezproblemowo zaczyna współpracować z policją stanową?

– Zaczął sypać szybciej niż kurewka spod latarni. I zanim zapytasz, od razu ci powiem, że nic mu nie wiadomo o żadnym czarnym fordzie thunderbirdzie ani o uprowadzonej dziewczynce.

– Jesteś pewien?

– W stopniu, jaki mogą zagwarantować dwie pięści.

Jeffrey z niesmakiem zmarszczył twarz, choć w jego sytuacji ciężko mu było obnosić się z moralną wyższością.

– Dzięki za pamięć – powiedział tylko.

– Nie chcę cię martwić, komendancie, ale lepiej módl się, żeby ta twoja mała nie trafiła w łapy takich łajdaków. Wymieniają się między sobą dzieciakami, jak my wymienialiśmy się zdjęciami baseballistów.

– Tak, wiem – mruknął Jeffrey, choć naprawdę wcale nie chciał o tym wiedzieć. Myśl, że Lacey Patterson mogła trafić do kogoś takiego jak Prynne, przyprawiała go o mdłości.

– W każdym razie – westchnął Nick – dziś lub jutro spodziewają się świeżej dostawy. Okazuje się, że w Auguście jest centrum dystrybucyjne dla całego Południowego Wschodu.

– Nie do wiary, że ktoś to ciągle jeszcze produkuje i sprzedaje, skoro można to wszystko ściągać za darmo z internetu.

– Tyle że jeśli się wie jak, to użytkowników internetu da się namierzać – przypomniał mu Nick. – Dać ci cynk, kiedy ta dostawa trafi na rynek?

– Masz mój numer komórkowy?

– Mam. Myślisz, że ten twój Prynne to aktywny pedzio?

– Nie – zaprzeczył Jeffrey. Odniósł nawet wrażenie, że Arthur Prynne jest tego rodzaju pedofilem, któremu wystarcza oglądanie zdjęć i który nie wprowadza w czyn swych fantazji seksualnych. – Ale kto wie, jak długo jeszcze.

– Ma powody, żeby spodziewać się pukania do drzwi o świcie?

– Myślę, że spodziewa się tego przez całe życie. – Jeffrey podniósł głowę i zobaczył stojącą w drzwiach Lenę. – Nick, muszę kończyć. Daj mi znać, jak będziesz miał coś nowego, okej?

– Zrobi się, komendancie.

Jeffrey odłożył słuchawkę i z zaskoczeniem przyjrzał się Lenie. Oczy miała przekrwione i podpuchnięte jak po długotrwałym płaczu. Nos był zaczerwieniony, a pod oczami widniały wielkie sińce.

– Chcesz mi coś powiedzieć? – spytał, wskazując ręką jedno z krzeseł przy biurku.

Spojrzała na niego zdziwiona, jakby nie miała pojęcia, o co mu chodzi.

– Coś nowego w sprawie Lacey? – spytała.

– Nic. Odbyłaś z Finnem to spotkanie, o którym rozmawialiśmy?

Lena przygryzła sobie dolną wargę.

– Nie miałam czasu.

– No to sobie znajdź czas.

– Tak jest, szefie.

Jeffrey odchylił się do tyłu i przez dłuższą chwilę jej się przyglądał.

– Opowiedz mi – odezwał się w końcu – wszystko, co się działo od chwili zatrzymania Marka. Powiedział może coś?

– Nagle go zamurowało. Słowa nie chce powiedzieć.

– Ma adwokata?

– Buddy Conford. Czy nie wyjdzie z tego konflikt interesów?

Jeffrey zastanowił się. Buddy miał reprezentować władze miejskie w razie ewentualnej skargi wniesionej przez Dottie Weaver.

– Czy Buddy wie, że istnieje związek między Markiem a tym, co się stało z Jenny Weaver? – spytał.

– Wie, że Mark jest tym, którego Jenny chciała zastrzelić. Całe miasto o tym wie.

– Chodzi mi o to, czy wie, że podejrzewamy Marka o ojcostwo tego dziecka?

– A podejrzewamy? – spytała Lena, unosząc brwi.

– Wytłumacz mi, jak może być inaczej.

– Może w to być zamieszany jakiś inny chłopiec.

– Tuż pod okiem matki?

– Matka jest ciężko chora i ma swoje problemy – odparła Lena, wzruszając ramionami. – Natomiast od tatusia czuję ujemne fluidy. Lubi ustawiać wszystkich po swojemu.

– Z tym się zgadzam – przytaknął Jeffrey. Wyżywanie się na Lenie podczas ich wizyty w przyczepie sprawiało mu wyraźną satysfakcję i Jeffrey czuł się nawet rozdarty pomiędzy chęcią wkroczenia i chęcią sprawdzenia, czy Lena poradzi sobie sama.

– Może kiedyś dobierał się do Marka – ciągnęła Lena – więc Mark zaczął się z kolei dobierać do siostry? Coś w rodzaju łańcucha przyczynowo-skutkowego.

– Nie na tym polega pedofilia.

– Nie rozumiem.

– Nie wszyscy pedofile mają za sobą molestowanie seksualne w wieku dziecięcym. Nie można tego z góry zakładać.

– Rozmawiamy teoretycznie, prawda? – obruszyła się Lena. – Chodzi mi tylko o to, że tak mogło być. Choć muszę powiedzieć, że Patterson nie wygląda na miłośnika chłopców.

– Znowu te fluidy?

– Mhm – przytaknęła. – Takich fluidów nie czuję.

– A jeśli chodzi o Marka? – spytał, mając dobrze w pamięci jej zachowanie podczas ich pierwszego spotkania. – Jakie fluidy czujesz od niego?

Lena uznała, że lepiej będzie skromnie spuścić wzrok.

– No, cóż – zaczęła. – Wykazuje na pewno nadpobudliwość seksualną.

– Mów dalej.

– Wydaje się, że do swoich celów cały czas wykorzystuje wygląd zewnętrzny i seksualność. – Podniosła wzrok. – Podejrzewam, że tylko tak potrafi się komunikować.

– Jeśli chodzi o ten jego tatuaż – powiedział Jeffrey – to w Alabamie natknąłem się na faceta, który miał identyczny.

– Te serca?

– Kręcił się koło ośrodka opieki dziennej – dodał, czując przypływ takiego samego obrzydzenia, jakie ogarnęło go w sklepie Oposa. – Podglądał dzieciaki na boisku.

– Małe dzieci? – upewniła się Lena. – Czyli taki molestator?

– Bardziej pedofil – poprawił ją. Pamiętał lekcję, jakiej dawno temu przy okazji innej sprawy udzieliła mu Sara, wyjaśniając, na czym polega różnica między pedofilem i takim, który molestuje seksualnie. – Ci, którzy molestują dzieci, robią to, bo ich nienawidzą. Chcą je mieć pod ręką tylko po to, żeby je dręczyć. A pedofile odwrotnie. Im się wydaje, że kochają dzieci i że to, co robią, robią z miłości do nich.

– Akurat – mruknęła Lena z powątpiewaniem w głosie.

– Pedofilię uważa się za chorobę psychiczną.

– Do początku lat sześćdziesiątych homoseksualizm też uważano za chorobę. Ja tam nie widzę żadnej różnicy.

Jeffrey wiedział, że siostra Leny była lesbijką i jej wypowiedź mocno go zaskoczyła.

– Myślę, że podstawowa różnica polega na tym, że stosunki seksualne między dorosłymi są zdrowe, natomiast dzieci nie są psychicznie przygotowane do takich przeżyć. – Ponieważ nie zareagowała, mówił dalej: – W układzie dorosły-dziecko przewaga będzie zawsze po stronie dorosłego. To jest gra do jednej bramki. Dorosły będzie zawsze nad dzieckiem dominować.

Lena spojrzała na niego z niedowierzaniem.

– Mówisz tak, jakbyś to usprawiedliwiał – powiedziała.

– Nic podobnego – obruszył się Jeffrey. – Mówię tylko o psychice.

– Dla mnie taka psychika jest kurewsko zboczona.

– I z tym się zgadzam. – Kiwnął głową. – Ale nie możesz jednocześnie pozwolić, żeby obrzydzenie decydowało o twoim podejściu. Jeżeli Mark nosi ten tatuaż, bo jest pedofilem albo molestatorem, to nie wolno ci dać mu odczuć, że tego nie pochwalasz. Inaczej nigdy się przed tobą nie otworzy. – Mówił jej o tym nie pierwszy raz, więc na koniec dodał jeszcze: – Przecież wiesz o tym sama.

– No dobrze – powiedziała Lena – to twoim zdaniem, kim on jest? Jest przecież niewiele starszy od Lacey.

– Co najmniej o trzy lata.

– To nie taka wielka różnica.

– Może między trzydzieści a trzydzieści trzy to rzeczywiście żadna różnica, ale jak się tak zastanowić, to u dzieci jest to potężny skok. To akurat różnica między byciem dzieckiem i dorastającym młodzieńcem.

Zamilkła i zamyśliła się.

– Spójrz na to tak: pedofil czuje się dobrze w towarzystwie dzieci, bo boi się relacji z dorosłymi. Dorośli go przerażają.

– A Jenny? Dlaczego ją tak brutalnie zaszyto? Jak to wytłumaczysz?

– Tego nie wiem – odparł Jeffrey. – Ale może Mark nam powie.

– Nic nie mówi. Frank odbył z nim sesję i chłopak tylko siedział i gapił się w przestrzeń.

– Jest na haju?

Pokręciła głową.

– Przedtem był, ale teraz już mu przeszło.

– To może potrzebuje działki?

– Wygląda na spokojnego. Nie ma konwulsji, jeśli o to pytasz.

– A w jakim jest stanie fizycznym? Sara mówiła, że wyglądało, jakby go ktoś napadł.

– Tak, to prawda. – Wyjęła z kieszeni na piersiach kilka zdjęć z polaroidu. – Zrobiliśmy mu parę fotografii do akt. Doktor Linton mówiła, że chyba dostał ostrym nożem. Ale rana nie jest na tyle głęboka, żeby potrzebne były szwy. Dostał też w oko, bo mu sinieje.

Jeffrey obejrzał kolejno zdjęcia. Na wszystkich Mark patrzył martwym wzrokiem wprost w obiektyw. Na jednym ze zdjęć był bez koszuli i w pasie nad dżinsami widoczne były plamy od trawy, a w dolnej części brzucha niewielkie zranienia.

– Mam nadzieję, że nic z tego nie jest naszym dziełem – upewnił się Jeffrey.

– Oczywiście, że nie – żachnęła się gwałtownie, co było o tyle dziwne, że analogiczne pytanie zadawał wielokrotnie przy innych sprawach i zawsze uzyskiwał od niej zwykłą, obojętną odpowiedź. Tym razem dodała jeszcze: – A najlepiej spytaj o to swoją dziewczynę. Oglądała go jeszcze przede mną.

– Ktoś go ścigał – spytał Jeffrey – czy to on kogoś ścigał?

– Jedno albo drugie – odpowiedziała. – Na rękach ma zranienia typowe dla broniącego się.

Jeffrey przypomniał sobie Arthura Prynne’a i jak się przed nim zasłaniał, chroniąc rękami twarz przed ciosami.

– Wsadziliśmy do folii całe jego ubranie – dodała Lena. – Zdaje się, że doktor Linton chce ze śladów krwi na koszuli zrobić test porównawczy DNA.

– Pytałaś go o siostrę?

– Jeżeli się o nią martwi, to tego nie okazuje. Jak już mówiłam, w ogóle się nie odzywa.

Telefon na biurku zabrzęczał i Jeffrey wcisnął przycisk wewnętrznego połączenia z centralką.

– Przyszedł pastor Fine – zameldowała Marla. – Chce się widzieć z Markiem.

Jeffrey i Lena spojrzeli po sobie.

– W jakim charakterze? – zapytał Jeffrey.

– Twierdzi, że rodzice Marka zwrócili się do niego, by ich zastąpił podczas przesłuchania. – Marla ściszyła głos. – Jest z nim też Buddy Conford.

– Dzięki – powiedział Jeffrey i rozłączył się. Potem odchylił się do tyłu i wbił wzrok w Lenę.

W końcu nie wytrzymała.

– No co? – spytała zadziornie.

– Jest coś, co cię wiąże z Markiem. Nie wiem, co to jest, ale musisz bardzo uważać.

– Nic mnie z nim nie wiąże – obruszyła się.

– Może odbierasz od niego jakieś fluidy związane z chorobą jego matki.

Lena wzruszyła ramionami.

– Dobra, wszystko jedno – mruknęła. – Możemy już wreszcie się do tego zabrać?

Życie nie szczędziło Buddy’emu Confordowi dramatycznych wydarzeń. Mając siedemnaście lat, stracił w wypadku samochodowym prawą nogę. W późniejszych latach rak zabrał mu lewe oko, a rozżalony i machający pistoletem klient odstrzelił mu nerkę. Jednak te wszystkie straty na ciele zdawały się nie tylko go nie osłabiać, ale wręcz wzmacniać na duchu. Kiedy się do czegoś przypiął, był gotów walczyć jak pies o kość. A przy tym Buddy był człowiekiem myślącym logicznie i w przeciwieństwie do wielu adwokatów, umiejącym rozróżnić dobro i zło. W rezultacie już wielokrotnie okazał Jeffreyowi znaczącą pomoc i przystępując do przesłuchania Pattersona, Jeffrey miał szczerą nadzieję, że i tym razem będzie podobnie.

– Panie komendancie – zagaił pastor Fine. – Chcę podziękować, że wyraził pan zgodę na moją obecność podczas przesłuchania. Stan zdrowia matki Marka uległ pogorszeniu i dlatego poproszono mnie, żebym zastąpił tu rodziców.

Jeffrey skinął głową, nie próbując nawet wyjaśniać, że właściwie nie miał wyboru. Niezależnie od rangi popełnionych czynów, w świetle prawa zostały one popełnione przez dziecko i dopiero sąd mógłby zmienić ich kwalifikację.

– Czy są jakieś wiadomości o jego siostrze? – zapytał Fine.

– Nie ma – odparł Jeffrey, ani na chwilę nie spuszczając wzroku z Marka i próbując wyczuć, co się teraz dzieje w głowie szesnastolatka. Wyglądał okropnie, a sina obwódka wokół oka niemal z minuty na minutę robiła się coraz czarniejsza. Wargę miał rozciętą pośrodku, a przekrwieniem oczu mógł konkurować z Leną. W pomarańczowym aresztanckim kombinezonie wyglądał jeszcze mizerniej niż w rzeczywistości. Wydawał się też niższy niż przedtem, jakby okoliczności, w których się znalazł, powodowały, że się w sobie skurczył. Ramiona mu opadły i wyglądał niepozornie nawet przy Confordzie, który do postawnych nie należał. – Mark – odezwał się Jeffrey.

Wargi chłopca poruszyły się bezgłośnie, ale jego wzrok pozostał wbity nieruchomo w stół, jakby bał się unieść głowę i spojrzeć w oczy sytuacji, w której się znalazł. Było w nim coś zdecydowanie żałosnego i u Jeffreya wywołało to swego rodzaju współczucie. Sara miała rację. Niezależnie od tego, co zrobił, ciągle jeszcze był tylko dzieckiem.

Buddy zajrzał do akt.

– To jakie mamy zarzuty, komendancie? – zapytał.

– Czynna napaść – odparł Jeffrey, wciąż nie odrywając wzroku od Marka. – Uderzył Sarę w twarz.

Buddy spojrzał na swego klienta i zmarszczył twarz.

– Sarę Linton? – upewnił się i w jego głosie pojawiło się zdumienie. Urodził się i dorastał w Granton i z racji pracy dla dobra dzieci, jak dla większości tutejszych mieszkańców Sara była dla niego niemal świętością.

Spod stołu dało się słyszeć metaliczne pobrzękiwanie. Mark był skuty kajdankami i Jeffrey domyślił się, że to kajdanki, które podskakują na drgającym udzie chłopaka. Jeffrey znał ten dźwięk z wielu wcześniejszych przesłuchań.

– I to w obecności co najmniej dziesięciu świadków – dodał Jeffrey podniesionym tonem, jakby chciał zagłuszyć ten dźwięk. – Groził także swojej siostrze, że jej zrobi krzywdę.

– Mhm – mruknął Buddy, przekładając akta. – A te ślady na jego twarzy powstały przed czy po aresztowaniu?

– Przed… – warknęła Lena i zawiesiła głos, wyraźnie zostawiając miejsce na niedopowiedziane głośno: „…ty idioto”.

Buddy obrzucił ją surowym spojrzeniem.

– Są na to dowody?

– Mamy zdjęcia – powiedział Jeffrey, wyciągnął z teczki polaroidy, które pokazywała mu Lena, i przesunął je po stole w stronę Conforda. Na ten ruch ręki Mark aż drgnął i Jeffreya raz jeszcze uderzył jego kruchy i bezbronny wygląd.

Buddy przejrzał zdjęcia i podniósł głowę dopiero po obejrzeniu ostatniego.

– Kto mu to zrobił? – zwrócił się do Jeffreya.

– My się też chętnie dowiemy – odparł Jeffrey.

Mark siedział nieruchomo ze wzrokiem wbitym w stół i tylko kajdanki pobrzękiwały miarowo jak metronom.

– Nie wygląda, żeby się palił do składania wyjaśnień – powiedział Buddy, przesuwając zdjęcia w stronę Jeffreya.

– Mark, co się dzieje? – odezwała się Lena.

Mark podniósł głowę i spojrzał na nią, jakby zaskoczony, że się do niego zwraca. Brzęczenie ustało i można było pomyśleć, że chłopak wstrzymuje oddech i czeka na jej dalsze pytania.

Głos Leny był tak łagodny, że Jeffrey nigdy wcześniej takiego u niej nie słyszał. Odniósł wrażenie, że w całej sali są tylko oni dwoje.

– Mark, powiedz mi, co się stało – powiedziała niemal szeptem.

Mark nie spuszczał z niej wzroku, a jego oddech stał się głębszy i szybszy.

– Kto cię napadł? – spytała tym samym tonem pełnym troski. Wyciągnęła ku niemu dłoń nad stołem, a Mark uniósł ręce tak, by mogła ich dotknąć. Położyła na nich dłoń, a z jego ust wydobył się krótki szloch.

Buddy rzucił Jeffreyowi pytające spojrzenie, a ten ruchem głowy dał znak, by zachował milczenie. Dave Fine i bez tego siedział cicho jak mysz i wpatrywał się tylko w ręce Leny i Marka.

Lena pogłaskała kciukiem tatuaż na dłoni Marka i Jeffrey nie musiał nawet patrzyć na pozostałych, by wiedzieć, że ten jej gest trochę ich zmieszał. Powietrze w sali zdawało się naładowane czymś niewytłumaczalnym.

– Mark, powiedz mi, co się dzieje? – szepnęła Lena.

– Musicie znaleźć Lacey – powiedział piskliwym głosem, a oczy napełniły mu się łzami.

– Znajdziemy ją – zapewniła go Lena.

– Musicie ją znaleźć, zanim stanie się coś złego.

– A co ma się stać?

– Już za późno – jęknął, potrząsając głową. – Już nic jej nie pomoże.

– Wiesz, kto mógł ją uprowadzić? Rozpoznałeś ten samochód?

Znów potrząsnął głową.

– Chcę się widzieć z mamą.

Lena z trudem przełknęła ślinę. Widać było, że kruchość i bezbronność Marka działają także na nią.

– Chcę się tylko widzieć z mamą – powtórzył płaczliwie.

Dave Fine wyciągnął ku niemu rękę i Mark szarpnął się tak gwałtownie, że gdyby Buddy nie przytrzymał jego krzesła, runąłby do tyłu na podłogę.

– Nie dotykaj mnie! – krzyknął, zrywając się na nogi.

Lena też się zerwała i jednym skokiem znalazła się po drugiej stronie stołu. Próbowała chwycić Marka za ramię, jednak ten odskoczył i uderzył plecami o ścianę. Przesunął się po niej i wtulił w róg sali. Lena położyła mu rękę na ramieniu i coś do niego szepnęła.

– Mark – powiedział Dave Fine, unosząc obie ręce – uspokój się, synu.

– Dlaczego nie jesteś przy mojej matce? – wycharczał Mark. – Gdzie jest teraz ten twój pieprzony Bóg, kiedy ona umiera?

– Będę u niej wieczorem – odparł Fine drżącym głosem. – Chciała, żebym teraz był z tobą.

– A kto był z Lacey? Kto był z nią, kiedy zboczeniec zgarnął ją z ulicy?

Fine opuścił głowę i Jeffrey pomyślał, że pewnie w sprawie Lacey męczą go takie same wyrzuty sumienia, jak ich wszystkich.

– Ja cię tu nie potrzebuję! – wrzasnął Mark. – Mama cię potrzebuje. Jesteś jej potrzebny, a ty siedzisz tu, jakbyś mógł coś pomóc.

– Mark…

– Idź i pomóż mojej mamie!

Fine otworzył usta, żeby coś powiedzieć, potem się jednak rozmyślił.

Mark potrząsnął głową i odwrócił się. Lena chwyciła go za ramię i poprowadziła z powrotem na miejsce.

Buddy postukał zwiniętą dłonią w stół, by przyciągnąć uwagę Jeffreya, potem pokazał oczami na drzwi.

Jeffrey wstał i dał znak Fine’owi, by ten zrobił to samo. Kaznodzieja przez moment wahał się, jednak posłusznie wstał i wyszedł za Buddym na korytarz.

– Jebał to pies – wybuchnął Buddy i od razu się zreflektował. – Przepraszam, pastorze.

Fine kiwnął głową i wsadził ręce do kieszeni. Zajrzał przez okienko w drzwiach i przez chwilę obserwował, jak Lena rozmawia z Markiem.

– Pomodlę się za jego duszę – wymamrotał.

Buddy całym ciężarem wsparł się na swej kuli i zwrócił do Jeffreya.

– Co tu się, do cholery, wyrabia, komendancie?

Jeffreyowi zabrakło odpowiedzi, więc odbił piłeczkę dalej:

– Dave, czy ty coś z tego rozumiesz?

– Ja? – zdziwił się Fine. – Nie mam pojęcia. Kiedy widziałem Marka po raz ostatni, wszystko wydawało się w porządku. Był przybity chorobą matki, ale czuł się w porządku.

– I kiedy to było?

– Wczoraj wieczorem w szpitalu. Poszedłem pomodlić się z Grace.

– A co się wydarzyło między tobą a Jenny? – spytał Jeffrey.

– Jenny Weaver? – Pastor wydawał się zaskoczony tym pytaniem.

– Mówiłeś, że w okolicy Bożego Narodzenia odwiedziłeś ją parę razy.

– Ach, tak. – Fine kiwnął głową. – Brad mnie prosił, żeby do niej pójść. Przestała chodzić do kościoła i Brad się martwił, że coś się stało.

– A stało się?

– Tak. W każdym razie tak myślę – odparł Fine, marszcząc czoło. – Nie chciała ze mną rozmawiać. Żadne z nich nie chciało ze mną rozmawiać.

– Żadne z nich, to znaczy kto? – spytał Jeffrey.

Fine pokazał głową drzwi.

– Mark i Lacey. Próbowałem nawet porozmawiać o tym z Grace, ale nie potrafiła już nic zrobić. Pewnie było to coś w rodzaju młodzieńczego buntu nastolatków. – Potrząsnął głową ze smutkiem. – Bardzo wiele młodzieży odchodzi w tym wieku od kościoła, ale potem, kiedy już dojrzeją najczęściej wracają. Grace się tym martwiła, więc zgodziłem się z nim porozmawiać.

– I co ci wtedy powiedział?

Fine lekko się zaczerwienił.

– Powiedzmy, że nie chciałbym, żeby jego mama usłyszała słowa, jakich wtedy użył, i na tym poprzestańmy.

Jeffrey pokiwał głową ze zrozumieniem. Miał już okazję słyszeć, do czego ten chłopiec jest zdolny.

– A co z Grace? – zmienił temat. – Jak ona się czuje?

– Jest śmiertelnie chora. Myślę, że nie dożyje do weekendu.

Jeffrey przypomniał sobie prośbę Marka, że chce się zobaczyć z matką.

– Jest aż tak źle? – spytał.

– Tak – odparł Fine. – Właściwie, poza ulżeniem jej w cierpieniach, nie można już nic dla niej zrobić. – Wyjrzał w zamyśleniu przez okno. – Doprawdy, nie wiem, co ta rodzina zrobi bez niej. Myśl o tym zupełnie ich rozstraja.

– Nie pojechałeś na świąteczny obóz zimowy, prawda?

Fine potrząsnął głową.

– Nie, zostałem tu, na miejscu. Ja się nie zajmuję obozami. To leży w gestii wolontariusza do spraw młodzieży. To znaczy Brada Stephensa.

– Z nim już rozmawiałem.

– To dobry młodzieniec. – Fine pokiwał głową. – Miałem nadzieję, że niektórzy chłopcy zechcą wziąć z niego przykład.

– Próbowałeś przeprowadzić sesję z Markiem? – zapytał Jeffrey.

– Krótką – potwierdził pastor – ale nie chciał się otworzyć. Jak chcesz, mogę zajrzeć do notatek i wtedy ci powiem, czy coś z tej rozmowy wynikało.

– Bardzo proszę. Gdzie będziesz jutro rano?

– Pewnie w szpitalu – powiedział Fine, zerkając na zegarek. – Właściwie, jeżeli nie masz więcej pytań, to chciałbym tam podjechać jeszcze dzisiaj.

– Możesz jechać. – Jeffrey skinął głową. – Przyjadę do szpitala jutro koło dziesiątej. Weź ze sobą te notatki.

– Przykro mi, że nie mogłem bardziej pomóc – rzekł Fine i podał rękę Jeffreyowi, potem Buddy’emu.

Buddy odczekał, aż pastor się oddali, następnie spojrzał na Jeffreya.

– Nie bardzo podoba mi się to, co się dzieje między twoją policjantką i moim klientem – oświadczył.

Jeffrey przez moment zastanowił się, czy nie udać, że nic nie wie, doszedł jednak do wniosku, że sprawy zaszły już za daleko.

– Zorganizuję mu na noc opiekę pod kątem samobójstwa.

Buddy nie dał się zwieść.

– Nie odpowiedziałeś na moją uwagę.

Jeffrey zajrzał przez okienko do sali i zobaczył, że Lenie udało się usadzić Marka na miejscu. Stała nad nim i głaskała go po plecach, a chłopak szlochał.

– Ma to jakiś związek z zastrzeleniem Weaver – odezwał się w końcu.

– O cholera – zaklął Buddy i stuknął kulą w podłogę. – Serdeczne dzięki, komendancie, że mi teraz o tym mówisz.

– Bo sam nie byłem pewien – skłamał Jeffrey. – Ale wiedziałeś przecież, że to jego ta Weaver chciała zastrzelić.

– Wyglądało to na zwykłą napaść.

– I tak jest – przytaknął Jeffrey. – To znaczy było.

– Może byś tak dla odmiany porozmawiał ze mną po ludzku, co?

Jeffrey znów zajrzał do sali. Lena wciąż trzymała rękę na plecach Marka i wciąż go głaskała.

– Szczerze ci powiem, Buddy, że nie mam pojęcia, co tu jest grane.

– To może spróbuj zacząć od początku.

Jeffrey wsadził ręce do kieszeni.

– Chodzi o to dziecko znalezione w „Skatie’s” – mruknął, a Buddy kiwnął głową. – Podejrzewamy, że Mark był jego ojcem.

Buddy nie przestał kiwać głową.

– Brzmi to sensownie.

– I że matką mogła być jego siostra.

– Ta, którą uprowadzono?

Jeffrey przytaknął. Żołądek mu się ściskał na myśl o Lacey Patterson i o tym, co się teraz z nią dzieje.

– Myślałem, że to Weaver była matką dziecka – powiedział Buddy.

– Otóż nie. Sara przeprowadziła sekcję i okazało się, że Jenny nie była matką. – Nie dopowiedział do końca, co jeszcze się okazało.

– Dottie Weaver wciąż się jeszcze do mnie nie zgłosiła – dodał Buddy. – Burmistrz się teraz poci jak dziwka na sumie.

– Pewnie chce odczekać do pogrzebu – mruknął Jeffrey, ciekaw, na kiedy wyznaczono pogrzeb Jenny. Wątpił, by Sarę na niego zaproszono, a ona sama też mu nic na ten temat nie mówiła.

– Niezależnie od wszystkiego, w ciągu kilku najbliższych dni chcę mieć twój raport – przypomniał mu Buddy. – Trzeba wszystko przelać na papier, póki masz to świeżo w pamięci.

– Nie sądzę, Buddy, by mi się to kiedykolwiek zatarło – rzucił ponuro Jeffrey. Czuł, że śmierć Jenny Weaver zostanie z nim już do końca życia.

– I co jeszcze się tu dzieje? – zapytał Buddy. – Tylko niczego przede mną nie ukrywaj.

– Jest jeszcze sprawa tego tatuażu na dłoni Marka – powiedział Jeffrey, ponownie chowając ręce do kieszeni.

– Tego z sercem?

– Tak. Jest to jakiś symbol.

– Dziecięcej pornografii – rzucił Buddy bez namysłu i zaskoczył tym Jeffreya.

– A ty skąd o tym wiesz?

– Bo mam innego klienta z takim samym tatuażem – oznajmił Buddy. – Faceta zatrzymano parę tygodni temu w Auguście. Przyjąłem tę sprawę w ramach przysługi dla znajomego.

– I o co jest oskarżony?

Buddy popatrzył wokół, wyraźnie zastanawiając się, czy odpowiedzieć na pytanie.

– Ja niczego przed tobą nie ukrywałem – upomniał go Jeffrey.

– Tak, no dobra. – Buddy kiwnął głową. – Dorwali go za handel koką. Nie miał tego bardzo dużo, ale dość, żeby go oskarżyć o dilerkę. Ale dysponował też pewnymi informacjami, które pomogły mu się z tego wyplątać.

– Słyszałem o tej sprawie. Zajmuje się też dystrybucją pornografii, tak?

Buddy przytaknął.

– I zgodził się sypać, żeby uratować własny tyłek.

– Bingo. – Buddy uśmiechnął się. – Jak się o tym dowiedziałeś?

– Zwykłymi kanałami – powiedział Jeffrey wymijająco, nie chcąc ujawniać szczegółów.

– Jakimi kanałami?

Jeffrey spróbował skierować rozmowę na inne tory.

– Co się stało z twoją nogą? – zapytał, pokazując na pustą nogawkę pod prawym kolanem Buddy’ego.

– Kurwa – westchnął Buddy. – Dziewczyna mi ją zabrała i nie chce oddać.

– A co narozrabiałeś?

– Typowy gliniarz – mruknął Buddy, opierając się na kuli. – Zawsze szuka winy u ofiary.

– Chcesz, żeby z nią porozmawiać? – spytał Jeffrey ze śmiechem.

– Sam sobie poradzę – mruknął Buddy, marszcząc brwi.

– To jak? Powiesz mi, skąd się dowiedziałeś?

– Nie.

Znów zajrzał do sali. Mark siedział z głową opartą o stół, a Lena siedziała tuż obok i trzymała go za rękę. Jeffrey otworzył drzwi i przywołał ją gestem.

Lena otworzyła usta, jakby chciała protestować, że chce zostać z Markiem, jednak zreflektowała się, wstała i nie patrząc na chłopca ani go nie dotykając, wyszła na korytarz.

– I co ci powiedział? – spytał Jeffrey.

– Nic – odparła. – Powtarza tylko, że chce jechać do matki do szpitala.

– Jedź do domu – powiedział Jeffrey i nie czekając na to, co powie, wszedł do sali. Buddy pokuśtykał za nim. – Mark – zaczął Jeffrey, siadając na krześle zwolnionym przez Lenę. – Wiemy o tatuażu.

Mark nie uniósł głowy ze stołu, który aż drżał od jego szlochu.

– Wiemy, co on oznacza.

Buddy stanął po drugiej stronie stołu i pochylił się nad Markiem.

– Synu, to w twoim interesie, żebyś nam powiedział, co tu jest grane.

– Mark, czy masz jakieś podejrzenia, kto mógł uprowadzić twoją siostrę? – Odczekał chwilę i spróbował jeszcze raz. – Podejrzewamy, że dostała się w ręce złych ludzi. Takich, którzy mogą wyrządzić jej krzywdę. Więc musisz nam pomóc.

Mark nadal milczał.

– Słuchaj, doktor Linton powiedziała mi, że Lacey wyglądała na chorą.

Mark wyprostował się i przetarł powieki dłońmi. Wbił wzrok w przeciwległą ścianę i zaczął się monotonnie kiwać w przód i w tył.

– Czy Lacey była w ciąży? – spytał Jeffrey. – Czy to dziecko ze „Skatie’s” było jej?

Mark nie przestawał się kiwać, jakby zahipnotyzował go widok ściany.

– Mark, czy to ty byłeś ojcem tego dziecka?

Mark nie odrywał wzroku od ściany. Jeffrey pomachał mu dłonią przed oczami, ale chłopiec nie zareagował.

– Mark? – powiedział Jeffrey i powtórzył głośniej: – Mark!

Chłopiec nawet nie drgnął.

– Mark! – powtórzył jeszcze raz i pstryknął przed nim palcami.

Buddy położył mu rękę na ramieniu, ale chłopiec i tym razem nie zareagował.

– Chyba powinniśmy wezwać lekarza – powiedział Buddy.

– Sara może…

– Nie – przerwał mu Buddy. – Myślę, że jak na jeden dzień, wystarczy mu już kontaktów z Sarą.

Zanim udało mu się wyjechać z komisariatu, dochodziła już dziesiąta. Niemal dwie godziny zajęło mu obdzwanianie innych posterunków policji w całym stanie, upewnianie się, że dotarł do nich komunikat o Lacey i że wszyscy wiedzą o poszukiwaniu czarnego thunderbirda. Wielu jego rozmówców chciało przekazywać mu przy okazji informacje o sprawach, którymi sami aktualnie się zajmowali. Wprawdzie nie sądził, by mógł im w czymś pomóc, jednak cierpliwie wysłuchiwał opowieści i żywo na nie reagował, by nie stwarzać wrażenia, że lekceważy ich kłopoty. Było wprawdzie dużo bardziej prawdopodobne, że któryś z jego patroli w trakcie rutynowych czynności zauważy czarnego thunderbirda niż to, że natknie się na panoramiczny telewizor ukradziony z domu matki sierżanta, mimo to cierpliwie słuchał i powtarzał zanotowany numer fabryczny odbiornika.

Wbrew temu, co powiedział Nickowi, chciał się też przekonać, co jemu samemu uda się znaleźć w internecie. Z pomocą Brada odnalazł dosłownie tysiące witryn zgłaszających się na hasło „Miłośnicy dziewczynek”. Przy trzeciej z nich Brad był już tak upiornie blady, że Jeffrey odesłał młodzieńca do domu i zaczął samodzielnie surfować po sieci.

Mimo że jego znajomość internetu była ledwie podstawowa, zdołał wynajdywać linki do kolejnych stron zawierających zdjęcia dzieci w różnych kompromitujących pozach. Kiedy się w końcu wylogował, czuł przemożną chęć wejścia pod gorący prysznic i spłukania z siebie niektórych z obejrzanych zdjęć. Sara miała rację. Może potrzebne jest nabranie pewnego dystansu do sprawy, bo na razie nie bardzo wiedział, co ma robić dalej.

W drodze do domu Sary starał się nie myśleć o tym, co zobaczył w internecie. Tuż przed wyjściem z biura zadzwonił, by jej powiedzieć, że wciąż nie ma żadnych wiadomości o Lacey i że właśnie wyjeżdża z biura i jedzie do niej, jeśli wciąż jeszcze chce go oglądać. Na szczęście chciała.

Podjechał pod jej dom i stwierdził, że zostawiła mu światła na podjeździe. Wysiadł i usłyszał dochodzący ze środka łagodny jazz. Najwyraźniej nasłuchiwała, kiedy podjedzie, bo otworzyła drzwi, zanim zdążył zapukać. Na jej widok wszystkie troski ostatnich dni raptownie z niego spłynęły.

– Cześć – powiedziała z filuternym uśmieszkiem na ustach.

Jeffreya zatkało i mógł jedynie patrzeć na nią w milczeniu. Włosy spadały jej na ramiona i falowały nieco bardziej niż zwykle. Ubrana była w obcisłą czarną jedwabną sukienkę, która wspaniale uwypuklała jej wszystkie krągłości, a przez rozcięcie z boku połyskiwała goła noga. Na stopach miała pantofle na wysokim obcasie, które tak jej naprężały łydki, że miał ochotę od razu klęknąć i zacząć je lizać.

Wzięła go za rękę i pociągnęła do środka. Zatrzymał ją w połowie holu i przyciągnął ku sobie. Obcasy podwyższały ją o dobre siedem centymetrów, więc oparła się o jego ramię i zsunęła pantofle, dzięki czemu ich twarze znów znalazły się na tej samej wysokości.

– Tak lepiej? – spytała. Gdy nic nie odpowiedział, przechyliła się i musnęła wargami jego usta. Jak długo się dało, trzymał oczy otwarte i patrzył, jak go całuje. Usta miała słodkie i wyczuł na nich smak wina i czekolady.

Nie spuszczając z niej wzroku, zatrzasnął za sobą drzwi. Nie pamiętał, by kiedykolwiek widział ją piękniejszą niż dzisiaj, nawet z plastrem na czole.

– Nie chcę rozmawiać ani o moich sprawach, ani o twoich sprawach, ani o tym, co się dzieje – oznajmiła.

Zdobył się jedynie na kiwnięcie głową.

Sara oparła rękę o ścianę i powiedziała z uśmiechem:

– Coś ci język odgryzło?

Jeffrey położył sobie rękę na piersiach i spróbował znaleźć słowa na przepełniające go uczucia.

– Czasem zapominam, jaka jesteś piękna, a potem nagle cię widzę… – Zawiesił głos, poszukując najwłaściwszych słów. – I po prostu mnie wtedy zatyka.

Uniosła brew, jakby chcąc zapytać, czy tylko tak się jej przymila.

– Kocham cię, Saro – powiedział, robiąc krok w jej stronę. – Tak bardzo cię kocham.

Zdawało się, że walczy z sobą, by nie parsknąć śmiechem, a on pomyślał, że kocha ją za to jeszcze bardziej. Od kiedy ją znał, Sara nigdy nie potrafiła dobrze przyjmować komplementów.

– Pewnie to znaczy, że podoba ci się moja sukienka – powiedziała z uśmiechem.

– Jeszcze bardziej mi się spodoba na podłodze.

Oderwała się od ściany i sięgnęła rękami za siebie. Nie miała nic pod sukienką i kiedy ją zsunęła, stanęła przed nim zupełnie naga.

Jeffrey pożerał ją wzrokiem z takim zachwytem, że aż go to wystraszyło. Uklęknął, zaczął ją całować i robił to tak długo, jak długo zdołał wytrzymać.

ŚRODA
12

Lenie śniło się, że ktoś wali młotkiem, wbijając gwoździe, więc gdy przekręciła się na łóżku, niemal spodziewała się zobaczyć swoją dłoń przybitą do podłogi. Okazało się jednak, że to tylko Hank, który stoi w drzwiach do jej pokoju i stuka młotkiem w zawias. Raptownie poderwała się do pozycji siedzącej.

– Co jest, kurwa? – warknęła.

– Uprzedzałem cię, że teraz będzie inaczej – mruknął Hank, nie przestając stukać w trzpień zawiasu.

– Jezu Chryste – jęknęła, zakrywając uszy, by uciec przed natrętnym łomotem w głowie. Rzuciła okiem na budzik na szafce. – Jeszcze nie ma szóstej. Do roboty idę na dziewiątą.

– No to mamy mnóstwo czasu. – Hank, któremu w końcu udało się wybić trzpień, kiwnął głową.

– Wyjmujesz mi drzwi? – spytała, obserwując ze zdumieniem jego poczynania. Siedziała opatulona prześcieradłem, mimo że miała na sobie gruby podkoszulek i spodenki. – Coś ci się chyba we łbie poprzestawiało.

Hank nie zareagował i zabrał się do rozbrajania górnego zawiasu.

– Przestań! – krzyknęła.

Wstała z łóżka razem z prześcieradłem. Hank ani na chwilę nie przestał stukać, całkowicie ignorując jej protesty.

– Teraz będzie inaczej, i to już od dzisiaj – rzucił tylko.

– Co będzie inaczej?

Sięgnął do tylnej kieszeni i wyciągnął kartkę wyrwaną z notesu.

– Proszę, poczytaj sobie – powiedział, podając ją Lenie.

Rozłożyła kartkę, ale litery tańczyły jej przed oczyma i nie mogła się skupić. Przypomniała sobie sytuację z czasów, gdy była jeszcze nastolatką, a Hank nie akceptował chłopaka, z którym chciała się spotykać. Postanowił wtedy zabić na głucho okna w jej pokoju, tak by nie mogła się w nocy wymykać po kryjomu. Powiedziała mu wtedy, że naraża ją na wielkie niebezpieczeństwo w razie pożaru, na co on powiedział, że już woli, by się żywcem spaliła, niż by miała się spotykać się z tym szmaciarzem.

Podeszła i spróbowała mu wyrwać młotek, ale był dla niej o wiele za silny.

– Nie jestem już dzieckiem – rzuciła.

– Dla mnie tak – odburknął, wyszarpując młotek. Wybił trzpień, zdjął drzwi i oparł je o podłogę. – Na tych rękach cię nosiłem. – Rzucił młotek na podłogę i wyciągnął ku niej dłonie. – Nosiłem cię po całych nocach, kiedy nie chciałaś przestać płakać. Dbałem, żebyś zawsze zabierała drugie śniadanie do szkoły i pożyczyłem ci na pierwszą wpłatę za ten dom.

– Oddałam ci wszystko, co do grosza.

– No to teraz naliczymy odsetki.

Rozłożył ręce, uchwycił drzwi i dźwignął je z głośnym stęknięciem.

Lena patrzyła z niedowierzaniem, jak mocuje się z nimi, wynosząc je na korytarz.

– Hank, co ty robisz? – jęknęła. – Przestań.

– Od dziś nie będzie w tym domu żadnych sekretów – wystękał, opierając drzwi o ścianę w korytarzu. Potem stanął do niej twarzą i dodał: – Ja ustalam w tym domu reguły, dziecinko.

– Nie ma mowy, żebym coś z tego robiła – burknęła i rzuciła w niego zmiętą kartkę.

– I tu się mylisz, kochana. – Hank wyciągnął rękę i pochwycił kartkę, zanim zdążyła spaść na podłogę. – Albo będziesz codziennie robiła wszystko, co tam napisane, albo udam się na rozmowę do twojego szefa. No i co ty na to?

– Nie strasz mnie – obruszyła się, wracając za nim do sypialni.

– Jak chcesz, uważaj to za straszenie – mruknął Hank i wyciągnął jedną z szuflad w komodzie. Przez chwilę pogrzebał w jej bieliźnie, zasunął szufladę i wyciągnął następną.

– Co ty wyprawiasz?

– Proszę – powiedział, wyciągając ku niej szorty i T-shirt. – Wkładaj to na siebie i za pięć minut masz być na dole.

Lena przyjrzała mu się i dopiero teraz zauważyła, że tym razem nie ma na sobie swych nieśmiertelnych dżinsów i barwnej hawajskiej koszuli. Włożył biały T-shirt z reklamą piwa i szorty wyglądające tak świeżo, że jeszcze widać było na nich zagniecenia z pudełka. Na nogach miał lśniące nowością trampki i sięgające prawie do kolan białe skarpety. Skóra na jego nogach była tak biała, że musiała zmrużyć oczy, by dostrzec, gdzie kończą się skarpety i zaczyna skóra.

– Po co na dole? – spytała, krzyżując ramiona.

– Idziemy pobiegać.

– Ty chcesz biegać ze mną? – upewniła się z niedowierzaniem. Uważała, że z jego formą fizyczną nadaje się bardziej do wózka inwalidzkiego niż na jogging. Nawet chodzenie do skrzynki z listami sprawiało mu trudność.

– Za pięć minut – rzucił i wyszedł z pokoju.

– Bydlak jeden – prychnęła Lena i przez chwilę zastanawiała się nawet, czy nie ruszyć za nim. Była tak wściekła, że wszystko aż jej w oczach wirowało, mimo to zdjęła z siebie spodenki od piżamy i wciągnęła szorty. – Pieprzony kutas – wymamrotała, wkładając T-shirt. Właściwie nie dał jej żadnego wyboru i to ją najbardziej wkurzało. Gdyby doniósł Jeffreyowi choćby połowę z tego, co wiedział o jej różnych zachowaniach, szef wykopałby ją z roboty, aż by się kurzyło.

Raz jeszcze rzuciła okiem na listę. Zaczynała się od: „Będziesz codziennie ćwiczyć”, a kończyła na: „Trzy razy dziennie: rano, w południe i wieczorem zjesz normalny posiłek”.

Wygrzebała z zakamarków pamięci wszystkie najokropniejsze wyzwiska, z jakimi zetknęła się w ciągu swej dziesięcioletniej kariery policyjnej, i w myślach obrzuciła nimi Hanka. Skończyła na „pierdolonym pierdolcu”, po czym chwyciła trampki i ruszyła na dół.

Lena siedziała w gabinecie Jeffreya i patrzyła na zegar na ścianie. Był już dziesięć minut spóźniony, co za jej pamięci nigdy wcześniej mu się nie zdarzyło. Powinna być z tego zresztą zadowolona, bo potrzebowała chwili spokoju, by móc odsapnąć po porannym bieganiu z Hankiem. Okazał się twardym i zawziętym zgredem i właściwie od pierwszego kroku musiała go gonić. Pomyślała nawet, że swój własny upór i zawziętość musiała częściowo odziedziczyć po wuju, bo pod tym względem byli do siebie podobni. Kiedy coś sobie wbijał do głowy i postanawiał to zrealizować, nie było siły, żeby go od tego odwieść. Nawet kiedy została daleko z tyłu z obawy, że jej płuca za chwilę eksplodują, a wszystkie aminokwasy uwalniane przez mięśnie wykręcą jej żołądek na drugą stronę, on wprawdzie się zatrzymał i poczekał, ale nie przestał biec w miejscu z twarzą wykrzywioną wściekłym wysiłkiem.

– Hej! – zawołał Jeffrey, wpadając do gabinetu. Krawat miał rozluźniony, marynarkę przewieszoną przez ramię.

– Hej – odparła Lena, wstając.

Kiwnął ręką, żeby usiadła.

– Przepraszam za spóźnienie. – Uśmiechnął się. – Straszne korki.

– Gdzie? – spytała, bo wiadomo było, że jedyne korki w mieście tworzą się wyłącznie w okolicach szkoły, i to tylko w pewnych godzinach.

Jeffrey nie odpowiedział. Usiadł za biurkiem i zabrał się do zapinania kołnierzyka koszuli.

Nie była pewna, ale zdało jej się, że na jego szyi mignął czerwony ślad.

– Żadnych wieści o Lacey? – spytała.

– Żadnych – odparł, podciągając sobie krawat. – Rozmawiałem z Dave’em Fine’em. Ma notatki z sesji, jaką odbył z Markiem.

– I co? Ma zamiar je nam przekazać?

Lena nie po raz pierwszy ucieszyła się, że nie doszło do jej spotkania z pastorem.

– Mhm – potwierdził Jeffrey. – Też się zdziwiłem.

Lena założyła ręce na piersiach i przyjrzała się szefowi. Wyczuwała w nim jakąś zmianę, choć nie umiałaby powiedzieć jaką.

– Mamy się spotkać w szpitalu o dziesiątej. – Spojrzał na zegarek. – Już jestem spóźniony – dodał.

– Myślałam, że chcesz, żebym tam z tobą poszła.

– Chcę, żebyś wzięła z sobą Brada i zawiozła Marka do domu. Niech się wykąpie, przebierze w coś czystego, co tam będzie chciał. Potem zawieziecie go do szpitala.

– Dlaczego?

– Jego matce bardzo się wczoraj pogorszyło. Fine uważa, że pewnie umrze jeszcze dziś rano. – Postukał palcami o blat biurka. – Niezależnie od tego, co ma na sumieniu, nie mam zamiaru przeszkadzać w ostatnim pożegnaniu z matką.

Lena poczuła lekkie wzruszenie, ale nie dała nic poznać po sobie. Jeffrey wyciągnął ku niej palec niemal oskarżycielskim gestem.

– Lena, jeśli chodzi o Brada, to nie żartuję. Nie wolno ci ani przez chwilę być z Markiem sam na sam. Jasne?

Najpierw chciała zaprotestować, potem jednak uznała, że chyba ma rację. Właściwie sama nie miała ochoty zostawać z nim sam na sam. Było w nim coś trudnego do opanowania. Może nadmiernie się z nim identyfikowała?

– Lena? – upomniał ją Jeffrey.

Odchrząknęła i służbiście potwierdziła.

– Tak jest, szefie.

Brad jechał przez miasto, jak zwykle ściśle stosując się do ograniczeń prędkości. Lena, siedząc obok, starała się walczyć z ogarniającym ją zniecierpliwieniem i nie zwracać uwagi na Marka rozpartego z tyłu. Nie musiała się oglądać, by wiedzieć, że cały czas się na nią gapi. Oboje z Jeffreyem uznali, że najlepiej będzie odczekać i pozwolić, by to ojciec mu przekazał, iż matka prawdopodobnie umrze jeszcze dzisiaj. Mimo to, mając Marka tuż za plecami, miała wrażenie, że nie mówiąc mu nic, robi coś niewłaściwego. Nawet przegroda oddzielająca przednie i tylne siedzenia nie pomagała i Lena miała uczucie, że Mark lada chwila rzuci się na nią i zażąda, by mu powiedziała, co się dzieje.

Nie wiedziała, jakie środki zaaplikował mu lekarz na ostatnią noc, ale wyglądało, że zadziałały. Wróciła mu typowa, wyzywająca postawa pełna ponurej zawziętości. Podczas zakładania kajdanek stanął zdecydowanie zbyt blisko niej, a gdy prowadziła go do radiowozu, pozwolił sobie na bezczelnie sugestywne pochrząkiwanie. Ciekawa była, co spowodowało u niego taką odmianę. Dzień wcześniej zachowywał się niemal jak katatonik.

– Ale dziś upał – zauważył Brad, skręcając w lewo z Main Street.

– Tak, to prawda – podjęła temat Lena, bo zależało jej na stworzeniu atmosfery codzienności. – Ten rok jest w ogóle gorętszy niż zeszły.

– Właśnie – potwierdził Brad. – Pamiętam, że jak byłem dzieckiem, to nigdy nie było aż tak gorąco.

– Ja tak samo. – Kiwnęła głową.

– Pierwszy klimatyzator u siebie w pokoju dostałem dopiero, jak miałem dwanaście lat.

– A myśmy kupili nasz pierwszy, jak miałam piętnaście – powiedziała i uśmiechnęła się do tego wspomnienia. Pamiętała, jak razem z Sybil stały tuż przed niewielką skrzyneczką tak długo, że aż im twarze prawie zesztywniały z zimna.

– Prosiliśmy tatę, żeby nam włączał wąż na podwórku – parsknął Brad. – Pamiętam, jak raz przyszedł do nas mój kuzyn Bennie…

Mark kopnął w przegrodę między siedzeniami.

– Zamknijcie mordy! – wrzasnął.

Brad gwałtownie zahamował i obrócił głowę do tyłu.

– Jeszcze raz zrobisz coś takiego, to będziemy musieli sobie pogadać.

Lena nigdy wcześniej nie słyszała, by Brad komuś groził, i w zdumienie wprawiło ją, że w ogóle go na to stać. Po raz pierwszy pomyślała też, że chyba jednak nie lubi Marka Pattersona.

– Spoko, koleś – mruknął Mark.

Lena rzuciła ukradkowe spojrzenie na Marka, a on je odwzajemnił i lubieżnie oblizał wargi. Odwróciła szybko głowę i spojrzała w okno. Nie chciała, by pomyślał, że ją to mogło obejść.

Samochód z lekkim szarpnięciem ruszył do przodu i przez resztę drogi Brad nie powiedział już ani słowa. Lena instruowała go, jak ma dojechać do przyczepy Pattersonów, ale robiła to na migi i też się nie odzywała. Starała się nie pamiętać, że Mark siedzi tuż za nią, jednak myśl o tym co chwilę natrętnie do niej wracała i wtedy niemal czuła jego oddech na karku.

– To tutaj – powiedziała w końcu, pokazując przyczepę ręką. Wyskoczyła z radiowozu, zanim Brad zdążył go całkiem zatrzymać. Ruszyła przed siebie, czując, jak mięśnie jej ud protestują przeciwko temu nowemu wysiłkowi, i raz jeszcze sklęła w duchu Hanka za pomysł z porannym bieganiem.

Brad otworzył tylne drzwi radiowozu.

– Będziesz się już przyzwoicie zachowywać? – zapytał.

Mark bez pośpiechu wygramolił się z tylnego siedzenia. Był od Brada o kilka centymetrów niższy i stając obok, powiedział do niego po cichu coś, czego Lena nie dosłyszała. Cokolwiek to było, zrobiło na młodym policjancie wyraźne wrażenie, bo poczerwieniał jak burak.

– Uważaj, co mówisz – burknął, ale w jego głosie było więcej zmieszania niż groźby. Chwycił Marka za kajdanki i pociągnął w stronę przyczepy.

Lena stanęła przed wejściem i wyciągnęła z kieszeni pęk kluczy. Wszystko, co Mark miał w kieszeniach, odebrano mu w chwili aresztowania i Lena domyślała się, że jeden z kluczy musi pasować do drzwi wejściowych.

– Ten trzeci – odezwał się Mark. – Z zieloną główką. – Uśmiechnął się obleśnie do Brada. – Główka z główką główkuje.

Brad wysunął szczękę do przodu i wpatrzył się w drzwi tak intensywnie, jakby je chciał rozwalić wzrokiem.

Lena odnalazła klucz, wsadziła go do zamka i przekręciła. Drzwi otwarły się i ze środka buchnęło na nich zimne powietrze.

Mark przez moment znieruchomiał, przymknął oczy i zdawało się, że napawa się wonią bzu, którą przesycone było powietrze w przyczepie.

– Właź do środka – mruknął Brad i popchnął chłopca do przyczepy.

Lena spojrzała na niego zaskoczona, nie bardzo rozumiejąc, co go nagle napadło. Zwykle był najłagodniejszym stworzeniem pod słońcem.

– Zdejmij mu kajdanki – poleciła.

– Nie powinniśmy. – Brad pokręcił głową.

– To jak ma się wykąpać i ubrać? – powiedziała, krzyżując ręce na piersiach. – Z kajdankami na rękach?

Mark mrugnął porozumiewawczo na Brada.

– Możesz mi, szeryfie, towarzyszyć. Będziesz mógł mi umyć plecy.

Bez chwili zastanowienia Lena puknęła Marka w tył głowy.

– Natychmiast się uspokój – syknęła. Była zła, że swymi wyskokami Mark wyraźnie wytrąca Brada z równowagi. – Proponuję, żebyś wyszedł na zewnątrz i przypilnował, by nam się nie wymknął przez okno – dodała, zwracając się do Brada.

Brad chyba z ulgą przyjął tę propozycję, bo bez jednego słowa wyszedł z przyczepy.

– Coś ty mu powiedział?

– Zaproponowałem mu tylko, że mogę mu zrobić dobrze, bo wygląda na spiętego.

– Boże – sapnęła Lena – skąd ci coś takiego przyszło do głowy?

– A dlaczego nie? – Mark wzruszył ramionami.

Lena wyjęła kluczyk od kajdanek i skinęła na chłopca. Mark opuścił ręce i wsadził je sobie między nogi tak, by otwierając, musiała dotknąć jego krocza.

– Ręce przed siebie, Mark – rozkazała.

Westchnął głęboko, ale spełnił polecenie.

– Lubisz to robić skuta łańcuchem? – zapytał.

– Daję ci dziesięć minut pod prysznicem – oświadczyła, rozpinając mu kajdanki. – I nie radzę, żebym musiała się z tobą siłować.

– Mmm… – powiedział Mark, oblizując wargi. – Brzmi całkiem smacznie.

Lena zatrzasnęła sobie kajdanki z tyłu na pasku.

– Dziesięć minut – powtórzyła. Ciekawa była, czy Hank też się tak czuł, kiedy dziś rano nią komenderował. Podeszła do kanapy, wzięła do ręki jakiś periodyk i usiadła. Przez chwilę Mark stał nieruchomo i w milczeniu jej się przyglądał, potem powoli ruszył w stronę swego pokoju. Chwilę później usłyszała odgłos lejącej się wody w łazience. Zamknęła pismo i poczuła, jak z niej schodzi napięcie.

Wstała z kanapy, przytrzymała się półki nad kominkiem i zaczęła rozciągać obolałe mięśnie. Czuła omdlewający ból w nogach po czymś, co ledwie rok temu byłoby dla niej tylko lekką przebieżką, i zaczynało ją to prawdziwie denerwować. Przecież jej kondycja nie może być aż tak zła. Niemożliwe, żeby aż tak się rozkleiła. Wzięła do ręki oprawione w ramkę zdjęcie Marka i Lacey. Zrobiono je w jakimś wesołym miasteczku, na tle toru kolejki górskiej. Oboje byli uśmiechnięci, jego ręka spoczywała opiekuńczo na ramieniu siostry, ona zaś obejmowała go w pasie. Na zdjęciu byli o jakieś trzy lata młodsi i oboje wyglądali na szczęśliwych.

– To było w Six Flags – usłyszała za sobą głos Marka.

Próbowała nie dać po sobie poznać, że ją nieco przestraszył. Stał niecały metr od niej, tylko w ręczniku owiniętym wokół bioder.

– Ubierz się – poleciła.

Rozciągnął wargi w leniwym uśmieszku, a ona sklęła się w duchu, że wcześniej nie sprawdziła jego pokoju na obecność prochów.

– Coś ty znowu łyknął? – spytała groźnie.

– Dziewiąta chmurka – odparł, opadając na kanapę.

– Mark – warknęła. – Wstań i idź się ubrać.

Wpatrywał się w nią z lekko rozchylonymi ustami.

– Co znowu? – spytała.

Przez chwilę milczał, nie odrywając od niej wzroku.

– Opowiedz mi, co wtedy czułaś – odezwał się w końcu.

– O czym ty mówisz?

Spojrzał wymownie na jej dłonie, a ona szybko założyła ręce tak, by nie było widać blizn.

– Nie – powiedziała, potrząsając głową.

– Tata mi mówił, co się stało.

– I nie wątpię, że zrobił to z satysfakcją.

Mark zmarszczył brwi.

– A wcale nie, jak chcesz wiedzieć. Teddy’ego już nie rajcują takie rzeczy. – Musiał zauważyć zaskoczenie w jej wzroku, bo dodał: – Ted jest teraz cieniutki jak drut. Zupełny cienias.

Wróciła wzrokiem do fotografii na półce.

– Idź się ubrać, Mark. Nie ma czasu na takie pogaduszki.

– Jak mi opowiesz swoje sekrety, to ja ci opowiem swoje.

– Naoglądałeś się za dużo filmów – parsknęła Lena.

– Mówię poważnie.

– Nie sądzę, Mark.

Usłyszała kilkakrotny pstryk zapalniczki, obróciła głowę i zobaczyła, że Mark zapala sobie skręta.

– Zgaś to natychmiast – syknęła.

Nie zareagował i zaciągnął się głęboko.

– Nie chcesz się dowiedzieć, co się stało? – odezwał się.

– Chcę, żebyś się ubrał i pojechał do matki.

Uśmiechnął się i rozparł wygodnie na kanapie.

– Myślałem, że tamtego wieczoru naprawdę pociągniesz za spust.

Odruchowo przysiadła na drugim końcu kanapy.

– Obserwowałeś mnie? – spytała. Poczuła zmieszanie nie jak ktoś, czyją prywatność pogwałcono, tylko ktoś, kogo przyłapano na czymś zdrożnym.

Kiwnął głową i wciągnął w płuca kolejny potężny haust dymu.

– A gdzie byłeś?

– Stałem koło szopy. Myślałem, że w nią przypakujesz.

Lena poczuła, że rumieni się ze wstydu.

– A pod domem stał ten facet. Już myślałem, że mnie zauważył, ale on stał wpatrzony tylko w ciebie. – Dmuchnął na żar na końcu skręta. – To twój stary?

– Wujek – odparła.

Mark jeszcze raz zaciągnął się i przez chwilę przytrzymał dym w płucach.

– Jak się wtedy czułaś? – zapytał, wolno wydychając. – Jak tak trzymałaś to w ustach, to jak się czułaś?

– Źle – odparła, starając się opanować. – I dlatego tego nie zrobiłam.

– Nie to. Kiedy cię gwałcił. Jak się wtedy czułaś?

Lena rozejrzała się niespokojnie po pokoju, nie rozumiejąc, po co w ogóle wdaje się w rozmowy z tym smarkaczem.

– Źle – powiedziała i wzruszyła ramionami. – Po prostu… niedobrze.

– Ja myślę. – Parsknął śmiechem.

– Nie – rzuciła i próbując odzyskać inicjatywę, dodała: – Lepiej to ty mi opowiedz, co się stało.

– Uprawiałaś już seks od tamtej pory?

Nie spodobało jej się to słówko „już”, jakby to było z góry przesądzone.

– To naprawdę nie twoja sprawa – rzuciła zimno, zaskoczona, że potrafi rozmawiać o tym tak spokojnie. Po raz pierwszy od długiego czasu miała wrażenie, że wreszcie panuje nad sobą i swymi odczuciami. Poczuła raptowny przypływ siły i pewności, że będzie zdolna zapanować nad tym szczeniakiem. Uświadomienie sobie tego po tym, jak dzień wcześniej próbowała ze sobą skończyć, było dla niej niemal szokiem. – Powiedz mi, co jest grane – zażądała stanowczym tonem.

– Moja mama umiera. O tym wiesz, prawda?

– Tak – odparła, spuściła wzrok i wpatrzyła się w swoje dłonie. Nie chciała, by w jej oczach wyczytał całą prawdę. – Naprawdę chcesz teraz o tym rozmawiać? O twojej mamie?

Nie odpowiedział.

– Mark, czy wiesz, gdzie jest teraz twoja siostra?

Spojrzał na nią i jego oczy napełniły się łzami. Raz jeszcze uprzytomniła sobie, że jest tylko dzieckiem.

– Wiesz, jesteśmy do siebie bardzo podobni – powiedział.

– W jakim sensie?

– Tu, w środku – odparł, kładąc rękę na piersi. – Co czułaś, kiedy cię gwałcił?

Potrząsnęła głową, nie pozwalając mu zmienić tematu.

– W jakim sensie jesteśmy podobni? Czy ktoś cię skrzywdził?

Coś przez moment rozbłysło mu w oczach i Lena poczuła, że dotknęła bolącego miejsca. Czuła, jak w sercu rozlewa jej się ciepło, coś w rodzaju macierzyńskiej troski i chęci, by się nim zaopiekować. Choć przecież nawet sama wobec siebie nie potrafiła tego zrobić…

– Kto cię skrzywdził, Mark? – spytała.

Oparł stopę o stolik przed kanapą.

– Dlaczego zostałaś gliną? – zapytał.

– Bo chcę pomagać innym – odparła, wiedząc, że nie jest to już do końca prawda. – Więc pozwól mi pomóc tobie. Powiedz, co się stało.

Mark pokręcił głową.

– Co wtedy czułaś? – powtórzył. – Jak cię wtedy gwałcił, to co wtedy czułaś?

– Wytłumacz mi, dlaczego chcesz to wiedzieć, to ci powiem.

Po raz ostatni zaciągnął się skrętem i rozejrzał się wokół w poszukiwaniu popielniczki. Lena przesunęła w jego stronę talerzyk. Mark usiadł prosto i oparł łokcie na kolanach.

– Czasem to się zastanawiam, dlaczego ludzie robią różne rzeczy – powiedział z zadumą w głosie.

– I ja też – potwierdziła. – Na przykład, dlaczego Jenny chciała cię zabić?

Machnął lekceważąco ręką.

– Ona by mnie nie zabiła.

– I dlatego się wtedy naćpałeś?

– Jak się zgaduje do tyłu – zaśmiał się – to wynik jest zawsze dwadzieścia na dwadzieścia możliwych.

– Mark, dlaczego ona to zrobiła?

– Bo myślała, że będzie mogła to zakończyć.

– Co zakończyć?

– Mnie powstrzymać? – parsknął, jakby Lena już wiedziała, o czym mówi.

– Powstrzymać cię przed czym? – Zawiesiła głos w nadziei na odpowiedź, a gdy ta nie nastąpiła, spróbowała zmienić temat. – Opowiedz mi o tej imprezie z Carsonem i resztą chłopaków.

– Carson to cipa. – Skrzywił się.

– Dlaczego kazałeś Jenny pieprzyć się z nimi?

– Gówno jej kazałem – prychnął. – Sama chciała. Chciała, żebym był zazdrosny. Chciała pokazać, że to dla niej nic nie znaczy.

– Ale to ci nie przeszkodziło ją upić, co?

– No i dobrze. – Machnął ręką.

– Mark, czemu Jenny chciała wtedy zapobiec? Tego wieczoru w „Skatie’s”. Do czego próbowała nie dopuścić?

Mark wykrzywił usta i przez moment już się zdawało, że zacznie mówić, jednak zmienił zdanie i spytał tylko:

– Myślicie, że znajdziecie moją siostrę?

– A wiesz, gdzie może być?

Spuścił wzrok i Lena nie była pewna, czy to znaczy, że wie gdzie, czy ma poczucie winy, że tego nie wie.

Lena odchyliła się do tyłu, skrzyżowała ramiona i pomyślała, że spokojnie poczeka, aż chłopak wreszcie wyrzuci z siebie to, co go dręczy.

– Czasami to mi się tak zdaje, jakby mnie nie było naprawdę – powiedział w zadumie. – Jakbym był w pokoju i oddychał, ale nikt mnie naprawdę nie widzi. – Potarł powieki. – I wtedy sobie myślę, że jak mnie tu naprawdę nie ma, to znaczy, że muszę być gdzie indziej. Znaczy, wiesz, że powinienem to zrobić i pociągnąć za spust.

Lena kiwnęła głową, bo akurat to rzeczywiście wiedziała.

– No to co cię powstrzymało? – zapytał. – Dlaczego nie pociągnęłaś za spust?

O rewolwerze powiedziała mu prawdę, ale sprawę pigułek przemilczała.

– Pomyślałam o moim partnerze. Że znajdzie mnie taką rano i uznałam, że nie mogę mu tego zrobić.

– Wierzysz w Boga?

– Nie jestem pewna – odparła. – A ty?

Przecząco pokręcił głową.

– I dlatego przestałeś chodzić do kościoła?

Obrzucił ją ponurym spojrzeniem.

– Nie baw się ze mną w gliniarza – mruknął ze złością.

– Kiedy ja jestem gliniarzem, Mark. – Powiedziała to spokojnie, nie dając się sprowokować. Wyciągnęła rękę i położyła mu na ramieniu. – Chcę się tylko dowiedzieć, co się naprawdę stało. Dlaczego Jenny chciała cię zabić?

Westchnął i opadł na poduszkę.

– Była fajna. Naprawdę mi na niej zależało.

– Wiem, że ci zależało.

– Na pewno? – Spojrzał na nią. – Ale czy wiesz na pewno, co to znaczy, jak ci na kimś zależy?

Lena pomyślała o Sybil.

– Tak – rzekła z przekonaniem. – Wiem.

– Bo ja nie. Znaczy się, przed Jenny tego nie wiedziałem. Nie wiedziałem, co to znaczy naprawdę się o kogoś martwić.

– Przecież kochasz swoją matkę.

Roześmiał się głucho, a jego śmiech aż mu zarzęził w piersiach.

– Ona niedługo umrze, nie?

Lena zacisnęła usta.

– Ja to czuję – dodał i położył rękę na piersi. – Poczułem to dziś rano. Tak, jakby za chwilę miała odejść, jakby przestało jej zależeć. – Zaczął płakać. – Jesteśmy ze sobą połączeni, wiesz? Jakbym czuł to samo, co ona. – Gwałtownie zwrócił ku niej twarz, a w jego tonie pojawiła się nuta rozpaczy. – Poczułaś coś, jak zginęła twoja siostra?

– Tak – skłamała. Prawda była taka, że akurat wtedy wracała z Macon i nie miała pojęcia, że wydarzyło się coś złego. – Poczułam to w środku – dodała i położyła rękę na piersiach.

– No to wiesz. – Kiwnął głową. – Wiesz, jak to jest czuć pustkę.

Lena przytaknęła, nie chcąc ciągnąć tego tematu.

Mark odwrócił głowę i zmrużył oczy. Przyjrzała się jego profilowi, jego nieco spiczastemu nosowi i kwadratowej szczęce. Po policzkach płynęły mu łzy, skapując na piersi.

– Zaczęło się to chyba – zaczął mówić monotonnym głosem – w Święto Dziękczynienia.

Lena siedziała w milczeniu, nie chcąc go popędzać.

– Jenny i Lacey siedziały razem w pokoju, a ja poszedłem pożyczyć od Lacey kompakt. – Westchnął głęboko i jego klatka piersiowa uniosła się i opadła. – Ona się nagle na mnie rozwrzeszczała, cała wściekła. Nie wiem, ale chyba mama to usłyszała i weszła, żeby nam powiedzieć, żebyśmy przestali.

Lena czuła, jak jej serce zaczyna walić, i w myślach pomodliła się szybko do tego, kto jej teraz słucha, żeby Brad przypadkiem się nie zniecierpliwił i nie postanowił wrócić do przyczepy. Starała się obliczyć, ile minęło czasu od jego wyjścia, jednak nie miała odwagi spojrzeć na zegarek i nie była tego pewna.

– Lacey zawsze słuchała muzyki w swoim pokoju na ful, a mama jej na to pozwalała. Zawsze tak było. Zawsze była faworyzowana. – Pokręcił głową. – Wiesz, w środku Lacey jest naprawdę fajna. Może trochę rozpieszczona, ale w środku jest fajna. Ma dobre serce, jak mama.

Zamilkł, i Lena, czekając na dalszy ciąg, zaczęła liczyć w myślach. Doszła do dwudziestu pięciu, zanim znów się odezwał.

– I potem przyszła do mnie do pokoju. Pewno wiedziała, że jestem na nią wkurzony i chciała wszystko załagodzić. Zawsze taka była, zawsze próbowała wszystko łagodzić. I pewnie dlatego była tak przez wszystkich lubiana, bo tak fajnie się zachowywała. – Na ustach pojawił mu się cień uśmiechu, ale jego oczy pozostawały zamknięte. – Złapała mnie za szyję i nagle zaczęliśmy się całować. Znaczy się, tak naprawdę całować, długo i głęboko.

Lena pamiętała ostrzeżenie Jeffreya, że nie wolno dopuścić, by osobiste odczucia mogły stanąć na drodze w uzyskaniu zeznania. Mimo to myśl o Pattersonie całującym się z młodszą siostrą wywołała u niej niemal mdłości i miała ochotę powiedzieć coś, co spowoduje, że chłopak zamilknie, a ona nie będzie musiała żyć do końca swych dni z tą jego opowieścią. Wiedziała jednak, że nie wolno jej tego zrobić.

– Sam nie wiem, jak to się dalej porobiło – mówił dalej Mark. – Wiesz, najpierw żeśmy się całowali, potem zaczęła się o mnie ocierać i zrobiło mi się tak dobrze. – Spojrzał na nią, jakby szukając u niej zrozumienia. – Wiem, że to było niedobre, okej? Ale było mi tak dobrze i nie chciałem przerywać.

Lena kiwnęła głową, starając się nie dać po sobie poznać, co czuje. Miała poważne wątpliwości, by to Lacey Patterson uwiodła swego brata. Oskarżanie ofiar o to, że „same tego chciały”, było wymówką często stosowaną przez seksualnych napastników.

– Czuję, że nie rozumiesz – rzucił – ale ty nie masz pojęcia, jak u nas wszystko wygląda. Jak mój stary się na mnie wyżywa. – Z wściekłością walnął pięścią w dłoń. – Nigdy nie może się ode mnie odczepić. Nigdy.

– Wiem, Mark – odezwała się łagodnie i zmusiła, by wyciągnąć rękę i lekko go dotknąć. – To akurat doskonale rozumiem.

Twarz mu nieco złagodniała i powiedział cicho:

– Ja jej do tego nie zmuszałem.

– Wierzę ci.

– To ona pierwsza zaczęła. Ona przyszła do mnie do pokoju, ona zaczęła mnie całować, ona mnie dotykała.

Lena kiwnęła głową, bo na nic innego nie potrafiła się zdobyć.

– I zrobiła się taka mokra. Ja tylko… – Potrząsnął głową i zamknął oczy, jakby przywołując w myślach tę scenę. – Bycie w niej w środku zdawało się takie naturalne. I ona tego chciała. Czułem wyraźnie, że ona mnie chce. Trzymała mnie za szyję i wciągała w siebie, coraz głębiej i głębiej.

Lena przełknęła gulę, jaka zebrała jej się w gardle.

– Więc ją dotykałem, i byłem z nią i w niej w środku. I czułem się taki spełniony, rozumiesz? Jakby wreszcie wszystko wróciło na miejsce. – Zasłonił ręką oczy. – I była w tym wszystkim naprawdę dobra. Ciekawe, gdzie się nauczyła być taka kurewsko dobra?

Powiedział to tak, jakby to rzeczywiście było pytanie, na które oczekuje od niej odpowiedzi. Odpowiedzi, której oczywiście Lena nie znała.

– No bo spójrz tylko na mojego starego – dodał, kręcąc głową. – Przecież on nie ma o niczym pojęcia.

– Twój ojciec też z nią sypiał? – spytała odruchowo.

– No a jak? – Powiedział to takim tonem, jakby zadała wyjątkowo durne pytanie.

Na myśl o Lacey Patterson i tym, co to biedne dziecko musiało przejść, Lena poczuła skurcz w żołądku.

– Opowiedz mi o Jenny – szepnęła.

– Aa, Jenny. – Mark parsknął, jednak bez śladu radości w głosie. – Już ci mówiłem: byłem z nią wcześniej parę razy. – Zawiesił głos. – Była fajna. Dokładnie taka, jak ci mówiłem.

– Była chyba waszą dobrą przyjaciółką.

– No, była – potwierdził, a do jego tonu zakradła się lekka drwina. – Była przyjaciółką, dopóki nas nie przyłapała.

– I to dlatego celowała do ciebie z pistoletu?

– Częściowo pewnie dlatego. – Kiwnął głową. – Ale może też dlatego, że chciała, by to się skończyło. Często mi to powtarzała. Że chce, by się to skończyło.

– Była zazdrosna?

– Ten widok ją zabolał – powiedział, kiwając wolno głową.

– Zobaczyła was razem?

Znów pokiwał głową.

– Akurat leżeliśmy u mnie w pokoju w łóżku, kiedy razem z Lacey wróciły ze szkoły.

Lena poczuła, jak jej serce staje w miejscu. Otwarła usta, by zażądać wyjaśnień, potem je bez słowa zamknęła. Już nie chciała nic wiedzieć. Gdyby mogła, zerwałaby się teraz z miejsca i uciekła z pokoju, zakrywając uszy tak, by już niczego więcej nie słyszeć. Siedziała jednak dalej na kanapie jak skamieniała i wpatrywała się w Marka wzrokiem, jakim ogląda się wypadek samochodowy.

– Wiesz, akurat żeśmy byli razem. To musiało być gdzieś tak koło Bożego Narodzenia, zanim pojechały na ten durny obóz. – Wyrzucił rękę w powietrze. – Mama pozwoliła mi nie iść do szkoły i zostałem w domu. Mieliśmy cały dzień dla siebie. – Uśmiechnął się do swych myśli. – Zapaliła świeczki, wzięliśmy długą kąpiel i potem żeśmy się kochali.

Lena uprzytomniła sobie, że od dłuższej chwili nie oddycha.

– Pewnie straciliśmy trochę rachubę czasu – zaśmiał się ironicznie – bo nagle Lacey i Jenny zjawiły się w moim pokoju i nas przyłapały, no i mleko się wylało.

Lena przykryła sobie usta dłonią, żeby nie wybuchnąć.

– Jenny bardzo kochała moją mamę. To wszystko było naprawdę strasznie skomplikowane. Może to i lepiej, że jej nie ma i nie musi teraz patrzeć, jak moja mama umiera. Myślę, że to by ją mogło zabić.

– Właśnie – wydusiła z siebie Lena.

– Wiem, co sobie myślisz, ale ona mnie naprawdę kochała. Tak fajnie było wiedzieć, że mnie kocha. Bo to było tak, że niby Lacey jest ta lepsza, ale potem ona przychodziła do mnie, i to ja byłem tym wybranym. Ja byłem tym, którego kocha najbardziej.

Znów zaczął płakać i zanim zdążyła zareagować, był już przy niej i wtulał twarz w jej szyję. Wyrzuciła z siebie zduszone: „Mark” i spróbowała go odepchnąć.

– Proszę, nie – wyszeptał i wtulił się jeszcze mocniej.

Dotyk jego wilgotnych warg spowodował u niej niemal odruch wymiotny.

– Mark, przestań – powtórzyła, a kiedy nawet nie drgnął, z całej siły go odepchnęła. – Odsuń się ode mnie! – krzyknęła.

Po jego minie poznała, że na jej twarzy musi się malować cały wstręt, jaki w sobie czuje.

– Mark…

– Ty suko – syknął, wstając. – Ty pierdolona suko!

– Mark…

Drzwi się otworzyły i stanął w nich Brad z ręką na rękojeści rewolweru. Lena powstrzymała go gestem ręki, a Mark zrobił krok w jej kierunku.

– A ja myślałem, że ty to zrozumiesz.

– Bo tak jest – rzuciła szybko, czując ogarniającą ją panikę. – Naprawdę rozumiem.

– Ty pierdolona suko – powtórzył z wściekłością. – Gówno rozumiesz.

– Mark…

Dwoma susami pokonał dzielącą ich odległość, chwycił ją za rękę i przytrzymał.

– A ja myślałem, że ty to zrozumiesz – wycharczał i Lena nie miała wątpliwości, że myśli o jej bliznach.

– Myślałem, że wiesz, bo sama to przeszłaś. Że wiesz, jak to jest. I ja wiem, że wiesz. Tylko, kurwa, nie chcesz się przyznać, bo jesteś tchórzem.

Lena otworzyła usta, ale głos uwiązł jej w gardle.

– Hej, ty – syknął Brad i chwycił Marka za ramię.

– Odwal się ode mnie, ty cioto – wrzasnął Mark, uwalniając się z uścisku. Uniósł rękę i oskarżycielsko wyciągnął palec w kierunku Leny. – Oszukałaś mnie – wycedził przez zaciśnięte zęby. Wszyscy jesteście tak samo gówno warci. Miała rację. Wszyscy jesteście tacy słabi. Nigdy nie robicie tego, co trzeba.

Lena odchrząknęła.

– Mark… – zaczęła jeszcze raz.

Chłopak obrócił się na pięcie i ruszył w stronę korytarza tak ciężko, że przyczepa aż zadrżała.

– Co tu się stało? – zapytał Brad, wciąż jeszcze trzymając rękę na rękojeści rewolweru.

Nie mogąc wydobyć z siebie głosu, Lena potrząsnęła tylko głową.

– Nic ci się nie jest? – spytał, podchodząc do kanapy. Położył jej rękę na ramieniu, a ona nawet nie próbowała mu umknąć.

– Nie potrafię uwierzyć… – zaczęła, nie bardzo wiedząc, jak ma to powiedzieć.

Brad usiadł obok niej i chwycił ją za rękę.

– Lena? – powiedział, poklepując ją lekko po dłoni. – Porozmawiaj ze mną.

Pokręciła głową i zabrała rękę.

– To tylko dzieciak – wyjąkała.

– Wredny dzieciak. – Brad kiwnął głową. – Czasami się zastanawiam, w jaki sposób robią się tacy. Kiedy byłem w jego wieku, to nie bardzo wiedziałem, co to w ogóle jest seks. Wydawało mi się, że jedyne, na co można liczyć na randce, to pocałunek na dobranoc.

Lena przytaknęła kiwnięciem głowy i przestała go słuchać, ale Brad wciąż jeszcze był myślami przy cudownych latach swej nastoletniej młodości.

– Więc tak się zastanawiam – ciągnął – dlaczego oni są tacy? Co się zmieniło?

– Ich rodzice – mruknęła Lena, choć wiedziała, że to nieprawda. Odgarnęła włosy za uszy, starając się otrząsnąć z przeżytego i wciąż trwającego szoku. Spojrzała na zegarek i pomyślała, czy nie powinna pójść po Marka. Od jego wyjścia minęło już trochę czasu.

– O co mu chodziło? – spytał Brad. – Czy nie to samo mówiła Jenny?

Lenie w końcu udało się skupić na jego słowach.

– Kiedy mówiła? – spytała.

– Wtedy na parkingu. Pamiętasz, jak powiedziała, że dorośli nigdy nie potrafią zrobić, co trzeba.

– O Jezu – stęknęła, czując, jak powietrze ucieka jej z płuc. Zerwała się na nogi i ruszyła biegiem w głąb korytarza. Brad popędził za nią. – Mark?! – krzyknęła, waląc w jedyne zamknięte drzwi. Nacisnęła klamkę, jednak drzwi były zamknięte na klucz. – Jasna cholera – jęknęła i walnęła w nie ramieniem, jednak drzwi nie ustąpiły. Skinęła na Brada. – Kop! – krzyknęła.

Brad oparł się o przeciwległą ścianę i wymierzył kopa w drzwi, jednak drzwi okazały się puste w środku i stopa Brada utknęła w wybitej dziurze. Lena pomogła mu wyciągnąć ją z otworu i schyliła się, by zajrzeć do środka. Chciała się upewnić, czy Mark jest jeszcze w pokoju.

– O Boże – jęknęła, wyprostowała się i wymierzyła kolejnego kopniaka, starając się powiększyć otwór.

Brad się do niej przyłączył i wspólnymi siłami zdołali na tyle poszerzyć dziurę, że Lena mogła się w niej zmieścić. Nie zważając na sterczące drzazgi, boleśnie ją kaleczące, zaczęła przeciskać się do środka.

– Mark! – wykrzyknęła nienaturalnie wysokim głosem, w którym słychać było przerażenie. – Trzymaj się, Mark! Trzymaj się!

Brad popchnął ją i Lena z hukiem wpadła do wnętrza. Mark wisiał na drążku zamontowanym u góry w szafie. Przyczepa nie była zbyt wysoka i stopy chłopca dotykały podłogi, jednak wyglądało, że pętla z paska i tak spełniła swoje zadanie. Twarz miał posiniałą, a z rozchylonych ust wystawał mu język. Chwyciła go za nogi i uniosła, by choć trochę odciążyć kręgi szyjne.

– Brad, cholera – zaklęła – właź tu szybciej!

Bradowi udało się w końcu na tyle rozłupać drzwi, że mógł się przez nie przecisnąć. Lena starała się podtrzymywać chłopca za nogi, mimo że jej ręce mdlały z wysiłku. Brad zabrał się do przecinania scyzorykiem grubego, skórzanego paska.

– Och nie, nie, nie – zajęczała, kiedy Mark runął bezwładnie na podłogę. Przyłożyła ucho do jego piersi, starając się dosłyszeć bicie serca. Minęło dobre kilka sekund, zanim usłyszała pierwszy szmer. Po nim nastąpił drugi, już nieco silniejszy.

– I co, żyje? – spytał Brad, rozluźniając pasek na szyi.

Lena skinęła głową, ściągnęła z łóżka koc i owinęła nim ciało chłopca.

– Dzwoń po karetkę – powiedziała.

13

Saro? – odezwała się Molly i po chwili powtórzyła: – Saro?

– Mmm? – mruknęła Sara. Molly, Candy Nelson i trójka jej dzieci wpatrywali się w nią z wyrazem napięcia na twarzach. – Przepraszam – bąknęła, potrząsnęła głową i na nowo podjęła badanie. Nie mogła uwolnić się od niepokoju o Lacey Patterson i jej los. – Oddychaj głęboko – poleciła małemu Danny’emu Nelsonowi.

– Kiedy ja już od dziesięciu minut głęboko oddycham – poskarżył się Danny.

– Cicho bądź – upomniała go matka.

Sara czuła na sobie wzrok Molly, jednak nie podniosła głowy.

– Już wystarczy – powiedziała do chłopca. – Możesz się ubrać, a ja teraz porozmawiam z twoją mamą.

Candy Nelson wyszła za nią na korytarz.

– Chcę go skierować do specjalisty – powiedziała Sara.

Pani Nelson chwyciła się za serce, jakby właśnie usłyszała wyrok, że jej dziecku zostało tylko parę miesięcy życia.

– Nie ma powodu do niepokoju – uspokoiła ją Sara. – Chcę tylko, żeby jego uszy obejrzał ktoś, kto się zna na tym lepiej ode mnie.

– Ale jest pani pewna, że z nim wszystko w porządku?

– Jestem pewna – powtórzyła Sara i zwracając się do pielęgniarki, dodała: – Molly, wypisz pani skierowanie do doktora Matta DeAndre w Avondale.

Molly skinęła głową, a Sara wróciła do swojego gabinetu i rzuciła stetoskop na biurko. Usiadła na fotelu i siłą powstrzymując się od wzdychania, zaczęła rozmyślać o Jeffreyu. Całe jej ciało było wciąż rozdygotane i nieco poobijane. Plecy miała mocno obolałe, czemu nie mogła się dziwić, zważywszy, że z podłogi w przedpokoju pozbierali się dopiero koło trzeciej nad ranem.

– Rozumiem – przerwała jej myśli Molly – że od teraz pewnie znów przyjmujemy telefony od Jeffreya, czy tak?

– To aż takie oczywiste? – mruknęła Sara i zarumieniła się.

– Powiedzmy, że ogłoszenie w ramce w „Grant Observer” byłoby ciut dyskretniejsze.

Sara obrzuciła pielęgniarkę spojrzeniem spod zmrużonych powiek.

– To był już ostatni twój pacjent dzisiaj – powiedziała Molly z uśmiechem. – Wybierasz się do kostnicy?

Sara już otwierała usta, by jej odpowiedzieć, gdy z korytarza dobiegło nagle stukanie i głośne przekleństwo. Sara spojrzała na Molly, wzniosła oczy ku górze, wybiegła z gabinetu i truchtem ruszyła w stronę łazienki. Dzięki poczynaniom pewnego sześciolatka, który zawziął się, by do muszli klozetowej spłukać całą kolekcję samochodzików matchbox, rura kanalizacyjna była zapchana. Sara wahała się nawet, czy wzywać ojca na pomoc, zwłaszcza że wiedziała, iż Tessa dziś u niego pracuje, jednak nie dysponowała odpowiednimi narzędziami, a wczorajsze wolne popołudnie spowodowało, że nie miała czasu się tym zająć. Poza tym wiedziała, że ojciec poczułby się mocno urażony, gdyby nie poprosiła go o pomoc.

– Tatusiu – powiedziała cicho, zamykając za sobą drzwi łazienki – to jest klinika dla dzieci. Tu nie można tak głośno przeklinać.

Rzucił na nią spojrzenie przez ramię.

– Przez całe życie przy was przeklinałem – mruknął – i jakoś obie wyrosłyście na ludzi.

– Tato… – spróbowała jeszcze raz.

– To się zgadza – przerwał jej. – Jestem twoim tatą.

Machnęła ręką i przysiadła na krawędzi wanny. Jako dziecko często obserwowała ojca przy pracy, a Eddie na użytek jej i Tessy często urządzał cały show. Walił w rury i wykonywał tańce z francuzem w jednej i przepychaczem w drugiej ręce. Chciał oswoić córki ze sprawnością manualną i uzmysłowić im ich możliwości. Sara często miała wrażenie, że sprawiła mu zawód, gdy po college’u nie podjęła pracy w rodzinnej firmie i poszła na medycynę. Bez słowa zgodził się płacić za jej naukę w części niepokrytej przez stypendium i pilnował, żeby miała z czego żyć, jednak Sara wiedziała, że w głębi duszy byłby równie szczęśliwy, gdyby wróciła do domu i zajęła się u jego boku przepychaniem rur i spawaniem kształtek. I czasem nawet trochę tego żałowała. Wiedziała, że jako hydraulik miałaby przynajmniej krótszy dzień pracy.

Eddie odchrząknął i zaczął z uśmieszkiem.

– No więc tak, jest Dziki Zachód, kapujesz?

Sara uśmiechnęła się, wiedząc, że usłyszy następny z jego kawałów.

– Kapuję.

– Szeryf wchodzi do saloonu i mówi: „Szukam kowboja w papierowej kamizelce, papierowych spodniach i papierowych butach”. – Zawiesił na chwilę głos, by się upewnić, że Sara go słucha. – Barman pyta: „A to dlaczego?”, a szeryf na to: „Bo słyszałem, że ktoś tu szura”.

Wbrew samej sobie Sara parsknęła śmiechem.

Eddie powrócił do wkręcania w rurę odpływową hydraulicznej sprężyny. Kołowrotek za nim powoli się obracał, tłocząc giętki metalowy wąż zakończony szpikulcem, który miał przepchać zator w rurze.

– Co ten smarkacz tu wrzucił tym razem? – zapytał.

– Matchboksy – odparła Sara. – Tak nam się przynajmniej wydaje.

– Gówniarz jeden – zamruczał pod nosem, a Sara tylko pokręciła głową, wiedząc, że wszelkie próby łagodzenia jego wypowiedzi i tak spełzną na niczym.

Nauczyła się tego niemal trzydzieści lat temu podczas wyjątkowo krępującej dla niej wywiadówki w szkole. Oparła łokcie o kolana i w milczeniu obserwowała jego wysiłki. Eddie Linton nigdy szczególnie nie dbał o swój wygląd zewnętrzny, nawet jeśli się starał. Miał na sobie stary T-shirt z logo Culture Club kupiony na koncercie, na który poszedł z córkami jeszcze w czasach, gdy obie chodziły do liceum, jego zielone szorty były zaś tak stare, że nogawki były całe w strzępach. Sara wychyliła się i pociągnęła za jedną ze zwisających nitek.

– Ej, ty tam – mruknął.

– Powinieneś pozwolić mi to obciąć nożyczkami – zauważyła.

– A ty nie masz przypadkiem jakichś pacjentów?

– Dziś mam w planie kostnicę.

Mimo że w kostnicy czekała na nią cała sterta papierów, nie miała dziś ochoty tam iść. Prawdę powiedziawszy, najchętniej przesiedziałaby resztę dnia tu, w towarzystwie ojca. Przynajmniej dopóki Jeffrey nie skończy pracy.

Eddie spojrzał na nią przez ramię.

– Coś ty dzisiaj taka rozradowana?

– Że cię tu widzę – odparła, głaszcząc go po plecach.

– Aha, już ci wierzę – mruknął, napierając silniej na sprężynę. – Ależ to robota głupiego. Powinnaś obciążyć tego smarkacza za mój czas.

– Zapytam jego ubezpieczenie, co o tym sądzą.

Eddie przysiadł na piętach.

– W samochodzie siedzi twoja siostra – burknął.

Sara nie zareagowała.

– Jak byłem na wojnie – spojrzał na nią surowo – widziałem, jak szybko umierają ludzie.

Sara parsknęła śmiechem.

– Tato, w czasie wojny naprawiałeś toalety w Fort Gillem. Nawet na chwilę nie wyściubiłeś nosa poza Georgię.

– A bo… – machnął lekceważąco ręką – mieliśmy jednego kaprala z Connecticut, który miał stale sraczkę. – Eddie skrzyżował ramiona i obrzucił ją poważnym spojrzeniem. – Ale mówiąc serio, to chodzi mi o to, że życie jest za krótkie.

– To na pewno – zgodziła się Sara. Co tydzień miała na to dowody w kostnicy.

– Za krótkie, żeby się kłócić z własną siostrą.

– Aha. A powiedziała ci też może, o co się kłócimy?

– A czy wy mi cokolwiek, kiedykolwiek mówicie? – Wzruszył ramionami.

– Bo to skomplikowane – powiedziała Sara.

– Idę o zakład, że wcale nie. – Eddie zacząć wyciągać sprężynę z rury, przekładając na niej dłonie. – Mogę się założyć, że to zupełnie proste – dodał, nawijając sprężynę na kołowrotek. – Idź i przynieś mi przepychacz.

– Muszę wracać do pracy.

– Wrócisz, jak mi przyniesiesz przepychacz – oświadczył, wręczając jej zwiniętą sprężynę.

Sara przez moment zawahała się, jednak wzięła sprężynę do ręki.

– Ale nie robię tego dlatego, że mi każesz – mruknęła.

Uniósł ręce w geście poddania.

– Od tysiąc dziewięćset siedemdziesiątego dziewiątego nie zrobiłaś niczego, co ci kazałem.

Pokazała mu język i wyszła z łazienki. Poszła w głąb korytarza do tylnego wyjścia tak, by nie natknąć się na pacjentów w poczekalni. Teoretycznie była już po dyżurze, ale w poczekalni zawsze trafił się ktoś znajomy, a ona nie miała teraz ochoty wdawać się w rozmowy.

Firmowa furgonetka Eddiego stała zaparkowana obok samochodu Sary. Na bocznych ściankach miała wymalowaną nazwę firmy: LINTON I CÓRKI i logo przedstawiające muszlę toaletową z rolką różowego papieru na zbiorniku spłuczki. Podeszła bliżej i zobaczyła Tessę siedzącą za kierownicą. Szyby były zamknięte, a silnik samochodu pracował. Musiała tak siedzieć co najmniej od pół godziny.

Sara szarpnęła drzwi po stronie pasażera, ale Tessa nie podniosła nawet głowy. Najwyraźniej już ją wcześniej zauważyła.

– Hej! – rzuciła, przekrzykując głośny szum klimatyzacji. Wrzuciła do tyłu sprężynę, usiadła na fotelu pasażera i zatrzasnęła drzwi.

– Hej – odpowiedziała Tessa obojętnie, po czym spytała: – Znaleźli już to dziecko?

– Jeszcze nie – odrzekła Sara. Oparła się plecami o drzwi i zwróciła twarzą ku siostrze. Zsunęła ze stóp chodaki, uniosła stopy i zahaczyła palce o krawędź fotela Tessy.

– To jest moje miejsce – rzuciła Tessa zadziornie, posługując się tekstem, którym jako dzieci wiecznie się przerzucały podczas jazd samochodem.

– No więc – powiedziała Sara, szturchając siostrę dużym palcem – co masz zamiar zrobić?

– Przestań! – Tessa klepnęła ją w stopę. – Jestem na ciebie wściekła.

– To ja jestem wściekła na ciebie – oburzyła się Sara.

Tessa odwróciła głowę i oparła dłonie na kierownicy.

– Przepraszam za to, co powiedziałam. – I po przerwie dodała: – O tym, że nie możesz mieć dzieci.

Sara chwilę ją przetrzymała.

– A ja przepraszam za to pytanie, czy Devon jest ojcem – powiedziała w końcu.

– No więc jest… – Tessa wzruszyła ramionami. – Jeśli naprawdę miałaś wątpliwości, to jest.

– Nie miałam – zapewniła ją Sara, choć rzeczywiście nie była tak do końca pewna.

Tessa obróciła się na fotelu, jak siostra oparła się plecami o drzwi i zwróciła ku niej twarzą. Podciągnęła pod siebie nogi i przez dłuższą chwilę siedziały tak w milczeniu, wzajemnie się obserwując.

Pierwsza przerwała milczenie Sara.

– Jeżeli chcesz to zrobić… – zaczęła, starając się, by to, co mówi, zabrzmiało szczerze – jeżeli naprawdę musisz to zrobić… to stanę po twojej stronie. Przecież wiesz.

– Skąd ci się to nagle wzięło? – spytała Tessa.

– Może stąd… – zaczęła Sara, szukając słów, które by najlepiej oddały jej uczucia – że w ostatnim tygodniu miałam do czynienia z tyloma skrzywdzonymi dziećmi i… – Głos jej zamarł. – Tessie, to nie ma znaczenia, co ja o tym myślę. To jest twoja sprawa i twoja decyzja.

– Wiem.

– Wiem, że to twój wybór. I wiem też, że nie podejdziesz do tego lekkomyślnie…

– Nie w tym rzecz – przerwała jej Tessa.

– A w czym?

Tessa zamilkła, wbiła wzrok w szybę i dopiero po dłuższej chwili wyrzuciła to z siebie.

– Boję się. Naprawdę strasznie się boję.

– Tessie – odezwała się Sara łagodnie i wzięła siostrę za rękę. – Czego się boisz?

– Chodzi mi o mamę i tatę – odparła i zaczęła płakać. – Co będzie, jeśli nie potrafię być taka jak oni? Co będzie, jeśli okażę się okropną matką?

– Nie okażesz się – powiedziała Sara, odgarniając siostrze włosy z twarzy.

– Bo miałaś rację – chlipnęła. – Naprawdę jestem egoistką. Naprawdę myślę wyłącznie o sobie.

– Nie mówiłam tego poważnie.

– Właśnie, że tak. Wiesz, że tak, bo taka jest prawda. – Otarła łzy wierzchem dłoni. – Wiem, że jestem egoistką, Saro. Wiem, że jestem niedojrzała. – Parsknęła ironicznie. – Mam trzydzieści trzy lata i wciąż mieszkam z rodzicami.

– Ale nie pod jednym dachem.

Tessa zaśmiała się, nie przerywając płaczu.

– Och, mój Boże, proszę cię, nie broń mnie.

Sara też się roześmiała.

– Ale ty jesteś taka dobra, Tess. Tak kochasz dzieci.

– Wiem, że kocham. Tylko że mieć je obok siebie przez dwadzieścia cztery godziny na dobę to zupełnie inna sprawa. – Potrząsnęła głową. – A jeśli zrobię coś strasznego? Jeśli je upuszczę albo to będzie dziewczynka, a ja ją zacznę ubierać jak tego potworka Ramseyów.

– To cię wtedy zamkniemy w zakładzie.

– Mówię poważnie – jęknęła Tessa, ale też się roześmiała. – Co będzie, jeśli nie będę umiała właściwie postępować?

– Będziesz miała mamę i tatę do pomocy – przypomniała jej Sara. – I mnie też. – Chwilę odczekała, po czym poprawiła się: – Oczywiście, jeżeli sama tego zechcesz. Jeżeli zdecydujesz się je zatrzymać.

Tessa pochyliła się do przodu.

– Byłabyś świetną matką, Saro – powiedziała w zadumie i Sara zacisnęła usta, żeby nie wybuchnąć płaczem. – Sama już nie wiem, co robić.

Sara głęboko nabrała powietrza i powoli je wypuściła.

– Nie musisz od razu decydować. Możesz odczekać parę dni i zobaczyć, jak się poczujesz, kiedy minie pierwszy szok.

– No, mogę.

– I myślę, że powinnaś powiedzieć Devonowi. On ma prawo wiedzieć.

Tessa wolno pokiwała głową.

– Wiem, że ma. Może dlatego nie chciałam mu nic mówić, bo z góry wiem, co powie. – Uśmiechnęła się kwaśno. – A on zawsze umie postawić na swoim.

– Nie musisz za niego wychodzić.

– Tak? I pozwolić, by tata dostał apopleksji, że żyję w grzechu?

– Bardzo wątpię, by dostał apopleksji. – Sara uśmiechnęła się. – Może cię natomiast przełożyć przez kolano…

– Tak, dobra. – Z pojemnika na desce rozdzielczej wyciągnęła chusteczkę higieniczną i wysiąkała nos trzema krótkimi, mocnymi dmuchnięciami, tak jak to robiła od najmłodszych lat.

– Może przydałoby się, żeby mnie ktoś przełożył przez kolano.

Sara ścisnęła ją za rękę.

– Podejmij decyzję sama, Tess – powiedziała miękko. – I niezależnie od tego, co zdecydujesz, jestem z tobą.

– Dzięki – wymamrotała Tess, wycierając sobie nos kolejną chusteczką. Oparła się znów o boczną szybę i obrzuciła Sarę przeciągłym spojrzeniem. Po chwili na jej twarzy pojawił się uśmiech.

– Co jest? – spytała Sara.

– Z daleka to po tobie widać.

– Co po mnie widać?

– Że się rżnęłaś – powiedziała Tessa, wciąż się uśmiechając.

Sara wybuchła śmiechem, który przez chwilę wypełnił wnętrze furgonetki.

– Dobrze było? – spytała Tessa.

Sara wyjrzała przez okno, potem spojrzała na siostrę z szelmowskim uśmieszkiem.

– Za którym razem?

– Ty szmato! – krzyknęła Tessa i rzuciła w nią mokrą chusteczką.

– Halo! – parsknęła Sara ostrzegawczo i odbiła chusteczkę dłonią.

– Tylko mi tu nie zgrywaj ważnej starszej siostry – rzuciła Tessa. – Opowiadaj zaraz, co się stało.

Sara poczuła, że na szyi wykwita jej rumieniec.

– Mowy nie ma – mruknęła.

– Ale co ci się nagle odmieniło? Bo jak ostatnio rozmawiałyśmy, to nawet nie chciałaś się z nim spotkać.

– To przez mamę. Powiedziała, że powinnam się w końcu na coś zdecydować.

– No i co?

– Już za długo trwało to głupie dreptanie w miejscu. – Przerwała, zastanawiając się, jak to najtrafniej ująć. – Pomyślałam, że muszę podjąć jeszcze jedną próbę. Albo muszę go całkiem wyeliminować z mojego życia i zacząć żyć na nowo, albo przywrócić go w pełni i rozpocząć znów wspólne życie.

– Dobrze było?

– Było miło poczuć odmianę – rzekła Sara, myśląc o poprzedniej nocy. – Było miło pozbyć się przez chwilę poczucia winy. – I jakby po namyśle dodała: – I uczucia strachu.

– W sprawie tej zaginionej dziewczynki?

– W każdej sprawie – odparła wymijająco, bo nie chciała wdawać się w szczegóły. Z zasady nie rozmawiała z członkami rodziny o pracy w kostnicy. Miało to chronić zarówno ich, jak i ją samą. Chciała, by choć ta część jej życia była wolna od cienia rzucanego przez nagłą śmierć i przemoc, z jakimi miewała tam do czynienia. – I było miło…

– Wydzierać się w czasie orgazmu?

Sara cmoknęła i uśmiechnęła się.

– Rzeczywiście było dość głośno. – Pokręciła głową, uznając, że nie jest to najszczęśliwsze określenie. – Było wspaniale. Absolutnie…

– O cholera! – Tessa usiadła prosto i otarła łzy. – Tata idzie.

Sara też się wyprostowała, choć sama nie bardzo wiedziała dlaczego. Przecież ojciec nie mógł za karę odesłać jej do pokoju, bo za długo siedzi na parkingu.

– No i co z tym przepychaczem? – rzucił groźnie, otwierając drzwi po stronie Sary. – O czym wy tu gadacie? – Odczekał chwilę, a gdy żadna się nie odezwała, dodał: – Macie pojęcie, ile benzyny się marnuje, jak tak siedzicie z włączonym silnikiem?

Sara roześmiała się, a on ją klepnął w nogę i powiedział:

– Wyobrażasz sobie, co by mama powiedziała, jakby cię zobaczyła z taką miną na twarzy?

– Pewnie by powiedziała: „Chwała Bogu, nareszcie” – parsknęła Tessa.

Obie zaczęły chichotać, a Eddie obrzucił je kolejno ponurym spojrzeniem, trzasnął drzwiami i ruszył z powrotem w stronę budynku kliniki.

Kostnica mieściła się w podziemiu Centrum Medycznego Grant i niezależnie od upałów panujących na zewnątrz, w przestronnych wyłożonych glazurą pomieszczeniach panował zawsze chłód. Idąc do swego biura, Sara poczuła na rękach gęsią skórkę.

– Halo, doktor Linton – powitał ją Carlos swym miękkim, hiszpańskim akcentem. Jak zwykle miał na sobie zielony szpitalny kitel i trzymał przytkniętą do wydatnego brzucha, sztywną podkładkę z klipsem na dokumenty. Sara przyjęła go do pracy sześć lat wcześniej, bezpośrednio po szkole średniej. Był niski i korpulentny i nosił na głowie piętrową fryzurę, co zupełnie nie pasowało do jego pucułowatej twarzy. Był natomiast bardzo sprawny w działaniu i nigdy nie skarżył się na swą zasraną pracę, i to w sensie tak przenośnym, jak i dosłownym. Sara wiedziała, że na Carlosa może liczyć – chłopak zrobi wszystko, co jest do zrobienia, i będzie trzymał język za zębami.

– Co słychać? – spytała, przymuszając się do lekkiego uśmiechu.

– To dziecko Weaver wciąż tu jeszcze jest – odpowiedział, podając jej podkładkę z dokumentami. – Co mam z nią zrobić?

Serce Sary ścisnęło się na myśl o nieszczęsnym niemowlęciu. Dottie Weaver nie mogła się o nie upomnieć, bo Sara już jej powiedziała, że Jenny nie była jego matką. Na myśl o tym leżącym w chłodni maleńkim ciałku noworodka płci żeńskiej kroiło jej się serce.

– Pani doktor? – odezwał się Carlos.

– Przepraszam – mruknęła Sara. – Coś mówiłeś?

– Pytałem, co mam zrobić z ciałami.

Potrząsnęła głową na tę liczbę mnogą, przekonana, że coś tu musiała przegapić. Spojrzała na wykaz i stwierdziła, że na pierwszym miejscu wciąż widnieje nazwisko Jenny Weaver. Przerzuciła palcem dołączoną dokumentację, pamiętając, że w niedzielę podpisała przecież zgodę na wydanie ciała. Istotnie, formularz zgody był podpięty, brakowało natomiast pokwitowania z zakładu pogrzebowego, że przejął ciało.

– Ona wciąż tu jeszcze jest? – spytała zaskoczona.

Carlos przytaknął i wsadził dłoń za pasek.

– Od Brocka nikt się nie zgłosił?

Tak nazywał się właściciel zakładu pogrzebowego w mieście.

– Nikt, proszę pani.

Sara znów zajrzała do dokumentacji, jakby w niej tkwiło rozwiązanie zagadki.

– Jej matka też się nie odzywała?

– Nikt w tej sprawie się nie odzywał.

– Poczekaj, spróbuję podzwonić – powiedziała, ruszając w stronę swojego biura.

Znała numer telefonu Domu Pogrzebowego Brocka na pamięć i wybrała go, obserwując Carlosa przez wewnętrzną szybę. Stał zwrócony do niej plecami i równymi, powolnymi ruchami jeździł mopem po podłodze.

Telefon odebrano po pierwszym sygnale.

– Dom Pogrzebowy Brocka – odezwał się męski głos.

– Brock – powiedziała Sara, poznając po głosie właściciela. Dan Brock był w wieku Sary i oboje razem chodzili najpierw do przedszkola, potem do szkoły.

– Sara Linton! – wykrzyknął Brock. W jego głosie słychać było radość. – Jak leci?

– Leci świetnie, Brock – odparła. – Przepraszam, że od razu przejdę do spraw zawodowych, ale czy nie dostałeś zlecenia na Jennifer Weaver?

– To ta zastrzelona w ostatni weekend? – upewnił się. – Niestety, nie. A muszę powiedzieć, że się go spodziewałem.

– A dlaczego?

– No cóż, Dottie i ja chodzimy do tego samego kościoła, więc myślałem, że przyjdzie z tym do mnie.

– Dobrze ją znasz?

– Na tyle dobrze, że mówimy sobie cześć – odparł. – A poza tym ta mała Jenny była prawdziwym pączuszkiem. Przez jakiś czas była w chórze. Śpiewała jak aniołek.

Sara pokiwała głową. Wiedziała, że Brock w wolnych chwilach prowadzi chór dziecięcy.

– Sara?

– Tak, przepraszam – powiedziała, myśląc, że ostatnio jest zdecydowanie zbyt rozkojarzona. – Dzięki za informację.

– W gazecie też jej zresztą nie było.

– Jak to?

– W nekrologach – wyjaśnił i znacząco odchrząknął. – Wiesz, specyfika zawodu. Lubimy wiedzieć, kto do kogo trafia, jeśli wiesz, o co mi chodzi.

– I nie było żadnej wzmianki?

– Ani słowa – potwierdził. – Może przekazali ją dalej na północ. O ile wiem, jej ojciec mieszka gdzieś na północy.

– Ale i tak powinno się to znaleźć w naszej gazecie, nie uważasz? – spytała Sara, postanawiając nie wtajemniczać go w szczegóły. Z uwagi na swój zawód Brock należał do ludzi dyskretnych, jednak wolała nie ryzykować, że zaczną krążyć jakieś plotki.

– Może i tak – zgodził się. – Albo przynajmniej w kościelnym biuletynie. A w biuletynie też nic nie zauważyłem. – Zamilkł i po chwili dodał: – Kurczę, Sara, sama wiesz najlepiej, jak ludzie podchodzą do spraw śmierci. Nie chcą się pogodzić z myślą, że to się stało, zwłaszcza gdy chodzi o dzieci. Może chciała to załatwić zupełnie po cichu, bo uznała, że tak jej będzie łatwiej.

– Pewnie masz rację – rzekła Sara. – W każdym razie dzięki za informację.

– Słyszałem, że Grace Patterson też już długo nie pociągnie – zmienił temat, a Sara pomyślała, że pewnie nie ma zbyt wielkiego ruchu, skoro ma czas i ochotę na pogaduszki. – Z nią będzie dużo trudniej.

– Ją też znasz?

– Przed ostatnią chorobą pomagała mi prowadzić chór. Urocza kobieta.

– Też tak słyszałam.

– Z tego, co wiem, żywcem ją pożera rak – dodał. – A to są zawsze trudne przypadki. – Głos mu się lekko załamał i wyglądało, że jest mu przykro. – No, przecież wiesz, cholera, o co mi chodzi, nie?

Rzeczywiście wiedziała i rozumiała jego smutek. Nie wyobrażała sobie, jak w ogóle można wykonywać taki zawód. A potem pomyślała, że Dan pewnie to samo myśli o jej pracy w kostnicy.

– Domyślam się, że o tej dziewczynce wciąż nic nie wiadomo.

– Nie – potwierdziła. – W każdym razie ja nic nie wiem.

– Jeffrey to fajny gość – oświadczył. – Jeśli ktoś potrafi ją znaleźć, to tylko on.

Sara bardzo by chciała w to wierzyć, jednak po tym wszystkim, czego ostatnio się dowiedziała, zaczynały ją dopadać wątpliwości.

– No to trzymaj się ciepło – rzucił Brock pogodnie. – Ukłony dla twojej mamy i całej reszty.

Sara odwzajemniła życzenia i odłożyła słuchawkę. Potem znów ją podniosła, wybrała wolną linię miejską i zadzwoniła do Jeffreya.

14

Lena starała się nie okazywać, że słucha, o czym Jeffrey rozmawia z Sarą przez telefon, co było o tyle trudne, że siedziała obok niego w samochodzie. Obojętnie gapiła się przez okno, choć daleko jej było do obojętności. Wydarzenia sprzed kilku godzin mocno nią wstrząsnęły i nie wiadomo było, czy Markowi w ogóle uda się z tego ujść z życiem. Dopływ tlenu do mózgu był przez jakiś czas odcięty i dopiero po wybudzeniu ze śpiączki lekarze będą mogli ocenić rozległość uszkodzeń.

Gdy Jeffrey przeszedł do relacjonowania Sarze wyznań Marka o jego relacjach z matką, posłała mu ukradkowe spojrzenie. Reakcja Sary musiała być krótka i zdecydowana, bo Jeffrey bez wahania potwierdził.

– Do zobaczenia wieczorem – zakończył rozmowę, odwiesił słuchawkę i natychmiast przypuścił szturm. – Powiedziałem ci wyraźnie, że nie wolno ci być z nim sam na sam.

– Wiem. – Kiwnęła głową i zaczęła raz jeszcze wyjaśniać, dlaczego kazała Bradowi wyjść z przyczepy, jednak Jeffrey przerwał jej zdecydowanym gestem.

– Leno, powiem krótko i nie będę tego powtarzać – oświadczył tonem, który wskazywał, że już od pewnego czasu zbierał się do tej rozmowy. – Nie jesteś tu szefem.

– Wiem o tym.

– Nie przerywaj – warknął i łypnął na nią spode łba. – Wykonuję tę pracę dużo dłużej od ciebie i jeśli daję ci jakieś polecenie, to wiem, co robię.

Otworzyła usta, żeby przyznać mu rację, jednak rozmyśliła się.

– Będąc detektywem, masz pewną swobodę działania, ale w ostatecznym rozrachunku o wszystkim decyduję ja. – Spojrzał wyczekująco, jakby spodziewał się, że zaprotestuje. – Jeśli nie mogę ufać, że wykonasz proste polecenie, to po co w ogóle mam cię tu trzymać?

Nadszedł teraz moment, w którym powinna coś powiedzieć, jednak nic nie przychodziło jej do głowy.

– Więc chciałbym, żebyś to przemyślała. Wiem, że lubisz swoją pracę i jeśli tylko chcesz, potrafisz być dobra w tym, co robisz, ale po tym, co się stało… – Pokręcił głową ze smutkiem. – A właściwie, to nawet wcześniej. Masz zasadnicze trudności ze stosowaniem się do poleceń, przez co potrafisz być dla mnie groźniejsza niż złoczyńca, którego ścigasz.

To ją mocno dotknęło i postanowiła jednak podjąć obronę.

– Gdyby Brad tam był, to Mark niczego by nie powiedział – stwierdziła z naciskiem.

– Jak również nie targnąłby się na swoje życie – odparował Jeffrey. Już się nieco uspokoił i przez chwilę siedział w milczeniu ze wzrokiem utkwionym w drogę. Potem westchnął i spojrzał na Lenę. – Nie, to nie fair. Pewnie znalazłby sobie inną okazję, żeby to i tak zrobić. To bardzo pokręcony chłopak. To nie była twoja wina.

Kiwnęła głową, choć wcale nie była pewna, czy to prawda. Przynajmniej próbuje ją jednak pocieszyć, a to dużo więcej, niż ona zrobiła dla niego, kiedy rozmawiali o zastrzeleniu Jenny Weaver.

– I nie mówię tylko o historii z Markiem. Umówiłaś się już na spotkanie z terapeutą?

Zaprzeczyła ruchem głowy.

– Słuchaj, przykro mi to mówić akurat teraz, ale coś mi się widzi, że nigdy nie znajdziesz na to właściwego momentu. – Zamilkł na chwilę, a gdy znów się odezwał, widać było, że starannie dobiera słowa. – I dlatego należałoby się chyba poważnie zastanowić, czy na pewno chcesz jeszcze być policjantką.

Przytaknęła i zagryzła koniuszek języka, by nie wybuchnąć płaczem. Jak mogłaby nie chcieć być policjantką? Kim by była, jeśli nie byłaby policyjnym detektywem? Już nie siostrą i raczej nie kobietą. Czasem ogarniały ją nawet wątpliwości, czy w ogóle jest jeszcze istotą ludzką.

– Bo policjantką jesteś dobrą – dodał.

Znów kiwnęła głową i oparła ją na ręce. Odwróciła twarz do okna, by jej nie mógł widzieć. Tak usilnie starała się powstrzymać od płaczu, że aż ją coś zatykało w gardle. Nienawidziła się za takie babskie słabości. Myśl, że mogłaby się rozbeczeć na oczach Jeffreya, była tak przerażająca, że pomagała jej trzymać się w ryzach.

– Wrócimy jeszcze do tego, kiedy skończy się ta sprawa – powiedział pojednawczym tonem, ale niewiele to pomogło. – Chcę ci pomóc, Leno, ale nie mogę ci pomóc, jeśli ty sama nie pozwalasz sobie pomagać.

Zabrzmiało to trochę, jak dyrdymały przynoszone przez Hanka ze spotkań AA, a tych już miała dość do końca życia. Odchrząknęła i nie odwracając głowy, mruknęła:

– Okej.

Zapadło milczenie i żadne nie odezwało się już ani słowem aż do chwili, gdy zauważyła, że minął skręt prowadzący z powrotem do ich komisariatu.

– Gdzie my jedziemy? – spytała.

– Do domu Dottie Weaver – odparł. – Nie zgłosiła się dotąd po ciało córki.

– To już kupa czasu. – Ukradkiem przetarła łzy wierzchem dłoni. – Myślisz, że coś jej się stało?

– Nie wiem. – Widać było, jak mu szczęka chodzi.

– Myślisz, że mogła coś sobie zrobić? Jak Mark?

Kiwnął tylko głową, a ona zamilkła.

Jeffrey pokazał ręką na jedną z przecznic.

– Randolph Street to tam, prawda? – upewnił się.

– Tak – potwierdziła i Jeffrey skręcił.

Posesje przy Randolph Street były duże, rzędu trzech do czterech akrów, przez co stojące na nich domy były dość oddalone zarówno od siebie, jak i od ulicy. Była to stara, zamożniejsza część Grant powstała w czasach, gdy nie budowano jeszcze oszczędnościowych domków stawianych jeden na drugim. Jeffrey zahamował przy szarej skrzynce na listy. Drzwiczki skrzynki były otwarte i w środku widać było stos korespondencji tak ubitej, że trzeba by chyba użyć metalowego pręta, żeby ją wydłubać.

– To tutaj – oświadczył. Wjechał w wysadzony drzewkami podjazd i jeśli zauważył na trawniku cztery egzemplarze „Grant Observer” w plastikowych osłonkach, to tego nie skomentował.

Dom pani Weaver stał jeszcze dalej od ulicy, niż się to w pierwszej chwili wydawało, bo niewielki budynek przypominający wyglądem wiejskie rancho ukazał się ich oczom dopiero po dobrych paru sekundach. Widać było, że w którymś momencie dobudowano do niego piętro, którego wygląd zupełnie nie pasował do parteru.

– Widzisz tu jakiś samochód? – spytał Jeffrey, zatrzymując się przed pustą garażową wiatą.

Lena posłusznie rozejrzała się, choć nie bardzo wiedziała, dlaczego zadaje pytanie, na które odpowiedź wydaje się oczywista.

– Nie.

Oboje wysiedli i Lena zrobiła rundkę wokół domu, kolejno zaglądając do wszystkich okien na parterze. Każde zasłonięte było kotarami lub żaluzjami, więc do środka nie dało się zajrzeć. W bocznej ścianie znajdowały się masywne podwójne drzwi wiodące zapewne do piwnicy, jednak i one były zamknięte na głucho. Małe piwniczne okienka tuż nad ziemią były od wewnątrz zamalowane na czarno.

Kończąc obchód, usłyszała, że Jeffrey wali do drzwi frontowych, wołając:

– Pani Weaver?

Lena zatrzymała się u stóp schodów prowadzących na ganek i wierzchem dłoni otarła pot z czoła.

– Nic nie widać – zameldowała. – Wszystkie okna są zasłonięte. – Poinformowała go również o drzwiach do piwnicy i zamalowanych okienkach.

Jeffrey rozejrzał się po podwórku i widać było, że narasta w nim niepokój. Najwyraźniej Dottie Weaver od pewnego już czasu nie wyjmowała listów i nie zbierała gazet. Była rozwiedziona, jej jedyną córkę właśnie zabito, więc być może uznała, że dalsze życie nie ma dla niej sensu?

– Sprawdziłaś okna? – zapytał.

– Wszystkie zamknięte na głucho.

– Nawet to z wybitą szybą?

Wiedziała, do czego zmierza. Policja musiała mieć bardzo konkretny powód, by wolno jej było wejść do czyjegoś domu bez nakazu rewizji, i złe przeczucia takim powodem nie były. Ale wybita w oknie szyba już tak.

– Masz na myśli to okienko w piwnicy? – spytała i Jeffrey przytaknął. – A jeśli włączy się alarm?

– To wtedy wezwiemy policję. – Uśmiechnął się i zszedł z ganku.

Lena była gotowa wybić szybę sama, ale ucieszyło ją, że Jeffrey woli ją trzymać z dala od szarej strefy prawa. Oparła się o poręcz na ganku i czekała na brzęk tłuczonego szkła. Usłyszała go jakąś minutę później, po czym zapadła cisza. Minęło dobre parę minut i już gotowa była pójść i sprawdzić, co się dzieje, gdy usłyszała jego kroki dochodzące z wnętrza domu. Drzwi się otwarły i stanął w nich Jeffrey. Jedną rękę opierał na klamce, w drugiej trzymał żółtą przeciwdeszczową pelerynę.

– To peleryna Lacey? – spytała, biorąc ją do ręki. Była niewielka i mogła należeć do dziecka, ale wszelkie wątpliwości i tak rozwiewała naszyta na plecach etykietka z imieniem na wypadek, gdyby peleryna się zawieruszyła. – O Jezu! – stęknęła Lena, potem spojrzała na Jeffreya pytająco, jednak ten pokręcił głową na znak, że w środku jej nie ma.

Usunął się na bok i wpuścił ją do środka. Buchnął na nią upalny zaduch i wydało jej się, że w domu jest jeszcze goręcej niż na zewnątrz. Pierwszy od wejścia pokój był dość duży i zapewne służył jako salon, choć trudno to było poznać, bo był całkowicie ogołocony z mebli. Nawet wykładzinę dywanową zdarto z podłogi i wokół ścian szczerzyły się teraz puste klamerki.

– Co do jasnej…? – sapnęła Lena, widząc, że Jeffrey wyciąga rewolwer i trzymając lufę skierowaną w podłogę, zaczyna się rozglądać. Sekundę później zrobiła to samo, klnąc się w duchu za beztroskę.

Tak nią poruszył widok peleryny Lacey i ogołoconego z mebli domu, że o wszystkim innym zapomniała. Także o tym, że w domu może być ktoś jeszcze, a hałas, którego narobili, wdzierając się do środka, wystarczająco go uprzedził o ich najściu.

Jeffrey kiwnął głową, żeby szła za nim, i ruszył w stronę kuchni, która okazała się równie pusta jak pokój. Drzwiczki szafek były pootwierane na oścież, ukazując puste wnętrza. Lena przeszła kolejno przez jadalnię, pokój służbowy i niewielki gabinet, jednak i te okazały się zupełnie ogołocone ze wszystkiego z wykładzinami na podłogach włącznie. Opustoszałe pomieszczenia potęgowały nastrój grozy panujący w domu i Lena domyślała się, jakie myśli ogarnęły Jeffreya na widok żółtej peleryny. Lacey musiała tu przebywać, a być może przebywa nadal, choć może już tylko jej ciało.

– Czujesz coś? – spytał Jeffrey.

Pociągnęła nosem i zdała sobie sprawę, że w powietrzu czuć woń świeżej farby zmieszaną z czymś ostrzejszym.

– Clorox – szepnęła. – I coś jeszcze, czego nie umiem określić.

– Na zdjęciach, które zrobiłaś po aresztowaniu – przypomniał sobie Jeffrey – Mark ma na ubraniu farbę, prawda?

Lena kiwnęła głową, wyjrzała za róg i zobaczyła schody prowadzące na górę.

– Byłeś już na górze? – spytała, i w tym samym momencie z góry dobiegł ich jakiś hałas.

Oboje machinalnie unieśli rewolwery i Lena pierwsza wycelowała swój na schody. Potem, z bronią wzniesioną ku górze, zaczęła bokiem wchodzić na piętro, obmacując stopą kolejno każdy stopień przed zrobieniem kroku. Odnotowała w myślach, że ze schodów też usunięto chodnik. Wszystkie mięśnie miała napięte i czuła, jak w niej buzuje adrenalina.

Dotarła do szczytu schodów i zobaczyła przed sobą dość długi korytarz. Po lewej stronie miała ścianę z umieszczonym wysoko pod sufitem małym okienkiem, które z zewnątrz przegapiła. Było uchylone i na podłodze pod nim leżało trochę zeschłych liści i naniesionych paprochów. Z karnisza nad oknem zwisały czarne firanki obciążone ciężarkami przyszytymi do dolnych krawędzi. Na wysokości ciężarków ściana była trochę poobijana w miejscach, gdzie o nią uderzały, same ciężarki zaś były powalane farbą. Lena bez słowa wskazała je ręką, że może to one były źródłem stukania, które usłyszeli wcześniej, a Jeffrey wzruszył ramionami, co miało znaczyć, że może tak, może nie.

Lena ruszyła wzdłuż korytarza, ale Jeffrey ją wyprzedził i zaczął sam zaglądać do kolejnych pomieszczeń. Podążając za nim, stwierdziła, że obie sypialnie i łazienka zostały opróżnione, jak cały dół. Ciekawa była, czy Jeffrey przed uchyleniem kolejnych drzwi też odczuwa skurcz żołądka na myśl, że za nimi może być Lacey. Gdy dotarli do końca korytarza i stanęli przed jedynymi zamkniętymi drzwiami, mimo woli pomyślała o dramatycznych wydarzeniach z dzisiejszego poranka.

Przez chwilę Jeffrey stał nieruchomo, ściskając w dłoniach rewolwer. Coś spowodowało, że zamarł w bezruchu, i Lena pomyślała nawet, że może teraz ona powinna przejąć inicjatywę, jednak jego mina ją powstrzymała. Zastanowiła się, czy jego bezruch bierze się ze strachu przed tym, co znajdą za tymi drzwiami? Bo nie miała wątpliwości, że sama się tego boi. Wychylił się do przodu, jakby coś usłyszał.

– Co? – spytała bezgłośnie ruchem warg.

Potrząsnął tylko głową, jakby chciał powiedzieć, żeby go nie pospieszała. Stanęła obok, opierając się ramieniem o ścianę i czując, jak w oczekiwaniu na jego decyzję zlewa się potem. Miała nadzieję, że nie potrwa to zbyt długo, bo każda sekunda zwłoki zawsze osłabiała jej determinację.

W końcu gestem ręki kazał jej stanąć za sobą i odsunąć się dalej. Tak długo machał na nią ręką, aż dotarła do początku korytarza. Przestał machać dopiero, gdy zeszła dwa stopnie w dół i wystawiła tylko głowę zza węgła. Widząc, że unosi nogę i z całej siły kopie w drzwi, sprężyła się jak do skoku. Ułamek sekundy później w oślepiającym błysku zobaczyła, jak wyrwane z futryną drzwi walą się na Jeffreya i odrzucają go do tyłu, i niemal jednocześnie rozlega się potężny huk. Ledwo zdążyła skryć się za narożnik, gdy przez korytarz przetoczyła się potężna kula ognia.

– Jezu – stęknęła i wtuliwszy głowę w ramiona, padła na kolana, czekając, że fala płomienia w nią uderzy i może wręcz spali na popiół. Jednak nic takiego się nie stało. Podniosła się z kolan i ostrożnie wyjrzała na korytarz. Jeffrey leżał na podłodze przywalony drzwiami, ale widać było, że się rusza. Drzwi z wierzchu były całkowicie zwęglone, a ściany korytarza osmalone, jednak nigdzie nie było widać ognia. Żar musiał być tak potężny, że się sam zadusił.

Usłyszała z lewej strony jakiś szelest i szybko odwróciła głowę. Płonęły czarne firanki na oknie. Lena zdarła z siebie żakiet i tak długo waliła nim w firankę, aż płonące fragmenty oderwały się od karnisza. Właśnie kończyła zadeptywać na podłodze tlące się resztki, gdy Jeffrey z hukiem zrzucił z siebie przygniatające go drzwi.

– Co to było, do jasnej cholery? – sapnął wściekle, obmacując twarz i całe ciało w poszukiwaniu poparzeń. Na pierwszy rzut oka wyglądało, że nic mu nie jest. Drzwi, które go przygniotły, jednocześnie go uratowały, osłaniając przed wybuchem.

– Nie mam pojęcia – odparła, rzuciła żakiet na podłogę, podeszła bliżej i pomogła mu wstać.

– Tak mi się zdawało, że coś czuję przez te drzwi – powiedział, opierając się ciężko na jej ramieniu. – Co to mogło być, cholera?

– A co poczułeś? – spytała.

– Nie wiem. Chyba benzynę, ale nie jestem pewien. Przez tę farbę trudno się zorientować. – Przejechał sobie dłonią po spodniach, ale uznał, że próba doprowadzania się teraz do porządku mija się z celem. Oboje spojrzeli za to na jego buty, w których żar stopił obie podeszwy. – Niech to szlag trafi – żachnął się. – Dopiero co w zeszłym tygodniu je kupiłem.

Lena przyjrzała mu się podejrzliwie, zaniepokojona, czy przypadkiem nie dostał też w głowę.

– Nic ci nie jest? – zapytał, strącając jej z ramienia jakiś paproch.

– Nic – potwierdziła i było to zgodne z prawdą. Dzięki temu, że ją odesłał aż na schody.

– Wyleciało? – zapytał, wskazując na okno. Wybuch spowodował, że wyleciały z niego szyby i rozerwana została rama. W miejscu, gdzie paliły się firanki, ściana była osmolona.

– Chyba tak – odparła Lena, odgarniając włosy z twarzy. Poczuła, że coś się z nich sypie, i pomyślała, że pewnie końce ma opalone.

Jeffrey zawrócił w stronę pokoju, stanął przed dziurą po drzwiach i zaczął badać wzrokiem wnętrze w poszukiwaniu drugiej pułapki. W końcu ostrożnie wszedł do środka i rozejrzał się.

– Na drzwiach musiał być wyzwalacz – rzekł, kładąc rękę na piersiach.

Jego spokój i rzeczowość zdumiały Lenę. Równie dobrze mógł przecież chwilę wcześniej zginąć. Jeffrey przesunął palec wzdłuż ościeżnicy.

– Jest tu przewód, który… – powiódł za czymś wzrokiem i skręcił głowę w bok – idzie tam – dokończył.

Lena wetknęła głowę do środka, by zobaczyć, o czym mówi. W rogu pokoju leżały ułożone na sobie trzy kanistry z benzyną, na nich nadpalony ręcznik kąpielowy i coś, co kiedyś musiało być radiobudzikiem. Jego plastikowa obudowa była teraz rozerwana i z wnętrza wystawały postrzępione przewody. Ściany i sufit wokół były czarne od sadzy, a plastikowe listewki okiennej żaluzji wyglądały jak stopione w jedną całość. Jakimś cudem nic się jednak nie zapaliło.

Lena przyjrzała się całości, ciekawa, kto mógł wykombinować coś tak mało przemyślnego. Kanistry były szczelnie pozamykane i na pierwszy rzut oka nic nie wskazywało, by radiobudzik był do nich w jakikolwiek sposób podłączony. Wzięła do ręki ręcznik i powąchała go. Ten, kto zestawił tę bombę, nie pomyślał nawet o tym, żeby namoczyć ręcznik w benzynie i w ten sposób ułatwić zapłon.

– Głupie to – powiedziała.

– Mhm – potwierdził Jeffrey. – Tylko, wobec tego, co wybuchło?

– Nie mam pojęcia – przyznała, rozglądając się po pokoju. Dopiero teraz zauważyła, że jako jedyny w całym domu, ten pokój był wciąż umeblowany. Na podłodze leżał dywan, na ścianach wisiały plakaty boysbandów i w całym pokoju czuło się dziewczęcą rękę. Ściany były niegdyś różowe, na środku stał komplet białych trzcinowych mebelków, a półki regału pełne były pluszowych zwierzątek. Pod ścianą naprzeciwko wejścia stało duże łóżko przykryte różowym kocem. Koc wyglądał na sfilcowany, jakby go ktoś mocno zmoczył i wysuszył w gorącym powietrzu. Lena dotknęła koca i uniosła palce do nosa.

– Benzyna – mruknęła.

Jeffrey też się rozglądał.

– Wszystko tu wygląda jak zlane benzyną – zauważył. – Okna są szczelnie zamknięte, więc może zebrały się tu opary. Kopnięcie w drzwi odpaliło budzik i wtedy nastąpił zapłon. – Obejrzał się do tyłu. – Ogień musi mieć tlen, więc może to otwarte okno przy schodach wyssało go na zewnątrz?

– Stamtąd, gdzie stałam, dokładnie tak to wyglądało – potwierdziła Lena. – Ale nasi eksperci na pewno to rozgryzą.

– Jasne. – Kiwnął głową i wyjął telefon komórkowy. Zadzwonił najpierw do Franka, by przysłał tu ekipę specjalistów od bomb, potem do Nicka Sheltona z Biura Śledczego. Poprosił go o przysłanie ekipy techników z wydziału kryminalnego, specjalistów od zabezpieczania śladów na miejscu przestępstwa. – Zostało nam trochę czasu do ich przyjazdu – mruknął, rozglądając się i zamykając klapkę telefonu.

– Świetnie. – Lena kiwnęła głową. Pomyślała, że tymczasem pewnie i tak się uduszą od upału i smrodu w całym domu.

– Dlaczego nie opróżniła tego jednego pokoju? – zastanowił się Jeffrey.

– Może było jej zbyt trudno tu wchodzić od śmierci Jenny. – Lena wzruszyła ramionami.

– Może – odparł, przecierając powiekę. – Ale dlaczego zadała sobie tyle trudu, żeby wynieść cały dom, skoro zakładała, że pożar i tak go strawi w całości.

– Trzeba o to zapytać inspektorów pożarnictwa – mruknęła Lena. – Potrafią odpowiedzieć na każde takie pytanie. Jak oglądasz Discovery, to wiesz.

– Wygląda to tak, jakby jej nienawidziła – ciągnął Jeffrey, nie dając się zbić z tropu. – Mogę zrozumieć, że nie opróżniła tego pokoju, ale to… – wskazał na kanistry z benzyną – przecież to już nie ma sensu.

Lenie przyszło do głowy, że Mark zdołałby celowo zestawić bombę w taki sposób, by nie wybuchła.

– I kto miałby to zrobić? Grace? Dottie? A może Mark? Do żadnego z nich to nie pasuje.

Nie mając nic innego do roboty, zaczęła rozglądać się po pokoju. Na komodzie stało kilka porcelanowych figurek kotów i leżało trochę kosmetyków, które mogły należeć tylko do bardzo młodej dziewczyny.

– Może nie chciała, żeby cokolwiek przypominało jej o Jenny – rzekła i od razu poczuła w ustach niesmak. – Bomba wszystko by tu zniszczyła.

– A może Dottie ktoś uprowadził? – zastanowił się Jeffrey.

– Kto taki? Nie, to mi nie pasuje. A jeśli nawet, to jakim cudem znalazła się tu peleryna Lacey? Chcesz powiedzieć, że ten, kto porwał Lacey, zgłosił się następnie po Dottie? A potem jeszcze miał tyle czasu, żeby opróżnić i wyczyścić cały dom?

– Myślisz, że to Dottie podłożyła tę bombę? – zapytał.

Wzruszyła ramionami, choć tak naprawdę była przekonana, że zrobił to Mark. Ta farba na jego ubraniu i ta chemiczna woń na jego ciele wskazywały, że w ciągu kilku ostatnich dni co najmniej raz odwiedził ten dom. Oczywiście, nie miała pojęcia, po co.

Widocznie myśli Jeffreya biegły tym samym torem, bo nagle stwierdził:

– Mark miał farbę na ubraniu. Możemy ją zbadać w laboratorium i porównać z farbą, którą użyto do malowania tych ścian.

– Tamta wyglądała na zupełnie świeżą – przypomniała mu.

– Ale dlaczego Dottie Weaver miałaby w taki sposób ogołacać cały dom? I dlaczego miałaby wyjeżdżać, nawet nie pochowawszy córki?

Lena znów się zaniepokoiła, czy jednak nie zrobił sobie czegoś w głowę. Kolejny raz powtarza te same pytania i oczekuje, że nagle tym razem udzieli mu na nie odpowiedzi? Już chciała zaproponować, żeby na chwilę usiadł, kiedy on raptownie się okręcił i wbił wzrok w łóżko, jakby od niego oczekiwał teraz odpowiedzi. Po chwili milczenia wysunął nogę i kopnął nią w materac.

– A to co? – zdziwiła się Lena, choć odpowiedź była oczywista. Między materac a stelaż wetknięto około dwudziestu tandetnie wyglądających pisemek. Wszystkie okładki przedstawiały fotografie dzieci zajętych robieniem czegoś, czego żadne dziecko nigdy nie powinno robić. Pisemka nosiły taki sam tytuł „Miłośnicy dzieci”, złożony wymyślną czcionką. W słowie „miłośnicy” literę „o” zastępował dobrze im znany rysunek serduszka.

Lena oparła się ręką o ścianę.

– Dobrze się czujesz? – spytał Jeffrey.

– Ten symbol!

– Taki sam miał Mark – przytaknął, zabierając się do przeglądania pisemek, po czym dodał: – Ja też chowałem różne świństwa pod materacem.

– Ale dlaczego Mark? – spytała Lena, nie mogąc wyzwolić się z szoku. – Dlaczego umieścił sobie coś takiego na ręce?

Jeffrey popatrzył na łóżko.

– Może jako sygnał, że lubi młode dziewczynki. Może tak to właśnie działa, pozwala tym łajdakom wzajemnie się rozpoznawać – zastanowił się, biorąc do ręki kolejne pisemko. Szeroko otwarł usta dopiero przy kolejnej stronicy.

– Co znowu? – spytała Lena i zajrzała mu przez ramię. Na środkowej rozkładówce widniało zdjęcie Marka, zrobione kilka lat wcześniej.

Wzięła do ręki inny egzemplarz, zaczęła go przeglądać i natrafiła na inne zdjęcie Marka. Tym razem była z nim Jenny i wspólnie robili coś, czego Lena nie umiała nawet nazwać. Co gorsza, dalej były zdjęcia Marka ze znacznie starszymi mężczyznami, a także kobietami. Twarze dorosłych były zamazane, natomiast Mark pokazany był ze wszystkimi szczegółami. Na jego twarzy widniał wyraz bólu i na widok takiego jego upodlenia Lenie nabiegły łzy do oczu. Widząc, co ten nieszczęsny chłopak musiał robić i do czego go najwyraźniej zmuszano, poczuła tak przejmujący żal, że aż ją to zdumiało. Dopiero teraz pojęła, dlaczego tak ją wypytywał o to, co czuła, kiedy ją gwałcono. Chciał po prostu wiedzieć, czy czuła to samo, co on.

Jeffrey nie przerywał przeglądania pisemek i tym razem miał przy tym tak zaciśnięte szczęki, że gdy się w końcu odezwał, z trudem mogła go zrozumieć.

– To nie jest bardzo zaawansowane technicznie. Myślę, że pierwsza lepsza drukarnia dałaby sobie z tym radę.

– Pewnie tak – przytaknęła.

– Chryste Panie – jęknął, wpatrując się w kolejne zdjęcie.

– Ten facet ma na palcu obrączkę. – Jego głos aż ociekał obrzydzeniem. – A to przecież Jenny.

Lena zajrzała mu przez ramię. Na zdjęciu widać było Jenny Weaver, której głowę męska ręka przytrzymuje i pcha w dół. Złoto obrączki na palcu mężczyzny lśniło i Lena zastanowiła się nawet, czy właśnie nie o to chodziło fotografowi: aby zboczeńcy, którzy będą to potem oglądać, mogli podniecać się myślą o żonatym mężczyźnie uprawiającym seks z małą dziewczynką.

– To obrzydliwe – zdołała tylko wydusić.

– Tu jest też ta sama obrączka – dodał Jeffrey. Nie pokazał jej zdjęcia, kontynuując przerzucanie kartek. – I na tym też.

– Jesteś pewien, że to ta sama…?

– Pierdolony zboczeniec! – rozdarł się, zmiął pisemko i grzmotnął nim o ścianę. – Co się tu, kurwa, dzieje?! – Nie przestawał krzyczeć i Lena widziała, jak na karku nabrzmiewają mu żyły. – Ile jeszcze dzieci brało w tym udział?!

Lena milczała, pozwalając mu, żeby się wykrzyczał. Odwrócił się do okna i wyjrzał na podwórko za domem. Głos mu się nieco uspokoił, ale wciąż słychać w nim było kipiącą wściekłość.

– Rozpoznajesz tu jakieś inne dzieci? – zapytał.

Wzięła do ręki pisemko, ale przytrzymał jej rękę.

– Nie chcę, żebyś oglądała te świństwa – warknął. – Niech się w tym babrzą ludzie Nicka. – Położył dłoń na czole, jakby czuł zbliżający się atak migreny. – Ile dzieci było w to zamieszanych? – powtórzył. – Ile dzieci z Grant wciągnęli w to szambo?

Nie znała odpowiedzi, a on jej nie oczekiwał.

Znów wyjął telefon i otworzył klapkę.

– Wezwę tu Nicka, niech sam to zobaczy – oświadczył. – Chcę, żebyś pojechała do szpitala spróbowała wyciągnąć coś z Grace Patterson.

Potrząsnęła głową, nie bardzo rozumiejąc, o co mu chodzi.

– Była związana i z Markiem, i z Jenny. Musi coś o tym wiedzieć. Zrobiłbym to sam, ale pewnie bym ją udusił, zanim zdołałaby coś powiedzieć. – Jego dłoń zacisnęła się na telefonie, mruknął ze złością: – Poczta głosowa. – Po chwili zaczął nagrywać: – Nick, tu Jeff Tolliver. Oddzwoń do mnie, najszybciej jak możesz. Mamy coś nowego w sprawie Lacey Patterson. – Rozłączył się i spojrzał na Lenę. – Teraz już będą musieli nadać temu priorytet.

Lena kiwnęła głową i pomyślała, że chyba nigdy w życiu nie widziała go tak rozjuszonego. Nawet gdy wściekał się na nią. Wybrał kolejny numer i czekając, aż ktoś się zgłosi, zaczął instruować Lenę:

– Chcę, żebyś bez ogródek walnęła tej Patterson wszystko, co wiemy. Masz jej powtórzyć dokładnie to, co usłyszałaś od Marka, i masz się od niej dowiedzieć, co się tu, kurwa, dzieje.

– Myślisz, że będzie chciała mi powiedzieć?

– Jej córka zaginęła – przypomniał jej. – A tu znaleźliśmy jej pelerynę.

– Zważywszy na to, co wyprawiała z Markiem – odparła, spuszczając wzrok i wpatrując się w blizny na dłoniach – myślisz, że może jej jeszcze na czymś zależeć?

Zamknął klapkę telefonu i spojrzał jej prosto w oczy.

– Jak mam być szczery, to nie wiem, co myśleć o kimkolwiek zamieszanym w tę sprawę.

Zabierał się, by ponownie otworzyć klapkę, gdy telefon sam zadzwonił. Zanim go odebrał, wyciągnął ku Lenie kluczyki i wskazał na drzwi.

– Jedź już – rozkazał.

CZWARTEK
15

Jeffrey czuł się tak, jakby wraz z ciężkimi, drewnianymi drzwiami przeleciał przez pół korytarza. Ramiona miał obolałe, a kolana tak zesztywniałe, jakby już nigdy nie miały się normalnie zginać. Resztę dnia spędził w domu Dottie Weaver i gdy zadzwonił do Sary, dochodziła pierwsza w nocy. Mimo to bez wahania kazała mu do siebie przyjechać. Trochę go niepokoiło, że za łatwo to wszystko poszło, i obawiał się, że wszystko za chwilę się rozwieje. Że Sara uzna, iż nie chce zaczynać wszystkiego od nowa. I jednocześnie czuł tak ogromną radość z bycia razem, że szkoda mu było każdej minuty spędzonej osobno. Nawet siedzenie z nią, tak jak teraz w wannie, i rozmawianie o najgorszej sprawie, jaka mu się przytrafiła w całej jego karierze, sprawiało mu przyjemność i dawało poczucie, że wrócił do domu.

Wpatrywał się w Sarę siedzącą w drugim końcu wanny z kieliszkiem wina i próbującą przetrawić to, co jej właśnie opowiedział. Zdążył już zapomnieć tę jej wspaniałą wannę na nóżkach, stojącą w łazience na piętrze. Miała prawie dwa metry, kran zamontowany w połowie długości i nadawała się idealnie na kąpiele we dwoje. W tej wannie spędzili pół swojego małżeństwa. Sara oparła kieliszek o kolano.

– A gdzie jest teraz Lena? – spytała.

– W szpitalu – odparł. – Ta Patterson wciąż jeszcze zipie.

– Powiedziała coś?

– Grace? – spojrzał pytająco, a ona kiwnęła głową. – Jest przytomna, ale leży podłączona do pompy morfinowej.

– Rak piersi to potwornie bolesne umieranie.

– No i bardzo dobrze – mruknął, wyciągając rękę po swój kieliszek. Mając w pamięci dramat swoich rodziców, Jeffrey wystrzegał się alkoholu jak ognia, dziś jednak chciał nieco stępić efekty przeżytych napięć. Zanim zaczął opowiadać, poczuł, że w głowie wszystko mu wiruje i nie potrafi się na niczym skupić. Tak wiele się wydarzyło, a na tak wiele pytań wciąż brakowało odpowiedzi. Miał wrażenie, że wino nieco mu rozjaśnia w głowie i pozwala lepiej myśleć.

– Naprawdę myślisz, że Grace Patterson zdecyduje się na spowiedź na łożu śmierci? – spytała Sara.

– Nie bardzo, ale nigdy nic nie wiadomo… – Przerwał i po namyśle dodał: – Lena się zaparła co do Marka.

– W jakim sensie?

– Upiera się, że został zgwałcony.

– Bo został – potwierdziła. – Myślisz, że dobrowolnie pozował do zdjęć w tym piśmie i że to on uwiódł swoją matkę?

– Oczywiście, że nie. – Jeffreya ucieszyło, że Sara tak do tego podchodzi. – Tylko że teraz bardziej martwi mnie Lena.

– Stara się jak może – powiedziała Sara. – Daj jej trochę czasu.

– Kiedy nie mogę ryzykować, Saro. – Potarł powieki i poczuł na dłoniach woń benzyny, mimo że wyszorował się już wodą z mydłem. – Ona cały czas balansuje na krawędzi – ciągnął. – A ja nie chcę stać i patrzeć, jak nagle z niej spadnie. Do końca życia bym sobie tego nie wybaczył.

– Musi potrwać, zanim zdoła się pogodzić z tym, co się stało – powiedziała Sara z namysłem. – Jeżeli w ogóle zdoła.

– Nawet nie chce z nikim o tym rozmawiać.

– I nie możesz jej do tego zmusić. Porozmawia, jak do tego dojrzeje.

Zamilkł i wlepił wzrok w kieliszek, a Sara pomyślała, że pewnie już pora zmienić temat.

– No to porozmawiajmy teraz o czymś innym – zaproponowała.

– Dobra.

Spróbowała zreasumować wszystko, co im wiadomo w sprawie. Mówiąc, odhaczała na palcach kolejne punkty.

– Mark i Jenny pozowali do zdjęć w domu Dottie. Grace Patterson miała romans z własnym synem.

– Zgadza się.

– A Teddy Patterson?

– Może być ogniwem, które to wszystko łączy w jedną całość. – Pokiwał głową. – Jest kierowcą ciężarówki. Może to on rozwozi pisemka po kraju.

– Gdzie jest teraz?

– Albo w szpitalu, albo w przyczepie. Frank ma go cały czas na oku. – Pociągnął zdrowy łyk. – Nie wygląda, by się zbytnio przejął tym, że jedno z jego dzieci może być do końca życia rośliną, a drugie zostało uprowadzone.

– I co robi?

– Głównie siedzi przy żonie.

– Może wystarcza mu koncentracji tylko na to jedno – zastanowiła się Sara. – Jego żona umiera, więc jest przy niej. Ma poczucie, że coś dla niej robi, a nie siedzi tylko bezradnie w domu i się martwi.

– Uwierz mi, Saro. On nie z tych, którzy bezradnie siedzą i się martwią.

– Myślisz, że będzie chciał coś zrobić?

– Myślę, że jak tylko jego żona umrze, on się stąd wyniesie. Rozmawiałem z Nickiem. Podejrzewamy, że Teddy jest powiązany z tym dilerem z Augusty.

– Z tym, u którego znaleźli dziecięcą pornografię?

Przytaknął i przez chwilę dumał, czy ma jej dopowiedzieć całą resztę. Doszedł do wniosku, że powinien być z nią szczery.

– Jutro w południe mamy umówione spotkanie.

– Jakie spotkanie? – spytała, wyraźnie zaniepokojona.

– Do tego kapusia Nicka od pornografii zadzwonił ktoś z automatu, jakiś facet. – Przerwał, by się upewnić, że Sara go słucha. – Nie rozpoznałem głosu, ale facet umówił się z nim w hotelu w Auguście, żeby przejąć towar.

– I rozumiem, że ty się tam też wybierasz, czy tak?

– Właśnie – potwierdził. – Czuję, że nie jesteś tym zachwycona.

– Pamiętam czasy, kiedy byliśmy jeszcze małżeństwem. – Westchnęła. – I jak dostawałam zadyszki na każdy dzwonek telefonu, kiedy nie wiedziałam, co się z tobą dzieje.

Pociągnął łyk wina i przez chwilę panowało milczenie.

– Nigdy mi o tym nie mówiłaś – bąknął.

– Wiem, że nie – potwierdziła i znów zmieniła temat. – Więc jak to twoim zdaniem funkcjonuje? Dottie i Grace produkują te pisemka, Teddy Patterson je rozwozi, a potem ten typ od Nicka je rozprowadza?

– Coś w tym rodzaju. Podejrzewamy, że Patterson objeżdża cały Południowy Wschód. Jak go tylko przymkniemy, Nick wyciągnie jego rejestr drogowy.

– A dlaczego nie przedtem?

– Bo nie ma pewności, że ktoś nie dałby mu cynku – wyjaśnił Jeffrey. – A poza tym Frank nie spuszcza z niego oka. Nie ma szans, żeby mu się teraz udało zrobić cokolwiek bez naszej wiedzy.

– No to dlaczego chcecie go teraz przymknąć? Dlaczego nie puścić go w objazd i nie zgarnąć wszystkich jego odbiorców?

– Nick twierdzi, że mają system telefonicznego powiadamiania. Jeżeli któryś nie zadzwoni i nie potwierdzi następnemu, że wszystko idzie zgodnie z planem, reszta od razu zapada się pod ziemię. Wszystko to dość skomplikowane.

– I pewnie nikt nie wie, gdzie może być Lacey?

– I pewnie się nie mylisz.

– Od jak dawna Biuro Śledcze rozpracowuje tę pornograficzną siatkę?

– Od bardzo dawna. Brakowało im tylko tego, skąd się to wszystko bierze.

– I w tym miejscu pojawia się Dottie, tak?

Jeffrey wzruszył ramionami, bo od tego miejsca już nic nie było jasne.

– Wolałbym nie myśleć, że ta kobieta ma pod sobą całą siatkę, bo to by znaczyło, że ma się gdzie ukryć i zniknąć nam z oczu. Znaczyłoby, że ma powiązania z wieloma odbiorcami na całym świecie, w których interesie będzie jej pomóc, bo to od niej dostają te wszystkie konspiracyjnie drukowane obrzydlistwa.

Czuł, jak znów wzbiera w nim złość, i głęboko zaczerpnął powietrza, by się nieco rozluźnić. Niewiele mu to pomogło, więc dolał sobie jeszcze wina.

– Wiesz przecież, że wymieniają się dziećmi między sobą – powiedziała z namysłem Sara. – Lacey może już być w Kanadzie, albo nawet w Europie. – Przerwała i po chwili dodała: – Albo sama Dottie ją wykorzystuje. Może ją gdzieś zamelinowała, Bóg jeden wie gdzie.

To ostatnie zdanie wypowiedziała podniesionym tonem, jakby zawarta w nim ponura możliwość dopiero teraz do niej dotarła.

Jeffrey znów potarł powieki, jakby chciał zetrzeć z oczu ten obraz.

– Jak to możliwe, że kobieta i matka może robić dziecku coś takiego?

– Z moich doświadczeń wynika – zaczęła Sara – że kobiety potrafią się znęcać nad dziećmi dużo bardziej sadystycznie niż mężczyźni. Moim zdaniem bierze się to stąd, iż są przekonane, że wszystko ujdzie im na sucho. Bo nikt nie uwierzy, że potrafią skrzywdzić dziecko. A szczególnie trudno jest wtedy, gdy ofiara jest chłopcem. Zostawmy na chwilę na boku kwestię kazirodztwa. Kiedy chłopak uprawia seks z kobietą dwa razy od niego starszą, ludzie się tylko uśmiechają i poklepują go po plecach. Kiedy to samo dotyczy dziewczynki, uważają ją za ofiarę. Mamy tu do czynienia z całkowicie odmiennym podejściem.

– Nawet przez chwilę nie podejrzewałem jego matki – zadumał się Jeffrey.

– A dlaczego miałbyś ją podejrzewać? Nie było żadnego powodu.

– Natomiast Teddy Patterson od razu pasował mi do roli łajdaka.

Sara oparła się o ściankę wanny i postanowiła dać mu się wygadać.

– Ekipa techników wciąż jeszcze przetrząsa dom Dottie Weaver, ale już wstępne badania wykazały ślady farby drukarskiej w piwnicy.

– Do drukowania czasopism? – zdziwiła się Sara. – Myślałam, że do tego potrzebne są wielkie prasy.

– Te ich pisemka są bardzo prymitywne – wyjaśnił Jeffrey i pociągnął łyk wina. – Wszystkie teksty obracają się tylko wokół jednego tematu: jak wyszukać odpowiednie dziecko.

Sara zacisnęła usta.

– Jedno ci powiem, Saro. Dałbym dużo, żeby nie musieć tego oglądać.

Pogłaskała go stopą po nodze.

– Znaleźliście już tę wykładzinę, która zniknęła z jej domu? – spytała.

– Brad i Frank wybierają się o świcie na wysypisko. Na podstawie próbek pobranych z podłogi podejrzewamy, że cała jest przesiąknięta płynami.

– Organicznymi? – upewniła się. – Przesiąkły na wylot?

Potaknął głową, uznając, że wypowiedziane słowo zabrzmiałoby zbyt drastycznie.

– W piwnicy jest też jedno pomieszczenie, które wygląda na ciemnię fotograficzną. – Postawił kieliszek na krawędzi wanny. – Wygląda na to, że wykorzystywali ten dom zarówno na sesje fotograficzne, jak i do drukowania pisemek.

– A wybuch i pożar zniszczyłyby wszystkie ślady?

– Właśnie. Tylko ciągle nie mogę zrozumieć, dlaczego nie opróżniła też pokoju Jenny.

– Pewnie niczego stamtąd nie potrzebowała.

– Pewnie nie – zgodził się.

– Znaleźliście jakieś ślady?

– Żadnych. Benzyna mogła wyczyścić ślady nasienia, ale nie bardzo wiem, jak to działa.

– Nie było niczego, co rzucałoby się w oczy?

– Niczego – potwierdził. – W każdym razie na żadnym ze zdjęć nie ma tego pokoju. Może to jedyne pomieszczenie w całym domu, które było czyste. – Przetarł powieki, które go aż piekły ze zmęczenia. – Nie mogę uwierzyć, że coś takiego się działo, a nikt w mieście o niczym nie wiedział.

Tym razem Sara wzięła butelkę i dolała mu wina.

– Pamiętasz, o co mnie pytała? – powiedziała. – Spytała, czy rozcięłam Jenny. Myślisz, że chodziło jej o kastrację?

Jeffrey przez chwilę się nad tym zastanawiał.

– Myślę, że to możliwe. – Kiwnął głową.

– Wciąż odtwarzam sobie w pamięci tamtą scenę i kiedy dochodzę do tego momentu, pamiętam, jak Dottie się zmieniła. Wiesz, o co mi chodzi? Wyglądało, jakby odetchnęła z ulgą.

– Pewnie tak – przytaknął, choć tak naprawdę wcale tego nie pamiętał. Wydawało mu się, że od tamtego przesłuchania minęły już wieki.

– Dzwoniłam do szpitala. Mark wciąż jeszcze nie odzyskał przytomności.

– Jakie są rokowania?

– Przypadki anoksji mózgowej są trudne do przewidzenia. – Spojrzała na niego i dodała: – Uszkodzenie mózgu w wyniku niedotlenienia. – Jeffrey kiwnął głową, a ona kontynuowała: – Ma bardzo silny obrzęk mózgu. Póki obrzęk nie minie, nie potrafią określić wielkości uszkodzeń. A im dłużej to potrwa, tym gorsze perspektywy.

– Jest szansa, że będzie zupełnie normalny?

Potrząsnęła głową.

– Nie – odparła i zawiesiła głos, jakby upewniając się, że w pełni to do niego dociera. – Już nigdy nie będzie taki jak przedtem. To znaczy, jeśli w ogóle odzyska przytomność. Pewne uszkodzenia będą nieodwracalne.

– Wyglądał mi na typowego rozwydrzonego małolata.

Sara dopiła do końca wino i odstawiła kieliszek na podłogę.

– Myślisz, że wtedy, przed przyjściem do kliniki, został pobity przez ojca?

Jeffreyowi ten szczegół w ogóle wypadł z pamięci.

– Tak, to chyba możliwe. Ale co z Lacey? Dlaczego on ją wtedy gonił?

– Może mu zagroziła, że wszystko wyda.

– Nie znaleźliśmy Lacey na żadnym ze zdjęć. A poza tym Teddy Patterson na pewno miałby na to swoje sposoby, nie sądzisz?

– Pewnie tak. – Skinęła głową. – Więc może to on był w tym czarnym thunderbirdzie?

– Myślę, że w tym czasie był w szpitalu – rzekł Jeffrey. – Każę Frankowi sprawdzić, ale jestem prawie pewien.

– Jeżeli Lacey była matką tego dziecka, to kto, twoim zdaniem, był ojcem?

– Nie wiem – odparł niechętnie, bo naprawdę wszystko było pozbawione sensu. Zakrył sobie oczy dłonią i zamyślił się, starając się coś z tego zrozumieć. Ostatnio jakoś tak się składało, że w każdej sprawie wpadał w niespodziewane pułapki, w których zostawała jakaś część jego osobowości. Zaczynał już tęsknić za jakąś zwykłą, prostą sprawą, w której motywem przestępstwa byłyby pieniądze albo po prostu ludzka zazdrość. A już wszystko jest lepsze od sprawy, w której zagrożone jest bezpieczeństwo dziecka.

Sara widać wyczuła jego rozterkę, bo przysunęła się bliżej, a on obrócił się tak, by mogła mu położyć głowę na piersi.

– Wciąż czuję od ciebie dym – szepnęła.

– Tak to już bywa z wybuchami.

Pogładziła palcami jego pierś, ale wyglądało, iż robi to bardziej po to, by namacalnie upewnić się, że jest tuż obok niej, niż by coś w nim rozbudzać. Nawinęła sobie na palec kosmyk jego włosów i powiedziała:

– Masz być jutro ostrożny, słyszysz?

– Zawsze jestem ostrożny. – Uśmiechnął się.

Podniosła głowę i zajrzała mu prosto w oczy.

– Bardziej ostrożny niż zawsze. Dla mojego spokoju, okej?

– Okej. – Kiwnął głową, odgarniając jej włosy za ucho. – Co się właściwie z nami dzieje?

– Sama nie wiem.

– Ale cokolwiek by to było, jest pysznie.

– Mhm – potwierdziła, uśmiechnęła się i dotknęła palcami jego warg.

Otworzył usta, by coś jeszcze powiedzieć, ale w tym momencie odezwała się jego komórka i cały nastrój szlag trafił.

– Jest druga nad ranem – burknął, jakby to miało jakieś znaczenie.

Telefon leżał na zamkniętej klapie sedesu. Sara wyciągnęła rękę i podała go.

– Może to Nick? – zastanowiła się.

Rzucił okiem na wyświetlacz.

– Nie, to z komisariatu.

Paul Jennings był wysokim, potężnie zbudowanym mężczyzną z gęstą, ciemną brodą okalającą okrągłą twarz. Miał na sobie wymiętą białą koszulę od garnituru i takież brązowe poliestrowe spodnie. Jeffrey pomyślał, że gdyby nie pełen napięcia wyraz twarzy, wyglądałby jak nauczyciel matematyki ze szkoły średniej.

– Dziękuję, że pan przyjechał – zaczął. – Chciałem poczekać z tym do rana, ale nie mogłem usnąć. Dręczyło mnie przeczucie.

– Nic nie szkodzi – odparł Jeffrey, prowadząc gościa do swego gabinetu.

– Wiem, że to trochę strzał na oślep, ale męczyło mnie to przeczucie – powtórzył. – No więc wsiadłem w pierwszy samolot, jaki był.

– Przepraszam, że nie oddzwoniłem – rzekł Jeffrey. – Moja sekretarka myślała, że pan coś sprzedaje.

– Bo pracuję w fabryce tworzyw sztucznych w Newark. Być może nie wyjaśniłem dokładnie, po co dzwonię. – Przerwał, po czym dodał: – Już od tak dawna poszukuję córki i już tyle razy doznałem zawodu. – Rozłożył bezradnie ręce. – Więc po tylu latach trudno mi było uwierzyć, że mogą być tutaj.

– Rozumiem. – Jeffrey kiwnął głową, choć nie potrafił sobie wyobrazić, co ten człowiek musiał przeżyć przez ostatnie dziesięć lat. – Napije się pan kawy?

– Nie, nie – pokręcił głową, siadając na krześle wskazanym przez Jeffreya.

– Bo mamy na zapleczu dzbanek świeżo parzonej – zapewnił go, po czym obszedł biurko dokoła i usiadł po drugiej stronie. Wiedział, z kim ma do czynienia i co będzie musiał mu powiedzieć. Dlatego wolał zachować dystans, mieć przed sobą kawałek wolnej przestrzeni.

– To jest zdjęcie Wendy, kiedy miała trzy latka – powiedział Paul, wyciągając fotografię roześmianego dziecka. Mimo że zdjęcie zrobiono wiele lat temu, Jeffrey nie miał wątpliwości – dziecko pokazane na nim wyrosło na dziewczynkę znaną mu jako Jenny Weaver.

– Czy to zdjęcie zrobiono tuż przed jej zniknięciem? – zapytał, oddając je właścicielowi.

Mężczyzna kiwnął głową i przesunął ku niemu następną fotografię.

– Tak, niedługo po tym Wanda ją zabrała.

Jeffrey przyglądał się przez chwilę drugiemu zdjęciu, choć wystarczył mu tylko rzut oka, by wiedzieć, że Wanda Jennings i Dottie Weaver to jedna i ta sama osoba. Również i to zdjęcie przesunął z powrotem, a Jennings złożył oba tak, by podobizna Dottie Weaver trafiła pod spód i by przez resztę rozmowy nie musiał na nią patrzyć.

– Może pan mi powiedzieć, kiedy pańska żona i córka zniknęły? – zapytał Jeffrey.

Jennings poprawił się na krześle.

– Mieszkaliśmy wtedy w Kanadzie, ja kończyłem szkołę – odparł. – Wtedy jeszcze nie planowałem, że spędzę resztę życia, handlując panelami PCW, ale kiedy odebrano mi Wendy, no cóż… – Przerwał i smętnie się uśmiechnął. – Wanda pracowała w szpitalu jako pielęgniarka i gdzieś tak po pięciu miesiącach zaczęły krążyć pogłoski.

– Jakiego rodzaju pogłoski?

– Pracowała na porodówce – wyjaśnił Paul – i nagle zaczęto mówić, że coś tam jest nie w porządku. Że dzieje się coś niedobrego. – Westchnął głęboko. – Oczywiście, ja w to nie wierzyłem. Byliśmy od trzech lat małżeństwem. Kochałem swoją żonę. Nigdy by mi nie przyszło do głowy, że ona mogłaby… Bo kobiety nie robią przecież takich rzeczy, prawda?

Jeffrey milczał, bo obaj już znali odpowiedź.

– No i wtedy – ciągnął Jennings – zawieszono ją w obowiązkach i rozpoczęto śledztwo, żeby sprawdzić te pogłoski. Niemowlęta nie potrafią same opowiedzieć, co się z nimi działo, ale chodziły plotki, że znaleziono też jakieś fizyczne ślady. Wciąż jeszcze nie wierzyłem w ludzką gadaninę aż do dnia, gdy do drzwi zapukali dwaj gliniarze i oświadczyli, że chcą ze mną porozmawiać.

– A gdzie wtedy była żona?

– Wyszła do miasta po zakupy. Pewnie obserwowali dom, bo zjawili się tuż po jej wyjściu.

Jeffrey pokazał głową, żeby mówił dalej.

– Powiedzieli mi wtedy o tych fizycznych śladach. Mieli ze sobą zdjęcia… – Zawiesił głos. – Nie było wątpliwości.

– Nie musi się pan wdawać w szczegóły – wtrącił Jeffrey i Jennings przyjął to z wyraźną ulgą.

– Przyszli, żeby sprawdzić, czy może Wendy też… – Przerwał i przez chwilę milczał. – Wciąż nie mogłem pogodzić się z myślą, że Wanda może robić takie rzeczy, a cóż dopiero, że mogłaby skrzywdzić naszą córkę. Wanda potrafi bardzo przekonująco budzić zaufanie do siebie.

– Mhm, to prawda – potwierdził Jeffrey. Miał okazję się o tym przekonać.

– Kiedy wróciła ze sklepu, rzuciłem jej w twarz to, o czym właśnie się dowiedziałem. Pokłóciliśmy się, ale jakimś cudem udało jej się mnie przekonać, że policja się myli i to wszystko dotyczy kogoś innego. Pewnej pielęgniarki, którą parę razy spotkałem i której zdecydowanie nie polubiłem.

– Tacy ludzie jak pańska żona potrafią być bardzo przekonujący.

– Właśnie – potwierdził Jennings. – Minął tydzień, a o sprawie wciąż było głośno. Policja przesłuchała nawet tę drugą pielęgniarkę. – Łzy nabiegły mu do oczu. – Ale zawsze wierzymy w to, w co chcemy wierzyć, prawda?

Jeffrey przytaknął głową.

– Jakieś trzy tygodnie później policja znów nas odwiedziła. Tym razem mieli już ze sobą nakaz rewizji i chcieli przeszukać dom. – Jennings spojrzał na zdjęcie córki i położył obok niego dłoń. – Rozmawiali z nią poprzedniego dnia. Tym razem to już było oficjalne przesłuchanie. Zdaje się, że wtedy mieli już wystarczająco dużo dowodów, by postawić jej zarzuty. – Spojrzał na Jeffreya. – Przyszli bardzo wcześnie rano, gdzieś tak koło szóstej. Jeszcze spałem. – Roześmiał się bezdźwięcznie. – Siedziałem do późna w nocy i uczyłem się do końcowego egzaminu. Jak mogłem przejmować się czymś takim…

– Wszyscy robimy różne dziwne rzeczy – odrzekł Jeffrey sentencjonalnie.

– Tak, właśnie. – Jennings potakująco kiwnął głową, choć był wyraźnie innego zdania. – Ale ich już nie było. W nocy Wanda zniknęła razem z Wendy i nigdy więcej ich nie zobaczyłem i nie miałem od nich również żadnych wiadomości.

– Co sprowadziło pana tutaj?

– Zadzwonił do mnie znajomy. Zajmuje się u nas w firmie sprawdzaniem zdolności kredytowej klientów i już jakiś czas temu prosiłem go, żeby miał oczy otwarte na ich numery ubezpieczeń społecznych.. Jakiś tydzień temu natknął się na numer Wendy wpisany we wniosek o kartę Visa. Jako adres zwrotny podano skrytkę pocztową u was w mieście.

Jeffrey pokiwał głową. Pomyślał, że Dottie Weaver, czy jak jej tam naprawdę było, widać uznała, że po tylu latach może już bezpiecznie posłużyć się numerem córki. I pewnie by jej się udało, gdyby nie czujność i upór Paula Jenningsa w rozwikłaniu tej sprawy.

– Ma pan ten adres? – zapytał, dostrzegając po raz pierwszy od długiego czasu iskierkę nadziei. Dottie najwyraźniej potrzebowała tej karty i w którymś momencie będzie musiała się po nią zgłosić.

Jennings podał mu karteczkę i Jeffrey przepisał adres, który wydał mu się adresem urzędu pocztowego w Madison. Miał nadzieję, że we współpracy z pocztą uda im się odnaleźć Dottie, a może także Lacey Patterson.

– Więc dlatego musiałem tu osobiście przyjechać i sam się przekonać – zakończył Jennings, chowając karteczkę do kieszeni. – Upewnić się, czy ona naprawdę tu była.

Zamilkł i spojrzał wyczekująco na Jeffreya, jednak ten milczał. Nie bardzo wiedział, jak ma temu człowiekowi opowiedzieć to, co wie o jego córce. I zupełnie nie wyobrażał sobie, jak powiedzieć temu nieszczęśnikowi, od tylu lat nieustającemu w poszukiwaniach, że człowiek, który zabił jego córkę, właśnie przed nim siedzi.

– No więc jest tutaj? – zapytał w końcu, a nadzieja w jego głosie była jak cios kłujący Jeffreya prosto w serce.

– Nie wiem, jak mam to panu powiedzieć, Paul, ale Wanda znikła, a Wendy nie żyje.

Jeffrey nie bardzo wiedział, jakiej reakcji się spodziewać, ale spojrzenie, jakim Jennings go obrzucił, i tak go zaskoczyło. Przez mgnienie oka wydawało się, że potwierdzenie, iż natrafił na ślad córki, sprawiło mu ulgę, potem jednak jakby dotarło do niego, że tyle lat poszukiwań kończy się konstatacją, iż ona nie żyje. Twarz mu się zapadła, zakrył sobie oczy dłonią i zaczął płakać.

– Jest mi ogromnie przykro – powiedział Jeffrey.

– Kiedy? – zapytał Jennings drżącym głosem.

– W ubiegłą sobotę – odparł Jeffrey, a potem ze szczegółami opowiedział mu przebieg zdarzeń. Pominął jedynie to, że została wcześniej okaleczona.

Jennings przez cały czas kręcił z niedowierzaniem głową, jakby nie mógł uwierzyć w to, co słyszy. Gdy Jeffrey dotarł do swego udziału w śmierci Jenny, jej ojciec rozdziawił usta i spojrzał na niego w niemym zdumieniu.

– Nie miałem… – zaczął Jeffrey i zamilkł. Chciał powiedzieć że nie miał innego wyjścia, tyle że teraz nie był już tego taki pewien. Może jednak było jakieś inne wyjście. Może rzeczywiście Jenny nie zdobyłaby się na pociągnięcie za spust. I może dziś by żyła.

Obaj mężczyźni mierzyli się wzrokiem, nie bardzo wiedząc, co powinni powiedzieć. Jennings patrzył szklanym wzrokiem, jakby to, co usłyszał, było dla niego zbyt wstrząsające, by chcieć dalej funkcjonować.

– Wiedząc, jaka jest jej matka – odezwał się w końcu – spodziewałem się najgorszego. – Wskazał ręką na leżące na biurku zdjęcie. – Kiedy myślę o niej, panie Tolliver, to widzę ją taką, jak na tym zdjęciu. Jako małą dziewczynkę. Nie myślę o tym, co jej zrobiła Wanda, ani o strasznym losie, jaki jej zgotowała. – Głos uwiązł mu w gardle. – Myślę tylko o mojej małej, radosnej córeczce.

– I tak jest najlepiej – potwierdził Jeffrey, któremu zaczynało udzielać się przygnębienie gościa. Łzy nabiegły mu do oczu i na ten widok Jennings całkiem się rozkleił.

– O mój Boże – jęknął, zakrywając sobie dłonią usta, i zaczął szlochać. – Moje biedactwo. Moje maleństwo. Moje maleństwo… – powtarzał, kiwając się miarowo.

– Paul – powiedział Jeffrey zduszonym od emocji głosem i wyciągnął rękę, by poklepać go ramieniu, jednak ten uchwycił jego dłoń w swoje dłonie i ścisnął. Jeffreyowi nigdy wcześniej nie zdarzyło się, by jakiś inny mężczyzna trzymał go w ten sposób za rękę, i poczuł się trochę niezręcznie. Pomyślał jednak od razu, że jeżeli ten gest pomoże Jenningsowi opanować żal, to przynajmniej tyle może dla niego zrobić.

Jennings mocniej ścisnął jego dłoń.

– Była taką słodką, kochaną dziewczynką – jęknął.

– Wiem, że tak – potwierdził Jeffrey i odwzajemnił uścisk.

– Moja żona, Sara, utrzymywała z nią kontakt – powiedział i zaraz uprzytomnił sobie, że mogło to zabrzmieć dwuznacznie. – Mam na myśli moją byłą żonę. Jest lekarzem pediatrą.

Jennings spojrzał na niego z nagłą nadzieją.

– Opiekowała się Wendy? – zapytał.

– Tak. Mówiła mi, że była mądrą dziewczynką. Bardzo inteligentną i bardzo miłą. Miała dobre serce.

– A była zdrowa?

Jeffrey postanowił znów go okłamać, tym razem całkiem świadomie. Nie widział powodu, by dodatkowo dręczyć tego nieszczęśnika opowieściami o tym, co przeszła jego córka.

– Tak. – Kiwnął głową. – Była bardzo zdrowym dzieckiem.

Jennings puścił dłoń Jeffreya i wziął do ręki fotografię córki.

– Zawsze była kochana, nawet kiedy jeszcze była zupełnie mała. U niektórych dzieci widać to od razu. Widać było, że ma dobre serduszko.

Jeffrey wyciągnął chusteczkę i wydmuchał nos, potem dopiero pomyślał, że powinien zaproponować ją Paulowi.

– Przepraszam – bąknął.

– Nie mam do pana pretensji – rzekł Jennings. – Mam pretensje do niej. Do Wandy. To ona odebrała mi dziecko. I to ona robiła te potworności. – Odchrząknął i wytarł sobie nos wierzchem dłoni. – Wszystko stało się przez nią, przez to, że była tym, kim była. – Wbił wzrok w Jeffreya. – Do pana nie mam pretensji – powtórzył z naciskiem. – Niech się pan nie dręczy poczuciem winy. Ja całe życie zadręczałem się myślą, że to moja wina. Że gdybym się z nią nie ożenił albo gdybym posłuchał tego, co mówili ludzie. Albo pozwolił, by policja wzięła moją córeczkę na badania, żeby się przekonać, czy jej matka… – Znów przykrył sobie usta dłonią i znów szloch wstrząsnął jego ciałem.

Jeffrey poczuł, jak ogarnia go wzruszenie, i wysiłkiem woli opanował się. Nie mógł przestać myśleć o Lacey i jej szkolnym zdjęciu wydrukowanym na ulotce tkwiącej w szufladzie biurka. Myślał o tym, co przeszła Jenny, i o tym, co jeszcze czeka Marka, jeśli w ogóle uda mu się wyjść ze śpiączki. Pomyślał też o Sarze i o tym, co musi przeżywać. O poczuciu winy, jakie musi ją dręczyć, bo przecież wszystko to dotyczyło jej dzieci. Ale, do diabła, były to także jego, Jeffreya, dzieci. Może dlatego, że nie mieli własnych, oboje czuli się odpowiedzialni za wszystkie dzieci w mieście. No i proszę, do czego mimo to dopuścił. Ilu dzieciom wyrządzono krzywdę tylko dlatego, że był ślepy na zło panoszące się na jego własnym podwórku?

– Zrobił pan to, co do pana należało – powtórzył Jennings jakby czytał w jego myślach. – Spełnił pan swój obowiązek i obronił tego chłopca.

„Ale nie obroniłem dziewczynki, którą znałem jako Jenny Weaver – pomyślał Jeffrey. – I nie obroniłem ani Marka, ani Lacey Patterson przed ich losem”. Nie obronił właściwie nikogo poza Dottie Weaver, która jeszcze nie tak dawno siedziała w jego biurze i karmiła go swymi bajeczkami.

– Po jej zniknięciu wyszło na jaw jeszcze wiele innych spraw – dodał Jennings, wbijając wzrok w dłonie. – W czasie weekendów przyjmowała zlecenia na opiekę nad dziećmi jako opiekunka. Potem okazało się, że te dzieci też były molestowane.

Jeffrey wyprostował się, starając się zachowywać rzeczowy ton i nie podsycać dodatkowo rozpaczy Jenningsa.

– Wydano nakaz jej aresztowania? – zapytał.

– Nie – odparł i uśmiechnął się gorzko. – Kilka dni później wydano wprawdzie nakaz aresztowania tej drugiej kobiety, ale w tym czasie ona też już znikła.

Jeffrey pomyślał o Lacey i poczuł dreszcz biegnący mu po karku.

– Jak się nazywała ta druga kobieta?

– Markson – odparł Jennings, wycierając nos dłonią. – Grace Markson.

16

Lena siedziała przy łóżku Grace Patterson i wsłuchiwała się w powolne pikanie aparatury monitorującej pracę serca. Okno wychodzące na szpitalny parking przysłonięte było zasłoną choć o tej porze i tak niewiele się tam działo. Po drugiej stronie łóżka siedział Teddy Patterson i z odrzuconą do tyłu głową i lekko rozchylonymi ustami beztrosko chrapał na odchylonym do tyłu fotelu lotniczym. Roześmiał się Lenie prosto w twarz, gdy ta zasugerowała, że Grace mogła mieć coś wspólnego z tym, co przydarzyło się ich dzieciom. Przez całe życie miewał utarczki z prawem i miał wrodzoną nieufność do policji i jej funkcjonariuszy. Wiadomo zresztą było, że skoro siedzi w tym szambie po uszy, to nie zacznie teraz nagle śpiewać i nie wyjawi Lenie, gdzie trzymają jego córkę. Posunął się nawet do tego, że zażądał, by Lena opuściła szpital, jednak z jakiegoś powodu Grace się w to włączyła i poprosiła, by Lena mogła zostać. Pomruczał trochę ze złością, ale w końcu się zgodził. Widać było, iż Patterson jest pod tak przemożnym wpływem żony, że pewnie nawet do toalety nie chodzi bez uprzedniego uzyskania jej zgody. Grace zdawała się być centrum jego wszechświata i im dłużej Lena mu się przyglądała, tym bardziej utwierdzała się w przekonaniu, że we wszechświecie tym nie ma w ogóle miejsca dla ich dzieci.

Przyjrzała się śpiącej Grace i raz jeszcze zamyśliła się nad władzą, jaką ta kobieta zdawała się sprawować we własnej rodzinie. Odmówiła też zgody na podłączenie jej do aparatury do sztucznego oddychania i miała na twarzy tylko maskę tlenową która ułatwiała jej oddychanie. Cała była obłożona poduszkami, które miały jej zapewnić możliwie najwygodniejszą pozycję, jednak nie ulegało wątpliwości, że umiera w straszliwych męczarniach. Lena stwierdziła, że w ciągu paru dni od ich poprzedniego spotkania wygląd Grace bardzo się zmienił na gorsze. Być może przyczynił się do tego sam fakt pobytu w szpitalu, choć jej wygląd pasował teraz jak ulał do kogoś leżącego na łożu śmierci. Miała ziemistą cerę, zapadłe policzki i zaczerwienione oczy, wiecznie wypełnione czymś, co u osoby zdrowej byłoby pewnie łzami.

Lena poprawiła się na krześle, szukając wygodniejszej pozycji. Kość ogonowa bolała ją tak, jakby dostała od kogoś lanie, ręce i nogi zaś były niemal tak obolałe jak wtedy po napaści. Już godzinę temu uzmysłowiła sobie, że bierze się to z ciągłego, podświadomego zaciskania pięści i kulenia palców u nóg. Wszystkie mięśnie miała cały czas napięte jak struny i samo przebywanie z Pattersonami w jednym pomieszczeniu wystarczyło, by jej żołądek był w stanie permanentnego skurczu, podobnie zresztą jak całe ciało. Miała ochotę rzucić się i zacząć oboje dusić, by choć w ten sposób przypomnieć im, że każda upływająca sekunda może dla Lacey oznaczać coś strasznego.

Być może to jej obecność w pokoju spowodowała, że oboje milczeli. Zdaniem Leny, Teddy nie starał się nawet udawać pogrążonego w rozpaczy męża. Gdy ona spała, on włączał telewizję i wybuchał śmiechem, oglądając jakiś sitcom, lub nie wiadomo po co komentował głośno treść oglądanego filmu akcji.

– Zaraz ten koleś da dupy – rzucał w przestrzeń, albo: – Dajcie no temu kutasowi nauczkę.

W trakcie wiadomości usnął i wtedy okazało się, że ma naprawdę twardy sen. Nawet gdy zjawiła się pielęgniarka, by rzucić okiem na wykres na aparaturze, Teddy nawet nie drgnął. Wszystko to powodowało, że Lenie pozostawało jedynie wpatrywanie się w Grace Patterson i dumanie o wydarzeniach ostatnich kilku dni. Mark trafił gdzie indziej, personel karetki zawiózł go bowiem do najbliższego szpitala, jaki był po drodze. Było jeszcze za wcześnie na stwierdzenie, jak to się dla niego skończy, ale wszyscy lekarze zdawali się zgodni, że już nigdy nie będzie w pełni sprawny.

Lena doszła do wniosku, że Mark właściwie nie różnił się od innych chłopców: zależało mu na miłości i zainteresowaniu ze strony matki i walczył o nie w każdy dostępny mu sposób. Pamiętała siebie w tym wieku i to, jak bardzo była wtedy zagubiona i pokręcona. Wszystko sprowadzało się do uczuć; tak bardzo zależało jej wtedy na zdobywaniu uznania kogoś innego niż Hank. Podporządkowała się obrazowi stworzonemu na jej temat przez garstkę szkolnych obiboków i korzystając ze swego wyglądu, wzbudzała coś, co z perspektywy czasu mogła uznać jedynie za niezdrowe zainteresowanie.

Po raz pierwszy poszła do łóżka z Russem Flemingiem w wieku piętnastu lat i choć jej ciało było wtedy w pełni dojrzałe do fizycznej strony tego związku, emocjonalnie okazał się on katastrofą. Russ miał wtedy dwadzieścia dwa lata, co u Hanka budziło zdecydowany sprzeciw. Lena była pewna, że go kocha, Russ potrafił to wykorzystywać jak wytrawny profesjonalista, i w rezultacie godziła się na wszystko, co mu przyszło do głowy. Był rozhisteryzowanym młodzieńcem miewającym zmienne nastroje, na które Lena reagowała jak barometr, starając się albo go pocieszać, albo uwodzić. W zależności od jego nastrojów jej ówczesne życie składało się z ciągłych wzlotów i upadków, podczas których albo siedziała w swoim pokoju i zalewała się łzami, albo przesiadywała na ganku przed domem i z rękami wciśniętymi między kolana czekała w nerwach, czy raczy się pojawić. Była wtedy taka młoda i taka głupia, ale Russ dawał jej coś, co brała za miłość.

Patrząc na to z perspektywy czasu, Lena nie miała wątpliwości, że był głupim, rozwydrzonym szczeniakiem, któremu imponowało rżnięcie młodziutkiej nastolatki, podczas gdy ona była święcie przekonana, że Russ jest najważniejszą sprawą w jej życiu. Nie do wiary, jak młodzi potrafią być głupi i jak bardzo im zależy na czyjejś miłości i uwadze. Takim samym łatwym łupem dla swej matki był zapewne Mark. Był jak otwarta rana, dla której jedynym ukojeniem była jego własna matka. A teraz wszystkie te dramatyczne przeżycia doprowadziły go do tego, że zapragnął umrzeć. Tę dychotomię Lena rozumiała aż nazbyt dobrze.

Grace głęboko westchnęła i obudziła się. Wolno podniosła powieki i przez chwilę wpatrywała się w sufit, jakby jej mózg próbował się zorientować, gdzie jest i co się z nią dzieje. Lena była gotowa jej w tym pomóc i przypomnieć, że właśnie umiera, ale chyba po chwili Grace doszła do tego samodzielnie.

Wykrochmalona poszewka na poduszce zaszeleściła pod ciężarem głowy, kiedy Grace obróciła ją w stronę Leny. Spojrzała w dół i przebiegła wzrokiem po czujniku ciśnienia przyczepionym do ramienia i kroplówce podłączonej do ustawionej przy łóżku automatycznej pompy podającej morfinę. Podczas swego pobytu w szpitalu Lena też była do takiej podłączona. Naciskając zwykły przycisk, pacjent mógł sam regulować wielkość dawki podawanej morfiny. Urządzenie było tak skonstruowane, że uniemożliwiało popełnienie samobójstwa przez ciągłe trzymanie przycisku w pozycji wciśniętej, natomiast dawało pacjentowi poczucie, iż w pewnym stopniu panuje nad własnym bólem.

Lena niemal machinalnie wyciągnęła rękę i zabrała przycisk, zanim Grace zdążyła po niego sięgnąć. Od przyjścia tutaj ani przez chwilę nie była z nią sama, jednak głęboki sen Teddy’ego pozwalał jej teraz podjąć ryzyko.

– Tego szukasz? – szepnęła, unosząc do góry obudowę przycisku.

Wzrok Grace rozjarzył się na moment, potem kobieta spojrzała na męża.

– Chcesz go obudzić, żeby też mógł posłuchać, co mam ci do powiedzenia? Rozmawiałam z Markiem. Chcesz, żeby się dowiedział, jak bardzo kochasz swojego synka?

Grace głośno przełknęła ślinę, ale nie odezwała się.

– Możesz mówić – rzuciła Lena. Kilka godzin wcześniej słyszała, jak Grace prosiła pielęgniarkę o lód. – Wiem, że możesz mówić.

Grace wolnym ruchem sięgnęła do twarzy i dysząc z wysiłku, przekręciła na bok maskę tlenową przykrywającą jej usta i nos.

– Daj… – westchnęła. – Pompa…

Lena zważyła w dłoni ciężar obudowy przycisku. Gdy korzystała z takiego samego przycisku podczas swego pobytu w szpitalu, wydawał jej się dużo cięższy.

– Boli, co? – spytała.

Grace kiwnęła głową z twarzą wykrzywioną bólem.

– No to jak, zrobimy handel wymienny? – Lena machnęła pociskiem jak lizakiem.

Grace zdobyła się na uśmieszek i w jej wzroku pojawiło się coś na kształt uznania, że nie doceniła Leny.

– Czy to znaczy tak? Więc powiedz mi tylko, gdzie jest Lacey, a pozwolę ci się naćpać po dziurki w nosie.

Na ustach Grace wciąż jeszcze tkwił ten sam uśmieszek, ale wzrok jej raptownie stwardniał. Odwróciła głowę i znów spojrzała w sufit. Gdy uniosła rękę, by położyć ją sobie na piersi, Lena zauważyła, jak jej dłoń dygoce. Lekarz kazał trzymać w pogotowiu silniejsze środki narkotyzujące i Lena nie bardzo rozumiała, dlaczego Grace już wcześniej o nie nie poprosiła. Bo chyba nie dlatego, że bała się wpaść w nałóg po wstaniu z łóżka.

– Wiem, Grace, że tego chcesz. Wiem, że ci to potrzebne – powiedziała cicho Lena.

Grace obróciła ku niej twarz, chrapliwie zaczerpnęła powietrza i wydusiła jedno tylko słowo:

– Nie.

Lena podniosła się z miejsca i objęła dłonią przycisk. Wciąż mówiła niemal szeptem, nie chcąc obudzić Teddy’ego.

– Wiem, że zgwałciłaś Marka.

Uśmiech Grace stał się wyraźniejszy i jej twarz pojaśniała, jakby na wspomnienie cudownych chwil. Przymknęła oczy i Lena była niemal pewna, że w myślach raz jeszcze przeżywa zbliżenie z synem.

– Powiedz mi o Jenny Weaver – syknęła Lena. – Co jej zrobiłyście?

– Ona miała… – zaczęła Grace, nie odrywając wzroku od sufitu, a po policzkach spłynęły jej łzy. Lena wiedziała, że te łzy świadczą o dręczącym ją bólu, a nie o wyrzutach sumienia. Maskę tlenową miała wciąż przekrzywioną i teraz sięgnęła ręką, by ją znów nasunąć sobie na usta. Zanim to zrobiła, wymamrotała jeszcze: – taką… słodką…

Głos jej zamarł i Lena znieruchomiała, czekając na koniec zdania. Jednak gdy milczenie Grace się przedłużało, nie wytrzymała.

– Co miała takiego słodkiego?

Na twarzy Grace pod maską pojawił się niemal anielski uśmiech.

– Taką słodką… pizdeczkę.

– Ty ździro – syknęła Lena, wyszarpując jej poduszkę spod głowy. Zsunęła jej z ust maskę i przycisnęła poduszkę. Grace nie próbowała nawet walczyć. Lena podniosła głowę i wlepiła gorejący wzrok w męża tej, którą właśnie próbowała dusić. Nogi Grace drgnęły konwulsyjnie i to Lenę powstrzymało. Wysiłkiem woli przestała dusić umierającą i zabrała poduszkę. Potem nasunęła jej na usta maskę i sprawdziła czy dopływa tlen.

Po chwili, która zdała się wiecznością, a która w rzeczywistości trwała pewnie tylko sekundy, Grace otworzyła oczy. Wyglądało, że jej pierwszą reakcją jest zdziwienie, a zaraz potem złość. Lena wiedziała, że odebranie jej życia byłoby dla niej aktem łaski. Zostało jej na tym świecie co najwyżej parę godzin cierpień i Lena nie miała zamiaru ich skracać.

Grace wpatrywała się w Lenę, ciężko dysząc. Jej wargi poruszyły się i ułożyły w słowo: „Tchórz”.

Mark już dwukrotnie ją tak nazwał i może była nim rzeczywiście, choć na pewno nie tak, jak to sobie Grace wyobrażała.

– Ale nie taki, który gwałci dziecko.

Grace pokręciła głową, co miało pewnie znaczyć, że albo Mark nie był dzieckiem, albo ona go nie zgwałciła.

– Próbował się zabić – rzuciła Lena. – Słyszałaś o tym?

Po jej reakcji poznała, że nie.

– Powiesił się we własnej szafie zaraz po tym, jak mi opowiedział, że się z nim rżnęłaś. Nie chciał już dłużej żyć z tą świadomością.

Grace nieruchomo wpatrywała się w sufit. Łzy wciąż płynęły jej po policzkach i Lena nie była już taka pewna, czy biorą się z bólu, czy poczucia żalu.

– Jest teraz w śpiączce. I pewnie już z tego nie wyjdzie.

Grace coś szepnęła, ale Lena nie zrozumiała. Pochyliła się nad leżącą, oparła ręką o krawędź łóżka i zbliżyła ucho do ust umierającej. Bez ostrzeżenia Grace wyciągnęła dłoń i chwyciła ją za rękę. Walka ze śmiercią bardzo ją osłabiła i Lena bez trudu wyszarpnęła rękę z uścisku, jednak tamta zdążyła jeszcze przejechać palcami po bliźnie na jej dłoni. Dotyk jej palców był miękki, niemal erotyczny, i Lena bez trudu dojrzała w twarzy Grace reakcję na to dotknięcie.

– Ty walnięta dziwko – prychnęła Lena, pocierając sobie dłoń, jakby chciała zetrzeć z niej ślad po Grace. – Zgnijesz w piekle.

– Poczekam na ciebie.

Wydawało się, że musiała zebrać w sobie wszystkie siły, by to powiedzieć, ale powiedziała to płynnie, jasnym mocnym głosem.

Lena szarpnęła się do tyłu i cofała się, póki nie oparła się plecami o ścianę. Miała wyraźne wrażenie déjà vu. Niemal identyczne zdanie padło w kłótni Marka z Jenny, tuż przed jej śmiercią.

Przez chwilę stała nieruchomo ze wzrokiem wbitym w Grace, potem spojrzała na Teddy’ego. Był w dalszym ciągu pogrążony w głębokim śnie. Popatrzyła na zegarek. Do wschodu słońca zostały jeszcze jakieś trzy godziny. Wiedziała, że dopiero wtedy pojawi się pielęgniarka, żeby sprawdzić stan chorej. Zaczepiła przycisk pompy morfinowej na poręczy łóżka daleko poza zasięgiem rąk leżącej, potem rozsiadła się na krześle i nie zwracając uwagi na drżenie swych rąk, rozpoczęła oczekiwanie na śmierć Grace Patterson.

17

Jeffrey czuł pod kamizelką kuloodporną lejący się pot. Sierpniowy upał połączony z ciężarem teflonowej kamizelki mógłby zwalić z nóg słonia. Jego organizm wypocił już tyle wody, że w suchym gardle drapało go, jakby mu je ktoś przetarł papierem ściernym.

– Dobrze idzie – mruknął Nick, przecierając kark chusteczką.

Jeffrey zmełł w ustach przekleństwo.

– Która jest? – rzucił ze złością.

Nick spojrzał na zegarek.

– Dziesięć po – rzekł. – Weź na uspokojenie, komendancie. Kryminaliści rządzą się własnym poczuciem czasu.

– No, aha – potwierdził Joe Stewart. Tak nazywał się przyskrzyniony na narkotykach informator Nicka i obserwując go, Jeffrey pomyślał, że pewnie dla kurażu Nick pozwolił mu coś wcześniej łyknąć. Prawdę mówiąc, wyglądał na kompletnie nawalonego.

– Na pewno nic nie wiesz o zaginionej dziewczynce? – powtórzył Jeffrey.

– Ile ona ma lat? – Joe oblizał wargi. – Masz pan może jej fotkę?

– Siadaj – rozkazał mu Nick i dla pewności kopnął go w goleń spiczastym kowbojskim butem. Bardzo się przejął wyznaczoną mu rolą pedofila i ubrał się w połyskliwą czarną koszulę wpuszczoną w najbardziej obcisłe dżinsy, jakie Jeffrey kiedykolwiek widział na mężczyźnie. Posunął się nawet do tego, że zdjął z siebie swój złoty łańcuszek i dużo krócej przyciął brodę. Jeffrey pomyślał nawet, że tak naprawdę pewnie żyje dla takich akcji jak ta. Jak każdy inny gliniarz na świecie, jego samego nie wyłączając. – Powiedziałem: siad – warknął Nick.

Joe opadł ciężko na łóżko, podrapał się i zamruczał coś pod nosem. Był wychudzonym, dwudziestoparoletnim wyrostkiem z twarzą usianą młodzieńczym trądzikiem i co chwilę dobierał się do któregoś pryszcza, rozdrapując go do krwi.

Jeffrey spojrzał na Nicka z wyrzutem.

– Musiałeś go aż tak naćpać? – zapytał.

– A co, wolisz, żeby się tu zlał w spodnie? – odparł Nick.

– Nie zrobiłoby to większej różnicy – mruknął Jeffrey. Joe cuchnął równie odrażająco jak niechlujny hotelowy pokój za trzydzieści dolców za noc, w którym siedzieli. – Jesteś pewien, że ta klimatyzacja nie działa? – upewnił się.

– Jak włączymy, to nic nam nie wyjdzie z nagrania – przypomniał mu Nick. – Spokojnie, komendancie, niedługo będzie już po wszystkim.

– A co z Atlantą? – spytał Jeffrey.

Nick zerknął na Joe. Okazało się, że skrytka pocztowa w Grant wpisana przez Dottie do wniosku o kartę kredytową była tylko jej skrzynką kontaktową. Do skrytki przypisany był inny adres i cała korespondencja przychodząca do Grant była automatycznie przekazywana do innej skrytki na poczcie w Atlancie. Jeffrey poprosił Nicka o zorganizowanie obserwacji skrytki w nadziei, że Dottie w którymś momencie się tam zjawi.

– Wszystko gra – odparł Nick. – Jak tylko coś będę wiedział, to ty też.

Telefon przyczepiony do paska zaczął wibrować i Jeffrey wziął go do ręki.

– Tak?

– Cześć – odezwał się Frank. – Od śmierci żony dziś rano Patterson siedzi w przyczepie i nie rusza się z miejsca.

Jeffrey poczuł, jak mu z całego ciała schodzi napięcie. Może Patterson odwołał spotkanie.

– Jesteś pewien?

– Pewien, że pewien – zjeżył się Frank. – Nawet nie pojechał do szpitala, żeby odwiedzić chłopaka.

– Dobra – mruknął Jeffrey, rozłączył się i przekazał wiadomość Nickowi.

– To może zjawi się tu Dottie? – zastanowił się Nick. – Patterson nie jest głupi. Wie, że jest pod obserwacją.

Jakby na zawołanie, dokładnie w tym momencie rozległo się pukanie do drzwi. Dwa szybkie stuknięcia, przerwa, i następne.

Jeffrey czmychnął do łazienki i zostawił lekko uchylone drzwi, by nie przyciągać uwagi. Zmarszczył nos na smród panujący w ciasnym pomieszczeniu, które pewnie nie było wietrzone od czasu prezydentury Nixona.

– Hej, stary – odezwał się Joe i drzwi wejściowe skrzypnęły.

– Co to za jeden? – zapytał jakiś męski głos, który wydał się Jeffreyowi znajomy, ale którego nie potrafił jednoznacznie rozpoznać. Jedno było pewne: głos nie należał do Dottie Weaver.

– Jeden mój koleś – oświadczył Joe. – Lubi małe dziewczynki.

– Małe, malutkie dziewczynki – wtrącił Nick. – Kapujesz, o co mi biega, staruszku?

– Skończmy z tym od razu – odparł mężczyzna szorstko. – Mam samochód pod samym hotelem, więc chodźmy.

Jeffrey odczekał, aż wyjdą, i dopiero wtedy wychynął z łazienki. Cały czas odtwarzał sobie w myślach głos tego mężczyzny i starał się go rozpoznać, ale nie doznał olśnienia. Poczuł za to kolejną falę gorąca i znów spłynął potem na całym ciele, więc rozluźnił pasek na kamizelce kuloodpornej. Pomyślał, że niepotrzebnie ją w ogóle włożył, ale Sara go o to prosiła, a on jej obiecał. Gdyby wpadła na to, że może wyzionąć ducha z przegrzania, może by się jednak tak nie upierała.

Drzwi wejściowe były zbyt brudne, by się o nie opierać, więc Jeffrey stanął pod ścianą i pocąc się jak mysz w połogu, czekał na sygnał od Nicka, że jest już po wszystkim. Żeby sprawa mogła trafić do sądu, musieli mieć niezbity dowód w postaci samochodu pełnego towaru. By wypełnić sobie czymś czas, zaczął w myślach powoli liczyć do stu. Dotarł do sześćdziesięciu pięciu, gdy z dołu dobiegł go krzyk Nicka.

– Chodź tu! Chodź tu!

Pchnął drzwi i wyskoczył na ulicę z rewolwerem w ręku. Nick już wcześniej dokonał formalnego zatrzymania podejrzanego i Jeffrey ujrzał chudego, tyczkowatego mężczyznę w czarnym ubraniu. Mężczyzna leżał twarzą do ziemi i trzymał ręce złożone na głowie.

– Nie ruszaj się, ty cholerny zboczony skurwielu – warknął Nick przez zaciśnięte zęby, obmacując go w poszukiwaniu broni. – Masz coś przy sobie, czym się mogę skaleczyć?

Mężczyzna coś wymamrotał i Nick wymierzył mu kopniaka.

– Pytam się, masz? – powtórzył.

Tym razem: „Nie” zabrzmiało głośno i wyraźnie.

W pobliżu stało trzech agentów z Biura Śledczego i Jeffrey uznał, że może już schować broń i podejść bliżej do zatrzymanego. Przeprowadzona akcja tak napompowała Nicka adrenaliną, że na widok Jeffreya zaczął niemal krzyczeć.

– To jest ten twój bydlak?! Tego pierdolonego skurwiela szukasz?!

Patrząc na leżącego od tyłu, Jeffrey nie rozpoznawał w nim Teddy’ego Pattersona. Nie mówiąc już o tym, że Patterson musiałby być supermanem, by tak błyskawicznie przemieścić się z Grant do Augusty.

– Przekręć go na plecy – polecił, ponownie kładąc rękę na rękojeści rewolweru.

Nick złapał leżącego za skute kajdankami ręce i szarpnął tak gwałtownie, że Jeffrey gotów był przysiąc, że usłyszał, jak coś mu w środku chrupnęło.

– Uważaj! – zawył mężczyzna i obrzucił Nicka pełnym nienawiści spojrzeniem. Potem przeniósł spojrzenie na Jeffreya i ich oczy się spotkały. Krew odpłynęła mu z twarzy i usta rozwarły się w niemym zdumieniu.

Jeffrey pomyślał, że on sam ma pewnie równie zdumioną minę.

– Widzę, że się znacie – parsknął Nick.

Jednak jeszcze przez chwilę Jeffrey nie mógł wydobyć z siebie głosu. Musiał kilkakrotnie odchrząknąć, zanim udało mu się wydusić:

– Tak, nazywa się Dave Fine.

18

Dom Pogrzebowy Brocka mieścił się w jednym z najstarszych budynków w Grant. Ten wiktoriański kasztel z obronnymi wieżyczkami wybudował dla siebie człowiek szefujący lokalnej stacji przeładunkowej i dopiero po jakimś czasie jego szefowie w Atlancie zaczęli główkować, skąd u kolejarza pieniądze na budowę tak prestiżowej rezydencji. W rezultacie dom trafił na licytację, na której kupił go za bezcen ojciec Dana, John Brock, i wkrótce na parterze i w podziemiu uruchomił przedsiębiorstwo pogrzebowe. Rodzina zamieszkała na piętrze nad pomieszczeniami firmowymi i biedny Dan stał się od tej chwili obiektem ciągłych docinków ze strony innych dzieci, a te zaczynały się, gdy tylko wsiadał do szkolnego autobusu rano, i kończyły, gdy z niego wysiadał po szkole. W rezultacie Brock bardzo szybko nauczył się odgryzać i straszyć swych prześladowców, że jeśli nie dadzą mu spokoju, to ich wszystkich pomaca odciętą ręką trupa. Ściśle mówiąc, wszystkich z wyjątkiem Sary, bo ona jedna nigdy nie brała udziału w dokuczaniu, poświęcając większość czasu jazdy autobusem na naukę. Dan zwykle siadał obok niej, bo reszta bała się zarazić od niego trupim jadem.

Parter zakładu pogrzebowego miał grube aksamitne zasłony na oknach i puszystą zieloną wykładzinę dywanową na podłodze. Na końcach długiego holu, który dzielił parter budynku na dwie połowy, wisiały dwa ogromne kandelabry z początków XX wieku. Wzdłuż ścian stały ławy otaczające stoliki, na których wyłożono pudełka chusteczek higienicznych i postawiono na tacach karafki z wodą i szklanki. W przedniej części holu znajdowały się wejścia do dwóch sal pożegnań, w których wystawiano trumny ze zmarłymi, trzecia zaś, mniejsza, mieściła się w głębi, obok sali z ekspozycją trumien. Pomieszczenie, w którym niegdyś była kuchnia, służyło teraz jako biuro. Sara zatrzymała się przed ciężkimi dębowymi drzwiami z napisem BIURO i lekko zapukała. Nikt nie odpowiedział, więc uchyliła drzwi i zajrzała do środka. Za biurkiem ze zwieszoną głową siedziała Audra Brock, matka Dana, i Sara przez chwilę wsłuchiwała się w stłumione pochrapywanie starszej pani. Obok na biurku stał talerz z resztkami zestawu grillowego, a pani Brock najwidoczniej zażywała poobiedniej drzemki.

Sara brała udział w wystarczającej liczbie uroczystości pogrzebowych w zakładzie Dana Brocka, by bez trudu odnaleźć drogę do podziemi, gdzie mieściła się sala balsamowania zwłok. Zeszła na dół po gołych drewnianych schodkach, trzymając się poręczy na ścianie wąskiej klatki schodowej. Kiedyś już zjechała po tych schodach i potem przez trzy tygodnie odczuwała ból w stłuczonej kości ogonowej.

Na dole skręciła w lewo, minęła magazyn trumien i dotarła do otwartego przestronnego pomieszczenia, służącego jako sala balsamowania zwłok. Słychać było szum pracującej pompy, której wibracje niosły się echem po ścianach. Dan Brock siedział obok zwłok Grace Patterson i czekając, aż maszyna balsamująca usunie z ciała zmarłej całą krew i zastąpi ją chemikaliami, pogrążony był w lekturze gazety.

– Cześć, Dan – odezwała się Sara, by zwrócić jego uwagę.

Brock aż podskoczył na krześle i wypuścił z rąk gazetę.

– Rany – parsknął. – Myślałem, że to ona.

– Znam to uczucie. – Kiwnęła głową. Mimo że w miejskiej kostnicy pracowała już blisko dziesięć lat, wciąż zdarzało jej się, że siedząc samotnie w nocy, czuła, jak ciarki chodzą jej po plecach.

Dan wstał z miejsca i wyciągnął rękę.

– Czemuż to zawdzięczam zaszczyt, pani doktor?

Sara ujęła jego dłoń w swoje dwie i uścisnęła.

– Mam do ciebie trochę dziwaczną prośbę i za takie pomysły masz prawo mnie wyrzucić bez słowa.

Przechylił głowę i od góry do dołu obrzucił ją zdumionym spojrzeniem.

– Jakoś nie mogę sobie wyobrazić czegoś, co mogłoby wywołać taką moją reakcję – powiedział z uśmiechem.

– Poczekaj, aż usłyszysz – odparła, nie wypuszczając jego dłoni – i dopiero wtedy się wypowiadaj.

Kiedy wkroczyła do kliniki tylnymi drzwiami, w środku huczało jak w ulu. Podeszła do dyżurki pielęgniarek i nie mówiąc nawet cześć, zwróciła się do Nelly:

– Dzwonił Jeffrey?

Nelly uśmiechnęła się cierpko.

– Jak smakował obiadek, pani doktor?

– Musiałam odwołać – odparła, nie chcąc wdawać się w szczegóły. Nelly już nieraz dała jej odczuć, że nie pochwala tracenia czasu na sprawy związane z kostnicą. – Dzwonił? – powtórzyła.

– Nie. – Nelly potrząsnęła głową. – Ale za to słyszałam coś o Dottie Weaver.

– Co mianowicie? – Sara uniosła brew.

Nelly ściszyła głos.

– Deanie Phillips mieszka obok w sąsiednim domu. Wczoraj usłyszała nagle głośny huk, więc poszła zobaczyć, co się dzieje.

– No i co się działo?

– No więc – szepnęła Nelly, opierając łokcie na kontuarze – Deanie mówi, że słyszała, jak gliniarze rozmawiali między sobą, że Dottie ma coś wspólnego ze zniknięciem Lacey Patterson.

Sara z trudem powstrzymała westchnienie. Mieszkała w Grant niemal całe życie, a wciąż nie mogła się nadziwić, jak błyskawicznie rozchodzą się tu wszelkie plotki.

– Lepiej nie wierzyć we wszystko, co się słyszy – mruknęła, choć fakt, że plotka była niepokojąco bliska prawdy, był dość zastanawiający. Trudno było przewidzieć reakcję miasteczka, kiedy ludzie się dowiedzą, że Dottie Weaver to naprawdę Wanda Jennings. Sara też nie mogła się oswoić z tą myślą, zwłaszcza że przeprowadzone przez nią badanie w zakładzie pogrzebowym świadczyło, iż Grace Patterson niedawno przeszła poród.

– Tak jest, pani doktor – kiwnęła głową Nelly, z fałszywie potulnym uśmieszkiem na ustach. Potrafiła rozgryźć myśli Sary niemal równie dobrze jak Cathy Linton.

– A w ogóle ktoś mnie szukał?

– Masz tu trzy zatroskane kwoki – odparła Nelly, podając jej karteczki z zapisanymi telefonami.

Sara rzuciła okiem.

– Kiedy mam następnego pacjenta? – spytała.

– Za jakieś pięć minut. Jordanowie są zapisani na trzynastą trzydzieści, ale wiesz, że Gillian nigdy nie pojawia się na czas.

Sara rzuciła okiem na zegarek zdziwiona, że Jeffrey do tej pory nie zadzwonił. Żeby poradzić sobie z Teddym Pattersonem, nie potrzeba aż całej godziny. Zwłaszcza że formalnie rzecz biorąc, była to sprawa nie jego, tylko Nicka. Przez sekundę zastanowiła się nawet, czy nie powinna sama do niego zadzwonić, ale od razu się rozmyśliła. Znając go, wiedziała, że takie sprawdzanie pewnie by go nie ucieszyło. Nawet gdyby miała ku temu istotny powód.

– Wyskoczę tylko po colę. Zaraz wracam – rzuciła.

Idąc korytarzem, raz jeszcze spojrzała na zegarek. Przeprowadziła w głowie szybką kalkulację i doszła do wniosku, że Jeffrey powinien być z powrotem najpóźniej za godzinę.

Weszła do siódemki i zapaliła światło. Od lat wykorzystywali ten gabinet jako podręczny magazynek i jego obecny wygląd w pełni odzwierciedlał tę funkcję. Wzdłuż ścian ustawiono rzędy półek, jak w bibliotece, i Sara miałaby pewnie trudności, by rozpoznać połowę z tego, co na nich leżało.

Otworzyła drzwi lodówki i zaklęła pod nosem, widząc, że wszystkie dietetyczne cole zostały wypite. „Elliot” – sapnęła ze złością, wiedząc, że to on wiecznie wyprowadza wszystko z lodówki. Otworzyła zamrażalnik i już bez zdziwienia stwierdziła, że znikły również jej batony czekoladowe Dove i kilka zamrożonych gotowych dań obiadowych. Znikły w sensie praktycznym, bo z typową dla siebie skrupulatnością Elliot nie omieszkał zostawić pustych opakowań.

– Ja go chyba zamorduję – mruknęła, zatrzaskując drzwiczki zamrażalnika.

Wyszła na korytarz, czując, jak ogarnia ją wściekłość, która wzbierała w niej przez cały ostatni tydzień. Zatrzymała się jednak pod drzwiami swego gabinetu, dochodząc w porę do wniosku, że wyżywanie się na Elliocie za wszystko, co ją spotkało, nie będzie fair, nawet jeśli jest z niego wredna łasica podkradająca cudze batony Dove.

– Daj mi jeszcze minutkę – rzuciła w stronę Nelly, która już ruszała ku niej z naręczem kartotek z dokumentacją pacjentów.

Weszła do środka i zasunęła za sobą drzwi. Rozejrzała się po ciasnym wnętrzu i tak długo przebiegała wzrokiem po fotografiach na ścianie, aż natknęła się na zdjęcie Lacey Patterson. Zdjęcie pochodziło sprzed kilku lat i dziewczynka miała na nim dużo krótsze włosy. W porównaniu ze szkolnym zdjęciem, które znalazło się w ulotce informującej o jej zaginięciu, mogłaby równie dobrze być kimś zupełnie innym. Tak zawsze się dzieje z dziećmi w tym wieku. Nikt nie potrafi przewidzieć, jak jakieś dziecko będzie wyglądało za parę lat. Może bardzo utyć albo bardzo schudnąć. Włosy mogą mu ściemnieć lub pojaśnieć. Mogą uwydatnić się kości policzkowe lub może złagodnieć zarys szczęki. I na tym polegała ogromna przewaga kogoś takiego jak Dottie Weaver czy jak jej tam było naprawdę: że Lacey będzie cały czas rosła i zmieniała się. Oczywiście w pewnym momencie stanie się bezużyteczna dla kogoś, kto ciągnie zyski z wykorzystywania małych dzieci. Co się stanie z Lacey, kiedy osiągnie ten wiek? Czy pójdzie w ślady swojej matki i sama zacznie wykorzystywać inne dzieci? Czy też znajdzie jakiś sposób, by wyrwać się ze szponów Dottie?

– Pani doktor? – usłyszała pukanie i głos Nelly. – Dzwoni komendant na czwórce.

Sara pochyliła się nad biurkiem i szarpnęła słuchawkę.

– Jeff? – rzuciła głosem pełnym nadziei.

– Nie znaleźliśmy jej – mruknął ponuro.

Sara starała się nie okazać zawodu, choć wiedziała, że im dłużej to się ciągnie, tym szanse na odnalezienie dziewczynki stają się coraz mniejsze.

– Dobrze, że z tobą wszystko w porządku – wtrąciła szybko. – Teddy nie próbował się stawiać?

– To nie Teddy – odparł i powiedział jej, kogo zatrzymali.

W pierwszej chwili była pewna, że się przesłyszała.

– Pastor? – spytała z niedowierzaniem.

– Zadzwonię do ciebie później, okej?

– Dobrze – odparła i odłożyła słuchawkę.

Powiodła wzrokiem po ścianie i zatrzymała wzrok na fotografii dwóch synów Dave’a Fine’a, wiszącej tuż obok zdjęcia Lacey. Potem prześlizgnęła się wzrokiem dalej i przyjrzała twarzom innych dzieci: dziewczynek śpiewających w kościelnym chórze i grających w drużynie softballowej, którymi Dave Fine się opiekował. Trudno było nawet ocenić, ile dzieci mogło się przewinąć przez ręce Dave’a Fine’a i ile razy brutalnie wykorzystał pokładane w nim zaufanie.

19

Dave Fine poprosił o dostarczenie mu Biblii, po czym położył na niej prawą dłoń i wlepił pozbawiony wyrazu wzrok w Nicka Sheltona. Wyglądało, że nie bardzo może pojąć, co tu w ogóle robi.

– Ja kocham dzieci – oświadczył uroczyście. – Zawsze kochałem dzieci.

Nick odchylił się z krzesłem do tyłu i zawisł na tylnych nóżkach.

– Nie wątpię, pastorze.

Jeffrey milczał, bo Dave Fine był formalnie aresztantem Nicka. Nie przeszkodziło mu to jednak z wściekłością zaciskać dłonie i marzyć, by móc osobiście dobrać się do pastora. Nie mógł też uwolnić się od natrętnej myśli, że Dottie wciąż jest gdzieś na wolności i Bóg wie co wyprawia z nieszczęsną Lacey Patterson, a ten wstrętny zboczeniec po drugiej stronie stołu walnie przyczynił się do tego, że udało jej się zbiec.

– No to proszę – oznajmił Nick, rozkładając szeroko ramiona. – Niech pan nam opowie swoją wersję, słuchamy.

Fine popatrzył na Biblię, jakby w nadziei, że z niej uda mu się zaczerpnąć siłę. Wnętrze dłoni miał mokre od potu i Jeffrey z daleka widział ciemną smugę na czarnej okładce księgi w miejscu, gdzie spoczęła na niej dłoń pastora.

– Pracuję w kościele od blisko piętnastu lat – zaczął Fine. – Urodziłem się i wychowałem w Grant i w tym samym kościele zostałem ochrzczony.

Nick bujnął się na krześle w oczekiwaniu na ciąg dalszy.

– Tam też brałem ślub z moją żoną – ciągnął pastor – i tam chrzciłem moich dwóch synków.

W pokoju zapadło milczenie. Jeffrey zerknął ukradkiem na Fine’a i pomyślał, że oto ma przed sobą kogoś, kogo zwykło się nazywać filarem lokalnej społeczności. Fine uczestniczył ochotniczo w programie opieki nad ludźmi starymi i w czasie weekendów osobiście dostarczał starcom jedzenie. Obaj jego synowie grali w młodzieżowej lidze softballowej, on sam zaś trenował drużynę dziewcząt. Jeffrey pomyślał o tych wszystkich dziewczętach, z którymi Fine miał codzienny kontakt, i aż musiał poluzować sobie krawat pod szyją. I znów pięści same mu się zacisnęły.

– Żadnej nigdy nawet nie tknąłem – powiedział Fine, jakby czytał w jego myślach. – Wiem, że to grzech, wiem dobrze. – Przejechał palcem po grzbiecie Biblii. – Modliłem się o siłę i Pan Bóg mi ją dał.

Nick skrzyżował ramiona na piersiach i Jeffrey poczuł, że zapewnienia pastora zaczynają do niego trafiać. Nie afiszował się ze swoją religijnością, ale Jeffrey wiedział, że co niedzielę chodzi do kościoła, a jednym z wisiorków na jego łańcuszku był masywny złoty krzyż z brylancikiem wtopionym w środek ramion.

– Nigdy nie tknąłem żadnego z moich dzieci – powtórzył Fine. – Nigdy nie skrzywdziłem moich chłopców.

– Rozumie pan chyba, że nie możemy wierzyć panu na słowo – oświadczył Nick.

Fine zdawał się poruszony tym, że ktoś może wątpić w jego prawdomówność.

– Nigdy nie tknąłem moich synów – powtórzył. – Nigdy nie zrobiłbym czegoś takiego.

– Wiemy, że mali chłopcy pana nie interesują, ale rozumie pan, pastorze, że musimy wszystko zweryfikować.

Fine wbił wzrok w Biblię.

– Nigdy by do niczego nie doszło, gdyby to ona pierwsza do mnie nie przyszła.

– Ma pan na myśli Dottie Weaver? – upewnił się Nick.

– Jenny była takim słodkim, kochanym dzieckiem. Miała w sobie jakąś światłość. Prawdziwą światłość, którą obdarzył ją Bóg. – Twarz Fine’a rozjaśnił uśmiech. – I śpiewała jak aniołek. Naprawdę tak było. W jej głosie słychać było głos samego Pana Boga.

– Mhm – mruknął Nick. – To na pewno.

Fine obrzucił go spojrzeniem pełnym urazy, jakby chciał powiedzieć, że należy mu się więcej szacunku. Wydawało się, iż zupełnie nie zdaje sobie sprawy, że właśnie trwa policyjne przesłuchanie i wkrótce może na długie lata trafić do więzienia.

– Z czym przyszła do pana Dottie Weaver? – wtrącił Jeffrey.

Zdawało się, że włączenie się Jeffreya do rozmowy sprawiło mu ulgę.

– Nie tyle do mnie przyszła, ile mnie zwabiła. Adam nie miał zamiaru jeść owocu z zakazanego drzewa, póki Ewa go do tego nie skusiła.

– Zawsze mi się zdawało, że to była sprawka węża Adama – mruknął Nick.

Fine zmarszczył czoło.

– To wcale tak nie było. Mnie nigdy nie chodziło o seks.

– Ale mimo to uprawiał pan z nią seks – stwierdził Nick.

– Z początku nie – odparł Fine, zagryzając wargi. – Początkowo chciałem tylko z nią przebywać. – Przerwał i głęboko odetchnął. – Dottie pozwoliła mi zabierać ją do kina, czasem jeździliśmy do Macon, żeby kupić jej coś z ubrania. – Spojrzał po kolei na Jeffreya i Nicka, jakby szukając u nich akceptacji dla swego postępowania. – Jej ojciec ją porzucił – dodał – więc chciałem tylko wypełnić jej tę pustkę. Chciałem, żeby czuła się kochana i potrzebna.

Nick milczał, ale Jeffrey widział, jak napinają się mięśnie jego ramion.

– Chciałem tylko opiekować się nią, służyć jej radą.

– Czyżby? – rzucił Nick, nie próbując już ukrywać wrogości w głosie.

– Wiem, co sobie myślicie, i wcale tak nie było. Wcale a wcale tak nie było.

Jeffrey wciąż walczył z sobą, by zachowywać spokój.

– A jak było? – spytał obojętnie.

– Było tak… – Fine rozłożył szeroko ramiona – jak w prawdziwej miłości. Jak wtedy, gdy słucha się tego, co mówią dzieci, i próbuje rozumieć ich pragnienia i potrzeby.

– Więc to ona pragnęła seksu z panem? – zapytał Nick.

Fine bezradnie opuścił ramiona.

– Nigdy bym jej w taki sposób nie tknął. Wystarczało mi tylko jej towarzystwo.

– No i co spowodowało zmianę? – spytał Jeffrey.

– Dottie. – Wypluł to imię z ust jak truciznę. – Bo zawsze chodziło mi to po głowie, zawsze. Nie z Jenny, ale z innymi dziewczynkami. Z nieznajomymi, które widywałem na mieście. – Zamrugał gwałtownie powiekami.

Jakże łatwo ci ludzie potrafią się nad sobą roztkliwiać, pomyślał Jeffrey. Tylko że jakoś nigdy nie roztkliwiają się tak samo nad dziećmi, które krzywdzą

– Ale mnie te fantazje całkiem zadowalały – ciągnął. – Zupełnie mi wystarczały. Jestem człowiekiem żonatym, żyjącym w udanym związku małżeńskim – dodał z naciskiem. – Kocham moją żonę i moich synów.

– Nie wątpię – mruknął Nick ironicznie.

– Nic pan nie rozumie. – Fine potrząsnął głową.

– No to wyjaśnij to mnie, Dave – powiedział Jeffrey, przechylając się nad stołem. – Bo chciałbym to zrozumieć.

– Była taką rezolutną dziewczynką, umiała tak pięknie mówić. – Wziął do ręki Biblię. – Razem czytaliśmy Księgę, modliliśmy się. Tak dobrze się rozumieliśmy.

Jeffrey popatrzył na Biblię. Wprawdzie zawsze w głębi duszy wierzył w istnienie dobra i zła, jednak nigdy nie rozumiał tych pojęć w znaczeniu biblijnym. I teraz, patrząc na dłoń Fine’a złożoną na Biblii i słuchając, jak za pomocą modlitwy uwodził Jenny Weaver, pomyślał, że musi to chyba być bluźnierstwo najbardziej perfidne ze wszystkich.

– No dobra – wtrącił Nick. – Więc modliliście się razem i co takiego się stało, że nagle sytuacja uległa zmianie?

Fine odłożył Biblię i spojrzał na Nicka.

– Wszystko zmieniła Dottie – powiedział. – Któregoś razu wezwała mnie w środku nocy.

– Kiedy to było?

– Gdzieś tak koło Święta Dziękczynienia. W zeszłym roku.

– I co się wtedy stało? – zapytał Jeffrey, myśląc w duchu, że bydlak pewnie zaczyna teraz kłamać jak z nut.

– Pojechałem do niej do domu, bo powiedziała, że z Jenny jest coś nie tak. Powiedziała, że jest bardzo przygnębiona i musi ze mną porozmawiać. – Do oczu znów napłynęły mu łzy. – Byłem jej przyjacielem i nie mogłem odmówić prośbie o pomoc.

Jeffrey pokiwał głową na znak, że ma mówić dalej, a jednocześnie w pamięci stanęła mu scena, jak Sara pokazuje mu na kliszy rentgenowskiej pęknięcie kości łonowej Jenny, wskazujące na to, że stała się ofiarą brutalnego gwałtu. Dave Fine mógł być przecież tym, który się tego dopuścił.

Fine odchrząknął.

– Właściwie nigdy wcześniej nie byłem w tym domu w środku. Jenny zawsze czekała na mnie na schodkach przed wejściem. – Wytarł załzawione powieki wierzchem dłoni. – Kiedy przyjechałem na miejsce, Dottie wpuściła mnie do środka i zaprowadziła na górę do pokoju Jenny.

Zamilkł i ani Jeffrey, ani Nick, nie próbowali go pospieszać. Po przerwie, która zdawała się trwać w nieskończoność, podjął swą opowieść.

– I tam robiliśmy różne rzeczy – powiedział cicho. – Ze wstydem przyznaję, że robiliśmy różne rzeczy.

– Nie wy, tylko TY robiłeś z NIĄ różne rzeczy – powiedział Jeffrey z naciskiem. Chciał, by w tej sprawie nie było niedomówień.

– Tak – zgodził się Fine. – Robiłem różne rzeczy.

– Czy odbywało się to tylko w pokoju Jenny? – zapytał Jeffrey. Pomyślał, że to by mogło tłumaczyć, dlaczego ten jeden pokój nie został opróżniony. Jako jedyny zawierał ślady mogące naprowadzić na trop Fine’a.

– Tak. – Przełknął głośno ślinę. – Tylko w jej pokoju.

W pomieszczeniu znów zapadło milczenie. Obaj policjanci starali się przetrawić to, co usłyszeli, a Dave Fine zdawał się zbierać myśli. Z pewnością był dobry w prezentowaniu siebie jako bezbronnej ofiary. I dla trzynastoletniej dziewczynki jego aktorstwo mogło być przekonujące, ale nie dla Jeffreya. Im więcej wymówek przywoływał na swoją obronę, tym większą w nim wywoływał chęć, by mu skręcić kark.

W końcu Fine podjął opowieść.

– Dottie zrobiła nam parę zdjęć. Dowiedziałem się o tym dopiero później. – Prychnął ze smutkiem. – Następnego dnia przyniosła mi je do kościoła i zagroziła, że je ujawni, jeśli nie będę wykonywał jej poleceń.

– I jakie to były polecenia?

– Miałem się zająć dostawami – powiedział. – Wykorzystywałem do tego celu kościelną furgonetkę. – Teatralnym gestem zakrył sobie oczy dłonią. – Boże, zmiłuj się nade mną! Używałem do tego kościelnej furgonetki!

Jeffrey założył ręce na piersiach, siłą woli powstrzymując się, by nie wybuchnąć. Nick Shelton był tak wzburzony, że wydawało się, iż promieniuje od niego żar. Nie mógł pojąć, jak ten chory bydlak ma czelność jeszcze użalać się nad sobą. Najwyraźniej współczuł bardziej sobie niż temu biednemu dziecku, które zgwałcił.

– Gdzie jest teraz Dottie? – zapytał Jeffrey.

– Nie mam pojęcia – żachnął się Fine i dla lepszego efektu znów położył rękę na Biblii. – Bóg mi świadkiem, że nie wiem.

– Kiedy widział ją pan po raz ostatni? – spytał, wiedząc, iż nie ma żadnej pewności, że to, co usłyszy, będzie prawdą.

– W poniedziałek. Był u niej Mark. Pomagał jej wynosić wszystko z domu. Pomalowali ściany, zabrali prasę drukarską.

– Gdzie ją zabrali?

– Tego nie wiem – powiedział i wyglądało, że istotnie mówi prawdę. – Załadowali ją na ciężarówkę. Taką anonimową bez żadnych napisów.

– A potem?

– Potem mi oświadczyła, że muszę zrobić jeszcze jedną ostatnią dostawę, bo inaczej wyśle zdjęcia policji.

– A co z Lacey Patterson?

Jeffreyowi wydało się, że w oczach Fine’a coś na moment rozbłysło.

– Nie mam pojęcia. O takich sprawach Dottie nic mi nie mówiła, a ja się do tego nie mieszałem. Robiłem tylko to, co mi kazała, bo chciałem ochronić swoją rodzinę. Całe nasze życie.

Jeffrey skrzyżował ramiona.

– Kiedy przejął pan te pisemka?

– Wtedy wieczorem. Schowałem je w podziemiach kościoła i wyjąłem dziś rano.

– Wiedział pan już wtedy o spotkaniu w Auguście?

– Nie. – Potrząsnął głową. – Zadzwoniła do mnie wczoraj wieczorem. Wyglądało, że dzwoni z telefonu komórkowego.

– A mówił pan, że ostatni raz widział ją pan w poniedziałek – przypomniał Jeffrey.

– Bo tak było. Pytał pan, kiedy ją ostatni raz widziałem, a nie kiedy z nią rozmawiałem.

Jeffrey postanowił nie ciągnąć tego.

– No i co powiedziała? – zapytał.

– Powiedziała, w jakim hotelu i o której godzinie mam się spotkać z Joe, i jakie jest hasło dla następnej dostawy. – Fine zawiesił na chwilę głos, po czym dodał: – Powiedziała też, że jest wciąż w pobliżu i mnie obserwuje.

– I uwierzył pan? – wtrącił Nick. – Myśli pan, że wciąż jest gdzieś tu w mieście?

Fine wzruszył ramionami.

– Ona jest zdolna do wszystkiego.

– Na przykład do czego? – zapytał Jeffrey, a gdy Fine nie odpowiedział, dodał: – Jak pan myśli, co ona może zrobić z Lacey Patterson?

Fine odwrócił głowę w bok.

– Nie wiem, co może zrobić. Ja spotykałem się tylko z Jenny.

Jeffrey wlepił wzrok w Fine’a i zamyślił się. Pastor był tak doskonały w wynajdywaniu tłumaczeń dla swego postępowania, że wykrywacz kłamstw też pewnie dałby się oszukać. Miał też poważne wątpliwości, czy Fine widzi w ogóle coś złego w tym, co zrobił Jenny Weaver.

– Wiem, że Dottie potrzebuje pieniędzy – dodał po namyśle. – Powiedziała mi, że musi tu czekać na następną płatność. – Zawahał się i dodał podniesionym głosem, jakby to wszystko tłumaczyło: – Szantażowała mnie. Nie miałem innego wyjścia.

Jeffrey puścił to mimo uszu i myślami wrócił do skrytki pocztowej w Atlancie. Dottie nie mogła wiedzieć, że udało im się ją namierzyć. Na pewno jest przekonana, że to jej bezpieczny punkt kontaktowy, więc może uda im się ją dopaść, zanim zdąży zgwałcić następne dziecko albo odsprzedać komuś Lacey Patterson.

– No więc tak – zreasumował Nick. – Dziś rano załadował pan pisma do kościelnej furgonetki i przyjechał pan do Augusty, czy tak?

– Ale miałem złe przeczucia – dodał Fine, skubiąc kartki Biblii. – Myślę, że chciałem, by mnie już złapano. Nie mogłem dalej żyć z czymś takim na sumieniu.

– Mark uważał tak samo – dorzucił Jeffrey.

– Mark! – prychnął Fine z odrazą, jakby wspomniano przy nim o potworze z piekła rodem.

Nick i Jeffrey wymienili się spojrzeniami.

– Wiecie, dlaczego Jenny chciała go zastrzelić? – powiedział Fine z grymasem obrzydzenia na twarzy. – Bo skończyłoby się na tym, że robiłby to samo.

– To znaczy co?

– Bo jemu się to podobało. Nie miał z tego powodu żadnych wyrzutów sumienia.

– A pan je miał? – parsknął Nick.

Fine zignorował zaczepkę.

– Twierdzi pan, że Mark lubił pozować do zdjęć, tak? – zapytał Jeffrey, pamiętając grymas bólu na twarzy chłopca na oglądanych zdjęciach. – Tak nie wygląda dziecko, które robi to, co lubi.

– On to nie tylko lubił. On to chciał robić. – Fine postukał palcami po stole. – Jeśli mam wyrazić swoją opinię, to było tylko kwestią czasu, zanim by wciągnął w to swoją siostrę. I Jenny o tym wiedziała. Mimo wszystkich okrucieństw, jakie ją spotkały od tej rodziny, wiedziała, kim stał się Mark. I wiedziała, że skończy się to na molestowaniu Lacey. – Pociągnął nosem, jakby zbierało mu się na płacz. – I Jenny próbowała tylko ochronić Lacey przed tym potworem.

– Może pan to udowodnić? – spytał Jeffrey.

– Grace wciągnęła go w ten proceder, kiedy miał sześć lat – odparł Fine. – Była to tylko kwestia czasu. I Jenny o tym wiedziała.

– Nie może pan wiedzieć, jak potoczyłyby się losy Marka – żachnął się Jeffrey. – Gdyby każdy dzieciak zgwałcony przez zboczeńca, takiego jak pan, wyrastał potem na sadystę molestującego dzieci…

– Pan nie zna dobrze Marka, panie komendancie – przerwał mu Fine. – Może mi pan wierzyć. Dręczyłby dzieci dokładnie tak samo jak jego matka. – Pokręcił ze smutkiem głową. – Pobierał nauki u mistrzyni.

– Sam był jeszcze dzieckiem.

Fine uniósł palec, jakby wygłaszał sentencję wyroku.

– Był już dorosłym mężczyzną. Mógł przestać, gdyby tego chciał.

– Podobnie jak pan – warknął Nick.

Uwaga ta wyraźnie go zabolała i zareagował spuszczeniem głowy. Wlepił wzrok w Biblię i wydął usta w klasycznym grymasie człowieka niewinnie pomawianego.

W pokoju zapadła cisza i wszyscy trzej zdawali się zbierać siły do następnej rundy. Pierwszy odezwał się Jeffrey, starając się mówić spokojnie.

– Podzielił się pan z Jenny tą swoją teorią na temat Marka? Czy to dlatego chciała go wtedy zastrzelić?

Fine nie odrywał wzroku od Biblii i Jeffrey zrozumiał jego milczenie jako potwierdzenie.

– A co jeszcze Dottie kazała panu robić? – zapytał.

– Tylko te dostawy.

– Nie, przedtem.

– Kazała mi przychodzić i asystować przy robieniu zdjęć – odparł. – Nie chciałem, ale ona trzymała w garści całe moje życie. – Wyciągnął dłonie i ścisnął je dla lepszego efektu. – Gdyby te zdjęcia ujrzały światło dzienne, byłbym zrujnowany. Nie tylko ja, ale moja żona, moje dzieci… – Łzy znów nabiegły mu do oczu. – Mam swoje obowiązki…

– To znaczy, że pozował pan do kolejnych zdjęć? – zapytał Jeffrey zdumiony, że ktoś może być aż tak głupi. A może nie? Może wcale nie był głupi, tylko po prostu to lubił.

Fine przytaknął.

– Nie chciałem. Ale ona… – przerwał, szukając właściwego słowa – ona uwielbiała wszystkich upokarzać. Sprawiało jej to satysfakcję.

– I w jaki sposób upokarzała pana?

– Wiedziała, że nie lubię chłopców, więc kazała mi robić z nimi różne rzeczy.

– Z Markiem Pattersonem?

Kiwnął niechętnie głową i po raz pierwszy wydawało się, że odczuwa coś w rodzaju wstydu.

– To, co było między mną a Jenny, to było coś… specjalnego. Wiem, że tego nie zrozumiecie, ale między nami coś było. Coś, co nas ze sobą wiązało. – Przykrył sobie oczy dłonią. – Była moją pierwszą. I tak bardzo ją kochałem.

– Może pan nam zaoszczędzić szczegółów – warknął Jeffrey – bo przysięgam Bogu, że inaczej dostaniesz taki wpierdol, że ci ta twoja miłość razem z flakami dupą wyjdzie.

Fine podniósł na niego zbolałe spojrzenie, jak ktoś zraniony brakiem zrozumienia.

– I dlaczego przerwałeś? Mam na myśli Jenny, te wasze seksualne ekscesy.

– Bo mnie odepchnęła – jęknął i zaczął płakać. – Powiedziała, że już nie chce mieć ze mną nic wspólnego. – Głośno pociągnął nosem. – Zaraz po tych zdjęciach… Sam nie wiem. Było tak, jakby Dottie ściągnęła mnie tamtej nocy po to, żeby coś Jenny udowodnić.

– Udowodnić, że wszyscy jesteście tacy sami – mruknął Jeffrey. Pomyślał jednocześnie, że byłoby to zachowanie doskonale pasujące do kogoś takiego jak Dottie Weaver.

– To nieprawda – jęknął Fine. – Naprawdę kochałem Jenny. Bardzo mi na niej zależało.

– I dlatego pojechałeś do niej po obozie zimowym?

– Wyglądała na chorą. – Fine kiwnął głową. – Nie wiedziałem, co jej jest, a Dottie nie chciała mnie do niej dopuścić. Zgodziłem się nawet pozować do następnych zdjęć tylko po to, żeby dostać się do tego domu i upewnić, że z Jenny wszystko w porządku. Ale w czasie tej sesji jej nie było. Siedziała u Grace w przyczepie.

Jeffrey zacisnął zęby. Wiedział doskonale, że Fine z własnej woli pojechał do Dottie, by tam zabawiać się z kolejnymi dziećmi. To, iż wierzył, że prawdziwie kochał Jenny, było równie pewne, jak to, że z jego głową musiało być coś mocno nie w porządku.

– A jak to wyglądało z Grace Patterson? – zapytał Nick. – W jaki sposób ona w tym wszystkim uczestniczyła?

Na dźwięk tego nazwiska Fine aż jęknął.

– Ona była jeszcze gorsza niż Dottie. Była obrzydliwa.

– W jakim sensie?

– Te jej wszystkie pomysły, z jakimi wyskakiwała – powiedział ze wstrętem w głosie. – Niech się smaży w piekle za swoje grzechy.

Jeffrey powstrzymał się od oczywistej riposty.

– Dottie i Grace działały w tym razem? – spytał tylko.

– Grace obmyślała i ustawiała większość zdjęć. Dottie zajmowała się stroną biznesową ich działalności. – Odczekał chwilę i dodał: – Wszystkie pozy na zdjęciach były wymyślone przez Grace. Sama też lubiła brać w nich udział, dotykać dzieci. A im bardziej było to sadystyczne, tym lepiej.

– A Dottie nigdy się w to nie włączała?

– Umiała tak ustawiać zdjęcia, że wyglądały na autentyczne. Te bardziej romantyczne. Dottie wymyślała miękkie sceny, Grace była od twardych ujęć. – Nerwowo oblizał wargi, jakby było oczywiste, że cała wina spada na obie kobiety, nie na niego. – Obie znały się jeszcze z dawnych czasów.

– Powiedziały ci o tym?

– Nie. Powiedziała mi o tym Jenny. Powiedziała, że przez jakiś czas dużo z matką podróżowały. I gdziekolwiek były, Grace odwiedzała je co najmniej raz w miesiącu.

– A Teddy Patterson? – zapytał Jeffrey.

Fine potrząsnął głową.

– On by nas wszystkich pozabijał, gdyby tylko się dowiedział.

– To znaczy, że on nic nie wiedział? – zdziwił się Nick.

– Oczywiście, że nie. Nigdy nic się nie działo, dopóki nie wyjechał z miasta. Jeździł dużo po kraju ciężarówką.

Jeffreya zaskoczyło to tak samo jak Nicka.

– I nigdy nie rozwoził tych pisemek? – spytał z niedowierzaniem.

– Grace trzymała go z dala od całej sprawy – potwierdził Fine. – On się do tego nie nadawał.

– W jakim sensie się nie nadawał? – zapytał Nick.

Fine znów opuścił wzrok na Biblię.

– Myślę, że był taki jak ja. Taki, który kocha dzieci.

– Który krzywdzi dzieci – poprawił go Nick.

– Ja jej nie skrzywdziłem.

– Czyżby? – syknął Jeffrey, pochylając się nad stołem. – To może nam opowiesz, w jaki sposób trzynastoletnia dziewczynka doznaje pęknięcia kości łonowej?

– Miała też do czynienia z innymi mężczyznami – odparł Fine. Wyraźnie informacja o jej urazie go nie zaskoczyła.

– Z innymi, ale nie tak delikatnymi jak ty? – powiedział Jeffrey ironicznie.

– To nie było tak.

– Doprawdy? – zdziwił się Jeffrey, nie zmieniając tonu. – Jakiego masz dużego, Dave? Chcesz może, żebym zajrzał do protokołu sekcji zwłok Jenny i powiedział ci, o ile była mniejsza od ciebie?

Fine odchrząknął i zamilkł. Podniósł tylko Biblię ze stołu i przycisnął ją do piersi. Jeffrey patrzył na niego w milczeniu, mając wrażenie, że coś przegapił. I chwilę później już wiedział: obrączka na lewej dłoni Fine’a. Natychmiast stanęła mu przed oczyma jedna ze scen w pisemku: męska ręka na głowie Jenny Weaver, pchająca ją w dół ku sobie z taką siłą, że dziewczynka aż się dławi.

– Ty skurwysynu! – krzyknął i rzucił się przez stół. Wyrżnął przy tym kolanem o krawędź, ale nawet nie zwrócił na to uwagi. Wyciągnął ręce i chwycił za Biblię.

– Jeffrey! – wykrzyknął Nick, próbując go odciągnąć, ale nie wkładając w to zbytnio serca.

Jeffrey tym razem pozwolił swej wściekłości wziąć górę.

– Ty zboczony skurwysynu! – wrzasnął, wyrywając Biblię z dłoni pastora. Fine trzymał ją tak kurczowo, że wraz z krzesłem poleciał do tyłu. – Widziałem te zdjęcia, ty bydlaku! Widziałem, co z nią wyprawiałeś. Widziałem, jak ją gwałcisz! – Stał, pochylając się nad stołem, ciężko dysząc. – Nie zasługujesz na to – rzucił, wskazując na Biblię. – Po tym, co robiłeś z tymi dziećmi… po tym, co jej zrobiłeś…

– Była tylko Jenny – zajęczał Fine.

– Na zdjęciach widać twoją jebaną obrączkę – warknął Jeffrey, odkładając Biblię na stół. – Widziałem ją na co najmniej dziesięciu różnych zdjęciach z dziesięciorgiem różnych dzieciaków. – Obszedł stół dokoła, lekko utykając i krzywiąc się z bólu. – Ty cholerny kretynie.

– Nie wolno ci tak do mnie mówić – obruszył się Fine.

Jeffrey chwycił go za ramię i szarpnął z podłogi.

– Powinieneś się cieszyć, że tylko do ciebie mówię, a nie robię tego, na co mam naprawdę ochotę. Spuścić ci takie lanie, żebyś do końca życia popamiętał.

– To jest przejaw brutalności policji – oświadczył Fine, otrzepując sobie spodnie. – Żądam adwokata.

– Buddy Conford nie zbliży się do ciebie nawet na dziesięć metrów – prychnął Jeffrey.

– Mam kogoś innego – oznajmił Fine z godnością, utykając koszulę do spodni. – Kogoś z Atlanty.

– Kogoś, kto jest gotów bronić takich samych zboczeńców jak on sam, tak? A swoje honorarium pewno pobiera w pornosach.

Fine uśmiechnął się i po raz pierwszy Jeffrey odniósł wrażenie, że to on zaczyna panować nad sobą i całą sytuacją.

– Albo w małych dziewczynkach – powiedział niemal pogodnie.

Jeffrey znów poczuł ogarniającą go wściekłość i wręcz zwierzęcą chęć, by rzucić się tamtemu do gardła. Pomyślał, że jeśli tego nie zrobi, to głównie dlatego, że Fine może wiedzieć więcej, niż im do tej pory powiedział.

– Pójdziesz do pierdla – oświadczył zimno. – Wiesz, co tam robią z takimi jak ty?

– Akurat – mruknął Fine. – Oglądam telewizję i wiem, że pleciesz bzdury.

– Bzdury? – zdziwił się Nick. – Masz na myśli tę krwawą masę, jaką co rano będziesz miał w gaciach?

Fine na tyle panował już nad sobą, że w jego głosie pojawiła się nawet nutka triumfu.

– Nie sądzę, żebym trafił do aresztu.

– A to niby dlaczego? – spytał Nick.

– Bo mam coś w zamian – odparł z uśmiechem.

– Co masz w zamian? – warknął Jeffrey, starając się nie okazywać zbytniego zainteresowania. Jeśli Fine zorientuje się, że im na czymś zależy, nigdy im tego nie powie.

– Najpierw poczekamy na mojego adwokata – odparł Fine, wyciągając obie ręce do skucia kajdankami. – Bez mojego adwokata nie mam nic więcej do powiedzenia.

– Zastanowisz się nad tym w ogólniaku. – Jeffrey kiwnął głową, wyciągając zza pasa kajdanki.

– O mój Boże – zatroskał się Nick. – Ogólniak!

– Co to jest ogólniak? – spytał Fine i w jego głosie pojawiła się nutka strachu.

– Nic takiego. Zwykły areszt – odparł Jeffrey, zatrzaskując mu kajdanki.

– Tylko że ciekawostka z takimi aresztami polega na tym – wyjaśnił Nick – że siedzi w nich razem mnóstwo facetów, którzy w dzieciństwie mieli do czynienia z kimś takim jak ty.

– I co to znaczy? – zapytał Fine, zwracając ku niemu twarz.

– To znaczy – odparł Jeffrey z uśmiechem, obracając Fine’a ku drzwiom – że kiedy będziesz czekał na tego swojego adwokacinę, zanim on tu dojedzie z Atlanty, to będziesz miał kupę czasu, by opowiedzieć swoim współwięźniom, jak to jest z miłością.

– Zaraz, chwileczkę. – Fine zaparł się w miejscu, mimo że Jeffrey zaczął go popychać ku drzwiom. – Muszę mieć oddzielną celę.

– Nic nie musisz, ty pierdolony zboku – warknął Jeffrey i pchnął go tak silnie, że gdyby Nick go nie podtrzymał, Fine runąłby na podłogę.

– Tak mówi prawo – zaperzył się Fine. – Nie możesz mnie zamykać razem z innymi.

– Mogę robić, co mi się podoba – zapewnił go Jeffrey.

– Zaraz, moment – powtórzył Fine piskliwie, a w głosie słychać było przerażenie. – Nie możesz tego zrobić.

– A to niby dlaczego? – warknął Jeffrey, chwycił pastora za kołnierz i pociągnął do drzwi.

– Nie! – krzyknął Fine i wyciągnął rękę, by przytrzymać się framugi. Nie sięgnął jej i pojechał tylko paznokciami po drewnie, szukając punktu zaczepienia.

– A co, Dave? Może masz mi coś do powiedzenia? – burknął Jeffrey, popychając go po korytarzu.

– Pomóżcie mi! – jęknął Fine w stronę policjanta wychodzącego akurat z toalety. Gliniarz obrzucił go spojrzeniem, potem spojrzał na Jeffreya, a następnie bez słowa odwrócił się i odszedł, jakby niczego nie zauważył.

– Ruszaj się – rozkazał Jeffrey, wciąż trzymając Fine’a za kołnierz.

– Niech mi ktoś pomoże! – wrzasnął Fine, ugiął kolana i ukląkł. Nic mu to jednak nie pomogło, bo Jeffrey chwycił go za koszulę i zaczął ciągnąć, szorując nim po podłodze. – Na pomoc! – wrzasnął znów Fine.

– Tak jak ty pomogłeś Jenny? – zapytał obojętnie Nick. – Chodzi ci o taką pomoc, jakiej udzieliłeś Lacey?

– Nie wiem, gdzie ona jest! – wydarł się Fine i zaparł rękami o podłogę, by zwiększyć tarcie.

Drzwi uchyliły się i pojawiła się w nich głowa Marli. Kobieta obrzuciła go spojrzeniem i bez słowa cofnęła się do środka.

– Pomóż mi! – krzyknął Fine łamiącym się z wysiłku głosem. – Boże, proszę, pomóż mi!

Jeffreyowi ścierpła ręka i puścił Fine’a, a ten zwalił się na podłogę i zaczął szlochać.

– O Panie, błagam, zbaw mnie od tych ludzi!

Nick pochylił się nad nim.

– Pan pomaga tym – rzekł – którzy sami sobie pomagają.

– Ale ty nie przestawaj się modlić, Dave – dorzucił Jeffrey. – Módl się, żeby gazety nie opisały, jak zdechłeś od rozerwanej na strzępy odbytnicy.

Nick współczująco położył Fine’owi rękę na ramieniu.

– Byłoby bardzo przykro twojej żonie i chłopakom przeczytać coś takiego. To bardzo nieprzyjemna śmierć – powiedział z troską w głosie.

Fine podniósł na niego twarz zalaną łzami.

– No już dobrze – wyjąkał. – Okej. Okej.

– Co okej? – zapytał Jeffrey.

– Okej. Może wiem, gdzie ona jest.

Jeffrey prowadził, Nick usiadł z tyłu obok Fine’a. W pewnej odległości za nimi jechał nieoznakowany samochód z czterema agentami z Biura Śledczego.

– Tylko uprzedzam cię, Dave – odezwał się Jeffrey, skręcając w prawo, by po raz czwarty okrążyć ten sam kwartał ulic. – Nie próbuj z nami pogrywać.

– Mówiłem, że nie jestem pewien tego adresu – jęknął Fine. – Dottie tylko raz mnie tam zabrała.

– I po co cię tam zabrała? – chciał wiedzieć Nick.

– Po nic – odparł Fine naburmuszonym tonem i zagapił się w okno.

Jeffrey przyjrzał mu się we wstecznym lusterku.

– Mam nadzieję, że nie próbujesz w ten sposób odwlekać tego, co nieuniknione – oświadczył.

– Nie próbuję, okej? – burknął Fine. – Powiedziałem już, że tu miała swoje sprawy.

– Co za sprawy? – zainteresował się Jeffrey.

Przez chwilę zdawało się, że Fine nie ma zamiaru odpowiadać, jednak widać się rozmyślił. Jeffrey chciałby wierzyć, że to wyrzuty sumienia skłaniają go do wyjawiania im szczegółów, jednak był wystarczająco długo policjantem, by wiedzieć, że kieruje nim zwykła ludzka głupota.

– Mieszka tu jeden gość – wycedził Fine. – Czasem trzyma u siebie dzieci.

– I jesteś pewien, że mieszka tylko on jeden? – upewnił się Jeffrey.

– Tak. Zazwyczaj korzystają z tego adresu jako przechowalni.

– Przechowalni czego? – zapytał Nick.

– A jak myślicie? Najczęściej zdjęć, ale widziałem też dzieci i sprzęt fotograficzny.

– I teraz z dobroci serca doniosłeś na niego policji. – Nick kiwnął głową.

Fine znów odwrócił twarz do okna i widać było, że czuje się urażony. Droga do Macon zajęła im godzinę, potem przez następne dwie kręcili się po różnych zakamarkach, poszukując domu, który Fine obiecał rozpoznać na oko. Jeffrey spojrzał we wsteczne lusterko i pomyślał, że nie zdziwi go, jeśli ktoś z mieszkańców niedługo zadzwoni na policję w Macon i zawiadomi o dwóch podejrzanych samochodach, które kręcą się po okolicy.

Ich poczynania tutaj były sprawą dość delikatną. Wprawdzie, formalnie rzecz biorąc, Macon podlegało jurysdykcji Biura Śledczego Stanu Georgia, ale dobry obyczaj wymagał, by w takiej sytuacji uprzedzać lokalną policję, że na jej terenie organizowana jest jakaś akcja. Ponieważ jednak ani Jeffrey, ani Nick nie byli pewni, czy Fine mówi prawdę o domu w Macon, nie mówiąc już o tym, czy ktoś rzeczywiście przetrzymuje w nim Lacey Patterson, nie mieli lokalnej policji zbyt wiele do powiedzenia. Ponadto, nie znając dokładnego adresu, nie mogli też uzyskać formalnego nakazu rewizji. Jeffrey liczył jednak, że w razie czego powoła się na klauzulę bezpośredniego zagrożenia i w ten sposób obejdzie tę biurokratyczną przeszkodę. Mogą zawsze stwierdzić później, że zauważyli w domu coś podejrzanego. W sytuacji gdy chodziło o dziecko i każda zwłoka mogła mieć kluczowe znaczenie, nie było się co przejmować konsekwencjami.

– Skręć tu w lewo – odezwał się Fine. – Ta ulica wygląda znajomo.

Jeffrey skręcił, myśląc, że chyba znów nic z tego, bo tędy już jechali.

– I teraz w prawo – rzucił Fine i w jego głosie pojawiło się podniecenie.

Jeffrey skręcił w prawo i wjechał w uliczkę, na której jeszcze nie byli. Spojrzał w lusterko i wymienili się z Nickiem spojrzeniami.

– Jest! – wykrzyknął Fine. – To ten po prawej, ten z bramą.

Jeffrey nie zatrzymał się, ale i tak zdążył zauważyć, że wszystkie okna w domu są pozasłaniane, a przed domem świecą się nocne lampy, choć jest środek dnia. Na bramie wisiała potężna kłódka i można się było tylko zastanawiać, czy ma przeszkadzać w dostępie do domu czy w próbie wydostania się z niego.

Jeffrey stanął przy końcu uliczki i odczekał, aż podjedzie samochód z agentami. Przez szybę słychać było samochody jadące szosą międzystanową, biegnącą zaledwie kilkadziesiąt metrów dalej. Jeffrey pomyślał, że ludzie tu mieszkający są pewnie przyzwyczajeni do hałasu, ale w jego uszach każdy przejeżdżający samochód brzmiał jak skrobanie gwoździem po szkle.

Z nieoznakowanego samochodu wysiadł agent Wallace, zostawiając w środku pozostałą trójkę: dwóch mężczyzn i jedną kobietę. Poprawił pasek u spodni, choć broń miał w kaburze zawieszonej na ramieniu. Był młodym osiłkiem tak napakowanym mięśniami, iż mogło się wydawać, że krótkie rękawki koszuli lada chwila trzasną od naprężenia. Twarz miał dokładnie wygoloną i niemal widać było ślady po żyletce.

– To ta chałupa z bramą? – spytał, ściągając z nosa okulary przeciwsłoneczne.

– Tak twierdzi nasz ekspert – przytaknął Jeffrey.

Wallace zajrzał do samochodu, napotkał wzrok Fine’a i skrzyżował ramiona na piersiach.

– Jebany palant – rzucił z pogardą i splunął na jezdnię.

Nick skończył właśnie rozmowę z szefem policji w Macon.

– Nie jest zachwycony – mruknął.

– I trudno mu się dziwić. – Jeffrey kiwnął głową. Gdyby ktoś z Biura Śledczego zadzwonił do niego z informacją że właśnie prowadzą w Grant jakąś akcję, o której nic wcześniej nie wiedział, też byłby wściekły.

– Trochę to potrwa – dodał Nick – zanim uda im się ruszyć tyłki i się tu pojawić.

– Podałeś im numer domu?

– Cholera – parsknął Nick – nawet nazwy ulicy nie zapamiętałem.

Jeffrey roześmiał się głośno. Pomyślał, że zdecydowanie woli być teraz tu niż w komisariacie policji w Macon. Nick otworzył tylne drzwi, szarpnął ręce Fine’a i zanim pastor zdołał zaprotestować, przykuł go kajdankami do uchwytu na drzwiach.

– To go przytrzyma. – Zachichotał.

– Nie możecie mnie tu tak zostawić – jęknął Fine.

– Na twoim miejscu zażywałbym samotności, póki możesz – poradził mu Nick.

Fine poczerwieniał.

– Obiecaliście, że mnie zamkniecie w pojedynczej celi.

– To prawda – potwierdził Jeffrey. – Ale tylko u mnie w areszcie. Nie mam wpływu na to, co się będzie działo w więzieniu.

– Ale nic się nie martw, kochasiu – zachichotał Nick. – Jestem pewien, że w więzieniu znajdziesz godne siebie towarzystwo.

– Nie możecie mi tego zrobić!

– Nie bój nic, pastorku – dodał Nick z uśmiechem. – Spośród nich już niemal wszyscy odnaleźli drogę do Boga. Będziesz mógł się z nimi modlić, ile dusza zapragnie.

Fine spojrzał przerażony na Jeffreya.

– Obiecałeś mi!

– Obiecałem ci co do mojego aresztu, Dave. Nie mam nic do powiedzenia, jeśli chodzi o prawdziwe więzienie. To już będzie wyłącznie sprawa między tobą i władzami stanowymi.

– Powiedziałeś, że się dogadamy.

– Dogadamy się – potwierdził Jeffrey – jeśli chodzi o skrócenie wyroku. Ale do pierdla i tak będziesz musiał pójść.

Fine chciał coś jeszcze powiedzieć, ale Jeffrey zatrzasnął mu drzwi przed nosem.

– Pizda jedna – mruknął Nick.

– Z której na pewno ktoś chętnie skorzysta. – Jeffrey kiwnął głową i zablokował drzwi pilotem.

– Kurcze! – parsknął Nick z błyskiem w oku i poprawił rewolwer pod pachą. – Aż trudno uwierzyć, że coś takiego spotyka mnie dwa razy w ciągu jednego dnia.

– Weźmy ze sobą juniora – powiedział Jeffrey, wskazując głową Wallace’a, który wyglądał tak, jakby chciał wyskoczyć ze skóry. Czuł, że on sam wygląda podobnie, a w jego żyłach krążyło tyle adrenaliny, że u kogoś mniej przywykłego mogłoby to wywołać atak serca.

Nick podszedł do samochodu agentów i kazał pozostałej trójce obstawić dom.

– Dajmy im jeszcze chwilę czasu – powiedział, rzucając okiem na zegarek. Wiadomo było, że przy tego rodzaju akcjach czas albo stoi w miejscu, albo pędzi jak szalony.

Wrócił do samochodu i przyjrzał się naburmuszonej twarzy pastora.

– W taki upał to bym nawet psa w zamkniętym samochodzie nie zostawił – mruknął do Jeffreya.

– Ani ja – zgodził się Jeffrey i nie ruszył palcem, by choć uchylić okno.

Wszyscy przez chwilę w milczeniu obserwowali samochody pędzące po ruchliwej autostradzie, czekając na sygnał ze strony Nicka.

Ten spojrzał w końcu na zegarek.

– Dobra, idziemy – zarządził.

Jeffrey przełożył broń do kabury pod pachą i ruszył w ślad za Nickiem. Miał jeszcze drugi rewolwer przytroczony do kostki u nogi i normalnie czułby się dość głupio, mając na sobie taki arsenał, jednak w tym domu za bramą spodziewał się najgorszego.

Dom od ulicy w dużej mierze zasłaniały drzewa i zarośla. Z bliska okazało się, że zbudowano go z cegły i częściowo obłożono panelami PCW, rynny zaś i rury ściekowe pomalowano na biało, pod kolor okładzin. Dom był niewielki i składał się zapewne z pokoju dziennego połączonego z kuchnią, łazienki i dwóch sypialni. W Grant było mnóstwo takich domów. Budowano je szybko i tanio, tuż po wojnie, z myślą o wracających z wojska weteranach. Domy miały fundamenty z betonowych bloków wyposażonych tylko w kanały wentylacyjne pozwalające im oddychać.

– Tu nie ma piwnic – zauważył Nick.

Jeffrey kiwnął głową i wskazał ręką na dach. Piętra też nie było, był za to niewielki strych, gdzie można by kogoś schować.

Pierwszy ruszył Wallace i bez wysiłku pokonał półtorametrowe ogrodzenie ze stalowych ogniw, w miejscu najbardziej osłoniętym przez zarośla. Nickowi poszło nieco gorzej i stęknął nawet cicho, gdy już po drugiej stronie ogrodzenia omsknęła mu się noga i wyrżnął siedzeniem o ziemię. Jeffrey ruszył ostatni. Zaskoczyło go, że nie może dobrze zgiąć kolana i dopiero po chwili przypomniał sobie, że huknął nim o stół, kiedy rzucił się na Fine’a.

Gdy wszyscy trzej znaleźli się po drugiej stronie, Nick wyjął z kieszeni małe walkie-talkie.

– Jesteśmy w środku – rzucił cicho.

– Gotowe – usłyszeli cichą odpowiedź oznaczającą, że reszta też zajęła pozycje.

Jeffrey wyciągnął rewolwer i machnął nim w stronę drzwi wejściowych. Podeszli bliżej i usłyszeli płynącą ze środka cichą muzykę. Jeffrey rozpoznał przebój jednego z boysbandów, choć nie umiał powiedzieć którego.

Wallace ustawił się przy drzwiach z rewolwerem przy skroni skierowanym do góry, policzył do trzech i wymierzył kopniaka.

Drzwi nawet nie drgnęły.

– Cholera – zaklął, potrząsając nogą.

Jeffreyowi przemknęło przez głowę, że to może nie ten dom, potem jednak skoncentrował się na myśli, że za drzwiami może stać ktoś z dwulufową strzelbą w garści, gotów odstrzelić im wszystkim głowy. Przez sekundę pomyślał jeszcze o Sarze i tym, że tak się o niego martwiła, potem jednak jego myśli powędrowały ku Lacey Patterson i już wszystko inne wyparowało mu z głowy.

Dał Wallace’owi znak, że teraz kopną obaj jednocześnie, policzył do trzech i tym razem drzwi nie wytrzymały.

– Policja! – wrzasnął Nick i wdarł się za nimi do środka.

Okazało się, że w środku nie stoi ktoś ze strzelbą gotową do strzału, jest natomiast dziewczynka w krótkim różowym podkoszulku i różowych majteczkach. Wyglądała, jakby ją swoim najściem wyrwali z drzemki. Jeffrey skierował rewolwer w sufit i już ją miał zapytać, czy nic jej nie jest, gdy dziewczynka bez słowa pokazała w głąb korytarza.

Zdjął marynarkę i okrył nią dziecko, Nick i Wallace przeszli na drugą stronę domu. Wyprowadził dziewczynkę z domu i kazał jej czekać przed bramą. Miał ochotę coś jej powiedzieć, objąć ją i zapewnić, że jest już bezpieczna, jednak z jej buzi wyzierała taka pustka, że nie umiał się na to zdobyć. Zachowywała się tak, jakby nic do niej nie docierało.

Nick i Wallace wrócili, kręcąc głowami, że po drugiej stronie nie ma nikogo. Nick wystawił brodę na znak, że ruszy pierwszy w głąb korytarza i Jeffreyowi przypomniało to wczorajszą wizytę w domu Dottie Weaver i przykrą niespodziankę czekającą na końcu korytarza. Układ pomieszczeń w obu domach był podobny, choć panował tu zupełnie inny nastrój. Wyplamiona wykładzina na podłodze tłumiła ich kroki, ściany zaś obwieszone były oprawionymi w ramki fotografiami dzieci.

Nick rozpłaszczył się na ścianie przy zamkniętych drzwiach do pierwszej sypialni. Stąd właśnie dochodziła muzyka i Jeffrey mógł już teraz rozróżnić słowa piosenki: „Kocham cię, kocham cię, słodka moja dziecinko”.

Jednym wprawnym i błyskawicznym ruchem Nick pchnął drzwi i równocześnie przykucnął. Zrobił dziwną minę, wyprostował się i wszedł do środka z wyciągniętym przed siebie rewolwerem. Jeffrey podążył za nim i ujrzał ustawione na środku ogromne łoże obstawione wokół lustrami. Pościel była zmiętoszona, jakby niedawno coś się na tym łóżku działo. W pokoju wisiała mdląca woń, nad której pochodzeniem wolał się nie zastanawiać. Wieża stereo stała na kartonowym pudle, w którym ją kiedyś przyniesiono, i z jej głośników płynęła ociekająca słodyczą muzyczka. Obok łoża ustawiono na statywach dwie kamery wideo, których obiektywy skierowane były na pościel, a wszystko zwielokrotniały rozstawione wokół liczne lustra. Jeffrey pomyślał, że najchętniej uciekłby stąd i nie obejrzał się za siebie ani razu. Nick zajrzał pod łóżko, potem otworzył drzwi do jednej z szaf.

Wallace chrząknął znacząco i pokazał głową w stronę korytarza. Jeffrey wyszedł z pokoju. Nick zajrzał najpierw do drugiej szafy, potem podążył za nim.

Wallace zbliżył usta do ucha Jeffreya.

– Widziałem, jak wchodził tam jakiś chłopak – szepnął, pokazując głową zamknięte drzwi po drugiej stronie korytarza.

Nick pokazał na sznur zwisający z sufitu w miejscu, gdzie zamontowano składane schodki na strych. Sznur wisiał zupełnie nieruchomo, ale to oczywiście o niczym nie świadczyło.

Jeffrey zajrzał do małej, brudnej łazienki. Na półce i w pustej wannie pełno było zabawek. Brak było zasłonki prysznicowej i jakichkolwiek szafek, za to w ścianie korytarza znajdowało się kilka zabudowanych wnęk, służących jako szafy. Jeffrey otworzył pierwszą z brzegu, ale nie znalazł w niej nic poza tym, czego można się było spodziewać: sterty ręczników, ścierek, jakichś pieluszek. Z jakiegoś powodu te pieluszki najbardziej go przygnębiły i po raz pierwszy tego dnia zwątpił, że uda im się odnaleźć Lacey Patterson żywą.

Nick położył mu rękę na ramieniu i Jeffrey pomyślał, że pewnie gnębią go takie same przeczucia.

Został im do sprawdzenia jeszcze jeden pokój i tym razem Jeffrey ruszył pierwszy. Tak jak poprzednio Nick rozpłaszczył się na ścianie, gwałtownie pchnął drzwi i przygięty w kolanach, wpadł do pokoju z rewolwerem w ręku. Jednak i ten pokój zdawał się pusty.

Znajdowały się w nim stłoczone w rogu pod ścianą trzy podwójne legowiska zarzucone brudną wymiętoszoną pościelą. Materace bez stelaży położono na gołej podłodze, a okna zasłonięto prześcieradłami, które przybito do ram okiennych i naciągnięto tak, jak naciąga się płótno na malarskim blejtramie. W pokoju stała tylko jedna szafa i podchodząc do niej, Jeffrey nastawił się na najgorsze. Stanął z boku i szarpnął za drzwi, okazało się jednak, że w środku są tylko półki zastawione kartonami. Kartony oznakowano czerwonymi liczbami i gdy wyciągnął jeden z nich, twarz mu się wydłużyła na widok wypełniających go setek pornograficznych fotografii. Zajrzał do kilku innych i zdał sobie sprawę, że czerwone liczby na pudłach oznaczają wiek fotografowanych dzieci. Na górnej półce stało kilka pudeł oznaczonych „0-1”.

Przypomniał sobie o chłopcu widzianym przez Wallace’a i przyklęknął na jedno kolano. Dwa kartony na najniższej półce ustawione były trochę krzywo i Jeffrey wyciągnął je. Pochylił się i zobaczył skulonego we wnęce chłopca w wieku około sześciu lat, który siedział z głową wciśniętą między kolana. Chłopiec zobaczył Jeffreya i natychmiast wyciągnął drżącą rękę, by ponownie się zasłonić. Od jego dotyku karton zaczął cały dygotać.

Jeffrey wyprostował się i pomyślał, że wyraz paniki, jaki zobaczył w oczach tego dziecka, będzie go już pewnie prześladował do końca życia. Miał ochotę wyciągnąć chłopca z kryjówki i powiedzieć, że wszystko złe już minęło, tyle że wcale nie był tego pewien. Dorosły lub dorośli, którzy doprowadzili to dziecko do takiego stanu, wciąż jeszcze kryli się gdzieś w pobliżu. Lepiej już było zostawić go tam, gdzie jest, i nie narażać na dodatkowe niebezpieczeństwa.

Jeffrey usłyszał za plecami kroki, odwrócił się i zobaczył, że Nick kieruje się do drzwi. Wyszedł na korytarz, pociągnął za sznur i opuścił składane schodki prowadzące na strych. Schodki zjechały z głośnym, świdrującym w uszach skrzypieniem sprężyn i walnęły głucho w podłogę. Nick wsadził w usta niewielką latarkę, jedną ręką chwycił rewolwer, drugą złapał za poręcz schodków i ruszył w górę. Jeffrey aż wstrzymał oddech, gdy Nick dotarł do szczytu i wsadził głowę w otwór w suficie. Szybko rozejrzał się wokół, potem wyjął z ust latarkę i potrząsnął głową.

– Pusto – oznajmił i wyjął z kieszeni walkie-talkie. – Czy ktoś wyszedł z domu od tyłu? – zapytał.

Słychać było trzaski, potem kobiecy głos powiedział:

– Odpowiedź negatywna. Pilnujemy tyłu i boków.

Nick westchnął ciężko i widać było, jak wraz z potem zalewa go uczucie zawodu.

– Niech Robbins zostanie, ty i Peters chodźcie tutaj. Musimy jeszcze raz wszystko sprawdzić.

– Myśli pan, że mogliśmy coś przegapić? – spytał Wallace.

– Cholera, sam już nie wiem – odparł Nick. Pchnął schody pod sufit, ale mokra od potu dłoń ześlizgnęła mu się i schody z łoskotem walnęły w podłogę. Już je miał ponownie podnieść, gdy Jeffrey powstrzymał go ruchem ręki i pokazał na podłogę.

Nick najpierw przecząco pokręcił głową, potem jakby odtworzył sobie wszystko w pamięci i olśniło go. Łoskot schodów uderzających w podłogę był nie taki jak trzeba. Nie spuszczając wzroku z Jeffreya, wolno pokiwał głową, pochylił się i pokazał palcem ciemniejszą linię kurzu w miejscu, gdzie wykładzinę najpierw podniesiono, potem znów opuszczono.

Jeffrey podciągnął schodki do włazu na strych, potem wsadził rewolwer do kabury i uniósł wykładzinę. Ich oczom ukazała się niewielka klapa w podłodze zaopatrzona we wpuszczone zawiasy i składany uchwyt. Jeffrey na migi polecił Wallace’owi, by stanął w rozkroku za klapą i pociągnął za uchwyt. Obaj z Nickiem ustawili się po drugiej stronie i wymierzyli w podłogę rewolwery gotowe do strzału.

Czas zdawał się płynąć irytująco powoli i Jeffrey odnotował, że idiotyczna piosenka, ciągnąca się od ich wejścia, dopiero teraz się kończy i ustępuje miejsca następnej, równie ckliwej balladzie. Zawiasy klapy skrzypnęły i Jeffrey poczuł, że po twarzy ściekają mu strużki potu, a w ustach czuje smak krwi z przygryzionej dolnej wargi. Klapa wreszcie została uniesiona i jego oczom ukazała się skulona w płytkim zagłębieniu pod podłogą śmiertelnie przerażona Lacey Patterson. Była pokryta brudem, miała włosy przycięte krótko przy skórze, krwawy siniak na czole i szparki zamiast oczu. Albo ją pobito, albo nafaszerowano narkotykami, albo jedno i drugie.

– Chryste Panie! – jęknął Wallace.

Jeffrey położył się na podłodze, by lepiej jej się przyjrzeć.

– Lacey? – powiedział miękko.

Dziewczynka nie zareagowała. Z bliska widać było białe drobiny w kącikach jej ust.

– Lacey? – powtórzył. Odłożył rewolwer na podłogę, wyciągnął rękę i dotknął jej czoła. Było lepkie i jakby chropowate. – Przytrzymaj mnie za nogi – rzucił w stronę Wallace’a i wsunął się do środka.

Udało mu się wcisnąć ręce pod pachy dziewczynki i dobrze uchwycić. Wallace trzymał go za nogi i Jeffrey zaczął ciągnąć Lacey w górę. Była nieduża, ale i tak wydała mu się bardzo ciężka. Poprosił Nicka o pomoc i wspólnymi siłami w końcu ją wydobyli.

– Już wszystko dobrze – powiedział Nick, gdy przenieśli ją do pokoju i postawili na podłodze.

Jeffrey przysiadł na piętach i otarł pot i kurz z czoła. We wgłębieniu pod podłogą widać było mieszaninę ziemi i miałkiego czerwonego pyłu, w jaki gliniasta ziemia Georgii zamienia się pod wpływem upałów.

Nagle spod podłogi dał się słyszeć jakiś szmer, jakby ktoś się tam przesuwał. Jeffrey bez chwili namysłu rzucił się w otwór głową w przód i tylko wyciągnął ręce, by zamortyzować upadek i ochronić twarz. Pod podłogą było zupełnie ciemno i widać było tylko fragment ginących w ciemności rur. Zamrugał parę razy powiekami, by przyzwyczaić wzrok do otaczających go ciemności, i wtedy gdzieś w głębi po drugiej stronie domu zobaczył błysk światła.

– Nick! – wrzasnął i ruszył w kierunku światła, czołgając się na łokciach i kolanach wąskim i niskim kanałem. Usłyszał nad głową tupot nóg biegnących po podłodze i pomodlił się w duchu, by człowiek Nicka pilnujący domu od tyłu okazał się wystarczająco czujny.

W oddali dojrzał nogi prześlizgujące się przez otwór wywietrznika. Starał się pełzać jak najszybciej i kilkakrotnie wyrżnął głową o rurę gazową, mając cały czas przed sobą coraz bliższą plamę światła. Dotarł do wywietrznika, okręcił się i z całej siły walnął nogami w ścianę obok otworu. Dom był już stary, zaprawa zwietrzała i kopnięcie spowodowało, że kilka cegieł wypadło ze ściany. Znów się okręcił, wsadził głowę w wybity otwór i zaczął się przeciskać. Aż się skrzywił z bólu, gdy ostra krawędź cegły rozdarła mu spodnie i przeorała nogę.

– Stać! – wrzasnął Robbins. Był jeszcze niemal dzieckiem i stojąc w regulaminowym rozkroku z rewolwerem w sztywno wyprostowanych rękach, mierzył do biegnącej ku niemu postaci.

Jeffrey wiedział, co za chwilę będzie, i nie omylił się. Biegnąca postać z impetem runęła wprost na Robbinsa, który z wrażenia upuścił broń. Jeffrey wstał na nogi i aż go zamurowało na widok uciekającej postaci.

– Dottie! – krzyknął.

Dottie zatrzymała się i przez moment mierzyli się wzajemnie wzrokiem. Uniosła obie ręce, jakby w geście poddania, potem jednak puściła się pędem w stronę podwórka za domem. Jeffrey przyklęknął, wyjął rewolwer z kabury na nodze i jednym płynnym ruchem wycelował w uciekającą postać. Zanim jednak zdążył wystrzelić, Dottie nagłym susem przeskoczyła przez płot dzielący ich od sąsiedniej posesji i wpadła w gromadkę dzieci otaczających huśtawki.

Jeffrey ruszył jej śladem, pomagając sobie wymachiwaniem ramion. Z rozpędu przesadził płotek i łukiem ominął dzieci, jakby pokonywał tor przeszkód. Zdążył zauważyć, że Dottie wpada do domu i zatrzaskuje za sobą drzwi. Przeskakując po dwa stopnie wbiegł na ganek i grzmotnął ramieniem w drzwi, tak że z hukiem otwarły się na oścież. Znalazł się w holu pełnym dzieci i niemal wpadł na jedno z nich, chłopca niesięgającego mu nawet do pasa. Chciał go w ostatniej chwili wyminąć i grzmotnął ramieniem w ścianę z taką siłą, że poczuł, jakby je wsadził w żywy ogień. Osunął się na podłogę, wypuszczając rewolwer ze zdrętwiałych palców.

– Co pan wyprawia?! – wykrzyknęła młoda kobieta. Mogła mieć nie więcej jak dwadzieścia lat, miała ciemnobrązowe włosy zebrane w koński ogon i wyglądała na śmiertelnie przerażoną.

Jeffrey usiadł i wsunął sobie stłuczoną rękę pod ramię, niepewny, czy czegoś sobie nie złamał. Zdał sobie sprawę, że aż rzęzi z wysiłku. Wokół stało co najmniej dziesięcioro dzieci i wpatrywało się w niego z takim samym wyrazem przerażenia na buziach. Serce mu niemal stanęło na myśl, że to nic innego jak przedszkole, a w nim te wszystkie dzieci tuż pod bokiem Dottie. Bał się nawet pomyśleć, co to może oznaczać.

– Proszę pana? – powtórzyła kobieta, przygarniając ku sobie kilkoro dzieci.

Jeffrey wyciągnął z tylnej kieszeni spodni policyjną odznakę i podsunął jej pod oczy. Próbował zapanować nad oddechem na tyle, by móc coś z siebie wydobyć.

– Gdzie… – wyrzęził – …ta kobieta…?

– Wendy? – spytała dziewczyna. – Chodzi panu o Wendy James?

Jeffrey potrząsnął głową pewien, że go nie zrozumiała.

– Właśnie wyszła – dodała przedszkolanka. – Przebiegła tędy i…

Jeffrey zerwał się na nogi, chwycił rewolwer i roztrącając dzieci, ruszył ku drzwiom. Wypadł na zewnątrz, przebiegł podwórko i wybiegł na ulicę. Kawałek dalej widać było samochód skręcający z uliczki w prawo i włączający się do ruchu na szosie. Równie dobrze mógł być biały, beżowy lub szary. Mógł być czterodrzwiowym sedanem, dwudrzwiowym coupé lub pięciodrzwiowym hatchbackiem. Z tej odległości nie można było rozpoznać marki. Pewne było jedynie to, że właśnie odjechał.

20

Jeffrey obszedł dom Sary wokół i ruszył w stronę pomostu wchodzącego w jezioro. Księżyc stał wysoko ponad drzewami i znad jeziora wiał lekki wiaterek. Zatrzymał się na trawie i przez chwilę obserwował Sarę, czując, jak powoli spływa z niego napięcie. Siedziała na jednym z dwóch leżaków stojących na pomoście, z nogami wyciągniętymi przed siebie i skrzyżowanymi w kostkach. W księżycowej poświacie widać było, że wpatruje się w głazy wystające z dna jeziora. Oba jej charty leżały obok i Sara jedną dłoń trzymała opartą na głowie Boba. Miała na sobie szorty i starą koszulę Jeffreya. Patrząc na nią, pomyślał, że wygląda chyba jeszcze piękniej niż poprzedniej nocy.

Usłyszała jego kroki i odwróciła głowę. Billy i Bob nie raczyli nawet podnieść łbów, obaj zajęci gapieniem się w wodę.

– Tylko się nie przestrasz. – Zaśmiała się.

– Strasznie są groźne. – Przyklęknął na jedno kolano i pogłaskał Boba po głowie. Pies przekręcił się na grzbiet i gdy Jeffrey podrapał go po brzuchu, zaczął gwałtownie wymachiwać lewą tylną łapą.

Sara położyła mu dłoń na ramieniu.

– Co z Lacey? – spytała

– Trochę lepiej – westchnął. – Środki nasenne przestają już działać, ale jest wciąż półprzytomna.

– Stwierdzili coś?

– Nie ma śladów niedawnego maltretowana.

– Ale tylko niedawnego?

Jeffrey pokiwał głową.

– Są ślady, że wcześniej coś się działo.

Sara wyczuła, że Jeffrey nie ma ochoty wdawać się teraz w szczegóły.

– A co na to jej ojciec? – spytała.

Jeffrey nie przestawał drapać Boba po brzuchu. Wyraźnie obu sprawiało to przyjemność.

– Wyraził zadowolenie z jej powrotu – mruknął.

– Ma coś przeciwko temu, żebym ją jutro obejrzała?

– Jak dotąd, nie – odparł Jeffrey. – Nadal jest przekonany, że to wszystko sprawka Dottie.

Pogłaskała go po włosach z tyłu głowy.

– Udało im się już zidentyfikować te dzieci?

– Sprawdzają odciski palców. Na razie nie wiadomo, co z tego wyjdzie. Jedno z dzieci mówi z kanadyjskim akcentem. Ten chłopiec… – Głos mu zamarł, bo nie bardzo wiedział, co z tego, co znaleźli w tym domu, powinien Sarze ujawnić. Ile razy zaczynał się zastanawiać, myśl ta drążyła mu mózg jak rak.

– A co z tym przedszkolem obok?

– Dopiero zaczęła tam pracować – odrzekł Jeffrey. – Raptem tydzień czy dwa temu. Wszystkie dzieci są sprawdzane, ale panuje opinia, że nie zdążyła jeszcze nic zrobić.

Następne pytanie Sary także jego samego nękało i nie pozwalało usnąć.

– Myślisz, że złapiecie kiedyś Dottie?

– Mamy nadzieję, że nie wie o tym, że natknęliśmy się na numer ubezpieczenia Jenny – powiedział, przenosząc swe pieszczoty na Billy’ego, drapiąc go po brzuchu i za uszami. – Od jednego z tamtejszych pracowników wiemy, że już wcześniej korzystała z tej skrytki i wyjmowała z niej korespondencję. Ma ją już prawie od roku. Trafiały do niej listy z jej pozostałych dwóch skrytek.

– Wygląda na to, że jest dobrze zorganizowana – mruknęła Sara i zacisnęła usta.

– Jesteśmy w kontakcie z wystawcą karty kredytowej. Wysyłają ją jutro, więc za parę dni powinna trafić do jej skrytki. – Wzruszył ramionami. – Od tego momentu możemy już tylko siedzieć i czekać. Nie powinna długo zwlekać z jej podjęciem. Jestem pewien, że niezależnie od tego, gdzie teraz jest, potrzebuje forsy na podjęcie działalności od nowa.

– Myślisz, że podejmie ją od nowa?

Uśmiechnął się smutno.

– Ten facet na poczcie twierdzi, że w skrytce już czeka na nią inna karta.

– A są gotowi współpracować? – spytała Sara, wiedząc doskonale, że w dzisiejszych czasach ludzie niechętnie idą na współpracę z policją. – Nie pytali o nakaz sądowy?

– Nie – odparł. – To niesłychane, jak bardzo zmienia się nastawienie, kiedy wiadomo, że chodzi o dzieci.

– No i co dalej?

– Będziemy musieli dogadać się ze szkołą i wspólnymi siłami dojść, ile dzieci brało w tym udział.

– Mam zamiar przejrzeć wszystkie karty zdrowia w archiwum kliniki.

– Molly ci pomoże?

– Tak. – Kiwnęła głową. – Już z nią rozmawiałam. Tylko będziemy musiały zachować dyskrecję. Mogą nas zamęczać histeryczki, których dzieci nigdy nawet nie zetknęły się z Fine’em ani z Dottie, ani z Grace.

– Myślisz, że mogą was nachodzić?

– Tak, i nawet trudno im się dziwić – odparła. – Będziemy musiały znaleźć sposób na wyselekcjonowanie przypadków prawdziwych od wydumanych. Na swój sposób mamy szczęście, że rzecz dotyczy trochę starszych dzieci, bo mogą nam same opowiedzieć, co się z nimi działo.

– Te na zdjęciach wcale nie wyglądały na starsze.

– FBI przyśle nam specjalistę od określania wieku dzieci. Robią to według skali Tannera. Istnieją pewne cechy, na podstawie których daje się określić wiek dziecka.

– Już samo to, że coś takiego musi istnieć, od razu mnie wkurza.

– Mam pójść z tobą do szkoły?

Jeffrey westchnął na myśl o tym, co go czeka w ciągu kilku najbliższych dni. Rozmowa z Lacey Patterson też zresztą nie należała do jej obowiązków.

– Wiem, że nie musisz – powiedział – ale mogłabyś?

– Oczywiście – odparła. – Oczywiście, że mogę.

– Chcę przede wszystkim dowiedzieć się, dlaczego dzieci kryją tych łajdaków – rzekł, bo tego zupełnie nie potrafił zrozumieć. – Dlaczego Lacey albo Jenny nie poszły z tym do któregoś z nauczycieli albo nie przyszły z tym do ciebie?

– Bo to niesłychanie trudna sprawa – wyjaśniła Sara. – Ich całym światem są rodzice. Tylko ich znają. Przecież nie mogą się wyprowadzić z domu i pójść do pracy. A bardzo często jest tak, że rodzice wmawiają im, że to coś normalnego. Albo też dochodzą do wniosku, że nie mają innego wyjścia.

– To trochę jak ten sławetny syndrom sztokholmski – zasępił się. – Kiedy ofiara zakochuje się w swoim oprawcy.

– Całkiem niezła analogia – potwierdziła Sara. – Rodzice przyzwyczajają swoje dzieci do tego, że najpierw je maltretują, a potem im dają na lody. Albo wykorzystują ich poczucie winy, albo nimi manipulują. Dzieci nawet nie wiedzą, że powinno być inaczej – westchnęła. – I to prawda, że dzieci kochają rodziców i starają się im przypodobać. Nie chcą dostarczać im zmartwień. Chcą wprawdzie, żeby się to skończyło, ale nie chcą przy tej okazji tracić mamy i taty. – Przerwała i po chwili podjęła na nowo: – Jest tu pełna współzależność. Wprawdzie rodzice zadają im ból, ale równocześnie je przed nim chronią. Zastanawiałam się też nad tym noworodkiem – dodała.

Jeffrey, nie podnosząc głowy, mruknął tylko:

– No i co?

– Dziecko Grace było dziewczynką. Może Jenny wyobraziła sobie, że w ten sposób ją ochroni? Może dlatego zdecydowała się pomóc Grace w pozbyciu się tego dziecka?

Jeffrey zamyślił się. Wiedział, że Jenny tak panicznie bała się Grace, że potrafiłaby zrobić wszystko, byle tylko uniknąć jej gniewu.

– Jest to możliwe – powiedział w końcu.

– Myślę, że naprawdę dlatego to zrobiła – rzekła Sara z przekonaniem. – Myślę, że Grace zmusiła ją do udziału w zabójstwie tego dziecka i Jenny była tym tak roztrzęsiona, że jedyne, co jej przyszło na myśl, to zemścić się na Marku, ojcu dziecka.

Sara mówiła to z taką pewnością w głosie, że aż jej się przyjrzał. Widać było, że cała sprawa ciągle ją gnębi i rozmyśla o niej równie często jak on. Wstał, przeciągnął się i wyciągnął ramiona prosto ku niebu. Nie chciał teraz o tym myśleć. Nie chciał też myśleć o innych dzieciach, które jak Marka i Jenny wykorzystywali ich rodzice. Nie chciał myśleć o Dottie Weaver, która więziła Lacey Patterson pod kluczem, by móc ciągnąć z niej zyski. Coś się musi wydarzyć. Nie wyobrażał sobie dalszego życia ze świadomością, że Dottie Weaver gdzieś tam mieszka i dręczy kolejne dzieci. I zarzuca swą zbrodniczą sieć na kolejne małe miasteczko.

– Zrobiło się prawie chłodno – zauważył.

– Cudowny jest ten wiaterek, prawda? Już zdążyłam o czymś takim zapomnieć.

– Nie boisz się tak tu siedzieć po ciemku?

– A czego mam się bać?

Obrzucił ją spojrzeniem.

– Czasami mi się zdaje, że jesteś najdzielniejszą osobą, jaką znam.

Uśmiechnęła się i skinęła ręką, żeby usiadł obok niej.

Zapadł się w leżak ze stęknięciem. Aż do tej chwili nie uświadamiał sobie, jak bardzo jest zmęczony. Odchylił głowę do tyłu i spojrzał w nocne niebo. Było pokryte chmurami i wyglądało na to, że sierpień zaczyna powoli przegrywać w zmaganiach ze słupkiem rtęci. Niedługo nadejdzie jesień, liście z drzew zaczną opadać, powietrze stanie się bardziej rześkie, a Jenny Weaver i tak pozostanie martwa.

– Podpisałaś zgodę na wydanie ciała? – zapytał.

– Tak.

– A co z tym noworodkiem?

– Rozmawiałam z Brockiem. Zajmie się pogrzebem bezpłatnie. Na cmentarzu Roanoke jest wolne miejsce.

– Wezmę koszty na siebie.

– Już wszystko załatwiłam – zapewniła go. – Pójdziesz ze mną na pogrzeb?

– Mhm – mruknął, wiedząc, że przynajmniej tyle jest jej winien.

– Paul Jennings kazał ci przypomnieć, co ci powiedział.

Jeffrey zamilkł.

– A właściwie co on ci powiedział? – spytała.

– Że nie powinienem się obwiniać o to, co się stało – odparł. – Że nie mogę żyć stale z poczuciem winy.

Wyciągnęła rękę i ścisnęła go za ramię.

– I ma rację – powiedziała łagodnie.

– Powiedział, że powinienem obwiniać o to Dottie.

– I może powinieneś.

– Dave Fine też ją o wszystko obwinia.

– Ale to nie to samo – rzekła, podnosząc się na leżaku. – Jeffrey, spójrz na mnie… – Odczekała, aż podniesie wzrok. – Zrobiłeś to, co musiałeś.

– Uniemożliwiłem jej zastrzelenie Marka tylko po to, żeby mógł pójść i się powiesić – powiedział z gorzkim uśmiechem. – Wciąż nie odzyskał przytomności. I może nigdy już jej nie odzyska.

– I to też twoja wina? – spytała. – Nie wiedziałam, że masz nad ludźmi tak potężną władzę. To ty spowodowałeś, że Jenny Weaver mierzyła do Marka, i ty spowodowałeś, że Mark się powiesił? Czy to również ty sprowadziłeś tu Dottie? I ty kazałeś jej uprowadzić Lacey? To przez ciebie Dottie i Grace Patterson skumały się razem w szpitalu? To ty ją namówiłeś, żeby wyczyniała z dziećmi to, co wyczyniała?

– Niczego takiego nie powiedziałem

– Ależ tak – powiedziała z naciskiem. – Jeżeli już musisz kogoś obwiniać, to obwiniaj mnie.

– Nie. – Potrząsnął głową.

– Oni wszyscy byli pod moją opieką. Opiekowałam się i Markiem, i Lacey właściwie od ich narodzin. Jenny też była moją pacjentką. Zatem, czyż to nie moja wina?

– Oczywiście, że nie.

– To jakim cudem może być twoja?

Oparł twarz na dłoni, nie chcąc, by widziała, jak bardzo jest tym wszystkim przybity.

– Ale to nie ty pociągnęłaś za spust – wymamrotał. – I nie ty ją zabiłaś.

Sara wstała z leżaka, uklękła przy nim i objęła dłońmi jego ręce.

– Pamiętasz, jak ci mówiłam, że się o ciebie martwię, kiedy dzwoni telefon, a ja nie wiem, gdzie jesteś?

Skinął głową.

– Martwię się, bo cię znam – oświadczyła uroczyście i dla lepszego efektu ścisnęła mu dłonie. – Wiem, jakim jesteś gliniarzem i jakim człowiekiem.

– A jakim ja jestem człowiekiem? – zapytał.

– Takim, który nie waha się odsunąć Leny na bok i samemu kopać w drzwi – powiedziała miękko. – Takim, który dzień w dzień ryzykuje własne życie po to, żeby inni mogli czuć się bezpieczni. I to w tobie kocham. Kocham to, że jesteś taki silny, wszystko obmyślasz i nie dajesz się ponieść. – Pogłaskała go po policzku. – Kocham to, że jesteś taki łagodny i dobry, że przejmujesz się Leną i czujesz się odpowiedzialny za wszystko, co się dzieje w mieście.

Chciał coś powiedzieć, ale położyła mu palec na ustach, żeby jej nie przerywał.

– Kocham cię, bo wiesz, jak mnie rozbroić i jak mnie doprowadzić do szewskiej pasji. I jak wkurzyć tatę tak, że miałby ochotę stłuc cię na kwaśne jabłko. – Ściszyła głos. – Kocham to, jak mnie dotykasz i jaka czuję się przy tobie bezpieczna. – Ucałowała jego dłonie. – Jesteś dobrym człowiekiem, Jeffrey. Więc posłuchaj Paula Jenningsa. I posłuchaj mnie. Zrobiłeś to, co do ciebie należało. – Przytrzymała jego dłonie przy ustach i obcałowała mu palce. – Roztrząsanie i analizowanie swojego zachowania ma sens – dodała. – Ale już to zrobiłeś i teraz trzeba iść dalej.

Spojrzał smętnie na głazy sterczące z jeziora i pomyślał, czy nadejdzie kiedyś taki dzień, że przestanie myśleć o Jenny Weaver i analizować swoją rolę w jej śmierci.

– Jesteś dobrym człowiekiem, Jeffrey – powtórzyła.

Nie potrafił w to uwierzyć. Może gdyby nie bolało go tak kolano, bo rzucił się Fine’owi do gardła, albo gdyby nie miał tak żywo w pamięci przyjemności, z jaką skopał Arthura Prynne’a, przyszłoby mu to nieco łatwiej. I może gdyby nie miał wciąż w pamięci tych przerażonych oczu patrzących na niego z głębi szafy w domu w Macon.

– Jeffrey – powtórzyła Sara po raz trzeci – jesteś dobrym człowiekiem.

– Wiem – skłamał.

– Musisz to wiedzieć tutaj – szepnęła, przyciskając palce do jego piersi.

Odgarnął jej włosy za ucho i wypowiedział jedyną myśl, jaka mu przyszła do głowy.

– Jesteś taka piękna.

Sara przewróciła oczami w reakcji na komplement.

– I to wszystko, co masz mi do powiedzenia? – spytała zadziornie.

– Jak pójdziemy do domu – odparł – to ci odpowiem na to bardziej wyraziście.

Sara odchyliła się i oparła o wyciągnięte do tyłu ręce.

– A po co musimy aż iść do domu? – mruknęła.

PIĄTEK
21

Lena zacisnęła zęby, tupiąc ze złością w chodnik. Tuż za plecami słyszała ciężkie kroki Hanka. Jego stopy obute w tanie trampki z Wal-Martu wydawały odgłos przypominający młócenie kijem w pustą blaszaną beczkę.

– Szybciej już nie dajesz rady? – rzucił w jej kierunku i wyprzedził ją.

Pozwoliła mu przez chwilę prowadzić i patrzyła na niego od tyłu. Słońce mu nie służyło i zamiast opalić, spowodowało, że jego bladoziemista skóra tylko się zaczerwieniła. Wyraźnie kontrastowały z nią sinobordowe pręgi zmarszczek na rękach i płomiennie czerwony kark.

Jego oddech przypominał bardziej rzężenie, ale gdy przyspieszyła, by się z nim zrównać, nie dał za wygraną i przez chwilę biegli obok siebie. Jego żółta, przetykana siwizną i mokra od potu czupryna przykleiła mu się do głowy, a wisior na szyi podskakiwał przy każdym kroku. Mimo wszystko nie można było zaprzeczyć, że jak na człowieka starego, jest w zupełnie niezłej formie. Z całą pewnością mogło być gorzej.

– Tutaj – sapnął.

Lena skręciła za nim i wbiegli na ścieżkę wijącą się wśród drzew. Miękkie podłoże przyniosło ulgę jej obolałym kolanom, mięśnie w udach przestały grozić, że lada moment zapłoną od wewnętrznego żaru, i nagle złapała drugi oddech. Kiedyś takie właśnie chwile stanowiły sens jej życia: możność przezwyciężania omdlewającego bólu, gdy nad fizycznym zmęczeniem brała górę siła woli, pozwalająca osiągnąć cel. Poczuła nagle, że jej ciało znów jest silne, sprawne i nieugięte. Że zdoła osiągnąć wszystko, co zechce. Że znów jest dawną Leną.

Domyślała się, gdzie ich ta ścieżka zaprowadzi, ale i tak widok cmentarza ją zaskoczył. Biegli między nagrobkami z głowami podniesionymi, patrząc wprost przed siebie, i spojrzeli w dół dopiero, gdy dotarli do nagrobka Sybil.

Lena wyciągnęła rękę i oparła się o kamienną płytę, rozprostowując sobie nogi. Czarny marmur był przyjemnie chłodny w dotyku. Dotykanie go było jak dotykanie Sybil.

Hank stanął obok, zadarł T-shirt do góry i wytarł sobie pot z twarzy.

– Jezu, Hank – jęknęła, aż mrużąc oczy od blasku bijącego od jego śnieżnobiałego brzucha. Na nim też było pełno zmarszczek, ale tego już nie skomentowała.

– Ciepło dziś. – Kiwnął głową. – Ale upały chyba się już kończą, nie sądzisz?

– Tak – bąknęła po dłuższej chwili, gdy zdała sobie sprawę, że powiedział to do niej, a nie do Sybil.

Hank mówił coś jeszcze o pogodzie, ale Lena już milczała, starając się nie okazywać odczuwanego zmieszania.

Spojrzała na nagrobek Sybil. Wszystkim zajął się Hank, i to on ustalił treść napisu na płycie. Nad wykutymi w kamieniu datami widniały słowa: SYBIL MARIE ADAMS – SIOSTRZENICA, SIOSTRA, PRZYJACIÓŁKA. Lenę zaskoczyło, że nie uhonorował też Nan i nie kazał dopisać: KOCHANKA. To byłoby w sam raz w jego stylu, pomyślała.

– Spójrz na to – mruknął, pochylając się nad nagrobkiem. Ktoś postawił wazonik z pojedynczą białą różą która w porannym upale zaczynała już więdnąć. – Piękne, nie?

– Mhm – wymamrotała Lena i po jego minie poznała, że tym razem było to skierowane do Sybil.

– Założę się, że to od Nan. Sibby zawsze lubiła róże – powiedział.

Lena milczała. Nan zapewne zostawiła ten kwiatek dziś rano. Musiała przychodzić wcześnie rano, bo Lena nigdy jej tu nie spotkała. Nie znaczyło to wcale, że często odwiedza grób siostry. Najpierw nie przychodziła, bo miała trudności z chodzeniem i nawet jazda samochodem ją męczyła. Potem zaczęła mieć opory z odwiedzaniem grobu, bo wydawało jej się, że Sybil wie, co się wydarzyło i wie, że już nie jest tą samą Leną. Że na swój sposób została skompromitowana. Ostatnio przy grobie siostry zaczęła się czuć wręcz nieswojo, a ciągłe rozmowy Hanka z Sybil, zupełnie jakby wciąż była z nimi, jeszcze to poczucie wzmagały.

– Białe fajnie pasuje do czarnego, nie uważasz? – odezwał się Hank.

– Mhm.

Stali tuż obok siebie – ona z rękami skrzyżowanymi na piersiach, on z rękami w kieszeniach – wpatrując się w nagrobek. Biała róża rzeczywiście ładnie kontrastowała z czarnym marmurem. Lena nie mogła pojąć zwyczaju wysyłania kwiatów do domu pogrzebowego, póki nie dotarło do niej, że kwiaty są pociechą dla żywych, bo pozwalają im utwierdzać się w przekonaniu, że na świecie wciąż trwa życie i oni też mają po co żyć.

Hank zwrócił ku niej głowę i odczekał, aż na niego popatrzy.

– Chyba już wrócę do Reece – powiedział. – Może nawet jutro.

Lena kiwnęła głową i z trudem przełknęła gulę, która natychmiast urosła jej w gardle.

– Mhm – bąknęła. – Pewno masz rację. – Nie przyznała mu się wcześniej, że Jeffrey dał jej ultimatum: albo znajdzie czas i zajmie się sobą albo może w ogóle nie wracać. Trzymała to w tajemnicy po części dlatego, że nie chciała dopuścić, by to Hank podjął za nią decyzję. Bez trudu mógł ją wziąć do siebie do Reece i zatrudnić w swoim barze, przez co miałby ją przez cały czas pod kuratelą. Tyle że na dłuższą metę to i tak niczego nie rozwiązywało, bo któregoś dnia umrze. Był już stary i nie będzie żyć wiecznie, a wtedy co by było z nią?

Na myśl, że Hank któregoś dnia umrze, niespodziewanie poczuła łzy pod powiekami. Odwróciła twarz, by to ukryć, ale on bez słowa wyjął chusteczkę i jej podał. Chustka była gorąca i wilgotna od jego potu, ale Lena wzięła ją i wysiąkała nos.

– Mogę to odłożyć – zaproponował.

– Nie, tak chyba będzie lepiej.

– Bo mógłbym sprzedać bar i znaleźć sobie jakąś robotę tutaj. Albo mogłabyś pojechać ze mną. Po prostu wrócić do domu.

Pokręciła głową, czując, że łzy znów nabiegają jej do oczu. W żaden sposób nie mogła dać mu do zrozumienia, że martwi ją nie tyle jego wyjazd, ile myśl, że któregoś dnia umrze. Ta myśl ją przeraziła, bo tak naprawdę to, czego od niego potrzebowała, to pewność, że w każdej chwili może do niego zadzwonić, a on zawsze podniesie słuchawkę. Nigdy niczego więcej od niego nie oczekiwała. A on zawsze tylko to dla niej miał.

Hank odchrząknął.

– Zawsze byłaś silna, Lee – powiedział.

Parsknęła, bo jeszcze nigdy w życiu nie czuła się tak słaba i bezbronna.

– Wiedziałem, że zawsze muszę być obok Sibby i krok po kroku prowadzić ją za rączkę. – Przerwał i zagapił się na namiot zostawiony po jakiejś niedawnej uroczystości pogrzebowej. – Z tobą było inaczej, trudniej. Ty mnie nie chciałaś. Nigdy mnie nie potrzebowałaś.

– Nie jestem pewna, czy tak było.

– Ależ oczywiście, że tak – prychnął. – Zawsze wszystko robiłaś po swojemu. Rzuciłaś studia, wstąpiłaś do akademii policyjnej, przeniosłaś się tutaj i zawiadomiłaś mnie o tym dopiero, jak już było po wszystkim.

Lena czuła, że powinna coś powiedzieć, jednak nie bardzo wiedziała co.

– Ale nieważne – dodał, odbierając od niej chusteczkę i składając ją w równą kostkę. – Więc chyba jutro wyjadę.

– Dobra – rzuciła i odwróciła się twarzą do grobu Sybil.

– Pewno i tak jesteś im tu potrzebna, przynajmniej jeszcze przez jakiś czas – dorzucił Hank. – Zwłaszcza teraz, jak znaleźli tę dziewczynkę. Jestem pewien, że jest tu więcej dzieci, które przeszły przez to samo. Ci ludzie wcale nie działają w pojedynkę, jak by można sądzić.

– Nie – przytaknęła. – To prawda.

– Ale to szczęście, że ta mała wróciła. I że to twój szef ją odnalazł.

– Tak – potwierdziła, choć nie była pewna, czy „szczęście” jest właściwym słowem.

Jakich strasznych rzeczy musiała Lacey doświadczyć w tym domu? Jakie koszmarne wspomnienia będą ją nękać przez resztę życia? Czy zdoła się z nimi uporać, czy wybierze takie wyjście jak jej brat? Z własnego doświadczenia wiedziała, że zawarta w takim rozwiązaniu obietnica, iż nie trzeba już będzie zmagać się z koszmarami własnej pamięci, mogła być bardzo nęcąca. I mimo swych późniejszych doświadczeń wcale nie była pewna, czy jutro nie zdecyduje nagle, że dalsze życie jednak nie ma dla niej sensu.

– Przepraszam, że cię namawiałem na tego Fine’a. Ale chyba trudno coś takiego przewąchać.

Przyjęła jego przeprosiny ze spokojem.

– Brad jest gliniarzem, a on też niczego nie zauważył – uspokoiła go, choć wiedziała, że gdyby Hank znał Brada, nie byłoby to dla niego wielką pociechą.

Hank schował chustkę do tylnej kieszeni, potem opuścił ręce i przez krótki moment wierzchy ich dłoni się zetknęły. Tak jak jej, cała jego ręka była zroszona potem i też bił z niej żar.

– Wiesz, że jakby co, to zawsze możesz do mnie zadzwonić, prawda? – odezwał się po dłuższej chwili. – Wiesz, że zawsze ci pomogę.

Lena uśmiechnęła się i tym razem zrobiła to naprawdę szczerze.

– Tak, Hank – powiedziała. – Wiem.

Weszła do pawilonu hospicjum, starając się oddychać ustami, tak by panujący tu zaduch nie drażnił jej powonienia. W całym budynku wisiał charakterystyczny smród, będący mieszaniną moczu i alkoholu, co od razu przypomniało jej spelunę Hanka.

Nacisnęła przycisk w windzie i niecierpliwie czekała, by winda dowlokła się na drugie piętro, a ją opuściło uczucie klaustrofobii. Czuła jakąś szorstkość na karku i przetarła go sobie dłonią. Po bieganiu z Hankiem długo potem stała pod prysznicem, ale upał na dworze był taki, że znów była cała mokra od potu.

Drzwi windy wreszcie się otworzyły i Lena z ulgą stwierdziła, że woń moczu tu nie dociera. Większość mieszkańców piętra Marka miała pozakładane cewniki, dzięki czemu panowały tu warunki bardziej sterylne, niż wśród ich mobilnych towarzyszy niedoli na dwóch niższych poziomach. Pozwalało to również lepiej zapanować nad smrodem.

Wyszła na korytarz i wyjrzała przez okno umieszczone naprzeciwko windy. Na niebie było pełno ciemnych pierzastych chmur, które zdawały się nabrzmiałe deszczem i w każdej chwili groziły ulewą. Przypomniała sobie świt, kiedy umarła Grace Patterson, a ona stała za plecami śpiącego Pattersona i patrzyła na wschodzące słońce. Czuła wtedy ulgę, że ten potwór leżący na łóżku już nigdy nie poczuje na twarzy promieni porannego słońca. Ani razu nie opadły jej wyrzuty sumienia, że nie pozwoliła Grace odejść w spokoju. Wiedziała, że postąpiła słusznie, i nie miała co do tego żadnych wątpliwości.

– Mogę w czymś pomóc? – spytała kobieta, siedząca w kantorku pielęgniarek.

– Szukam Marka Pattersona.

– Oo – zdziwiła się kobieta. – Do tej pory nikt go jeszcze nie odwiedzał.

Lena mogła przewidzieć, że Teddy Patterson nie będzie chciał odwiedzić syna, ale i tak trochę ją to zdziwiło.

Mimo że z góry znała odpowiedź, chciała zadać to pytanie.

– Odzyskał już przytomność?

Kobieta przecząco pokręciła głową i pokazała ręką w głąb korytarza.

– Pokój trzysta dziesięć – powiedziała. – W prawo, potem na lewo, naprzeciw magazynku pościeli.

Lena podziękowała i ruszyła przed siebie zgodnie ze wskazówkami. Szła powoli, wodząc palcami po poręczy ciągnącej się wzdłuż całego korytarza i celowo nie spiesząc się. Właściwie nie miała żadnego powodu do tych odwiedzin. Nie tylko nie zajmowała się już tą sprawą, ale na dobrą sprawę nie była nawet pewna, czy jeszcze w ogóle jest policjantką.

Mimo że Mark nie mógł powiedzieć: „Proszę”, zapukała do drzwi oznaczonych numerem 310. Odczekała chwilę, potem ostrożnie pchnęła drzwi. Światło w pokoju było zgaszone i nikt nie pomyślał, by otworzyć żaluzje i wpuścić do środka trochę słońca. Mark leżał na łóżku podłączony do licznych rurek, którymi coś do niego wpływało i coś odpływało. Wyglądał na dużo bledszego, niż gdy go widziała ostatnio. Gdzieś dalej słychać było tykanie pracujących urządzeń, a pod łóżkiem zwisał worek wypełniony moczem. Pokój miał wygląd spartański i bezosobowy. Na stoliku przy łóżku nie było kwiatów, a jedyne w pokoju krzesło stało odsunięte pod ścianę, wyraźnie niepotrzebne. Telewizor był wyłączony i jego ciemny ekran wyglądał niemal złowrogo.

– Wpuścimy tu trochę światła – oświadczyła Lena, nie bardzo wiedząc, co jeszcze mogłaby zrobić.

Obróciła rączkę zwisającą przy żaluzji, listewki rozchyliły się i wpuściły światło dzienne. Spojrzała na Marka i tak ustawiła ich kąt, by promienie słońca nie padały mu prosto na twarz. W ustach Marka tkwiła rurka wspomagająca oddychanie i wokół niej zebrało mu się mnóstwo śliny. Lena poszła do łazienki, zwilżyła myjkę ciepłą wodą i wróciwszy do łóżka, wytarła mu usta do sucha. Potem, mając w pamięci przyjemność, jaką jej to sprawiało, kiedy sama leżała w szpitalu, złożyła myjkę i przetarła mu nią twarz, szyję i ręce. W szufladce stolika przy łóżku znalazła zapieczętowany jeszcze zestaw pielęgnacyjny dla pacjentów i wyciągnęła z niego tubkę z kremem do skóry. Ogrzała ją w dłoniach, potem wtarła krem w skórę na ramionach i szyi i wklepała trochę w twarz. Odniosła wrażenie, że po jej zabiegach jego skóra nabrała trochę koloru.

– Wygląda, że cię tu dobrze traktują – odezwała się, choć nie była o tym w pełni przekonana. – A ja, mm… – zaczęła i przerwała. Spojrzała nieufnie na drzwi, czując się dość głupio, że próbuje z nim rozmawiać, choć wiadomo, że i tak jej nie słyszy. Pomyślała, że to zachowanie równie niedorzeczne jak te tyrady Hanka nad grobem Sybil.

Mimo to ujęła w dłonie jego rękę.

– Z Lacey wszystko w porządku – poinformowała go. – W każdym razie jest z powrotem. Znaleźli ją w takim jednym domu w Macon i teraz jest… – Rozejrzała się po pokoju, nie bardzo wiedząc, jak to powiedzieć. – Obserwują teraz budynek poczty – wyszeptała. – Szef uważa, że Dottie się tam pojawi. – Wzięła głęboki oddech i przez chwilę wstrzymała powietrze. – Złapiemy ją Mark. Nie ujdzie jej to na sucho.

Zamilkła i przez chwilę wsłuchiwała się w miarowy wdech i wydech wymuszany przez maszynę tłoczącą powietrze do jego płuc. Oczywiście nie doczekała się żadnej odpowiedzi i znów poczuła się głupio. Dlaczego Hank robi coś takiego z Sybil? Co on z tego ma, że jej opowiada różne rzeczy?

Przecież to zupełnie jak rozmowa z wiatrem. Tak naprawdę to tylko rozmowa z samym sobą.

Parsknęła śmiechem, zdając sobie nagle sprawę, że Hank właśnie dlatego to robi. Rozmawianie z kimś, kto nie może nic odpowiedzieć, nie może wyrazić zaniepokojenia, niezadowolenia, złości, może nawet nienawiści – oto przejaw najpełniejszej swobody i wolności wypowiedzi. Można powiedzieć absolutnie wszystko i nie obawiać się żadnych ujemnych konsekwencji.

– Nie jestem pewna, czy zostanę w policji – powiedziała, czując lekki zawrót głowy na dźwięk tych słów. Myśl ta od pewnego czasu chodziła jej po głowie, jak ktoś, kto krąży po labiryncie i poszukuje wyjścia, jednak aż do tej chwili nie odważyła się wypowiedzieć tego na głos. – Za parę dni będę miała rozmowę z szefem.

Przerwała i wpatrzyła się w tatuaż na jego dłoni. Przez chwilę zastanawiała się, jak można by się tego pozbyć. Wiedziała, że istnieją jakieś sposoby na usuwanie tatuaży. Widziała reklamę w telewizji.

– Nie wiem, co mu powiem – podjęła na nowo, świadoma całego idiotyzmu tej sytuacji. – Rozmawiałam z Hankiem i wiem, że gdybym chciała, to mogę się przenieść do niego, do Reece. – Zawiesiła głos. – Tylko że nie wiem. Nie wiem, czy mogę tam wrócić.

Zauważyła, że koc przykrywający Marka z jednej strony się wysmyknął. Obeszła łóżko i utknęła koc na miejsce. Wygładziła go dłonią i wróciła do swych rozważań.

– A w ogóle, to nie chcę zostawiać tu Sybil samej. Wiem, że ma Nan, która się nią opiekuje, ale mimo wszystko…

Lena zrobiła po pokoju parę kroków, zastanawiając się, co jeszcze może mu powiedzieć. Jej głos w tym pomieszczeniu brzmiał dość złowieszczo, ale i tak sprawiało jej ulgę, że może głośno wypowiadać słowa, które od tak dawna kołatały jej się po głowie. Szurając nóżkami krzesła po podłodze, przysunęła je bliżej łóżka. Usiadła i znów ujęła w dłonie rękę Marka.

– Chciałam ci powiedzieć… – zaczęła i głos uwiązł jej w gardle, w końcu jednak zmusiła się, by mówić dalej. – Chciałam ci powiedzieć, jak jest mi przykro, że tak się zachowałam, kiedy mi opowiedziałeś, co się stało… – Przerwała, jakby czekając na jego reakcję. – Mówię o tobie i twojej mamie.

Przyjrzała się jego twarzy i przez głowę przemknęło jej, że może jednak on coś z tego słyszy.

– Chcę ci powiedzieć, że ja to rozumiem. To znaczy rozumiem na tyle, na ile mogę. – Potrząsnęła głową. – To znaczy… – zaczęła i znów przerwała. – Wiem, ile cię to kosztowało. Ile cię kosztowało, żeby wyjawić mi całą prawdę. – Przerwała, starając się nie zapominać o oddychaniu. – Miałeś rację, mówiąc, że ja przeszłam to samo i wiem, o czym mówisz.

Znów na niego spojrzała i znów milczenie było jedyną jego odpowiedzią. Widać było, jak pod działaniem pompy unosi mu się i opada jego klatka piersiowa, i słychać, jak pika aparatura monitorująca pracę jego serca.

– Nie sądziłam, że to będzie takie trudne – szepnęła. – Myślałam, że jestem silna… – Znów przerwała. – Ale miałeś rację. Okazałam się tchórzem. Wciąż nim jestem.

Głęboko zaczerpnęła powietrza i trzymała je w sobie tak długo, aż poczuła, że jeszcze chwila, a rozsadzi jej płuca. Czuła, jakby wszystko się na nią zwaliło i jakby znów znalazła się w tym ponurym mrocznym pokoju, rozpłaszczona na podłodze ze świadomością, że tamten jest gdzieś w pobliżu i tylko ją ignoruje. Najgorzej było, gdy przestawały działać środki i zdawała sobie sprawę z tego, gdzie jest, co się z nią dzieje i że jest całkowicie bezsilna. Czuła w piersiach taki ucisk, jakby ktoś ją rozkroił, wyciął wszystko ze środka i napełnił czarną beznadziejną samotnością. Kiedy tu trafiła, do tego pustego i ogołoconego ze wszystkiego pomieszczenia, światło w szparze pod drzwiami zdawało się jej wybawieniem i niezależnie od wszystkiego, chciała go widzieć i słyszeć jego głos.

– Byłam taka przerażona – powiedziała głośno. – Nie wiedziałam, gdzie jestem ani ile czasu minęło, ani co się ze mną dzieje.

Gardło ścisnęło jej się na samo wspomnienie.

– Przybił mnie do podłogi – dodała, choć Mark musiał o tym wiedzieć. – Przybił mnie gwoździami i nie mogłam się ruszyć. Nie miałam wyboru. Nie pozostało mi nic innego, jak czekać i pozwalać robić ze sobą wszystko, co chciał.

Oddech Leny stał się urywany, bo poczuła nagle, że znów przenosi się do tamtego pokoju i znów czuje się bezsilna i schwytana w pułapkę.

– Te narkotyki… – wyszeptała i przerwała. Najwyraźniej Mark stosował narkotyki w tym samym celu: żeby uśmierzać swój ból. Tyle że jej nie dano żadnego wyboru, ani co ma zażyć, ani kiedy. – Pakował we mnie te narkotyki – powtórzyła. – Po nich zaczynałam się czuć… – zawahała się, szukając właściwego słowa – swobodna. Jakbym unosiła się w powietrzu, jakbym była ponad wszystkim. A Greg, mój chłopak – mój były chłopak – był przy tym obecny.

Znów przerwała, przywołując w pamięci tego Grega z narkotykowych majaczeń, nie tego, którego znała naprawdę. Greg z jej narkotykowych zwidów był dużo bardziej pewny siebie i dużo lepiej panował nad ich aktem miłosnym. W jej majaczeniach doprowadzał ją do samej krawędzi, do granicy, za którą zaciera się już różnica między bólem a rozkoszą. Różnica, której nie chciała roztrząsać. Jedyne, czego chciała, gdy wpadała w ten trans, to żeby w niej był, żeby jej dotykał, żeby ją wypełniał od środka, żeby wchodził w nią coraz głębiej tak daleko i tak długo, aż nie poczuje, iż za moment eksploduje. Potem, gdy doprowadzał ją do tego momentu, chwila spełnienia była odczuciem niemal pozaziemskim. Nigdy przedtem nie zaznała takiego uczucia rozkoszy, a jej ciało otwierało się na niego bez reszty.

– Greg nigdy taki naprawdę nie był – powiedziała, patrząc na Marka. – Wiedziałam o tym. Wiedziałam o tym w głębi świadomości. – Ścisnęła dłoń Marka. – Wiedziałam o tym i nic mnie to nie obchodziło. Chciałam tylko z nim być. Chciałam go czuć.

Położyła sobie dłoń na ustach, ale już nie było odwrotu.

– A potem narkotyki przestawały działać – dodała tonem, jakby mówiła o kimś zupełnie obcym. – I wtedy zaczynałam wracać do rzeczywistości. Zdawałam sobie sprawę z tego, co się ze mną dzieje i kim jestem. – Przełknęła głośno. – I co z nim robiłam. – Lena poczuła zbliżający się atak mdłości. – I te dźwięki, które z siebie wydawałam – szepnęła, wciąż mając je w pamięci. To, jak do niego przemawiała i jak zaklinała słowami, które ma się tylko dla kochanka.

Położyła sobie rękę na piersi i poczuła, jak wali jej serce.

– I wtedy zaczynałam płakać – powiedziała, czując, że teraz też łzy ciekną jej po twarzy. – Płakałam, bo czułam do siebie tak straszne obrzydzenie i dlatego, że czułam się taka samotna i bezbronna. – Otarła łzy wierzchem dłoni. – Płakałam, bo nie chciałam być sama i nie chciałam wiedzieć tego, co się ze mną działo. Ale kiedy przychodził do mnie… Kiedy przychodził, to już nie byłam sama…

Lena musiała przerwać, bo zdała sobie sprawę, że jeśli nie zapanuje zaraz nad swym oddechem, to dopadnie ją atak hiperwentylacji. Spojrzała na dłoń Marka i potarła palcami jego tatuaż.

Nagle przypomniała sobie jego wyznanie i usłyszała w nim to, czego nie potrafiła, a może nie chciała usłyszeć tam, w przyczepie. Opowiadał o gwałcie dokonanym na nim, jak kochanek, który przywołuje w pamięci szczególnie namiętny moment. Zaczęła sobie odtwarzać w myśli jego słowa tak długo, aż pojęła wreszcie, dlaczego oznakował się tym tatuażem. Wiedziała, że musiał nosić w sobie poczucie winy, które ściskało mu serce niczym żelazna obręcz. Jakaś jego cząstka na zawsze pozostanie matczynym dzieckiem. Ale jakaś inna tkwić będzie w przyczepie, słuchać kompaktu i widzieć matkę wchodzącą do niego, by go zgwałcić. I jakaś cząstka świadomości już na zawsze zapamięta, jak mu było wtedy dobrze. Gdy choć przez krótką chwilę był w niej i się z nią pieprzył. Nieważne, gdzie się znajdzie i co zrobi, to piętno już zawsze w nim pozostanie. A tatuaż był po to, by inni mogli się o tym naocznie przekonać. Ten tatuaż był jego sposobem na informowanie ludzi, że nie jest jednym z nich i do nich nie należy, bo należy do swojej matki. Bo to, co z nim zrobiła, naznaczyło go w środku znacznie mocniej, niż jakakolwiek igła i tusz mogły naznaczyć jego skórę.

Do końca swych dni – a może nawet teraz, gdy leży uwięziony we własnym ciele – Mark będzie nosił w sobie świadomość, że sprawiło mu to przyjemność. Przez ten jeden krótki moment czuł się ulubieńcem matki, jej wybrańcem. I być może po raz pierwszy w życiu odczuł coś, co uznał za miłość. W ten oto chory i wynaturzony sposób Grace Patterson spowodowała, że jej syn poczuł się nagle potrzebny i doceniony. Sprawiła, że ją za to pokochał, nienawidząc za całą potworność, jakiej się na nim dopuściła.

W pokoju panowała głucha cisza i słychać było tylko szmer urządzeń przy łóżku Marka i łomot krwi w jej uszach. Potem usłyszała wysoki jękliwy dźwięk, wiedziała jednak, że istnieje on tylko w jej głowie. Chciała wstać i wynieść się z tego pomieszczenia, zostawić Marka w spokoju, pozwolić mu umrzeć, bo przecież zrobi to i tak, czy tu z nim będzie, czy nie.

Ale posunęła się już tak daleko. Nikt jej nie przerywał, nie próbował uciszać ani nie podawał w wątpliwość sensu jej wyznań. W pokoju była tylko ona sama, a jeśli nawet Mark był tu z nią i słyszał, co do niego mówi, to był zapewne jedynym człowiekiem na świecie, który potrafił ją zrozumieć.

– Kiedy wychodził, czułam się tak strasznie samotna – podjęła opowieść. Zmusiła się, by myślami znów powrócić do tego strasznego miejsca, i jej głos zamienił się w chrapliwy szept. Zacisnęła wargi, wciąż niepewna, czy potrafi pójść dalej. Bo dochodziła właśnie do tego fragmentu swej gehenny, na myśl o którym każdorazowo umierała. Fragmentu, przez który nie chciała iść na żadną terapię ani komukolwiek opowiadać o tym, co wydarzyło się te cztery miesiące temu. – Kiedy wracał… wracał do mojego pokoju… przestawałam już być sama… – Przerwała, dławiąc się nagłym szlochem.

Nie, nie potrafi tego powiedzieć. Nie może się do tego przyznać nikomu, nawet Markowi, nawet tej pozbawionej czucia kukle, która już nie jest Markiem. Nie jest wystarczająco silna. Nie potrafi się przemóc.

– Kurwa! – wykrzyknęła, wszystkimi siłami starając się nie dopuścić do załamania nerwowego.

Jej ciało konwulsyjnie dygotało i Lena zaczęła szlochać. Gdyby Mark potrafił coś czuć, poczułby teraz, jak jej ręka drży i jak jej całe ciało sztywnieje od spływającego na nią przerażenia. Zrozumiałby także ten ból wwiercający się w nią głęboko, jak już nikt inny go nie zrozumie. I nie było na ten ból żadnych tabletek. Nawet kula rewolwerowa roztrzaskująca jej mózg nie wymiotłaby z niego świadomości tego, co się stało, i Lena wiedziała, że gdyby nawet się na to zdobyła – na pociągnięcie za spust lub przełknięcie tych tabletek – jej ostatnią myślą w życiu będzie myśl o tamtym.

– Nie – jęknęła, gwałtownie potrząsając głową. – Nie, nie, nie – powtórzyła, pamiętając słowa Nan i wiedząc, co by powiedziała Sybil, gdyby mogła tu teraz być. – Musisz być silna – powiedziała głosem Sybil. – Musisz być silniejsza, niż jesteś.

Pamiętała też Hanka siedzącego na podłodze w łazience i otwarcie płaczącego, zupełnie tak jak ona teraz.

– Kiedy wrócił ze mną do pokoju – zaczęła, siłą woli zmuszając się do mówienia, do wypowiedzenia głośno imienia tamtego. – Kiedy wrócił do mnie – poprawiła się – cząstka mnie poczuła ulgę. – Przerwała, zdając sobie sprawę, że to wciąż nie tak. Ale Markowi mogła powiedzieć całą prawdę, bo Mark to zrozumie. Wie, co to znaczy czuć w sobie taką pustkę, że się z wdzięcznością przyjmuje wszystko, co ktoś daje. A ona wiedziała, jak to jest być zamkniętą w całkowitych ciemnościach, kiedy człowiekowi nie pozostaje nic innego, jak czekać. I wiedziała, że przychodzi wtedy taki moment, kiedy umysł ci mówi, że wszystko to jest złe, ale ciało i tak cię zawodzi i garnie się do każdej pociechy.

Przełknęła ślinę i zaczęła od nowa.

– Kiedy wrócił do mnie, jakaś część mnie poczuła się… szczęśliwa.

22

Sara usiadła na podłodze jednego z gabinetów w tylnej części kliniki, mając przed sobą Lacey Patterson. Ledwie parę dni temu Lacey zjawiła się tu, szukając u niej pomocy. Teraz wróciła z bagażem straszliwych doświadczeń i jedyne, co Sara mogła zrobić, to cierpliwie czekać, aż zacznie mówić.

– Więc Dottie zostawiła cię w domu Wayne’a? – spytała.

– Mhm. – Lacey kiwnęła głową, nie odrywając wzroku od swych bucików.

Z jakiegoś powodu poprosiła, by mogły usiąść na podłodze, i Sara bez słowa spełniła jej prośbę. Zależało jej, by dziewczynka poczuła się w miarę swobodnie. Lacey nie chciała też, by Sara siedziała zbyt blisko niej, odsunęła się więc kawałek dalej i oparła plecami o zamknięte drzwi. Dziewczynka rozsiadła się na środku gabinetu.

– Od tych tabletek chciało mi się spać – bąknęła.

– I nie pamiętasz nic z tego, co się działo, aż do chwili, kiedy obudziłaś się w szpitalu?

Dziewczynka kiwnęła głową i zaczęła obgryzać paznokcie. Czas mijał, Lacey obgryzła kciuk do skóry i zabierała się już do małego palca, gdy Sara wyciągnęła rękę i ją powstrzymała.

– Będzie cię bolało – powiedziała i po minie dziewczynki zrozumiała, jak śmiesznie musiało zabrzmieć w jej uszach to ostrzeżenie.

Obgryzając skórkę przy paznokciu, Lacey zapytała:

– Mark wyzdrowieje?

– Nie wiem, kochanie.

Lacey wykrzywiła się żałośnie, ale nie zapłakała.

– Nie chciałam mu nic zrobić.

– A co mu zrobiłaś?

– Bo on mnie znowu gonił, to złapałam za ten nóż.

– To ty go skaleczyłaś nożem?

Kiwnęła głową i wróciła do obgryzania kolejnego paznokcia.

– Byli w domu u Dottie i wszystko wynosili i malowali. Ja się schowałam, ale Mark mnie znalazł. Kopnęłam go w głowę. – Wyjęła palce z buzi. – On nie chciał, żebym tu do pani przychodziła. Chciałam się tylko pożegnać, ale potem tak się bałam, że zrobiło mi się niedobrze. Przepraszam.

– Nic się nie stało – zapewniła ją Sara. – Więc przybiegłaś tutaj, a za tobą zjawił się Mark. Wtedy uciekłaś i Dottie zabrała cię tym czarnym samochodem, czy tak?

Lacey kiwnęła głową, ale nie powiedziała, kto prowadził samochód.

– Ale nie myśli pani, że dlatego chciał się zabić – zaniepokoiła się. – Dlatego że go uderzyłam?

– Nie, nie dlatego – zapewniła ją Sara. – Myślę, że Mark miał wiele innych problemów, które spowodowały, że uznał to za jedyne wyjście.

– Mogę go zobaczyć? – zapytała płaczliwie.

– Jeśli chcesz.

– Chcę.

Sara odchyliła się do tyłu i przez chwilę patrzyła w milczeniu, jak dziewczynka walczy ze swymi paznokciami. Jej włosy zostały obcięte niemal przy samej skórze i Sara pomyślała, że pewnie Dottie miała zamiar przebrać to biedne dziecko za chłopca i czekać na kupca, który zaoferuje najlepszą cenę.

– A mój tata wróci niedługo? – spytała Lacey.

– Chcesz się z nim zobaczyć?

– Bo on nic nie wiedział – odparła, jakby czytając w myślach Sary. – Ja wiedziałam o Marku i mamie, ale on nic nie wiedział.

– Jesteś pewna?

– Jakby się dowiedział – pokiwała głową – to by Marka zabił.

– A ty, kochanie? – spytała Sara. – Czy Mark próbował cię kiedyś dotknąć?

Dziewczynka odwróciła głowę.

– Lacey?

Gwałtownie pokręciła głową, ale Sary tym nie przekonała. Na myśl o Marku Pattersonie czuła się wciąż rozdarta. Z jednej strony był niewątpliwie ofiarą, jednak z drugiej był też oczywistym dręczycielem.

– Mark był dla mnie dobry – wydusiła Lacey.

Sara nie drążyła już tego dalej.

– Czy Dottie kazała ci kiedyś pozować do zdjęć?

– Mnie nie – odparła. – Ale Markowi i Jenny tak. Robili im zdjęcia i oni nawet występowali w filmach. Widziałam, jak to robili.

– Ale ty sama nigdy?

Lacey przykryła sobie usta ręką.

– Mark powiedział, że jakby mnie kiedyś na czymś takim złapał, to by o wszystkim powiedział tacie.

– To znaczy, że Mark nie chciał, żebyś to robiła?

– Ja chciałam – odparła dziecięcym, naburmuszonym tonem. – Jenny to robiła i chodziła na różne imprezy i miała pełno różnych chłopaków, z którymi to robiła.

– Myślisz, że Jenny lubiła to robić?

– Ja tylko raz spróbowałam, ale Mark się dowiedział. – Opuściła rękę na kolana. – Zbił mnie wtedy.

Sara starała się oswoić z tą nową sytuacją. Nawet jej do głowy nie przyszło, że Mark przez cały ten czas próbował chronić siostrę.

– I to wtedy go aresztowali?

– Mhm – potwierdziła. Wydawała się zaskoczona, że Sara o tym wie.

– Ale mimo wszystko ojcu o tym nie powiedział, tak?

– Bo mu powiedziałam, że jak to zrobi, to ja tacie powiem o nim i o mamie.

Wypowiedziała te słowa „o nim i o mamie” w taki gładki, śpiewny sposób, jakby tę frazę ćwiczyła już wielokrotnie. Sara pomyślała, że dziewczynka musiała wykorzystywać tę groźbę przy wielu innych okazjach. Była przecież jeszcze dzieckiem, a dzieci mają to do siebie, że gotowe są posłużyć się wszelkimi sposobami, żeby tylko zdobyć to, czego pragną.

– Ale mi się to nie podobało – ciągnęła Lacey – więc mu powiedziałam, że więcej tego nie zrobię. Bo mi się nie podobało. – Zmarszczyła brwi. – Dottie robiła się wtedy okropna. Zupełnie inna, niż kiedy się bawiłyśmy.

– Ty się z nią bawiłaś?

– Czasami przychodziła do nas i siedziała z nami, jak zostawaliśmy sami. – Lacey uśmiechnęła się. – Wymyśliła taką zabawę, w którą często się bawiliśmy. Wszyscy się przebierali w takie eleganckie ciuchy i ona nas potem zabierała do kina i pozwalała nam zostać w tych ciuchach.

– To musiało być fajne.

– Ale nie była taka fajna cały czas. – Lacey zaczęła zdrapywać jakiś strupek z nogi. – Czasami to była okropna. I wtedy jej nie lubiłam.

– Wcale ci się nie dziwię. – Sara kiwnęła głową. – Czy to ona mówiła wam o czystości?

Lacey gwałtownie poderwała głowę.

– Gdzie to pani słyszała?

Sara zdecydowała się na kłamstwo.

– Mark mi powiedział.

Lacey pokręciła głową.

– On by tego pani nie powiedział.

– Jesteś pewna?

Wzruszyła ramionami, udając obojętność.

– Dottie bardzo się złościła na Jenny, bo mówiła, że ona ma obsesję.

– Obsesję na jaki temat?

– Tego, co tam robią z małymi dziewczynkami – wymamrotała. – W tamtym roku Jenny miała w szkole taki referat o Afryce i różnych zwyczajach. Powiedziała, że tam kobiety mają szczęście, bo należą do ludzi. Do swoich tatusiów albo do swoich mężów, i jeśli tylko zachowują się jak należy, to są bezpieczne.

– I ty też tak uważasz?

Lacey zignorowała pytanie.

– Dottie była na nią wściekła, ale Jenny nie chciała ustąpić. Nawet po tym, jak moja mama przyszła i jej powiedziała, żeby przestała. – Odwróciła głowę w bok. – Moja mama umie tak zrobić, że wszyscy robią tak, jak ona chce, nawet jeśli nie chcą. Jest w tym dobra.

Sara zaczerpnęła głęboko powietrza, starając się ułożyć sobie w głowie wszystko, czego dowiadywała się od tego dziecka.

– To znaczy, że twoja mama i Dottie próbowały namówić Jenny, żeby dała sobie spokój z okaleczeniem?

– Bały się, że narobi sobie kłopotów w szkole. Z tego powodu musiały się wcześniej przeprowadzać. Przyszedł do nich do domu jakiś opiekun dzieci. Dottie mówiła, że przez to, co Jenny opowiada, on zagroził, że pójdzie na policję.

– Opowiadała o dziewczynkach, które są tak kaleczone? – spytała Sara, nie mogąc uwierzyć, że można mieć obsesję na temat samookaleczenia.

– Jenny mówiła, że kobiety w Afryce nie muszą się o nic martwić… – Przerwała i po chwili dodała: – Znaczy o seks, ani o nic… Ani o takie coś, jak u Dottie. Że tam tego wcale nie ma, bo tam dzieci są święte. I dziewczyny są bezpieczne.

– To dlaczego Dottie jej to zrobiła?

– Wcale nie zrobiła – obruszyła się Lacey. – Po obozie zimowym Jenny postanowiła, że zrobi to sobie sama.

Sara przecząco potrząsnęła głową.

– Nie ma takiej możliwości, kochanie, żeby mogła zrobić to sama.

– Ale zrobiła – powtórzyła Lacey z uporem. – Wzięła żyletkę, tylko że potem zaczęła się drzeć, więc Dottie pobiegła na górę i też zaczęła się drzeć.

– Byłaś wtedy u niej w domu?

– Byłam na dole z mamą, bo był dzień wypłaty.

Sara wiedziała, że nic nie powinno jej dziwić – tego pokroju kobiety też miewały stały dzień wypłaty i swoje chore wydawnictwo prowadziły na zasadach biznesowych. W końcu robiły to od co najmniej trzynastu lat, więc miały czas się nauczyć.

– Jenny wrzeszczała tak strasznie, jakby już umierała – ciągnęła Lacey. – A potem mama zeszła na dół i mi powiedziała, co Jenny zrobiła.

Sara zachęciła ją tylko ruchem głowy, by mówiła dalej, bo na nic więcej nie mogła się zdobyć.

– Nie mogły jej zawieźć do szpitala, więc mama powiedziała, że najlepiej będzie, jak skończą to, co ona zaczęła… – Zawiesiła głos. – No i tak zrobiły – dokończyła.

– Dały jej znieczulenie? – spytała Sara.

– Mama dała jej jakieś tabletki, żeby nie dostała zakażenia…

– Nie o to pytam. Czy Jenny straciła przytomność, zanim przystąpiły do dalszego cięcia? Albo może ją uśpiły, tak żeby nic nie czuła?

– Mnie się zdaje, że ona sama usnęła, jak tylko się do niej zabrały. Bo po chwili przestała krzyczeć.

Sara przygryzła dolną wargę, zastanawiając się, co jeszcze można powiedzieć.

– Dlaczego Jenny to zrobiła? – spytała w końcu.

– Jak byliśmy na nartach, to Carson i Rory nabijali się z niej, że raz chce się z nimi bawić, a raz znów nie.

– Bawić się z nimi, to znaczy uprawiać seks?

Lacey przytaknęła.

– Jenny powiedziała, że nie będzie się z nimi bawić, bo oni nie są czyści. To oni się na nią wściekli i nazwali ją kurwą, a ona wcale nie wiedziała dlaczego, ale Cooper jej powiedział, że już to kiedyś robili, jak była u nich w domu z Markiem. – Wzruszyła ramionami. – Mark jej coś wsypał do drinka, żeby jej było dziwnie, i potem ona nic już nie pamiętała.

– Wiesz może, co to było?

– Coś takiego, że następnego dnia okropnie się czuła – odparła Lacey. – Strasznie ją bolał brzuch i przez dwa dni nie poszła do szkoły. Dottie powiedziała, że to grypa.

Rohypnol, pomyślała Sara. Zwany pigułką na szybki numerek na randce.

– Ale wie pani, co tam zrobiła, to zrobiła – ciągnęła Lacey. – Mark mówi, że narkotyki tylko wyciągają z człowieka na wierzch to, co i tak w nim siedzi. Człowiek robi to, co i tak by zrobił.

– To nieprawda – zaprzeczyła Sara. – Zwłaszcza w przypadku tego środka, który prawdopodobnie zażyła.

Lacey obojętnie wzruszyła ramionami.

– Cooper Barrett i tak jej się podobał – mruknęła.

– A on był na tym obozie narciarskim?

– On, Rory i Carson – przytaknęła. – Wsuwali nam do pokoju w hotelu karteczki przez szparę pod drzwiami, a jednego razu jak wstałyśmy, to do naszych drzwi była przyczepiona kartka z różnymi świństwami. – Popatrzyła na Sarę. – Myślę, że chyba oni ukradli jej te rzeczy ze szkolnej szafki.

– Jakie rzeczy?

– Zdjęcia i takie inne. Wszystko podarli, więc Jenny już tam nic nie trzymała poza książkami szkolnymi.

– To ją pewnie mocno zdenerwowało?

Lacey wzruszyła tylko ramionami, ale Sara pomyślała, że ją samą też to musiało zdenerwować.

– A jak myślisz, dlaczego Mark zrobił jej coś takiego? – spytała. – Czy to Dottie chciała, żeby ją wziął na tę imprezę?

Lacey przytaknęła i Sarze zrobiło się wręcz niedobrze na myśl o tym, że Mark rajfurzył ciałem Jenny na polecenie Dottie po to, by kaptować dla niej kolejne dzieci.

– Jenny bardzo się martwiła tym, co jej zrobili – odparła. – I wtedy Dottie kazała Jenny jeszcze raz się z nimi pobawić, bo wtedy przestaną, ale Jenny nie chciała. Powiedziała, że chce być czysta.

– I dlatego pocięła się między nogami?

– Zaczęła, ale potem Dottie musiała dokończyć.

Lacey zajęła się ponownie strupkiem na nodze i tak długo go skubała, aż zaczął krwawić. Sara wyjęła z kieszeni chustkę i wytarła krew z nogi dziewczynki.

– Widziałaś, co Dottie zrobiła wtedy Jenny? – spytała.

Lacey przecząco pokręciła głową.

– Już mi nie wolno było z nią rozmawiać – odparła.

– Dlaczego?

– Bo mi mama nie pozwoliła – powiedziała obojętnie. Przyjrzała się strupkowi i znów zaczęła go skubać. – Mama mi powiedziała, że jak będę z Jenny rozmawiać, to powie Dottie, żeby mnie zrobiła to samo. Tam, na dole – dodała, pokazując ręką.

– Twoja mama też była zła na Jenny?

Lacey trzymała głowę nisko opuszczoną i mówiła wszystko cichym, stłumionym głosem. Sara musiała wytężać słuch, by ją w ogóle rozumieć.

– Mama powiedziała, że Mark był z Jenny i że to nie jest dobrze. Przez to Jenny zwariowała i dlatego to sobie zrobiła. – Przerwała i po chwili dodała: – Dzieci powinny być tylko z dorosłymi, bo dorośli wiedzą, co robią, a dzieci nie.

– Jesteś pewna, że twój tata nic o tym wszystkim nie wiedział?

Zacisnęła usta w cienką kreskę i znów energicznie pokręciła głową.

– On by Marka zabił.

– A nie myślisz, że mógłby też być zły na twoją mamę? – spytała Sara, postanawiając podrążyć temat nieco głębiej. – Nie myślisz, że byłby zły, gdyby wiedział, że mama jest w ciąży?

Głowa Lacey aż podskoczyła.

– A skąd pani wie?

– Wiem o wielu różnych sprawach – powiedziała Sara wymijająco.

– To było przez Marka, że ona była w ciąży – oświadczyła Lacey i Sarę znów uderzyła gładkość tej wypowiedzi. Najwyraźniej było to coś, czego ją wyuczono. – Jak mama znów zachorowała, to powiedziała tacie, że już nie może z nim być. Dlatego wiedziała, że to przez Marka.

Sara znów zaczerpnęła powietrza. Miała wątpliwości, czy dowiedzą się kiedyś na pewno, kto naprawdę był ojcem tego dziecka.

– A w tę ostatnią sobotę – zaczęła od nowa – co się naprawdę wydarzyło?

– Mama pojechała do „Skatie’s”, żeby poszukać Marka, i się pochorowała.

– Co to znaczy, że się pochorowała? – spytała Sara.

Lacey wpatrzyła się w swoją nogę.

– Zawiozła nas, żeby poszukać Marka, i potem bardzo się pochorowała i musiała pójść do ubikacji.

Sara próbowała przypomnieć sobie wygląd Grace Patterson. Była drobną, niską kobietą i z odległości Tessa łatwo mogła ją wziąć za nastolatkę.

– Poszłaś razem z nią? – spytała.

Lacey przytaknęła.

– I Jenny potem doszła?

– Widziała, jak wchodziłyśmy.

– I co się potem stało?

Lacey głęboko westchnęło.

– Wyszło jej dziecko między nogami i zrobiło się bardzo dużo krwi… – Przerwała, wciąż nie patrząc na Sarę. – Mama powiedziała, że od tych wszystkich lekarstw na raka dziecko jest chore i muszą się nim zająć.

Sara przełknęła głośno ślinę.

– Kazała mi iść poczekać w samochodzie, a ona zajmie się tym z Jenny.

– Dlaczego pozwoliła Jenny zostać?

– Żeby ją ukarać. Bo to wszystko była wina Jenny. Jakby nie była z Markiem, to mama nie musiałaby tego robić, co zrobiła.

Sara oparła głowę o drzwi, szukając w myślach czegoś, co mogłaby powiedzieć. Była zdumiona potężnym wpływem, jaki Grace Patterson i Dottie Weaver miały na te dzieci. Pomyślała, że nie wybaczy sobie do końca życia tego, iż mając z nimi do czynienia, nie zauważyła, jakimi są potworami.

Lacey podniosła na nią wzrok, upewniając się, czy Sara słucha.

– Mama powiedziała Jenny, że jak nie zostanie i jej nie pomoże, to ona przyjdzie do pani i wszystko opowie, co Jenny zrobiła.

– Do mnie? – spytała Sara, nie mogąc ukryć zaskoczenia.

– Bo Jenny chciała być lekarką do dzieci, tak jak pani – wyjaśniła. – Bała się, że jak się pani dowie, że uprawia seks z tymi wszystkimi ludźmi, to jej pani nie pomoże. – Znów w jej głosie pojawił się ten wyuczony ton. – Jak tego nie zrobisz, to powiem doktor Linton, jaka z ciebie kurwa.

Sarę przeraziła myśl, że posłużono się nią, by zastraszyć dziecko.

– To nieprawda! – niemal wykrzyknęła. – To zupełna nieprawda.

Lacey wzruszyła ramionami, jakby nie miało to dla niej większego znaczenia.

Sara chciała powiedzieć coś, co by do niej trafiło.

– Zrobiłabym wszystko, co możliwe, żeby jej pomóc – rzekła z naciskiem. – Tak samo, Lacey, jak zrobię wszystko, żeby pomóc tobie.

– Ja nie potrzebuję żadnej pomocy.

Z jej tonu wynikało wyraźnie, że na pomoc jest już za późno.

Sara była tak wstrząśnięta, że łzy nabiegły jej do oczu. Przeprowadziła przecież sekcję zwłok noworodka i wiedziała dokładnie, co Grace i Jenny zrobiły tej nieszczęsnej istocie. Myśl, że Jenny podjęła zamysł okaleczenia się z obawy, że zostanie wydana przed Sarą, była dla niej nie do zniesienia.

– Mama często powtarzała – dodała Lacey – że Jenny chce, by pani myślała, że ona jest dobra.

Sara chwyciła się ręką za szyję.

– Bo ona naprawdę była dobra – powiedziała z przekonaniem.

Lacey spuściła wzrok na podłogę.

– Mnie tam wszystko jedno – mruknęła.

– To, co się stało z Jenny, było straszne. I to nie była jej wina.

Raz jeszcze Lacey obojętnie wzruszyła ramionami.

– Kochanie… – zaczęła Sara, starając się, by zabrzmiało to pogodnie. Wyciągnęła rękę, ale Lacey się odsunęła. Odczekała chwilę, zanim znów się odezwała. – Jak myślisz, dlaczego Jenny groziła, że zabije Marka?

Lacey jak zwykle wzruszyła ramionami, choć Sara czuła, że zna odpowiedź.

– Czy dlatego, że chciała, by się to już skończyło?

Lacey znów wzruszyła ramionami.

– A może uznała, że tylko w taki sposób może doprowadzić do tego, że to się skończy? Jeśli go zastrzeli, a sama skończy w… – Sara przerwała, czując rosnący ciężar na piersi. Jenny od początku wiedziała, że skończy na stole w kostnicy. Zmuszając Jeffreya do pociągnięcia za spust, chciała na swój sposób zmusić Sarę, by ta dostrzegła, co się z nią dzieje.

Lacey w końcu podniosła głowę i spojrzała na Sarę. Jej twarz wyglądała na pozbawioną wszelkich emocji.

– Nie była taka głupia – powiedziała cicho. – Ona wiedziała, że to się nigdy nie skończy.

Sara gorączkowo szukała w głowie jakiejś odpowiedzi, najbardziej przerażona tym, że to, co mówi ta dziewczynka, może być prawdą.

– Złapiemy Dottie, zanim zrobi krzywdę komuś innemu. Obiecuję ci, Lacey, że zrobimy wszystko, żeby ją powstrzymać.

– Aha, dobra… – Lacey wzruszyła ramionami, jakby to, co właśnie usłyszała, zabrzmiało jak czysta fantazja. – Czy mój tatuś szybko wróci? Ja chcę już do domu.

– Lacey… – zaczęła Sara i przerwała, nie wiedząc, co powiedzieć.

Lacey podniosła na nią wzrok i w jej oczach zaszkliły się łzy. W ciągu tych ostatnich paru dni bardzo wydoroślała i nie wyglądała już na beztroską dziewczynkę, której głównym zmartwieniem jest, czy uda jej się zakwalifikować do drużyny cheerleaderek. Nie było już wprawdzie obok niej tych, którzy się nad nią znęcali, ale to, co jej zrobili, pozostanie na zawsze w jej sercu. Sara patrzyła na nią, myśląc, że nigdy w życiu nie czuła się tak bezradna. Tak bardzo chciałaby coś zrobić, pomóc temu dziecku, jednak wiedziała, że jest już na to o wiele za późno. Wiedziała także, że Lacey nie jest jedyna. Poza nią jest jeszcze wiele innych dzieci, które też padły ofiarą zbrodniczej działalności Dottie Weaver. I wiele takich, które może to jeszcze spotkać.

Lacey wytarła nos wierzchem dłoni i głośno nim pociągnęła. Zmusiła się do bladego uśmiechu i powtórzyła:

– Czy mój tatuś szybko wróci? Bo ja chcę już do domu.

NIEDZIELA
TYDZIEŃ PÓŹNIEJ
23

Tessa opadła ciężko na krzesło przy stole w jadalni i obrzuciła Sarę nienawistnym spojrzeniem.

– Czy ja już do końca życia będę tak rzygać? – jęknęła.

– Mam nadzieję, że nie – mruknęła Sara odruchowo, wcale jej właściwie nie słuchając. Siedziała po drugiej stronie stołu i ślęczała nad kartą zdrowia, starając się odczytać własną bazgraninę. – Co tu jest napisane? – spytała, przesuwając kartę w stronę Tessy.

– Wyjmij stek obsmażony. – Tessa parsknęła, rzucając okiem na wpis.

– Tak to ja też umiem – mruknęła Sara i zabrała kartę. Wbiła wzrok w notatkę, doszukując się w niej jakiegoś sensu.

Tessa sięgnęła do teczki Sary i wyciągnęła z niej czasopismo.

– To biuletyn lekarski dla profesjonalistów – ostrzegła ją Sara.

– Lekarką może nie jestem, ale czytać jeszcze umiem – odburknęła Tessa, przerzucając kartki. Po chwili jednak zamknęła pismo i je odłożyła. – Nie ma żadnych ilustracji.

– Są na końcu – powiedziała Sara. Wyciągnęła rękę, przerzuciła kilka kartek i pokazała siostrze fotografię przedstawiającą bardzo czerwony i bardzo powiększony wyrostek robaczkowy. Potem przerzuciła stronę i pokazała jej kolejne zdjęcie, na którym ukazano ten sam organ spływający krwią po wykonanym cięciu.

– O Jezu – jęknęła Tessa, przykryła dłonią usta i zerwała się od stołu. Wybiegła z jadalni takim pędem, że omal nie przewróciła wchodzącej matki.

– A tej co się stało? – zdziwiła się Cathy, stawiając na stole półmisek jajek faszerowanych.

– A bo ja wiem – mruknęła Sara, nie przestając wpatrywać się w kartę. – O kurczę! – wykrzyknęła nagle. – Już wiem. Wyrostek obmacany.

Cathy zmarszczyła twarz z niesmakiem.

– Musisz to robić przy stole podczas jedzenia?

Sara zgarnęła karty w stosik.

– Już nie – odparła. – Ta była ostatnia.

Cathy usiadła i pociągnęła łyk mrożonej herbaty ze szklanki Sary.

– I jak ci idzie? – spytała, pokazując głową karty.

– Powoli. Ale i tak lepiej niż myślałam. To znaczy lepiej dla Grant. – Tu specjalnie się nie wychylała.

– Jakby powiedział twój ojciec: „Tam, gdzie żresz, to nie srasz”.

– Otóż to. – Sara kiwnęła głową z niepewnym uśmieszkiem na twarzy.

– A skoro o tym mowa. Słyszałam, że Dave Fine ma stanąć przed sądem.

– Ma nadzieję, że się wybroni przed więzieniem – przytaknęła Sara.

– Niewykluczone, że więzienie okaże się jedynym bezpiecznym miejscem dla niego – powiedziała Cathy. – Rozmawiałaś już z ojcem Lacey, żeby mogła po szkole pomagać ci w klinice?

Sara kiwnęła głową, pakując kartoteki do teczki.

– Ma się zastanowić – odrzekła.

– Pewnie długo tu u nas nie zabawi – odezwała się Cathy, przyglądając się córce. – Niezależnie od tego, co mówi, ludzie i tak są przekonani, że on musiał coś wiedzieć.

Sara wzruszyła tylko ramionami. Roztrząsanie tych tematów z własną matką było dla niej dość krępujące.

– Słyszałam, że ktoś mu porżnął opony na parkingu pod sklepem – dodała Cathy.

Sara przyjrzała się matce, ciekawa, czemu służą te wszystkie podchody.

– Po prostu nie chcę, żeby ci było potem przykro – wydusiła z siebie Cathy. – Nie chciałabym, żebyś zaprzyjaźniała się z tą dziewczynką tylko po to, żeby potem ojciec ją zabrał i wyjechał.

Sara zajęła się sortowaniem papierów w teczce. Jeffrey powiedział jej to samo wczoraj wieczorem.

– Bo wiesz – zaczęła Cathy ostrożnie – zawsze mogłabyś zaadoptować jakieś dziecko.

Sara czuła, że ma na twarzy wymuszony, znieruchomiały uśmieszek. Zdjęła okulary i położyła je na stole.

– Ja, tego, znaczy… – Przerwała i parsknęła śmiechem pozbawionym cienia wesołości. Wszystko było dużo bardziej skomplikowane.

Cathy cierpliwie czekała, by córka skończyła zdanie.

– Tak naprawdę, mamo, to nie chcę teraz o tym rozmawiać.

Cathy wyciągnęła obie ręce i objęła dłonie córki.

– Kiedy będziesz gotowa, jestem tu i czekam.

– Wiem o tym.

Tessa wróciła do jadalni i pacnęła siostrę w tył głowy.

– Świnia – syknęła.

Sara roześmiała się i Tessa wywaliła na nią język.

Cathy uniosła brwi, ale powstrzymała się od komentarza.

– Dobrze się czujesz, dziecinko? – spytała, zwracając się do Tessy.

– Tak, mamusiu – odparła Tessa, choć jej wygląd wyraźnie temu przeczył i Sara poczuła nawet lekkie wyrzuty sumienia, że jej to zdjęcie pokazała.

– Na pewno? – upewniła się.

– Ależ tak, jak skowroneczek. Włosy mam w strąkach, skóra mi wyje, gacie mnie cisną… – Przerwała i obciągnęła nogawki szortów. – Ciągle mi się wpijają w cipę.

– Bo natura nie znosi próżni – parsknęła Sara.

– Saro! – ofuknęła ją Cathy, ale widać było, jak w drodze do kuchni też się śmieje.

Tessa usiadła i nałożyła sobie dwie połówki jajka.

– A gdzie Jeffrey? Jest już pół godziny spóźniony.

– Nie wiem – odparła Sara, patrząc, jak siostra z apetytem zjada jajko. – Zdawało mi się, że jest ci niedobrze.

– Było. – Tessa kiwnęła głową, nakładając sobie następne jajko. – Ale teraz… już nie tak bardzo.

Sara chciała jeszcze coś powiedzieć, ale w tym momencie usłyszała podjeżdżający pod dom samochód.

– To na pewno Jeffrey – rzuciła i zerwała się od stołu tak gwałtownie, że odepchnięte krzesełko wahnęło się do tyłu. Zdążyła je uchwycić, zanim upadło na podłogę, i popatrzyła groźnie na siostrę, by ta schowała dla siebie złośliwą uwagę, którą wyraźnie miała już na końcu języka.

Ruszyła do drzwi ostentacyjnie powolnym krokiem i Jeffrey już podnosił rękę, by zapukać, kiedy mu otworzyła. Nachyliła się, by go pocałować, i w pół ruchu powstrzymała się na widok jego miny.

– Co się stało?

Zamiast odpowiedzi uniósł w górę kasetę wideo.

– Co to takiego? – spytała, potrząsając głową.

– Chodźmy na dół – odparł i pierwszy ruszył w stronę schodów. Patrząc na jego chód i całą sylwetkę, nie miała wątpliwości, że jest wściekły. Poruszał się sztywno, a usta miał ściągnięte w zaciętą kreskę.

Usiadła na kanapie i patrzyła, jak włącza magnetowid i wkłada kasetę. Usiadł obok niej i tak długo manipulował pilotem, aż ekran ożył. Po czarno-białym migotliwym obrazie poznała, że to nagranie z kamery monitorującej jakieś wnętrze.

– Urząd pocztowy w Atlancie – wyjaśnił.

Odchylił się do tyłu, ona przytuliła się do niego i oboje wpatrzyli się w ekran. Widok pokazywany przez kamerę był najzupełniej zwyczajny: ściana pełna skrytek pocztowych, pośrodku sali stół. Jeffrey włączył przewijanie do przodu i trzymał je tak długo, aż na ekranie pojawił się szczupły młody mężczyzna.

– Wygląda zupełnie jak Mark Patterson – szepnęła Sara, patrząc, jak młody człowiek idzie w głąb sali. Gdy zbliżył się bardziej do kamery, jego podobieństwo do Marka stało się wręcz uderzające. Odznaczali się taką samą wiotką budową i nonszalancją w ruchach i wyglądzie. Wiszące na nim luźno ubranie tworzyło też aurę seksualnego obojnactwa.

– Tak, wygląda zupełnie jak on – potwierdził Jeffrey.

Chłopiec na ekranie poruszał się dziwnym, nieco sztucznym krokiem. Zatrzymał się i zanim otworzył skrytkę, ukradkiem rozejrzał się wokół. Stał tyłem do kamery i zasłaniał sobą wyjmowaną zawartość skrytki. Potem raz jeszcze się rozejrzał i wetknął wyjęte koperty za pasek spodni. Przykrył wszystko koszulą i ruszył ku wyjściu, przechodząc znów tuż obok kamery. Jeffrey włączył pauzę i obraz przechodzącego chłopca znieruchomiał na ekranie.

– Wysłała kogoś innego – domyśliła się Sara.

– Potem wyszedł na parking, wsiadł do czarnego thunderbirda i pojechał do centrum handlowego – wyjaśnił Jeffrey. – Z nikim się tam nie spotkał. Czekał blisko dwie godziny, potem zadzwonił z automatu.

– Do kogo?

– Nick sprawdził, że na numer komórkowy. Ale nikt nie odebrał.

– A co wiadomo o tym chłopcu?

– Niejaki David Ross, znany również jako Ross Davis – odparł Jeffrey. – Nick zidentyfikował jego odciski palców. Dziesięć lat temu został w biały dzień uprowadzony spod rodzinnego domu. Od tamtej pory uznawany za zaginionego, prawdopodobnie martwego.

Sara poczuła, jak jej serce niemal staje.

– Od dziesięciu lat?

– Właśnie – potwierdził z rozdrażnieniem w głosie. – Bawił się przed domem ze starszym bratem. Nagle podjechał samochód i wysiadła z niego Dottie. Zakłada się teraz, że to była Dottie czy Wanda, czy jak jej tam, kurwa, jest naprawdę. Ktokolwiek. W każdym razie jakaś kobieta. Ross Davis z nią odjechał i ślad po nim zaginął.

Sara położyła sobie rękę na piersi.

– Biedni ci rodzice – szepnęła.

– Już nie jest ich dzieckiem, Saro. Jest zupełnie jak Mark. Nie chce nic mówić. Nick przez sześć godzin go maglował i nie wydobył z niego ani słowa. Nawet nie chciał przyznać, czy zna Dottie. Powiedział tylko, że poszedł na pocztę odebrać swoją korespondencję.

– Ma taki tatuaż jak Mark?

Jeffrey pokręcił przecząco głową.

– Ile ma lat?

– Siedemnaście.

– Czyli zabrano go, jak miał siedem? – upewniła się.

– W świetle prawa jest już osobą dorosłą – powiedział Jeffrey z takim żalem w głosie, że Sara ujęła jego dłonie i uścisnęła.

– Zawiadomiłeś jego rodziców? – spytała.

– Nick to zrobił. Ale nie mógł go zatrzymać i musiał wypuścić. Prawo nie zabrania wybierania korespondencji ze skrytek pocztowych, a samochód też był legalnie na niego zarejestrowany.

– Ale mam nadzieję, że Nick doczepił mu ogon? Przynajmniej będzie mógł powiedzieć rodzicom, gdzie jest.

Jeffrey kiwnął głową, nie spuszczając wzroku z nieruchomej sylwetki na ekranie.

– I teraz uważaj – powiedział ponuro, wskazał pilotem ekran i uruchomił odtwarzanie.

Chłopiec zniknął z pola widzenia. Przez kilka następnych sekund sala urzędu pocztowego była pusta. Sara już miała zapytać, na co ma uważać, gdy na ekranie pojawiła się jakaś nowa postać. Kobieta ubrana w czapeczkę baseballową i okulary wkroczyła w pole widzenia kamery i spokojnie podeszła do tej samej skrytki, którą kilka minut wcześniej opróżnił tamten chłopak. Wyjęła z niej kilka kopert i schowała do torebki. Potem zwróciła się twarzą do kamery i Sara aż podskoczyła, choć nie powinna już czuć się zaskoczona.

– To Dottie Weaver? – sapnęła, choć właściwie nie musiała nawet pytać. Kobiety na ekranie nie można było pomylić z kimkolwiek innym. Potem, jakby świadoma tego, że nagranie będzie później oglądane, Dottie uniosła okulary przeciwsłoneczne, spojrzała prosto w kamerę i wystawiła do niej środkowy palec.

Jeffrey włączył pauzę.

– I gdzie wszyscy byli? – żachnęła się Sara, wyprostowując się na kanapie. – Gdzie się podziała obstawa?

– Obstawa poszła za chłopakiem – odparł Jeffrey. – Nick znalazł przy nim garść reklamowych śmieci. Karty kredytowe zostały w skrytce.

– Ale przecież i tak nie może ich użyć – powiedziała Sara, wciąż nie mogąc uwierzyć w to, co zobaczyła. – Jak tylko ich numery pojawią się w komputerze, to od razu będzie wiadomo, gdzie jest.

– I ona o tym wie – zapewnił ją Jeffrey. – Kiedy przesłuchiwałyście ją z Leną, dała wam całe mnóstwo poszlak. Bo to jest dla niej gra. Ona po prostu się z nami bawi.

– Ale dlaczego?

– Bo tak. Bo ją na to stać – powiedział cierpko. – Niech ją szlag trafi.

Sara położyła mu dłoń na ramieniu.

– Jeff, posłuchaj – zaczęła łagodnie, chcąc go jakoś pocieszyć. – Dave Fine nigdy nie wyjdzie z więzienia. Lacey wróciła do domu. Grace nie żyje.

– Nie pocieszaj mnie, Saro – odparł ze ściśniętym gardłem. – Bardzo cię o to proszę.

Zabrała dłoń, a on pochylił się, oparł łokcie o kolana i ujął twarz w dłonie.

– Ona gdzieś tam jest, śmieje się z nas i nadal robi to samo.

– Ktoś ją kiedyś złapie – zapewniła go, choć sama do końca w to nie wierzyła. Jeffrey musiał wyczuć wahanie w jej głosie, bo podniósł głowę i spojrzał na nią. W jego wzroku było tyle bólu, że musiała odwrócić wzrok.

Przeniosła go na ekran, na którym uśmiechnięta Dottie Weaver dawała im w sposób jednoznaczny do zrozumienia, że nie tylko gwiżdże na prawo, ale może robić, co jej się żywnie spodoba, z następcami Marka i Lacey Pattersonów.

„I pewnie już to robi” – pomyślała.

– Jak to się mogło stać? – odezwała się, wiedząc z góry, że nie usłyszy odpowiedzi. Pomyślała o Lacey, o jej życiu i tym wszystkim, co to dziecko przeszło, tylko nie potrafiło jeszcze o tym mówić.

Ta trzynastolatka doznała więcej bólu i cierpienia, niż można to było sobie wyobrazić, a jednak co rano wstawała i szła do szkoły. W niedzielne poranki szła z ojcem do kościoła jak każde zwyczajne dziecko, a nie ofiara ciężko doświadczona przez los.

Jeffrey odchylił się do tyłu, ujął dłoń Sary w swoje dłonie i mocno uścisnął. Przez długą chwilę siedzieli tak w milczeniu, żadne z nich nie potrafiło bowiem wyrazić tego, co czuje. Trwali tak bez ruchu, póki Cathy nie stanęła u szczytu schodów, by im powiedzieć, że kolacja już czeka.

PODZIĘKOWANIA

Jak zwykle, pierwsze słowa wdzięczności kieruję pod adresem mojej agentki, Victorii Sanders. Trzech ludzi nie zrobiłoby tego wszystkiego, co robi ona jedna. Moja redaktorka w Morrow, Meaghan Dowling, służyła mi na bieżąco pomocą i radą. Bardzo pomogła mi także Kate Elton z Century. Pracownicy działów marketingu i reklamy w Morrow i Century byli wspaniali. Juliette Shapland warta jest tyle słodkości, ile sama waży.

Wiedzę medyczną czerpałam ponownie od doktora medycyny Michaela A. Rolnicka i od Carol Barbier Rolnick. Kapitan Jo Ann Cain służyła mi radą w kwestiach proceduralnych, Ric Brandt zaś w sprawach dotyczących broni palnej. Melissa Cary opowiedziała mi, jak się przepycha zapchane rury kanalizacyjne. Jatha Slaughter szczerze i z samozaparciem odpowiadała na moje pytania o narkotyki. Koledzy autorzy Jane Haddam, Keith Snyder, Ellen Conford i Eileen Moushey udzielali mi moralnego wsparcia. Pisarz Sal Towse wziął mnie na spacer przez most Golden Gate i nigdy nie zapomnę wrażenia, jakie to na mnie zrobiło. Laura „Slim” Lippman służyła mi za doskonałą ścianę treningową. Wszelkie błędy, jakie popełniłam, obciążają wyłącznie ją.

Mój tata całe życie jest dla mnie oparciem i uważam, że to szczęście, że go mam. Judy Jordan jest moją drogą przyjaciółką. Jeśli chodzi o D.A. – nie wiem, z czego zrobione są dusze, ale wiem, że nasze zrobione są z tego samego.

Do końca życia będę wdzięczna Billie Bennett Ward, mojej nauczycielce angielskiego w dziewiątej klasie. Jestem jedną z tych, którzy swoje kariery zawodowe, a może wręcz życie, zawdzięczają swym nauczycielom. Winniśmy im wszystkim wdzięczność za dobro, jakim nas obdarzają.

Na koniec dziękuję tym wszystkim utrapieńcom, którzy nagminnie przekraczają swój półgodzinny limit w mojej lokalnej siłowni. Czekając, aż wreszcie zwolnią automatyczną bieżnię, miałam dość czasu, by obmyślać różne zmyślne sposoby pozbawiania ich życia.

[1] Bud (Budweiser), Dewar’s – marki piwa amerykańskiego. (Wszystkie przypisy pochodzą od tłumacza).

[2] Bushwhacker – złoczyńca kryjący się po krzakach przed ludzkim wzrokiem.