Tytuł ‌oryginału: Project Hail ‌Mary

Redakcja: Jacek ‌Ring

Redaktor prowadzący: Grażyna ‌Muszyńska

Redakcja ‌techniczna: Sylwia Rogowska-Kusz

Skład wersji ‌elektronicznej: ‌Robert Fritzkowski

Korekta: Aleksandra Zok-Smoła ‌(Lingventa)

Zdjęcia na okładce:

© ‌Roman ‌Kulinskiy/iStock ‌by Getty ‌Images

© ‌Eduard Muzhevskyi/iStock by ‌Getty Images

Ilustracje: © ‌David Lindroth Inc.

Copyright © ‌2021 by Andy Weir

This ‌translation ‌published by arrangement ‌with ‌Ballantine Books, ‌
an ‌imprint of Random ‌House, a division of ‌Penguin Random ‌House ‌LLC

© for this ‌edition by MUZA ‌SA, Warszawa 2021

© ‌for ‌the ‌Polish translation by Radosław ‌Madejski

ISBN 978-83-287-1672-8

Wydawnictwo Akurat

Wydanie ‌I

Warszawa 2021

dla Johna, Paula, ‌George’a i Ringa

Spis treści

ROZDZIAŁ ‌1

ROZDZIAŁ 2

ROZDZIAŁ 3

ROZDZIAŁ ‌4

ROZDZIAŁ 5

ROZDZIAŁ 6

ROZDZIAŁ 7

ROZDZIAŁ ‌8

ROZDZIAŁ 9

ROZDZIAŁ 10

ROZDZIAŁ ‌11

ROZDZIAŁ ‌12

ROZDZIAŁ 13

ROZDZIAŁ 14

ROZDZIAŁ ‌15

ROZDZIAŁ 16

ROZDZIAŁ 17

ROZDZIAŁ ‌18

ROZDZIAŁ 19

ROZDZIAŁ 20

ROZDZIAŁ ‌21

ROZDZIAŁ ‌22

ROZDZIAŁ 23

ROZDZIAŁ ‌24

ROZDZIAŁ ‌25

ROZDZIAŁ 26

ROZDZIAŁ 27

ROZDZIAŁ ‌28

ROZDZIAŁ 29

ROZDZIAŁ Vℓ

PODZIĘKOWANIA

ROZDZIAŁ ‌1

– ‌Ile jest dwa ‌plus dwa?

Pytanie ma w sobie ‌coś ‌irytującego. Jestem zmęczony ‌i z powrotem odpływam w sen.

Upływa ‌kilka minut, a potem ‌znów ‌słyszę to ‌samo.

– Ile jest ‌dwa plus dwa?

Pozbawiony emocji ‌miękki kobiecy głos ma ‌taką samą ‌intonację jak poprzednim ‌razem. To jest komputer. ‌Komputer ‌tak mi dokucza. ‌Ogarnia mnie jeszcze większa ‌irytacja.

– Dammsspok… – odzywam się.

Chciałem ‌powiedzieć „Daj ‌mi spokój”, co moim ‌zdaniem ‌jest ‌całkiem sensowną reakcją, ‌ale ze zdumieniem ‌odkrywam, że nie ‌potrafię wymówić ‌słowa.

– ‌Odpowiedź nieprawidłowa – oświadcza ‌komputer. – Ile ‌jest dwa plus dwa?

Czas na eksperyment. Spróbuję się przywitać. Wystarczy zwykłe „cześć”.

– Czszeee…

– Odpowiedź nieprawidłowa. Ile jest dwa plus dwa?

Co się dzieje? Chciałbym się tego dowiedzieć, ale nie bardzo mam jak. Nic nie widzę. I oprócz tego komputerowego głosu nic nie słyszę. A nawet nic nie czuję. Nie, to nie do końca prawda. Coś czuję. Czuję, że leżę. Na czymś miękkim. Na łóżku.

Chyba mam zamknięte oczy. A więc nie jest tak źle. Muszę tylko unieść powieki. Próbuję, ale bez efektu.

Dlaczego nie mogę otworzyć oczu?

Otwieraj, ponaglam się w myślach.

Nooo… otwieraj!

Otwieraj, do licha!

Tym razem poczułem, że coś drgnęło. Moje powieki się poruszyły. Poczułem to.

Otwieraj!

Mozolnie dźwigam powieki i oślepiające światło wypala mi siatkówkę.

– Oszsz… – syczę.

Mobilizuję siłę woli, żeby nie zamknąć z powrotem oczu. Widzę tylko biel w różnych odcieniach bólu.

– Wykryto ruch gałek ocznych – mówi moja dręczycielka. – Ile jest dwa plus dwa?

Biel już nie jest taka jaskrawa. Moje oczy przyzwyczajają się do światła. Zaczynam dostrzegać jakieś kształty, ale na razie niczego nie rozróżniam. Spróbujmy… czy mogę ruszać rękami? Nie. A nogami? Też nie.

Ale za to ruszam ustami, prawda? Przecież coś mówiłem. Nic, co by miało sens, ale zawsze to coś.

– Szszteee…

– Odpowiedź nieprawidłowa. Ile jest dwa plus dwa?

Kształty zaczynają coś przypominać. Leżę na łóżku, które jest tak jakby… owalne. Oświetlają mnie lampy ledowe, a kamery w suficie obserwują każdy mój ruch. Chociaż to dosyć przytłaczające, bardziej martwią mnie zawieszone nade mną dwie mechaniczne ręce ze szczotkowanej stali. Każda ma w miejscu dłoni zestaw narzędzi o niepokojąco inwazyjnym wyglądzie. Nie powiem, żeby to mi się podobało.

– Czsz… och… terrr… – bełkocę.

Może tak być?

– Odpowiedź nieprawidłowa. Ile jest dwa plus dwa?

Psiakrew. Przywołuję na pomoc całą siłę woli i wewnętrzną moc. Do tego powoli zaczyna ogarniać mnie panika. No i dobrze. Panika też się przyda.

– Czszteeery – wyrzucam z siebie w końcu.

– Odpowiedź prawidłowa.

Dzięki Bogu. A więc mogę mówić. Przynajmniej w pewnym sensie.

Wzdycham z ulgą. Zaraz – to znaczy, że mogę kontrolować oddech. Jeszcze raz wciągam powietrze. Świadomie. Mam obolałe usta. Gardło też mnie boli. Ale to jest mój ból. Panuję nad sobą.

Dopiero teraz zauważam maskę tlenową. Przylega ściśle do mojej twarzy, sterczy z niej karbowana rura, która znika gdzieś z tyłu.

A może spróbuję wstać?

Nie dam rady. Ale mogę nieznacznie poruszyć głową. Wyginam kark i patrzę na swoje ciało. Jest nagie i odchodzi od niego tyle cienkich rurek, że nie sposób ich policzyć. Po jednej z każdej ręki i każdej nogi, jedna z „interesu”, a dwie znikają pod udem. Podejrzewam, że któraś z nich tkwi tam, gdzie słońce nie dochodzi.

To nie wróży nic dobrego.

Poza tym cały jestem w elektrodach. Wyglądają jak te przyklejane czujniki do badań EKG, ale mam je wszędzie. No cóż, dobrze chociaż, że na skórze, a nie też gdzieś w środku.

– Ghhh… – charczę i przełykam ślinę, żeby spróbować jeszcze raz. – Gdzie… ja… jestem?

– Ile wynosi pierwiastek sześcienny z ośmiu? – pyta komputer.

– Gdzie ja jestem? – powtarzam. Tym razem jest już łatwiej.

– Odpowiedź nieprawidłowa. Ile wynosi pierwiastek sześcienny z ośmiu?

Biorę głęboki wdech i recytuję powoli:

– Dwa e do potęgi dwa i pi.

– Odpowiedź nieprawidłowa. Ile wynosi pierwiastek sześcienny z ośmiu?

Jednak wcale nie popełniłem błędu. Chciałem tylko sprawdzić, jak inteligentny jest ten komputer. I teraz już wiem, że niespecjalnie.

– Dwa – mówię.

– Odpowiedź prawidłowa.

Czekam na kolejne pytania, ale komputer najwyraźniej uznaje, że to wystarczy. Jestem zmęczony. Znowu odpływam w sen.

Budzę się. Jak długo spałem? To musiało trochę trwać, bo czuję się wypoczęty. Bez wysiłku unoszę powieki. To już jakiś postęp. Próbuję poruszyć palcami. Zginają się i prostują tak, jak każe im mój mózg. Wygląda to coraz bardziej obiecująco.

– Wykryto ruch dłoni – odzywa się komputer. – Nie ruszaj się.

– Co? Ale…

Mechaniczne ręce sięgają do mnie. Poruszają się błyskawicznie. Zanim zdążyłem się zorientować, usunęły większość rurek z mojego ciała. Niczego nie poczułem. A więc jednak moja skóra jest odrętwiała albo coś w tym rodzaju.

Zostały tylko trzy – kroplówka w ręce, rura w tyłku i cewnik. Tych dwóch ostatnich najchętniej bym się pozbył, ale w sumie mam to gdzieś.

Unoszę prawą rękę i pozwalam, żeby opadła na łóżko. Potem robię to samo z lewą. Lecą w dół, bezwładne jak kłody. Powtarzam całą operację kilka razy. Mam dosyć umięśnione ręce, więc czegoś tu nie rozumiem. Dochodzę do wniosku, że musiałem być poważnie chory i przeleżałem tu już jakiś czas. W przeciwnym razie nie byłbym podłączony do tego wszystkiego. Czy w takim stanie nie powinna wystąpić atrofia mięśni?

A tak w ogóle, czy nie powinien tu przyjść jakiś lekarz? Nie słyszę nawet typowych szpitalnych odgłosów. No i w ogóle co to za łóżko? Ma owalny, a nie prostokątny kształt i wydaje mi się, że jest przymocowane do ściany, zamiast stać na podłodze.

– Wyjmij… – mówię i przerywam. Nadal jestem trochę zmęczony. – Wyjmij wszystkie rurki.

Komputer nie reaguje.

Unoszę ręce jeszcze kilka razy. Przebieram palcami u stóp. Najwyraźniej dochodzę do siebie.

Podkurczam i prostuję stopy. Są sprawne. Potem unoszę nogi zgięte w kolanach. Też wydają się normalne. Nie są napakowane jak u kulturysty, ale wyglądają zbyt zdrowo jak na kończyny pacjenta w stanie krytycznym. Chociaż nie do końca wiem, jak powinny wyglądać.

Kładę dłonie na łóżku i próbuję się odepchnąć. Mój tułów powoli wędruje do góry. Naprawdę się dźwigam! Muszę wytężyć wszystkie siły, ale nie daję za wygraną. Łóżko kołysze się delikatnie z każdym moim ruchem. To nie jest normalne łóżko, teraz mam już pewność. Unoszę głowę i widzę, że oba końce elipsy są przytwierdzone do wystających ze ściany solidnych wysięgników. Cała konstrukcja przypomina sztywny hamak. Dziwne.

Chwilę później siedzę. Na rurce, która tkwi w moim tyłku. Nie jest mi zbyt wygodnie, ale czy rurka wetknięta w tyłek ma coś wspólnego z wygodą?

Teraz mogę się rozejrzeć. To nie jest zwykła szpitalna sala. Znajduję się w okrągłym pomieszczeniu skąpanym w ostrym świetle lamp ledowych. Do ścian, które wyglądają na plastikowe, są przymocowane jeszcze dwa owalne łóżka. Prawie stykają się obłymi końcami, tworząc trójkąt równoboczny. Na każdym ktoś leży, a ze środka sufitu zwisa para złowrogich mechanicznych rąk. Domyślam się, że służą do opieki nad całą naszą trójką. Nie mogę się dobrze przyjrzeć moim współtowarzyszom niedoli, bo leżą zanurzeni w pościeli, tak jak ja do niedawna.

W pomieszczeniu nie ma drzwi. Widzę tylko przykręconą do ściany drabinę, która prowadzi do… włazu? Pośrodku okrągłej klapy znajduje się metalowe koło. Tak, to musi być właz. Jak w okręcie podwodnym. Może nasza trójka zapadła na jakąś groźną chorobę zakaźną? Może przechodzimy kwarantannę w hermetycznym pomieszczeniu? Tu i ówdzie w ścianach znajdują się małe wywietrzniki i czuję leciutki podmuch powietrza. Prawdopodobnie krąży w obiegu zamkniętym o sztucznie kontrolowanych parametrach.

Przekładam nogę nad krawędzią łóżka, które zaczyna się kołysać. Mechaniczne ręce natychmiast opadają. Kulę się odruchowo, ale wtedy zastygają w bezruchu i tylko wiszą tuż nade mną. Myślę, że czekają w pogotowiu, żeby mnie pochwycić, jeżeli stracę równowagę.

– Wykryto ruch całego ciała – odzywa się komputer. – Podaj swoje imię.

– Żartujesz? – pytam.

– Odpowiedź nieprawidłowa. Próba numer dwa: Podaj swoje imię.

Otwieram usta, żeby się przedstawić.

– Yyyy…

– Odpowiedź nieprawidłowa. Próba numer trzy: Podaj swoje imię.

Dopiero w tej chwili to do mnie dociera. Nie wiem, kim jestem. Nie wiem, co tu robię. Niczego nie pamiętam.

– Hmmm…

– Odpowiedź nieprawidłowa.

Ogarnia mnie fala zmęczenia. Właściwie całkiem przyjemne uczucie. Komputer musiał mi zaaplikować przez kroplówkę jakiś środek uspokajający.

– Czeeekaj… – bełkocę.

Stalowe ręce delikatnie układają mnie z powrotem na łóżku.

Kiedy znowu się budzę, jedna z mechanicznych rąk porusza się tuż przy mojej twarzy. Co ten robot wyprawia?

Wzdrygam się, bardziej zaskoczony niż wystraszony, i ręka wraca na swoje miejsce pod sufitem. Obmacuję twarz w poszukiwaniu obrażeń. Jeden policzek jest gładki, a na drugim wyczuwam ostrą szczecinę.

– Ktoś mnie golił?

– Wykryto oznaki świadomości – mówi komputer. – Podaj swoje imię.

– Jeszcze sobie nie przypomniałem.

– Odpowiedź nieprawidłowa. Próba numer dwa: Podaj swoje imię.

Jestem mężczyzną rasy białej i mówię po angielsku. Zaryzykujmy.

– John?

– Odpowiedź nieprawidłowa. Próba numer trzy: Podaj swoje imię.

Wyrywam sobie wenflon z ręki.

– Odwal się.

– Odpowiedź nieprawidłowa.

Kiedy mechaniczne ręce sięgają po mnie, staczam się z łóżka i nie jest to najlepsze posunięcie. Wciąż mam w sobie jeszcze dwie rurki. Ta z tyłka wychodzi gładko. Nawet tego nie czuję. Ale gwałtowne szarpnięcie wyrywa mi z penisa cewnik z napełnionym balonikiem. I to boli. Jakbym wysikał piłeczkę golfową.

Krzyczę i wiję się na podłodze.

– Wykryto objawy bólu fizycznego – oznajmia komputer.

Stalowe macki robota opuszczają się w ślad za mną. Uciekam przed nimi, czołgając się po podłodze, i znajduję schronienie pod jednym z pozostałych dwóch łóżek. Mechaniczne ręce zatrzymują się, ale nie odpuszczają. Czekają. Steruje nimi komputer, więc nie ma co liczyć, że im się znudzi.

Odchylam głowę do tyłu i łapczywie wciągam powietrze. Po chwili ból słabnie. Ocieram łzy z oczu.

Nie mam pojęcia, co tu się dzieje.

– Hej! – wołam. – Obudźcie się!

– Podaj swoje imię – domaga się komputer.

– Hej, wy tam, ludzie. Niech się któryś z was obudzi. Proszę.

– Odpowiedź nieprawidłowa.

Krocze boli mnie tak bardzo, że muszę się roześmiać. Cóż za absurdalna sytuacja. Do tego zaczynam wydzielać endorfiny, które sprawiają, że czuję się dziwnie lekko. Zerkam w stronę zwisającego z łóżka cewnika i kręcę głową z podziwem. Coś takiego przeszło przez moją cewkę moczową. Rety.

Ale narobiło po drodze trochę szkód. Na podłodze rozciąga się niewielka smuga krwi. To tylko cienka czerwona linia…

Dopiłem kawę, włożyłem do ust ostatni kawałek tostu i gestem poprosiłem kelnerkę o rachunek. Mógłbym sporo oszczędzić, gdybym jadał śniadania w domu, zamiast co rano chodzić do baru. Byłby to chyba niegłupi pomysł, zważywszy na moją skromną pensję. Ale nie cierpię gotowania i uwielbiam jajka na bekonie.

Kelnerka skinęła głową i ruszyła w stronę kasy, żeby mnie podliczyć, ale w tym momencie zjawił się kolejny gość, którego musiała zaprowadzić do stolika.

Spojrzałem na zegarek. Właśnie minęła siódma. Nie śpieszyło mi się. Lubiłem przychodzić do biura dwadzieścia po siódmej, bo dzięki temu mogłem sobie wszystko przygotować do całego dnia pracy. Ale w zasadzie nie musiałem zaczynać przed ósmą.

Wyjąłem komórkę i sprawdziłem skrzynkę mejlową.

Do: Ciekawostki Astronomiczne astrociekawostki@scilist.org

Od: Irina Pietrowa ipetrova@gaoran.ru

Temat: Cienka czerwona linia

Zmarszczyłem czoło, patrząc na wyświetlacz. Myślałem, że już nie figuruję na tej liście adresów. Zamknąłem tamten rozdział dawno temu. Nie zdobyliśmy wielkiego rozgłosu, ale to, co zdobywaliśmy, jeśli mnie pamięć nie myli, było zazwyczaj całkiem interesujące. Ot, grupka astronomów, astrofizyków i specjalistów w innych dziedzinach, którzy rozmawiali o wszystkim, co wydało im się dziwne.

Zerknąłem na kelnerkę. Nowi goście zasypywali ją pytaniami o menu. Pewnie chcieli wiedzieć, czy w Sally’s Diner dostaną bezglutenową wegańską sałatkę ze ścinków trawy albo coś w tym rodzaju. Czasami dobrzy ludzie z San Francisco potrafią być uciążliwi.

Nie mając nic innego do roboty, przeczytałem mejl.

Cześć, profesjonaliści.

Nazywam się Irina Pietrowa, jestem doktorem i pracuję w obserwatorium astronomicznym Rosyjskiej Akademii Nauk w Pułkowie pod Sankt Petersburgiem.

Piszę do was, bo potrzebuję pomocy.

Przez ostatnie dwa lata zajmowałam się teorią związaną z promieniowaniem podczerwonym, które emitują mgławice. Prowadziłam szczegółowe obserwacje kilku konkretnych pasm podczerwieni i odkryłam coś osobliwego. Ale nie w żadnej mgławicy, tylko tutaj, w naszym Układzie Słonecznym.

Otóż bardzo delikatna, ale wykrywalna linia w Układzie Słonecznym emituje światło podczerwone o długości fali 25,984 mikronów. Promieniowanie ma wyłącznie taką częstotliwość i nie występują żadne odchylenia.

Oprócz pliku Excel z moimi danymi załączam również kilka zestawień w formie modelu 3D. W modelu tym zobaczycie, że wspomniana linia ma kształt nierównego łuku, który wznosi się nad biegunem północnym Słońca, a na wysokości 37 milionów kilometrów wygina się ostro w dół, kierując się w stronę Wenus. W najwyższym punkcie łuku chmura rozszerza się niczym lejek. Na wysokości Wenus jej przekrój jest tak duży, jak średnica samej planety.

Promieniowanie podczerwone jest bardzo słabe. Wykryłam je tylko dzięki temu, że używałam bardzo czułej aparatury, obserwując emisję mgławic. Ale żeby się upewnić, poprosiłam o przysługę astronomów z obserwatorium Atacama w Chile, które moim zdaniem dysponuje najlepszymi radioteleskopami na świecie. Potwierdzili moje odkrycie.

Promieniowanie podczerwone, które obserwujemy w przestrzeni, może występować z wielu powodów. Ich źródłem są na przykład obłoki gazowo-pyłowe odbijające światło słoneczne. Albo mieszaniny jakichś cząstek, które pochłaniają energię, a potem ją oddają, emitując fale elektromagnetyczne. To by nawet tłumaczyło stałą szerokość pasma.

Szczególnie intrygujący jest kształt łuku. Początkowo przyjęłam założenie, że jest to zbiór cząstek poruszających się wzdłuż linii pola magnetycznego. Ale w przypadku Wenus nie może być o tym mowy. Ta planeta nie ma magnetosfery, jonosfery, niczego takiego. A więc jaka siła przyciąga do niej cząstki? I co sprawia, że promieniują?

Wszelkie sugestie albo teorie mile widziane.

Co to było, do licha?

Przypomniałem to sobie znienacka. Jakby wspomnienie pojawiło się w mojej głowie bez zapowiedzi.

Ale wciąż niewiele o sobie wiem. Mieszkam w San Francisco – tyle pamiętam. I to, że lubię zjeść dobre śniadanie. I to, że zajmowałem się astronomią. Ale już się nie zajmuję?

Najwyraźniej mój mózg zadecydował, że koniecznie powinienem sobie przypomnieć tamten mejl. A takie drobiazgi jak moje imię są zbyt trywialne.

Podświadomość chce mi coś powiedzieć. Widok strużki krwi wywabił z mojej pamięci tytuł mejla – Cienka czerwona linia. Tylko co to ma wspólnego ze mną?

Wypełzam spod łóżka i siadam oparty plecami o ścianę. Mechaniczne ręce wyciągają się w moją stronę, ale wciąż nie mogą mnie dosięgnąć.

Pora przyjrzeć się moim towarzyszom. Nie wiem, jak się nazywam ani co tu robię, ale przynajmniej nie jestem sam. Tylko że… oni nie żyją.

Tak, to nie ulega wątpliwości. Bliżej mnie leży kobieta. Tak myślę. W każdym razie miała długie włosy. Ciało jest prawie całkiem zmumifikowane. Wysuszona skóra przywiera do kości. Nie wydziela żadnej woni. Nie ma oznak rozkładu. Musiała umrzeć dawno temu.

Na drugim łóżku spoczywa mężczyzna. Myślę, że jest martwy od jeszcze dłuższego czasu. Jego skóra jest nie tylko sucha i przypomina pergamin, ale zaczyna się kruszyć. Chociaż powinienem poczuć wstręt i przerażenie, jestem całkiem obojętny. Ci dwoje umarli tak dawno, że nawet nie są podobni do ludzi. Przypominają halloweenowe dekoracje. Mam nadzieję, że nie przyjaźniłem się z żadnym z nich. Albo że przynajmniej tego nie pamiętam, jeśli byli dla mnie kimś bliskim.

Widok ludzkich zwłok jest niepokojący, ale bardziej niepokoi mnie to, że tak długo tu leżą. Nawet w kwarantannie zabiera się ciała zmarłych. Tutaj musiało się stać coś naprawdę poważnego.

Podnoszę się z podłogi, powoli i z wielkim wysiłkiem. Przytrzymuję się łóżka Pani Mumii, które kołysze się na podporach, a ja zataczam się wraz z nim, ale w końcu wstaję. Stalowe macki znów próbują mnie dosięgnąć, ale przywieram płasko do ściany.

Wszystko wskazuje na to, że byłem w śpiączce. Tak. Im dłużej o tym myślę, tym większej nabieram pewności. Nie wiem, jak długo, ale jeśli trafiłem tutaj w tym samym czasie, co tych dwoje, trochę to trwało. Pocieram ogoloną połowę podbródka. Te mechaniczne ręce służą do pielęgnacji nieprzytomnych pacjentów. Kolejny argument przemawiający za śpiączką.

Może uda mi się dotrzeć do tego włazu.

Ostrożnie stawiam krok. I jeszcze jeden. A potem osuwam się na podłogę. Zbyt duży wysiłek jak dla mnie.

Dlaczego jestem taki słaby, skoro mam całkiem nieźle wyrzeźbione mięśnie? A jeżeli tak długo leżałem w śpiączce, czemu w ogóle je mam? Powinienem być zwiotczałym cherlakiem, tymczasem bliżej mi do plażowego podrywacza.

Nie mam pojęcia, o co w tym wszystkim chodzi. Co powinienem zrobić? Czy rzeczywiście jestem chory? Owszem, czuję się jak z krzyża zdjęty, ale nie chory. Nie mam mdłości. Nie boli mnie głowa. Nie sądzę też, abym miał gorączkę. Skoro nie jestem chory, dlaczego byłem w śpiączce? Uległem jakiemuś wypadkowi?

Obmacuję głowę. Żadnych zgrubień, blizn ani bandaży. Reszta mojego ciała też wydaje się nienaruszona. A nawet lepiej. Wyglądam na okaz zdrowia.

Mam ochotę się zdrzemnąć, ale zwalczam senność. Czas na kolejną próbę. Wstaję ponownie. Czuję się, jakbym podnosił sztangę, ale tym razem jest trochę łatwiej. Coraz bardziej odzyskuję siły. Mam nadzieję…

Sunę wzdłuż ściany, opierając się o nią plecami, żeby odciążyć nogi. Stalowe ręce cały czas wyciągają się w moją stronę, ale jestem poza ich zasięgiem. Ciężko dyszę, jakbym właśnie przebiegł maraton. A jeśli mam zapalenie płuc? Może ta izolacja ma służyć mojej ochronie?

W końcu docieram do drabiny. Zataczam się i chwytam jeden ze szczebli. Jestem taki słaby, że nie wiem, jak zdołam się wspiąć dziesięć stóp w górę.

Dziesięć stóp.

Używam imperialnych jednostek miary. Cenna wskazówka. Prawdopodobnie jestem Amerykaninem. Albo Anglikiem. Ewentualnie Kanadyjczykiem. W Kanadzie używa się stóp i cali do pomiaru krótkich odcinków.

Zadaję sobie w myślach pytanie: jaka jest odległość z Los Angeles do Nowego Jorku? W mojej głowie pojawia się instynktowna odpowiedź: trzy tysiące mil. Kanadyjczyk użyłby kilometrów. A więc jestem Anglikiem albo Amerykaninem. Albo pochodzę z Liberii.

Wiem, że w Liberii używa się jednostek imperialnych, ale nie znam własnego imienia. To irytujące.

Biorę głęboki wdech i przytrzymując się oburącz drabiny, stawiam stopę na najniższym szczeblu. Potem się odpycham. Cały drżę z wysiłku, ale w końcu mi się udaje. Teraz stoję już obiema nogami na drabinie. Sięgam w górę i zaciskam dłoń na kolejnym szczeblu. Nieźle, robię postępy. Muszę się wytężać, jakby moje ciało było z ołowiu. Próbuję się podciągnąć, ale mam za mało siły w ręce. Puszczam drabinę i lecę do tyłu. Będzie bolało.

Ale nie boli. Mechaniczne ręce chwytają mnie, zanim uderzam o podłogę, bo znów jestem w ich zasięgu. Mają idealny refleks. Odnoszą mnie do łóżka niczym matka, która układa dziecko do snu.

I wiecie co? Chyba mi to odpowiada. Teraz jestem już naprawdę zmęczony i pozycja leżąca całkiem mi służy. Delikatne kołysanie łóżka działa na mnie kojąco. Coś nie daje mi spokoju, kiedy wracam myślami do mojego upadku z drabiny. Odtwarzam tę chwilę w pamięci. Nie umiem powiedzieć, o co chodzi, ale coś mi w tym wszystkim nie pasuje.

Hmmm…

Odpływam w sen.

– Jedz.

Na mojej piersi leży tubka pasty do zębów.

– Co?

– Jedz – powtarza komputer.

Sięgam po tubkę. Jest biała i widnieje na niej czarny napis: Dzień 1 – Posiłek 1.

– Co to jest, do licha? – pytam.

– Jedz.

Zdejmuję zakrętkę i w nozdrza uderza mnie pikantny zapach. Czuję, jak w moich ustach wzbiera ślina. Dopiero teraz uzmysławiam sobie, jak bardzo jestem głodny. Ściskam tubkę i ze środka wyślizguje się brązowa maź. Wygląda obrzydliwie.

– Jedz.

Kimże jestem, żeby się sprzeciwiać woli wszechwładnego komputera o stalowych mackach? Ostrożnie dotykam językiem podejrzanej substancji.

Jakie to dobre! O mój Boże, co za pychota! Przypomina gęsty sos do pieczeni, jednak aromat nie jest aż tak wyrazisty. Wyciskam sobie obfitą porcję prosto do ust i delektuję się smakiem. Jestem gotów przysiąc, że to lepsze od seksu.

Już wiem, co się ze mną dzieje. Jak to mówią, głód jest najlepszym kucharzem. Kiedy wygłodniały człowiek wreszcie coś wrzuci do pustego żołądka, mózg hojnie go za to wynagradza. Dobra robota, mówi. Jeszcze trochę pożyjemy!

Elementy układanki wskakują na swoje miejsce. Przecież musiałem jeść, kiedy tak długo byłem w śpiączce. Nie mam śladu po przetoce odżywczej z drenem prowadzącym bezpośrednio do żołądka, więc najprawdopodobniej dostawałem pokarm przez sondę wprowadzoną do przełyku. To najmniej inwazyjny sposób karmienia pacjenta, który nie może samodzielnie jeść, o ile nie ma problemów z trawieniem. Poza tym dzięki takiemu rozwiązaniu układ pokarmowy pozostaje aktywny, co pozwala uniknąć komplikacji. I to by wyjaśniało, dlaczego nie obudziłem się z rurką wystającą z nosa. W miarę możliwości należy usuwać sondę, kiedy pacjent wciąż nie odzyskuje przytomności.

Skąd ja to wszystko wiem? Jestem lekarzem?

Wyciskam kolejną porcję brei, która wciąż smakuje wybornie. Połykam ją łapczywie, więc szybko się kończy.

– Daj więcej! – wołam, unosząc pustą tubkę.

– Posiłek zakończony – odpowiada komputer.

– Jestem jeszcze głodny! Chcę drugą tubkę!

– Przydział na ten posiłek został wyczerpany.

To ma sens. Teraz mój układ trawienny przyzwyczaja się do półpłynnego pokarmu. Lepiej nie przesadzać. Jeżeli zjem za dużo, mogę dostać mdłości. Komputer postępuje rozsądnie. Ale nikt nie dba o rozsądek, kiedy skręca go z głodu.

– Daj mi jeszcze jeść! – krzyczę.

– Przydział na ten posiłek został wyczerpany.

– Bzdura.

Ale i tak czuję się dużo lepiej niż przed chwilą. Jedzenie od razu mnie wzmocniło, a prócz tego jeszcze trochę odpocząłem.

Staczam się z łóżka, gotów rzucić się pędem do ściany, ale tym razem mechaniczne ręce pozostają nieruchome. Przypuszczalnie komputer pozwolił mi opuścić łóżko, gdy tylko się przekonał, że mogę jeść.

Spoglądam w dół. Czuję się nieswojo, paradując na golasa. Wiem, że oprócz mnie nie ma tu nikogo żywego, ale mimo wszystko.

– Dostanę jakieś ubranie? – pytam.

Komputer milczy.

– Dobra. Niech ci będzie.

Ściągam z łóżka prześcieradło i owijam się nim kilka razy. Jeden róg zakładam sobie na ramię i wiążę go z drugim. Kilka ruchów i mam prowizoryczną togę.

– Wykryto samodzielny ruch – odzywa się komputer. – Podaj swoje imię.

– Jestem cesarzem Słabeuszem. Oddaj mi hołd.

– Odpowiedź nieprawidłowa.

Pora sprawdzić, dokąd prowadzi drabina.

Lekko chwiejnym krokiem ruszam przed siebie. Już samo to jest nie lada osiągnięciem – nie potrzebuję ścian ani chybotliwych łóżek, żeby zachować równowagę. Opieram się wyłącznie na nogach.

Docieram do drabiny i chwytam ją mocno. Nie muszę się niczego trzymać, ale tak jest dużo łatwiej. Właz nad moją głową wygląda całkiem solidnie. Domyślam się, że jest hermetyczny. I wedle wszelkiego prawdopodobieństwa zaryglowany. Ale muszę chociaż spróbować.

Wspinam się na pierwszy szczebel. Z trudem, ale daję radę. I kolejny. Dobra. Już łapię, o co chodzi. Powoli i miarowo.

Dochodzę do włazu. Jedną ręką przytrzymuję się drabiny, a drugą napieram na koło pośrodku klapy. Ustępuje i zaczyna się kręcić!

– Rany Julek! – mówię.

„Rany Julek”? Czy właśnie tak wyrażam zaskoczenie? W zasadzie może być, ale spodziewałbym się czegoś mniej archaicznego.

Wykonuję kołem trzy pełne obroty i słyszę ciche szczęknięcie. Klapa odchyla się w dół. Odsuwam się na bok, a wtedy całkiem opada, podtrzymywana przez masywny zawias. Jestem wolny!

W pewnym sensie.

Po drugiej stronie panuje kompletna ciemność. Wygląda niezbyt przyjemnie, ale zawsze to jakiś postęp. Podciągam się i przechodzę przez właz, a gdy już jestem w środku, od razu zapala się światło. Myślę, że to sprawka komputera.

Pomieszczenie jest takiej samej wielkości jak to, z którego właśnie się wydostałem, i również ma kształt walca. Do okrągłej podłogi przykręcony jest wielki stół laboratoryjny, a przy nim stoją trzy krzesła. Przy ścianach znajdują się różne sprzęty laboratoryjne. Wszystko zostało przytwierdzone do stolików albo szafek, które również są połączone na stałe z podłogą. Wygląda to jak zabezpieczenia przed trzęsieniem ziemi. Drabinka przy ścianie prowadzi do kolejnego włazu w suficie.

Jestem w dobrze wyposażonym laboratorium. Tylko od kiedy pacjent z izolatki ma wstęp do takiego miejsca? Chociaż nie wygląda mi to na laboratorium medyczne. Co tu się dzieje, do jasnej ciasnej?

„Do jasnej ciasnej”? Poważnie? Może mam małe dzieci. Albo jestem bardzo pobożny.

Wstaję, żeby się rozejrzeć. Wodzę wzrokiem po blacie, na którym stoi mikroskop, autoklaw, statyw na probówki, organizer z szufladkami, chłodziarka na próbki, palnik, pipety… chwileczkę. Skąd wiem, jak to wszystko nazwać?

Przyglądam się większym sprzętom umieszczonym przy ścianie. Skaningowy mikroskop elektronowy, submilimetrowa drukarka 3D, frezarka do obróbki jedenastoosiowej, interferometr laserowy, komora próżniowa o objętości jednego metra kwadratowego – potrafię to wszystko rozpoznać. I wiem, jak tego użyć.

Jestem naukowcem! To już konkretne odkrycie! Czas, żebym skorzystał z pomocy nauki. No dobra, mój genialny mózgu. Wykombinuj coś!

…Jestem głodny.

Zawiodłem się na tobie, mózgu.

No cóż, w takim razie nie dowiem się, do czego ma służyć to laboratorium i jakim cudem udało mi się do niego dostać. Ale… trzeba iść dalej!

Drugi właz też znajduje się dziesięć stóp nad podłogą, więc znowu czeka mnie wspinaczka po drabinie. Ale teraz mam przynajmniej trochę więcej siły.

Biorę kilka głębokich wdechów i stawiam stopę na pierwszym szczeblu. Tak jak poprzednio każdy z prostych ruchów, które wykonuję, wymaga ode mnie olbrzymiego wysiłku. Chociaż czuję się trochę lepiej, na pewno nie mogę powiedzieć, że dobrze.

Dobry Boże, ależ jestem ociężały. Z ledwością docieram na samą górę. Zajmuję pozycję na niewygodnych szczeblach, chwytam koło ryglujące i… nie mogę go obrócić.

– Żeby otworzyć właz, podaj swoje imię.

– Ale ja nie wiem, jak mam na imię!

– Odpowiedź nieprawidłowa.

W bezsilnej złości uderzam koło, które nie ustępuje ani na milimetr, za to mnie boli teraz ręka. Tak więc… no cóż. Tyle wysiłku na próżno. Muszę zaczekać. Może wkrótce przypomnę sobie, jak mam na imię. Albo znajdę je w jakichś notatkach.

Wracam na dół. Przynajmniej taki mam plan. Mogłoby się wydawać, że zejść z drabiny jest łatwiej i bezpieczniej, niż na nią wejść, ale nie. Nic podobnego. Zamiast wycofać się z godnością, stawiam stopę na dolnym szczeblu pod niewłaściwym kątem, rozluźniam palce zaciśnięte na uchwycie włazu i spadam na łeb na szyję.

Wymachuję rękami niczym rozeźlony kot, próbując się czegoś złapać, ale to nie jest najlepszy pomysł. Spadam na stół i uderzam nogą w organizer. Boli jak skurczybyk! Krzyczę, chwytam się za obolałą goleń i staczam z blatu.

Tym razem nie ma w pobliżu mechanicznych rąk, które uchroniłyby mnie przed zderzeniem z podłogą. Twarde lądowanie na plecach na chwilę pozbawia mnie tchu. I jakby tego było mało, organizer się przewraca i z otwartych szufladek wysypują się różne drobiazgi, które spadają na moją głowę. Patyczki do wymazów nie wyrządzają mi szkody, uderzenia probówek – które jakimś cudem się nie tłuką – są tylko trochę nieprzyjemne, za to taśma miernicza grzmoci mnie prosto w czoło. W ślad za nimi lecą jeszcze inne przedmioty, ale jestem zbyt zajęty obmacywaniem rosnącego obrzęku, żeby zwracać na nie uwagę. Ile waży taka taśma, żeby spadając z wysokości trzech stóp, nabiła mi guza?

– Trudno – mówię do siebie. – Nie wyszło.

Mój upadek z drabiny był po prostu komiczny niczym scena z filmu Chaplina.

Rzeczywiście… właśnie tak to wyglądało. Nawet trochę zbyt komediowo. Znowu pojawia się to dziwne wrażenie, że coś mi w tym wszystkim nie pasuje.

Biorę leżącą obok probówkę i ją podrzucam, a potem obserwuję, jak zatacza łuk w powietrzu i spada na podłogę. Niby nic nadzwyczajnego, jednak ogarnia mnie dziwne napięcie. Jest coś osobliwego w procesie spadania, co nie daje mi spokoju. Muszę wyjaśnić, o co chodzi.

Jak się do tego zabrać? No cóż, mam do dyspozycji laboratorium i wiem, jak zrobić z niego użytek. Tylko czego będę potrzebował? Omiatam wzrokiem cały ten bałagan na podłodze. Sterta probówek, wymazówki, szpatułki, stoper elektroniczny, pipety, rolka taśmy klejącej, długopis…

W porządku. Chyba mam to, czego potrzebuję.

Wstaję i otrzepuję moją togę. Wprawdzie nie ma na niej ani drobinki kurzu – całe moje otoczenie wydaje się sterylne – ale i tak machinalnie wykonuję ten ruch.

Podnoszę taśmę mierniczą i ją rozwijam. Ma podziałkę w systemie metrycznym. A jeżeli jestem w Europie? Teraz to bez znaczenia. Potem sięgam po stoper. Wygląda dosyć solidnie, jakby był przeznaczony dla amatorów sportów ekstremalnych. Masywną plastikową skorupę otacza pierścień z twardej gumy. Na pewno jest wodoodporny, ale niestety nie działa. Na wyświetlaczu nic nie widać. Naciskam guziki w obudowie, ale to nic nie daje. Obracam stoper, żeby przyjrzeć się komorze bateryjnej. Może w którejś szufladce organizera uda mi się znaleźć zapasowe baterie, ale muszę wiedzieć, czego szukać. Zauważam wystającą spod klapki czerwoną plastikową tasiemkę. Wyciągam ją i stoper budzi się do życia.

Jak w tych zabawkach „z bateriami w zestawie”. Mała plastikowa zakładka ma zabezpieczać baterie przed wyczerpaniem, zanim użytkownik po raz pierwszy włączy urządzenie. A więc mam w ręku nowiuteńki stoper. Szczerze mówiąc, wszystko w tym laboratorium wygląda na nowe. Czyste, schludne i bez śladów używania. Nie wiem, o czym to może świadczyć.

Manipuluję przez chwilę przyciskami, żeby rozgryźć, do czego służą. W gruncie rzeczy banalnie proste. Następnie mierzę wysokość stołu. Odległość od blatu do podłogi wynosi 91 centymetrów.

Biorę do ręki probówkę. Prawdopodobnie jest wykonana z polietylenu o dużej gęstości albo z podobnego tworzywa. W każdym razie na pewno nie ze szkła, więc się nie rozbije, spadając z wysokości trzech stóp na twardą powierzchnię. Zresztą nie ma większego znaczenia, jaki to materiał – wystarczy, że jego stosunek masy do objętości jest na tyle duży, bym mógł pominąć w obliczeniach opór powietrza.

Przygotowuję stoper i kładę probówkę na blacie, po czym spycham ją jedną ręką, a drugą wciskam guzik w gumowanej obudowie. Chcę wiedzieć, ile czasu upłynie, zanim twardy plastik stuknie o podłogę. Wychodzi mi 0,37 sekundy. Okropnie szybko. Mam nadzieję, że mój refleks nie wpływa na wynik pomiaru.

Ponieważ nie widzę nigdzie ani skrawka papieru, notuję czas długopisem na przedramieniu.

Podnoszę probówkę i znów zrzucam ją ze stołu. Tym razem wynik to 0,33 sekundy. Powtarzam próbę dwadzieścia razy, żeby zminimalizować margines błędu wynikający z mojego czasu reakcji. W każdym razie średnia wynosi 0,348 sekundy. Moja ręka wygląda jak tablica w pracowni matematycznej, ale nic nie szkodzi.

0,348 sekundy. Droga równa się jedna druga przyspieszenia razy czas do kwadratu. A więc przyspieszenie równa się droga razy dwa podzielona przez czas do kwadratu.

Zastosowanie tych wzorów przychodzi mi z łatwością. To jakby moja druga natura. Z całą pewnością znam się na fizyce. Warto wiedzieć.

Podstawiam liczby, przeprowadzam obliczenie i otrzymuję wynik, który wprawia mnie w konsternację. Przyspieszenie ziemskie w tym pomieszczeniu jest zbyt wysokie. Wynosi 15 metrów na sekundę do kwadratu, a powinno 9,8. To dlatego miałem wrażenie, że coś jest nie tak. Wszystko spadało zbyt szybko. I dlatego jestem taki słaby mimo normalnej muskulatury. Moje ciało waży półtora raza więcej.

Problem w tym, że grawitacja jest wartością stałą. Nie można jej zwiększyć ani zmniejszyć. Przyspieszenie ziemskie wynosi 9,8 metra na sekundę do kwadratu. Koniec kropka. A ja doświadczam większej siły przyciągania. Można to wytłumaczyć tylko w jeden sposób.

Nie jestem na Ziemi.

ROZDZIAŁ 2

Tylko spokojnie. Weź głęboki oddech. Nie wyciągaj pochopnych wniosków. Owszem, grawitacja jest zbyt duża. Przyjmij taki punkt wyjścia i zastanów się nad sensownym wyjaśnieniem.

Mogę znajdować się w wirówce przeciążeniowej. Musiałaby być całkiem spora. Ale wziąwszy pod uwagę oddziaływanie pola grawitacyjnego Ziemi, wystarczyłoby umieścić pod odpowiednim kątem kapsułę, w której się znajduję, na okrągłym torze albo na końcu długiego ramienia i wprawić ją w ruch wirowy. Połączenie siły przyciągania ziemskiego i siły odśrodkowej pozwoliłoby osiągnąć przyśpieszenie o wartości piętnastu metrów na sekundę do kwadratu.

Tylko po co ktoś miałby budować olbrzymią wirówkę z łóżkami szpitalnymi i laboratorium w środku? Nie mam pojęcia. Czy to w ogóle możliwe? Jak długi musiałby być promień wodzący? I jak duża musiałaby być prędkość ruchu obrotowego?

Chyba wiem, jak to obliczyć. Potrzebuję precyzyjnego akcelerometru. Zrzucanie przedmiotów ze stołu i pomiar czasu ich opadania nadaje się do przybliżonych wyliczeń, ale ich wyniki są tak dokładne, jak odruch mojego palca na przycisku stopera. Muszę się bardziej postarać. I tylko jedna rzecz może mi posłużyć do tego, co chcę osiągnąć – krótki kawałek sznurka.

Zaczynam poszukiwania.

W ciągu kilku minut poznaję zawartość połowy szuflad, w których znajdują się wszystkie możliwe akcesoria laboratoryjne oprócz zwykłego sznurka. Jestem już gotów dać za wygraną, gdy w końcu natrafiam na szpulkę nylonowej nici.

– O, tak!

Odwijam kilka stóp nici i odcinam ją zębami. Potem robię pętlę na jednym końcu, a do drugiego przywiązuję taśmę mierniczą, która w tym eksperymencie będzie pełniła funkcję ciężarka. Teraz muszę tylko na czymś ją zawiesić.

Zadzieram głowę i spoglądam na okrągły właz w suficie. Wspinam się po drabinie – idzie mi jeszcze łatwiej niż poprzednio – po czym zakładam pętlę na jeden z uchwytów. Taśma zawisa na naprężonej nitce, zamieniając się w wahadło.

Wahadło ma to do siebie, że czas potrzebny na pokonanie drogi między jednym skrajnym położeniem ciężarka a drugim – czyli okres drgań – jest niezmienny bez względu na odległość wychylenia. Jeżeli przyjmie dużo energii, będzie się dalej wychylać i szybciej poruszać, ale okres drgań pozostanie taki sam. Właśnie dlatego zegar mechaniczny wybija zawsze jednakowy rytm. Natomiast okres zależy od dwóch i tylko dwóch rzeczy – długości wahadła i siły grawitacji.

Odciągam ciężarek w bok, puszczam go, po czym włączam stoper i zaczynam liczyć wychylenia. Nie jest to ekscytujące zajęcie i po chwili ogarnia mnie senność, ale jakoś wytrzymuję.

Po dziesięciu minutach ruchy wahadła są już ledwie dostrzegalne, więc uznaję, że już wystarczy. Wynik to 346 pełnych cykli w ciągu dziesięciu minut.

Teraz przechodzę do drugiej fazy eksperymentu.

Mierzę odległość od włazu do podłogi. Niewiele ponad dwa i pół metra. Potem wracam na dół do „sypialni”. Tym razem zejście po drabinie również nie sprawia mi trudności. Czuję się dużo lepiej. Jedzenie naprawdę dodało mi sił.

– Podaj swoje imię – zagaduje mnie komputer.

Spoglądam na moją prowizoryczną togę.

– Jestem wielkim filozofem Pendulusem!

– Odpowiedź nieprawidłowa.

Zawieszam wahadło na jednej z mechanicznych rąk. Mam nadzieję, że przez chwilę nie będzie się ruszała. Oceniam na oko jej odległość od sufitu. Mniej więcej metr. Mój prosty przyrząd pomiarowy znajduje się teraz cztery i pół metra niżej niż poprzednio.

Powtarzam eksperyment. Stoper odmierza dziesięć minut, podczas gdy ja liczę ruchy wahadła. Wynik to 346 pełnych cykli. Tak samo jak na górze.

O kurczę.

Chodzi o to, że w wirówce siła odśrodkowa wzrasta wraz z odległością od osi obrotu. A zatem gdybym znajdował się w wirówce, „grawitacja” na dole byłaby większa niż na górze. A nie jest. W każdym razie nie na tyle, by wpłynąć na liczbę ruchów wahadła.

A co, jeśli ta wirówka jest naprawdę duża? Tak ogromna, że różnica między siłą odśrodkową w dwóch sąsiednich pomieszczeniach jest za mała, żeby zmienić liczbę cykli?

Sprawdźmy to… wzór na okres drgań wahadła… i wzór na siłę odśrodkową… chwileczkę. W zasadzie nie znam wartości siły, a tylko liczbę cykli, więc muszę wyprowadzić równanie z dwiema niewiadomymi. To naprawdę bardzo twórcza zagadka!

Mam długopis i ani jednej kartki papieru, ale to mi nie przeszkadza. Od czego są ściany? Pokrywam biały plastik mnóstwem gryzmołów niczym uwięziony w celi szalony naukowiec, aż w końcu uzyskuję odpowiedź.

Załóżmy, że jestem w wirówce, która znajduje się na Ziemi. To by oznaczało, że wirówka wytwarza ciążenie równe 0,5 g, a resztę zapewniałoby przyciąganie ziemskie. Według moich obliczeń promień obrotu musiałby wynosić 700 metrów (czyli prawie pół mili), a kapsuła musiałaby się poruszać z prędkością 88 metrów na sekundę (czyli ponad 200 mil na godzinę!).

Zauważam, że dokonując obliczeń, posługuję się głównie systemem metrycznym. Interesujące. Ale tak robi większość naukowców, nie? Nawet ci, którzy wychowali się w Ameryce.

W każdym razie byłaby to największa wirówka, jaką kiedykolwiek skonstruowano. A na co komu taki kolos? Poza tym robiłaby piekielny hałas, jak wszystko, co pędzi z tak zawrotną prędkością. Od czasu do czasu musiałyby się pojawić jakieś turbulencje, nie mówiąc o przeraźliwym świście powietrza. A niczego takiego nie czuję ani nie słyszę.

Dziwna sprawa. No dobra, a jeżeli jestem w kosmosie? W próżni nie byłoby oporu powietrza, ale za to wirówka musiałaby być większa i szybsza, żeby uzyskać taką siłę odśrodkową bez pomocy przyciągania ziemskiego.

Pokrywam ścianę kolejnymi wzorami i równaniami. Promień musiałby mieć długość 1280 metrów, czyli prawie milę. Nigdy nie wystrzelono w kosmos niczego aż tak wielkiego.

W takim razie nie jestem we wnętrzu wirówki. I nie jestem na Ziemi.

Czyżby na innej planecie? Ale w Układzie Słonecznym nie ma planety, księżyca ani asteroidy o tak dużej sile przyciągania. Ziemia jest największym stałym ciałem niebieskim krążącym wokół Słońca. Owszem, gazowe olbrzymy są większe, lecz jeśli nie unoszę się w balonie pędzącym z wiatrem nad powierzchnią Jowisza, to nie istnieje miejsce, w którym mógłbym doświadczyć tak silnej grawitacji.

Skąd tyle wiem o kosmosie? Po prostu wiem. Mam wrażenie, że są to informacje, z których korzystam cały czas. Może jestem astronomem albo planetologiem? Może pracuję w NASA albo ESA, albo…

W każdy czwartek chodziliśmy z Marissą na stek i piwo do Murphy’s przy Gough Street. Spotykaliśmy się o szóstej wieczorem, a ponieważ obsługa nas znała, zawsze siadaliśmy przy tym samym stoliku.

Poznaliśmy się prawie dwadzieścia lat temu na studiach. Marissa umawiała się wtedy z moim kolegą, który dzielił ze mną pokój w akademiku. Ich związek, jak większość studenckich miłości, był wielkim nieporozumieniem, więc zerwali po trzech miesiącach. Za to zaprzyjaźniła się ze mną i tak już zostało.

Kiedy dotarłem na miejsce, właściciel lokalu uśmiechnął się na mój widok i kciukiem wskazał w głąb sali. Idąc przez kiczowato urządzone wnętrze, zauważyłem, że Marissa trzyma w dłoni szklaneczkę whisky. Dwie inne, które zdążyła już opróżnić, stały przed nią na blacie. Najwyraźniej zaczęła beze mnie.

– Rozgrzewka? – spytałem.

Moja przyjaciółka spuściła wzrok i zakołysała bursztynowym płynem.

– Hej, co się stało?

Marissa upiła łyk.

– Ciężki dzień w pracy.

Skinąłem na kelnera, który w odpowiedzi pokiwał głową, ale nawet do nas nie podszedł. Wiedział, że chcę średnio wysmażony stek z antrykotu, purée ziemniaczane i kufel guinnessa. To samo zamawiałem co tydzień.

– Co może być ciężkiego na ciepłej państwowej posadce w Departamencie Energii? Pewnie dostajesz dwadzieścia dni urlopu rocznie. Wystarczy, że pojawisz się w biurze, i za to ci płacą, nie?

Nawet się nie uśmiechnęła. Żadnej reakcji.

– Och, bez przesady – powiedziałem. – Kto ci nastąpił na odcisk?

Marissa westchnęła.

– Słyszałeś o tym obłoku Pietrowej?

– Jasne. Interesujące zjawisko. Według mnie to przez promieniowanie jonizujące Słońca. Wenus nie ma pola magnetycznego, ale jej neutralny potencjał przyciąga naładowane dodatnio cząstki.

– Nie, tu chodzi o coś innego. Nie wiemy dokładnie, o co, ale to jest coś… innego. Zresztą nieważne. Zjedzmy kolację.

Prychnąłem zniecierpliwiony.

– Daj spokój. Wyrzuć to z siebie. Co się z tobą dzieje, do licha?

Marissa zastanawiała się przez chwilę nad odpowiedzią.

– A czemu nie? – odparła. – I tak za jakieś dwanaście godzin dowiesz się wszystkiego od prezydenta.

– Prezydenta? – spytałem. – Stanów Zjednoczonych?

Moja przyjaciółka znów uniosła szklaneczkę do ust.

– Słyszałeś o Amaterasu? To japońska sonda słoneczna.

– Oczywiście. JAXA zdobywa dzięki niej sporo cennych informacji. Naprawdę niezłe cacko. Krąży po orbicie Słońca w połowie drogi między Merkurym i Wenus, wyposażona w dwadzieścia różnych przyrządów, które…

– Tak, wiem – przerwała mi Marissa. – Ale mniejsza o to. Według danych z tej sondy moc promieniowania słonecznego słabnie.

Wzruszyłem ramionami.

– No i co z tego? Którą mamy teraz fazę cyklu słonecznego?

– Nie chodzi o te jedenaście lat. To coś innego. JAXA obserwuje cykl, w którym wciąż utrzymuje się spadek aktywności. Według Japończyków promieniowanie słoneczne jest o jedną setną procent słabsze, niż powinno być.

– Interesujące, ale to nie powód, żeby wypijać trzy kolejki przed kolacją.

Marissa wydęła wargi.

– Też tak myślałam. Ale oni twierdzą, że ta wartość rośnie. I współczynnik wzrostu tej wartości też rośnie. To swego rodzaju zanik wykładniczy, który udało im się wykryć bardzo wcześnie dzięki niesamowicie czułej aparaturze ich sondy.

Odchyliłem się na oparcie krzesła.

– No nie wiem… Wykrycie zmiany wykładniczej na tak wczesnym etapie wydaje się naprawdę mało realne. Ale dobra, załóżmy, że naukowcy z JAXA mają rację. Co się dzieje z tą energią?

– Pochłania ją obłok Pietrowej.

– Jak to?

– Japończycy obserwowali go dokładnie przez jakiś czas i zauważyli, że staje się jaśniejszy w takim samym tempie, w jakim Słońce przygasa. Tak czy inaczej cokolwiek tam się dzieje, obłok Pietrowej kradnie energię słoneczną.

Marissa wyjęła z torebki plik kartek i położyła go przed sobą. Dostrzegłem jakieś wykresy i tabele. Zaczęła je wertować, aż w końcu znalazła tę, której szukała, i przesunęła ją do mnie po blacie.

Przy osi X znajdował się opis „czas”, a przy osi Y „osłabienie promieniowania”. Krzywa bez wątpienia wyrażała wzrost wykładniczy.

– To nie może być prawda – skwitowałem.

– Ale jest – odparła moja przyjaciółka. – W ciągu najbliższych dziewięciu lat moc promieniowania słonecznego zmaleje o cały jeden procent. Za dwadzieścia lat będzie mniejsza o pięć procent. To zła prognoza. Bardzo zła.

– To by oznaczało, że czeka nas epoka lodowcowa – odparłem, wpatrując się w wykres. – I to… już teraz.

– Tak, w najlepszym wypadku. A do tego niskie plony, klęska głodu… i sama nie wiem, co jeszcze.

Pokręciłem głową.

– Niemożliwe, żeby to się stało tak nagle. Przecież Słońce jest gwiazdą, na litość boską, a gwiazdy nie wypalają się tak szybko. Ich ewolucja trwa miliony, a nie dziesiątki lat, i dobrze o tym wiesz.

– Okazuje się, że nie. Teraz już nic nie wiem oprócz tego, że Słońce umiera. Nie mam pojęcia, dlaczego i co możemy na to zaradzić. Wiem tylko, że umiera.

– Ale jak to…?

– Jutro rano prezydent wygłosi orędzie. – Marissa dopiła resztę whisky. – Myślę, że nasz rząd porozumiał się z przywódcami innych państw i wszyscy ogłoszą to w tym samym czasie.

Kelner postawił przede mną szklankę piwa.

– Proszę bardzo – powiedział. – Steki będą za chwilę.

– Chcę jeszcze jedną whisky – odezwała się moja przyjaciółka.

– Dla mnie też – dodałem.

Mrugam, kiedy w mojej głowie pojawia się kolejny przebłysk wspomnień.

Czy to się dzieje naprawdę? Czy tylko moja pamięć podsunęła mi urywek rozmowy z kimś, kto dał się nabrać na jakąś naciąganą teorię o zagładzie świata?

Nie, to się dzieje naprawdę. Ogarnia mnie strach, kiedy o tym myślę. I nie jest to nagły przypływ strachu. Ten strach jest jak zaufany dobry znajomy, który ma swoje stałe miejsce przy stole. Odczuwałem go od dłuższego czasu.

A więc naprawdę… Słońce umiera. A ja mam z tym coś wspólnego. Nie jako zwykły mieszkaniec Ziemi, który umrze wraz z całą ludzkością. Jestem zaangażowany w jakieś działania. Czuję się za coś odpowiedzialny.

Nadal nie wiem, jak się nazywam, ale z mojej pamięci wyłaniają się wyrywkowe skrawki informacji na temat problemu Pietrowej. Bo takiego określenia wszyscy używają – problem Pietrowej. Właśnie to sobie przypomniałem.

Najwyraźniej takim priorytetem kieruje się moja podświadomość, która desperacko próbuje mi coś zakomunikować. Myślę, że moim zadaniem jest rozwiązanie problemu Pietrowej.

I mam tego dokonać w tym małym laboratorium, owinięty w prześcieradło? Przecież nawet nie znam własnego imienia, a do pomocy mam tylko bezmyślny komputer i dwie mumie.

Wszystko dookoła staje się zamglone. Przecieram oczy i czuję łzy pod palcami. Nie mogę… nie mogę sobie przypomnieć, jak się nazywali. Ale… byli moimi przyjaciółmi. Kimś bliskim.

Dopiero teraz uzmysławiam sobie, że cały czas odwracałem od nich wzrok. Robiłem wszystko, żeby tylko na nich nie spojrzeć. Pisałem po ścianie jak szalony, jakby ludzie, których zasuszone ciała spoczywały za moimi plecami, byli mi całkiem obojętni.

Ale teraz nic już nie zaprząta mojej uwagi, więc obracam się w ich stronę.

Nagle ogarnia mnie niespodziewany żal i zaczynam szlochać. W głowie tłoczą mi się urywki wspomnień. Ona była wesoła i zawsze skora do żartów. On, profesjonalista w każdym calu, miał nerwy ze stali. Chyba był wojskowym i na pewno kierował naszym zespołem.

Osuwam się na podłogę i ukrywam twarz w dłoniach. Nie mogę dłużej się powstrzymać i płaczę jak dziecko. Byliśmy dla siebie kimś więcej niż przyjaciółmi. I „zespół” też nie jest właściwym określeniem. To coś więcej. Byliśmy…

Mam to słowo na końcu języka.

Wreszcie odpowiedź sama pojawia się w mojej świadomości. Musiała tylko poczekać, aż przestanę jej wypatrywać, i wśliznęła się ukradkiem.

Załoga. Byliśmy załogą. I tylko ja przeżyłem.

Jestem w statku kosmicznym. Teraz już wiem. Nie mam pojęcia, skąd ta grawitacja, ale znajduję się na pokładzie statku kosmicznego.

Elementy łamigłówki zaczynają się układać w logiczną całość. Nie byliśmy chorzy. Byliśmy w stanie anabiozy. Tylko że te łóżka nie wyglądają jak magiczne komory hibernacyjne, które można zobaczyć w filmach. Nie zastosowano tu żadnej nadzwyczajnej technologii. Znajdowaliśmy się w śpiączce farmakologicznej. Mieliśmy stałą opiekę medyczną, sondy żołądkowe i kroplówki. Wszystko, czego potrzebuje organizm. Mechaniczne ręce prawdopodobnie zmieniały nam pościel, obracały nas, żeby zapobiec odleżynom, i robiły wszystko to, co robiły pielęgniarki na oddziale intensywnej opieki medycznej. Żebyśmy nie stracili formy, elektrody rozmieszczone na naszych ciałach stymulowały skurcze mięśni. To miało zastąpić ćwiczenia.

Ale koniec końców śpiączka okazała się niebezpieczna. Bardzo niebezpieczna. Przeżyłem tylko ja, a mój mózg jest w rozsypce.

Podchodzę do zmumifikowanej kobiety. Kiedy na nią patrzę, naprawdę czuję się już lepiej. Może pogodziłem się z losem, a może to po prostu wyciszenie, które przychodzi po napadzie płaczu.

W jej ciele nie ma żadnych rurek ani elektrod. Żadnego sprzętu monitorującego w pobliżu. W zasuszonej skórze nadgarstka dostrzegam małą dziurkę. Domyślam się, że miała tam wenflon, kiedy umarła. Dlatego ranka nigdy się nie zagoiła. Zapewne po jej śmierci komputer kazał mechanicznym rękom wszystko usunąć. Zgodnie z zasadą, że kto nie marnuje, temu nie brakuje, myślę. Nie ma sensu zużywać wyposażenia na zmarłych. Zostanie więcej dla tych, którzy przeżyją. Czyli innymi słowy dla mnie.

Nabieram głęboko powietrza, a potem robię długi wydech. Muszę się uspokoić. Muszę jasno myśleć, bo właśnie dzięki temu przed chwilą całkiem sporo sobie przypomniałem – o mojej załodze, pewnych cechach charakteru moich towarzyszy, o statku kosmicznym. Tym, gdzie jestem, będę się zamartwiał później. W ten sposób mam szansę odzyskać więcej wspomnień, które wracają, kiedy się na nie otwieram, a nie pojawiają się w przypadkowych momentach. Chcę się na tym skoncentrować, ale nie mogę przezwyciężyć smutku.

– Jedz – mówi komputer.

Na środku sufitu otwiera się małe okienko i wypada z niego tubka. Jedna z mechanicznych rąk łapie ją w locie i kładzie na moim łóżku. Napis na etykietce informuje: Dzień 1 – Posiłek 2.

Nie jestem w nastroju do jedzenia, ale w moim żołądku zaczyna głośno burczeć. Bez względu na stan umysłu ciało ma swoje potrzeby. Otwieram tubkę i wyciskam do ust ohydną maź. Muszę przyznać, że tym razem doznania smakowe również są niesamowite. Domyślam się, że to kurczak z dodatkiem warzyw. Oczywiście mój posiłek ma konsystencję papki dla niemowląt, która teraz wydaje się nieco gęstsza niż poprzednio. Chodzi o to, żebym przyzwyczaił się znowu do trawienia stałych pokarmów.

– Dostanę wodę? – pytam, odrywając tubkę od ust.

Okienko w suficie znowu się otwiera i tym razem wysuwa się z niego metalowy cylinder. Mechaniczna ręka podaje mi go. Na lśniącej powierzchni widnieje napis: Woda pitna. Odkręcam wieczko. W środku znajduje się przejrzysty i bezwonny płyn. Wypijam łyk. Rzeczywiście woda. Ma temperaturę pokojową i jest pozbawiona smaku. Prawdopodobnie destylowana i bez minerałów, ale woda to woda.

Zaspokajam pragnienie i zjadam do końca zawartość tubki. Nie korzystałem tu jeszcze z toalety, ale w końcu jestem do tego zmuszony. A wolałbym nie sikać na podłogę.

– Łazienka?

Jeden z paneli ściennych obraca się, odsłaniając wnękę z metalowym sedesem. Rozwiązanie jak w celi więziennej. Podchodzę i oglądam z bliska muszlę, na której znajdują się jakieś przyciski. Musi być wyposażona w pompę próżniową, bo nie widzę spłuczki. Najprawdopodobniej jest to toaleta służąca do załatwiania potrzeb w stanie nieważkości, ale przystosowano ją do działania w warunkach grawitacji. Tylko po co?

– Wystarczy, hmmm… schowaj toaletę.

Panel ścienny obraca się z powrotem i muszla znika.

No dobra. Jestem najedzony i czuję się trochę lepiej w moim nowym położeniu. Dobry posiłek zrobił swoje. Powinienem się skupić na czymś pozytywnym. Żyję i cokolwiek zabiło moich przyjaciół, mnie oszczędziło. Znajduję się na statku kosmicznym i chociaż nie znam zbyt wielu szczegółów, przynajmniej wiem, gdzie jestem, a wszystkie urządzenia działają sprawnie.

A poza tym stan mojego umysłu ciągle się poprawia. Jestem tego pewien.

Siadam na podłodze ze skrzyżowanymi nogami. Czas przejąć inicjatywę. Zamykam oczy i pozwalam moim myślom swobodnie płynąć. Próbuję sobie coś przypomnieć. Nieważne co. Chcę to sam zainicjować, pobudzić moją pamięć. Zobaczę, co z tego wyjdzie.

Zaczynam od tego, co sprawia mi przyjemność. Moją pasją jest nauka, nie mam co do tego wątpliwości. Czułem radosne podniecenie, przeprowadzając wszystkie te drobne eksperymenty. No i jestem teraz w kosmosie. Więc może spróbuję skupić myśli na kosmosie i nauce, a wtedy się okaże…

Wyjąłem z mikrofalówki gorącą porcję spaghetti i biegiem wróciłem do pokoju. Usiadłem na kanapie i zdjąłem plastikową folię z pojemnika, wypuszczając kłęby aromatycznej pary.

Potem włączyłem głos w telewizorze i zacząłem słuchać. Kilku kolegów z pracy i przyjaciół proponowało mi, żebym obejrzał transmisję z nimi, ale nie miałem ochoty przez cały wieczór odpowiadać na ich pytania. Wolałem spokojnie usiąść w domu przed telewizorem.

Jeszcze żadne wydarzenie w dziejach ludzkości nie przyciągnęło tak ogromnej widowni. Nawet lądowanie człowieka na Księżycu. Nawet finałowy mecz mundialu. Wszystkie sieci telewizyjne wraz z regionalnymi stacjami, wszystkie serwisy streamingowe i media internetowe pokazywały to samo – transmisję na żywo z NASA.

Reporterka stała obok starszego mężczyzny w sali centrum kontroli lotów. Za ich plecami mężczyźni i kobiety w niebieskich koszulach wpatrywali się w monitory na swoich stanowiskach.

– Mówi Sandra Elias – przedstawiła się reporterka. – Jestem w Laboratorium Napędu Odrzutowego w Pasadenie w Kalifornii i rozmawiam z doktorem Browne’em z NASA, który kieruje Programem Badań Planetarnych. Doktorze, na jakim etapie jesteśmy w tej chwili?

Naukowiec odchrząknął.

– Półtorej godziny temu otrzymaliśmy potwierdzenie, że sonda ArcLight zgodnie z planem weszła na orbitę Wenus. Teraz czekamy na pierwszą partię danych.

Minął pełen napięcia rok od czasu, kiedy Japońska Agencja Eksploracji Aerokosmicznej ogłosiła swoje odkrycie. Problem Pietrowej z początku budził wątpliwości, ale kolejne badania potwierdzały, że Japończycy się nie pomylili. Czas płynął nieubłaganie, a świat musiał wyjaśnić, co się dzieje. Dlatego powstał program ArcLight.

Wszyscy znaleźliśmy się w sytuacji, która budziła grozę, ale sam program był niesamowity. W głębi ducha byłem nerdem i ta moja druga natura sprawiała, że nie mogłem powstrzymać entuzjazmu.

ArcLight jest najdroższym bezzałogowym statkiem kosmicznym, jaki kiedykolwiek zbudowano. Ludzkość potrzebowała odpowiedzi i nikt nie miał czasu na zbędne ceregiele. Gdyby w normalnych okolicznościach zlecono agencji lotów kosmicznych wysłanie sondy na Wenus w niespełna rok, wzbudziłoby to pełen politowania śmiech. Ale mając do dyspozycji nieograniczony budżet, można dokonać cudów. W pokryciu kosztów przedsięwzięcia pomogły Stany Zjednoczone, Unia Europejska, Rosja, Chiny, Indie i Japonia.

– Proszę nam opowiedzieć o locie na Wenus – ciągnęła Sandra Elias. – Dlaczego to takie trudne?

– Głównym problemem jest paliwo – odparł Browne. – Podróże międzyplanetarne powinny się rozpoczynać w odpowiednich okresach zwanych oknami startowymi, w których można ograniczyć do minimum zużycie paliwa, jednak musielibyśmy jeszcze długo czekać, zanim nastąpiłby taki optymalny czas dla startu na Wenus. Dlatego rakieta nośna musi zabrać znacznie więcej paliwa, żeby w ogóle umieścić ArcLight na orbicie.

– A więc to nie jest odpowiedni moment na taką misję? – zapytała reporterka.

– Nie sądzę, aby jakikolwiek moment był odpowiedni na to, co dzieje się ze Słońcem.

– Trafne spostrzeżenie. Proszę kontynuować.

– Wenus porusza się bardzo szybko w porównaniu z Ziemią, a zatem żeby się do niej zbliżyć, potrzeba więcej paliwa. Nawet w idealnych warunkach lot na Wenus wymaga dużo większych nakładów energetycznych niż lot na Marsa.

– Fascynujące, naprawdę fascynujące, doktorze. Niektórzy ludzie pytają, dlaczego wybór padł akurat na tę planetę. Obłok Pietrowej jest ogromny, rozciąga się od Słońca do Wenus. Czy nie można było spróbować gdzieś pośrodku?

– Wysłaliśmy sondę tam, gdzie obłok Pietrowej jest najszerszy. A poza tym chcemy wykorzystać grawitację Wenus. ArcLight wykona dwanaście okrążeń po jej orbicie, zbierając próbki materii, z której składa się obłok Pietrowej.

– A jak pan myśli, co to za materia?

– Nie mamy pojęcia. – Browne rozłożył ręce. – Ale już wkrótce możemy uzyskać odpowiedź. Po pierwszym okrążeniu nasza sonda powinna mieć wystarczająco dużo próbek do analizy.

– Czego możemy się dzisiaj dowiedzieć?

– Nie liczyłbym na zbyt wiele informacji. Laboratorium pokładowe ArcLight ma podstawowe wyposażenie. Tylko mikroskop elektronowy i spektrometr rentgenowski. Zasadniczym celem misji jest zebranie próbek i dostarczenie ich na Ziemię, ale na powrót sondy będziemy musieli poczekać trzy miesiące. Laboratorium stanowi zabezpieczenie, dzięki któremu uzyskamy przynajmniej część informacji, gdyby nie udało się sprowadzić sondy z powrotem.

– Jak zwykle wszystko doskonale zaplanowane, doktorze Browne.

– Na tym polega nasza rola.

Za plecami reporterki rozległy się radosne okrzyki.

– Słyszę… – Elias zawiesiła głos w oczekiwaniu, aż gwar ucichnie. – Słyszę, że pierwsze okrążenie dobiegło końca i właśnie docierają do nas dane.

Na głównym monitorze w głębi sali pojawił się monochromatyczny obraz przedstawiający szare tło z rozsianymi tu i ówdzie szarymi kropkami.

– Na co w tej chwili patrzymy, doktorze? – spytała reporterka.

– To obraz z wewnętrznego mikroskopu sondy – wyjaśnił Browne. – Jest powiększony dziesięć tysięcy razy. Te czarne punkciki mają średnicę około dziesięciu mikronów.

– A czym są te punkciki?

– Nie mamy jeszcze pewności. Mogą to być po prostu cząstki pyłu. Każde źródło silnej grawitacji, jak na przykład planeta, jest otoczone chmurą…

– Co to, kurwa, jest? – rozległ się w tle czyjś głos.

Kilkoro członków personelu ze świstem wciągnęło powietrze.

– Wszyscy tutaj są bardzo podekscytowani. – Reporterka zaśmiała się zakłopotana. – Nadajemy na żywo, więc prosimy o wyrozumiałość, jeżeli…

– O rany boskie! – wykrztusił Browne.

Na monitorze zaczęły się pojawiać kolejne zdjęcia mikroskopowe. Jedno po drugim. Wszystkie prawie takie same.

Prawie.

– Czy te cząstki… się poruszają? – zapytała reporterka, patrząc na monitor.

W sekwencji obrazów widać było wyraźnie, że czarne punkty zmieniają kształt i przesuwają się względem siebie.

Reporterka chrząknęła i powiedziała coś, co wielu mogłoby uznać za niedomówienie stulecia:

– Zachowują się jak mikroby, prawda?

– Telemetria! – zawołał doktor Browne w stronę sali. – Jakieś drgania w obrębie sondy?

– Już sprawdziliśmy – odpowiedział ktoś. – Żadnych drgań.

– Może w takim razie zmienił się tor lotu? To musi być efekt działania jakiejś zewnętrznej siły. Może pola magnetycznego? Albo wyładowań elektrostatycznych?

W sali panowało milczenie.

– Ktoś ma jakiś pomysł? – dodał Browne.

Widelec wysunął się z moich palców i wpadł do spaghetti.

Czy to naprawdę obca forma życia? Jestem aż takim szczęściarzem? Żyję w czasach, w których ludzkość po raz pierwszy natrafiła na oznaki życia pozaziemskiego?

Niesamowite! To znaczy problem Pietrowej wcale nie przestał być przerażający, ale… niesamowite! Obcy! To mogą być obcy!

Nie mogłem się doczekać, aż następnego dnia porozmawiam o tym z dzieciakami…

– Anomalia kątowa – odzywa się kobiecy głos.

– Do licha – mruczę niezadowolony. – Byłem tak blisko! Prawie sobie przypomniałem!

– Anomalia kątowa – powtarza komputer.

Wstaję z podłogi. Chociaż nasze interakcje są ograniczone, komputer zdaje się rozpoznawać znaczenie moich słów. Jak Siri albo Alexa. Dlatego postanawiam spróbować i zwracam się do niego, jakbym rozmawiał z interfejsem konwersacyjnym.

– Co to jest anomalia kątowa?

– Anomalia kątowa: kąt odchylenia przedmiotu lub ciała oznaczonego statusem krytyczny od przewidywanej pozycji wynosi co najmniej jedna setna radiana.

– Jakiego ciała?

– Anomalia kątowa.

Niewiele mi to pomogło. Jestem na statku kosmicznym, więc zapewne chodzi o jakiś problem z nawigacją. To nie wróży nic dobrego. Tylko jak mógłbym temu zaradzić? Nie widzę tutaj nic, co przypomina przyrządy sterownicze, chociaż w zasadzie nie wiem, jak miałyby wyglądać. Na razie odkryłem tylko „sypialnię” i laboratorium.

Domyślam się, że tamten drugi właz w suficie laboratorium musi mieć istotne znaczenie. Moja sytuacja przypomina scenariusz gry komputerowej. Krążę po labiryncie pomieszczeń i natrafiam na zamknięte drzwi, a potem zawracam, żeby znaleźć klucz. Ale zamiast zaglądać na półki z książkami i do koszy na śmieci muszę przeszukać własny umysł. Bo kluczem jest moje imię.

Ten komputer wcale nie jest taki głupi. Skoro nie potrafię sobie przypomnieć, jak się nazywam, nie powinienem mieć wstępu do newralgicznych przedziałów statku.

Podchodzę do łóżka i kładę się na plecach. Spoglądam nieufnie na wiszące pod sufitem mechaniczne ręce, jednak te pozostają nieruchome. Prawdopodobnie komputer uznał, że jestem samowystarczalny i postanowił zostawić mnie w spokoju.

Zamykam oczy i skupiam się na ostatnim przebłysku wspomnień. Z mojej pamięci wyłaniają się różne szczegóły. Jakbym oglądał stare zdjęcie, które ktoś podarł.

Jestem w swoim domu… nie… w mieszkaniu. Mam mieszkanie. Schludne, ale niewielkie. Na ścianie wisi panorama San Francisco. Mało przydatne. Już wiem, że mieszkałem w San Francisco.

Przede mną na stoliku kawowym stoi pojemnik z gotowym daniem do odgrzania w mikrofalówce. Spaghetti. Ciepło jeszcze się nie rozeszło, bo ledwie rozmrożone nitki makaronu spoczywają tuż obok gorącej plazmy, która parzy mnie w język. Mimo to przeżuwam kęs za kęsem. Muszę być głodny.

Oglądam w telewizji relację z Pasadeny – widzę wszystko to, co przypomniałem sobie poprzednio. Od razu przychodzi mi na myśl, że… Ogarnia mnie euforia. Czy to dowód na istnienie życia pozaziemskiego? Nie mogę się doczekać, aż powiem o tym dzieciakom.

Mam dzieci? Siedzę sam w małej kawalerce nad odgrzewaną mrożonką. Żadnych śladów kobiecej ręki. Niczego, co sugerowałoby, że mam rodzinę. Jestem rozwodnikiem? Gejem? Tak czy inaczej nic nie wskazuje na obecność dzieci w moim życiu. Nigdzie nie widzę rozrzuconych zabawek ani dziecięcych rysunków na ścianach. Poza tym w mieszkaniu jest zbyt czysto, a dzieci potrafią wszędzie nabrudzić. Zwłaszcza kiedy zaczynają żuć gumę. Każde dziecko, no, prawie każde, musi przejść fazę gumy do żucia, a wtedy przykleja ją do wszystkiego.

Skąd ja to wiem?

Lubię dzieci. Czyżby? To tylko przeczucie. Ale je lubię. Są fajne. Można przyjemnie spędzić z nimi czas.

A zatem jestem samotnym mężczyzną po trzydziestce i mieszkam sam w małej kawalerce. Bardzo lubię dzieci, chociaż nie mam własnych. Nie wiem, dokąd to prowadzi, ale zaczynam się niepokoić…

Jestem nauczycielem! Pracuję w szkole! Teraz już pamiętam!

Och, dzięki Bogu. Jestem nauczycielem.

ROZDZIAŁ 3

– No dobra – powiedziałem, zerkając na zegarek. – Została minuta do dzwonka. Wiecie, co to oznacza?

– Błyskawiczna rundka! – wykrzyczała chórem klasa.

Zaskakująco niewiele się zmieniło, odkąd świat dowiedział się o problemie Pietrowej. Sytuacja była bardzo poważna i groziła zagładą naszego gatunku, jednak ludzie szybko przeszli nad nią do porządku dziennego. Podobnie jak londyńczycy podczas II wojny światowej, którzy wiedli normalne życie, chociaż zdawali sobie sprawę, że na ich domy mogą spaść bomby. Ale nawet w tak beznadziejnych czasach ktoś nadal musi rozwozić mleko. Ale jeżeli w nocy Luftwaffe zburzyło dom pani McCreedy, no cóż, trzeba go skreślić z listy.

Tak samo zachowywaliśmy się w obliczu nadciągającej apokalipsy, którą prawdopodobnie szykowały nam nieznane formy życia z kosmosu. A więc nadal uczyłem przyrody w szkole. Bo przecież nie ma sensu chodzić po tym świecie, jeśli nie będziemy mogli go przekazać następnym pokoleniom.

Ławki były ustawione w równych rzędach, a wszyscy uczniowie siedzieli przodem do tablicy. Standardowy układ, ale reszta sali wyglądała jak pracownia szalonego naukowca. Przez lata dopracowywałem ten wystrój do perfekcji. W kącie stała drabina Jakuba – odłączona od prądu, żeby nikt nie zrobił sobie krzywdy. Wzdłuż ściany ciągnęły się regały pełne półek zastawionych słojami z formaliną, w której pływały różne zwierzęce narządy. W jednym ze słojów umieściłem spaghetti i gotowane jajko, które stały się dla moich uczniów przedmiotem licznych spekulacji. Natomiast pod sufitem wisiała moja największa chluba – olbrzymi ruchomy model Układu Słonecznego. Jowisz miał rozmiar piłki do koszykówki, a Merkury był mały jak szklany paciorek.

Wiele lat pracowałem na reputację luzackiego nauczyciela. Dzieci są mądrzejsze, niż się wydaje większości dorosłych. Potrafią się zorientować, kiedy nauczyciel naprawdę się dla nich stara, a kiedy tylko sprawia pozory. W każdym razie przyszedł właśnie czas na błyskawiczną rundkę.

Wziąłem z biurka garść woreczków wypełnionych grochem.

– Jak brzmi właściwa nazwa Gwiazdy Polarnej?

– Polaris! – odpowiedział Jeff.

– Dobrze!

Rzuciłem mu jeden z woreczków i zanim zdążył go złapać, zadawałem już kolejne pytanie:

– Jakie są trzy podstawowe rodzaje skał?

– Magmowe, osadnicze i metamorficzne! – krzyknął Larry.

Był bardzo pobudliwy, mówiąc oględnie.

– Byłeś blisko! – odparłem.

– Magmowe, osadowe i metamorficzne – odezwała się Abby z pogardliwym uśmieszkiem.

Upierdliwa dziewczyna, ale nieprzeciętnie inteligentna.

– Tak! – Rzuciłem jej woreczek. – Jakie fale odczuwamy najpierw podczas trzęsienia ziemi?

– Fale podłużne – odpowiedziała Abby.

– Znowu ty? – spytałem, ale w jej stronę poleciał drugi woreczek. – Jaka jest prędkość światła?

– Trzy razy dziesięć do… – zaczęła Abby.

– C! – zawołała Regina z tyłu sali.

Ta dziewczynka rzadko się odzywała. Miło było zobaczyć, jak wychyla się ze swojej skorupy. Rzuciłem jej woreczek.

– Podstępnie, ale prawidłowo.

– Ja byłam pierwsza! – zaprotestowała Abby.

– Ale ona pierwsza dokończyła swoją odpowiedź – odparłem. – Która gwiazda znajduje się najbliżej Ziemi?

– Alfa Centauri! – rzuciła pośpiesznie Abby.

– Mylisz się.

– A właśnie że nie!

– A właśnie że tak. Ktoś inny?

– Och! – odezwał się Larry. – To Słońce!

– Zgadza się! – powiedziałem. – Larry zdobywa woreczek! A ty uważaj na pochopne założenia, Abby.

Dziewczynka skrzyżowała ręce na piersi i zrobiła obrażoną minę.

– Kto wie, jaką długość ma promień Ziemi?

Trang uniósł rękę.

– Trzy tysiące dziewięćset…

– Trang! – przerwała mu Abby. – Odpowiedź brzmi: Trang!

Zdezorientowany chłopiec zastygł w bezruchu. Spojrzałem na nią z zaciekawieniem.

– Jak to?

– Spytał pan, kto wie, jaką długość ma promień Ziemi – wyjaśniła Abby z wyższością. – Trang wiedział. Odpowiedziałam prawidłowo.

Przechytrzyła mnie trzynastolatka. I to nie pierwszy raz. Rzuciłem jej woreczek i w tej samej chwili rozległ się dźwięk dzwonka. Dzieciaki zerwały się z krzeseł i zaczęły pakować książki do plecaków. Opromienionej chwałą zwycięstwa Abby zajęło to trochę więcej czasu niż innym.

– Nie zapomnijcie pod koniec tygodnia zamienić woreczków na zabawki i inne nagrody! – zawołałem w stronę tłoczącego się przy drzwiach tłumu.

Po chwili klasa opustoszała i jedyną oznaką życia były dobiegające z korytarza echa okrzyków. Pozbierałem z biurka prace domowe i schowałem je do aktówki. Szósta lekcja dobiegła końca. Mogłem teraz pójść do pokoju nauczycielskiego i napić się kawy albo nawet poprawić kilka wypracowań przed powrotem do domu. Byle tylko nie wychodzić od razu na parking, gdzie w tej chwili zastępy matek czekały na wychodzące ze szkoły pociechy. Kiedy się pojawiałem, zawsze któraś miała jakieś zastrzeżenia albo sugestie. Nie mogłem nikogo winić za to, że kocha swoje dzieci, i nawet nie potrafiłem sobie wyobrazić, jak wiele byśmy zdziałali, gdyby więcej rodziców zaangażowało się w proces edukacji, ale istnieją pewne granice.

– Ryland Grace? – rozległ się kobiecy głos.

Wzdrygnąłem się przestraszony. Nie słyszałem, jak ktoś wchodzi do sali.

Kobieta wyglądała na czterdzieści kilka lat. Miała na sobie dobrze skrojony kostium, a w ręku trzymała teczkę.

– Tak – odparłem. – Mogę w czymś pomóc?

– Myślę, że tak. – Nieznajoma mówiła z lekkim akcentem, który wskazywał na jakiś europejski język. – Nazywam się Eva Stratt i pracuję w Zespole Pietrowej.

– Gdzie?

– W Zespole Pietrowej. To międzynarodowa grupa do zadań specjalnych, która zajmuje się sprawą obłoku Pietrowej. Mam za zadanie rozwiązać ten problem. Otrzymałam szereg specjalnych uprawnień, żebym mogła działać bez przeszkód.

– Uprawnień? Od kogo?

– Od wszystkich państw członkowskich ONZ.

– Zaraz, ale jak do tego…

– Przeszło jednomyślnie w tajnym głosowaniu. To zawiła sprawa. Chciałabym porozmawiać o pewnej rozprawie naukowej, którą pan napisał.

– Tajne głosowanie? Cóż, mniejsza o to. – Pokręciłem głową. – Ten okres mam już za sobą. Praca dydaktyczna niezbyt dobrze mi służyła.

– Jest pan nauczycielem. To też praca dydaktyczna.

– No tak – przyznałem. – Ale mam na myśli, wie pani, środowisko akademickie. Grono naukowców, recenzje i…

– I tych palantów, którzy wygryźli pana z uczelni? – Stratt uniosła brwi. – I którzy zablokowali panu wszystkie fundusze i dopilnowali, żeby pan już niczego nie opublikował?

– Tak, ich też.

Kobieta wyjęła z teczki skoroszyt i otworzyła na pierwszej stronie.

– Analiza założeń biogenezy dotyczących wody i przeformułowanie oczekiwań wobec modeli ewolucyjnych – przeczytała i spojrzała na mnie. – Pan napisał tę rozprawę, tak?

– Przepraszam, ale skąd…

– Nudny tytuł, ale muszę przyznać, że bardzo intrygująca zawartość.

Postawiłem aktówkę na biurku.

– Proszę posłuchać, byłem w niewłaściwym miejscu, kiedy to pisałem. Miałem dosyć świata badań naukowych i było to swego rodzaju obcesowe pożegnanie. Ucząc w tej szkole, czuję się o niebo lepiej.

Stratt przerzuciła kilka kartek.

– Poświęcił pan wiele lat na zwalczanie teorii, według której woda w stanie ciekłym jest niezbędna do rozwoju życia – powiedziała. – Jeden z rozdziałów zatytułował pan Strefa zamieszkiwalna jest dla idiotów. Skrytykował pan kilkudziesięciu wybitnych naukowców, którzy twierdzą, że życie może się rozwijać tylko w odpowiednim przedziale temperatur.

– Tak, ale…

– Zrobił pan doktorat z biologii molekularnej, tak? Czy większość naukowców nie jest zgodna co do tego, że organizmy żywe mogą ewoluować tylko w wodzie?

– Są w błędzie! – odparłem podniesionym głosem, zakładając ręce na piersi. – Wodór i tlen nie mają w sobie nic nadzwyczajnego. Owszem, na Ziemi są niezbędne do życia, ale na innej planecie mogą panować zupełnie inne warunki. Proces życiowy to nic innego jak reakcja chemiczna, której efektem jest powielenie pierwotnego katalizatora. A do tego nie potrzeba wody! – Zamknąłem oczy i wziąłem głęboki oddech. – W każdym razie wkurzyłem się i napisałem tę rozprawę. A potem dostałem dobre referencje, trafiłem do tej szkoły i teraz jestem naprawdę szczęśliwy. Dlatego cieszę się, że nikt mi nie uwierzył. Wyszło mi to na dobre.

– Ja panu wierzę.

– Dziękuję. Ale teraz muszę poprawić zadania. Mogę wiedzieć, co panią do mnie sprowadza?

Eva Stratt schowała skoroszyt do teczki.

– Jak się domyślam, zapewne coś panu wiadomo o sondzie ArcLight i obłoku Pietrowej.

– Byłbym kiepskim nauczycielem przyrody, gdybym nie wiedział o takich rzeczach.

– Myśli pan, że te czarne plamki żyją?

– Nie mam pojęcia. To mogą być zwykłe cząstki pyłu poruszające się w polu magnetycznym. Na pewno wszystko się wyjaśni, kiedy próbki dotrą na Ziemię. ArcLight już wraca, prawda? Będzie tu za kilka tygodni.

– Dwudziestego trzeciego – potwierdziła Stratt. – Roskosmos organizuje specjalną misję Sojuz, żeby podjąć sondę z orbity okołoziemskiej.

Pokiwałem głową.

– W takim razie już niedługo się dowiemy. Najtęższe umysły świata zajmą się tą sprawą i odkryją, co w trawie piszczy. Kto będzie prowadził badania? Już wiadomo?

– Tak – powiedziała. – Pan się tym zajmie.

Wbiłem w nią tępy wzrok. Dopiero po chwili zauważyłem, że macha mi dłonią przed oczami.

– Halo?

– Chcecie, żebym to ja zbadał próbkę? – upewniłem się.

– Tak.

– ONZ powierzyła pani misję ratowania świata, a pani przychodzi z tym do zwykłego nauczyciela przyrody?

Odwróciłem się i ruszyłem w stronę drzwi.

– To jakaś mistyfikacja albo obłęd, a najpewniej jedno z drugim. Muszę już iść.

– To nie wchodzi w rachubę.

– I tu się pani myli – odpowiedziałem, unosząc rękę w pożegnalnym geście.

Okazało się jednak, że to ja się myliłem.

Dojechałem do domu, ale zanim zdążyłem podejść do drzwi, otoczyło mnie czterech mężczyzn w eleganckich garniturach. Pokazali mi legitymacje FBI i po chwili siedziałem w jednym z trzech czarnych SUV-ów, które czekały na parkingu. W drodze nie chcieli odpowiedzieć na żadne z moich pytań ani nawet ze mną rozmawiać. Po dwudziestu minutach dojechaliśmy do celu i gdy tylko wysiadłem z samochodu, agenci wprowadzili mnie do niepozornego budynku o wyglądzie typowym dla parków biznesowych. Przez chwilę szliśmy szerokim pustym korytarzem, mijając co kilka metrów nieoznakowane drzwi po obu stronach, aż wreszcie dotarliśmy do pomieszczenia na końcu. W przeciwieństwie do reszty budynku, który sprawiał wrażenie opuszczonego, tutaj było pełno mebli i lśniącego nowością specjalistycznego sprzętu najwyższej klasy. Jeszcze nigdy nie widziałem tak doskonale wyposażonego laboratorium biologicznego. Na środku stała Eva Stratt.

– Witam ponownie, doktorze Grace – odezwała się. – To pańskie nowe miejsce pracy.

Drzwi zatrzasnęły się za mną i zostaliśmy sami. Rozmasowałem obolałą rękę, którą jeden z eskortujących mnie agentów ściskał odrobinę za mocno.

– No tak… – powiedziałem, oglądając się przez ramię. – Kiedy wspomniała pani o pewnych uprawnieniach…

– Mam nieograniczone uprawnienia.

– Sądząc po akcencie, chyba nie pochodzi pani z Ameryki, prawda?

– Jestem Holenderką. Pracowałam w ESA, ale to bez znaczenia. Teraz zarządzam tym projektem. Mamy za mało czasu na powoływanie międzynarodowych komisji, które działają zbyt wolno. Słońce umiera i musimy jakoś rozwiązać ten problem. Na tym właśnie polega moje zadanie. – Stratt przysunęła sobie stołek i usiadła na nim. – Te czarne punkciki są prawdopodobnie formami życia. Postępujące osłabienie promieniowania słonecznego zachodzi w takim samym tempie jak rozwój typowej populacji żywych organizmów.

– Myśli pani, że one… pożerają Słońce?

– Na pewno pożerają jego energię.

– Jasne, to jest… no cóż, przerażające. Ale niezależnie od tego wszystkiego chciałbym wiedzieć, czego, do licha, ode mnie chcecie.

– Kiedy sonda ArcLight wróci na Ziemię, niektóre z tych organizmów mogą być jeszcze żywe. Chcę, żeby pan zbadał próbki i ustalił najwięcej, jak się da.

– Już to słyszałem – odparłem. – Ale jestem przekonany, że można to zadanie powierzyć o wiele bardziej kompetentnym ludziom niż ja.

– Zajmą się tym naukowcy z całego świata, ale chcę, żeby pan był pierwszy.

– Dlaczego?

– To coś żyje na powierzchni Słońca albo gdzieś w pobliżu. Sądzi pan, że mamy tu do czynienia z formą życia opartą na wodzie?

Miała rację. W takich temperaturach woda po prostu nie występuje. Powyżej trzech tysięcy stopni Celsjusza atomy wodoru i tlenu nie mogą już tworzyć wiązań, a temperatura na powierzchni Słońca jest prawie dwa razy wyższa.

– Kosmobiologia jest stosunkowo wąską dziedziną, którą zajmuje się nie więcej niż około pięciuset naukowców na całym świecie – ciągnęła Stratt. – A wszyscy, z którymi rozmawiałam, od profesorów z Oksfordu po badaczy z Uniwersytetu Tokijskiego, wydają się zgodni, że byłby pan w niej autorytetem, gdyby nie to nagłe odejście z uczelni.

– Psiakość – mruknąłem. – Nie rozstaliśmy się w miłej atmosferze. Jestem zaskoczony, że mówią o mnie takie miłe rzeczy.

– Teraz każdy zdaje sobie sprawę z powagi sytuacji. To nie czas na dawne urazy. Ale jeśli ma to jakieś znaczenie, zyska pan okazję, żeby udowodnić wszystkim, że się mylili. Że woda nie jest niezbędna do życia. Na pewno jest to coś, na czym panu zależy.

– Jasne. To znaczy… tak, ale niekoniecznie w takich okolicznościach.

Kobieta zeskoczyła ze stołka i podeszła do drzwi.

– Jest, jak jest. Proszę się tu zjawić dwudziestego trzeciego o siódmej wieczorem. Będę miała dla pana próbkę.

– Jak to? – spytałem zdziwiony. – Sonda wyląduje w Rosji, nie?

– Uzgodniłam z Roskosmosem, że ich Sojuz wyląduje w Saskatchewan. Armia kanadyjska przejmie próbkę i wyśle ją myśliwcem odrzutowym prosto do San Francisco. Stany Zjednoczone udostępnią Kanadyjczykom przestrzeń powietrzną.

– W Saskatchewan?

– Rakiety Sojuz startują z kosmodromu Bajkonur, a najbezpieczniej jest sprowadzić kapsułę na Ziemię pod taką samą szerokością geograficzną. Saskatchewan jest położonym najbliżej San Francisco rozległym i płaskim obszarem, który spełnia wszystkie nasze wymagania.

– Chwileczkę. – Uniosłem rękę. – Rosjanie, Kanadyjczycy i Amerykanie robią wszystko, czego pani zażąda?

– Tak. Bez zbędnych pytań.

– Żartuje pani ze mnie?

– Proszę się zapoznać ze swoim nowym laboratorium, doktorze Grace. Ja mam inne sprawy na głowie – powiedziała Stratt i wyszła bez słowa pożegnania.

– Mam to!

Unoszę pięść w triumfalnym geście. Potem zrywam się z podłogi i wchodzę po drabinie do laboratorium. Tam wspinam się na drugą drabinę i gdy tylko kładę dłoń na pokrętle tajemniczego włazu, rozlega się głos komputera:

– Żeby otworzyć właz, podaj swoje imię.

– Ryland Grace – mówię, uśmiechając się z dumą. – Doktor Ryland Grace.

Jedyną odpowiedzią jest dobiegające znad mojej głowy ciche szczęknięcie. To wszystko. Tyle się namedytowałem, żeby sobie przypomnieć, jak się nazywam, że spodziewałem się czegoś bardziej efektownego. Może confetti…

Przekręcam koło. Obraca się bez oporu. Za chwilę moja przestrzeń życiowa znowu się powiększy. Tym razem klapa nie opada, więc napieram na nią i dopiero po chwili odkrywam, że tutaj trzeba ją odsunąć na bok. Domyślam się, że przyczyną takiego rozwiązania jest oszczędność miejsca w pomieszczeniu na górze, które okazuje się niewielkie, gdy wsuwam głowę do środka i rozglądam się dookoła. Znajduje się tam… hmmm…

Wszędzie migocą diody. Pomieszczenie jest okrągłe jak te dwa poniżej, ale tutaj ściany zwężają się ku górze. Wnętrze nie ma kształtu walca, tylko ściętego stożka.

Przez ostatnich kilka dni tkwiłem w miejscu, nie mając pojęcia, kim jestem i co się ze mną dzieje, teraz informacje atakują mnie ze wszystkich stron. Całe wnętrze wypełniają monitory i ekrany dotykowe. Na niektórych widnieją rzędy liczb albo jakieś wykresy, a inne wyglądają na wygaszone. Mrugających światełek jest tak dużo, że przyprawiają mnie o zawrót głowy.

W pochyłej ścianie znajduje się kolejny właz, jednak nie wydaje się już tak zagadkowy, jak poprzednie. Umieszczony nad okrągłym okienkiem pośrodku klapy napis „Śluza” zdradza jego przeznaczenie. Przez grubą szybę okienka widać wnętrze ciasnej komory – miejsca wystarczy tylko dla jednej osoby – w której wisi skafander kosmiczny. W głębi dostrzegam drugi właz. Tak, to rzeczywiście śluza.

Natomiast na samym środku pomieszczenia stoi fotel. Wspinam się na górę, pokonując kilka ostatnich szczebli, i siadam w nim. Jest wygodny i trochę przypomina kubełkowe siedzenia samochodowe. Można z niego bez trudu sięgnąć do wszystkich ekranów i paneli dotykowych.

– Wykryto obecność pilota – odzywa się komputer. – Anomalia kątowa.

Pilot? No dobra…

– Gdzie jest ta anomalia? – pytam.

– Anomalia kątowa.

Z całą pewnością to nie HAL 9000. Wodzę wzrokiem po rzędach monitorów, szukając jakiejś podpowiedzi. Fotel obraca się płynnie, co jest niezwykle pomocne w kabinie wypełnionej ze wszystkich stron przyrządami i wskaźnikami. Zauważam, że na jednym z ekranów pulsuje czerwona ramka. Nachylam się w jego stronę.

Anomalia kątowa: błąd ruchu względnego

Prędkość przewidywana: 11423 kps

Prędkość pomiarowa: 11872 kps

Status: autokorekta trajektorii. Nie jest wymagane działanie.

Nic z tego nie rozumiem. Z wyjątkiem „kps”. To może oznaczać kilometry na sekundę.

Nad tekstem znajduje się zdjęcie Słońca. Wydaje mi się, że zauważam lekkie drgania. A jeżeli to obraz z kamery? Coś jakby podgląd na żywo? Albo tylko wyobraźnia płata mi figle. Wiedziony przeczuciem przykładam do ekranu dwa palce i oddalam je od siebie.

Zgodnie z moim przewidywaniem obraz się powiększa. Tak jak w smartfonie. Z lewej strony widzę kilka plam słonecznych. Powiększam je jeszcze bardziej, aż w końcu wypełniają cały ekran. Obraz wciąż jest zadziwiająco ostry. Albo mam przed sobą zdjęcie niezwykle wysokiej rozdzielczości, albo patrzę przez teleskop słoneczny najwyższej klasy.

Oceniam na oko, że skupisko plam zajmuje około jednego procenta szerokości tarczy. W tym akurat nie ma nic nadzwyczajnego. Czyli widzę teraz w kadrze jakieś pół stopnia średnicy Słońca – oczywiście to bardzo orientacyjna kalkulacja. Pełny obrót Słońca wokół własnej osi trwa około dwudziestu pięciu dni. Każdy nauczyciel przyrody wie takie rzeczy. A zatem w ciągu godziny plamy powinny zniknąć z ekranu. Jeżeli znikną, jest to obraz przesyłany na żywo. Jeżeli nie, zwykłe zdjęcie.

Hmmm… 11872 kilometry na sekundę.

Prędkość jest względna. Ma znaczenie jedynie wtedy, gdy zestawimy ze sobą dwa obiekty. Samochód na autostradzie może pędzić z prędkością siedemdziesięciu mil na godzinę w odniesieniu do podłoża, ale w odniesieniu do jadącego obok drugiego samochodu jego prędkość wynosi prawie zero. W takim razie co jest punktem odniesienia w pomiarze, którego wynikiem jest ta „prędkość pomiarowa”? Myślę, że znam odpowiedź.

Jestem na pokładzie statku kosmicznego, tak? Nie może być inaczej. Więc ta wartość jest prawdopodobnie moją prędkością. Ale względem czego? Sądząc po dużym obrazie nad tekstem, domyślam się, że to Słońce jest punktem odniesienia. A zatem poruszam się z prędkością 11 872 kilometrów na sekundę względem Słońca.

Zauważam, że coś drgnęło w odczytach pod zdjęciem. Czyżby coś się zmieniło?

Anomalia kątowa: błąd ruchu względnego

Prędkość przewidywana: 11422 kps

Prędkość pomiarowa: 11871 kps

Status: autokorekta trajektorii. Nie jest wymagane działanie.

Tak, liczby są inne. Obie zmniejszyły się o jeden. Niesamowite. Zaraz, zaraz. Wyciągam stoper z fałdów togi – najwięksi filozofowie w starożytnej Grecji zawsze nosili przy sobie stopery. Potem wbijam wzrok w ekran. Wydaje mi się, że mija cała wieczność, i już zamierzam się poddać, gdy wartości znowu zmniejszają się o jeden. Włączam stoper.

Tym razem jestem już przygotowany na długie oczekiwanie. Czas znowu ciągnie się w nieskończoność, ale nie daję za wygraną. W końcu liczby ponownie się zmieniają i wtedy zatrzymuję stoper.

Sześćdziesiąt sześć sekund. Prędkość pomiarowa zmniejsza się o jeden co sześćdziesiąt sześć sekund. Przeprowadzam w myślach szybką kalkulację, z której wynika, że przyspieszenie wynosi… piętnaście metrów na sekundę do kwadratu. Tyle samo, ile przyspieszenie grawitacyjne, którego wartość odkryłem wcześniej.

A zatem siła ciążenia, którą odczuwam, nie jest grawitacją. I nie znajduję się w wirówce. Lecę statkiem kosmicznym, który ciągle przyspiesza, poruszając się po linii prostej. No cóż, właściwie zwalnia, bo wartości się zmniejszają.

A ta prędkość… jest niewyobrażalnie wielka. Owszem, stopniowo się zmniejsza, ale mimo wszystko! Żeby opuścić pole grawitacyjne Ziemi, wystarczy zaledwie jedenaście kilometrów na sekundę. Ja poruszam się tysiąc razy szybciej. Szybciej niż jakiekolwiek ciało w Układzie Słonecznym. Z taką prędkością można przezwyciężyć grawitację Słońca i odlecieć w przestrzeń międzygwiezdną.

Na monitorze nie ma żadnych informacji, z których mógłbym wywnioskować, w jakim kierunku się poruszam. Tylko prędkość względna. A więc teraz muszę ustalić, czy pędzę w stronę Słońca, czy uciekam od niego.

To niemal akademicki problem. Albo jestem na kursie kolizyjnym ze Słońcem, albo oddalam się w głąb Galaktyki bez nadziei na powrót. Możliwe też, że lecę w kierunku Słońca, ale nie jestem na kursie kolizyjnym. A w takim wypadku minę Słońce i odlecę w kosmos. Też bez nadziei na powrót.

Jeżeli obraz na ekranie jest podglądem na żywo z kamery, to plamy słoneczne powinny się powiększać lub zmniejszać, w miarę jak mój statek się porusza. Muszę tylko zaczekać, żeby poznać odpowiedź. To zajmie około godziny. Włączam stoper.

Przyglądam się dziesiątkom monitorów, które wypełniają ciasne pomieszczenie. Prawie wszystkie wyświetlają jakieś dane, ale na jednym z nich zauważam okrągły emblemat. Domyślam się, że to wygaszacz ekranu albo coś w tym rodzaju i jeżeli go dotknę, komputer się uaktywni. Ale ten monitor w stanie uśpienia może być dla mnie źródłem najcenniejszych informacji.

Mam przed sobą godło misji. Obejrzałem wystarczająco dużo filmów dokumentalnych NASA, żeby wiedzieć, jak coś takiego wygląda. Godło ma niebieską obwódkę, na której widnieją białe litery – „Hail Mary” u góry i „Ziemia” na dole. Nazwa statku i jego „port macierzysty”.

Nawet przez myśl mi nie przeszło, że statek, którym lecę, mógłby pochodzić z jakiegoś innego miejsca niż Ziemia, ale teraz mam już absolutną pewność. No i w końcu wiem, jak się nazywa. Jestem na pokładzie Hail Mary.

Nie jestem pewien, czy ta informacja na coś mi się przyda.

Ale to nie wszystko, co da się wyczytać z godła. Wewnątrz niebieskiej obwódki znajduje się czarne pole, a na nim kilka tajemniczych symboli – żółty krąg z kropką na środku, niebieski krąg z białym krzyżem i mniejszy żółty krąg z literą „t”. Nie mam pojęcia, co oznaczają. Na obrzeżach czarnego pola widnieją napisy: „”, „Илюхина” i „Grace”.

Załoga.

Grace to ja, więc pozostałe nazwiska musiały należeć do moich towarzyszy, których zmumifikowane ciała spoczywają na dole. Jedna osoba z Chin, a druga z Rosji. Już tak niewiele brakuje, żeby wyłonili się z moich wspomnień, jednak coś stoi na przeszkodzie. Myślę, że to jakiś mechanizm obronny. Jeżeli sobie ich przypomnę, będę cierpiał, więc mój mózg odmawia współpracy. Tak przypuszczam, ale jestem tylko nauczycielem przyrody, a nie psychologiem.

Ocieram łzy z oczu. Chyba jeszcze nie powinienem zbyt natarczywie przywoływać tych wspomnień.

Mam godzinę do przeczekania. Znów puszczam myśli wolno, żeby się przekonać, co jeszcze mogę sobie przypomnieć. Przychodzi mi to z coraz większą łatwością.

– Nie jest mi w tym za wygodnie – powiedziałem.

Miałem na sobie pełny kombinezon ochronny, więc mój głos był stłumiony, a plastikowa osłona twarzy pokrywała się mgłą po każdym oddechu.

– Wszystko będzie dobrze – odparła Stratt przez głośnik interkomu.

Obserwowała mnie, stojąc za szybą z dwóch warstw grubego szkła.

W laboratorium wprowadzono pewne modyfikacje. Wyposażenie się nie zmieniło, ale teraz całe pomieszczenie było hermetycznie zamknięte. Ściany znikły pod płatami grubej folii połączonymi specjalną taśmą. Wszędzie znajdowało się logo Centrum Zapobiegania i Kontroli Chorób. Wszystkie te procedury bezpieczeństwa sanitarnego ani trochę nie podnosiły mnie na duchu.

Do środka można było się dostać tylko przez plastikową śluzę. Z rolki pod sufitem zwisał przewód dostarczający powietrze do wnętrza kombinezonu, który kazano mi włożyć przed wejściem.

Najwyższej klasy sprzęt czekał pozostawiony do mojej dyspozycji. Nigdy nie widziałem tak dobrze wyposażonego laboratorium. Na środku pomieszczenia stał wózek na kółkach, na którym spoczywał cylindryczny pojemnik z napisem „образец”. Niezbyt przydatna informacja.

Stratt nie była sama; towarzyszyło jej około dwudziestu osób w mundurach wojskowych. Przyglądali mi się z zainteresowaniem. Zauważyłem kilkoro Amerykanów, Rosjan i Chińczyków, ale większość miała mundury, których nie potrafiłem rozpoznać. Duży międzynarodowy zespół. Nikt się nie odzywał i wszyscy stali kilka kroków za Stratt, jakby się umówili.

Chwyciłem zwisający spod sufitu wąż i uniosłem w stronę szyby.

– Czy to naprawdę konieczne?

Stratt nacisnęła guzik interkomu.

– Istnieje bardzo duże prawdopodobieństwo, że próbka w pojemniku zawiera obcą formę życia. Wolimy nie ryzykować.

– Chwileczkę… Wy nie ryzykujecie, ale ja – owszem.

– Nie, to nie tak.

– Więc niby jak?

Kobieta zastanawiała się przez chwilę.

– No dobra, właśnie tak to wygląda.

Podszedłem do wózka z pojemnikiem.

– Czy wszyscy inni też musieli przez to wszystko przejść? – spytałem.

Stratt spojrzała pytająco na wojskowych i kilku z nich wzruszyło ramionami.

– Co pan rozumie przez „wszyscy inni”?

– No wie pani. Ludzie, którzy przekładali to do pojemnika.

– To jest pojemnik z kapsuły – wyjaśniła Stratt. – Trzycentymetrowa warstwa ołowiu, a w środku stalowa skorupa o ściankach grubych na centymetr. Został zamknięty jeszcze na orbicie Wenus. Będzie pan musiał otworzyć czternaście rygli, żeby dostać się do próbki.

Popatrzyłem na nią, potem na metalowy cylinder, a potem znowu na nią.

– To chyba jakieś kpiny.

– Proszę na to spojrzeć z pozytywnej strony. Przejdzie pan do historii jako pierwszy człowiek, który nawiązał kontakt z istotami pozaziemskimi.

– Jeśli w ogóle mamy do czynienia z jakimiś istotami – mruknąłem pod nosem.

Uporałem się z czternastoma ryglami, chociaż kosztowało mnie to trochę wysiłku. Trzymały dosyć mocno. Zastanawiałem się przez chwilę, jak zostały zamknięte. Prawdopodobnie sonda była wyposażona w jakiś zautomatyzowany system.

Zawartość pojemnika nie zrobiła na mnie wielkiego wrażenia. Zresztą nie spodziewałem się niczego nadzwyczajnego. Zobaczyłem tylko przejrzystą plastikową kulkę, która wydawała się pusta w środku. Tajemnicze czarne punkciki miały mikroskopijne rozmiary i musiało być ich niewiele.

– Nie wykryto promieniowania – oznajmiła Stratt przez interkom.

Zerknąłem na nią przez ramię. Ze skupieniem wpatrywała się w tablet.

Obejrzałem uważnie przezroczystą kulkę.

– Czy w środku jest próżnia?

– Nie – odparła Stratt. – Argon o ciśnieniu jednej atmosfery. Kiedy sonda wracała z Wenus, punkciki cały czas się poruszały, więc wygląda na to, że argon jest dla nich obojętny.

Rozejrzałem się po laboratorium.

– Nie widzę tu komory rękawicowej. Mam narazić niezidentyfikowaną próbkę na działanie zwykłego powietrza?

– Całe pomieszczenie jest wypełnione argonem. Niech pan uważa, żeby nie skręcić przewodu albo nie przedziurawić kombinezonu, bo…

– Bo się uduszę i nawet nie będę o tym wiedział. Dobra, w porządku.

Położyłem kulkę na tacy i zacząłem ostrożnie ją rozkręcać. Kiedy się otworzyła, jedną połowę umieściłem w szczelnym plastikowym pojemniku, a wnętrze drugiej pomazałem patyczkiem higienicznym. Potem wytarłem suchą bawełnianą końcówkę w cienki pasek folii, który włożyłem do mikroskopu.

Spodziewałem się, że nie pójdzie mi tak łatwo, ale zobaczyłem je od razu. Dziesiątki małych czarnych kropeczek. Rzeczywiście się poruszały.

– Nagrywacie to?

– Pod trzydziestoma sześcioma kątami – powiedziała Stratt.

– Próbka zawiera liczne obiekty o kolistym kształcie i niemal identycznych rozmiarach. Każdy ma średnicę około dziesięciu mikronów… – Dostroiłem ostrość i przez chwilę eksperymentowałem z natężeniem światła. – Obiekty są nieprzejrzyste. Nawet przy najmocniejszym oświetleniu nie jestem w stanie zajrzeć…

– Czy one żyją? – zapytała Stratt.

Posłałem jej gniewne spojrzenie.

– Nie da się tego ocenić na pierwszy rzut oka. Czego pani oczekuje?

– Żeby pan ustalił, czy mamy do czynienia z żywymi organizmami. A jeżeli okaże się, że tak, żeby pan zbadał, jak funkcjonują.

– Dość wygórowane żądania.

– Dlaczego? Biolodzy rozpracowali działanie bakterii, więc pan może zrobić to samo.

– Tysiące naukowców pracowały nad tym przez dwieście lat!

– No cóż… w takim razie niech pan się pośpieszy.

– Proszę mnie posłuchać. – Wskazałem na mikroskop. – Teraz wracam do pracy. Powiem pani, co tutaj mamy, kiedy się czegoś dowiem. A zanim to nastąpi, możecie wszyscy przyglądać się w milczeniu.

Przez sześć godzin wykonywałem testy przyrostowe. W tym czasie wojskowi zaczęli wychodzić, aż w końcu za szybą została sama Stratt. Musiałem przyznać, że jej cierpliwość jest godna podziwu. Kobieta siedziała pod ścianą i pracowała na tablecie, od czasu do czasu unosząc wzrok, żeby przyjrzeć się moim poczynaniom.

Zerwała się z krzesła, kiedy wyszedłem z laboratorium przez śluzę i stanąłem w drzwiach pomieszczenia obserwacyjnego.

– Ma pan coś?

Rozsunąłem zamek kombinezonu i zacząłem się rozbierać.

– Tak – odparłem. – Pełny pęcherz.

Stratt postukała palcem w ekran tabletu.

– Nie wzięłam tego pod uwagę. Dziś wieczorem każę zainstalować sanitariat w strefie wydzielonej. Ale to musi być toaleta chemiczna, bo nie możemy tu doprowadzić rur kanalizacyjnych.

– Wszystko mi jedno – powiedziałem i oddaliłem się pośpiesznie w głąb korytarza, wypatrując łazienki.

Kiedy wróciłem, Stratt siedziała przy małym stoliku, który ustawiła na środku pomieszczenia. Wskazała mi wolne krzesło naprzeciwko.

– Proszę siadać.

– Ale jestem w trakcie…

– Proszę siadać.

Usiadłem. Ta kobieta miała w sobie coś władczego. Może to był ton jej głosu, a może postawa wyrażająca pewność siebie? W każdym razie kiedy się do mnie zwracała, automatycznie zakładałem, że powinienem zrobić to, czego ode mnie żąda.

– Co pan odkrył do tej pory? – spytała.

– Minęło dopiero jedno popołudnie.

– Nie pytam, ile czasu minęło. Pytam, co pan odkrył do tej pory.

Podrapałem się po głowie. Po kilku godzinach w kombinezonie ochronnym byłem spocony i prawdopodobnie roztaczałem nieprzyjemną woń.

– To dziwne… Nie wiem, z czego są zbudowane te punkciki. A naprawdę chciałbym się tego dowiedzieć.

– Czy brakuje panu jakiegoś sprzętu?

– Nie, nie. Mam tutaj wszystko, o czym mógłbym zamarzyć. Tylko że… na te punkciki nic nie działa. – Rozparłem się na krześle. Większość dnia spędziłem na nogach i potrzebowałem chwili relaksu. – Zacząłem od spektrometru rentgenowskiego. To urządzenie wysyła fale rentgenowskie, wymuszając emisję fotonów, których częstotliwość pozwala ustalić, z jakich pierwiastków składa się próbka.

– I co pan ustalił?

– Nic. Z tego, co zaobserwowałem, te kropki po prostu absorbują promieniowanie rentgenowskie. Wchłaniają falę, ale jej nie wypuszczają. Nic nie przechodzi na drugą stronę. To jest bardzo dziwne. Nie słyszałem o czymś, co ma podobne właściwości.

– Dobrze. – Stratt zanotowała coś w tablecie. – Co jeszcze może mi pan powiedzieć?

– Potem zastosowałem chromatografię gazową. Ta metoda polega na odparowaniu próbki, dzięki czemu można rozpoznać składowe pierwiastki albo cząsteczki w wydzielanym gazie. Ale to też nic nie dało.

– Dlaczego?

Rozłożyłem ręce.

– Bo tego cholerstwa nie da się odparować. Idąc za ciosem, zacząłem próbować z palnikami, komorami piecowymi i piecami tyglowymi, ale wszystko na nic. Nawet temperatura powyżej dwóch tysięcy stopni Celsjusza nie działa na te punkciki. Żadnej reakcji.

– I to jest dziwne?

– Szalenie dziwne – potwierdziłem. – Te istoty żyją na Słońcu. Przynajmniej przez jakiś czas, dlatego przypuszczam, że odporność na gorąco jest tutaj uzasadniona.

– Żyją na Słońcu – powtórzyła Stratt. – W takim razie mamy do czynienia z formami życia?

– Tak, to raczej pewne.

– Proszę bardziej szczegółowo.

– Przede wszystkim się poruszają i widać to wyraźnie pod mikroskopem. Samo to jeszcze nie dowodzi, że żyją, bo bezwładna materia jest w ciągłym ruchu za sprawą oddziaływania elektrostatycznego, indukcji magnetycznej albo innych czynników. Ale tutaj zauważyłem coś innego. Coś nietypowego. I to sprawiło, że elementy układanki trafiły na swoje miejsce.

– Tak?

– Umieściłem kilka tych kropek w próżni i włączyłem spektrograf. Prosty test, żeby się przekonać, czy emitują światło. Oczywiście tak. Emitują promieniowanie podczerwone o długości fali 25 984 mikrona. Taką samą częstotliwość ma światło, które tworzy linię Pietrowej. Tego się akurat spodziewałem. Ale potem zauważyłem, że punkciki świecą jedynie, kiedy się poruszają. I to jak świecą! Znaczy z naszego punktu widzenia słabiutko, ale jak na maciupeńkie organizmy jednokomórkowe ilość światła jest ogromna.

– I czemu to takie ważne?

– Wykonałem kilka pobieżnych obliczeń i jestem prawie pewien, że to właśnie światło wprawia je w ruch.

Stratt uniosła brwi.

– Nie rozumiem.

– Może trudno w to uwierzyć, ale fotony mają pęd, chociaż nie mają masy – wyjaśniłem. – Światło ma swoją energię potencjalną. Gdyby włączyć latarkę w kosmosie, można by poczuć bardzo delikatny odrzut.

– Nie wiedziałam.

– Więc teraz pani wie. A ta bardzo delikatna siła oddziałująca na bardzo znikomą masę może być efektywną formą napędu. Z moich pomiarów wynika, że średnia masa takiej kropki wynosi około dwudziestu pikogramów. Swoją drogą, zajęło mi to sporo czasu, ale cały ten sprzęt jest rewelacyjny. W każdym razie ruch, który zaobserwowałem, jest zgodny z pędem światła.

Stratt odłożyła tablet. Najwyraźniej dokonałem niebywałego wyczynu, zdobywając jej niepodzielną uwagę.

– Czy takie rzeczy zdarzają się w naturze?

Pokręciłem głową.

– W naturze nie istnieje nic, co magazynuje energię w taki sposób. Nie ma pani pojęcia, ile światła emitują te punkciki. To jakby… zaprzeczenie koncepcji równoważności masy i energii, czyli na dobrą sprawę całej teorii względności. Te mikroskopijne kropeczki magazynują więcej energii, niż to logicznie wytłumaczalne.

– Do niedawna znajdowały się w pobliżu Słońca – powiedziała Stratt. – A Słońce traci energię.

– Zgadza się. I dlatego uważam, że jest to forma życia. Pochłania energię, magazynuje ją w jakiś niepojęty dla nas sposób, a potem wykorzystuje w charakterze napędu. Nie zachodzi tu żadne proste zjawisko fizyczne ani chemiczne. To jest coś złożonego i ukierunkowanego. Coś, co powstało w wyniku ewolucji.

– W takim razie obłok Pietrowej składa się z… mikroskopijnych fajerwerków?

– Coś w tym rodzaju. I założę się, że dociera do nas tylko mała cząstka światła, jakie tam powstaje. One wykorzystują pęd fotonów, żeby przemieścić się w stronę Wenus albo Słońca. Albo w obie strony. Tego nie wiem. W każdym razie światło rozchodzi się w kierunku przeciwnym do ich ruchu. Obłok znajduje się daleko od Ziemi, więc widzimy tylko światło odbite od cząstek pyłu.

– Dlaczego wybrały akurat Wenus? – zapytała Stratt. – I w jaki sposób się rozmnażają?

– Dobre pytania. Niestety nie potrafię na nie odpowiedzieć. Ale jeśli to organizmy jednokomórkowe zdolne do reagowania na bodźce zewnętrzne, prawdopodobnie rozmnażają się przez mitozę. – Na moment zawiesiłem głos. – To proces podziału, w którego efekcie z jednej komórki powstają…

– Tak, wiem. – Stratt uniosła głowę i wbiła wzrok w sufit. – Ludzie zawsze sobie wyobrażali, że kiedy nawiążemy kontakt z życiem pozaziemskim, jeśli w ogóle takowe istnieje, odwiedzą nas małe zielone stworki w latających spodkach. Nigdy nie braliśmy pod uwagę prostych i nieobdarzonych inteligencją gatunków.

– Racja. Nie przylecieli do nas Wolkanie z misją dyplomatyczną. To są… kosmiczne algi.

– Gatunek inwazyjny. Jak ropucha olbrzymia w Australii.

Pokiwałem głową.

– Dobra analogia. A populacja się rozrasta, i to szybko. Im więcej osobników, tym większe zużycie energii słonecznej.

– Jak nazwać organizmy, które żywią się… gwiazdami? – zapytała Stratt, skubiąc w zamyśleniu podbródek.

Wytężyłem pamięć, żeby przywołać grecką i łacińską terminologię przyrodniczą.

– Myślę, że odpowiednie byłoby słowo astrofagi – odparłem.

– Astrofagi. – Stratt zapisała nową nazwę w tablecie. – Dobra, niech pan wraca do pracy. Proszę ustalić, jak się rozmnażają.

Astrofagi!

Już samo to słowo przyprawia mnie o nagły skurcz mięśni. Czuję przejmujący strach, który uderza mnie niczym ołowiana kula.

Właśnie tak je nazwałem. Gatunek, który grozi unicestwieniem całego życia na Ziemi. Astrofagi.

Zerkam na monitor ze zbliżeniem na powierzchnię Słońca w kadrze. Plamy wyraźnie zmieniły położenie. W takim razie to obraz z kamery. Warto wiedzieć.

Zaraz, zaraz… Nie powiedziałbym, że przesuwają się we właściwym tempie. Zerkam na stoper. Śniłem na jawie tylko przez dziesięć minut. W tym czasie plamy powinny były się przemieścić o ułamek stopnia, a są już w połowie monitora. O wiele dalej, niż przypuszczałem.

Wyjmuję taśmę mierniczą z fałdów togi, po czym zmniejszam obraz i dokonuję dokładnych pomiarów. Dosyć już przybliżonych kalkulacji. Potrzebuję bardziej precyzyjnych danych.

Na ekranie średnica tarczy słonecznej ma 27 centymetrów, a skupisko plam 3 milimetry. Zauważyłem, że plamy przesunęły się o połowę swojej szerokości – 1,5 milimetra – w ciągu dziesięciu minut. Mój stoper odmierzył dokładnie 517 sekund. Przeprowadzam kilka obliczeń na przedramieniu.

Przy takim powiększeniu obrazu plamy będą się przesuwać o milimetr co 344,66 sekundy. A więc pokonanie całej szerokości Słońca powinno im zająć – znowu przybywa mi liczb na skórze – niewiele ponad 93 tysiące sekund. Tyle czasu upłynie, zanim skupisko plam zniknie za brzegiem tarczy. I dwa razy tyle, zanim znajdzie się znowu w tym samym miejscu. Czyli 186 tysięcy sekund. Za dwie doby i prawie cztery godziny.

Prędkość obrotowa jest ponad dziesięć razy większa, niż powinna być.

A to oznacza, że gwiazda, na którą patrzę… nie jest Słońcem.

Znajduję się w innym układzie słonecznym.

ROZDZIAŁ 4

No dobra. Chyba najwyższy czas przyjrzeć się dokładnie tym wszystkim monitorom.

Jakim cudem znalazłem się w innym układzie słonecznym? Czy to w ogóle możliwe? I swoją drogą, co to za gwiazda? O mój Boże, teraz już naprawdę jestem zgubiony!

Przez chwilę szybko oddycham.

Przypominam sobie, co radziłem swoim uczniom. Jeżeli coś wytrąci cię z równowagi, nabierz powietrza, zrób wydech i policz do dziesięciu. Dzięki takiej technice liczba ataków szału w mojej klasie znacznie się obniżyła.

Biorę głęboki wdech. Jeden… dwa… trzy… nie pomaga! Ja tu umrę!

Chwytam się za głowę.

– Boże, gdzie ja jestem, do licha?

Wodzę wzrokiem po monitorach w poszukiwaniu czegoś, co pomoże mi zrozumieć moje położenie. Nie mogę narzekać na brak informacji – jest ich zbyt wiele. Nad każdym ekranem znajduje się przydatna etykietka z opisem. System podtrzymywania życia, Śluza, Silniki, Automatyka, Astrofagi, Generatory, Wirówka. Chwileczkę… Astrofagi?

Przyglądam się dokładnie panelowi pod tym opisem.

Zapas: 20906 kg

Tempo zużycia: 6,045 g/s

O wiele bardziej interesujący od tych liczb jest widoczny poniżej schemat. Domyślam się, że przedstawia statek, którym właśnie podróżuję. Po raz pierwszy mam okazję zobaczyć, jak wygląda Hail Mary.

Górna część kadłuba ma cylindryczny kształt i jest zwieńczona stożkiem. Przypomina rakietę, a zakładam, że widziałem w życiu niejedną. Sądząc po ukośnych ścianach, przedział sterowania musi się mieścić na samym szczycie. Z opisu na schemacie wynika, że pode mną znajduje się „Laboratorium”. A piętro niżej pomieszczenie, w którym się obudziłem. Opisane jako „Dormitorium”.

To tam spoczywają ciała moich przyjaciół.

Pociągam nosem i ocieram łzę. Teraz nie czas na wzruszenia. Odpędzam przygnębiające myśli i skupiam uwagę na monitorze. Wygląda na to, że schemat pokrywa się z tym, co widziałem na własne oczy. Pod dormitorium znajduje się znacznie niższe pomieszczenie, wysokie być może na metr. Z opisu wynika, że to „Przedział magazynowy”. Aha! Musiałem nie zauważyć włazu w podłodze. Zapisuję w pamięci, żeby rozejrzeć się za nim później.

Ale to jeszcze nie wszystko. Według schematu pod przedziałem magazynowym znajduje się „Komora zespołu linowego”. Nie mam pojęcia, co to jest i do czego służy. Poniżej kadłub się rozszerza, przechodząc w coś, co wygląda na zespół napędowy. Trzy umieszczone w rzędzie cylindry o mniej więcej takiej szerokości jak moduł załogowy. Domyślam się, że statek został zmontowany w przestrzeni kosmicznej i na orbitę nie dało się wynieść elementów o średnicy większej niż cztery metry.

Te trzy cylindry – oceniam na oko, że stanowią 75 procent całego statku – są opisane na schemacie jako „Zbiorniki paliwa” i podzielone na dziewięć segmentów. Z ciekawości dotykam jednego z nich i na ekranie wyświetlają się dane tego konkretnego podzespołu.

Astrofagi: 0,000 kg.

Pojawia się również przycisk z opisem „Odrzuć moduł”.

Cóż, nie jestem do końca pewien, co tu robię i do czego służą wszystkie te urządzenia, ale zdecydowanie nie mam ochoty dotykać tego przycisku.

Ale chyba nie powinienem aż tak dramatyzować. To tylko zbiornik paliwa. Jeżeli został opróżniony, można go odrzucić, żeby zmniejszyć masę statku, dzięki czemu paliwa starcza na dłużej. Właśnie dlatego rakiety startujące z Ziemi są zbudowane z ułożonych piętrowo członów. Co ciekawe, ten statek nie odrzucał automatycznie pustych zbiorników.

Dochodzę do wniosku, że z tego okna niczego więcej się nie dowiem, więc wracam do głównego schematu. Pod każdym z trzech ogromnych modułów paliwowych znajdują się trapezoidalne elementy opisane jako „Systemy wirowe”. Nigdy nie spotkałem się z takim określeniem, ale domyślam się, że chodzi o dysze napędu odrzutowego, ponieważ znajdują się na samym dole statku.

System wirowy… system wirowy… Zamykam oczy i próbuję się skupić…

Niczego sobie nie przypominam. Nie potrafię odświeżać pamięci na zawołanie. Jeszcze nie jestem na tym etapie.

Przyglądam się dokładniej schematowi. Dwadzieścia ton astrofagów na pokładzie? Po co? Mam uzasadnione podejrzenia. Stanowią paliwo.

A dlaczego nie? Astrofagi wykorzystują światło, żeby się poruszać, i mogą zmagazynować niewyobrażalną ilość energii. Bóg jeden wie, przez ile miliardów lat doskonaliły tę zdolność. Tak samo jak koń jest bardziej wydajny energetycznie od ciężarówki, astrofagi wygrywają pod tym względem z rakietami kosmicznymi.

No dobra, to wyjaśnia, jakie jest przeznaczenie tego ogromnego ładunku astrofagów. Dzięki nim statek leci. Tylko czemu ma służyć ten schemat na monitorze? To tak, jakby umieścić rysunek samochodu na desce rozdzielczej pod paliwomierzem.

Co ciekawe, moduł załogi na planie jest przedstawiony bardzo ogólnikowo. Nie widać nawet przekrojów pomieszczeń ani tego, co jest w środku. Tylko informacje dotyczące przeznaczenia każdego z nich. Za to znacznie więcej uwagi poświęcono konstrukcji kadłuba i silników. Dostrzegam czerwone przewody prowadzące ze zbiorników paliwa do systemów wirowych. Jednak takie same czerwone linie biegną wzdłuż całego statku, przecinając komorę zespołu linowego. W takim razie większość astrofagów mieści się w modułach paliwowych, ale wypełniają również powłokę, która okrywa górną część kadłuba. Czemu ma służyć takie rozwiązanie?

Ach, a do tego te pomiary temperatury na całej powierzchni kadłuba. Domyślam się, że temperatura odgrywa tu bardzo istotną rolę, gdyż czujniki są zainstalowane co kilka metrów. Każdy z nich pokazuje 96,415 stopnia Celsjusza.

Zaraz… coś mi to mówi. Znam dokładnie taką wartość pomiaru! Tylko skąd? No już, mój genialny mózgu… wysil się trochę…

Wyświetlacz termometru pokazał: 96,415°C.

– Hmmm… – mruknąłem.

Stratt zareagowała natychmiast.

– Co jest? – zapytała, odkładając tablet na stolik i podeszła do okna w ścianie pomieszczenia obserwacyjnego. – Coś nowego?

Pracowałem w laboratorium drugi dzień, a ona wciąż nalegała, żebym tylko ja badał astrofagi – przynajmniej na razie.

– W pewnym sensie. Standardowa temperatura astrofagów wynosi 96,415 stopnia Celsjusza.

– Dosyć sporo, nie?

– Tak, to prawie temperatura wrzenia wody – odparłem. – Zabójcza dla wszystkiego, co żyje na Ziemi, ale chyba nie dla organizmu, który przebywa tak blisko Słońca.

– I co w tym niezwykłego?

– Nie mogę jej podwyższyć ani obniżyć. – Wskazałem na dygestorium, w którym przeprowadzałem doświadczenia. – Zanurzyłem astrofagi w lodowatej wodzie i kiedy wyjąłem je po godzinie, nadal miały 96,415 stopnia Celsjusza. Potem włożyłem je do pieca tyglowego o temperaturze tysiąca stopni. Efekt był identyczny.

Stratt zaczęła się przechadzać wzdłuż okna.

– Może mają doskonałą izolację termiczną? – zasugerowała.

– Też o tym pomyślałem, dlatego przeprowadziłem inny eksperyment. Na maleńkiej kropelce wody umieściłem kilka astrofagów. Trzy godziny później woda osiągnęła temperaturę 96,415 stopnia Celsjusza. Astrofagi ją podgrzały, a to oznacza, że mogą wydzielać energię cieplną.

– Nasuwają się panu jakieś wnioski?

Chciałem podrapać się w głowę, ale kombinezon ochronny skutecznie mi to uniemożliwił.

– No cóż, jak nam wiadomo, astrofagi magazynują ogromne ilości energii. Przypuszczam, że mogą ją wykorzystywać do utrzymywania stałej temperatury organizmu. Tak samo jak my.

– Ciepłokrwiste mikroby?

Wzruszyłem ramionami.

– Na to wygląda – odparłem. – Długo jeszcze będę pracował nad tym w pojedynkę?

– Dopóki będzie pan dokonywał nowych odkryć.

– Sam jeden w laboratorium? To sprzeczne z zasadami nauki. Te próbki powinny trafić do setek instytutów badawczych na całym świecie.

– Nie tylko pan tak twierdzi. Dzisiaj usłyszałam to samo od trzech prezydentów.

– Więc proszę zezwolić innym naukowcom na badania.

– Nie.

– Dlaczego?

Stratt na chwilę odwróciła wzrok, a potem spojrzała na mnie przez grubą szybę.

– Astrofagi to obce organizmy – powiedziała. – A jeżeli mogą nas czymś zakazić? A jeżeli są zabójcze dla ludzi? A jeżeli kombinezon przeciwchemiczny i rękawice neoprenowe nie stanowią wystarczającej ochrony?

Z wrażenia zaparło mi dech.

– Chwileczkę! – wykrztusiłem. – Jestem królikiem doświadczalnym? Teraz wszystko jasne!

– Nie, to nie tak – zaprotestowała Stratt.

Przez chwilę w milczeniu patrzyliśmy sobie w oczy.

– No dobra, właśnie tak to wygląda – przyznała.

– Psiakość! To nie jest w porządku!

– Niech pan nie dramatyzuje. Ja tylko staram się dmuchać na zimne. Proszę sobie wyobrazić, co by się stało, gdybym wysłała próbki najwybitniejszym naukowcom na naszej planecie i astrofagi by ich zabiły. W jednej chwili stracilibyśmy wszystkich ludzi, których teraz najbardziej potrzebujemy. Nie mogę podjąć takiego ryzyka.

Skrzywiłem się z niesmakiem.

– To nie jest jakiś tani thriller. Patogeny muszą długo ewoluować, zanim staną się groźne dla konkretnych żywicieli, a astrofagi nigdy wcześniej nie były na Ziemi. To niemożliwe, żeby zakaziły ludzi. Zresztą minęły dwa dni, a ja nadal żyję. Dlatego proszę udostępnić próbki prawdziwym naukowcom.

– Pan jest prawdziwym naukowcem – odparła Stratt. – I nie sądzę, aby inni robili postępy szybciej niż pan. Nie ma sensu narażać innych, skoro wszystko może zrobić jeden człowiek.

– Gdyby zajęły się tym setki specjalistów, poczynilibyśmy znacznie większe postępy w…

– A poza tym okres inkubacji najbardziej zabójczych chorób wynosi minimum trzy dni.

– Ach, więc o to chodzi.

Stratt podeszła do stolika i sięgnęła po tablet.

– Reszta świata musi zaczekać na swoją kolej – powiedziała. – Na razie wszystko jest na pańskiej głowie. Proszę mi przynajmniej powiedzieć, z czego to cholerstwo jest zbudowane. Wtedy porozmawiamy o zaangażowaniu innych naukowców.

Potem znów wlepiła wzrok w ekran tabletu. Zrozumiałem, że nie ma mi już nic więcej do powiedzenia. A zakończyła rozmowę, jak by to określili moi uczniowie, epickim przypałem. Mimo usilnych starań wciąż nie miałem pojęcia, z czego są zbudowane astrofagi.

Żadne promienie, którymi próbowałem je prześwietlić, nie były w stanie ich przeniknąć. Od światła widzialnego poprzez podczerwień, nadfiolet, promieniowanie rentgenowskie, aż po mikrofale… Umieściłem nawet próbkę w pojemniku ochronnym i poddałem ją promieniowaniu gamma, którego źródłem był cez-137 (w tym laboratorium było naprawdę wszystko). Nazwałem ten eksperyment testem Bruce’a Bannera. Spodobała mi się ta nazwa. Ale te małe skurczybyki były odporne nawet na promienie gamma. Czułem się, jakbym strzelał z karabinu do kartki papieru, od której odbija się pocisk. To nie miało sensu.

W posępnym nastroju zasiadłem z powrotem przy mikroskopie. Na pasku folii znajdował się preparat przygotowany kilka godzin wcześniej. Był to mój zestaw kontrolny małych czarnych punkcików, które katowałem falami świetlnymi o różnych częstotliwościach.

– Może nie tędy droga… – mruknąłem do siebie.

Po krótkich poszukiwaniach wśród akcesoriów laboratoryjnych znalazłem to, czego potrzebowałem. Strzykawki do nanoiniekcji. Były drogie i trudno dostępne, ale ich również nie zabrakło w tym laboratorium. Miały ultracienkie igły, tak drobne i ostre, że dało się nimi nakłuwać mikroorganizmy. Za pomocą takiego lilipuciego narzędzia można wypreparować mitochondria z żywej komórki.

Wróciłem do mikroskopu.

– No dobra, mali szubrawcy. Jesteście odporni na promieniowanie i muszę się z tym pogodzić, ale co powiecie na małe dziabnięcie?

W normalnych warunkach nanostrzykawką powinna operować precyzyjna aparatura, ale miałem ochotę trochę się poznęcać nad obiektem moich badań. Chwyciłem obsadkę – w miejscu, w którym powinna być przytwierdzona do aparatury sterującej – i wprowadziłem igłę w pole widzenia mikroskopu. Zgodnie z nazwą igła miała około pięćdziesięciu nanometrów przekroju i prezentowała się bardzo niepozornie przy astrofagu o średnicy dziesięciu mikronów, czyli dwa tysiące razy większej.

Wykonałem nakłucie i wtedy stało się coś niespodziewanego. Przede wszystkim, igła weszła jak w masło. Co do tego nie miałem wątpliwości. Przy całej swojej odporności na fale elektromagnetyczne i temperaturę astrofagi najwyraźniej były tak samo bezbronne w konfrontacji z ostrymi przedmiotami, jak inne organizmy.

Gdy tylko wbiłem igłę, nijaka czarna kropka nagle stała się przejrzysta. Zobaczyłem jej wnętrze z wyraźnie widocznymi organellami i wszystkim tym, co ucieszyłoby oko każdego mikrobiologa. Tak po prostu. Jakbym nacisnął przełącznik i zapalił światło w środku.

A potem nastąpił zgon. Przedziurawiona ściana komórkowa najzwyczajniej pękła i mały mikroorganizm rozpłynął się powoli, tworząc kałużę o nieregularnym kształcie. Wziąłem z półki igłę o normalnych rozmiarach i wciągnąłem zawiesisty płyn do strzykawki.

– Mam go! – odezwałem się podekscytowanym tonem. – Ukatrupiłem drania!

– Brawo – odparła Stratt, nie odrywając wzroku od tabletu. – Jest pan pierwszym człowiekiem, który zabił obcego. Jak Arnold Schwarzenegger w Predatorze.

– Wiem, że to miał być żart, ale tamten Predator sam wysadził się w powietrze. Więc pierwszym człowiekiem, który rzeczywiście zabił Predatora, był Michael Harrigan, którego grał Danny Glover w Predatorze 2.

Stratt przez chwilę mierzyła mnie wzrokiem, a potem pokręciła głową i przewróciła oczami.

– Chodzi o to, że w końcu mogę ustalić, z czego jest zbudowany astrofag.

– Naprawdę? Wystarczyło go uśmiercić?

– Tak sądzę. Teraz już nie jest czarny i przepuszcza światło. Cokolwiek blokowało przepływ fal, przestało działać.

– Jak pan to zrobił? Co go zabiło?

– Przekłułem igłą jego ścianę komórkową.

– Przywalił pan mu kijem?

– Nie! – zaprotestowałem. – Chociaż w zasadzie tak… ale to był bardzo empiryczny kij.

– I dopiero po dwóch dniach wpadł pan na taki pomysł?

– Lepiej… zostawmy to bez komentarza.

Podszedłem ze strzykawką do spektrometru, wylałem na płytkę pozostałość astrofaga, po czym zamknąłem komorę próżniową i rozpocząłem analizę. Czekając na wynik, przestępowałem z nogi na nogę jak niecierpliwe dziecko.

Stratt wyciągnęła szyję i obserwowała z uwagą moje poczynania.

– Co pan teraz robi? – spytała.

– To jest rentgenowski spektrometr emisyjny – wyjaśniłem. – Mówiłem już pani wcześniej, jak działa. Naświetla próbkę, żeby pobudzić atomy do ruchu, i mierzy długość fali wzbudzonej przez to promieniowanie. Badanie żywego astrofaga nie przyniosło żadnego efektu, ale teraz, kiedy stracił magiczną zdolność powstrzymywania fal, wszystko powinno przebiegać normalnie.

Aparatura wydała sygnał dźwiękowy.

– Gotowe! Teraz się dowiemy, co zawiera forma życia, która może istnieć bez wody.

Spojrzałem na wyświetlacz spektrometru. Widniały na nim wykresy odzwierciedlające zawartość pierwiastków wykrytych w trakcie analizy. Przez chwilę przyglądałem się im w milczeniu.

– No i? – ponagliła mnie Stratt niecierpliwym tonem.

– Hm, mamy tu węgiel i azot… ale w przeważającej części próbka składa się z wodoru i tlenu. – Opadłem ciężko na krzesło. – Stosunek wodoru i tlenu wynosi dwa do jednego.

– To źle? Co z tego wynika?

– Że astrofagi składają się głównie z wody.

Stratt rozdziawiła usta ze zdumienia.

– Ale jak to możliwe? Jak coś, co egzystuje na powierzchni Słońca, może zawierać wodę?

Wzruszyłem ramionami.

– Prawdopodobnie dzięki temu, że potrafi zachować wewnętrzną temperaturę na stałym poziomie bez względu na warunki panujące w otoczeniu.

– I co to wszystko oznacza?

Oparłem czoło na dłoniach.

– To oznacza, że wszystkie opracowania naukowe, które napisałem, można wyrzucić do kosza.

No cóż. To był cios poniżej pasa.

Ale i tak nie czułem się najlepiej w tym laboratorium. I w końcu musieli mnie zastąpić bardziej kompetentni ludzie, bo znalazłem się tutaj – lecę statkiem, który napędzają astrofagi, przez jakiś obcy układ słoneczny.

Tylko dlaczego tu trafiłem? Przecież nie udało mi się odkryć niczego poza tym, że wszystkie moje założenia były błędne.

Przypuszczam, że odpowiedź na to pytanie poznam później, kiedy przypomnę sobie więcej szczegółów. Na razie muszę się dowiedzieć, gdzie jestem. I po co ludzie zbudowali ten statek i wysłali go w ten nieznany zakątek kosmosu.

Wszystko to bez wątpienia jest ważne. Ale na statku zostało jeszcze jedno pomieszczenie, do którego dotąd nie zajrzałem, i to od niego powinienem zacząć.

Przedział magazynowy.

Może uda mi się tam znaleźć coś lepszego do ubrania niż ta prowizoryczna toga.

Schodzę po drabinie dwa poziomy niżej. Moi przyjaciele nadal leżą w dormitorium. Nadal tak samo martwi. Staram się na nich nie patrzeć.

Rozglądam się dokoła, ale nie dostrzegam żadnego włazu. Opadam na kolana i poruszając się na czworakach, bacznie lustruję każdy centymetr podłogi. W końcu natrafiam na bardzo wąską szczelinę tworzącą kwadratowy obrys. Znajduje się pod łóżkiem mężczyzny, który był członkiem mojej załogi. Jest tak cienka, że nie mogę w nią wetknąć nawet paznokcia.

W laboratorium widziałem najróżniejsze narzędzia. Na pewno znajdę tam płaski śrubokręt, którym spróbuję podważyć ten panel. Chyba że…

– Hej, komputerze! Otwórz ten właz.

– Wskaż obiekt polecenia – odpowiada komputer.

– Ten panel – mówię, pokazując palcem. – Otwórz go.

– Wskaż obiekt polecenia.

– Hmmm… otwórz wejście do przedziału magazynowego.

– Otwieram przedział magazynowy.

Rozlega się cichy trzask i kwadratowa płyta unosi się na kilka centymetrów. Otacza ją gumowa uszczelka, która pękła w trakcie otwierania. Wszystko było tak dokładnie spasowane, że nie zauważyłem jej, kiedy właz był zamknięty. Dobrze, że nie próbowałem go podważyć, bo musiałbym się sporo namęczyć.

Zdzieram resztki uszczelki i teraz płyta spoczywa luźno w otworze. Próbuję ją podnieść, ale po kilku szarpnięciach odkrywam, że nie tędy droga. Obracam panel o dziewięćdziesiąt stopni, a wtedy zaczepy puszczają i mogę go odłożyć na bok. Zaglądam do pomieszczenia na dole i widzę stosy białych sześciennych paczek o miękkich ściankach. Całkiem sensowne rozwiązanie. Wykorzystanie elastycznych pokrowców do pakowania pozwala upchnąć więcej ładunku w magazynie.

Zgodnie ze schematem na monitorze przedział magazynowy ma wysokość około metra i jest całkowicie wypełniony pakunkami. Musiałbym ich sporo wyjąć, żeby dostać się do środka – gdybym miał taki zamiar. Myślę, że kiedyś będę musiał w końcu tam wejść. Szczerze mówiąc, wnętrze wygląda trochę klaustrofobicznie. Przypomina ciasną przestrzeń między podłogą domu a gruntem.

Chwytam pierwszy z brzegu pakunek i wyciągam go na górę. Jest spięty taśmami velcro i kiedy je rozrywam, rozkłada się jak pudełko z orientalnym daniem na wynos. W środku znajduje się stos ubrań.

Bingo! Chociaż nie sądzę, żeby to był przypadek. Ktokolwiek pakował te rzeczy, prawdopodobnie wszystko starannie zaplanował. Przewidział, że kiedy załoga się obudzi, będzie musiała coś na siebie włożyć. Dlatego umieścił pakiet z ubraniami tuż pod klapą. Jest ich kilkanaście, każde zapakowane próżniowo. Wybieram jedno na chybił trafił i rozrywam folię.

Trzymam w rękach jasnoniebieski kombinezon. Typowy strój astronauty. Tkanina jest cienka, ale przyjemna w dotyku. Na lewym ramieniu znajduje się flaga Chin, a nad nią naszywka z godłem misji. Taki sam wzór jak ten, który widziałem na wygaszaczu ekranu w przedziale sterowniczym. Na plakietce zdobiącej prawe ramię widnieje niebieski grot strzały otoczony gałązkami oliwnymi i litery „CNSA”. Od razu rozpoznaję logo Chińskiej Narodowej Agencji Kosmicznej.

Nad lewą kieszenią na piersi znajduje się identyfikator, a na nim ten sam znak, który widziałem na godle Hail Mary – . Czyli Yao.

Skąd wiem, jak to się wymawia? To oczywiste. Komandor Yao. Był naszym dowódcą. Teraz przypominam sobie jego twarz. Młodzieńcze harmonijne rysy i oczy pełne determinacji. Zdawał sobie sprawę z wagi naszej misji i ciążącej na nim odpowiedzialności. Nie cofnął się przed wyzwaniem. Był wymagający, ale w granicach zdrowego rozsądku. I wiedziałem – po prostu wiedziałem – że bez chwili wahania poświęciłby życie za misję albo swoją załogę.

Rozpakowuję drugi kombinezon. Ten wygląda na mniejszy. Ma takie samo godło misji, ale pod nim znajduje się rosyjska flaga. Na prawym rękawie zauważam pochyły czerwony grot na białym polu. Rozpoznaję logo Roskosmosu – rosyjskiej agencji kosmicznej.

Na identyfikatorze widnieje nazwisko Илюхина. Takie samo jak na godle Hail Mary. To jest kombinezon Iljuchiny.

Olesja Iljuchina. Pamiętam jej poczucie humoru. Potrafiła każdego rozśmieszyć do łez, nawet jeżeli dopiero co go poznała. Po prostu zarażała ludzi swoją wesołością. Jej swobodne usposobienie kontrastowało z powagą naszego dowódcy. Od czasu do czasu dochodziło między nimi do tarć, ale nawet Yao nie mógł się oprzeć jej urokowi. Przypominam sobie, że kiedyś nie wytrzymał i parsknął śmiechem, słysząc jeden z jej dowcipów. Nie można być śmiertelnie poważnym w nieskończoność.

Wstaję z podłogi i spoglądam na mumie. Po surowym dowódcy i filuternej przyjaciółce zostało tylko wspomnienie. Na owalnych kojach spoczywają puste skorupy, kiedyś pełne życia, ale teraz ledwie podobne do ludzi. Zasłużyli na dużo więcej. Należy im się godny pochówek.

Pakiet mieści po kilka ubrań dla każdego członka załogi i w końcu znajduję to przeznaczone dla mnie. Wygląda tak, jak się spodziewałem – amerykańska flaga pod godłem misji Hail Mary, logo NASA na prawym ramieniu i nazwisko Grace na identyfikatorze.

Przebieram się w kombinezon. Po dalszych poszukiwaniach w przestrzeni magazynowej znajduję obuwie. Właściwie nie są to typowe buty – przypominają raczej grube skarpety z gumowanymi podeszwami. Antypoślizgowe kapcie. Zapewne do poruszania się po statku nie potrzebowalibyśmy niczego więcej. Naciągam je na stopy.

Potem wypełniam smutną powinność, ubierając moich zmarłych towarzyszy. Ich wysuszone szczątki niemal znikają w zbyt dużych kombinezonach. Zakładam im nawet obuwie. A dlaczego nie? To są nasze mundury. A podróżnik zasługuje na pogrzeb w mundurze.

Zaczynam od Iljuchiny. Prawie nie czuję ciężaru, kiedy wnoszę jej ciało po drabinie na samą górę. Zostawiam ją na podłodze przedziału sterowniczego i otwieram śluzę. Wiszący tuż obok wejścia pękaty skafander utrudnia mi dostęp do środka, więc wyjmuję go i układam na fotelu pilota. Potem wnoszę Olesję do ciasnej komory.

Obsługa śluzy nie należy do skomplikowanych. Można regulować ciśnienie powietrza w środku, a nawet otworzyć zewnętrzny właz za pomocą jednego z paneli w kabinie. Na panelu znajduje się nawet przycisk „Zrzut”. Zamykam drzwi śluzy i uruchamiam procedurę zrzutu.

Rozlega się brzęczący sygnał alarmowy, któremu towarzyszy słowne odliczanie, a za szybą w okrągłym okienku pulsują czerwone lampki. W komorze znajdują się trzy niezależne przyciski „Stop”, więc gdyby ktoś znalazł się w środku podczas procedury zrzutu, z łatwością mógłby ją przerwać.

Kiedy odliczanie dobiega końca, ciśnienie we wnętrzu śluzy spada do jednej dziesiątej atmosfery – według odczytu wskaźnika. Potem otwiera się zewnętrzny właz. Z cichym świstem Olesja znika. Przy takiej prędkości, jaką rozwija Hail Mary, szczątki mojej towarzyszki zostają daleko w tyle.

– Olesju Iljuchino – mówię. Nie przypominam sobie, jakiego była wyznania, jeśli w ogóle wyznawała jakąś religię. Nie wiem, jakich oczekiwałaby słów pożegnania. Ale przynajmniej pamiętam, jak się nazywała. – Powierzam twoje ciało gwiazdom.

To brzmi odpowiednio. Może trochę banalnie, ale sprawia, że czuję się odrobinę lepiej.

Potem zanoszę do śluzy komandora Yao. Układam go w środku, zamykam właz i tak samo wyrzucam jego ciało w przestrzeń kosmiczną.

– Yao Li-Jie – mówię. Nie wiem, jak sobie przypomniałem jego imię. Po prostu nagle pojawiło się w mojej głowie. – Powierzam twoje ciało gwiazdom.

Ciśnienie w śluzie wraca do normy, a ja zostaję sam. Byłem sam przez cały czas, ale dopiero teraz naprawdę doskwiera mi samotność. Jestem jedynym żywym człowiekiem w promieniu co najmniej kilku lat świetlnych.

I co teraz?

– Witamy z powrotem, panie Grace – powiedziała Theresa.

Wszystkie dzieci siedziały w ławkach, czekając na rozpoczęcie lekcji.

– Dziękuję, Thereso.

– Pana zastępca był nuuudny – wtrącił Michael.

– No cóż, ja nie jestem – odparłem, stawiając na biurku cztery plastikowe pojemniki. – Dzisiaj będziemy zajmować się skałami. No dobra, to może być troszeczkę nudne.

Rozległy się chichoty.

– Będziecie pracować w czterech grupach – ciągnąłem. – Każda grupa dostanie pojemnik ze skałami, które należy podzielić na magmowe, osadowe i metamorficzne. Pierwsza grupa, która wykona zadanie i zrobi to prawidłowo, dostanie woreczki.

– Możemy sami się dobrać? – spytał podekscytowany Trang.

– Nie. Za dużo byłoby z tym zamieszania. Bo dzieci to zwierzęta. Okropnie nieznośne zwierzęta.

Przez klasę przetoczyła się fala śmiechu.

– Podzielę was według alfabetu – dodałem. – A zatem do pierwszej grupy…

Przerwałem, widząc, że Abby unosi rękę.

– Panie Grace, mogę o coś spytać?

– Jasne.

– Co się dzieje ze Słońcem?

Nagle wszyscy uczniowie jeszcze bardziej wytężyli uwagę.

– Mój tato mówi, że to nic poważnego – oświadczył Michael.

– A mój tato mówi, że to spisek rządu! – zawołała Tamora.

– No dobra… – Odstawiłem pojemniki i przysiadłem na skraju biurka. – A więc… wiecie, że w morzu żyją algi, prawda? Otóż na Słońcu rozwija się coś w rodzaju kosmicznych alg.

– Astrofagi? – spytał Harrison.

Omal nie zsunąłem się z blatu na podłogę.

– Skąd… skąd znasz to słowo?

– Wszyscy tak o nich mówią – wyjaśnił chłopiec. – Prezydent tak je nazwał wczoraj wieczorem, kiedy przemawiał w telewizji.

Byłem tak bardzo odcięty od świata, prowadząc badania w laboratorium, że nawet nie miałem pojęcia o przemówieniu prezydenta. Choinka jasna. Zaledwie przedwczoraj wymyśliłem tę nazwę, a Stratt już zdążyła ją przekazać prezydentowi i mediom.

Niesamowite.

– No tak, zgadza się. Otóż te astrofagi wyrastają na Słońcu. Albo gdzieś w pobliżu. Tego jeszcze nie wiemy.

– I to jest taki problem? – spytał Michael. – Algi w morzu nie robią nam nic złego. Dlaczego te na Słońcu są groźne?

– Dobre pytanie. Chodzi o to, że astrofagi zaczynają pochłaniać sporo energii słonecznej. Cóż, w zasadzie niewiele, bo tylko nikły procent, ale to oznacza, że Ziemia otrzymuje troszeczkę mniej światła słonecznego. A z tego mogą wyniknąć poważne problemy.

– Znaczy będzie trochę chłodniej? Jeden stopień albo dwa mniej? – spytała Abby. – No i co z tego?

– Wszyscy słyszeliście o zmianach klimatycznych, prawda? O tym, że emisja dwutlenku węgla doprowadziła do poważnych problemów w środowisku naturalnym?

– Mój tato mówi, że to nieprawda – powiedziała Tamora.

– Owszem, prawda – odparłem. – W każdym razie źródłem wszystkich tych problemów są zmiany klimatyczne. A wszystko to dlatego, że średnia temperatura na naszej planecie wzrosła o jeden i pół stopnia Celsjusza. Otóż to. Tylko półtora stopnia.

– A jak bardzo te astrofagi mogą zmienić temperaturę Ziemi? – zapytał Luther.

Wstałem z biurka i zacząłem przechadzać się powoli przed klasą.

– Tego nie wiemy. Ale jeśli będą się rozmnażać w takim tempie jak algi, zdaniem klimatologów temperatura na Ziemi może się obniżyć o dziesięć do piętnastu stopni Celsjusza.

– I co wtedy będzie? – drążył Luther.

– Będzie źle. Bardzo źle. Całe gatunki zwierząt wyginą, bo ich środowisko życia stanie się zbyt zimne. Woda w oceanach również się ochłodzi, co może doprowadzić do rozpadu łańcucha pokarmowego. Tak więc nawet zwierzętom zdolnym do przetrwania w niższych temperaturach grozi śmierć głodowa, kiedy wymrą gatunki będące ich pożywieniem.

Dzieciaki patrzyły na mnie oszołomione. Dlaczego rodzice im tego nie wytłumaczyli? Prawdopodobnie dlatego, że sami nie mieli o tym pojęcia.

Zresztą gdybym dostawał pięć centów za każdym razem, ilekroć miałem ochotę palnąć jakiegoś rodzica, który nie rozmawiał ze swoim dzieckiem o najbardziej elementarnych sprawach, to… cóż… nazbierałbym tyle pięciocentówek, że mógłbym napchać nimi skarpetę i okładać nią rodziców ignorantów.

– A te oswojone zwierzęta też będą umierać? – odezwała się przerażona Abby.

Abby jeździła konno i startowała w zawodach hippicznych, a większość wolnego czasu spędzała na farmie mlecznej dziadka. Często cierpienie ludzi było dla dzieci abstrakcją. Ale cierpienie zwierząt – wręcz przeciwnie.

– Tak. Przykro mi, ale wyginie również wiele żywego inwentarza. A to jeszcze nie wszystko. Kolejnym skutkiem ochłodzenia będzie nieurodzaj. Zacznie nam brakować jedzenia. A w takich sytuacjach często załamuje się porządek społeczny i…

Przerwałem. W końcu mówiłem do dzieci. I tak posunąłem się za daleko.

– Kiedy… – zaczęła Abby. Nigdy wcześniej nie widziałem, żeby zabrakło jej słów. – Kiedy to się stanie?

– Klimatolodzy uważają, że w ciągu najbliższych trzydziestu lat – odparłem.

W jednej chwili wszyscy moi uczniowie odzyskali pogodę ducha.

– Trzydzieści lat? – Trang parsknął śmiechem. – Całe wieki!

– To wcale nie tak dużo – zaoponowałem, ale dla siódmoklasistów równie dobrze mógłby to być milion lat.

– Mogę sortować skały w jednej grupie z Tracy? – zapytał Michael.

Trzydzieści lat. Powiodłem wzrokiem po twarzach moich uczniów. Za trzydzieści lat będą tuż po czterdziestce. Wezmą na siebie cały impet tej katastrofy. A to nie będzie łatwe. Po beztroskim dzieciństwie czeka ich wszystkich apokaliptyczny koszmar.

Byli przedstawicielami pokolenia, które doświadczy szóstego masowego wymierania. Poczułem ucisk w żołądku. Patrzyłem na klasę pełną dzieciaków. Szczęśliwych dzieciaków. Istniało spore prawdopodobieństwo, że niektóre z nich kiedyś będą umierały z głodu.

– Muszę… – wyjąkałem. – Muszę teraz wyjść. Skałami zajmiemy się innym razem.

– Co? – zdziwił się Luther.

– Zajmijcie się czymś do końca lekcji. Możecie odrobić zadania z innych przedmiotów. Zostańcie w ławkach i pracujcie samodzielnie aż do dzwonka.

Wyszedłem z klasy i na korytarzu zacząłem tak mocno dygotać, że omal nie upadłem. Zatrzymałem się przy fontannie z wodą pitną i obmyłem twarz. Potem wziąłem głęboki oddech, żeby się opanować, i ruszyłem biegiem na parking.

Jechałem szybko. O wiele za szybko. Nie zważałem na czerwone światła i kilka razy wymusiłem pierwszeństwo. Nigdy nie zachowywałem się tak na drodze, ale ten dzień był inny. Ten dzień był… nawet nie potrafiłbym powiedzieć jaki.

Z piskiem opon zatrzymałem się przed budynkiem laboratorium, nie zważając na to, że krzywo zaparkowałem samochód. Przy wejściu do kompleksu stali dwaj żołnierze, których mijałem co rano przez ostatnie dwa dni, kiedy tu pracowałem. Teraz przebiegłem obok nich.

– Mieliśmy go wpuszczać? – usłyszałem, jak jeden pyta drugiego, ale nie interesowała mnie odpowiedź.

Wpadłem do pomieszczenia obserwacyjnego. Oczywiście Stratt była w środku i kiedy uniosła wzrok znad tabletu, dostrzegłem na jej twarzy wyraz szczerego zdumienia.

– Doktor Grace? Co pan tu robi?

Spojrzałem przez szybę do wnętrza laboratorium, w którym pracowały cztery osoby w kombinezonach ochronnych.

– Kim są ci ludzie? – zapytałem, wskazując na okno. – I co robią w moim laboratorium?

– Nie powiem, żeby mi się podobał pański ton…

– Mam to gdzieś.

– I to nie jest pańskie laboratorium, tylko moje. A ci technicy zbierają astrofagi.

– Po co?

Stratt wsunęła tablet pod pachę.

– Pańskie marzenie się spełnia – odparła. – Rozdzielam astrofagi i wysyłam próbki do trzydziestu różnych instytutów na całym świecie. Od CERN po ośrodek badań nad bronią biologiczną CIA.

– CIA prowadzi badania nad…? – zacząłem. – Nieważne. Chcę nad nimi popracować trochę dłużej.

Stratt pokręciła głową.

– Pan już zrobił swoje. Myśleliśmy, że to bezwodna forma życia. Okazało się, że nie, i pan to potwierdził. A ponieważ żaden obcy nie wykluł się z pańskiego tułowia, fazę królika doświadczalnego też możemy uznać za zakończoną. Tak więc panu już dziękujemy.

– Nie, jeszcze nie. Możemy się dowiedzieć znacznie więcej.

– Niewątpliwie. Trzydzieści zespołów badawczych nie może się doczekać, aż dotrą do nich próbki.

Zrobiłem krok przed siebie.

– Niech pani zostawi tutaj trochę astrofagów – powiedziałem. – Proszę mi pozwolić na dodatkowe badania.

Stratt również zrobiła krok w moją stronę.

– Nie.

– Dlaczego?

– Według pańskich notatek w próbce były sto siedemdziesiąt cztery żywe komórki. Wczoraj zabił pan jedną, więc zostały nam sto siedemdziesiąt trzy. Każde z tych laboratoriów, a mówimy o dużych państwowych instytutach naukowych, może dostać tylko pięć albo sześć okazów. Jesteśmy zmuszeni do takich ograniczeń. Ale w tej chwili nie ma na tej planecie nic ważniejszego od tych stu siedemdziesięciu trzech mikrobów. Od badań nad nimi zależy przetrwanie naszego gatunku. – Stratt zawiesiła głos i po chwili dodała łagodniejszym tonem: – Rozumiem, tyle lat próbował pan dowieść, że woda nie jest niezbędna do życia, tymczasem pojawia się jakiś pozaziemski organizm, który jest w większości złożony z wody. To przykre, ale proszę się otrząsnąć i wrócić do swoich spraw. Ja zajmę się resztą.

– Jako mikrobiolog poświęciłem całą moją karierę naukową na opracowanie teoretycznych modeli obcych form życia. Mam niepowtarzalną wiedzę, która może się wam przydać.

– Doktorze Grace, nie mogę sobie pozwolić na zatrzymanie dodatkowej próbki tylko po to, żeby mógł pan dopieścić swoje urażone ego.

– Ego?! Tu nie chodzi o moje ego! Chodzi o moje dzieci!

– Nie ma pan dzieci.

– Owszem, mam. Dziesiątki dzieci, które codziennie przychodzą na moje lekcje. I wszystkie będą skazane na wegetację w koszmarnym świecie rodem z Mad Maxa, jeśli teraz nie rozwiążemy tego problemu. Tak, myliłem się co do wody, ale to nieważne. Ważna jest przyszłość tych dzieci. Dlatego proszę mi zostawić kilka tych cholernych astrofagów!

Stratt cofnęła się i wydęła usta. Potem odwróciła wzrok i zastanawiała się przez chwilę.

– Trzy – odezwała się w końcu. – Może pan dostać trzy astrofagi.

Rozluźniłem mięśnie i odetchnąłem głęboko. Nawet nie zdawałem sobie sprawy, jak bardzo byłem spięty.

– Dobrze – powiedziałem. – Trzy. Tyle mi wystarczy.

Stratt zastukała w ekran tabletu.

– Zostawię laboratorium do pańskiej dyspozycji. Proszę tu wrócić za kilka godzin, kiedy moi asystenci sobie pójdą.

– Wracam do pracy już teraz – odparłem, wkładając kombinezon. – Proszę powiedzieć swoim ludziom, żeby zeszli mi z drogi.

Stratt spiorunowała mnie wzrokiem, ale nic nie powiedziała.

Muszę to zrobić dla moich dzieci.

To znaczy… one nie są moimi dziećmi. Ale są moimi dziećmi.

Patrzę na rząd monitorów przed sobą. Teraz powinienem się skupić.

Mam dziury w pamięci. Moje wspomnienia wydają się dosyć wiarygodne, ale wciąż czegoś mi brakuje. Nie wiadomo, kiedy wszystko sobie przypomnę, więc zamiast czekać na olśnienie, spróbuję coś wydedukować z tego, co już wiem.

Ziemia jest w niebezpieczeństwie. Astrofagi zaatakowały Słońce. Znajduję się na statku kosmicznym, który leci przez obcy układ słoneczny. Statek miał międzynarodową załogę i niełatwo było go zbudować. Takie wyzwanie, jak wyprawy międzygwiezdne przerastało nasze możliwości technologiczne. Mimo to ludzkość musiała włożyć wiele czasu i wysiłku w to przedsięwzięcie, a astrofagi okazały się brakującym ogniwem, dzięki któremu misja Hail Mary doszła do skutku.

Istnieje tylko jedno wyjaśnienie – gdzieś tutaj znajduje się rozwiązanie problemu astrofagów. Albo nadzieja na rozwiązanie. Coś na tyle obiecującego, żeby zaangażować tak ogromne środki.

Lustruję monitory w poszukiwaniu dodatkowych wskazówek. W głównej mierze dostrzegam na nich rzeczy typowe dla statku kosmicznego. System podtrzymywania życia, nawigacja i tym podobne. Nad jednym z monitorów znajduje się etykietka z napisem Żuczki. Nad kolejnym…

Zaraz, zaraz… żuczki?

Nie mam pojęcia, o co chodzi, ale muszę sprawdzić, czy na pokładzie są jakieś owady. Każdy facet musi wiedzieć takie rzeczy.

Ekran jest podzielony na cztery części, które prawie nie różnią się od siebie. Na każdej widnieje mały schemat i jakieś dane. Schemat przedstawia podłużny baryłkowaty kształt o trapezoidalnej podstawie i szpiczastym czubku. Przekrzywiając głowę i mrużąc oczy, można dopatrzyć się w nim podobieństwa do żuka. I nad każdym z czterech żuków widnieje imię: John, Paul, George i Ringo.

Ach tak, już załapałem. Nie jest mi do śmiechu, ale rozumiem.

Na chybił trafił wybieram Johna i przyglądam się dokładnie. John nie jest owadem. Nie ulega wątpliwości, że to statek kosmiczny. U dołu schematu dostrzegam opis System wirowy, a przy pękatym kadłubie Paliwo. Stożkowaty wierzchołek jest opatrzony podwójnym opisem: Komputer i Radio. Jeszcze bardziej wytężam wzrok. W ramce pod słowem Paliwo znajduje się trochę więcej szczegółów: Astrofagi: 120 kg – Temp.: 96,415°C. Tekst w infoboksie komputera głosi: Ostatnia kontrola pamięci: 3 dni temu. 5TB działanie prawidłowe. W ramce pod słowem Radio znajduje się tylko jedna informacja: Status: 100%.

To jest sonda bezzałogowa. Domyślam się, że niewielka, skoro masa paliwa wynosi tylko 120 kilogramów. To skromny zapas. Chociaż astrofagi są niewyobrażalnie wydajne. Na monitorze nie ma żadnych informacji o aparaturze pomiarowej. Sonda kosmiczna bez instrumentów badawczych? Przecież to bez sensu.

Zaraz… A jeżeli cały sens tkwi w tych pięciu terabajtach pamięci?

Nagle wszystko staje się jasne.

– O psiakość.

Jestem w kosmosie. Jestem w obcym układzie słonecznym. Nie wiem, ile astrofagów pochłonęła ta podróż, ale prawdopodobnie mnóstwo. Żeby wysłać statek w przestrzeń międzygwiezdną, potrzeba ogromnych ilości paliwa. Żeby wysłać statek w przestrzeń międzygwiezdną i sprowadzić go z powrotem na Ziemię, potrzeba dziesięć razy więcej paliwa. Zerkam na panel z etykietą Astrofagi, żeby odświeżyć pamięć.

Zapas: 20862 kg

Tempo zużycia: 6,043 g/s

Wcześniej tempo zużycia wynosiło 6,045 grama na sekundę. A zatem trochę się zmniejszyło. Zmniejszyła się również ilość paliwa. Zasadniczo w miarę zużycia paliwa zmniejsza się ogólna masa statku, więc utrzymanie stałego przyspieszenia pochłania mniej energii. No tak, to wszystko logiczne.

Nie mam pojęcia, ile wynosi masa Hail Mary, ale żeby osiągała przyspieszenie rzędu 1,5 g, zużywając zaledwie kilka gramów paliwa na sekundę… Te astrofagi są niesamowite.

Tak czy inaczej nie wiem, jak będzie się zmieniać tempo zużycia paliwa z biegiem czasu – znaczy mógłbym się dowiedzieć, ale wymagałoby to dosyć skomplikowanych obliczeń – dlatego na razie przyjmuję przybliżoną wartość 6 gramów na sekundę. Na jak długo starczy paliwa?

Cieszę się, że mam kombinezon z kieszeniami, w których mogę nosić najróżniejsze drobiazgi. Nie znalazłem kalkulatora, więc robię obliczenia na kartce. Summa summarum okazuje się, że paliwa wystarczy mi mniej więcej na czterdzieści dni.

Nie mam pojęcia, w kierunku jakiej gwiazdy lecę, ale na pewno nie jest to Słońce. I nie ma szans, żebym wrócił na Ziemię z tak odległego miejsca w Galaktyce w ciągu czterdziestu dni. Dotarcie tutaj prawdopodobnie zajęło wiele lat i to mogłoby tłumaczyć, dlaczego znajdowałem się w śpiączce. Interesujące.

W każdym razie wszystko to może oznaczać tylko jedno. Hail Mary nie wróci na Ziemię. To jest podróż w jedną stronę. I już wiem, do czego służą te cztery małe stateczki. To za ich pomocą mam przesłać wyniki moich badań z powrotem na Ziemię.

Nie ma nadajnika radiowego o tak potężnej mocy, żeby wyemitować falę, która zdołałaby pokonać dystans kilku lat świetlnych. Nie wiem nawet, czy w ogóle skonstruowanie takiej aparatury jest możliwe. Dlatego zamiast łączności radiowej zastosowano inne rozwiązanie – Żuczki wyposażone w dyski o pojemności 5 terabajtów. To one mają dostarczyć na Ziemię informacje, które zdobędę. Dla pewności jest ich aż cztery. Przypuszczalnie mam zapisać kopie moich odkryć w każdym z nich i odesłać je z powrotem. Jeśli przynajmniej jeden z nich przetrwa podróż, ludzkość będzie uratowana.

Wypełniam samobójczą misję. John, Paul, George i Ringo wrócą do domu, ale moja długa i kręta droga tutaj się kończy. Musiałem o tym wiedzieć, kiedy zgłosiłem się do tej misji. Ale dla mojego dotkniętego amnezją mózgu jest to nowa informacja. Umrę na tym pustkowiu. I będę umierał w samotności.

ROZDZIAŁ 5

– Czego, do licha, szukacie na Wenus? – spytałem, wpatrując się gniewnie w astrofagi.

Obraz z mikroskopu był widoczny na ogromnym ekranie przymocowanym do ściany. W takim powiększeniu każda z komórek miała około stopy średnicy. Obserwowałem je, próbując rozgryźć motywy ich postępowania, jednak Larry, Curly i Moe nie dawali mi żadnych wskazówek.

Oczywiście, nadałem im imiona. Nauczycielska maniera.

– Co jest takiego wyjątkowego w tej planecie? I jak w ogóle na nią trafiliście? – Założyłem ręce na piersi. Jeżeli astrofagi rozumiały mowę ciała, powinny się domyślić, że nie żartuję. – Potrzeba całej bandy tęgich głów z NASA, żeby zaplanować misję na Wenus, a wy dokonaliście tego jako jednokomórkowe organizmy bez mózgów.

Minęły dwa dni, odkąd Stratt zostawiła laboratorium do mojej dyspozycji. Wejścia wciąż pilnowali dwaj żołnierze. Jeden miał na imię Steve. Sympatyczny facet. Drugi w ogóle się do mnie nie odzywał.

Przejechałem dłonią po przetłuszczonych włosach – tego ranka odpuściłem sobie prysznic. Przynajmniej nie musiałem już nosić kombinezonu ochronnego. Naukowcy z Nairobi postanowili poświęcić jednego ze swoich astrofagów, żeby się przekonać, jak zareaguje na ziemską atmosferę. Nic nadzwyczajnego się nie wydarzyło. Tak więc dzięki Kenijczykom badacze na całym świecie mogli odetchnąć z ulgą i przestać się męczyć w laboratoriach wypełnionych argonem.

Zerknąłem w stronę piętrzących się na biurku papierów. Środowisko naukowe wchodziło na najwyższe obroty, lekceważąc przy tym wszystkie zasady. Czasy wnikliwych recenzji naukowych i publikacji w renomowanych periodykach odeszły w przeszłość. Temat astrofagów stał się wolnoamerykanką i wielu badaczy natychmiast ogłaszało swoje odkrycia, nie popierając ich dowodami. Takie praktyki prowadziły do licznych nieporozumień i błędów, ale nie mieliśmy czasu na przestrzeganie wszystkich reguł.

Stratt zadbała, żebym był na bieżąco z najnowszymi odkryciami, chociaż podejrzewałem, że nie informuje mnie o wszystkim. Nie miałem pojęcia, co ta kobieta jeszcze kombinuje, ale najwyraźniej rzeczywiście miała nieograniczoną władzę.

Zespół belgijskich naukowców zdołał udowodnić, że astrofagi reagują na pole magnetyczne, ale tylko czasami. W innych wypadkach pozostawały całkowicie obojętne bez względu na natężenie pola magnetycznego. Mimo to Belgom udało się – choć wynik był bardzo niejednoznaczny – wprawić astrofaga w ruch, umieszczając go w polu elektromagnetycznym i zmieniając kierunek przepływu prądu. Czy mogło się to na coś przydać? Nie miałem pojęcia. Na tym etapie świat dopiero gromadził informacje.

Pewien badacz z Paragwaju zauważył, że mrówki tracą orientację, kiedy znajdą się w odległości kilku centymetrów od astrofaga. Czy jego odkrycie było przydatne? Raczej nie. Ale ciekawe.

Najbardziej znaczące badanie przeprowadzili naukowcy z Perth, którzy poświęcili jednego ze swoich astrofagów, żeby poddać szczegółowej analizie wszystkie organelle znajdujące się w jego wnętrzu. Wynik był szokujący. W innych okolicznościach byłoby to najbardziej doniosłe odkrycie stulecia. Obca forma życia – bezdyskusyjnie obca – miała DNA i mitochondria! A poza tym… ech… w głównej mierze składała się z wody.

W sumie astrofagi nie różniły się zbytnio od innych organizmów jednokomórkowych, które można spotkać na Ziemi. Tak samo zachodziła u nich hydroliza kwasów nukleinowych, transkrypcja RNA oraz całe mnóstwo dobrze znanych procesów. Niektórzy mikrobiolodzy spekulowali, że jest to organizm, który wywodzi się z Ziemi. Inni twierdzili, że taki układ molekularny jest jedynym warunkiem powstania życia i astrofagi wyewoluowały niezależnie. Natomiast zdaniem mniejszej, ale za to bardzo przebojowej frakcji, życie wcale nie musiało powstać na naszej planecie, a zatem astrofagi oraz ziemskie organizmy mogą mieć wspólnego przodka.

– Wiecie co, chłopcy? – zwróciłem się do trzech jednokomórkowców. – Gdyby przez was nie groziło nam wyginięcie, bylibyście naprawdę niesamowici. Kryjecie w sobie tyle tajemnic. Macie mitochondria. No dobra, to znaczy, że używacie nukleotydów ATP do magazynowania energii, tak samo jak my. Ale światło, które was napędza, zużywa o wiele więcej energii, niż wasze ATP są w stanie pomieścić. A zatem korzystacie również z jakichś innych szlaków metabolicznych, które są dla nas niepojęte.

Jeden z astrofagów na monitorze lekko odskoczył w lewo. Było to całkowicie normalne zachowanie. Od czasu do czasu astrofagi właśnie tak podrygiwały bez wyraźnego powodu.

– Co wprawia was w ruch? W jakim celu? Jak to możliwe, że takimi chaotycznymi podskokami przebyliście drogę od Słońca do Wenus? I czemu w ogóle wybraliście Wenus?

Wielu naukowców zgłębiało anatomię astrofagów. Próbowali się dowiedzieć, co je napędza. Analizowali ich DNA. Godne pochwały. Ja chciałem poznać ich podstawowy cykl życiowy. Taki był mój cel.

Organizmy jednokomórkowe bez powodu nie magazynują ogromnych ilości energii i nie latają w przestrzeni kosmicznej. Coś musiało je przyciągać do Wenus, w przeciwnym razie zostałyby w pobliżu Słońca. I coś musiało je przyciągać do Słońca, w przeciwnym razie nie oddalałyby się od Wenus.

W tym drugim wypadku wyjaśnienie było całkiem proste – potrzebowały energii. Z tego samego powodu rośliny obracają liście w stronę światła. Każda forma życia musi zdobywać pożywienie. Całkiem logiczne. W takim razie co z Wenus?

Chwyciłem długopis i obracając go machinalnie na blacie, zagłębiłem się w myślach.

– Według Indyjskiej Organizacji Badań Kosmicznych potraficie rozwijać 0,92 prędkości światła. Nie sądziliście, że nam się uda, co? Zmierzyć waszą prędkość? Hindusi wykorzystali efekt Dopplera do analizy fali świetlnej, którą emitujecie. I dzięki temu odkryli przy okazji, że wędrujecie w obu kierunkach: do Wenus i z powrotem. Ale gdybyście weszli w atmosferę z taką prędkością, nic by z was nie zostało. Więc dlaczego się nie spalacie? – Po chwili zastanowienia stuknąłem się knykciami w czoło. – Bo jesteście odporni na każdą temperaturę. Racja. Nawet się nie przegrzewacie, wpadając z impetem w atmosferę. Dobra, ale musielibyście przynajmniej trochę zwolnić. No więc załóżmy, że jesteście w górnej warstwie atmosfery Wenus. A potem… co? Zawracacie w stronę Słońca? Dlaczego?

Zamyślony, wpatrywałem się w ekran przez jakieś dziesięć minut.

– Dobra, starczy tego. Muszę się dowiedzieć, jak znajdujecie drogę na Wenus.

Wybrałem się do pobliskiego marketu budowlanego, gdzie kupiłem drewniane kantówki, grubą sklejkę, narzędzia i inne potrzebne drobiazgi. Steve, jeden z żołnierzy, pomógł mi to wszystko przenieść z samochodu do laboratorium. Jego nieuprzejmy kolega nawet nie kiwnął palcem.

W ciągu kolejnych sześciu godzin zbudowałem komorę światłoszczelną z półeczką w środku. Była na tyle duża, żebym mógł do niej wejść. Na półeczce ustawiłem mikroskop. Funkcję drzwi pełnił sklejkowy panel przymocowany kilkoma śrubami. Mały otwór, przez który przełożyłem kable, uszczelniłem kitem, żeby mieć pewność, że do środka nie dostanie się światło. Potem umieściłem kamerę termowizyjną w obsadce okularowej mikroskopu i zamknąłem komorę.

Na monitorze w laboratorium pojawił się teraz obraz w podczerwieni. W zasadzie zmieniła się tylko długość fal świetlnych. Promieniowanie podczerwone o bardzo niskiej częstotliwości ma barwę czerwoną. W miarę wzrostu temperatury światło staje się pomarańczowe, potem żółte, a następnie przechodzi przez wszystkie kolory tęczy. Teraz widziałem astrofagi jako małe czerwone kółka, czyli zgodnie z przewidywaniami. Mając stałą temperaturę 96,415 stopnia Celsjusza, powinny emitować fale o długości 7,8 mikrona lub coś koło tego – w pobliżu dolnej granicy zakresu, na który ustawiłem kamerę. Było to również potwierdzenie, że cała aparatura działa jak należy.

Ale ciemnoczerwone kropki teraz mnie nie interesowały. Miałem nadzieję zobaczyć jaskrawożółte błyski. Byłaby to długość fali, którą odkryła Pietrowa. Właśnie takie światło wyrzucają z siebie astrofagi, podróżując w przestrzeni kosmicznej. Jeżeli któryś z moich okazów drgnie choćby odrobinę, zobaczę żółtą iskierkę.

Ale czekałem na próżno. Nic się nie wydarzyło. Zupełnie nic. Zazwyczaj przynajmniej jeden z nich co kilka sekund zmieniał położenie. Teraz wszystkie były nieruchome.

– Tacy jesteście spokojni, małe łobuzy?

Światło. Jakkolwiek działał ich układ nawigacji, musiał opierać się na świetle. Nie podejrzewałem, aby było inaczej. Bo z czego jeszcze mogły korzystać w kosmosie, gdzie nie ma dźwięków ani zapachów? Pozostawały światło, grawitacja i fale elektromagnetyczne. A z tej trójki światło jest najłatwiejsze do wykrycia. W każdym razie zważywszy na priorytety ewolucji.

Żeby przeprowadzić następny eksperyment, potrzebowałem małej białej diody i baterii do zegarka. Oczywiście na początku odwrotnie podłączyłem bieguny i dioda nie chciała świecić. Ale zgodnie z podstawowym prawem elektroniki takie rzeczy nigdy się nie udają za pierwszym podejściem. W każdym razie naprawiłem swój błąd, a następnie przykleiłem taśmą świecącą diodę do wewnętrznej ściany komory. Umieściłem ją w takim miejscu, że jej światło padało bezpośrednio na płytkę z preparatem mikroskopowym, na którym znajdowały się astrofagi. Potem znów zamknąłem komorę.

Z perspektywy astrofagów musiało to wyglądać tak – dookoła czarna pustka, a w niej jeden świecący biały punkcik. Wyobrażałem sobie, że mniej więcej tak wyglądałaby Wenus, gdybym patrzył na nią z kosmosu od strony Słońca.

Ale najwyraźniej nie zrobiło to na nich wrażenia. Żaden z nich nawet nie drgnął.

– Hmmm…

Szczerze mówiąc, ten podstęp miał nikłe szanse powodzenia. Gdybym był na Słońcu i wypatrywał najjaśniejszego obiektu na niebie, prawdopodobnie zwróciłbym uwagę na Merkurego. Wprawdzie Merkury jest mniejszy od Wenus, ale znajduje się znacznie bliżej, dlatego przyciągnąłby mój wzrok silniejszym światłem.

– Dlaczego Wenus? – mruknąłem pod nosem, ale wtedy przyszło mi do głowy lepsze pytanie. – Jak wy ją rozpoznajecie?

Dlaczego astrofagi poruszały się tak chaotycznie? Według mojej teorii co kilka sekund wskutek czystego przypadku jakiemuś astrofagowi wydawało się, że zauważył Wenus, i rzucał się w jej kierunku. Ale to wrażenie szybko mijało, więc się zatrzymywał.

Kluczowe znaczenie musiała mieć częstotliwość fali świetlnej. W ciemności moi podopieczni trwali w bezruchu. Ale nie wystarczyło pierwsze lepsze źródło światła, żeby ich pobudzić, w przeciwnym razie zareagowaliby na diodę. Ich zachowanie musiało mieć coś wspólnego z częstotliwością światła.

Planety nie tylko odbijają światło, ale również je emitują. Każdy obiekt świeci, a od jego temperatury zależy długość fali świetlnej. Planety nie są tu wyjątkiem. A zatem astrofagi mogły reagować na widmo podczerwone Wenus. Nie byłoby tak mocne jak promieniowanie Merkurego, ale miałoby inny „kolor”.

Po krótkim poszukiwaniu w sieci dowiedziałem się, że średnia temperatura Wenus wynosi 462 stopnie Celsjusza.

Zajrzałem do szuflady wypełnionej zapasowymi żarówkami do mikroskopów i innych sprzętów laboratoryjnych. Wziąłem jedną z nich i podłączyłem do zasilacza z regulatorem napięcia. Zasada działania żarówki polega na tym, że włókno z trudno topliwego materiału tak bardzo się nagrzewa, że wydziela widzialne światło. Mowa tutaj o temperaturach rzędu 2500 stopni Celsjusza. Nie potrzebowałem aż takiego rozmachu, a jedynie skromnych 462 stopni. Obserwowałem żarówkę przez termowizor i tak długo kręciłem potencjometrem zasilacza, aż uzyskałem odpowiednią częstotliwość fali świetlnej. Potem umieściłem atrapę Wenus w komorze doświadczalnej i nie odrywając wzroku od astrofagów na monitorze, włączyłem światło.

Nic. Te małe gnojki nawet nie drgnęły.

– Czego ode mnie chcecie? – spytałem.

Ściągnąłem gogle ochronne i ze złością rzuciłem je na podłogę. Zabębniłem palcami o blat stołu.

– Gdybym był astronomem i gdyby ktoś pokazał mi świecący punkt na niebie, skąd bym wiedział, że to Wenus? – zadałem sobie pytanie i od razu na nie odpowiedziałem: – Zmierzyłbym częstotliwość promieniowania podczerwonego. Ale widocznie dla astrofagów nie jest to znakiem rozpoznawczym. No dobra, ktoś pokazuje mi świecący punkt na niebie i mówi, że nie mogę skorzystać z pomiaru termograficznego. W jaki inny sposób mógłbym potwierdzić, że to Wenus?

Spektroskopia fotoemisyjna. Powinienem szukać dwutlenku węgla.

Kiedy światło dociera do cząsteczek gazu, pobudza elektrony do ruchu. Potem rozproszone elektrony oddają energię kinetyczną pod postacią światła. Jednak częstotliwość drgań fotonów jest charakterystyczna dla cząsteczek, które zostały poddane promieniowaniu. Astronomowie od dziesięcioleci stosują tę metodę, żeby się dowiedzieć, jakie gazy występują na innych planetach. Do tego właśnie służy spektroskopia.

Atmosfera Wenus składa się głównie z dwutlenku węgla i jest o wiele gęstsza od ziemskiej. Dlatego jej spektroskopowa sygnatura molekularna CO_2 jest niezwykle silna. Merkury w ogóle nie ma atmosfery, więc najbliższym konkurentem jest Ziemia. Jednak w porównaniu z Wenus nasza sygnatura CO_2 jest symboliczna. A jeśli astrofagi rozpoznają widma emisyjne, które wskazują im drogę do celu?

Pora na nowy plan!

W laboratorium znajdowały się nieograniczone zasoby filtrów optycznych. Tak bogate wyposażenie pozwalało na dopasowanie filtra praktycznie do każdej częstotliwości promieniowania. Zapoznałem się ze szczegółami sygnatury spektroskopowej dwutlenku węgla – maksimum sygnałów występuje przy falach długości 4,62 i 18,31 mikrona. Znalazłem odpowiednie filtry i skonstruowałem dla nich oprawę. W środku zainstalowałem zwykłą żarówkę. W ten sposób uzyskałem prowizoryczną lampę, która emitowała widmo spektroskopowe dwutlenku węgla. Umieściłem ją w komorze doświadczalnej i spojrzałem na monitor. Larry, Curly i Moe nadal siedzieli na kawałku folii.

Nie odrywając od nich wzroku, żeby nie przeoczyć reakcji, włączyłem lampę i…

Astrofagi zniknęły. Nie zaczęły kluczyć w stronę światła. Po prostu zniknęły. Przepadły bez śladu.

– Hm…

Oczywiście rejestrowałem obraz z kamery. Cofnąłem nagranie, żeby prześledzić je klatka po klatce. Między dwoma kadrami moi trzej podopieczni po prostu rozpłynęli się w powietrzu.

– Hm!

Dobra wiadomość: odkryłem, że widmo emisyjne dwutlenku węgla przyciąga astrofagi.

Zła wiadomość: moje trzy niezastąpione mikroorganizmy uciekły, prawdopodobnie rozpędzając się niemal do prędkości światła, i nie mam pojęcia, gdzie się podziewają.

– Kurde!

Północ. Wszędzie ciemno. Moich wartowników zastąpili dwaj inni, których nie znam. Brakuje mi Steve’a.

Zasłoniłem wszystkie okna laboratorium folią aluminiową. Zakleiłem szczeliny przy wejściu taśmą izolacyjną. Wyłączyłem wszystkie urządzenia wyposażone w wyświetlacze albo diody sygnalizacyjne. Zegarek schowałem w szufladzie, ponieważ wskazówki były powleczone farbą fluorescencyjną.

Odczekałem, aż moje oczy przyzwyczają się do ciemności. Kiedy dostrzegałem jakiś kształt, który nie był wytworem mojej wyobraźni, szukałem miejsca, w którym przenikało światło, i uszczelniałem je taśmą. W końcu osiągnąłem stan całkowitej ciemności, w której absolutnie nic nie widziałem. Równie dobrze mogłem zamknąć oczy i nie robiło to żadnej różnicy.

Teraz mogłem wykorzystać mój najnowszy wynalazek – gogle termowizyjne.

Laboratorium było wyposażone w mnóstwo sprzętów, ale zabrakło wśród nich gogli do widzenia w podczerwieni. Zastanawiałem się, czy nie poprosić Steve’a, żeby mi takie skołował. Prawdopodobnie gdybym zadzwonił do Stratt, kazałaby prezydentowi Peru dostarczyć mi je osobiście. Ale tak było szybciej.

Funkcję gogli pełnił wyświetlacz kamery termowizyjnej, którego brzegi okleiłem taśmą. Przycisnąłem go do twarzy i dodałem jeszcze więcej taśmy, żeby lepiej wyprofilować tę prowizoryczną uszczelkę. Z pewnością wyglądałem komicznie, ale co mi tam.

Włączyłem kamerę i rozejrzałem się dookoła. Otaczało mnie mnóstwo widm promieniowania cieplnego. Ściany były jeszcze nagrzane od słońca, wszystkie urządzenia elektryczne roztaczały poświatę, a moje ciało świeciło jak latarnia morska. Dostroiłem zakres częstotliwości do obserwacji obiektów o znacznie wyższej temperaturze. Konkretnie powyżej 90 stopni Celsjusza.

Wczołgałem się do komory doświadczalnej i spojrzałem na lampę, której użyłem do emisji widma spektroskopowego dwutlenku węgla.

Astrofagi mają tylko 10 mikronów średnicy. To niemożliwe, abym zobaczył coś tak małego gołym okiem. Ale moi miniaturowi podopieczni przez cały czas utrzymywali bardzo wysoką temperaturę. A więc jeżeli pozostawali w bezruchu, od sześciu godzin powoli nagrzewali swoje otoczenia. To była jedyna nadzieja.

I nie zawiodłem się. Natychmiast dostrzegłem krąg światła na jednym z plastikowych filtrów.

– Dzięki Bogu – wyszeptałem.

Światło było bardzo słabe, ale nie na tyle, żeby uszło mojej uwagi. Krąg miał około trzech milimetrów średnicy i najmocniej jarzył się w samym środku. Mały uciekinier od kilku godzin nagrzewał plastikową powierzchnię. Omiotłem wzrokiem oba filtry i wkrótce zauważyłem drugi świecący punkcik.

Wynik eksperymentu przerósł moje oczekiwania. Astrofagi zobaczyły coś, co w ich mniemaniu było Wenus, i popędziły w jej stronę. Wpadły na filtr, który okazał się dla nich przeszkodą nie do pokonania, i prawdopodobnie dalej napierały, dopóki nie wyłączyłem światła.

W każdym razie gdyby udało mi się stwierdzić obecność wszystkich trzech astrofagów, mógłbym zabezpieczyć filtry, a potem bez pośpiechu odłowić uciekinierów za pomocą mikroskopu i pipety.

Trzeciego świecącego punktu też nie musiałem długo szukać.

– Cała banda znowu w komplecie – mruknąłem, sięgając do kieszeni.

Wyjąłem foliową torebkę na próbki i zacząłem bardzo ostrożnie wyciągać plastikowy kwadracik z obsadki. I wtedy zauważyłem czwartego astrofaga.

Jak gdyby nigdy nic siedział na filtrze pochłonięty swoimi sprawami w towarzystwie pozostałych trzech. Czwarta komórka.

– A niech to…

Obserwowałem tych kolesi od tygodnia. Niemożliwe, żebym przeoczył jednego. Istniało tylko jedno wytłumaczenie. Któryś z nich musiał przejść podział. Przypadkowo skłoniłem astrofagi do reprodukcji.

Przez całą minutę wpatrywałem się w czwartą plamkę światła. Zaczynało do mnie docierać, czego właśnie dokonałem. Możliwość rozmnażania astrofagów zapewniała nam nieograniczone ilości materiału do badań. Mogliśmy je zabijać, dźgać, kroić i robić z nimi wszystko, na co przyjdzie nam ochota. To był przełom.

– Witaj, Shemp – powiedziałem.

Przez kolejne dwa dni z obsesyjnym zacięciem studiowałem nowe zachowania swoich podopiecznych. Nawet nie wracałem do domu – spałem w laboratorium. Wartownik Steve przyniósł mi śniadanie. Wspaniały gość.

Powinienem był ogłosić moje odkrycia w środowisku naukowym, ale najpierw chciałem zyskać całkowitą pewność, że nigdzie nie popełniłem błędu. Nie było teraz czasu na recenzje i oceny, ale przynajmniej mogłem kontrolować sam siebie. Lepsze to niż nic.

Pierwszą kwestią, która nie dawała mi spokoju, było widmo dwutlenku węgla, które wykazywało maksima przy falach długości 4,62 i 18,31 mikrona, natomiast astrofagi miały tylko 10 mikronów średnicy. Jak zatem mogły reagować na fale prawie dwa razy dłuższe od nich samych? Czy w ogóle dostrzegały światło o takiej częstotliwości?

Powtórzyłem ostatni eksperyment, ale tym razem użyłem tylko filtra, który pozwalał uzyskać falę świetlną o długości 18,31 mikrona. Wynik mnie zaskoczył. Stało się coś niezwykłego. Dwa z czterech astrofagów od razu rzuciły się na filtr. Zobaczyły światło i pomknęły w jego stronę. Ale jak to możliwe? Przecież nie powinny reagować na tak długą falę! Nie, to po prostu sprzeczne z prawami natury!

Światło jest osobliwą formą promieniowania. Od długości jego fal zależy, na co może oddziaływać, a na co nie. Jeżeli coś ma mniejsze rozmiary, praktycznie się nie liczy. Dlatego w okienku kuchenki mikrofalowej znajduje się siatka. Oczka siatki są za małe, żeby mikrofale mogły się przez nie przedostać, natomiast dla światła widzialnego, którego fale są znacznie krótsze, nie stanowi żadnej przeszkody. Dzięki temu możemy obserwować, jak podgrzewa się jedzenie, nie ryzykując poparzenia twarzy.

A jednak astrofagi reagują na fale o długości 18,31 mikrona, chociaż same są znacznie mniejsze. Jakim cudem?

Ale nie to było najdziwniejsze. Owszem, dwa osobniki poleciały w stronę filtra, ale dwa inne nawet nie drgnęły. Jakby nic ich nie obchodziło. Po prostu zostały na swoim miejscu. Może światło o takiej częstotliwości nie robiło na nich wrażenia?

Przeprowadziłem jeszcze jeden eksperyment, ale tym razem zastosowałem fale świetlne o długości 4,26 mikrona. Wynik był identyczny. Te same dwa osobniki pomknęły w stronę filtra, a pozostałe dwa znowu nie miały ochoty nigdzie się ruszać.

I tak oto dokonałem kolejnego przełomu. Nie miałem jeszcze stuprocentowej pewności, ale byłem przekonany, że właśnie rozpracowałem cały cykl życiowy astrofagów. Wynik mojego ostatniego eksperymentu był niczym brakujący element łamigłówki, który idealnie wpasował się w wolne miejsce.

Ci dwaj opieszalcy już nie mieli ochoty lecieć na Wenus. Chcieli wracać na Słońce. Dlaczego? Bo jeden z nich właśnie przeszedł podział, wskutek którego powstał ten drugi.

Wiedziałem już, że astrofagi osiadają na powierzchni Słońca i chłoną energię cieplną. W jakiś niepojęty dla nas sposób magazynują ogromne ilości tej energii. A potem ją wykorzystują, żeby dolecieć na Wenus, gdzie się rozmnażają. Wiele gatunków migruje, żeby się rozmnażać, więc dlaczego astrofagi miałyby się zachowywać inaczej?

Australijczycy już odkryli, że w środku astrofagi nie różnią się zbytnio od organizmów jednokomórkowych żyjących na Ziemi. Potrzebują węgla i tlenu, żeby wytworzyć złożone związki białkowe, które stanowią budulec dla DNA, mitochondriów oraz innych dziwactw występujących w komórkach. Na Słońcu jest pod dostatkiem wodoru, ale inne pierwiastki nie występują. Dlatego astrofagi migrują w stronę najbliższego źródła dwutlenku węgla – Wenus.

Najpierw podążają za liniami pola magnetycznego, oddalając się od bieguna północnego Słońca. Muszą zacząć wędrówkę w taki właśnie sposób, w przeciwnym razie zbyt silne światło słoneczne nie pozwoliłoby im namierzyć Wenus. Poza tym unosząc się nad biegunem Słońca, mają widok na całą orbitę Wenus.

Aha, no i dlatego astrofagi tak niezdecydowanie reagują na pole magnetyczne, które ma dla nich znaczenie jedynie w początkowej fazie podróży. Później już tylko wypatrują widma emisyjnego dwutlenku węgla. No cóż, może nie tak całkiem dosłownie „wypatrują”. Prawdopodobnie w grę wchodzi tu raczej prosta reakcja na bodziec, którym są fale świetlne o długości 4,26 i 18,31 mikrona. W każdym razie kiedy zauważają Wenus, lecą prosto do niej. Ich szlak, który prowadzi w górę od bieguna słonecznego, a potem skręca w stronę Wenus, to linia Pietrowej.

Dzielne mikroby docierają do górnej warstwy atmosfery Wenus, gdzie chłoną niezbędny dwutlenek węgla i mogą wreszcie się rozmnożyć. Potem rodzice i dzieci lecą z powrotem na Słońce i cały cykl zaczyna się od nowa.

To naprawdę prosty plan – zdobyć energię, zdobyć surowiec, wydać potomstwo. Takiemu samemu mechanizmowi podlegają wszystkie formy życia na Ziemi.

I właśnie dlatego dwaj moi mali podopieczni nie poszli w stronę światła.

Ale jak astrofagi znajdują drogę powrotną do Słońca? Mogę tylko się domyślać, ale najprawdopodobniej wypatrują najjaśniejszego punktu na niebie i kierują się w jego stronę.

Oddzieliłem Moego i Shempa (czcicieli Słońca) od Larry’ego i Curly’ego (czcicieli Wenus). Tę drugą parę ułożyłem na innym pasku folii i zamknąłem w światłoszczelnym pojemniku na próbki. Potem umieściłem w komorze doświadczalnej nieosłoniętą białą żarówkę i przystąpiłem do kolejnego eksperymentu. Spodziewałem się, że kiedy ją włączę, Moe i Shemp pognają w jej stronę, ale nic z tego. Nawet nie drgnęli. Prawdopodobnie światło było za słabe.

Pojechałem do sklepu fotograficznego w centrum – w San Francisco jest mnóstwo entuzjastów fotografii – i kupiłem największą i najmocniejszą żarówkę do lampy błyskowej, jaką udało mi się znaleźć. Zainstalowałem ją w komorze i powtórzyłem doświadczenie.

Tym razem Moe i Shemp połknęli przynętę!

Usiadłem i wziąłem kilka głębokich oddechów. Powinienem trochę się zdrzemnąć, bo nie spałem od trzydziestu sześciu godzin, ale to wszystko było zbyt ekscytujące. Sięgnąłem po komórkę i wybrałem numer Stratt. Odebrała, zanim przebrzmiał pierwszy sygnał.

– Odkrył pan coś nowego?

– Tak – odparłem. – Już wiem, jak rozmnażają się astrofagi, i zdołałem je do tego nakłonić.

Przez chwilę na linii panowało milczenie.

– Udało się panu rozmnożyć astrofagi?

– Tak?

– Bez efektów ubocznych?

– Dostałem trzy okazy, a teraz mam cztery. Wszystkie żyją i są w dobrej formie.

Kolejna chwila milczenia.

– Niech pan się stamtąd nie rusza – odezwała się w końcu Stratt, po czym zakończyła połączenie.

Schowałem komórkę do kieszeni fartucha.

– Pewnie już tu jedzie – mruknąłem do siebie.

Chwilę później do laboratorium wpadł Steve.

– Doktorze Grace?

– Co… hm, tak?

– Pozwoli pan ze mną.

– Dobrze – powiedziałem. – Tylko odłożę próbki…

– Zaraz tu będą technicy, którzy wszystkim się zajmą. Musi pan ze mną iść w tej chwili.

– No dobra…

W ciągu kolejnych dwunastu godzin przeżyłem coś… niebywałego.

Steve zawiózł mnie na boisko przy pobliskiej szkole, gdzie czekał już helikopter Korpusu Piechoty Morskiej. Bez słowa wyjaśnienia żołnierze pośpiesznie wepchnęli mnie na pokład i maszyna wzbiła się w powietrze. Starałem się nie patrzeć w dół.

Dolecieliśmy do bazy lotniczej Travis położonej około sześćdziesięciu mil na północ od miasta. Czy marines często korzystali z obiektów Sił Powietrznych? Wydało mi się to dziwne, chociaż niewiele wiem o wojsku. Pomyślałem również, że to lekka przesada wysyłać po mnie helikopter, żeby oszczędzić mi paru godzin jazdy samochodem. Ale co tam…

Na lądowisku czekał jeep, a obok stał żołnierz w mundurze Sił Powietrznych. Przedstawił mi się, mógłbym przysiąc, że mi się przedstawił, ale nie zapamiętałem jego nazwiska.

Facet zawiózł mnie na drugi koniec pasa startowego, gdzie czekał odrzutowiec. Nie, to nie był samolot pasażerski. Ani learjet czy jakaś inna taksówka powietrzna. To był myśliwiec. Nie mam pojęcia, jakiego typu. Jak już powiedziałem, niewiele wiem o wojsku.

Mój przewodnik podprowadził mnie do drabinki i kazał zająć miejsce w kabinie za fotelem pilota. Potem wręczył mi jakąś tabletkę i mały papierowy kubek z wodą.

– Proszę to zażyć.

– Po co?

– Żeby pan nie zarzygał naszej pięknej czyściutkiej maszyny.

– W porządku – odparłem i posłusznie połknąłem tabletkę.

– Ten środek pomoże panu również zasnąć – dodał żołnierz.

– Co?

Mój opiekun oddalił się bez pożegnania, a inni żołnierze z obsługi naziemnej zabrali drabinkę. Pilot nie odezwał się do mnie słowem. Dziesięć minut później wystrzeliliśmy w powietrze jak burza. Jeszcze nigdy w życiu nie czułem takiego przyspieszenia. Tabletka podziałała. Gdyby nie ona, na pewno rzygałbym jak kot.

– Dokąd lecimy? – spytałem przez zestaw słuchawkowy.

– Proszę wybaczyć, ale nie wolno mi z panem rozmawiać.

– W takim razie czeka nas nudna podróż.

– Zazwyczaj jest nudno.

Nie miałem pojęcia, kiedy zasnąłem, ale stało się to kilka minut po starcie. Trzydzieści sześć godzin szaleńczej pracy w laboratorium i środek zawarty w tabletce przeniosły mnie szybko w krainę snu, do której nie docierał przeraźliwy huk silnika odrzutowego.

Obudziło mnie szarpnięcie. Domyśliłem się, że właśnie wylądowaliśmy. Dookoła panowała ciemność.

– Witamy na Hawajach – odezwał się pilot.

– Gdzie? Co ja robię na Hawajach?

– Tej informacji mi nie udzielono.

Odrzutowiec pokołował w stronę hangaru, a kiedy się zatrzymał, obsługa naziemna przystawiła drabinkę do kadłuba. Zanim zdążyłem postawić stopę na płycie lotniska, usłyszałem za plecami czyjś głos:

– Doktorze Grace, pójdzie pan ze mną.

Obróciłem się i zobaczyłem mężczyznę w mundurze marynarza.

– Gdzie ja jestem, do wszystkich diabłów? – spytałem poirytowany.

– W bazie Marynarki Wojennej Pearl Harbor. Ale to tylko stacja przesiadkowa. Proszę za mną.

– Jasne. Czemu nie?

Wsadzono mnie do innego odrzutowca, za którego sterami siedział inny nieskory do rozmów pilot. Jedyna różnica polegała na tym, że ten myśliwiec należał do Marynarki Wojennej, a nie do Sił Powietrznych, jak poprzedni.

Straciłem rachubę czasu, więc nie miałem pojęcia, jak długo lecieliśmy. Zresztą i tak nie miało to znaczenia. W końcu wylądowaliśmy na… lotniskowcu. Poważnie, na najprawdziwszym lotniskowcu.

Chwilę później stałem zdezorientowany na pokładzie startowym. Ktoś założył mi ochraniacze słuchu i kurtkę, a czyjeś ręce pociągnęły mnie w stronę lądowiska, na którym już czekał helikopter z pracującym silnikiem.

– Czy ta podróż kiedyś się skończy? – spytałem.

Nikt nie zamierzał odpowiadać na moje pytanie. Przypięto mnie pasami do fotela i maszyna natychmiast wystartowała. Tym razem nie lecieliśmy aż tak długo. Po jakiejś godzinie w słuchawkach rozległ się głos pilota:

– Teraz powinno być ciekawie.

Były to jedyne słowa, jakie wypowiedział podczas lotu.

Obniżyliśmy pułap i z gondoli wysunęło się podwozie. W dole zobaczyłem kolejny lotniskowiec. Zmrużyłem oczy, przyglądając mu się uważnie. Miałem wrażenie, że jest w nim coś nietypowego. Cóż to mogło być? Ach, no tak… Na maszcie powiewała chińska bandera.

– Czy to jest chiński lotniskowiec? – spytałem.

– Tak jest – odparł pilot.

– I helikopter Marynarki Wojennej Stanów Zjednoczonych będzie lądował na chińskim lotniskowcu?

– Tak jest.

– Rozumiem.

Obok lądowiska stała grupa chińskich marynarzy, którzy obserwowali nas z zainteresowaniem. Nie zauważyłem wśród nich mechaników z obsługi pokładowej, więc zapewne nie czekali, żeby przeprowadzić rutynowy przegląd helikoptera. Mierzyli nas nieprzyjaznym wzrokiem, a mój pilot nie pozostawał dłużny i też łypał na nich groźnie zza szyby.

Kiedy tylko wysiadłem, helikopter z powrotem wzbił się w powietrze. Byłem teraz w rękach Chińczyków.

Podszedł do mnie jakiś mężczyzna i dał mi ręką znak. Domyśliłem się, że mam iść za nim. Dotarliśmy do drzwi w wysokiej nadbudówce i weszliśmy do środka. Kluczyliśmy w labiryncie korytarzy, klatek schodowych i pomieszczeń, których przeznaczenia nigdy bym nie odgadł. Marynarze, których mijaliśmy, przyglądali mi się z zaciekawieniem.

W końcu dotarliśmy do celu. Mój przewodnik otworzył przede mną drzwi, na których widniał rząd chińskich znaków, i gestem nakazał mi wejść do środka. Kiedy przestąpiłem próg, za plecami usłyszałem szczęk zatrzaskiwanego zamka.

Znalazłem się w sali konferencyjnej. W każdym razie tak przypuszczałem, sądząc po długim stole, przy którym siedziało kilkanaście osób. Wszyscy skierowali wzrok w moją stronę. Byli wśród nich biali, czarnoskórzy i Azjaci. Niektórzy mieli na sobie fartuchy laboratoryjne, inni garnitury. Stratt oczywiście zajmowała honorowe miejsce u szczytu stołu.

– Jak podróż, doktorze Grace? – zapytała.

– Podróż? Bez uprzedzenia zawleczono mnie na drugi koniec świata…

Kobieta uciszyła mnie gestem dłoni.

– To były tylko powitalne uprzejmości. Tak naprawdę nie obchodzi mnie, jak się panu podróżowało. – Wstała i zwróciła się do zebranych. – Panie i panowie, to jest doktor Ryland Grace z San Francisco, który odkrył, jak doprowadzić do rozmnażania astrofagów.

Salę wypełnił gwar stłumionych głosów. Jakiś mężczyzna zerwał się na równe nogi.

– Poważnie? – odezwał się z wyraźnym niemieckim akcentem. – Stratt, warum haben sie…?

– Nur Englisch – przerwała mu Stratt.

– Czemu dowiadujemy się o tym dopiero teraz?

– Najpierw chciałam to potwierdzić. Kiedy doktor Grace był w drodze, technicy na moje polecenie zapakowali jego laboratorium. Znaleźli cztery żywe astrofagi. A zostawiłam mu tylko trzy.

Starszy mężczyzna w białym fartuchu powiedział coś po japońsku łagodnym tonem. Siedzący obok młodszy Japończyk w grafitowym garniturze przetłumaczył jego słowa.

– Doktor Matsuka chciałby poprosić uniżenie o szczegółowy opis tego procesu.

Stratt odeszła na bok i wskazała mi swój fotel.

– Doktorze, proszę usiąść i wszystko nam wyjaśnić.

– Chwileczkę – powiedziałem. – Kim są ci ludzie? Dlaczego znalazłem się na chińskim lotniskowcu? Zapomniała pani, że istnieje Skype?

– Ci ludzie to międzynarodowy zespół naukowców i doradców politycznych, których zebrałam, żeby pokierowali projektem Hail Mary.

– Co to takiego?

– Na tę kwestię musielibyśmy poświęcić trochę czasu, a wszyscy są bardzo ciekawi pańskich odkryć, więc zacznijmy od tego.

Powłócząc nogami, podszedłem do stołu i niepewnie zająłem miejsce w fotelu. Wszyscy patrzyli na mnie wyczekująco.

Więc zacząłem mówić. Opisałem im swoje eksperymenty w światłoszczelnej komorze ze sklejki. Szczegółowo wyjaśniłem, na czym polegał każdy z testów, które przeprowadziłem. Następnie powiedziałem, do jakich doszedłem wniosków, i przedstawiłem hipotezę dotyczącą cyklu życiowego astrofagów. Niektóre mądre głowy zadawały pytania, ale większość po prostu słuchała i notowała. Kilka osób korzystało z pomocy tłumaczy, którzy cały czas szeptali im na ucho.

– No i to w zasadzie wszystko – powiedziałem, kończąc wywód. – Nie przeprowadzono jeszcze bardziej precyzyjnych badań, ale sprawa wydaje się całkiem prosta.

Porywczy Niemiec uniósł rękę.

– Czy możliwa jest hodowla astrofagów na masową skalę?

Wszyscy lekko nachylili się w moją stronę. Najwyraźniej była to dosyć istotna kwestia, która nurtowała każdego z zebranych. Zaskoczyło mnie napięcie, które nagle zapanowało w sali. Nawet Stratt sprawiała wrażenie zainteresowanej, co było do niej niepodobne.

– No? – odezwała się. – Proszę odpowiedzieć ministrowi Voigtowi.

– Pewnie – odparłem. – Znaczy… czemu nie?

– Jak pan by to zrobił?

– Trzeba użyć dużej zakrzywionej rury ceramicznej i napełnić ją dwutlenkiem węgla. Jeden koniec nagrzać do najwyższej temperatury, jaką można uzyskać, i umieścić tam źródło mocnego światła. A także cewkę, która będzie naśladować pole magnetyczne Słońca. Natomiast na drugim końcu powinna się znajdować lampa, która emituje widmo spektroskopowe dwutlenku węgla. Wnętrze rury trzeba zaciemnić w miarę możliwości. To powinno załatwić sprawę.

– W jaki sposób? – drążyła Stratt.

Wzruszyłem ramionami.

– Astrofagi będą gromadzić energię po „słonecznej stronie”, a potem, gotowe do rozmnażania, polecą w stronę łuku, kierując się polem magnetycznym. Za zakrętem zobaczą na drugim końcu rury promieniowanie podczerwone, które je przyciągnie. Właśnie ono i dwutlenek węgla skłaniają komórki do podziału. Potem rodzice i dzieci wracają w stronę Słońca. Całkiem proste.

Czarnoskóry mężczyzna o aparycji polityka uniósł rękę.

– Ile astrofagów można by wyprodukować w taki sposób? – spytał z akcentem, który zdradzał jego afrykańskie pochodzenie. – I jak długo to trwa?

– Nastąpiłby wzrost wykładniczy liczebności populacji – wyjaśniłem. – Nie wiem, ile zajęłoby to czasu, ale raczej niewiele, zważywszy na tempo, w jakim Słońce traci moc.

Azjatka w fartuchu laboratoryjnym właśnie skończyła rozmawiać przez komórkę i schowała aparat do kieszeni.

– Nasi naukowcy powtórzyli pańskie wyniki – oznajmiła z wyraźnym chińskim akcentem.

Minister Voigt spojrzał na nią gniewnie.

– Skąd w ogóle wiedzieliście o jego doświadczeniach? Przecież dopiero co nam o nich opowiedział.

– Przypuszczalnie od szpiegów – wtrąciła Stratt.

Niemiec parsknął z oburzeniem.

– Macie czelność tak nas…

– Dosyć – przerwała mu Stratt. – Nie czas na takie wyrzuty. Pani Xi, czy ma pani dla nas jakieś nowe informacje?

– Owszem – odparła Chinka. – Szacujemy, że czas podwojenia w optymalnych warunkach wyniesie niewiele ponad osiem dni.

– Co to oznacza? – dopytywał się afrykański dyplomata. – Ile możemy ich wyprodukować?

Uruchomiłem kalkulator w smartfonie i wykonałem kilka obliczeń.

– Jeśli zaczniemy od stu pięćdziesięciu okazów, którymi teraz dysponujemy, i będziemy je rozmnażać przez rok, otrzymamy… około stu siedemdziesięciu trzech ton astrofagów.

– I wszystkie osiągną maksymalną gęstość energii? Wszystkie będą zdolne do reprodukcji?

– Ach, więc chcecie… Myślę, że będzie można je nazwać „wzbogaconymi astrofagami”.

– O tak, to idealne określenie – przyznał dyplomata. – Chcemy wyprodukować astrofagi, które zmagazynują możliwie jak najwięcej energii.

– Hm… to chyba da się zrobić – odparłem. – Najpierw trzeba rozmnożyć astrofagi do pożądanej ilości, a potem zapewnić im dużo energii cieplnej, ale wyłączyć promieniowanie podczerwone. Wtedy będą magazynowały energię, czekając, aż gdzieś pojawi się widmo emisyjne dwutlenku węgla.

– A gdybyśmy chcieli uzyskać dwa tysiące ton astrofagów? – dopytywał Afrykanin.

– Ich populacja powiększa się dwukrotnie co osiem dni, więc żeby osiągnąć dwa tysiące ton z rocznego przychówku, potrzebujemy kolejnych… czterech podwojeń albo coś koło tego. Czyli trzeba zaczekać dodatkowy miesiąc.

Jakaś kobieta pochyliła się nad stołem, składając palce w piramidkę.

– Niewykluczone, że mamy szansę na przetrwanie – oznajmiła.

– Tylko musimy sięgnąć bardzo daleko – wtrącił Voigt.

– To dla nas nadzieja – odezwał się młodszy Japończyk, prawdopodobnie tłumacząc słowa doktora Matsuki.

– Musimy to przedyskutować w naszym gronie – powiedziała Stratt. – Proszę teraz trochę odpocząć. Na korytarzu czeka marynarz, który zaprowadzi pana do kajuty.

– Ale chcę się czegoś dowiedzieć o projekcie Hail Mary.

– Dowie się pan, proszę mi wierzyć.

Spałem czternaście godzin.

Lotniskowce są niesamowite pod wieloma względami, ale daleko im do pięciogwiazdkowych hoteli. Chińczycy zakwaterowali mnie w zbiorowej kajucie. Czystej i wygodnej, więc nie mogłem narzekać. Zresztą, byłem tak zmęczony, że zasnąłbym nawet na pokładzie startowym.

Po przebudzeniu poczułem, że mam coś na czole. Okazało się, że to karteczka samoprzylepna. Ktoś przykleił mi ją do czoła, kiedy spałem. Przetarłem oczy i odczytałem krótką informację:

Świeże ubranie i przybory toaletowe są w torbie pod koją. Proszę pokazać tę kartkę komuś z załogi, kiedy będzie pan gotów:

Stratt

– Ależ ona jest upierdliwa… – mruknąłem do siebie.

Chwiejnie podniosłem się z koi. Kilku żołnierzy posłało mi przelotnie spojrzenia, ale nikt nie zwracał na mnie uwagi. Zajrzałem do leżącej na podłodze torby, w której zgodnie z obietnicą znalazłem ubranie, szczoteczkę i pastę do zębów oraz mydło. Rozejrzałem się dokoła i zauważyłem uchylone drzwi, za którymi znajdowała się przebieralnia.

Odwiedziłem toaletę (a raczej kingston, bo przecież byłem na okręcie), a potem wziąłem prysznic w towarzystwie trzech innych facetów. Wytarłem się ręcznikiem i włożyłem kombinezon, który przygotowała dla mnie Stratt. Był jaskrawożółty, na plecach miał jakiś napis po chińsku, a wzdłuż lewej nogawki biegł szeroki czerwony pasek. Prawdopodobnie po to, żeby wszyscy wiedzieli, że jestem zagranicznym cywilem i nie powinienem mieć wstępu do niektórych miejsc.

Skinąłem na przechodzącego marynarza i pokazałem mu karteczkę. Mężczyzna pokiwał głową i dał mi znak, żebym szedł za nim. Prowadził mnie krętymi i ciasnymi korytarzami, które niczym nie różniły się od siebie, aż w końcu znalazłem się znów w sali konferencyjnej. Tej samej, co ostatnio.

W środku zastałem Stratt i jej… sztab? Małą część grupy, którą poznałem poprzedniego dnia – tylko ministra Voigta, Chinkę o nazwisku Xi i mężczyznę w rosyjskim mundurze. Ten ostatni też brał udział w poprzednim spotkaniu, ale się nie odzywał. Teraz wszyscy w skupieniu pochylali się nad stołem pokrytym papierami i od czasu do czasu wymieniali półgłosem jakieś uwagi. Nie miałem pojęcia, jakie łączą ich relacje, ale Stratt zajmowała honorowe miejsce u szczytu stołu.

Uniosła wzrok, kiedy wszedłem do sali.

– Ach, doktor Grace. Wygląda pan na wypoczętego – powiedziała i wskazała na szafkę pod ścianą. – Proszę się częstować.

Nie musiała mnie zachęcać – byłem głodny jak wilk. Podszedłem szybko do bufetu, na którym oprócz dzbanka kawy znajdował się ryż, bułeczki drożdżowe i chińskie smażone paluchy chlebowe. Po chwili zasiadłem przy stole z kopiastym talerzem i parującym kubkiem.

– No więc… – odezwałem się, przełykając ryż. – Powie mi pani teraz, dlaczego jesteśmy na chińskim lotniskowcu?

– Potrzebowałam lotniskowca, a Chińczycy mi go dali. A raczej wypożyczyli.

Wypiłem łyk kawy.

– Dawniej byłbym zdumiony, widząc coś takiego. Ale teraz… chyba już nic mnie nie zaskoczy.

– Podróże cywilnymi liniami lotniczymi trwają zbyt długo, a do tego trzeba się liczyć z opóźnieniami – wyjaśniła Stratt. – Lotnictwo wojskowe ma nieograniczoną dyspozycyjność i samoloty ponaddźwiękowe. Dzięki temu mam możliwość bez chwili zwłoki zebrać w jednym miejscu czołowych specjalistów z dowolnej części kuli ziemskiej.

– Pani Stratt ma wyjątkowy dar przekonywania – wtrącił minister Voigt.

– Może pan winić tych, którzy dali jej taką władzę – odparłem, pakując do ust kolejny kęs.

Niemiec zachichotał.

– W zasadzie sam przyłożyłem do tego rękę. Jestem niemieckim ministrem spraw zagranicznych. Odpowiednikiem waszego sekretarza stanu.

– Oj – wykrztusiłem z ustami pełnymi jedzenia. – Pierwszy raz rozmawiam z osobą na tak wysokim stanowisku.

– Niezupełnie.

Niemiec spojrzał wymownie na Stratt, która właśnie podsunęła mi kartkę papieru.

– Oto jak doszło do powstania projektu Hail Mary.

– Wtajemnicza go pani? – spytał zdziwiony Voigt. – Teraz? A klauzula poufności?

– Rylandzie Grasie. – Stratt położyła mi rękę na ramieniu. – Niniejszym zobowiązuję pana do zachowania w ścisłej tajemnicy wszystkich informacji dotyczących projektu Hail Mary.

– Nie o to mi chodziło – rzekł niemiecki minister. – Należy wdrożyć stosowne procedury i prześwietlić…

– To zbyt czasochłonne – odparła Stratt. – Nie mamy czasu na takie rzeczy. Właśnie dlatego powierzyliście mi kierownictwo. Bo trzeba działać szybko.

Odwróciła się do mnie i postukała palcem w leżącą na blacie kartkę.

– To są wyniki obserwacji, które prowadzili astronomowie amatorzy z całego świata. Zawierają coś niezwykle istotnego.

Na kartce widniały kolumny liczb. Zauważyłem, że każda ma nagłówek, jak „Alfa Centauri”, „Syriusz” albo „Luyten 726-8”.

– Gwiazdy? To są gwiazdy w najbliższym sąsiedztwie naszego Układu Słonecznego. Ale zaraz… astronomowie amatorzy? Skoro może pani rozkazywać niemieckiemu ministrowi, dlaczego nie zatrudniła pani zawodowych astronomów?

– Owszem, zatrudniłam. Ale dla zawodowców takie pomiary są zbyt banalne. Oni patrzą znacznie dalej. Za to amatorzy obserwują lokalne gwiazdozbiory. Są jak ci maniacy, którzy zapisują numery lokomotyw, i dzięki nim mamy dane z ostatnich kilku lat. Hobbyści w przydomowych ogródkach. Niektórzy mają sprzęt za dziesiątki tysięcy dolarów.

– No dobrze, a co to za liczby? – spytałem, unosząc kartkę.

– Wyniki pomiarów jasności. Ujednolicone wartości opracowane na podstawie tysięcy zestawów danych, które opublikowali amatorzy. Z poprawką na znane warunki pogodowe i ograniczenia widoczności. Pracowały nad tym najszybsze superkomputery. Okazuje się, że nasze Słońce nie jest jedyną gwiazdą, która przygasa.

– Naprawdę? Och, przecież to logiczne! Astrofagi przemieszczają się z prędkością zbliżoną do prędkości światła. Jeśli wchodzą w stan uśpienia, który pozwala im przeżyć dostatecznie długo, mogą zakażać inne gwiazdy. Rozsiewają zarodniki! Jak pleśń! W ten sposób plenią się w kosmosie.

– Właśnie taką przyjęliśmy teorię – przyznała Stratt. – Nie jest do końca pewna, ale skłaniamy się ku takim założeniom. Specjaliści z NSA obliczyli, że…

– Zaraz, NSA? Amerykańska Agencja Bezpieczeństwa Narodowego?

– NSA ma kilka najmocniejszych superkomputerów na świecie. Potrzebuję ich sprzętu i ludzi, żeby przeanalizować wszystkie możliwe scenariusze i modele rozwoju populacji, które pozwolą nam wyjaśnić, w jaki sposób astrofagi rozprzestrzeniają się w Galaktyce. Ale wróćmy do rzeczy. Promieniowanie wszystkich tych gwiazd słabnie od kilkudziesięciu lat, a utrata energii postępuje w tempie wykładniczym, tak samo jak w przypadku Słońca.

Stratt wręczyła mi drugą kartkę. Zobaczyłem na niej skupisko kropek połączonych liniami. Przy każdej kropce znajdowała się nazwa gwiazdy.

– W naszych obserwacjach musieliśmy wziąć poprawkę na odległość gwiazd, prędkość światła i coś tam jeszcze, ale daje się zauważyć wyraźny wzorzec rozprzestrzeniania się infekcji – ciągnęła Stratt. – Wiemy, kiedy poszczególne gwiazdy uległy zakażeniu i jakie było jego źródło. Nasze słońce zaraziło się od gwiazdy zwanej WISE 0855-0714 zainfekowanej z kolei przez Syriusza, na którego astrofagi przeszły z Epsilon Eridani. Tutaj ślad się urywa.

Zerknąłem na wykres.

– Oho, od WISE 0855–0714 zaraziły się również Wolf 359, Lalande 21185 i Ross 128.

– Tak, każda gwiazda zaraża w końcu swoich sąsiadów. Z naszych danych wynika, że maksymalny zasięg astrofagów wynosi niecałe osiem lat świetlnych. Wszystkie gwiazdy, które znajdują się w mniejszej odległości od nosiciela, prędzej czy później ulegną infekcji.

Omiotłem wzrokiem słupki liczb.

– Dlaczego osiem lat świetlnych? Dlaczego nie więcej albo mniej?

– Przypuszczamy, że astrofagi są w stanie przetrwać bez żywiciela osiem lat, stąd dystans, jaki mogą pokonać w tym czasie, poruszając się siłą rozpędu.

– To logiczne z ewolucyjnego punktu widzenia – powiedziałem. – Odległości między większością gwiazd nie przekraczają ośmiu lat świetlnych, dlatego astrofagi przystosowały się do pokonywania takich dystansów.

– Prawdopodobnie tak – przyznała Stratt.

– Nikt nie zauważył, że te gwiazdy przygasają?

– Ich jasność obniżyła się tylko o dziesięć procent, a potem przestały przygasać. Nie wiemy dlaczego. Nie da się tego zauważyć gołym okiem, ale…

– Gdyby nasze Słońce świeciło dziesięć procent słabiej, byłoby już po nas.

– Nie da się ukryć.

Xi nachyliła się w moją stronę nad stołem. Wyraźnie starała się zachować nienaganną postawę.

– Pani Stratt jeszcze nie powiedziała panu najważniejszego – odezwała się.

Rosjanin pokiwał głową. Był to pierwszy jego ruch, jaki zauważyłem.

– Wie pan, co to jest Tau Ceti? – spytała Xi.

– Czy wiem? Znaczy… wiem, że to gwiazda. Odległa o jakieś dwanaście lat świetlnych.

– Jedenaście koma dziewięć – odparła Chinka. – Doskonale. Tylko nieliczni to wiedzą.

– Uczę przyrody w szkole średniej – wyjaśniłem. – Takie rzeczy też są w programie.

Xi i Rosjanin wymienili zaskoczone spojrzenia, a potem przenieśli wzrok na Stratt.

– Stać go na dużo więcej – odparła Stratt, patrząc na nich surowo.

Xi odzyskała spokój, choć i tak ani przez chwilę nie sprawiała wrażenia zbytnio zaniepokojonej.

– Hmmm, w każdym razie Tau Ceti znajduje się w skupisku zainfekowanych gwiazd – podjęła na nowo temat. – Prawie w samym środku.

– Przypuszczam, że wiąże się z tym coś nadzwyczajnego – powiedziałem.

– Nie jest zakażona – wyjaśniła Xi. – W przeciwieństwie do wszystkich gwiazd dookoła. W promieniu ośmiu lat świetlnych ma dwie karmicielki astrofagów, ale sama wydaje się odporna.

– Dlaczego?

– Właśnie tego chcemy się dowiedzieć – odparła Stratt, wertując plik kartek. – Dlatego zbudujemy statek i wyślemy go tam.

Prychnąłem pogardliwie.

– Nie możecie ot tak „zbudować” statku do podróży międzygwiezdnych. Nie mamy technologii, które na to pozwalają. Jeszcze wiele nam do tego brakuje.

Rosjanin odezwał się po raz pierwszy:

– Owszem, przyjacielu, mamy.

Stratt wyciągnęła dłoń w jego stronę, jakby dokonywała oficjalnej prezentacji.

– Doktor Komorow jest…

– Proszę mówić do mnie Dimitrij.

– Dimitrij jest szefem rosyjskiego zespołu, który prowadzi badania nad astrofagami.

– Bardzo mi miło cię poznać – zwrócił się do mnie Komorow. – I z przyjemnością mogę cię poinformować, że podróże międzygwiezdne nie są wyzwaniem ponad nasze siły.

– Nie, to niemożliwe – zaprotestowałem. – Chyba że macie statek kosmiczny, który dostaliście od obcych, i trzymacie to w tajemnicy.

– W pewnym sensie właśnie tak jest – rzekł Rosjanin. – Mamy mnóstwo takich statków kosmicznych i nazywamy je astrofagami. Teraz rozumiesz? Mój zespół bada przemiany energetyczne w ich komórkach. To bardzo interesujące zagadnienie.

W jednej chwili zapomniałem o wszystkim, co działo się dookoła.

– O Boże… powiedz mi, że odkryliście, gdzie się podziewa cała ta energia cieplna. Za nic nie mogłem tego rozgryźć!

– Tak, odkryliśmy – potwierdził Dimitrij. – Za pomocą lasera. Rzuciliśmy nowe światło na tę sprawę.

– To jest gra słów?

– Pewnie!

– Niezły dowcip!

Parsknęliśmy śmiechem, a Stratt zmierzyła nas groźnym spojrzeniem.

Dimitrij chrząknął.

– Hm… no tak – powiedział. – No więc skierowaliśmy bardzo cienką wiązkę lasera o mocy jednego kilowata na pojedynczą komórkę. Jak zwykle temperatura astrofaga nie uległa zmianie, ale po dwudziestu pięciu minutach światło zaczęło się odbijać. Nasz mały żarłok sobie pojadł. Pochłonął półtora megadżula energii świetlnej i nie miał ochoty na więcej. Tylko gdzie on pomieścił taką masę energii?

Opierając łokcie na blacie, pochyliłem się nad stołem o wiele za daleko, ale nie mogłem się powstrzymać.

– Gdzie?

– Oczywiście zmierzyliśmy i zważyliśmy komórkę przed eksperymentem.

– Oczywiście.

– I okazało się, że po eksperymencie jest cięższa o siedemnaście nanogramów. Teraz już wiesz, co się stało z tą energią?

– To niemożliwe. Musiała zyskać tę masę wskutek jakiejś reakcji z powietrzem albo czegoś takiego.

– Nie – odparł Rosjanin. – Oczywiście doświadczenie przeprowadziliśmy w próżni.

– O mój Boże – wyszeptałem. – Siedemnaście nanogramów… razy dziewięć razy dziesięć do szesnastej… półtora megadżula! – Zakręciło mi się w głowie i odchyliłem się na oparcie krzesła. – O jasna… znaczy… niesamowite!

– No, czułem wtedy to samo.

Równoważność masy i energii. Jak to kiedyś ujął wielki Albert Einstein: E = mc^2. Materia mieści w sobie niewyobrażalne ilości energii. Nowoczesna elektrownia jądrowa może przez rok zaopatrywać całe miasto w prąd, czerpiąc energię z jednego kilograma uranu. Właśnie tak. Z jednego kilograma masy reaktor może czerpać energię przez cały rok.

Tymczasem astrofagi wykorzystują również odwrotność tego mechanizmu. Pobierają energię cieplną, którą jakimś sposobem zamieniają w masę. A potem, kiedy chcą się przemieszczać, zamieniają tę masę z powrotem w energię, nadając jej postać światła o częstotliwości, którą odkryła Pietrowa. I wykorzystują tę energię, żeby migrować w przestrzeni kosmicznej. Są zatem nie tylko doskonałymi magazynami energii, ale również niezwykle wydajnymi silnikami rakietowymi. Ewolucja może być szalenie wydajna, jeśli zostawić ją w spokoju na kilka miliardów lat.

– To istny obłęd – odezwałem się, pocierając czoło. – Znaczy w pozytywnym sensie. Myślisz, że te komórki wytwarzają antymaterię? Albo coś w tym rodzaju?

– Tego nie wiadomo, ale zwiększają swoją masę. A potem, kiedy używają światła w charakterze napędu, utrata ich masy jest proporcjonalna do wydatku energii.

– To jest… Dimitrij, chciałbym z tobą pogadać. Znaczy… możemy gdzieś razem wyskoczyć? Postawię ci piwo. Albo wódkę. Albo cokolwiek. Założę się, że mają tutaj jakąś mesę albo klub oficerski.

– Będzie mi bardzo miło.

– Cieszę się, że znalazł pan sobie przyjaciela – wtrąciła Stratt. – Ale zanim przyjdzie czas na wypad do baru, czeka pana jeszcze mnóstwo pracy.

– Mnie? A co mam zrobić?

– Musi pan zaprojektować i zbudować wylęgarnię astrofagów.

Zamrugałem zdziwiony. A potem zerwałem się na równe nogi.

– Chcecie zbudować statek napędzany przez astrofagi, tak?

Wszyscy czworo pokiwali głowami.

– Rany Julek! To jest najbardziej wydajne paliwo rakietowe, jakie kiedykolwiek istniało. Ile byśmy potrzebowali, żeby… Aha, dwa tysiące ton, tak? To dlatego chcieliście wiedzieć, ile czasu zajęłoby wyprodukowanie takiej ilości?

– Tak – przyznała Xi. – Żeby statek o masie stu ton doleciał do Tau Ceti, potrzeba dwóch tysięcy ton astrofagów. Dzięki panu wiemy już, jak sprawić, żeby wytwarzały ciąg.

Usiadłem z powrotem na krześle, wyjąłem komórkę i włączyłem kalkulator.

– To by wymagało… mnóstwa energii. Więcej, niż mamy na całej planecie. W przeliczeniu na dżule to jakieś dziesięć do dwudziestej trzeciej. Największy reaktor jądrowy na Ziemi ma moc około ośmiu gigawatów. Musiałby pracować dwa miliony lat, żeby wyprodukować tyle energii.

– Sądzę, że wiemy, jak zdobyć energię – powiedziała Stratt. – Pańskim zadaniem jest zbudowanie wylęgarni. Niech pan zacznie od czegoś na mniejszą skalę i uruchomi prototyp.

– W porządku – odparłem. – Ale nie jestem entuzjastą wojskowych środków transportu i podróż w tę stronę nieszczególnie mnie zachwyciła. Mógłbym wrócić do siebie samolotem pasażerskim? Klasa ekonomiczna w zupełności wystarczy.

– Tutaj jest pan u siebie. Ma pan do dyspozycji cały hangar. Proszę mi tylko powiedzieć, czego pan potrzebuje.

Spojrzałem na pozostałych obecnych. Xi, Voigt i Komorow zgodnie pokiwali głowami. A więc to się działo naprawdę. Stratt nie żartowała.

– Dlaczego? – zapytałem. – Dlaczego, do licha, to wszystko jest takie zwariowane? Potrzebuje pani szybkiego transportu, nie ma sprawy, ale dlaczego nie możemy pracować jak normalni ludzie w jakiejś bazie lotniczej albo podobnym miejscu?

– Bo będziemy eksperymentować z większą ilością astrofagów, kiedy już je rozmnożymy – wyjaśniła Stratt. – A jeżeli przypadkowo doprowadzimy do jakiejś niekontrolowanej reakcji, może nastąpić tak potężna eksplozja, że największa bomba jądrowa to przy niej pestka.

– Nawet Car-bomba – wtrącił Dimitrij. – Zbudowano taką u nas. Pięćdziesiąt megaton. Wielkie bum!

– Więc lepiej robić to na środku oceanu, żebyśmy nie zmietli z powierzchni ziemi żadnego miasta.

– Aha – mruknąłem.

– A kiedy zacznie nam przybywać astrofagów, będziemy odpływać coraz dalej od lądu. W każdym razie niech pan idzie do hangaru. Ekipa już zaczęła budować pomieszczenia. Proszę sobie wybrać miejsce na gabinet.

– Teraz to jest nasz świat – powiedział Dimitrij. – Rozgość się.

ROZDZIAŁ 6

Jeśli mam tu umrzeć, będzie to miało jakiś sens. Dowiem się, co można zrobić, żeby powstrzymać astrofagi. Potem wyślę na Ziemię wyniki moich badań. A potem… umrę. Mam tutaj wiele możliwości, żeby bezboleśnie zakończyć życie – od przedawkowania leków po stopniowe obniżanie stężenia tlenu.

Budujące myśli.

Zjadam pyszną zawartość tubki z opisem Dzień 4 – Posiłek 2. Przypuszczalnie o smaku wołowiny. Jedzenie ma coraz bardziej urozmaiconą konsystencję. Czuję w ustach nierozdrobnione kawałki i chyba rozgryzam kostkę duszonej marchwi. Miło dla odmiany zjeść coś, co nie jest jednolitą papką.

– Więcej wody! – mówię.

Moja Niańka – bo tak zacząłem nazywać mechaniczne ręce – natychmiast zabiera pusty plastikowy kubek i na jego miejscu stawia pełny. To zabawne. Trzy dni temu te zwisające z sufitu stalowe macki były potworem, który mnie prześladował. A teraz po prostu są. Stały się częścią codzienności.

Odkryłem, że dormitorium jest dobrym miejscem do rozmyślań. W każdym razie teraz, kiedy znikły stąd ciała moich towarzyszy. Stołki w laboratorium nie są zbyt wygodne, a potrzebuję miejsca, w którym mógłbym się rozsiąść i zrelaksować. Fotel w przedziale sterowniczym byłby w sam raz, ale samo pomieszczenie jest ciasne, a dookoła bez przerwy mrugają diody. Natomiast w dormitorium mogę się położyć na miękkim łóżku i zastanowić, co robić dalej. A poza tym właśnie tutaj dostaję wszystkie posiłki.

Przez ostatnie dwa dni wiele sobie przypomniałem. Wygląda na to, że projekt Hail Mary się udał, bo znalazłem się tutaj, w innym układzie słonecznym. Najprawdopodobniej lecę w stronę Tau Ceti. Nic dziwnego, że z początku wziąłem ją za Słońce. Obie gwiazdy są do siebie bardzo podobne – należą do tego samego typu widmowego, emitują światło o takim samym kolorze i tak dalej.

I już wiem, po co się tu znalazłem. Nie muszę polegać na mglistych domysłach typu: „Ojej, grozi nam zagłada. Zróbmy coś, żeby uratować świat”. Uzasadnienie jest bardzo konkretne – mam się dowiedzieć, dlaczego astrofagi oszczędziły Tau Ceti.

Łatwo powiedzieć. Trudniej wykonać. Mam nadzieję, że z czasem przypomnę sobie więcej szczegółów.

W mojej głowie kotłują się tysiące pytań. Oto najważniejsze z nich:

1. Mam przetrząsnąć cały Układ Słoneczny w poszukiwaniu informacji o astrofagach?

2. Co powinienem zrobić? Wypuścić trochę astrofagów w stronę Tau Ceti i obserwować, co się stanie?

3. Jak się steruje tym statkiem?

4. Jak mam wysłać na Ziemię przydatne informacje, jeśli w ogóle takie zdobędę? Wiem, że do tego służą Żuczki, ale jak się zapisuje dane w ich komputerach? I jak je wysłać w podróż powrotną?

5. Dlaczego akurat ja wziąłem udział w tej misji? Owszem, dokonałem wielu odkryć związanych z astrofagami, ale co z tego? Jestem naukowcem, nie astronautą. To tak, jakby wysłano Wernhera von Brauna w kosmos. Na pewno nie brakowało bardziej wykwalifikowanych ludzi.

Postanawiam zacząć od podstaw. Najpierw muszę się dowiedzieć, co potrafi ten statek i jak się nim steruje. Wprowadzono nas w stan śpiączki. Czy ktoś przewidział, że po przebudzeniu możemy mieć problemy z pamięcią? Pewnie tak, więc gdzieś tu powinna być jakaś instrukcja.

– Instrukcja obsługi – mówię głośno i wyraźnie.

– Informacje o statku znajdują się w przedziale sterowniczym – odpowiedział komputer.

– Gdzie?

– Informacje o statku znajdują się w przedziale sterowniczym.

– Nie. W którym miejscu przedziału sterowniczego znajdują się te informacje?

– Informacje o statku znajdują się w przedziale sterowniczym.

– Ech, do bani z tobą.

Idę na górę do przedziału sterowniczego i przyglądam się po kolei wszystkim monitorom. Przez godzinę staram się dociec, co można z nich wyczytać i jaką pełnią funkcję. Właściwie szukam czegoś w rodzaju Instrukcja obsługi albo Jak uratować ludzkość? Jeśli chcesz dowiedzieć się więcej, naciśnij 1.

Niestety, bez powodzenia. Mija kolejna godzina, a ja nadal nic nie wiem. Przypuszczalnie na Ziemi ktoś doszedł do wniosku, że jeśli cierpiąca na amnezję załoga nie poradzi sobie z obsługą statku, to nie zdoła również prowadzić badań naukowych.

Odkryłem za to, że na każdym ekranie można otworzyć dowolny panel sterowania. W zasadzie można je traktować zamiennie. Wystarczy dotknąć ekranu w lewym górnym rogu i wyświetla się menu. A w nim wszystkie możliwe opcje do wyboru. Bardzo wygodne rozwiązanie. W ten sposób można sobie rozplanować według uznania dostęp do poszczególnych funkcji. A ekran umieszczony na wprost fotela pilota jest największy.

Decyduję się na bardziej empiryczne podejście – zacznę dotykać tych wszystkich przycisków. Mam nadzieję, że żaden z nich nie aktywuje funkcji Wysadzić statek. Nie sądzę, aby Stratt dopuściła do czegoś takiego.

Stratt… Zastanawiam się, co teraz robi. Pewnie siedzi w jakimś centrum dowodzenia, a papież parzy jej kawę. Była – i pewnie nadal jest – taka apodyktyczna. Ale co tam, cieszę się, że to ona nadzorowała budowę tego statku. Zwłaszcza teraz, kiedy jestem na pokładzie, otuchy dodaje mi myśl, że wszystko, co mnie otacza, nosi ślady jej skrupulatności i perfekcjonizmu.

Otwieram na głównym ekranie panel Instrumenty badawcze. Ten sam, któremu poświęciłem już wcześniej sporo czasu i na którym obecnie wyświetla się obraz Tau Ceti. W lewym górnym rogu panelu widnieje słowo Helioskop. Nie zauważyłem go wcześniej. Natomiast po lewej stronie ekranu znajduje się rząd ikonek. Domyślam się, że służą do sterowania innymi przyrządami. Wybieram jedną na chybił trafił i przyciskam.

Obraz Tau Ceti znika. Opis w lewym górnym rogu zmienia się na Zewnętrzny układ pobierania. Na ekranie pojawia się schemat przedstawiający nieregularny czworobok. Obok znajdują się przyciski kontrolne służące do „zmiany kąta”, „otwierania części dziobowej” i „otwierania części rufowej”. No dobra. Zapoznałem się. Nie bardzo wiem, co zrobić z tymi informacjami, więc dotykam kolejnej ikonki.

Tym razem w lewym górnym rogu pojawia się słowo Petrovascope. Ekran poniżej jest czarny i wyświetla się na nim wiadomość: „Nie można użyć Petrovascope podczas pracy systemu wirowego”.

– Hmmm… – mruczę pod nosem.

Cóż to takiego ten Petrovascope? Gdybym miał zgadywać, obstawiałbym teleskop – względnie kamerę albo jedno i drugie – wyskalowany na promieniowanie podczerwone, które emitują astrofagi. Teleskop, który namierza linię Pietrowej na podstawie częstotliwości Pietrowej i dlatego nazywa się teleskopem Pietrowej, chociaż nie widzę powodu, żeby do wszystkiego doczepiać nazwisko tej skądinąd spostrzegawczej Rosjanki.

Tylko dlaczego nie mogę go użyć podczas pracy systemu wirowego?

Nie mam pojęcia, jak działa system wirowy i dlaczego tak się nazywa, ale zdążyłem już odkryć, że mieści się na drugim końcu statku i wykorzystuje astrofagi w charakterze paliwa. A zatem jest to mój silnik. Prawdopodobnie aktywuje wzbogacone astrofagi, żeby wprawiały Hail Mary w ruch.

Ach… a to oznacza, że w tej chwili z tyłu statku wydobywają się niewyobrażalne ilości promieniowania podczerwonego. Pewnie wystarczyłoby, żeby w mgnieniu oka roztopić krążownik albo coś równie wielkiego. Musiałbym przeprowadzić dokładne obliczenia, żeby mieć pewność, ale… Nie mogę się oprzeć pokusie. Chcę to wiedzieć już teraz.

Silniki zużywają sześć gramów astrofagów na sekundę. Astrofagi gromadzą energię pod postacią masy. A zatem w gruncie rzeczy system wirowy co sekundę zamienia sześć gramów masy w czystą energię, wytwarzając siłę ciągu. Cóż, w zasadzie to astrofagi odwalają całą robotę, ale mniejsza o to.

Na mniejszym monitorze po prawej otwieram panel Narzędzia podręczne. Znajduje się na nim zestaw przydatnych akcesoriów. Między innymi kalkulator. Używam go, żeby obliczyć przy wykorzystaniu wzoru E = mc^2, ile energii można uzyskać z sześciu gramów masy… Wielki Boże! Prawie 540 bilionów dżuli! I tyle energii Hail Mary wydziela co sekundę. A więc to 540 bilionów watów. Nawet nie potrafię sobie wyobrazić takiej ilości energii. To znacznie więcej niż promieniowanie słoneczne. Znaczy… stojąc na powierzchni Słońca, byłbym narażony na mniejsze uderzenie energii, niż gdybym znalazł się za rozpędzoną Hail Mary.

Teraz statek zwalnia. Musi tak być, ponieważ zgodnie z planem mam się zatrzymać w układzie słonecznym Tau Ceti. Zakładając, że leciałem prosto na tę gwiazdę, teraz prawdopodobnie zboczyłem z kursu i poruszam się coraz wolniej. Zbliża się koniec długiej podróży, którą odbyłem z prędkością bliską prędkości światła.

A więc kiedy pędzę przed siebie, cała ta energia świetlna z układów wirowych uderza w pył gwiezdny, jony i inne cząstki unoszące się między moim statkiem a Tau Ceti. Wszystkie te nieszczęsne kosmiczne drobinki wyparowują w jednej chwili, a wskutek tej reakcji część promieniowania podczerwonego ulega rozproszeniu i odbita wraca w stronę statku. To prawie nic w porównaniu z tym, co wyrzucają dysze, ale wystarczy, żeby zmylić teleskop Pietrowej, który jest tak precyzyjnie wyregulowany, żeby wykrywał nawet śladowe ilości światła o takiej właśnie częstotliwości.

Zatem używanie teleskopu podczas lotu nie ma sensu.

A ja tak bardzo chciałbym sprawdzić, czy Tau Ceti ma swoją linię Pietrowej. Teoretycznie powinna ją mieć każda gwiazda, na której żerują astrofagi, prawda? Te mikroskopijne świetliki potrzebują dwutlenku węgla, żeby się rozmnażać. Gwiazda nie może im go zapewnić – chyba że zapuściłyby się w głąb do samego jądra, ale obawiam się, że nawet astrofagi nie przetrwałyby tak wysokiej temperatury.

Jeśli zobaczę linię Pietrowej, będzie to oznaczało, że na Tau Ceti żyje populacja astrofagów, która z jakiegoś powodu nie rozrosła się do niekontrolowanych rozmiarów, jak na innych gwiazdach. Owa linia musiałaby prowadzić do planety, na której występuje dwutlenek węgla. Mogłoby się okazać, że w atmosferze tej planety występują jakieś inne związki lub pierwiastki chemiczne, które hamują rozród astrofagów. Albo osobliwe pole magnetyczne tej planety zaburza ich zdolność nawigacji. Może na jej orbicie krąży tyle księżyców, że astrofagi się z nimi zderzają?

A jeżeli żadna z planet w układzie Tau Ceti nie ma w swojej atmosferze dwutlenku węgla? Byłoby kiepsko. To by oznaczało, że cała misja poszła na marne, a Ziemia jest skazana na zagładę.

Mógłbym tak spekulować cały dzień. Dopóki nie zdobędę więcej informacji, pozostaną mi tylko domysły. I dopóki nie uruchomię teleskopu Pietrowej. A póki co nie mam danych. W każdym razie takich, jakich potrzebuję.

Kieruję uwagę na ekran nawigacyjny. Czy powinienem przy nim manipulować? Przecież nie wiem, jak sterować tym statkiem. Ten statek sam sobie z tym radzi lepiej ode mnie. Jeśli dotknę niewłaściwego przycisku, umrę gdzieś w bezmiarze kosmosu.

A więc zawsze może być jeszcze gorzej.

Pędzę w stronę Tau Ceti z prędkością – sprawdzam odczyty na ekranie – 7595 kilometrów na sekundę. Rety! Dwa dni temu przekraczałem 11 tysięcy kilometrów na sekundę. Oto ile może zdziałać stałe przyspieszenie rzędu 1,5 g albo raczej jego spadek. Z perspektywy fizyki na jedno wychodzi. Jeśli przyjąć za punkt odniesienia Tau Ceti, wytracam prędkość.

Jeden z przycisków na panelu sterowania jest opisany słowem Kurs. Przecież nic złego się nie stanie, kiedy go dotknę. Ciekawe, dla ilu śmiałków były to ostatnie słowa w życiu. Powinienem zaczekać, aż komputer uzna, że podróż dobiegła końca. Ale nie mogę się powstrzymać.

Dotykam przycisku. Na monitorze pojawia się układ planetarny Tau Ceti, która zajmuje miejsce w samym środku, a obok niej widnieje grecka litera tau. Aha… teraz już wiem, co oznacza małe t na godle misji. To tau jak w nazwie gwiazdy.

Orbity czterech planet mają na schemacie formę cienkich białych elips. Same planety są oznaczone kółkami, przy których widnieją słupkowe wykresy błędów. Nie dysponujemy szczegółową wiedzą na temat planet pozasłonecznych. Gdybym wiedział, jak uruchomić aparaturę pomiarową, prawdopodobnie mógłbym dokładniej ustalić ich położenie. Jestem o dwanaście lat świetlnych bliżej celu obserwacji niż astronomowie na Ziemi.

Od brzegu ekranu biegnie żółta linia, która między trzecią a czwartą planetą skręca w kierunku gwiazdy i zatacza krąg. Na prostym odcinku linii, spory kawałek przed największą z orbit, zauważam mały trójkącik. To musi być Hail Mary. A żółta linia to mój kurs.

Nad mapą widnieje informacja:

Czas do wyłączenia silników: 0005:20:39:06

Ostatnia cyfra zmienia się co sekundę. W takim razie mam dwie kolejne informacje. Po pierwsze, zostało mi pięć, a właściwie prawie sześć dni do wyłączenia silników. Po drugie, na odliczanie dni przeznaczono cztery cyfry na wyświetlaczu. A to oznacza, że moja podróż trwała co najmniej tysiąc dni, czyli ponad trzy lata. Cóż, na pokonanie takiej odległości światło potrzebuje dwunastu lat, więc i mnie musiało to zająć sporo czasu.

Ach, no tak. Kwestia względności.

Nie mam pojęcia, ile czasu upłynęło. A raczej nie mam pojęcia, jakiego upływu czasu doświadczyłem. Ruch na granicy prędkości światła wywołał dylatację czasu. W efekcie przeżyłem tutaj mniej lat, niż minęło na Ziemi.

Przedziwne zjawisko.

W tej sytuacji przede wszystkim liczy się czas. I niestety, kiedy byłem pogrążony w śpiączce, na Ziemi upłynęło co najmniej trzynaście lat. Nawet jeżeli znajdę od razu rozwiązanie problemu astrofagów, minie kolejnych trzynaście lat, zanim moje odkrycie dotrze na Ziemię. A to oznacza, że ludzie przez ponad ćwierć wieku będą musieli się zmagać z postępującym ochłodzeniem klimatu. Mogę jedynie mieć nadzieję, że wymyślają różne sposoby, żeby jakoś sobie poradzić z tym problemem. Albo przynajmniej ograniczyć szkody. Nie sądzę, aby w ogóle zdecydowali się na tę misję, gdyby nie byli przekonani, że zdołają przetrwać co najmniej dwadzieścia sześć lat.

W każdym razie podróż trwała około trzech lat – z mojego punktu widzenia. To dlatego wprowadzono nas w stan śpiączki farmakologicznej? Czy coś stało na przeszkodzie, abyśmy byli przytomni przez cały ten czas?

Czuję łzę na policzku i dopiero wtedy dociera do mnie, że się wzruszyłem. Decyzja o śpiączce kosztowała życie dwojga moich przyjaciół. Straciłem ich. Nie potrafię sobie przypomnieć ani jednej chwili spędzonej z nimi, ale poczucie straty jest przytłaczające. Wkrótce do nich dołączę. Z tej misji nie ma powrotu. Też tutaj umrę, tylko w przeciwieństwie do nich będę umierał samotnie.

Ocieram łzy i próbuję skupić myśli na czymś innym. Stawką w tej grze jest los mojej planety.

Sądząc po kursie zaznaczonym na mapie, statek automatycznie zajmie pozycje na orbicie Tau Ceti między trzecią a czwartą egzoplanetą. Gdybym miał zgadywać, powiedziałbym, że w odległości jednej au od środka układu. To jednostka astronomiczna odpowiadająca średniej odległości Ziemi od Słońca. Wygodny i bezpieczny dystans między planetą a gwiazdą. A zarazem promień orbity, której okrążenie zajmuje około roku. Tutaj prawdopodobnie dłużej, ponieważ Tau Ceti jest mniejsza od Słońca, więc zapewne ma mniejszą masę. A mniejsza masa oznacza słabszą grawitację i dłuższy okres orbitalny.

No dobra, zostało jeszcze pięć dni do wyłączenia silników. Zamiast manipulować przy układach sterowania, muszę po prostu przeczekać ten czas. Kiedy systemy wirowe przestaną pracować, uruchomię Petrovascope i zobaczę, co się tutaj dzieje. A do tego czasu muszę się dowiedzieć możliwie jak najwięcej o tym statku.

Muszę teraz zrobić wszystko, żeby tylko nie myśleć o Yao i Iljuchinie.

Oficjalna nazwa lotniskowca brzmiała Okręt Marynarki Wojennej Chińskiej Armii Ludowowyzwoleńczej Gansu. Jednak ludzie zaczęli go nazywać Tratwą Stratt i mimo protestów załogi nowa nazwa się przyjęła. Krążyliśmy po Morzu Wschodniochińskim, nie zbliżając się zbytnio do brzegu.

Przez cały rozkoszny tydzień nie zajmowałem się niczym oprócz mojego nowego wynalazku. Żadnych konferencji. Żadnego zawracania głowy. Tylko eksperymenty, projektowanie i prace konstrukcyjne. Przypomniałem sobie, jakie to przyjemne poświęcić się bez reszty działaniu.

Pierwszy prototyp wylęgarni przeszedł z powodzeniem kolejny test. Chociaż nie wyglądał imponująco – składał się w głównej mierze z długiej na dziewięć metrów metalowej rury obwieszonej przyrządami pomiarowymi – podołał zadaniu. Udało się w nim otrzymać zaledwie kilka mikrogramów astrofagów na godzinę, ale sama koncepcja okazała się trafiona.

Miałem do pomocy dwunastoosobowy zespół inżynierów z całego świata. Najlepsi z nich byli dwaj bracia z Mongolii i to im przekazałem kierownictwo, kiedy Stratt wezwała mnie na rozmowę.

Czekała na mnie w sali konferencyjnej przy stole zawalonym jak zwykle papierami. Przed nią stała butelka holenderskiego dżinu i mała szklaneczka. Po raz pierwszy widziałem ją w takiej sytuacji.

– Chciała pani ze mną rozmawiać? – odezwałem się.

Stratt uniosła głowę. Miała podkrążone oczy, jakby od dawna nie spała.

– Tak. Proszę siadać.

Zająłem miejsce na krześle obok niej.

– Nie wygląda pani najlepiej – zagadnąłem. – Co się dzieje?

– Muszę podjąć pewną decyzję i nie jest to łatwe.

– W czym mogę pomóc?

Stratt przesunęła butelkę w moją stronę, ale pokręciłem głową, więc napełniła tylko swoją szklankę.

– Hail Mary będzie miała bardzo mały moduł załogi – powiedziała, napełniając swoją szklaneczkę. – Około stu dwudziestu metrów sześciennych.

– Właściwie to całkiem sporo jak na statek kosmiczny.

– Sporo jak na moduły orbitalne typu Sojuza czy Oriona. Ale jak na stację kosmiczną to niewiele. Około jednej siódmej przedziału załogowego Międzynarodowej Stacji Kosmicznej.

– Rozumiem – odparłem. – W czym tkwi problem?

– Problem w tym – Stratt podała mi żółty skoroszyt – że załoga pozabija się nawzajem.

Zajrzałem do skoroszytu. W środku znajdowały się stare maszynopisy. A właściwie skany starych maszynopisów. Niektóre w języku angielskim, inne w rosyjskim.

– Co to jest?

– W epoce wyścigu kosmicznego Rosjanie przez krótki czas rozważali podbój Marsa. Wychodzili z założenia, że jeśli zdołają wysłać misję załogową na Marsa, w porównaniu z takim sukcesem lądowanie Amerykanów na Księżycu wypadnie blado.

Odłożyłem dokumenty. Cyrylica była dla mnie czarną magią, ale podejrzewałem, że Stratt nie ma z nią problemów. Zawsze sprawiała wrażenie, jakby znała każdy język, z którym miała do czynienia.

– Przy ówczesnej technologii wyprawa na Marsa wymagała przeprowadzenia manewru transferowego Hohmanna, a to oznaczało, że załoga musiałaby spędzić ponad osiem miesięcy na pokładzie statku – kontynuowała Stratt. – Dlatego Rosjanie postanowili sprawdzić, co się stanie, kiedy ludzie zostaną zamknięci w ciasnej przestrzeni na tak długo.

– I co?

– Po siedemdziesięciu dniach zaczęły się regularne bójki. Eksperyment przerwano w dziewięćdziesiątym czwartym dniu, po tym jak jeden z uczestników próbował zadźgać drugiego kawałkiem szkła.

– Jak liczna będzie załoga Hail Mary? – zapytałem.

– Obecny plan zakłada trzy osoby.

– A więc obawia się pani tego, co może się stać, kiedy wyślemy trzech astronautów na czteroletnią wyprawę w statku o kubaturze stu dwudziestu pięciu metrów sześciennych?

– Chodzi nie tylko o to, jak będą się ze sobą dogadywać. Każdy członek załogi wyruszy w drogę ze świadomością, że za kilka lat umrze i do końca swojego krótkiego życia nie będzie oglądał innego świata poza tymi kilkoma pomieszczeniami na statku. Zdaniem psychiatrów, z którymi się konsultowałam, taka sytuacja może doprowadzić do depresji, a nawet samobójstw.

– Racja, to poważne obciążenie psychiczne – przyznałem. – Ale co jeszcze możemy zrobić?

Stratt podsunęła mi spięty plik kartek. Spojrzałem na pierwszą stronę i przeczytałem tytuł: Badania nad naczelnymi i ludźmi w długotrwałej śpiączce farmakologicznej oraz jej szkodliwymi następstwami. Srisuk i in.

– Co to jest?

– Wyniki badań, które przeprowadziła pewna nieistniejąca już firma z Tajlandii. – Stratt zakołysała szklaneczką, wprawiając jej zawartość w ruch. – Ich pomysł polegał na tym, żeby pacjentów chorych na raka wprowadzać w śpiączkę na czas chemioterapii i wybudzać, kiedy następuje remisja albo nowotwór okazuje się nieuleczalny i pozostaje tylko hospicjum. Tak czy inaczej chorzy mogli uniknąć wielu cierpień.

– Pomysł wydaje się świetny.

– Byłby świetny, gdyby nie powodował tylu zgonów. Okazuje się, że organizm ludzki nie jest przystosowany do pozostawania w śpiączce przez długi czas. A chemioterapia ciągnie się miesiącami i często wymaga zastosowania dodatkowego cyklu. Eksperymentowano z różnymi środkami farmakologicznymi, wprowadzając naczelne w stan śpiączki, ale kończyło się to ich śmiercią albo poważnymi uszkodzeniami mózgu.

– Więc dlaczego o tym rozmawiamy?

– Bo to jeszcze nie koniec badań. Przeanalizowano również dane ze szpitalnych kartotek. Przede wszystkim pacjentów, którzy stosunkowo dobrze znieśli długotrwałą śpiączkę. Badacze chcieli ustalić, co łączy tych ludzi, i udało się im.

Ze starych dokumentów rosyjskiej agencji kosmicznej nie miałem szans niczego wyczytać, ale rozprawy naukowe przez wiele lat były moim chlebem powszednim. Zacząłem wertować kartki i przeszedłem do podsumowania.

– Markery genetyczne?

– Tak – powiedziała Stratt. – Odkryli grupę genów, która zapewnia człowiekowi „odporność na śpiączkę”. Właśnie tak to nazywają. Ta sekwencja znajduje się w części genomu, którą naukowcy uważali za „śmieciowe DNA”. Ale najwyraźniej jest to coś, co dawno temu wykształciliśmy w drodze ewolucji z jakiegoś niewiadomego powodu i niektórzy ludzie nadal przechowują ten relikt w swoim kodzie genetycznym.

– Czy Tajowie są pewni, że te geny powodują odporność na śpiączkę? – zapytałem. – Sama zbieżność to jeszcze nie dowód.

– Tak, są tego pewni. Odkryli również taką sekwencję u niższych naczelnych. Cokolwiek to jest, może się wywodzić z zamierzchłej przeszłości ewolucyjnej. Niektórzy spekulują, że odziedziczyliśmy tę cechę po naszych wodnych praprzodkach, którym służyła do hibernacji. W każdym razie przeprowadzono eksperymenty na naczelnych, które mają te geny, i wszystkie przeżyły długotrwałą śpiączkę bez efektów ubocznych. Wszystkie co do jednego.

– Rozumiem, do czego pani zmierza – powiedziałem, odkładając plik kartek. – Należy poddać wszystkich kandydatów testom genetycznym i brać pod uwagę tylko tych, u których występuje ta sekwencja. Wprowadzić członków załogi w śpiączkę farmakologiczną, żeby przez cztery lata nie działali sobie nawzajem na nerwy i nie rozmyślali o niechybnej śmierci.

– Coraz lepiej. – Stratt uniosła szklankę jak do toastu. – Poza tym takie rozwiązanie znacznie upraszcza kwestię odżywiania. Obejdziemy się bez tysięcy kilogramów zróżnicowanych posiłków. Wystarczy odpowiednio zbilansowana zawiesina, którą można podawać przez sondę żołądkową.

Uśmiechnąłem się.

– To brzmi jak spełnione proroctwo. Jak anabioza z powieści science fiction. Tylko dlaczego próbuje pani utopić stres w alkoholu?

– Bo nie wszystko jest takie proste – odparła Stratt. – Przede wszystkim musimy stworzyć całkowicie zautomatyzowany system, który będzie czuwał nad załogą w śpiączce. W razie awarii wszyscy mogą umrzeć. I chodzi nie tylko o monitorowanie funkcji życiowych i aplikowanie odpowiednich środków. Taki system musiałby również dbać o higienę załogi, zapobiegać powstawaniu odleżyn, rozpoznawać i leczyć lżejsze niedyspozycje zdrowotne, jak stany zapalne albo infekcje w miejscu wkłucia wenflonów. Mam na myśli tego rodzaju zadania.

– Myślę, że środowisko medyczne mogłoby coś takiego dla nas przygotować – powiedziałem. – Niech pani użyje swojej władzy i wyda polecenia odpowiednim ludziom.

Stratt upiła kolejny łyk dżinu.

– Ale nasz największy problem dotyczy czegoś innego. Otóż przeciętnie tylko jedna osoba na siedem tysięcy ma tę sekwencję genów.

– Oj!

– No właśnie. Nie będziemy mogli wysłać najbardziej kompetentnych ludzi. Będziemy mogli wysłać jedną siedmiotysięczną najbardziej kompetentnych ludzi.

– Średnio jedną trzyipółtysięczną – skorygowałem. Stratt przewróciła oczami. – Mimo to jedna siedmiotysięczna populacji świata to około miliona ludzi. Proszę na to spojrzeć z tej strony. Możemy wybierać kandydatów z milionowej puli. A potrzebujemy tylko trzech.

– Sześciu. Potrzebujemy załogi rezerwowej. Nie mogę odwołać misji tylko dlatego, że dzień przed startem jeden z uczestników zginie w wypadku samochodowym.

– Dobrze, w takim razie sześciu.

– Tak, sześciu astronautów, którzy mają kwalifikacje pozwalające na prowadzenie badań i zgodzą się na udział w samobójczej misji.

– Sześciu z miliona – powiedziałem, ale Stratt milczała. – Więc albo wybierzemy najlepszych kandydatów, którzy mogą pozabijać się w podróży, albo postawimy na niesprawdzoną technologię medyczną i załogę o słabszych kwalifikacjach.

– Tak czy inaczej ryzyko jest ogromne. To najtrudniejsza decyzja, jaką kiedykolwiek musiałam podjąć.

– Ale dobrze, że ma to pani już za sobą.

Stratt uniosła brwi i popatrzyła na mnie zdumiona.

– Czyżby?

– Owszem – odparłem. – Chciała pani tylko usłyszeć coś, co jest już oczywiste. I ja to powiedziałem. Jeśli załoga będzie przytomna, nic się nie da zaradzić na ryzyko psychozy. Ale mamy parę lat na perfekcyjne dopracowanie technologii, która umożliwi opiekę nad załogą w śpiączce.

Oprócz gniewnego spojrzenia nie doczekałem się żadnej odpowiedzi.

– Zresztą i tak już oczekujemy od tych ludzi poświęcenia życia – dodałem łagodniejszym tonem. – Nie powinniśmy ich narażać dodatkowo na cztery lata udręki emocjonalnej. W tej kwestii nauka i etyka podsuwają taką samą odpowiedź, i dobrze pani o tym wie.

Stratt prawie niedostrzegalnie pokiwała głową. Potem sięgnęła po szklaneczkę i dopiła resztę dżinu.

– W porządku, jest pan wolny – powiedziała, po czym przysunęła sobie laptop i zaczęła stukać w klawiaturę.

Wyszedłem bez słowa. Każde z nas musiało się uporać ze swoimi wyzwaniami.

Przywoływanie wspomnień przychodzi mi teraz z większą łatwością. Nadal nie mogę sobie przypomnieć wszystkiego, ale już nie muszę czekać, aż doznam olśnienia. Po prostu jest tak, jakbym odkrywał rzeczy, które zawsze wiedziałem.

Domyślam się, że należę do ludzi obdarzonych sekwencją genów, która zapewnia odporność na śpiączkę. To wyjaśnia, dlaczego to ja się tu znalazłem, a nie ktoś o dużo lepszych kwalifikacjach.

Ale Yao i Iljuchina też musieli mieć takie geny, a mimo to nie przeżyli. Domyślam się, że wystąpiły u nich jakieś powikłania, z którymi automatyczny system opieki medycznej nie potrafił sobie poradzić. Widocznie nasza Niańka nie była całkiem niezawodna.

Otrząsam się z przygnębiających wspomnień.

Kilka następnych dni to dla mnie próba cierpliwości. Żeby znaleźć sobie jakieś zajęcie, zapoznaję się gruntownie ze statkiem. Przeprowadzam inwentaryzację sprzętu laboratoryjnego. Na samym początku natrafiam na komputer z ekranem dotykowym umieszczony na wysuwanej platformie pod blatem głównego stołu. Tak naprawdę to fantastyczne znalezisko, ponieważ odkrywam w nim szereg funkcji przydatnych w pracach badawczych. Nareszcie coś, na czym się znam, w przeciwieństwie do paneli w przedziale sterowniczym, które nie zawierały nic oprócz informacji związanych ze statkiem.

Z większością programów przeznaczonych do obliczeń i doświadczeń naukowych nieraz miałem już do czynienia. Ale największym przebojem jest biblioteka!

Wygląda na to, że po otwarciu tego folderu mam dostęp dosłownie do wszystkich podręczników i prac naukowych z dowolnych dziedzin. Ale to jeszcze nie wszystko. Jeden z katalogów nosi tytuł Biblioteka Kongresu i zawiera cyfrowy zbiór wszelkiego rodzaju publikacji, które ukazały się w Stanach Zjednoczonych. Niestety nie znajduję żadnej książki o Hail Mary.

Za to mam do dyspozycji całe mnóstwo instrukcji, opisów i dokumentacji technicznych. To istna kopalnia danych. Prawdopodobnie ktoś doszedł do wniosku, że dyski SSD niewiele ważą i nie ma potrzeby selekcjonować informacji. Kurczę, przecież mogli nawet wgrać to wszystko do pamięci ROM.

W ten sposób udostępniono mi również materiały, które z pewnością nie mogły mi się na nic przydać. Ale co tam. Dobrze wiedzieć, że gdyby mnie interesowało, ile powinien wynosić średni wynik pomiaru odbytniczego temperatury u zdrowej kozy, mógłbym to od razu sprawdzić! (Odpowiedź brzmi: 103,4°F, czyli 39,7°C).

Zgłębiając zawartość tego folderu, dokonuję kolejnego odkrycia. Już wiem, w jaki sposób mam przesłać na Ziemię wyniki moich badań. Domyśliłem się już wcześniej, że będę musiał w tym celu wykorzystać Żuczki, ale teraz poznałem szczegóły. W oknie eksploratora oprócz pamięci głównej o niewyobrażalnej pojemności widnieją cztery stosunkowo mniejsze nośniki zewnętrzne oznaczone jako John, Paul, George i Ringo. Każdy z nich ma pięć terabajtów wolnej pamięci. Nietrudno się domyślić, że są to dyski Żuczków.

A jak je wystrzelić, kiedy wszystko będzie gotowe? Żeby się tego dowiedzieć, idę na górę do przedziału sterowniczego. Muszę przebrnąć przez kilka interfejsów na panelu Żuczków, ale w końcu znajduję to, o co mi chodzi. Wygląda na to, że cała procedura startowa ogranicza się do naciśnięcia jednego przycisku z komendą Wystrzel. Domyślam się, że cztery małe rakiety samodzielnie znajdą drogę na Ziemię, orientując się według gwiazd. Skoro Hail Mary dotarła tutaj w taki sposób, one też sobie poradzą. Nie ma potrzeby ryzykować, że we współrzędne kursu wkradnie się ludzki błąd.

Skoro już znalazłem się na górze, postanawiam zgłębić również tajniki panelu Instrumenty badawcze. Pierwszych kilka okien odnosi się do helioskopu, Petrovascope oraz teleskopu, który wykrywa różne zakresy widma elektromagnetycznego, między innymi światło widzialne i podczerwień.

Włączam ten ostatni i rozkoszuję się widokiem gwiazd. Zresztą i tak w polu widzenia nie ma nic innego. Z miejsca, w którym się znajduję, nawet planety krążące wokół Tau Ceti wyglądają jak małe świecące punkciki. Mimo to przyjemnie jest wyjrzeć na zewnątrz z mojego szczelnie zamkniętego małego świata.

Natrafiam również na specjalny ekran przeznaczony do monitorowania czynności poza statkiem. System EVA wygląda mniej więcej tak, jak mógłbym się spodziewać. Szereg kontrolek odnosi się do samego skafandra, co jest praktycznym rozwiązaniem na wypadek jego awarii. Członek załogi siedzący w przedziale sterowania może rozwiązywać ewentualne problemy techniczne, a jego towarzysz na zewnątrz ma zmartwienie z głowy. Poza tym ze schematu wynika, że na kadłubie statku znajduje się skomplikowany system uchwytów. Jest to w zasadzie sieć poręczy, po których może się przesuwać zaczep liny zabezpieczającej. Widocznie ktoś przewidział, że nie obędzie się bez wyjścia w przestrzeń kosmiczną. Prawdopodobnie w celu pobrania próbki tutejszych astrofagów.

Pod warunkiem, że w ogóle tu są.

Wszystko zależy od tego, czy Tau Ceti ma linię Pietrowej. Jeżeli tak, mam szansę zdobyć astrofagi i rozpocząć pierwszy etap badań. Przede wszystkim muszę sprawdzić, czy różnią się czymś od tych, które badałem na Ziemi. Może to jakaś mniej zjadliwa odmiana?

Przez kolejne dwa dni zamartwiam się tym, co będzie dalej. Och, przecież dobrze wiem, co będzie. Ale i tak się tym zamartwiam. Wiercę się niespokojnie na fotelu w przedziale sterowniczym, wlepiając wzrok w zegar, na którym ubywa sekund.

– Znajdziesz się w stanie nieważkości – mówię do siebie. – Nie będziesz spadał. Nic ci nie grozi. Po prostu statek przestanie przyspieszać, ale nic złego się nie stanie.

Nie lubię kolejek górskich i zjeżdżalni wodnych. To wrażenie spadania przyprawia mnie o paniczny strach. Wiem, że za kilka sekund doświadczę właśnie czegoś takiego, ponieważ sztuczna grawitacja, którą zapewnia mi przyspieszenie statku, całkowicie zniknie.

Sekundy płyną nieubłaganie. Cztery… trzy… dwa…

– No to jazda – mówię.

Jeden… zero…

Zgodnie z planem silniki przestają pracować. Ustaje przyspieszenie 1,5 g, które dotąd odczuwałem. Grawitacja znika.

Wpadam w panikę. Żadne przygotowanie psychiczne i tak by nie pomogło. Jestem przerażony. Krzyczę i bezładnie wymachuję kończynami. W końcu zmuszam się, żeby przyjąć pozycję embrionalną, która działa na mnie kojąco, a zwinięty w kłębek już nie stanowię takiego zagrożenia dla kontrolek i monitorów. Rozdygotany latam po przedziale sterowniczym. Mogłem się przypiąć pasami do fotela, ale nie pomyślałem o tym. Dureń ze mnie.

– Nie spadam! – krzyczę. – Nie spadam! Jestem w kosmosie! Wszystko jest w porządku!

Nie jest w porządku. Czuję, jak żołądek podchodzi mi do gardła. Zaraz się porzygam. A w stanie nieważkości to niezbyt przyjemne. O woreczku też nie pomyślałem. Jestem kompletnie nieprzygotowany. Byłem głupi, łudząc się, że siłą perswazji zdołam przezwyciężyć pierwotny lęk.

Rozpinam kołnierz i nachylam głowę. Udaje mi się zdążyć w ostatniej chwili. Zwracam cały Dzień 9 – Posiłek 3, który ląduje pod moim kombinezonem. Potem przyciskam kołnierz do piersi. To obrzydliwe, ale zażegnałem kryzys. Lepsze to, niż gdyby drobinki nadtrawionej papki unosiły się w pomieszczeniu, grożąc zadławieniem.

– O kurde… – jęczę. – Kurde… to jest…

Poradzę sobie jakoś? Czy od tej pory już nie będzie ze mnie żadnego pożytku? Czy ludzkość wyginie, bo źle znoszę stan nieważkości?

Nie.

Zaciskam zęby. Zaciskam pięści. Zaciskam pośladki. Zaciskam każdą część ciała, nad którą potrafię zapanować. To mi daje poczucie kontroli. Mam wrażenie, że coś robię, choć tylko agresywnie się zapieram.

Mija cała wieczność, zanim panika zaczyna słabnąć. Ludzki mózg jest zadziwiający. Człowiek potrafi się przyzwyczaić prawie do wszystkiego. Zaczynam się odnajdywać w nowej sytuacji. Minimalny spadek napięcia nerwowego powoduje sprzężenie zwrotne. Teraz wiem, że będę coraz mniej się bał. A ta świadomość sprawia, że jeszcze szybciej odzyskuję panowanie nad sobą. Ślepe przerażenie zamienia się w zwykły strach, który wkrótce ustępuje miejsca ogólnemu zaniepokojeniu.

Rozglądam się dookoła i czuję, że coś jest nie w porządku. Nic się nie zmieniło, ale teraz nie ma góry i dołu. Wciąż czuję mdłości. Chwytam kołnierz kombinezonu na wypadek, gdybym znów zaczął wymiotować, ale nie jest to konieczne. Mój żołądek chyba też zaczyna dochodzić do siebie.

Ogarnia mnie obrzydzenie, kiedy czuję ciepłe wymiociny rozlewające się na piersi pod kombinezonem. Muszę się przebrać.

Nurkuję w kierunku włazu i gdy jestem po drugiej stronie, odpycham się nogami od przegrody. W laboratorium muszę lawirować między dziesiątkami przedmiotów. Kiedy robiłem inwentaryzację, zostawiłem na stole sporo rzeczy, które teraz dryfują w powietrzu, unoszone podmuchami z kratek wentylacyjnych.

– Dureń ze mnie – mruczę pod nosem.

Naprawdę powinienem był to przewidzieć.

Wpadam do sypialni. Oczywiście tam również lewituje mnóstwo gratów. Otworzyłem większość zasobników z przedziału magazynowego, żeby zobaczyć, co jest w środku. Teraz wszystkie pakiety oraz ich zawartość latają po całym pomieszczeniu.

– Umyj mnie! – rozkazuję robotowi.

Mechaniczne ręce nie reagują. Rozbieram się i zwiniętym kombinezonem ścieram z siebie całe to ohydztwo. Najprawdopodobniej na Ziemi ktoś uznał, że na kabinę prysznicową szkoda miejsca na statku, ale kilka dni temu znalazłem wysuwaną ze ściany umywalkę z gąbkami. Teraz korzystam z niej, żeby doprowadzić się do porządku. Nie wiem, co zrobić z zabrudzonym ubraniem.

– Pranie? – mówię.

Odsuwa się panel w suficie, a metalowe ręce odbierają ode mnie brudny kombinezon, po czym wkładają go do otworu. Co się dzieje z zawartością, kiedy w środku zaczyna brakować miejsca? Nie mam pojęcia.

Łapię w locie zapasowy kombinezon i naciągam na siebie. Ubieranie się w stanie nieważkości to interesujące doświadczenie. Nie powiedziałbym, że jest trudniej, ale na pewno inaczej. Zapinam zamek i czuję, że mój nowy strój jest trochę przyciasny. Zerkam na identyfikator. Okazuje się, że to kombinezon Yao. Cóż, uwiera mnie tylko trochę. A poza tym nie mam ochoty szukać swojego w tym latającym bałaganie, bo zajęłoby mi to cały dzień. Później to wszystko uporządkuję.

W tej chwili jestem zbyt podekscytowany i jak najszybciej chcę zobaczyć, co jest na zewnątrz. Chyba trudno się dziwić, co? Jestem pierwszym człowiekiem, który bada obcy układ słoneczny! I to będąc na miejscu!

Odbijam się od podłogi i… zamiast trafić we właz zderzam się z sufitem. Na szczęście w ostatniej chwili unoszę ręce, żeby osłonić głowę. Odbijam się i ląduję z powrotem na podłodze.

– Au… – mruczę.

Powtarzam manewr, tym razem znacznie wolniej, i bez przeszkód przedostaję się na drugą stronę. Potem szybuję przez laboratorium i wpadam do przedziału sterowniczego. Odkąd znikła grawitacja, poruszanie się po statku jest bez dwóch zdań dużo łatwiejsze. Muszę przyznać, że to nawet niezła zabawa, chociaż wciąż jeszcze trochę mnie mdli. Przyciągam się do fotela pilota i zapinam pas, żeby nie odlecieć.

Na ekranie nawigacyjnym widnieje informacja: Główna trasa zakończona. Na monitorze systemów wirowych obok parametru Siła ciągu widzę odczyt: 0. Ale, co najważniejsze, monitor Petrovascope informuje: Gotowy do użycia.

Zacieram ręce i sięgam do ekranu dotykowego. Interfejs jest całkiem prosty. Ikonka w rogu pełni funkcję przełącznika między dwoma trybami pracy – Światło widzialne i Częstotliwość Pietrowej. Obecnie jest ustawiony na pierwszej pozycji, a resztę ekranu zajmuje widok ze statku. Wygląda jak kadr ze zwykłej kamery. Dotykam ekranu i okazuje się, że mogę zmieniać kąt ujęcia, operować zoomem, obracać i przesuwać obraz, a także robić inne sztuczki.

Nie widzę nic oprócz gwiazd w oddali. Domyślam się, że powinienem wykonać obrót panoramiczny. Kilka razy przesuwam w lewo palcem po ekranie, próbując znaleźć Tau Ceti. Niestety nie mam układu odniesienia, który ułatwiłby mi zadanie. Co kilka ruchów w lewo przesuwam obraz w dół, żeby zbadać jak najszerszy obszar. W końcu natrafiam na Tau Ceti, która jednak wygląda nie tak, jak się spodziewałem.

Kilka dni temu, kiedy obserwowałem ją przez helioskop, nie różniła się niczym od innych gwiazd. Teraz na ekranie widzę jednolite czarne koło otoczone mglistym kręgiem światła. Od razu uświadamiam sobie dlaczego.

Petrovascope to bardzo czułe urządzenie. Jest tak dostrojone, żeby wykrywać nawet najmniejsze ilości promieniowania o częstotliwości Pietrowej. Tymczasem gwiazda emituje nieprzyzwoicie dużo promieniowania o wszystkich częstotliwościach. Efekt byłby porównywalny do patrzenia na słońce przez lornetkę, dlatego teleskop musi mieć jakieś zabezpieczenie. Prawdopodobnie jest wyposażony w metalową płytkę, która osłania jego czujniki, ilekroć gwiazda znajdzie się w polu widzenia. A więc patrzę na kawałek blaszki. Sprytne rozwiązanie.

Sięgam do przełącznika. Nadeszła chwila prawdy. Nie wiem, co zrobię, jeśli nie zobaczę teraz linii Pietrowej. Na pewno postaram się coś wymyślić, ale i tak będę zgubiony.

Przełączam częstotliwość. Gwiazdy w oddali znikają. Rozmyty krąg światła wokół Tau Ceti jest nadal widoczny. Mogłem się tego spodziewać. To korona gwiazdy emitująca ogromne ilości światła, a część tego promieniowania musi mieć częstotliwość Pietrowej.

Rozpaczliwie wpatruję się w monitor, ale z początku niczego nie widzę. Zauważam to dopiero po chwili. Piękny ciemnoczerwony łuk, który jednym końcem dotyka dolnej części gwiazdy.

Klaszczę.

– Jest!

Tego kształtu nie można z niczym pomylić. To jest linia Pietrowej! Tau Ceti ma linię Pietrowej! Rozpiera mnie entuzjazm i zaczynam podrygiwać radośnie w fotelu. Taniec w warunkach zerowej grawitacji nie wypada zbyt efektownie, ale daję z siebie wszystko.

Teraz już wiem, na czym stoję. Czeka mnie tyle eksperymentów, że muszę się zastanowić, od czego zacząć. Na początek powinienem ustalić, dokąd prowadzi linia. Na pewno do jednej z planet, to oczywiste. Ale do której? I co się z tym wiąże? Powinienem też pobrać próbkę, żeby sprawdzić, czy tutejsze astrofagi różnią się od tych, które badałem na Ziemi. Mógłbym przelecieć przez linię Pietrowej, a potem wyjść na zewnątrz i zeskrobać pył z kadłuba statku. Gdybym chciał sporządzić listę eksperymentów, które powinienem przeprowadzić, zajęłoby mi to kilka dni!

Moją uwagę przyciąga błysk na ekranie. Mały świecący punkcik, który natychmiast gaśnie.

– Co to? – mówię do siebie. – Kolejny trop?

Błysk się powtarza. Obracam lekko teleskop i robię zbliżenie. Obserwuję teraz wycinek przestrzeni znacznie oddalony od linii Pietrowej i Tau Ceti. Co to było? Może któraś z planet albo asteroida?

Domyślam się, jak mogło dojść do takiego zjawiska. Refleks światła Tau Ceti na powierzchni asteroidy był tak mocny, że wychwycił go Petrovascope. Widzę tylko migotanie, więc asteroida prawdopodobnie ma nieregularny kształt, obraca się i…

Mrugający punkcik zamienia się teraz w źródło ciągłego światła. Jakby ktoś wymienił zepsutą jarzeniówkę. Teraz świeci bez przerwy.

– Co… co to jest? – mamroczę, wpatrując się w ekran.

Światło staje się coraz mocniejsze. Nie od razu. Przybiera na sile stopniowo. Przyglądam się mu przez minutę. Mam wrażenie, że jaśnieje coraz szybciej.

Czyżby zbliżał się do mnie jakiś obiekt?

W mojej głowie natychmiast pojawia się hipoteza – może astrofagi w jakiś sposób przyciągają się nawzajem. Może jakaś ławica tych mikroorganizmów dostrzegła poświatę silników Hail Mary, a ponieważ reagują na promieniowanie o takiej właśnie częstotliwości, teraz lecą w moją stronę? Może w taki sposób łączą się w większe grupy podczas migracji? Czy w takim razie te, które mnie zauważyły, spodziewają się, że zaprowadzę je do planety bogatej w dwutlenek węgla?

Interesująca teoria. Ale nie mam żadnych dowodów na jej poparcie.

Jasny punkt świeci coraz mocniej i mocniej. A potem niespodziewanie gaśnie.

– Co…?

Czekam kilka minut, ale światło już się nie pojawia. Staram się zapamiętać szczegóły tej anomalii, ale to jedyne, co mogę w tej chwili zrobić. Cokolwiek to było, znikło z pola widzenia.

Postanawiam zająć się znów linią Pietrowej. Przede wszystkim chcę się dowiedzieć, do której z planet prowadzi. Przypuszczam, że będę musiał się nauczyć sterowania statkiem, ale to wyzwanie zostawiam sobie na później.

Kieruję teleskop z powrotem na linię Pietrowej i od razu zauważam, że coś się zmieniło. Połowa świetlistego obłoku po prostu… zniknęła.

Ciemnoczerwony łuk ciągnie się od bieguna Tau Ceti, ale z niewiadomego powodu urywa się nagle w miejscu, które wygląda na przypadkowe.

– Co się stało?

Czyżbym zaburzył ich wzorzec migracji? Jeśli to takie łatwe, być może ktoś na Ziemi zaobserwował podobne zjawisko, kiedy Hail Mary opuszczała nasz Układ Słoneczny?

Powiększam obraz. Miejsce, w którym linia się kończy, ma gładkie i regularne brzegi, jakby ktoś ją przeciął wielkim nożem i wyrzucił odcięty kawałek. Ale przecież gigantyczny obłok migrujących astrofagów nie mógł ot tak wyparować bez śladu. Przychodzi mi na myśl prostsze wyjaśnienie – pewnie coś osiadło na obiektywie teleskopu. Jakaś drobinka pyłu kosmicznego. A może stadko nadgorliwych astrofagów? Byłoby miło z ich strony. Miałbym kogo zaprosić pod mikroskop.

W końcu dochodzę do wniosku, że w trybie światła widzialnego łatwiej mi będzie zobaczyć, co się stało. Dotykam przełącznika na monitorze. I wtedy wszystko staje się jasne.

Jakiś duży obiekt zasłania mi widok na linię Pietrowej. Jest bardzo blisko. Od mojego statku dzieli go zaledwie kilkaset metrów. Ma kształt zbliżony do trójkąta, a wzdłuż jego kadłuba ciągną się żebrowate wypukłości.

Tak. Kadłuba. Bo to nie jest asteroida. Ma zbyt gładkie i równe brzegi. Nie ulega wątpliwości, że patrzę na dzieło czyichś rąk. Takie kształty nie występują w naturze.

To jest statek kosmiczny!

W układzie planetarnym Tau Ceti znajduje się jeszcze jeden statek. Błyski światła, które widziałem, pochodziły z jego silników. Zatem wykorzystywał astrofagi jako napęd, tak samo jak Hail Mary. Ale jego budowa, ten kształt… nie przypomina żadnego statku kosmicznego, jaki kiedykolwiek widziałem. W całości składa się z dużych płaskich powierzchni, a to najgorsze rozwiązanie, jakie można zastosować w konstrukcjach narażonych na działanie wysokiego ciśnienia. Nikt przy zdrowych zmysłach nie zaprojektowałby statku kosmicznego o takiej sylwetce.

W każdym razie nikt na Ziemi.

Mrugam kilkakrotnie i z trudem przełykam ślinę.

To jest… to jest statek obcych. Zbudowany przez obcą cywilizację. Na tyle zaawansowaną, by podróżować w kosmosie.

A więc jednak nie jesteśmy sami we Wszechświecie. Właśnie spotkałem naszych sąsiadów.

– Ja pierdolę!

ROZDZIAŁ 7

W mojej głowie kotłuje się naraz mnóstwo myśli. Nie jesteśmy jedynym rozumnym gatunkiem we Wszechświecie. Właśnie spotkałem obcych. Na jakiej zasadzie działa ten dziwny statek? Czy oni tutaj mieszkają? Czy to jest ich układ słoneczny? Czy doprowadziłem do incydentu międzyplanetarnego, wkraczając na ich terytorium?

– Oddychaj głęboko – mówię do siebie.

Dobra, a teraz po kolei. A jeżeli ten statek również pochodzi z Ziemi? Tylko że po prostu go nie pamiętam? Kurczę, minęło kilka dni, zanim sobie przypomniałem, jak się nazywam. Być może ludzie wysłali więcej statków o różnych kształtach. Prawdopodobnie dla zabezpieczenia, żeby mieć pewność, że przynajmniej jeden z nich wypełni swoją misję. Może ten drugi statek nazywa się Chwała Allaha albo Błogosławieństwo Wisznu.

Rozglądam się po przedziale sterowania. Otaczają mnie monitory i kontrolki odpowiadające za wszystkie funkcje, ale nie ma wśród nich żadnego systemu łączności. Owszem, na panelu EVA zauważyłem wcześniej kontrolkę radia, ale oczywiście miało ono służyć do komunikacji między członkami załogi. Gdyby wysłano więcej statków, na pewno zostałyby wyposażone w coś, co pozwalałoby załogom porozumiewać się ze sobą.

A poza tym tamten statek… nie, to szaleństwo.

Wodzę wzrokiem po konsoli nawigacyjnej, aż w końcu znajduję ekran radaru. Już wcześniej rzucił mi się w oczy, ale nie przywiązywałem do niego większej wagi. Doszedłem wtedy do wniosku, że zainstalowano go po to, żebym mógł manewrować w pobliżu asteroid lub innych obiektów i uniknąć zderzenia z nimi.

Po kilku niepewnych podejściach udaje mi się go włączyć. Radar natychmiast wykrywa drugi statek i włącza się alarm. Świdrujący jazgot boleśnie przeszywa moje uszy.

– Przestań! – krzyczę.

Gorączkowo omiatam wzrokiem ekran, aż w końcu znajduję przycisk Wycisz dźwięk alarmu. Naciskam go i hałas ustaje. Teraz mogę się przyjrzeć temu, co zajmuje resztę ekranu. Zauważam sporo danych pomiarowych, które znajdują się w okienku oznaczonym Obiekt A. Domyślam się, że gdyby radar namierzył więcej obiektów, każdy miałby osobne okienko. Ale mniejsza o to. Odczyt zawiera tylko suche liczby. Ale nie mogę liczyć na nic bardziej szczegółowego – w końcu to tylko radar, a nie skaner izometryczny ze Star Treka.

Prędkość obiektu wynosi zero. Czyli obcy poruszają się z prędkością identyczną z moją. To nie może być przypadek.

Odległość wynosi 217 metrów. Zakładam, że jest to odległość do najbliższego punktu tamtego statku. Chyba że średnia… Nie, raczej nie. W końcu przeznaczeniem tego systemu jest zapobieganie kolizjom.

Skoro mowa o kolizjach, 217 metrów jest śmiesznie małym dystansem w porównaniu z rozmiarami układu słonecznego. Niemożliwe, aby doszło do zbiegu okoliczności. Ten statek znalazł się tutaj wyłącznie z mojego powodu.

Kolejny parametr, rozmiar kątowy, wynosi 35,44 stopnia. Tutaj potrzeba kilku prostych obliczeń. Otwieram panel narzędzi podręcznych i włączam kalkulator. Obiekt oddalony o 217 metrów zajmuje 35,44 stopnia pola widzenia. Zakładam, że pole widzenia radaru obejmuje 360 stopni – w przeciwnym razie byłby to zwykły bubel – i wprowadzam do kalkulatora wartości potrzebne do przeliczenia rozmiaru kątowego na liniowy.

Wychodzi mi, że tamten statek jest długi na 139 metrów. Po zaokrągleniu.

Na innym ekranie otwieram panel Astrofagi. Z małego schematu wynika, że Hail Mary ma tylko 47 metrów długości. A zatem statek obcych jest trzy razy większy od mojego. Niemożliwe, żeby coś tak ogromnego wystrzelono z Ziemi.

A poza tym ten kształt. Dlaczego on jest płaski? Przenoszę wzrok z powrotem na monitor teleskopu Pietrowej, który teraz pełni funkcję kamery.

W samym środku kadłuba mieści się bryła przypominająca diament. Z mojego punktu widzenia wygląda jak romb, ale domyślam się, że to ośmiościan foremny. Jak sama nazwa wskazuje, ma osiem ścian, każdą w kształcie trójkąta. Sam ten element wydaje się dorównywać rozmiarami mojemu statkowi.

Diament jest połączony trzema grubymi słupami – nie wiem, jak inaczej je nazwać – z szeroką trapezoidalną podstawą. Ta część wygląda mi na tył statku. Natomiast z przedniej części diamentu wystaje długi pręt – inne określenia nie przychodzą mi do głowy – do którego są przytwierdzone równolegle do osi statku cztery płaskie tafle. Może panele słoneczne? Pręt sięga aż do piramidy na końcu kadłuba. Domyślam się, że to dziób statku.

Wszystkie elementy konstrukcji są płaskie. Nawet słupy mają graniasty przekrój. Kto to wymyślił i dlaczego? Wielkie płaskie powierzchnie w statku kosmicznym to poroniony pomysł. Przypuszczam, że w środku panuje sztucznie wytworzone ciśnienie atmosferyczne, które zapewnia przeżycie załodze. Płaskie ściany nie sprawdzają się w takich warunkach.

Chyba że to tylko sonda i w środku nie ma nikogo, kto potrzebowałby sztucznej atmosfery. Ale nawet jeżeli mam przed sobą bezzałogowe urządzenie zbudowane przez obcych, a nie statek, i tak jest to najbardziej ekscytujący moment w dziejach ludzkości.

Tak czy inaczej jest to coś napędzanego przez astrofagi. Świadczy o tym stałe promieniowanie o częstotliwości Pietrowej, które widziałem wcześniej. Interesujące, że obcy korzystają z tej samej technologii, co my. Ale trudno się dziwić, zważywszy na fakt, że astrofagi są najdoskonalszą z możliwych form magazynowania energii. Kiedy europejscy marynarze pierwszy raz spotkali azjatyckich marynarzy, nikt nie był zaskoczony, że jedni i drudzy używają żagli.

Ale dlaczego? To pytanie nie daje mi spokoju. Ktoś po tamtej stronie – albo coś, jeśli mam do czynienia z jednostką sterowaną przez komputer – postanowił się do mnie zbliżyć. Jak w ogóle odkrył, że tu jestem?

Przypuszczalnie w taki sam sposób, w jaki ja odkryłem jego obecność. Zauważył potężne promieniowanie moich silników. A ponieważ tył mojego statku był zwrócony w stronę Tau Ceti, mimowolnie posłałem mu sygnał o mocy pięciuset czterdziestu bilionów watów. W zależności od tego, gdzie się wtedy znajdował, mógł zobaczyć blask silniejszy nawet od samej gwiazdy. W każdym razie jeśli chodzi o promieniowanie podczerwone o częstotliwości Pietrowej.

Czyli obcy też widzą fale elektromagnetyczne w tym zakresie. Tak samo jak ja.

Przyglądam się dokładnie konsoli systemów wirowych, aż natrafiam na ekran opatrzony opisem Sterowanie ręczne. Kiedy go uaktywniam, pojawia się tekst ostrzeżenia:

„Sterowanie ręczne jest zalecane tylko w sytuacjach awaryjnych. Czy na pewno chcesz wejść w tryb sterowania ręcznego?”.

Wpisuję: „Tak”.

Pojawia się kolejny komunikat:

„Wymagane drugie potwierdzenie. Wpisz T-A-K, żeby wejść w tryb sterowania ręcznego”.

Wzdycham ciężko i wpisuję: „T-A-K”.

W końcu pojawia się interfejs sterowania ręcznego. Jego widok trochę mnie przeraża, ale nie dlatego, że jest skomplikowany. Wręcz przeciwnie – przerażająca jest jego prostota.

Na ekranie widnieją trzy suwaki opisane Napęd 1, Napęd 2 i Napęd 3. Wszystkie są ustawione w pozycji „0”. Przy każdym z nich na przeciwnym końcu skali znajduje się oznaczenie 10 N. zapewne chodzi o niutony, jednostkę siły. Przypuszczam, że gdybym ustawił wszystkie trzy suwaki na maksimum, uzyskałbym siłę 30 milionów niutonów. To około sześćdziesięciu razy więcej, niż wytwarzają silniki jumbo jeta podczas startu.

Nauczyciele przyrody znają wiele takich przypadkowych faktów.

Oprócz suwaków do sterowania napędem głównym zauważam jeszcze kilka mniejszych. Są podzielone na grupy opisane Skręt, Nachylenie i Przechył. Zapewne na bokach kadłuba znajdują się małe silniki manewrowe, które służą do obracania statku w trzech płaszczyznach. Teraz widzę, dlaczego manipulowanie przy sterach jest złym pomysłem. Jeden błąd i wprowadzę statek w ruch wirowy, który rozerwie go na kawałki. Ale okazuje się, że ktoś przewidział takie zagrożenie, gdyż na środku ekranu widnieje przycisk „Zresetuj wszystkie obroty”.

Ponownie spoglądam na monitor teleskopu Pietrowej. Obiekt A nie zmienił swojej pozycji. Jest nadal po lewej stronie Hail Mary, lekko wysunięty do przodu.

Przełączam Petrovascope z powrotem na częstotliwość Pietrowej i ekran staje się prawie całkiem czarny. W tle znów widzę ciemnoczerwoną linię astrofagów zasłoniętą częściowo przez statek obcych.

– Ciekawe, co teraz zrobisz… – mruczę.

Wybieram Napęd 2, czyli środkowy system wirowy. Siła jego odrzutu działa wzdłuż osi statku, więc mam nadzieję, że nie wywoła znacznego odchylenia. Zaraz się przekonamy.

Na sekundę przestawiam suwak na 0,1 procenta mocy i cofam na 0.

Nawet jeden silnik wytwarzający jedną tysięczną mocy przez jedną sekundę zdołał sprawić, że statek lekko się poruszył. W okienku Obiekt A na ekranie radaru odczyt pomiaru prędkości wynosi 0,086 metra na sekundę. Ten minimalny odrzut nadał Hail Mary prędkość około ośmiu centymetrów na sekundę, ale nie to jest w tej chwili najważniejsze. Teraz interesuje mnie tamten drugi statek.

Wpatruję się w ekran Petrovascope. Kropelka potu odrywa się od mojego czoła i odlatuje. Mam wrażenie, że serce zaraz wyskoczy mi z piersi.

I nagle tył statku rozświetla krótki błysk o częstotliwości Pietrowej. Na jedną sekundę. Ktoś zrobił to samo co ja.

– O rany!

Kilka razy poruszam suwakiem środkowego napędu. Trzy krótkie impulsy, jeden długi, a potem jeszcze jeden krótki. Nie, nie nadaję żadnej wiadomości. Chcę tylko zobaczyć, jaka będzie reakcja.

Tym razem obcy byli lepiej przygotowani. Niemal natychmiast drugi statek powtórzył tę samą sekwencję.

Zszokowany robię gwałtowny wdech. Uśmiecham się, wykrzywiam twarz w grymasie niedowierzania, a potem znów się uśmiecham. Zbyt wiele wrażeń naraz.

Reakcja była zbyt szybka jak na sondę. Gdybym miał do czynienia z obiektem bezzałogowym, musiałby być oddalony od operatora o co najwyżej kilka minut świetlnych, a nie widzę w takiej odległości żadnej planety, na której mogłoby się znajdować centrum sterowania.

Teraz już nie mam wątpliwości, że na pokładzie tamtego statku znajduje się inteligentna forma życia. Niewiele ponad dwieście metrów dzieli mnie od najprawdziwszego obcego! To znaczy… mój statek napędzają obce formy życia. Ale nie są inteligentne jak ta!

Rany Julek! To się dzieje naprawdę! Pierwszy kontakt z cywilizacją pozaziemską! I to ja jestem człowiekiem, który po raz pierwszy spotyka obcych!

Obiekt A – bo tak zacząłem nazywać ich statek – znów włącza silniki. Wytężam wzrok, żeby zapamiętać sekwencje, ale kończy się na jednym słabym błysku. Załoga nie nadaje sygnałów. To tylko korekta kursu.

Spoglądam na ekran radaru. Oczywiście Obiekt A znajduje się wciąż w tej samej pozycji względem Hail Mary i utrzymuje dystans dwustu siedemnastu metrów.

Otwieram panel Instrumenty badawcze i włączam główny teleskop. Chyba jestem zbyt podekscytowany i nie myślę trzeźwo, skoro wpadłem na to tak późno. Teraz obraz jest dużo lepszy w porównaniu z Petrovascope działającym w trybie światła widzialnego, który pełni tylko funkcję pomocniczą i służy do wyszukiwania obiektów do obserwacji w podczerwieni. Dzięki niesamowicie wysokiej rozdzielczości obraz wciąż jest ostry, nawet kiedy robię zbliżenia. Nareszcie mogę dokładnie się przyjrzeć obcemu statkowi.

Jego kadłub pokrywają szare i piaskowe plamy. Ich układ jest nieregularny i nie mają wyraźnych konturów, jakby ktoś niedokładnie zmieszał dwa różne barwniki.

Zauważam ruch w rogu ekranu. Jakiś obiekt o nieregularnym kształcie przesuwa się wzdłuż kadłuba. Dopiero teraz widzę, że całą powierzchnię statku pokrywa sieć wąskich kolein. W jednej z nich jak po torze porusza się słupek, z którego wystaje pięć przegubowych ramion. Każde ramię jest zakończone klamrowatą dłonią.

To musi być robot, myślę. Pewnie sterowany ze środka. W każdym razie tak przypuszczam, bo nie przypomina małego zielonego ludzika ani tym bardziej obcego w skafandrze kosmicznym. Choć i tak nie mam pojęcia, jak mogłoby wyglądać jedno i drugie.

Tak, jestem pewien, że to robot. Na stacjach kosmicznych krążących po orbicie Ziemi też są takie. Dzięki nim można wykonywać różne prace na zewnątrz bez konieczności wkładania skafandra.

Robot sunie po kadłubie, aż w końcu zatrzymuje się w punkcie najbardziej zbliżonym do Hail Mary. Mogę się opierać jedynie na wyczuciu, ale wydaje się bardzo mały na tle całego statku. Możliwe, że jest moich rozmiarów, ale to tylko spekulacje. W jednym z chwytaków trzyma cylindryczny przedmiot. Wyciąga mechaniczne ramię na całą długość i delikatnie zwalnia zacisk.

Cylinder zaczyna przemieszczać się powoli w stronę mojego statku. Obraca się i koziołkuje w przestrzeni, ale i tak porusza się bardzo płynnie.

Zerkam na ekran radaru. Prędkość Obiektu A wynosi zero. Na monitorze pojawia się teraz okno Obiektu B. Widnieje w nim mały obiekt, który zbliża się do mnie z prędkością 8,6 centymetra na sekundę.

Interesujące. Z identyczną prędkością poruszała się przed chwilą Hail Mary, kiedy odpaliłem środkowy napęd, żeby się przywitać. To nie może być przypadek. Ktoś chce mi przekazać ten cylindryczny przedmiot i wysyła go do mnie z prędkością, która w jego mniemaniu jest dla mnie odpowiednia.

– Bardzo uprzejmie z waszej strony… – mówię.

Widocznie obcym nie brakuje również elegancji.

Muszę założyć, że mają wobec mnie przyjazne zamiary. Bądź co bądź dokładają starań, żeby odpowiedzieć na moje powitanie i dostosować się do mnie. Zresztą, cóż mógłbym zrobić, gdyby mieli wrogie zamiary? Tylko umrzeć. Nic innego by mi nie pozostało. Jestem naukowcem, a nie Buckiem Rogersem.

No cóż, mógłbym się obrócić dyszami w ich stronę i ustawić systemy wirowe na pełną moc, żeby potężne promieniowanie zamieniło… ale nie. Nie powinienem teraz myśleć o takich rzeczach.

Szybko obliczam, że cylinder doleci do mnie w pięćdziesiąt dwie minuty. Tyle mam czasu, żeby włożyć skafander, wyjść na zewnątrz i zająć pozycję na kadłubie Hail Mary jako pierwszy człowiek, który przyjmie podanie od rozgrywającego z pozaziemskiej drużyny.

Miałem już okazję zaznajomić się z działaniem śluzy, kiedy oddawałem swoim towarzyszom ostatnią posługę i…

Iljuchina byłaby teraz zachwycona. Wyobrażam ją sobie, jak dosłownie miota się po kabinie ogarnięta entuzjazmem, podczas gdy Yao zachowuje stoicki spokój, ale uśmiecha się ukradkiem, myśląc, że na niego nie patrzymy.

W stanie nieważkości łzy przywierają do moich oczu, zasłaniając mi całkowicie pole widzenia. Jakbym próbował coś zobaczyć pod wodą. Ocieram je i odruchowo otrzepuję dłoń. Kropelki rozpryskują się na przeciwległej ścianie, ale nie mam teraz czasu ma porządki. Muszę odebrać przesyłkę.

Odpinam pas i szybuję w stronę śluzy. W głowie kotłują mi się dziesiątki myśli i pytań, z których rodzą się szalone podejrzenia i bezpodstawne obawy. A może to właśnie ta cywilizacja wyhodowała astrofagi. Może udoskonaliła je genetycznie, żeby uzyskać paliwo rakietowe, w którym kumuluje się energia słoneczna. Może kiedy im wyjaśnię, co zagraża Ziemi, podsuną mi jakieś rozwiązanie. A może opanują Hail Mary i złożą jaja w moim mózgu. Nigdy nic nie wiadomo.

Otwieram wewnętrzne drzwi śluzy i wyciągam skafander Orłan MKS2. Tylko czy w ogóle mam pojęcie, jak to na siebie włożyć? Albo jak bezpiecznie z tego korzystać?

Zwalniam blokadę i otwieram klapę z tyłu skafandra. Potem włączam główne zasilanie, przestawiając dźwigienkę na pasie. Skafander ożywa niemal natychmiast i na przymocowanym do modułu piersiowego wyświetlaczu pojawia się status: „Wszystkie systemy sprawne”. Co jest, do licha? Robię wszystko na pewniaka.

Prawdopodobnie załoga Hail Mary przeszła gruntowne szkolenie. Wiem, jak się obchodzić ze skafandrem, tak samo jak znam się na fizyce. Ta wiedza siedzi w mojej głowie, tylko nie pamiętam, jak ją zdobyłem.

W odróżnieniu od amerykańskich modeli złożonych z kilku elementów, których połączenie wymaga skomplikowanych operacji, rosyjski skafander typu Orłan jest w zasadzie jednoczęściową powłoką. Wchodzi się do niego, zamyka się szczelnie klapę i gotowe. Cały proces przypomina wylinkę owada w odwrotnej kolejności.

Wślizguję się do środka przez duży prostokątny otwór w plecach. Stan nieważkości znacznie ułatwia mi zadanie, bo nie muszę się szamotać z ciężkim kombinezonem. Dziwne. Wiem, że teraz idzie mi łatwiej niż w warunkach ziemskiej grawitacji, ale nie potrafię sobie przypomnieć, jak robiłem to poprzednim razem. Prawdopodobnie doznałem uszkodzenia mózgu wskutek śpiączki.

Ale na razie jestem całkiem sprawy. Dalej robię swoje.

Wsuwam ręce i nogi do odpowiednich otworów. Wiem, że w kombinezonie pokładowym nie będzie mi wygodnie. Powinienem mieć na sobie specjalny strój i wiem nawet, jak wygląda, ale ponieważ służy on tylko do regulacji termicznej i monitorowania funkcji życiowych, nie zawracam sobie nim teraz głowy. Nie mam czasu na przeszukiwanie magazynu. Przesyłka od obcych jest coraz bliżej.

Kiedy moje kończyny są już na swoim miejscu, zapieram się nogami o ścianę śluzy, żeby docisnąć do przeciwległej ściany otwartą klapę. Gdy prześwit za moimi plecami ma już tylko kilka cali – a raczej centymetrów, bo to w końcu rosyjski produkt – na module piersiowym zapala się zielona dioda. Unoszę dłoń w grubej rękawicy i naciskam przycisk samouszczelniania. Rozlega się seria metalicznych trzasków, kiedy zapadki wskakują na miejsce i klapa zamyka się z głośnym plaśnięciem. Jarzący się na zielono wyświetlacz informuje mnie, że zapas tlenu wystarczy mi na siedem godzin, a ciśnienie wewnątrz skafandra wynosi czterysta hektopaskali, czyli około czterdziestu procent ziemskiego ciśnienia atmosferycznego na poziomie morza. W skafandrach kosmicznych to normalne.

Wszystko zajęło mi tylko pięć minut. Teraz mogę iść na spacer.

Co ciekawe, nie muszę przechodzić dekompresji. Astronauci na stacjach kosmicznych przed każdym wyjściem na zewnątrz spędzają po kilka godzin w śluzie, przyzwyczajając się powoli do zmiany ciśnienia. Ja nie mam tego problemu. Najwyraźniej ciśnienie w przedziale załogowym Hail Mary też jest obniżone.

Dobre rozwiązanie. Na stacjach kosmicznych krążących po orbicie okołoziemskiej utrzymuje się pełne ciśnienie atmosferyczne wyłącznie na wypadek, gdyby astronauci musieli nagle przerwać misję i szybko wrócić na Ziemię. Ale widocznie ktoś uznał, że załoga Hail Mary i tak nie ma dokąd wracać, więc równie dobrze może cały czas przebywać w niskim ciśnieniu. Wiąże się to z mniejszym obciążeniem konstrukcji kadłuba i pozwala na natychmiastowe opuszczenie statku.

Robię głęboki wdech i wydech. Z tyłu rozlega się cichy szum i czuję, jak moje plecy i ramiona owiewa chłodne powietrze. Orłan ma klimatyzację. W środku robi się całkiem przyjemnie.

Zaciskam dłoń na poręczy i obracam się w miejscu. Potem zamykam wewnętrzne drzwi śluzy i ciągnę za dźwignię, żeby rozpocząć dehermetyzację. Włącza się pompa. Jest głośniejsza, niż sądziłem – jak silnik motocyklowy na wysokich obrotach. Wciąż trzymam dłoń na dźwigni. Wystarczy popchnąć ją z powrotem do pozycji wyjściowej, żeby zatrzymać cały proces i przywrócić pierwotne ciśnienie. Jeśli zobaczę choćby najmniejszy czerwony błysk na wyświetlaczu skafandra, cofnę dźwignię tak szybko, że zakręci mi się w głowie.

Po minucie pompa zaczyna pracować coraz ciszej. Prawdopodobnie nadal jest tak samo hałaśliwa, ale gdy z komory stopniowo uchodzi powietrze, dźwięki docierają do mnie jedynie przez podeszwy, które dotykają pokrytej wykładziną velcro podłogi.

W końcu pompa się wyłącza. Gdyby nie szum wentylatorów skafandra, cisza byłaby absolutna. Wyświetlacz na pulpicie sterowniczym śluzy informuje, że ciśnienie we wnętrzu spadło do zera, a zamiast żółtej lampki zapala się zielona. Mogę otworzyć zewnętrzne drzwi. Chwytam korbę włazu i wtedy dopadają mnie wątpliwości.

– Co ja robię? – pytam sam siebie.

Czy to naprawdę dobry pomysł? Tak bardzo zależy mi na tym cylindrze, że zaczynam improwizować, nie licząc się z konsekwencjami. Czy warto ryzykować życie, żeby go zdobyć?

Tak. Bez dwóch zdań.

Dobrze, ale czy warto ryzykować życie wszystkich ludzi na Ziemi? Bo jeśli teraz popełnię jakiś błąd i zginę, cała misja Hail Mary pójdzie na marne.

Hmmm…

Tak. Mimo wszystko warto.

Nie mam pojęcia, jacy są ci obcy, czego chcą i co zamierzają mi przekazać. Jednak liczę, że czegoś się od nich dowiem. A każda informacja, nawet taka, której nie powinienem poznać, jest lepsza niż nic.

Obracam korbę i otwieram właz. Po drugiej stronie zieje mroczna pustka. Na metalowej klapie połyskują promienie światła. Wystawiam głowę i po raz pierwszy przyglądam się Tau Ceti gołym okiem. Z tej odległości jarzy się trochę słabiej niż Słońce widziane z Ziemi.

Jeszcze raz sprawdzam zaczep, żeby się upewnić, czy jestem przypięty, a potem robię pierwszy krok w nieznane.

Dobrze mi idzie. Musiałem dużo ćwiczyć, prawdopodobnie w jakimś zbiorniku wodnym, dlatego teraz wszystko robię pewnie, a moje ruchy są automatyczne. Wychodzę ze śluzy i przypinam jeden z zaczepów do poręczy na kadłubie. Zawsze należy mieć dwa zaczepy. I zawsze przynajmniej jeden z nich powinien być przypięty. Dzięki temu nigdy nie ryzykuję, że oderwę się od statku i odlecę w przestrzeń. Orłan MKS2 jest prawdopodobnie najlepszym skafandrem kosmicznym, jaki kiedykolwiek skonstruowano, ale nie jest wyposażony w podstawowy układ manewrowy SAFER jak skafandry EMU używane przez NASA. Małe silniczki pozwalają na ustabilizowanie pozycji i bezpieczny powrót, jeżeli astronauta z jakiegoś powodu oderwie się od statku.

Wszystkie te informacje w jednej chwili pojawiają się w mojej głowie. Domyślam się, że poświęciłem skafandrom kosmicznym wiele czasu i uwagi. Czyżbym w załodze Hail Mary pełnił funkcję eksperta od działań poza statkiem? Nie mam pojęcia.

Podnoszę osłonę przeciwsłoneczną i kieruję wzrok w stronę Obiektu A. Spodziewałem się wypatrzyć coś szczególnego, przyglądając mu się na żywo, ale jest zbyt daleko. Przez teleskop mogłem go obejrzeć o wiele dokładniej. Mimo to czuję coś… wyjątkowego, kiedy patrzę na twór obcej cywilizacji.

Zauważam krótki błysk. Co jakiś czas płaskie powierzchnie koziołkującego cylindra odbijają światło Tau Ceti. Przypuszczam, że zanim tu doleci, upłynie jeszcze co najmniej dwadzieścia minut. Obserwuję go przez chwilę, próbując ocenić, w które miejsce kadłuba trafi. Dobrze byłoby teraz mieć kogoś z załogi przy radarze. W ogóle dobrze byłoby mieć kogoś z załogi.

Po pięciu minutach potrafię już określić tor lotu cylindra. Kieruje się w stronę środkowej części statku. Z punktu widzenia obcych miejsce dobre jak każde inne.

Chodząc po kadłubie, widzę, jak wielka jest Hail Mary. Hermetyczny moduł załogi zajmuje tylko połowę jej długości i jest trzy razy węższy od podstawy, która mieści systemy wirowe. W umieszczonych nad nimi zbiornikach pewnie zostało już niewiele astrofagów, a musiały być pełne, kiedy wyruszałem w tę podróż bez powrotu.

Przekładając zaczepy z poręczy na poręcz, kieruję się w dół statku. Muszę przejść nad grubym pierścieniem, który otacza kadłub na wysokości modułu załogi, tworząc próg wysoki na ponad pół metra. Nie wiem, do czego służy, ale wygląda na dosyć ciężki. W konstrukcji statku kosmicznego masa jest decydującym czynnikiem. Później będę się nad nim zastanawiał.

Wreszcie dochodzę do połowy kadłuba i przystaję. Cylinder zbliża się powoli. Przesuwam się jeszcze trochę, żeby stanąć na jego drodze. Po nieznośnie długiej chwili oczekiwania jest już prawie w zasięgu ręki.

Ale nadal czekam. Nie powinienem być pazerny. Jeśli sięgnę po niego zbyt wcześnie, może wypaść mi z rąk i odlecieć w przestrzeń, a wtedy już go nie odzyskam. Nie chcę wyjść przed obcymi na durnia. Bo na pewno teraz mnie obserwują. Prawdopodobnie liczą moje kończyny, dokonują pomiarów i zastanawiają się, która część ciała jest najbardziej pożywna.

Czekam, aż cylinder zbliży się do mnie jeszcze bardziej. Jego prędkość nie przekracza mili na godzinę. Nie jest to zawrotne tempo.

Jest już tak blisko, że mogę oszacować jego wielkość. Nie jest wcale duży. Ma kształt i rozmiar puszki na kawę, a na matowej szarej powierzchni widnieją nieregularne ciemniejsze plamy. Trochę przypomina kadłub Obiektu A. Ma inny kolor, ale taki sam deseń. Może to tutejsza moda? Widocznie w tym sezonie na topie są cętki.

Cylinder wpada prosto w moje objęcia i chwytam go w dłonie. Jest lżejszy, niż przypuszczałem. Prawdopodobnie ma wydrążone wnętrze. Pewnie to jakiś pojemnik, a w środku znajduje się coś, co obcy chcą mi pokazać.

Z cylindrem pod pachą ruszam z powrotem w stronę śluzy, wolną ręką przekładając zaczep między poręczami. Śpieszę się, chociaż wiem, że to nierozsądne. Wystarczy jeden nieostrożny ruch i odpadnę od statku, a przecież nie ma powodu, żebym narażał życie. Ale nie mogę się doczekać.

Przechodzę przez śluzę i wpadam do przedziału sterowniczego, ściskając w ręku moją zdobycz. Już planuję eksperymenty, które zamierzam przeprowadzić. Mam do dyspozycji całe laboratorium.

Kiedy otwieram pokrywę skafandra, natychmiast dociera do mnie ostra woń. Krztuszę się i kaszlę. Ten cylinder to pułapka!

Nie, to nie jest pułapka. Ale okropnie śmierdzi. Ledwie mogę złapać oddech. Ten odór wydaje mi się znajomy. Co to jest? Kocie szczyny?

Amoniak! To jest amoniak.

– No dobra – mówię do siebie chrapliwym głosem. – Skup się.

Instynkt podpowiada mi, żeby zamknąć się z powrotem w skafandrze. Ale wtedy będę uwięziony w ciasnej przestrzeni, do której też zdążyły już się przedostać cuchnące wyziewy. Lepiej pozwolić, żeby cylinder wywietrzał w dużo większym przedziale załogi.

Amoniak nie jest toksyczny – w każdym razie w małym stężeniu nie zabija. A tutaj stężenie nie jest duże, o czym może świadczyć fakt, że nadal oddycham. Gdyby było inaczej, żrące opary wypaliłyby mi płuca i już byłbym nieprzytomny albo martwy.

Tymczasem jedyną uciążliwością jest przykry zapach. Tyle mogę znieść.

Wydostaję się ze skafandra, podczas gdy cylinder unosi się pod sufitem przedziału sterowniczego. Opary amoniaku nie są już tak drażniące i mogę swobodnie oddychać. Jakbym używał płynu do mycia szyb w ciasnym pomieszczeniu. Nie jest to przyjemne, ale nie zagraża życiu.

Chwytam cylinder i… natychmiast cofam ręce, sycząc z bólu.

Jest gorący jak wszyscy diabli! Przez chwilę dmucham na dłonie i oceniam ich stan. Nie są poparzone, więc cylinder nie był rozgrzany jak płyta kuchenna. Ale gorący.

Niezbyt mądrze postąpiłem, chwytając nieznany przedmiot gołymi rękami. Przyjąłem zbyt śmiałe założenie, że skoro już go trzymałem, nic nie stoi na przeszkodzie, abym zrobił to jeszcze raz. Tylko że wcześniej chroniły mnie grube rękawice.

– Nieładnie się zachowujesz w gościach – mówię. – Marsz do kąta.

Naciągam rękaw, żeby osłonić dłoń mankietem i popycham cylinder w stronę śluzy, a kiedy wlatuje do środka, zamykam właz. Postanawiam zaczekać, aż schłodzi się do temperatury otoczenia, jednak wolę, żeby w tym czasie nie latał swobodnie po wnętrzu statku. Nie sądzę, żeby jakieś elementy śluzy mogły ucierpieć w kontakcie z wysoką temperaturą.

Jaka to była temperatura?

No cóż, trzymałem cylinder – oburącz jak idiota – przez ułamek sekundy. Zareagowałem na tyle szybko, żeby uniknąć oparzeń. Więc chyba mniej niż sto stopni Celsjusza.

Kilka razy zaciskam i prostuję dłonie. Już nie pieką, ale wspomnienie bólu pozostało.

– Od czego tak się nagrzał? – mamroczę pod nosem.

Cylinder unosił się w przestrzeni kosmicznej ponad czterdzieści minut. Tyle czasu wystarczyło, aby wypromieniował całe ciepło. Jestem teraz w odległości jednej au od Tau Ceti, która emituje o połowę mniej światła niż Słońce, więc nie sądzę, aby mogła nagrzać cylinder. W każdym razie nie na tyle, żeby nie zdążył się ochłodzić wskutek promieniowania.

W takim razie albo wewnątrz znajduje się jakieś źródło ciepła, albo cylinder był o wiele bardziej gorący, kiedy rozpoczął wędrówkę w moją stronę. Mam nadzieję wkrótce rozwiązać tę zagadkę. Nie jest zbyt ciężki, więc przypuszczalnie ma cienkie ścianki. Jeżeli nic nie nagrzewa go od środka, wkrótce wystygnie do temperatury otoczenia.

W powietrzu wciąż czuć amoniak. Kurczę.

Przedostaję się do laboratorium. Planuję zrobić tyle rzeczy, że nie wiem, od czego zacząć. Chyba na początek powinienem ustalić, z jakiego materiału jest wykonany ten tajemniczy przedmiot. Coś nieszkodliwego dla załogi Obiektu A może się okazać niezwykle toksyczne dla mnie i nikt nie jest w stanie tego przewidzieć.

Może powinienem użyć detektora promieniowania jonizującego?

Nurkuję w stronę stołu laboratoryjnego i wyciągam rękę, żeby się zatrzymać. Coraz lepiej sobie radzę w stanie nieważkości. Przypominam sobie mgliście film dokumentalny o astronautach, z którego dowiedziałem się, że niektórzy ludzie dobrze znoszą brak grawitacji, podczas gdy inni bardzo się męczą. Wygląda na to, że zaliczam się do szczęściarzy.

Chociaż pozwalam sobie na spore uproszczenie, używając tego słowa. Bądź co bądź wypełniam samobójczą misję, więc…

Laboratorium intryguje mnie już od pewnego czasu. Ewidentnie nie zostało przystosowane do pracy w stanie nieważkości. Nie ma w nim wyposażenia typowego dla stacji kosmicznych – mat velcro na ścianach ani obrotowych monitorów. Nie jest to układ, w którym każdy wolny skrawek przestrzeni został pomysłowo wykorzystany. Blaty, krzesła, stojaki na probówki i wszystko inne świadczy o wyraźnym podziale na „górę i dół”. Ale wiem, że to nie przypadek.

Hail Mary może osiągać całkiem spore przyspieszenie, i to przez długi czas. Ale raczej nikt nie mógł oczekiwać, że uruchomię silniki i będę latał w kółko, żeby wytworzyć sztuczną grawitację w laboratorium. Ktoś musiał zaplanować inne rozwiązanie. Tylko jakie? Zapewne odpowiedź tkwi w zakamarkach mojej pamięci. Patrzę na unoszące się w powietrzu różne przedmioty i próbuję wyciszyć umysł. Nauczyłem się już, że kiedy chcę sobie coś przypomnieć, nie powinienem uporczywie o tym myśleć. To proces podobny do zasypiania. Zbyt silne skupienie na celu przynosi odwrotny skutek.

Tyle specjalistycznego sprzętu najwyższej jakości. Wodzę wzrokiem po elementach wyposażenia i pozwalam myślom wolno dryfować…

ROZDZIAŁ 8

Kiedy dolecieliśmy do Genewy, już całkiem straciłem rachubę czasu.

Komputerowe symulacje nie pokrywały się z rzeczywistą wydajnością wylęgarni, mimo to udało mi się wyhodować około sześciu gramów astrofagów. W ostatecznym rozrachunku okazało się, że reaktor jądrowy lotniskowca nie może zapewnić nam dostatecznie wysokiej temperatury, która mogłaby przyspieszyć proces. Stratt wspominała ogólnikowo, że dostaniemy bardziej wydajne źródło ciepła, ale jak dotąd nic z tego nie wyszło.

Nawet kiedy luksusowy prywatny odrzutowiec zakończył kołowanie przed wejściem do terminalu, nie przestałem stukać w klawiaturę laptopa. Stratt musiała mnie trącić łokciem, żebym przerwał pracę.

Trzy godziny później siedzieliśmy w sali konferencyjnej. W owym czasie odwiedziłem mnóstwo sal konferencyjnych, jednak niewiele z nich miało tak gustowny wystrój, jak ta. Ściany były pokryte zdobionymi panelami ze szlachetnego drewna, a na środku stał elegancki mahoniowy stół.

Obydwoje czekaliśmy w milczeniu. Byłem zajęty obliczaniem współczynników przenikania ciepła, a Stratt pisała coś – nie wiadomo co – na swoim laptopie. I tak spędziliśmy już ze sobą dosyć czasu.

W końcu do sali weszła kobieta o posępnej aparycji i usiadła po przeciwnej stronie stołu.

– Dziękuję za przybycie, pani Stratt – odezwała się z norweskim akcentem.

– Niepotrzebnie, doktor Lokken. Jestem tutaj wbrew własnej woli.

Uniosłem głowę znad laptopa.

– Czyżby? – spytałem. – Wydawało mi się, że to zaplanowane spotkanie.

– Zaplanowałam je, ponieważ miałam na linii przywódców sześciu państw, którzy nalegali jednocześnie, żebym to zrobiła – odparła Stratt, nie odrywając wzroku od Norweżki. – W końcu uległam.

Lokken spojrzała na mnie.

– A pan to…?

– Ryland Grace.

Kobieta aż odskoczyła.

– Ten Ryland Grace? Autor Analizy założeń biogenezy dotyczących wody i przeformułowania oczekiwań wobec modeli ewolucyjnych?

– Tak. Coś w tym złego?

Stratt posłała mi ironiczny uśmiech.

– Jest pan sławny.

– To raczej niesława – odparła Lokken. – Swoją infantylną rozprawą wymierzył policzek całemu środowisku naukowemu. Ten człowiek dla pani pracuje? Co za absurd! Wszystkie jego założenia na temat obcych form życia okazały się błędne.

Spiorunowałem ją wzrokiem.

– Zaraz, zaraz. Moje twierdzenie sprowadza się do tego, że woda nie jest konieczna do ewolucji żywych organizmów. Zgadza się, odkryliśmy nową formę życia, która opiera się na wodzie, ale to jeszcze nie oznacza, że się mylimy.

– Wręcz przeciwnie. Dwie formy życia, które wyewoluowały niezależnie, żeby…

– Niezależnie? – prychnąłem z pogardą. – Oszalała pani? Naprawdę pani uważa, że coś tak skomplikowanego jak mitochondria mogło się zdublować w drodze ewolucji, osiągając identyczną formę?

Lokken zbyła moją uwagę lekceważącym machnięciem dłoni, jakby odganiała natrętną muchę.

– Mitochondria astrofagów bardzo się różnią od tych, które występują na Ziemi. Musiały się wykształcić osobno.

– Są w dziewięćdziesięciu ośmiu procentach identyczne.

– Hmmm – odezwała się Stratt. – Naprawdę nie pojmuję, o co się kłócicie, ale czy moglibyśmy…

Oskarżycielskim gestem wymierzyłem palec w Norweżkę.

– Ta ignorantka twierdzi, że astrofagi wyewoluowały niezależnie, a przecież to oczywiste, że są spokrewnione z ziemskimi formami życia!

– Doprawdy fascynujące, ale…

Lokken uderzyła otwartą dłonią w stół.

– A jak ich wspólny przodek pokonał taki dystans w przestrzeni międzygwiezdnej?

– Tak samo jak astrofagi!

Kobieta nachyliła się w moją stronę.

– A w takim razie dlaczego nigdy wcześniej nie zauważyliśmy oznak życia w kosmosie?

Zerwałem się z krzesła i opierając dłonie na blacie, również nachyliłem się do niej.

– Nie mam pojęcia. Może dopiero teraz nam się poszczęściło.

– A jak wytłumaczy pan różnicę w budowie mitochondriów?

– Cztery miliardy lat ewolucji rozbieżnej.

– Dosyć tego – powiedziała spokojnie Stratt. – Nie wiem, o co wam chodzi… Urządzacie sobie naukowe zawody w sikaniu na odległość? Nie po to się tu spotkaliśmy. Doktorze Grace, doktor Lokken, proszę usiąść.

Opadłem na krzesło. Norweżka zrobiła to samo.

– Doktor Lokken, zadręcza pani rządzących, którzy z kolei zadręczają mnie – zaczęła Stratt, obracając długopis na blacie. – Dzień w dzień, niezmordowanie. Chce pani z nami współpracować, ale ja nie zamierzam dopuścić, aby projekt Hail Mary zamienił się w wielki międzynarodowy bajzel. Nie mamy czasu na polityczne gierki, które zawsze towarzyszą przedsięwzięciom na taką skalę.

– Ja też wolałabym teraz robić coś innego – odparła Lokken. – Jestem tutaj, ku mojemu i pani utrapieniu, ponieważ to jedyny sposób, w jaki mogę was zawiadomić o znaczącej usterce w projekcie Hail Mary.

Stratt westchnęła ciężko.

– Rozesłaliśmy wstępne projekty, żeby poznać cudze opinie i spostrzeżenia. A nie żeby wzywano nas do Genewy.

– W takim razie proszę to potraktować jako informację zwrotną.

– Wystarczyłby mejl.

– Mogłaby go pani usunąć. Musi mnie pani wysłuchać. To naprawdę ważne.

Stratt jeszcze kilka razy zakręciła długopisem.

– Cóż, skoro już tu jestem, proszę mówić.

Lokken chrząknęła.

– Proszę mnie poprawić, jeżeli się mylę, ale głównym przeznaczeniem Hail Mary jest misja badawcza. Ten statek ma pełnić funkcję latającego laboratorium, które wyślemy w pobliże Tau Ceti, żeby się dowiedzieć, dlaczego ta i tylko ta gwiazda jest odporna na astrofagi.

– To prawda.

– A zatem zgodzi się pani ze mną, że laboratorium pokładowe jest najważniejszą częścią statku?

– Tak – odparła Stratt. – Bez niego misja nie miałaby sensu.

– W takim razie mamy poważny problem. – Lokken wyjęła z torebki plik kartek. – Mam tutaj listę sprzętu laboratoryjnego, którego będziecie potrzebować. Spektrometry, sekwenatory DNA, mikroskopy, szkło laboratoryjne…

– Znam tę listę. To ja zatwierdzałam wszystkie zamówienia.

Norweżka rzuciła kartki na stół.

– W stanie nieważkości większość tego sprzętu będzie bezużyteczna.

– Oczywiście, wzięliśmy to pod uwagę. – Stratt przewróciła oczami. – W tej chwili producenci z całego świata pracują nad wersjami tych urządzeń, które będą działać w warunkach zerowej grawitacji.

Lokken pokręciła głową.

– Czy zdaje pani sobie sprawę, ile pracy i czasu wymagało zbudowanie mikroskopu elektronowego? Albo chromatografu gazowego? W zasadzie wszystkiego, co jest na tej liście? Sto lat eksperymentów i modyfikacji, którym towarzyszyło pasmo niepowodzeń. A pani się spodziewa, że wersje przystosowane do pracy w stanie nieważkości od razu będą niezawodne?

– Nie widzę innego wyjścia, chyba że wymyśli pani sztuczną grawitację.

– Nie muszę – odparła Lokken. – Sztuczną grawitację wynaleźliśmy dawno temu.

Stratt posłała mi spojrzenie. Najwyraźniej zaskoczyła ją ta odpowiedź.

– Myślę, że chodzi jej o wirówkę – powiedziałem.

– Wiem, że chodzi jej o wirówkę. Co pan o tym sądzi?

– Takiej metody nie brałem pod uwagę, ale chyba… mogłoby się udać…

Stratt pokręciła głową.

– Nie, to nie przejdzie. Musimy polegać na prostych rozwiązaniach. Tak prostych, jak tylko się da. Duża, zwarta konstrukcja, jak najmniej ruchomych części. Im więcej komplikacji, tym większe ryzyko porażki.

– Ale warto zaryzykować – zaznaczyła Lokken.

– Musielibyśmy dołączyć do Hail Mary ogromną przeciwwagę, żeby coś takiego w ogóle zadziałało. – Stratt wydęła wargi. – Przykro mi, ale tak ciężka rakieta pochłonęłaby zbyt dużo paliwa. Tymczasem ledwie zdołaliśmy wytworzyć dosyć energii, aby wystarczyło na wyprodukowanie zaplanowanej ilości astrofagów. Nie jesteśmy w stanie podwoić produkcji.

– Chwileczkę – wtrąciłem. – Mamy dosyć energii, aby wyprodukować całe paliwo? Od kiedy?

– Przeciwwaga nie jest potrzebna – oświadczyła Lokken, po czym wyjęła z torebki kolejną kartkę i energicznie położyła ją na stole. – Jeśli przerobicie obecny projekt, przecinając statek między modułem załogi a zbiornikami paliwa, uzyskacie odpowiedni stosunek masy dla wirówki.

Stratt zerknęła na rysunek.

– Całe paliwo zostanie po jednej stronie, a jest tego dwa tysiące ton.

– Nic podobnego – odparłem, kręcąc głową. – To jest podróż w jedną stronę, więc kiedy statek doleci do Tau Ceti, zbiorniki będą prawie puste. Jeśli rozdzielimy Hail Mary w miejscu, które sugeruje Lokken, tylna część będzie trzy razy cięższa od przedniej. Przy takim stosunku masy mogłoby się udać.

– Dziękuję – powiedziała Norweżka.

– Ale jak przedzielić statek? – spytała Stratt. – Jak zamienić go w wirówkę?

Lokken obróciła kartkę na drugą stronę, prezentując szczegółowy schemat.

– Trzeba połączyć moduł załogi z drugą częścią statku za pomocą zylonowych lin. Odległość stu metrów wystarczy do uzyskania siły odśrodkowej, która będzie odpowiadać ziemskiej grawitacji.

Stratt w zamyśleniu chwyciła się za podbródek koniuszkami palców. Nie wierzyłem własnym oczom. Czyżby komuś naprawdę się udało nakłonić ją do zmiany zdania?

– Nie podobają mi się takie skomplikowane konstrukcje – odezwała się w końcu. – Za duże ryzyko.

– Takie rozwiązanie pozwoli wyeliminować komplikacje i ryzyko – odparła Lokken. – Cały ten statek, załoga, astrofagi… wszystko to jest tylko dodatkiem dla sprzętu laboratoryjnego. A potrzebujecie niezawodnego sprzętu. Urządzeń sprawdzonych przez miliony roboczogodzin użytkowania, co pozwoliło na usunięcie wszystkich możliwych usterek. Jeśli wytworzycie sztuczną grawitację, zapewniając tym urządzeniom warunki, do których są stworzone, będziecie mogli polegać na ich niezawodności.

– Hmmm… Grace? – odezwała się Stratt. – Co pan na to?

– Myślę… że to dobry pomysł.

– Naprawdę?

– Skoro zaprojektowaliśmy statek, który przez cztery lata wytrzyma stałe przyspieszenie rzędu półtora g, konstrukcja będzie wystarczająco solidna.

Stratt przez chwilę studiowała rysunek.

– Czy sztuczna grawitacja w przedziale załogi wytworzona przez taką wirówkę nie będzie działać w przeciwnym kierunku?

Miała rację. W projekcie Hail Mary „dół” znajdował się po stronie silników, żeby siła przyspieszenia przyciskała załogę do podłogi. Ale w wirówce „dół” znajduje się zawsze po zewnętrznej stronie okręgu, więc siła odśrodkowa przyciskałaby załogę do sufitu.

– Owszem, to stanowiłoby problem. – Lokken wskazała na rysunek i wtedy zauważyłem, że liny nie łączą się bezpośrednio z modułem załogi, ale są przymocowane do dużych bębnów, które wystają z obu stron kadłuba. – Ale dzięki tym zawiasom przednia część kadłuba może się obrócić o sto osiemdziesiąt stopni. A zatem kiedy statek wejdzie w tryb wirówki, dziób będzie skierowany do środka okręgu. Pozwoli to na uzyskanie takiego samego kierunku sztucznej grawitacji jak podczas lotu.

– To dosyć skomplikowana konstrukcja, która wymaga rozdzielenia statku na dwie części – zauważyła Stratt. – Naprawdę pani sądzi, że takie rozwiązanie obniży ryzyko?

– Ryzyko będzie mniejsze niż w przypadku użycia nowego i słabo sprawdzonego sprzętu – wtrąciłem. – Proszę mi wierzyć, używałem skomplikowanej aparatury przez wiele lat. Jest kapryśna i wrażliwa nawet w optymalnych warunkach.

Stratt ujęła długopis i postukała nim o blat.

– Zgoda. Tak zrobimy.

– Doskonale – powiedziała Norweżka z uśmiechem. – Przygotuję stosowne dokumenty i wyślę je do ONZ. Możemy utworzyć komisję…

– Nie, nie – przerwała jej Stratt. – My to zrobimy. Teraz pracuje pani dla nas, doktor Lokken. Proszę się spakować i dołączyć do nas na lotnisku. Terminal trzeci, proszę pytać o mnie.

– Co? Przecież ja pracuję dla ESA. Nie mogę ot tak…

– Proszę się tym nie przejmować – powiedziałem. – Ona zadzwoni do pani szefa albo jego szefa, albo do kogoś jeszcze wyżej i wszystko załatwi. Witamy w drużynie.

– Ale ja… nie powiedziałam, że się zgodzę osobiście przygotować ten projekt. Chciałam tylko zasugerować, że…

– Nie zamierzam pani pytać o zgodę – zaznaczyła Stratt. – To nie jest dobrowolna współpraca.

– Nie możecie mnie zmusić – zaprotestowała Lokken.

Stratt wstała od stołu i ruszyła w stronę wyjścia.

– Za godzinę na lotnisku – rzuciła przez ramię. – Albo za dwie, jeśli będę zmuszona wysłać po panią żandarmerię. Pani wybór.

Oszołomiona Norweżka odprowadziła ją wzrokiem do drzwi, a potem spojrzała na mnie.

– Przyzwyczai się pani – powiedziałem.

Hail Mary może się zamienić w wirówkę! Teraz już wszystko pamiętam!

A więc do tego służy ten tajemniczy przedział opisany jako „komora zespołu linowego”. Znajdują się tam wyciągarki i zylonowe liny. Statek dzieli się na dwie części, moduł załogi się obraca i całość zaczyna wirować.

Wiem również, jakie jest przeznaczenie tego dziwnego pierścienia, na który się natknąłem, spacerując po kadłubie. Teraz przypominam sobie projekt. Do pierścienia są przytwierdzone dwa potężne zawiasy, na których obraca się moduł załogi, zanim statek wejdzie w tryb wirówki.

Co ciekawe, podobne rozwiązanie zastosowano podczas misji Apollo. Po wejściu na orbitę Księżyca moduł dowodzenia musiał się obrócić, żeby astronauci mogli przejść do lądownika, który przed startem został umieszczony poniżej. To jedno z tych rozwiązań, które na pierwszy rzut oka wyglądają śmiesznie, ale okazują się najbardziej efektywne.

Wracam do kokpitu i zaczynam kolejno studiować monitory na różnych konsolach. Po krótkich poszukiwaniach natrafiam wreszcie na to, co mnie interesuje. Interfejs wirówki. Jest ukryty jako jedna z kart na monitorze systemu podtrzymywania życia. Wygląda dosyć prosto. Podobnie jak na panelu nawigacyjnym znajdują się na nim parametry skrętu, nachylenia i przechyłu ukazujące obecną pozycję statku. Zauważam osobne okienko z opisem Kąt modułu załogi. Domyślam się, że ma ono coś wspólnego z funkcją obracania kabiny. Przy każdym z odczytów widnieje wartość „0° na sekundę”.

Poniżej mieści się przycisk Włącz sekwencję wirówki, a pod nim słupki liczb odnoszących się do przyspieszenia kątowego, prędkości docelowej w ruchu obrotowym, tempa rozwijania lin i szacowanej siły sztucznej grawitacji. Cztery osobne okna informują o statusie wyciągarek – domyślam się, że na statku są cztery, po dwie na każdą linę – i procedurach awaryjnych, które należy zastosować, jeśli pojawią się problemy. Oprócz tego jest też sporo innych danych, ale nie zamierzam udawać, że cokolwiek z nich rozumiem. Co ważne, we wszystkich oknach zostały już wprowadzone wartości. Jak tu nie kochać komputerów? Myślą o wszystkim, żeby człowiek nie musiał się wysilać.

Zapoznaję się bliżej z procedurami awaryjnymi. Dotykam okienka i pojawia się lista – mam do wyboru trzy opcje: Hamuj, Wyłącz wyciągarki i Rozłącz. Ta ostatnia jest podświetlona na czerwono i nie zamierzam jej wybierać. Podejrzewam, że hamowanie polega na powolnym zatrzymaniu obrotów wirówki w razie wystąpienia problemów. Wygląda niegroźnie, więc ustawiam tę opcję jako procedurę domyślną.

Już wyciągam palec w stronę ekranu, żeby rozpocząć cały proces, ale zaczynam się wahać. Czy wszystko jest przygotowane, jak należy? Czy nagłe działanie siły odśrodkowej jest bezpieczne dla statku? Odpędzam niespokojne myśli. Hail Mary przez kilka lat pędziła w przestrzeni międzygwiezdnej, więc ruch wirowy nie powinien jej zaszkodzić, prawda? Prawda?

Jak setki astronautów przede mną powierzam swój los inżynierom, którzy zaprojektowali ten system. Doktor Lokken, jak przypuszczam. Mam nadzieję, że dobrze się spisała.

Dotykam przycisku. Z początku nic się nie dzieje. Zastanawiam się nawet, czy prawidłowo uruchomiłem procedurę, czy tylko musnąłem ekran, jak zdarzało mi się często, kiedy dawno temu korzystałem ze smartfona.

Ale potem zaczyna działać alarm i co dziesięć sekund rozlega się świdrujący potrójny sygnał. Z pewnością w module załogi nie ma takiego miejsca, do którego nie dotarłby ten hałas. Ostatnie ostrzeżenie. Domyślam się, że zastosowano takie rozwiązanie, na wypadek gdyby załoga nie mogła się ze sobą porozumieć.

Na monitorze Petrovascope pojawia się informacja o przejściu w tryb blokady. To potwierdza moje wcześniejsze przypuszczenia, że silniki manewrowe Hail Mary również są napędzane astrofagami. W zasadzie oczywiste, gdyby się nad tym zastanowić, ale nie byłem do końca pewien.

Alarm milknie, ale nadal nic się nie dzieje. Nagle zauważam, że jestem bliżej pulpitu nawigacyjnego niż przed chwilą. Znosi mnie trochę w stronę ściany, więc wyciągam rękę, żeby się zatrzymać, i wracam do poprzedniej pozycji. A potem znowu mnie znosi.

– Oho – mówię. – Zaczyna się.

To nie ja dryfuję w stronę pulpitu nawigacyjnego. To cały kokpit dryfuje w moją stronę. Hail Mary zamienia się w wirówkę. Wszystkie przedmioty unoszące się w kabinie wykonują dziwne ewolucje w powietrzu. To dlatego, że oprócz ruchu wirowego moduł załogi obraca się wokół własnej osi. Może być ciekawie. Odpycham się nogami od ściany i ląduję w fotelu pilota.

Przechylam się na bok. Albo raczej to kabina się przechyla. Nie, to nielogiczne. Nic się nie przechyla. Statek wiruje coraz szybciej. Zaczyna działać siła odśrodkowa. Poza tym przednia część kadłuba odłącza się od tylnej i obraca się na wielkich zawiasach. Kiedy całkiem zmieni pozycję, stożkowaty dziób rakiety będzie skierowany w stronę zbiorników paliwa. Wszystko odbywa się jednocześnie, więc siły, które na mnie oddziałują, wywołują dziwne doznania. Cały proces jest niezwykle skomplikowany, ale nie muszę się nim przejmować. Komputer czuwa, żeby wszystko przebiegało prawidłowo.

Spoglądam na interfejs wirówki. Tempo nachylenia wynosi 0,17° na sekundę. W oknie z etykietą Odległość elementów widnieje wartość 2,4 metra. Rozlega się krótki sygnał dźwiękowy i odczyt w oknie Kąt modułu załogi zaczyna pulsować. Wskazuje wartość 180°. Domyślam się, że cały manewr został przeprowadzony z dużym wyprzedzeniem, żeby zminimalizować obciążenie spowodowane chaotycznym rozkładem sił, które oddziałują na całą konstrukcję oraz załogę.

Wyczuwam lekki ucisk, kiedy fotel napiera na moje pośladki. Przejście odbywa się bardzo płynnie. Po prostu odczuwam coraz silniejsze przyciąganie i odnoszę wrażenie, że cały przedział sterowania się przechyla. Osobliwe doznanie.

Oczywiście mam świadomość, że jestem we wnętrzu statku, który się obraca, ale ponieważ Hail Mary nie ma okien, nie widzę, co się dzieje na zewnątrz. Mogę polegać jedynie na przyrządach obserwacyjnych. Spoglądam na monitor teleskopu, który wciąż jest skierowany na Obiekt A. Gwiazdy w tle są nieruchome. Prawdopodobnie teleskop bierze poprawkę na mój ruch wirowy i niweluje jego konsekwencje. Sprytne oprogramowanie, zważywszy na fakt, że czujniki teleskopu z pewnością nie znajdują się idealnie na osi obrotu.

Moje ręce robią się ciężkie, więc opieram je na podłokietnikach. Znowu muszę zacząć używać mięśni karku. Po pięciu minutach od rozpoczęcia sekwencji odczuwam grawitację nieco słabszą od ziemskiej. Poczwórny sygnał dźwiękowy informuje o zakończeniu przejścia w tryb wirówki.

Sprawdzam odczyty na monitorze. Tempo nachylenia wzrosło do 20,71° na sekundę, całkowita odległość między elementami wynosi 104 metry, a siła ciążenia w przedziale załogi osiągnęła wartość 1,00 g.

Na schemacie statku widzę, że Hail Mary rozdzieliła się na dwie części, a stożkowaty szczyt kadłuba jest zwrócony w stronę drugiej połowy. Oddalone od siebie części wyglądają komicznie, a cała konstrukcja obraca się powoli. Wiem, że jest to tylko złudzenie spowodowane miniaturową skalą, bo w rzeczywistości prędkość obrotów jest bardzo duża.

Odpinam pas, podchodzę do śluzy i otwieram właz. Do kokpitu znów wdziera się woń amoniaku, ale już nie jest tak ostra, jak przedtem. Cylinder przysłany przez obcych leży na podłodze. Ostrożnie dotykam go palcem, żeby ocenić temperaturę. Wciąż jest dosyć ciepły, ale już nie parzy. To dobrze. W takim razie nie ma wewnętrznego źródła ciepła. Po prostu był bardzo gorący, kiedy wyruszył w drogę do mnie.

Biorę go do ręki. Pora się przekonać, z czego jest zrobiony. I co kryje się w środku.

Przed opuszczeniem przedziału sterowania po raz ostatni spoglądam na monitor teleskopu. Nie wiem dlaczego – chyba lubię wiedzieć, co porabia statek obcej cywilizacji, który unosi się w pobliżu.

Obiekt A wiruje w przestrzeni. Kręci się wokół własnej osi w takim samym tempie jak Hail Mary. Przypuszczalnie załoga zobaczyła, że przeszedłem w tryb wirówki, i uznała to za kolejną formę komunikatu. Tak oto doszło do pierwszego nieporozumienia między ludzkością a inteligentnymi formami życia z kosmosu. Cieszę się, że mogłem przyłożyć do tego rękę.

Stawiam cylinder na stole laboratoryjnym. Od czego zacząć? Trudny wybór.

Za pomocą licznika Geigera sprawdzam, czy jest radioaktywny. Nie jest. Miło z jego strony.

Obstukuję go różnymi narzędziami, żeby ocenić jego twardość. Jest twardy.

Materiał, z którego został wykonany, wygląda na metal, ale nie zachowuje się jak metal. Używam multimetru, żeby sprawdzić, czy przewodzi prąd. Nie przewodzi. Interesujące.

Sięgam po młotek i dłuto. Chcę odłupać mały kawałek cylindra, żeby zbadać jego skład chemiczny w chromatografie gazowym. Po kilku uderzeniach młotka dłuto pęka, nie pozostawiwszy na metalicznej powierzchni nawet najmniejszej rysy.

– Hmmm…

Cylinder jest zbyt duży, bym zmieścił go w komorze chromatografu, ale laboratorium jest wyposażone w ręczny spektrometr rentgenowski – niewielkie i proste w użyciu urządzenie, które wygląda jak czytnik kodów kreskowych. Nie jest tak dokładny jak chromatograf, ale lepsze to niż nic. Liczę, że dzięki niemu dowiem się, z czego jest zbudowany ten tajemniczy przedmiot.

Przeprowadzam szybki test i po kilku sekundach patrzę na wyświetlacz.

– Co jest…?

Z analizy składu chemicznego wynika, że cylinder składa się z… ksenonu. Przykładam detektor do stalowego blatu, żeby się upewnić, czy urządzenie działa poprawnie. Spektrometr wykrywa żelazo, nikiel, chrom i inne składniki stopu. Czyli to, co powinien wykryć. Ponownie badam cylinder i otrzymuję taki sam niedorzeczny wynik jak poprzednio. Próbuję jeszcze cztery razy, ale nic się nie zmienia.

Dlaczego tak uparcie powtarzam test? Bo ten wynik nie ma sensu. Ksenon jest gazem. W każdym razie w temperaturze pokojowej. Jest gazem szlachetnym, czyli w warunkach normalnych z niczym nie reaguje, nie tworzy wiązań z innymi pierwiastkami. Więc jakim cudem stał się składnikiem ciała stałego?

I nie, nie chodzi o to, że cylinder jest wypełniony ksenonem. Nic z tych rzeczy. Spektrometr nie emituje promieniowania, które przenika do wnętrza próbek. Wykrywa tylko to, co znajduje się na powierzchni. Gdybym przyłożył detektor do pozłacanego niklu, na wyświetlaczu zobaczyłbym odczyt „100% Au”. Za pomocą tego urządzenia mogę jedynie ustalić, co wchodzi w skład cząsteczek, które tworzą zewnętrzną powłokę cylindra. A wygląda na to, że ksenon.

Ręczny spektrometr rentgenowski nie rozpoznaje pierwiastków, których jądra mają mniej protonów niż glin. A zatem mógł pominąć węgiel, wodór, azot i wszystko, co ma liczbę atomową mniejszą niż trzynaście. Ale co do pierwiastków, które mieszczą się w granicach jego wykrywalności… „widzi” czysty ksenon.

– Jak to możliwe?

Opadam ciężko na stołek laboratoryjny i wbijam wzrok w cylinder. Cóż to za kuriozum. Jak w ogóle nazwać gazy szlachetne, które wchodzą w reakcje chemiczne? Gazy nieobyczajne?

Jednak moje oszołomienie ma też korzystne skutki. Powstrzymuje mnie od gorączkowych dociekań i sprawia, że po prostu oglądam dokładnie przedmiot moich badań. Po raz pierwszy zauważam cieniutką linię, która otacza bryłę w odległości paru centymetrów od górnej powierzchni. Badam ją paznokciem. Nie ulega wątpliwości, że to jakaś szczelina. Czyżby miejsce styku z pokrywą? Może to najprostszy sposób dotarcia do środka?

Chwytam cylinder i próbuję oderwać górną część. Bez powodzenia. Nie udaje mi się również jej odkręcić. Ale przecież obcy wcale nie muszą stosować prawoskrętnych gwintów, prawda? Ponawiam próbę, tym razem ciągnąc w przeciwną stronę. Pokrywa ustępuje, a moje tętno od razu przyspiesza.

Obracam zakrętkę o dziewięćdziesiąt stopni i czuję luz. Rozkładam cylinder na dwie części.

Wewnątrz obu elementów znajdują się skomplikowane konstrukcje, które wyglądają trochę jak… szkolne pomoce naukowe? Na sterczących z dna cieniutkich niczym włos pręcikach opierają się bryły różnych rozmiarów. Nie zauważam ruchomych elementów, a wszystko wydaje się zrobione z tego samego materiału co obudowa.

Najpierw oglądam zawartość większej części cylindra. Od czegoś trzeba zacząć.

Na pojedynczym słupku tkwi coś, co przypomina rzeźbę abstrakcyjną. Na przeciwległych końcach cienkiego pręcika, który opiera się na pionowej podstawie, znajdują się dwie kulki – jedna o rozmiarach szklanego paciorka, a druga mała jak śrucina. Poza tym łączy je nieco grubszy drążek o dziwnym parabolicznym kształcie. Cała konfiguracja wydaje mi się znajoma… Dlaczego?

– Linia Pietrowej! – wyrzucam z siebie bez namysłu.

Widziałem ten kształt wystarczająco wiele razy, by trwale zapisał się w mojej pamięci. Czuję, jak serce uderza mi coraz szybciej.

– A więc ty pewnie jesteś gwiazdą – mówię, muskając opuszką większą kulkę. – A to maleństwo jest planetą.

Obcy zdają sobie sprawę z istnienia astrofagów. Albo przynajmniej wiedzą o istnieniu linii Pietrowej. Jednak wciąż nie wiem, jakie wnioski mogę z tego wyciągnąć. To oczywiste, że muszą dobrze znać astrofagi, skoro wykorzystują je jako paliwo rakietowe. I natknąłem się na nich w układzie słonecznym, w którym występuje linia Pietrowej, więc trudno się dziwić, że to zjawisko również nie ma przed nimi tajemnic. Całkiem możliwe, że zamieszkują jedną z planet krążących wokół Tau Ceti.

Ale jak na razie nieźle mi idzie. Wymieniliśmy sygnały, odpalając silniki, a więc musieli się zorientować, że mój statek napędzają astrofagi i że widzę – a raczej potrafię namierzyć za pomocą aparatury – częstotliwość Pietrowej. Na tej podstawie zapewne doszli do wniosku, że widzę również linię Pietrowej. Są naprawdę inteligentni.

Oglądam zawartość mniejszej części cylindra. Tutaj z dna sterczą dziesiątki cienkich pręcików. Mają różną długość, a każdy kończy się kulką o średnicy nieprzekraczającej jednego milimetra. Trącam czubkiem palca jeden z nich, ale jest zbyt sztywny, by się ugiąć. Naciskam coraz mocniej i mocniej, aż w końcu cała zakrętka przesuwa się po blacie. Te pręciki są twardsze niż jakakolwiek znana materia, zważywszy na ich znikomą grubość.

Domyślam się, że można uzyskać tak niewyobrażalnie twardą substancję, doprowadzając do reakcji ksenonu z jakimś innym pierwiastkiem. Ten fakt doprowadza do rozpaczy moją wrażliwą naturę naukowca. Staram się o tym nie myśleć i znów pochylam się nad zagadkowym artefaktem.

Licząc pręciki – jest ich trzydzieści jeden – zauważam coś osobliwego. Jeden z nich, sterczący z samego środka okrągłej podstawy, w przeciwieństwie do pozostałych nie jest zwieńczony maleńką kulką. Mrużę oczy, żeby lepiej mu się przyjrzeć. Na jego szczycie tkwią dwie kulki różnej wielkości połączone łukiem. Rozumiem. To pomniejszona wersja modelu linii Pietrowej, który znajduje się w większej części cylindra. Na oko w skali jeden do dwudziestu.

Zauważam też, że ten miniaturowy model jest połączony jeszcze cieńszym pręcikiem z inną kulką na szczycie jednego ze słupków. Nie, to nie jest kulka. To drugi model linii Pietrowej. Jeszcze raz lustruję uważnie wnętrze zakrętki, ale nie znajduję już niczego podobnego do tamtych dwóch kształtów. Jeden tkwi na samym środku, a drugi blisko brzegu.

– Chwileczkę… zaraz, zaraz…

Wysuwam szufladę, w której znajduje się panel komputera. Pora zrobić użytek z tej praktycznie nieprzebranej skarbnicy wiedzy. Znajduję wielką tabelę z potrzebnymi informacjami, wprowadzam jej zawartość do pliku Excela (Stratt lubi sprawdzone i łatwo dostępne produkty), po czym dokonuję kilku przekształceń. Wkrótce otrzymuję zestawienie danych, na którym mi zależy. Wszystko się zgadza.

Chodzi o gwiazdy, rzecz jasna. Te małe kuleczki tkwiące na włosowatych pręcikach to gwiazdy. Przecież to oczywiste. Na żadnych innych ciałach niebieskich nie pojawiłaby się linia Pietrowej.

Ale nie jest to jakaś przypadkowa zbieranina gwiazd. Każda z kuleczek w miniaturowym modelu ma swój rzeczywisty odpowiednik. Wszystkie zajmują odpowiednie pozycje względem siebie, a Tau Ceti znajduje się w samym środku. Model ma trochę nietypową perspektywę i żeby wszystkie szczegóły pokrywały się z moimi danymi, muszę przechylić zakrętkę pod kątem trzydziestu stopni i trochę ją obrócić. Ale oczywiście punktem odniesienia dla moich danych jest płaszczyzna orbity Ziemi. Mieszkańcy innej planety siłą rzeczy korzystają ze swojego układu współrzędnych, ale jakkolwiek by patrzeć, efekt jest taki sam. Zakrętka cylindra mieści mapę lokalnych gwiazd.

Najbardziej intryguje mnie gwiazda, którą cieniutkie włókno łączy z umieszczoną pośrodku Tau Ceti. Sprawdzam jej nazwę w tabeli. To 40 Eridani, ale idę o zakład, że załoga Obiektu A nazywa ją domem.

A zatem otrzymałem wiadomość, która brzmi: „Pochodzimy z układu słonecznego 40 Eridani, ale przylecieliśmy tutaj, do Tau Ceti”.

Ale to jeszcze nie wszystko. Obcy chcą mi również powiedzieć: „40 Eridani ma linię Pietrowej tak samo jak Tau Ceti”.

Zastanawiam się przez chwilę nad tym, co właśnie do mnie dotarło.

– Jedziemy na tym samym wózku? – odzywam się na głos.

Nie może być inaczej. Astrofagi opanowują wszystkie lokalne gwiazdy. Właśnie spotkałem przedstawicieli cywilizacji zamieszkującej planetę, która krąży wokół 40 Eridani – gwiazdy zainfekowanej przez astrofagi tam samo, jak nasze Słońce. Ich nauka jest na tyle zaawansowana, że zrobili to samo, co ludzie. Zbudowali statek i zorganizowali misję na Tau Ceti, żeby poznać tajemnicę jej odporności.

– A niech mnie!

Owszem, wyciągam dosyć pochopne wnioski. Może ci obcy pozyskują astrofagi ze swojej linii Pietrowej i uważają je za bogactwo naturalne. Albo nawet je wyhodowali. Może uważają linie Pietrowej za cud natury. Istnieje mnóstwo możliwości. Ale w mojej bezsprzecznie subiektywnej opinii najbardziej prawdopodobne jest to, że przylecieli tutaj w poszukiwaniu rozwiązania swoich problemów.

Obcy. Prawdziwi obcy.

Mieszkańcy układu słonecznego 40 Eridani. Więc chyba mogę ich nazwać Eridanianami, co? Trudno wymówić, a jeszcze trudniej zapamiętać. Może Eridanie? Też nie. A gdyby tak Eridianie? Brzmienie kojarzy się z irydem, jednym z pierwiastków układu okresowego, które mają najładniejsze nazwy. Tak, niech będą Eridianie.

I już wiem, jak powinienem im odpowiedzieć. To chyba oczywiste.

Gdy kilka dni temu dokładnie przeszukiwałem laboratorium, w jednej z szuflad natrafiłem na zestaw elementów elektronicznych. Tylko w której? Oczywiście nie pamiętam. Trochę to trwa, gdy teraz próbuję go znaleźć, powstrzymując się od przeklinania, ale w końcu mi się udaje.

Nie dysponuję ksenonitem – tak nazwałem ten osobliwy twór obcych i nikt nie może mi tego zabronić – mam za to cynę i lutownicę. Odłamuję kawałek cynowego drucika, roztapiam na jednym końcu i łączę z modelem Tau Ceti. Przywiera całkiem dobrze, co sprawia, że oddycham z ulgą. Z ksenonitem nigdy nic nie wiadomo.

Znajduję Słońce na maleńkim modelu i upewniam się trzy razy, czy nie pomyliłem go z jakąś inną gwiazdą. Kiedy pozbywam się wszelkich wątpliwości, przylutowuję do niego drugi koniec drucika.

Chwilę myszkuję po laboratorium, aż znajduję kawałek twardej parafiny. Kosztuje mnie to trochę dłubaniny i pracy z palnikiem przy akompaniamencie łagodnych przekleństw, ale udaje mi się stworzyć niezbyt udany wizerunek linii Pietrowej. Nabijam go na Słońce na przestrzennej mapie gwiazd. Nie wygląda najgorzej. W każdym razie obcy powinni się zorientować, co autor miał na myśli.

Ogarniam wzrokiem model. Regularne linie wysmukłych ksenonitowych pręcików kontrastują z nieforemnymi zaciekami stężałej cyny i szpetnym woskowym modelem. Wygląda to jak rysunek nabazgrany kredkami w rogu obrazu Leonarda, ale musi wystarczyć.

Składam obie części cylindra i dopiero po drugiej nieudanej próbie przypominam sobie, że Eridianie używają lewoskrętnych gwintów. Wykonuję obrót w przeciwną stronę i elementy idealnie dopasowują się do siebie.

Teraz muszę wysłać moją wiadomość. Rzucić cylinder z powrotem. Tylko że nie mogę. Nie teraz, kiedy statek wiruje. Gdybym otworzył drzwi śluzy, odleciałbym w przestrzeń kosmiczną wyrzucony jak z procy.

Chwytam cylinder i wchodzę do przedziału sterowania, gdzie przypinam się do fotela i włączam tryb hamowania. Tak jak poprzednio odnoszę wrażenie, że ściany się przechylają, tylko tym razem przechylają się w przeciwną stronę. Oczywiście teraz również zdaję sobie sprawę, że nic się nie przechyla, a jedynie ulegam złudzeniu wywołanemu działaniem bocznego przyspieszenia, ale to nieważne. Czuję, jak siła przyciągania słabnie, a iluzoryczny przechył znika i po chwili znów jestem w stanie nieważkości. Tym razem jednak nie jestem już oszołomiony. Myślę, że mój pień mózgu oswoił się z faktem, że grawitacja pojawia się i znika. Operacja kończy się głośnym metalicznym szczękiem, kiedy przywrócony do pierwotnej pozycji moduł załogi łączy się z drugą częścią statku.

Ponownie wciskam się w skafander, chwytam ksenonitowy walec i wychodzę na zewnątrz. Tym razem nie muszę wędrować po kadłubie. Przypinam zaczep do poręczy tuż obok wyjścia ze śluzy.

Obiekt A już się nie obraca – prawdopodobnie znieruchomiał, kiedy Hail Mary przerwała tryb wirowy. I nadal utrzymuje dystans dwustu siedemnastu metrów. Nie muszę być Joe’em Montaną, żeby wykonać ten rzut. Wystarczy, że wprawię cylinder w ruch skierowany w stronę tamtego statku. Najbardziej zbliżone punkty dzieli około stu metrów. Powinno się udać.

Energicznie odpycham przesyłkę, która oddala się ode mnie z niezbyt dużą prędkością. Na oko jakieś dwa metry na sekundę, czyli nieco wolniej, niż porusza się rozleniwiony biegacz. Jest to również swego rodzaju przekaz. Daję moim nowym przyjaciołom do zrozumienia, że stać mnie na trochę szybszą dostawę.

Cylinder odlatuje w stronę eridiańskiego statku, a ja wracam do śluzy.

– Żeby było jasne – mówię. – Wróg mojego wroga jest moim przyjacielem. A skoro astrofagi są waszymi wrogami, ja jestem waszym przyjacielem.

Wpatruję się w monitor teleskopu. Od czasu do czasu odwracam wzrok. Przez chwilę układam pasjansa na pulpicie nawigacyjnym, ale co kilka sekund sprawdzam obraz w teleskopie. Grube rękawice, które wcześniej przyniosłem z laboratorium, próbują odlecieć, ale chwytam je w porę i wciskam za oparcie fotela.

Czekam już dwie godziny, a moi nowi przyjaciele nie odpowiadają. Czyżby czekali, aż coś dodam? Wyjawiłem im, skąd pochodzę. Teraz ich kolej, prawda? Czy u nich w ogóle występuje coś takiego jak wymiana zdań? Czy to tylko ludzki obyczaj?

A jeżeli średnia długość życia Eridian wynosi dwa miliony lat i odpisywanie na listy przed upływem stulecia uchodzi za przejaw złych manier?

Jak mam się pozbyć tej czerwonej siódemki z rzędu po prawej? Gdybym miał czarną ósemkę, mógłbym…

Kątem oka dostrzegam ruch!

Obracam się tak energicznie, że moje nogi unoszą się na środek kokpitu. Na monitorze teleskopu widzę, jak w stronę Hail Mary leci kolejna przesyłka. Prawdopodobnie wieloręki robot właśnie ją wyrzucił. Zerkam na ekran radaru. Obiekt B porusza się z prędkością ponad metra na sekundę. Mam tylko pięć minut!

Wkładam skafander i wchodzę do śluzy. Kiedy otwieram zewnętrzny właz, widzę już wyraźnie koziołkujący cylinder. Nie wiem, czy ten sam co poprzednio, czy nowy, ale tym razem kieruje się prosto do wyjścia ze śluzy. Zapewne Eridianie zauważyli, że właśnie w tym miejscu wydostaję się na zewnątrz i postanawiają ułatwić mi życie. Są bardzo uprzejmi.

A także bardzo precyzyjni. Minutę później cylinder wlatuje do środka przez otwarty właz. Chwytam go i macham do Obiektu A, a potem zamykam klapę. Prawdopodobnie nie wiedzą, co oznacza ten gest, ale czuję się zobowiązany.

Po powrocie do przedziału sterowania uwalniam się ze skafandra, podczas gdy cylinder unosi się w pobliżu otwartych drzwi śluzy. Woń amoniaku jest bardzo silna, ale tym razem jestem na nią przygotowany.

Nakładam grube rękawice i chwytam przesyłkę. Nawet przez warstwę żaroodpornego materiału czuję ciepło. Wiem, że powinienem zaczekać, aż ostygnie, ale jestem zbyt podekscytowany. Cylinder wygląda tak samo, jak poprzednio. Otwieram go – teraz już pamiętam o lewostronnym gwincie – i zaglądam do środka. Tym razem zamiast mapy gwiazd moim oczom ukazuje się jakiś model. Co to jest?

Na pręciku sterczącym z dna opiera się nieregularna bryła. Nie… dwie nieregularne bryły połączone rurką. Zaraz, zaraz… Jedna z nich wygląda jak Hail Mary. A druga ma kształt Obiektu A. Modelom brakuje szczegółów, ale są na tyle dokładnie wykonane, że bez trudu rozpoznaję, co przedstawiają. A więc odgrywają swoją rolę. Mój statek ma tylko trzy cale długości, natomiast Obiekt A jest długi prawie na osiem cali. Musi być naprawdę ogromny.

A rurka łącząca oba statki? Biegnie od włazu Hail Mary do ośmiościennego segmentu na środku kadłuba Obiektu A. Wygląda jak tunel komunikacyjny i ma na tyle dużą średnicę, że całkiem zakrywa wyjście ze śluzy.

Oni chcą się ze mną spotkać.

ROZDZIAŁ 9

Wypuszczam model, który unosi się w powietrzu nad stołem laboratoryjnym. Ksenonit wydaje się niezniszczalny, więc nie muszę się obawiać, że o coś zawadzi i ulegnie uszkodzeniu.

Czy to dobry pomysł? Mam za zadanie ocalić ludzkość. Chociaż perspektywa bezpośredniego spotkania z inteligentnymi kosmitami jest niezwykle kusząca, to czy warto ryzykować?

Eridianie na pewno zgłębili naturę astrofagów. W każdym razie na tyle, żeby używać ich w charakterze paliwa rakietowego. I próbują dać mi do zrozumienia, że sprowadza ich tutaj to samo co mnie. Mogą wiedzieć coś, o czym ja nie mam pojęcia. Mogą nawet znać rozwiązanie, którego szukam. I sprawiają wrażenie całkiem przyjaznych.

Ale jest to międzygwiezdny odpowiednik sytuacji, w której jakiś nieznajomy nęci dziecko cukierkiem. Zależy mi na cukierku, czyli na informacjach, ale czy mogę zaufać nieznajomemu?

Tylko jaką mam alternatywę? Zignorować ich?

Mógłbym kontynuować misję, jakbym w ogóle ich nie spotkał. Prawdopodobnie oni są tak samo wystraszeni jak ja. Być może nadal próbowaliby nawiązywać kontakt, ale nie sądzę, aby zachowali się wrogo.

A jeżeli się mylę? Skąd mogę wiedzieć?

Nie, wyjście jest banalnie proste. Powinienem przynajmniej kontynuować dialog. Jeżeli wiedzą coś o astrofagach, choćby nawet niewiele, muszę z nimi porozmawiać. Owszem, to ryzykowne, ale cała ta misja jest jednym wielkim ryzykiem.

No dobra. A co bym zrobił na ich miejscu?

Jestem Eridianinem. Chcę zbudować tunel, który można będzie doczepić do tego dziwnego ziemskiego statku. Ale nie wiem, z czego jest zbudowany ten statek. Jak więc mogę skonstruować odpowiednie mocowanie albo uszczelkę? Znam się na ksenonicie, to nie ulega wątpliwości, ale jak mogę go połączyć z tym nieznanym materiałem, którego używają ludzie. Wysłałem człowiekowi model z ksenonitu, żeby wiedział, czym dysponuję. Ale ja nadal nie wiem, z czego składa się jego statek.

Obcy potrzebują próbki mojego kadłuba. I muszą wiedzieć, co to za próbka.

– W porządku – mówię do siebie.

Nie wiem, czy to dobry pomysł, czy wręcz przeciwnie, ale zamierzam odłupać kawałek powłoki Hail Mary.

Biorę zestaw narzędzi do pracy na zewnątrz statku. Znalazłem je jakiś czas temu i pamiętam, że spoczywają w szufladzie 17E. Są umieszczone w przyborniku, którzy można przypiąć do skafandra. Stratt i jej ludzie zadbali, żeby niczego nam nie zabrakło, na wypadek gdyby kadłub wymagał naprawy. W normalnych okolicznościach byłoby to zadanie dla Iljuchiny, ale teraz jestem zdany tylko na siebie.

Powróciło wyrwane z kontekstu wspomnienie. Iljuchina była inżynierem i naszą złotą rączką. Cóż, teraz ktoś musi ją zastąpić.

Znów wciskam się w skafander i wychodzę na zewnątrz. Wszystkie te zabiegi towarzyszące wyprawom tam i z powrotem stają się trochę irytujące. Mam nadzieję, że tunel będzie działał. Idę wzdłuż kadłuba, przekładając zaczepy z poręczy na poręcz, i zaczynam się zastanawiać…

Jaki właściwie będzie pożytek z tego tunelu? Nie sądzę, aby eridiańskie środowisko życia harmonizowało z ziemskim. Nie możemy tak po prostu połączyć naszych statków i wymienić uścisku dłoni. Podejrzewam, że we wnętrzu Obiektu A jest duże stężenie amoniaku. Nie mówiąc o temperaturze. Oba cylindry były gorące, kiedy je przejąłem.

Z pobieżnych obliczeń wynika, że pierwszy z nich powinien był stracić około stu stopni Celsjusza w trakcie przeszło czterdziestominutowego lotu, a mimo to, gdy znalazł się na pokładzie Hail Mary, nadal miał wysoką temperaturę. W takim razie musiał być naprawdę bardzo mocno rozgrzany, kiedy opuszczał tamten statek.

Staram się nie snuć szalonych domysłów, ale… bez przesady. Jestem naukowcem i mam do czynienia z obcymi. Jak tu nie spekulować?

Czy w świecie Eridian panuje gorąc, który przekracza temperaturę wrzenia wody? Jeżeli tak, potwierdza to słuszność mojej teorii. Strefa zamieszkiwalna to bzdura! Woda w stanie ciekłym wcale nie jest niezbędna do życia!

Powinienem bardziej się skupić na nawiązywaniu kontaktu z inteligentnymi kosmitami albo na ratowaniu ludzkości, ale pal licho! Mogę chociaż przez chwilę rozkoszować się poczuciem satysfakcji, kiedy się okazuje, że to ja miałem rację, chociaż nikt się ze mną nie zgadzał.

W końcu docieram do miejsca na kadłubie, które wydaje się odpowiednie do tego, co chcę zrobić. Przeszedłem na tylną część statku i jestem daleko od hermetycznego modułu załogi. Wszystko wskazuje na to, że stoję teraz na pustym zbiorniku, który kiedyś był wypełniony astrofagami. Jeżeli odłupię tutaj kawałek poszycia, nie powinno to mieć większego znaczenia. Wyciągam narzędzia. Moja metoda nie jest zbyt wytworna, ale nic lepszego nie przychodzi mi do głowy. Na początek przykładam ostrze dłuta do kadłuba i lekko stukam młotkiem. Pojawia się wyraźne wgniecenie. Nie trzeba wiele wysiłku, żeby przebić się przez wierzchnią powłokę. Wycinam krąg o średnicy sześciu cali. Czuję, że pod spodem znajduje się warstwa jakiegoś innego materiału. Prawdopodobnie izolacja.

Wciskam dłuto w szczelinę, żeby podważyć wycięty kawałek. Dolna warstwa mocno się trzyma, ale potem nagle ustępuje. Kawałek kadłuba odlatuje w przestrzeń.

– Psiakość!

Zrywam się gwałtownie i chwytam uciekającą próbkę tuż przed tym, jak napięta lina zabezpieczająca zatrzymuje mnie w miejscu. Przez chwilę oddycham szybko i dociera do mnie, jakim jestem durniem. W końcu przyciągam się z powrotem do statku i oglądam uważnie okrągły wycinek. Pod wierzchnią warstwą znajduje się jakaś lekka porowata masa. Przypomina styropian, ale prawdopodobnie jest to coś bardziej skomplikowanego.

– Mam nadzieję, że wszystko widzieliście – odzywam się. – Bo nie będę powtarzał.

Potem rzucam próbkę w stronę Obiektu A.

Robię wszystko na ich oczach, żeby mieli pewność, że wysyłam im próbkę materiału, z którego zbudowany jest statek. Mam nadzieję, że wystarczy im do tego, co zamierzają. Nawet nie wiem, czy właśnie o to im chodziło. Może w tej chwili obserwują mnie na monitorach i mówią: „Co ten idiota wyczynia? Dziurawi własny statek? Po co?”.

Stoję nieruchomo i odprowadzam wzrokiem koziołkującą próbkę, która połyskuje w świetle Tau Ceti. Wieloręki robot przesuwa się po koleinach na kadłubie Obiektu A, szykując się na odbiór przesyłki. Zajmuje odpowiednią pozycję i czeka, aż nadleci kawałek Hail Mary, żeby chwycić go z godną podziwu precyzją.

A potem, przysięgam na Boga, macha do mnie! Unosi jedną z mechanicznych rąk i macha do mnie!

Odpowiadam takim samym gestem. Robot macha ponownie.

No dobra, moglibyśmy tak wymieniać uprzejmości przez cały dzień, ale wystarczy. Ruszam z powrotem w stronę włazu.

Teraz kolej na wasz ruch.

Oczekiwanie na ich ruch trwa dosyć długo i zaczynam się nudzić.

Niesamowite. Siedzę na pokładzie statku kosmicznego w układzie słonecznym Tau Ceti, czekam na odpowiedź przedstawicieli cywilizacji pozaziemskiej, których właśnie spotkałem, i… nudzę się. Istoty ludzkie mają zadziwiającą zdolność adaptacji i nawet w nietypowych okolicznościach pojawiają się u nich bardzo typowe reakcje.

Przyglądam się kontrolkom na panelu radaru, żeby poznać wszystkie jego funkcje. Po krótkim poszukiwaniu w opcjach ustawień znajduję to, co mnie interesuje – parametry systemu ostrzegania o przeszkodach. W tej chwili granica bezpiecznej odległości była ustawiona na sto kilometrów. Całkiem sensownie. W takiej podróży trzeba uważać na coś, co jest oddalone o miliony kilometrów. W najgorszym wypadku o dziesiątki tysięcy. Ale jeśli w odległości stu kilometrów przelatuje jakaś asteroida, mogą z tego wyniknąć poważne kłopoty.

Ustawiam dystans ostrzegania na 210 metrów. Obawiam się, że system odrzuci tę wartość jako zbyt niską, ale zmiana przebiega bez przeszkód.

Prostuję plecy i odrywam się od fotela pilota. Obiekt A jest teraz w odległości 217 metrów ode mnie. Jeżeli zbliży się na mniej niż 210 metrów albo wyśle kolejny prezent, który przekroczy ten próg, uruchomi się system ostrzegania. Nie muszę już tu siedzieć i gapić się w ekran. Usłyszę sygnał alarmowy z przedziału sterowania, kiedy Eridianie zrobią coś ciekawego.

Przelatuję przez właz i kieruję się do dormitorium.

– Jeść – mówię.

Stalowe ręce wyjmują pudełko z otworu w suficie i kładą je na moim łóżku. Muszę kiedyś zajrzeć do tej małej spiżarki, żeby sprawdzić, w czym mogę wybierać. Ale teraz odpycham się nogami od sufitu i nurkuję w stronę jedzenia. Pudełko z napisem Dzień 10 – Posiłek 1 ma pod spodem pasek velcro, dzięki któremu utrzymuje się na miejscu. Podnoszę wieczko i w środku znajduję burrito.

Nie wiem, czy tego się spodziewałem, ale dobrze. Niech będzie burrito.

Jednak okazuje się, że mój posiłek ma temperaturę pokojową. Fasola, ser, sos pomidorowy… wszystko to jest naprawdę smaczne, ale nie na zimno. Albo gorące dania w ogóle nie zostały uwzględnione w tutejszym menu, albo troskliwy robot obawia się, że oszołomiona po śpiączce załoga mogłaby się poparzyć. Obstawiam to drugie.

Przelatuję do laboratorium i wkładam burrito na kilka minut do komory piecowej. Kiedy wyciągam je szczypcami, roztopiony ser skwierczy, a obłok pary rozpływa się we wszystkie strony. Wypuszczam mój posiłek, żeby sobie polatał i trochę ostygł.

Parskam śmiechem. Przecież mógłbym uruchomić systemy wirowe, wyjść na zewnątrz i przystawić burrito do dyszy, gdybym chciał porządnie je podgrzać. Nie musiałbym długo czekać. Wyparowałoby natychmiast razem z moją ręką i wszystkim innym, co znalazłoby się w zasięgu promieniowania, ponieważ…

– Witamy w Małej Rosji – powiedział Dimitrij, wskazując teatralnym gestem wnętrze hangaru pod pokładem lotniskowca.

Cała przestrzeń została zamieniona w kompleks laboratoriów wyposażonych w najnowocześniejszy sprzęt. Dziesiątki naukowców w białych fartuchach ślęczało przy swoich stanowiskach, od czasu do czasu rozmawiając ze sobą po rosyjsku. Nazywaliśmy ich osadnikami Dimitrija. Prawdopodobnie przywiązywaliśmy zbyt dużą wagę do nadawania nazw wszystkiemu, co nas otaczało.

Trzymałem mały pojemnik na próbki, ściskając go w dłoniach jak Scrooge sakiewkę z monetami.

– Nie podoba mi się to – mruknąłem.

– Och, cicho – zganiła mnie Stratt.

– Wyhodowałem dotąd osiem gramów astrofagów i mam ot tak oddać dwa gramy? Może się wydawać, że to mało, ale w dwóch gramach mieści się dziewięćdziesiąt pięć miliardów komórek.

– Nie zmarnują się, przyjacielu – uspokoił mnie Dimitrij. – Obiecuję, spodoba ci się. Chodźcie, chodźcie.

Poprowadził nas przez główne laboratorium, w którym dominowała stojąca na środku wielka cylindryczna komora próżniowa. Była otwarta, a trzej technicy montowali coś do stojącego wewnątrz stołu. Dimitrij zamienił z nimi kilka zdań po rosyjsku, a potem wskazał na nas. Mężczyźni uśmiechnęli się, mówiąc coś z zadowoleniem.

Nagle Stratt odezwała się po rosyjsku surowym tonem.

– Przepraszam – powiedział Dimitrij. – Od tej pory tylko po angielsku, przyjaciele. Mamy tu gościa z Ameryki.

– Hello, gościa z Ameryki – zwrócił się do mnie jeden z techników. – Ja mówi w angielski dla ciebie? Paliwo u ciebie jest?

Jeszcze mocniej ścisnąłem pojemnik.

– Mam troszeczkę paliwa…

Stratt spojrzała na mnie tak, jak zwykłem spoglądać na upartych uczniów.

– Proszę je przekazać, doktorze Grace.

– Wie pani, że moja wylęgarnia z czasem podwaja populację astrofagów, prawda? Przez to, że teraz ujmiemy dwa gramy, w przyszłym miesiącu będzie cztery gramy mniej.

Stratt bez słowa wyjęła pojemnik z mojej dłoni i wręczyła go Dimitrijowi. Rosjanin uniósł małą metalową fiolkę i spojrzał na nią z podziwem.

– Dzisiaj jest wielki dzień, doktorze Grace. Nie mogłem się doczekać tej chwili. Pozwolisz, że zaprezentuję ci mój system wirowy!

Dał mi znak, żebym szedł za nim, i wbiegł po schodkach do komory próżniowej. Technicy wyszli stamtąd, żeby zrobić nam miejsce.

– Wszystko jest przymocowane – oznajmił jeden z nich. – Lista kontrolna odhaczona. Wszystko gotowe do testu.

– Dobrze, dobrze – powiedział Dimitrij. – Doktorze Grace, pani Stratt, zapraszam, zapraszam!

Gdy wprowadził nas do komory próżniowej, zauważyłem opartą o ścianę grubą płytę ze lśniącego metalu. Na środku komory stał okrągły stół, na którym spoczywało jakieś urządzenie.

– To jest system wirowy – oznajmił z dumą Dimitrij.

Na pierwszy rzut oka jego dzieło nie prezentowało się imponująco. Miało kształt ściętego z jednej strony walca o półmetrowej średnicy, a z licznych otworów na powierzchni sterczały kable. Dimitrij podniósł górną część obudowy, odsłaniając wnętrze. Zaintrygowany podszedłem bliżej. W środku znajdował się trójkąt równoboczny – a właściwie płaski graniastosłup – z jakiegoś przezroczystego materiału osadzony na grubej osi. Dimitrij zakręcił nim lekko.

– Widzicie? Wiruje. System wirowy, tak?

– Jak to działa? – zapytałem.

Rosjanin dotknął palcem trójkąta.

– To jest rotor wykonany z odpornego na rozciąganie poliwęglanu – wyjaśnił, po czym wskazał szczelinę w obudowie. – A tędy dostaje się paliwo. To jest strefa zasilania. Emiter podczerwieni na rotorze wydziela małą ilość światła o długości fal widma emisyjnego dwutlenku węgla. Taka częstotliwość przyciąga astrofagi, które wyskakują na tę ściankę rotora, tak? Ale niezbyt energicznie. Dynamika ich ruchu zależy od siły promieniowania podczerwonego. Przyćmione światło powoduje słaby ruch, ale to wystarczy, żeby astrofagi przywarły do powierzchni rotora.

Dimitrij obrócił przezroczysty trójkąt, ustawiając jeden z jego boków równolegle do otwartej części obudowy.

– Po obrocie o sto dwadzieścia stopni ta powierzchnia jest skierowana w stronę wylotu dyszy. Teraz zwiększamy siłę promieniowania i astrofagi stają się bardzo podekscytowane, tak? Rzucają się z impetem w stronę źródła światła! A promieniowanie o częstotliwości Pietrowej, które wprawia je w ruch, wydostaje się przez dyszę z tyłu statku. I właśnie ta siła napędza statek. Miliony maleńkich, rozpędzonych astrofagów zapewniają mu ciąg, tak?

Pochyliłem się nad konstrukcją, żeby przyjrzeć się jej dokładnie.

– Rozumiem… to oznacza, że żaden z elementów statku nie może się znaleźć w zasięgu promieniowania z dyszy.

– Tak, tak! Siłę odrzutu może ograniczyć jedynie intensywność promieniowania podczerwonego, które przyciąga astrofagi. Przeprowadziłem mnóstwo obliczeń i doszedłem do wniosku, że astrofagi powinny wyczerpać całą energię nie szybciej niż w cztery sekundy, w przeciwnym razie może dojść do uszkodzenia systemu. – Dimitrij obrócił przezroczysty trójkąt o kolejne 120 stopni i wskazał na wnętrze obudowy. – A to jest strefa oczyszczania. Te wycieraczki służą do usuwania martwych astrofagów z rotora – wyjaśnił, po czym zatoczył palcem krąg. – Wszystkie te trzy strefy są aktywne jednocześnie, więc podczas gdy tutaj rotor pozbywa się zanieczyszczeń, na powierzchnię znajdującą się w strefie zasilania dostają się kolejne astrofagi, a trzecia część zwrócona w stronę dyszy zapewnia odrzut.

Dimitrij otworzył mój pojemnik i umieścił go w strefie zasilania. Domyśliłem się, że nie potrzeba dodatkowych zabiegów, ponieważ astrofagi same znajdą drogę na powierzchnię jednego z boków trójkąta.

– Chodźcie, chodźcie. Pora na eksperyment!

Wyszliśmy na zewnątrz, a Dimitrij zamknął drzwi komory próżniowej. Krzyknął coś po rosyjsku do swoich podwładnych, a oni zaczęli powtarzać jego komendę. Wszyscy przeszliśmy na przeciwległy koniec hangaru, gdzie ktoś przygotował rozkładany stolik. Stał na nim otwarty laptop z napisami w cyrylicy na monitorze.

– Pani Stratt, jak daleko jesteśmy od lądu? – spytał Dimitrij.

– Około trzystu kilometrów?

– Bardzo dobrze.

– Chwileczkę – wtrąciłem. – Dlaczego dobrze?

Rosjanin wydął wargi.

– Dlatego że… dobrze. Zaczynamy!

Dotknął jednego z przycisków na klawiaturze laptopa i w głębi hangaru rozległo się stłumione tąpnięcie. Potem coś zaszumiało i zapadła cisza.

– Eksperyment zakończony. – Dimitrij pochylił się nad monitorem, żeby odczytać wynik pomiaru. – Sześćdziesiąt tysięcy niutonów! – zawołał, po czym odwrócił się do swoich współpracowników. – Шестьдесят тысячи ньютонов!

Rosjanie zaczęli wznosić radosne okrzyki.

– To dużo, nie? – zapytała mnie Stratt.

Byłem zbyt zszokowany, by odpowiedzieć. Patrzyłem na Dimitrija, rozdziawiając usta ze zdziwienia.

– Powiedziałeś sześćdziesiąt tysięcy?

– Tak! – Rosjanin uniósł pięść w triumfalnym geście. – W ciągu stu mikrosekund!

– O mój Boże. Z takiej odrobinki… – wyszeptałem i ruszyłem przed siebie.

Chciałem to zobaczyć na własne oczy.

– Nie, zostań tutaj, przyjacielu – powiedział Dimitrij, chwytając mnie za rękę. – Wszyscy musimy tu zostać. Właśnie uwolniliśmy energię o wartości prawie dwóch miliardów dżuli. Dlatego potrzebowaliśmy komory próżniowej i tysiąca kilogramów krzemu. W ten sposób uniknęliśmy jonizacji powietrza, a promieniowanie było skierowane na krzemowy blok, który pochłonął całą energię. Widzisz?

Obrócił w moją stronę monitor laptopa. Na obrazie kamery zamontowanej w komorze próżniowej zobaczyłem rozżarzoną plamę, która kiedyś byłą grubą płytą metalu.

– O rety…

– Tak, tak. Kłania się pan Einstein ze swoim E = mc^2. To jest potęga. Musimy zaczekać kilka godzin, aż system chłodzenia zrobi swoje. Używamy morskiej wody. Wszystko będzie dobrze.

Wciąż kręciłem głową z niedowierzaniem. W ciągu zaledwie stu mikrosekund – to jedna dziesięciotysięczna sekundy – system wirowy Dimitrija roztopił tonę metalu. A cała ta energia kryła się w mikroskopijnych astrofagach, które rozmnażały się powoli w mojej wylęgarni podgrzewanej przez reaktor jądrowy lotniskowca. Wprawdzie znałem wyniki skomplikowanych obliczeń i nie powinienem być zaskoczony, ale prezentacja działania w praktyce robi zupełnie inne wrażenie niż słupki liczb.

– Chwileczkę… ile zużyłeś teraz astrofagów?

Dimitrij spojrzał na mnie z uśmiechem.

– Mogę to jedynie określić w przybliżeniu na podstawie siły odrzutu, ale nie więcej niż dwadzieścia mikrogramów.

– Dałem ci całe dwa gramy. Mogę dostać resztę z powrotem?

– Niech pan nie będzie pazerny. Przydadzą się do kolejnych eksperymentów – upomniała mnie Stratt, po czym zwróciła się do Dimitrija: – Dobra robota. Jak duży będzie prawdziwy silnik?

– To jest prawdziwy silnik – odparł Rosjanin, wskazując na monitor.

– Wiem, ale pytam, jakie rozmiary będzie miał silnik zamontowany na statku.

– Właśnie takie. Zależy wam na niezawodności i bezawaryjności, tak? Więc zamiast jednego wielkiego silnika zastosujemy tysiąc małych. Dokładnie tysiąc dziewięć. Wystarczy do wytworzenia potrzebnej siły ciągu, a jeszcze sporo zostanie w rezerwie. Nie będzie problemu, jeśli któryś nawali podczas lotu, bo wtedy wystarczy zwiększyć moc pozostałych.

– Aha. – Stratt pokiwała głową. – Mnóstwo małych napędów wirowych. Podoba mi się. Proszę trzymać taki poziom.

Kiedy odeszła w stronę klatki schodowej, spojrzałem na Dimitrija.

– A gdybyś za jednym razem zużył całe dwa gramy…?

Rosjanin wzruszył ramionami.

– Ffffffu! I zamieniamy się w obłoczek pary. Lotniskowiec też. Eksplozja wywołałaby małe tsunami, ale jesteśmy trzysta kilometrów od lądu, więc nic by się nie stało – powiedział i poklepał mnie po plecach. – A ja byłbym ci winien drinka na tamtym świecie, tak? Ha, ha, ha, ha!

– Właśnie tak działa system wirowy – mówię do siebie i wbijam zęby w burrito.

W takim razie Hail Mary ma ponad tysiąc takich dysz. Tysiąc dziewięć – wciąż słyszę echo głosu Dimitrija. W każdym razie tyle działało na początku, ale prawdopodobnie część zepsuła się w trakcie podróży. Prawdopodobnie na odpowiednim monitorze w przedziale sterowania znajdę informacje o statusie każdego z tych małych silników.

Z zamyślenia wyrywa mnie sygnał alarmu.

– Nareszcie!

Nadgryzione burrito zawisa w miejscu, w którym wypuściłem je z rąk. Odbijam się od podłogi. Właz między dormitorium a laboratorium nie znajduje się na wprost wejścia do kokpitu, ale jeśli dobrze wymierzę, mogę trafić w oba za jednym zamachem, poruszając się po skosie. Tym razem nie jestem z siebie dumny, po drodze muszę się odbić od ściany laboratorium. Ale i tak idzie mi coraz lepiej.

Patrzę na monitor radaru i wszystko staje się jasne. Tym razem nie jest to przesyłka. W moją stronę leci Obiekt A! Zbliża się powoli, jakby załoga nie chciała mnie wystraszyć. A jeśli rzeczywiście o to im chodzi? W każdym razie z każdą sekundą jest coraz bliżej.

Przenoszę wzrok na monitor teleskopu i zauważam nowy element na kadłubie eridiańskiego statku. Z ośmiościennej bryły podobnej do diamentu, która jest tak wielka jak cała Hail Mary, wystaje cylindryczny tunel. Tuż obok stoi wieloręki robot i sprawia wrażenie, jakby rozpierała go duma. Chyba trochę przesadzam z tą antropomorfizacją.

Tunel wygląda na wykonany z ksenonitu. Jego powierzchnię pokrywają nieregularne plamy w różnych odcieniach szarości i beżu, a wzdłuż ciągną się linie o nieostrych konturach. Trudno ocenić, patrząc pod takim kątem, ale cylinder wygląda na pusty w środku.

Chyba wiem, co za chwilę nastąpi. Jeśli moi nowi przyjaciele postępują zgodnie z planem, który przedstawili w formie modelu, zamierzają połączyć tę rurę z moim kadłubem. Tylko jak? Moja śluza jest przystosowana do dokowania – prawdopodobnie na użytek jakiegoś mniejszego statku, który dostarczył mnie i moich towarzyszy na pokład Hail Mary – ale nie mogę oczekiwać, aby Eridianie znali szczegóły techniczne standardowego portu cumowniczego.

Sylwetka Obiektu A potężnieje w oczach. A jeżeli popełnią jakiś błąd? Jeżeli pomylili się w obliczeniach? Jeżeli przez przypadek wybiją dziurę w moim kadłubie? Jestem dla ludzkości jedyną szansą na ocalenie przed zagładą. Nie chciałbym, żeby nieostrożność jakiegoś obcego unicestwiła cały mój gatunek.

Dopadam do śluzy i w rekordowym czasie wciskam się do skafandra. Lepiej dmuchać na zimne.

Obiekt A jest już tak blisko, że na ekranie teleskopu widać tylko skrawek cętkowanego poszycia. Przełączam obraz na jedną z zewnętrznych kamer, którymi pokryty jest kadłub Hail Mary. Mogę nimi sterować za pomocą kontrolek na ekranie systemu EVA. Zostały tak rozmieszczone, żeby siedzący w kokpicie członek załogi zawsze wiedział, co dzieje się z jego towarzyszem na zewnątrz.

Tunel ma około dwudziestu stóp długości. Czyli siedem metrów. Jako amerykański naukowiec czasem czuję się beznadziejnie, używając instynktownie jednostek, które bardziej pasują do okoliczności, ale wymagają przeliczenia.

Robot na kadłubie Obiektu A wyciąga ręce. Nie miałem pojęcia, że rozsuwają się jak antena teleskopowa. Po chwili robią się dłuższe od samego tunelu. Wcale nie wygląda to upiornie. Pięć długich macek obcego robota zbliża się do śluzy mojego statku. Nie mam czego się obawiać.

Każda mechaniczna ręka jest zakończona trójpalczastą dłonią, która trzyma… coś. Łukowato wygięty pręt przytwierdzony obydwoma końcami do okrągłej płytki. Przypomina trochę ucho od kubka. Pierwsze trzy ręce dosięgają Hail Mary i przykładają do kadłuba płaskie kółka. Chwilę później dwie następne robią to samo. Potem wszystkie zaczynają się cofać, ciągnąc mój statek w stronę tunelu.

Rozumiem. Te kabłąki, które trzymał robot, są uchwytami. Jak przytwierdził je do kadłuba? Dobre pytanie. Powłoka Hail Mary jest gładka i wykonana z niemagnetycznego aluminium. Swoją drogą, dlaczego przypominam sobie o tym tak znienacka? W takim razie uchwyty nie zostały przymocowane w sposób mechaniczny. Muszą się trzymać na jakimś kleju.

I tak oto wszystko układa się w logiczną całość. Oczywiście Eridianie nie zamierzają rozpracowywać zasad działania mechanizmu dokującego. Przykleją wylot tunelu do mojego statku. A dlaczego nie? To o wiele prostsze.

Hail Mary wydaje głuche stęknięcie. Ten stutonowy kawał maszynerii nie został zaprojektowany z myślą o takim holowaniu. Czy kadłub to wytrzyma? Upewniam się jeszcze raz, czy mój skafander jest szczelnie zamknięty.

Wnętrze przedziału sterowania obraca się wokół mnie. Niezbyt szybko – zaledwie kilka centymetrów na sekundę. Ciekawe, że kiedy w grę wchodzą małe prędkości, myślę w systemie metrycznym. Lepsze to niż pomiar w łokciach na pacierze albo jeszcze bardziej nieżyciowych jednostkach.

Patrzę, jak ściana zbliża się do mnie, i pozwalam jej się dogonić. Instynkt podpowiada mi, że lepiej być teraz z dala od śluzy. Dzieje się tam coś przerażającego. Ksenonitowy kadłub uderza o kadłub z głośnym hukiem, a potem rozlegają się stłumione postukiwania i chroboty. Patrzę na obraz z kamery.

Wylot tunelu przywiera teraz ściśle do kadłuba. Tunel ma tak dużą średnicę, że w całości zakrywa zewnętrzny właz śluzy. Domyślam się, że właśnie o to chodzi. Tylko czy ten ich klej jest w stanie stworzyć hermetyczne połączenie? Jaki jest jego skład? Czy Eridianie wiedzą, jakie ciśnienie panuje we wnętrzu mojego statku?

Grube rękawice skafandra uniemożliwiają mi korzystanie z ekranów dotykowych na konsoli, więc niestety nie mogę powiększyć obrazu ani obrócić kamery. Mrużąc oczy, wpatruję się w widoczny na monitorze wylot tunelu, który według mnie bardzo szczelnie przylega do walcowatego kadłuba. Chociaż wydaje mi się to niezwykle skomplikowane, Eridianie idealnie odtworzyli wszystkie krzywizny.

Od strony śluzy dobiega stłumiony syk. Czy to strumień powietrza pod ciśnieniem? Napełniają tunel powietrzem!

Moje tętno przyśpiesza. Czy kadłub wytrzyma ciśnienie? A jeżeli ich powietrze rozpuszcza aluminium? A jeżeli aluminium jest silnie toksyczne dla Eridian i wystarczy jeden oddech, żeby wszyscy zginęli? Ogarnia mnie zgroza na samą myśl!

Syk powietrza cichnie. Głośno przełykam ślinę. Przygotowania dobiegły końca, ale jak na razie nic się nie rozpuszcza. Zbliżam się do drzwi śluzy w nadziei, że uda mi się coś zobaczyć. Oczywiście zamknąłem śluzę od środka, żeby mieć lepsze zabezpieczenie na wypadek uszkodzenia powłoki. Otwieram właz, wlatuję do ciasnej komory i zbliżam głowę do małego okienka.

Nieprzenikniona czerń kosmosu zniknęła, ustępując miejsca nieprzeniknionej czerni wnętrza tunelu. Włączam lampki po bokach hełmu i ustawiam się pod odpowiednim kątem, żeby skierować światło przez okienko.

Koniec tunelu jest zbyt blisko. Nie żeby zmartwił mnie ten fakt, ale byłem pewien, że tunel ma około dwudziestu stóp długości. Tymczasem wydaje się o połowę krótszy. I podczas gdy całość jest wykonana z szaropiaskowego ksenonitu, ścianę na końcu pokrywa geometryczny deseń w przypadkowych kolorach.

Przyklejając tunel do kadłuba Hail Mary, Eridianie połączyli moją śluzę ze swoją i umieścili ścianę w pół drogi. Mądre rozwiązanie.

Zamykam wewnętrzne drzwi śluzy i kiedy ciśnienie spada do zera, obracam korbę i odpycham zewnętrzny właz. Otwiera się bez oporu. W tunelu panuje próżnia, w każdym razie po mojej stronie przegrody.

Wydaje mi się, że rozumiem, o co chodzi. To jest sprawdzian. Moi nowi przyjaciele mieli te same obawy co ja. Dlatego zdecydowali, że podłączą tunel i zobaczą, co się stanie, kiedy napełnię swoją połowę ziemską atmosferą. Czy eksperyment się uda, czy nie. Jeżeli się uda, to wspaniale! A jeżeli nie, to spróbują czegoś innego. Albo poproszą mnie, żebym czegoś spróbował.

No dobra. Przekonajmy się.

Rozkazuję komputerowi napełnić śluzę powietrzem, ale system protestuje. Zewnętrzny właz jest otwarty. Dobrze wiedzieć, że istnieje takie zabezpieczenie, ale teraz muszę jakoś je obejść.

Okazuje się, że nie jest to trudne – znajduję ręczny zawór, który wpuszcza do śluzy powietrze bezpośrednio ze statku. Działa niezależnie od wszystkich elektronicznych czujników, ale pozwala uniknąć śmiertelnych wypadków w razie awarii oprogramowania.

Otwieram zawór i powietrze z wnętrza Hail Mary przepływa do tunelu przez otwarty na oścież właz. Po trzech minutach podmuch przy wylocie zaworu słabnie i w końcu ustaje. Wyświetlacz skafandra pokazuje czterysta hektopaskali. Wygląda na to, że ciśnienie się wyrównało. Zamykam zawór i odczekuję chwilę, po czym znów sprawdzam odczyt. Wartość jest taka sama. Tunel przylega szczelnie do kadłuba.

Eridianie znają się na sklejaniu ksenonitu z aluminium. Nie mam co do tego najmniejszych wątpliwości. Istoty, które były w stanie wynaleźć coś takiego jak ksenonit, na pewno zgłębiły tajniki wiązań atomowych tysiąc razy lepiej niż ludzie.

Pora na skok w nieznane. To będzie mój akt wiary. Uwalniam zaczepy i otwieram klapę Orłana. Czuję silną woń amoniaku, ale mogę oddychać. Bądź co bądź to powietrze z mojego statku. Wydostaję się ze skafandra, odciągam go w stronę śluzy i blokuję w takiej pozycji, żeby lampki zamontowane po obu stronach hełmu – moje jedyne źródło światła – były skierowane w głąb tunelu.

Zbliżam się do tajemniczej przegrody. Chcę jej dotknąć, ale w ostatniej chwili cofam rękę. Już z odległości kilku cali wyczuwam gorąco. Eridianie lubią upały.

Powietrze w tunelu zaczyna się nagrzewać i czuję, jak po mojej skórze ściekają pierwsze kropelki potu. Trochę to uciążliwe, ale da się wytrzymać. Zawsze mogę otworzyć wewnętrzne drzwi śluzy, żeby wyrównać temperaturę. Myślę, że systemy podtrzymywania życia obu statków rozwiążą ten problem. Eridianie nagrzeją po swojej stronie, a ja będę sobie schładzał powietrze.

Chociaż pot zalewa mi oczy, które na domiar złego łzawią od amoniaku, wcale nie zamierzam się poddawać. Jestem zbyt zaciekawiony, żeby zrażać się takimi niedogodnościami. Ale czy można mi się dziwić?

Przyglądam się tajemniczej ścianie, wodząc wzrokiem po niewielkich sześciokątach, które układają się w geometryczny deseń na całej powierzchni. Jest ich co najmniej parę tuzinów, a każdy wydaje się mieć inny kolor i fakturę. Podejrzewam, że niektóre z nich mogą być przezroczyste. Zaczynam oglądać je dokładnie w nadziei, że uda mi się odgadnąć, z czego są wykonane. Patrząc z bliska, zauważam wyraźne spoiny biegnące wzdłuż boków każdego sześciokąta. I wtedy słyszę dźwięk dobiegający z drugiej strony.

Puk, puk, puk.

ROZDZIAŁ 10

Zapukali, więc wypada odpowiedzieć w taki sam sposób. Nie mam innego wyjścia. Wiem, że ściana jest gorąca, więc uderzam w nią knykciami najszybciej, jak potrafię. Trzy razy, tak samo jak oni.

Odpowiedź nie nadchodzi, więc znów skupiam uwagę na ścianie. Sześciokątów jest czterdzieści, a każdy wydaje się niepodobny do pozostałych. Najwyraźniej są zrobione z różnych materiałów. Odczuwam silną potrzebę działania, ale nie mam pojęcia, co mógłbym zrobić.

Czy oni mnie obserwują? Nie zauważyłem niczego, co przypominałoby kamerę, mimo to unoszę rękę i wskazuję palcem w stronę wejścia do mojego statku. Mogę tylko mieć nadzieję, że mnie widzą i rozumieją znaczenie tego gestu. Odpycham się nogą od ściany, po czym wlatuję do śluzy i otwieram wewnętrzny właz. A czemu nie? Po obu stronach panuje takie samo ciśnienie, więc nic nie stoi na przeszkodzie, żeby zostawić otwarte drzwi. Jeżeli tunel się rozszczelni, powietrze zasysane z wnętrza modułu załogi zatrzaśnie klapę i będę uratowany.

Zlatuję do laboratorium, gdzie pakuję do przybornika kilka przydatnych akcesoriów, a następnie wracam na górę.

Najpierw taśmą klejącą przyczepiam do ścian tunelu kilka lampek ledowych i kieruję światło na przegrodę. Dzięki temu przynajmniej będę wyraźniej widział, z czym mam do czynienia. Potem sięgam po ręczny spektrometr rentgenowski i przykładam czujnik do pierwszego z brzegu sześciokąta. Okazuje się, że ma prawie taki sam skład jak cylinder, który badałem wcześniej.

Prawie.

Różnica dotyczy kilku pierwiastków śladowych. Interesujące. Może ksenonit jest jak stal i też wytwarza się go według różnych receptur. Badam kolejny sześciokąt i znów odkrywam subtelną różnicę w składzie chemicznym.

Domyślam się, że każdy z typów ksenonitu reaguje inaczej w zależności od warunków otoczenia. Natomiast Eridianie nie znają składu ziemskiego powietrza, dlatego chcą je przetestować, stosując różne domieszki. Kiedy opuszczę tunel, zbadają wszystkie sześciokąty, żeby wybrać ten optymalny.

To oznacza, że powinienem wrócić do siebie. Chyba wypadałoby opróżnić śluzę, nie? Taki gest wydaje się taktowny. Mogę to zrobić z łatwością – wystarczy uruchomić tryb dehermetyzacji i pompa zrobi swoje. Pewnie się zdziwi i będzie złorzeczyć, bo nigdy nie musiała wysysać tyle powietrza, ale posłusznie przywróci próżnię.

Tylko czy rzeczywiście przysłużę się w ten sposób moim nowym przyjaciołom? A jeżeli zechcą zbadać skład mojego powietrza? Chyba jednak powinienem je zostawić, żeby mogli pobrać próbki z mojej połowy. Na pewno mają taką możliwość; w każdym razie ja bym o to zadbał, gdybym konstruował ten tunel, a oni sprawiają wrażenie przezornych.

Ruszam do śluzy, ale coś przykuwa moją uwagę. Kątem oka dostrzegam jakiś ruch! Obracam się z powrotem w stronę przegrody. Wygląda tak samo jak przed chwilą, ale mógłbym przysiąc, że coś się poruszyło. Niektóre sześciokąty mają gładką powierzchnię i prawdopodobnie zobaczyłem własne odbicie.

Chwileczkę…

Jeden z sześciokątów różni się od pozostałych. Tylko czym? Umieszczony z boku w pobliżu ściany tunelu nie rzuca się zbytnio w oczy. Podlatuję do przegrody, żeby przyjrzeć mu się z bliska.

– O rany!

Ten sześciokąt jest przezroczysty! Wszystkie inne nie przepuszczają światła, ale ten jest wykonany z materiału, który przypomina szkło! Odklejam jedną z latarek i zbliżam głowę do gorącej ściany, żeby lepiej widzieć.

Światło przedostaje się przez małe okienko, wydobywając z mroku ściany tunelu. Po drugiej stronie zapory musi panować próżnia albo eridiańskie powietrze też jest przejrzyste. Tak czy inaczej nic nie rozmywa ani nie zasłania mi widoku.

Nagle z tamtej strony nadlatuje jakiś kawałek skały. Uderza w przezroczysty sześciokąt, ale nie odbija się i zostaje na miejscu. Od moich oczu dzieli go zaledwie kilka cali. Jest ciemnobrązowy, ma kształt zbliżony do trójkąta i ostre wyszczerbione brzegi. Przypomina trochę grot włóczni jaskiniowca.

Czyżbym spotkał jaskiniowców, którzy podróżują w kosmosie?

Nie wygłupiaj się, Rylandzie.

Tylko po co Eridianie umieścili tam ten kawałek skały? Przykleili go do okienka? Próbują zasłonić mi widok? Jeżeli tak, niezbyt im to wyszło. Mały grot ma w najgrubszym miejscu tylko dwa cale, a przezroczysty sześciobok jest szeroki na co najmniej osiem.

Ale potem zaczyna się dziać coś jeszcze bardziej osobliwego. Kamienny grot zgina się, jakby w środku miał ukryte przeguby, a w polu widzenia pojawiają się dwa ostre kamienie o podobnym kształcie. One też się zginają, a wszystkie są połączone z podłużnym kawałkiem skały, który…

To nie jest skała. To jest łapa z trzema szponami!

Przykładam twarz do gorącej ściany, próbując zobaczyć coś więcej. Od razu czuję ból i wiem, że będę miał ślady oparzeń, ale desperacko walczę z instynktem, który każe mi się cofnąć. Powinienem wrócić do laboratorium i poszukać kamery, ale uparcie tkwię w miejscu. Wątpię, aby w takim momencie ktokolwiek zachował przytomność umysłu.

Jęczę, bo skóra piecze nieznośnie, ale dla lepszego widoku warto się poświęcić.

Szponiasta łapa obcego… hmmm… wolę nazywać ją dłonią, bo wtedy nie wydaje się aż tak przerażająca. A więc dłoń obcego ma trzy szpiczaste palce, które zginają się w punktach przypominających stawy. Zaciśnięte przybierają kształt kropli wody, a rozczapierzone wyglądają jak trójnoga rozgwiazda. Pokrywa je dziwna skóra przypominająca czarnobrązową skałę. Na jej nierównej powierzchni widnieją bruzdy i wypukłości, jakby dłoń została wykuta z granitu, ale rzeźbiarz nie zadał sobie trudu, żeby wygładzić swoje dzieło. Może to naturalny pancerz? Jak skorupa żółwia, tylko w bardziej nieregularnej formie?

Dostrzegam także fragment ręki, ale pod takim kątem niewiele mogę zobaczyć, nawet gdybym w swojej głupocie jeszcze mocniej przycisnął twarz do Gorącej Ściany Bólu. W każdym razie dłoń obcego na pewno wyrasta z ręki. No bo jakżeby inaczej? Przecież nie unosi się sama w powietrzu.

Ból staje się nie do wytrzymania, więc w końcu odrywam głowę od przegrody i ostrożnie dotykam poparzonego policzka. Skóra jest zaogniona, ale nie wyczuwam pęcherzy.

Stuk, stuk, stuk.

Stożkowaty palec uderza trzy razy w małe okienko, więc odpowiadam w taki sam sposób. Obcy powtarza sygnał i ja też stukam trzy razy. A potem dzieje się coś, co przyprawia mnie o gęsią skórkę. Szponiasta łapa… znaczy dłoń… znika na chwilę, a gdy zjawia się z powrotem, trzyma jakiś mały przedmiot, przystawiając go do sześciokątnego okienka. Zbliżam twarz do przegrody, żeby lepiej się przyjrzeć, i znów czuję ciepło na policzkach.

Obcy pokazuje mi figurkę wyrzeźbioną najprawdopodobniej z ksenonitu, i to z dużą dbałością o detale. Figurka mierzy około pół cala i przedstawia jakąś postać o nienaturalnie dużej głowie i grubych kończynach…

– Och!

To jestem ja! A raczej maciupeńki model rosyjskiego skafandra Orłan MKS2, w którym do tej pory prezentowałem się moim nowym przyjaciołom.

Gdy w okienku pojawia się druga dłoń, jestem lekko zaskoczony, choć nie wiem dlaczego, bo przecież sam mam dwie ręce. W drugiej dłoni obcy trzyma model Hail Mary wykonany w takiej samej skali, jak moja podobizna. Potem powolnym ruchem zbliża figurkę do miniaturowego kadłuba w miejscu, w którym powinna znajdować się śluza.

Przekaz jest jasny. Mam wracać do swojego statku.

Zbliżam do przezroczystego sześciokąta zaciśniętą dłoń z uniesionym kciukiem. Obcy wypuszcza obie miniaturki, które odlatują z pola widzenia, a potem naśladuje mój gest, podkulając dwa stożkowate palce i kierując trzeci ku górze. W każdym razie miło z jego strony, że nie wyprostował środkowego.

Wracam na pokład Hail Mary i zamykam za sobą drzwi śluzy. Jestem tak podekscytowany, że dyszę ciężko, z trudem łapiąc oddech. Nie mogę uwierzyć w to, co właśnie się stało.

To był obcy. Widziałem przedstawiciela obcej cywilizacji. Nie obcy statek kosmiczny, ale obcego we własnej osobie. Znaczy tylko jego łapy… hmmm, dłonie, ale mimo wszystko nawiązałem bezpośredni kontakt.

Cóż, myślę „jego dłonie”, ale mogą to być jej dłonie. Albo istoty należącej do innego rodzaju, którego nie da się określić żadnym ze znanych mi zaimków. W świecie Eridian może występować siedemnaście biologicznych płci. Albo żadna. Jeszcze nikt nie poruszył naprawdę trudnej kwestii dotyczącej kontaktów z inteligentnymi formami życia pozaziemskiego, jaką stanowią zaimki rodzajowe. Ale na razie będę o nim myślał w rodzaju męskim, bo trochę nieuprzejmie jest uważać myślącą istotę za bezosobowe coś. I dopóki nie otrzymam innej informacji, będzie miał na imię Rocky.

Dobra, no i co teraz? Rocky kazał mi wracać do statku. I tak zrobiłem.

Czuję się jak dureń. Czy nie powinienem w tej chwili prowadzić badań naukowych?

Wyglądam na zewnątrz przez okienko w drzwiach śluzy. Przyklejone do ksenonitowych ścian lampki wciąż oświetlają wnętrze tunelu, który… trochę się zmienił.

Nie ma już pokrytej sześciokątami przegrody. Po prostu zniknęła. Teraz widzę na końcu fragment kadłuba Obiektu A. Siedzi na nim wieloręki robot i coś majstruje. Teraz widzę, że jego małe chwytaki przypominają dłonie Rocky’ego – są tej samej wielkości i też mają po trzy mechaniczne palce. I prawdopodobnie są sterowane z wnętrza statku za pomocą trójpalczastej Nintendo Power Glove.

Rany, muszę być naprawdę stary, skoro pamiętam takie rzeczy.

Robot przejawia szczególne zainteresowanie moimi lampkami. Kurczę, na jego miejscu też bym się tak zachowywał, gdybym natrafił na intrygujący wytwór obcej technologii. Owszem, to zwykłe lampki, ale moi eridiańscy przyjaciele prawdopodobnie uważają je za najbardziej ekscytujące odkrycie naukowe w swojej historii. Robot odrywa je od ściany i wkłada do małej skrytki w kadłubie. Założę się, że będą to najbardziej dogłębnie zbadane artykuły oświetleniowe w całym wszechświecie.

Cieszę się, że zapewniłem im tak emocjonujące przeżycie, ale przy okazji straciłem źródło światła. Teraz w tunelu znów panuje nieprzenikniona ciemność, w której od czasu do czasu rozlegają się jakieś odgłosy. Jest to interesujące samo w sobie. Nie pochodzę z planety w układzie 40 Eridani, ale gdybym korzystał ze zdalnie sterowanego robota, zainstalowałbym na nim kamerę i latarkę, żeby widzieć, co robię. Ale oni tego nie potrzebują. Nie potrzebują światła.

Zaraz, zaraz, spokojnie. Ich zakres promieniowania widzialnego może być zupełnie inny. Siatkówka ludzkiego oka reaguje tylko na mały wycinek spektrum, bo w drodze ewolucji wykształciliśmy zdolność widzenia fal o długości najbardziej rozpowszechnionej na Ziemi. A jeżeli Eridianie są wyczuleni na inną częstotliwość? Chociaż ja nic nie widzę, wnętrze tunelu może być rzęsiście oświetlone promieniami podczerwonymi albo nadfioletowymi.

Hmmm. I dlaczego używają robota? Kilka minut temu w tunelu przebywał żywy osobnik – mój kumpel Rocky. Dlaczego zastąpili go robotem?

Odpowiedź brzmi: próżnia.

Prawdopodobnie wypompowali powietrze z tunelu. Mają próbkę mojego kadłuba, a zatem wiedzą, że jest zrobiony z aluminium, i znają grubość zewnętrznej powłoki. Może obawiają się, że Hail Mary nie wytrzyma ciśnienia z zewnątrz. Albo ich powietrze wchodzi w gwałtowne reakcje z aluminium. Dlatego wytworzyli w tunelu próżnię i musieli wysłać do pracy robota.

Czuję się jak Sherlock Holmes. Nic nie widziałem, a wyciągam mnóstwo wniosków!

Wniosków, dla których punktem wyjścia są jedynie śmiałe domysły i nie mam dowodów na ich poparcie. Ale zawsze to coś!

Mógłbym przynieść kolejną lampkę – w laboratorium zostało ich jeszcze kilka – i oświetlić tunel, żeby zobaczyć, co kombinuje robot. Ale jestem pewien, że wkrótce się tego dowiem, a nie chcę być w innej części statku, kiedy tutaj wydarzy się coś interesującego.

I jakby w odpowiedzi na moje myśli coś zaczyna się dziać.

Puk, puk, puk.

Nie, to wcale nie jest upiorne. Jestem całkiem sam na pokładzie statku kosmicznego dwanaście lat świetlnych od domu i właśnie ktoś puka w pokrywę włazu, ale nie ma w tym nic nadzwyczajnego.

A jednak będę potrzebował oświetlenia. Odbijając się od ścian niczym kula bilardowa, nurkuję do laboratorium i po chwili wracam z latarką. Wchodzę do śluzy, nawet nie zawracając sobie głowy wkładaniem skafandra. Otwieram ręczne zawory w obu włazach, żeby napełnić tunel powietrzem. Wszystko przebiega tak, jak się spodziewałem. Wyprofilowana ksenonitowa rura nadal szczelnie przywiera do kadłuba. Otwieram zewnętrzny właz i opuszczam statek z latarką w ręku.

Tam, gdzie wcześniej znajdowała się przegroda, stoi teraz ściana z przezroczystego materiału. A po drugiej stronie czeka na mnie Rocky.

Rocky jest pająkiem. Pająkiem z wielkim odwłokiem.

Zawracam, gotów rzucić się do ucieczki, ale zdrowy rozsądek bierze górę.

– Spokojnie, tylko spokojnie – mówię do siebie i ruszam dalej w głąb tunelu. – Oni są przyjaźni.

Rocky jest mniejszy od człowieka. Mógłby mi sięgnąć nieco powyżej kolana jak duży pies. Jego ciało przypominające karapaks jest wsparte na pięciu rozchodzących się promieniście kończynach. Kształtem zbliżone do pięciokąta ma rozmiary opony samochodowej. Każda z kończyn zgina się w połowie – nazwałbym to stawem łokciowym. Wszystkie nogi, choć raczej powinienem je nazwać rękami, są zakończone dłońmi, którym przyjrzałem się już dokładnie poprzednim razem. Mają po trzy palce i niczym nie różnią się od siebie. A więc Rocky ma pięć rąk. Ale ponieważ jego korpus jest symetrycznym pięciokątem, nie potrafię rozróżnić, gdzie mój nowy przyjaciel ma przód, a gdzie tył. Zwłaszcza że nosi ubranie.

Tak, ma na sobie coś w rodzaju koszulki z pięcioma otworami, z których wystaje pięć nagich kończyn pokrytych skórą o fakturze kamienia. Nie wiem, z czego jest wykonana jego odzież, ale wydaje się grubsza od typowych ludzkich ubrań. Matowa zieleń materiału ma różne odcienie, które rozkładają się nierównomiernie, tworząc rozmyte plamy.

U góry koszulka ma otwór podobny do tego w T-shircie, przez który przekładamy głowę. Jednak nie jest tak duży, aby zmieścił się w nim cały karapaks, więc Rocky musi się ubierać, naciągając koszulkę od drugiej strony i wkładając ręce w odpowiednie wycięcia. Czyli podobnie jak ludzie. Tylko że z otworu nie wystaje głowa, a jedynie pięciokątne zgrubienie, które wygląda jak twarda narośl na szorstkiej skórze.

Rocky jakby od niechcenia trzyma się dwiema rękami szczebli jednej z drabinek, którymi pokryte są ściany tunelu po jego stronie. Kiedy ma się pięć rąk, zerowa grawitacja nie stanowi większego problemu. Dwie wystarczą aż nadto, żeby ustabilizować pozycję, i zostają jeszcze trzy wolne. Można z nich korzystać według własnego uznania, na przykład komuś pomachać, bo właśnie to robi Rocky, kiedy zbliżam się do przezroczystej przegrody. Poznał już jeden z ziemskich gestów i nie waha się go używać.

Unoszę rękę i odpowiadam na jego powitanie. Rocky znów macha. Kręcę głową. Wystarczy tych serdeczności.

Mój nowy przyjaciel ugina ręce w łokciach i obraca masywnym korpusem na boki, próbując nieporadnie odtworzyć mój gest. Zastanawiam się, jak przerwać tę zabawę w Rób to, co ja, ale Rocky przejmuje inicjatywę. Stuka trzy razy w przegrodę, a potem prostuje palec. Czy on… coś mi pokazuje?

Podążam wzrokiem za jego palcem i… rzeczywiście. Dostałem prezent! Nie zauważyłem go wcześniej, ale chyba można mi wybaczyć brak spostrzegawczości. Widok obcego skutecznie odciągnął moją uwagę od przedmiotów przymocowanych do ściany tunelu.

– No dobra – mówię. – Zobaczmy, co to jest.

– ♩♫♪♪♫ – odpowiada Rocky.

Gdybym nie znajdował się w stanie nieważkości, szczęka opadłaby mi do samej podłogi.

Dźwięki, które usłyszałem, nie miały modulacji typowej dla głosek. Przypominały trochę śpiew waleni, tylko że rozbrzmiały wszystkie naraz. Jak wielorybi akord. I była to odpowiedź na moje słowa. Czyli już wiem, że Rocky słyszy. I co ważne, częstotliwość tych dźwięków mieści się w moich granicach słyszalności. Niektóre były ciche, inne nieco głośniejsze, ale moje ucho wychwytywało wszystkie. Fascynujące, gdyby się nad tym zastanowić. Pochodzimy z różnych planet, ewolucja naszych gatunków podążała całkowicie odmiennymi torami, a mimo to wykształciliśmy zdolność odbierania fal akustycznych o podobnym zakresie.

A poza tym Rocky uznał, że dźwięki, które wydaję, zasługują na odpowiedź.

– Ty mówisz! Ale jak, skoro nie masz ust?

– ♫♫♩ – wyjaśnia Rocky.

Na zdrowy rozum statek kosmiczny mogły zbudować tylko istoty cywilizowane, a nie można stworzyć cywilizacji bez możliwości porozumiewania się ze sobą. Więc to oczywiste, że Eridianie mają swój język. Interesujące, że porozumiewają się za pomocą dźwięków jak ludzie. Przypadek? Może nie. Może dla ewolucji było to najłatwiejsze rozwiązanie.

– ♪. – Rocky wskazuje palcem przedmioty, które mi zostawił.

– Dobra, dobra – odpowiadam.

O wiele bardziej intryguje mnie kwestia języka i to ją wolałbym teraz zgłębiać. Ale Rocky chce wiedzieć, czy podobają mi się prezenty. Podlatuję do ściany, do której moją taśmą przyklejone są dwie kule. Na obu znajdują się wypukłe płaskorzeźby – jedna przedstawia Hail Mary, a druga Obiekt A. Odklejam tę pierwszą i biorę ją do ręki. Nie jest gorąca. Zresztą w tunelu też panuje umiarkowana temperatura. Ciekawe. Być może Eridianie zauważyli, że nie przepadam za upałami, i coś zrobili, żeby zapewnić mi bardziej komfortowe warunki.

W kuli coś grzechocze. Potrząsam nią i nasłuchuję. Teraz już nie mam wątpliwości, że w środku coś jest i uderza o ścianki. Na powierzchni dostrzegam wąską szczelinę biegnącą dookoła. To pewnie łączenie. Ściskam kulę oburącz i kręcę dłońmi w przeciwne strony. Tym razem pamiętam o lewoskrętnym gwincie. Oczywiście połówki zaczynają się obracać.

Zerkam na Rocky’ego, spodziewając się aprobaty. Pewnie zobaczyłbym wyraz uznania na jego twarzy… gdyby ją miał. Widzę tylko, jak unosi się za szybą i patrzy na mnie. Cóż, nie patrzy… nie bardzo ma czym. Ale zaraz. W takim razie skąd wie, co robię? Bo na pewno wie – pomachał do mnie i naśladował moje ruchy. Gdzieś musi mieć oczy, tylko ich nie zauważyłem.

Skupiam się z powrotem na kuli. Rozkładam ją na pół i… ze środka wysypuje się mnóstwo mniejszych kuleczek. Wzdycham ciężko. Liczyłem na jakąś odpowiedź, a tymczasem nasuwa się jeszcze więcej pytań.

Kuleczki dryfują w powietrzu przed moimi oczami. Zauważam, że są połączone cieniutkimi żyłkami i wyglądają jak zwinięty niedbale sznur korali. Zaczynam je rozplątywać i powstaje coś, co przypomina – może to nie najlepsze porównanie – kajdanki z paciorków. Dwie pętle, każda z nanizanymi ośmioma kulkami, są połączone krótkim odcinkiem żyłki. Na pewno kryją w sobie jakieś przesłanie, ale nie mam pojęcia jakie.

Mam nadzieję, że znajdę jakąś wskazówkę w drugiej kuli, tej z podobizną Obiektu A. Odklejam ją od ściany i potrząsam. W środku też coś się tłucze. Rozkręcam kulę i wyjmuję kolejny sznur paciorków. Tym razem jest to pojedyncza pętla, na której znajduje się siedem kuleczek. Łączą się z nią trzy krótkie odcinki żyłki, każdy z jedną kuleczką na końcu. Przypomina to trochę naszyjnik ozdobiony zawieszkami.

W kuli kryje się coś jeszcze. Potrząsam jedną z połówek i wylatuje z niej kolejna pętla. Wygląda tak samo jak poprzednia. Ale to jeszcze nie wszystko. Wytrząsam z kulistego pojemnika jeszcze jeden dziwny naszyjnik i jeszcze jeden… Wszystkie są identyczne. Zbieram je i upycham po kieszeniach.

– To mi się z czymś kojarzy – mówię, uderzając się w czoło otwartą dłonią. – Co to takiego…?

Rocky stuka szponem w swój karapaks. Wiem, że tylko naśladuje mój ruch, ale mam wrażenie, jakby chciał powiedzieć: „Myśl, tępaku!”.

Co bym w takiej sytuacji powiedział swoim uczniom?

Dlaczego nagle o nich pomyślałem? W krótkim przebłysku pamięci zobaczyłem siebie stojącego w klasie z przestrzennym modelem w ręku…

– Cząsteczki! – Wyciągam z kieszeni podwójną pętlę z kuleczkami i pokazuję Rocky’emu. – To są cząsteczki! Chcesz mi coś powiedzieć o składzie chemicznym!

– ♫♪♫♫♪.

Tylko że… trochę dziwne te cząsteczki. Coś tu się nie zgadza. Żaden pierwiastek nie tworzy takich wiązań. Osiem atomów z jednej, osiem z drugiej, a między nimi… co? Nic! Żyłka pośrodku tylko łączy obie pętle i nie ma na niej ani jednej kulki.

– Modele atomów! – wołam podekscytowany nagłym olśnieniem. – Te kulki to protony!

A więc kręgi złożone z kulek są atomami, a łączące je żyłki wiązaniami chemicznymi. Ale skoro tak… Mamy tutaj dwa połączone ze sobą atomy, każdy z ośmioma protonami. A pierwiastkiem z liczbą atomową osiem jest tlen. O_2! Dwuatomowa cząsteczka tlenu. I ten model znajdował się w kuli z wizerunkiem Hail Mary.

– To jest moja atmosfera, bystrzaku! – zwracam się do Rocky’ego i sięgam do kieszeni po drugą pętlę. – A więc twoja atmosfera to… siedem protonów i trzy razy po jednym, czyli związek azotu i wodoru. Amoniak! Oczywiście! Oddychacie amoniakiem!

Teraz rozumiem, dlaczego wszystkie przesyłki, które dostawałem od Eridian, roztaczały tak silną woń. Były przesiąknięte ich powietrzem.

Uśmiech znika z mojej twarzy.

– O rety, oddychacie amoniakiem?

Liczę wszystkie modele cząsteczki amoniaku, które wyjąłem z drugiej kuli. Jest ich dwadzieścia dziewięć, a cząsteczka tlenu tylko jedna… Zastanawiam się przez chwilę, co to może oznaczać.

– Och, chyba rozumiem, co mi chcesz powiedzieć – odzywam się w końcu. – Wasza atmosfera jest dwadzieścia dziewięć razy gęstsza od naszej.

Niesamowite. Natychmiast przychodzą mi na myśl dwie rzeczy. Po pierwsze, ciśnienie atmosferyczne na planecie zamieszkiwanej przez Eridian musi być ogromne. Porównywalne z tym, które panuje na głębokości tysiąca stóp pod powierzchnią oceanu. Po drugie, ksenonit przyprawia mnie o jeszcze większy podziw. Nie wiem, jaką grubość ma ta przezroczysta przegroda – może pół cala albo nawet mniej? – ale wytrzymuje ciśnienie dwudziestu ośmiu atmosfer. A do tego jest płaską i dużą powierzchnią pozbawioną jakiegokolwiek wzmocnienia, a to najsłabszy element konstrukcji narażonej na działanie wysokiego ciśnienia. Do licha, cały ich statek jest zbudowany z dużych płaskich płyt. Wytrzymałość tego materiału przechodzi wszelkie wyobrażenie. Nic dziwnego, że nie byłem w stanie zgiąć ani przeciąć rzeczy, które dostałem od Eridian.

Żyjemy w zupełnie nieprzystających do siebie środowiskach. Umarłbym w ciągu paru sekund, gdybym znalazł się po tamtej stronie przegrody. I nie podejrzewam, aby Rocky poczuł się dobrze w atmosferze, w której nie ma ani odrobiny amoniaku, a ciśnienie jest dwadzieścia dziewięć razy niższe.

Ale jakoś przezwyciężyliśmy ten problem. Możemy rozmawiać i pokazywać sobie znaki. To dobry punkt wyjścia dla wymiany informacji.

Przez chwilę oswajam się z tą myślą. Dzieje się coś naprawdę zadziwiającego. Zaprzyjaźniłem się z przedstawicielem obcej cywilizacji i gawędzimy sobie w najlepsze. Z trudem panuję nad emocjami! Niestety jest tak od dłuższego czasu i nie wychodzi mi to na dobre. Jestem zmęczony i już nie potrafię zebrać myśli. Od dwóch dni nie zmrużyłem oka, bo ciągle dzieje się coś niezwykłego. Nie mogę bez przerwy działać na wysokich obrotach. Potrzebuję snu.

Unoszę palec w geście, który oznacza „Zaczekaj chwilę”. Mam nadzieję, że Rocky zapamiętał go z naszej ostatniej konwersacji. Teraz mnie naśladuje, unosząc jedną z rąk i prostując szponiasty palec.

Pośpiesznie wracam do statku i lotem nurkowym kieruję się do laboratorium. Wisi tam na ścianie analogowy zegar, bo co to za laboratorium bez zegara? Kosztuje mnie to trochę wysiłku, ale w końcu udaje mi się go odczepić od ściany. Zabieram również marker do tablic suchościeralnych i pędzę z powrotem do tunelu. Rocky wciąż tam jest. Ożywia się, kiedy wracam. Skąd to wiem? Nie mam pojęcia. Zauważam tylko, że lekko zmienił pozycję i wydaje się bardziej skupiony.

Pokazuję mu zegar i obracam pokrętło z tyłu obudowy. Chcę, żeby zobaczył, jak poruszają się wskazówki. Rocky zakreśla ręką koło. Chyba rozumie!

Ustawiam wskazówki na 12.00, a potem rysuję markerem dłuższą linię od środka tarczy do dwunastej i krótszą do drugiej. Wolałbym przespać całe osiem godzin, ale nie chcę, żeby mój przyjaciel czekał zbyt długo. Muszę się zadowolić dwugodzinną drzemką.

– Wrócę tu, kiedy wskazówki ustawią się tak – mówię, jakby to mogło okazać się pomocne.

– ♩♪♫.

Rocky coś mi pokazuje. Prostuje dwie ręce, jakby chwytał jakiś niewidzialny przedmiot, a potem przyciąga to do siebie.

– Co?

Patrzę na niego zdezorientowany, a on stuka palcem w przegrodę, pokazuje zegar i powtarza gest przyciągania. Chce, żebym przybliżył zegar? Spełniam jego życzenie, co wprawia go w ekscytację. Teraz szybko porusza rękami, wciąż powtarzając ten sam gest. Bardziej przybliżam zegar, który już prawie dotyka przezroczystej ściany. Rocky jeszcze raz przyciąga do siebie niewidzialny przedmiot, tym razem trochę wolniej.

W tym momencie nie mam pojęcia, o co mu chodzi, więc po prostu dociskam zegar do ksenonitowej szyby. Rocky unosi ręce i potrząsa otwartymi dłońmi. Czy w ten sposób Eridianie wyrażają radość?

No cóż, mam nadzieję, że mój przyjaciel zrozumie, co chciałem mu zakomunikować. Odwracam się w stronę włazu, ale natychmiast słyszę stukanie za plecami.

– No co?

– ♪♪♫♪ – mówi Rocky, pokazując mi, że zegar oddalił się trochę od przegrody.

Chyba mu się to nie podoba. Odrywam od ściany tunelu kawałek taśmy, rozrywam na pół i przyklejam dwoma kawałkami zegar do szyby. Rocky znów potrząsa uniesionymi rękami. Zapewne jest to potwierdzenie albo wyraz aprobaty. Jak kiwnięcie głową.

Ruszam do śluzy, ale tym razem też zatrzymuje mnie stukanie. Zawracam ponownie.

– Kolego, muszę się trochę zdrzemnąć.

Rocky unosi wyprostowany palec, wykorzystując znak, którego sam go nauczyłem. Teraz to ja mam zaczekać. No dobra, jesteśmy kwita. Potwierdzam takim samym gestem, że zrozumiałem.

Rocky otwiera okrągły właz w kadłubie Obiektu A. Otwór ma średnicę dostosowaną do rozmiarów Eridian i miałbym nie lada kłopot, gdybym musiał się przez niego przecisnąć. Mój przyjaciel wchodzi do swojego statku, pozostawiając otwartą klapę. Bardzo chciałbym zobaczyć, co jest po drugiej stronie włazu, ale niczego nie widzę. W środku panują nieprzeniknione ciemności.

Hmmm, interesujące. Właz najprawdopodobniej prowadzi do śluzy, ale nawet w takim miejscu powinno się znajdować jakieś oświetlenie, prawda?

Rocky nie miał najmniejszych problemów z orientacją. Jestem przekonany, że widzi – przecież reagował na moje gesty. Spostrzeżenie to stanowi poparcie mojej wcześniejszej teorii na temat jego wzroku. Myślę, że Eridianie widzą światło o zupełnie innej częstotliwości. Może reagują na podczerwień albo nadfiolet? Może dla Rocky’ego wnętrze śluzy jest całkiem dobrze oświetlone, tylko że w sposób niezauważalny dla ludzkiego oka. Tak samo moje oświetlenie może być bezużyteczne dla niego.

Zastanawiam się, czy istnieje jakiś wycinek spektrum widzialny dla nas obu. Może czerwone światło, które ma najmniejszą częstotliwość promieniowania widzialną dla oka ludzkiego, stanowi dla niego górną granicę widzialności? Myślę, że warto to zbadać. Powinienem rozszczepić promień światła, żeby pokazać mu wszystkie barwy tęczy i przekonać się… och, on wraca.

Rocky znów pojawia się w tunelu i zmierza w stronę przegrody, przytrzymując się poręczy na ścianach. Albo ma spore doświadczenie w poruszaniu się w stanie nieważkości, albo wszyscy Eridianie są dobrymi wspinaczami. Prawdopodobnie jedno i drugie, skoro mają pięć rąk z chwytliwymi szponami, a mój nowy przyjaciel podróżuje w kosmosie.

W jednej z dłoni Rocky trzyma jakiś przedmiot i pokazuje mi go. To jest… nie mam pojęcia, co to jest. Ma cylindryczny kształt – najwyraźniej Eridianie upodobali sobie cylindry – i musi być wykonany z jakiegoś miękkiego materiału podobnego do gąbki, bo widzę, że ugina się lekko pod naciskiem stożkowatych palców. Jest wysoki na stopę i szeroki mniej więcej na sześć cali, a na jego powierzchni znajduje się pięć umieszczonych w rzędzie prostokątnych okienek. W każdym okienku dostrzegam jakiś symbol. Mogą to być litery, jak się domyślam. Nie wyglądają na wykaligrafowane lub nadrukowane, ale są lekko wypukłe, jak płaskorzeźby.

– Co to? – pytam i w tej samej chwili widzę, jak symbol w pierwszym z brzegu okienku usuwa się w głąb miękkiej obudowy, a na jego miejsce wjeżdża inny. Po paru sekundach dzieje się to samo. A potem znów. – Ach, zegar! Pokazałem ci swój zegar, więc ty przyniosłeś mi swój!

Wskazuję palcem przyklejony do ksenonitowej przegrody kwarcowy zegar ścienny, który przyniosłem z laboratorium, a potem na miękki walec. Rocky unosi dwie wolne ręce i wymachuje nimi radośnie. Odpowiadam mu tym samym.

Przez chwilę przyglądam się badawczo eridiańskiemu zegarowi, który mój przyjaciel trzyma uczynnie tuż przy przezroczystej ścianie. W pierwszym okienku po prawej co chwila zmieniają się symbole, prawdopodobnie liczby. Zapewne w środku obraca się walec osadzony na osi jak w starych zegarach elektrycznych używanych kiedyś na Ziemi. W pewnym momencie symbol w sąsiednim okienku też się zmienia. Oho!

Z tego, co zauważyłem, pierwszy walec od prawej porusza się co dwie sekundy. Może odrobinę więcej niż dwie. W okienku pojawiają się kolejno symbole: „ℓ”, „I”, „V”, „λ”, „+” i „V” i po każdej sekwencji sąsiedni walec przeskakuje o jedną pozycję. Po jakiejś minucie, gdy drugi walec wykonuje pełny obrót, zmienia się symbol w trzecim okienku.

Wygląda na to, że Eridianie odczytują informacje od lewej do prawej, tak samo jak Amerykanie. Miły zbieg okoliczności, choć wcale nie tak zaskakujący. W gruncie rzeczy istnieją tylko cztery opcje: od lewej do prawej, od prawej do lewej, od góry do dołu i od dołu do góry. A zatem prawdopodobieństwo zbieżności wynosiło jedna czwarta.

Eridiański zegar ma konstrukcję samochodowego licznika kilometrów i szybko uczę się odczytywać jego wskazania, polegając na intuicji. Na pewno symbol „ℓ” jest odpowiednikiem zera, a więc „I” to jeden, „V” to dwa, „λ” to trzy, „+” to cztery, a „V” to pięć. A co z resztą cyfr od szóstki do dziewiątki? Po „V” w okienku pojawia się znowu „ℓ”. Eridianie używają szóstkowego systemu liczbowego.

Ze wszystkich tematów, które omawiałem na lekcjach, najwięcej trudności sprawiało moim uczniom zrozumienie systemów liczbowych. Liczba 10 nie ma w sobie nic nadzwyczajnego. Używamy dziesięciu różnych cyfr, ponieważ mamy dziesięć palców. Tak po prostu. Mieszkańcy planety Rocky’ego mają po trzy palce w każdej dłoni i domyślam się, że używają do liczenia dwóch rąk, a pozostałe trzy służą im do chodzenia. A więc dysponują sześcioma palcami.

– Jesteś geniuszem, Rocky! Już cię lubię!

Bo mój przyjaciel rzeczywiście zrobił coś genialnego. Za jednym zamachem pokazał mi:

– Z jakiego systemu liczbowego korzystają Eridianie (szóstkowego);

– Jak wyglądają ich liczby (ℓ, I, V, λ, +, V);

– Jak Eridianie odczytują informacje (od lewej do prawej);

– Jak długo trwa eridiańska sekunda.

Daję Rocky’emu znak uniesionym palcem i pędzę do laboratorium po stoper. Po powrocie zaczynam pomiary. Włączam stoper, kiedy w środkowym okienku zmienia się symbol. Pierwszy walec od prawej przeskakuje mniej więcej co dwie sekundy, a po każdym jego pełnym obrocie zmienia się symbol w sąsiednim okienku. Wiem, że zajmie mi to trochę czasu, ale chcę dokonać w miarę możliwości jak najbardziej precyzyjnego pomiaru. Półtorej minuty później znów zmienia się symbol w środkowym okienku. Spodziewam się, że pełny obrót walca zajmie około dziesięciu minut, ale zamierzam cały czas obserwować zegar.

Rocky się nudzi, w każdym razie na to wskazuje jego zachowanie. Z początku wierci się niespokojnie, a potem puszcza zegar i zaczyna się przechadzać po swojej połowie tunelu. Nie wiem, czy zamierza zrobić coś konkretnego. Opiera parę rąk na krawędzi włazu, jakby chciał wejść do swojego statku, ale nagle nieruchomieje, jakby się zastanawiał. W końcu zmienia zdanie i zamyka klapę. Najwyraźniej nie chce odchodzić, kiedy jestem w tunelu. Bądź co bądź mógłbym zrobić albo powiedzieć coś interesującego.

– ♪♪♩ – odzywa się.

– Wiem, wiem – odpowiadam i unoszę palec, apelując o cierpliwość.

Rocky robi to samo, a potem znów zaczyna odbijać się powoli od ścian tunelu.

W końcu środkowy walec wykonuje pełny obrót i mogę zatrzymać stoper. Wynik pomiaru to 511 sekund. Nie mam przy sobie kalkulatora i jestem zbyt podekscytowany, by wracać po niego do laboratorium, więc sięgam po długopis i pokrywam wnętrze mojej lewej dłoni długimi słupkami liczb. Okazuje się, że jedna eridiańska sekunda to 2,366 ziemskiej sekundy.

Zakreślam końcowy wynik i po chwili namysłu dodaję obok trzy duże wykrzykniki. Uważam, że się należy. Może tego nie widać, ale naprawdę dzieje się coś wielkiego. Rocky i ja jesteśmy astronautami. Jeśli zaczniemy rozmawiać, będziemy poruszać kwestie naukowe. Zresztą już mimochodem ustaliliśmy podstawową jednostkę czasu. Teraz pora na długość i masę!

Nie, teraz pora na drzemkę. Jestem okropnie zmęczony. Odklejam zegar od przegrody, zakreślam markerem godzinę drugą – żeby nie było niejasności – z powrotem go przyklejam. Macham do Rocky’ego, który odpowiada mi tym samym, a potem idę spać.

Śmiechu warte. Jak mogłem się spodziewać, że zasnę? Czy ktokolwiek zdołałby zasnąć w takich okolicznościach? Właśnie nawiązałem bezpośredni kontakt z przedstawicielem obcej cywilizacji!

I zadręczam się tym, że nie potrafię dociec, co Rocky wie o astrofagach. Ale nie można roztrząsać skomplikowanych naukowych kwestii, posługując się pantomimą. Żeby się porozumieć, potrzebujemy języka, choćby nawet prymitywnego.

Muszę dalej robić to, co zacząłem. Skupić się na wymianie informacji naukowych, które przynajmniej po części mogą zastąpić rzeczowniki i czasowniki. Na pewno możemy nawiązać porozumienie na gruncie praw fizyki, które w całym Wszechświecie są takie same. A kiedy będziemy dysponować takim zasobem wspólnych słów, by swobodnie dyskutować o fizyce i chemii, zacznę go wypytywać o astrofagi.

Za VVℓλI eridiańskich sekund podejmiemy rozmowę na nowo. I jak tu, do licha, zasnąć. Niemożliwe, żebym tak po prostu…

ROZDZIAŁ 11

Rozlega się popiskiwanie timera, który ustawiłem na dwugodzinne odliczanie. Mrugam kilka razy. Unoszę się w pozycji embrionalnej na środku przedziału sterowania. Nawet nie dotarłem do sypialni.

W ogóle nie czuję się wypoczęty. Całe moje ciało zdaje się krzyczeć o więcej snu, ale obiecałem Rocky’emu, że wrócę za dwie godziny. Nie chcę, żeby pomyślał, że ludzie są niesłowni.

No cóż, na przedstawicielach mojego gatunku nie zawsze można polegać, ale Eridianie nie muszą o tym wiedzieć.

Wlokę się z mozołem – tak, nawet w stanie nieważkości jest to możliwe – do tunelu, gdzie czeka na mnie Rocky. Nie próżnował pod moją nieobecność, bo zauważam, że coś się zmieniło. Eridiański zegar, przymocowany teraz do jednego z prętów ściennej kratownicy, nadal odmierza czas, ale mnie bardziej interesuje sześcian tkwiący w przegrodzie. Ma bok o długości stopy, jest wykonany z takiego samego przezroczystego ksenonitu jak reszta ściany, a jego połowa wystaje po mojej stronie tunelu. Po stronie Rocky’ego znajdują się drzwiczki obramowane matową uszczelką i niewielki otwór, z którego wystaje rura o kwadratowym przekroju. Na przymocowanym do niej małym panelu zauważam coś, co wygląda jak przyciski. Chyba jakieś kontrolki. Z panelu wychodzi cienki przewód, który podobnie jak rura ciągnie się po podłodze tunelu i znika we wnętrzu statku. Natomiast po mojej stronie skrzynki znajdują się takie same drzwiczki, tylko że tkwi w nich mała okrągła korba podobna do tych, które służą do otwierania włazów na pokładzie Hail Mary.

– To jest śluza! – mówię. – Zainstalowałeś śluzę w naszym hermetycznym tunelu!

Genialne. Po prostu genialne. Teraz obaj mamy dostęp do małej komory, a Rocky może regulować ciśnienie w jej wnętrzu za pomocą tajemniczej rury, najprawdopodobniej połączonej z jakąś pompą albo innym tego rodzaju urządzeniem na pokładzie Obiektu A. Dzięki temu będziemy mogli przekazywać sobie różne przedmioty.

Unoszę ręce i radośnie potrząsam dłońmi. Oczywiście Rocky naśladuje moje ruchy.

I znowu płaskie powierzchnie. Kto buduje sześcienną śluzę, zwłaszcza gdy w grę wchodzi tak ogromne ciśnienie? Nawet rura biegnąca do pompy ma kwadratowy przekrój. A przecież Eridianie potrafią konstruować obiekty o zaokrąglonych ścianach – dostawałem od nich przesyłki w walcowatym pojemniku i ten tunel również ma kształt walca.

Chyba za dużo się nad tym zastanawiam. Ksenonit jest tak mocny, że nie ma potrzeby przejmować się kształtem ścian i ich wytrzymałością na duże obciążenia. Być może płaskie płyty są łatwiejsze w produkcji.

Daję znak, że za chwilę wrócę – Rocky w odpowiedzi też unosi palec – po czym zlatuję do laboratorium po taśmę mierniczą. Skoro on pokazał mi jednostkę czasu, mogę się zrewanżować jednostką długości. Dzięki Bogu taśma jest metryczna. Będzie dosyć kłopotów z używaniem eridiańskich sekund opartych na systemie szóstkowym, więc nie mam najmniejszej ochoty dokładać do tego imperialnych jednostek miary, nawet jeżeli sam posługuję się nimi od dziecka.

Po powrocie do tunelu unoszę taśmę, wyciągam krótki kawałek i puszczam, pozwalając mu się zwinąć. Powtarzam tę operacje kilka razy. Rocky potrząsa uniesionymi dłońmi, a gdy wskazuję na miniaturową śluzę, powtarza ten sam gest.

Oby to tylko oznaczało, że w środku nie ma amoniaku o ciśnieniu dwudziestu dziewięciu atmosfer. No cóż, przekonajmy się…

Obracam korbę i pociągam do siebie. Drzwiczki otwierają się bez oporu. Nic nie wybucha i nie czuję nawet woni amoniaku. W komorze nie było również próżni – zresztą w takim wypadku nie zdołałbym jej otworzyć. Rocky zadbał, żeby we wnętrzu panowało ziemskie ciśnienie atmosferyczne. Uprzejmie z jego strony.

Wkładam do środka taśmę mierniczą, po czym zamykam drzwiczki i przekręcam korbę. Rocky naciska jeden z guziczków na panelu z kontrolkami i rozlega się stłumiony łoskot, po którym następuje ciągły syk. Z rury wypada strumień białawego gazu i kaseta z taśmą zaczyna się miotać we wnętrzu komory niczym jesienny liść na wietrze. Wkrótce silny strumień amoniaku zamienia się w cienką strużkę.

Wtedy uświadamiam sobie, że popełniłem błąd.

Moja taśma miernicza jest solidnym narzędziem budowlanym, a na metalowej kasecie znajdują się gumowe nakładki zapewniające lepszy chwyt. Problem w tym, że Eridianie lubią wysokie temperatury. Jak wysokie? Tego nie potrafię dokładnie określić, ale teraz już wiem, że na pewno wyższe niż temperatura topnienia gumy. Falująca czarna kropla przywiera do blaszanej powierzchni za sprawą napięcia powierzchniowego. Rocky otwiera komorę i wyjmuje niefortunny prezent, chwytając za metalową część. Przynajmniej kaseta, prawdopodobnie zrobiona z aluminium, zachowała stały stan skupienia. Dobrze wiedzieć, że eridiańskie powietrze nie jest aż tak gorące, by topić metale.

W pewnym momencie kropla odrywa się i odlatuje. Rocky trąca płynną gumę, która przywiera do jego palca, ale udaje mu się ją strząsnąć bez większego trudu. Najwyraźniej gorąco wcale mu nie przeszkadza. Myślę, że czuje to samo co człowiek otrzepujący ręce z wody.

W ziemskiej atmosferze guma rozgrzana do takiej temperatury zaczęłaby się palić, wydzielając mnóstwo trujących gazów. Ale po tamtej stronie przegrody nie ma tlenu, więc guma zamienia się w ciecz. W końcu czarny bąbel podlatuje do ściany tunelu i przykleja się do niej.

Wzruszam ramionami. Być może mój przyjaciel się domyśli, że to oznacza „Przykro mi”. Rocky próbuje mnie naśladować, uginając wszystkie pięć kończyn. Wygląda to dziwnie i nie wiem, czy zrozumiał, co chciałem mu zakomunikować.

Wysuwa krótki kawałek taśmy i puszcza. Sprawia wrażenie zdziwionego, kiedy taśma błyskawicznie się chowa, chociaż musiał wiedzieć, co nastąpi. Wypuszcza z ręki kasetę, która unosi się przed nim, wirując w powietrzu. Potem chwyta ją i znów robi to samo. I jeszcze raz.

– Tak, fajna zabawa – mówię. – Ale popatrz na oznaczenia. To są centymetry. Cen-ty-met-ry.

Kiedy po raz kolejny wyciąga taśmę, pokazuję ją palcem.

– Patrz!

Rocky nie przerywa zabawy. Nic nie wskazuje na to, aby go obchodziło, co jest napisane na cienkim blaszanym pasku. Wzdycham ciężko i pędzę do laboratorium po drugą taśmę mierniczą. Laboratorium Hail Mary jest doskonale wyposażone, a żadna misja kosmiczna nie może się obyć bez zapasowych narzędzi. Gdy wracam do tunelu, Rocky bawi się w najlepsze. Rozciąga taśmę najszerzej, jak potrafi, czyli na blisko metr, a potem puszcza oba końce jednocześnie. Blaszana kaseta wprawiona w ruch przez ukrytą w środku sprężynę wpada w szaleńczy wir.

– ♩♪♫♪!!! – piszczy Rocky.

Jestem pewien, że to okrzyk radości.

– Popatrz tutaj – mówię. – Rocky. Rocky! Hej!

W końcu mój przyjaciel przerywa zabawę. Wysuwam krótki odcinek taśmy.

– Patrz. Widzisz to?

Rocky rozciąga swoją nową zabawkę mniej więcej na taką samą długość. Widzę, że na jego taśmie zachowała się podziałka. Jak to możliwe, że farba nie roztopiła się w eridiańskim upale?

– Patrz. Jeden centymetr – mówię, pokazując oznaczenie na początku taśmy. Ta kreska.

Trzymając taśmę w dwóch rękach, Rocky stuka w nią palcem trzeciej dłoni. Robi to w takim samym tempie jak ja, ale trafia w zupełnie inne miejsce.

– Tutaj! Ślepy jesteś? – Zniecierpliwiony jeszcze mocniej uderzam palcem w cienki blaszany pasek. Nagle nieruchomieję. – Chwileczkę… Ty jesteś ślepy?

Rocky jeszcze kilka razy naśladuje mój ruch.

Od początku zakładałem, że na jego ciele znajduje się jakiś narząd wzroku, którego nie potrafię rozpoznać. Ale jeśli Eridianie w ogóle nie mają oczu?

We wnętrzu Obiektu A jest ciemno, ale Rocky’emu wcale to nie przeszkadza. Przypuszczałem, że widzi fale świetlne o częstotliwościach, na które moje oko nie reaguje. Ale taśma miernicza ma czarną podziałkę na białym tle. Niezależnie od zakresu promieniowania widzialnego jego wzrok powinien rozróżniać czerń i biel. Czerń to całkowity brak światła, a biel odbija tak samo wszystkie długości fal.

Coś tu się nie zgadza. Rocky wie, co robię. Naśladuje moje gesty. Jeśli nie ma wzroku, jak odczytywał godziny na moim zegarze? Jak korzysta ze swojego zegara?

Hmmm… Cyfry na jego zegarze są wypukłe. Mają grubość około jednej ósmej cala. I teraz przypominam sobie, że Rocky zażyczył sobie, żebym przykleił swój zegar do przegrody. Irytował się, kiedy tarcza była oddalona o kilka cali od przezroczystej ściany. To mu nie wystarczyło. Obie powierzchnie musiały się stykać.

– Dźwięki? – pytam. – „Widzisz” za pomocą dźwięków?

To by miało sens. Ludzie orientują się w przestrzeni, polegając na falach elektromagnetycznych, więc dlaczego inne gatunki nie mogłyby wykorzystywać w tym celu fal dźwiękowych? Zasady są takie same. I nawet mamy przykłady na Ziemi – przecież delfiny i nietoperze posługują się echolokacją. Może Eridianie też posiadają taką zdolność, tylko znacznie lepiej rozwiniętą i w przeciwieństwie do delfinów i nietoperzy posługują się zmysłem, który przypomina pasywny sonar? Wychwytują najdrobniejsze fale akustyczne odbijające się od otoczenia, zamiast wysyłać określone dźwięki, żeby na przykład wytropić zwierzynę.

To tylko teoria, rzecz jasna, ale muszę czymś wypełnić białe plamy.

Teraz rozumiem, dlaczego cyfry na jego zegarze przypominają płaskorzeźby. Eridiański sonar nie wychwytuje zbyt cienkich przedmiotów i również dlatego Rocky miał problem z moim zegarem. Namalowane znaki są dla niego „niewidzialne”, ale „zauważył” wskazówki, które mają formę przestrzenną. Tylko że całość jest zamknięta w plastikowej obudowie.

Uderzam się dłonią w czoło.

– To dlatego chciałeś, żebym przykleił zegar do ściany! Jest ci łatwiej, kiedy fale dźwiękowe odbijają się od wszystkich elementów. A taśma, którą ci dałem, jest bezużyteczna. Nie widzisz nadrukowanych znaków!

Rocky nadal jest zaabsorbowany swoją nową zabawką, ale kiedy unoszę palec wskazujący, w roztargnieniu naśladuje mój gest jedną z wolnych rąk.

Wracam do statku, zabieram śrubokręt z laboratorium i zlatuję piętro niżej. W dormitorium wymontowuję panel, który zakrywa właz do przedziału magazynowego. Trzymam w dłoni prosty arkusz blachy aluminiowej, gruby może na jedną szesnastą cala i zaokrąglony na brzegach, żeby nikt się nie pokaleczył. Jest lekki i wytrzymały, więc idealnie sprawdza się w kosmosie. Odbijam się od podłogi i wracam do tunelu.

Rocky nie próżnuje. Owinął końcówkę taśmy wokół jednego z uchwytów, tworząc niezgrabny węzeł, i trzyma kasetę w jednej ręce, a pozostałymi czterema przytrzymuje się szczebli kratownicy i cofa w głąb tunelu.

– Hej – mówię i unoszę dłoń, żeby przyciągnąć jego uwagę. – Hej!

Rocky na chwilę przerywa zabawę.

– ♩♪♩?

Pokazuję mu dwa uniesione palce, a on oczywiście robi to samo.

– No dobra, znowu wchodzimy w tryb naśladowania.

Unoszę jeden palec, potem prostuję drugi, by po chwili znów go zgiąć, a na koniec pokazuję trzy palce. Tak jak się spodziewałem, Rocky powtarza sekwencję. Wtedy wyciągam przed siebie rękę z aluminiowym panelem, zasłaniając drugą dłoń, po czym znów zaczynam zginać i prostować palce. Teraz sekwencja jest inna – dwa, jeden, trzy i pięć.

Rocky pokazuje mi dwa palce, potem jeden, potem wszystkie trzy, a następnie unosi drugą dłoń z wyprostowanymi dwoma palcami.

– O rety!

Aluminiowa płyta zatrzymuje praktycznie wszystkie fale świetlne. Owszem, promieniowanie o niewyobrażalnie wysokiej częstotliwości mogłoby ją przebić, ale przeszłoby również przez moje ciało. A więc moja dłoń jest niewidoczna. Za to fale dźwiękowe z łatwością przenikają przez metal.

Mam dowód na to, że Eridianie nie posługują się wzrokiem. Polegają na dźwiękach. Taka aluminiowa płyta jest dla nich jak szyba. Może zniekształcać obraz, ale tylko nieznacznie. Kurczę, Rocky najprawdopodobniej wie, jak wygląda przedział sterowania mojego statku. A dlaczego nie? Kadłub Hail Mary to tylko grubsza warstwa aluminium.

Ale jak mnie zobaczył, kiedy spacerowałem po kadłubie? W przestrzeni kosmicznej nie ma powietrza, a dźwięk nie rozchodzi się w próżni.

Nie, to głupie pytanie. Przecież nie mam do czynienia z jaskiniowcem. Jeżeli ktoś podróżuje w kosmosie, musi korzystać z zaawansowanych technologii. Prawdopodobnie Rocky korzysta z kamer, radarów i innych przyrządów, które odbierają sygnały z otoczenia i zamieniają je na dane czytelne dla niego. Na podobnej zasadzie Petrovascope wychwytuje niewidoczne dla mnie fale i pokazuje mi je na ekranie w częstotliwości, na którą reaguje moje oko. Kokpit Obiektu A musi być wyposażony w przestrzenne monitory ze znakami podobnymi do zapisu Braille’a. Choć niewykluczone, że wytwory eridiańskiej myśli technicznej są o wiele bardziej skomplikowane.

– Niesamowite… – mówię, patrząc na mojego przyjaciela. – Ludzie przez tysiące lat spoglądali w gwiazdy i zastanawiali się, co tam jest. Wy nie możecie zobaczyć gwiazd, a mimo to wyruszyliście na podbój kosmosu. Jesteście naprawdę genialni.

Zaplątany niestarannie na uchwycie węzeł puszcza i taśma zwija się błyskawicznie. Końcówka uderza Rocky’ego, ale on potrząsa tylko przez chwilę obolałą dłonią, po czym wraca do zabawy.

– O tak, ty na pewno jesteś naukowcem.

– Proszę wstać! – zawołał strażnik sądowy. – Obraduje sąd federalny Stanów Zjednoczonych dla Zachodniego Dystryktu Waszyngtonu. Przewodniczy sędzia Meredith Spencer.

Wszyscy obecni wstali, a sędzia zajęła swoje miejsce.

– Proszę siadać – odezwał się strażnik i położył na stole sędziowskim gruby skoroszyt. – Dziś sąd rozpatruje sprawę z powództwa Intellectual Property Alliance przeciwko Projekt Hail Mary.

Sędzia Spencer pokiwała głową.

– Czy strona pozywająca jest gotowa do rozprawy?

Przy stole po prawej stronie sali tłoczyła się grupka dobrze ubranych kobiet i mężczyzn. Najstarszy z tego grona, mężczyzna po sześćdziesiątce, wstał i odpowiedział:

– Tak, wysoki sądzie.

– Czy strona pozwana jest gotowa do rozprawy?

Przy stole po lewej siedziała tylko Eva Stratt i stukała w klawiaturę laptopa. Sędzia chrząknęła głośno.

– Strona pozwana…?

Stratt przerwała pisanie i wstała.

– Tak, możemy zaczynać.

– Czy stawił się ktoś oprócz pełnomocniczki?

– Nie, tylko ja. I nie jestem pełnomocniczką, tylko pozwaną.

– Pani Stratt. – Spencer zdjęła okulary i groźnie zmarszczyła czoło. – Stroną pozwaną w tej sprawie jest raczej słynne międzyrządowe konsorcjum naukowców.

– Którym ja kieruję – odparła Stratt. – Wnoszę o oddalenie pozwu.

– Jeszcze za wcześnie na wnioski. Proszę tylko powiedzieć, czy jest pani gotowa do rozprawy.

– Jestem gotowa.

– W porządku. Strona pozywająca może wygłosić oświadczenie wstępne.

Starszy mężczyzna znowu wstał.

– Wysoki sądzie, szanowni przysięgli, nazywam się Theodore Canton i reprezentuję Intellectual Property Alliance. W trakcie procesu wykażemy, że podmiot o nazwie Projekt Hail Mary dopuścił się nadużycia swoich uprawnień w kwestii dostępu do danych cyfrowych oraz przestrzegania praw autorskich. Strona pozwana dysponuje gigantycznym zasobem dysków półprzewodnikowych i zapisuje na nich dosłownie każde oprogramowanie komputerowe chronione prawem autorskim, jak również każdą książkę oraz dzieło literackie dostępne w formacie cyfrowym. Nie wnosi przy tym stosownych opłat z tytułu użytkowania wymienionych materiałów ani nie posiada upoważnienia posiadaczy autorskich praw majątkowych lub dysponentów własności intelektualnej. Poza tym wiele technologii, z których korzysta strona pozwana, stanowi naruszenie praw patentowych, które…

– Wysoki sądzie – przerwała Stratt. – Czy teraz mogę złożyć wniosek?

– Teoretycznie tak, ale to sprzeczne…

– Wnoszę o oddalenie pozwu.

– Wysoki sądzie! – zaprotestował Canton.

– Na jakiej podstawie, pani Stratt? – zapytała Spencer.

– Bo nie mam czasu na takie bzdury. Budujemy statek, żeby ocalić nasz gatunek, i musimy to zrobić bardzo szybko. W misji weźmie udział trzech astronautów, tylko trzech, a ich zadanie będzie polegało na prowadzeniu eksperymentów naukowych, których przedmiotu nie potrafimy sobie nawet wyobrazić w tej chwili. Musimy ich przygotować na każdą możliwą dziedzinę badań, dlatego dajemy im wszystko. Niektóre z tych rzeczy są głupie. Prawdopodobnie Saper na Windowsa 3.1 albo wielki słownik sanskrycko-angielski na nic się im nie przydadzą, ale będą je mieli.

Canton pokręcił głową.

– Wysoki sądzie, moi klienci nie kwestionują szlachetnych pobudek, którymi kieruje się Projekt Hail Mary. Pozew dotyczy nielegalnego korzystania z własności intelektualnej chronionej prawami autorskimi i patentowymi.

– Uzyskanie zgody na każdy z tych materiałów pochłonęłoby mnóstwo czasu i energii – odparła Stratt. – Dlatego sobie to odpuszczamy.

– Ale zastosuje się pani do obowiązującego prawa – powiedziała sędzia Spencer.

– Tylko jeśli zechcę. – Stratt podniosła leżącą na stole kartkę. – Zgodnie z tym oto porozumieniem międzynarodowym jestem zwolniona od odpowiedzialności za wszelkie przestępstwa popełnione w dowolnym miejscu na Ziemi. Senat Stanów Zjednoczonych zatwierdził ten akt dwa miesiące temu – wyjaśniła, po czym sięgnęła po drugą kartkę. – A dla usprawnienia sytuacji takich jak ta posiadam również ułaskawienie a priori wydane przez prezydenta, żebym nie musiała odpowiadać za jakiekolwiek przestępstwa, o które jestem oskarżona na terenie Stanów Zjednoczonych.

Strażnik wziął oba dokumenty i wręczył je sędzi.

– No tak… – odezwała się Spencer. – Wszystko zgadza się z tym, co pani mówi.

– Stawiłam się tylko z grzeczności – dodała Stratt. – Wcale nie musiałam tu przychodzić, ale ponieważ branża informatyczna, trolle patentowe i wszyscy obrońcy własności intelektualnej wykosztowali się na wspólny pozew, doszłam do wniosku, że w ten sposób będzie najszybciej załatwić wszystko naraz. A teraz pora już na mnie.

Sięgnęła po teczkę i schowała do niej laptop.

– Chwileczkę – powstrzymała ją sędzia. – Mimo wszystko w sądzie obowiązują pewne procedury, więc musi pani zostać na sali do końca rozprawy.

– Ani myślę.

Stratt ruszyła w stronę wyjścia, ale strażnik zastąpił jej drogę.

– Jeżeli pani się nie podporządkuje, będę zmuszony użyć siły – oświadczył.

– A jaką masz armię? – spytała go Stratt. W tej samej chwili do sali weszło pięciu uzbrojonych żołnierzy w mundurach polowych i otoczyło ją kręgiem. – Bo ja mam armię Stanów Zjednoczonych, a to naprawdę potęga.

Przeglądam programy zapisane w moim komputerze, przeżuwając tortillę z masłem orzechowym. Wiem, że takie połączenie nie wydaje się apetyczne, ale pozory mylą.

Nauczyłem się oplatać nogami stołek laboratoryjny, żeby nie odlatywać, kiedy korzystam z laptopa. Okazuje się, że mam do dyspozycji całkiem sporo laptopów. W przedziale magazynowym jak dotąd znalazłem sześć sztuk i wszystkie łączą się z pokładową siecią wi-fi. Praktyczne rozwiązanie.

Jeśli mnie pamięć nie myli, na statku powinny się znajdować wszystkie możliwe rodzaje oprogramowania. Sztuka polega na tym, żeby znaleźć to, którego potrzebuję. Nie wiedziałbym nawet, jak się nazywa, ale na szczęście jedną z pozycji w bibliotece cyfrowej jest wykaz programów użytkowych. Okazał się przydatny.

W końcu natrafiam na coś, co powinno zadziałać – analizator widma akustycznego opracowany przez Tympanum Labs. W moich zasobach jest sporo najróżniejszych programów służących do analizy fal akustycznych, ale ten jest najlepszy według zestawienia opublikowanego w 2017 roku w pewnym magazynie komputerowym, który specjalizuje się w recenzowaniu takich produktów.

Instaluję go na jednym z laptopów. Program jest stosunkowo prosty w użyciu i ma mnóstwo funkcji, ale mnie interesuje przede wszystkim transformacja Fouriera. Funkcja ta jest najbardziej podstawowym i przypuszczalnie najważniejszym narzędziem służącym do analizy fal dźwiękowych. Przeprowadzenie samej transformacji wymaga wielu skomplikowanych obliczeń, ale w efekcie finalnym otrzymujemy listę wszystkich pojedynczych dźwięków, z których składa się fala akustyczna. A zatem gdybym zagrał akord C-dur, dzięki temu programowi komputer powiedziałby mi, że usłyszał nuty C, E i G. To niezwykle pożyteczne.

A więc koniec z pantomimą. Pora zacząć się uczyć eridiańskiego. Tak, właśnie wymyśliłem kolejne nowe słowo i wcale nie zamierzam się tego wstydzić. Wiele rzeczy robię po raz pierwszy w historii ludzkości i niektóre z nich trzeba jakoś nazwać. I tak dobrze, że nie nadaję im swojego imienia.

Na innym laptopie uruchamiam Microsoft Excel i sklejam ze sobą dwa komputery. Owszem, mógłbym korzystać z obu programów na jednym urządzeniu, ale musiałbym je przełączać za każdym razem, a tego właśnie chcę uniknąć.

Przelatuję przez kokpit do tunelu, ale za ksenonitową przegrodą nikogo nie ma.

Hmmm.

Rozumiem, że Rocky nie może tam tkwić całymi dniami i czekać na mnie, ale dlaczego nie przysłał kogoś w zastępstwie, żeby zawsze ktoś był na miejscu? Gdyby moja załoga pozostała przy życiu, z pewnością na zmianę dyżurowalibyśmy na posterunku. Kurczę, Iljuchina prawdopodobnie koczowałaby tam na okrągło, robiąc sobie tylko przerwy na sen.

A jeżeli załoga Obiektu A zmienia się w tunelu? Skąd wiadomo, że Rocky to zawsze ten sam osobnik? Nie wiem, jak wyglądają inni Eridianie, więc mogłem mieć kontakt z sześcioma kosmitami. Trochę niepokoi mnie ta myśl.

Nie… to niemożliwe. Jestem całkowicie pewien, że Rocky to po prostu Rocky. Bruzdy na jego karapaksie i zgrubienia na szorstkiej skórze mają niepowtarzalny układ. Pamiętam nawet ostrą nierówną narośl na jednym z jego palców. Tak, to ten sam facet.

Gdybym przez kilka godzin wpatrywał się w kamień, zorientowałbym się, gdyby ktoś zastąpił go bardzo podobnym, ale mimo wszystko innym kamieniem.

Ale gdzie w takim razie się podziewa reszta jego załogi? Ja jestem sam, ponieważ moi towarzysze umarli, ale Eridianie dysponują o wiele bardziej zaawansowaną technologią. Mają większy statek zbudowany z niezniszczalnego materiału. Musi być ich więcej na pokładzie.

Ach! I założę się, że Rocky jest kapitanem! Wziął na siebie ryzyko nawiązania kontaktu z budzącym grozę obcym, a swoim podwładnym kazał zostać na statku. Tak by postąpił kapitan Kirk. Więc kapitan Rocky pewnie też.

Ale teraz chcę przeprowadzić intrygujący eksperyment i zaczynam się niecierpliwić.

– Hej, Rocky! – wołam. – Chodź tu!

Wytężam słuch, próbując wyłowić jakieś odgłosy ruchu.

– No weźże, chłopie! Cały twój proces przetwarzania sensorycznego opiera się na dźwiękach. Idę o zakład, że usłyszałbyś spadającą szpilkę z odległości kilku mil! Wiesz, że cię wołam! Rusz ten swój skalisty tyłek, gdziekolwiek go masz! Chcę porozmawiać!

Czekam i czekam, ale Rocky się nie pojawia.

Domyślam się, że kontakty ze mną mają dla niego duże znaczenie, więc czymkolwiek się teraz zajmuje, jest to coś naprawdę ważnego. Bądź co bądź ma na głowie cały statek. I prawdopodobnie potrzebuje też trochę czasu na jedzenie i sen. Cóż, na pewno jakoś się posila, bo wszystkie żywe organizmy muszą skądś czerpać energię. Nie wiem natomiast, czy Eridianie śpią.

Swoją drogą… przydałoby mi się trochę snu. W ciągu ostatnich czterdziestu ośmiu godzin pozwoliłem sobie jedynie na dwugodzinną drzemkę.

Moją uwagę przykuwa zegar Rocky’ego, który wciąż odmierza czas wetknięty między jedną z poręczy a przezroczystą ścianę. Intryguje mnie to, że ma jedynie pięć cyfr. Według moich obliczeń symbol ℓ pojawia się jednocześnie we wszystkich okienkach mniej więcej co pięć godzin. Może właśnie tyle trwa eridiański dzień?

Później będę spekulował. Teraz skupiam się na śnie. Na jednym z laptopów otwieram arkusz kalkulacyjny, którego zamierzam użyć do konwersji eridiańskich i ziemskich jednostek czasu. Potrzebuję ośmiu godzin snu. W tej chwili zegar Rocky’ego pokazuje „IℓIVλ”. Wpisuję tę wartość do komputera i każę mu obliczyć, co eridiański zegar pokaże za osiem ziemskich godzin. Odpowiedź to: „Iλ+VVλ”.

Pędzę do laboratorium po garść szpatułek i taśmę klejącą. Eridianie nie widzą płaskich napisów, więc muszę improwizować. Przyklejam szpatułki do przegrody, żeby poinformować mojego przyjaciela, o której wrócę. Na szczęście symbole składają się przeważnie z prostych linii, więc efekt moich starań powinien być czytelny.

Co ciekawe, czas mojego powrotu ma sześć cyfr. O jedną więcej, niż pokazuje eridiański zegar. Ale jestem pewien, że Rocky sobie poradzi. Gdyby on mi powiedział „Wrócę o trzydziestej siódmej”, zrozumiałbym, o co mu chodzi.

Przed udaniem się na zasłużony spoczynek wstępuję jeszcze do laboratorium i wymontowuję z komory próżniowej miniaturową kamerę – bezprzewodowe urządzenie, które przekazuje obraz do przenośnego wyświetlacza. Przyklejam ją taśmą do ściany tunelu, kierując obiektyw na ksenonitową przegrodę. Wyświetlacz zabieram ze sobą do dormitorium.

Gotowe. Teraz monitoruję wnętrze tunelu za pomocą elektronicznej niańki. Na dźwięk nie mogę liczyć – kamera służy tylko do obserwowania eksperymentów w próżni – ale lepsze to niż nic.

Wpycham brzegi cienkiej kołdry pod owalny materac, żeby nie odlecieć, kiedy zasnę. Ambitny plan konwersacji z Rockym muszę odłożyć na później. Jestem trochę sfrustrowany, ale nie zadręczam się zbyt długo. Niemal natychmiast zapadam w sen.

ROZDZIAŁ 12

Puk, puk, puk.

Stłumiony odgłos pomału przenika do mojej świadomości. Zdaje się dobiegać z bardzo daleka.

Puk, puk, puk.

Budzę się z głębokiego snu.

– Co?

Puk, puk, puk.

– Śniadanie – mamroczę.

Mechaniczne ręce sięgają do schowka w suficie i podają mi zapakowany posiłek. Każdy dzień zaczynam od rozpakowywania prezentów jak w świąteczny poranek. Zdejmuję wieczko i wdycham aromatyczne opary. W pudełku leży śniadaniowe burrito.

– Nieźle – mówię. – Kawa?

– Przygotowuję.

Odgryzam pierwszy kęs. Smakuje całkiem nieźle. Wszystkie posiłki na pokładzie Hail Mary są smaczne. Najwyraźniej na Ziemi ktoś uznał, że skoro nie wrócimy stąd żywi, możemy przynajmniej nacieszyć się dobrym jedzeniem.

– Kawa.

Mechaniczne ręce podają mi saszetkę z ustnikiem. Przypomina trochę woreczek z sokiem dla dzieci, ale w stanie nieważkości trzeba zapomnieć o filiżankach. Wypuszczam burrito i pociągam łyk kawy. Oczywiście jest wyśmienita. Nawet zawiera odpowiednią ilość cukru i śmietanki, a jest to bardzo niepowtarzalna kompozycja, która może przybierać skrajnie odmienne proporcje w zależności od osobistych upodobań.

Puk, puk, puk.

Co to jest, do licha? Zerkam na wyświetlacz, który przykleiłem taśmą do ściany nad łóżkiem. Rocky jest w tunelu i stuka w przegrodę.

– Jak długo spałem?

– Pacjent był nieprzytomny dziesięć godzin i siedemnaście minut – odpowiada komputer.

– O kurde.

Wygrzebuję się z pościeli i odbijając się od ścian, lecę w stronę przedziału sterowania. Burrito i kawę zabieram ze sobą, bo jestem piekielnie głodny.

– Przepraszam! Przepraszam! – krzyczę, wpadając do tunelu.

Kiedy się pojawiam, Rocky jeszcze mocniej stuka w ksenonitową ścianę. Pokazuje na szpatułki przyklejone do przegrody, a potem na swój zegar i zaciska jedną z dłoni w pięść.

– Przepraszam! – powtarzam, składając ręce jak do modlitwy.

Nie wiem, co jeszcze mogę zrobić. Nie sądzę, aby istniał uniwersalny w całym wszechświecie gest wyrażający skruchę, ale Rocky rozluźnia zaciśnięte palce. Może to było tylko łagodne napomnienie. Przecież mógł mi pokazać wszystkie pięć pięści, ale poprzestał na jednej.

Tak czy inaczej kazałem mu czekać ponad dwie godziny, więc jego zniecierpliwienie jest w pełni uzasadnione. Mam nadzieję, że zdołam mu to wynagrodzić następną sztuczką.

Unoszę palec wskazujący. Rocky naśladuje mój gest.

Sięgam po złączone taśmą laptopy i na jednym uruchamiam analizator fal akustycznych, a na drugim Excela. Oba komputery przykładam do ściany tunelu i zabezpieczam kilkoma kawałkami taśmy.

Potem odklejam szpatułki od przezroczystej przegrody. Możemy zacząć naukę języka od liczb. Chwytam „I” i wskazuję palcem.

– Jeden – mówię. – Jeden.

Pokazuję na moje usta, a potem znów na eridiańską cyfrę.

– Jeden – powtarzam i kieruję palec w stronę Rocky’ego.

– ♪ – odpowiada Rocky, wskazując szpatułkę w mojej dłoni.

Zatrzymuję analizator fal dźwiękowych i cofam o kilka sekund.

– No i proszę…

Eridiańskie słowo oznaczające „jeden” składa się z dwóch nałożonych na siebie dźwięków. Program wychwycił również wiele harmonicznych i rezonujących tonów, ale stanowiły one tylko tło dla dwóch najmocniejszych sygnałów.

Wprowadzam „jeden” do arkusza kalkulacyjnego w drugim komputerze i zapisuję odpowiednie częstotliwości.

– No dobra… – Podchodzę znów do przegrody i prezentuję cyfrę „V”. – Dwa.

– ♪ – mówi Rocky.

Kolejne jednosylabowe słowo. W każdym języku najstarsze słowa to zazwyczaj te najkrótsze. Tym razem analizator wychwytuje akord złożony z czterech dźwięków. Ich częstotliwości również zapisuję w Excelu obok słowa „dwa”.

Rocky zdradza coraz większe podniecenie. Najprawdopodobniej domyśla się, o co mi chodzi, i to go cieszy.

Kiedy unoszę „λ”, Rocky nie czeka, aż się odezwę.

– ♫♪ – mówi, pokazując szpatułki w mojej dłoni.

Doskonale. Pierwsze dwusylabowe słowo. Muszę kilka razy cofnąć zapis analizatora fal akustycznych, żeby dokładnie odczytać akordy. Pierwsza sylaba składa się tylko z dwóch dźwięków, za to druga aż z pięciu! Rocky potrafi wydać co najmniej pięć dźwięków jednocześnie. Musi mieć kilka fałdów głosowych. Całkiem prawdopodobne, wziąwszy pod uwagę, że ma pięć rąk.

Za to nie zauważyłem u niego ust. Dźwięki wydobywają się z wnętrza jego korpusu. Kiedy pierwszy raz go usłyszałem, nasunęło mi się skojarzenie ze śpiewem waleni. Mogło być bardziej trafne, niż przypuszczałem. Wieloryby wydają tak charakterystyczne odgłosy, ponieważ strumień powietrza przepływa przez ich krtań tam i z powrotem, nie wydostając się na zewnątrz. Może Eridianie mają podobnie zbudowany aparat mowy.

Puk, puk, puk, puk!

– Co jest?

Rocky pokazuje cyfrę „λ”, którą wciąż trzymam, a potem na mnie. Parę razy powtarza ten ruch i jest wyraźnie rozgorączkowany.

– Och, przepraszam – mówię. – Trzy.

Rocky potrząsa radośnie uniesionymi dłońmi. Robię to samo.

A skoro nadarza się okazja…

Nieruchomieję na chwilę, żeby dać mu do zrozumienia, że w naszej rozmowie nastąpiła krótka przerwa, a potem unoszę ręce nad głowę i znów potrząsam dłońmi.

– Tak – mówię i powtarzam swój gest. – Tak.

– ♫♩ – odpowiada Rocky, naśladując moje ruchy.

Znów odczytuję częstotliwości i wprowadzam je do arkusza kalkulacyjnego.

– A więc mamy już „tak” w naszym słowniku – mówię.

Puk, puk, puk.

Odrywam wzrok od monitora, a mój przyjaciel jeszcze raz potrząsa uniesionymi dłońmi.

– ♫♩.

Powtarza te same akordy co poprzednio.

– Tak – odpowiadam. – Już to zapisałem.

Rocky przez chwilę trzyma w górze wyprostowany palec, a potem zaciska dwie dłonie i uderza nimi o siebie.

– ♪♪ – mówi.

O co mu chodzi? Jestem pedagogiem. Czego nauczyłbym kogoś, kto właśnie poznał słowo „tak”?

– Aha! To jest „nie”.

W każdym razie mam nadzieję, że zgadłem.

– Nie – powtarzam, stukając pięściami.

– ♫♩ – odpowiada Rocky.

Patrzę na monitor. Właśnie powiedział „tak”. Chwileczkę. Czy to oznacza, że nie chodziło mu o „nie”. Może to była jakaś inna wersja „tak”? Mam mętlik w głowie.

– Nie? – pytam.

– Nie – odpowiada mój przyjaciel po eridiańsku.

– A więc „tak”?

– Nie, tak.

– Tak?

– Nie. Nie.

– Tak, tak?

– Nie!

Rocky wykonuje ruch, który przypomina wygrażanie pięścią. Jest wyraźnie sfrustrowany.

Mam dosyć tej międzygatunkowej konfrontacji w stylu Abbotta i Costella. Unoszę palec wskazujący. Mój przyjaciel rozluźnia dłoń i robi to samo.

Wprowadzam do Excela częstotliwości słowa, które uważam za „nie”. Jeżeli się mylę, to trudno. Wyjaśnimy to później.

Prezentuję sklejoną z dwóch szpatułek cyfrę „+”.

– Cztery.

– ♩♩ – odpowiada Rocky, pokazując mi dwie dłonie: jedną otwartą, a drugą z dwoma zgiętymi palcami.

Zapisuję częstotliwości w arkuszu kalkulacyjnym.

Przez kilka kolejnych godzin rozszerzamy zawartość naszego wspólnego słownika do kilku tysięcy słów. Wzbogacanie języka ma formę przyrostu wykładniczego. Im więcej znamy słów, tym łatwiej jest nam opisywać kolejne.

Jednak system, dzięki któremu w ogóle mogę zrozumieć Rocky’ego, jest zbyt powolny i nieporęczny, co spowalnia naszą komunikację. W jednym komputerze odczytuję częstotliwości jego słów, a potem przeszukuję arkusz kalkulacyjny w drugim. Nie jest to najlepsze rozwiązanie. Mam już dość.

Opuszczam mojego przyjaciela na godzinę i wracam do laboratorium, żeby wprowadzić kilka ulepszeń do systemu. Nie jestem specem od komputerów, ale liznąłem trochę podstaw. Tworzę program, który będzie przetwarzał odczyty analizatora fali akustycznej i wyszukiwał je w arkuszu kalkulacyjnym. Właściwie trudno nawet uznać moje dzieło za typowy program – więcej ma wspólnego ze skryptem. Jego wydajność pozostawia wiele do życzenia, ale mam szybkie komputery.

Na szczęście Eridianie porozumiewają się za pomocą akordów. Niezwykle trudno jest stworzyć oprogramowanie, które sprawnie zamienia ludzką mowę na tekst, ale rozpoznawanie nut i odnajdywanie ich w tabeli nie stanowi dla mojego laptopa zbyt dużego wyzwania. Dzięki temu mogę teraz odczytywać z monitora słowa Rocky’ego, które ulepszony program tłumaczy na angielski w czasie rzeczywistym. Jeśli pojawia się nowe słowo, wprowadzam je do bazy danych i od tej pory komputer już je zna.

Tymczasem Rocky nie stosuje żadnego systemu, żeby rejestrować to, co mówię albo robię. Żadnego komputera, notatnika ani mikrofonu. Kompletnie nic. Tylko obserwuje mnie w skupieniu. Z tego, co widzę, pamięta wszystko, co mu powiedziałem. Każde słowo, nawet jeśli usłyszał je tylko raz kilka godzin temu. Gdyby tylko moi uczniowie byli tacy pilni!

Podejrzewam, że Eridianie mają o wiele lepszą pamięć niż ludzie.

Najogólniej rzecz ujmując, ludzki mózg można porównać do zbioru programów połączonych w jeden system, który do pewnego stopnia się sprawdza. Każda jego „funkcja” jest efektem losowej mutacji, która została wgrana, żeby rozwiązać jakiś konkretny problem i zwiększyć nasze szanse na przetrwanie. Zatem mówiąc krótko, w ludzkim mózgu panuje chaos. Bo wszystko, co powstało w drodze ewolucji, jest chaotyczne. Dlatego przypuszczam, że Eridianie również są chaotycznymi tworami przypadkowych mutacji. Jednak to, co nadało ich mózgowi obecny kształt, wyposażyło go w funkcję, którą ludzie nazywają pamięcią fotograficzną.

Prawdopodobnie na tym zawiłości się nie kończą. Ludzki mózg jest wyposażony w cały podzespół, który odpowiada za zmysł wzroku i ma nawet osobną pamięć podręczną. Być może Eridianie mają fenomenalną zdolność zapamiętywania dźwięków. Bądź co bądź słuch jest ich zmysłem nadrzędnym.

Wiem, że jest na to za wcześnie, ale nie mam ochoty dłużej czekać. Przynoszę z laboratorium fiolkę z astrofagami i pokazuję Rocky’emu.

– Astrofagi – mówię.

Zauważam, że cała jego postawa się zmienia. Karapaks opada niżej na ugiętych rękach, a szponiaste palce zaciskają się mocniej na szczeblach kratownicy.

– ♫♪♫ – odpowiada, a jego głos brzmi ciszej niż dotychczas.

Patrzę na monitor. Jest to słowo, którego jeszcze nie zapisałem. Prawdopodobnie eridiańskie określenie astrofagów. Wprowadzam je do bazy danych.

– Astrofagi i moja gwiazda. Źle – kontynuuję, wskazując fiolkę.

– ♫♩♪♫♫♪♫♩♫♪♫.

Odczytuję tłumaczenie komputera: „Astrofagi i moja gwiazda. Źle źle źle”.

Świetnie! Moja teoria się potwierdziła. Eridianie przylecieli tutaj z tego samego powodu co ja. W mojej głowie kotłuje się mnóstwo pytań, które chciałbym zadać. Niestety nasz słownik jest zbyt ubogi. Doprowadza mnie to do furii!

– ♫♫♫♩♪♪♫♫♪♫ – dodaje Rocky.

Na monitorze pojawia się tłumaczenie: „Od gdzie ty jesteś, pytam?”.

Rocky szybko opanował podstawy składni. Prawdopodobnie zorientował się, że nie potrafię automatycznie zapamiętywać informacji, dlatego korzysta z mojego systemu, zamiast uczyć mnie swojego. Chyba wyszedłem przed nim na tępaka. Jednak od czasu do czasu zdarzają mu się potknięcia. I zawsze kończy zdania pytające słowem „pytam”.

– Nie rozumiem – mówię.

– Twoja gwiazda jak nazywa się, pytam?

Aha. Chce wiedzieć, skąd pochodzę i jak nazywa się moja gwiazda.

– Słońce. Moja gwiazda to Słońce.

– Rozumiem. Twoja gwiazda po eridiański jest ♫♪♫♪♩.

Zapisuję nowe słowo, którym Eridianie określają Słońce. W przeciwieństwie do cudzoziemców, którzy nieporadnie próbują się dogadać, nie mamy nawet szans na opanowanie poprawnej artykulacji w języku rozmówcy.

– Twoja gwiazda po naszemu to Eridani – wyjaśniam.

W zasadzie używamy nazwy 40 Eridani, ale postanawiam unikać zbędnych zawiłości.

– Moja gwiazda po eridiański jest ♫♩♪♪♪.

Wprowadzam nazwę do słownika.

– Rozumiem.

– Dobrze.

Tym razem nie muszę nawet sprawdzać tłumaczenia na monitorze laptopa. Zacząłem rozpoznawać niektóre z częściej używanych słów jak „ty”, „ja”, „dobrze”, „źle” i tym podobne. Nie mam zdolności artystycznych i nie jestem obdarzony słuchem muzycznym, ale gdy jakiś akord powtarza się sto razy, zapada mi w pamięć.

Zerkam na zegarek – tak, noszę teraz zegarek. Okazało się, że mój stoper ma funkcję czasomierza. Zauważyłem to dopiero niedawno, ale miałem mnóstwo innych spraw na głowie. Rozmawialiśmy cały dzień i czuję się wyczerpany. Czy Eridianie w ogóle wiedzą, czym jest sen? Najwyższy czas się przekonać.

– Ludzki organizm musi spać. Spać znaczy to – mówię, po czym zwijam się w kłębek, zamykam oczy i pochrapuję, z przesadnym dramatyzmem demonstrując sen. Po chwili wracam do normalnej pozycji i pokazuję na eridiański zegar. – Człowiek śpi dwadzieścia dziewięć tysięcy sekund.

Eridianie mają nie tylko perfekcyjną pamięć, ale są również doskonałymi matematykami. W każdym razie można to powiedzieć o Rockym. Kiedy rozmawialiśmy o jednostkach miar, przeliczał wartości w mgnieniu oka. Nie miał również problemu ze zrozumieniem dziesiętnego systemu liczbowego.

– Dużo sekund – mówi. – Dlaczego być nieruchomo tak dużo sekund, pytam… Rozumiem!

Rozluźnia się i gdy jego ręce wiotczeją, podkula je niczym martwy owad i przez chwilę trwa w bezruchu.

– Eridianie tak samo! ♪♫♫♪!

Dzięki Bogu. Nie wyobrażam sobie, jak mógłbym wytłumaczyć komuś, kto nigdy nie śpi, czym jest sen. Widzisz, na jakiś czas tracę przytomność i mam halucynacje. Swoją drogą, zajmuje mi to jedną trzecią życia. A jeśli przez dłuższy czas nie mogę tego robić, popadam w obłęd i w końcu umieram. Ale nie ma powodu do obaw.

Dodaję do bazy danych eridiańskie słowo oznaczające sen.

– Teraz idę spać – mówię, odwracając się w stronę śluzy. – Wracam za dwadzieścia dziewięć tysięcy sekund.

– Ja będę czuwał.

– Czuwał? Kiedy będę spał?

– Tak. Będę czuwał.

– Hm…

Chce przy mnie czuwać, kiedy zasnę? W innych okolicznościach byłoby to co najmniej dziwaczne, ale kiedy w grę wchodzi badanie obcej formy życia, chyba nie powinienem się wzbraniać.

– Będę nieruchomy przez dwadzieścia dziewięć tysięcy sekund – uprzedzam. – Dużo sekund nie będę robić nic.

– Ja będę czuwał. Zaczekam – odpowiada Rocky, po czym idzie do swojego statku.

Czyżby w końcu zamierzał przynieść sobie jakieś przybory do robienia notatek? Po kilku minutach mój przyjaciel zjawia się z powrotem. W jednej z rąk niesie jakieś urządzenie, a w dwóch innych zasobnik przypominający mały neseser.

– Co to jest? – pytam, wskazując na przedmiot w jego ręce.

– ♫♪♩♫ – wyjaśnia Rocky i wyjmuje z zasobnika jakieś narzędzie. – ♫♪♩♫ nie chce działać. Ja to zmieniam. ♫♪♩♫ będzie działać.

Nie kłopoczę się nawet zapisywaniem nowego słowa. Jak miałbym je przetłumaczyć? „Rzecz, którą wtedy trzymał Rocky”? Cokolwiek to jest, ma kilka sterczących przewodów i otwór, w którym widać jakieś skomplikowane elementy. Ale przedmiot sam w sobie nie ma znaczenia. Chodzi o to, że Rocky zamierza go naprawić.

– Naprawiać – mówię. – Będziesz to naprawiać.

– ♫♪♫♪ – mówi.

Dodaję „naprawiać” do słownika. Podejrzewam, że będziemy często używać tego słowa.

A więc Rocky chce przy mnie czuwać, kiedy będę spał. Zdaje sobie sprawę, że to nie będzie ekscytujące, dlatego przyniósł sobie jakieś zepsute urządzenie do naprawy, żeby czymś się zająć. Nie ma sprawy. Każdy ma swoje upodobania.

– Zaczekaj – mówię i wracam do statku.

Zabieram z dormitorium swój materac i pościel. Mógłbym wykorzystać te z sąsiednich łóżek, ale nie chcę tego robić, bo leżały na nich ciała moich przyjaciół. Manewruję niezdarnie, pokonując włazy i ciasny przedział sterowania, ale w końcu udaje mi się zaciągnąć posłanie do tunelu, gdzie zużywam mnóstwo taśmy, żeby przymocować je do ściany.

– Teraz idę spać – oświadczam.

– Spać.

Wyłączam lampki i zapada całkowita ciemność. Przynajmniej dla mnie, bo Rocky może nadal mnie obserwować. Same korzyści.

Wślizguję się między kołdrę a materac i opieram się pokusie, by powiedzieć dobranoc. Mogłoby to sprowokować Rocky’ego do kolejnych pytań. Teraz mój przyjaciel jest zajęty naprawą i kiedy odpływam w sen, od czasu do czasu słyszę dobiegające zza przegrody pobrzękiwanie i chrobotanie.

Kolejne dni przebiegają tak samo, ale daleko im do nudnej monotonii. Nadal wzbogacamy nasz wspólny słownik, a Rocky coraz lepiej opanowuje gramatykę. Czasy, liczby, tryby warunkowe… Język ma wiele zawiłości, ale systematycznie je zgłębiamy. I chociaż nie robię oszałamiających postępów, zapamiętuję coraz więcej eridiańskich słów. Już nie korzystam tak często z komputera, choć podejrzewam, że minie jeszcze sporo czasu, zanim będę mógł się bez niego obejść.

Godzinę dziennie poświęcam na naukę eridiańskiego. Opracowałem skrypt, który wybiera losowo słowa z bazy danych i odtwarza je w formacie MIDI. Jest to prosty program, któremu wiele brakuje do doskonałości, ale komputer nadrabia wydajnością. Chcę jak najszybciej stać się niezależny od słownika. Na razie wciąż go potrzebuję, ale od czasu do czasu udaje mi się zrozumieć całe zdania. Małymi kroczkami posuwam się naprzód.

Co noc śpię w tunelu, a Rocky mnie obserwuje. Nie wiem, dlaczego to robi. Jeszcze o tym nie rozmawialiśmy – jesteśmy zbyt zajęci innymi sprawami – ale ewidentnie zależy mu, żebym spał w jego obecności. Nawet jeżeli tylko chcę sobie uciąć krótką drzemkę.

Dzisiaj zamierzam poruszyć kwestię bardzo istotnej jednostki miary, która wciąż nam się wymyka. Głównie dlatego, że znajdujemy się w stanie nieważkości.

– Musimy porozmawiać o masie.

– Tak. Kilogram.

– Zgadza się. Jak mogę ci wytłumaczyć, co to jest kilogram? – pytam.

Rocky wyjmuje z zasobnika kulkę wielkości piłeczki pingpongowej.

– Ja znam masę tej kuli. Ty ją mierzysz. Mówisz mi, ile kilogramów ma kula. Wtedy ja wiem, ile ma kilogram.

Przygotował się do lekcji!

– Tak! Daj mi kulę.

Przytrzymując się kratownicy, Rocky wkłada pomoc naukową do miniaturowej śluzy. Czekam kilka minut, żeby kulka ostygła, i biorę ją do ręki. Ma gładką powierzchnię i jest wykonana z jakiegoś metalu. Prawdopodobnie o dużej gęstości.

– Jak mam ją zważyć? – mruczę pod nosem.

– Dwadzieścia sześć – odzywa się nagle Rocky.

– O czym mówisz?

– Kula ma dwadzieścia sześć.

Aha, jasne. Kula, którą trzymam, waży dwadzieścia sześć… czegoś, co jest eridiańską jednostką masy. Teraz muszę tylko ustalić masę kuli, podzielić przez dwadzieścia sześć i podać odpowiedź.

– Rozumiem. Masa kuli wynosi dwadzieścia sześć.

– Nie. Źle.

– Nie?

– Nie masa. Kula ma dwadzieścia sześć.

– Nie rozumiem.

Rocky zastanawia się przez chwilę.

– Czekaj – mówi i znika we włazie swojego statku.

Pod jego nieobecność zastanawiam się, jak mógłbym coś zważyć w warunkach zerowej grawitacji. Oczywiście kulka nie straciła swojej masy, ale nie mogę jej ot tak położyć na wadze. I nie mogę wprowadzić mojego statku w tryb wirówki, bo jest połączony tunelem z Obiektem A.

Ale mógłbym skonstruować miniaturową wirówkę. Na tyle dużą, żeby w środku zmieściła się najmniejsza waga, jaką znajdę w laboratorium. Najpierw zważyłbym jakiś przedmiot o znanej mi masie, a następnie kulę. Dzięki temu obliczyłbym masę kuli na podstawie proporcji obu pomiarów.

Ale wirówka musiałaby się poruszać ze stałą prędkością. Jak zbudować coś takiego? Wprawienie w ruch obrotowy pojemnika z umieszczoną w środku wagą nie stanowi większego problemu, ale jak osiągnąć stałą prędkość podczas wszystkich eksperymentów?

Och, wcale nie muszę się martwić prędkością! Wystarczy mi sznurek z zaznaczonym środkiem!

Pędzę do laboratorium. Rocky na pewno wybaczy mi niezapowiedziane zniknięcie. Zresztą podejrzewam, że i tak może mnie „obserwować” przez cały czas, gdziekolwiek jestem.

Znajduję kawałek nylonowego sznurka i na jego końcach przywiązuję plastikowe koszyczki do przechowywania próbek. Potem składam sznurek na pół i robię długopisem znak w miejscu zgięcia. Dokładnie w samym środku mojego ustrojstwa.

Wymachuję ręką, w której trzymam kulkę, próbując na wyczucie określić jej masę. Prawdopodobnie waży niecały funt. Mniej niż pół kilograma.

Zostawiam przygotowane materiały w laboratorium i zlatuję piętro niżej.

– Wody – mówię.

– Wydaję – odpowiada komputer.

Mechaniczne ręce podają mi foliową saszetkę z ustnikiem. W środku znajduje się jeden litr wody. Komputer regularnie wydaje mi wodę. Człowiek musi być nawodniony, jeżeli chce ratować świat.

Wracam do laboratorium i wyciskam połowę zawartości saszetki do plastikowego słoiczka. Potem do jednego z koszyczków wkładam metalową kulkę, a do drugiego saszetkę, napinam sznurek i wprawiam moją konstrukcję w ruch wirowy. Od razu widać, że rozkład masy nie jest symetryczny. Przekrzywiony tor ruchu obrotowego dowodzi, że woda waży znacznie więcej. Dobrze. Właśnie o to mi chodziło.

Chwytam saszetkę, wypijam łyk i powtarzam doświadczenie. Obroty nadal są nierówne, ale już nie tak bardzo.

Na przemian upijam po trochu wody i wywijam w powietrzu koszyczkami, aż w końcu mój wynalazek zaczyna wirować wokół osi, która pokrywa się ze znakiem pośrodku sznurka. Oznacza to, że masa wody jest taka sama jak masa kulki.

Gęstość wody wynosi jeden kilogram na litr. Teraz muszę tylko się dowiedzieć, jaką objętość ma woda, która została w saszetce. W ten sposób poznam jej masę, a tym samym masę metalowej kulki.

Wyjmuję z szuflady dużą strzykawkę o objętości stu mililitrów, wkładam końcówkę do ustnika i odciągam tłok. Potem przelewam zawartość strzykawki do słoiczka i powtarzam operację. Za czwartym razem resztka wody z saszetki zajmuje tylko jedną czwartą strzykawki.

Wypompowałem 325 centymetrów sześciennych wody o masie 325 gramów. A zatem kulka Rocky’ego również waży 325 gramów.

Wracam do tunelu, żeby pochwalić się mojemu przyjacielowi, jaki jestem sprytny.

– Wyszedłeś! Źle! – mówi Rocky, zaciskając pięść, kiedy się pojawiam.

– Zbadałem masę! Przeprowadziłem bardzo pomysłowy eksperyment!

– Dwadzieścia sześć.

Rocky pokazuje mi kawałek żyłki z nanizanymi kuleczkami podobny do tych, które znalazłem w kulistych pojemnikach, kiedy poznawałem skład eridiańskiej atmosfery.

– Aha!

To kolejny model atomu. Liczę kuleczki na żyłce. Jest ich dwadzieścia sześć.

Rocky ma na myśli pierwiastek o liczbie atomowej dwadzieścia sześć – jeden z najbardziej rozpowszechnionych na Ziemi.

– Żelazo – mówię, wskazując na model w jego dłoni. – Żelazo.

– ♫♩♪♫♫.

Zapisuję nowe słowo w bazie danych.

– Żelazo – mówi Rocky, unosząc swój model atomu, a potem wskazuje na metalową kulkę, którą wciąż trzymam. – Żelazo.

Dopiero po chwili dociera do mnie, o co mu chodzi. Uderzam się dłonią w czoło.

– Jesteś zły.

Przeprowadziłem zabawny eksperyment, ale była to całkowita strata czasu. Rocky podawał mi wszystkie informacje, których potrzebowałem. W każdym razie próbował. Znam gęstość żelaza i potrafię obliczyć objętość kuli. Wystarczyłoby trochę arytmetyki, aby na tej podstawie określić masę.

Wyciągam suwmiarkę z przybornika na narzędzia, który trzymam w tunelu i mierzę średnicę metalowej kulki. Ma 4,3 centymetra. Obliczam objętość, mnożę razy gęstość żelaza i otrzymuję o wiele bardziej precyzyjny wynik: 328,25 grama.

– Pomyliłem się tylko o jeden procent – mruczę pod nosem.

– Rozmawiasz do siebie, pytam?

– Tak, mówię do siebie.

– Ludzie są niezwykli.

– Wiem – odpowiadam.

Rocky napina wszystkie kończyny, jakby się przeciągał.

– Ja teraz śpię.

Po raz pierwszy, odkąd się znamy, Rocky musi udać się na spoczynek. Dobrze. Będę miał trochę czasu na pracę w laboratorium. Tylko ile czasu?

– Jak długo śpią Eridianie?

– Nie wiem.

– Nie wiesz? Jesteś Eridianinem i nie wiesz, jak długo śpicie?

– Eridianie nie wiedzą, ile trwa sen. Może trwać krótko. Może trwać długo.

W takim razie długość ich snu musi być nieprzewidywalna. Ewolucja wcale nie musiała narzucić wszystkim gatunkom regularnego rytmu zapadania w sen. Ale czy Rocky przynajmniej zna przybliżone granice?

– Ile najkrócej? – pytam. – A ile najdłużej?

– Najkrócej 12265 sekund. Najdłużej 42928 sekund.

Rocky często przyprawia mnie o zdziwienie, podając bardzo precyzyjne dane w odniesieniu do rzeczy, których wartość można określić tylko w przybliżeniu. Długo się zastanawiałem, dlaczego tak robi, ale w końcu odkryłem przyczynę. Tak naprawdę jego odpowiedzi są zaokrąglonymi liczbami, ale w eridiańskich jednostkach miary i w systemie szóstkowym. Jest mu łatwiej przeliczyć je na ziemskie jednostki, niż myśleć w systemie dziesiątkowym.

Założę się, że gdybym przeliczył podane wartości z powrotem na eridiańskie sekundy i odczytał wynik w systemie szóstkowym, otrzymałbym zaokrąglone liczby. Ale jestem na to zbyt leniwy. Nie ma sensu jeszcze raz sięgać po coś, co już zostało mi podane na tacy. Zresztą nigdy nie zauważyłem, aby Rocky pomylił się w obliczeniach.

Tymczasem na kalkulatorze muszę przeprowadzić dwukrotne dzielenie przez sześćdziesiąt, żeby przekształcić jedną z ziemskich jednostek czasu w inną. Rocky może spać najkrócej trzy i pół godziny, a najdłużej prawie dwanaście.

– Rozumiem – mówię i ruszam w stronę włazu.

– Ty czuwasz, pytam?

Rocky czuwał przy mnie, kiedy spałem, więc grzeczność nakazuje, aby zaproponował mi rewanż. Z pewnością naukowcy na Ziemi oszaleliby z radości, mając okazję zobaczyć śpiącego Eridianina. Ale ja mam nareszcie trochę czasu na pracę w laboratorium. Zamierzam przeprowadzić szczegółową analizę ksenonitu, bo zżera mnie ciekawość i chcę się dowiedzieć, jak ksenon tworzy wiązania z innymi pierwiastkami. Oczywiście pod warunkiem, że uda mi się zmusić mój sprzęt do pracy w stanie nieważkości.

– Niekoniecznie.

– Ty czuwasz, pytam? – powtarza Rocky.

– Nie.

– Czuwaj.

– Chcesz, żebym cię pilnował, jak śpisz?

– Tak. Chcę, chcę, chcę.

Zgodnie z niepisaną regułą trzykrotne powtórzenie oznacza maksymalny nacisk.

– Dlaczego?

– Lepiej śpię, kiedy czuwasz.

– Dlaczego?

Mój przyjaciel macha rękami, zastanawiając się, jak sformułować odpowiedź.

– Bo Eridianie tak robią.

Eridianie pilnują się nawzajem podczas snu. Powinienem chyba potraktować ten zwyczaj z większą dozą wyrozumiałości i wyczucia, mimo że Rocky nie oszczędził mi uszczypliwości, kiedy mówiłem do siebie.

– Eridianie są niezwykli – mówię.

– Czuwaj. Wtedy śpię lepiej.

Nie mam ochoty patrzeć przez kilka godzin na nieruchomego pająka wielkości dużego psa. Przecież oprócz niego są jeszcze inni na pokładzie, prawda? Może się tym zająć ktoś z załogi.

– Niech jakiś inny Eridianin cię pilnuje – mówię, wskazując na Obiekt A.

– Nie.

– Dlaczego nie?

– Jestem jedynym Eridianinem tutaj.

Otwieram szeroko usta ze zdziwienia.

– Jesteś sam jeden na takim wielkim statku?

Rocky milczy przez chwilę, a potem odpowiada:

– ♫♩♪♫♩♪♫♫♪♩♪♫♫♪♫♪♩♫♪♩♪ ♫♩♪♫♩♪♫♩♪♫♩♪♫♩♪♫.

Patrzę na monitor. Nic z tego nie rozumiem. Czyżby mój sklecony naprędce program nawalił? Nie, działa prawidłowo. Przyglądam się wykresom fal akustycznych. Na pierwszy rzut oka nie różnią się niczym od tych, które widziałem wcześniej, ale mają niższą amplitudę. Gdyby się dobrze zastanowić, całe ostatnie zdanie miało niższą tonację w porównaniu z tym, co Rocky mówił do tej pory. Zaznaczam cały fragment nagrania i podnoszę go oktawę. Oktawa jest pojęciem uniwersalnym i odnosi się nie tylko do ludzkiego głosu. W tym wypadku moja operacja polega na podwojeniu częstotliwości każdego dźwięku.

Na monitorze natychmiast pojawia się tłumaczenie: Było nas dwadzieścia trzy. Teraz jestem tylko ja.

Ten spadek tonacji… Myślę, że to było wzruszenie.

– Czy oni… umarli?

– Tak.

Pocieram powieki. Niesamowite. Załoga Obiektu A liczyła dwadzieścia trzy osoby. Rocky przeżył jako jedyny, więc trudno się dziwić, że mówienie o tym przyprawia go o tak silne emocje.

– Hm… ee… Źle.

– Źle, źle, źle.

Wzdycham ciężko.

– Moja załoga liczyła trzy osoby – mówię i przykładam dłoń do przezroczystej ściany. – Teraz jestem tylko ja.

Rocky też przykłada do przegrody szponiastą dłoń, jakby chciał dotknąć mojej.

– Źle.

– Źle, źle, źle – przyznaję.

Trwamy tak w bezruchu przez chwilę.

– Będę czuwał, kiedy zaśniesz – przerywam w końcu milczenie.

– Dobrze – odpowiada Rocky. – Teraz śpię.

Puszcza drążki kratownicy, rozluźnia ręce i kiedy unosi się swobodnie po swojej stronie tunelu, przypomina do złudzenia martwego owada.

– No i już nie jesteś sam, przyjacielu – mówię. – Ani ja.

ROZDZIAŁ 13

– Panie Easton, nie sądzę, aby przeszukanie było konieczne – powiedziała Stratt.

– A ja sądzę, że jest – odparł komendant straży więziennej.

Mówił z topornym nowozelandzkim akcentem, który robił przyjazne wrażenie, ale jego głos miał stanowczy ton. Ten człowiek nie tolerował wciskania kitu i na tym zbudował swoją renomę.

– Jesteśmy zwolnieni ze wszystkich…

– Dość – uciął krótko Easton. – Nikt nie przekroczy bramy Pare bez pełnej rewizji.

Zakład karny w Auckland, który miejscowi z jakiegoś powodu nazywali Pare, był jedynym w Nowej Zelandii więzieniem o zaostrzonym rygorze. Miał tylko jedno wejście naszpikowane kamerami i czujnikami. Nawet strażnicy udający się do pracy musieli przejść przez bramkę wykrywacza metalu.

Asystent Eastona i ja staliśmy z boku, podczas gdy nasi przełożeni toczyli spór. Wymieniliśmy spojrzenia i jednocześnie wzruszyliśmy ramionami. Ludzie, którzy mają upartych szefów, rozumieją się bez słów.

– Nie oddam mojego tasera – oświadczyła Stratt. – Mogę zadzwonić do waszej pani premier, jeśli pan sobie życzy.

– I usłyszy pani od niej to samo co ode mnie. Nie zbliżamy się z bronią do tych bydlaków. Nawet moi ludzie są uzbrojeni tylko w pałki. Obowiązują tu pewne zasady, od których nie robimy wyjątków. Doskonale zdaję sobie sprawę, jaką władzą pani dysponuje, ale wszystko ma swoje granice. Jest pani tylko człowiekiem.

– Ale…

– Latarka! – zakomenderował Easton, wyciągając rękę w stronę asystenta, który podał mu małą latarkę. – Proszę otworzyć szeroko usta. Muszę sprawdzić, czy niczego pani nie przemyca.

Nie tak ostro. Zrobiłem krok przed siebie, zanim sprawy zdążyły przybrać fatalny obrót.

– Ja pierwszy – powiedziałem.

Easton obejrzał dokładnie wnętrze mojej jamy ustnej, przyświecając sobie latarką.

– Czysty – oznajmił, po czym obrócił się do Stratt, która patrzyła na niego złowrogo. – Mogę wezwać strażniczkę i zarządzić bardziej szczegółowe przeszukanie, jeśli pani sobie życzy.

Przez kilka sekund Stratt nie reagowała. Potem wyjęła paralizator z kabury i oddała go komendantowi. Po raz pierwszy byłem świadkiem, jak daje za wygraną, rezygnując z okazji do zademonstrowania swojej władzy. Ale też nigdy wcześniej nie widziałem, aby wdawała się w bezsensowne przewalanki. Miała nieograniczone uprawnienia i w razie konieczności korzystała z nich bez oporów, ale zazwyczaj nie była skora do kłótni, kiedy mogła skorzystać z prostszego rozwiązania.

– Co panią ugryzło, do licha? – spytałem, gdy chwilę później strażnicy prowadzili nas szarym więziennym korytarzem.

– Nie cierpię małych despotów, którzy panoszą się w swoich małych królestwach. Doprowadzają mnie do furii.

– Raz na jakiś czas można się trochę ugiąć.

– Moja cierpliwość się kończy, podobnie jak życie na tej planecie.

– Nie, nie, nie! – zaprotestowałem. – Misja ratowania świata nie może być usprawiedliwieniem dla każdego przejawu upierdliwości.

Stratt przez chwilę zastanawiała się nad moimi słowami.

– No cóż – odezwała się wreszcie. – Może to i racja.

Dotarliśmy do końca długiego korytarza i zatrzymaliśmy się przed wejściem na oddział dla szczególnie niebezpiecznych więźniów.

– Zamykanie go w takim miejscu to lekka przesada – stwierdziła Stratt.

– Zginęło przez niego siedem osób – przypomniałem jej.

– To był wypadek.

– Skazano go za zaniedbanie. Zasłużył sobie.

Idąc za naszą eskortą, zaczęliśmy kluczyć w plątaninie krętych korytarzy. Cały oddział przypominał labirynt.

– Po co w ogóle mnie pani tutaj ściągnęła?

– W charakterze konsultanta.

– Jak zwykle – powiedziałem, wzdychając. – Nie powiem, żeby mi się to podobało.

– Przyjęłam do wiadomości.

Weszliśmy do pomieszczenia o surowych betonowych ścianach. Na środku przy metalowym stoliku siedział łysiejący mężczyzna około pięćdziesiątki. Miał na sobie pomarańczowy kombinezon i był przykuty kajdankami do obręczy wystającej z blatu. Usiedliśmy naprzeciwko niego, a jeden ze strażników zamknął za nami drzwi.

Więzień spojrzał na nas. Nie wyglądał na niebezpiecznego. Lekko przechylił głowę, czekając, aż zaczniemy mówić.

– Doktor Robert Redell – odezwała się Stratt.

– Mów mi Bob.

– Będę pana nazywała doktorem Redellem. – Stratt wyjęła z aktówki skoroszyt i przerzuciła kilka kartek. – Odbywa pan karę dożywotniego więzienia za spowodowanie śmierci siedmiu osób.

– Pod takim pretekstem mnie tutaj przetrzymują – odparł Redell.

– Siedmiu ludzi nie żyje z pańskiej winy – wtrąciłem. – To chyba całkiem niezły pretekst.

– Siedmiu ludzi nie żyje, ponieważ dyspozytor postąpił niezgodnie z procedurami i uruchomił pompownię, kiedy w wieży solarnej byli jeszcze robotnicy. To był straszny wypadek, ale mimo wszystko wypadek.

– W takim razie proszę nas oświecić – ciągnąłem. – Skoro ci ludzie nie zginęli z pańskiej winy, dlaczego pan tu trafił?

– Dlatego że rząd oskarża mnie o zdefraudowanie milionów dolarów.

– Na jakiej podstawie?

– Bo zdefraudowałem miliony dolarów. – Redell poruszył się, układając skute nadgarstki w wygodniejszej pozycji. – Ale to nie miało nic wspólnego z wypadkiem. Absolutnie nic.

– Proszę mi opowiedzieć o swojej koncepcji pozyskiwania energii z czarnych paneli – powiedziała Stratt.

Więzień wyprostował się na krześle.

– Czarnych paneli? To była tylko koncepcja. Podzieliłem się nią anonimowo.

Stratt przewróciła oczami.

– Naprawdę pan myśli, że mejl wysłany z więziennego komputera jest anonimowy?

– Komputery to nie moja działka. Jestem inżynierem.

– Chcę się dowiedzieć czegoś więcej o czarnych panelach. A jeżeli spodoba mi się to, co usłyszę, być może pański wyrok zostanie skrócony. A więc proszę mówić.

Redell wyraźnie się ożywił.

– Tylko że… znaczy… no dobra. Co pani wie o działaniu elektrowni słonecznych?

Stratt spojrzała na mnie.

– Hmmm, trzeba do tego dużo luster, kilkaset metrów kwadratowych powierzchni, ustawionych w taki sposób, żeby odbijały promienie słoneczne w jednym kierunku. I jeżeli całe to promieniowanie skupi się w jednym miejscu, można doprowadzić wodę do wrzenia i napędzić turbinę. Ale to nic nowego. Taka elektrownia działa w Hiszpanii. Proszę się do nich zwrócić, jeżeli…

Stratt uciszyła mnie gestem dłoni.

– I takie coś miało powstać w Nowej Zelandii? – zwróciła się do Redella.

– Nowa Zelandia sfinansowała całe przedsięwzięcie, ale w zamyśle chodziło o zapewnienie elektryczności Afryce.

– Dlaczego Nowa Zelandia miałaby wykładać tyle pieniędzy na pomoc dla Afryki? – spytałem.

– Bo jesteśmy dobrzy.

– Świetnie. Wiem, że to całkiem fajny kraj, ale…

– A rachunki za prąd miała wystawiać spółka z kapitałem nowozelandzkim – dodał Redell.

– Wszystko jasne.

– Afryka nie ma nowoczesnej infrastruktury, a żeby ją zbudować, potrzebuje energii. Ma za to dziewięć milionów kilometrów kwadratowych bezużytecznego gruntu o najbardziej intensywnym stałym nasłonecznieniu na Ziemi. Sahara tylko czeka, żeby dać tym ludziom wszystko, czego potrzebują. Trzeba było jedynie zbudować te cholerne elektrownie! – Więzień odchylił się na oparcie krzesła. – Ale każdy z lokalnych rządów chciał uszczknąć coś dla siebie. Prowizje, łapówki, gratyfikacje i tak dalej. Myślicie, że dużo zdefraudowałem? Cholera, to jest nic w porównaniu z tym, co musiałem dać w łapę, żeby zbudować elektrownię słoneczną na tym pieprzonym zadupiu.

– I co było dalej? – zapytała Stratt.

– Powstała elektrownia pilotażowa. Jeden kilometr kwadratowy powierzchni lustrzanej. Całe promieniowanie padało na metalowy zbiornik z wodą zamontowany na szczycie wieży. Woda wrze, para napędza turbinę, znacie zasady działania. Posłałem ekipę, żeby sprawdziła szczelność zbiornika. Kiedy w wieży są ludzie, wszystkie lustra powinny być odwrócone pod innym kątem, ale ktoś w dyspozytorce był przekonany, że przeprowadza test na sucho, i puścił w ruch cały system. – Redell ciężko westchnął. – Siedmiu ludzi. Wszyscy zginęli na miejscu. Przynajmniej nie cierpieli. Może tylko chwilę. No i ktoś musiał za to beknąć. Wszystkie ofiary pochodziły z Nowej Zelandii i ja też, więc władze dobrały mi się do skóry. Proces był farsą.

– A defraudacja? – spytałem.

– Tak, ta sprawa też wypłynęła w sądzie. Chociaż uszłoby mi to na sucho, gdyby wszystko poszło zgodnie z planem. Ale zarzuty były bezpodstawne. Znaczy, jeśli chodzi o te pieniądze, to tak, ponoszę odpowiedzialność za kradzież, ale nie za śmierć tych ludzi. Nie przyczyniłem się do tego ani przez zaniedbanie, ani w żaden inny sposób.

– Gdzie pan był, kiedy doszło do wypadku? – zapytała Stratt i nie doczekawszy się odpowiedzi, powtórzyła bardziej stanowczym tonem: – Gdzie pan wtedy był?

– W Monaco. Na urlopie.

– Długi ten urlop. Od trzech miesięcy przegrywał pan w kasynach przywłaszczone pieniądze.

– Jestem… uzależniony od hazardu – wyznał Redell. – Nie kryję tego. Przede wszystkim gdyby nie dług hazardowy, nie popełniłbym defraudacji. To jest choroba.

– A gdyby pan był wtedy w pracy, zamiast balować na Riwierze? Gdyby w dniu wypadku był pan na miejscu? Czy w ogóle doszłoby do tej tragedii? – drążyła Stratt. Wyraz twarzy więźnia nie pozostawiał wątpliwości co do odpowiedzi. – No dobra, bzdurne wymówki mamy już za sobą. Nie dam już sobie wmówić, że jest pan kozłem ofiarnym, więc teraz przejdźmy do rzeczy. Proszę mi opowiedzieć o czarnych panelach.

Redell powoli dochodził do siebie.

– Całe życie pracowałem w branży energetycznej, więc oczywiście astrofagi naprawdę mnie zaintrygowały. Taki potencjał… Gdyby nie to, co robią ze Słońcem, ludzkość mogłaby je uznać za największe błogosławieństwo w historii – powiedział i oparł łokcie na stole. – Elektrownie jądrowe, węglowe czy słoneczne… koniec końców wszystkie działają tak samo. Nagrzewają wodę, żeby uzyskać parę, która napędza turbinę. Ale dzięki astrofagom moglibyśmy się obyć bez tych ceregieli. Te organizmy bezpośrednio zamieniają ciepło w energię, którą magazynują. I nie potrzebują nawet bardzo wysokiej temperatury. Byle nie mniej niż dziewięćdziesiąt sześć i pół stopnia albo coś koło tego.

– Wiemy to wszystko – odparłem. – Od kilku miesięcy korzystam z reaktora jądrowego, żeby je rozmnożyć.

– Z jakim efektem? Pewnie kilka gramów, co? Dzięki mojej metodzie możecie uzyskać tysiąc kilogramów dziennie. W ciągu kilku lat zgromadzicie zapas na całą misję. Zresztą i tak zajmie wam to więcej czasu niż budowa statku.

– No to zamieniam się w słuch – powiedziałem.

Oczywiście Stratt nie uprzedziła mnie, że będziemy rozmawiać o jakichś czarnych panelach.

– Potrzebny jest kwadratowy arkusz folii metalowej. Prawie każdy metal się nada. Pokrywamy go czarną powłoką w kąpieli galwanicznej. Żadnego malowania. Oksydowanie. Nakrywamy go szklaną taflą, zostawiając odstęp jednego centymetra, a tył i brzegi uszczelniamy gliną, pianką albo jakimś innym dobrym izolatorem. Potem wystawiamy na słońce.

– I co się stanie?

– Czarna folia absorbuje promieniowanie słoneczne, więc się nagrzewa, a szkło odcina dostęp powietrza, spowalniając utratę ciepła. Kiedy taki zamknięty układ termodynamiczny osiągnie stan równowagi, będzie miał temperaturę ponad stu stopni Celsjusza.

Pokiwałem głową.

– A w takiej temperaturze można produkować wzbogacone astrofagi.

– Zgadza się.

– Ale byłby to strasznie powolny proces – zauważyłem. – Z jednego takiego panelu przy idealnych warunkach pogodowych… powiedzmy tysiąc watów energii słonecznej na metr kwadratowy…

– Około pół nanograma dziennie – powiedział Redell. – Mniej więcej.

– To jeszcze sporo brakuje do tysiąca kilogramów.

Na twarzy więźnia pojawił się uśmiech.

– Wszystko zależy od tego, ile takich paneli wykorzystacie.

– Potrzebowalibyśmy… dwóch bilionów metrów kwadratowych, żeby uzyskać tonę astrofagów dziennie.

– Sahara ma dziewięć bilionów metrów kwadratowych powierzchni.

Oszołomiony rozdziawiłem usta.

– Nie nadążam – odezwała się Stratt. – O co chodzi?

– Doktor Redell chce pokryć czarnymi panelami kawałek Sahary – wyjaśniłem. – Około… jednej czwartej całej pustyni.

– Byłaby to najpotężniejsza konstrukcja w dziejach ludzkości – wtrącił więzień. – Można by ją oglądać z kosmosu.

Spiorunowałem go wzrokiem.

– Ale doprowadziłaby do katastrofy ekologicznej w Afryce i prawdopodobnie w Europie.

– Nie większej niż epoka lodowcowa, która nas czeka.

Stratt przerwała naszą dyskusję, unosząc dłoń.

– Doktorze Grace, czy takie rozwiązanie może przynieść efekty?

– No… to znaczy… koncepcja jest całkiem sensowna – odparłem. – Ale nie jestem pewien, czy w ogóle da się ją wcielić w życie. To coś więcej niż budowa fabryki albo drogi. Mówimy dosłownie o bilionach tych paneli.

– Dlatego tak zaprojektowałem panele, żeby do ich produkcji użyć wyłącznie folii metalowej, szkła i ceramiki – wtrącił Redell. – Wszystkich tych materiałów mamy pod dostatkiem na naszej planecie.

– Chwileczkę – powiedziałem. – Jak pan sobie wyobraża rozmnażanie astrofagów? Owszem, dzięki panelom będą wzbogacone i gotowe do podziału, ale jest to skomplikowany proces, który składa się z kilku etapów.

– Wiem. W panelu zamontujemy magnes, który da astrofagom bodziec do migracji i wskaże kierunek. Na szklanej tafli umieścimy mały filtr, który będzie przepuszczał tylko promieniowanie podczerwone o częstotliwościach widma emisyjnego dwutlenku węgla. Astrofagi polecą do niego, żeby się rozmnożyć, a potem przeniosą się na przejrzystą szybę, czyli z powrotem w stronę słońca. Z boku panelu zrobimy maleńki otwór, który umożliwi cyrkulację powietrza. Na tyle wolną, żeby nie spowodować utraty ciepła, ale dostatecznie szybką, żeby uzupełnić poziom dwutlenku węgla, który astrofagi zużywają w trakcie rozmnażania.

Otworzyłem usta, żeby zaprotestować, ale nie mogłem do niczego się przyczepić. Redell wszystko dokładnie sobie przemyślał.

– No i? – spytała Stratt.

– Metoda rozmnażania sama w sobie jest tragiczna – stwierdziłem. – O wiele mniej wydajna niż moje rozwiązanie z wykorzystaniem reaktora. Ale tu nie chodzi o wydajność, ale o możliwość rozbudowania systemu.

– Zgadza się – przyznał więzień, po czym zwrócił się do Stratt: – Słyszałem, że prawie na całym świecie ma pani władzę jak pierwsza po Bogu.

– To przesada – odparła Stratt.

– Ale tylko nieznaczna – dodałem.

– Może pani nakłonić Chińczyków, żeby ukierunkowali swój przemysł na produkcję czarnych paneli? – kontynuował Redell. – I nie tylko ich, ale praktycznie każdy uprzemysłowiony kraj świata? Bez tego nie damy rady.

Kobieta wydęła wargi.

– Tak – odpowiedziała po chwili.

– I może pani powiedzieć tym skorumpowanym urzędasom z Afryki Północnej, żeby nam nie bruździli?

– To akurat nie stanowi problemu. Kiedy będzie po wszystkim, pozwolimy im zatrzymać czarne panele na własność. Ich kraje staną się światowym potentatem energetycznym.

– No i proszę. Za jednym zamachem ocalimy ludzkość i rozprawimy się z biedą w Afryce. Ale oczywiście to tylko teoria. Muszę dopracować projekt, żeby panele nadawały się do masowej produkcji. Takie rzeczy o wiele łatwiej robić w laboratorium niż w więzieniu.

Stratt przez chwilę rozważała jego sugestię. Potem wstała od stolika.

– W porządku. Dołączy pan do nas.

Budzę się w łóżku przyklejonym do ściany tunelu. Owinięte taśmą klejącą posłanie, w którym spędziłem pierwszą noc, było nieudolną prowizorką. Potem jednak odkryłem, że klej epoksydowy całkiem nieźle wiąże się z ksenonitem, więc przytwierdziłem do ściany kilka zaczepów i zamocowałem na nich materac.

Teraz co noc śpię w tunelu. Nie mogę odmówić Rocky’emu. Z kolei mój przyjaciel zasypia średnio co osiemdziesiąt sześć godzin i chce, żebym wtedy przy nim czuwał. Do tej pory spał przy mnie tylko trzy razy, więc moja wiedza na temat długości jego snu jest raczej skromna. Zauważyłem tylko, że odpoczywa w regularnych odstępach.

Przeciągam się i ziewam.

– Dzień dobry – mówi Rocky.

Otaczają mnie całkowite ciemności. Włączam lampkę zamocowaną obok posłania.

Rocky rozłożył cały warsztat po swojej stronie tunelu. Zawsze coś przerabia albo reperuje. Teraz trzyma w dwóch rękach jakieś podłużne urządzenie, a pozostałymi dwiema dłubie w jego wnętrzu, używając narzędzi podobnych do igieł. Piątą ręką przytrzymuje się uchwytu w ścianie. Wygląda na to, że jego statek wymaga ciągłych napraw.

– Dzień dobry – odpowiadam. – Idę jeść. Zaraz wracam.

Rocky macha do mnie z roztargnieniem.

– Jedz.

Zlatuję do dormitorium, żeby odprawić poranny rytuał. Na śniadanie mechaniczne ręce serwują mi jajecznicę z kiełbasą i kawę w saszetce.

Od kilku dni jestem na bakier z higieną i czuję woń niemytego ciała. Niezbyt to pokrzepiające, więc myję się gąbką i wkładam świeży kombinezon. Obcuję z tak zaawansowaną technologią, a jak dotąd nie natrafiłem na nic, co mogłoby służyć do prania brudnej odzieży. Zacząłem więc namaczać przepocone kombinezony i wkładać je do zamrażarki w laboratorium. Niska temperatura zabija drobnoustroje, a to one są odpowiedzialne za nieprzyjemne zapachy. Prania to nie zastąpi, ale mam przynajmniej świeże ubranie.

Podciągam suwak kombinezonu. Postanowiłem, że dzisiaj będzie ten dzień. Po tygodniu doskonalenia naszych umiejętności językowych Rocky i ja jesteśmy gotowi do prawdziwej wymiany informacji. Doszedłem już do takiej wprawy, że mniej więcej trzy czwarte wypowiedzi mojego przyjaciela potrafię zrozumieć bez korzystania ze słownika. Myślę, że wzbogaciliśmy na tyle nasz zasób słów, aby móc nareszcie przeprowadzić tę rozmowę.

Wracam do tunelu, dopijając kawę.

– Przyleciałem tutaj, ponieważ astrofagi osłabiają Słońce, ale nie osłabiają Tau Ceti – zaczynam. – Czy ty jesteś tutaj z tego samego powodu?

Rocky odkłada narzędzia do przybornika i przytrzymując się kratownicy, zbliża się do przegrody. Dobry znak. Rozumie, że będziemy poruszać poważną kwestię.

– Tak. Nie wiadomo, dlaczego Tau nie jest słaba, a Eridani jest. Jeżeli astrofagi nie zostawią Eridani, życie na mojej planecie się skończy.

– Identycznie – odpowiadam. – Identycznie, identycznie, identycznie. Jeżeli astrofagi nadal będą osłabiać Słońce, wszyscy ludzie umrą.

– Tak jest. Identycznie. Ty i ja uratujemy Eridani i Słońce.

– Tak, tak, tak!

– Dlaczego inni ludzie na twoim statku umarli, pytam?

Och, więc nie unikniemy tego tematu?

– Bo, hmmm… spaliśmy przez całą podróż. Ale to nie był zwyczajny sen. Taki specjalny sen. Ryzykowny, ale konieczny. Ja przeżyłem, ale moi towarzysze nie mieli tyle szczęścia.

– Źle.

– Źle. Dlaczego twoja załoga umarła?

– Nie wiem. Wszyscy zachorowali, a potem umarli – odpowiada Rocky i jego głos lekko drży. – Ja nie zachorowałem. Nie wiem dlaczego.

Wydaję przeciągłe westchnienie.

– Źle. Jaka to choroba?

Rocky zastanawia się przez chwilę.

– Muszę znaleźć słowo. Małe życie. Pojedynczy element. Jak astrofag. Z wielu, wielu takich składa się nasze ciało.

– Komórka – mówię. – Ludzkie ciało też składa się z wielu komórek.

Rocky wypowiada eridiańskie słowo oznaczające komórkę, a ja uzupełniam wciąż rozrastający się słownik.

– Komórka. Moi towarzysze mieli problem z komórkami. Wiele ich komórek umarło. Nie przez infekcję. Nie przez uraz. Powód nieznany. Ale ja nie zachorowałem. Dlaczego, pytam? Nie wiem.

Z jakiejś nieznanej przyczyny w organizmach Eridian obumierały komórki? Coś potwornego. Takie objawy przywodzą na myśl chorobę popromienną. Zastanawiam się, jak ją opisać. Chociaż nie wiem, czy to w ogóle będzie konieczne. Jeśli Eridianie podróżują w kosmosie, powinni wiedzieć, czym jest promieniowanie jonizujące. Ale nie wprowadziliśmy jeszcze tego pojęcia do naszego wspólnego słownika. Najwyższy czas je uzupełnić.

– Muszę znaleźć słowo. Szybkie atomy wodoru. Bardzo, bardzo szybkie.

– Gorący gaz.

– Nie, jeszcze szybsze. Bardzo, bardzo, bardzo szybkie.

Rocky lekko kołysze karapaksem. Jest zdezorientowany. W takim razie spróbuję z innej beczki.

– W kosmosie są bardzo, bardzo, bardzo szybkie atomy wodoru – wyjaśniam. – Poruszają się prawie tak szybko jak światło. Powstały z gwiazd dawno, dawno temu.

– Nie. W kosmosie nie ma masy. Kosmos jest pusty.

A to dopiero.

– Nie, to nieprawda – protestuję. – W kosmosie są atomy wodoru. Bardzo, bardzo szybkie atomy wodoru.

– Rozumiem.

– Nie wiedziałeś o tym?

– Nie.

Patrzę zszokowany na mojego przyjaciela. Jak to możliwe, aby cywilizacja, która podbija kosmos, nie miała nawet pojęcia o rozpadzie promieniotwórczym?

– Doktorze Grace.

– Doktor Lokken – odparłem, zajmując miejsce przy małym stoliku ze stali nierdzewnej.

Pomieszczenie, w którym się znajdowaliśmy, było dosyć ciasne, ale na pokładzie lotniskowca nie mogliśmy wymagać zbyt wiele. Nie znałem jego pierwotnego przeznaczenia, a napis na drzwiach złożony z chińskich znaków nic mi nie mówił, ale przypuszczałem, że służyło nawigatorowi do przeglądania map.

– Dziękuję, że znalazł pan dla mnie czas.

– Nie ma za co.

Z reguły staraliśmy się nie wchodzić sobie w drogę. Wzajemna niechęć, która cechowała nasze relacje, przybrała tylko na sile. Wina leżała po obu stronach, ale dosyć niefortunnie zaczęliśmy naszą znajomość kilka miesięcy temu w Genewie i od tamtego czasu nic się między nami nie poprawiło.

– Oczywiście. Nie sądzę, aby to spotkanie było konieczne.

– Ani ja – odparłem. – Ale Stratt się upiera, żeby pani mi to przekazała. Więc miejmy to za sobą.

– Mam pewien pomysł, ale chcę zasięgnąć pańskiej opinii. – Norweżka wyjęła z teczki skoroszyt i położyła go przede mną. – W przyszłym tygodniu CERN opublikuje tę rozprawę. To jest wstępny szkic. Znam tam wszystkich, więc udostępnili mi egzemplarz okazowy.

– Czego dotyczy ta rozprawa? – spytałem, pobieżnie przeglądając tekst.

– Ktoś odkrył, w jaki sposób astrofagi magazynują energię.

– Naprawdę? – wykrztusiłem, bo z wrażenia zaparło mi dech. – Naprawdę?

– Tak. I to rzeczywiście zdumiewające – powiedziała Lokken i pokazała mi wykres na pierwszej stronie. – Krótko mówiąc, chodzi o neutrina.

Pokręciłem głową z niedowierzaniem.

– Neutrina? Jak, do licha…

– Wiem, to całkowicie sprzeczne ze zdrowym rozsądkiem. Ale za każdym razem, kiedy doprowadzano do śmierci astrofaga, następowała silna emisja neutrin. Przesłali nawet próbkę badaczom z laboratorium IceCube na Antarktydzie, którzy przebili kilka komórek w basenie głównego detektora. Wykryli bardzo silne promieniowanie. Tylko żywe astrofagi są w stanie panować nad neutrinami, a mają ich całe mnóstwo.

– Jak je wytwarzają?

Lokken przewróciła kilka kartek i wskazała na kolejny wykres.

– To bardziej pańska działka niż moja, ale mikrobiolodzy potwierdzili, że w obrębie błony komórkowej astrofagów przemieszczają się swobodne protony.

– Tak, czytałem artykuł na ten temat. Rosjanie odkryli to jakiś czas temu.

Norweżka pokiwała głową.

– Naukowcy z CERN są przekonani, że kiedy te protony zderzają się ze sobą z dostatecznie wysoką prędkością, za sprawą jakiegoś niepojętego mechanizmu ich energia kinetyczna zamienia się w dwa neutrina o przeciwnie skierowanych wektorach pędu.

Odchyliłem się na oparcie. Wciąż miałem mętlik w głowie.

– Naprawdę dziwne – powiedziałem. – Zazwyczaj masa nie bierze się ot tak z niczego.

– Niezupełnie. Kiedy promienie gamma przechodzą w pobliżu jądra atomu, czasami z energii fotonów powstają samorzutnie elektron i pozyton. Nazywamy taki proces kreacją par, a więc nie jest to nic niespotykanego. Jednak nie zaobserwowano, aby w taki sposób powstawały neutrina.

– Dla mnie to i tak niezwykłe zjawisko – powiedziałem. – Nie zgłębiałem nigdy fizyki atomowej, więc pierwszy raz słyszę o kreacji par.

– Zdarzają się takie rzeczy.

– Jasne.

– W każdym razie nie będę się wdawała w skomplikowane szczegóły dotyczące neutrin, które dzielą się na różne rodzaje, ale mogą nawet je zmieniać – ciągnęła Lokken. – Dosyć na tym, że są niewyobrażalnie małe. Masa neutrina wynosi około jednej dwudziestomiliardowej masy protonu.

– Zaraz, zaraz. Wiemy, że temperatura astrofagów wynosi zawsze 96,415 stopni Celsjusza. A temperatura to nic innego jak energia kinetyczna cząstek, więc moglibyśmy obli…

– Obliczyć prędkość ruchu cząstek w komórce – dokończyła Norweżka. – Zgadza się. Znamy średnią prędkość protonów, a także ich masę, co oznacza, że znamy ich energię kinetyczną. Wiem, do czego pan zmierza, i odpowiedź brzmi tak. Wynik jest taki sam.

– To niesamowite! – krzyknąłem, łapiąc się za głowę.

– Owszem.

Poznałem odpowiedź na pytanie, które nurtowało mnie od dawna. Dlaczego stała temperatura astrofagów jest taka, a nie inna? Dlaczego nie jest o kilka stopni wyższa lub niższa?

Astrofagi tworzą pary neutrin, które powstają wskutek zderzenia protonów. Aby taka reakcja zaszła, energia kinetyczna zderzenia musi być większa od energii związanej z masą dwóch neutrin. Znając masę neutrina, można obliczyć prędkość, z jaką powinny się zderzyć protony. A jeśli znamy prędkość, z jaką poruszają się cząstki danego układu, znamy również jego temperaturę. Aby osiągnąć energię kinetyczną wystarczającą do stworzenia neutrin, protony muszą mieć temperaturę 96,415 stopni Celsjusza.

– O kurczę! A więc kiedy energia cieplna przekroczy temperaturę graniczną, protony zderzają się z większą prędkością.

– Tak – przyznała Lokken. – Tworzą neutrina i zostaje im nadmiar energii kinetycznej, więc zderzają się z innymi protonami i tak w kółko. W ten sposób energia cieplna szybko zamienia się w neutrina. Ale kiedy temperatura spada poniżej wartości granicznej, protony poruszają się zbyt wolno i produkcja neutrin ustaje. Efekt jest taki, że astrofagi nie nagrzewają się bardziej niż do 96,415 stopnia. W każdym razie nie na długo. A kiedy jest zbyt zimno, wykorzystują zmagazynowaną energię, żeby wrócić do optymalnej temperatury. Podobnie jak inne organizmy stałocieplne.

Lokken dała mi chwilę, żebym sobie przyswoił wszystkie te informacje. Musiałem przyznać, że naukowcy z CERN naprawdę stanęli na wysokości zadania, jednak parę rzeczy wciąż nie dawało mi spokoju.

– A zatem astrofagi tworzą neutrina – odezwałem się. – Ale jak zamieniają je z powrotem w energię?

– To jest akurat bardzo proste. Neutrina są tak zwanymi cząstkami Majorany, czyli same dla siebie są antycząstkami. W zasadzie ilekroć zderzają się dwa neutrina, dochodzi do kontaktu materii z antymaterią. Cząstki ulegają anihilacji i zamieniają się w fotony. Konkretnie dwa fotony o takiej samej długości fali, które rozchodzą się w przeciwnych kierunkach. A ponieważ długość fali fotonu jest zależna od jego energii…

– Częstotliwość Pietrowej! – krzyknąłem podekscytowany.

Norweżka pokiwała głową.

– Tak. Energia zawarta w masie neutrina jest identyczna z energią jednego fotonu w fali świetlnej o częstotliwości Pietrowej. Ta rozprawa jest naprawdę przełomowa.

– Niesamowite… po prostu niesamowite – powiedziałem. – Domyślam się, że pozostaje pytanie, jak astrofagi utrzymują neutrina w granicach swojej błony komórkowej.

– Nie mamy pojęcia. Neutrina są takie małe, że przechodzą przez całą kulę ziemską, nie zderzając się z ani jednym atomem. Cóż, to raczej kwestia komptonowskiej długości fali i prawdopodobieństwa zderzenia. Neutrina słyną z tego, że prawie wcale nie wchodzą w interakcje z otoczeniem. Jednak z jakiegoś powodu astrofagi posiadają cechę, którą nazywamy supernieprzenikalnością. To wymyślne pojęcie oznacza, że tworzą barierę nie do przejścia dla jakichkolwiek cząstek elementarnych. Jest to sprzeczne ze wszystkimi prawami fizyki, które uważaliśmy za oczywiste, ale kolejne dowody mówią same za siebie.

– To prawda – powiedziałem. – Astrofagi pochłaniają fale świetlne o każdej długości, nawet te, które są zbyt długie, by mogły oddziaływać na tak małą komórkę.

– Okazuje się również, że zatrzymują każdą materię, która próbuje przez nie przeniknąć, bez względu na to, jak nikłe jest prawdopodobieństwo zderzenia cząstek. Dopóki astrofag żyje, jest supernieprzenikalny. I w ten oto sposób dochodzimy do kwestii, którą chciałam z panem poruszyć.

– Aha, więc to jeszcze nie wszystko? – spytałem zdziwiony.

– Nie. – Kobieta wyjęła z aktówki schemat kadłuba Hail Mary. – Tutaj potrzebuję pańskiej pomocy. Pracuję nad ochroną radiologiczną statku.

– To oczywiste, że astrofagi powstrzymają każde promieniowanie.

– Być może – odparła Lokken. – Ale żeby mieć pewność, muszę wiedzieć, jak działa promieniowanie kosmiczne. Mam podstawową wiedzę w tej dziedzinie, ale nie znam szczegółów. Może mnie pan oświecić?

Skrzyżowałem ręce na piersi.

– W zasadzie istnieją dwa rodzaje promieniowania – wyjaśniłem. – Wysokoenergetyczne cząstki pochodzące z rozbłysków słonecznych i promieniowanie złożone, które jest praktycznie wszędzie.

– Proszę zacząć od tych cząstek.

– Jasne. Są to po prostu atomy wodoru, które emituje Słońce. Wyrzuca ich całe mnóstwo, gdy na jego powierzchni dochodzi do burz magnetycznych, w innych sytuacjach promieniowanie jest stosunkowo słabe. W ostatnim czasie, kiedy astrofagi pochłaniają tyle energii słonecznej, burze magnetyczne nie zdarzają się już tak często.

– To straszne.

– Wiem. Słyszała pani, że globalne ocieplenie prawie całkiem się cofnęło?

Norweżka pokiwała głową.

– Zyskaliśmy trochę na czasie dzięki beztrosce ludzi, którzy doprowadzili do przegrzania planety.

– Wdepnęliśmy w gówno, a pachniemy fiołkami.

Lokken parsknęła śmiechem.

– Nie znałam tego – powiedziała. – W norweskim nie ma takiego wyrażenia.

– Teraz pani zna – odparłem z uśmiechem.

Kobieta spojrzała na plan kadłuba, odwracając wzrok nieco szybciej, niż to było konieczne.

– Z jaką prędkością poruszają się te atomy wodoru? – zapytała.

– Około czterystu kilometrów na sekundę.

– W takim razie nie musimy się nimi przejmować. – Lokken zapisała coś na marginesie rozprawy. – Hail Mary w ciągu ośmiu godzin osiągnie jeszcze większą prędkość. Nie dogonią jej, a tym bardziej nie wyrządzą żadnej szkody.

Zagwizdałem z podziwu.

– Naprawdę robimy coś niesamowitego. To znaczy… rany, astrofagi mogłyby się stać objawieniem dla ludzkości, gdyby nie były śmiertelnym zagrożeniem.

– Wiem. A teraz proszę mi opowiedzieć o promieniowaniu złożonym. W rzeczywistości to nie jest promieniowanie, prawda?

– Prawda. To tylko jony wodoru, a dokładnie protony, ale poruszają się znacznie szybciej. Prawie tak szybko, jak światło.

– To dlaczego nazywamy je promieniowaniem kosmicznym, skoro nawet nie powodują zaburzeń pola elektromagnetycznego?

– Kiedyś ludzie myśleli, że jest inaczej, dlatego przyjęła się taka nazwa.

– Czy mają jedno wspólne źródło?

– Nie, docierają do nas ze wszystkich stron. Powstaje w efekcie supernowych, które zdarzają się w całej galaktyce. Rozprzestrzeniają się nieustannie we wszystkich kierunkach i podczas załogowych lotów kosmicznych stanowią poważny problem. Ale do czasu! – Pochyliłem się nad stołem, żeby jeszcze raz spojrzeć na schemat statku. Skupiłem się na przekroju kadłuba. Między ścianami znajdował się milimetrowy odstęp. – Zamierzacie wypełnić tę przestrzeń astrofagami?

– Taki jest plan.

– Chcecie napełnić kadłub paliwem? Czy to nie jest niebezpieczne?

– Jeśli w polu widzenia nie pojawi się widmo emisyjne dwutlenku węgla, nic się nie stanie. A astrofagi będą zamknięte w ciemności. Dimitrij zamierza z nich zrobić zawiesinę o niskim współczynniku lepkości, którą będzie łatwiej dostarczać do silników. A ja wykorzystam ten materiał jako powłokę ochronną.

– To może się udać – powiedziałem, w zamyśleniu skubiąc podbródek palcami. – Ale astrofagi są wrażliwe na urazy fizyczne. Można je zabić, przekłuwając błonę komórkową.

– Wiem i dlatego poprosiłam CERN o przeprowadzenie kilku nadprogramowych testów. Taka drobna przysługa.

– CERN spełnia wszystkie pani zachcianki? Jest pani kieszonkową wersją Stratt albo kimś w tym rodzaju?

Lokken zachichotała.

– Stare kontakty i przyjaciele. Swoją drogą to oni odkryli, że nawet cząstki poruszające się z prędkością zbliżoną do prędkości światła nie są w stanie przeniknąć przez astrofagi. Ani ich zabić.

– To całkiem logiczne – zauważyłem. – Ewolucja przystosowała te organizmy do życia na powierzchni gwiazd, gdzie przez cały czas bombardują je ogromne ilości energii i rozpędzone cząstki.

Norweżka wskazała na powiększony przekrój kadłuba.

– Warstwa zawiesiny z astrofagów powinna być na tyle gruba, żebyśmy mieli pewność, że na drodze jonów wodoru zawsze znajdzie się jakaś komórka – powiedziała. – Jeden milimetr powinien wystarczyć aż nadto, żeby powstrzymać całe promieniowanie. I nie jest to zbędny balast. Użyjemy paliwa jako izolacji. Załoga będzie mogła wykorzystać tę resztkę astrofagów jako rezerwę.

– Hmmm… rezerwę, która zaopatrzyłaby Nowy Jork w energię na dwadzieścia tysięcy lat.

Lokken oderwała wzrok od schematu i spojrzała na mnie.

– Obliczył pan to w pamięci?

– Nie, to tylko skrót myślowy. Mamy do czynienia z tak niewyobrażalnie wielkimi wartościami, że stosuję jednostkę „roczna podaż energii dla Nowego Jorku”, która wynosi około jednej drugiej grama astrofagów.

– A potrzebujemy ich dwa tysiące ton. – Kobieta potarła skroń. – Jeśli popełnimy jakiś błąd podczas produkcji…

– Wyręczymy astrofagi w ich dążeniu do unicestwienia ludzkości – powiedziałem. – Często się nad tym zastanawiam.

– I jak pan myśli? Czy to kiepski pomysł, czy ma szansę powodzenia?

– Myślę, że to genialny pomysł.

Lokken uśmiechnęła się i odwróciła wzrok.

ROZDZIAŁ 14

Nadszedł kolejny dzień, a z nim kolejna narada. Kto by pomyślał, że ratowanie świata może być takie nudne?

Cały zespół naukowy zebrał się przy stole w sali konferencyjnej. Ja, Dimitrij i Lokken. Mimo swoich zapewnień o ograniczaniu biurokracji Stratt mianowała każdego z nas szefem jakieś działu i organizowała codzienne posiedzenia zarządu. Ale czasami rzeczy, których wszyscy serdecznie nie znosimy, okazują się jedynym skutecznym rozwiązaniem.

Oczywiście Stratt zajęła honorowe miejsce u szczytu stołu.

– Chciałabym wam wszystkim przedstawić doktora François Leclerca z Paryża – oznajmiła, wskazując na siedzącego obok niej mężczyznę, którego nigdy wcześniej nie widziałem.

Francuz bez entuzjazmu pomachał nam dłonią.

– Hello.

– Doktor Leclerc jest światowej sławy klimatologiem. Powierzyłam mu zadanie śledzenia, analizowania i, jeśli będzie to możliwe, łagodzenia wpływu astrofagów na nasz klimat.

– Och, tylko tyle? – spytałem.

Leclerc uśmiechnął się, ale jego twarz szybko spoważniała.

– Otrzymujemy wiele sprzecznych prognoz dotyczących następstw ograniczenia ilości energii słonecznej – ciągnęła Stratt. – Trudno znaleźć dwóch klimatologów, którzy są zgodni w tej kwestii.

Francuz wzruszył ramionami.

– Trudno znaleźć dwóch klimatologów, którzy są zgodni w kwestii koloru pomarańczy – odparł. – Niestety nasza dziedzina jest bardzo nieprecyzyjna i jeśli mam być szczery, bardzo często opieramy się na domysłach. Ta nauka dopiero raczkuje.

– To bardzo powściągliwa ocena. Spośród wszystkich modeli klimatu to właśnie te, które opracował pan w ciągu ostatnich dwudziestu lat, za każdym razem okazywały się trafne. – Stratt pokazała bezładną stertę dokumentów piętrzącą się na stole konferencyjnym. – Otrzymałam wszelkiego rodzaju prognozy, od drobnych spadków produkcji rolnej po globalne załamanie biosfery. Chcę poznać pańską opinię. Widział pan dane dotyczące przewidywanej emisji promieniowania słonecznego. Czego możemy się spodziewać?

– Oczywiście katastrofy. Musimy się nastawić na wyginięcie wielu gatunków, gwałtowną transformację biomów, znaczące zmiany wzorców pogodowych…

– A ludzie? Interesuje mnie, jak to wszystko wpłynie na ludzi i w jakim czasie. Mniejsza o tereny godowe leniwców błotnych czy jakieś inne ekosystemy.

– Jesteśmy częścią przyrody. Nie żyjemy w izolacji. Uprawiamy rośliny, hodujemy zwierzęta, oddychamy powietrzem… funkcjonujemy w zamkniętym układzie, w którym wszystko jest powiązane. Zaburzenie równowagi biomów będzie miało bezpośredni wpływ na ludzi.

– Dobrze, w takim razie poproszę o liczby – powiedziała Stratt. – Coś wymiernego zamiast mglistych przepowiedni.

Francuz posłał jej gniewne spojrzenie.

– Nie ma sprawy. Dziewiętnaście lat.

– Dziewiętnaście lat?

– Chciała pani liczb, więc proszę bardzo – wyjaśnił Leclerc.

– W porządku. A co to za liczba?

– Według moich szacunków jest to okres, w którym wymrze połowa ludzkiej populacji. Za dziewiętnaście lat będzie nas o połowę mniej.

Zapadło pełne napięcia milczenie. Jeszcze nigdy nie doświadczyłem tak złowróżbnej ciszy. Nawet Stratt była zszokowana. Lokken i ja popatrzyliśmy na siebie. Nie wiem dlaczego, ale wymieniliśmy spojrzenia. Dimitrij rozdziawił usta ze zdumienia.

– Połowa? – odezwała się Stratt. – Trzy i pół miliarda ludzi umrze?

– Tak. Czy to dla pani wystarczająco wymierne?

– Skąd pan to może wiedzieć?

Leclerc wydął wargi.

– Oto skąd się biorą klimatosceptycy. Widzi pani, jakie to proste? Wystarczy, żebym powiedział coś, czego pani nie chce usłyszeć.

– Niech pan sobie daruje protekcjonalne uwagi. Proszę tylko odpowiedzieć na moje pytanie.

– Już teraz jesteśmy świadkami poważnych zaburzeń wzorców pogodowych.

– Słyszałem, że w Europie pojawiły się tornada – wtrąciła Lokken.

– To prawda – potwierdził Francuz. – I występują coraz częściej. W językach Starego Świata nie było słowa określającego to zjawisko, dopóki hiszpańscy konkwistadorzy nie zetknęli się z nim w Ameryce Północnej. A teraz stało się normą we Włoszech, w Grecji i Hiszpanii. Po części jest to efekt zmian klimatycznych. Ale dzieje się tak również dlatego, że jacyś szaleńcy postanowili wybrukować Saharę czarnymi panelami. Jak gdyby ogromne zaburzenie dystrybucji ciepła w pobliżu Morza Śródziemnego nie miało żadnego znaczenia.

Stratt przewróciła oczami.

– Zdawałam sobie sprawę z konsekwencji – przyznała. – Ale nie mieliśmy innego wyjścia.

– Pomijając wasze wybryki na Saharze, na całym świecie dochodzi do dziwnych zjawisk. Sezon burz tropikalnych przesunął się o dwa miesiące. W zeszłym tygodniu w Wietnamie spadł śnieg. Prąd strumieniowy jest teraz chaotyczną kotłowaniną, która zmienia kierunek z dnia na dzień. Powietrze arktyczne przemieszcza się tam, gdzie nigdy dotąd nie docierało, a fronty tropikalne rozchodzą się na północ i południe. Powstało kompletne zamieszanie.

– Wróćmy do tych trzech i pół miliarda ofiar – zasugerowała Stratt.

– Oczywiście. W gruncie rzeczy całkiem łatwo można obliczyć, jaką skalę osiągnie klęska głodu. Liczbę wszystkich kalorii pochodzących z dziennej produkcji żywności na całym świecie należy podzielić przez tysiąc pięćset. Wynik to liczba ludzi, którzy są w stanie się wyżywić. Ludzka populacja nie może przekroczyć tej granicy. W każdym razie nie na długo. – Leclerc zakręcił leżącym na blacie długopisem. – Przetestowałem najlepsze modele, jakimi dysponuję. Czeka nas nieurodzaj. Podstawowa żywność na świecie to pszenica, jęczmień, proso, ziemniaki, soja oraz najważniejszy z nich wszystkich ryż. Wszystkie te rośliny są dosyć wrażliwe na skoki temperatury. Jeśli pola ryżowe zamarzną, nie będzie plonów. Jeśli woda zaleje uprawy ziemniaków, nie będzie plonów. I jeśli wilgotność powietrza na terenach rolniczych wzrośnie dziesięciokrotnie, w zbożu rozwiną się grzyby pasożytnicze i nie będzie plonów. Gdybyśmy tylko mieli stały dostęp do leniwców błotnych, może udałoby się nam przetrwać.

– Dziewiętnaście lat to za mało – powiedziała Stratt, w zamyśleniu skubiąc palcami podbródek. – Minie trzynaście lat, zanim Hail Mary doleci do Tau Ceti. Drugie tyle będziemy czekać na wyniki ekspedycji badawczej. Potrzebujemy co najmniej dwudziestu sześciu lat. Najlepiej dwudziestu siedmiu.

Leclerc spojrzał na nią zdumiony, jakby wyrosła jej druga głowa.

– O czym pani mówi? – spytał. – Nie rozważamy teraz hipotetycznego scenariusza. To wszystko dzieje się naprawdę. I nic nie możemy z tym zrobić.

– Bzdura – odparła Stratt. – Ludzie od stu lat mimowolnie doprowadzają do globalnego ocieplenia. Zastanówmy się dobrze, jak można wykorzystać ten efekt.

Francuz odchylił się do tyłu na krześle.

– Co? Pani chyba żartuje.

– Moglibyśmy trochę zyskać na czasie dzięki gazom cieplarnianym, prawda? Ich powłoka zapewniłaby nam izolację termiczną, pozwalając dłużej zachować energię z promieniowania słonecznego. Mam rację?

– Co… Tak, ma pani rację, ale skala… i aspekt moralny umyślnego zwiększania emisji gazów cieplarnianych…

– Nie obchodzi mnie moralność.

– Zapewniam, że to prawda – wtrąciłem.

– Obchodzi mnie ocalenie ludzkości, a efekt cieplarniany to nasza jedyna nadzieja. Jest pan klimatologiem. Proszę wymyślić coś, co pozwoli nam przetrwać przynajmniej dwadzieścia siedem lat. Nie zamierzam dopuścić do tego, aby połowa ludzkości wymarła.

Leclerc z trudem przełknął ślinę.

– A więc do roboty! – dodała Stratt, energicznie machając dłońmi, jakby chciała wszystkich ponaglić do opuszczenia sali.

Mijają trzy godziny, a w naszym wspólnym słowniku przybywa pięćdziesiąt słów, ale udaje mi się w końcu wyjaśnić Rocky’emu, czym jest promieniowanie jonizujące i jaki ma wpływ na żywe organizmy.

– Dziękuję – mówi mój przyjaciel niespotykanie niskim tonem, który zdradza smutek. – Teraz wiem, dlaczego umarli moi przyjaciele.

– Źle, źle, źle – odpowiadam.

– Tak.

Podczas rozmowy dowiedziałem się, że Obiekt A nie ma żadnej osłony przeciwpromiennej. I wiem, dlaczego Eridianie nie odkryli promieniowania. Zajęło mi trochę czasu, zanim połączyłem wszystkie informacje w jedną całość, ale oto co do tej pory ustaliłem:

Domem Eridian jest planeta w układzie 40 Eridani. Ludzie odkryli ją jakiś czas temu, ale oczywiście nie mieli pojęcia, że zamieszkuje ją jakaś cywilizacja. Jej nazwa katalogowa, 40 Eridani Ab, jest zbyt długa i niepraktyczna. Natomiast nazwa, którą nadali jej Eridianie, jest sekwencją akordów, jak wszystkie słowa w ich języku. Dlatego nazwałem ją po prostu Erid.

Erid krąży po bardzo ciasnej orbicie. Jest oddalona od swojej gwiazdy o jedną piątą odległości między Ziemią a Słońcem. Eridiański rok trwa niewiele ponad czterdzieści dwa ziemskie dni. Jest to tak zwana super-Ziemia, a jej masa jest osiem i pół razy większa od masy naszej planety. Ma średnicę dwukrotnie większą od Ziemi i dwa razy silniejszą grawitację. A do tego bardzo szybko wiruje. Absurdalnie szybko. Doba na Erid trwa tylko pięć godzin i sześć minut.

Kiedy się tego dowiedziałem, powoli zacząłem składać elementy łamigłówki.

Niektóre planety wytwarzają własne pole magnetyczne, ale tylko w odpowiednich okolicznościach. Taka planeta musi wirować wokół własnej osi, znajdować się w zasięgu pola magnetycznego gwiazdy, a jej jądro musi być kulą płynnego żelaza. Ziemia spełnia wszystkie te trzy warunki i dlatego ludzie mogą używać kompasów.

W przypadku Erid jest tak samo, ale na dużo większą skalę. Jest większa od Ziemi, więc ma większe jądro, krąży blisko 40 Eridani i bardzo szybko wiruje. W efekcie jej pole magnetyczne jest co najmniej dwadzieścia pięć razy silniejsze od ziemskiego. Do tego ma niezwykle gęstą atmosferę. Dwadzieścia dziewięć razy gęstszą od atmosfery Ziemi. A czy silne pole magnetyczne i gęsta atmosfera mają jakieś zalety? Stanowią barierę dla rozpędzonych jonów.

Wszystkie organizmy żyjące na Ziemi w toku ewolucji wykształciły odporność na promieniowanie, które dociera do nas nieustannie od strony Słońca i w ogóle z kosmosu. W naszym DNA jest zapisane coś w rodzaju kodu korekcyjnego, a pole magnetyczne Ziemi i atmosfera zapewniają nam ochronę, ale tylko częściową.

W przypadku Erid ochrona jest stuprocentowa. Promieniowanie po prostu nie dociera do powierzchni planety. A zatem światło również – to dlatego jej mieszkańcy nie wykształcili oczu. Żyją w całkowitych ciemnościach. Jak w takich warunkach może się rozwijać biosfera? O to jeszcze nie zapytałem Rocky’ego, ale na naszej planecie głębiny oceanów tętnią życiem, chociaż nie docierają tam promienie słoneczne, więc brak światła niczego nie wyklucza.

W każdym razie Eridianie są niezwykle wrażliwi na promieniowanie jonizujące i nawet nie zdają sobie sprawy z jego istnienia.

Kolejna rozmowa zajęła nam godzinę, podczas której nasz słownik wzbogacił się o kilkadziesiąt nowych pojęć.

Eridianie zaczęli podróżować w kosmos już jakiś czas temu. Dzięki technologii pozwalającej na wytwarzanie materiałów o gigantycznej wytrzymałości zbudowali windę kosmiczną. Zasadniczo taka konstrukcja składa się z liny z przeciwwagą prowadzącej z równika na orbitę synchroniczną Erid. Też moglibyśmy korzystać z takiej na Ziemi, gdybyśmy wiedzieli, jak wyprodukować ksenonit.

A więc Eridianie podróżują windą na orbitę. Problem w tym, że nigdy nie zapuszczali się dalej w kosmos. Rocky i jego załoga pierwsi w dziejach swojej cywilizacji tak bardzo oddalili się od domu. Wcześniej nie było powodu. Erid nie ma księżyca, podobnie jak większość planet, które krążą tak blisko gwiazd, ponieważ oddziałujące na nie potężne siły pływowe uniemożliwiają powstanie naturalnych satelitów. Toteż Eridianie nie wiedzieli, że pole magnetyczne, które rozciąga się daleko poza orbitę synchroniczną Erid, chroni ich przed zabójczym promieniowaniem.

Została jeszcze jedna tajemnica do wyjaśnienia.

– Dlaczego ja nie umarłem, pytam?

– Nie wiem – mówię. – Robisz coś, czego nie robiła reszta załogi? Coś innego?

– Wykonuję naprawy. Naprawiam zepsute urządzenia, robię potrzebne części i konserwuję silniki.

Czyli jest kimś w rodzaju inżyniera.

– Gdzie byłeś przez większość czasu?

– Mam swoje pomieszczenie na pokładzie. Warsztat – odpowiada Rocky.

Przychodzi mi do głowy pewien pomysł.

– Gdzie jest ten warsztat?

– Z tyłu statku, blisko silników.

Trudno o bardziej odpowiednie miejsce na kwaterę dla inżyniera pokładowego. W pobliżu silników, czyli tam, gdzie najczęściej coś się psuje albo wymaga konserwacji.

– Gdzie w twoim statku znajdują się zbiorniki paliwa? – pytam.

Rocky macha ręką w stronę tylnej części kadłuba.

– Dużo, dużo zbiorników z astrofagami – mówi. – Wszystkie z tyłu, blisko silników, żeby łatwo uzupełniać.

A więc wszystko jasne.

Wzdycham ciężko. Rocky’emu nie spodoba się moja odpowiedź. Rozwiązanie było takie proste, tylko Eridianie o niczym nie wiedzieli. Zdali sobie sprawę z problemu, kiedy było już za późno.

– Astrofagi zatrzymują promieniowanie – wyjaśniam. – Osłaniały cię przez większość czasu. A twoich towarzyszy nie, dlatego promieniowanie do nich dotarło.

Rocky nie odpowiada. Potrzebuje chwili, żeby oswoić się z tą wiadomością.

– Rozumiem – odzywa się w końcu niskim tonem. – Dziękuję. Teraz wiem, dlaczego nie umarłem.

Próbuję sobie wyobrazić, jak bardzo zdesperowani musieli być jego krajanie. Ich program kosmiczny znacznie ustępował naszemu i nie mieli pojęcia o warunkach panujących w kosmosie, mimo to zorganizowali misję, żeby ratować swój gatunek.

Czyli podobnie jak ludzie. Tylko że ja dysponuję trochę bardziej zaawansowaną technologią.

– Tutaj też jest promieniowanie – mówię. – Nie wychodź z warsztatu, jeżeli nie musisz. Przynieś astrofagi do tego tunelu i obłóż nimi ściany.

– Tak. Ty zrób to samo.

– Ja nie muszę.

– Dlaczego, pytam?

Bo nie ma znaczenia, czy zachoruję na raka. I tak mam tutaj umrzeć. Ale nie mam ochoty w tej chwili tłumaczyć, że wypełniam samobójczą misję. Nasza rozmowa stała się już dosyć przytłaczająca. Dlatego ujawniam tylko część prawdy.

– Ziemska atmosfera jest rzadka, a pole magnetyczne słabe. Promieniowanie dociera na powierzchnię planety, dlatego ziemskie organizmy uodporniły się na nie.

– Rozumiem – mówi Rocky i wraca do swojego majsterkowania.

Nagle w mojej głowie pojawia się wyrwana z kontekstu myśl.

– Hej, mam pytanie.

– Pytaj.

– Dlaczego eridiańska nauka i ludzka nauka są takie podobne? Miliardy lat ewolucji, a prawie ten sam postęp.

Nurtuje mnie to od jakiegoś czasu. Ludzie i Eridianie ewoluowali oddzielnie w odległych układach słonecznych. Nasze cywilizacje nigdy wcześniej nie miały ze sobą kontaktu. Więc jak to możliwe, że nasze technologie są prawie identyczne? Eridianie trochę nam ustępują w dziedzinie podboju kosmosu, ale tylko nieznacznie. Ale dlaczego nie żyją w epoce kamienia? Albo w jakimś supernowoczesnym świecie, w którym najnowsze ziemskie wynalazki byłyby eksponatami muzealnymi?

– Musi tak być, bo inaczej byśmy się nie spotkali – odpowiada Rocky. – Jeśli nauka jest na niskim poziomie, cywilizacja nie może budować statków kosmicznych. Jeśli nauka jest na wysokim poziomie, cywilizacja może zbadać i zniszczyć astrofagi bez opuszczania swojej planety. Eridiańska i ludzka nauka są podobnie rozwinięte. Latamy w kosmos, ale nie potrafimy rozwiązać problemu astrofagów.

No tak, o tym nie pomyślałem. Ale teraz takie wyjaśnienie wydaje się oczywiste, kiedy Rocky mi je podsunął. Gdyby astrofagi zaatakowały Słońce, kiedy ludzie mieszkali w jaskiniach, wszyscy byśmy wyginęli. Gdyby ten sam problem pojawił się za tysiąc lat, prawdopodobnie bez trudu rozprawilibyśmy się z astrofagami. Ale istnieje pewien etap postępu technologicznego, na którym jedynym wyjściem jest zorganizowanie ekspedycji badawczej na Tau Ceti. Eridianie i ludzie znajdują się właśnie na tym etapie.

– Rozumiem. Mądre spostrzeżenie – mówię, jednak coś jeszcze przychodzi mi na myśl. – Ale to i tak niezwykłe. Eridianie i ludzie żyją blisko siebie. Nasze planety dzieli tylko szesnaście lat świetlnych. Cała galaktyka jest szeroka na sto tysięcy lat świetlnych! Widocznie życie jest rzadkim zjawiskiem. Ale jesteśmy sobie bardzo bliscy.

– Możemy należeć do jednej rodziny.

Jesteśmy spokrewnieni? Ale jak…

– Och! Chcesz powiedzieć… ojej!

Muszę się nad tym dobrze zastanowić.

– Nie jestem tego pewien – dodaje Rocky. – To tylko teoria.

– Bardzo dobra teoria! – przyznaję.

Hipoteza panspermii, o którą cały czas kłóciłem się z Lokken. Ziemskie mikroorganizmy i astrofagi są do siebie zbyt podobne, by można mówić o zbiegu okoliczności. Nabrałem przekonania, że Ziemia została „obsiana” przez jakiegoś przodka astrofagów. Że jakiś pierwotny gatunek z kosmosu miliardy lat temu zasiedlił moją planetę. Ale do tej pory nie brałem pod uwagę, że to samo mogło się stać na Erid.

Niewykluczone, że formy życia rozprzestrzeniały się po całej galaktyce! Wszędzie tam, gdzie znalazły odpowiednie warunki, by wyewoluować z jednokomórkowych mikrobów do tak złożonych organizmów jak ludzie. Nie wiem, jaki był ów kosmiczny praprzodek, ale jeśli astrofagi odziedziczyły po nim odporność, mógł skolonizować każdą planetę, która choć trochę sprzyjała rozwojowi życia.

Całkiem możliwe, że właśnie odnalazłem dalekiego krewniaka. Bardzo dalekiego. Drzewa przed moim domem na Ziemi są ze mną spokrewnione bliżej niż Rocky, ale mimo wszystko.

To niesamowite.

– Bardzo dobra teoria – powtarzam.

– Dziękuję – mówi Rocky.

Przypuszczam, że wpadł na ten pomysł jakiś czas temu. Ale ja muszę jeszcze się z tym oswoić.

Przynajmniej raz lotniskowiec stał się najlepszym miejscem, jakie mogłem sobie wymarzyć.

Chińska marynarka nawet już nie kwestionowała zadań Stratt. Najwyższe dowództwo miało już dosyć zatwierdzania każdego drobiazgu i wydało ogólny rozkaz, zgodnie z którym oficerowie mieli robić wszystko, co im kazała, o ile nie chodziło o użycie broni.

W środku nocy zarzuciliśmy kotwicę przy zachodnim wybrzeżu Antarktyki. W oddali majaczył ląd widoczny tylko wtedy, gdy Księżyc wychodził zza chmur. Z całego kontynentu ewakuowano wszystkich ludzi. Prawdopodobnie były to przesadne środki ostrożności – od stacji polarnej Scott–Amundsen dzieliło nas tysiąc pięćset kilometrów, więc jej załodze nic nie zagrażało. Jednak nie było sensu igrać z losem.

Tak oto powstała największa w dziejach ludzkości morska strefa zamknięta. Obejmowała tak ogromny obszar, że nawet marynarka wojenna Stanów Zjednoczonych musiała dwoić się i troić, zawracając z drogi cywilne jednostki.

– Niszczyciel Jeden – powiedziała Stratt do krótkofalówki. – Potwierdź swój status.

– Gotowy – odezwał się głos z amerykańskim akcentem.

– Niszczyciel Dwa, potwierdź swój status.

– Gotowy – zameldował inny Amerykanin.

Wszyscy członkowie zespołu naukowego zebrali się na pokładzie startowym lotniskowca i patrzyli w stronę lądu. Brakowało tylko Redella, który zarządzał farmą czarnych paneli w Afryce. Lokken i Dimitrij trzymali się z daleka od krawędzi, a Stratt oczywiście jak zwykle stała kilka kroków przed wszystkimi.

– Jesteśmy prawie gotowi – oznajmił Leclerc z ciężkim westchnieniem.

Wyglądał jak człowiek prowadzony na szafot.

Stratt znów wcisnęła guzik krótkofalówki.

– Podwodny Jeden, potwierdź swój status.

– Gotowy – popłynęła odpowiedź z głośnika.

Leclerc spojrzał na tablet.

– Trzy minuty…

– Do wszystkich okrętów, wchodzimy w fazę żółtą – ogłosiła Stratt przez radio. – Powtarzam, faza żółta. Podwodny Dwa, potwierdź swój status.

– Gotowy.

Stanąłem obok Leclerca.

– To niewiarygodne – powiedziałem.

Francuz pokręcił głową.

– Oddałbym wszystko, żeby nie mieć tego na sumieniu – odparł. – Wie pan, doktorze, całe życie byłem niepoprawnym hippisem. Od dzieciństwa, które spędziłem w Lyonie, po karierę uniwersytecką w Paryżu. Jestem pacyfistycznym reliktem minionej ery kontestacji politycznej.

Nic nie odpowiedziałem. To był najgorszy dzień w jego życiu. Jeśli potrzebował kogoś, kto go wysłucha, byłem gotów mu pomóc.

– Zostałem klimatologiem, żeby ratować świat. Powstrzymać tę koszmarną katastrofę ekologiczną, w którą wszyscy się pakujemy. A teraz… to. Konieczny, ale przerażający krok. Na pewno pan to rozumie jako naukowiec.

– Niezupełnie – odparłem. – Przez całą swoją karierę naukową patrzyłem w niebo, odwracając wzrok od Ziemi. Moja wiedza o klimacie jest żenująco słaba.

– Hm… – Leclerc zamilkł na chwilę. – Widzi pan, otóż Antarktyda Zachodnia jest ruchomą masą lodu i śniegu. Cały ten region to jeden wielki lodowiec, który powoli przesuwa się w stronę morza. Mamy przed sobą setki tysięcy kilometrów kwadratowych lodu.

– A my roztopimy cały ten lód, tak?

– Morze zrobi to za nas, ale tak. Chodzi o to, że dawno temu była tu dżungla. Przez miliony lat Antarktyda zieleniła się jak Afryka, ale wędrówki kontynentów i naturalne zmiany klimatyczne sprawiły, że zamarzła. Cała roślinność obumarła i uległa rozkładowi. Gazy powstałe z tego rozkładu, zwłaszcza metan, są uwięzione pod lądolodem.

– A metan jest gazem cieplarnianym – wtrąciłem.

Francuz przytaknął.

– Pochłania promieniowanie podczerwone o wiele lepiej niż dwutlenek węgla – powiedział i znów spojrzał na tablet. – Dwie minuty!

– Do wszystkich okrętów, wchodzimy w fazę czerwoną – ogłosiła Stratt. – Powtarzam, faza czerwona.

– A teraz ja, aktywista ekologiczny, klimatolog i obrońca pokoju kieruję atakiem atomowym na Antarktykę. – Leclerc znów zwrócił się do mnie. – Podobno promieniowanie będzie minimalne.

Wolno pokiwałem głową. Od armii amerykańskiej dostaliśmy dwieście czterdzieści jeden głowic jądrowych, które spoczywały na głębokości pięćdziesięciu metrów rozmieszczone w trzykilometrowych odstępach wzdłuż szczeliny lodowcowej. Wszystkie miały eksplodować jednocześnie.

– Jeżeli to jakieś pocieszenie, zastosowaliśmy ładunki termojądrowe – powiedziałem, otulając się ciaśniej kurtką. – Mniejsza reakcja ładunku inicjującego, w którym dochodzi do rozszczepienia jądra uranu, wywołuje znacznie silniejszą fuzję jądrową. Eksplozja jest ogromna, ale w wyniku tej reakcji powstają tylko wodór i hel. Nie ma skażenia promieniotwórczego.

– No tak, zawsze to już coś.

– A nie było innego rozwiązania? – spytałem. – Dlaczego fabryki nie mogłyby wypuszczać do atmosfery heksafluorku siarki albo innego gazu cieplarnianego?

– Poziom emisji, jaki musielibyśmy osiągnąć, tysiące razy przekracza nasze możliwości. Proszę nie zapominać, że przez sto lat spalaliśmy węgiel i ropę na skalę globalną, zanim w ogóle dotarło do nas, że ma to jakiś wpływ na klimat. – Leclerc zerknął na tablet. – Oddzielone wskutek eksplozji pasmo wybrzeża zacznie powoli zsuwać się do wody i stopnieje. W ciągu najbliższego miesiąca poziom mórz podniesie się o centymetr, a średnia temperatura wody spadnie o jeden stopień Celsjusza, co samo w sobie jest już katastrofą, ale teraz to bez znaczenia. Uwolnią się ogromne ilości metanu. A teraz metan działa na naszą korzyść. Jest naszym przyjacielem. I to nie tylko dlatego, że przez jakiś czas pozwoli nam zachować ciepło.

– Tak?

– W ciągu dziesięciu lat metan się rozłoży. Żeby utrzymać jego stężenie w atmosferze na odpowiednim poziomie, będziemy musieli co kilka lat odłupywać po kawałku Antarktydy. A jeżeli misja Hail Mary przyniesie jakieś rozwiązanie, zaczekamy dziesięć lat i metan zniknie. Natomiast dwutlenku węgla nie jest tak łatwo się pozbyć.

– Jaki czas? – spytała Stratt, podchodząc do nas.

– Sześćdziesiąt sekund – odparł Francuz.

– A więc to rozwiązuje cały problem? – spytałem. – Nie możemy po prostu raz na jakiś czas odrywać po kawałku Antarktydy, żeby utrzymać odpowiednią temperaturę na Ziemi?

– Nie, to tylko doraźne rozwiązanie. Pompowanie metanu do atmosfery powstrzyma utratę ciepła, ale powoduje poważne zachwianie równowagi ekosystemu. Wciąż będziemy się borykać z nieprzewidywalnymi zmianami pogody, nieurodzajem i degradacją biomów. Ale mam cichą nadzieję, że emisja metanu choć trochę złagodzi przebieg tej katastrofy.

Spojrzałem na Stratt i Leclerca stojących ramię w ramię na pokładzie lotniskowca. Jeszcze nigdy w dziejach ludzkości nie powierzono tak ogromnej władzy tak nielicznej garstce ludzi. Tych dwoje miało za chwilę całkiem dosłownie zmienić oblicze świata.

– Zastanawiam się, co pani będzie robić, kiedy Hail Mary wystartuje – zwróciłem się do Stratt.

– A jakie to ma znaczenie? Wraz z rozpoczęciem misji moje zadanie się kończy i tracę wszystkie uprawnienia. Prawdopodobnie zgraja wkurzonych polityków oskarży mnie o nadużycie władzy i stanę przed sądem. Być może spędzę resztę życia w więzieniu.

– Ja będę siedział w sąsiedniej celi – wtrącił Leclerc.

– W ogóle pani się tym nie przejmuje? – zapytałem.

Stratt wzruszyła ramionami.

– Wszyscy musimy być gotowi na poświęcenia. Jeśli przypadnie mi w udziale rola kozła ofiarnego jako gwarancja ocalenia świata, to niech tak będzie.

– Dziwne podejście.

– Niezupełnie. Kiedy alternatywą jest zagłada całego naszego gatunku, wszystko staje się bardzo proste. Żadnych dylematów moralnych i rozważania, co jest dla kogo najlepsze. Tylko determinacja i skupienie na wykonaniu zadania.

– Powtarzam sobie to samo – odezwał się Leclerc. – Trzy… dwa… jeden… już.

Nic się nie wydarzyło. Ląd w oddali nadal wyglądał tak samo. Żadnych eksplozji ani błysków. Nawet najlżejszego odgłosu.

Francuz spojrzał na tablet.

– Ładunki zostały zdetonowane – oświadczył. – Fala uderzeniowa dotrze tu za blisko dziesięć minut, ale usłyszymy tylko odległy grzmot.

Zwiesił głowę, wbijając wzrok w pokład. Stratt dotknęła jego ramienia.

– Zrobił pan to, co było konieczne – powiedziała. – Tak jak my wszyscy teraz.

Leclerc ukrył twarz w dłoniach i zaczął szlochać.

Rocky i ja godzinami rozmawiamy o biologii. Jestem niezmiernie ciekaw, jak funkcjonuje jego organizm, a on przejawia żywe zainteresowanie budową ludzkiego ciała. Jacy byliby z nas naukowcy, gdybyśmy nie drążyli tego tematu?

Eridiańska fizjologia jest doprawdy fascynująca.

Erid krąży tak blisko swojej gwiazdy, że do jej biosfery docierają nieprawdopodobne ilości energii. A Eridianie, którzy zajmują miejsce na końcu łańcucha pokarmowego, zużywają znacznie więcej energii niż ludzie. O ile więcej? Ich organizm jest wyposażony w specjalny narząd służący do przechowywania ATP – głównego nośnika energii niezbędnej do procesów życiowych. Jest to związek organiczny, który zazwyczaj występuje w komórkach, ale Eridianie zużywają go tak wiele, że w drodze ewolucji wykształcili bardziej efektywny sposób jego magazynowania.

W grę wchodzą tutaj niewyobrażalne ilości energii. Eridianie pobierają tlen z minerałów, a w efekcie tej reakcji powstają metale. Są biologicznymi piecami hutniczymi.

Ludzie mają włosy, paznokcie, szkliwo oraz inne „martwe” tkanki, które pełnią ważne funkcje. Realizując tę koncepcję w przypadku Eridian, ewolucja posunęła się do skrajności. Karapaks Rocky’ego jest zbudowany z utlenionych minerałów. Jego kości to porowate stopy metali. Jego krew w głównej mierze składa się z rtęci. Nawet jego nerwy są nieorganicznymi związkami krzemu, które przewodzą impulsy świetlne.

Podsumowując, w ciele Rocky’ego znajduje się zaledwie kilka kilogramów żywej materii. W jego krwiobiegu krążą pojedyncze komórki, które w razie potrzeby wzmacniają albo naprawiają inne narządy. Odpowiadają również za trawienie oraz działanie mózgu, który kryje się w samym środku karapaksu.

Gdyby za sprawą jakiegoś kaprysu ewolucji pszczoły budowały ule, które potrafią chodzić, a ich królowe dorównywałyby inteligencją ludziom, powstałyby formy życia podobne do Eridian. Z taką tylko różnicą, że „pszczoły”, które mieszkają w ciele Rocky’ego, są organizmami jednokomórkowymi.

Jego mięśnie są zbudowane z gąbczastej materii nieorganicznej, którą otaczają elastyczne błony. To w nich znajduje się większość wody zawartej w ciele Rocky’ego. A ciśnienie atmosferyczne na Erid jest tak wysokie, że woda o temperaturze dwustu dziesięciu stopni Celsjusza wciąż jest płynna.

Eridianie mają dwa oddzielne układy krwionośne – jeden „normalny”, a drugi „gorący”. W tym pierwszym krąży krew o temperaturze otoczenia, czyli dwustu dziesięciu stopni Celsjusza. Natomiast gorąca krew ma temperaturę trzystu pięciu stopni, czyli na tyle wysoką, by doprowadzić wodę do wrzenia nawet w gęstej atmosferze Erid. Naczynia krwionośne połączone z obydwoma układami krążenia otaczają mięśnie i regulują ich temperaturę. Rozszerzają się albo kurczą w zależności od tego, czy krąży w nich gorąca, czy schłodzona krew.

Z tego powodu normalny układ krwionośny zamienia się w grzejnik, kiedy mięśnie są chłodne. Ciągle musi się schładzać, żeby utrzymać temperaturę otoczenia, dlatego oddaje ciepło. Rocky w pewnym sensie oddycha, ale tylko po to, żeby przepuścić amoniak przez naczynia włosowate wypełniające podobny do chłodnicy narząd, który mieści się na szczycie karapaksu. Powietrze wpada do środka i wydostaje się przez pięć szczelin, ale jego cząsteczki nie trafiają do krwiobiegu.

Wprawdzie Eridianie nie oddychają w taki sposób jak my, ale i tak potrzebują tlenu. Są o wiele bardziej samowystarczalni niż ludzie. Mają w swoich organizmach komórki roślinne i zwierzęce, dzięki którym przeprowadzają wewnętrzną wymianę gazową, zawsze utrzymując równowagę między tlenem i dwutlenkiem węgla. Ciało Rocky’ego jest miniaturową biosferą. Potrzebuje tylko energii, którą czerpie z pożywienia, i obiegu powietrza, żeby pozbyć się nadmiaru ciepła.

Tymczasem gorąca krew ma zbyt wysoką temperaturę, by mogły w niej przetrwać żywe organizmy, ponieważ doprowadza wodę do wrzenia. Swoją drogą jest to przydatna cecha i służy do odkażania pokarmu.

Ale gorący układ krwionośny też wymaga regeneracji i żeby komórki-robotnice mogły wykonywać w nim swoje zadania, gorąca krew musi się schłodzić do temperatury otoczenia. A kiedy zachodzi ten proces, Eridianie nie mogą używać mięśni. Właśnie dlatego śpią.

Ale nie zapadają w sen jak ludzie. Ogarnia ich paraliż, a mózg, który w tym czasie również przechodzi konserwację, przestaje funkcjonować na świadomym poziomie. Śpiący Eridianin nie może się obudzić. Dlatego Rocky nalegał, żebym patrzył na niego, kiedy śpi. Zależało mu, żeby ktoś czuwał nad jego bezpieczeństwem. Prawdopodobnie jest to zwyczaj wywodzący się z czasów wspólnoty pierwotnej, który obecnie stanowi na Erid normę społeczną.

Cała ta nowa wiedza fascynuje mnie i przyprawia o zdumienie, ale dla Rocky’ego jest najzwyczajniej nudna. Za to kiedy zaczynamy rozmawiać o ludziach, mój przyjaciel jest głęboko wstrząśnięty.

– Słyszysz światło, pytam? – mówi, wypowiadając pierwszy akord zdania lekko drżącym głosem, jak zawsze, kiedy coś robi na nim silne wrażenie.

– Tak, słyszę światło.

Najwyraźniej Eridianie mają o wiele bardziej podzielną uwagę niż ludzie, bo Rocky ani na chwilę nie przerywa pracy. Może jednocześnie prowadzić rozmowę i dłubać we wnętrzu precyzyjnego mechanizmu. Teraz montuje jakieś skomplikowane urządzenie, używając wszystkich pięciu rąk. Urządzenie jest prawie tak duże jak on i rozpoznaję w nim elementy, które naprawiał w ciągu ostatnich kilku dni.

– Jak, pytam? Jak słyszysz światło, pytam?

Wskazuję na moje oczy.

– Przy pomocy tych organów, które wykrywają światło i wysyłają informacje do mózgu.

– Światło daje ci informacje, pytam? Wystarczy tych informacji, żebyś orientował się w przestrzeni, pytam?

– Tak – odpowiadam. – Światło daje informacje ludziom, tak jak dźwięk daje informacje Eridianom.

Rocky zastanawia się nad czymś. Jest tym tak zaabsorbowany, że przerywa pracę.

– Słyszysz światło z kosmosu, pytam? Słyszysz gwiazdy, planety, asteroidy, pytam?

– Tak.

– Zdumiewające. A co z dźwiękiem, pytam? Słyszysz dźwięki, pytam?

– Ten organ służy mi do wykrywania dźwięków – mówię, przykładając palce do uszu. – A czym ty słyszysz dźwięki?

Rocky zatacza dłonią krąg nad swoim korpusem i ramionami.

– Wszystkim. Na pancerzu mam małe receptory, a one wysyłają sygnały do mózgu. To jest jak dotyk.

A więc całe jego ciało jest mikrofonem. Eridiański mózg odbiera i przetwarza mnóstwo informacji. Musi dokładnie określić pozycję ciała i odstęp czasu między dźwiękami, które docierają do poszczególnych receptorów… Rety, to naprawdę ciekawe. Ale zaraz, przecież mój mózg tworzy trójwymiarowy model otoczenia na podstawie sygnałów z dwóch gałek ocznych. Obaj możemy się poszczycić imponującym poziomem integracji sensorycznej.

– Nie słyszę tak dobrze jak ty – dodaję. – Bez światła nie orientuję się w przestrzeni. W ciemności słyszę twój głos, ale nie odbieram innych bodźców.

Rocky stuka palcem w ksenonitową przegrodę.

– To jest ściana.

– Specjalna ściana, która przepuszcza światło.

– Zdumiewające. Za pierwszym razem dałem ci do wyboru wiele materiałów. Wybrałeś ten, bo przechodzi przez niego światło, pytam?

Wydaje się, że upłynęło tak dużo czasu od naszego pierwszego spotkania w tunelu, kiedy przegroda była mozaiką sześciokątów różniących się kolorem i fakturą. Oczywiście moją uwagę zwrócił ten przezroczysty.

– Tak, właśnie dlatego go wybrałem.

– Zdumiewające. Dałem ci wybór dla różnych ♫♩♪♫ dźwięku – mówi Rocky. – Nie pomyślałem o świetle.

Zerkam na monitor laptopa, żeby sprawdzić, co mój przyjaciel miał na myśli. Teraz już prawie wcale nie muszę posiłkować się słownikiem, chociaż od czasu do czasu zdarzają się akordy, których znaczenia nie pamiętam. Komputer informuje mnie, że nieznane słowo to „jakości”. Nie mogę się winić za to, że go nie znałem. Nie używamy go zbyt często.

– To był tylko szczęśliwy traf – mówię.

– Szczęśliwy traf – przyznaje Rocky. Dokonuje kilku ostatnich poprawek w urządzeniu, nad którym pracował, po czym odkłada narzędzia do przybornika. – Skończyłem.

– Co to jest?

– Ten aparat pozwoli mi żyć w zamknięciu – wyjaśnia mój przyjaciel. Wygląda na uradowanego, a jego ciało jest trochę bardziej wyprężone niż zwykle. – Zaczekaj.

Znika we wnętrzu swojego statku i po chwili wraca, niosąc kilkanaście pięciokątnych płyt z przezroczystego ksenonitu. Każda jest gruba mniej więcej na centymetr i szeroka na stopę. Ganię się w myślach za ten hybrydowy system miar, ale właśnie takie jednostki podsuwa mi mój mózg.

– Teraz robię zamknięcie – oświadcza Rocky.

Składa pięciokątne płyty, łącząc ich boki płynnym klejem z tuby. Po chwili pokazuje mi z dumą połówki dwunastościanu. Jego „zamknięcie” jest kopułą geodezyjną zbudowaną z pięciokątów. Ma średnicę około metra i jest na tyle duża, by w środku zmieścił się Rocky.

– Do czego ci to potrzebne? – pytam.

– Zamknięcie i aparat utrzymają mnie przy życiu w twoim statku.

Zdumiony unoszę brwi.

– Wybierasz się do mojego statku?

– Wolno, pytam?

– Tak! Wolno! Co chcesz zobaczyć?

– Wszystko! Ludzka nauka jest lepsza od eridiańskiej. – Rocky wskazuje na laptop, który dryfuje w powietrzu obok mnie. – Maszyna, która myśli. Eridianie takich nie mają. Macie wiele maszyn, których nie mają Eridianie – dodaje, pokazując mój przybornik z narzędziami.

– Oczywiście. Przyjdź i zobacz wszystko, co chcesz! – mówię i mój wzrok spoczywa na miniaturowej śluzie. – Ale jak się przedostaniesz na drugą stronę?

– Musisz opuścić tunel. Zrobię nową ścianę. Większą śluzę.

Rocky chwyta urządzenie, które montował przez kilka dni – teraz wiem, że to system podtrzymywania życia – i przypina je paskami, przykrywając szczeliny na szczycie karapaksu.

– Zasłaniasz swoją chłodnicę? Czy to nie jest niebezpieczne?

– Nie. Ten aparat zamienia gorące powietrze na zimne.

Nie pomyślałbym, że gatunek, który czuje się świetnie w temperaturze dwustu stopni Celsjusza, może korzystać z klimatyzatora. Ale widocznie wszyscy mamy swoje granice tolerancji.

Rocky wchodzi do swojej kopuły i uszczelnia ją od środka klejem.

– Testuję aparat – mówi i przez minutę unosi się w powietrzu. – Działa! Cieszę się!

– Świetnie! Ale co się dzieje z ciepłem?

– To proste. – Mój przyjaciel stuka szponiastym palcem w jeden z elementów klimatyzatora. – Tu są astrofagi. Astrofagi zabierają całe ciepło większe niż dziewięćdziesiąt sześć stopni.

Wszystko jasne. Dla ludzi astrofagi są gorące, ale Eridianie mogą je wykorzystywać jako niezwykle wydajny środek chłodzący. Zapewne wypełniają nimi żeberka albo kratownice radiatorów, przez które przepływa nagrzane powietrze.

– Sprytne rozwiązanie – stwierdzam.

– Dziękuję, a teraz idź stąd. Robię nową śluzę.

– Tak, tak, tak!

Zabieram z tunelu swoje rzeczy włącznie z materacem, który muszę odkleić od ściany, i upycham je w kokpicie. Potem wchodzę do statku i zamykam włazy po obu stronach śluzy.

Kolejną godzinę poświęcam na porządki. Nie spodziewałem się wizyty.

ROZDZIAŁ 15

Przez kilka godzin zżera mnie ciekawość. Jak Rocky zamierza zmodyfikować tunel?

Ogromne ciśnienie atmosferyczne, które jest jego normalnym środowiskiem, może zniszczyć mój kadłub. Z kolei próżnia jest dla niego zabójcza. Więc jakich dokonuje przeróbek?

Słyszę dobiegające z zewnątrz zgrzyty i pobrzękiwania. Muszę zobaczyć, co tam się dzieje. Wchodzę do śluzy i wyglądam przez małe okienko w pokrywie włazu. Robot, który wędruje po kadłubie Obiektu A, usunął tunel łączący oba statki i w jego miejscu instaluje nowy. No cóż, to takie prozaiczne.

Zdemontowany tunel, który najwyraźniej odegrał już swoją rolę, odlatuje w przestrzeń kosmiczną. Robot przykłada do kadłuba wyprofilowaną rurę i uszczelnia spoinę klejem.

Jak Eridianie bez pomocy komputerów sterują statkiem, który osiąga prędkość zbliżoną do prędkości światła? Stosują tradycyjną nawigację? Doskonale sobie radzą z obliczeniami w pamięci. Może taki wynalazek jak komputer po prostu nie był im potrzebny. Ale nawet jeżeli są genialnymi matematykami, wszystko ma swoje granice.

Odgłosy na zewnątrz ustają. Znów zbliżam twarz do okienka. Tunel jest gotowy. Wygląda jak poprzedni, tylko ma znacznie większą śluzę. Prawie całą przegrodę zajmuje komora, która jest na tyle duża, by pomieścić Rocky’ego. Jednak dla mnie jest za ciasna. Domyślam się, że nieprędko będę zwiedzał wnętrze Obiektu A. Próbuję się z tym pogodzić, ale jakoś mi trudno. Rocky zaraz obejrzy sobie z bliska wytwór obcej cywilizacji, więc dlaczego ja nie mogę liczyć na rewanż?

Tym razem po jego stronie nie ma kratownicy uchwytów, za to wzdłuż tunelu ciągnie się płaski metalowy pręt, który przechodzi przez przegrodę i sięga aż do włazu Hail Mary. Równolegle do niego biegnie gruby przewód o kwadratowym przekroju wykonany z takiego samego szarobrązowego ksenonitu jak tunel.

Nagle z głośnym sykiem połowa tunelu za przezroczystą ścianą wypełnia się mgłą. Chwilę później również po mojej stronie rozlega się syk. A więc do tego służy ksenonitowa rura o kwadratowym przekroju – zapewnia odpowiednie ciśnienie atmosferyczne w obu połówkach. Swoją drogą, dobrze wiedzieć, że mój przyjaciel dysponuje zapasem tlenu.

Otwiera się właz Obiektu A i z wnętrza wyłania się Rocky w swojej kopule. Ma na sobie coś w rodzaju kombinezonu i pas z zasobnikami przymocowany pod korpusem, a na jego karapaksie tkwi aparat chłodzący. W dwóch dłoniach trzyma metalowe bloczki. Pozostałe trzy ręce ma wolne i macha do mnie jedną z nich. Odpowiadam takim samym gestem.

Kopuła ochronna wlatuje do tunelu i nagle mocno przywiera do metalowego pręta.

– Co jest? – mówię do siebie. – Jak to…

Ksenonitowa kopuła tkwi nieruchomo w miejscu jak zaklęta. W końcu dostrzegam rozwiązanie zagadki. Bloczki, które Rocky trzyma w dłoniach, to magnesy. Przypuszczam, że dosyć mocne. A pręt biegnący wzdłuż osi tunelu jest wykonany z metalu o właściwościach magnetycznych. Najprawdopodobniej z żelaza. Rocky przetacza swoją kopułę wzdłuż prowadnicy i wlatuje do śluzy. Przyglądam się zafascynowany, jak przestawia metalowe przełączniki, manipulując przyciśniętymi do ksenonitowej skorupy magnesami.

Kiedy ustaje syk i odgłos pompy, Rocky otwiera drzwi śluzy i jedzie po metalowej szynie w kierunku Hail Mary. Otwieram właz.

– Cześć!

– Cześć!

– A więc… mam cię oprowadzić? Taki jest plan?

– Tak. Oprowadzić. Dziękuję.

Ostrożnie dotykam kopuły. Nie jest gorąca, chociaż się tego spodziewałem. Okazuje się, że do licznych zalet ksenonitu należą również doskonałe własności izolacyjne.

Wciągam Rocky’ego przez właz do wnętrza statku. Jest ciężki. Znacznie cięższy, niż przypuszczałem, więc jego siła bezładności jest ogromna. W warunkach normalnej grawitacji prawdopodobnie w ogóle nie zdołałbym go poruszyć. Muszę sporo się namęczyć, żeby przeciągnąć go przez śluzę. Czuję się, jakbym pchał motocykl na jałowym biegu. Serio, mój przyjaciel jest ciężki jak motocykl. Ale nie powinienem być zaskoczony. Poznałem eridiańską biologię i wiem, z czego się składa jego ciało. Kurczę, w jego żyłach krąży rtęć. Nic dziwnego, że tyle waży.

– Jesteś bardzo ciężki – mówię.

Mam nadzieję, że nie odbierze tego jako przytyku typu: „Hej, grubasie! Przydałaby ci się dieta!”.

– Moja masa wynosi sto sześćdziesiąt osiem kilogramów – informuje mnie Rocky.

Waży ponad trzysta funtów!

– Coś podobnego – mówię. – Ważysz dużo więcej niż ja.

– Jaka jest twoja masa, pytam?

– Jakieś osiemdziesiąt kilogramów.

– Ludzie mają bardzo małą masę.

– Składamy się głównie z wody – wyjaśniam. – Swoją drogą, to jest przedział sterowania. Z tego miejsca kieruję statkiem.

– Rozumiem.

Popycham kopułę przed sobą i przechodzę do laboratorium. Rocky wierci się w ksenonitowej osłonie. Zwykle obraca całe ciało, kiedy obserwuje coś nowego. Myślę, że dzięki temu ma lepszy „widok”, ponieważ bodźce docierają do wszystkich receptorów. Przypomina trochę psa, który przekrzywia głowę, żeby lepiej wychwycić jakiś dźwięk.

– To jest moje laboratorium – oznajmiam. – Tutaj robię wszystkie badania.

– Dobry przedział! Dobry, dobry, dobry! – radośnie wykrzykuje Rocky, a jego głos staje się wyższy o oktawę. – Chcę wszystko poznać!

– Odpowiem na wszystkie twoje pytania.

– Później. Teraz inne przedziały.

– Inne przedziały – powtarzam teatralnym tonem.

Przemieszczamy się dalej w stronę dormitorium. Staram się poruszać bardzo powoli, żeby Rocky mógł wszystko dokładnie „obejrzeć” swoim sonarem.

– Tutaj śpię. No, kiedyś spałem. Potem namówiłeś mnie na spanie w tunelu.

– Spałeś sam, pytam?

– Tak.

– Ja też spałem sam dużo razy. Smutek, smutek, smutek.

Rocky nie pojmuje pewnych spraw. Strach przed spaniem w samotności prawdopodobnie jest zakodowany w jego mózgu. Interesujące… ale właśnie stąd może się wywodzić instynkt stadny Eridian. A dzięki instynktowi stadnemu gatunki rozwijają inteligencję. Ten dziwny – przynajmniej dla mnie – zwyczaj czuwania przy śpiących towarzyszach może być powodem, dla którego rozmawiam teraz z Rockym!

To nie było naukowe podejście. Prawdopodobnie tysiące innych czynników sprawiły, że Eridianie są istotami rozumnymi. Obawa przed samotnym snem może być tylko jednym z nich. Ale przecież jestem naukowcem. Muszę wymyślać różne teorie.

Podnoszę klapę przedziału magazynowego i wpycham kopułę do środka.

– To jest małe pomieszczenie do przechowywania zapasów.

– Rozumiem.

– Widziałeś już wszystko – mówię, wyciągając Rocky’ego z powrotem. – Mój statek jest dużo mniejszy od twojego.

– Twój statek ma dużo technologii. Pokażesz mi urządzenia w przedziale naukowym, pytam?

– Jasne.

Wracamy do laboratorium. Rocky obraca się w swojej osłonie, chłonąc wrażenia wszystkimi receptorami. Przelatujemy na środek pomieszczenia, gdzie łapię za brzeg stołu i przyciskam kopułę do blatu. Większość stołów laboratoryjnych jest wykonana ze stali nierdzewnej. Myślę, że ten również, ale nie mam pewności. Pora to sprawdzić.

– Użyj magnesów – mówię.

Rocky przykłada magnes do pięciokątnej płytki, która styka się z blatem, i rozlega się stłumiony szczęk. Teraz jego kopuła jest zakotwiczona w miejscu.

– Dobrze! – mówi.

Przykładając magnesy do sąsiednich ścianek kopuły, zaczyna przetaczać ją po stole tam i z powrotem. Nie wygląda to zbyt elegancko, ale samo rozwiązanie jest praktyczne. Przynajmniej nie muszę cały czas przytrzymywać kopuły.

Odpycham się od stołu i podlatuję do jednej z półek.

– Mam tu dużo urządzeń. Które chcesz poznać najpierw?

Rocky wyciąga palec, żeby coś pokazać, ale się rozmyśla. Potem wybiera coś innego, ale też rezygnuje. Zachowuje się jak dziecko w sklepie z zabawkami. W końcu jego uwagę przyciąga drukarka przestrzenna.

– To! Co to jest, pytam?

– To urządzenie produkuje małe przedmioty – wyjaśniam. – Podaję komputerowi kształt, a on mówi tej maszynie, co ma zrobić.

– Mogę zobaczyć, jak działa, pytam?

– Do tego potrzebna jest grawitacja.

– Dlatego twój statek wiruje, pytam?

– Tak – odpowiadam. Jestem pod wrażeniem szybkości jego rozumowania. – Ruch wirowy wytwarza grawitację, żeby urządzenia mogły działać.

– Twój statek nie może wirować z doczepionym tunelem.

– Zgadza się. Nie może.

Mój przyjaciel zastanawia się przez chwilę.

– Twój statek ma lepszą technologię niż mój – stwierdza. – Przyniosę tutaj swoje rzeczy i odłączę tunel. Twój statek będzie wirował, żeby urządzenia mogły działać. Razem odkryjemy sposób, jak pokonać astrofagi. Uratujemy Ziemię. Uratujemy Erid. Czy to jest dobry plan, pytam?

– Hm… tak! Dobry plan! Ale co z twoim statkiem? – pytam i stukam palcem w kopułę. – Ludzie nie potrafią produkować ksenonitu. A ksenonit jest mocniejszy od wszystkiego, co wymyślili ludzie.

– Przyniosę tu materiały do produkcji ksenonitu. Mogę wyprodukować każdy kształt.

– Rozumiem – mówię. – Chcesz teraz przynieść swoje rzeczy?

– Tak!

Nie wiem, czy to przystoi jedynemu ocalałemu zdobywcy kosmosu, ale właśnie zyskałem dosyć ekscentrycznego współlokatora. Ciekaw jestem, co z tego wyniknie.

– Zna pan doktor Lamai? – spytała Stratt.

Wzruszyłem ramionami.

– Ostatnio poznałem tak wiele osób, że naprawdę nie mam pojęcia.

Na lotniskowcu znajdowało się ambulatorium, ale było przeznaczone dla załogi. My korzystaliśmy ze specjalnego centrum medycznego, które mieściło się w hangarze.

Doktor Lamai złożyła dłonie i lekko skłoniła głowę.

– Miło mi pana poznać, doktorze Grace – powiedziała.

– Dziękuję… Hm, nawzajem.

– Doktor Lamai kierowała zespołem naukowym w firmie, która prowadziła badania nad śpiączką. Będziemy korzystali z jej odkryć – oświadczyła Stratt. – Dlatego powierzyłam jej nadzór nad wszystkimi aspektami medycznymi misji Hail Mary.

– Bardzo mi miło – dodałem. – Domyślam się, że jest pani z Tajlandii, tak?

– Tak. Niestety nasza firma upadła, ponieważ technologia, którą opracowaliśmy, sprawdza się tylko w jednym na siedem tysięcy przypadków, a więc ma ograniczony potencjał komercyjny. Dlatego jestem niezmiernie szczęśliwa, że mimo wszystko moje odkrycia mogą się komuś przydać.

– To grube niedopowiedzenie – odparła Stratt. – Pani technologia może ocalić ludzkość.

– Przecenia pani mój wkład.

Lamai zaprowadziła nas do swojego laboratorium, gdzie w kilkunastu boksach znajdowały się różne zestawy aparatury doświadczalnej. Do każdego z nich była podłączona nieprzytomna małpa.

– Czy moja obecność tutaj jest konieczna? – spytałem, odwracając wzrok.

– Doktor Grace jest… nieco przeczulony w pewnych kwestiach – wyjaśniła Stratt.

– Nic mi nie jest. Wiem, że doświadczenia na zwierzętach są konieczne. Po prostu nie lubię na to patrzeć.

Lamai nic nie odpowiedziała.

– Niech pan nie wydziwia – zganiła mnie Stratt. – Doktor Lamai, proszę nam przybliżyć temat.

Lamai wskazała na parę metalowych rąk zawieszonych nad małpą w najbliższym z boksów.

– Opracowaliśmy ten automatyczny system monitorowania i pielęgnacji, kiedy spodziewaliśmy się, że z naszej metody będą korzystać dziesiątki tysięcy pacjentów. Niestety, nigdy nie wszedł do masowej produkcji.

– Ale działa, tak? – upewniła się Stratt.

– Pierwotna wersja z założenia nie była w pełni samodzielna. System miał wypełniać rutynowe zadania, ale kiedy napotkał problem, którego nie potrafił rozwiązać, alarmował personel medyczny. – Lamai zrobiła kilka kroków wzdłuż rzędu boksów, w których spoczywały nieprzytomne małpy. – Obecnie robimy znaczące postępy w pracach nad całkowicie zautomatyzowaną wersją. Steruje nią niezwykle zaawansowane oprogramowanie, które wciąż doskonali pewna firma z Bangkoku. Ten sprzęt zapewnia kompleksową opiekę medyczną pacjentom w śpiączce. Monitoruje ich funkcje życiowe, wykonuje wszystkie niezbędne zabiegi pielęgnacyjne, podaje leki i pożywienie, kontroluje bilans płynów i tak dalej. Oczywiście lepszy byłby mimo wszystko nadzór lekarza, ale nasza technologia jest na drugim miejscu.

– Zastosowaliście sztuczną inteligencję?

– Nie. Mamy za mało czasu na stworzenie sieci neuronowej. System opiera się na algorytmie proceduralnym, który jest bardzo złożony, ale nie ma nic wspólnego ze sztuczną inteligencją. Musimy go testować na tysiące sposobów, żeby wiedzieć, jak reaguje i dlaczego. W przypadku sieci neuronowej byłoby to niewykonalne.

– Rozumiem.

Lamai podeszła do zawieszonych na ścianie wykresów.

– Najważniejszy przełom w naszych badaniach doprowadził niestety do rozwiązania firmy – powiedziała. – Udało nam się wyodrębnić markery genetyczne, które pozwalają zidentyfikować odporność na długotrwałą śpiączkę. Możemy wykrywać tę cechę na podstawie prostego badania krwi. Jak wam zapewne wiadomo, przeprowadziliśmy test populacyjny i okazało się, że bardzo mało ludzi ma takie geny.

– Ale czy nie mogliście pomagać chociaż tym nielicznym? – spytałem. – Rozumiem, że w grę wchodziłby tylko jeden na siedem tysięcy pacjentów, ale zawsze to coś, prawda?

– Niestety nie. – Lamai pokręciła głową. – Jest to procedura opcjonalna. Z medycznego punktu widzenia nie zachodzi konieczność, aby pacjent był nieprzytomny podczas chemioterapii. W zasadzie taki stan nawet nieznacznie zwiększa ryzyko. Dlatego nie mielibyśmy wystarczająco dużo klientów, żeby utrzymać firmę.

Stratt zakasała rękaw.

– Proszę zbadać moją krew pod kątem tych genów. Jestem ciekawa.

Lamai przez chwilę patrzyła na nią zaskoczona.

– D… dobrze – wyjąkała i podeszła do wózka z zestawem do pobierania krwi.

Pełniła zbyt ważną funkcję, by wykonywać tak prozaiczne czynności, ale w końcu miała do czynienia z samą Stratt. Jednak okazało się, że nie brakuje jej wprawy. Bez ociągania wbiła igłę w żyłę, trafiając za pierwszym razem, i krew popłynęła do fiolki. Kiedy było po wszystkim, Stratt opuściła rękaw i zwróciła się do mnie:

– Grace, teraz kolej na pana.

– Po co? – spytałem. – Nie zgłaszam się na ochotnika.

– Żeby dać dobry przykład. Chcę, żeby wszyscy zaangażowani w ten projekt, nawet pośrednio, poddali się testowi. Astronauci nie są zbyt liczną grupą zawodową i tylko jeden na siedem tysięcy jest odporny na śpiączkę. Prawdopodobnie zabraknie nam wykwalifikowanych kandydatów, dlatego musimy być gotowi na zwiększenie puli.

– To jest misja samobójcza. Ludzie nie ustawią się w kolejce i nie będą krzyczeć: „Ja chcę! Weźcie mnie!”.

Odwróciłem wzrok, kiedy Lamai ukłuła mnie w przedramię. Robi mi się trochę słabo, kiedy widzę, jak moja krew tryska do probówki.

– Już to robią – odparła Stratt.

– Jak to?

– Zgłaszają się do nas dziesiątki tysięcy ochotników. Wszyscy doskonale zdają sobie sprawę, że jest to podróż w jedną stronę.

– No proszę. A ilu jest wśród nich szaleńców albo samobójców?

– Przypuszczalnie wielu. Ale są również w tym gronie setki doświadczonych astronautów. To odważni ludzie gotowi ryzykować życie dla nauki. Wielu z nich jest skłonnych poświęcić życie dla ratowania ludzkości. Podziwiam ich za to.

– Setki – powiedziałem. – Ale nie tysiące. Będziemy mieli dużo szczęścia, jeśli chociaż jeden się zakwalifikuje.

– I tak w dużej mierze zdajemy się na los – odparła Stratt. – Pozostaje nam liczyć, że jeszcze raz się do nas uśmiechnie.

Krótko po skończeniu studiów moja dziewczyna Lisa zamieszkała ze mną. Nasz związek przetrwał jeszcze osiem miesięcy i był kompletną porażką, ale nie to jest w tej chwili najistotniejsze.

Kiedy się do mnie wprowadziła, byłem zszokowany ogromem najrozmaitszych rupieci, które jej zdaniem były niezbędne w naszym małym mieszkaniu. Przywlokła ze sobą pudełka pełne rzeczy, które gromadziła od lat, niczego nie wyrzucając.

Ale w porównaniu z Rockym Linda nie była nałogową zbieraczką.

Mój przyjaciel naznosił tyle gratów, że nie mamy gdzie ich trzymać. Niemal całe dormitorium jest zawalone czymś, co przypomina worki marynarskie. Są wykonane z materiału podobnego do grubej tkaniny i mienią się wszystkimi barwami błota. Estetyka wizualna jest dla Eridian pojęciem abstrakcyjnym, więc kolorystyka ich sprzętów stanowi przypadkowy efekt procesu produkcji. Nawet nie wiem, co się kryje w tych wszystkich torbach. Rocky nie jest skory do wyjaśnień. Ilekroć myślę, że to już koniec, przynosi kolejną partię bagażu.

Cóż, w zasadzie nie całkiem dosłownie przynosi, bo robi to moimi rękami. Unosi się w swojej kopule przytwierdzonej magnesami do ściany, podczas gdy ja wciągam na pokład wszystkie jego graty. Cała ta sytuacja znowu nasuwa mi nieodparte skojarzenie z Lindą.

– Masz dużo rzeczy – mówię.

– Tak, tak. Wszystkie są mi potrzebne.

– Bardzo dużo rzeczy.

– Tak, tak. Rozumiem. Jeszcze rzeczy z tunelu i już nie ma więcej.

– Dobra – odpowiadam mrukliwym tonem.

Po raz kolejny przelatuję do tunelu, żeby zabrać kilka ostatnich pakietów i przeciskam się z nimi przez kokpit. W dormitorium z trudem znajduję dla nich miejsce, którego zostało już niewiele. Zastanawiam się, jak bardzo wzrosła masa mojego statku wskutek tej przeprowadzki.

Udało mi się wygospodarować trochę wolnej przestrzeni wokół mojego łóżka i na niewielkim skrawku podłogi, który Rocky wybrał sobie na miejsce do spania. Resztę pomieszczenia wypełniają zwały szarobrązowych worków posklejanych taśmą ze sobą, ze ścianami, pozostałymi dwoma łóżkami i ze wszystkim, do czego dało się je przymocować, żeby nie odleciały.

– To już wszystko?

– Tak. Teraz odłącz tunel.

Wydaję przeciągły jęk.

– Ty zrobiłeś tunel, ty go odłącz.

– Jak mam odłączyć tunel, pytam? Jestem w zamknięciu.

– No dobra – mówię zrezygnowany. – Jak to zrobić? Nie znam się na ksenonicie.

Rocky wyciąga przed siebie dwie dłonie i porusza nimi, jakby kręcił kierownicą.

– Obróć tunel.

– Jasne – odpowiadam, kierując się w stronę śluzy. – Właśnie tak zrobię. Dupek.

– Nie rozumiem ostatniego słowa.

– Nic ważnego.

Otwieram pokrywę skafandra i wślizguję się do środka.

Mój przyjaciel z zaskakującą biegłością wykonuje różne czynności za pomocą dwóch magnesów, którymi porusza we wnętrzu kopuły. Może się wspiąć na stertę worków i zmieniać ich układ, ponieważ wszystkie są wyposażone w metalowe panele. Czasami odlatuje na środek pomieszczenia z pojedynczymi sztukami bagażu, które odrywają się od pozostałych, zamiast posłużyć za pewny chwyt. Wtedy mnie woła, a ja pomagam mu wrócić na miejsce.

Siedzę na łóżku i obserwuję jego krzątaninę.

– Zacznijmy od początku – mówię. – Próbki astrofagów.

– Tak, tak. – Rocky unosi pięść, a drugą dłonią zatacza wokół niej kilka kręgów. – Planeta porusza się dookoła Tau. Astrofagi z Tau przenoszą się na nią. Tak samo jest na Eridani. Astrofagi zabierają dwutlenek węgla, żeby robić więcej astrofagów.

– Zgadza się – mówię. – Pobrałeś próbkę?

– Nie. Mój statek miał specjalne urządzenie do pobierania próbek. Ale zdarzyła się awaria.

– Nie mogłeś go naprawić?

– Ono się nie zepsuło. Oderwało się od statku w locie. Przepadło.

– Och! Dlaczego się oderwało?

Rocky kręci karapaksem.

– Nie wiadomo. Dużo awarii się zdarzyło. Budowaliśmy statek bardzo szybko. Nie było czasu, żeby wszystko dokładnie sprawdzić.

Najwyraźniej w całej galaktyce napięte terminy odbijają się negatywnie na jakości.

– Próbowałem zrobić w zamian inne urządzenie – wyjaśnia Rocky. – Różne urządzenia. Ale nie działały. Skierowałem statek na szlak astrofagów. Żeby przyczepić ich trochę do kadłuba. Ale mój robot nie znalazł ani jednego. Astrofagi są bardzo małe.

Zwiesza karapaks tak nisko, że łokcie sterczą mu nad grzbietem. Czasami przyjmuje taką pozycję, kiedy jest smutny, ale nigdy nie widziałem go tak przytłoczonego.

– Źle, źle, źle – mówi głosem niższym o oktawę. – Jestem od napraw. Nie jestem od nauki. Bardzo mądrzy Eridianie od nauki umarli.

– Hej… ale nie patrz na to w ten sposób…

– Nie rozumiem.

Odpycham się od łóżka i wspinam się na stertę bagażu.

– Ty przeżyłeś – mówię. – Jesteś tutaj. Nie poddałeś się.

Jednak mój przyjaciel nadal jest przygnębiony.

– Próbowałem tyle razy. I nie udało się tyle razy. Nie jestem od nauki.

– Ale ja jestem. Jestem naukowcem. A ty umiesz produkować i naprawiać rzeczy. Razem rozwiążemy problem.

Rocky ożywia się i unosi nieco korpus.

– Tak. Razem. Masz urządzenie do zbierania astrofagów, pytam?

Zewnętrzny układ pobierania. Przypominam sobie, że natrafiłem na taką nazwę już pierwszego dnia w kokpicie, kiedy studiowałem monitory na panelu sterowania. Wtedy nie zastanawiałem się zbytnio nad przeznaczeniem tego układu, ale domyślam się, że musi służyć właśnie do pobierania próbek.

– Tak – odpowiadam. – Mam takie urządzenie.

– No to ulga! Długo próbowałem. Dużo razy. I porażka. – Rocky milknie na chwilę. – Długo tu jestem. Dużo czasu sam.

– Jak długo jesteś tu sam?

– Potrzebuję nowych słów.

Sięgam po laptopa. W naszych rozmowach codziennie pojawiają się nowe pojęcia, ale zdarza się to coraz rzadziej. Robimy postępy.

Uruchamiam analizator częstotliwości i otwieram słownik.

– Gotowy.

– Siedem tysięcy siedemset siedemdziesiąt sześć sekund to ♩♫♩♪♪. Erid robi jeden obrót w ♩♫♩♪♪.

Od razu rozpoznaję tę liczbę. Natknąłem się na nią, kiedy zgłębiałem tajniki eridiańskiego zegara. Siedem tysięcy siedemset siedemdziesiąt sześć to sześć do potęgi piątej. Dokładnie tyle eridiańskich sekund musi upłynąć, żeby cyfry we wszystkich okienkach zegara wróciły do stanu wyjściowego. Eridianie dzielą swoją dobę na sekundy, co jest dla nich bardzo praktyczne, a mnie ułatwia orientację.

– Eridiańska doba. – Dodaję nowe słowo do bazy danych. – Planeta wykonuje pełny obrót w ciągu doby.

– Rozumiem – odpowiada Rocky. – Erid okrąża Eridani w sto dziewięćdziesiąt osiem i osiem dziesiątych eridiańskiej doby. Sto dziewięćdziesiąt osiem i osiem dziesiątych eridiańskiej doby to ♫♩♪♫♪.

– Rok – mówię i znów uzupełniam słownik o nowe hasło. – Planeta okrąża gwiazdę w ciągu jednego roku. Więc to jest eridiański rok.

– Przeliczę na ziemskie jednostki, żeby ci było łatwiej. Jak długa jest ziemska doba i ziemski rok, pytam?

– Ziemska doba trwa osiemdziesiąt sześć tysięcy czterysta sekund. Jeden ziemski rok to trzysta sześćdziesiąt pięć i dwadzieścia pięć setnych ziemskiej doby.

– Rozumiem – mówi Rocky. – Jestem tutaj czterdzieści sześć lat.

Z wrażenia zapiera mi dech.

– Czterdzieści sześć lat? – upewniam się z niedowierzaniem. – Ziemskich lat?

– Jestem tutaj czterdzieści sześć ziemskich lat.

Mój przyjaciel utknął w układzie planetarnym Tau Ceti wcześniej, niż ja przyszedłem na świat!

– Jak… jak długo żyją Eridianie?

Rocky kołysze szponiastymi palcami.

– Średnio sześćset osiemdziesiąt dziewięć lat.

– Ziemskich lat?

– Tak – odpowiada Rocky lekko poirytowanym tonem. – Tylko ziemskie jednostki. Słabo liczysz, więc tylko ziemskie jednostki.

Przez chwilę nie potrafię nawet wykrztusić słowa.

– A jak długo ty żyjesz?

– Dwieście dziewięćdziesiąt jeden lat. – Rocky zawiesza głos, po czym dodaje: – Ziemskich lat.

Rany Julek! Mój przyjaciel jest starszy od Stanów Zjednoczonych. Urodził się mniej więcej w tym samym czasie, co Jerzy Waszyngton. Ale jak na średnią wieku swojego gatunku nie jest aż tak stary. Eridiańscy seniorzy chodzili już po swojej planecie, kiedy na Ziemi Kolumb odkrywał Amerykę.

– Dlaczego jesteś zdziwiony, pytam? Jak długo żyją ludzie?

ROZDZIAŁ 16

– To jest ziemska grawitacja, pytam? – odzywa się Rocky.

Jego kopuła spoczywa na podłodze kokpitu obok fotelu pilota.

Spoglądam na interfejs wirówki. Obracamy się z pełną prędkością, a liny są wyciągnięte w całości. Przednia część kadłuba prawidłowo wykonała obrót o sto osiemdziesiąt stopni. Na schemacie widzę, że oba elementy statku oddzieliły się od siebie. Wirujemy płynnie w kosmicznej pustce. Według odczytu na monitorze siła ciążenia w module załogi wynosi 1,00 g.

– Tak, to jest ziemska grawitacja.

Rocky przechyla swoją osłonę z boku na bok, przydeptując pięciokątne ścianki.

– Nie jest duża. Jaką ma wartość, pytam?

– Dziewięć i osiem dziesiątych metra na sekundę do kwadratu.

– Nie jest duża – powtarza mój przyjaciel. – Eridiańska grawitacja ma dwadzieścia i czterdzieści osiem setnych.

– To bardzo dużo – mówię.

Ale mogłem się tego spodziewać. Rocky opowiedział mi wszystko o swojej planecie, więc znając jej masę i średnicę, obliczyłem w pamięci, że grawitacja na Erid powinna być dwa razy większa od ziemskiej. Ale miło z jego strony, że potwierdził moje przypuszczenia.

Tak na marginesie: Rocky waży sto sześćdziesiąt osiem kilogramów. Oznacza to, że na Erid jego masa wynosi prawie osiemset funtów. Ale jest to jego naturalne środowisko, więc przypuszczam, że może się tam całkiem swobodnie poruszać. Zwinnie sobie śmiga, chociaż u siebie w domu waży tyle, co dwa motocykle. Z Eridianami lepiej nie mocować się na rękę.

– No to jaki mamy plan? – pytam, odchylając się na oparcie fotela. – Wlecimy w linię Pietrowej i nazbieramy trochę astrofagów?

– Tak, ale najpierw zrobię dla siebie przedział z ksenonitu. Główna część będzie w dormitorium. Ale z tunelem w laboratorium i małym pomieszczeniem w kokpicie. Może tak być, pytam?

No cóż, przecież nie będzie tkwił w tej kopule całą wieczność.

– Tak, jasne. Gdzie jest ksenonit?

– Składniki są w torbach. Płynne składniki. Trzeba zmieszać i powstaje ksenonit.

Podobnie jak żywica epoksydowa. Ale piekielnie mocna żywica.

– A to ciekawe! – mówię. – Kiedyś musisz mi opowiedzieć wszystko o ksenonicie.

– Nie znam się na technologii. Tylko z niej korzystam. Przykro mi.

– Nie szkodzi. Ja też nie potrafię wytłumaczyć, jak zbudować myślącą maszynę. I też tylko z niej korzystam.

– Dobrze. No to rozumiesz.

– Jak długo będziesz robił swój przedział?

– Cztery dni. Może pięć. Dlaczego pytasz, pytam?

– Chcę działać szybko.

– Dlaczego szybko, pytam? Powoli jest pewniej. Mniej błędów.

Wiercę się niecierpliwie w fotelu.

– Ziemia jest w złym stanie – wyjaśniam. – Jej sytuacja cały czas się pogarsza. Muszę się spieszyć.

– Nie rozumiem – mówi Rocky. – Dlaczego sytuacja na Ziemi pogarsza się tak szybko, pytam? Na Erid pogarsza się wolniej. Duży problem zacznie się dopiero za siedemdziesiąt dwa lata.

Siedemdziesiąt dwa lata? Jaka szkoda, że moja planeta nie ma tyle czasu. Ale w ciągu najbliższych siedemdziesięciu dwóch lat Ziemia zamieni się w lodową pustynię, a dziewięćdziesiąt dziewięć procent ludzkiej populacji umrze.

Dlaczego Erid nie jest aż tak bardzo zagrożona? Marszczę czoło w zamyśleniu i już po chwili przychodzi mi do głowy rozwiązanie. Chodzi o magazynowanie energii cieplnej.

– Temperatura na Erid jest dużo wyższa niż na Ziemi – mówię. – Poza tym twoja planeta jest o wiele większa i ma znacznie gęstszą atmosferę. Dlatego gromadzi w powietrzu dużo więcej ciepła. Natomiast Ziemia szybko traci ciepło. Bardzo szybko. Za czternaście lat większość ludzi będzie martwa.

– Rozumiem – mówi Rocky, a jego głos przybiera bardzo poważną intonację. – Masz stres i zmartwienie.

Przytakuję, a mój przyjaciel klaszcze szponiastymi dłońmi.

– No to pracujemy! Pracujemy teraz! Dowiemy się, jak pokonać astrofagi. Potem wrócisz na Ziemię i wszystko opowiesz. Uratujesz ludzi.

Wydaję ciężkie westchnienie. Kiedyś w końcu muszę mu to powiedzieć. Równie dobrze mogę teraz.

– Nie wrócę na Ziemię – oświadczam. – Umrę tutaj.

Karapaksem Rocky’ego wstrząsa krótki dreszcz.

– Dlaczego, pytam?

– Mój statek ma paliwo tylko na podróż w jedną stronę. Nie wystarczy na powrót. Mam cztery małe sondy, które wyślę na Ziemię z moimi odkryciami. Ale ja zostanę tutaj.

– Dlaczego twoja misja taka jest, pytam?

– Bo nie zdążyliśmy wyprodukować więcej paliwa.

– Wiedziałeś o tym przed startem, pytam?

– Tak.

– Jesteś dobry człowiek.

– Dzięki – odpowiadam. Staram się nie myśleć o nieuchronnej śmierci. – No więc zbierajmy astrofagi. Wymyśliłem, jak możemy zdobyć próbki. Mam bardzo dobry sprzęt, który wykrywa śladowe ilości…

– Czekaj. – Rocky unosi dłoń. – Ile astrofagów potrzebuje twój statek, żeby wrócić na Ziemię?

– Hm… trochę ponad dwa miliony kilogramów.

– Mogę ci dać.

Gwałtownie prostuję się w fotelu.

– Co?

– Mogę ci dać. Mam zapas. Mogę ci dać, ile potrzebujesz, i jeszcze dużo mi zostanie na powrót na Erid. Dostaniesz astrofagi.

Moje tętno przyspiesza.

– Poważnie? To bardzo dużo paliwa. Powtórzę: dwa miliony kilogramów. Dwa razy dziesięć do potęgi szóstej!

– Wiem. Mam dużo astrofagów. Mój statek zużył ich mniej, niż planowaliśmy. Dostaniesz dwa miliony kilogramów.

Opadam na fotel i zaczynam szybko oddychać. Łzy napływają mi do oczu.

– O mój Boże…

– Nie rozumiem – mówi zaniepokojony Rocky. – Dobrze się czujesz, pytam?

– Tak! Dobrze się czuję! Dziękuję ci! Dziękuję!

– Jestem szczęśliwy. Nie umrzesz. A teraz ratujmy nasze planety!

Nie mogę dłużej powstrzymywać łez i zaczynam płakać ze szczęścia. Jestem uratowany!

Połowa chińskiej załogi wyległa na pokład. Niektórzy wykonywali swoje zadania, ale większość przyszła po to, żeby na własne oczy zobaczyć zbawców ludzkości. Zespołu naukowego też tam nie zabrakło. Stawiliśmy się w takim samym składzie jak na cotygodniowych konferencjach – Stratt, ja, Dimitrij, Lokken i nasz nowy nabytek, czyli doktor Lamai. Ach, no i żaden zespół naukowy nie może się obyć bez uzależnionego od hazardu kanciarza, więc Bob Redell też był z nami.

Prawdę mówiąc, Bob spisał się na medal. Doskonale zarządzał farmą astrofagów na Saharze, a rzadko się spotyka naukowca, który jest jednocześnie dobrym administratorem. Nie miał łatwego zadania, ale farma produkowała astrofagi w takich ilościach, jakie nam obiecał.

Helikopter nadleciał z niewielką prędkością na niskim pułapie. Kiedy tylko dotknął kołami lądowiska, kilku marynarzy z obsługi pokładowej natychmiast popędziło w jego stronę. Wirniki wciąż się obracały, gdy z maszyny wysiadły trzy osoby. Wszyscy mieli niebieskie kombinezony z flagami na rękawach. Chińczyk, Rosjanka i Amerykanin. Obsługa pokładowa odprowadziła ich na bezpieczną odległość, a helikopter wzbił się z powrotem w powietrze. Chwilę później wylądował drugi helikopter, którym również przyleciała trójka astronautów. Tym razem dwoje Rosjan i Amerykanka.

Były to dwie załogi Hail Mary, podstawowa i rezerwowa. Każdy z helikopterów mógł bez większego kłopotu przetransportować całą szóstkę, ale Stratt narzuciła bardzo rygorystyczną zasadę – żaden z członków załogi nie mógł podróżować ze swoim dublerem w jednym samolocie, helikopterze czy samochodzie. Podczas misji wszyscy mieli wypełniać specjalistyczne zadania, które wymagały wielu lat zaawansowanego szkolenia. Nikt nie chciał, żeby jeden nieszczęśliwy wypadek zaprzepaścił szansę ludzkości na ocalenie.

Pula kandydatów była skromna. Trudno znaleźć ludzi, którzy są odporni na śpiączkę, mają odpowiednie kwalifikacje i godzą się na udział w samobójczej misji. Jednak mimo ograniczonego wyboru proces selekcji był długotrwały, bezwzględny i pełen zastrzeżeń natury politycznej, które zgłaszały rządy wszystkich państw zaangażowanych w misję. Stratt była nieugięta i twardo obstawała, żeby wybrać tylko tych najlepszych, ale musiała pójść na pewne ustępstwa.

– Kobiety – powiedziałem.

– Tak – burknęła w odpowiedzi.

– To wbrew pani wytycznym.

– Tak.

– Dobrze.

– Wcale nie dobrze. – Stratt zmarszczyła czoło. – Amerykanie i Rosjanie musieli postawić na swoim.

Skrzyżowałem ręce na piersi.

– Nie przypuszczałem, że kobieta może być tak seksistowska w stosunku do innych kobiet.

– Nie jestem seksistką, tylko realistką. Według moich wytycznych mieliśmy brać pod uwagę tylko heteroseksualnych mężczyzn.

– A dlaczego nie heteroseksualne kobiety?

Stratt odgarnęła z twarzy kosmyk włosów.

– Bo większość naukowców przeszkolonych do misji kosmicznych to mężczyźni. W takim świecie żyjemy. Nie podoba się to panu? To niech pan zachęca swoje uczennice do nauk ścisłych. Moja rola nie polega na egzekwowaniu równości społecznej. Mam za zadanie zrobić wszystko, co konieczne dla ocalenia ludzkości.

– To też jest seksistowskie.

– Jak zwał, tak zwał. W tej misji nie ma miejsca na napięcie seksualne. Co się stanie, jeśli członkowie załogi wejdą w romantyczną relację? Albo zaczną się kłócić? Nie o takie rzeczy ludzie się zabijają.

Spojrzałem w stronę kandydatów. Kapitan Yang witał ich na pokładzie swojego okrętu. Był szczególnie zaaferowany obecnością swojego rodaka – obaj uśmiechali się do siebie, wymieniając uścisk dłoni.

– Chińczycy też odpadali w przedbiegach – powiedziałem. – Bo pani zdaniem ich program kosmiczny jest jeszcze w powijakach. A tymczasem jeden z nich podobno został dowódcą załogi podstawowej.

– Ma najlepsze kwalifikacje, więc mianowałam go dowódcą.

– Może Rosjanie i Amerykanie też mają doskonałe kwalifikacje. Może ludzie, którzy zbawiają świat, podejdą z profesjonalizmem do swojego zadania. Może nie miała pani racji, odrzucając połowę kandydatów w obawie, że astronauci nie potrafią panować nad popędami.

– Miejmy nadzieję, że pan ma rację. Ta Rosjanka, Iljuchina, też należy do załogi podstawowej. Jest specjalistką od materiałoznawstwa, jak dotąd najlepszą w tej dziedzinie. Natomiast ekspertem naukowym jest Martin DuBois, Amerykanin. Dwaj mężczyźni i kobieta to przepis na katastrofę.

Przyłożyłem dłoń do piersi, udając głębokie zaskoczenie.

– Wielkie nieba! – zawołałem. – Przecież ten DuBois jest czarny! Jak pani mogła do tego dopuścić? Nie obawia się pani, że facet położy misję, bo będzie nawijał w kółko o rapie i koszykówce?

– Ech, niechże pan już zamilknie.

Przyglądaliśmy się, jak załoga otacza grupę astronautów. Chińscy marynarze byli nimi całkowicie zauroczeni, zwłaszcza komandorem Yao.

– DuBois ma trzy doktoraty, z fizyki, chemii i biologii – dodała Stratt i wskazała kobietę z amerykańską flagą na rękawie kombinezonu. – A to jest Annie Shapiro. Ta kobieta wynalazła nowy proces składania genu, który teraz nazywany jest metodą Shapiro.

– Poważnie? Ta Annie Shapiro? Która stworzyła od podstaw trzy nowe enzymy, żeby usunąć sekwencje…

– Tak, tak. Jest bardzo inteligentna.

– Zrobiła to w ramach swojego doktoratu. Wie pani, ilu ludzi kwalifikuje się do Nobla na podstawie badań, które robili na studiach? Niewielu. Tyle pani powiem. A pani wybrała ją do załogi rezerwowej?

– Shapiro jest najbardziej utalentowaną żyjącą specjalistką od genetyki, ale DuBois ma bardziej zróżnicowaną wiedzę, a to się głównie liczy. Nie wiemy, na co tam natrafią. Potrzebujemy kogoś wszechstronnego.

– Niesamowici ludzie – powiedziałem z podziwem. – Najlepsi z najlepszych.

– Cieszę się, że panu imponują, ponieważ będzie pan szkolił DuBois i Shapiro.

– Ja? Nie znam się na szkoleniu astronautów!

– NASA i Roskosmos przygotują ich do misji kosmicznej. Pan zajmie się sprawami naukowymi.

– To jakiś żart? Ci ludzie są o wiele bardziej kompetentni niż ja. Czego miałbym ich nauczyć?

– Proszę nie przesadzać ze skromnością – odparła Stratt. – Jest pan najlepszym na świecie ekspertem w dziedzinie biologii astrofagów. Podzieli pan się z nimi całą swoją wiedzą. A oto nasza załoga.

Yao, Iljuchina i DuBois podeszli do nas.

– Pani Stratt, czuję się zaszczycony, mogąc wreszcie panią poznać. – Chińczyk skłonił się lekko. Mówił nienaganną angielszczyzną z ledwie wyczuwalnym obcym akcentem. – Jestem niezmiernie wdzięczny za to, że wybrała mnie pani na dowódcę tej dziejowej misji.

– Mnie również jest miło. Nie ma za co dziękować. Postawiłam na najlepsze kwalifikacje.

– No cześć! – zawołała Iljuchina i uścisnęła oszołomioną Stratt. – Przybywam oddać życie za Ziemię! Niewiarygodne, co?

Odwróciłem się do Dimitrija.

– Czy wszyscy twoi rodacy są takimi wariatami? – spytałem.

– Tak – odparł z uśmiechem Rosjanin. – Tylko w taki sposób można nie zwariować, będąc Rosjaninem.

– Zaleciało czarnym humorem.

– To jest rosyjski humor.

DuBois właśnie ściskał dłoń Stratt. Mówił tak cicho, że ledwie słyszałem jego słowa.

– Dziękuję. To dla mnie wielka szansa. Nie zawiodę pani.

Podobnie jak pozostali członkowie zespołu naukowego wymieniłem uściski dłoni z trójką astronautów. Nasze powitanie było nieco chaotyczne i przypominało raczej swobodne spotkanie towarzyskie niż oficjalną ceremonię.

– Mam przyjemność z doktorem Grace’em? – zagadnął mnie DuBois.

– Tak – odparłem. – To dla mnie zaszczyt, że mogę was wszystkich poznać. To, co robicie, jest wręcz… Nie potrafię nawet pojąć, jak można się zdecydować na takie poświęcenie. A może nie powinienem o tym mówić? Nie wiem. Lepiej zmieńmy temat, co?

– Sam często o tym myślę – powiedział DuBois z uśmiechem. – Nie musimy unikać tego tematu. Zresztą, wygląda na to, że obaj jesteśmy wybrańcami.

Wzruszyłem ramionami.

– Tak przypuszczam. To znaczy nie mogę się z panem mierzyć, ale biologia komórkowa też jest moją pasją.

– No tak, to również, ale miałem na myśli odporność na śpiączkę. Słyszałem, że ma pan te same geny co ja i reszta załogi.

– Naprawdę?

DuBois uniósł brwi.

– Nie powiedzieli panu? – spytał zdziwiony.

– Nie! – Spojrzałem na Stratt, która właśnie rozmawiała z Kanciarzem Bobem i komandorem Yao. – Dowiedziałem się dopiero teraz.

– Dziwne.

– Dlaczego postanowiła to przede mną zataić?

– Nie mam pojęcia – odparł astronauta. – Ale przypuszczam, że tylko ona dostała wyniki z laboratorium i przekazała je tylko tym, dla których miało to decydujące znaczenie.

– Ale to moje DNA – obruszyłem się. – Ktoś powinien mnie poinformować.

DuBois zgrabnie zmienił temat rozmowy.

– W każdym razie czekam z niecierpliwością, aż dowiem się czegoś o cyklu życiowym astrofagów. Doktor Shapiro, moja dublerka z zespołu rezerwowego, jest również bardzo podekscytowana. Będziemy pilnymi uczniami. Ma pan jakieś doświadczenie pedagogiczne?

– Całkiem spore – powiedziałem.

– Znakomicie.

Uśmiech nie schodzi z mojej twarzy. Minęły trzy dni, odkąd się dowiedziałem, że mam szansę na przeżycie, a ja wciąż się uśmiecham.

No cóż, ale i tak łatwo mogę stracić życie. Czeka mnie długa i niebezpieczna podróż na Ziemię. Wprawdzie przeżyłem lot w tę stronę i wybudziłem się ze śpiączki, ale to nie oznacza, że w drodze powrotnej będzie łatwo. Mogę się żywić papką z tubek, kiedy skończą się zapasy normalnego jedzenia. Jakoś wytrzymam te cztery lata z samym sobą, nie? Wprowadzono nas w stan śpiączki, żebyśmy nie pozabijali się nawzajem, ale długotrwałe przebywanie w samotności również grozi urazami psychicznymi. Powinienem o tym poczytać.

Ale nie teraz. Teraz muszę ratować Ziemię. Problem mojego ocalenia może poczekać. Ale jest to problem do rozwiązania, a nie beznadziejna gwarancja śmierci.

Kontrolka na panelu wirówki mruga na zielono.

– Mamy pełną grawitację – mówię z uśmiechem.

Na krótko wróciliśmy do stanu nieważkości, ale teraz znów uruchomiłem wirówkę. Musiałem „poskładać” Hail Mary, żeby skorzystać z silników. Tryb wirówki wyklucza użycie napędu odrzutowego. Wolę nawet sobie nie wyobrażać, co mogłoby się stać, gdybym odpalił dysze wirowe w statku rozdzielonym na dwie części, które łączą stumetrowe liny.

Rocky spędził tu dziesiątki lat i dokładnie zbadał układ planetarny Tau Ceti. Podzielił się ze mną wszystkimi danymi, które udało mu się zdobyć. Skatalogował sześć planet, opisując ich wielkość, masę, pozycję, cechy orbity i skład atmosfery. Nie musiał się do nich zbliżać, żeby dowiedzieć się tego wszystkiego. Prowadził obserwacje astronomiczne z pokładu Obiektu A. Okazuje się, że Eridianie są tak samo ciekawi świata jak ludzie.

I w ich przypadku również jest to zaletą. Nie jesteśmy bohaterami Star Treka. Nie mogę ot tak włączyć skanera i odczytać sobie z ekranu szczegółowych informacji na temat każdego układu planetarnego. Przygotowanie tak drobiazgowej bazy danych zajęło Rocky’emu wiele miesięcy.

Co ważniejsze, Rocky dowiedział się również wszystkiego o tutejszej linii Pietrowej. Zgodnie z moimi przewidywaniami szlak astrofagów prowadzi do jednej z planet – zapewne tej, która ma w atmosferze najwięcej dwutlenku węgla. W tym wypadku jest to trzecia planeta od gwiazdy. Nosi nazwę Tau Ceti e, a przynajmniej taką nadali jej ziemscy astronomowie.

Właśnie od niej postanowiliśmy zacząć.

Oczywiście moglibyśmy pobrać próbkę, przecinając linię Pietrowej w dowolnym miejscu, ale trwałoby to zaledwie kilka sekund. Układ planetarny nie trwa w bezruchu. Musielibyśmy rozwinąć taką prędkość, żeby utrzymać się na orbicie gwiazdy.

Natomiast Tau Ceti e jest dużą planetą, a linia Pietrowej w jej sąsiedztwie jest najszersza. Jeśli zaparkujemy Hail Mary na jej orbicie, przez połowę okrążenia będzie nas otaczał obłok astrofagów. I możemy tam zostać tak długo, jak zechcemy, żeby gromadzić dane i obserwować dynamikę linii Pietrowej.

I tak oto zmierzamy w stronę tajemniczej planety.

Nie mogłem rozkazać porucznikowi Sulu, żeby wyznaczył kurs. Przez dwa dni prowadziłem obliczenia, a potem dwa razy sprawdzałem wyniki, zanim ustaliłem odpowiedni kąt i siłę odrzutu.

Zostało mi jeszcze 20 ton astrofagów. Owszem, to całkiem dużo, zważywszy na fakt, że Hail Mary osiąga przyspieszenie 1,5 g, zużywając 6 gramów paliwa na sekundę. I owszem, na statku Rocky’ego podobno jest ogromna rezerwa astrofagów, chociaż nadal nie mam pojęcia, jakim cudem się uchowała. Ale i tak wolę oszczędzać paliwo.

Dałem nam porządnego kopa na rozbieg i lecimy teraz w kierunku Tau Ceti e. Mniej więcej za jedenaście dni będę musiał znów odpalić silniki, żeby przeprowadzić manewr wejścia na orbitę. Ale nic nie stoi na przeszkodzie, abyśmy do tego czasu cieszyli się grawitacją, dlatego wróciliśmy do trybu wirówki.

Jedenaście dni. Doprawdy zadziwiające. Mamy do pokonania ponad 150 milionów kilometrów, czyli mniej więcej tyle samo, ile dzieli Ziemię od Słońca. A my już za jedenaście dni będziemy u celu. Jak to możliwe? Dzięki niewyobrażalnej prędkości.

Przez trzy godziny nabieraliśmy rozpędu, a potem wyłączyłem systemy wirowe. Kiedy znajdziemy się w pobliżu Tau Ceti e, będę musiał znów je uruchomić, żebyśmy wytracili pęd. W tej chwili pędzimy z prędkością 162 kilometrów na sekundę. To wprost niewyobrażalne. Gdybym opuścił Ziemię z taką prędkością, doleciałbym do Księżyca w czterdzieści minut.

Cały ten manewr włącznie z hamowaniem przed wejściem na orbitę pochłonie 130 kilogramów paliwa. Te astrofagi są naprawdę niesamowite.

Rocky stoi na podłodze w przedziale sterowania pod kopułą z przezroczystego ksenonitu.

– Nudna nazwa – mówi.

– Co? Jaka nazwa jest nudna? – pytam.

Mój przyjaciel poświęcił parę dni na zbudowanie Eridiańskiej Enklawy w całym statku. Przeprowadził nawet tunele między pokładami. Całość przypomina olbrzymi labirynt dla chomików ciągnący się przez wszystkie pomieszczenia.

– Nazwa Tau Ceti e jest nudna – wyjaśnia Rocky, przenosząc ciężar ciała z jednej pary kończyn na drugą.

– To wymyśl nową.

– Ja? Nie, ty wymyśl.

– Ty byłeś tu pierwszy. – Odpinam pas i przeciągam się na fotelu. – Odkryłeś tę planetę, określiłeś jej pozycję i orbitę. Ty ją nazwij.

– To jest twój statek. Ty ją nazwij.

Kręcę głową.

– Mamy na Ziemi taki obyczaj. Jeżeli przybywasz gdzieś pierwszy, możesz nazwać wszystko, co tam odkryjesz.

Rocky zastanawia się w milczeniu, a ja znów patrzę z podziwem na ksenonitową kopułę. Zaledwie centymetrowa przezroczysta ściana oddziela atmosferę w jednej piątej złożonej z tlenu od atmosfery, która składa się głównie z amoniaku i ma dwadzieścia dziewięć razy większą gęstość. Nie mówiąc o izolacji termicznej – temperatura po tamtej stronie jest ponad dziesięć razy wyższa.

Rocky wygospodarował sobie przestrzeń w całym statku. Najwięcej w dormitorium, które teraz prawie w całości należy do niego. Nalegałem, żeby zabrał wszystkie swoje graty do siebie, więc uzgodniliśmy, że może zająć większą część tego pomieszczenia. Zainstalował tam również śluzę. Niezbyt dużą, gdyż zapewne wyszedł z założenia, że wszystkie ważne przedmioty, które będziemy sobie podawać, są niewielkich rozmiarów. Zresztą ja i tak nie mógłbym wejść do jego enklawy. Mój skafander byłby bezużyteczny w eridiańskim środowisku i ogromne ciśnienie zgniotłoby mnie na miazgę.

Laboratorium pozostało moim królestwem. Jedynie wzdłuż ściany i sufitu ciągnie się ksenonitowy tunel, który łączy dormitorium z kokpitem. Rocky może stamtąd się przyglądać, jak robię doświadczenie. Ale ziemski sprzęt i tak nie działałby w jego środowisku, więc musiał zostać po mojej stronie.

Natomiast w przedziale sterowania… jest ciasno. Rocky umieścił ksenonitową kopułę na podłodze w pobliżu włazu. Naprawdę starał się sprawiać jak najmniej kłopotów. Zapewniał mnie, że dziury, które musiał zrobić w grodziach, żeby powiększyć włazy, nie naruszą konstrukcji statku.

– W porządku – odzywa się w końcu Rocky. – Nazwę ją ♫♩♪♫.

Nie potrzebuję już analizatora częstotliwości. Rozpoznaję nutę A i kwintę durową C, po której następuje oktawa Es, a potem septyma g-moll. Wprowadzam nowe słowo do bazy danych, z której, nie wiedzieć czemu, nie korzystam już od wielu dni.

– Co to znaczy? – pytam.

– To jest imię mojej drugiej połówki.

Otwieram szeroko oczy ze zdumienia. A to mały hultaj! Nie powiedział mi, że kogoś ma. Najwyraźniej Eridianie niechętnie opowiadają o swoim życiu prywatnym.

Podczas naszej podróży dzieliliśmy się wiedzą na temat podstaw biologii. Opowiedziałem mu, jak ludzie robią nowych ludzi, i dowiedziałem się, skąd się biorą mali Eridianie. Otóż mieszkańcy Erid są hermafrodytami i rozmnażają się, składając obok siebie jaja. Między jajami zachodzi jakaś reakcja i jedno z nich wchłania drugie. Po upływie eridiańskiego roku – czyli czterdziestu dwóch ziemskich dni – wykluwa się z niego młody osobnik.

Eridianie wiążą się w pary na całe życie, a wspólne składanie jaj jest dla nich odpowiednikiem seksu. Ale Rocky nigdy wcześniej się tym nie chwalił.

– Masz drugą połówkę?

– Nie wiadomo – odpowiada Rocky. – Prawdopodobnie ma już kogoś nowego. Długo nie wracam.

– Smutne – mówię.

– Tak, smutne. Ale konieczne. Muszę ratować Erid. Znajdź ludzkie słowo dla ♫♩♪♫.

Odpowiedniki imion są utrapieniem. Ucząc się niemieckiego od faceta imieniem Hans, nazywamy go po prostu Hansem. Ale nie jestem w stanie odtworzyć dźwięków, które wydaje Rocky, i on również nie potrafi naśladować ludzkiej mowy. Więc kiedy jeden z nas podaje jakąś nazwę własną, drugi musi znaleźć lub wymyślić odpowiednik, którego będzie używał w swoim języku. Eridiańskie imię mojego przyjaciela jest sekwencją nut – słyszałem kiedyś, jak je wypowiada – ale nie ma w jego języku drugiego znaczenia, więc zostaję przy Rockym.

A teraz muszę znaleźć słowo, które oznacza „drugą połówkę Rocky’ego”.

– Adrian – mówię. A czemu nie? – Ludzkie słowo to Adrian.

– Rozumiem – mówi Rocky i schodzi tunelem do laboratorium.

– Dokąd się wybierasz? – pytam.

– Jeść.

– Jeść? Zaczekaj!

Nigdy nie widziałem, jak mój przyjaciel je. Nie widziałem również żadnych otworów w jego ciele oprócz szczelin na grzbiecie służących do oddychania. Jak przyjmuje pokarm? A przy okazji, w jaki sposób składa jaja? Kiedy opowiadał o rozmnażaniu, nie zagłębiał się w szczegóły. W czasach naszych konwersacji w tunelu musiał się posilać w swoim statku. Możliwe, że zdarzyło mu się też coś przekąsić, kiedy spałem.

Schodzę szybko po drabinie do laboratorium. Rocky jest już w połowie pionowego korytarza i sunie pospiesznie w dół, przytrzymując się licznych uchwytów. Doganiam go, kiedy dociera do podłogi i przystaje na chwilę.

– Hej, chcę popatrzeć.

– To jest osobista sprawa. Śpię po jedzeniu. Będziesz czuwał, pytam?

– Chcę zobaczyć, jak jesz.

– Dlaczego, pytam?

– Dla nauki – odpowiadam.

Rocky kilka razy przechyla korpus w prawo i w lewo. W eridiańskiej mowie ciała jest to wyraz lekkiego zniecierpliwienia.

– To jest proces biologiczny. Wygląda obrzydliwie.

– Jestem naukowcem.

Mój przyjaciel znów kołysze karapaksem.

– Dobra, no to patrz – mówi w końcu i rusza dalej w dół.

Idę za nim. Wpycham się w ciasny kąt, który jest teraz moją strefą. W dormitorium mam do dyspozycji tylko swoje łóżko, toaletę i parę mechanicznych rąk. Jednak mój przyjaciel też musi zmagać się z ciasnotą. Zajął większą część pomieszczenia, ale prawie całą przestrzeń zajmują mu bagaże. Poza tym założył prowizoryczny warsztat, a z części przyniesionych ze statku zmontował system podtrzymywania życia.

Rocky otwiera jeden z worków i wyjmuje z niego szczelnie zamkniętą paczkę. Rozdziera ją ostrym szponem i ze środka wysypują się jakieś bezkształtne bryłki o takim samym kolorze i fakturze jak jego pancerz. Chwyta pierwszą z brzegu i zaczyna rozdrabniać na mniejsze kawałki.

– To jest twoje jedzenie? – pytam.

– Jestem skrępowany. Żadnych rozmów.

– Przepraszam.

Domyślam się, że spożywanie posiłków jest dla Eridian czymś wstydliwym, co należy robić na osobności.

Podobne do skalnych odłamków kąski, które rozszarpuje Rocky, w środku wyglądają jak mięso. To zdecydowanie jest mięso – całkiem podobne do tego, które jemy na Ziemi. Zważywszy na fakt, że niemal na pewno mamy wspólnego przodka, nasze organizmy muszą przyswajać takie same białka i tak samo sobie radzą z różnymi ewolucyjnymi wyzwaniami.

Po raz kolejny ogarnia mnie melancholia. Chcę poświęcić resztę życia na zgłębianie tajników eridiańskiej biologii. Ale najpierw muszę ocalić ludzkość. Same kłopoty z tymi ludźmi. Nie mogę przez nich oddawać się swoim pasjom.

Rocky sięga po następną bryłkę i zaczyna ją rozrywać na zdatne do spożycia kawałki. Dzieli je tak dokładnie, jak pozwalają mu jego ręce, jednak o wiele drobniej, niż zrobiłby to którykolwiek z ludzi. Całe jedzenie układa na otwartym pakiecie, z którego je wyjął. Żaden z kąsków nie dotyka podłogi. Też bym o to dbał, gdybym był na jego miejscu.

Potem zostawia przygotowany posiłek i przechodzi na drugi koniec swojego lokum. Tam wyjmuje z zamykanego szczelnie pojemnika niskie okrągłe naczynie i stawia je pod swoim karapaksem.

W tym momencie zaczyna robić się obrzydliwie. Ale nie mogę narzekać. Rocky mnie ostrzegał.

Skalisty pancerz na jego brzuchu rozszczepia się i widzę cieliste wnętrze szczeliny, z której wycieka kilka kropel srebrzystej cieczy. Czyżby krew? Potem ze środka wypada miękka szara klucha i ląduje w naczyniu z głuchym plaśnięciem.

Rocky przykrywa naczynie okrągłym wieczkiem i chowa je z powrotem do pojemnika. Potem podchodzi do swojego posiłku i kładzie się na grzbiecie. Szczelina w jego brzuchu jest wciąż otwarta. W jej wnętrzu lśni miękka tkanka.

Kilkoma dłońmi naraz Rocky chwyta rozdrobnione kęsy i wrzuca je do… ust? Żołądka? Powtarza tę czynność powoli i metodycznie, aż ostatni kawałek mięsa znika w jego brzuchu. Nie widzę, aby przeżuwał. Nie zauważam w środku zębów ani żadnych ruchomych narządów.

Mój przyjaciel kończy jedzenie i jego ręce wiotczeją. Leży nieruchomo na podłodze niczym rozgwiazda. Powstrzymuję się, żeby nie zapytać, czy dobrze się czuje. Wygląda, jakby był martwy, ale domyślam się, że właśnie w taki sposób Eridianie się posilają. I wydalają. Tak, ta szara klucha, która wypadła z niego wcześniej, była najprawdopodobniej niestrawioną resztką poprzedniego posiłku. Rocky ma tak prosty układ pokarmowy, że wydala odchody tym samym otworem, którym przyjmuje pożywienie.

Szczelina w jego brzuchu zamyka się powoli i na skórze tworzy się podłużne zgrubienie podobne do strupa. Jednak blizna zasklepia się szybko i po chwili znów widać tylko jednolity pancerz o fakturze skały.

– Śpię… – mówi niewyraźnie Rocky. – Będziesz… czuwał… pytam?

Okazuje się, że eridiańska śpiączka trawienna to poważna sprawa. Nie wygląda jak stan, w który zapada się dobrowolnie. Jest biologicznie wymuszona sjestą po posiłku.

– Tak, będę. Śpij.

– Śpię…

Mój przyjaciel zasypia. Wciąż leży na podłodze brzuchem do góry. Jego oddech staje się szybszy. Zawsze tak się dzieje w początkowej fazie snu. W ten sposób jego organizm pozbywa się nadmiaru ciepła z przegrzanego układu chłodzenia.

Po kilku minutach zaczyna normalnie oddychać. Teraz wiem, że już twardo śpi. Jeszcze nigdy nie obudził się przed upływem dwóch godzin, więc mogę się zająć swoimi sprawami. Zamierzam spisać wszystko, czego się dowiedziałem o jego cyklu trawiennym.

Punkt 1. Eridianie wypróżniają się otworem gębowym.

– No tak – mruczę pod nosem. – To rzeczywiście było obleśne.

ROZDZIAŁ 17

Otwieram oczy, a Rocky jak zwykle gapi się na mnie.

Teraz jest tak co rano, ale jeszcze do tego nie przywykłem. Wciąż czuję się nieswojo. Skąd wiem, że podobna do kamiennej płyty na pajęczych nogach istota bez oczu gapi się na mnie? Po prostu wiem. Odczytuję to z mowy jego ciała.

– Obudziłeś się – mówi Rocky.

– Taaa… – Wstaję z łóżka i przeciągam się. – Śniadanie!

Mechaniczne ręce podają mi rozgrzany pojemnik. Otwieram go i zaglądam do środka. Zawartość wygląda jak jajecznica z kiełbasą.

– Kawa!

Robot posłusznie wręcza mi parujący kubek. To miłe, że w trybie wirówki dostaję kawę w kubku, a w stanie nieważkości w saszetce. Nie zapomnę o tym, kiedy będę wystawiał Hail Mary opinię użytkownika.

– Nie musisz mnie pilnować, kiedy śpię – zwracam się do Rocky’ego. – Nie pogniewam się.

Mój przyjaciel podchodzi właśnie do swojego prowizorycznego warsztatu.

– Mamy na Erid taki obyczaj – odpowiada, po czym chwyta jakiś przyrząd i zaczyna przy nim dłubać.

Ach, to magiczne słowo na „O”. Bez szemrania godzimy się na wszystko, co ma swoje źródło w obyczajach. Przyjęliśmy taką niepisaną zasadę, która pozwala nam rozstrzygać wszystkie drobne spory. Każdy z nas może powiedzieć: „Zrób to po mojemu, bo tak zostałem wychowany”. Nie wkroczyliśmy na żaden grunt, na którym nasze kultury się ścierają. Przynajmniej na razie.

Zjadam jajecznicę i wypijam kawę. Rocky nic nie mówi. Zawsze milczy, kiedy się posilam. Eridiański obyczaj.

– Sprzątanie – mówię.

Mechaniczne ręce zabierają pusty kubek i pojemnik, tymczasem ja wspinam się do przedziału sterowania. Zasiadam w fotelu pilota i przełączam obraz z teleskopu na główny monitor. Na samym środku widnieje planeta Adrian. Od dziesięciu dni przyglądam się, jak rośnie w oczach. Im bardziej się do niej zbliżamy, tym większy ogarnia mnie podziw dla Rocky’ego, który jest świetnym astronomem. Wszystkie jego obliczenia dotyczące ruchu i masy planety okazują się bezbłędne. Mam nadzieję, że nie pomylił się co do grawitacji. W przeciwnym razie nasza próba wejścia na orbitę Adrian skończy się szybko i boleśnie.

Adrian jest bladozieloną planetą otoczoną strzępkami białych chmur, które unoszą się w górnych warstwach jej atmosfery. Oprogramowanie, które zainstalowano w komputerach Hail Mary, wprawia mnie w szczery zachwyt. Pędzimy z zawrotną prędkością, wirując wokół własnej osi, mimo to obraz na ekranie jest nieruchomy.

– Zbliżamy się.

Mój przyjaciel jest dwa piętra niżej, ale zwracam się do niego normalnym tonem. Wiem, że doskonale mnie słyszy.

– Znasz już skład powietrza, pytam?

Rocky też dobrze zna możliwości mojego słuchu, dlatego woła do mnie z dołu.

– Spróbuję jeszcze raz.

Przełączam się na obraz spektrometru. Hail Mary jest niezawodna niemal pod każdym względem, ale nie można oczekiwać, że wszystko będzie działało bez zarzutu. Spektrometr od paru dni szwankuje. Włączam go codziennie i za każdym razem wyświetla się informacja o braku danych do analizy. Podejrzewam, że to wina digitizera, który przetwarza sygnał analogowy na cyfrowy.

Nakierowuję obiektyw na planetę i podejmuję kolejną próbę. Im bardziej się do niej zbliżamy, tym więcej dociera do nas odbitego światła i mam nadzieję, że to wystarczy, aby spektrometr zbadał skład atmosfery Adrian.

Patrzę na monitor.

Analizuję…

Analizuję…

Analizuję…

Analiza zakończona.

– Działa! – mówię.

– Udało się, pytam? – Rocky odzywa się głosem o całą oktawę wyższym niż zwykle i rusza w górę swoim tunelem. – Z czego się składa powietrze Adrian, pytam?

Odczytuję z ekranu wynik analizy.

– Otóż… dziewięćdziesiąt jeden procent dwutlenku węgla, siedem procent metanu i jeden procent argonu, a reszta to śladowe ilości innych gazów. I wygląda na to, że atmosfera jest bardzo gęsta. Wszystkie te gazy są bezbarwne, a mimo to nie widać powierzchni planety.

– W normalnych warunkach mógłbyś zobaczyć z kosmosu powierzchnię planety, pytam?

– Jeżeli jej atmosfera przepuszcza światło, to tak.

– Ludzkie oko to wspaniały organ. Zazdroszczę ci.

– Cóż, nie aż tak wspaniały, żebym zobaczył powierzchnię Adrian. Kiedy powietrze robi się bardzo gęste, zatrzymuje światło. Ale to bez znaczenia. Za to metan… Coś mi tu nie gra.

– Wyjaśnij.

– Metan nie utrzymuje się długo w atmosferze. Rozkłada się bardzo szybko pod wpływem promieniowania słonecznego. Więc skąd się tutaj wziął?

– Z procesów geologicznych – wyjaśnia Rocky. – Dwutlenek węgla plus minerały, plus woda, plus energia cieplna dają metan.

– Całkiem możliwe – mówię. – Ale tutaj jest mnóstwo metanu. Siedem procent w bardzo gęstej atmosferze. Czy taka ilość może pochodzić z procesów geologicznych?

– Masz inną teorię, pytam?

W zamyśleniu pocieram kark.

– Niespecjalnie. Ale to dziwne.

– Nauka to rozbieżności. Pomyśl o tym, co się nie zgadza. Wymyśl teorię. Jesteś człowiekiem nauki.

– Dobrze, zastanowię się nad tym.

– Ile czasu do wejścia na orbitę, pytam?

Przełączam się na panel nawigacyjny.

– Utrzymujemy odpowiedni kurs i zgodnie z planem zaczniemy manewr za dwadzieścia dwie godziny – mówię. – Czyli za niecałą dobę.

– Ekscytujące. A potem zdobędziemy astrofagi. Czy twoja maszyna do pobierania próbek dobrze działa, pytam?

– Tak – odpowiadam, chociaż nie wiem, czy zgodnie z prawdą.

Nie ma powodu, aby Rocky wiedział, że mam tylko mgliste pojęcie o funkcjonowaniu swojego statku.

Przerzucam panele aparatury pomiarowej, aż docieram do zewnętrznego układu pobierania. Oglądam widoczny na ekranie schemat. Jest dosyć prosty. Urządzenie ma formę płaskiej skrzynki, która po aktywowaniu systemu wysuwa się z kadłuba. Jej ścianki są od wewnątrz pokryte bardzo lepką żywicą, do której przywiera wszystko, co wpadnie do środka przez otwarte na przestrzał drzwiczki.

I to wszystko. Jak lep na muchy. Wykonany z najwyższej jakości materiałów stosowanych w kosmosie, ale jednak lep na muchy.

– Jak próbka dostaje się do statku, pytam?

Prostota nie idzie w parze z wygodą. Z tego, co mi wiadomo, Hail Mary nie ma automatycznego systemu pobierania próbek.

– Muszę ją przynieść.

– Ludzie są zadziwiający. Wyjdziesz na zewnątrz?

– Na to wygląda.

Eridianie nawet nie zadali sobie trudu, żeby wynaleźć skafandry kosmiczne. Bo niby po co? W próżni nie odbierają żadnych bodźców zmysłowych. Spacer w przestrzeń kosmiczną miałby dla nich tyle sensu, ile dla ludzi nurkowanie w morzu czarnej farby. Do prac poza statkiem używają robotów. Hail Mary nie ma robota, więc wszystkie prace na zewnątrz muszę wykonywać ja.

– Zadziwiający to nie jest dobre słowo – dodaje Rocky. – Zadziwiający to komplement. Lepiej powiedzieć ♫♪♫♪.

– Co to oznacza?

– Że ktoś nie zachowuje się normalnie. Jest niebezpieczny dla samego siebie.

– Ach. – Dodaję nowy akord do słownika. – Szalony. Na Ziemi mówi się, że ktoś taki jest szalony.

– Szalony. Ludzie są szaleni.

Wzruszam ramionami.

– Do diaska! – powiedziałem.

– Wyrażaj się – upomniał mnie głos w słuchawkach. – Ale poważnie, co się stało?

Fiolka z próbką wysunęła mi się z dłoni. Opadała kilka sekund, ale stojąc na dnie największego basenu na świecie, ubrany w skafander kosmiczny, nie miałem szans jej złapać.

– Upuściłem fiolkę numer trzy.

– Dobra – powiedział Forrester. – To trzecia jak dotąd. Będziemy musieli popracować nad chwytakiem.

– Może to nie chwytak. Może to po prostu ja.

Narzędzie, które trzymałem w niezgrabnej rękawicy, było dalekie od doskonałości, ale i tak bardzo pomysłowe. Dzięki niemu nieporadna macanina zamieniała się w precyzyjne zabiegi. Wystarczyło, żebym raz zgiął palec wskazujący na spuście, a rozstaw szczęk zwężał się o dwa milimetry. Kiedy naciskałem inny spust palcem środkowym, szczypce obracały się zgodnie z ruchem wskazówek zegara. Serdecznym i małym palcem mogłem je wychylić do przodu.

– Zaczekaj – polecił mi Forrester. – Sprawdzam nagranie.

Ośrodek szkoleniowy w Centrum Lotów Kosmicznych w Houston sam w sobie był cudem nowoczesnej technologii. Dysponował tak olbrzymim basenem, że mieściła się w nim pełnowymiarowa replika Międzynarodowej Stacji Kosmicznej. Astronauci trenowali w nim operowanie w skafandrach EVA w warunkach zerowej grawitacji.

Po długiej serii spotkań, w których niestety byłem zmuszony uczestniczyć, środowisko mikrobiologów zdołało przekonać Stratt, że załoga Hail Mary będzie potrzebowała specjalnie zaprojektowanych narzędzi. Stratt zgodziła się, ale pod warunkiem że żadne z nich nie będzie miało decydującego wpływu na powodzenie misji. Upierała się, aby wszystkie ważne urządzenia były seryjnymi produktami przetestowanymi przez rzesze użytkowników. A ponieważ byłem jej chłopcem na posyłki do spraw naukowych, to mnie przypadło w udziale przetestowanie zestawu PIM.

PIM był skrótem od trzech słów, których Bóg nigdy nie miał zamiaru ze sobą łączyć: próżniowe instrumentarium mikrobiologiczne. Jak wiadomo, astrofagi żyją w przestrzeni kosmicznej. Na Ziemi mogliśmy badać je do woli w naszej atmosferze, ale dopiero dzięki obserwacjom w próżni i w stanie nieważkości mogliśmy zyskać kompletną wiedzę o ich funkcjonowaniu. Uczestnicy naszej misji potrzebowali tych narzędzi.

Stałem w kącie basenu, a nade mną górowała imponująca sylwetka makiety ISS. W pobliżu krążyli dwaj płetwonurkowie gotowi pośpieszyć mi na ratunek w razie niebezpieczeństwa. Specjalnie dla mnie NASA zatopiła w basenie metalowy stół laboratoryjny. Największym problemem nie było stworzenie sprzętu działającego w próżni, chociaż należało zaprojektować całkiem nowe pipety, które nie wykorzystują podciśnienia. Problem stanowiły pękate rękawice, bez których astronauci nie mogą się obyć. W przeciwieństwie do astrofagów ludzie zdecydowanie gorzej radzą sobie w próżni.

Ale co tam, przynajmniej nauczyłem się korzystać z rosyjskiego skafandra kosmicznego. Tak, rosyjskiego. Stratt zasięgnęła opinii kilku ekspertów, którzy zgodnie przyznali, że Orłan MKS2 jest najbezpieczniejszy i niezawodny. I to właśnie on miał się znaleźć na wyposażeniu Hail Mary.

– Dobra, widzę, co się stało – powiedział Forrester przez radio. – Chciałeś przechylić zacisk, a on zamiast tego się otworzył. Pewnie w środku splątały się linki. Zaraz tam będę. Możesz się wynurzyć i zabrać ze sobą chwytak?

– Pewnie.

Pomachałem do płetwonurków i wskazałem palcem w górę, a oni wyholowali mnie na powierzchnię. Z basenu dźwig przeniósł mnie na platformę przy brzegu. Tam podeszło do mnie kilku techników, żeby pomóc mi się uwolnić ze skafandra, chociaż to całkiem proste. Wygramoliłem się przez właz w plecach Orłana jak poczwarka z kokonu.

Forrester wyszedł z dyspozytorni i odebrał ode mnie narzędzie.

– Wprowadzę kilka poprawek i za dwie godziny możemy znowu spróbować – powiedział. – Odebrałem telefon, kiedy byłeś na dole. Jesteś potrzebny w bloku trzydziestym. Właśnie trwa reset symulatorów, więc Shapiro i DuBois mają teraz przerwę. Stratt chce, żebyś ich trochę podszkolił. Nie ma zmiłuj.

– Przyjąłem, Houston – odparłem.

Świat może stać w obliczu zagłady, ale pobyt w ośrodku szkoleniowym NASA był tak niezwykłym przeżyciem, że nie mogłem powstrzymać ekscytacji.

Opuściłem kompleks basenu i ruszyłem w stronę Bloku 30. Gdybym sobie zażyczył, ktoś by po mnie przyjechał, ale wolałem się przejść. Nie miałem daleko, tylko dziesięć minut na piechotę. Zresztą spacerując, mogłem się delektować amerykańską historią podboju kosmosu.

Na miejscu przeszedłem kontrolę bezpieczeństwa i po chwili znalazłem się w niewielkiej sali konferencyjnej. Martin DuBois wyszedł mi naprzeciw i uścisnął dłoń na powitanie.

– Miło znów pana widzieć, doktorze Grace.

Moją uwagę przyciągnęły ułożone równo na jego stoliku pliki kartek i notatnik otwarty na stronie pokrytej równym, starannym pismem. Na sąsiednim stoliku walały się bezładnie pomięte papiery i niedbałe notatki.

– Gdzie jest doktor Shapiro? – spytałem.

DuBois wrócił na swoje miejsce. Nawet kiedy siedział, jego postawa emanowała siłą i pewnością siebie.

– Musiała wyjść do toalety. Zaraz wróci.

Zająłem jedno z krzeseł i otworzyłem plecak.

– Proszę mi mówić po imieniu – powiedziałem. – Wszyscy tu jesteśmy doktorami, więc myślę, że możemy sobie pozwolić na bardziej bezpośrednią formę.

– Przepraszam, doktorze Grace, ale wpojono mi inne zasady. Niemniej proszę mi mówić Martin.

– Nie ma sprawy – odparłem, włączając laptopa. – Jak samopoczucie?

– W porządku, dziękuję. Doktor Shapiro i ja nawiązaliśmy relację o charakterze seksualnym.

Milczałem przez kilka sekund, zastanawiając się nad odpowiedzią.

– Yhm. Rozumiem.

– Pomyślałem, że nierozsądnie byłoby robić z tego tajemnicę. Powinniście wiedzieć, co się dzieje między uczestnikami misji.

– Jasne, oczywiście. Ale to nie powinno stanowić problemu. Annie jest twoją dublerką i żaden scenariusz nie zakłada, abyście znaleźli się razem w jednym zespole. Ale… wasz związek…

– Tak, zgadza się – odparł DuBois. – Za niespełna rok wyruszam na samobójczą misję. A jeżeli z jakiegoś powodu nie będę w stanie tego zrobić, Annie mnie zastąpi. Zdajemy sobie z tego sprawę i wiemy, że tak czy inaczej rozłączy nas śmierć.

– Żyjemy w ponurych czasach – stwierdziłem.

Astronauta założył ręce na piersi.

– Doktor Shapiro i ja postrzegamy to nieco inaczej – oświadczył. – Cieszymy się bardzo aktywnym życiem seksualnym.

– W porządku, ale nie muszę znać…

– Nie potrzebujemy prezerwatyw. Annie zażywa pigułki, a w ramach programu obydwoje systematycznie przechodzimy gruntowne badania lekarskie.

Zacząłem stukać w klawiaturę laptopa w nadziei, że DuBois zmieni temat.

– To całkiem przyjemne.

– Nie wątpię – przyznałem.

– W każdym razie pomyślałem, że powinien pan wiedzieć.

– Nie, no oczywiście…

Otworzyły się drzwi i do sali wpadła światowej klasy specjalistka w dziedzinie mikrobiologii.

– Przepraszam! Przepraszam! Musiałam zrobić siku! – zawołała. – Tak okropnie mi się chciało, że omal nie popuściłam.

– Witamy ponownie, doktor Shapiro. Powiedziałem doktorowi Grace’owi o naszym układzie.

Złapałem się za głowę.

– Fajnie – stwierdziła Annie. – Nie mamy nic do ukrycia.

– W każdym razie, o ile dobrze zapamiętałem poprzednią lekcję, zajmujemy się teraz mitochondriami astrofagów – dodał DuBois.

– Zgadza się – przyznałem. – Dzisiaj opowiem wam o cyklu Krebsa, który u astrofagów przebiega tak samo jak u organizmów jednokomórkowych występujących na Ziemi, jednak z taką różnicą, że…

Przerwałem, gdy Annie Shapiro uniosła rękę.

– Och, przepraszam. Jeszcze tylko jedno – powiedziała, po czym zwróciła się do DuBois: – Martin, między tą lekcją a następnymi ćwiczeniami mamy piętnaście minut przerwy. Może chciałbyś to ze mną zrobić w łazience na końcu korytarza?

– Nie mam nic przeciwko, doktor Shapiro.

– Dobra, super.

Obydwoje spojrzeli na mnie, dając mi do zrozumienia, że są gotowi do lekcji. Odczekałem kilka sekund, aby się upewnić, czy nie mają ochoty na kolejną intymną dygresję, ale nic na to nie wskazywało.

– A zatem cykle Krebsa u astrofagów charakteryzuje się odmiennym… Zaraz, chwileczkę. Podczas stosunku też zwracasz się do niej „doktor Shapiro”?

– Oczywiście. Przecież taki ma tytuł.

– A mnie to nawet kręci – wtrąciła Annie.

– Wybaczcie moją ciekawość – powiedziałem. – A wracając do cyklu Krebsa…

Informacje, które zdobył Rocky, są niezwykle precyzyjne. Adrian ma masę 3,93 razy większą od Ziemi i promień prawie dwa razy dłuższy od ziemskiego. Krąży wokół Tau Ceti ze średnią prędkością orbitalną 35,9 kilometra na godzinę. Poza tym mój przyjaciel obliczył jej pozycję z dokładnością do 0,00001 procent. Tyle mi wystarczy, żeby obliczyć siłę odrzutu potrzebną do wejścia na orbitę.

Oby wszystkie te dane były trafne. Bo jeżeli nie, czekają nas poważne problemy. Możemy nawet nie wyjść z tego żywi.

Oczywiście, żeby użyć silników, musiałem wyjść z trybu wirówki. Teraz unosimy się w kokpicie – Rocky w swojej kopule, a ja w fotelu pilota. Obserwuję na monitorze obraz z kamery i uśmiecham się głupkowato.

Odkrywam nową planetę! Ale czy powinienem tak się ekscytować? Przecież od kilku tygodni jestem w obcym układzie planetarnym. Ale to zupełnie inne wrażenie. Tau Ceti bardzo przypomina Słońce. Ma jaskrawe światło i nie można się do niej za bardzo zbliżyć, a nawet emituje fale o zbliżonych częstotliwościach. Jednak z jakiegoś powodu widok nowej planety jest o wiele bardziej emocjonujący.

Pod nami przesuwają się postrzępione chmury. A ściśle mówiąc, chmury prawie wcale się nie poruszają, za to my przemykamy nad nimi. Adrian ma silniejszą grawitację niż Ziemia, więc lecimy z prędkością około 12 kilometrów na sekundę – znacznie większą, niżbyśmy potrzebowali, żeby wejść na orbitę okołoziemską.

Z bliska widzę dużo więcej szczegółów. Planeta, którą od jedenastu dni oglądałem na monitorze, nie jest jednolicie bladozielona. Pręgi w jaśniejszych i ciemniejszych odcieniach ciągną się dookoła niej jak na Jowiszu albo Saturnie. Ale w przeciwieństwie do tych dwóch gazowych olbrzymów Adrian jest planetą skalistą. Ma zbyt dużą gęstość – obliczyłem ją na podstawie promienia i masy, które poznałem dzięki obserwacjom Rocky’ego – aby mogła składać się z gazu. Gdzieś tam w dole znajduje się stała powierzchnia, tylko że stąd jej nie widać.

Rany, ileż bym dał za lądownik!

Choć obiektywnie rzecz biorąc, nie wyszłoby mi to na zdrowie. Nawet gdybym miał możliwość wylądowania na powierzchni Adrian, zginąłbym zmiażdżony przez ogromne ciśnienie atmosferyczne. Podobnie skończyłaby się próba lądowania na Wenus. Albo na Erid. Kurczę, szkoda, że chociaż Obiekt A nie był wyposażony w lądownik. Dla Eridian tak gęsta atmosfera nie jest niczym nadzwyczajnym.

A skoro mowa o Erid, Rocky właśnie dostraja jakieś urządzenie, które przypomina pistolet i jest połączone krótkim kablem z prostokątnym panelem. Nie sądzę, aby zanosiło się na jakąś kosmiczną wojnę, więc to nie może być broń. Mój przyjaciel obstukuje tajemnicze urządzenie szponiastym palcem i coś reguluje przy użyciu narzędzia podobnego do śrubokrętu. Nagle prostokątny panel ożywa. Wcześniej był całkiem płaski, a teraz pojawiają się na nim wypukłości. Gdy Rocky przesuwa pistolet w prawo i w lewo, faktura ekranu zmienia się zgodnie z jego ruchami.

– Udało się! Działa!

Wychylam się nad oparciem fotela, żeby mieć lepszy widok.

– Co to jest?

– Czekaj.

Rocky bierze na cel monitor zewnętrznej kamery Hail Mary. Reguluje parę kontrolek i wzór na panelu przybiera kolisty kształt. Wytężam wzrok i widzę, że krąg jest w niektórych miejscach bardziej wypukły niż w innych. Wygląda jak przestrzenna mapa gór.

– To urządzenie słyszy światło. Jak ludzkie oko.

– Ach, to jest kamera.

– ♫♪♫ – dodaje pośpiesznie Rocky, wzbogacając nasz słownik o kolejne hasło. – Analizuje światło i pokazuje jako teksturę.

– A ty wyczuwasz jej kształt – mówię. – Pomysłowe.

– Dziękuję. – Rocky przytwierdza urządzenie do ksenonitowej ściany i wymierza je w główny ekran na konsoli sterowniczej. – Jaką długość mają fale świetlne widoczne dla ludzi, pytam?

– Między trzysta osiemdziesiąt a siedemset osiemdziesiąt nanometrów. Większość ludzi nie zna tych wartości. Ale co innego nauczyciel, który ma na ścianie w swojej klasie wykres spektrum widzialnego.

– Rozumiem – odpowiada mój przyjaciel i znów manipuluje pokrętłami na swojej kamerze. – Teraz widzę to, co ty.

– Jesteś doskonałym inżynierem.

Rocky lekceważąco macha szponiastą dłonią.

– Nie, ta kamera to stara technologia. Ekran też. Służyły na moim statku do badań naukowych. Przerobiłem je tylko, żeby działały we wnętrzu.

Domyślam się, że skromność uchodzi w kulturze Eridian za jedną z najbardziej cenionych zalet. Chyba że mój przyjaciel zalicza się do osób, które źle znoszą komplementy.

– To jest Adrian, pytam? – Rocky pokazuje krąg na przestrzennym monitorze.

Porównuję relief na jego panelu z obrazem na moim ekranie.

– Tak – odpowiadam. – Ta część jest zielona.

– Nie znam takiego słowa.

Oczywiście w eridiańskim nie ma słów oznaczających kolory. Nigdy nie przypuszczałem, że kolory mogą mieć w sobie coś tajemniczego. Ale dla kogoś, kto słyszy o nich pierwszy raz, są tajemnicze. Ludzie używają potocznych nazw na określenie różnych częstotliwości w spektrum promieniowania elektromagnetycznego. Podobnie było z moimi uczniami – wszyscy mają oczy, mimo to byli zdziwieni, kiedy opowiadałem im o promieniach rentgenowskich i mikrofalach. Wydawało im się niepojęte, że Wi-Fi i fiolet to po prostu fale o różnych długościach.

– W takim razie wymyśl nową nazwę.

– Tak, tak. Nazwę ten kolor „średnio szorstki”. Niskiej częstotliwości światła odpowiada gładka faktura na moim monitorze. Kiedy częstotliwość rośnie, pojawiają się wypukłości. Ten kolor jest pośrodku.

– Rozumiem – odpowiadam. – Zgadza się, zielony jest w samym środku spektrum światła widzialnego.

– Dobrze, dobrze – mówi Rocky. – Czy próbka jest już gotowa, pytam?

Otwieram na monitorze interfejs zewnętrznego systemu pobierania, który uruchomiłem, gdy tylko weszliśmy na orbitę. Komputer informuje mnie, że system jest w pełni sprawny, a nawet podaje czas jego działania – 21 godzin i 17 minut.

– Myślę, że tak.

– Przynieś ją.

Wzdycham głośno z rezygnacją.

– Taki spacer po kadłubie to naprawdę ciężka praca!

– Leniwy człowiek. Idź i przynieś.

Parskam śmiechem. Kiedy Rocky żartuje, jego głos zmienia się nieznacznie. Minęło trochę czasu, zanim nauczyłem się to wychwytywać. Różnica tkwi w odstępie między akordami. Jakby całe zdanie miało inny rytm. Nie potrafię tego dokładnie opisać, ale rozpoznaję „ze słuchu”.

Za pomocą kontrolek na monitorze zamykam skrzynkę z lepem na astrofagi i przywracam ją do poziomej pozycji. Interfejs potwierdza wykonanie poleceń, a ja dodatkowo sprawdzam obraz z kamery. Potem wślizguję się do skafandra Orłan, wchodzę do śluzy i uruchamiam pompę.

Widok Adrian na żywo zapiera dech w piersi… Przez kilka minut stoję na kadłubie i patrzę jak urzeczony. Smugi w różnych odcieniach zieleni pokrywają olbrzymią planetę, która odbija światło Tau Ceti. Mógłbym ją podziwiać godzinami.

Prawdopodobnie zachwycałem się tak samo, kiedy patrzyłem na Ziemię z kosmosu. Niestety nie mogę sobie tego przypomnieć. Wielka szkoda. Widok musiał być równie zachwycający.

– Długo cię nie ma – rozlega się w słuchawkach głos Rocky’ego. – Jesteś bezpieczny, pytam?

W ustawieniach panelu EVA przełączyłem odbiór transmisji na głośniki w kokpicie. Przykleiłem również zestaw słuchawkowy do ksenonitowej kopuły Rocky’ego i ustawiłem mikrofon na aktywowanie głosem.

– Patrzę na Adrian. Jest piękna.

– Później będziesz patrzył. Teraz przynieś próbkę.

– Jesteś nachalny.

– Jestem.

Ruszam dalej po kadłubie statku skąpany w jasnozielonej poświacie. Kaseta zewnętrznego systemu pobierania znajduje się dokładnie tam, gdzie powinna być. Wyobrażałem sobie, że jest większa, tymczasem bok kwadratowej skrzynki ma nie więcej niż pół metra. Obok zauważam dźwignię pokrytą żółto-czerwonymi paskami. Widnieje na niej instrukcja w trzech językach: „Pociągnij, żeby zwolnić kasetę – потянуть рычаг чтобы освободить ящик – ”.

Przekładam karabińczyk przez otwór w obudowie – najprawdopodobniej przeznaczony do tego właśnie celu – i obracam dźwignię. Kaseta odrywa się od kadłuba i zaczyna dryfować w przestrzeni. Holując ją za sobą na taśmie, wracam do włazu. Przechodzę przez śluzę i uwalniam się ze skafandra.

– Wszystko w porządku, pytam?

– Tak.

– Dobrze – mówi Rocky. – Zbadasz próbkę aparaturą naukową, pytam?

– Za chwilę – odpowiadam, otwierając panel trybu wirówki. – Przygotuj się na grawitację.

Kiedy Hail Mary zamienia się w wirówkę, przystępuję do pracy w laboratorium. Rocky zajmuje pozycję w tunelu pod sufitem i przygląda mi się uważnie. Cóż, raczej się przysłuchuje, w każdym razie jest bardzo skupiony.

Kładę kasetę na stole i otwieram jedną z klapek po tej stronie, która była zwrócona w kierunku Tau Ceti. To, co widzę, wywołuje uśmiech na mojej twarzy.

Zadzieram głowę i spoglądam na Rocky’ego.

– Kiedy zaczynaliśmy pobieranie, wkład był biały – mówię. – Teraz jest czarny.

– Nie rozumiem.

– Wkład przybrał teraz kolor astrofagów.

– Dobrze, dobrze!

Przez dwie godziny zeskrobuję wszystko z obu stron lepu i próbki z każdej połówki wkładam do osobnego pojemnika. Potem dokładnie płuczę je wodą i czekam, aż czarny osad opadnie na dno. Jestem pewien, że razem z astrofagami zebrałem dużo kleistej substancji, i teraz chcę się jej pozbyć.

Potem zaczynam badania. Na początek przeprowadzam test DNA, żeby sprawdzić, czy astrofagi z Tau Ceti mają taki sam genotyp jak te naszego Układu Słonecznego. Okazuje się, że tak – a przynajmniej markery, które badałem, są identyczne.

Następnie sprawdzam liczebność każdej z próbek.

– A to ciekawe – mówię.

Rocky się ożywia.

– Co jest ciekawe, pytam?

– Na obu połówkach wkładu jest mniej więcej tyle samo astrofagów.

– Nieoczekiwany wynik.

– Otóż to – przyznaję.

Jedna strona kasety była obrócona w kierunku Tau Ceti, a druga w kierunku Adrian. Astrofagi migrują, żeby się rozmnażać, a to oznacza, że na każdego napalonego osobnika, który leci w stronę planety bogatej w dwutlenek węgla, przypadają dwa w drodze powrotnej. Czyli ogólnie rzecz biorąc, z Adrian powinno wracać dwa razy więcej astrofagów, niż przybyło. Ale dzieje się inaczej. Liczebność obu grup jest taka sama.

Rocky przechodzi na drugi koniec tunelu pod sufitem, żeby mieć lepszy widok.

– Nie pomyliłeś się, pytam? Jak je liczysz, pytam?

– Mierzę całkowity wydatek energii cieplnej obu próbek.

To niezawodna metoda, która pozwala ustalić ilość astrofagów. Każdy osobnik ma stałą temperaturę 96,415 stopni Celsjusza. Im więcej ich jest, tym więcej ciepła absorbuje metalowa płytka, na której je układam.

Mój przyjaciel stuka o siebie dwoma szponiastymi palcami.

– To dobry sposób – stwierdza. – Obie populacje są takie same. Tylko dlaczego, pytam?

– Nie wiem.

Rozsmarowuję trochę powracających – czyli tych, które leciały z powrotem w stronę gwiazdy – astrofagów na pasku folii i podchodzę do mikroskopu. Rocky biega tam i z powrotem w swoim tunelu, starając się niczego nie przeoczyć.

– Co to jest, pytam?

– Mikroskop – wyjaśniam. – Służy do oglądania bardzo małych obiektów. Dzięki niemu mogę zobaczyć astrofagi.

– Niesamowite.

Zerkam na preparat i z wrażenia zapiera mi dech. Astrofagi mają towarzystwo!

W próbce roi się od dobrze znanych czarnych punkcików, ale dostrzegam również przezroczyste komórki; mniejsze, podobne do bakterii, i większe, które wyglądają jak ameby. Niektóre są okrągłe, inne podłużne albo spiralne… Jest ich zbyt wiele, by je wszystkie zliczyć. Czuję się, jakbym obserwował życie w kropli wody z jeziora.

– Życie! – wołam. – Tu jest mnóstwo żywych organizmów! Nie tylko astrofagi. Pełno innych gatunków.

Mój przyjaciel dosłownie miota się w tunelu.

– Niesamowite! Niesamowite, niesamowite, niesamowite!

– Adrian nie jest zwykłą planetą. Na Adrian jest życie, jak na Ziemi albo na Erid! Teraz już wiadomo, skąd się bierze metan. Wytwarzają go żywe organizmy!

Rocky nieruchomieje, a potem energicznie prostuje wszystkie kończyny. Jeszcze nigdy nie widziałem, żeby tak wysoko unosił karapaks.

– I to one sprawiają, że liczba się nie zgadza. Wszystko przez te żywe organizmy!

– Co? – pytam zdziwiony jego wybuchem entuzjazmu. – Jak to? Nie rozumiem.

Rocky stuka palcem w ksenonitową ścianę, pokazując mój mikroskop.

– Jakieś organizmy na Adrian zjadają astrofagi! Wyrównują populację! Naturalny porządek. Teraz wszystko jasne!

– O mój Boże – szepczę, a moje serce zaczyna uderzać tak mocno, jakby chciało wyskoczyć mi z piersi. – Astrofagi mają naturalnego wroga!

Ta planeta ma swoją biosferę. Astrofagi nie są tu jedynymi formami życia. Nawet w linii Pietrowej funkcjonuje biocenoza.

Właśnie tutaj wszystko się zaczęło. Musiało tak być. Bo jak inaczej wyjaśnić obecność tych niezliczonych i różnorodnych organizmów przystosowanych przez ewolucję do wędrówek w kosmosie? Wszystkie mają te same korzenie. Astrofagi są tylko jednym z gatunków, które tutaj wyewoluowały. Należą do zróżnicowanego ekosystemu i mają swoje miejsce w łańcuchu pokarmowym.

Adrian nie jest jedną z wielu planet zainfekowanych przez astrofagi. Jest ich naturalnym środowiskiem. A także naturalnym środowiskiem drapieżników, które polują na astrofagi.

– Cudownie! – krzyczę. – Jeżeli znajdziemy drapieżnika…

– Zabierzemy go ze sobą – mówi Rocky głosem wyższym o dwie oktawy. – Drapieżnik zje astrofagi, rozmnoży się, zje jeszcze więcej astrofagów, a potem jeszcze więcej i więcej! Gwiazdy będą uratowane!

– Tak! – Przyciskam knykcie do ściany tunelu. – Przybij żółwika!

– Co, pytam?

– To – odpowiadam i stukam pięścią w przeźroczysty ksenonit. – Zrób tak.

Rocky naśladuje mój gest, uderzając z drugiej strony w ścianę na wysokości mojej dłoni.

– Świętujemy – mówię.

– Świętujemy.

ROZDZIAŁ 18

Członkowie załogi Hail Mary siedzieli na kanapie w saloniku wypoczynkowym i sączyli swoje ulubione alkohole. Komandor Yao pił piwo, przed inżynier Iljuchiną stała niepokojąco duża szklaneczka wódki, a ekspert naukowy DuBois wybrał cabernet sauvignon rocznik 2003, którym napełnił kieliszek dziesięć minut wcześniej, żeby nabrało smaku.

Sam salonik powstał po wielu trudnościach. Stratt odnosiła się nieprzychylnie do wszystkiego, co nie miało bezpośredniego związku z misją, a na lotniskowcu nie było zbyt wiele wolnej przestrzeni. Ale ponieważ ponad stu naukowców z całego świata domagało się miejsca, w którym mogliby się zrelaksować, w końcu dała za wygraną i zgodziła się wygospodarować na „zbytki” narożny skrawek dolnego pokładu.

Dziesiątki ludzi stłoczonych w ciasnym pomieszczeniu wpatrywały się w zawieszony na ścianie telewizor. Dla wszystkich było oczywiste, komu należy się kanapa. Załoga Hail Mary cieszyła się wszystkimi możliwymi przywilejami. Ci ludzie mieli poświęcić życie dla ludzkości, więc przynajmniej mogliśmy odstąpić im najwygodniejsze miejsca.

– Już tylko minuty dzielą nas od startu – oznajmił reporter BBC.

Moglibyśmy oglądać amerykański, chiński albo rosyjski serwis informacyjny, ale na wszystkich kanałach nadawano to samo. Na ekranie widniała panorama kosmodromu Bajkonur przerywana ujęciami olbrzymiej rakiety nośnej stojącej na platformie startowej.

Reporter stał w pokoju obserwacyjnym z przeszkloną ścianą, za którą widać było wnętrze moskiewskiego centrum kontroli lotów kosmicznych.

– Dzisiaj odbywa się dziewiąty z zaplanowanych szesnastu lotów w ramach przygotowań do misji Hail Mary, jednak przypuszczalnie jest on najważniejszy. Rakieta wyniesie na orbitę moduły statku mieszczące kokpit, laboratorium i sypialnię załogi. Astronauci na Międzynarodowej Stacji Kosmicznej są gotowi na przyjęcie ładunku i w ciągu najbliższych dwóch tygodni będą montować moduły w szkielecie Hail Mary, który został zbudowany podczas kilku poprzednich ekspedycji.

Iljuchina uniosła swoją szklankę.

– Nie spierdolcie niczego w moim nowym domku, skurwiele z Roskosmosu! – krzyknęła w stronę ekranu.

– Przecież to twoi przyjaciele, nie? – zagadnąłem.

– Jedno drugiemu nie przeszkadza – odparła Rosjanka ze śmiechem.

Rozpoczęło się odliczanie i na dole ekranu pojawił się sekundnik. Do startu została niecała minuta. Yao nachylił się do przodu i patrzył w skupieniu. Jako żołnierz i człowiek czynu zapewne nie czuł się najlepiej, kiedy musiał biernie się przyglądać tak ważnemu wydarzeniu. DuBois zauważył jego zatroskaną minę.

– Jestem pewien, że wszystko dobrze pójdzie, komandorze Yao – powiedział.

W odpowiedzi Chińczyk wydał tylko niezrozumiały pomruk.

– Trzydzieści sekund do startu – odezwała się Iljuchina. – Nie mogę tyle czekać.

Jednym haustem wychyliła zawartość szklaneczki i natychmiast dolała sobie wódki.

Grupa naukowców przesunęła się nieco do przodu, przyciskając mnie do oparcia kanapy, ale byłem zbyt zapatrzony w ekran, aby się tym przejąć.

DuBois obrócił głowę i spojrzał na mnie.

– Pani Stratt nie przyłączy się do nas? – zapytał.

– Nie sądzę – odparłem. – Nie interesują jej takie rozrywki, jak start rakiety. Pewnie siedzi teraz w biurze nad jakimś arkuszem kalkulacyjnym.

– No to całe szczęście, że pan z nami jest. Niejako w jej imieniu.

– Ja? W jej imieniu? Skąd w ogóle taki pomysł?

Iljuchina obróciła głowę w moją stronę.

– Jesteś numerem drugim, nie? Pierwszym oficerem projektu Hail Mary.

– Co? Nie! Jestem tylko jednym z naukowców – zaprotestowałem. – Tak jak oni wszyscy.

Wskazałem na tłum kobiet i mężczyzn stojących za mną.

Iljuchina i DuBois wymienili spojrzenia, a potem znów popatrzyli na mnie.

– Naprawdę tak myślisz? – spytała Rosjanka.

– Nie jesteś taki jak my, Grace – odezwał się Bob Redell za moimi plecami.

Zbyłem jego uwagę lekceważącym wzruszeniem ramion.

– A niby dlaczego?

– Chodzi o to, że jest pan kimś szczególnym dla pani Stratt – wyjaśnił DuBois. – Pomyślałem, że sypiacie ze sobą.

Rozdziawiłem usta ze zdumienia.

– Co? Zwariowałeś? Nie! Nic podobnego!

– Może powinniście spróbować? – wtrąciła Iljuchina. – Ona jest strasznie spięta. Dobrze by jej zrobiło, gdyby sobie trochę pofiglowała.

– O Boże. Naprawdę ludzie tak myślą? – Spojrzałem przez ramię na stojących za mną kolegów, ale większość unikała mojego wzroku. – Nic takiego się nie dzieje! I nie jestem numerem drugim! Zwerbowano mnie do tego projektu tak samo jak was!

Yao obrócił się i przez chwilę patrzył na mnie. W saloniku zapadła cisza. Chińczyk był małomówny, więc kiedy się odzywał, wszyscy słuchali go w skupieniu.

– Jesteś numerem drugim – stwierdził, po czym wrócił do śledzenia relacji z kosmodromu.

Reporter BBC odliczył na głos kilka ostatnich sekund.

– Trzy… dwa… jeden… i start!

Płomienie i kłęby dymu otoczyły rakietę, która zaczęła się unosić, z początku bardzo wolno, by potem stopniowo nabierać prędkości.

Iljuchina przez kilka sekund trzymała uniesioną szklaneczkę, aż w końcu zaczęła wiwatować.

– Wieża wolna! Start się udał! – krzyknęła i wychyliła kolejną szklaneczkę wódki.

– Rakieta jest dopiero sto stóp nad ziemią – powiedziałem. – Może zaczekajcie, aż będzie na orbicie?

DuBois upił łyk wina.

– Astronauci świętują, kiedy wieża jest wolna – wyjaśnił.

Yao bez słowa uniósł szklankę do ust.

– Dlaczego? Dlaczego? Dlaczego? – powtarzam, uderzając się w czoło otwartą dłonią po każdym słowie.

Opadam zrezygnowany na krzesło. Rocky obserwuje mnie z tunelu pod sufitem.

– Nie ma drapieżników, pytam?

– Nie ma – odpowiadam z ciężkim westchnieniem.

Przeprowadziłem dosyć prosty eksperyment. Posłużyłem się szklaną bańką, którą napełniłem adriańskim powietrzem. Tak naprawdę powietrze nie pochodziło z Adrian, ale dobrałem jego skład na podstawie analizy spektrograficznej. Żeby odtworzyć warunki panujące w górnej warstwie atmosfery, zastosowałem bardzo niskie ciśnienie. W bańce umieściłem również organizmy, które znalazły się w próbce, oraz trochę świeżych astrofagów. Miałem nadzieję, że dodając ten smakowity kąsek, doprowadzę do wzrostu populacji drapieżników i będę mógł je zidentyfikować, kiedy staną się dominującym gatunkiem w tym zamkniętym środowisku.

Nie udało się.

– Jesteś pewien, pytam?

Zerkam na mój prowizoryczny czujnik energii cieplnej. Czyli termoogniwo podłączone do bańki doświadczalnej i częściowo zanurzone w lodowatej wodzie. Lód pochłania ciepło wytworzone przez astrofagi, a mierząc temperaturę termoogniwa, mogę określić ich całkowity wydatek energii cieplnej. Gdyby temperatura się obniżyła, oznaczałoby to spadek liczebności astrofagów. Ale nic takiego się nie dzieje.

– Tak, jestem pewien – odpowiadam. – Populacja astrofagów się nie zmieniła.

– Może powinieneś obniżyć temperaturę powietrza w bańce – sugeruje Rocky. – W górnej warstwie atmosfery Adrian jest chyba dużo chłodniej.

Kręcę głową.

– To nie powinno mieć znaczenia. Drapieżnik i tak musi być odporny na temperaturę astrofagów.

– Ach, no tak. Masz rację.

Postukując szponami, Rocky idzie na drugi koniec tunelu. Kiedy nad czymś rozmyśla, przechadza się tam i z powrotem. To interesujące, że nasze gatunki zachowują się identycznie w takiej sytuacji.

– Drapieżnik to jedyne wyjaśnienie – odzywa się po chwili. – Może drapieżniki nie występują w linii Pietrowej. Może żyją w niższych warstwach atmosfery.

– Może.

Spoglądam na ścienny monitor. Widnieje na nim obraz z kamery zewnętrznej skierowanej na Adrian. Przełączyłem go do laboratorium nie na potrzeby nauki, tylko dlatego, że widok jest piękny. Za chwilę przekroczymy granicę terminatora i znajdziemy się nad oświetloną połową planety. Przed nami lśni łukowata linia orbitalnego świtu.

– Powiedzmy, że drapieżniki żyją w atmosferze Adrian – mówię. – Na jakiej wysokości?

– A jaka wysokość jest najlepsza, pytam? Gdzie byś polował, gdybyś był drapieżnikiem, pytam?

– No dobra, w takim razie na jakiej wysokości występują astrofagi? – pytam i odpowiedź nasuwa się sama. – Aha! Na takiej, która sprzyja rozmnażaniu. W powietrzu musi być odpowiednia ilość dwutlenku węgla.

– Tak! – Rocky zatrzymuje się nad moją głową. – Możemy ją określić. Bardzo łatwo. Użyć Petrovascope.

Uderzam pięścią w otwartą dłoń.

– Oczywiście!

Decydujące znaczenie ma zawartość dwutlenku węgla w atmosferze. Ale nie musimy polegać na obliczeniach ani przyjmować ryzykownych założeń. Po dokonaniu podziału komórkowego astrofagi wraz ze swoim potomstwem wracają w kierunku Tau Ceti. Wydzielają promieniowanie podczerwone, uwalniając energię, która wprawia je w ruch. A to oznacza, że na tej konkretnej wysokości w atmosferze Adrian należy się spodziewać silnej poświaty o częstotliwości Pietrowej.

– Do kokpitu! – komenderuję.

– Do kokpitu – powtarza mój przyjaciel i pośpiesznie rusza korytarzem w kierunku przejścia na górę.

Idę w stronę drabiny, próbując dotrzymać mu kroku, ale jestem zbyt powolny. Wchodzę do przedziału sterowania i zasiadam w fotelu, a Rocky, który już czeka w swojej ksenonitowej kopule, wymierza swoją kamerę w główny monitor na pulpicie.

Kiedy włączam Petrovascope, cały ekran świeci na czerwono.

– Co się dzieje, pytam? Brak danych.

– Zaczekaj – mówię, po czym otwieram panel kontrolny i zaczynam poruszać suwakami. – Jesteśmy teraz wewnątrz linii Pietrowej. Otaczają nas astrofagi, dlatego muszę zmienić ustawienia, żeby teleskop pokazywał tylko źródła najsilniejszej emisji.

Kosztuje mnie to wiele żmudnej pracy, ale w końcu udaje mi się wyregulować czułość Petrovascope na odpowiedni zakres fal. Na monitorze zostają tylko nieregularne plamy promieniowania podczerwonego, które dochodzi od strony Adrian.

– Chyba znaleźliśmy odpowiedź – mówię, a Rocky przybliża swój trójwymiarowy monitor, żeby dokładniej „zobaczyć” to, na co patrzę. – Ale nie tego się spodziewałem.

Myślałem, że całą planetę otacza jednolita strefa promieniowania, która rozpościera się na określonej wysokości. Jednak rzeczywistość okazała się zupełnie inna. W gruncie rzeczy źródłem promieniowania są chmury. Oczywiście rozmieszczone zupełnie inaczej niż postrzępione białe obłoczki, które oglądałem w świetle widzialnym. Z braku lepszego określenia mógłbym je nazwać chmurami podczerwieni. Albo bardziej trafnie chmurami astrofagów. Z jakiegoś powodu te mikroorganizmy wolą się rozmnażać tylko w wybranych miejscach.

– Nietypowe rozmieszczenie – mówi Rocky, jakby czytał w moich myślach.

– Może jest zależne od warunków pogodowych?

– Możliwe. Obliczysz wysokość, pytam?

– Jasne. Zaczekaj.

Tak długo operuję ogniskową, aż na monitorze pojawia się jedna z chmur widoczna na horyzoncie Adrian. Z okna danych pomiarowych odczytuję kąt widzenia teleskopu w odniesieniu do pozycji statku. Potem przełączam się na panel nawigacyjny, żeby się dowiedzieć, pod jakim kątem Hail Mary jest ustawiona względem środka orbity. Dzięki tym informacjom i całej masie działań trygonometrycznych obliczam wysokość, na której znajduje się chmura astrofagów.

– Dziewięćdziesiąt jeden kilometrów i dwieście metrów od powierzchni planety – mówię. – Chmura jest szeroka na niecałe dwieście metrów.

Mój przyjaciel kładzie jedną dłoń na drugiej. Znam ten gest. Oznacza głęboką zadumę.

– Jeśli drapieżniki istnieją, muszą tam być.

– Zgadza się – przyznaję. – Ale jak zdobędziemy próbkę?

– Jak bardzo możemy się zbliżyć do planety, pytam?

– Sto kilometrów od powierzchni. Jeśli zejdziemy niżej, statek spłonie w atmosferze.

– A to pech – mówi Rocky. – Osiem koma osiem kilometra od strefy rozmnażania. Nie da rady bliżej, pytam?

– Kiedy wejdziemy w atmosferę z prędkością orbitalną, zginiemy. Ale jeśli zwolnimy…?

– Wypadniemy z orbity. Zginiemy.

Przechylam się nad podłokietnikiem fotela i spoglądam na Rocky’ego.

– Możemy zrównoważyć grawitację silnikami. Siła odrzutu będzie nas odpychała od planety, żebyśmy nie weszli w atmosferę. Zejdziemy na odpowiednią wysokość, pobierzemy próbki i odlecimy.

– Nie uda się. Zginiemy.

– Dlaczego?

– Silniki emitują bardzo silne promieniowanie podczerwone. Jeśli użyjemy ich w atmosferze, spowodują jonizację powietrza. Eksplozja zniszczy statek.

Wzdrygam się na samą myśl o tym, co mogłoby nastąpić.

– No tak, racja.

Kiedy Dimitrij przeprowadził pierwszy test systemu wirowego, prototyp działał tylko przez sto mikrosekund, a jednak roztopił tonę krzemu. A silniki Hail Mary mają tysiąc razy większą moc. Wszystko jest w porządku, kiedy znajduję się w próżni. Ale gdybym użył ich w powietrzu, powstałaby olbrzymia kula ognia, przy której bomba atomowa okazałaby się niewinnym fajerwerkiem.

Przez chwilę siedzimy w milczeniu przytłoczeni poczuciem bezradności. Szansa na ocalenie naszych cywilizacji jest tak blisko, a jednak nie możemy po nią sięgnąć. Na pewno istnieje jakiś sposób. Tylko jaki? Nie musimy nawet wchodzić w atmosferę Adrian. Wystarczy nam tylko próbka powietrza, choćby mikroskopijna.

– Przypomnij mi, jak wytwarzasz ksenonit – mówię. – Mieszasz dwa płyny, tak?

– Tak, łączę jeden płyn z drugim i powstaje ksenonit – odpowiada Rocky wyraźnie zaskoczony moim pytaniem.

– Ile możesz go wyprodukować? Jak dużo tych płynów zabrałeś ze sobą?

– Dużo. Użyłem ich do budowy mojej strefy.

Otwieram arkusz kalkulacyjny i zaczynam wprowadzać liczby.

– Potrzebujemy czterech dziesiątych metra sześciennego ksenonitu. Dasz radę wyprodukować tyle?

– Tak – odpowiada Rocky. – Zostało mi płynu na ponad sześć dziesiątych.

– Dobrze – mówię, składając palce w piramidkę. – W takim razie… mam pomysł.

Mój pomysł jest prosty, ale również głupi. Tyle że kiedy głupie pomysły przynoszą efekty, stają się genialnymi pomysłami. Przekonamy się, jak będzie w tym wypadku.

Lęgowisko astrofagów znajduje się niespełna dziesięć kilometrów poniżej górnej granicy atmosfery Adrian. Nie mogę obniżyć orbity do tego pułapu, ponieważ Hail Mary spłonęłaby w gęstym powietrzu. Nie mogę również odpalić systemów wirowych w atmosferze, bo wywołałbym potężną eksplozję.

A więc trzeba zarzucić wędkę. Wykonamy dziesięciokilometrowej długości łańcuch, zawiesimy na końcu jakieś urządzenie do pobierania próbek i przeciągniemy je przez chmurę astrofagów. Całkiem proste, nie?

Nie.

Żeby utrzymać się na orbicie, Hail Mary musi zachować prędkość 12,6 kilometra na sekundę. Ale jeśli opuścimy łańcuch do atmosfery, poruszając się z taką prędkością, żaden materiał tego nie wytrzyma. Nawet ksenonit wyparuje pod wpływem tak olbrzymiego tarcia.

W takim razie musimy zwolnić. Ale jeżeli będziemy poruszać się wolniej, zacznie na nas oddziaływać grawitacja i wiadomo, jak to się skończy. Chyba że użyję silników, żeby utrzymać bezpieczną wysokość. Ale żeby odrzut zrównoważył siłę przyciągania, będę musiał obrócić statek pionowo względem Adrian, a wtedy łańcuch znajdzie się w zasięgu promieniowania systemów wirowych i… wyparuje.

Dlatego obrócimy statek pod kątem. Nic prostszego.

Ale to będzie komiczny widok: Hail Mary odchylona od pionu o trzydzieści stopni holuje dziesięciokilometrową wędkę i żeby nie wypaść z orbity, koryguje pułap za pomocą silników, pozostawiając za sobą burzę ognia w zjonizowanej atmosferze.

Musimy zwolnić do około stu metrów na sekundę. Ksenonitowy łańcuch bez problemu zniesie taką prędkość w rozrzedzonym powietrzu. Obliczyłem, że odchyli się od pionu o zaledwie dwa stopnie.

Kiedy uznamy, że połów jest zakończony, damy drapaka. No i co może pójść nie tak?

To było ironiczne pytanie.

Modele trójwymiarowe nie są moją najmocniejszą stroną, ale bez większego trudu udało mi się zaprojektować na komputerze ogniwo łańcucha. Jednak nie jest to zwyczajne ogniwo. Ma kształt zbliżony do owalu i cienką szczelinę umożliwiającą łączenie z innymi ogniwami. Łańcuch złożony z takich elementów jest prosty w montażu i niezwykle odporny na rozerwanie. Zwłaszcza kiedy działają na niego duże obciążenia.

Wybieram aluminiowy bloczek i montuję w uchwycie frezarki. Rocky obserwuje mnie spod sufitu.

– Czy to wytrzyma, pytam?

– Powinno.

Uruchamiam frezarkę i przyglądam się, jak powstaje matryca. Efekt całkowicie spełnia moje oczekiwania. Wyciągam obrobiony kawałek aluminium, omiatam z opiłków i zbliżam do ściany tunelu.

– No i jak?

– Bardzo dobrze – mówi Rocky. – Potrzeba nam dużo, dużo, dużo ogniw. Zrobię ich więcej za jednym razem, jeśli dostanę więcej form. Możesz zrobić więcej form, pytam?

Zaglądam do szafki z materiałami.

– Cóż, mam ograniczony zapas aluminium.

– Na statku jest wiele rzeczy, których nie używasz. Na przykład dwa łóżka. Przetop je i zrób więcej form.

– Jejku, ty nic nie robisz na pół gwizdka, co?

– Nie rozumiem.

– Niczego nie będę przetapiał – mówię. – Jak miałbym to zrobić?

– Użyj astrofagów. One wszystko roztopią.

– No to mnie zagiąłeś. Ale nie, system podtrzymywania życia nie poradziłby sobie z tak wysoką temperaturą. Ale coś sobie przypomniałem. Skąd masz taką dużą rezerwę astrofagów?

Mój przyjaciel milczy przez chwilę.

– To dziwna historia – odzywa się wreszcie.

Ożywiam się. Zawsze chętnie słucham dziwnych historii. Rocky robi kilka kroków i siada w szerszej części tunelu.

– Eridiańscy naukowcy robili dużo obliczeń, żeby zaplanować wyprawę – zaczyna opowieść. – Więcej paliwa oznacza szybszą podróż, więc wyprodukowaliśmy dużo, dużo, dużo astrofagów.

– Jak wam się to udało? Na Ziemi mieliśmy z tym spory kłopot.

– Bardzo łatwo. Zamknęliśmy je w metalowych kulach z dwutlenkiem węgla. Potem włożyliśmy kule do oceanu i czekaliśmy, aż się rozmnożą.

– Racja. Przecież wasze oceany mają wyższą temperaturę niż astrofagi.

– Tak, a ziemskie oceany nie. Szkoda.

Jeśli chodzi o produkcję astrofagów, Eridianie są w czepku urodzeni. Ich planeta przypomina szybkowar. Przy ciśnieniu 29 atmosfer woda o temperaturze 210 stopni Celsjusza wciąż zachowuje stan ciekły. Wystarczy umieścić astrofagi w oceanie, który ma dwukrotnie wyższą temperaturę od nich, żeby absorbowały energię cieplną i rozmnażały się na potęgę.

Ogarnia mnie zazdrość. Żeby wyprodukować paliwo dla Hail Mary, musieliśmy pokryć Saharę czarnymi panelami. Eridianie po prostu wrzucili astrofagi do wody. Na ich planecie jest dwa razy więcej oceanów niż na Ziemi i tak olbrzymia masa wody rozgrzana do ponad dwustu stopni Celsjusza magazynuje niewyobrażalne ilości energii cieplnej. Jeszcze większe niż ich gęsta atmosfera.

To dlatego Eridianie mają sto lat na rozwiązanie swojego problemu, podczas gdy Ziemi grozi zamarznięcie w ciągu paru dziesięcioleci. Naprawdę są w czepku urodzeni.

– Eridiańscy naukowcy zaprojektowali statek i obliczyli zapotrzebowanie na paliwo – ciągnie Rocky. – Podróż miała trwać sześć i sześćdziesiąt cztery setne roku.

Coś tu się nie zgadza. Układ planetarny 40 Eridani jest oddalony od Tau Ceti o dziesięć lat świetlnych, więc nie można pokonać tej odległości w czasie krótszym niż dziesięć lat, jeśli za układ odniesienia przyjmiemy Erid. Rocky zapewne ma na myśli odmienne doświadczenie upływu czasu spowodowane dylatacją kinetyczną.

– Podczas lotu działy się dziwne rzeczy. Załoga zachorowała i umarła. – Głos mojego przyjaciela obniża się o oktawę. – Teraz wiem, że to przez promieniowanie.

Spuszczam wzrok i daję mu chwilę, żeby doszedł do siebie.

– Wszyscy umarli i musiałem sam kierować statkiem. Ale to nie koniec dziwnych rzeczy. Silniki przestały normalnie pracować. Jestem specjalistą od silników, ale nie umiałem rozwiązać problemu.

– Miałeś awarię silników? – pytam.

– Nie. To nie awaria. Odrzut był normalny. Ale prędkość… nie wzrastała. Nie umiem tego wyjaśnić.

– Aha.

Rocky przechadza się tam i z powrotem, stukając szponami o podłogę tunelu.

– A potem stało się coś jeszcze dziwniejszego. Osiągnąłem półmetek wcześniej, niż powinienem. Dużo wcześniej. Obróciłem statek w przeciwną stronę, żeby zahamować odrzutem. Ale wtedy Tau zaczęła się oddalać. Niemożliwe. Nadal leciałem w stronę Tau, ale ona była coraz dalej. Nie miałem pojęcia, co się dzieje.

– Yhm…

W mojej głowie zaczyna kiełkować pewna myśl. Bardzo niepokojąca myśl.

– Przyspieszałem. Zwalniałem. Byłem skołowany. Ale doleciałem tutaj. Mimo wszystkich błędów i komplikacji. Doleciałem tu w trzy lata. Podróż trwała dwa razy krócej, niż obliczyli eridiańscy uczeni. Nic z tego nie rozumiem.

– Och… o nie… – mamroczę.

– Zostało dużo, dużo, dużo paliwa. Dużo więcej, niż powinno. Nie skarżę się. Ale nie rozumiem.

– Powiedz mi, czy czas na Erid płynie tak samo jak na twoim statku?

Rocky przekrzywia karapaks.

– Pytanie bez sensu. Oczywiście, że tak samo. Czas wszędzie jest taki sam.

Ukrywam twarz w dłoniach.

– O rany!

Eridianie nie mają pojęcia o fizyce relatywistycznej. Obliczyli czas podróży zgodnie z zasadami mechaniki klasycznej. Swoje kalkulacje oparli na założeniu, że statek może ciągle przyspieszać i przyspieszać, a prędkość światła nie stanowi problemu.

Nie mają również pojęcia o dylatacji czasu. Rocky nie zdaje sobie sprawy, że mieszkańcy Erid doświadczyli znacznie dłuższego upływu czasu niż on na statku.

I nie mają pojęcia o zjawisku skrócenia długości. Dlatego mój przyjaciel był tak bardzo zdziwiony, że Tau Ceti się oddala, kiedy zmniejszył prędkość względem niej, choć cały czas leciał w jej stronę.

Eridiańskie środowisko naukowe zbudowało statek i zorganizowało misję, opierając się na błędnych założeniach. Jakimś cudem jedyny ocalały członek załogi okazał się na tyle inteligentny, że rozwiązał wszystkie problemy metodą prób i błędów, co pozwoliło mu pomyślnie dotrzeć do celu. Ale tej wielkiej wpadce zawdzięczam ocalenie. Uczeni z Erid myśleli, że ich statek zużyje dużo więcej paliwa, dlatego Rocky’emu został ogromny zapas.

– Usiądź wygodnie – mówię. – Będziesz musiał przyswoić dużo wiedzy.

Mężczyzna zapukał dwa razy i zajrzał do środka przez uchylone drzwi.

– Doktor Grace? – spytał. – To pan jest doktorem Grace’em?

Gnieździłem się w ciasnej klitce, ale mogłem uważać się za szczęściarza, że w ogóle mam jakąś przestrzeń do wyłącznej dyspozycji. Zanim to niewielkie pomieszczenie zaczęło pełnić zaszczytną funkcję mojego biura, służyło jako magazyn środków czystości. Pozwolono mi z niego korzystać, przynajmniej do czasu, aż lotniskowiec znów zawinie do portu, żeby uzupełnić zapasy. Bądź co bądź załoga składała się z trzech tysięcy tyłków, które wymagały codziennego podcierania.

Miałem mniej więcej tak mocną pozycję jak papier toaletowy.

Uniosłem wzrok znad laptopa. Stojący w drzwiach niski i nieco zaniedbany mężczyzna machał do mnie nieśmiało.

– Tak, jestem Grace. A pan…

– Hatch. Steve Hatch. Uniwersytet Kolumbii Brytyjskiej. Miło pana poznać.

Wskazałem mu składane krzesło po przeciwnej stronie składanego stolika, który zastępował mi biurko. Hatch wszedł do środka, powłócząc nogami. Trzymał w rękach coś, co przypominało spłaszczoną piłkę lekarską, do której ktoś przyczepił trapezoidalną podstawę na jednym końcu, a na drugim stożkowaty czubek. Nigdy nie widziałem czegoś podobnego. Mój gość postawił ten dziwny przedmiot na blacie i usiadł.

– Rany, co za szaleństwo – powiedział. – Nigdy wcześniej nie leciałem helikopterem. A pan? No tak, oczywiście, jakoś musieli pana tu dostarczyć. Znaczy mogli użyć motorówki, ale nie sądzę. Słyszałem, że pływają tym lotniskowcem z dala od brzegu, na wypadek gdyby jakiś eksperyment z astrofagami wymknął się spod kontroli. Ale szczerze mówiąc, wolałbym motorówkę, bo omal im nie zarzygałem tego helikoptera. Ale nie narzekam. Cieszę się, że będę z wami pracował.

– Hm. – Spojrzałem wymownie na stojący przede mną tajemniczy przedmiot. – Co to jest?

Hatch ożywił się jeszcze bardziej.

– Ach, no tak! To jest żuczek! W każdym razie prototyp. Usunęliśmy już większość drobnych usterek. No cóż, wszystkich usterek nie da się usunąć od razu, ale doszliśmy do wniosku z moim zespołem, że jesteśmy gotowi do testów z silnikiem. A władze uczelni życzą sobie, żebyśmy przeprowadzali je tutaj, na pełnym morzu. Władze Kolumbii Brytyjskiej popierają to stanowisko. Kanadyjski rząd również. Swoją drogą jestem Kanadyjczykiem. Ale bez obaw! Nie należę do tych, którzy mają coś przeciwko Amerykanom. Jak dla mnie jesteście w porządku.

– Żuczek?

– Tak! – Kanadyjczyk chwycił prototyp, obrócił go podstawą w moją stronę. – Właśnie tak załoga Hail Mary przyśle nam wyniki swoich badań. To jest samodzielny miniaturowy statek kosmiczny, który automatycznie znajdzie drogę na Ziemię z Tau Ceti. Cóż, w zasadzie z każdego miejsca we wszechświecie. Właśnie nad tym pracowaliśmy przez ostatni rok.

Zajrzałem do wnętrza trapezoidalnej obudowy, która od środka miała gładką, połyskującą szkliście powierzchnię.

– To jest system wirowy? – zapytałem.

– Zgadza się! Ci Rosjanie znają się na rzeczy. Wykorzystaliśmy ich projekt i wszystko wyszło super. Przynajmniej tak sądzę, bo jeszcze nie przetestowaliśmy napędu. A nawigacja i sterowanie to też zawiła sprawa – powiedział Hatch i obrócił miniaturową rakietę szpiczastym czubkiem w moją stronę. – Tutaj mieszczą się kamery i komputer. Żadnych bajeranckich wynalazków typu nawigacji bezwładnościowej. Wystarczy światło, które emitują gwiazdy. System rozpoznaje konstelacje i na tej podstawie określa swoją pozycję. A w środku kryje się mały generator elektryczny. Dopóki mamy astrofagi, mamy prąd.

– Co można wysłać takim stateczkiem?

– Dane. Jego macierz dyskowa ma więcej pamięci, niż ktokolwiek mógłby sobie wymarzyć – wyjaśnił i postukał palcem w pękaty korpus. Rozległ się stłumiony pogłos. – A w trzewiach ma zbiornik paliwa. Będzie potrzebował około stu dwudziestu pięciu kilo, żeby dolecieć do celu. Wydaje się, że to dużo, ale… no kurczę… dwanaście lat świetlnych!

Chwyciłem prototyp i zważyłem go w rękach.

– Jak działa układ sterowania?

– W środku znajdują się koła reakcyjne. Gdy któreś z nich obraca się w jedną stronę, statek skręca w przeciwną. Banalnie proste.

– Nawigacja w kosmosie jest banalnie prosta – powiedziałem z uśmiechem.

Kanadyjczyk parsknął śmiechem.

– No cóż, w tym wypadku, owszem – przyznał. – Statek jest wyposażony w odbiornik, który cały czas będzie namierzał sygnał radiowy z Ziemi. Kiedy go wyłapie, prześle swoje współrzędne i będzie czekał na instrukcje z Deep Space Network. Ale nawigacja nie musi być szczególnie precyzyjna. Wystarczy, żeby statek znalazł się w zasięgu fal radiowych z Ziemi. Czyli nie dalej niż na orbicie Saturna.

Pokiwałem głową.

– A wtedy naukowcy z Ziemi wytłumaczą mu, jak trafić do domu. Sprytne.

Hatch wzruszył ramionami.

– Pewnie tak zrobią, chociaż to nie będzie konieczne – odparł. – Od razu dostaną wszystkie dane drogą radiową. Mogą potem ściągnąć żuczki, jeśli zechcą. No właśnie, bo zrobimy takie cztery. Wystarczy, żeby przynajmniej jeden przetrwał podróż.

Obejrzałem miniaturową rakietę, obracając ją na wszystkie strony. Była zaskakująco lekka. Ważyła nie więcej niż kilka kilogramów.

– Skoro będą cztery, to jakie szanse na dotarcie do celu ma każdy z nich? – spytałem. – Przewidzieliście chociaż jakieś zabezpieczenia na wypadek awarii komputera pokładowego?

– To nie jest konieczne. Statek nie będzie leciał tak długo, jak Hail Mary, więc jego systemy nie muszą być aż tak trwałe.

– Będzie wracał tą samą drogą, tak? Dlaczego nie zajmie mu to tyle samo czasu?

– Bo Hail Mary będzie miała ograniczone przyspieszenie ze względu na delikatne i kruche istoty na pokładzie. A żuczek nie ma tego problemu. Składa się z elektroniki stosowanej w wojskowych rakietach balistycznych i elementów, który mogą wytrzymać sto razy większe przeciążenie. Dlatego znacznie szybciej osiągnie prędkość relatywistyczną.

– Ach, to ciekawe…

Zastanawiałem się przez chwilę, czy nie wykorzystać tego zjawiska w jakimś zadaniu, kiedy wrócę do szkoły. Jednak od razu porzuciłem ten pomysł. W grę wchodziły tak skomplikowane obliczenia, że żaden z moich uczniów nie dałby im rady.

– No tak – dodał Hatch. – Będą przyśpieszać do pięciuset g, zanim osiągną prędkość przelotową dziewięćdziesięciu trzech setnych c. Minie dwanaście lat, zanim się ich tutaj doczekamy, ale te cztery małe stateczki spędzą w podróży tylko około dwunastu miesięcy. Wierzy pan w Boga? Wiem, to osobiste pytanie, ale ja wierzę. I myślę, że Bóg musiał mieć doskonały dzień, kiedy stworzył zakrzywienie czasoprzestrzeni, nie sądzi pan? Im szybciej lecimy, tym mniejszego upływu czasu doświadczamy. To tak, jakby Stwórca zapraszał nas do odkrywania wszechświata, nie?

Mój gość zamilkł i spojrzał na mnie wyczekująco.

– Cóż – odezwałem się. – To naprawdę imponujące. Doskonała robota.

– Dzięki. W takim razie mógłbym dostać trochę astrofagów, żeby przetestować silnik?

– Jasne. Ile panu potrzeba?

– A może być sto miligramów? – spytał nieśmiało Hatch.

Wyprostowałem się na krześle.

– Tylko bez szaleństw. To jest mnóstwo energii.

– Dobrze, już dobrze. Nigdy nie zaszkodzi spróbować. A jeden miligram?

– Tak, tyle mogę panu udostępnić.

Kanadyjczyk zaklaskał z entuzjazmem.

– O tak! Będę miał astrofagi! – zawołał i pochylił się w moją stronę. – Czyż one nie są wspaniałe? To najwspanialsze, co mogło się nam przytrafić! Doprawdy Bóg zsyła nam świetlaną przyszłość!

– Co jest wspaniałego w masowym wymieraniu? Jeśli już, Bóg zsyła nam apokalipsę.

Hatch wzruszył ramionami.

– No, może trochę. Ale ta fenomenalna zdolność magazynowania energii! Proszę sobie wyobrazić dom zasilany bateriami. Dwie małe baterie wypełnione astrofagami wystarczyłyby na sto tysięcy lat. Albo proszę sobie wyobrazić, że kupuje pan samochód, którego nie trzeba tankować. I cała sieć energetyczna stanie się zbędna. To będzie czysta i odnawialna energia, jeśli zaczniemy je hodować na Księżycu albo gdzieś tam. Wystarczy im dać światło słoneczne!

– Czysta i odnawialna energia? – powtórzyłem. – Sugeruje pan, że astrofagi będą… korzystne dla środowiska? Nic podobnego. Nawet jeśli Hail Mary znajdzie rozwiązanie problemu, czeka nas perspektywa masowego wymierania. W ciągu najbliższych dwudziestu lat mnóstwo gatunków żyjących na Ziemi przestanie istnieć. A my stajemy na głowie, żeby człowiek nie był jednym z nich.

Hatch skwitował moje słowa lekceważącym machnięciem ręki.

– Ziemia ma już za sobą pięć takich katastrof. A ludzie są inteligentni. Damy sobie radę.

– Będziemy głodować! Miliardy ludzi będą przymierać głodem.

– Nie będzie tak źle. Już zaczęliśmy gromadzić zapasy żywności. A dzięki sporej dawce metanu w atmosferze wolniej wytracamy ciepło. Wszystko będzie dobrze. Pod warunkiem, że misja Hail Mary się powiedzie.

Przez chwilę mierzyłem wzrokiem mojego gościa.

– Bez wątpienia jest pan największym optymistą, jakiego w życiu spotkałem.

– Dzięki. – Kanadyjczyk uniósł oba kciuki, po czym zabrał miniaturową rakietę z mojego stołu i ruszył do drzwi. – Chodź, Pete, dam ci trochę astrofagów.

– Pete?

Hatch obejrzał się przez ramię.

– Tak. Nadaję im wszystkim imiona Beatlesów.

– Domyślam się, że jest pan ich fanem.

– Fanem? Och, tak. Nie chciałbym przesadzać, ale Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band to najdoskonalsze dzieło w muzycznym dorobku ludzkości. Wiem, wiem. Wiele osób nie podziela tej opinii. Ale są w błędzie.

– Niezły pomysł, ale dlaczego Pete? Przecież Beatlesi to John, Paul, George i Ringo, nie?

– Oczywiście. I tak nazwiemy te, które znajdą się na pokładzie Hail Mary. A ten mały koleś posłuży do testów w niskiej orbicie okołoziemskiej. SpaceX przeprowadzi start specjalnie dla mnie. Czyż to nie wspaniałe? W każdym razie nazwałem go na cześć Pete’a Besta, który był pierwszym perkusistą Beatlesów.

– Ach, nie wiedziałem.

– No to już pan wie. A teraz idę po astrofagi. Muszę dopilnować, żeby moje żuczki wróciły… jak w piosence.

– W piosence? – spytałem zdziwiony.

Kanadyjczyk zmarszczył czoło.

– Get Back – powiedział. – Jest taka piosenka Beatlesów.

– Aha, no tak.

Mój gość obrócił się na pięcie i wyszedł.

– Niektórzy ludzie nie doceniają klasyki – rzucił na odchodnym.

Potrzebowałem chwili, żeby dojść do siebie po jego wizycie. Z pewnością nie ja pierwszy.

ROZDZIAŁ 19

Rocky był zszokowany. Przez pierwsze dwie godziny najzwyczajniej nie chciał mi uwierzyć. Ale potem, kiedy posługując się przykładami, zacząłem mu demonstrować, jak teoria względności tłumaczy anomalie podczas jego podróży, w końcu dał się przekonać. Nie spodobało mu się to, ale zaakceptował fakt, że wszechświat rządzi się prawami, które są bardziej skomplikowane, niż nam się wydaje.

Od tamtego czasu poświęciliśmy całą wieczność na przygotowanie łańcucha.

Robiłem nowe formy najszybciej, jak potrafiłem, a Rocky odlewał kolejne ogniwa tak szybko, jak pozwalał mu na to czas wiązania ksenonitu. Przyjęliśmy dobry system pracy, a nasza wydajność rosła w postępie geometrycznym. Każda nowa forma dodawała kolejne ogniwo do partii produkcyjnej.

Łańcuch… łańcuch… łańcuch…

Jeżeli już nigdy w życiu nie zobaczę żadnego łańcucha, wcale się nie pogniewam.

Nasz jest długi na dziesięć kilometrów. Żeby powstał, musieliśmy wyprodukować dwieście tysięcy pięciocentymetrowych ogniw. Składaliśmy go ręcznie, palcami i szponami. Przez dwa tygodnie po osiem godzin dziennie nie robiliśmy nic innego.

Widziałem ten łańcuch, gdy tylko zamykałem oczy. Śnił mi się co noc. Kiedy raz trafiło mi się spaghetti na obiad, zamiast nitek makaronu widziałem gładkie, białe ogniwa.

Ale wreszcie skończyliśmy.

Kiedy wszystkie ogniwa były gotowe, zaczęliśmy je łączyć w dziesięciometrowe odcinki, które potem spinaliśmy ze sobą. Przynajmniej widać było efekty. Problem pojawił się, kiedy zaczęło brakować miejsca na pokładzie. Laboratorium zamieniło się w magazyn. Rocky znów wykazał się talentem inżynierskim i skonstruował wielkie szpule, z którymi mogłem wepchnąć się do śluzy. Sporo się namęczyłem, żeby zamocować je na kadłubie. Potem na każdą z nich nawinąłem po pięćset metrów łańcucha. Ale zanim przystąpiłem do pracy na zewnątrz statku, oczywiście musiałem wyłączyć tryb wirówki. A zatem od tej pory wszystko robiliśmy w stanie nieważkości.

Łączenie ogniw łańcucha w warunkach zerowej grawitacji nie należy do najprzyjemniejszych zajęć.

Ale największym wyzwaniem był ostatni etap montażu. Ubrany w skafander kosmiczny musiałem połączyć dwadzieścia pięćsetmetrowych odcinków w jedną całość. Na szczęście miałem chwytak z zestawu PIM. Inżynierowie z NASA nie zaprojektowali go jako narzędzia do spinania łańcuchów, ale właśnie do tego celu mi posłużył.

Teraz unosimy się w kokpicie, Rocky w swojej kopule, a ja nad fotelem pilota.

– Jaki jest status sondy? – pytam.

Rocky sprawdza odczyty na swoim monitorze.

– Urządzenie działa.

Sonda do pobierania próbek, którą skonstruował mój przyjaciel, to istne cacko. W każdym razie według mnie, chociaż mechanika precyzyjna nie jest moją mocną stroną.

Sonda jest stalową kulą o średnicy dwudziestu centymetrów. Ma na szczycie solidny pierścień, który łączy się z łańcuchem. Wzdłuż jej obwodu ciągną się małe otworki prowadzące do komory wewnątrz kuli. Sonda jest wyposażona w czujnik ciśnienia, który na odpowiedniej wysokości uruchamia mechanizm rozszczelniający. Małe siłowniki obracają o kilka stopni ruchomą ścianę komory, dopasowując otworki na jej obwodzie do tych w zewnętrznej ścianie. Natomiast ruch w przeciwnym kierunku szczelnie zamyka komorę z próbką powietrza w środku.

Rocky pomyślał również o termometrze i termoregulatorze, który po uszczelnieniu próbki utrzymuje pierwotną temperaturę powietrza. Tak prosty szczegół, że nie wziąłem go pod uwagę. A niektóre organizmy bywają wybredne, jeśli chodzi o zakres temperatur. Ale mój przyjaciel bez zbytnich komplikacji skonstruował dla adriańskich mikroorganizmów prosty system podtrzymywania życia – system, który nie musi wiedzieć zawczasu, jakie warunki ma zapewnić, bo po prostu utrzymuje status quo.

Rocky naprawdę jest genialny. Zastanawiam się, czy to cecha wszystkich Eridian, czy tylko on jest taki wyjątkowy.

W sondzie mieści się również mały nadajnik radiowy, który emituje dziwny analogowy sygnał. Najwyraźniej jest to eridiański standard przesyłania danych. Nie udało mi się go odczytać ani rozkodować za pomocą mojego sprzętu, ale Rocky ma odbiornik i to jest najważniejsze.

– Chyba… jesteśmy gotowi? – mówię.

Nie powiem, żebym emanował pewnością siebie.

– Tak.

Przypinam się pasem do fotela, a Rocky zaciska palce trzech dłoni na uchwytach w ksenonitowej kopule. Otwieram panel sterowania ręcznego i rozpoczynam obrót. Kiedy statek jest zwrócony tyłem do kierunku lotu i równolegle do powierzchni planety, wyłączam silniki manewrowe. Nasza prędkość wynosi dwanaście kilometrów na sekundę i teraz muszę ją zredukować prawie do zera.

– Pozycja jest prawidłowa – mówię.

– Tak – potwierdza Rocky.

W skupieniu obserwuje swój monitor, który pokazuje mu przestrzenną wersję obrazu na moim pulpicie.

– No to już…

Uruchamiam systemy wirowe i w ciągu niespełna sekundy stan nieważkości znika. Przyspieszenie rzędu 1,5 g nieco wgniata mnie w fotel, a Rocky musi się przytrzymać uchwytu czwartą ręką, żeby pozostać na miejscu.

Hail Mary zwalnia, ale nasza prędkość staje się zbyt niska, żebyśmy mogli dalej utrzymać się na orbicie. Zerkam na ekran radaru, który potwierdza, że tracimy wysokość. Zmieniam położenie statku, unosząc lekko dziób. Ale nawet niecały stopień odchylenia od poziomu wywołuje zbyt silny efekt. Radar pokazuje, że wznosimy się gwałtownie. Wracam do poprzedniej pozycji. Wiem, taka metoda sterowania jest toporna i chaotyczna, ale nic innego mi nie pozostaje. Planowanie tego manewru w trybie automatycznym nie miało sensu. Tak wiele czynników mogłoby zniweczyć wszelkie skomplikowane kalkulacje, że i tak od razu przeszedłbym na sterowanie ręczne.

Po kilku nieudolnych korektach położenia zaczynam nabierać wyczucia. W miarę jak obniża się prędkość statku względem planety, stopniowo zwiększam kąt przechyłu.

– Powiedz, kiedy wypuścić sondę – odzywa się Rocky.

Jego szponiasta dłoń unosi się nad przyciskiem, który zwolni przytwierdzone do kadłuba szpule. Możemy tylko mieć nadzieję, że opadający łańcuch się nie splącze.

– Jeszcze nie teraz – mówię.

Według odczytu na panelu układu sterowniczego jesteśmy odchyleni od poziomu o dziewięć stopni. A muszę zwiększyć przechył do sześćdziesięciu. Nagle dostrzegam coś kątem oka po prawej stronie pulpitu, gdzie na jednym z monitorów wyświetla się obraz z kamery zewnętrznej. Planeta pod nami… świeci.

Nie, nie cała planeta. Tylko niewielki obszar tuż za nami. Promieniowanie naszych systemów wirowych jest tak silne, że zjonizowane powietrze dosłownie rozpala się do czerwoności. Hail Mary wysyła do atmosfery Adrian tysiąc razy więcej energii niż Tau Ceti. Blask przybiera na sile, gdy stopniowo przechylam statek, a ognisty ślad rozprzestrzenia się coraz bardziej. Spodziewałem się takiej reakcji, ale nie miałem pojęcia, że będzie aż tak burzliwa. Siejemy zniszczenie, pozostawiając czerwoną smugę na niebie. Energia cieplna rozkłada dwutlenek węgla, a uwolnione atomy tlenu nie są nawet w stanie połączyć się w cząsteczki. Tam jest naprawdę gorąco.

– Nasze silniki bardzo nagrzewają atmosferę Adrian – mówię.

– Skąd wiesz, pytam?

– Czasami można zobaczyć gorąco.

– Co, pytam?! Dlaczego mi o tym nie powiedziałeś, pytam?

– To się wiąże ze wzrokiem… Teraz nie ma czasu na wyjaśnienia. Po prostu mi zaufaj. Temperatura powietrza znacznie wzrosła.

– Czy to niebezpieczne, pytam?

– Nie wiem.

– Nie podoba mi się ta odpowiedź.

Coraz bardziej odchylamy się do pionu. Czerwona poświata za nami stopniowo przybiera na sile. W końcu osiągamy pożądany kąt przechyłu.

– Mamy odpowiednią pozycję – informuję Rocky’ego.

– Świetnie! Zwalniać, pytam?

– Zaczekaj. Prędkość… – Zerkam na monitor. – Sto dwadzieścia siedem i pół metra na sekundę! Tak jak wyliczyłem! Psiakość, udało się!

Czuję, jak siła przyciągania Adrian przyciska mnie do fotela. Jest to jedno z tych zjawisk, które muszę często wyjaśniać moim uczniom. Grawitacja nie znika, kiedy jesteśmy na orbicie. Tak naprawdę oddziałuje na nas taka sama siła przyciągania jak na powierzchni planety. Stan nieważkości, którego doświadczają astronauci, jest po prostu efektem spadania. Ale ruch obrotowy i krzywizna Ziemi sprawiają, że grunt oddala się w takim samym tempie, w jakim spadamy. Dlatego jesteśmy w stanie ciągłego spadku swobodnego.

Tymczasem Hail Mary już nie spada. Odrzut silników utrzymuje nas na stałym pułapie, a dzięki przechyłowi posuwamy się naprzód z prędkością 127 metrów na sekundę, czyli 285 mil na godzinę. Dla samochodu byłaby to zawrotna prędkość, ale jak na statek kosmiczny jest śmiesznie niska.

Powietrze za nami jarzy się tak mocno, że zewnętrzna kamera opuszcza osłonę, żeby chronić przetwornik sygnału. Na głównym monitorze wyświetla się samoczynnie panel systemu podtrzymywania życia. Widnieje na nim ostrzegawczy komunikat: „Temperatura zewnętrzna na poziomie krytycznym”.

– Powietrze jest gorące! – wołam. – Statek się nagrzewa.

– Statek nie dotyka powietrza – mówi Rocky. – Dlaczego się nagrzewa, pytam?

– Powietrze oddaje naszą energię cieplną. Jest teraz tak nagrzane, że samo emituje promieniowanie podczerwone. Gotujemy się.

– Twój statek jest chłodzony przez astrofagi, pytam?

– Tak.

Wzdłuż całego kadłuba biegną pod poszyciem wypełnione astrofagami kanaliki pełniące funkcję układu chłodzenia. Choć może niekoniecznie zaprojektowano je z myślą o takich sytuacjach, w których atmosfera pod wpływem promieniowania podczerwonego nagrzewa się do temperatury topnienia stali. Chodziło raczej o ogólne nagromadzenie energii cieplnej, na przykład gdyby Słońce albo Tau Ceti nagrzały statek i ciepło nie miałoby dokąd ujść.

– Astrofagi pochłaniają gorąco. Jesteśmy bezpieczni.

– Zgadza się. Jesteśmy bezpieczni. I jesteśmy gotowi. Zrzucaj sondę.

– Zrzucam! – Rocky szponiastym palcem uderza w przycisk.

Słyszę stukot i chrobot szpul zsuwających się po kadłubie jedna za drugą. W sumie dwadzieścia szpul, z których każda odwija się w locie, zanim kolejna uwolni się z zaczepu i spadnie w ślad za nią. Najlepsze, co mogliśmy zrobić, żeby zapobiec splątaniu łańcucha.

– Szpula sześć poszła…

Panel systemu podtrzymywania życia znów pulsuje alarmująco na monitorze. A ja znów go wyłączam. Astrofagi żyją na powierzchni gwiazd, więc taka odrobina ciepła nie powinna stanowić dla nich problemu.

– Szpula dwanaście poszła… – melduje Rocky. – Mam dobry sygnał. Sonda właśnie wykrywa powietrze.

– Dobrze!

– Dobrze, dobrze. Szpula osiemnaście poszła… Gęstość powietrza rośnie…

Kiedy kamery nie działają, nie widzę, co się dzieje na zewnątrz. Jednak informacje z monitora Rocky’ego dowodzą, że wszystko toczy się zgodnie z planem. Nasz łańcuch cały czas się rozwija, spadając w stronę Adrian – w przeciwieństwie do Hail Mary, która za sprawą działającej ukośnie siły odrzutu utrzymuje stałą wysokość.

– Szpula dwadzieścia poszła. Gęstość powietrza jest prawie taka sama jak na wysokości lęgowiska astrofagów…

Obserwuję mojego przyjaciela z zapartym tchem.

– Sonda się zamknęła! Jest szczelnie zamknięta, a termoregulator działa! Udało się!

– Udało się! – krzyczę.

Dokonaliśmy tego! Mamy próbkę adriańskiego powietrza ze strefy lęgowej astrofagów. Jeżeli grasują tam jakieś drapieżniki, muszą być w naszej próbce. Przynajmniej mam taką nadzieję.

– Teraz drugi etap – mówię i ciężko wzdycham.

Wiem, że to nie będzie przyjemne. Odpinam pas i podnoszę się z trudem, przezwyciężając ciężar, który przyciska mnie do fotela. Wiem, że to nie jest odrzut silników. To grawitacja Adrian ciągnie mnie w dół pod kątem trzydziestu stopni z siłą 1,4 g. Mam wrażenie, że kokpit jest przechylony, bo rzeczywiście jest.

Do adriańskiej grawitacji można się jednak przyzwyczaić. Wszystko jest trochę cięższe, ale nie do przesady. Wślizguję się do skafandra Orłan. Zadanie, które mnie czeka, nie należy do łatwych, mówiąc oględnie. Muszę wyjść na zewnątrz, kiedy na statek oddziałuje siła grawitacji.

Oczywiście ani skafander, ani śluza, nie wspominając o moim przeszkoleniu, nie zostały przygotowane na taką ewentualność. Któż mógł przewidzieć, że będę zmuszony spacerować po kadłubie Hail Mary, zmagając się z siłą przyciągania? I to większą niż na Ziemi?

Jednak niezależnie od grawitacji na zewnątrz panuje próżnia. Trudno o bardziej nieprzyjazne warunki. Ale nie mam innego wyjścia. Muszę przynieść próbkę.

W tej chwili sonda unosi się w górnej warstwie atmosfery Adrian zawieszona na końcu dziesięciokilometrowego łańcucha. Wciągnięcie jej z powrotem na pokład nastręcza mnóstwo problemów.

Kiedy planowaliśmy całe przedsięwzięcie, z początku przyszło mi na myśl, że moglibyśmy oddalić się od planety i podjąć sondę w warunkach zerowej grawitacji. Problem w tym, że nijak nie zdołalibyśmy uniknąć jej zniszczenia. Jakąkolwiek przyjąłbym taktykę, żeby znaleźć się poza zasięgiem grawitacji Adrian – albo nawet wejść z powrotem na orbitę – musiałbym zwiększyć prędkość. A wtedy pociągnęlibyśmy za sobą łańcuch i sondę, a niszczycielska fala podczerwieni zamieniłaby je w pojedyncze i bardzo gorące atomy.

Potem zaproponowałem, abyśmy zbudowali olbrzymi kabestan i nawinęli całe dziesięć kilometrów łańcucha na bęben. Jednak Rocky powiedział, że nie da rady skonstruować urządzenia o takich rozmiarach i mocy, które poradziłoby sobie z tym zadaniem. Za to mój przyjaciel wpadł na całkiem sprytny pomysł. Zaprojektował mechanizm, dzięki któremu sonda po pobraniu próbki automatycznie wspięłaby się z powrotem na górę, jednak po kilku eksperymentach zrezygnował z tej koncepcji. Stwierdził, że jest zbyt ryzykowna i nie warto narażać próbki.

Dlatego zastosowaliśmy inne rozwiązanie.

Sięgam po wyciągarkę, którą skonstruował Rocky, i zawieszam ją na pasie skafandra.

– Bądź ostrożny – mówi Rocky. – Teraz jesteś przyjacielem.

– Dzięki – odpowiadam. – Ty też jesteś przyjacielem.

– Dzięki.

Wchodzę do śluzy, a kiedy pompa przestaje pracować, otwieram właz i wyglądam na zewnątrz.

Czuję się dziwnie. Nade mną rozpościera się czerń kosmicznej pustki. W dole widzę majestatyczną planetę. Zwyczajny widok z orbity i wszystko byłoby normalnie, gdyby nie grawitacja.

Zza kadłuba wylewa się czerwona poświata. Nie jestem idiotą i tak obróciłem statek, żeby osłonił mnie przed zabójczym gorącem, które promieniuje od atmosfery.

Właz jest zwrócony ku górze, więc muszę się podciągnąć – wraz z ważącym setki funtów skafandrem i ekwipunkiem – żeby wyjść na zewnątrz. A grawitacja 1,4 g wcale nie ułatwia mi zadania.

Zajmuje mi to całe pięć minut. Stękam z wysiłku i wyrzucam z siebie nie do końca obsceniczne przekleństwa, ale wreszcie osiągam swój cel. Staję na kadłubie. Ostrożnie ruszam do przodu. Wystarczy jedno potknięcie, żebym poleciał na spotkanie śmierci. Zresztą śmierć szybko wyszłaby mi naprzeciw. Gdybym tylko znalazł się pod statkiem, zamieniłbym się w obłoczek pary.

Przypinam zaczep do poręczy. Czy zabezpieczenia zaprojektowane do użytku w stanie nieważkości przydadzą się na cokolwiek, jeśli teraz odpadnę? Ten sprzęt nie służy do asekuracji podczas wspinaczki wysokogórskiej. Nie takie jest jego przeznaczenie. Ale lepsze to niż nic.

Docieram do miejsca, w którym zakotwiczony jest łańcuch. Do tego celu służy sporych rozmiarów ksenonitowa płyta o kwadratowym kształcie. Przykleiłem ją do kadłuba, kierując się szczegółowymi instrukcjami Rocky’ego i wygląda na to, że spełniła swoją funkcję. Łańcuch wciąż tu jest.

Opadam na czworaka. Grawitacja obchodzi się ze mną bezlitośnie, kiedy mam na sobie ciężki skafander. Żaden z elementów Orłana nie zachowuje się tak, jak powinien. Przypinam zaczep – prawdopodobnie bezużyteczny – do najbliższej poręczy i odpinam wyciągarkę od pasa.

Łańcuch zwisa pod kątem trzydziestu stopni i niknie w gęstej atmosferze Adrian. Jest dosyć cienki, więc kilometr niżej już znika mi z oczu, ale dzięki danym Rocky’ego wiem, że sięga dziesięć kilometrów w dół, a w zbiorniku na jego końcu kryje się szansa na ocalenie dwóch cywilizacji.

Łańcuch nie ugina się nawet na milimetr, kiedy wpycham pod niego wyciągarkę, ale mogłem się tego spodziewać. Ludzkie mięśnie nie mają dosyć siły, aby poruszyć coś tak ciężkiego.

Przytwierdzam wyciągarkę do płyty. Jej obudowa też jest wykonana z ksenonitu i mam nadzieję, że połączenie dwóch elementów z tak odpornego materiału wytrzyma to, co zaraz nastąpi. Uderzam ją parę razy, żeby się upewnić, czy jest dobrze zamocowana. A potem naciśnięciem guzika uruchamiam silnik.

Z obudowy wysuwa się zębatka, chwyta jedno z ogniw i wciąga łańcuch do środka. W środku układ trybików obraca ogniwo o sto osiemdziesiąt stopni i odpina je od reszty łańcucha.

Ogniwa mają specjalne zapadki, dzięki którym mogliśmy je połączyć bez dodatkowych zabezpieczeń. Jest wręcz nieprawdopodobne, by rozdzieliły się wskutek jakiegoś przypadkowego ruchu. Chyba że dostaną się między trybiki w wyciągarce, które służą właśnie do rozbierania łańcucha. Kiedy ogniwo zostaje odłączone, mechanizm wyrzuca je przez otwór z boku obudowy i zabiera się do kolejnego, powtarzając operację od nowa.

– Wyciągarka działa – mówię przez radio.

– Cieszę się – odpowiada Rocky.

To proste i eleganckie rozwiązanie pozwala nam uniknąć zbędnych problemów. Wyciągarka ma wystarczająco mocny silnik, by podnieść łańcuch. Odpina i wyrzuca zbędne ogniwa, dzięki czemu nie musimy się martwić, co z nimi zrobić. Gdyby podczas operacji dwie części łańcucha zwisały obok siebie, nie uniknęlibyśmy katastrofy. Wyobrażam sobie splątane kabelki słuchawek w skali makro i ogarnia mnie zgroza.

– Kiedy przez wyciągarkę przejdzie dwieście szesnaście ogniw, zwiększ obroty.

– Dobrze.

Nie mam pojęcia, ile ogniw poleciało już w stronę planety na dole. Ale trybiki pracują całkiem sprawnie. Przypuszczam, że odłączają dwa ogniwa na sekundę. Spokojne i bezpieczne tempo na początek. Przyglądam się przez dwie minuty. Tyle powinno wystarczyć.

– Już – mówię przez radio. – Co najmniej dwieście szesnaście przeszło.

– Zwiększ obroty.

Mogłoby się wydawać, że dwa ogniwa na sekundę to niezły wynik, ale wciągnięcie całego łańcucha w takim tempie zajęłoby dwadzieścia siedem godzin. W ogóle nie uśmiecha mi się tkwić tutaj tyle czasu. I nie chcemy balansować tak długo w ryzykownym przechyle na granicy upadku w atmosferę, gdy odrzut systemów wirowych zmaga się z grawitacją Adrian. Przesuwam dźwigienkę do przodu. Teraz odłączone ogniwa wylatują tak szybko, że już nie jestem w stanie ich liczyć, a łańcuch przesuwa się o wiele żwawiej.

– Maksymalne obroty – informuję Rocky’ego. – Wszystko działa prawidłowo.

– Cieszę się.

Z dłonią opartą na dźwigience obserwuję łańcuch. Jeżeli sonda dotrze do wyciągarki w takim tempie, wszystkie nasze wysiłki pójdą na marne. Metalowa kula rozleci się na drobne kawałki, próbka przepadnie i będziemy musieli zrobić nowy łańcuch. A na to nie mam najmniejszej ochoty. Boże, nie potrafiłbym nawet wyrazić słowami, jak bardzo nie mam na to ochoty.

Wytężam wzrok, czujnie wypatrując sondy. Muszę zmagać się z nudą, która wcale nie ułatwia mi zadania. Wiem, że wciągnięcie całego łańcucha zajmie jeszcze sporo czasu, ale muszę być gotowy w każdej chwili.

– Mam silny sygnał nadajnika – mówi Rocky. – Sonda się zbliża. Bądź gotowy.

– Jestem gotowy.

– Bądź bardzo gotowy.

– Jestem bardzo gotowy. Bądź spokojny.

– Ja jestem. Ty bądź spokojny.

– Nie, to ty… czekaj. Widzę ją!

Końcówka łańcucha z przymocowaną sondą pędzi w moją stronę. Przestawiam dźwignię, zmniejszając obroty, i metalowa kula wędruje w górę coraz wolniej. Kiedy wreszcie jest tak blisko, że mogę jej dosięgnąć, zatrzymuję wyciągarkę. Zamiast chwytać kulę przez grube rękawice, z których mogłaby się wyśliznąć, łapię ostatnie ogniwa i uwalniam je z trybików. Potem przypinam łańcuch do pasa, ale wciąż trzymam go kurczowo w dłoni. Wolę nie ryzykować.

– I co, pytam?

– Mam sondę. Wracam.

– Cieszę się! Wspaniale, wspaniale, wspaniale!

– Będziesz się cieszył, kiedy wejdę do środka!

– Rozumiem.

Robię dwa kroki i niespodziewany wstrząs zwala mnie z nóg. Upadam na kadłub i kurczowo chwytam się poręczy.

– Co to, kurczę, było?

– Nie wiem. Statek się poruszył. Nagle.

Czuję kolejne szarpnięcie i tym razem kadłub zaczyna powoli się osuwać.

– Coś złego dzieje się z odrzutem! – mówię, patrząc na unoszący się horyzont.

– Wracaj szybko, szybko, szybko!

Hail Mary nie utrzymuje już stałej pozycji. Nachyla się do przodu. Coś takiego w ogóle nie powinno się wydarzyć.

Idę w stronę śluzy, łapiąc się kolejnych uchwytów. Nie mam czasu na przypinanie zaczepu przy każdym kroku. Pozostaje mi nadzieja, że nie spadnę.

Przy kolejnym wstrząsie kadłub znów gwałtownie się obniża i ucieka lekko w bok. Upadam na plecy, ale nie wypuszczam z ręki łańcucha z bezcenną próbką na końcu. Co się dzieje? Nie mam teraz czasu zastanawiać się nad odpowiedzią. Muszę jak najszybciej dostać się z powrotem do środka, zanim statek jeszcze bardziej przechyli się na bok i zrzuci mnie w otchłań.

Pełznę po kadłubie, zaciskając dłonie na kolejnych uchwytach. W końcu docieram do włazu. Dzięki Bogu, mimo przechyłu otwór wciąż jeszcze jest zwrócony ku górze. Przyciskam sondę do piersi i nurkuję do wnętrza śluzy. Ląduję na głowie, ale na szczęście hełm Orłana jest bardzo solidny. Niezdarnie wstaję i zatrzaskuję klapę włazu. Parę minut później pośpiesznie wydostaję się ze skafandra. Na razie zostawiam sondę na podłodze śluzy. Najpierw muszę się dowiedzieć, co dzieje się ze statkiem.

Wpadam do kokpitu. Rocky trzyma kamerę wymierzoną w konsolę sterowniczą i obserwuje swój przestrzenny monitor.

– Ekrany migają! – woła do mnie, przekrzykując hałas. – Różne kolory!

Z dołu dobiega głośny jęk metalu, który zdaje się protestować, ustępując pod naporem ogromnej siły. Myślę, że to kadłub.

Siadam w fotelu. Nie zawracam sobie głowy zapinaniem pasa.

– Gdzie jest źródło tego dźwięku?

– Wszędzie – odpowiada Rocky. – Ale najgłośniejszy jest segment kadłuba po prawej na wysokości dormitorium. Wygina się do środka.

– Jakaś siła rozrywa statek. To musi być grawitacja.

– Na pewno.

Jednak nie jestem do końca przekonany. Hail Mary została zaprojektowana z myślą o wielkich przeciążeniach. Przez cztery lata osiągała przyspieszenie 1,5 g. Bez problemu powinna wytrzymać podobną siłę. Coś tu się nie zgadza.

– Mamy próbkę – dodaje Rocky. – Możemy lecieć.

– Tak, wynośmy się stąd!

Sięgam do monitora i przesuwam do oporu kontrolki systemów wirowych. Jeśli zajdzie taka konieczność, Hail Mary może osiągnąć przyspieszenie 2 g. A nie ulega wątpliwości, że zaszła taka konieczność.

Statek gwałtownie wyrywa się naprzód. Nie jest to zgrabny i dobrze wyważony manewr. To nic innego jak paniczna ucieczka.

Skutecznym sposobem na przezwyciężenie grawitacji jest wykorzystanie efektu Obertha. Staram się zachować tor lotu w miarę równoległy do powierzchni planety. Nie chcę oddalać się od Adrian, a tylko wprowadzić statek na stabilną orbitę, na której będzie mógł się utrzymać bez pomocy silników. Zależy mi na prędkości, a nie na odległości.

Systemy wirowe muszą pracować z pełną mocą przez dziesięć minut, żebyśmy osiągnęli prędkość dwunastu kilometrów na sekundę, która pozwoli nam utrzymać się na orbicie. Wystarczy unieść nieco dziób ponad linię horyzontu i porządnie się rozpędzić.

Przynajmniej taki mam zamiar. Ale dzieje się coś zupełnie innego. Hail Mary wciąż leci po łukowatym torze i znosi ją w bok. Co się mogło stać?

– Coś nie gra – mówię. – Statek szwankuje.

Mój przyjaciel bez trudu zachowuje stabilną pozycję, trzymając się uchwytów. Jest kilka razy silniejszy ode mnie.

– Uszkodzenie silnika, pytam? Za duża temperatura z Adrian.

– Całkiem możliwe.

Sprawdzam konsolę nawigacyjną. Nabieramy prędkości. Przynajmniej tyle.

– Kadłub wygina się w dużym pomieszczeniu poniżej dormitorium – informuje mnie Rocky.

– Co? Nie ma nic poniżej… aha!

Swoim zmysłem podobnym do sonaru Rocky ogarnia cały statek, nie tylko sam moduł załogi. A zatem kiedy mówi o dużym pomieszczeniu poniżej dormitorium, ma na myśli sekcję materiałów pędnych.

O rany.

– Wyłączysz silniki, pytam?

– Lecimy jeszcze zbyt wolno. Spadniemy do atmosfery.

– Rozumiem. Miejmy nadzieję.

– Tak.

To wszystko, co nam teraz pozostaje. Nadzieja, że Hail Mary nie rozleci się na kawałki, zanim wejdziemy na orbitę. Przez kilka kolejnych minut przeżywam najsilniejsze napięcie w swoim życiu. A muszę przyznać, że w ciągu ostatnich tygodni nie brakowało mi chwil pełnych napięcia. Kadłub nadal wydaje przerażające odgłosy, ale najwyraźniej mocno się trzyma, skoro jeszcze żyjemy. Wreszcie po dziesięciu minutach, które wydają się wiecznością, osiągamy prędkość, która pozwala nam utrzymać się na orbicie.

– Rozpędziliśmy się – mówię. – Wyłączam silniki.

Cofam do zera suwaki systemów wirowych i z westchnieniem ulgi wyciągam się na fotelu. Moja głowa opada na zagłówek. Teraz możemy bez pośpiechu sprawdzić, co się stało. Nie ma potrzeby uruchamiania silników, dopóki…

Chwileczkę.

Moja głowa opada na zagłówek. Opadła. Wyciągam ręce przed siebie i rozluźniam mięśnie. Siła ciążenia ściąga je w dół i trochę w lewo.

– Hmmm…

– Tu jeszcze jest grawitacja – odzywa się Rocky, wyrażając na głos moje spostrzeżenie.

Spoglądam na konsolę nawigacyjną. Mamy prawidłową prędkość. Krążymy po orbicie Adrian. Cóż, jest krzywa jak nieszczęście – jej apocentrum znajduje się dwa tysiące kilometrów dalej od powierzchni planety niż perycentrum – ale to orbita. I utrzymujemy się na niej.

Jeszcze raz sprawdzam panel systemów wirowych. Wszystkie trzy suwaki są ustawione na zero. Silniki w ogóle nie wytwarzają ciągu. Wchodzę w panel diagnostyczny, żeby się upewnić, że każdy z tysiąca dziewięciu obrotowych trójkątów rozmieszczonych w dyszach jest nieruchomy. Żaden się nie obraca.

Ponownie unoszę i opuszczam rękę, która opada w taki sam dziwny sposób. W dół i w lewo. Rocky powtarza moje doświadczenie.

– Grawitacja Adrian, pytam?

Drapię się w głowę.

– Nie – mówię. – Jesteśmy na orbicie.

– Silniki, pytam?

– Nie, wszystkie są wyłączone. W ogóle nie ma odrzutu.

Znów opuszczam rękę i tym razem uderzam się mocno w podłokietnik.

– Au! – krzyczę z bólu i potrząsam stłuczoną dłonią.

Potem powtarzam eksperyment. Teraz widzę, że ręka opada szybciej. To dlatego uderzenie było takie bolesne.

Rocky wyjmuje kilka narzędzi z zasobników na pasie i upuszcza je jedno po drugim.

– Grawitacja się nasila – mówi.

– To bez sensu!

Spoglądam na panel nawigacyjny. Nasza prędkość znacznie wzrosła od czasu, gdy ostatnio sprawdzałem odczyty.

– Poruszamy się coraz szybciej.

– To muszą być silniki. Nie ma innego wytłumaczenia.

– Niemożliwe – odpowiadam. – Systemy wirowe są wyłączone. Nic nie może nas napędzać.

– Ale siła rośnie – zauważa Rocky.

– Racja.

Zaczynam odczuwać trudności z oddychaniem. Sądząc po przeciążeniu, nasze przyspieszenie musi być dużo większe niż 2 g. Sytuacja wymyka się spod kontroli. Kosztem ogromnego wysiłku sięgam do monitora i zaczynam przeglądać panele. Nawigacja. Petrovascope. Kamery zewnętrzne. System podtrzymywania życia. Każdy z nich wygląda całkiem normalnie. W końcu dochodzę do panelu z etykietą Konstrukcja.

Nigdy wcześniej nie zwracałem na niego szczególnej uwagi. Przedstawia tylko szarą sylwetkę Hail Mary. Ale w tej chwili po raz pierwszy zauważam na nim coś interesującego.

Na zbiorniku paliwa po lewej stronie statku widnieje czerwona nieregularna plama. Czyżby to było uszkodzenie kadłuba? Całkiem możliwe. Zbiorniki paliwa znajdują się na zewnątrz powłoki hermetycznej. Nawet gdyby któryś z nich był dziurawy, ciśnienie w środku nie uległoby zmianie.

– Mamy dziurę w kadłubie – mówię.

Z wysiłkiem wracam do panelu kamer zewnętrznych. Rocky obserwuje obraz z mojego ekranu na swoim trójwymiarowym monitorze. Porusza się lekko – ogromne przeciążenie nie sprawia mu najmniejszych trudności.

Obracam obiektyw, wypatrując uszkodzenia, aż w końcu zauważam olbrzymią dziurę po lewej stronie kadłuba. Jest długa na jakieś dwadzieścia metrów i szeroka na dziesięć. Jej brzegi nie pozostawiają wątpliwości co do przyczyny uszkodzenia – kadłub się stopił.

Winne jest rozgrzane do czerwoności powietrze. Nie eksplozja, ale promieniowanie podczerwone, które odbijało się od górnej warstwy atmosfery Adrian. Komputer pokładowy próbował mnie ostrzec, że statek za bardzo się nagrzewa. Nie powinienem był go ignorować. Myślałem, że kadłub nie może się stopić. Przecież ma izolację termiczną w postaci astrofagów! Ale oczywiście byłem w błędzie. Nawet jeżeli astrofagi idealnie absorbują energię cieplną – a co do tego nie można mieć wątpliwości – to ciepło musiało do nich dotrzeć przez warstwę metalu. Ale zanim to się stało, powłoka kadłuba osiągnęła temperaturę topnienia i astrofagi na niewiele się zdały.

– Potwierdzam – mówię. – Dziura w kadłubie. Lewy zbiornik paliwa.

– Ale skąd odrzut, pytam?

Nagle wszystko staje się jasne.

– O cholera! Zbiornik jest dziurawy, więc astrofagi zobaczyły Adrian! Moje paliwo migruje do strefy lęgowej!

– Źle, źle, źle!

Właśnie to jest źródło odrzutu. Tryliony jurnych mikroorganizmów gotowych do rozmnażania, które zobaczyły przez dziurę wypaloną w ścianie zbiornika nie tylko widmo emisyjne dwutlenku węgla, ale ojczyznę swoich przodków. Planetę stanowiącą cel ich międzygwiezdnej wędrówki, do której przygotowywały się przez miliardy lat ewolucji.

Każda warstwa astrofagów, odlatując w stronę Adrian, odsłania kolejną. Siła odrzutu, dzięki której wydostają się na zewnątrz, napędza również statek. Na szczęście pozostałe astrofagi czekające w zbiorniku na swoją kolej absorbują energię cieplną. Ale tym samym przyjmują również pęd.

Jednak taki stan jest bardzo chwiejny. W zbiorniku trwa niekontrolowana kipiąca eksplozja, która w każdej chwili może nabrać większego rozmachu i zamienić Hail Mary w kulę ognia. Muszę to powstrzymać.

Wiem, że mogę odrzucić zbiorniki paliwa! Widziałem tę funkcję pierwszego dnia, kiedy poznawałem tajniki przedziału sterowania. Tylko gdzie jej teraz szukać…?

Muszę zebrać wszystkie siły, żeby unieść rękę i sięgnąć do monitora, ale udaje mi się otworzyć panel Astrofagi. Widnieje na nim plan statku i dziewięć prostokątów odpowiadających poszczególnym zbiornikom paliwa. Nie mam czasu, żeby sprawdzić, który z nich jest przypisany do uszkodzonego zbiornika. Stękając z wysiłku, wyciągam rękę i naciskam ten, który wydaje mi się odpowiedni.

– Odrzucam… dziurawy… zbiornik… – mówię przez zaciśnięte zęby.

– Tak, tak, tak! – woła Rocky, dodając mi otuchy.

Na monitorze wyskakuje komunikat: „Astrofagi: 112,079 kg”. Obok pojawia się przycisk z napisem „Odrzuć”. Naciskam go. Komputer prosi o potwierdzenie komendy. Potwierdzam.

Nagły zryw szarpie mnie w bok. Nawet Rocky nie jest w stanie utrzymać się na miejscu. Uderza o ścianę swojej kopuły, ale szybko odzyskuje równowagę i zaciska wszystkie pięć dłoni na uchwytach.

Metaliczny jęk kadłuba stał się jeszcze głośniejszy. Przeciążenie nie ustało i teraz widzę wszystko jak przez mgłę. Fotel pilota zaczyna się wyginać. Czuję, że zaraz stracę przytomność, więc prawdopodobnie osiągamy przyspieszenie większe niż 6 g.

– Nadal jest odrzut – mówi Rocky drżącym głosem.

Nie potrafię mu odpowiedzieć. W ogóle nie mogę wydobyć z siebie głosu.

Jestem pewien, że zbiornik, który odrzuciłem, znajdował się w uszkodzonej części kadłuba. Ale widocznie nie tylko on ucierpiał z powodu gorąca. Nie ma czasu na błahostki. Za kilka sekund przeciążenie będzie tak duże, że w ogóle nie zdołam sięgnąć do ekranu. Jeżeli jeszcze jeden zbiornik uległ uszkodzeniu, musiał znajdować się tuż obok. Ale do zbiornika, którego właśnie się pozbyłem, przylegały dwa inne. Wybieram jeden na chybił trafił. Pięćdziesiąt procent szans, że to ten. Nadludzkim wysiłkiem stukam w ikonkę, wybieram polecenie „Odrzuć” i potwierdzam.

Kolejny wstrząs miota mną jak szmacianą lalką. Kątem oka widzę, jak Rocky zwinięty w kłębek odbija się od ścian, zostawiając srebrzyste ślady krwi w miejscu każdego zderzenia. Przeciążenie jest jeszcze silniejsze, tylko że… teraz działa w przeciwnym kierunku. Potężna siła zamiast wgniatać moje ciało w fotel, teraz wyrywa mnie z niego i przyciska do pasów.

Niespodziewanie ożywa ekran trybu wirówki, na którym zaczyna mrugać komunikat: „Przekroczona norma siły odśrodkowej”.

– Opszszs… – mamroczę.

Chciałem powiedzieć „O Boże”, ale nie mogę nabrać powietrza w płuca.

Astrofagi, które z impetem uciekały w przestrzeń kosmiczną, nie poruszały się równolegle do osi podłużnej statku, tylko pod kątem, obracając nami jak bączkiem. A eksplozje ładunków, które oddzieliły uszkodzone zbiorniki, prawdopodobnie tylko pogorszyły sprawę.

Cóż, przynajmniej powstrzymałem wyciek paliwa. Na statek nie oddziałuje już niekontrolowane przyspieszenie. Teraz muszę tylko poradzić sobie z ruchem obrotowym. Udaje mi się złapać oddech. Chociaż siła odśrodkowa nie jest tak potężna, jak siła odrzutu, wciąż mocno daje mi się we znaki. Ale przynajmniej teraz ciągnie moje ręce w stronę konsoli, zamiast odpychać.

Jeżeli znów uruchomię systemy wirowe, może uda mi się przerwać…

Nagle mój fotel odrywa się od podłogi. Słyszę, jak z trzaskiem puszczają mocowania i lecę do przodu wciąż przypięty pasami do metalowego siedziska, które przygniata mnie do pulpitu sterowniczego.

W warunkach normalnej grawitacji fotel prawdopodobnie waży niewiele, może dwadzieścia kilogramów. Ale teraz czuję się, jakbym miał na plecach betonowy blok. Nie mogę oddychać. I właśnie w tym tkwi cały problem. Ciężar fotela jest tak wielki, że nie jestem w stanie nabrać powietrza w płuca. Kręci mi się w głowie.

Fachowo to się nazywa asfiksja mechaniczna. Właśnie tak boa dusiciel zabija swoje ofiary. Cóż za dziwne myśli przychodzą mi do głowy w ostatnich chwilach życia.

Wybacz, Ziemio, myślę. To o wiele bardziej stosowna refleksja na pożegnanie.

Moje płuca są pełne dwutlenku węgla. Wpadam w panikę. Jednak przypływ adrenaliny nie daje mi siły potrzebnej do ucieczki, a jedynie pozwala zachować przytomność, żebym mógł doświadczać umierania ze wszystkimi szczegółami.

Dzięki, kochane nadnercza.

Konstrukcja statku przestała wydawać przeraźliwe jęki. Prawdopodobnie to, co miało pęknąć, już pękło, a cała reszta wytrzymuje obciążenie.

Łzawią mi oczy. Czuję pieczenie pod powiekami. Dlaczego? Czyżbym płakał? Zawiodłem całą ludzkość i mój gatunek jest skazany na wyginięcie. Trudno o lepszy powód do płaczu. Ale to nie emocje doprowadziły mnie do łez. To ból. Zaczyna boleć mnie nos, i to nie od ucisku czy jakiegoś urazu. Przyczyna tkwi w środku. Coś wypala moją śluzówkę. Pewnie w laboratorium rozlała się jakaś żrąca substancja. Raczej nie byłbym zachwycony jej wonią, ale i tak nie mogę oddychać.

A potem ni stąd, ni zowąd znów biorę oddech jak gdyby nigdy nic! Nie mam pojęcia, jak to możliwe, ale łapczywie wciągam powietrze i… natychmiast zanoszę się gwałtownym kaszlem. Amoniak. Wszędzie amoniak. Dławię się. Moje płuca płoną żywym ogniem, a z oczu leją się łzy. Nagle dociera do mnie inna woń.

Dym.

Obracam się i widzę Rocky’ego. Ale nie przez ksenonitową ścianę kopuły. Rocky jest w przedziale sterowniczym. Przeciął pasy i właśnie odkłada na bok fotel, który mnie przygniatał. Stoi nade mną na chwiejnych nogach. Z odległości kilku centymetrów czuję promieniujące od niego ciepło. Ze szczelin na jego grzbiecie sączy się dym. Uginają się pod nim kolana i zwala się na pulpit, niszcząc jeden z monitorów. Ciekłokrystaliczny ekran czernieje, a stopiona plastikowa ramka zamienia się w bezkształtną masę. Nad włazem prowadzącym do laboratorium unosi się dym.

– Rocky! Coś ty narobił?

Ten wariat użył śluzy w dormitorium i przeszedł na moją stronę. Żeby mnie uratować. A teraz przypłaci to życiem.

Rocky dygoce i podkurcza ręce pod siebie.

– Ocal… Ziemię… ocal… Erid… – mówi drżącym głosem, a potem nieruchomieje.

– Rocky! – Bez zastanowienia chwytam jego karapaks i gwałtownie cofam poparzone ręce. – Rocky… nie…

Ale mój przyjaciel już nie reaguje.

ROZDZIAŁ 20

Ciało Rocky’ego nagrzewa całe pomieszczenie. Siła odśrodkowa jest tak ogromna, że ledwie mogę się poruszać. Stękając z wysiłku, odpycham się od zniszczonego monitora i sięgam do konsoli. Staram się nie wykonywać zbyt dużo ruchów naraz. Muszę oszczędzać siły.

Przesuwam palcem po jednym z ekranów na pulpicie sterowniczym i dotykam ikony wyboru paneli. Mam tylko jedną szansę.

Pamiętam układ kontrolek na panelu nawigacyjnym. W sekcji sterowania ręcznego znajduje się przycisk, który służy do wyprowadzania statku z ruchu wirowego. Kusi mnie, żeby go teraz użyć, ale nie mogę ryzykować. Sekcja materiałów pędnych jest otwarta – odrzuciłem dwa zbiorniki – i nie mam pojęcia, czy statek doznał jakichś innych uszkodzeń. Na razie nie chcę uruchamiać systemów wirowych, nawet małych silników manewrowych, dzięki którym mógłbym odzyskać kontrolę nad Hail Mary.

Otwieram interfejs wirówki. Ekran mruga na biało i czerwono, wciąż informując mnie o niekontrolowanym ruchu obrotowym. Wyłączam komunikat i wchodzę w tryb ręczny. Muszę odrzucić kilka ostrzeżeń typu „hej, nie rób tego”, ale w końcu docieram do panelu sterowania zespołami linowymi. Ustawiam prędkość obrotów na maksimum.

Wnętrze kokpitu zaczyna się kręcić i przechylać pod dziwnymi kątami. Moje oczy i błędnik niezbyt dobrze to przyjmują. Wszystko dlatego, że moduł załogi oddziela się od reszty statku, a ja siedząc w przedziale sterowniczym, doświadczam nieprzyjemnych efektów tego manewru. Jednak w takich sytuacjach logika na niewiele się przydaje. Obracam głowę w stronę ściany i wymiotuję.

Po kilku sekundach siła odśrodkowa znacząco maleje. Staje się o wiele bardziej znośna. Jej wartość spada poniżej 1 g. A wszystko to dzięki magicznym prawom fizyki.

Siła bezwładności działająca w wirówce jest odwrotnie proporcjonalna do kwadratu promienia wodzącego. Rozwijając zylonowe liny na całą długość, zwiększyłem promień z około dwudziestu metrów, czyli połowy długości statku, do siedemdziesięciu pięciu, bo tyle wynosi odległość między przedziałem sterowania a środkiem masy. Nie wiem, z jak wielką siłą miałem do czynienia wcześniej, ale teraz jest czternaście razy mniejsza. Już nie przyciska mnie do pulpitu sterowniczego, o który wciąż się opieram. Na wyczucie oceniam, że ma wartość zbliżoną do połowy ziemskiej grawitacji. Znów mogę swobodnie oddychać.

Wszystko jest odwrócone do góry nogami. Uruchomiłem wirówkę w trybie ręcznym, więc komputer zrobił tylko to, czego od niego zażądałem – rozwinął liny. Natomiast nie obrócił modułu załogi, dlatego siła odśrodkowa odpycha wszystko w kierunku dzioba. Laboratorium jest teraz „nade mną”, a dormitorium mieści się na jeszcze wyższym piętrze. Nawet nie wiem, gdzie w interfejsie znajdują się kontrolki, za pomocą których mógłbym zmienić ten stan rzeczy, i nie mam czasu ich szukać. Na razie muszę działać w świecie stojącym na głowie.

Podchodzę do śluzy i otwieram właz. W środku panuje straszliwy bałagan, ale nie przejmuję się tym. Rozprostowuję zwinięty w kłębek skafander i odczepiam rękawice. Nakładam je i wracam do kokpitu. Staję na konsoli sterowniczej, która obecnie jest „na dole” – mam nadzieję, że będąc lżejszy o połowę, nie wyrządzę zbyt wielu szkód – pochylam się nad Rockym, chwytam jego karapaks z obu stron i podnoszę.

Dobry Boże.

Odkładam z powrotem ciało mojego przyjaciela. Jeżeli będę próbował go przenieść w taki sposób, moje kręgi tego nie wytrzymają. A jednak udało mi się go dźwignąć, chociaż tylko na chwilę. Miałem wrażenie, że waży ze dwieście funtów. Na szczęście sztuczna grawitacja jest o połowę mniejsza. W normalnych warunkach musiałbym się zmagać z dwa razy większym ciężarem.

Wygląda na to, że będę potrzebował czegoś więcej oprócz moich rąk.

Zdejmuję rękawice, po czym jeszcze raz zaglądam do zawalonej gratami śluzy, z której wygrzebuję dwie taśmy asekuracyjne. Opasuję nimi korpus Rocky’ego, a potem przewieszam je sobie przez ramiona i spinam pod pachami. Kiedy kończę przygotowania, mam poparzone przedramiona w kilku miejscach, ale tym będę martwił się później.

Nie jest mi wygodnie i z całą pewnością nie wyglądam elegancko, ale mam wolne ręce, a nogi biorą na siebie cały ciężar.

Sięgam przez właz prowadzący do laboratorium i chwytam pierwszy szczebel. Z początku idzie opornie. W przedziale sterowniczym nie ma drabiny. Bo i po co? Nikt nie przewidział, że sztuczna grawitacja na pokładzie Hail Mary będzie skierowana w przeciwnym kierunku.

Moje ramiona przeszywa nieznośny ból. Nie niosę wygodnego plecaka z prawidłowo rozłożonym obciążeniem. Dźwigam dwieście funtów zawieszone na cienkich paskach, które wrzynają mi się w skórę. Mogę mieć tylko nadzieję, że nylonowe taśmy nie roztopią się pod wpływem temperatury ciała Rocky’ego.

Postękując i wykrzywiając twarz z wysiłku, podciągam się szczebelek za szczebelkiem, aż w końcu opieram stopy na krawędzi włazu i winduję Rocky’ego do góry.

Laboratorium jest w koszmarnym stanie. Na suficie piętrzą się sterty różnych przedmiotów. Tylko stół i krzesła nadal tkwią na swoim miejscu, bo są przymocowane do podłogi. I na szczęście większość bardziej delikatnych sprzętów również. Jednak żadne z tych precyzyjnych urządzeń nie zostało zabezpieczone przed silnymi wstrząsami i ogromnym przeciążeniem. Zastanawiam się, jak wiele z nich już nie nadaje się do użytku.

Ponieważ zbliżam się do środka wirówki, grawitacja jest tutaj nieco słabsza. Z każdym krokiem w górę będzie mi lżej.

Odgarniam nogą zwały sprzętu laboratoryjnego i kontynuuję wspinaczkę. Chociaż siła odśrodkowa stopniowo maleje, wciąż zaciskam zęby z bólu. W końcu dotykam głową podłogi laboratorium i wtedy wyciągam nogę w stronę stołu. Staję na spodniej części blatu i zgięty wpół przesuwam się bokiem w stronę włazu, przytrzymując się rękami ściany. Potem opieram kolano na biegnącym obok ksenonitowym tunelu i gdy właz znajduje się nad moją głową, prostuję się i kładę łokcie na suficie dormitorium. Przeciskam się na drugą stronę i znów zapieram się nogami, żeby wciągnąć Rocky’ego na górę.

Ledwie mieścimy się obaj w mojej strefie. Strefa Rocky’ego zamieniła się w pobojowisko, podobnie jak laboratorium. Jego podręczny warsztat nie był zabezpieczony i teraz wszystkie narzędzia leżą rozrzucone na suficie.

Wspinam się na moje łóżko, które jest zawieszone na ruchomych sworzniach i obróciło się materacem w stronę podłogi. Teraz może posłużyć jako platforma, z której będzie mi łatwiej sięgnąć do śluzy w ksenonitowej przegrodzie. Drzwi śluzy po mojej stronie są otwarte. Tędy mój przyjaciel opuścił swoją enklawę i pośpieszył mi na pomoc.

– Dlaczego to zrobiłeś? – pytam zrzędliwym tonem.

Przecież mógł pozwolić mi umrzeć. Właściwie powinien tak zrobić. Przeciążenie nie stanowiło dla niego problemu. Mógł bez pośpiechu skonstruować jakiś genialny wynalazek, który pozwoliłby mu odzyskać kontrolę nad statkiem. Tak, wiem, uratował mnie, bo był porządnym facetem, ale tu nie chodzi o nas. Miał za zadanie ratować Erid. Dlaczego zaryzykował dla mnie życie i swoją misję?

Drzwi śluzy nie sięgają do sufitu, więc muszę się trochę nagimnastykować. Przeskakuję z łóżka do ksenonitowej komory, a potem wciągam Rocky’ego do środka na pasach. Kiedy gramolę się z powrotem na zewnątrz, zauważam panel sterujący śluzy. A raczej to, co z niego zostało.

– O nie! – krzyczę.

Każdy z nas miał do dyspozycji osobną skrzyneczkę z przyciskami, za pomocą których w razie potrzeby mógł uruchomić śluzę, jednak ta po mojej stronie uległa zniszczeniu – prawdopodobnie wskutek zderzenia z jakimś przedmiotem latającym po pomieszczeniu podczas całego tego zamieszania.

Muszę umieścić Rocky’ego z powrotem w jego naturalnym środowisku. Tylko jak to zrobić? Mam pewien pomysł, chociaż trudno go uznać za dobry. We wnętrzu komory znajduje się zawór bezpieczeństwa, przez który można wpuścić do śluzy eridiańskie powietrze. Jest przeznaczony do użycia tylko w szczególnych okolicznościach.

Oczywiście strefa Rocky’ego jest dla mnie niedostępna. Nie przeżyłbym w jego świecie nawet ubrany w skafander, który nie uchroniłby mnie przed olbrzymim ciśnieniem. Za to Rocky może przechodzić na moją stronę w swojej prowizorycznej kopule ochronnej. Dlatego na wypadek sytuacji awaryjnych, gdyby musiał samodzielnie przejść przez śluzę, w komorze umieszczony jest zawór. Ma formę dużej żelaznej dźwigni, którą łatwo można poruszać za pomocą magnesów z wnętrza ksenonitowej kopuły.

Spoglądam na zawór, a potem na otwarte drzwi śluzy z kołowrotem zamka. Następnie znów przenoszę wzrok na zawór i znów na drzwi.

Napinam mięśnie i w myślach liczę do trzech. Potem szarpię dźwignię i odskakuję do tyłu.

Silny strumień gorącego amoniaku tryska do komory i wylewa się do dormitorium. Zatrzaskuję drzwi i obracam kołowrót do oporu. Słyszę dobiegający z wnętrza śluzy syk, ale niczego nie widzę. I nie wiem, czy jeszcze kiedykolwiek coś zobaczę.

Oczy pieką mnie tak bardzo, jakby stanęły w płomieniach. Mam wrażenie, że moje płuca wypełnia rozżarzona lawa. Nie czuję skóry po lewej stronie ciała. A mój nos… Lepiej nie mówić. Smród jest tak potężny, że zmysł powonienia odmawia mi posłuszeństwa. Mam zaciśnięte gardło. Mój organizm nie chce mieć nic wspólnego z amoniakiem.

– Komputerze… – charczę. – Pomocy!

Wszystko tak mnie boli, że mam ochotę umrzeć. Wspinam się na łóżko.

– Rozległe obrażenia – odzywa się komputer. – Obfita wydzielina z oczu. Krew na ustach. Oparzenia drugiego stopnia. Niewydolność oddechowa. Konieczne zabiegi: intubacja.

Mechaniczne ręce, którym działanie w odwróconej pozycji na szczęście nie sprawia trudności, chwytają mnie i brutalnie wpychają mi coś do gardła. Czuję wymiociny na zdrowej ręce.

– Podano kroplówkę i środek uspokajający – melduje komputer.

Chwilę później zasypiam jak dziecko.

Kiedy odzyskuję przytomność, mam maskę tlenową na twarzy i wenflon w prawej ręce. Lewa jest zabandażowana od nadgarstka po ramię. Boli jak wszyscy diabli.

Wszystko inne też boli. Zwłaszcza oczy. Ale przynajmniej widzę. To dobry znak.

– Jak długo spałem? – pytam chrapliwym głosem.

– Pacjent był nieprzytomny sześć godzin i siedemnaście minut – odpowiada komputer.

Biorę głęboki oddech. Czuję się, jakbym miał w płucach smołę. To pewnie flegma albo jakiś inny szlam. Zerkam w stronę śluzy. Rocky leży w tym samym miejscu, w którym go zostawiłem.

Jak mogę rozpoznać, czy Eridianin nie żyje? Kiedy Rocky zasypiał, ogarniał go całkowity bezruch. Ale prawdopodobnie takie same objawy występują w przypadku śmierci.

Zauważam pulsoksymetr na palcu wskazującym prawej dłoni.

– Jaki mam poziom saturacji? – pytam komputera.

– Dziewięćdziesiąt jeden procent.

– Musi wystarczyć.

Zdejmuję maskę tlenową i siadam na łóżku. Zabandażowana ręka piecze przy każdym ruchu. Prostuję i zaciskam lewą dłoń. Jest sprawna, tylko mięśnie są trochę obolałe.

Uderzył mnie gwałtowny podmuch gorącego amoniaku pod wysokim ciśnieniem. Prawdopodobnie doznałem oparzeń chemicznych płuc i oczu. I oparzenia termicznego ręki. Lewa strona mojego ciała wzięła na siebie cały impet. Dwadzieścia dziewięć atmosfer i dwieście dziesięć stopni Celsjusza – czyli ponad czterysta stopni Fahrenheita. Pewnie tak samo działa granat.

Swoją drogą od sześciu godzin nikt nie pilnował sterów i tylko szczęśliwym zrządzeniem losu nie weszliśmy w atmosferę Adrian. Albo krążymy po orbicie, albo znaleźliśmy się poza zasięgiem jej grawitacji. Kręcę głową z niedowierzaniem. To wprost niepojęte, jaka moc drzemie w zbiornikach paliwa Hail Mary. Żebym nawet nie wiedział, czy wciąż jestem w pobliżu planety… Niesamowite.

Mam szczęście, że żyję. Inaczej nie można tego ująć. Wszystko, co będę robił od tej pory, powinienem traktować jako dar od wszechświata. Zeskakuję z łóżka i staję przed śluzą. Sztuczna siła ciążenia nadal ma wartość połowy ziemskiej grawitacji i nadal wszystko jest odwrócone do góry nogami.

Co mogę zrobić dla Rocky’ego?

Siadam naprzeciwko niego i dotykam ksenonitowej ściany. Zaraz potem cofam rękę, kiedy uświadamiam sobie, że mój gest jest zbyt melodramatyczny.

Poznałem tylko podstawy eridiańskiej biologii. Moja wiedza jest zbyt skromna, bym mógł się uważać za lekarza. Włączam tablet i zaczynam przeglądać pliki tekstowe. Nie pamiętam wszystkiego, co opowiadał mi Rocky, ale przynajmniej mam dokładne notatki.

W razie ciężkich obrażeń eridiański organizm wyłącza się i próbuje zażegnać kryzys. Mam nadzieję, że ekipy naprawcze komórek w jego układzie krwionośnym pracują teraz pełną parą. I mam nadzieję, że wiedzą, jak sobie poradzić z uszkodzeniami, które powstały wskutek drastycznego spadku ciśnienia, zbyt wysokiego stężenia tlenu i znacznego obniżenia temperatury.

Odrzucam ponure myśli i wracam do notatek.

– O, mam!

W końcu natrafiam na to, czego szukałem. Naczynia włosowate, które biegną przez szczeliny chłodzące w jego karapaksie, są zbudowane z odtlenionych stopów metali. Krąży w nich rtęć utrzymująca temperaturę otoczenia, a z zewnątrz opływa je strumień powietrza. W pozbawionej tlenu eridiańskiej atmosferze jest to doskonały system chłodzący. W ziemskiej atmosferze to przepis na katastrofę.

Rozgrzane do bardzo wysokiej temperatury cieniutkie jak ludzki włos metalowe rurki w kontakcie z tlenem zaczęły płonąć. Stąd wziął się dym, których buchał ze szczelin na grzbiecie Rocky’ego. Jego układ chłodzenia dosłownie stanął w ogniu.

Rany boskie…

Cały ten narząd musi być teraz zapchany sadzą i różnymi produktami spalania. A naczynia krwionośne pewnie pokryły się tlenkami, które utrudniają przewodnictwo cieplne. Psiakość, tlenki są dobrymi izolatorami. To najgorsze, co mogło się stać.

No cóż… Jeśli Rocky umarł, nie mogę już bardziej mu zaszkodzić. Ale jeśli żyje, muszę jakoś mu pomóc. Nie widzę powodu, aby nie spróbować.

Tylko co mogę zrobić?

Ogromne różnice ciśnienia. Skoki temperatur. Tyle różnych mieszanek powietrza. Muszę je wszystkie na bieżąco kontrolować. Moje środowisko, środowisko Rocky’ego, a teraz również środowisko strefy lęgowej astrofagów.

Ale postanawiam zacząć od grawitacji. Mam już dosyć wczuwania się w role bohaterów Tragedii Posejdona. Najwyższy czas przywrócić statek do normalnej pozycji.

Schodzę z powrotem do kokpitu. Główny monitor jest zniszczony, ale pozostałe działają bez zarzutu. Zresztą mogę ich wszystkich używać wymiennie. Zamontuję na jego miejscu sprawny ekran, kiedy znajdę trochę czasu.

Otwieram interfejs wirówki i zaczynam przeglądać różne funkcje. W końcu znajduję tryb ręcznego obracania modułu załogi. Musiałem przejść przez kilka innych opcji, zanim na niego natrafiłem. Dobrze, że nie próbowałem go szukać wcześniej, kiedy sytuacja była krytyczna.

Wydaję polecenie komputerowi i moduł załogi zaczyna się obracać. Bardzo powoli, bo ustawiłem tempo na jeden stopień na sekundę. Słyszę dobiegające z laboratorium stuki, brzęki i trzaski, ale nie przejmuję się nimi. Chodzi mi tylko o to, żeby Rocky nie doznał jeszcze więcej obrażeń. Przy tak wolnym tempie obrotu jego korpus powinien się przesunąć po suficie komory, zjechać łagodnie po ścianie i osiąść na podłodze. W każdym razie na takim efekcie mi zależy.

Po trzech minutach manewr dobiega końca i wszystko wraca do normalności, jednak sztuczna grawitacja nadal jest mniejsza o połowę od ziemskiej. Schodzę na dół, żeby zajrzeć do Rocky’ego. Mój przyjaciel spoczywa teraz na podłodze śluzy grzbietem do góry. Prawidłowo. Raczej ześliznął się na dół, niż przekoziołkował.

Bardzo chciałbym się nim zająć, ale muszę zadbać, żeby przygoda, którą mógł przypłacić życiem, nie poszła na marne. Wyjmuję sondę ze śluzy. Ciszę się, że ją tam zostawiłem. Leżała zagrzebana pod skafandrem i dzięki temu uniknęła uszkodzenia, którego mogła doznać wskutek gwałtownych przeciążeń.

Rocky przezornie zamontował na metalowej kuli czytnik przyrządów pomiarowych, żebyśmy wiedzieli, jaka temperatura i ciśnienie panują we wnętrzu. Jest to analogowy wyświetlacz, który pokazuje wartości w eridiańskim systemie szóstkowym, jednak przeliczam dane bez większego problemu. Próbka powietrza ma temperaturę minus pięćdziesiąt jeden stopni Celsjusza i ciśnienie dwóch setnych atmosfery. Znam również jej skład dzięki analizie spektrometrycznej, której dokonałem, kiedy krążyliśmy po orbicie Adrian.

I właśnie takie środowisko muszę odtworzyć.

Przeglądam to, co ocalało ze sprzętu laboratoryjnego. Idzie mi powoli, bo moja lewa ręka jest prawie całkiem unieruchomiona, ale przynajmniej mogę nią odsuwać na bok bezużyteczne szczątki.

Znajduję zbiornik podciśnieniowy, który jest tylko lekko uszkodzony. Uszczelniam pęknięcie żywicą epoksydową i przeprowadzam próbę. Urządzenie wypompowuje powietrze ze szklanego walca o podstawie szerokiej mniej więcej na stopę i w środku utrzymuje się próżnia. A skoro tak, to ciśnienie dwóch setnych atmosfery też nie powinno stanowić problemu. Umieszczam wewnątrz sondę z próbką.

Otwieram szafkę z odczynnikami chemicznymi, która nadal tkwi mocno przytwierdzona do ściany. Oczywiście cała jej zawartość jest w kompletnym nieładzie, ale większość pojemników wygląda na nieuszkodzoną. Wygrzebuję małą fiolkę, w której znajduje się około grama astrofagów przeznaczonych do celów doświadczalnych. W razie potrzeby zawsze mógłbym zdobyć ich więcej. Wystarczyłoby przeciąć jeden z przewodów systemu chłodzenia kadłuba, ale na razie wystarczy mi jeden gram. Swoją drogą w tym jednym gramie drzemie sto bilionów dżuli energii, ale w tej chwili wolę o tym nie myśleć.

Otwieram fiolkę i zanurzam wymazówkę w oleistej zawiesinie spoczywającej na dnie i rozsmarowuję ją po wewnętrznej stronie zbiornika podciśnieniowego. Patyczek wrzucam do środka.

Potem wypompowuję ze środka całe powietrze.

W skład mojego chemicznego arsenału wchodzi również kilka niewielkich zbiorników z gazami. Na szczęście solidne metalowe cylindry wyszły bez szwanku z partii kosmicznego pinballa, którą urządziły nam prawa fizyki. Po kolei wpompowuję gazy do zbiornika przez wbudowany zawór, żeby odtworzyć skład adriańskiej atmosfery. Dodaję dwutlenku węgla, metanu, a nawet argonu. Nie mam pojęcia, jakie znaczenie może mieć ten ostatni, bo jako gaz szlachetny nie powinien z niczym reagować. Jednak to samo myślałem o ksenonie i okazało się, że się myliłem.

Nie mam możliwości schłodzenia powietrza do minus pięćdziesięciu stopni Celsjusza, więc pozostaje mi nadzieja, że zamknięte w próbce formy życia przetrwają ziemską temperaturę pokojową.

Kiedy kończę dodawać argonu, rozlega się ciche szczęknięcie. Miniaturowe otworki sondy właśnie się rozszczelniły, kiedy ciśnienie otoczenia osiągnęło taką samą wartość jak w strefie wylęgu astrofagów. Niezawodny projekt Rocky’ego. Mój eridiański przyjaciel jest najlepszym inżynierem, jakiego w życiu spotkałem.

Zabezpieczyłem próbkę najlepiej, jak się dało. Warunki panujące w zbiorniku są maksymalnie zbliżone do naturalnych, włącznie ze sporą ilością astrofagów, które umieściłem w środku. Jeżeli we wnętrzu sondy kryją się jakieś mikroskopijne drapieżniki, nie powinny narzekać.

Ocieram pot z czoła zabandażowaną dłonią i natychmiast krzywię się z bólu.

– Czy tak trudno, Rylandzie, przestać ruszać poparzoną ręką? – ganię sam siebie.

Schodzę po drabinie do dormitorium.

– Środek przeciwbólowy.

Mechaniczne ręce podają mi dwa papierowe kubki. W jednym znajdują się dwie tabletki, a w drugim woda. Nawet nie sprawdzam, jakie lekarstwo dostałem, tylko od razu je łykam. Potem spoglądam na mojego przyjaciela i próbuję obmyślić jakiś plan.

Rocky nadal się nie rusza, chociaż minęła prawie doba, odkąd włożyłem go do śluzy. Jednak nie próżnowałem przez ten czas. Majsterkowałem w laboratorium, przygotowując pewien szalony wynalazek. Konstruowanie takich gadżetów jest specjalnością Rocky’ego, ale starałem się dać z siebie wszystko.

Przemyślałem wiele rozwiązań, ale ostatecznie doszedłem do wniosku, że powinienem pozwolić, aby mój przyjaciel doszedł do siebie w miarę możliwości samodzielnie. Nie czułbym się pewnie, udzielając pomocy medycznej człowiekowi, a tutaj mam do czynienia z Eridianinem. Jego organizm najlepiej wie, co robić. Nie mogę w to ingerować.

Nie zamierzam jednak bezczynnie się przyglądać. Mam pewne pojęcie o tym, co się dzieje. A jeżeli się mylę, moja terapia nie powinna wyrządzić Rocky’emu większych szkód.

W tej chwili szczeliny na jego grzbiecie są zapchane jakimś gównem, więc prawdopodobnie cały narząd chłodzący nie funkcjonuje prawidłowo. Jeżeli mój przyjaciel w ogóle żyje, upłynie wiele czasu, zanim jego organizm usunie tak duże zanieczyszczenie. Być może zbyt wiele.

Dlatego spróbuję mu pomóc.

Poświęciłem cały dzień na naprawę frezarki, ale gdy w końcu doprowadziłem ją do stanu używalności, wszystko poszło jak z płatka. Teraz trzymam w ręku otwartą z jednej strony sześcienną skrzynkę o grubych na cztery cale stalowych ścianach. W środku znajduje się pompa, która może wyrzucić bardzo silny strumień powietrza. Kiedy testowałem ją w laboratorium, z odległości stopy wybiłem dziurę w aluminiowej płytce o grubości jednego milimetra. Naprawdę ma potężną moc. Niestety nie mogę się pochwalić, że jestem geniuszem, który skonstruował całe urządzenie od podstaw, bo moim dziełem jest tylko obudowa. Pompę wymontowałem ze zbiornika wysokociśnieniowego.

W skrzynce umieściłem również akumulator, kamerę, kilka silniczków elektrycznych i wiertarkę. Wszystko to będzie mi potrzebne do realizacji mojego planu.

Zrobiłem jako taki porządek w laboratorium. Większość wyposażenia uległa zniszczeniu, ale niektóre sprzęty być może da się naprawić. Wtedy też znalazłem niewielki kawałek ksenonitu – pozostałość po montażu dwustu tysięcy ogniw łańcucha. Zużyłem sporo żywicy epoksydowej, żeby przykleić go do czubka stępionego wiertła. Czekam już ponad godzinę, żeby spoiwo związało. Powinno wystarczyć.

Odkładam mój wynalazek na blat i przechodzę na drugi koniec stołu. Pora na chwilę prawdy. Chwytam wiertło i próbuję oderwać przyklejony do niego odłamek. Trzyma się mocno, chociaż ciągnę z całej siły. Uśmiecham się i kiwam głową. Jest szansa, że się uda.

Wracam do stalowej skrzynki i przeprowadzam kilka dodatkowych prób. Silniczki i pilot działają całkiem sprawnie. Właściwie nie jest to pilot z prawdziwego zdarzenia, tylko rząd przełączników przymocowanych do pokrywy plastikowego pudełka. Połączone z nimi kabelki przeciągnąłem przez mały otwór w stalowej ścianie, który dokładnie uszczelniłem żywicą. W ten sposób mogę włączać i wyłączać wszystkie elementy mojego wynalazku. Mam tylko nadzieję, że wysoka temperatura albo amoniak nie uszkodzą silniczków elektrycznych.

Przenoszę urządzenie do dormitorium i przygotowuję żywicę epoksydową. Mieszam składniki i nakładam grubą warstwę na brzegi stalowej skrzynki. Potem przyciskam skrzynkę do ściany śluzy i przytrzymuję w miejscu przez dziesięć minut. Mógłbym przykleić ją taśmą albo przymocować w jakiś inny sposób, ale zależy mi na bardzo szczelnej spoinie i nie chcę ryzykować. Zresztą ludzkie ręce zapewniają lepszy docisk niż jakiekolwiek narzędzie będące na wyposażeniu mojego laboratorium.

Ostrożnie puszczam skrzynkę i czekam, aż odpadnie od ściany. Nie odpada. Trącam ją parę razy, ale trzyma się całkiem solidnie. Według instrukcji żywica utwardza się już po pięciu minutach, ale postanawiam dać jej godzinę, żeby dobrze związała.

Potem wracam do laboratorium, żeby zobaczyć, co się dzieje w moim kosmicznym terrarium. Okazuje się, że nic ciekawego. Nie wiem, czego się spodziewałem. Małych latających talerzy? Wnętrze cylindra nie zmieniło się ani odrobinę. Sonda leży tam, gdzie ją położyłem. Smuga oleistej zawiesiny na szklanej ścianie wygląda tak samo jak przedtem. Wymazówka…

Zaraz, zaraz…

Siadam na krześle, pochylam się i mrużąc oczy, zaglądam do zbiornika. Kłębek bawełny na końcu plastikowego pręcika troszeczkę się zmienił. Wydaje się jakby… bardziej puszysty.

Rany! Może jest na nim coś, czemu powinienem się przyjrzeć? Muszę zobaczyć pod mikroskopem, co…

Och! I wtedy to do mnie dociera. Nie mam dostępu do próbek. Najzwyczajniej w świecie przeoczyłem ten szczegół.

– Ale ze mnie dureń! – Uderzam się dłonią w czoło.

Trudno mi się skoncentrować, kiedy wciąż dokucza mi poparzona ręka, a już zaczyna działać środek przeciwbólowy, wprawiając mnie w otępienie. A do tego czuję się zmęczony. W czasach studiów doktoranckich nauczyłem się, że kiedy jestem ogłupiały ze zmęczenia, powinienem po prostu zaakceptować ten stan. Nie brać się wtedy do rozwiązywania problemów. Jak wydostać próbkę z hermetycznego zbiornika? Później coś wymyślę.

Przynoszę tablet i fotografuję zawartość szklanego cylindra. Podstawowa zasada badań naukowych głosi, że jeśli coś się zmienia niespodziewanie, należy to udokumentować. Jak na skrupulatnego naukowca przystało, kieruję na zbiornik kamerę laptopa i programuję tryb poklatkowy w tempie jednego zdjęcia na sekundę. Jeżeli jakiś proces będzie zachodził bardzo wolno, chcę to zobaczyć.

Potem wspinam się do przedziału sterowniczego. Najwyższy czas się dowiedzieć, gdzie właściwie jesteśmy.

Przez chwilę studiuję dane na konsoli nawigacyjnej i odkrywam, że wciąż krążymy po orbicie. Naszą trajektorię można uznać za stabilną, chociaż prawdopodobnie z czasem ulegnie wypaczeniu. Ale na razie nie ma powodu do obaw.

Sprawdzam wszystkie systemy i przeprowadzam cały szereg testów diagnostycznych. Statek jest w całkiem niezłym stanie, chociaż nie został zaprojektowany, by znosić tak ogromne przeciążenia. Odrzuciłem dwa zbiorniki paliwa, ale pozostałych siedem nie ma żadnych uszkodzeń. Analiza konstrukcji kadłuba wykazała kilka pęknięć, ale wszystkie znajdują się pod powłoką. Na szczęście nie ma żadnych prześwitów. Nie chcę, żeby moje astrofagi znowu zobaczyły Adrian.

Na monitorze jedna z mikroszczelin jest podświetlona na czerwono. Przyglądam się dokładniej schematowi statku. Pęknięcie znajduje się w grodzi między modułem załogi a sekcją materiałów pędnych. Rozumiem, dlaczego komputer uznał uszkodzenie w takim miejscu za niepokojące.

Do grodzi, która przylega do zbiornika paliwa numer cztery, można się dostać przez przedział magazynowy pod dormitorium. Schodzę na dół, żeby tam zajrzeć. Po drodze zerkam na Rocky’ego, który nadal leży nieruchomo. Nie spodziewałem się niczego innego. Stalowa skrzynka nadal trzyma się ksenonitowej ściany. Prawdopodobnie mógłbym już teraz użyć mojego wynalazku, ale postanowiłem odczekać godzinę.

Podnoszę płytę w podłodze i wyciągam kilka pakietów, a potem schodzę na dół z latarką i zestawem narzędzi. W środku jest ciasno – przedział magazynowy ma zaledwie trzy stopy wysokości. Czołgam się przez dwadzieścia minut, zanim w końcu znajduję pęknięcie. Zauważam je tylko dlatego, że ma oblodzone brzegi. Powietrze uciekające w próżnię błyskawicznie robi się bardzo zimne. Prawdopodobnie to właśnie lód przyczynił się do spowolnienia wycieku. Jednak nie ma to większego znaczenia. Szczelina jest tak mała, że musiałoby upłynąć kilka tygodni, zanim stałaby się poważnym problemem. A poza tym w zbiornikach Hail Mary znajdują się duże zapasy powietrza. Mimo to nie ma powodu, żeby ignorować nawet takie drobne uszkodzenie. Nakładam sporą porcję żywicy epoksydowej na małą metalową płytkę, którą przykładam do podłogi. Muszę ją dociskać znacznie dłużej niż pięć minut. Żywica potrzebuje dużo więcej czasu, żeby stężeć w niskiej temperaturze, a z powodu rozszczelnienia gródź ma w miejscu pęknięcia temperaturę poniżej zera stopni Celsjusza. Zastanawiałem się, czy nie przynieść opalarki z laboratorium, ale… za dużo byłoby z tym zachodu.

Kiedy wychodzę na górę, cały czas krzywię się z bólu. Oparzona ręka znowu piecze nieznośnie. Zażyłem tabletki niecałą godzinę temu, ale już przestały działać.

– Środek przeciwbólowy.

– Następna dawka dostępna za trzy godziny i cztery minuty – oświadcza komputer.

Marszczę czoło.

– Która godzina? – pytam.

– Dziewiętnasta piętnaście czasu moskiewskiego.

– Przestaw zegar na godzinę dwudziestą trzecią czasu moskiewskiego.

– Ustawienie zegara zmienione.

– Środek przeciwbólowy – powtarzam polecenie.

Mechaniczne ręce podają mi paczkę tabletek i saszetkę wody. Co za niedorzeczny system. Astronauci, którym powierzono misję ratowania świata, nie mogą sobie samodzielnie dawkować środków przeciwbólowych? Głupota.

No dobra, wystarczy tego czekania. Znów całą moją uwagę przyciąga stalowa skrzynka na ścianie śluzy. Najpierw muszę wywiercić dziurę w ksenonicie. I już na tym etapie może rozpętać się piekło, jeżeli coś pójdzie nie tak. Zgodnie z moim zamysłem grube na cztery cale stalowe ściany powinny wytrzymać ogromne ciśnienie. Ale nigdy nic nie wiadomo. Epoksydowe spoiwo może okazać się za słabe.

Mam na twarzy maskę tlenową i gogle ochronne. Jeśli w dormitorium wystrzeli gejzer gorącego amoniaku, muszę być zabezpieczony, żeby nie zginąć od razu. Przygotowałem sobie również metalowy pręt z lekko zaostrzonym końcem. Ma trochę większy przekrój niż wiertło, które tkwi w uchwycie wiertarki. Położyłem go w zasięgu ręki razem z młotkiem. Jeżeli ciśnienie oderwie skrzynkę od ściany, zakorkuję otwór, wbijając w niego pręt.

Oczywiście skrzynka wcale nie musi odpaść. Gorący amoniak pod wysokim ciśnieniem może się ulatniać przez nieszczelne spoiny. Jeżeli do tego dojdzie, będę tak długo uderzał skrzynkę młotkiem, aż odpadnie, a potem zakorkuję otwór prętem.

Wiem, to absurdalnie niebezpieczny pomysł. Ale czy Rocky przeżyje, jeśli mu nie pomogę? Być może emocje wzięły u mnie górę nad zdrowym rozsądkiem. Tylko co z tego?

Ściskając w dłoni pręt i młotek, uruchamiam wiertarkę.

Przewiercenie ksenonitowej ściany na wylot trwa tak długo, że niepokój ustępuje miejsca zwykłemu znudzeniu. Ściana ma tylko centymetr grubości, ale wiertło wgryza się w nią z trudem jak w diament. I tak mam szczęście, że jest na tyle twarde, aby w ogóle cokolwiek wskórać. Kamera umieszczona w skrzynce pokazuje jego powolny, ale nieprzerwany postęp. Otwór staje się coraz głębszy i wypadają z niego drobne wiórki. Przypomina to bardziej wiercenie w szkle niż w takich materiałach, jak drewno czy metal.

W końcu wiertło przedziera się na drugą stronę. Olbrzymie ciśnienie natychmiast wypycha je brutalnie z powrotem. Kiedy eridiańskie powietrze z hukiem wypełnia stalową skrzynkę, odruchowo zaciskam powieki. Otwieram oczy dopiero po kilku sekundach.

Gdyby skrzynka miała odpaść, stałoby się to już teraz. Ale żywica nadal trzyma. Przynajmniej na razie. Wzdycham z ulgą, ale nie zdejmuję maski ani gogli. Wiem, że epoksydowa spoina w każdej chwili może puścić.

Zerkam na tablet, żeby sprawdzić obraz z kamery. Będę musiał przeprowadzić bardzo precyzyjny manewr, więc wykazałem się nie lada błyskotliwością, instalując kamerę, która…

Ekran jest czarny. Ach, no tak. Jak mogłem się spodziewać, że czuła elektronika będzie działać w temperaturze dwustu dziesięciu stopni Celsjusza i pod ciśnieniem dwudziestu dziewięciu atmosfer? Wciąż popełniam głupie błędy. Najpierw sonda z próbką adriańskiego powietrza, a teraz to. Potrzebuję snu, ale Rocky jest ważniejszy. Pocieszam się myślą, że otępienie musi kiedyś minąć. W tej chwili muszę działać dalej. Wiem, że powinienem odpuścić, ale jestem zbyt otępiały, żeby wziąć to pod uwagę.

A więc nie mam już kamery. Nie mogę zajrzeć do wnętrza skrzynki. Ale widzę wnętrze śluzy, ponieważ ksenonitowa ściana jest przezroczysta. Dobre i to. Zresztą nic innego mi nie pozostaje.

Uruchamiam pompę. Działa, a w każdym razie słyszę jej odgłos. Powinna w tej chwili wyrzucać silny strumień powietrza w kierunku Rocky’ego. Ciśnienie dwudziestu dziewięciu atmosfer sprawia, że powietrze zachowuje się niemal jak woda. Nawet najsilniejszy podmuch nie ma zbyt dużej mocy obalającej. A do tego amoniak jest bezbarwny, więc nie mam pojęcia, w którą stronę kieruje się strumień.

Próbuję obrócić dyszę pod innym kątem. Tylko czy silniczki elektryczne w ogóle działają? Nie słyszę ich, bo pompa za bardzo hałasuje. Poruszam kontrolkami w nadziei, że omiatam strumieniem powietrza wnętrze komory, przesuwając go regularnie we wszystkich kierunkach.

W końcu coś dostrzegam. Dźwignia jednego z zaworów lekko drży. A potem cofa się kilka cali, gdy kieruję na nią podmuch.

– Jest! – wołam z entuzjazmem.

Teraz wiem, w którą stronę skierowana jest dysza. Na oko oceniam kąt i odległość, biorąc na cel szczeliny w grzbiecie Rocky’ego, po czym obracam pompę. Nic się nie dzieje, więc zaczynam szukać po omacku, przesuwając strumień powietrza w górę, w dół i na boki. Manipuluję kontrolkami aż do skutku.

A skutek jest imponujący. Trafiam w dziesiątkę. Nagle z podłużnych otworów w karapaksie buchają czarne kłęby. Sadza i inne paskudztwa wylatują na zewnątrz. To niezwykle satysfakcjonujący widok. Pewnie każdy choć raz poczuł się tak samo, kiedy wydmuchiwał sprężonym powietrzem kurz ze starego komputera.

Obracam dyszę, omiatając po kolei każdą szczelinę. Kiedy docieram do ostatnich, efekt nie jest już tak spektakularny ja na początku. Domyślam się, że wszystkie otwory prowadzą do tego samego narządu, podobnie jak ludzkie usta i nos. Kilka wylotów jednego kanału dla większej pewności i bezpieczeństwa.

Po kilku minutach, gdy z organu chłodzącego nie wydobywają się już żadne zanieczyszczenia, wyłączam pompę.

– No dobra, stary – mówię. – Zrobiłem wszystko, co w mojej mocy. Teraz kolej na ciebie.

Przez resztę dnia przygotowuję jeszcze dwie stalowe skrzynki o grubych ściankach, pod którymi ukrywam swój wynalazek, przyklejając je jedną na drugiej do ksenonitowej ściany. Teraz eridiańskie powietrze musiałoby pokonać potrójną spoinę, żeby wedrzeć się do dormitorium. Takie zabezpieczenie powinno wystarczyć.

Mam nadzieję, że Rocky się obudzi.

ROZDZIAŁ 21

– Mogę porozmawiać z każdym w cztery oczy – zwróciłem się do trójki astronautów, którzy siedzieli przede mną na kanapie.

Na potrzebę tego spotkania zająłem salonik wypoczynkowy i zamknąłem drzwi na klucz. Komandor Yao zajął miejsce pośrodku i jak zwykle miał poważną minę. DuBois po jego lewej stronie wyginał plecy, żeby zachować nienaganną pozycję. Iljuchina rozparta niedbale po przeciwnej stronie sączyła piwo.

– To nie będzie konieczne – odparł Yao. – W naszej misji nie ma miejsca na tajemnice.

Poruszyłem się na krześle. Nie znam się na ludziach i nie wiem, jak poruszać delikatne kwestie. Dlaczego Stratt właśnie mi powierzyła to zadanie? Napomknęła, że załoga darzy mnie większą sympatią niż innych. Dlaczego? Może sprawiam wrażenie bardziej przyjaznego i uprzejmego, bo zazwyczaj pojawiam się w jej towarzystwie.

W każdym razie do startu został już tylko miesiąc i musiałem uzyskać tę informację.

– No więc kto chce zacząć? – spytałem.

DuBois uniósł rękę.

– Ja mogę, jeśli reszta nie ma nic przeciwko.

– Proszę bardzo. – Nakreśliłem szybko kilka linii na brzegu kartki, żeby się upewnić, czy mój długopis działa bez zarzutu. – A zatem… w jaki sposób chciałbyś umrzeć, Martinie?

No tak, zdecydowanie niezręczna kwestia. Ale musieliśmy ją omówić. Ci ludzie mieli poświęcić życie, żeby zapewnić nam szansę na przetrwanie. Mieli prawo wybrać sobie rodzaj śmierci. Przynajmniej w tym mogliśmy im pomóc.

DuBois wręczył mi kartkę papieru.

– Tutaj opisałem szczegółowo swoje życzenie – powiedział. – Myślę, że nie będziecie mieli zastrzeżeń.

Spojrzałem na kartkę. Widniały na niej podzielony na punkty tekst, jakieś wykresy i kilka odnośników na dole.

– Co to jest?

DuBois pokazał mi coś w połowie strony.

– Chciałbym umrzeć wskutek uduszenia azotem – wyjaśnił. – Z moich badań wynika, że to jeden z najmniej bolesnych sposobów.

Pokiwałem głową i zapisałem kilka słów w notatniku.

– W dokumencie zawarłem listę niezbędnych akcesoriów, które pozwolą mi umrzeć. Mieszczą się w limicie wagowym bagażu osobistego – dodał DuBois, a ja zmarszczyłem czoło, żeby ukryć zakłopotanie. – To tylko kwestia zbiornika z azotem i uniwersalnego złącza do zaworu. Wejdę do skafandra i wpompuję do środka azot zamiast tlenu. To nie brak tlenu wywołuje uczucie duszności, tylko nadmiar dwutlenku węgla w płucach. Ale system wentylacyjny będzie usuwał dwutlenek węgla i podawał mi azot. Poczuję zmęczenie i prawdopodobnie lekkie zawroty głowy. A potem stracę przytomność.

– W porządku – powiedziałem, starając się zachować profesjonalny ton. – A jeżeli skafander nie będzie dostępny?

– W punkcie czwartym opisałem plan awaryjny. Jeśli nie będę mógł użyć skafandra, skorzystam ze śluzy powietrznej statku. Jej objętość jest na tyle duża, że nadmierne stężenie dwutlenku węgla nie powinno być nieprzyjemne.

– Dobrze. – Zanotowałem jeszcze parę uwag, chociaż wcale nie musiałem. Dokument był bardzo szczegółowy. – Dopilnujemy, żeby na pokładzie znalazła się butla z azotem oraz zapasowy zbiornik na wszelki wypadek.

– Doskonale. Dziękuję panu.

Położyłem kartkę na stoliku.

– Iljuchina? A jakie pani ma życzenia?

– Chcę heroiny – oświadczyła Rosjanka, odstawiając piwo.

Wszyscy spojrzeli na nią zaintrygowani. Nawet Yao wyglądał na lekko zaskoczonego.

– Co proszę? – zapytałem.

– Dajcie mi heroinę. – Iljuchina wzruszyła ramionami. – Całe życie byłam grzeczną dziewczynką. Żadnych prochów, mało seksu. Dlatego przed śmiercią chcę doświadczyć czegoś ekstra. Ludzie cały czas umierają od heroiny. To musi być bardzo przyjemne.

Potarłem skronie.

– Chce pani umrzeć… wskutek przedawkowania heroiny? – upewniłem się.

– Nie tak od razu. Chcę się tym nacieszyć. Zacząć od normalnej dawki i porządnie się naćpać. Wszyscy narkomani mówią, że kilka pierwszych działek daje najlepszy odlot, bo później już nie ma szału. Chcę poczuć tych kilka działek, a potem przedawkować.

– Przypuszczam, że… możemy to pani zapewnić – odparłem. – Jednak śmierć wskutek przedawkowania może być naprawdę nieprzyjemna.

Rosjanka lekceważąco machnęła ręką.

– Lekarze mogą opracować dla mnie optymalny plan. Tak wszystko dobrać, żeby te pierwsze dawki sprawiły mi jak najwięcej frajdy. A ta ostatnia może zawierać jakieś dodatkowe środki, które pozwolą mi umrzeć bezboleśnie.

Zanotowałem jej życzenie.

– W porządku – mruknąłem. – Heroina. Nie wiem, skąd ją wziąć, ale coś wykombinujemy.

– Macie cały świat na swoich usługach. Zlećcie to jakiejś firmie farmaceutycznej. Nie powinno być z tym kłopotu.

– Racja. Stratt na pewno będzie wiedziała, do kogo zadzwonić w tej sprawie.

Westchnąłem ciężko. Dwoje już odhaczyłem, został jeszcze jeden.

– A pan, komandorze Yao? – spytałem.

– Poproszę o pistolet – odparł dowódca załogi. – Typ dziewięćdziesiąt dwa, standardowa broń boczna chińskiej armii. Na czas podróży amunicja powinna się znajdować w suchym i hermetycznym pojemniku plastikowym.

Przynajmniej jedno sensowne rozwiązanie. Szybkie i bezbolesne.

– Pistolet. Rozumiem. Nie będzie z tym problemu.

Yao spojrzał na swoich towarzyszy.

– Umrę ostatni – oświadczył. – Gdyby wasze metody zawiodły, będę w pogotowiu. Na wszelki wypadek.

– Bardzo wspaniałomyślna postawa – odezwał się DuBois. – Dziękuję.

– Tylko nie strzelaj, jeśli zobaczysz, że dobrze się bawię – zastrzegła Iljuchina.

– Oczywiście – uspokoił ją Yao, po czym zwrócił się do mnie: – Czy to wszystko?

– Tak, dziękuję – powiedziałem, wstając z krzesła. – To było bardzo krępujące. Teraz idę… muszę się przejść.

Wiercę się na łóżku. Poparzona ręka jeszcze nigdy nie dawała mi się tak we znaki jak teraz. Środek przeciwbólowy nic nie daje. Zaczynam się zastanawiać, czy znalazłbym heroinę Iljuchiny.

Nie, nawet nie będę szukał. Chociaż na pewno bym to zrobił, gdyby moja misja nadal była samobójcza.

Ale już nie jest. I na tym powinienem się skupić. Jeżeli wszystko rozegram, jak należy, uratuję świat i wrócę do domu.

Ból staje się trochę lżejszy. Nasila się, to znów łagodnieje. Przy okazji muszę sprawdzić, czy mam w bibliotece jakieś książki na temat oparzeń. Chciałbym przynajmniej się dowiedzieć, kiedy przestanie boleć.

Puk, puk…

– Co jest? – mamroczę.

Puk, puk…

Z której strony dobiega ten dziwny odgłos? Oglądam się i widzę, jak Rocky stuka w ścianę śluzy. Zrywam się tak gwałtownie, że spadam z łóżka, ale na szczęście ląduję na zdrowej ręce.

– Rocky, przyjacielu! – krzyczę, podnosząc się niezdarnie. – Jak się czujesz?

Słyszę dobiegający z wnętrza karapaksu niski pomruk.

– Nie rozumiem. Mów głośniej.

– Chory…

– Tak, wiem. Wszedłeś do mojej atmosfery, więc oczywiście musisz to odchorować! Omal nie umarłeś!

Mój przyjaciel próbuje wstać, ale jest zbyt osłabiony.

– Jak tu wróciłem, pytam?

– Przeniosłem cię.

Szponiasta dłoń z irytacją stuka w podłogę śluzy.

– Dotknąłeś mojego powietrza, pytam?

– Tak troszkę.

Rocky wskazuje na moją lewą rękę.

– Skóra nie jest gładka – mówi. – Uraz, pytam?

Domyślam się, że jego sonar przenika bandaże. Oparzenie pod spodem musi paskudnie wyglądać. Spodziewałem się tego, ale teraz mam już pewność.

– Tak, ale nic mi nie będzie.

– Zrobiłeś sobie krzywdę, żeby mnie ratować. Dziękuję.

– Ty zrobiłeś to samo – odpowiadam. – Jak twój organ chłodzący? Zapaliłeś się i miałeś w środku pełno jakiegoś świństwa.

– Organ wraca do zdrowia. – Rocky wodzi palcem po ścianie pokrytej czarnym pyłem. – To się ze mnie wydostało, pytam?

– Tak.

– W jaki sposób, pytam?

Prężę się z dumą. Ale w końcu mam ku temu podstawy. To nie było łatwe zadanie, a jednak wszystkiemu podołałem. Wskazuję na podwójny stalowy sarkofag, pod którym kryje się mój wynalazek.

– Skonstruowałem urządzenie, które przeczyściło szczeliny na twoim grzbiecie strumieniem sprężonego powietrza – chwalę się.

Rocky milczy przez chwilę, a potem odzywa się wciąż lekko drżącym głosem.

– Jak długo miałem to w środku, pytam?

Odtwarzam w pamięci wydarzenia ostatnich dni.

– Jakieś… dwie doby.

– Omal mnie nie zabiłeś.

– Co?! Ale jak to?! Usunąłem sadzę z twojego organu chłodzącego!

– To nie jest sadza – wyjaśnia mój przyjaciel. – Mój organizm produkuje tę czarną substancję i pokrywa nią urazy, żeby się goiły.

– O nie…

Byłem przekonany, że uwalniam go od sadzy i szkodliwych osadów, a tymczasem zerwałem strupy z jego ran!

– Przepraszam! – mówię. – Ja tylko chciałem ci pomóc.

– W porządku. Gdybyś zrobił to wcześniej, mógłbym umrzeć. Ale do tego czasu zdążyłem już dojść do siebie. Twój zabieg nawet trochę mi pomógł. Dziękuję.

Ukrywam twarz w dłoniach.

– Przepraszam…

– Nie przepraszaj. Przyniosłeś mnie tutaj i dlatego żyję. Dzięki, dzięki, dzięki. – Rocky znów próbuje wstać, ale osuwa się na podłogę po kilku sekundach. – Jestem słaby. Będę zdrowiał.

Cofam się parę kroków i siadam na łóżku.

– Czy w stanie nieważkości byłoby ci wygodniej? Mogę wyłączyć wirówkę.

Mój przyjaciel wsuwa ręce pod karapaks, tworząc coś w rodzaju legowiska. Prawdopodobnie przyjmuje wygodną pozycję do snu.

– Nie. Grawitacja pomaga w zdrowieniu – mówi. – Sonda jest bezpieczna, pytam?

– Tak. Jest teraz w laboratorium. Odtworzyłem adriańską atmosferę w zbiorniku ciśnieniowym, dodałem trochę astrofagów i włożyłem do środka próbkę. Będę obserwował, co się dzieje.

– Dobrze. Ludzki narząd wzroku jest bardzo pożyteczny.

– Dziękuję. Ale ludzki mózg już nie jest tak pożyteczny. Zamknąłem próbkę w hermetycznym zbiorniku i teraz nie mogę się do niej dostać.

Rocky lekko przechyla karapaks.

– Nie masz dostępu do próbki, pytam?

– Tak.

– Zwykle jesteś mądry. Dlaczego teraz jesteś głupi, pytam?

– Ludzie robią głupoty, kiedy potrzebują snu. I kiedy zażywają leki na złagodzenie bólu. Jestem w tej chwili zmęczony i odurzony.

– Powinieneś się wyspać.

Wstaję z łóżka.

– Zaraz pójdę spać – mówię. – Ale najpierw muszę wyrównać naszą orbitę. Apocentrum i perycentrum są… cóż, to nie jest dobra orbita.

– Chcesz zmieniać orbitę, kiedy jesteś głupi. Świetny pomysł.

Parskam śmiechem.

– Nowe słowo: sarkazm. Mówisz coś przeciwnego, niż naprawdę myślisz, żeby wyrazić swoją opinię.

Rocky wydaje parę akordów, które oznaczają sarkazm w jego języku.

Wycieńczony i otumaniony lekami śpię jak dziecko. Po przebudzeniu czuję się o wiele lepiej, ale poparzona ręka jeszcze bardziej daje mi się we znaki. Zauważam, że mam nowy opatrunek.

Rocky majsterkuje przy stole warsztatowym. Uporządkował swoje rzeczy i w jego strefie nie widać już śladów niedawnego kataklizmu.

– Obudziłeś się, pytam?

– Tak – mówię. – Jak się czujesz? Zdrowiejesz?

Mój przyjaciel kołysze szponiastą dłonią.

– Jeszcze długo będę zdrowiał. Nie mogę za dużo się ruszać.

Przyciskam z powrotem głowę do poduszki.

– Ja tak samo.

– Kiedy spałeś, robot dotykał twojej ręki.

– Zmienił mi opatrunek – wyjaśniam, pokazując bandaż. – To ważne. Ludzie muszą zmieniać opatrunki, żeby rany się goiły.

Zauważam, że Rocky pracuje nad jakimś nowym wynalazkiem. Sięga po różne narzędzia i dłubie we wnętrzu skomplikowanego mechanizmu.

– Co to jest? – pytam.

– Byłem w laboratorium, żeby zobaczyć, w czym przechowujesz organizmy z Adrian. Za pomocą tego urządzenia wyjmiesz próbkę i nie wpuścisz do środka ziemskiego powietrza. – Rocky unosi sporych rozmiarów ksenonitową skrzynkę. – Wkładasz do tego swój zbiornik i zamykasz. W środku tworzy się adriańska atmosfera. Tymi chwytakami możesz sterować z zewnątrz. Otwierasz swój zbiornik, wyjmujesz z niego próbkę i zamykasz z powrotem. Potem otwierasz mój zbiornik. Masz próbkę i możesz robić badania naukowe.

– Sprytne – mówię. – Dziękuję.

Mój przyjaciel znów zabiera się do pracy.

Leżę na łóżku i myślę o rzeczach, którymi powinienem się zająć. Jest ich dosyć sporo, ale wiem, że muszę działać powoli. Nie mogę sobie pozwolić na kolejny „dzień głupca”. Wczoraj omal nie zmarnowałem próbki i nie zabiłem Rocky’ego. Jestem na tyle mądry, aby wiedzieć, że jestem głupi. To już jakiś postęp.

– Kawa!

Minutę później mechaniczne ręce podają mi parujący kubek.

– Hej, jak to możliwe, że obaj słyszymy te same dźwięki? – zagaduję mojego przyjaciela.

– To nic zaskakującego – odpowiada Rocky, nie przerywając majsterkowania. – Tak działa ewolucja.

– Jasne, ale dlaczego te same częstotliwości? Dlaczego nie słyszysz dużo wyższych dźwięków niż ja? Albo dużo niższych?

– Słyszę dużo wyższe i dużo niższe dźwięki.

Nie miałem o tym pojęcia. Ale powinienem był się domyślić, że tak jest. Słuch jest dla Eridian głównym źródłem bodźców zmysłowych, więc to oczywiste, że Rocky odbiera szerszy zakres fal dźwiękowych niż ja. Mimo to wciąż nurtuje mnie jedno pytanie.

– Dobrze, ale dlaczego nasze granice słyszalności nakładają się na siebie? Przecież ty i ja moglibyśmy słyszeć dźwięki o zupełnie innych częstotliwościach.

Rocky odkłada narzędzie, które trzyma w jednej z rąk, i szponem skrobie po blacie stołu warsztatowego.

– Słyszysz to, pytam?

– Tak.

– Taki odgłos wydaje drapieżnik, kiedy się skrada. Albo uciekająca zwierzyna. Odgłosy stykających się przedmiotów są bardzo ważne. Ewolucja nauczyła nas je słyszeć.

– Ach, no tak!

Kiedy mi o tym powiedział, wszystko stało się oczywiste. Dźwięki instrumentów muzycznych albo głosy zwierząt mogą się mieścić w bardzo szerokim zakresie fal akustycznych. Ale odgłosy, jakie wydają zderzające się przedmioty, na wszystkich planetach brzmią podobnie. Stukanie kamieniem o kamień brzmi na Ziemi tak samo jak na Erid. Dlatego dobór naturalny pozwolił przetrwać tylko tym, którzy słyszą te odgłosy.

– Mam lepsze pytanie – odzywa się Rocky. – Dlaczego obaj myślimy w takim samym tempie, pytam?

Obracam się na prawy bok i opieram się na łokciu.

– Nie myślimy w takim samym tempie – odpowiadam. – Liczysz dużo szybciej niż ja. I wszystko doskonale zapamiętujesz. Ludzie tego nie potrafią. Eridianie są od nich bardziej inteligentni.

Mój przyjaciel sięga po nowe narzędzie i wraca do majsterkowania.

– Liczenie to nie myślenie, tylko proces. Zapamiętywanie to też nie myślenie, tylko gromadzenie informacji. Myślenie to co innego. To rozwiązywanie problemów. Ty i ja myślimy w takim samym tempie. Dlaczego, pytam?

– Hmmm…

To naprawdę intrygująca kwestia. Zastanawiam się nad nią przez chwilę. Jak to możliwe, że Rocky nie przewyższa mnie tysiąckrotnie inteligencją? Albo nie jest tysiąc razy głupszy?

– Cóż, chyba mam pewną teorię – mówię.

– Powiedz.

– Nasze umysły osiągnęły taki poziom rozwoju, żeby dać nam przewagę nad innymi gatunkami. Ale ewolucja jest leniwa. Dana cecha przestaje się rozwijać, kiedy problem jest rozwiązany. Dlatego ludzie i Eridianie są tylko na tyle inteligentni, żeby górować nad innymi zwierzętami na swoich planetach.

– Jesteśmy o wiele bardziej inteligentni od zwierząt.

– Mamy tyle inteligencji, ile dała nam ewolucja. Czyli jest to minimum potrzebne do osiągnięcia dominującej pozycji w środowisku.

Rocky zastanawia się nad moją odpowiedzią.

– Zgadzam się – przyznaje w końcu. – Ale to nie wyjaśnia, dlaczego umysły ludzi i Eridian osiągnęły taki sam poziom rozwoju.

– Jesteśmy najbardziej rozumnymi zwierzętami, a na czym polega zwierzęca inteligencja? Jak inteligentne musi być zwierzę?

– Żeby mogło dostatecznie szybko rozpoznać zagrożenie
albo łup.

– Otóż to! – mówię. – Ale jak szybko? Ile czasu zwierzę potrzebuje na reakcję? Ile czasu potrzebuje, żeby ujść z życiem albo zdobyć pożywienie? Myślę, że to zależy od grawitacji.

– Od grawitacji, pytam?

Mój przyjaciel odkłada narzędzia. Zyskałem jego niepodzielną uwagę.

– Tak. Zastanów się. Od grawitacji zależy, jak szybko możemy uciekać przed drapieżnikiem albo gonić ofiarę. Im większa grawitacja, tym dłuższy kontakt z podłożem, a to wymaga szybszych ruchów. Myślę, że inteligencja zwierząt musi być szybsza od przyspieszenia grawitacyjnego.

– Ciekawa teoria – stwierdza Rocky. – Ale eridiańska grawitacja jest dwa razy większa od ziemskiej. A jednak ty i ja jesteśmy tak samo rozumni.

Siadam na łóżku.

– Według mnie pod względem astronomicznym ziemska i eridiańska grawitacja są na tyle zbliżone do siebie, że inteligencja potrzebna do przetrwania jest niemal taka sama. Gdybyśmy spotkali istotę pochodzącą z planety, na której panuje sto razy mniejsza grawitacja niż na Ziemi, prawdopodobnie byłaby o wiele głupsza od nas.

– Możliwe. – Rocky znów sięga po narzędzia i zabiera się do pracy. – Mamy jeszcze jedną wspólną cechę. Ty i ja jesteśmy gotowi oddać życie za swój gatunek. Dlaczego, pytam? Ewolucja nie toleruje śmierci.

– Chyba że przyczynia się do przetrwania całego gatunku – odpowiadam. – A temu ma służyć nasze poświęcenie.

– Nie wszyscy Eridianie są gotowi umrzeć za innych.

– Z ludźmi jest tak samo.

– Ty i ja jesteśmy wyjątkowi.

– Na to wygląda – odpowiadam z uśmiechem.

Do startu zostało dziewięć dni.

Przechadzałem się nerwowo po swoim pokoju. Był urządzony po spartańsku, jednak wcale mi to nie przeszkadzało. Mobilny kontener mieszkalny przypominał od środka mały domek z aneksem kuchennym. Większość ludzi na świecie żyje w gorszych warunkach. Rosjanie dwoili się i troili, żeby wybudować dziesiątki tymczasowych kwater kilka mil od kosmodromu Bajkonur. Ale w tamtym okresie wszyscy mieliśmy pełne ręce roboty.

Odkąd dotarłem na miejsce, prawie wcale nie korzystałem z łóżka. Ciągle pojawiały się jakieś nowe problemy do rozwiązania. Nic wielkiego… po prostu sprawy bieżące.

Hail Mary była gotowa. Ważący ponad dwa tysiące ton statek krążył po orbicie okołoziemskiej. Swoją masą przewyższał ponad czterokrotnie Międzynarodową Stację Kosmiczną i został zmontowany w dwadzieścia razy krótszym czasie. Dziennikarze starali się na bieżąco śledzić koszty jego budowy, ale dali sobie spokój, kiedy inwestycja przekroczyła dziesięć bilionów dolarów. Pieniądze nie miały znaczenia. Nie chodziło już o efektywne wykorzystanie środków. Toczyliśmy wojnę z astrofagami i żadna cena nie była zbyt wysoka.

Od kilku tygodni astronauci z ESA przebywali na pokładzie i testowali wszystkie systemy. Zgłosili nam około pięciuset usterek, które naprawialiśmy na bieżąco, jednak żadna z nich nie była na tyle poważna, aby udaremnić nasze plany.

To się działo naprawdę. Za dziewięć dni Hail Mary miała wystartować.

Usiadłem przy stole, który służył mi za biurko, i wróciłem do porządkowania dokumentów. Na niektórych składałem podpis, inne odkładałem na bok, żeby następnego dnia oddać je Stratt do przejrzenia. Jak do tego doszło, że zostałem biurowym gryzipiórkiem? Wszyscy musieliśmy zaakceptować zmiany w naszym życiu, a mnie przypadła w udziale akurat taka rola.

Odłożyłem papiery i wyjrzałem przez okno, za którym rozciągał się płaski i nijaki kazachski step. Centra lotów kosmicznych zazwyczaj nie powstają w pobliżu jakichś ważnych obiektów. Z oczywistych względów.

Tęskniłem za moimi dzieciakami.

Miałem ich dziesiątki. Właściwie setki w ciągu całego roku szkolnego. Nie wyklinały na mnie ani nie budziły w środku nocy. Ich kłótnie zazwyczaj kończyły się po kilku minutach wymuszonym przez nauczyciela podaniem ręki na zgodę albo karą. I może to trochę egoistyczne, ale nie bez znaczenia – te dzieciaki były we mnie zapatrzone. Brakowało mi ich podziwu.

Wydałem przeciągłe westchnienie. Pomyślałem, że nawet jeżeli misja się powiedzie, życie moich uczniów nie będzie lekkie. Minie trzynaście lat, zanim Hail Mary doleci do Tau Ceti i – pod warunkiem że załoga znajdzie rozwiązanie naszych problemów – kolejnych trzynaście, zanim żuczki wrócą na Ziemię. Przeszło ćwierć wieku będziemy czekali na odpowiedź. Moi uczniowie już nie będą dziećmi, kiedy to wszystko się skończy.

– Dalej – mruknąłem do siebie, sięgając po kolejny raport o usterce.

Dlaczego dostawaliśmy te dokumenty na papierze, skoro wystarczyłaby poczta elektroniczna? Ponieważ Rosjanie robili wszystko po swojemu i łatwiej było się dostosować, niż narzekać.

Raport załogi testowej z ESA dotyczył nieprawidłowości w pracy pompy zawiesinowej numer czternaście wchodzącej w skład medycznego systemu dostarczania pokarmu. Pompa numer czternaście miała trzeciorzędne znaczenie i była wydajna w dziewięćdziesięciu pięciu procentach, ale nie było powodu, żeby ignorować tę usterkę. Mieliśmy jeszcze osiemdziesiąt trzy kilo niewykorzystanej masy startowej. Zapisałem adnotację o dołączeniu zapasowej pompy – ważyła tylko dwieście pięćdziesiąt gramów. Załoga mogła ją zainstalować przed opuszczeniem orbity.

Odkładając raport, zauważyłem krótki błysk za oknem. Zignorowałem go. Prawdopodobnie ktoś jechał gruntową drogą, która prowadziła do tymczasowego kompleksu mieszkalnego. Od czasu do czasu widywałem w ciemności światła przejeżdżających samochodów.

Kolejny dokument dotyczył potencjalnych problemów z obciążeniem. Środek masy Hail Mary pokrywał się z jej osią podłużną i w razie potrzeby komputer wyrównywał wszelkie odchylenia, zmieniając rozmieszczenie astrofagów w kanałach balastowych. Ale i tak chcieliśmy uzyskać w miarę możliwości jak najbardziej równomierny rozkład masy. Dlatego załoga z ESA poprzekładała ładunki w przedziale magazynowym, żeby…

Ogłuszająca eksplozja zatrzęsła kontenerem. Na moją twarz posypały się odłamki stłuczonej szyby, a fala uderzeniowa zrzuciła mnie z krzesła. Potem zapadła cisza. Chwilę później w oddali rozległo się zawodzenie syren.

Podniosłem się na czworakach, po czym wstałem niepewnie. Kilka razy otworzyłem i zamknąłem usta, żeby wyrównać ciśnienie w uszach. Chwiejnym krokiem podszedłem do drzwi i wyjrzałem na zewnątrz. Od razu zauważyłem, że mały podest z trzema schodkami, który znajdował się przed wejściem, jest teraz kilka stóp dalej. Potem zobaczyłem świeżo zrytą darń między schodkami a ścianą i zrozumiałem, co się stało.

Podest opierał się na drewnianych słupkach wbitych głęboko w ziemię, natomiast kontener nie był do niczego przymocowany. Cały mój mobilny dom się przesunął, a schodki zostały na miejscu.

– Grace?! Nic panu nie jest?! – rozległ się w ciemności głos Evy Stratt, która mieszkała w sąsiednim kontenerze.

– Nic! – odpowiedziałem. – Co to było, do licha?

– Nie mam pojęcia. Zaraz wracam.

Chwilę później zobaczyłem światło latarki. Stratt podeszła do mnie ubrana w szlafrok i trzewiki. W ręku trzymała krótkofalówkę.

– Eta Stratt. Szto słucziłos?

– Wzryw w isledowatielskom cientrie – odpowiedział czyjś głos.

– Centrum badawcze wyleciało w powietrze – zwróciła się do mnie Stratt.

Na terenie kosmodromu znajdowały się również obiekty naukowe. Nie były wyposażone jak typowe laboratoria – bardziej przypominały szkolne pracownie. Astronauci zazwyczaj przyjeżdżali tu na tydzień przed startem i musieli gdzieś przechodzić ostatnie przygotowania do misji.

– O Boże. Kto tam był? – spytałem. – Kto tam był?!

– Zaraz, chwileczkę…

Stratt wyciągnęła z kieszeni szlafroka plik kartek i zaczęła je przeglądać. Omiatała każdą wzrokiem, po czym rzucała na ziemię i sięgała po kolejną. Zorientowałem się od razu, co to jest. Przez ostatni rok codziennie patrzyłem na te tabelki. Harmonogramy zajęć zawierające szczegółowe informacje o tym, gdzie wszyscy są i co robią od rana do wieczora.

W końcu Stratt znalazła stronę, której szukała. Z wrażenia głośno wciągnęła powietrze.

– DuBois i Shapiro – wyjąkała. – Zgodnie z planem mieli tam przeprowadzać jakieś eksperymenty z astrofagami.

Złapałem się za głowę.

– Nie! Nie, proszę, nie! Ten budynek jest pięć kilometrów stąd. Jeżeli eksplozja wyrządziła tutaj takie szkody, to…

– Wiem, wiem. – Stratt znów uniosła krótkofalówkę do ust. – Do załogi podstawowej. Chcę wiedzieć, gdzie jesteście. Meldujcie się.

Komandor zgłosił się jako pierwszy.

– Yao obecny. Jestem w łóżku.

– Iljuchina obecna. W kantynie. Co tak huknęło?

Pełni nadziei czekaliśmy na kolejne zgłoszenia.

– DuBois – odezwała się wreszcie Stratt. – DuBois! Zgłoś się!

Cisza.

– Shapiro. Doktor Annie Shapiro. Zgłoś się!

Nadal cisza.

Stratt odetchnęła głęboko. Potem połączyła się z sekcją transportu i rozkazała, żeby przysłano po nią samochód.

Przez kilka następnych godzin panował kompletny chaos. Cała baza została zamknięta i wszyscy musieli przejść kontrolę dokumentów. Krążyły pogłoski, że jakaś sekta wyznawców apokalipsy chciała sabotować naszą misję, jednak nie wykryto niczego podejrzanego.

Stratt, Dimitrij i ja siedzieliśmy w schronie. Dlaczego w schronie? Bo chociaż incydent nie wyglądał na zamach terrorystyczny, Rosjanie nie chcieli ryzykować. Na wszelki wypadek postanowili zapewnić bezpieczeństwo osobom, które odgrywały kluczowe role. Yao, Iljuchinę i członków zespołu naukowego również zamknęli w innych schronach. Rozproszyli wszystkich, żeby potencjalny atak na którykolwiek z pojedynczych celów nie spowodował zbyt dotkliwych strat. Za takim posunięciem kryła się ponura logika. Swoją drogą Bajkonur powstał w czasach zimnej wojny.

– W miejscu centrum badawczego jest krater – powiedziała Stratt. – A DuBois i Shapiro zniknęli bez śladu. Tak samo jak czternaście innych osób, które pracowały w budynku.

Otworzyła galerię w swoim smartfonie i pokazała nam zdjęcia. Wszystkie przedstawiały obraz kompletnego zniszczenia. Na miejscu eksplozji, które Rosjanie oświetlili potężnymi reflektorami, pracowały ekipy ratownicze, jednak nie miały wiele do roboty. Z kompleksu nie zostało dosłownie nic. Żadnych szczątków oprócz nielicznych zwałów gruzu. Stratt przerzucała zdjęcia jedno po drugim. Na kilku zbliżeniach widniały niewielkie lśniące kulki rozrzucone po ziemi.

– Co to jest? – zapytała.

– Skropliny metalu – wyjaśnił Dimitrij. – Jakieś metalowe elementy wyparowały, a potem skropliły się i spadły jak deszcz.

– O Jezu.

– Tylko jedno mogło wytworzyć tak wysoką temperaturę – powiedziałem. – Astrofagi.

– Zgadza się – przyznał Dimitrij. – Ale astrofagi nie wybuchają ot tak. Jak mogło do tego dojść?

Stratt spojrzała na pomięte kartki.

– Z harmonogramu wynika, że DuBois chciał się lepiej zaznajomić z obsługą generatora elektrycznego zasilanego astrofagami – powiedziała. – Shapiro mu asystowała.

– To bez sensu – zauważyłem. – Te prądnice zużywają tylko odrobinkę astrofagów. Zdecydowanie za mało, żeby zmieść cały kompleks budynków z powierzchni ziemi.

Stratt odłożyła telefon.

– Tak czy inaczej straciliśmy specjalistów naukowych z załogi podstawowej i rezerwowej.

– Istny koszmar – wtrącił Dimitrij.

– Doktorze Grace, proszę przygotować krótką listę ewentualnych zastępców.

Spojrzałem na Stratt, otwierając szeroko usta ze zdumienia.

– Czy pani nie ma serca?! Właśnie zginęli nasi przyjaciele!

– Tak, i nas wszystkich czeka to samo, jeżeli misja nie dojdzie do skutku. Musimy znaleźć kogoś na miejsce specjalisty do spraw naukowych. Mamy dziewięć dni.

Nagle ogarnęła mnie gorycz.

– DuBois… Shapiro… – Zacząłem pochlipywać i ocierać łzy. – Nie żyją. Nie żyją… o Boże…

Stratt wymierzyła mi policzek.

– Człowieku, weź się w garść!

– Ale…

– Później będzie czas na żałobę! Teraz liczy się misja! Ma pan jeszcze listę kandydatów z zeszłego roku? Proszę ją przejrzeć. Potrzebujemy nowego specjalisty do spraw naukowych. I to natychmiast!

– Teraz pobieram próbkę… – mówię.

W hermetycznej komorze z przezroczystego ksenonitu stoi szklany zbiornik ciśnieniowy z otwartym wiekiem. Rocky obserwuje moje poczynania z tunelu pod sufitem laboratorium. Jego wynalazek działa, jak należy. Za pomocą zaworów i pomp mogę kontrolować skład i ciśnienie powietrza, a instalacja chłodząca zapewnia stałą temperaturę minus pięćdziesięciu stopni Celsjusza.

Mój przyjaciel nie był zachwycony, że zostawiłem próbkę na tak długi czas w ziemskiej temperaturze pokojowej. Miał w tej kwestii wiele do powiedzenia. Żeby mógł w pełni wyrazić swoją opinię, musieliśmy dodać do naszego słownika kilka nowych przymiotników jak „lekkomyślny”, „durny” czy „nieodpowiedzialny”. Używał również często innego słowa, ale nie chciał mi zdradzić jego znaczenia.

Od trzech dni nie łykam środków przeciwbólowych i jestem o wiele bardziej błyskotliwy niż wcześniej. Przynajmniej to Rocky potrafi zrozumieć – nie byłem dla niego głupim przedstawicielem rodzaju ludzkiego. Byłem dla niego przedstawicielem rodzaju ludzkiego o zwiększonym stopniu głupoty. Zgodził się udostępnić mi swoje urządzenie, dopiero kiedy zasnąłem trzy razy bez zażywania lekarstwa. Ból ręki dokucza mi teraz bez przerwy, ale mój przyjaciel postawił na swoim.

Chociaż nie mam pojęcia, jakie procesy zachodzą w organizmie Rocky’ego, domyślam się, że w ciągu ostatnich dni jego stan znacznie się poprawił. Wygląda tak samo jak zwykle, ale porusza się trochę żwawiej. Jednak nie odzyskał jeszcze pełnej sprawności. Ja zresztą też. Obaj chodzimy jak połamańcy. Uznaliśmy zgodnie, że sztuczna grawitacja o sile połowy przyciągania ziemskiego będzie nam najlepiej służyć.

Kilka razy otwieram i zaciskam trójpalczaste chwytaki we wnętrzu komory ciśnieniowej.

– Popatrz – mówię do mojego przyjaciela. – Jestem teraz Eridianinem.

– Tak, urodzony Eridianin z ciebie. Pośpiesz się i pobierz próbkę.

– Jesteś dzisiaj nie w humorze.

Chwytam wymazówkę i pocieram bawełnianym kłębkiem o przygotowany pasek folii, pozostawiając wyraźny ślad. Potem odkładam ją z powrotem do szklanego pojemnika i zamykam wieko, a preparat chowam do szczelnego ksenonitowego pudełeczka.

– Dobra, gotowe – mówię i przekręcam zawór, żeby wyrównać ciśnienie przed otwarciem komory.

Pasek folii spoczywa teraz bezpiecznie w małym hermetycznym pojemniku, który zamienił się na chwilę w najmniejszy statek kosmiczny w całej galaktyce. Przynajmniej z perspektywy adriańskich form życia, które nim podróżują.

Podchodzę do mikroskopu, a Rocky podąża za mną w tunelu krok w krok.

– Na pewno dasz radę zobaczyć takie małe życie, pytam?

– Tak, to stara technologia – odpowiadam, po czym kładę pojemniczek na płytce pod obiektywem i ustawiam ostrość. Ksenonitowe ścianki są tak przejrzyste, że nie utrudniają obserwacji. – Dobrze, a teraz zobaczmy, kogo zaprosiliśmy na pokład.

Pochylam się nad okularem.

Oczywiście tym, co najbardziej rzuca mi się w oczy, są astrofagi. Jak zwykle są absolutnie czarne i pochłaniają całe światło. Mogłem się tego spodziewać. Dostrajam oświetlenie i ostrość, a wtedy zauważam, że wszędzie roi się od mikrobów.

Jednym z moich ulubionych ćwiczeń w szkole jest obserwacja mikroskopowa kropli wody. Najlepiej takiej, która pochodzi z kałuży i kotłuje się w niej życie. To doświadczenie zawsze podoba się uczniom poza nielicznymi, którzy potem przez jakiś czas nie chcą brać wody do ust.

– Widzę mnóstwo organizmów – mówię. – Różnych gatunków.

– Dobrze. Na to liczyliśmy.

Nie mogło być inaczej. Jeżeli na jakiejś planecie występuje życie, wszędzie jest go pełno. Przynajmniej taką mam teorię. Ewolucja bezbłędnie wypełnia każdą wolną przestrzeń ekosystemu.

W tej chwili mam przed sobą setki najrozmaitszych form życia, których nigdy dotąd nie widziało ludzkie oko. Wszystkie należą do niezbadanych pozaziemskich gatunków. Nie mogę powstrzymać uśmiechu. Jednak nie czas na świętowanie. Mam jeszcze dużo do zrobienia.

Dokładnie lustruję preparat, aż w końcu natrafiam na większe skupisko astrofagów. Jeżeli mam znaleźć drapieżnika, musi się pojawić w pobliżu ofiary. W przeciwnym razie kiepski z niego drapieżnik.

Uruchamiam kamerę mikroskopu i na małym wyświetlaczu pojawia się obraz. Reguluje parametry i włączam nagrywanie.

– To może trochę potrwać – mówię. – Muszę zobaczyć, co zajdzie między… oho!

Znów pochylam się nad okularem. Minęło zaledwie kilka sekund, a stadko astrofagów już stało się celem ataku. Albo mam niesamowite szczęście, albo ten mikroskopijny organizm jest tak agresywny.

– Co się dzieje, pytam? – Rocky niespokojnie chodzi tam i z powrotem nad moją głową.

Jakiś drapieżnik rzuca się na astrofagi. Wygląda jak kropla gęstej mazi i porusza się, zmieniając kształt jak ameba. Dopada znacznie mniejsze ofiary i osacza je, rozlewając się dookoła nich. Astrofagi zaczynają się kotłować. Przeczuwają, że coś im grozi. Próbują uciekać, ale jest za późno. Miotają się tylko na niewielkiej przestrzeni. W normalnych warunkach potrafią latać z zawrotną prędkością, ale te z jakiegoś powodu nie mogą. Może ich ruchy paraliżuje jakaś substancja chemiczna, którą wydziela drapieżnik?

W końcu astrofagi znajdują się w całkowitym okrążeniu i kilka sekund później zmieniają wygląd. Z bezpostaciowych czarnych kropek przeobrażają się w zwyczajne komórki, a ich organelle stają się wyraźnie widoczne pod mikroskopem. Już nie są zdolne do pochłaniania ciepła i magazynowania energii. Są martwe.

– Mam! – krzyczę podekscytowany. – Znalazłem drapieżnika! Właśnie pożarł astrofagi na moich oczach.

– Oddziel go teraz.

– Tak, już oddzielam! – mówię, sięgając do szuflady po nanopipetę.

– Szczęście, szczęście, szczęście! – woła radośnie Rocky. – Teraz nazwa.

– Nie rozumiem.

– Ziemski obyczaj. Coś odkryłeś, więc możesz to nazwać.

– Aha.

W tym momencie nie czuję się szczególnie kreatywny. Moje odkrycie jest zbyt ekscytujące, bym miał ochotę się rozpraszać. Ameba z Tau Ceti, więc może…

– Niech będzie taumeba.

Taumeba. Zbawczyni Ziemi i Erid. Miejmy nadzieję.

Powinienem nosić krawat bolo i kapelusz kowbojski, bo właśnie zostałem ranczerem i hoduję taumeby. Mam ich teraz około pięćdziesięciu milionów na swoim pastwisku.

Wyizolowałem kilka osobników z próbki, a Rocky zbudował dla nich wylęgarnię. Jest to prosta ksenonitowa komora wypełniona adriańskim powietrzem, w której umieściliśmy kilkaset gramów astrofagów. Zauważyliśmy, że taumeby całkiem dobrze znoszą skoki temperatury. I całe szczęście, bo zostawiłem je na długi czas w temperaturze pokojowej.

Prochy mi nie służą.

Patrząc z perspektywy czasu, ta odporność na skoki temperatury to całkiem zrozumiała cecha. Taumeby żyją w bardzo zimnym środowisku, a temperatura ciała astrofagów wynosi ponad dziewięćdziesiąt sześć stopni Celsjusza. Ale przecież każdy lubi zjeść coś na ciepło, nie?

A jak się plenią! Na początek uraczyłem je obfitą porcją astrofagów. Jakbym wrzucił drożdże do słodkiej wody. Tylko zamiast alkoholu powstają nowe taumeby. Teraz mamy ich wystarczająco dużo, żebym mógł prowadzić na nich eksperymenty. Zabieram się do pracy.

Co by się stało, gdybyśmy wysłali kozę na Marsa? Umarłaby od razu, i to w męczarniach, bo ewolucja nie przystosowała jej do życia na Marsie. A co się stanie, jeżeli wyślemy taumebę na jakąś planetę inną niż Adrian?

Właśnie tego chcę się dowiedzieć.

Rocky stoi w tunelu nad stołem laboratoryjnym i obserwuje mnie, kiedy odtwarzam w zbiorniku ciśnieniowym całkiem nową atmosferę.

– Nie dodajesz tlenu, pytam?

– Nie.

– Tlen jest niebezpieczny – oświadcza mój przyjaciel, który stał się nieco przeczulony po tym, jak jego narząd chłodzący zajął się ogniem.

– Oddycham tlenem. Jest w porządku.

– Może wybuchnąć.

Zdejmuję gogle ochronne i zadzieram głowę.

– Nie używam tlenu w tym eksperymencie – mówię. – Uspokój się.

– Tak. Jestem spokojny.

Pochylam się z powrotem nad stołem. Obracam zawór i wpuszczam do zbiornika niewielką ilość gazu, a potem zerkam na ciśnieniomierz, żeby się upewnić…

– Ale czy na pewno nie dodajesz tlenu, pytam?

Prostuję się gwałtownie z gniewną miną.

– Tylko dwutlenek węgla i azot! Tylko! Nic poza tym! Nie pytaj mnie więcej!

– Nie będę. Przepraszam.

Ale chyba nie mogę mieć Rocky’emu tego za złe. Pożar pod skórą to nic przyjemnego.

Chcemy odtworzyć warunki, jakie panują na dwóch planetach. Nie, nie chodzi o Ziemię i Erid. To tylko planety, z których pochodzimy. Teraz chodzi nam o Wenus i Trzyświat. To właśnie tam astrofagi rozmnażają się w niekontrolowany sposób.

Wenus, rzecz jasna, jest drugą od Słońca planetą w moim Układzie Słonecznym. Rozmiarem jest zbliżona do Ziemi i ma gęstą atmosferę składającą się głównie z dwutlenku węgla.

Trzyświat jest trzecią pod względem odległości od 40 Eridani planetą w układzie słonecznym Rocky’ego. W każdym razie ja nazywam ją Trzyświatem. W języku Eridian nie ma swojej nazwy, a jedynie oznaczenie „Planeta Trzecia”. Eridianie nie mieli swoich starożytnych astronomów, którzy nadawali ciałom niebieskim imiona bogów. Zaczęli odkrywać inne planety dopiero kilkaset lat temu. Ale nie chcę cały czas powtarzać „Planeta Trzecia”, więc nazwałem ją po swojemu.

Najtrudniejszym aspektem współpracy z obcą cywilizacją i ratowania ludzkości przed zagładą jest konieczność ciągłego wymyślania nowych nazw.

Trzyświat jest maleńką planetą wielkości naszego Księżyca. Jednak w przeciwieństwie do naturalnego satelity Ziemi posiada atmosferę. Jakim cudem? Nie mam pojęcia. Teoretycznie Trzyświat ma za słabą grawitację – jej wartość to zaledwie 0,2 g – mimo to utrzymuje cienką powłokę gazów. Składa się ona, jak poinformował mnie Rocky, w 84 procentach z dwutlenku węgla, w 8 procentach z azotu, w 4 procentach z dwutlenku siarki, a reszta to śladowe ilości innych gazów. Ciśnienie atmosferyczne na powierzchni planety jest sto razy niższe niż na Ziemi.

Odczytuję wskazanie ciśnieniomierza i kiwam głową z aprobatą. Potem wracam do obserwacji eksperymentu, który trwa we wnętrzu zbiornika.

Jestem dumny ze swojego pomysłu. Zwabiłem astrofagi na szklaną płytkę, którą podświetliłem emiterem podczerwieni. Wykorzystałem sztuczkę podobną do tej, która znalazła zastosowanie w systemach wirowych. W rezultacie uzyskałem jednolitą warstwę astrofagów o grubości jednej komórki. A następnie rozłożyłem na płytce taumeby.

Uczta drapieżników już trwa i wkrótce matowe szkło zacznie się robić coraz bardziej przejrzyste. Jest mi o wiele łatwiej mierzyć natężenie światła niż liczyć mikroskopijne organizmy.

– No dobra… odtworzyłem w komorze górną warstwę atmosfery Wenus – mówię. – W każdym razie najlepiej, jak umiałem.

Doszedłem do wniosku, że lokalizacja stref lęgowych astrofagów zależy w głównej mierze od ciśnienia powietrza. Wchodząc w atmosferę planety, astrofagi wytracają prędkość wskutek oporu aerodynamicznego. Ale ponieważ są tak małe, nie zajmuje im to wiele czasu. Oczywiście pochłaniają całą energię cieplną powstałą wskutek tarcia. W efekcie zatrzymują się tam, gdzie ciśnienie powietrza wynosi dwie setne atmosfery. I taką właśnie wartość przyjęliśmy jako standardową w naszych doświadczeniach.

W atmosferze Wenus takie ciśnienie panuje na pułapie siedemdziesięciu kilometrów. Towarzyszy mu temperatura minus stu stopni Celsjusza – wiem to dzięki nieograniczonym zasobom wiedzy w mojej bibliotece – i na taką wartość zaprogramowałem termoregulator w zbiorniku. Wynalazek Rocky’ego działa bez zarzutu i pozwala na uzyskanie nawet skrajnie niskich temperatur.

– Dobrze – mówi Rocky. – Teraz Trzyświat.

– Jaką temperaturę ma tam powietrze w strefie wylęgu?

– Minus osiemdziesiąt dwa stopnie Celsjusza.

– Dzięki.

Podchodzę do drugiej komory, w której znajduje się taka sama szklana płytka z warstwą astrofagów i taumebami. Wpuszczam do środka gazy wchodzące w skład atmosfery Trzyświata, a następnie programuję odpowiednią temperaturę, którą poznałem dzięki perfekcyjnej pamięci Rocky’ego. Bardzo podobne warunki panują w strefach wylęgu astrofagów na Adrian i Wenus – dominuje dwutlenek węgla. Nie ma w tym nic zaskakującego, gdyż astrofagi kierują się tam, gdzie stężenie tego gazu jest największe.

Na szczęście żadna z tych planet nie jest otoczona helem lub innym gazem szlachetnym, bo nie mam takowych w swojej szafce. Ale dwutlenek węgla? Mój organizm go wytwarza. Azot? Jest go na pokładzie pod dostatkiem dzięki DuBois, któremu miał posłużyć do odebrania sobie życia.

Atmosfera Trzyświata składa się również z dwutlenku siarki. W czterech procentach. Jest to na tyle duża ilość, że nie chciałem jej ignorować. Laboratorium jest zaopatrzone w spory wybór odczynników, ale nie ma wśród nich dwutlenku siarki. Za to dysponuję kwasem siarkowym. Z zepsutej chłodziarki wymontowałem kawałek miedzianej rurki i użyłem jej w charakterze katalizatora. Reakcja przebiegła zgodnie z planem, dostarczając mi potrzebną ilość dwutlenku siarki.

– Trzyświat gotowy – informuję mojego przyjaciela. – Odczekamy godzinę i sprawdzimy wyniki.

– Miejmy nadzieję – mówi Rocky.

– Tak, miejmy nadzieję. Taumeby są bardzo odporne. Żyją w warunkach zbliżonych do próżni i nie przeszkadzają im bardzo niskie temperatury. Może Wenus i Trzyświat okażą się dla nich przyjazne, skoro są przyjazne dla ich żeru.

– Dzieje się dobrze. Wszystko jest dobrze.

– Tak, chociaż raz mamy z górki – mówię.

I wtedy gaśnie światło.

ROZDZIAŁ 22

Zapada całkowita ciemność.

Zgasły wszystkie lampy. Wszystkie monitory. Nie świecą się nawet diody w urządzeniach laboratoryjnych.

– Tylko spokojnie. Zachowaj spokój.

– Przecież jestem spokojny – odzywa się Rocky.

No tak, mój przyjaciel nie zauważył, że zgasło światło. Przecież nie ma oczu.

– Właśnie przestało działać zasilanie – wyjaśniam. – Wszystko jest wyłączone.

Słyszę, jak Rocky robi kilka kroków nad moją głową.

– Twój sprzęt jest teraz cicho. Mój nadal pracuje.

– Masz prąd z własnego generatora. Mój sprzęt czerpie prąd ze statku. Nie ma oświetlenia. Wszystko przestało działać.

– To źle, pytam?

– Tak, źle. Między innymi dlatego, że nic nie widzę.

– Dlaczego statek się wyłączył, pytam?

– Nie mam pojęcia – odpowiadam. – Masz coś, czym mógłbyś mi przyświecić?

– Nie. Do czego miałbym używać światła, pytam?

Potykając się, brnę po omacku przez ciemne laboratorium.

– Gdzie jest wyjście na górę?

– W lewo. Jeszcze w lewo. Teraz idź prosto… tak… wyciągnij rękę…

Kładę dłoń na szczeblu drabiny.

– Dzięki.

– Niesamowite – mówi Rocky ze zdziwieniem. – Bez światła ludzie są bezradni.

– To prawda – przyznaję. – Chodź do kokpitu.

– Idę.

Wspinam się po drabinie i słyszę tupot pospiesznych kroków w tunelu. Na górze również panują nieprzeniknione ciemności. Cały przedział sterowania jest wyłączony. Nawet przez okienko śluzy nie wpada ani trochę światła – akurat w tym momencie ta część statku nie jest zwrócona w stronę Tau Ceti.

– Tutaj też nie ma światła, pytam? – odzywa się Rocky ze swojej kopuły.

– Nie… czekaj, coś widzę…

W rogu jednego z paneli świeci się mała czerwona dioda. Zauważam ją, chociaż nie jest zbyt mocna. Siadam w fotelu pilota i wytężam wzrok. Fotel kołysze się lekko. Naprawiłem go po partacku, ale przynajmniej znów jest przytwierdzony do podłogi.

W przeciwieństwie do ekranów dotykowych znajdujących się na całym pulpicie ten jeden mały panel jest wyposażony w mechaniczne przyciski i mały wyświetlacz ciekłokrystaliczny. Światło diody pochodzi od jednego z przycisków.

Oczywiście naciskam go bez zastanowienia. Co innego mógłbym zrobić?

Wyświetlacz ożywa i pojawiają się na nim litery złożone z dużych pikseli: „Generator główny: wyłączony. Generator zapasowy: wyłączony. Stan akumulatorów awaryjnych: 100%”.

– Jak przełączyć się na akumulatory…? – mamroczę do siebie.

– Jaki postęp, pytam?

– Zaczekaj.

Oglądam badawczo cały panel, aż w końcu zauważam mały przełącznik ukryty pod plastikową osłoną. Widnieje pod nim napis „Aku”. To musi być to. Podnoszę osłonę i naciskam przełącznik.

Pomieszczenie wypełnia światło lamp ledowych, mdłe i niezbyt przyjemne w porównaniu z normalnym oświetleniem. Na pulpicie sterowniczym włącza się tylko jeden monitor – ten najmniejszy. Na ekranie pojawia się godło misji i komunikat: „Ładowanie systemu operacyjnego”.

– Częściowy sukces – mówię. – Włączyłem zasilanie awaryjne, ale generatory nie działają.

– Dlaczego nie działają, pytam?

– Nie mam pojęcia.

– Masz czym oddychać, pytam? Bez prądu nie działa podtrzymywanie życia. Ludzie zamieniają tlen w dwutlenek węgla. Będziesz w niebezpieczeństwie, kiedy zużyjesz cały tlen, pytam?

– Nie jest tak źle. Statek jest dosyć duży i minie sporo czasu, zanim zacznie mi brakować powietrza. Najważniejsze, żebym teraz znalazł przyczynę awarii.

– Pokaż mi, co się zepsuło. Ja to naprawię.

Pomysł wcale nie jest taki zły. Wygląda na to, że Rocky potrafi rozwiązać każdy problem techniczny. Albo ma wybitny talent, albo to cecha wszystkich Eridian. Tak czy inaczej mogę się uważać za szczęściarza. Tylko… jak mój przyjaciel poradzi sobie z ziemską technologią?

– Możemy spróbować. Ale najpierw muszę się dowiedzieć, dlaczego oba generatory wysiadły jednocześnie.

– Dobre pytanie. I jeszcze ważniejsze: czy możesz sterować statkiem bez zasilania, pytam?

– Nie. Bez prądu nie dam rady nic zrobić.

– Więc teraz najważniejsze: ile mamy czasu do wypadnięcia z orbity, pytam?

Mrugam nerwowo kilka razy.

– Nie… nie mam pojęcia.

– Musisz działać szybko.

– Wiem – odpowiadam, wskazując na ekran. – Najpierw muszę zaczekać, aż mój komputer się obudzi.

– Pospiesz się.

– Dobrze, będę czekał szybciej.

– Sarkazm.

Komputer kończy proces rozruchowy i na monitorze pojawia się obraz, którego nigdy wcześniej nie widziałem. Domyśliłbym się, co to oznacza, nawet bez dużego komunikatu „Problem”, który widnieje u góry ekranu.

Nie ma śladu po przejrzystym interfejsie z wygodnymi w użyciu ikonkami i kontrolkami. Teraz widzę tylko trzy kolumny białych liter na czarnym tle. Kolumna po lewej składa się z chińskich znaków, pośrodku znajdują się słowa zapisane cyrylicą, a po prawej alfabetem łacińskim. Domyślam się, że w normalnym trybie komputer pokładowy rozpoznaje użytkownika i dobiera odpowiednią dla niego wersję językową. Jednak w trybie awaryjnym nie wie, kto patrzy na ekran, więc wyświetla komunikat w językach wszystkich członków załogi.

– Co się dzieje, pytam?

– Na monitorze pojawiła się informacja.

– Co się zepsuło, pytam?

– Pozwól mi najpierw przeczytać.

Rocky potrafi zachowywać się nieznośnie, kiedy jest zaniepokojony.

Omiatam wzrokiem raport na ekranie.

Zasilanie awaryjne: włączone

Stan baterii: 100%

Pozostały czas: 04d 16h 17m

Reaktor Sabatiera: wyłączony

System podtrzymywania życia: włączony

!!! ograniczony czas działania inwertera tlenowego !!!

Regulacja temperatury: wyłączona

Temperatura: 22°C

Ciśnienie: 40071 Pa

– W tej chwili statek utrzymuje mnie przy życiu, ale nie robi nic poza tym – wyjaśniam.

– Pokaż mi generator. Naprawię go.

– Najpierw muszę go znaleźć.

Pod Rockym uginają się łokcie i jego karapaks opada.

– Nie wiesz, gdzie są elementy twojego statku, pytam?

– Komputer ma takie informacje! Nie mogę wszystkiego zapamiętać!

– Ludzki mózg jest do niczego!

– Ech, zamknij się!

Schodzę do laboratorium. Tam również działa oświetlenie awaryjne. Zabieram przybornik z narzędziami i kieruję się w stronę kolejnego włazu. Rocky cały czas kroczy za mną w swoim tunelu.

– Dokąd idziesz, pytam?

– Do przedziału magazynowego. To jedyne pomieszczenie, którego nie przeszukałem dokładnie. I znajduje się na samym dole modułu. Jeżeli generatory umieszczono w miejscu dostępnym dla załogi, właśnie tam należy ich szukać.

Podnoszę panel w podłodze dormitorium i schodzę na dół. Oparzona ręka zaczyna boleć coraz bardziej, kiedy pełzam w ciasnej przestrzeni i lustruję gródź, za którą mieści się sekcja materiałów pędnych. Ostatnio ból towarzyszy mi cały czas, więc staram się nie zwracać na niego uwagi. Byle nie łykać prochów. Po nich jestem zbyt otumaniony. Kładę się na plecach i czekam, aż ręka przestanie mi dokuczać. Przecież musi być tutaj jakaś klapa, nie? Nie pamiętam dokładnie planu Hail Mary, ale przypuszczam, że tak ważne urządzenie zamontowano w hermetycznym przedziale statku. To chyba zrozumiałe samo przez się.

Tylko jak je znaleźć? Musiałbym mieć rentgen w oczach, żeby zobaczyć, gdzie… och, zaraz!

– Rocky, są tu na dole jakieś drzwiczki, pytam?

Mój przyjaciel przez chwilę milczy. Kilka razy stuka szponem w ścianę tunelu.

– Sześć małych klapek – mówi.

– Sześć? Ojej… Powiedz mi, gdzie jest pierwsza.

Przykładam dłoń do niskiego sufitu.

– Przesuń rękę w stronę stóp, a potem w lewo…

Podążając za jego wskazówkami, natrafiam na pierwsze drzwiczki. Nigdy bym ich nie zauważył. Oświetlenie awaryjne w dormitorium jest słabe i do przedziału magazynowego wpada niewiele światła. Drzwiczki są zamykane na śrubę, za którą znajduje się zapadka. Obracam ją płaskim śrubokrętem i panel odchyla się na zawiasach, odsłaniając rurę z zaworem. Napis na etykiecie głosi: „Odcinanie dopływu tlenu”. Zdecydowanie nie jest to coś, przy czym miałbym ochotę majstrować. Zamykam drzwiczki.

Rocky wskazuje mi drogę do kolejnych paneli, a ja otwieram je jeden po drugim. Wiem, że mój przyjaciel sam rozpoznaje ukryte za nimi kształty swoim sonarem, jednak wolę zobaczyć wszystko na własne oczy, zamiast polegać na jego relacji.

Pod czwartą klapką znajduję to, czego szukam. Nie spodziewałem się, że za zasilanie całego statku odpowiada tak małe urządzenie. Czarna skrzynka o nieregularnym kształcie mieści się we wnęce o objętości stopy sześciennej. Gdyby nie opis na etykiecie, nie wiedziałbym nawet, że mam przed sobą generator. Odchodzą od niego dwie rurki z zaworami i kilka najzwyklejszych kabli.

– Znalazłem!

– Dobrze – dobiega z dormitorium stłumiony głos Rocky’ego. – Wymontuj go i przynieś mi.

– Najpierw sam chcę go obejrzeć.

– Nie jesteś w tym dobry. Ja naprawię.

– Generator może nie przetrwać w twoim środowisku – mówię. – Jeśli sam sobie nie poradzę, powiesz mi, jak go naprawić.

Mój przyjaciel wydaje odgłos, który brzmi jak pomruk niezadowolenia.

Domyślam się, że rurki z zaworami muszą służyć do transportu astrofagów. Zaglądam do wnęki i w głębi dostrzegam dwie etykiety – na jednej widnieje napis „paliwo”, na drugiej „odpady”. Całkiem proste.

Kluczem obracam nakrętkę na złączu rurki służącej do odprowadzania odpadów. Ze środka wycieka trochę ciemnego płynu – odrobina, która zmieściła się między zaworem a końcówką rury. Prawdopodobnie ciecz służąca do wypłukiwania zużytych astrofagów. Zanurzam w niej palec. Jest śliska jak olej. W zasadzie to najlepsze rozwiązanie – olej jest lżejszy od wody i nie powoduje korozji.

Następnie odkręcam rurkę zasilającą, z której też wylewa się brunatna ciecz. Jednak tym razem czuję odrażającą woń.

– O Boże! Fuj! – Krzywię się i zasłaniam twarz przedramieniem.

– Jaki jest problem, pytam? – woła Rocky.

– Paliwo strasznie śmierdzi – mówię.

Eridianie nie mają zmysłu powonienia. Ale chociaż musiałem długo tłumaczyć Rocky’emu, jak działa wzrok, z zapachami było łatwiej, ponieważ Eridianie czują smaki. Gdyby dobrze się zastanowić, węch jest po prostu smakiem działającym na odległość.

– To naturalny czy chemiczny zapach, pytam?

Niepewnie pociągam nosem.

– Śmierdzi jak zepsute jedzenie. Ale przecież astrofagi nie wydzielają żadnej woni.

– Są żywymi organizmami – zauważa Rocky. – Mogą się rozkładać.

– To niemożliwe. Dlaczego miałyby się rozkładać, skoro… O nie! O Boże, nie!

Zanurzam dłoń w cuchnącej brei i gramolę się pośpiesznie na górę. Potem wchodzę po drabinie do laboratorium, trzymając wysoko umazaną rękę, żeby niczego nie dotknąć.

– Nie, nie, nie, nie… – powtarzam, a mój głos staje się coraz bardziej piskliwy.

Mam wrażenie, że serce zaraz wyskoczy mi gardłem. Zbiera mi się na wymioty.

Rozsmarowuję trochę brunatnej mazi na szklanej płytce, którą umieszczam pod obiektywem mikroskopu. Wyjmuję latarkę z szuflady i podświetlam nią preparat od dołu. To powinno zastąpić normalne oświetlenie, które nie działa z powodu braku zasilania.

Potem patrzę przez okular i potwierdzają się moje najgorsze obawy.

– O Boże…

– Jaki jest problem, pytam? – Głos Rocky’ego jest wyższy o całą oktawę.

Łapię się za głowę, brudząc sobie twarz cuchnącym szlamem, ale nie zwracam na to uwagi.

– Taumeby – mówię. – W generatorze są taumeby.

– Zepsuły generator, pytam? Daj mi go. Ja naprawię.

– Generator nie jest uszkodzony. Ale jeśli taumeby dostały się do niego, to oznacza, że są w zbiorniku paliwa. Zjadły wszystkie astrofagi. Nie mamy prądu, bo zabrakło paliwa.

Rocky prostuje się tak gwałtownie, że uderza grzbietem o sklepienie tunelu.

– Jak taumeby dostały się do paliwa, pytam?

– Są w moim laboratorium. Nie zamknąłem ich szczelnie, nie pomyślałem o tym. A po naszej przygodzie na Adrian w statku jest mnóstwo pęknięć. Taumeby musiały znaleźć jakąś dziurę w przewodzie paliwowym. Wystarczyło, że jedna dostała się do środka…

– Źle! Źle, źle, źle!

Zaczynam oddychać coraz szybciej.

– Umrzemy tutaj – mówię. – Utknęliśmy tu na zawsze.

– Nie na zawsze – odpowiada Rocky.

Ożywiam się.

– Nie?

– Nie. Wkrótce wypadniemy z orbity. Wtedy umrzemy.

Przez cały następny dzień sprawdzam wszystkie przewody paliwowe, do których udaje mi się dostać. Efekt jest wszędzie taki sam. Zamiast astrofagów zawieszonych w oleju znajduję tylko taumeby oraz – nazwijmy rzecz po imieniu – ich odchody. Głównie metan i mnóstwo innych związków chemicznych w ilościach śladowych. To by wyjaśniało obecność metanu w atmosferze Adrian. Tak oto zamyka się krąg życia.

Tu i ówdzie natrafiałem na żywe astrofagi, które jednak nie miały szans na przetrwanie w obliczu ekspansji drapieżników. Ratowanie ich było bezcelowe. Miało w sobie tyle sensu, co próby oddzielenia zdrowego mięsa od laseczek jadu kiełbasianego, które się w nim rozmnażają.

– Beznadziejna sytuacja – mówię, rzucając ostatnią próbkę paliwa na stół. – Taumeby są wszędzie.

– Mam u siebie astrofagi – odpowiada Rocky. – Zostało około dwustu szesnastu gramów.

– Taka ilość nie wystarczyłaby na długo, żeby napędzić systemy wirowe. Może na pół minuty. O ile wcześniej nie zostałaby zjedzona. Taumeby opanowały całą moją strefę. Astrofagi będą bezpieczniejsze po twojej stronie.

– Zbuduję nowy silnik. Taumeby zamieniają astrofagi w metan. Metan reaguje z tlenem. Spala się i daje odrzut. Wrócimy do mojego statku. Mam tam dużo astrofagów.

– To jest… całkiem niezły pomysł. – W zamyśleniu skubię palcami podbródek. – Pierdy taumeb mogą nam posłużyć za paliwo rakietowe.

– Co oznacza to pierwsze słowo, pytam?

– Nic ważnego. Zaczekaj, muszę coś policzyć…

Sięgam po tablet, bo komputer w laboratorium nie działa. Nie pamiętam, jaki impuls właściwy daje metan, ale wiem, że w silnikach rakietowych zasilanych mieszanką wodoru i tlenu wynosi on około czterystu pięćdziesięciu sekund. Powiedzmy, że to najbardziej optymistyczne założenie. Miałem dwadzieścia ton astrofagów, więc zakładam, że do tej pory wszystkie zamieniły się w metan. Masa samego statku wynosi około stu ton. Nie wiem, czy w ogóle wystarczy mi tlenu do przeprowadzenia takiej reakcji, ale tym na razie się nie przejmuję.

Skupienie myśli kosztuje mnie wiele wysiłku. Jestem otumaniony i zdaję sobie z tego sprawę.

Kręcę głową, gdy kalkulator podaje mi ostateczny wynik.

– Nie jest dobrze – mówię. – Statek osiągnie prędkość ośmiuset metrów na sekundę. To za mało, żebyśmy opuścili pole grawitacyjne Adrian, nie mówiąc o pokonaniu stu pięćdziesięciu milionów kilometrów w układzie planetarnym Tau Ceti.

– Źle.

Odkładam tablet na stół i pocieram powieki.

– Tak. Źle.

Rocky, który przechadza się tam i z powrotem w ksenonitowym tunelu, zatrzymuje się nad moją głową.

– Daj mi generator – mówi.

Z rezygnacją zwieszam ramiona.

– Po co? – pytam. – Co to da?

– Oczyszczę go i wysterylizuję. Usunę wszystkie taumeby i zamontuję mały zbiornik paliwa, do którego włożę moje astrofagi. Uszczelnię generator, a ty go zamontujesz z powrotem. I znowu będzie prąd.

Pocieram zabandażowaną rękę.

– Tak, niezły pomysł. Pod warunkiem, że generator się nie stopi.

– Jeżeli się stopi, to go naprawię.

Dwieście gramów astrofagów to za mało na podróż przez galaktykę, ale wystarczy aż nadto, żeby zasilać instalację elektryczną statku przez… sam nie wiem… co najmniej resztę mojego życia.

– Zgoda, to jest dobry pomysł. Przynajmniej odzyskamy zasilanie.

– Właśnie.

Ruszam pośpiesznie w stronę włazu.

– Idę po generator.

Nie powinienem w moim stanie używać narzędzi, żeby niczego jeszcze bardziej nie zepsuć, ale nie mamy czasu do stracenia. Wciskam się do przedziału magazynowego i wymontowuję niewielką czarną skrzynkę. Nie wiem, czy jest to główny, czy zapasowy generator. Liczy się to, że zamienia astrofagi w energię elektryczną.

Wracam do dormitorium i wkładam urządzenie do śluzy. Po chwili Rocky wyjmuje je po swojej stronie i przenosi na stół warsztatowy. Dwie szponiaste dłonie od razu przystępują do dzieła, a trzecia pokazuje na moje łóżko.

– Ja teraz pracuję, a ty śpij.

– Uważaj, żeby taumeby nie dostały się do twoich astrofagów.

– Moje astrofagi są zamknięte w szczelnym pojemniku – uspokaja mnie Rocky. – Nic im nie grozi. Teraz śpij.

Jestem cały obolały, a najbardziej daje mi się we znaki poparzona ręka.

– Nie mogę spać.

– Powiedziałeś, że ludzie muszą spać osiem godzin co szesnaście godzin – mówi mój przyjaciel bardziej stanowczym tonem. – Ty nie śpisz od trzydziestu jeden godzin. Teraz śpij.

Z ciężkim westchnieniem siadam na łóżku.

– Słuszna uwaga. Powinienem przynajmniej spróbować. To był ciężki dzień. Albo noc, wszystko jedno. Nadchodzi noc po ciężkim dniu, a ja tyrałem niczym wół…

Kładę się na łóżku i naciągam na siebie kołdrę.

– Nie rozumiem.

– Tak się mówi na Ziemi. To słowa piosenki. – Zamykam oczy i mamroczę: – W kamienny sen czas zapaść już… – Chwilę później zaczyna ogarniać mnie senność. Nagle zrywam się gwałtownie. – Żuczki! Mamy żuczki!

Rocky jest tak zaskoczony, że upuszcza generator.

– Jaki jest problem, pytam?

– Nie problem! Rozwiązanie! – Zeskakuję z łóżka. – Na pokładzie Hail Mary są cztery małe stateczki! Żuczki! Mam w nich wysłać na Ziemię wyniki moich badań.

– Opowiadałeś mi o nich – mówi Rocky. – Ale one wykorzystują to samo paliwo. A wszystkie astrofagi są martwe.

Energicznie kręcę głową.

– Tak, są zasilane astrofagami, ale nie mają wspólnego obiegu powietrza ani paliwa z moim statkiem. Każdy żuczek jest szczelnie zamknięty, ma niezależny układ zasilania i sto dwadzieścia kilogramów paliwa w zbiornikach. Mamy mnóstwo astrofagów!

– Wystarczy na powrót do mojego statku! – Rocky wymachuje radośnie rękami. – Dobra wiadomość! Dobra, dobra, dobra!

Ja również unoszę ręce w entuzjastycznym geście.

– Chyba jednak tu nie umrzemy! Muszę wyjść na zewnątrz, żeby przynieść żuczki – mówię i ruszam żwawo w stronę drabiny.

– Nie! – Rocky podchodzi do przegrody i uderza dłonią w ksenonitową ścianę. – Teraz śpij. Ludzie nie funkcjonują dobrze, kiedy mało śpią. Wyjście na zewnątrz jest niebezpieczne. Najpierw się wyśpij.

Przewracam oczami.

– No dobrze, już dobrze.

Rocky stanowczym gestem wskazuje na moje łóżko.

– Spać.

– Tak jest, mamusiu.

– Sarkazm. Ty śpij, ja czuwam.

– Jednak nie sądzę, aby to był dobry pomysł – mówię przez radio.

– Wykonaj zadanie – odpowiada bezlitośnie Rocky.

Dobrze spałem i obudziłem się gotowy stawić czoło wyzwaniom dnia. Zjadłem smaczne śniadanie i trochę się porozciągałem. Rocky oddał mi szczelnie zamknięty i w pełni sprawny generator, który będzie pracował całe wieki. Zainstalowałem go i zasilanie statku znów działa bez zarzutu.

Długo naradzaliśmy się z Rockym, jak najlepiej wykorzystać żuczki, żeby wrócić do Obiektu A. Wszystkie pomysły wydawały się dobre aż do tego momentu.

Mam na sobie skafander Orłan i patrzę przez okienko śluzy w bezkresną kosmiczną pustkę. Adrian oblewa mnie bladozielonym blaskiem odbitego światła, a potem znika. Pogrążam się w ciemności, ale nie na długo, bo dwanaście sekund później planeta znów pojawia się w polu widzenia.

Hail Mary wciąż jest w trybie wirówki. Stanowi to pewien problem.

Statek ma po bokach kadłuba małe silniczki manewrowe, które służą do regulacji tempa obrotów. Oczywiście teraz nie działają. Są zapchane odchodami taumeb jak cała instalacja paliwowa. Dlatego czeka mnie kolejne wyjście na zewnątrz, podczas którego będę musiał zmagać się z grawitacją. Tym razem jednak to nie grawitacja Adrian, ale siła odśrodkowa będzie próbowała zrzucić mnie w otchłań.

Śmierć jak każda inna. Więc dlaczego teraz mam większe opory niż przed brawurową wyprawą po próbkę adriańskiego powietrza? Bo tym razem będę musiał balansować na dziobie statku. Jeden fałszywy krok może się skończyć tragicznie. Kiedy wciągałem sondę na pokład, stałem na szerokim kadłubie, byłem przypięty taśmami asekuracyjnymi i miałem do dyspozycji mnóstwo poręczy na wypadek, gdybym stracił równowagę. Ale żuczki znajdują się w dziobie. A zgodnie z konfiguracją trybu wirówki dziób jest teraz skierowany w stronę drugiej połowy statku. Znajduje się „na szczycie” modułu załogi, patrząc z perspektywy sztucznej grawitacji. Muszę tam się wdrapać, zdjąć osłonę i wydostać małe stateczki. I modlić się cały czas, żeby nie osunęła mi się noga. Na dziobie nie ma uchwytów ani poręczy, więc będę musiał przypiąć zaczep niżej. A to oznacza, że jeśli odpadnę, zdążę nabrać rozpędu, zanim taśma asekuracyjna się napręży. Czy zdoła mnie utrzymać? Jeżeli nie, siła odśrodkowa niczym katapulta wyrzuci mnie w przestrzeń i zamienię się w satelitę Adrian.

Cztery razy sprawdzam zaczepy. Zabrałem dodatkowy zestaw na wszelki wypadek. Przyczepiłem je do solidnego uchwytu we wnętrzu śluzy. Powinny mnie utrzymać w razie upadku. Powinny.

Opieram ręce na krawędzi włazu i podciągam się. Nie zdołałbym tego zrobić przy pełnej grawitacji. Krzywizna kadłuba jest na tyle łagodna, że się nie zsuwam. Jeszcze raz sprawdzam mocowanie zaczepów i rozpoczynam wspinaczkę. Siła odśrodkowa przyciska mnie do kadłuba, ale pełznąc, zatrzymuję się co parę stóp i przywieram do powłoki, żeby tarcie uchroniło mnie przed znoszeniem w kierunku przeciwnym do ruchu wirówki.

– Jaki jest twój status, pytam?

– Posuwam się naprzód.

– Dobrze.

Docieram do dzioba. Ponieważ jest to część modułu załogi położona najbliżej środka wirówki, sztuczna grawitacja jest tutaj najsłabsza. Jest to niewielkie, ale miłe udogodnienie.

Wszechświat okrąża mnie leniwie co dwadzieścia pięć sekund. Przez połowę tego czasu moje pole widzenia wypełnia Adrian, po czym na krótką chwilę oślepia mnie blask Tau Ceti. A później nie widzę nic. Jest to trochę deprymujące, ale da się wytrzymać. Tylko lekko wytrąca mnie z równowagi.

Pokrywa komory mieszczącej żuczki jest tam, gdzie powinna się znajdować. Teraz muszę zachować szczególną ostrożność. Nie chcę niczego uszkodzić.

Hail Mary została zaprojektowana pod kątem misji samobójczej. Nikt nie brał pod uwagę podróży powrotnej. Dlatego pod pokrywą znajdują się ładunki wybuchowe, które mają ją odrzucić, żeby żuczki mogły wystartować i obrać kurs na Ziemię. Praktyczne rozwiązanie, ale mnie zależy na tym, żeby dziób pozostał nienaruszony i nie stwarzał niepotrzebnego oporu aerodynamicznego, kiedy będę wracał do domu.

Tak. Oporu aerodynamicznego.

Szpiczasto zakończony połyskujący srebrzyście gładki kadłub Hail Mary zawsze nasuwał mi skojarzenia z powieściami Roberta Heinleina. Ale po co nadawać taki kształt statkowi, który nigdy nie będzie miał do czynienia z atmosferą?

Ze względu na materię międzygwiezdną. W przestrzeni kosmicznej unoszą się maleńkie ilości wodoru i helu. Mają stężenie rzędu jednego atomu na centymetr sześcienny, ale gdy jakieś ciało porusza się z prędkością bliską prędkości światła, ich opór rośnie. Przyczyną jest nie tylko zderzenie z dużą liczbą atomów w krótkim czasie, ale również fakt, że atomy tworzące inercjalny układ odniesienia mają większą masę. Fizyka relatywistyczna jest dziwna.

Tak czy inaczej zależy mi, żeby dziób statku pozostał nieuszkodzony.

Cały panel i ładunki pirotechniczne są przymocowane do kadłuba sześcioma śrubami. Wyjmuję klucz z pasa narzędziowego i przystępuję do pracy. Pierwsza śruba wychodzi z gwintu, po czym zsuwa się po pochyłości kadłuba i odlatuje w nieznane.

– Hm… Rocky, potrafisz robić śruby, prawda?

– Tak, z łatwością. A po co, pytam?

– Właśnie jedną straciłem – mówię.

– Trzymaj je lepiej.

– Jak?

– Ręką.

– W ręce trzymam klucz.

– Użyj drugiej ręki.

– Drugą się podpieram.

– Użyj trze… Dobra, przynieś żuczki. Zrobię nowe śruby.

Zabieram się do drugiej śruby, tym razem bardzo ostrożnie. Do połowy wykręcam ją kluczem, a potem używam palców. Grube rękawice skafandra nie ułatwiają mi zadania. Męczę się przez dziesięć minut, ale w końcu wyjmuję śrubę. I, co najważniejsze, nie upuszczam jej. Od razu ląduje w kieszonce przy pasie z narzędziami. Teraz Rocky będzie wiedział, co ma zrekonstruować.

Kolejne trzy śruby odkręcam kluczem i pozwalam im spaść. Pewnie będą krążyć po orbicie Adrian, ale nie za długo. W końcu słabiutkie przyciąganie, które działa również na nas, spowolni je na tyle, że wejdą w atmosferę i spłoną.

Jedną śrubę zostawiam i podważam klapę po przeciwnej stronie, żeby powstała szczelina na grubość palca. Wsuwam zaczep w otwór po jednej ze śrub, a drugi koniec taśmy przypinam do mojego pasa. To już czwarta taśma, z którą jestem połączony. I zaczyna mi się to podobać. Pewnie wyglądam jak kosmiczny Spider-Man, ale kogo to obchodzi?

Mam jeszcze przy pasie dwie taśmy asekuracyjne, których mogę użyć w razie potrzeby. Ostrożności nigdy za wiele.

Wykręcam ostatnią śrubę i pokrywa zjeżdża w dół. Przesuwa się obok mnie po kadłubie, ale naprężona taśma zatrzymuje ją w miejscu. Aluminiowy panel odbija się kilka razy i uderza w poszycie, a potem zawisa, kołysząc się lekko.

Zaglądam do komory. Żuczki czekają w pogotowiu, każdy w swojej przegródce. Wyglądałyby identycznie, gdyby nie imiona legendarnej czwórki z Liverpoolu wypisane na pękatych zbiornikach z paliwem.

– Jaki jest twój status, pytam?

– Wyjmuję żuczki.

Zaczynam od Johna. Bez trudu zwalniam niewielki zacisk, który przytrzymuje go w miejscu. W głębi przegródki za stateczkiem znajduje się zbiornik ciśnieniowy ze skierowaną na zewnątrz dyszą. Właśnie tak żuczki miały opuścić pokład Hail Mary, wypchnięte na zewnątrz strumieniem sprężonego powietrza, żeby uruchomić swoje silniki w bezpiecznej odległości. Nawet niewinnie wyglądające miniaturowe systemy wirowe mogą stopić wszystko, co znajdzie się za nimi.

John wychodzi z przegródki całkiem gładko. Wydaje się większy od prototypu, który kiedyś oglądałem – ma rozmiary średniej walizki. Ale każdy przedmiot trzymany w niezgrabnych rękawicach skafandra kosmicznego wygląda na większy.

Jest również dosyć ciężki. Nie wiem, czy w ogóle zdołałbym go udźwignąć w warunkach normalnej grawitacji. Przypinam go do zapasowego zaczepu i sięgam po Paula.

W razie konieczności Rocky potrafi pracować szybko. A teraz koniecznością jest pośpiech.

Kiedy komputer i system naprowadzania znów działają, mogę się przyjrzeć naszej orbicie. Nie wygląda ładnie. Wciąż ma wyraźnie eliptyczny kształt, a jej perycentrum znajduje się o wiele za blisko Adrian.

Co dziewięćdziesiąt minut muskamy górną warstwę atmosfery. Na takiej wysokości powietrze jest bardzo rozrzedzone, ale nawet te nieliczne cząsteczki gazów wystarczają, żeby nas odrobinę spowolnić. A lecąc z mniejszą prędkością, przy następnym okrążeniu zanurzamy się troszeczkę głębiej w atmosferę. Wiadomo, do czego to prowadzi.

Ocieramy się o atmosferę co półtorej godziny. I szczerze mówiąc, nie mam pojęcia, ile razy jeszcze ujdzie nam to płazem. Nie wiedzieć czemu komputer pokładowy nie dysponuje modelami nietypowych eliptycznych orbit wokół planety Adrian.

Dlatego Rocky się spieszy.

W ciągu zaledwie dwóch godzin rozmontował Paula i zapoznał się z zasadami działania większości jego podzespołów. Nie było to łatwe zadanie. Zanim Paul znalazł się po drugiej stronie ksenonitowej przegrody, musieliśmy skonstruować osłonę chłodzącą. Żuczki mają w środku plastikowe części, które mogłyby się roztopić w eridiańskim powietrzu. Do chłodzenia wykorzystaliśmy astrofagi, które co prawda mogłyby poparzyć człowieka, ale nie są aż tak gorące, by stopić plastik, i łatwo absorbują nadmiar energii cieplnej, utrzymując stałą temperaturę 96,415 stopnia Celsjusza.

W środku Paul ma sporo elektroniki, z którą mój przyjaciel nie najlepiej sobie radzi – pod tym względem Eridianie pozostają daleko w tyle za ludźmi. Nie wynaleźli jeszcze tranzystorów, nie mówiąc o układach scalonych. Współpracując z Rockym, mam wrażenie, jakbym miał na pokładzie najlepszego na świecie inżyniera z lat pięćdziesiątych XX wieku.

Wydaje się dziwne, że cywilizacja, która wyruszyła na podbój kosmosu, nie zna jeszcze tranzystorów, ale zanim ludzie zaczęli stosować półprzewodniki, zdążyli rozszczepić jądro atomu i wynaleźć telewizję, a nawet wystrzelili kilka rakiet na orbitę okołoziemską.

W ciągu kolejnej godziny Rocky’emu udaje się obejść wszystkie sterowniki elektroniczne. Nie musi się na nich znać, żeby to zrobić – wystarczy mu, że wie, do których przewodów podłączyć prąd. Po dokonaniu prowizorycznej przeróbki może zdalnie aktywować systemy wirowe za pomocą akustycznego pilota. Prawie wszędzie tam, gdzie ludzie używają fal radiowych do przesyłania sygnałów na krótkich dystansach, Eridianie korzystają z fal dźwiękowych.

Następnie modyfikuje w taki sam sposób Ringa i Johna. Tym razem idzie mu znacznie szybciej, bo już nie musi wszystkiego poznawać od podstaw. George pozostaje w niezmienionym stanie. Żuczki mają niewielki odrzut, a więc ich siła tkwi w liczebności, ale muszę gdzieś wyznaczyć granicę. Chcę zachować jednego z nich w rezerwie, żeby był gotów do wypełnienia swojej pierwotnej misji.

Dzięki Rocky’emu zyskałem szansę na powrót do domu, ale nie mam gwarancji, że mi się uda. Hail Mary jest w kiepskim stanie, delikatnie rzecz ujmując. Brakuje kilku zbiorników paliwa, a konstrukcja jest w wielu miejscach popękana i rozszczelniona. Wszędzie czają się taumeby gotowe pożreć zapas astrofagów ze statku Rocky’ego. Mógłbym wyliczyć co najmniej sto przeszkód, które mogą zniweczyć mój plan. Dlatego zanim wyruszę w drogę powrotną, wyślę na Ziemię George’a z opisem moich odkryć i próbką taumeb. Najchętniej zostawiłbym w rezerwie dwa żuczki, ale potrzebujemy co najmniej trzech, żeby móc manewrować statkiem.

Rocky wkłada do śluzy trzy zmodyfikowane żuczki.

– Zamontujesz je na kadłubie – mówi. – Pod kątem czterdziestu pięciu stopni od osi podłużnej statku.

– Dobra – odpowiadam z westchnieniem.

Czeka mnie kolejny spacer w przestrzeni kosmicznej po kadłubie wirującego statku. Niezbyt zachęcająca perspektywa. Ale czy mam inne wyjście? Nie możemy powstrzymać ruchu obrotowego bez silników manewrowych.

Wchodzę do skafandra. Tym razem jedyną trudność stanowi dotarcie we właściwie miejsce. Właz śluzy znajduje się w pobliżu dzioba, a ja muszę zamontować żuczki w dolnej części kadłuba, która w tej chwili jest połączona z modułem załogi jedynie pięcioma linami. Na szczęście inżynierowie, którzy projektowali Hail Mary, okazali się przezorni. Zylonowe liny są pokryte na całej długości pierścieniami, do których mogę przypinać zaczepy.

Coraz lepiej opanowuję osobliwą technikę spacerów kosmicznych w warunkach oddziaływania grawitacyjnego. Jednak w przeciwieństwie do dzioba, na którym miałem już okazję spojrzeć śmierci w oczy, tył statku jest pokryty licznymi poręczami. Zamontowanie żuczków nie nastręcza mi wiele trudności. Przymocowuję je do uchwytów na kadłubie, a kiedy tkwią nieruchomo, smaruję łączenie ksenonitowym klejem Rocky’ego, który tworzy trwałą spoinę. Rozmieszczam Johna, Paula i Ringa w równych odstępach dookoła kadłuba, ustawiając dysze systemów wirowych pod kątem czterdziestu pięciu stopni względem osi podłużnej statku.

– Żuczki na miejscu – mówię przez radio. – Teraz sprawdzam uszkodzenia.

Podchodzę do miejsca, które uległo zniszczeniu, kiedy astrofagi zaczęły uciekać z dziurawego zbiornika. Nie ma za wiele do oglądania – w kadłubie zieje prostokątna wnęka po odrzuconych zbiornikach, a poszycie dookoła nosi ślady groźnego wypadku. Aluminiowe panele są tutaj osmolone, a w paru miejscach widać wyraźne wgniecenia.

– Kadłub jest trochę powgniatany i przypalony – informuję mojego przyjaciela. – Nie wygląda to najgorzej.

– Dobra wiadomość.

– Ale ślady spalenizny są dziwne, nie sądzisz? Skąd się wzięły?

– Z wysokiej temperatury.

– Tak, ale jesteśmy w próżni. Tutaj nie ma tlenu. Jak powstał płomień?

– Mam teorię – odpowiada Rocky. – W zbiornikach było dużo astrofagów. Niektóre mogły być martwe. Martwe astrofagi zawierają wodę i nie są odporne na gorąco. A woda w bardzo wysokiej temperaturze zamienia się w wodór i tlen.

– Racja – mówię. – Dobra teoria.

– Dzięki.

Po kosmicznym moście linowym bez przygód wracam do śluzy. Rocky czeka na mnie w swojej kopule pod sufitem przedziału sterowniczego.

– Wszystko dobrze, pytam?

– Tak. Możemy zaczynać?

Rocky trzyma w trzech rękach identyczne piloty, każdy połączony przewodem z umieszczonym na ścianie emiterem sygnałów dźwiękowych. Czwartą ręką pokazuje mi przestrzenny monitor.

– Mam łączność z odbiornikami – mówi. – Wszystkie żuczki reagują i są gotowe.

Przypinam się do fotela. Wiem, że następny etap nie będzie przyjemny.

Żuczki są przymocowane do kadłuba pod odpowiednim kątem, żebyśmy mogli je wykorzystać do manewrowania statkiem. Posłużą nam również do opanowania ruchu wirowego. Jednak możemy ich użyć dopiero wtedy, gdy Hail Mary będzie w jednym kawałku. Dlatego najpierw muszę połączyć rozdzielone połówki.

Zgodnie z zasadą zachowania momentu pędu prędkość kątowa w ruchu obrotowym rośnie, gdy maleje moment bezwładności. A to oznacza, że statek będzie wirował bardzo szybko. W gruncie rzeczy tak szybko, jak poprzednim razem, kiedy Rocky musiał pośpieszyć mi na pomoc. Siła bezwładności, która na nas działa, nie zmieniła się od tamtego czasu.

Otwieram panel wirówki na głównym monitorze. A raczej na jednym z umieszczonych powyżej, ponieważ główny monitor nie przetrwał burzliwej przygody na skraju atmosfery Adrian. Jednak ten zapasowy w zupełności mi wystarcza.

– Jesteś gotowy? – pytam.

– Tak.

– Przeciążenie będzie bardzo silne. Ty zniesiesz je bez problemu, za to ja gorzej. Mogę stracić przytomność.

– Niezdrowe dla ludzi, pytam?

W głosie mojego przyjaciela wyczuwam lekkie drżenie.

– Trochę niezdrowe. Ale nie przejmuj się, jeśli zemdleję. Zapanuj nad statkiem. Odzyskam przytomność, kiedy przestaniemy się obracać.

– Rozumiem – mówi Rocky, trzymając w gotowości trzy piloty.

– W takim razie zaczynamy.

Wchodzę w tryb ręczny sterowania wirówką i pomijam trzy ostrzeżenia, które wyświetlają się na ekranie. Najpierw obracam moduł załogi o sto osiemdziesiąt stopni. Tak jak ostatnio przeprowadzam manewr powoli. Tym razem jednak zabezpieczyliśmy wszystkie sprzęty, więc kiedy świat staje na głowie i grawitacja zmienia kierunek, w laboratorium i dormitorium nic się nie przesypuje.

Czuję, jak siła o wartości połowy ziemskiej grawitacji ciągnie mnie w stronę konsoli. Dziób jest znów skierowany na zewnątrz okręgu. Uruchamiam wszystkie cztery bębny zespołów linowych bez uwzględnienia prędkości ruchu wirowego statku. Schemat na monitorze pokazuje przebieg manewru, a siła, która wciska moje ciało w pasy, gwałtownie rośnie. W ciągu zaledwie dziesięciu sekund przeciążenie staje się tak ogromne, że mam trudności z oddychaniem. Wiję się i chrapliwie wciągam powietrze.

– Nie wyglądasz zdrowo! – woła Rocky. – Cofnij to. Wymyślimy nowy plan.

Nie mogę wydobyć z siebie głosu, więc kręcę głową. Czuję, jak napina się skóra na moich policzkach. Pewnie zamieniam się teraz w straszydło. Kątem oka zauważam, że ze wszystkich stron otacza mnie ciemność, która stopniowo zalewa moje pole widzenia. Mam wrażenie, jakbym zapadał się w mrok. W końcu światło całkiem gaśnie.

Po chwili odzyskuję przytomność. W każdym razie wydaje mi się, że upłynęła chwila. Moje ręce unoszą się swobodnie i tylko dzięki pasom nie dryfuję w powietrzu.

– Grace, dobrze się czujesz, pytam?

Pocieram oczy. Widzę jak przez mgłę i jestem jeszcze lekko zamroczony.

– Tak – mamroczę. – Co z nami?

– Prędkość ruchu wirowego zero. Trudno się steruje żuczkami. Nie. Żuczkami łatwo się steruje. Trudno się steruje statkiem napędzanym żuczkami.

– Ale dokonałeś tego. Świetna robota.

– Dzięki.

Rozpinam pasy i przeciągam się. Nie mam żadnych złamań ani innych obrażeń, nie licząc starego oparzenia ręki. Powrót do stanu nieważkości przynosi mi ulgę. Ostatnio ciągle czuję się obolały – jeszcze dochodzę do siebie po dawnych urazach, a duży wysiłek fizyczny też robi swoje. Grawitacja w takim stanie wydaje się dokuczliwa, więc kiedy znika, moje ciało staje się bardziej rozluźnione.

Przeglądam po kolei panele na monitorze.

– Wszystkie systemy działają – mówię. – W każdym razie nic nie zepsuło się jeszcze bardziej.

– Dobrze. Co robimy teraz, pytam?

– Teraz czeka mnie dużo obliczeń. Muszę obliczyć siłę ciągu, czas i kąt, żebyśmy wrócili do twojego statku, używając żuczków jako silników.

– Dobrze.

ROZDZIAŁ 23

Zjawiłem się punktualnie. W każdym razie tak mi się wydawało. Według informacji w mejlu spotkanie miało się zacząć o 12.30. Ale kiedy przyszedłem, wszyscy już siedzieli przy stole i patrzyli na mnie w milczeniu.

Na razie wprowadziliśmy blackout medialny na wszelkie informacje o wypadku. Cały świat obserwował to przedsięwzięcie, które było jedyną nadzieją na ocalenie ludzkości. Nie chcieliśmy, żeby ludzie się dowiedzieli, że specjaliści naukowi z załogi podstawowej i rezerwowej nie żyją. Cokolwiek by mówić o Rosjanach, na pewno wiedzą, jak dochować tajemnicy. Cały Bajkonur stał się strefą zamkniętą.

Z sali konferencyjnej, która mieściła się w zwykłej przyczepie, roztaczał się wspaniały widok na platformę startową. Patrzyłem przez okno na rakietę Sojuz. Niewątpliwie była przestarzała pod względem technologicznym, ale najbardziej niezawodna, jaką kiedykolwiek zbudowano.

Od tamtej nocy nie zamieniłem słowa ze Stratt, która natychmiast musiała pokierować doraźnym śledztwem w sprawie przyczyn katastrofy. Była to sprawa niecierpiąca zwłoki – musieliśmy się dowiedzieć, czy do eksplozji doprowadziły jakieś procedury albo urządzenia, które znajdą zastosowanie podczas misji. Chciałem wziąć udział w tych działaniach, ale Stratt się nie zgodziła. Ktoś musiał na bieżąco przyjmować raporty załogi testowej o drobnych usterkach na pokładzie Hail Mary.

Stratt wpatrywała się we mnie. Dimitrij przekładał machinalnie jakieś dokumenty – prawdopodobnie projekt kolejnej modyfikacji systemów wirowych. Doktor Lokken, uparta Norweżka, która zaprojektowała wirówkę grawitacyjną, bębniła palcami o blat. Doktor Lamai jak zwykle miała na sobie biały fartuch laboratoryjny. Jej zespół udoskonalił konstrukcję w pełni zautomatyzowanego robota medycznego, więc miała spore szanse, że pewnego dnia otrzyma Nagrodę Nobla. O ile nasza cywilizacja przetrwa tak długo. Zauważyłem nawet Steve’a Hatcha, ekscentrycznego Kanadyjczyka, który skonstruował żuczki. Przynajmniej on nie wyglądał na zakłopotanego. Zamiast sterty papierów miał tylko kalkulator i stukał w niego zawzięcie.

Zjawił się również komandor Yao, poważny jak zawsze, a siedząca obok niego inżynier Iljuchina tym razem nie trzymała w dłoni żadnego drinka.

– Spóźniłem się? – zapytałem.

– Nie. Proszę siadać. – Stratt wskazała mi jedyne wolne krzesło, a gdy zająłem miejsce przy stole, zaczęła mówić: – Prawdopodobnie już wiemy, co się stało z kompleksem badawczym. Z budynku nic nie zostało, ale cała dokumentacja ma formę elektroniczną i jest zabezpieczona na głównym serwerze kosmodromu, który na szczęście znajduje się w centrum kontroli lotów. A poza tym DuBois, jak to on, prowadził skrupulatne notatki. W jego dzienniku cyfrowym znalazłam informację, że na wczoraj planował test scenariusza wyjątkowo rzadkiej awarii, której mógł ulec generator prądotwórczy zasilany astrofagami.

Iljuchina pokręciła głową.

– To ja powinnam była przeprowadzić ten test – odezwała się Iljuchina. – Odpowiadam za stan techniczny statku. Nie wiem, dlaczego DuBois nie zwrócił się z tym do mnie.

– Czego dokładnie miał dotyczyć test?

Lokken chrząknęła i zabrała głos.

– Miesiąc temu naukowcy z JAXA wykryli prawdopodobieństwo wystąpienia pewnej usterki. Generator czerpie z astrofagów energię cieplną, która z kolei napędza małą turbinę za pomocą materiałów zmiennofazowych. Stara i sprawdzona technologia. Zużycie astrofagów jest znikome, tylko dwadzieścia pojedynczych komórek w jednym cyklu.

– Rozwiązanie wydaje się bezpieczne – zauważyłem.

– Owszem, ale jeśli system moderacji pompy zawiedzie, a w przewodzie paliwowym znajdzie się akurat wyjątkowo zagęszczone skupisko komórek, do komory reakcyjnej może trafić nawet jeden nanogram astrofagów.

– I co się wtedy stanie?

– Nic, ponieważ generator kontroluje również natężenie promieniowania podczerwonego, którym naświetlane są astrofagi. Jeżeli temperatura w komorze jest zbyt wysoka, emiter podczerwieni się wyłącza, żeby astrofagi ochłonęły. To dodatkowe zabezpieczenie. Ale istnieje bardzo nikłe prawdopodobieństwo, że wskutek zwarcia system ustawi promieniowanie na pełną moc i całkowicie odetnie termiczny wyłącznik bezpieczeństwa. DuBois chciał przetestować ten bardzo mało prawdopodobny, chociaż możliwy scenariusz.

– No i co zrobił?

Lokken nie odpowiedziała od razu, a jej podbródek lekko zadrżał, jednak szybko doszła do siebie.

– Miał replikę generatora, jedną z tych, których używaliśmy do testów laboratoryjnych. Zmodyfikował pompę i emiter, żeby doprowadzić do takiej nietypowej sytuacji. Chciał aktywować jeden nanogram astrofagów naraz i zobaczyć, jakie będą uszkodzenia.

– Jeden nanogram to za mało, żeby wysadzić cały budynek – zauważyłem. – Taka ilość może co najwyżej roztopić mały kawałek metalu.

– Zgadza się – przyznała Lokken i odetchnęła głęboko. – Ale wie pan, jak przechowujemy małe ilości astrofagów, prawda?

– Oczywiście. W plastikowych pojemniczkach z glikolem propylenowym.

Norweżka pokiwała głową.

– Kiedy DuBois zgłosił zapotrzebowanie na jeden nanogram astrofagów, w magazynie ośrodka badawczego wydano mu przez pomyłkę jeden miligram. Pojemniczki niczym się nie różnią, a przy takich ilościach różnica jest niezauważalna, więc ani on, ani Shapiro nie mogli się zorientować.

– Boże… – wyszeptałem, pocierając powieki. – Uwolnili dosłownie milion razy więcej energii cieplnej, niż się spodziewali. Wszystko dookoła wyparowało. Boże.

– Prawda jest taka, że po prostu nie mamy odpowiednich procedur ani doświadczenia, które pozwalają na bezpieczne obchodzenie się z astrofagami – odezwała się Stratt. – Jeżeli proszę o petardę, a dostaję furgonetkę pełną dynamitu, widzę gołym okiem, że coś jest nie tak. Ale różnica między nanogramem a miligramem? Człowiek tego nie wykryje.

Przez chwilę wszyscy siedzieliśmy w milczeniu. Stratt miała rację. Zabawialiśmy się materiałem, w którym drzemała moc bomby atomowej. W każdej innej sytuacji byłoby to czyste szaleństwo, ale teraz nie mieliśmy wyboru.

– A więc przekładamy start? – zapytałem.

– Nie. Przedyskutowaliśmy tę kwestię i wszyscy doszliśmy do tego samego wniosku. Nie możemy opóźnić startu. Statek został zmontowany i przetestowany, ma zbiorniki pełne paliwa i jest gotowy do rozpoczęcia misji.

– Hail Mary znajduje się na orbicie – wtrącił Dimitrij. – Na ciasnej orbicie nachylonej pięćdziesiąt jeden koma sześć stopnia względem równika, więc z Canaveral i Bajkonuru mamy do niej łatwy dostęp. Ale to bardzo niska orbita, a więc niestabilna. Jeśli w ciągu najbliższych trzech tygodni nie nastąpi start, będziemy musieli zorganizować osobną misję, żeby przenieść statek na wyższą orbitę.

– Hail Mary wystartuje zgodnie z planem – oznajmiła Stratt. – Za pięć dni. Damy załodze dwa dni na czynności kontrolne przed startem, więc Sojuz musi wystartować za trzy dni.

– No dobrze – powiedziałem. – A co ze specjalistą do spraw naukowych? Mamy setki ochotników z całego świata. Ten, którego wybierzemy, musiałby przejść przyspieszony kurs z zakresu całej niezbędnej…

– Podjęliśmy już decyzję – przerwała mi Stratt. – W zasadzie decyzja sama zapadła. Nie mamy czasu na szkolenie specjalisty we wszystkich dziedzinach, które powinien poznać. Tych informacji jest zbyt wiele. Nawet najbardziej błyskotliwy naukowiec nie byłby w stanie opanować tego wszystkiego w trzy dni. I proszę pamiętać, że tylko jeden na siedem tysięcy ludzi ma sekwencję genów, która zapewnia mu odporność na śpiączkę.

W tym momencie poczułem złowieszczy ucisk w dołku.

– Chyba się domyślam, dokąd to zmierza.

– Zapewne już panu wiadomo, że pański wynik okazał się pozytywny. Jest pan jednym z siedmiu tysięcy.

– Witaj na pokładzie – odezwała się Iljuchina.

Energicznie pokręciłem głową.

– Zaraz, zaraz. Nie – zaprotestowałem. – To szaleństwo. Owszem, znam się na astrofagach, ale nie mam nawet pojęcia, czy nadaję się na astronautę.

– Przeszkolimy cię w trakcie – zapewnił mnie Yao spokojnym, ale pełnym głębokiego przekonania głosem. – I bierzemy na siebie wszystkie trudne zadania. Ty zajmiesz się badaniami naukowymi.

– Nie, ja tylko… Bez przesady! Musi być ktoś inny! – Spojrzałem na Stratt. – A załoga rezerwowa?

– Ci ludzie nie są biologami. Są za to biegli w innej dziedzinie. Hail Mary nie ma przed nimi tajemnic, znają wszystkie jej funkcje i potrafią naprawiać uszkodzenia. Ale w tak krótkim czasie nie wtłoczymy nikomu do głowy całej wiedzy, której będzie potrzebował. To tak, jakbyśmy oczekiwali, żeby najlepszy na świecie inżynier przeprowadził operację mózgu. To nie jest ich działka.

– A inni kandydaci z listy? Ci, którzy odpadli na pierwszym etapie?

– Nikt nie ma takich kwalifikacji jak pan. Szczerze mówiąc, mamy niewyobrażalne szczęście, że okazał się pan odporny na śpiączkę. Myśli pan, że tak długo bierze w tym wszystkim udział, bo chciałam mieć w zespole nauczyciela przyrody?

– Ach…

– Wie pan, jak działa statek – ciągnęła Stratt. – Wie pan wszystko o astrofagach. Potrafi pan używać skafandra kosmicznego i posługiwać się specjalistycznym sprzętem. Brał pan udział we wszystkich najważniejszych dyskusjach na temat statku i jego misji. Dopilnowałam tego. Ma pan geny, których potrzebujemy, więc zadbałam, żebyśmy w razie czego mogli zrobić z nich użytek. Bóg mi świadkiem, że nie chciałam, żeby do tego doszło, ale stało się. Cały czas był pan drugim rezerwowym.

– Ale… tak nie można – wyjąkałem. – Muszą być inni kandydaci. O wiele bardziej utalentowani naukowcy. I przede wszystkim ludzie, którzy chcą się podjąć tej misji. Zrobiła pani listę, nie? Kto jest następny?

Stratt podniosła leżącą na stole kartkę.

– Andrea Caceres z Paragwaju – powiedziała. – Odporna na śpiączkę, zatrudniona w gorzelni, licencjat z chemii, biologia komórkowa jako drugi fakultet. Zgłosiła się w pierwszym naborze.

– Brzmi świetnie. Skontaktujmy się z nią.

– Ale pan ma za sobą lata szkolenia, zna pan statek na wylot. I nie ma na świecie nikogo, kto tak dobrze zna się na astrofagach. Mielibyśmy tylko parę dni na wdrożenie Caceres. Zna pan moje priorytety lepiej niż ktokolwiek inny, doktorze Grace. Chcę zapewnić Hail Mary wszystkie możliwe atuty. A w tym momencie to pan się do nich zalicza.

Spuściłem głowę, wbijając wzrok w blat stołu.

– Ale… ja nie chcę umierać.

– Nikt nie chce – odparła Stratt.

– To musi być twoja decyzja – odezwał się Yao. – Nie chcę mieć w załodze nikogo, kto znajdzie się na pokładzie wbrew własnej woli. A jeżeli odmówisz, dołożymy wszelkich starań, żeby przeszkolić panią Caceres. Ale nalegam, żebyś się zgodził. Stawką są miliardy istnień ludzkich. Nasze życie niewiele znaczy w porównaniu z wielką tragedią, która zagraża ludzkości.

Ukryłem twarz w dłoniach. Łzy napłynęły mi do oczu. Dlaczego to musiało spotkać właśnie mnie?

– Mogę to przemyśleć?

– Tak, ale nie za długo – zastrzegła Stratt. – Jeżeli pan się nie zgodzi, musimy jak najszybciej ściągnąć tu Caceres. Czekam na odpowiedź do siedemnastej.

Wstałem i powłócząc nogami, wyszedłem z sali. Nie pamiętam nawet, czy powiedziałem cokolwiek na pożegnanie. Ogarnęło mnie mroczne i obezwładniające przygnębienie, kiedy uświadomiłem sobie, że grono moich najbliższych współpracowników zebrało się, żeby skazać mnie na śmierć.

Spojrzałem na zegarek. Była 12.38. Miałem niecałe cztery i pół godziny na podjęcie decyzji.

Systemy wirowe mają zdecydowanie za dużą moc w stosunku do obecnej masy Hail Mary. Kiedy opuszczaliśmy Ziemię, statek ważył 2,1 milionów kilogramów, z czego większość stanowiło paliwo. Teraz jego masa wynosi zaledwie 120 tysięcy kilogramów. To mniej więcej jedna dwudziesta masy startowej.

Ponieważ Hail Mary jest stosunkowo lekka, trzy małe żuczki są w stanie nadać jej przyspieszenie rzędu 1,5 g. Tylko że projektanci statku nie uwzględnili siły odrzutu działającej na kadłub pod kątem czterdziestu pięciu stopni. Gdybyśmy chcieli wykorzystać pełną moc żuczków, mogłyby się oderwać od poręczy asekuracyjnych, do których są przytwierdzone, i odlecieć w przestrzeń.

Rocky miał to na uwadze, kiedy wyprowadzał statek z ruchu wirowego. Teraz mamy wszystko pod kontrolą i mogę spacerować po kadłubie w stanie nieważkości, jak Bóg przykazuje. Na drukarce przestrzennej wykonałem model wewnętrznego szkieletu Hail Mary, żeby Rocky mógł się zapoznać ze szczegółami jej konstrukcji. W ciągu godziny mój przyjaciel nie tylko wymyślił rozwiązanie, ale wcielił je w życie, wytwarzając ksenonitowe wsporniki.

Po raz kolejny wkładam skafander i wychodzę na zewnątrz, żeby poprawić mocowanie żuczków na kadłubie. Przynajmniej raz wszystko przebiega zgodnie z planem. Rocky zapewnia mnie, że teraz możemy wykorzystać pełną moc miniaturowych silników. Nie wątpię w to ani przez chwilę. Ten facet jest doskonałym inżynierem.

Wprowadzam mnóstwo danych do skomplikowanego arkusza kalkulacyjnego, w którym prawdopodobnie kryją się jakieś błędy. Obliczenia zajmują mi sześć godzin, ale w końcu uzyskuję wynik, który uważam za prawidłowy. Mam nadzieję, że dzięki moim obliczeniom trafimy przynajmniej w okolice miejsca, w którym zostawiliśmy Obiekt A. Kiedy już znajdziemy się na tyle blisko, żeby go namierzyć, skorygujemy kurs.

– Gotowy? – pytam, zajmując miejsce w fotelu.

– Gotowy.

Rocky stoi w swojej kopule i trzyma w rękach trzy piloty.

– Dobra… John i Paul na cztery i pół procent.

– Jest John i Paul na cztery i pół – potwierdza mój przyjaciel.

Oczywiście mógł skonstruować piloty przeznaczone dla mnie, ale taki podział ról jest lepszy. Muszę uważnie śledzić wskazania na monitorze, analizując na bieżąco wartość i kierunek działających na statek sił. Najlepiej, żeby w tym czasie ktoś inny skupił całą uwagę na żuczkach. Zresztą Rocky jest mechanikiem pokładowym. Kto lepiej zajmie się obsługą naszego prowizorycznego napędu?

– John i Paul na zero – komenderuję. – Ringo na jeden i jedna dziesiąta procent.

– Jest John i Paul na zero. Ringo jeden, jedna dziesiąta.

Raz za razem wprowadzamy drobne poprawki, zmieniając siłę ciągu poszczególnych systemów wirowych, żeby ustawić statek pod odpowiednim kątem. W końcu udaje się nam osiągnąć kierunek zgodny z moimi wyliczeniami.

– Zaryzykujmy – mówię. – Cała naprzód!

– John, Paul i Ringo sto procent.

Przyspieszenie 1,5 g wgniata mnie w fotel, kiedy Hail Mary rusza gwałtownie, kierując się prosto – przynajmniej mam taką nadzieję – w stronę Obiektu A.

– Zachowaj taki ciąg przez trzy godziny.

– Trzy godziny. Popilnuję silników. Ty odpocznij.

– Dzięki, ale nie czas teraz na odpoczynek. Chcę wykorzystać grawitację, kiedy mam taką możliwość.

– Ja tu zostanę. Powiesz mi, jak idą eksperymenty.

Zakładam, że tym razem podróż zajmie nam również jedenaście dni. Zużyjemy sto trzydzieści kilogramów paliwa, czyli niewiele ponad jedną czwartą tego, co mieści się w zbiornikach żuczków (wliczając George’a, który teraz spoczywa na stole laboratoryjnym). A zatem zostanie nam całkiem spora rezerwa na wypadek, gdybyśmy musieli błądzić, korygując idiotyczne błędy w moich obliczeniach.

W ciągu trzech godzin osiągniemy prędkość przelotową, a potem poniesie nas siła rozpędu. Nie chcę ryzykować przechodzenia w tryb wirówki i powrotu do normalnej konfiguracji. Owszem, jest to wykonalne – czego dowiódł Rocky, stabilizując Hail Mary – jednak wymaga nie lada wyczucia podczas przeprowadzania delikatnych manewrów. I zawsze istnieje zagrożenie, że wirujący statek znów wymknie się spod kontroli albo, co gorsza, zaplączą się liny.

A zatem przez najbliższe trzy godziny mam do dyspozycji sztuczną grawitację. Potem na jakiś czas wrócę do stanu nieważkości. Pora trochę popracować w laboratorium.

Schodzę na dół po drabinie. Ręka nadal boli, ale już nie tak bardzo jak wcześniej. Codziennie zmieniam opatrunki, a raczej robi to za mnie cudowny wynalazek doktor Lamai. Skóra na ręce i ramieniu musi być mocno pokiereszowana. Będę miał paskudną bliznę do końca życia. Ale myślę, że głębiej położone tkanki nie są martwe, w przeciwnym razie już bym umarł na gangrenę. Albo rewelacyjny robot medyczny amputowałby mi rękę, wykorzystując chwilę mojej nieuwagi.

Minęło trochę czasu, odkąd ostatnio miałem do czynienia z grawitacją rzędu 1,5 g. Moje nogi protestują, ale zdążyłem już przywyknąć do takich reakcji.

Podchodzę do stołu, gdzie wciąż trwają eksperymenty z taumebami w roli głównej. Obie komory mocno przytwierdziłem do blatu na wypadek niespodziewanych przygód w trakcie przyspieszania. Nie żebym narzekał na brak taumeb, rzecz jasna. Mam ich pod dostatkiem tam, gdzie kiedyś znajdowało się paliwo.

Najpierw sprawdzam komorę z atmosferą Wenus. Układ chłodzący szumi cicho, utrzymując we wnętrzu temperaturę, jaka panuje na pułapie strefy lęgowej astrofagów. Pierwotnie zamierzałem dać taumebom godzinę, ale potem zgasło światło i mieliśmy ważniejsze sprawy na głowie. A zatem eksperyment przeciągnął się do czterech dni. Przynajmniej mikroskopijne drapieżniki miały dosyć czasu, żeby zrobić swoje.

Z trudem przełykam ślinę. Zaraz nastąpi chwila prawdy. W zbiorniku znajduje się szklana płytka pokryta cieniutką warstwą astrofagów. Jeżeli taumeby żyją i mają apetyt, promienie światła powinny przejść przez szkło. Im więcej astrofagów pożarły, tym większy zobaczę prześwit.

Zbieram się w sobie i wciągam głęboki haust powietrza, a potem zaglądam do środka.

Płytka jest czarna.

Mój oddech staje się szybki i nierówny. Wyciągam latarkę z kieszeni i podświetlam szkiełko, ale światło nie przechodzi na drugą stronę. Moje serce zamiera. Podchodzę do drugiego zbiornika, w którym odtworzyłem atmosferę Trzyświata, i zaglądam do środka. Tutaj płytka z astrofagami wygląda identycznie. Jest całkiem czarna.

Taumeby nie są w stanie przeżyć w środowisku Wenus i Trzyświata. A w każdym razie nie żerują. Czuję bolesne ssanie w żołądku.

Byliśmy tak blisko! Znaleźliśmy rozwiązanie! Taumeba! Drapieżnik i naturalny wróg organizmów, które zagrażają naszym planetom. Tak samo ekspansywny. Oczywiście może przetrwać i plenić się w moich zbiornikach paliwa. Ale nie w atmosferze Wenus i Trzyświata. Dlaczego nie?

– Co widzisz, pytam? – woła Rocky.

– Porażka – mówię. – Oba eksperymenty. Wszystkie taumeby są martwe.

Słyszę, jak Rocky uderza ze złością w ścianę.

– Gniew, gniew, gniew!

– Tyle pracy, tyle wysiłku i wszystko na nic! Na nic! – krzyczę, waląc pięścią w stół. – A tak dużo poświęciłem!

Karapaks Rocky’ego z cichym stukiem dotyka ksenonitowej podłogi. To oznaka załamania. Przez chwilę obaj milczymy, Rocky skulony w swojej kopule, a ja z twarzą ukrytą w dłoniach. W końcu słyszę dobiegający z góry szmer. To mój przyjaciel dźwiga się z podłogi.

– Będziemy próbować dalej – mówi. – Nie poddamy się. Będziemy ciężko pracować. Jesteśmy odważni.

– Tak sądzę…

Nie nadaję się do tego zadania. Trafiłem tutaj, ponieważ ludzie o odpowiednich kwalifikacjach zginęli w wypadku. Ale tu jestem. Może nie znalazłem odpowiedzi na wszystkie pytania, ale tu jestem. Zgłosiłem się na ochotnika, wiedząc, że biorę udział w samobójczej misji. To nie byle co, nawet jeżeli nie ocalimy Ziemi.

Kontener Stratt był dwa razy większy od mojego. Oczywiście z racji stanowiska cieszyła się przywilejami, choć musiałem przyznać, że potrzebowała większej przestrzeni. Siedziała przy dużym stole, na którym piętrzyły się sterty kartek. Leżały przed nią dokumenty w co najmniej sześciu językach zapisane czterema alfabetami, ale odczytanie żadnego z nich nie sprawiało jej trudności.

W kącie stał rosyjski żołnierz; nie na baczność, ale też nie całkiem rozluźniony. Tuż obok niego znajdowało się krzesło, jednak on najwyraźniej wolał stać.

– Witam, doktorze Grace – odezwała się Stratt, nie odrywając wzroku od papierów. – To jest szeregowy Mieknikow. Choć już wiadomo, że do eksplozji doszło przez przypadek, Rosjanie dmuchają na zimne.

– A więc ten wartownik chroni panią przed terrorystami, których nie ma?

– Coś w tym rodzaju. – Stratt popatrzyła na mnie. – Jest już piąta. Zdecydował się pan? Zostanie pan ekspertem naukowym w załodze Hail Mary?

Usiadłem naprzeciwko niej. Nie potrafiłem spojrzeć jej w oczy.

– Nie.

– Rozumiem. – Stratt zmierzyła mnie gniewnym wzrokiem.

Zacząłem wiercić się na krześle.

– To dlatego… wie pani… chodzi o dzieci. Powinienem tu zostać ze względu na dzieci. Nawet jeżeli misja Hail Mary się powiedzie, czeka nas prawie trzydzieści lat walki o przetrwanie.

– Yhm.

– No i… cóż, jestem nauczycielem. Powinienem wykonywać swoją pracę. Musimy wychować twarde i silne pokolenie, które będzie się zmagać z katastrofą. Teraz jesteśmy słabi. Ja, pani, cały świat Zachodu jesteśmy wychowani w czasach niespotykanej wcześniej stabilizacji i wygody. Ale to dzisiejsza młodzież będzie panować nad jutrzejszym światem. A odziedziczy świat w opłakanym stanie. Naprawdę mogę zdziałać dużo więcej tutaj, przygotowując swoich uczniów na to, co nadejdzie. Powinienem zostać na Ziemi, gdzie jestem bardziej potrzebny.

– Na Ziemi – powtórzyła Stratt. – Gdzie jest pan bardziej potrzebny.

– Tak.

– W przeciwieństwie do Hail Mary, gdzie mógłby pan odegrać decydująca rolę w rozwiązaniu problemu dzięki swoim predyspozycjom i przygotowaniu.

– Nie, to nie tak – odparłem. – Znaczy tylko w pewnym sensie. Ale ja się do tego nie nadaję. Nie jestem typem nieustraszonego zdobywcy.

– No tak, wiem. – Stratt zacisnęła pięści i na chwilę odwróciła wzrok. Kiedy znów spojrzała na mnie, zobaczyłem wściekłość, jakiej nigdy dotąd nie widziałem w jej oczach. – Doktorze Grace, jest pan tchórzem i pieprzy pan od rzeczy. Gdyby rzeczywiście zależało panu tak bardzo na tych dzieciach, zgodziłby się pan bez wahania. Zamiast przygotowywać setki dzieciaków na apokalipsę mógłby pan ocalić przed nią miliardy.

Pokręciłem głową.

– Tu nie chodzi o…

– Wydaje się panu, że pana nie znam, doktorze Grace?! – ciągnęła Stratt podniesionym głosem. – Zawsze pan był tchórzem. Zrezygnował pan z obiecującej kariery akademickiej, bo ludziom nie spodobała się pańska rozprawa. Znalazł pan bezpieczne schronienie w szkole, gdzie młodzież wielbi pana jako sympatycznego nauczyciela. Z obawy przed zawodem miłosnym nie znalazł pan sobie partnerki. Boi się pan ryzyka jak ognia.

Wstałem od stołu.

– Tak, to prawda! Boję się! Nie chcę umierać! Ciężko harowałem nad przygotowaniami do tej misji i zasługuję na to, żeby żyć! Nie polecę i to jest moja ostateczna decyzja! Niech pani wyśle następną osobę z listy, tę paragwajską chemiczkę. Ona chce się poświęcić!

Stratt uderzyła pięścią w stół.

– Nie interesuje mnie, kto chce się poświęcić! Interesuje mnie, kto ma najlepsze kwalifikacje! Przykro mi, doktorze Grace, ale weźmie pan udział w tej misji. Wiem, że pan się boi. Wiem, że nie chce pan umierać. Ale poleci pan.

– Oszalała pani. Wychodzę.

Obróciłem się na pięcie i ruszyłem w stronę wyjścia.

– Mieknikow! – krzyknęła Stratt.

Żołnierz posłusznie stanął między mną a drzwiami.

– Chyba pani sobie żartuje – powiedziałem, oglądając się przez ramię.

– Byłoby o wiele łatwiej, gdyby pan się zgodził.

– Więc jaki ma pani plan? – Wskazałem kciukiem na Mieknikowa. – Trzymać mnie na muszce przez cztery lata podczas podróży?

– Podczas podróży będzie pan w śpiączce.

Usiłowałem przecisnąć się do drzwi, jednak Rosjanin zatrzymał mnie w żelaznym uścisku. Nie był przy tym brutalny. Po prostu miał niesamowitą krzepę. Chwycił mnie za ramiona i obrócił przodem w stronę Stratt.

– To szaleństwo! – krzyknąłem. – Yao nigdy się na to nie zgodzi! Powiedział wyraźnie, że nie chce w swojej załodze nikogo, kto leci wbrew swojej woli.

– Tak, ten człowiek jest irytująco honorowy, co stanowi pewne utrudnienie. – Stratt sięgnęła po kartkę, na której znajdowała się lista zapisana po niderlandzku. – Najbliższe trzy dni spędzi pan w celi całkowicie odcięty od świata. Tuż przed startem podamy panu silny środek uspokajający i nieprzytomnego załadujemy na pokład Sojuza.

– Myśli pani, że Yao niczego nie będzie podejrzewał?

– Wyjaśnię załodze, że ze względu na brak odpowiedniego wyszkolenia zdecydował się pan na takie rozwiązanie, żeby nie panikować podczas startu. Na pokładzie Hail Mary Yao i Iljuchina umieszczą pana na łóżku i przygotują do wprowadzenia w śpiączkę. Potem zajmą się wszystkimi koniecznymi procedurami. Obudzi się pan, kiedy dolecicie do Tau Ceti.

Zaczęła mnie ogarniać panika. Uświadomiłem sobie, że ten obłąkańczy plan rzeczywiście może się powieść.

– Nie! Nie możecie tego zrobić! Nie zgadzam się! To wariactwo!

Stratt potarła powieki.

– Może pan mi wierzyć albo nie, ale w pewnym sensie pana lubię – wyznała. – Nie darzę pana zbytnim szacunkiem, ale uważam za dobrego człowieka.

– Łatwo się mówi takie rzeczy, ale to ja jestem ofiarą! Skazuje mnie pani na śmierć! – Rozpłakałem się. – Nie chcę umierać! Proszę mnie tam nie wysyłać! Błagam!

– Mnie również to się nie podoba, doktorze Grace. O ile to jakieś pocieszenie, zostanie pan uznany za bohatera. Jeżeli przetrwamy to wszystko, ludzie będą stawiać panu pomniki.

– Nie zrobię tego – wykrztusiłem, przezwyciężając ucisk w gardle. – Położę całą tę waszą misję! Chcecie mnie zabić? Proszę bardzo! Ale pójdziecie na dno razem ze mną!

Stratt pokręciła głową.

– Nie, to tylko blef. Jak już powiedziałam, jest pan z gruntu dobrym człowiekiem. Po przebudzeniu będzie pan wściekły, ale dobro weźmie górę. Z pewnością Yao i Iljuchina też mnie nie pochwalą za tę decyzję, ale koniec końców będziecie na miejscu i wypełnicie swoje zadanie. Bo od tego zależą losy ludzkości. Jestem w dziewięćdziesięciu dziewięciu procentach pewna, że postąpi pan właściwie.

– Tak? No to się przekonamy! – krzyknąłem. – Zobaczycie, co się stanie!

– Ale przecież nie mogę zaryzykować tego jednego procenta, prawda? – Stratt znów spojrzała na swoje notatki. – Zawsze myślałam, że CIA stosuje najlepsze środki psychoaktywne do wydobywania zeznań. Ale kto by pomyślał, że Francuzi zdystansowali Amerykanów. DGSE opracowała środek, który wywołuje utrzymującą się długo amnezję. I nie jest to kwestia godzin czy dni, ale całych tygodni. Francuskie służby używały go podczas różnych operacji antyterrorystycznych. Dzięki niemu podejrzany nawet nie pamięta, że w ogóle był przesłuchiwany.

Patrzyłem na nią ze zgrozą. Gardło bolało mnie od krzyku.

– Robot medyczny zaaplikuje panu solidną dawkę tego środka przed wybudzeniem. Wszyscy troje dojdziecie do wniosku, że to efekt uboczny śpiączki. Towarzysze wytłumaczą panu, na czym polega misja, i weźmiecie się do pracy. Francuzi zapewnili mnie, że ich wynalazek nie ma wpływu na wiedzę, wyuczone umiejętności czy znajomość języka. Zanim amnezja ustąpi, zdążycie już wysłać żuczki na Ziemię. A nawet jeżeli ustąpi wcześniej, będzie pan zbyt zaangażowany w ratowanie świata, żeby machnąć na wszystko ręką.

Stratt dała znak Mieknikowowi, który wyprowadził mnie z kontenera. Obróciłem głowę i krzyknąłem w stronę drzwi:

– Nie może pani tego zrobić!

– Proszę myśleć o dzieciach, Grace. O tych wszystkich dzieciach, które pan ratuje. Proszę o nich myśleć.

ROZDZIAŁ 24

Aha.

No dobra…

Teraz wszystko rozumiem.

Nie jestem nieustraszonym zdobywcą. Jestem przerażonym człowiekiem, którego trzeba było siłą wepchnąć na pokład.

Jestem tchórzem.

Przypomniałem sobie wszystko w jednej chwili. Siedzę teraz przy stole laboratoryjnym i wpatruję się w blat. To jeszcze gorszy stan od histerycznych protestów na początku. Ogarnęło mnie odrętwienie.

Jestem tchórzem.

Od pewnego czasu mam świadomość, że nie jestem najlepszym kandydatem na zbawcę ludzkości. Jedynym moim atutem są geny, które pozwoliły mi przeżyć śpiączkę. Zdążyłem już się z tym pogodzić.

Ale nie wiedziałem, że jestem tchórzem.

Przypominam sobie, co wtedy czułem. Przypominam sobie, że ogarnęła mnie panika. Wszystko teraz pamiętam. Strach w czystej postaci. Nie o losy Ziemi, ludzkości czy moich uczniów. O siebie. Byłem przerażony.

– Niech cię szlag, Stratt – mamroczę.

Najbardziej irytuje mnie to, że miała rację. Jej plan sprawdził się w każdym szczególe. Odzyskałem pamięć, ale tak bardzo się zaangażowałem, że i tak byłbym gotów poświęcić wszystko dla misji. Ale przecież to oczywiste. Jak inaczej mógłbym postąpić? Skazać na zagładę siedem miliardów ludzi, żeby zrobić Stratt na złość?

Od jakiegoś czasu Rocky stoi w ksenonitowym tunelu pod sufitem. Nie zauważyłem, kiedy zszedł do laboratorium. Nie musiał tego robić – dzięki swojemu sonarowi mógł obserwować z kokpitu, co dzieje się na dole. Mimo to dołączył do mnie.

– Jesteś bardzo smutny – mówi.

– Tak.

– Ja też jestem smutny. Ale nie możemy długo się smucić. Ty jesteś naukowcem, ja jestem inżynierem. Razem rozwiążemy problem.

Unoszę ręce w geście bezsilności.

– Jak?!

Rocky przechodzi kilka kroków i zatrzymuje się tuż nad moją głową.

– Taumeby zjadły wszystkie twoje astrofagi. Czyli mogą przetrwać i rozmnażać się w zbiorniku paliwa.

– No i co z tego?

– Większość żywych organizmów może przetrwać tylko w swoim środowisku. Ja nie przeżyję bez eridiańskiego powietrza. Ty nie przeżyjesz bez ziemskiego powietrza. Ale taumeby żyją bez adriańskiego powietrza. Są silniejsze od eridiańskich i ziemskich organizmów.

Zadzieram głowę i spoglądam na mojego przyjaciela.

– To prawda. Astrofagi też są bardzo odporne. Mogą przeżyć w próżni i na powierzchni gwiazd.

– Tak – przyznaje Rocky, postukując szponami. – Astrofagi i taumeby pochodzą z tej samej biosfery. Prawdopodobnie mają wspólnego przodka. Adriańskie formy życia są bardzo silne.

Prostuję się na krześle.

– No tak, zgadza się.

– Już coś wymyśliłeś. Ja to wiem. Znam cię. Masz nowy pomysł. Podziel się.

Wzdycham, zbierając myśli.

– No cóż… Wenus, Trzyświat i Adrian mają mnóstwo dwutlenku węgla – zaczynam niepewnie. – Strefy lęgowe astrofagów na każdej z tych planet znajdują się tam, gdzie ciśnienie powietrza wynosi dwie setne atmosfery. Więc może na początek napełnię komorę dwutlenkiem węgla o takim ciśnieniu i przekonam się, czy taumeby przeżyją w tych warunkach. A potem będę dodawał po kolei różne gazy, żeby sprawdzić, w czym tkwi problem.

– Rozumiem – odpowiada Rocky.

Zeskakuję z krzesła i otrzepuję kombinezon.

– Chciałbym, żebyś zrobił mi nową komorę ciśnieniową z przezroczystego ksenonitu. Z zaworami i możliwością regulacji temperatury do minus stu stopni Celsjusza.

Mógłbym użyć własnego sprzętu, ale skoro mam do dyspozycji doskonały materiał i znakomitego fachowca, grzechem byłoby nie skorzystać.

– Tak, już robię. Jesteśmy zespołem. Razem rozwiążemy problem. Nie bądź smutny.

Mój przyjaciel odchodzi pospiesznie tunelem w stronę dormitorium.

Zerkam na zegarek.

– Faza nabierania rozpędu potrwa jeszcze trzydzieści cztery minuty. Kiedy się skończy, użyjemy żuczków, żeby przejść w tryb wirówki.

Rocky przystaje.

– To niebezpieczne.

– Wiem, ale nie mogę pracować w laboratorium bez grawitacji. Nie chcę czekać jedenastu dni. Wolałbym wykorzystać ten czas.

– Żuczki są przystosowane do odrzutu, nie do ruchu wirowego.

Rocky ma rację. Nasz napęd jest w tej chwili dosyć prymitywny, oględnie rzecz ujmując. Nie mamy zdalnie sterowanych siłowników i mechanizmów przegubowych, dzięki którym moglibyśmy zmieniać kierunek wektora siły ciągu. Hail Mary przypomina teraz szesnastowieczny statek, tylko ma żuczki zamiast żagli. Chociaż niezupełnie. Załoga takiego statku mogła przynajmniej manewrować, zmieniając kąt nachylenia żagli. Nam jest bliżej do łodzi wiosłowej z zepsutym sterem.

Jednak nie jest całkiem beznadziejnie. Możemy przynajmniej częściowo kontrolować położenie statku, zmniejszając lub zwiększając siłę ciągu poszczególnych silników. Właśnie w ten sposób Rocky wyprowadził Hail Mary z ruchu obrotowego.

– Warto zaryzykować – mówię.

Rocky zawraca i staje w tunelu naprzeciwko mnie.

– Statek nie będzie się obracał względem stałej osi. Nie można wtedy rozwinąć lin. Mogą się poplątać.

– Najpierw wprowadzimy statek w kontrolowany ruch obrotowy, potem wyłączymy silniki, a następnie rozwiniemy liny.

Mój przyjaciel cofa się o krok.

– Kiedy statek obraca się w jednym kawałku, siła jest zbyt duża dla ludzi – zauważa.

To rzeczywiście stanowi problem. Żeby uzyskać taki moment bezwładności, który po rozwinięciu lin zapewniłby mi sztuczną grawitację o wartości 1 g potrzebną do pracy w laboratorium, musielibyśmy najpierw wprawić Hail Mary w bardzo szybkie obroty. Poprzednim razem taki manewr omal nie skończył się tragicznie, kiedy siła odśrodkowa przygniotła mnie do pulpitu, a Rocky pośpieszył mi na ratunek, ryzykując życie.

– Mógłbym się położyć w przedziale magazynowym pod podłogą dormitorium – proponuję. – To położone najbliżej środka statku dostępne miejsce, więc siła odśrodkowa będzie tam najmniejsza. Poradzę sobie.

– A jak będziesz stamtąd sterował rozwijaniem lin, pytam?

– Hmmm… zabiorę na dół monitor. Przeciągnę z laboratorium przewód sieciowy i zasilanie. Tak, to powinno zadziałać.

– A jeżeli zemdlejesz i nie będziesz mógł sterować, pytam?

– Wtedy zatrzymasz obroty, a ja odzyskam przytomność.

– Nie podoba mi się to – mówi Rocky. – Mam inny plan. Czekamy jedenaście dni. Znajdujemy mój statek. Czyścimy twoje zbiorniki paliwa i sterylizujemy je, żeby ani jedna taumeba nie przeżyła. Potem napełniamy je astrofagami z mojego statku. Wtedy znowu będziesz mógł używać wszystkich funkcji Hail Mary.

Kręcę głową.

– Nie chcę czekać jedenastu dni. Chcę pracować już teraz.

– Dlaczego, pytam? Dlaczego nie chcesz czekać, pytam?

Oczywiście mój przyjaciel ma całkowitą rację. Narażam swoje życie, a być może również spoistość konstrukcji Hail Mary, ale nie potrafiłbym siedzieć bezczynnie przez jedenaście dni, kiedy mam tyle do zrobienia. Jak mogę wyjaśnić komuś, kto żyje siedemset lat, czym jest niecierpliwość.

– Ludzkie sprawy – mówię.

– Rozumiem. Właściwie nie rozumiem, ale… rozumiem.

Manewr przebiegł zgodnie z planem. Rocky wykorzystał Ringa, żeby wprawić Hail Mary w ruch obrotowy, redukując do zera ciąg Johna i Paula. Przyznaję, przeciążenie dało mi się we znaki, ale zachowałem przytomność na tyle długo, żeby przeprowadzić ręcznie procedurę przejścia w tryb wirówki. Mam w tym już niezłą wprawę. Kiedy zylonowe liny rozwinęły się na całą długość, siła odśrodkowa obniżyła się do znośnego poziomu ziemskiej grawitacji.

Wiem, zachowałem się trochę nieodpowiedzialnie, ale dzięki temu od siedmiu dni intensywnie pracuję. Rocky zgodnie z obietnicą wykonał dla mnie komorę ciśnieniową do eksperymentów. Jak zwykle wszystko działa bez zarzutu. Zamiast małego i nieporęcznego szklanego zbiornika mam coś, co przypomina wielkie akwarium. Po raz kolejny mogę docenić rewelacyjne właściwości ksenonitu, który bez problemu wytrzymuje napór ogromnego ciśnienia na duże płaskie powierzchnie. Mam również do dyspozycji niewyczerpane zasoby taumeb, które urządziły sobie na pokładzie Hail Mary bal z wyżerką. Kiedy potrzebuję ich trochę więcej do eksperymentów, muszę tylko odkręcić przewód zasilający, który prowadził do generatora.

– Hej, Rocky! – wołam, zadzierając głowę. – Zobacz, jak wyczarowuję taumeby!

Mój przyjaciel pojawia się w tunelu prowadzącym z przedziału sterowniczego.

– Domyślam się, że to jakiś ziemski idiom.

– Tak, mamy na Ziemi rozrywkę zwaną telewizją i…

– Nie teraz, proszę. Odkryłeś coś, pytam?

Dobrze się składa. Potrzebowałbym sporo czasu, żeby wyjaśnić przedstawicielowi obcej cywilizacji, czym są kreskówki.

– Chyba do czegoś doszedłem.

– Dobrze. – Rocky opuszcza karapaks, rozsiadając się wygodnie. – Opowiadaj.

Stara się ukryć podniecenie, ale ton jego głosu jest odrobinę wyższy niż normalnie.

Wskazuję na ksenonitową komorę ciśnieniową.

– Swoją drogą działa idealnie – mówię.

– Dzięki. Teraz opowiadaj.

– W pierwszym eksperymencie odtworzyłem atmosferę Adrian. Taumeby przeżyły i zjadły wszystkie astrofagi ze szklanej płytki. Nic zaskakującego.

– Nic zaskakującego – powtarza Rocky. – To ich naturalne środowisko. Ale upewniłeś się, że twoja metoda działa.

– Otóż to. Przeprowadziłem kolejne testy, żeby poznać granice ich odporności. W adriańskim powietrzu wytrzymują temperatury od minus stu osiemdziesięciu do stu siedmiu stopni Celsjusza. Poza tym przedziałem umierają.

– Imponująca rozpiętość.

– To prawda. Mogą też przeżyć w warunkach zbliżonych do próżni.

– Jak w twoich zbiornikach paliwa.

– Tak, ale nie w całkowitej próżni. Potrzebują przynajmniej odrobiny dwutlenku węgla. Kiedy odtworzyłem atmosferę Adrian, ale zamiast dwutlenku węgla wpompowałem argon, taumeby zamiast żerować popadły w stan uśpienia. W końcu wszystkie wyzdychały z głodu.

– Można było się tego spodziewać – mówi Rocky. – Taumeby wywodzą się z tego samego ekosystemu co astrofagi. Tak jak one potrzebują dwutlenku węgla. Ale skąd go wzięły w zbiornikach paliwa, pytam?

– Też się nad tym zastanawiałem. Dlatego przeprowadziłem analizę spektrograficzną tego, co zostało z mojego paliwa. Okazuje się, że w zawiesinie znajduje się sporo rozpuszczonego dwutlenku węgla.

– Prawdopodobnie jest częścią astrofagów. Albo produktem ich rozkładu. Z czasem część astrofagów w zbiornikach umarła. Z powodu jakichś defektów albo mutacji. Nie wszystkie komórki są doskonałe. Niektóre giną. A dwutlenek węgla pochodzi z tych martwych astrofagów.

– Racja.

– Ciekawe odkrycie – stwierdza mój przyjaciel, po czym rusza z powrotem na górę.

– Zaczekaj. To jeszcze nie wszystko.

Rocky przystaje.

– Odkryłeś coś więcej, pytam?

– Dużo więcej. – Pochylam się nad stołem i kładę dłoń na pokrywie zbiornika. – Tutaj odtworzyłem atmosferę Wenus, ale nie od razu. Wenusjańskie powietrze to dziewięćdziesiąt sześć i pół procent dwutlenku węgla oraz trzy i pół procent azotu. Na początek wpompowałem sam dwutlenek węgla. Taumeby zachowywały się normalnie. Ale kiedy dodałem azotu, wszystkie zginęły.

Rocky unosi karapaks.

– Wszystkie zginęły, pytam? Nagle, pytam?

– Tak, w ciągu kilku sekund. Wszystkie.

– Azot… to zaskakujące.

– Tak, i to bardzo – przyznaję. – Powtórzyłem eksperyment z atmosferą Trzyświata. Najpierw sam dwutlenek węgla, potem dwutlenek siarki. Taumeby cały czas miały się świetnie. Ale kiedy dodałem azotu, też wszystkie od razu wymarły.

Rocky w roztargnieniu stuka szponem w ścianę tunelu.

– Bardzo dziwne. Azot jest nieszkodliwy dla eridiańskich organizmów. Wiele z nich potrzebuje azotu do życia.

– Tak samo jest na Ziemi. Ziemskie powietrze składa się w siedemdziesięciu ośmiu procentach z azotu.

– Nie rozumiem, co się dzieje – mówi Rocky.

Nie on jeden. Jestem tak samo zdezorientowany jak on. Obaj myślimy o tym samym. Jeżeli całe życie we wszechświecie pochodzi z jednego źródła, dlaczego w dwóch biosferach azot jest niezbędny do życia, a w trzeciej ma zabójcze właściwości?

W stanie gazowym azot jest zupełnie nieszkodliwy i prawie całkiem nieaktywny chemicznie. Zazwyczaj występuje w formie cząsteczki, która ma zbyt mocne wiązanie, by z czymkolwiek reagować. Nie oddziałuje na ludzki organizm, chociaż stanowi siedemdziesiąt osiem procent każdego oddechu. Jeśli zaś chodzi o Erid, tamtejsza atmosfera składa się głównie z amoniaku, który jest związkiem azotu. Jeśli przyjąć hipotezę panspermii, jak to możliwe, aby migrujące w przestrzeni kosmicznej mikroorganizmy zasiedliły Ziemię i Erid – dwie planety bogate w azot – skoro nawet niewielka ilość tego gazu jest zabójcza dla pewnych form życia?

Cóż, odpowiedź jest prosta. Cokolwiek skolonizowało nasze planety miliardy lat temu, musiało być odporne na azot. W przeciwieństwie do taumeby, która wyewoluowała później.

– Niedobrze – mówi Rocky. – W atmosferze Trzyświata jest osiem procent azotu.

Siadam przy stole i krzyżuję ramiona na piersi.

– A w atmosferze Wenus trzy i pół procent. Taki sam problem.

Karapaks mojego przyjaciela opada, a głos obniża się o oktawę.

– Beznadziejna sytuacja. Nie możemy zmienić składu atmosfery Trzyświata ani Wenus. I nie możemy zmienić taumeby. Beznadziejna sytuacja.

– No cóż, atmosfery Trzyświata i Wenus na pewno nie zmienimy – odpowiadam. – Ale może uda się nam zmienić taumebę.

– Jak, pytam?

Sięgam po tablet i zaczynam przeglądać moje notatki na temat eridiańskiej fizjologii.

– Czy Eridianie chorują?

– Czasami – odpowiada Rocky. – Bardzo ciężko.

– Jak wasze organizmy zwalczają choroby?

– Eridiański organizm jest zamknięty – wyjaśnia mój przyjaciel. – Otwiera się, tylko kiedy jemy i składamy jaja. Potem otwór się zamyka i w środku gorąca krew bardzo długo przepływa przez to miejsce. Zabija wszystkie zarazki. Choroba może się dostać do ciała tylko poprzez ranę. Wtedy jest bardzo groźnie. Organizm zamyka takie miejsce i odkaża je gorącą krwią. Jeżeli choroba szybciej się rozprzestrzenia, następuje śmierć.

A zatem Eridian nie chroni żaden układ odpornościowy. Nic oprócz wysokiej temperatury. A czemuż by nie? Gorący układ krwionośny doprowadza wodę do wrzenia, żeby wprawić mięśnie w ruch. Dlaczego miałby nie posłużyć również do dezynfekcji jedzenia? A ponieważ ich skóra składa się głównie z twardych minerałów, rzadko zdarzają się im rany czy otarcia. Nawet ich płuca nie prowadzą wymiany gazowej z otoczeniem. Jeżeli jakiś patogen przeniknie do środka, organizm zamyka i wyparza zagrożony obszar. Ciało Eridianina jest prawie jak niedostępna forteca. Za to ludzkie ciało bardziej przypomina pozbawione granic państwo policyjne.

– Ludzki organizm jest zupełnie inny – mówię. – Cały czas atakują nas choroby, ale mamy bardzo silny układ odpornościowy. A poza tym korzystamy z lekarstw, które występują w naturze. Nazywają się antybiotyki.

– Nie rozumiem. Lekarstwa, które występują w naturze, pytam? Jak to, pytam?

– Inne organizmy żyjące na Ziemi wykształciły system obronny przeciwko tym samym chorobom, które atakują ludzi. Wydzielają substancje chemiczne, które zabijają zarazki, ale nie są szkodliwe dla ludzkich komórek.

– Niesamowite. Na Erid nie ma czegoś takiego.

– Jednak nie jest to idealny system – dodaję. – Początkowo antybiotyki działają bardzo dobrze, ale z biegiem lat stają się coraz mniej skuteczne. W końcu w ogóle przestają działać.

– Dlaczego, pytam?

– Choroby się zmieniają. Prawie wszystkie zarazki w organizmie giną od antybiotyków, ale niektórym udaje się przetrwać. Stosując antybiotyki, ludzie bezwiednie uczą zarazki, jak nie dać się zabić.

– Aha. – Rocky nieznacznie unosi karapaks. – Choroba wykształca system obronny przeciwko lekarstwu.

– Otóż to – mówię i wskazuję na zbiornik ciśnieniowy. – A teraz wyobraź sobie, że taumeby to zarazki, a azot to antybiotyk.

Mój przyjaciel milczy przez chwilę, a potem prostuje się całkiem i jego korpus wraca do dawnej pozycji.

– Rozumiem! – odzywa się w końcu. – Stworzysz bardzo szkodliwe środowisko. Rozmnożysz taumeby, które przeżyją, i umieścisz je w jeszcze cięższych warunkach. A potem rozmnożysz te, które przeżyją. I powtórzysz wszystko od nowa.

– Właśnie tak zrobię. Nie musimy wiedzieć, dlaczego azot zabija taumeby. Wystarczy wyhodować taumeby, które są odporne na azot.

– Tak!

– No dobra! – Uderzam otwartą dłonią w pokrywę komory. – Zrób mi dziesięć takich, tylko mniejszych. Wymyśl, jak mógłbym wyjmować ze środka próbki bez przerywania eksperymentu. I potrzebuję bardzo dokładnego systemu aplikowania gazów, żeby precyzyjnie kontrolować objętość azotu w zbiorniku.

– Tak, zrobię! Już teraz! – woła z entuzjazmem Rocky i oddala się pośpiesznie tunelem w stronę dormitorium.

Sprawdzam wynik analizy spektrograficznej i kręcę głową.

– Niedobrze. Kompletna porażka.

– Jak mi przykro – odzywa się Rocky.

Opieram podbródek na dłoniach.

– Może uda mi się odfiltrować toksyny.

– Może uda ci się skupić na taumebach – mówi mój przyjaciel.

W jego głosie słyszę charakterystyczną wibrację, która pojawia się za każdym razem, gdy jest złośliwy.

– Taumeby radzą sobie całkiem nieźle. – Zerkam w stronę zbiorników stojących w szeregu pod ścianą. – Nie pozostaje nam nic innego, jak tylko czekać. W powietrzu jest już jedna setna procent azotu, a one nadal żyją. Następne pokolenie powinno sobie poradzić z piętnastoma tysięcznymi.

– Marnujesz tylko czas. I marnujesz moje racje żywnościowe.

– Chcę tylko sprawdzić, czy ja też mógłbym je zjeść.

– Masz swoje jedzenie.

– Prawdziwego jedzenia zostało mi tylko na parę miesięcy, a ty masz na pokładzie zapasy dla całej załogi na kilka lat – wyjaśniam. – Ziemskie i eridiańskie formy życia są zbudowane z takich samych białek. Może twoje jedzenie nadaje się również dla mnie.

– Dlaczego mówisz „prawdziwe jedzenie”, pytam? Jakie jest nieprawdziwe jedzenie, pytam?

Ponownie spoglądam na wynik pomiaru. Dlaczego eridiańskie potrawy mają w sobie tyle metali ciężkich?

– Prawdziwe jedzenie to takie, które dobrze smakuje. Które je się z przyjemnością.

– A więc masz niesmaczne jedzenie, pytam? – drąży Rocky.

– Tak, papkę, którą podawał mi robot, kiedy byłem w śpiączce podczas podróży. Mam zapas, który wystarczy mi na cztery lata.

– Więc możesz ją jeść.

– Nie jest smaczna.

– Smak jedzenia nie jest aż tak ważny.

– Nic podobnego – obruszam się. – Dla ludzi smak jedzenia jest bardzo ważny.

– Ludzie są dziwni.

Wskazuję na wyświetlacz spektrometru.

– Dlaczego eridiańskie jedzenie zawiera tal?

– Bo jest zdrowy.

– Ale trujący dla ludzi.

– No to jedz ludzkie jedzenie.

– Ech…

Pochylam się nad rzędem zbiorników. Mój przyjaciel przeszedł sam siebie. Dzięki jego wynalazkowi mogę kontrolować zawartość azotu z dokładnością do jednej części na milion. Jak dotąd wszystko idzie dobrze. Wprawdzie obecne pokolenie taumeb toleruje zaledwie odrobinę azotu, ale jest to odrobina więcej niż w przypadku poprzedniego pokolenia. W każdym razie plan się sprawdza. Taumeby z naszej hodowli stopniowo rozwijają odporność na azot. Tylko czy kiedykolwiek będą w stanie przeżyć w powietrzu, w którym zawartość azotu wynosi trzy i pół procenta, jak na Wenus? Albo osiem jak na Trzyświecie? Któż to wie? Musimy uzbroić się w cierpliwość.

Określając ilość azotu, posługuję się procentami. Mogę sobie na to pozwolić tylko dlatego, że w przypadku każdej z trzech planet astrofagi rozmnażają się tam, gdzie ciśnienie powietrza wynosi dwie setne atmosfery. A skoro we wszystkich eksperymentach ciśnienie jest takie samo, mogę po prostu śledzić procentowe stężenie azotu. W zasadzie powinienem określać ciśnienie parcjalne. Tak byłoby poprawnie, ale to irytujące rozwiązanie. Musiałbym dzielić wyniki pomiarów przez dwie setne, a później znów mnożyć, zestawiając dane.

Głaszczę pokrywę komory numer trzy. Najbardziej wydajnej. Spośród dwudziestu trzech pokoleń taumeb to właśnie ona dziewięć razy wydała na świat najsilniejszy szczep.

– Za ile dolecimy do Obiektu A? – zwracam się do Rocky’ego.

– Zostało siedemnaście godzin do rozpoczęcia manewru odwracania ciągu.

– Wyjdźmy już teraz z trybu wirówki. Na wypadek gdyby pojawiły się kłopoty i potrzebowalibyśmy więcej czasu, żeby coś skorygować.

– Zgoda – mówi Rocky. – Idę do kokpitu, a ty zejdź do magazynu i połóż się na podłodze. Tylko nie zapomnij o monitorze i przedłużaczach.

Omiatam wzrokiem laboratorium. Wszystko jest zabezpieczone, jak należy.

– W takim razie: do dzieła.

– John, Ringo i Paul na zero – melduje Rocky. – Prędkość orbitalna.

W układzie planetarnym żadne ciało nie tkwi w miejscu. Zawsze porusza się wokół czegoś. W tym wypadku Rocky zredukował naszą prędkość, żebyśmy weszli na orbitę Tau Ceti o promieniu około jednej au. To właśnie tam zostawił swój statek.

Po zakończeniu manewru rozluźnia się i umieszcza trzy piloty w zaciskach na ścianie ksenonitowej kopuły. Kiedy silniki nie pracują i wróciliśmy do stanu nieważkości, przyrządy służące do uruchamiania napędu nie powinny dryfować samopas. Trzymając się dwóch uchwytów, Rocky zawisa nad przestrzennym monitorem, który jak zawsze zamienia na teksturę obraz z głównego ekrany na konsoli sterowniczej.

– Teraz kolej na ciebie – mówi.

– Ile czasu do następnego błysku? – pytam.

Rocky zdejmuje ze ściany eridiański zegar.

– Trzy minuty i siedem sekund.

Mój przyjaciel nie jest w ciemię bity. Kiedy opuszczał swój statek, specjalnie zaprogramował silniki, które co dwadzieścia dwie minuty wydają trwający ułamek sekundy błysk, wysyłając nam niezwykle przydatny sygnał naprowadzający. Stosunkowo łatwo obliczyć położenie Obiektu A, jednak grawitacja planet krążących wokół Tau Ceti, niedokładne pomiary prędkości, brak precyzji w naszych szacunkach dotyczących grawitacji Tau Ceti… wszystko to może się składać na drobne odchylenia. A kiedy szukamy statku, który krąży po orbicie wokół gwiazdy, drobne odchylenie może oznaczać całkiem spory dystans.

Zamiast więc liczyć, że uda nam się zauważyć blask Tau Ceti odbity od kadłuba Obiektu A, Rocky zadbał, żeby jego silniki wskazały nam drogę do celu. Muszę tylko włączyć Petrovascope i wypatrywać błysku, który będzie niezwykle mocny.

– Jaka jest obecna tolerancja na azot, pytam?

– W komorze trzeciej mam trochę osobników, które przeżyły sześć dziesiątych procent – odpowiadam. – Właśnie teraz je rozmnażam.

– A jaki przeskok, pytam?

Taką wymianę zdań prowadziliśmy już dziesiątki razy. Ale zainteresowanie Rocky’ego jest ze wszech miar zrozumiałe. W końcu chodzi o przetrwanie jego gatunku.

Przeskokiem nazywamy zwiększenie ilości azotu, jaką pompuję do poszczególnych zbiorników. Oczywiście w każdym panują inne warunki. Na kolejnych pokoleniach taumeb testuję dziesięć nowych składów powietrza o różnym stężeniu azotu.

– Zagrałem ostro – mówię. – Podniosłem o pięć setnych procent.

– Dobry Boże.

We wszystkich dziesięciu komorach rozmnażają się taumeby 06 – nazywamy je tak od procentowej zawartości azotu w powietrzu, na którą są odporne. Komora pierwsza jak zwykle pełni funkcję kontrolną. W środku znajduje się powietrze zawierające sześć dziesiątych procent azotu, w którym taumeby 06 powinny przetrwać bez problemu. Gdyby stało się inaczej, oznaczałoby to, że błędnie oszacowałem odporność poprzedniej partii i muszę się cofnąć o jedno pokolenie.

Powietrze w komorze drugiej zawiera sześćdziesiąt pięć setnych procent azotu, w komorze trzeciej siedem dziesiątych i tak dalej, aż do komory dziesiątej, w której stężenie wynosi jeden i pięć setnych procent. Przeżywają najsilniejsze osobniki i w nagrodę przechodzą do następnej rundy. Czekam kilka godzin, żeby mieć pewność, że wydadzą przynajmniej dwa nowe pokolenia. Taumeby rozmnażają się absurdalnie szybko. Na tyle szybko, że w ciągu paru dni zdołały pożreć całe moje paliwo.

Jeżeli dojdziemy do objętości azotu typowej dla atmosfery Wenus albo Trzyświata, przeprowadzę dokładniejsze testy.

– Za chwilę będzie błysk – uprzedza mnie Rocky.

Otwieram na głównym ekranie obraz z Petrovascope. Normalnie użyłbym w tym celu jednego z bocznych monitorów, ale mój przyjaciel „widzi” tylko ten na środku konsoli. Teleskop wychwytuje słabą poświatę o częstotliwości Pietrowej – można było się tego spodziewać, zważywszy na bliskość Tau Ceti. Ustawiam szeroki kąt i przechylam kamerę. Celowo zajęliśmy pozycję między gwiazdą a Obiektem A, dzięki czemu Tau Ceti znajduje się w tyle, poza obszarem mojej obserwacji, więc jej promieniowanie podczerwone jest minimalne i nie zmniejsza kontrastu.

– Myślę, że nakierowałem teleskop tam, gdzie powinien być twój statek – mówię.

– Zrozumiałem. – Rocky koncentruje uwagę na swoim przestrzennym monitorze. – Trzydzieści siedem sekund do błysku.

– Swoją drogą jak nazywa się twój statek?

– Obiekt A.

– Nie, nie. Chodzi mi o to, jak nazywasz go po swojemu.

– Statek – odpowiada Rocky.

– Twój statek nie ma nazwy?

– A po co statkowi nazwa, pytam?

Wzruszam ramionami.

– Ludzie nadają statkom nazwy – wyjaśniam.

Mój przyjaciel wskazuje na fotel pilota.

– Jak się nazywa twoje siedzenie, pytam?

– Nie ma nazwy.

– Więc dlaczego statek ma nazwę, a siedzenie nie ma, pytam?

– Mniejsza o to – ucinam dyskusję. – Twój statek nazywa się Obiekt A.

– No przecież to właśnie mówiłem. Błysk za dziesięć sekund.

– Przyjąłem.

Obaj milkniemy i skupiamy całą uwagę na monitorach. Upłynęło trochę czasu, zanim zacząłem dostrzegać takie szczegóły, ale teraz potrafię rozpoznać, kiedy mój przyjaciel obserwuje coś konkretnego. Pochyla wtedy karapaks i kołysze się lekko w tył i w przód. Podążając wzrokiem za kierunkiem tych ruchów, zazwyczaj natrafiam na obiekt jego zainteresowania.

– Trzy… dwa… jeden… teraz!

Jak na komendę kilka pikseli na ekranie rozświetla się na biało.

– Mam!

– Nie zauważyłem.

– Błysk był słaby. Pewnie jesteśmy daleko. – Przełączam się na teleskop i kieruję go w miejsce, z którego dobiegł błysk. Powoli omiatam obiektywem mroczną przestrzeń, aż w końcu dostrzegam jaśniejszą plamkę na czarnym tle. Blask Tau Ceti odbija się od kadłuba Obiektu A. – Tak, jesteśmy dosyć daleko.

– Nie szkodzi – odpowiada Rocky. – W żuczkach zostało sporo paliwa. Nakieruj mnie.

Zerkam na odczyty u dołu ekranu. Teraz pozostaje nam jedynie obrócić statek pod takim samym kątem jak teleskop.

– Skręt plus trzynaście koma siedemdziesiąt dwa stopnia. Nachylenie minus dziewięć koma czternaście.

Mój przyjaciel powtarza komendę i sięga po piloty. Operując precyzyjnie silnikami żuczków, obraca Hail Mary pod odpowiednim kątem. Robię zbliżenie i powiększam obraz. Sylwetka statku tak słabo odcina się od ciemnego tła, że jest ledwie dostrzegalna, jednak nie mam wątpliwości. Obiekt A jest na wprost nas.

– Kąt poprawny – potwierdzam.

Rocky kołysze się w skupieniu nad swoim przestrzennym monitorem.

– Moja kamera niczego nie wykrywa – mówi.

– Różnica oświetlenia jest bardzo mała. Tylko ludzkie oko może ją wykryć. Kąt jest poprawny.

– Zrozumiałem. Jaka odległość, pytam?

Włączam radar, ale ekran jest ciemny.

– Za daleko dla mojego radaru. Co najmniej dziesięć tysięcy kilometrów.

– Do jakiej prędkości mam przyspieszyć, pytam?

– Może… trzy kilometry na sekundę? Znajdziemy się u celu mniej więcej za trzy godziny.

– Trzy tysiące metrów na sekundę – powtarza Rocky. – Wytrzymasz standardowe przyspieszenie, pytam?

– Tak. Piętnaście metrów na sekundę do kwadratu.

– Odrzut przez dwieście sekund. Teraz.

Napinam mięśnie, przygotowując się na przeciążenie.

ROZDZIAŁ 25

Udało się!

Naprawdę tego dokonaliśmy!

W małym pojemniku u moich stóp kryje się ocalenie ludzkości.

– Cieszę się – mówi Rocky. – Super, super, super!

Upojenie sukcesem jest tak ogromne, że czuję lekkie zawroty głowy, a żołądek podchodzi mi do gardła.

– Tak – odpowiadam. – Ale jeszcze wiele przed nami.

Przypinam się do łóżka. Poduszka zaczyna odlatywać, ale łapię ją w samą porę i wpycham sobie pod głowę. Jestem zbyt podekscytowany, żeby teraz zasnąć, ale jeżeli się nie położę, Rocky zacznie mi wiercić dziurę w brzuchu. Już raz omal nie zniweczyłem całej misji, więc mój eridiański przyjaciel pilnuje, żebym sypiał regularnie.

– Taumeba trzy pięć! Trzeba było wielu pokoleń, ale w końcu się udało.

Dokonując rewolucyjnych odkryć, przeżywamy coś osobliwego. Nie doznajemy nagłego olśnienia, lecz powolnie i miarowo dążymy do celu. Ale kiedy już osiągamy ten cel, przyjemność jest ogromna.

Kilka tygodni temu znowu połączyliśmy nasze statki. Rocky nie mógł się doczekać, aż wejdzie z powrotem na pokład o wiele bardziej przestronnego Obiektu A. Natychmiast zamontował tunel, który tym razem bezpośrednio łączy się z jego enklawą. Oznaczało to wykonanie kolejnego otworu w kadłubie Hail Mary, jednak teraz mam już do Rocky’ego pełne zaufanie, jeśli chodzi o wszelkie prace inżynieryjne. Nawet gdyby zechciał mnie poddać operacji na otwartym sercu, prawdopodobnie bym się zgodził. Ten facet ma talent w rękach.

Kiedy nasze statki są złączone, nie mogę wprowadzić Hail Mary w tryb wirówki, a więc pozostajemy w stanie nieważkości. Ale w tej chwili tylko rozmnażamy i na razie mogę się obyć bez sprzętu laboratoryjnego, którego działanie wymaga grawitacji. Od tygodni obserwujemy, jak kolejne pokolenia taumeb coraz bardziej uodparniają się na azot. I dziś nareszcie udało nam się wyhodować taumebę 35 – szczep, który jest w stanie przetrwać w warunkach panujących w strefie lęgowej astrofagów na Wenus, czyli w powietrzu o ciśnieniu 0,02 atmosfery zawierającym 3,5 procent azotu.

– Ale ty masz z czego się cieszyć – mówi Rocky.

– Cieszę się. Ale musimy dojść do ośmiu procent, żeby taumeby mogły przeżyć w atmosferze Trzyświata.

– Tak, tak, tak. Ale ten moment też jest ważny.

– Wiem – odpowiadam z uśmiechem.

Mój przyjaciel majsterkuje przy jakimś nowym gadżecie. Zawsze coś konstruuje albo naprawia.

– Teraz odtworzysz atmosferę Wenus ze wszystkimi szczegółami i poddasz taumeby trzy pięć dokładniejszym testom, pytam?

– Nie. Będziemy kontynuować hodowlę, dopóki nie uzyskamy taumeby osiem zero, która przeżyje w atmosferze Wenus i Trzyświata. Wtedy przeprowadzę testy.

– Rozumiem.

Obracam się w stronę ksenonitowej przegrody. Całe to czuwanie podczas snu dawno przestało mnie krępować. Co najwyżej działa na mnie pokrzepiająco.

– Nad czym pracujesz? – pytam, przyglądając się, jak Rocky dłubie kilkoma narzędziami naraz w jakimś urządzeniu, które przymocował zaciskami do stołu warsztatowego.

– To jest źródło ziemskiej elektryczności.

– Budujesz przetwornicę napięcia.

– Tak – wyjaśnia Rocky. – Zamienia eridiańską pierwszookresową amplitudę na mało wydajny ziemski prąd stały.

– Pierwszookresową amplitudę?

– Długo musiałbym tłumaczyć.

Notuję w pamięci, żeby zapytać później o ten szczegół.

– Do czego ci to potrzebne?

Mój przyjaciel odkłada dwa narzędzia i sięga po trzy inne.

– Jeśli wszystkie plany się powiodą, wyhodujemy odporne taumeby – mówi. – Dam ci paliwo i wrócisz na Ziemię, a ja wrócę na Erid. Pożegnamy się.

– No tak – mamroczę w odpowiedzi.

Powinienem się cieszyć, że przeżyję samobójczą misję, wrócę na Ziemię jako bohater i ocalę ludzkość przed wyginięciem. Jednak pożegnanie z Rockym nie będzie łatwe. Na razie staram się o tym nie myśleć.

– Chcę cię o coś poprosić – ciągnie Rocky. – Masz dużo przenośnych myślących maszyn. Dasz mi jedną w prezencie, pytam?

– Laptop? Chcesz laptop? Jasne. Mam ich pełno.

– Super! Czy w myślącej maszynie zapiszesz informacje naukowe z Ziemi, pytam?

Ach, oczywiście. Dla Eridian jestem przedstawicielem obcej cywilizacji, która znacznie ich wyprzedza pod względem nauki i technologii. Myślę, że każdy z laptopów ma dysk o pojemności kilku terabajtów, na który mógłbym skopiować zawartość całej Wikipedii.

– Tak, mogę to zrobić. Ale obawiam się, że laptop nie będzie działał w eridiańskim powietrzu. Jest zbyt gorące.

– To jest tylko część systemu ochronnego dla myślącej maszyny – wyjaśnia Rocky, wskazując na przetwornicę. – Cały system zapewni jej prąd, ziemską temperaturę i powietrze. Wiele dodatkowych zabezpieczeń, żeby maszyna się nie zepsuła. Jeżeli się zepsuje, nikt na Erid jej nie naprawi.

– Ach, rozumiem. A jak odczytasz dane?

– Kamera przetworzy ziemski obraz świetlny na eridiańską teksturę. Tak jak z twojego ekranu w kokpicie. Zanim się rozstaniemy, opowiesz mi o waszym języku pisanym.

Rocky z pewnością zdążył już na tyle dobrze poznać angielski, że bez trudu odszuka każde słowo, którego znaczenia nie rozumie.

– Oczywiście. Nasz pisany język jest prosty. No… w pewnym sensie. Ma tylko dwadzieścia sześć znaków, ale można je wymawiać na wiele różnych dziwnych sposobów. Cóż, właściwie znaków jest pięćdziesiąt sześć, bo wielkie litery wyglądają inaczej, chociaż wymawia się je tak samo. No i mamy interpunkcję…

– Nasi uczeni wszystko zbadają. Ty tylko mnie wprowadzisz.

– Jasne. A ja chciałbym dostać w prezencie ksenonit. W formie stałej i płynnych półproduktów. Naukowcy na Ziemi będą zachwyceni.

– Tak, dostaniesz.

– Za chwilę zasnę – mówię i ziewam przeciągle.

– Będę czuwał.

– Dobranoc, Rocky.

– Dobranoc, Grace.

Pierwszy raz od wielu tygodni zasypiam tak szybko. Mam taumeby, które mogą ocalić ludzkość. Zmodyfikowałem pozaziemską formę życia. Co mogło pójść nie tak?

Kiedy byłem dzieciakiem, jak większość dzieciaków dużo rozmyślałem o astronautach. Wyobrażałem sobie, że podróżują rakietami w przestrzeni kosmicznej, spotykają obcych i w ogóle są wspaniali. Jednak przez myśl mi nie przeszło, że muszą opróżniać zbiorniki z nieczystościami.

Ale właśnie na tym polega moje dzisiejsze zajęcie. Gwoli ścisłości, nie usuwam własnych kup, tylko odchody taumeb. Tysiące kilogramów taumebiego gówna. Muszę dokładnie oczyścić każdy z siedmiu zbiorników, które mi zostały, żeby móc na nowo napełnić je paliwem.

A zatem najzwyczajniej w świecie wyrzucam gnój, ale przynajmniej robię to w skafandrze kosmicznym. Już wcześniej wdychałem woń tego paskudztwa i wcale mi jej nie brakuje.

Jednak to nie rozkładające się komórki astrofagów stanowią prawdziwy problem. Gdyby tylko o to chodziło, nawet bym się nie przejął. Dwadzieścia ton cuchnącej mazi w zbiorniku, który może pomieścić sto razy więcej paliwa? Nie warto zawracać sobie tym głowy.

Problem w tym, że w zbiornikach nadal mogą się znajdować żywe taumeby. Pożarły cały mój zapas paliwa kilka tygodni temu, więc do tej pory większość pewnie już pada z głodu. Przynajmniej na to wskazują próbki, które zbadałem. Ale część tych małych drani prawdopodobnie ocalała. A nie mam najmniejszej ochoty rzucać im na żer dwóch milionów kilogramów świeżych astrofagów.

– Jak ci idzie, pytam? – odzywa się Rocky przez radio.

– Już kończę zbiornik trzeci.

Wykonaną własnoręcznie szpachelką zdrapuję ze ścian czarną breję i wyrzucam na zewnątrz przez szeroką na metr okrągłą dziurę. Skąd wziął się taki duży otwór w ścianie zbiornika? Sam go wyciąłem.

Zbiorniki na paliwo nie mają włazów, przez które człowiek mógłby się dostać do środka. Bo i po co? Są wyposażone w system zaworów i rur, jednak największa z nich ma zaledwie kilka cali średnicy. Nie mam czym ich przepłukać – zapas dziesięciu tysięcy galonów wody zostawiłem sobie na podróż powrotną. Dlatego muszę wyciąć otwór w ścianie każdego zbiornika, oczyścić go od środka, a potem załatać.

Muszę jednak przyznać, że palnik, który wykonał dla mnie Rocky, sprawuje się znakomicie. Odrobina astrofagów, promiennik podczerwieni, kilka soczewek i mam w ręku niszczycielski promień śmierci. Cała sztuka polega na tym, żeby nie przesadzać z mocą. Zresztą Rocky i tak pomyślał o dodatkowych zabezpieczeniach. Ksenonit, z którego odlał soczewki, zawiera pewne domieszki i nie jest całkiem przezroczysty, ale przepuszcza podczerwień. Jeżeli astrofagi zaczną wydzielać zbyt silne światło, soczewki się stopią, promień ulegnie rozproszeniu i palnik stanie się bezużyteczny. A wtedy będę musiał prosić Rocky’ego o nowy, jednak zawsze lepiej zrobić z siebie durnia, niż uciąć sobie nogę.

Na razie nic takiego się nie stało, ale nie byłbym zdziwiony, gdybym znowu coś zepsuł.

Zdzieram wyjątkowo uporczywy osad ze ściany. Oderwana skorupa unosi się w próżni, a wtedy uderzam ją szpachlą, kierując w stronę otworu.

– Jak postępuje hodowla? – pytam.

– W komorze czwartej są jeszcze żywe taumeby. Od piątej wzwyż wszystkie są martwe.

Przesuwam się naprzód w zbiorniku. Jest na tyle wąski, że mogę utrzymać stabilną pozycję, opierając nogi o jedną ścianę, a rękę o drugą. Drugiej ręki używam do zdrapywania czarnej mazi.

– W komorze czwartej jest pięć i dwadzieścia pięć setnych procent?

– Nie – odpowiada Rocky. – Pięć koma dwa zero.

– W takim razie doszliśmy do taumeby pięć dwa. Nie jest źle.

– A jak tobie idzie?

– Powoli do przodu.

Wysyłam kolejny zlepek mazi w przestrzeń kosmiczną. Najchętniej odkaziłbym od razu zbiorniki azotem i zakończył pracę. Swoją drogą ten szczep taumeb nie jest w ogóle odporny na azot. Ale taka metoda na nic by się nie zdała. Osad jest gruby na kilka centymetrów, więc bez względu na to, ile bym wpompował azotu, i tak nie wytrułbym wszystkich taumeb ukrytych pod warstwą martwych współplemieńców. A wystarczy jeden niedobitek, żeby szkodniki opanowały cały zbiornik, kiedy napełnię go astrofagami z zapasów Rocky’ego. Dlatego najpierw muszę posprzątać jak najdokładniej, zanim przystąpię do odkażania.

– Twoje zbiorniki są bardzo duże – zauważa Rocky. – Masz tyle azotu, pytam? Mogę ci dać amoniak z mojego systemu podtrzymywania życia, jeśli potrzebujesz.

– Amoniak nic nie da. Tylko czysty azot zabija taumeby, a związki azotu już nie. Ale nie martw się, dam sobie radę. Wiemy, że zwyczajne taumeby giną w powietrzu o ciśnieniu dwóch setnych atmosfery, które zawiera trzy i pół procent azotu. Czyli ciśnienie parcjalne jest niższe od jednego paskala. Te zbiorniki mają tylko po trzydzieści siedem metrów sześciennych każdy, więc wystarczy, że wpompuję do środka kilka gramów azotu i nic się nie uchowa. To wyjątkowo skuteczna trucizna.

Opieram dłonie na biodrach. Mam na sobie gruby skafander, więc nie jest mi zbyt wygodnie, a poza tym odpadam od ściany, ale taka poza pasuje do sytuacji.

– No to zbiornik trzeci gotowy.

– Zrobić teraz ksenonitową pokrywę na otwór, pytam?

Wylatuję ze zbiornika na zewnątrz i przypinam zaczep taśmy asekuracyjnej do uchwytu na kadłubie.

– Nie, najpierw oczyszczę wszystkie zbiorniki – mówię. – Potem wyjdę jeszcze raz, żeby je załatać.

Docieram do zbiornika czwartego, przypinam się do uchwytu i uruchamiam eridiański palnik.

Wszystkie zbiorniki paliwa Hail Mary są świeżo wyczyszczone i uszczelnione. Do każdego wpompowałem sto razy więcej azotu, niż wystarczyłoby do zgładzenia każdej taumeby, która może ukrywać się w środku. Zostawiam go tam na jakiś czas. Ostrożności nigdy za wiele.

Po kilku dniach odkażania przychodzi pora na sprawdzian. Rocky daje mi kilka kilogramów astrofagów. Przypominam sobie czasy, kiedy taka ilość astrofagów była darem niebios dla każdego ze świty Stratt. A teraz to zwyczajny towar. Proszę bardzo, masz tu kilka kwadrylionów dżuli energii. Daj mi znać, gdybyś potrzebował więcej.

Dzielę astrofagi na siedem w przybliżeniu równych porcji i wpompowuję je do zbiorników. Potem czekam. Wystarczy doba.

W tym czasie Rocky jest w swoim statku i przygotowuje układ pomp z rurociągiem, dzięki któremu zamierza napełnić moje zbiorniki astrofagami ze swojej nadwyżki paliwa. Oferuję mu pomoc, ale uprzejmie odmawia. Zresztą, cóż mógłbym zdziałać na pokładzie Obiektu A. Orłan nie zapewnia mi ochrony w eridiańskim powietrzu, więc Rocky musiałby zbudować dla mnie system tuneli. Szkoda zachodu.

Chociaż wolałbym, żeby mój przyjaciel tym razem pozwolił sobie na zbytek. Bądź co bądź to statek kosmiczny zbudowany przez obcą cywilizację. Bardzo jestem ciekaw, jak wygląda w środku. Ale muszę ratować ludzkość i w ogóle. To jest mój priorytet.

Pora skontrolować zbiorniki paliwa. A jeżeli w środku nadal są astrofagi, oznacza to, że odkażanie przyniosło pożądany efekt. Okazuje się jednak, że w dwóch zbiornikach przetrwały taumeby i ruszyły na żer.

– Hej, Rocky! – wołam.

Siedzę w kokpicie, a mój przyjaciel jest na pokładzie Obiektu A, ale wiem, że mnie słyszy. Zawsze mnie słyszy.

Po kilku sekundach rozlega się trzask głośników.

– Co jest, pytam?

– Dwa zbiorniki wciąż są skażone.

– Zrozumiałem. Niedobrze. Ale też nie jest całkiem źle. W pozostałych pięciu czysto, pytam?

Przytrzymuję się uchwytów w przedziale sterowniczym. Kiedy skupiam się na rozmowie, muszę uważać, żeby nie odlecieć.

– Tak, pozostałych pięć wydaje się w porządku.

– Jak taumeby przeżyły w tamtych dwóch, pytam?

– Chyba nie wyczyściłem ich wystarczająco dobrze. W środku musiało zostać trochę osadu, który osłonił żywe taumeby przed azotem. Tak przypuszczam.

– Jaki masz plan, pytam?

– Zacznę od nowa z tymi dwoma. Wyskrobię je dokładniej i jeszcze raz odkażę. Pozostałych pięć na razie szczelnie zamykam.

– Dobry plan. Nie zapomnij oczyścić przewodów paliwowych.

Skoro wszystkie zbiorniki uległy skażeniu, można założyć, że w przewodach paliwowych – które w tej chwili są szczelnie zamknięte – również znajdują się taumeby.

– Tak, z nimi pójdzie mi łatwiej – odpowiadam. – Muszę tylko wtłoczyć do nich azot pod wysokim ciśnieniem, który je oczyści i wysterylizuje. Potem sprawdzę je tak samo jak zbiorniki.

– Dobrze. A jak postępuje hodowla, pytam?

– Nadal do przodu. Mamy już taumebę sześć dwa.

– Kiedyś się dowiemy, dlaczego azot je zabija.

– Zostawmy to odkrycie innym naukowcom. My musimy tylko wyhodować taumebę osiem zero.

– Tak, a jeszcze lepiej taumebę osiem sześć. Dla pewności.

Kiedy myśli się w systemie szóstkowym, powiększanie liczb o sześć nie jest niczym nadzwyczajnym.

– Zgoda – mówię.

Wchodzę do skafandra i mocuję palnik w pasie narzędziowym. Uruchamiam zestaw radiowy w hełmie.

– Wychodzę na zewnątrz – mówię.

– Przyjąłem. Daj znać w razie problemów. Mogę ci przysłać mojego robota, gdybyś potrzebował pomocy.

– Powinienem sobie poradzić, ale w razie czego się odezwę.

Zamykam wewnętrzne drzwi śluzy i uruchamiam pompę.

– Chrzanić to – mówię i naciskam ostatni przycisk potwierdzenia, żeby odrzucić zbiornik piąty.

Eksplodują małe ładunki i pusty zbiornik odlatuje w kosmiczną pustkę. Nawet najbardziej zaciekłe szorowanie ścian, czyszczenie i odkażanie azotem nie zdołały wykorzenić taumeb ze zbiornika piątego. Bez względu na moje zabiegi mikroskopijne drapieżniki pozostawały przy życiu i pożerały testowe porcje astrofagów.

W końcu przychodzi taki moment, w którym trzeba odpuścić.

Krzyżuję ręce na piersi i gwałtownie zapadam się w fotelu. Nie mogę polegać na grawitacji, więc specjalnie wciskam się w oparcie. Chcę to zrobić, jak należy, żeby zaakcentować swoją bezsilną złość. W sumie straciłem już trzy z dziewięciu zbiorników paliwa; dwa wskutek naszej przygody na skraju atmosfery Adrian, a trzeci teraz. Oznacza to, że mój zapas astrofagów zmniejszy się o sześćset sześćdziesiąt sześć tysięcy kilogramów.

Czy nie zabraknie mi paliwa na powrót? Na pewno nie. Wystarczy każda ilość, która pozwoli na przezwyciężenie grawitacji Tau Ceti. Mógłbym wrócić na Ziemię, mając jedynie kilka kilogramów astrofagów, gdybym tylko zechciał zaczekać milion lat.

Nie chodzi o to, żeby w ogóle dolecieć do celu. Chodzi o to, jak wiele czasu zajmie podróż.

Przeprowadzam mnóstwo skomplikowanych obliczeń i otrzymuję wynik, którym nie jestem zachwycony. Podróż z Ziemi do Tau Ceti trwała trzy lata i dziewięć miesięcy. Hail Mary pokonała ten dystans w takim czasie dzięki stałemu przyspieszeniu o wartości 1,5 g – zdaniem doktor Lamai największej dopuszczalnej sile grawitacji, jaka może oddziaływać na człowieka przez blisko cztery lata. Na Ziemi upłynęło od startu około trzynastu lat, jednak dylatacja czasu działała na korzyść załogi.

Teraz moje zbiorniki mogą pomieścić tylko milion trzysta trzydzieści tysięcy kilogramów paliwa, więc największe przyspieszenie, na jakie mógłbym sobie pozwolić w drodze do domu, wynosiłoby zaledwie 0,9 g. Poruszałbym się wolniej, czyli doświadczyłbym wolniejszego upływu czasu. Obliczyłem, że spędziłbym w podróży pięć i pół roku.

No i co z tego? To tylko półtora roku dłużej. W zasadzie nic wielkiego.

Tylko że nie mam aż tyle jedzenia.

Wyruszaliśmy na samobójczą misję, więc żywności miało nam wystarczyć tylko na kilka miesięcy. Zużywam zapasy w umiarkowanym tempie, ale potem zostanie mi tylko papka do karmienia pacjentów w śpiączce. Nie smakuje zbyt dobrze, ale przynajmniej ma odpowiednio zbilansowane składniki odżywcze.

Ale jako uczestnicy samobójczej misji nie dostaliśmy pożywienia na powrót. Zostało mi cokolwiek tylko dlatego, że Yao i Iljuchina umarli po drodze.

A zatem prawdziwe jedzenie skończy mi się po trzech miesiącach, a zapas papki wystarczy na blisko czterdzieści. Taka ilość pozwoliłaby mi przeżyć, gdybym miał wszystkie zbiorniki paliwa. Ale nie mam jedzenia na dodatkowe półtora roku podróży z mniejszą prędkością.

Eridiańskie jedzenie jest dla mnie bezużyteczne. Badałem je wielokrotnie, wykrywając mnóstwo metali ciężkich, których właściwości rozciągają się od szkodliwych do silnie trujących. Owszem, zawiera cenne białka i cukry, z których mój organizm mógłby zrobić użytek, ale nie jestem w stanie oczyścić go z toksyn.

Poza tym nie mogę tutaj wyhodować niczego, co nadawałoby się do spożycia. Wszystkie moje potrawy są liofilizowane albo sproszkowane. Nie mam na statku żadnych nasion, roślin ani niczego w tym rodzaju. Pozostają mi tylko zapasy.

Słyszę stukot szponów w zewnętrznym tunelu, który łączy się z ksenonitową bańką w przedziale sterowania. Ostatnio mój przyjaciel tak często krąży między Hail Mary a Obiektem A, że czasami nawet nie wiem, w którym właśnie jest statku.

– Wydałeś odgłos złości. Dlaczego, pytam?

– Właśnie straciłem trzeci zbiornik paliwa. Teraz podróż powrotna zajmie tyle czasu, że nie wystarczy mi jedzenia.

– Kiedy ostatnio spałeś, pytam?

– Co? Mówię o paliwie! Skup się!

– Zrzędliwy. Zły. Głupi. Kiedy ostatnio spałeś, pytam?

Wzruszam ramionami.

– Nie wiem… Zajmowałem się hodowlą taumeb i zbiornikami… Nie pamiętam, kiedy spałem.

– Wyśpij się. Ja będę czuwał.

Gwałtownym ruchem wskazuję na konsolę sterowniczą.

– Mam poważny problem! – mówię. – Brakuje mi miejsca na paliwo. Potrzebuję dodatkowo sześciuset tysięcy kilogramów, żeby przeżyć podróż do domu. Taka ilość zajęłaby sto trzydzieści pięć metrów sześciennych. Nie mam tyle miejsca!

– Zrobię ci zbiornik.

– Masz za mało ksenonitu.

– Nie potrzebuję ksenonitu – wyjaśnia Rocky. – Wystarczy jakiś wytrzymały metal. Mam dużo metalu na pokładzie. Przetopię, uformuję i zrobię zbiornik dla ciebie.

Mrugam kilka razy.

– Naprawdę możesz to zrobić?

– Oczywiście, że mogę. Teraz nie myślisz. Wyśpij się, a ja będę czuwał i w tym czasie zaprojektuję zastępczy zbiornik. – Rocky schodzi tunelem do dormitorium. – Zgoda, pytam?

– Co…?

– Zgoda, pytam?

– Tak… – mamroczę w odpowiedzi. – Tak, zgoda…

Ostatnio często pracuję na zewnątrz statku. Jednak żadne z dotychczasowych zadań nie było tak męczące, jak to.

Od sześciu godzin znajduję się poza statkiem. Orłan jest solidnym skafandrem i znosi to bez problemu, czego jednak nie można powiedzieć o mnie.

– Instaluję ostatni zbiornik – charczę przez radio.

Prawie gotowe. Skupiam się na zadaniu.

Oczywiście zbiorniki, które naprędce zrobił dla mnie Rocky, pasują idealnie. Musiałem tylko wymontować jeden ze starych i dać mu na wzór. A właściwie jego robotowi. Nie wiem, w jaki sposób Rocky używa go do dokonywania pomiarów, ale robot spisał się na medal. Każde złącze przewodów paliwowych znajduje się w odpowiednim miejscu i ma właściwy rozmiar. Wszystkie otwory montażowe są rozmieszczone w idealnych odstępach.

Mój przyjaciel wykonał trzy wierne kopie zbiornika, który mu pokazałem. Jedyna różnica tkwi w materiale. Oryginalne zbiorniki są aluminiowe, podobnie jak cały kadłub Hail Mary. W trakcie przygotowań do misji ktoś zaproponował zastosowanie włókna węglowego, jednak Stratt odrzuciła ten pomysł. Stawiała tylko na sprawdzone technologie. A ludzkość miała sześćdziesiąt kilka lat na przetestowanie aluminiowych statków kosmicznych.

Nowe zbiorniki są wykonane z… jakiegoś stopu. Jakiego? Nie mam pojęcia. Nawet Rocky tego nie wie. To mieszanka metali pozyskanych z mało istotnych urządzeń na pokładzie Obiektu A. Głównie żelaza, ale również dwudziestu innych pierwiastków stopionych razem. Metalowy bigos, można by powiedzieć.

Ale to w niczym nie przeszkadza. Zbiorniki nie muszą być hermetyczne. Mają służyć do przechowywania astrofagów i tylko tyle. Powinny być tak mocne, żeby nie pękły pod ciężarem mieszczącego się w środku paliwa, kiedy statek będzie przyspieszał. Ale to akurat nie stanowi wielkiego wyzwania. Można by je nawet wystrugać z drewna i również spełniłyby swoją funkcję.

– Jesteś powolny – mówi Rocky.

– A ty okrutny – odpowiadam, zaciskając jedną z opasek, które utrzymują duży metalowy cylinder w miejscu.

– Przepraszam. Jestem podekscytowany. Komory dziewiąta i dziesiąta.

– Tak! Trzymam kciuki.

W jednym z najnowszych pokoleń wyhodowaliśmy taumebę siedem osiem i właśnie ten szczep teraz się rozmnaża, podczas gdy ja montuję zbiorniki. Przeskok wynosi dwadzieścia pięć setnych procent, co oznacza, że powietrze w komorach hodowlanych po raz pierwszy zawiera osiem procent azotu albo więcej.

A jeśli chodzi o mocowanie zbiorników… Ech, niech to wszyscy diabli. Przekonałem się, że najtrudniej jest wkręcić pierwszą śrubę. Spora masa zbiorników sprawia, że siła bezwładności utrudnia nałożenie otworów w jednej linii. Poza tym oryginalny system montażowy uległ uszkodzeniu. Zamiast otworzyć zaciski, które trzymały zbiornik, ładunki wybuchowe po prostu zerwały śruby mocujące. Konstruktorzy nie przejmowali się takimi zniszczeniami. Nie przewidzieli, że po odrzuceniu starego zbiornika ktoś będzie chciał na jego miejscu umieścić nowy.

Muszę poświęcić wiele czasu, żeby statek przeznaczony do podróży tylko w jedną stronę nadawał się do drogi powrotnej.

Gwintowane otwory w kadłubie zachowały się w dobrym stanie, ale tkwią w nich kikuty oderwanych śrub. Są pozbawione łebków, więc ich wykręcenie to istna mordęga. Odkryłem, że najlepiej nadaje się do tego kawałek metalowego pręta i palnik. Nadtapiam trochę śrubę, rozgrzewam końcówkę pręta i spawam oba elementy ze sobą. Efekt nie wygląda elegancko, ale uzyskuję dźwignię, dzięki której mogę obrócić śrubę. Przeważnie się udaje. Jeżeli śruba nie puszcza od razu, podgrzewam ją dalej. Nie może stawiać oporu, kiedy jest w stanie płynnym.

Trzy godziny później wszystkie nowe zbiorniki tkwią na swoim miejscu. Można tak powiedzieć…

Po przejściu przez śluzę wypełzam ze skafandra i wchodzę do kokpitu. Rocky czeka na mnie w swojej kopule.

– Dobrze poszło, pytam?

Kołyszę dłonią na boki – co ciekawe, ten gest ma takie samo znaczenie zarówno dla ludzi, jak i dla Eridian.

– Chyba tak – mówię. – Nie jestem pewien. Wiele otworów nie nadawało się już do użytku, więc zbiorniki nie są przytwierdzone tak mocno, jak powinny.

– Czy to niebezpieczne, pytam? Twój statek osiąga przyspieszenie piętnaście metrów na sekundę do kwadratu. Zbiorniki nie odpadną, pytam?

– Nie wiem. Ziemscy inżynierowie często stosują dwa razy mocniejsze łączenia dla poprawy bezpieczeństwa. Mam nadzieję, że tym razem właśnie tak zrobili. Ale jeszcze przeprowadzę test, żeby się upewnić.

– Dobrze, wystarczy. Teraz sprawdź komory lęgowe.

– Tak, sprawdzę, tylko najpierw się napiję.

Rocky zwinnie przemyka tunelem do laboratorium.

– Dlaczego ludzie potrzebują tyle wody, pytam? Jesteście bardzo niewydajnymi formami życia.

Opróżniam duszkiem litrową saszetkę wody, którą przygotowałem sobie w przedziale sterowniczym przed wyjściem. Po tylu godzinach w skafandrze odczuwam silne pragnienie. Ocieram usta, po czym odpycham się nogami od ściany i nurkuję przez właz.

– Eridianie też potrzebują wody i wiesz o tym.

– Mamy ją w środku, w zamkniętym systemie. Może czegoś brakować, ale całą wodę czerpiemy z jedzenia. A ludzie przeciekają! Ohyda.

Parskam śmiechem i wlatuję do laboratorium, gdzie czeka już mój przyjaciel.

– Na ziemi żyje przerażające i groźne stworzenie zwane pająkiem – mówię. – Trochę je przypominasz. Tak tylko dla twojej wiadomości.

– Świetnie! Czuję się dumny. Jestem strasznym kosmicznym potworem. A ty jesteś przeciekającym kosmicznym mięczakiem. – Rocky wskazuje na komory hodowlane. – Sprawdź taumeby.

Odbijam się od ściany i przelatuję nad rzędem zbiorników ciśnieniowych. Pora na chwilę prawdy. Powinienem sprawdzić je po kolei, począwszy od komory pierwszej, ale do licha z tym. Nachylam się od razu nad komorą dziewiątą. Przyświecam sobie małą latarką, żeby zobaczyć szklaną płytkę, którą pokryłem wcześniej astrofagami. Potem zerkam na wyświetlacz z parametrami zbiornika i jeszcze raz zaglądam do środka.

– Płytka w komorze dziewiątej jest czysta – obwieszczam, szczerząc zęby w uśmiechu. – Wyhodowaliśmy taumebę osiem zero!

Rocky zaczyna wymachiwać radośnie wszystkimi pięcioma rękami, a jego szpony stukają w ksenonitowe ściany tunelu. Z głębi jego karapaksu dobiegają głośne żywiołowe okrzyki – seria przypadkowych akordów pozbawionych znaczenia. Po kilku sekundach odzyskuje panowanie nad sobą.

– Tak! Dobrze! Dobrze, dobrze, dobrze!

– Ojej, tylko spokojnie – mówię ze śmiechem i zaglądam do sąsiedniej komory. – Hej! Płytka w komorze dziesiątej też jest czysta. Mamy taumebę osiem dwa pięć!

– Dobrze, dobrze, dobrze!

– Naprawdę dobrze, dobrze, dobrze!

– Teraz zrobisz dokładne testy. W atmosferze Wenus i Trzyświata.

– Tak, koniecznie…

Rocky przesuwa się tam i z powrotem od jednej ściany tunelu do drugiej.

– Dokładnie takie same gazy, ciśnienie i temperatura – mówi. – Takie samo zabójcze promieniowanie z kosmosu i światło pobliskiej gwiazdy. Wszystko dokładnie tak samo.

– Tak. Właśnie tak zrobię.

– Zacznij już teraz.

– Muszę trochę odpocząć – protestuję. – Pracowałem osiem godzin na zewnątrz.

– Teraz!

– Nie! – Podlatuję do ksenonitowego tunelu i spoglądam z bliska na mojego przyjaciela. – Najpierw wyhoduję więcej taumeb osiem dwa pięć. Żebyśmy mieli pewność, że nie zabraknie nam ich podczas testów. I założę kilka stałych kolonii w szczelnych pojemnikach.

– Tak! Również kilka na moim statku!

– Oczywiście. Im większy zapas, tym lepiej.

– Erid będzie żyć! Erid będzie żyć! Wszyscy przeżyją! – Rocky zaciska jedną z dłoni i przykłada do ściany tunelu. – Wbijaj!

Przykładam knykcie do ksenonitu.

– Żółwika się przybija, ale chętnie.

Gdzieś tu musi być alkohol. Nie wyobrażam sobie, żeby Iljuchina zgodziła się wyruszyć na samobójczą misję bez czegoś mocniejszego. Szczerze mówiąc, nie wyobrażam sobie, aby wybrała się na drugą stronę ulicy bez czegoś mocniejszego. Po otwarciu wszystkich pakietów w przedziale magazynowym w końcu natrafiam na to, czego szukam – bagaż podręczny. W pakiecie znajdują się trzy podłużne torby sportowe zamykane na suwak, każda oznaczona nazwiskiem właściciela. Yao, Iljuchina i DuBois. Domyślam się, że bagażu tego ostatniego nie zastąpiono moim, bo nawet nie miałem możliwości się spakować.

Wciąż jestem trochę wściekły, kiedy myślę, jak mnie potraktowano. Ale może będę miał okazję wygarnąć Stratt, co na ten temat sądzę.

Zabieram torby do dormitorium i przypinam je taśmami velcro do ściany. Mieszczą rzeczy osobiste trojga ludzi, którzy nie żyją. Moich zmarłych przyjaciół. Może kiedyś będę w ponurym nastroju i zechcę się dokładniej zapoznać z zawartością tych bagaży. Teraz jednak jest czas na świętowanie. Potrzebuję alkoholu.

Otwieram torbę Iljuchiny. W środku znajduję zbieraninę najróżniejszych drobiazgów. Wisiorek z wygrawerowanym cyrylicą napisem. Sfatygowanego pluszowego misia, prawdopodobnie pamiątkę z dzieciństwa. Kilogram heroiny, kilka książek oraz to, co mnie interesuje! Pięć litrowych saszetek napełnionych przejrzystym płynem. Na każdej widnieje napis водка. Czyli po rosyjsku wódka. Skąd to wiem? Bo spędziłem wiele miesięcy na pokładzie lotniskowca w towarzystwie zwariowanych rosyjskich naukowców. Widziałem to słowo wiele razy.

Zamykam torbę i mocuję ją z powrotem na ścianie. Potem wlatuję do laboratorium, gdzie w tunelu czeka Rocky.

– Znalazłem – mówię. – No, no, no! Co ja widzę?

Mój przyjaciel zamienił kombinezon i pas z narzędziami na strój, w którym jeszcze nigdy go nie widziałem. Teraz pręży z dumą karapaks okryty gładką tkaniną, na której tu i ówdzie znajdują się sztywne płytki o symetrycznych kształtach. Wyglądają jak elementy zbroi, chociaż nie okrywają całego ciała i raczej nie są wykonane z metalu. Wokół narządu chłodzącego na grzbiecie sterczą sporych rozmiarów kamienie. Z pewnością jakieś klejnoty. Mają toporne szlify, toteż trochę przypominają diamenty, ale prezentują się zdecydowanie gorzej. Są bezbarwne i pokryte plamami, ale ich wielkość musi być imponująca dla eridiańskiego sonaru.

Podobnie ozdobione są mankiety rękawów, które sięgają do połowy ręki. Każdy rękaw jest połączony z sąsiednimi kilkoma zwisającymi luźno sznurami paciorków. I po raz pierwszy widzę, aby mój przyjaciel nosił rękawiczki. Okrywają wszystkie pięć szponiastych dłoni i są wykonane z szorstkiego jak juta materiału.

Ten galowy strój poważnie ogranicza Rocky’emu swobodę ruchów, ale w końcu moda rzadko idzie w parze z wygodą.

– Świetnie wyglądasz – mówię.

– Dzięki. To jest specjalny strój do świętowania.

Unoszę saszetkę z wódką.

– A to jest specjalny płyn do świętowania.

– Ludzie… jedzą, kiedy świętują, pytam?

– Tak, wiem, że Eridianie posilają się na osobności i uważasz to za obrzydliwe. Ale na Ziemi właśnie tak świętujemy.

– W porządku. No to jedz! Świętujmy!

Zbliżam się do dwóch komór przytwierdzonych do stołu laboratoryjnego. Odtworzyłem w nich jak najdokładniej warunki panujące w atmosferze Wenus i Trzyświata. Zadbałem o wszystkie szczegóły, korzystając z nieprzebranych zasobów mojej biblioteki oraz bogatej wiedzy Rocky’ego. W obu komorach taumeby nie tylko przeżyły, ale bujnie się rozpleniły. Rozmnażają się tak szybko jak zawsze i natychmiast pochłaniają nawet najmniejszą porcję astrofagów, jaką wstrzykuję do zbiornika.

– Za zdrowie taumeby osiem dwa pięć! – mówię, wznosząc toast saszetką wódki. – Za ocalenie dwóch światów!

– Podasz ten płyn taumebom, żeby były zdrowe, pytam?

– Nie, tak tylko się mówi na Ziemi – wyjaśniam. – W ten sposób wyrażam uznanie dla nich.

Zdejmuję osłonkę z ustnika i pociągam łyk. Czuję palenie w ustach. Iljuchina najwyraźniej lubiła mocną i ostrą wódkę.

– O tak, wielkie uznanie – potwierdza Rocky. – Uratowaliśmy wszystkich wspólnymi siłami, człowiek i Eridianin.

– Aha, coś sobie przypomniałem. Chciałbym, żebyś skonstruował system podtrzymywania życia dla taumeb. Musi być całkowicie zautomatyzowany i działać samodzielnie przez kilka lat. I nie może ważyć więcej niż kilogram. Potrzebuję takich cztery.

– Dlaczego takie małe, pytam?

– Chcę je umieścić w żuczkach i wysłać na Ziemię. Na wypadek gdyby po drodze coś się stało z Hail Mary.

– Dobry plan! Sprytny jesteś! – chwali mnie Rocky. – Mogę skonstruować coś takiego. A dzisiaj skończę montować rurociąg do przetaczania paliwa. Dam ci astrofagi i będziesz mógł wrócić do domu.

– Tak – mówię i mina mi rzednie.

– To dobra wiadomość! A otwór na twojej twarzy oznacza smutek. Dlaczego, pytam?

– Czeka mnie długa podróż i cały czas będę sam.

Jeszcze nie podjąłem decyzji, czy chcę ryzykować zapadanie w śpiączkę w drodze powrotnej. Chyba powinienem się zdecydować ze względu na zdrowie psychiczne. Całkowita samotność i brak innego pożywienia oprócz pozbawionej smaku papki mogą być zbyt trudne do zniesienia. Ale przynajmniej w początkowej fazie podróży zamierzam być przytomny.

– Będziesz za mną tęsknił, pytam? Ja za tobą będę. Jesteś przyjacielem.

– Tak, będę za tobą tęsknił – odpowiadam i pociągam kolejny łyk wódki. – Jesteś moim przyjacielem. Kurczę, jesteś moim najbliższym przyjacielem. A niedługo pożegnamy się na zawsze.

Rocky uderza dłońmi o siebie. Robi tak, ilekroć chce okazać lekceważenie, ale teraz zamiast klaśnięcia rozlega się stłumiony przez rękawiczki odgłos.

– Nie na zawsze – mówi. – Ocalimy nasze planety, a potem możemy się odwiedzać. Mamy technologie i astrofagi.

Uśmiecham się krzywo.

– Zdążymy to wszystko zrobić w ciągu pięćdziesięciu ziemskich lat?

– Chyba nie. A dlaczego tak szybko, pytam?

– Bo tylko tyle życia mi jeszcze zostało. Mówiłem ci, że ludzie nie są tak długo… – przerywam, żeby czknąć – …długowieczni.

– Och. – Rocky milknie na moment. – Więc cieszmy się wspólnym czasem, jaki nam pozostał. A potem ratujmy nasze planety. Będziemy bohaterami.

– O tak! – Czuję lekkie zamroczenie. Nigdy nie miałem mocnej głowy, a teraz narzuciłem sobie ostrzejsze tempo, niż powinienem. – Jesteśmy najważniejsi w całej galaktyce! Jesteśmy wielcy!

Rocky chwyta dryfujący w pobliżu klucz do nakrętek i unosi go w jednej z dłoni.

– Za nas!

– Za nas! – odpowiadam, unosząc wódkę.

– Cóż, to by było na tyle.

– Tak – mówi Rocky.

Ma niski głos, chociaż stara się wydawać wyższe tony.

Hail Mary jest zatankowana do pełna. Sekcja materiałów pędnych mieści teraz dwa miliony dwieście tysięcy kilogramów paliwa, czyli dziesięć procent więcej niż przed startem z Ziemi. Oczywiście zbiorniki, które wykonał dla mnie Rocky, są bardziej wydajne i mają większą pojemność niż oryginalne.

Pocieram kark dłonią.

– Myślę, że nasze cywilizacje jeszcze kiedyś nawiążą kontakt – mówię. – Ludzie na pewno będą chcieli dowiedzieć się wszystkiego o Erid.

– Dziękuję ci za laptopa. Nasi naukowcy poznają ziemską technologię z całych stuleci. Dostaliśmy od ciebie najwspanialszy dar w historii Erid.

– Sprawdziłeś, czy działa w systemie ochronnym, który dla niego skonstruowałeś?

– Oczywiście – odpowiada Rocky, przytrzymując się uchwytów. – Głupie pytanie.

Mój przyjaciel usunął tunel i zasklepił otwór w kadłubie. Zainstalował znowu tunel łączący śluzy obu statków, żeby dokończyć pakowanie.

Na moją prośbę zostawił ksenonitowe przegrody i tunele na pokładzie Hail Mary, ale zrobił w nich duże otwory, żebym mógł korzystać z całej przestrzeni modułu załogi. Pomyślałem, że im więcej ksenonitu dostaną ziemscy naukowcy do zbadania, tym lepiej. Wciąż czuję lekką woń amoniaku, która zapewne będzie jeszcze się utrzymywała przez jakiś czas. Przypuszczam, że nawet ksenonit nie jest całkowicie odporny na przenikanie gazów.

– A twoje hodowle? – pytam. – Sprawdziłeś je wszystkie jeszcze raz?

– Tak. Sześć zapasowych kolonii taumeby osiem dwa pięć w atmosferze Trzyświata, każda z osobnym systemem podtrzymywania życia. A twoje hodowle w porządku, pytam?

– Tak – mówię. – Zajmują dziesięć dawnych komór hodowlanych, tylko teraz odtworzyłem w nich atmosferę Wenus. Aha, swoją drogą dziękuję ci za miniaturowe farmy. Zamontuję je w żuczkach podczas podróży. Nie będę miał wielu innych zajęć.

– A te liczby, które mi podałeś… – Rocky kołysze karapaksem nad przestrzennym notatnikiem. – To na pewno jest czas mojej podróży i czas powrotu na Erid, pytam? Bardzo krótko i bardzo szybko.

– Tak, na tym właśnie polega dylatacja czasu. Dziwne zjawisko, ale to są prawidłowe wartości. Sprawdziłem wszystko cztery razy. Wrócisz na Erid za niecałe trzy ziemskie lata.

– Ale Ziemia jest prawie tak samo oddalona od Tau Ceti – zauważa Rocky. – Dlaczego będziesz wracał dłużej, pytam?

– Owszem, doświadczę upływu czterech lat. Dokładnie trzech lat i dziewięciu miesięcy. To dlatego, że mój czas nie ulegnie tak silnej kompensacji jak w twoim przypadku.

– Już mi to tłumaczyłeś, ale… dlaczego, pytam?

– Twój statek przyspiesza szybciej niż mój. Będziesz się poruszał z prędkością bliższą prędkości światła.

– Okropnie to skomplikowane.

Wskazuję w stronę Obiektu A.

– Wszystkie informacje na temat teorii względności masz w laptopie – mówię. – Niech wasi naukowcy się tym zajmą.

– Nasi uczeni będą się bardzo cieszyć.

– Dopóki się nie dowiedzą o mechanice kwantowej. Wtedy naprawdę się wkurzą.

– Nie rozumiem.

– Nie przejmuj się – odpowiadam ze śmiechem.

Obaj milczymy przez chwilę.

– To chyba już wszystko – odzywam się w końcu.

– Pora na nas – przyznaje Rocky. – Teraz wracajmy ratować nasze planety.

– Racja.

– Twoja twarz przecieka.

Ocieram łzy.

– Ludzie tak mają. Nie przejmuj się.

– Rozumiem. – Rocky obraca się w stronę śluzy Obiektu A. Otwiera właz i zatrzymuje się na chwilę. – Żegnaj, przyjacielu Grace.

– Żegnaj, przyjacielu Rocky.

Macham do niego i patrzę, jak znika we wnętrzu swojego statku. Potem wracam na pokład Hail Mary. Kilka minut później eridiański robot demontuje tunel.

Startujemy prawie równolegle, ale dzięki nieznacznemu odchyleniu kursu o kilka stopni nie grozi nam, że któryś z nas znajdzie się w zasięgu systemów wirowych drugiego statku i wyparuje. Kiedy już dzieli nas kilka tysięcy kilometrów, możemy skręcać w dowolnych kierunkach.

Kilka godzin później wyłączam na chwilę silniki. Chcę spojrzeć za siebie ten ostatni raz. Na ekranie Petrovascope widzę mały punkcik. To Rocky wracający na Erid.

– Szczęśliwej drogi, przyjacielu – mówię.

Obieram kurs na Ziemię i odpalam systemy wirowe.

Wracam do domu.

ROZDZIAŁ 26

Siedziałem na łóżku i wpatrywałem się tępo w ścianę.

Pomieszczenie, w którym mnie zamknięto, nie przypominało obskurnej celi więziennej. Wyglądało raczej jak pokój w akademiku. Pomalowane ceglane ściany, stół, krzesło, łóżko i niewielka łazienka. Nie byłoby w nim nic nadzwyczajnego, gdyby nie stalowe drzwi i kraty w oknach.

Na co komu w kosmodromie Bajkonur takie miejsce? Któż to wie? Widocznie Rosjanie mają swoje powody.

Nadszedł dzień startu. Spodziewałem się, że wkrótce do mojej celi wejdą potężnie zbudowani strażnicy, a za nimi lekarz. Dostanę zastrzyk i będzie to ostatni widok, jaki zapamiętam z Ziemi.

Z zamyślenia wyrwał mnie szczęk zamka. Może ktoś odważniejszy spróbowałby wykorzystać taką okazję. Rzucić się z rozpędu na drzwi, odepchnąć strażników i wydostać się na wolność. Ja jednak dawno już porzuciłem nadzieję na ucieczkę. Cóż mogłem zrobić? Ukrywać się wśród kazachskich stepów i liczyć na szczęście?

Do środka weszła Stratt, a rosyjski żołnierz zamknął za nią drzwi.

– Witam – odezwała się.

Posłałem jej złowrogie spojrzenie.

– Start odbędzie się zgodnie z planem – dodała. – Niedługo wyruszy pan w podróż.

– Nie posiadam się z radości – odparłem z przekąsem.

– Pewnie trudno w to panu uwierzyć, ale ta decyzja nie przyszła mi łatwo.

– Jakie to melodramatyczne.

Stratt zignorowała mój kąśliwy ton. Przysunęła sobie krzesło i usiadła naprzeciwko mnie.

– Wie pan, co kiedyś studiowałam? Jaki był mój główny kierunek? – zapytała, ale w odpowiedzi tylko wzruszyłem ramionami. – Historia. Jestem absolwentką historii. Większość ludzi przypuszcza, że studiowałam nauki ścisłe albo zarządzanie. Ewentualnie psychologię. Ale nie. To była historia.

– Trochę nietypowe jak na osobę, która rzadko ogląda się za siebie – zauważyłem, prostując się na łóżku.

– Miałam osiemnaście lat i nie wiedziałam, co zrobić z życiem. Zdecydowałam się na historię, bo nie miałam pojęcia, co innego mogłabym wybrać. Trudno sobie wyobrazić, że taka byłam, co?

– Tak.

Stratt wyjrzała przez zakratowane okno, z którego rozciągał się widok na platformę startową w oddali.

– Ale dużo się nauczyłam. Naprawdę podobał mi się ten kierunek. Dziś mało kto zdaje sobie sprawę, jakie to szczęście żyć w takich czasach. Dawniej większość ludzi cierpiała straszliwą nędzę. A im bardziej cofniemy się w przeszłość, tym było gorzej. – Stratt wstała i zaczęła przechadzać się po pokoju. – Przez pięćdziesiąt tysięcy lat, aż do czasów rewolucji przemysłowej, ludzka cywilizacja kręciła się wokół jednej jedynej rzeczy: jedzenia. Każda kultura poświęcała jedzeniu większość czasu, energii, zasobów ludzkich i środków. Myślistwo, zbieractwo, uprawa roli, hodowle, magazynowanie, dystrybucja… wszystko wiąże się z jedzeniem. Na przykład takie Cesarstwo Rzymskie. Wszyscy zwracają uwagę na wojny i podboje, ale to właśnie Rzymianie wynaleźli bardzo skuteczny system uzdatniania ziemi pod uprawy i transportu jedzenia oraz wody. A odkąd rewolucja przemysłowa zmechanizowała rolnictwo, możemy skupić naszą energię na czymś innym. Ale tak jest zaledwie od dwustu lat. Wcześniej większość ludzi przez całe życie zajmowała się bezpośrednio produkcją żywności.

– Dzięki za wykład – powiedziałem. – Ale jeżeli nie ma pani nic przeciwko, chciałbym spędzić swoje ostatnie chwile na Ziemi w przyjemniejszy sposób. Dlatego… mógłbym zostać sam?

Stratt zignorowała moją prośbę.

– Dzięki eksplozjom na Antarktydzie zyskaliśmy trochę na czasie. Ale tylko trochę. Nie możemy w nieskończoność spuszczać do oceanu kawałków lodowca, bo w końcu wzrost poziomu wód i wymieranie biomów morskich stanie się źródłem większych problemów niż astrofagi. Pamięta pan, co powiedział Leclerc? Połowa ludzkiej populacji umrze.

– Wiem – mruknąłem.

– Nie, nie wie pan. Bo będzie o wiele gorzej.

– Umrze więcej ludzi?

– Oczywiście. W swoich szacunkach Leclerc zakłada, że wszystkie kraje świata będą współpracować, dzieląc się zasobami i racjonując żywność. Ale myśli pan, że faktycznie tak będzie? Myśli pan, że Stany Zjednoczone, największa potęga militarna wszech czasów, będą patrzeć bezczynnie, jak połowa ich obywateli umiera z głodu? Albo Chiny, gdzie prawie półtora miliarda ludzi cały czas praktycznie cierpi głód? Myśli pan, że zostawią słabszych sąsiadów w spokoju?

Pokręciłem głową.

– Wybuchną wojny.

– Otóż to. Ludzie będą walczyć o to samo co w starożytności. O jedzenie. Mogliby się zasłaniać religią, dumą albo innymi pretekstami, ale zawsze będzie chodziło o jedzenie. O pola uprawne i siłę roboczą. Ale na tym nie koniec. Bo kiedy zdesperowane głodujące kraje zaczną bić się między sobą, produkcja żywności spadnie. Słyszał pan kiedyś o powstaniu tajpingów? To wojna domowa, która wybuchła w Chinach w dziewiętnastym wieku. Zginęło w niej czterysta tysięcy żołnierzy, ale walki doprowadziły rolnictwo do ruiny i w efekcie umarło z głodu dwadzieścia milionów ludzi. Oto do czego prowadzą takie konflikty. – Stratt skrzyżowała ręce na piersi i po raz pierwszy wydała mi się całkowicie bezbronna. – Niedożywienie, chaos i głód. Wszystkie elementy infrastruktury skupią się na produkcji żywności i działaniach wojennych. Cały porządek społeczny legnie w gruzach. Czekają nas również epidemie. Systemy opieki zdrowotnej na całym świecie będą przeciążone, więc choroby, nad którymi dawniej udawało się bez trudu zapanować, zaczną się wymykać spod kontroli. – Stratt spojrzała mi w oczy. – Wojny, głód, zarazy i śmierć. Astrofagi szykują nam prawdziwą apokalipsę, a Hail Mary to jedyne, co teraz mamy. Jestem gotowa na każdą ofiarę, żeby chociaż trochę zwiększyć szansę na powodzenie tej misji.

Położyłem się na łóżku i odwróciłem od niej wzrok.

– Każde wytłumaczenie jest dobre.

Stratt podeszła do drzwi, zapukała w nie i po chwili rozległ się szczęk zamka.

– W każdym razie chciałam, żeby pan wiedział, dlaczego to robię – powiedziała. – Jestem to panu winna.

– Niech cię piekło pochłonie.

– Och, właśnie to mnie spotka, proszę mi wierzyć. Wy troje polecicie na Tau Ceti, a cała reszta zostanie na tej planecie, która zamieni się w piekło.

Naprawdę? Właśnie piekło wraca do ciebie, Stratt. W mojej osobie. Ja jestem twoim piekłem.

Znaczy… nie wiem, co właściwie jej powiem, ale na pewno zamierzam coś powiedzieć. Coś zdecydowanie przykrego.

Mija osiemnasty dzień z blisko czterech lat podróży. Właśnie docieram do heliopauzy – granicy potężnego pola magnetycznego Tau Ceti. W każdym razie opuszczam obszar, w którym pole magnetyczne było na tyle silne, by odbijać promieniowanie kosmiczne. Od tej pory dawka promieniowania oddziałującego na kadłub Hail Mary będzie znacznie silniejsza.

Nie muszę się go obawiać, bo chroni mnie warstwa astrofagów. Tak czy inaczej to interesujący widok, kiedy zewnętrzne czujniki promieniowania zaczynają szaleć. Jednak patrząc na moje położenie w szerszym kontekście, jestem dopiero na początku długiej drogi i właśnie przestępuję próg domu.

Nudzę się. Jestem sam na pokładzie i nie mam zbyt wiele do roboty.

Jeszcze raz sprzątam laboratorium i kataloguję cały sprzęt. Mógłbym wymyślić jakiś eksperyment naukowy, który przeprowadziłbym na astrofagach albo taumebach. Kurczę, mógłbym napisać o nich kilka rozpraw naukowych. Poza tym spędziłem kilka miesięcy w towarzystwie inteligentnej formy życia pozaziemskiego, o której również mógłbym sporo napisać.

Mam ogromną kolekcję gier wideo i wszystkie programy, jakie były dostępne, kiedy powstawała Hail Mary. Na pewno przez jakiś czas zapewnią mi zajęcie.

Zaglądam do mojej hodowli taumeb. Wszystkich dziesięć kolonii jest w dobrym stanie. Dokarmiam je astrofagami od czasu do czasu, żeby zachowały dobrą kondycję i nadal się rozmnażały. W komorach odtworzyłem wenusjańską atmosferę, więc każde następne pokolenie taumeb będzie jeszcze lepiej przystosowane do życia na Wenus. Kiedy za cztery lata wreszcie je tam wyekspediuję, poczują się jak u siebie w domu.

No właśnie. Bo już podjąłem decyzję, że osobiście podrzucę je na nowe żerowisko. A czemu nie?

Nie mam pojęcia, do jakiego świata wracam. Od rozpoczęcia misji minęło na Ziemi trzynaście lat i drugie tyle minie do mojego powrotu. Ponad ćwierć wieku. Wszyscy moi uczniowie będą dorośli. Mam nadzieję, że wszyscy przeżyją. Ale muszę pogodzić się z tym, że niektórzy prawdopodobnie nie. Staram się o tym nie myśleć.

W każdym razie kiedy znajdę się już w Układzie Słonecznym, mogę po drodze zahaczyć o Wenus i zasiać taumeby. Jeszcze nie wiem dokładnie, jak mógłbym to zrobić, ale mam kilka pomysłów. Najprościej byłoby ulepić kulę ze skażonych taumebami astrofagów i zrzucić ją w odpowiednim miejscu. Astrofagi wchłoną energię cieplną powstałą wskutek wejścia w atmosferę, a taumeby dostaną się do obiegu i zaczną żerować. Wenus jest już pewnie całkiem opanowana przez astrofagi, ale nie mam wątpliwości, że taumeby od razu przystąpią do uczty, gdy tylko zwietrzą ofiarę.

Sprawdzam zapasy jedzenia. Wciąż trzymam się harmonogramu. Prawdziwego i smacznego jedzenia starczy mi jeszcze na trzy miesiące, a potem zostanie mi tylko papka do karmienia sondą żołądkową.

Nie uśmiecha mi się znów zapadać w śpiączkę. Mam geny, które zapewniają mi odporność, ale Yao i Iljuchina też je mieli. Nie chcę narażać życia, skoro nie muszę. Poza tym nie mogę być w stu procentach pewien, że poprawnie zaprogramowałem kurs. Wszystko powinno być w porządku i za każdym razem, kiedy przeprowadzam kontrolę, kieruję się prosto w stronę Ziemi. Ale zawsze może nastąpić jakaś awaria, kiedy będę w śpiączce. A jeżeli po przebudzeniu odkryję, że minąłem Układ Słoneczny o rok świetlny?

Ale przytłoczony izolacją, samotnością i obrzydliwym jedzeniem w końcu mogę się zdecydować na ten ryzykowny krok. Czas pokaże.

Skoro mowa o samotności, często wracam myślami do Rocky’ego. Mojego jedynego przyjaciela. Poważnie, jest teraz moim jedynym przyjacielem. Na Ziemi nie prowadziłem bogatego życia towarzyskiego. Zdarzało mi się zjeść kolację ze znajomymi z grona pedagogicznego, a czasami w sobotnie wieczory chodziłem na piwo z kolegami ze studiów. Ale za sprawą dylatacji czasu całe to towarzystwo będzie starsze od mnie o pokolenie, kiedy wrócę.

Polubiłem Dimitrija. Chyba najbardziej ze wszystkich w ekipie Hail Mary. Ale nie wiadomo, co teraz porabia. Teraz Rosja i Stany Zjednoczone mogą toczyć ze sobą wojnę. Albo być sojusznikami w jakiejś wojnie. Nie mam pojęcia.

Wspinam się po drabinie do przedziału sterowniczego, zasiadam w fotelu i otwieram panel nawigacyjny. Naprawdę nie powinienem robić takich rzeczy, ale stało się to swego rodzaju rytuałem. Wyłączam systemy wirowe i lecę siłą rozpędu. Grawitacja natychmiast znika, ale nawet tego nie zauważam. Zdążyłem się przyzwyczaić.

Kiedy silniki nie działają, mogę użyć Petrovascope. Przez chwilę skanuję ciemną przestrzeń. Wiem, gdzie szukać, więc szybko dostrzegam mały punkcik. Źródło promieniowania, które zamieniłoby mój statek w obłoczek pary, gdybym zbliżył się do niego na mniej niż sto kilometrów. Obiekt A.

Jestem po jednej stronie układu planetarnego, a Rocky po drugiej. Z takiej odległości nawet Tau Ceti wygląda jak żarówka. Jednak wciąż wyraźnie widzę blask silników Obiektu A. Użycie światła w charakterze siły napędowej wyzwala niewyobrażalne ilości energii.

A gdyby tak w przyszłości wykorzystać astrofagi również do innego celu? Ziemia i Erid mogłyby porozumiewać się ze sobą, wysyłając bardzo silne błyski o częstotliwości Pietrowej. Zastanawiam się, ile czasu musiałoby upłynąć, zanim taki impuls dotarłby do Erid. Można by użyć alfabetu Morse’a. Eridianie dostali kopię Wikipedii, więc gdyby odebrali taki komunikat, mogliby go rozszyfrować.

Tylko że taka konwersacja byłaby dosyć powolna. Układ planetarny 40 Eridani jest oddalony od Ziemi o szesnaście lat świetlnych. Gdybyśmy wysłali wiadomość „Cześć, co u was słychać?”, musielibyśmy czekać trzydzieści dwa lata na odpowiedź.

Wpatruję się w mały punkt na monitorze i wydaję przeciągłe westchnienie. Jeszcze przez jakiś czas będę mógł odprowadzać wzrokiem mojego przyjaciela. W każdej chwili potrafię dokładnie określić położenie jego statku. Rocky korzysta z kursu, który dla niego wyliczyłem. Ma pełne zaufanie do mojej wiedzy naukowej, tak samo jak ja do jego kwalifikacji inżynierskich. Ale za kilka miesięcy Petrovascope nie wychwyci już blasku jego silników. Nie dlatego, że promieniowanie będzie za słabe. To bardzo czuła aparatura. Nie zobaczę już Obiektu A na ekranie, ponieważ nasze prędkości względne wywołają zjawisko przesunięcia ku czerwieni. W efekcie fale świetlne, które będą do mnie docierać, ulegną wydłużeniu i staną się niewidoczne dla teleskopu wyskalowanego na częstotliwość Pietrowej.

Naprawdę byłbym skłonny przebrnąć przez gąszcz skomplikowanych wzorów, żeby obliczyć prędkość względną Obiektu A z perspektywy mojego inercjalnego układu odniesienia, a potem na podstawie transformacji Lorentza określić, kiedy promieniowanie jego silników przestanie się mieścić w granicach wykrywalności Petrovascope? Tylko po to, żeby wiedzieć, jak długo jeszcze będę mógł obserwować mojego przyjaciela? Czy to nie byłoby żałosne?

Z pewnością.

No cóż, pora skończyć ze smutnym rytuałem, który towarzyszy mi każdego dnia. Wyłączam Petrovascope i znów uruchamiam systemy wirowe.

Moje zapasy prawdziwego jedzenia stopniowo się kurczą. Właśnie mija trzydziesty drugi dzień mojej międzygwiezdnej wędrówki. Obliczyłem, że za pięćdziesiąt jeden dni nie pozostanie mi nic oprócz pozbawionej smaku papki.

Schodzę do dormitorium.

– Podaj mi próbkę preparatu odżywczego – rozkazuję komputerowi.

Mechaniczne ręce wyjmują ze skrytki w suficie torebkę białego proszku i rzucają ją na łóżko. Oczywiście substancja ma sproszkowaną formę. Po co przechowywać płyny przez tak długi czas? System wodny na pokładzie Hail Mary jest obiegiem zamkniętym. Woda trafia do mojego organizmu, a potem wydostaje się z niego pod różnymi postaciami i po oczyszczeniu znów jest zdatna do użycia.

Zabieram próbkę do laboratorium i wsypuję trochę proszku do zlewki, po czym dodaję trochę wody i mieszam. Powstaje mlecznobiała zawiesina. Pociągam nosem, ale nie czuję żadnego zapachu, więc wypijam łyk.

Kosztuje mnie to sporo wysiłku, ale powstrzymuję się, żeby nie splunąć. Jakbym miał w ustach aspirynę. I pomyśleć, że przez kilka lat każdy mój posiłek będzie się składał wyłącznie z brei o odrażającym smaku lekarstwa. Może śpiączka nie jest takim złym rozwiązaniem?

Odstawiam zlewkę. Będę przełykał tę gorzką pigułkę – całkiem dosłownie – kiedy przyjdzie czas. Na razie muszę się zająć żuczkami.

Dzięki Rocky’emu mam cztery miniaturowe farmy taumeb. Każda mieści się w kapsule wykonanej z materiału podobnego do stali i nie większej od mojej dłoni. Podobnego do stali, ponieważ jest to jakiś eridiański stop, którego ludzie jeszcze nie wynaleźli. Jest twardszy od wszystkich znanych na ziemi stopów metali, ale nie od narzędzi diamentowych.

Zastanawialiśmy się długo, w czym umieścić miniaturowe farmy. Oczywistym rozwiązaniem wydawał się ksenonit, rzecz jasna, lecz problem polegał na tym, że naukowcy na Ziemi nie mogliby się dostać do środka. Żadne z narzędzi używanych przez ludzi nie byłoby w stanie go przeciąć. Pozostawał jedynie palnik, ale wysoka temperatura stanowiła śmiertelne zagrożenie dla zamkniętych w środku mikroorganizmów.

Myślałem również o ksenonitowej komorze z zamykaną hermetycznie pokrywą. Mógłbym nawet do niego załączyć instrukcję bezpiecznego otwierania. Jednak Rocky od razu odrzucił ten pomysł. Stwierdził, że nawet najdoskonalsze łączenie nie będzie idealne i w czasie podróży do środka może się dostać zabójcze dla taumeb powietrze. Nalegał, żeby całą farmę zamknąć w jednoczęściowym i całkowicie szczelnym pojemniku. Najprawdopodobniej miał rację.

Tak więc zdecydowaliśmy się na eridiańską stal, która nie utlenia się zbyt łatwo i jest niezwykle wytrzymała. I można ją przeciąć piłą diamentową. Z pewnością na Ziemi próbki tego stopu trafią do laboratorium i ludzie zaczną go sami produkować. Wszyscy na tym skorzystają.

Samą koncepcję farmy mój przyjaciel rozwiązał w prosty sposób. Kapsuła zawiera kolonię taumeb, która rozwija się w warunkach atmosfery Wenus. W środku znajduje się również zwinięta w ciasną spiralę bardzo cienka stalowa rurka napełniona astrofagami. Taumeby mają dostęp jedynie do górnej warstwy, więc żeby zdobywać pożywienie, muszą się stopniowo zapuszczać w głąb rurki, która jest długa mniej więcej na dwadzieścia metrów. Z paru prostych eksperymentów wywnioskowaliśmy, że taki zapas wystarczy niewielkiej populacji na kilka lat. Jeśli chodzi o produkty przemiany materii, taumeby będą się kisić we własnych odchodach. Z czasem stężenie metanu w zbiorniku wzrośnie kosztem dwutlenku węgla, ale nie ma to większego znaczenia. Chociaż z ludzkiej perspektywy kapsuła wydaje się niewielka, dla żyjących wewnątrz mikrobów jest gigantyczną jaskinią.

Przygotowanie żuczków jest dla mnie sprawą priorytetową. Zależy mi, żeby były gotowe do natychmiastowego startu, na wypadek gdyby z Hail Mary zaczęło się dziać coś złego. Ale nie chcę ich wysyłać, jeżeli nie dojdzie do krytycznej sytuacji. Im bliżej Ziemi wystartują, tym większe będą miały szanse na bezpieczne dotarcie do celu.

Ale przygotowania nie ograniczają się do montażu miniaturowych farm. Pełniąc funkcję zastępczych silników Hail Mary, żuczki zużyły niemal połowę paliwa, które teraz muszę uzupełnić. Jednak do napełnienia każdego z nich wystarczy jedynie sześćdziesiąt kilogramów astrofagów. To kropla w morzu w porównaniu z ogromnym zapasem, który dostałem od Rocky’ego.

Najtrudniejsze jest otwarcie zbiornika na paliwo. Cztery małe stateczki jak wszystko inne w tej misji nie zostały przeznaczone do ponownego użytku. To tak, jakbym chciał naładować gazem jednorazową zapalniczkę. Muszę użyć frezarki i wywiercić w ściance sześciomilimetrowy otwór, żeby uzyskać dostęp do środka. Jest przy tym trochę dłubaniny, ale już nabieram wprawy.

Wczoraj skończyłem z Johnem i Paulem, a dzisiaj pracuję nad Ringiem. Jeżeli starczy mi czasu, zabiorę się też do George’a, ale z nim będzie najprościej. Nie służył mi jako silnik, więc nie muszę uzupełniać paliwa. Muszę tylko zamocować farmę taumeb.

Znalezienie miejsca na tę przesyłkę stanowiło osobny problem. Nawet mimo skromnych gabarytów kapsuła jest zbyt duża, by dało się ją umieścić w środku niewielkiego stateczku. Dlatego przykleiłem ją żywicą epoksydową u dołu kadłuba, a po drugiej stronie przyspawałem przeciwwagę – to dużo prostsze niż całkowite przeprogramowanie systemu nawigacji w komputerze pokładowym, który zareagowałby na zmianę środka masy.

I tak oto dochodzimy do kwestii obciążenia.

Po zamontowaniu miniaturowej farmy taumeb każdy z żuczków waży jeden kilogram więcej, niż powinien. Ale to nie problem. Pamiętam niezliczone spotkania ze Steve’em Hatchem, podczas których dyskutowaliśmy o projekcie. Mimo ekscentrycznego usposobienia Hatch dał się poznać jako znakomity konstruktor. Żuczki orientują się w przestrzeni kosmicznej według gwiazd, a jeżeli mają mniej paliwa w stosunku do masy, odpowiednio zmniejszają przyspieszenie.

Krótko mówiąc, dolecą na Ziemię, tylko potrwa to trochę dłużej. Obliczyłem, że różnica z perspektywy ziemskiego czasu będzie nieznaczna, a żuczki spędzą w podróży parę miesięcy więcej, niż było zaplanowane.

Z szafy na odczynniki wyciągam światłoszczelny metalowy kontener na kółkach. W środku znajduje się kilkaset kilogramów astrofagów, a sztuczna grawitacja wynosi 1,5 g, dlatego zamontowałem kółka. To zadziwiające, ile człowiek potrafi dokonać, kiedy ma pod ręką trochę narzędzi i nie chce mu się dźwigać ciężarów.

Trzymając gorący uchwyt przez ręcznik, podjeżdżam do stołu i przygotowuję się do żmudnego procesu tankowania. Na blacie leży strzykawka, za pomocą której mogę za jednym razem wlać przez wywiercony otwór sto mililitrów zawiesiny. Czyli około sześciuset gramów astrofagów. A to oznacza, że będę musiał powtórzyć tę operację sto razy przy każdym żuczku.

Unoszę pokrywę i… krzywię się z obrzydzeniem, kiedy w nozdrza uderza mnie odrażająca woń.

– Fuj… Dlaczego tak cuchnie?

A potem dociera do mnie, że skądś znam tę woń. Tak śmierdzą martwe, rozkładające się astrofagi.

Taumeby znowu wydostały się na wolność.

ROZDZIAŁ 27

Zrywam się z krzesła, ale nie mam żadnego planu działania.

– Tylko bez paniki – mówię do siebie. – Myśl trzeźwo. Potem działaj.

Metalowy kontener wciąż jest gorący. Czyli w środku są jeszcze żywe astrofagi. Dostrzegłem kryzys w samą porę. To dobrze. Nie chodzi o tych kilkaset kilo astrofagów… Trzeba je spisać na straty. Już nie zdołałbym wyplenić taumeb z kontenera. Ale jakkolwiek się tam dostały, musiały to zrobić całkiem niedawno i mam nadzieję, że nie dotarły jeszcze do przewodów paliwowych i sekcji materiałów pędnych.

Tak, to jest najważniejsze. Nie dopuścić, żeby taumeby zaatakowały zbiorniki z paliwem. Poprzednim razem przedostały się do nich przez mikroskopijne szczeliny w konstrukcji statku. Ale musiały tam trafić z modułu załogi, gdzie wypuściłem je z sondy. System paliwowy w niewielu miejscach łączy się bezpośrednio z modułem załogi. Tylko jedno z tych miejsc może odpowiadać za przeciek.

System podtrzymywania życia.

Kiedy w statku jest zbyt zimno, powietrze nagrzewa się, przepływając między zwojami rurek wypełnionych astrofagami. Wystarczyłoby pęknięcie w jednej z takich rurek. Na szczęście miałem w laboratorium kontener pełen astrofagów, które tak podniosły temperaturę, że włączała się klimatyzacja.

No dobra, chyba mam już plan.

Wspinam się pośpiesznie do przedziału sterowniczego, otwieram panel systemu podtrzymywania życia i sprawdzam rejestr. Tak jak podejrzewałem, ogrzewanie nie działało ponad miesiąc. Całkowicie wyłączam instalację. Jej status wyświetla się teraz jako nieaktywny, lecz wolę mieć całkowitą pewność. Otwieram skrzynkę z bezpiecznikami, która mieści się pod fotelem pilota, znajduję wyłącznik instalacji grzewczej i przestawiam dźwigienkę, odcinając zasilanie.

– W porządku – mówię do siebie.

Potem znów zasiadam w fotelu i otwieram panel materiałów pędnych. Nic nie wskazuje na to, aby ze zbiornikami paliwa działo się coś złego. Wszystkie mają prawidłową temperaturę. Już dawno zdążyłyby ostygnąć, gdyby dostały się do nich taumeby. Wiem aż nazbyt dobrze, że te drapieżne mikroby nie potrzebują wiele czasu, żeby się rozplenić i wszystko pożreć.

Następnie przechodzę do konsoli sterowania napędem i wyłączam systemy wirowe. Podłoga ucieka mi spod nóg, kiedy wracam do stanu nieważkości. Prawdopodobnie wyłączanie silników nie jest koniecznie, ale w tej chwili nie chcę, aby cokolwiek działo się z astrofagami. Jeżeli taumeby znalazły się w przewodach paliwowych, powinny tam zostać, a nie krążyć po statku.

– W porządku… – powtarzam. – W porządku…

Nadal główkuję. Jak taumeby wydostały się na wolność? Zanim przyjąłem astrofagi od Rocky’ego, wysterylizowałem cały statek azotem. Jedyne taumeby na pokładzie znajdują się w szczelnie zamkniętych miniaturowych farmach, które zamierzam wyekspediować na Ziemię, i w ksenonitowych komorach hodowlanych.

Nie, teraz nie pora na naukowe dociekania. Na temat przyczyn mogę spekulować później. W tej chwili mam do rozwiązania problem techniczny. Szkoda, że nie ma tu teraz Rocky’ego. W ogóle szkoda, że go tu nie ma.

– Azot – mówię.

Nie wiem, jak taumeby wymknęły się na wolność, ale wiem, że muszą zginąć. Najodporniejsza z nich taumeba osiem dwa pięć potrafi przeżyć w powietrzu o ciśnieniu 0,02 atmosfery, które zawiera 8,25 procent azotu. Może trochę więcej. Ale w module załogi wypełnionym w stu procentach azotem o ciśnieniu 0,33 atmosfery z pewnością nie przeżyje. To ponad dwieście razy więcej niż śmiertelna dawka.

Jeszcze raz otwieram skrzynkę z bezpiecznikami i odcinam zasilanie wszystkich instalacji systemu podtrzymywania życia. Natychmiast rozlegają się sygnały dźwiękowe i zaczynają migotać czerwone lampki. Żeby je wyłączyć, przelatuję na drugą stronę kokpitu, gdzie mieszczą się bezpieczniki systemu alarmowego. Główny alarm jest irytujący, więc wyciszam go za pomocą kontrolki na panelu sterowniczym.

Zbiegam do laboratorium i otwieram szafkę z butlami gazowymi. W jednym ze zbiorników mam około dziesięciu kilogramów azotu. Po raz kolejny mogę podziękować DuBois za jego pomysł na samobójstwo.

Nie pamiętam wszystkich szczegółów dotyczących systemu podtrzymywania życia, ale wiem, że jest wyposażony w ręczne zawory bezpieczeństwa. Ciśnienie wewnątrz statku nie może przekroczyć 0,33 atmosfery. Jeżeli wszystko inne zawiedzie – a tak się stanie, ponieważ odłączyłem system awaryjny – zawory wypuszczają nadmiar powietrza na zewnątrz, żeby wyrównać ciśnienie.

Nie mogę ot tak otworzyć butli z azotem i liczyć, że wszystko się uda. Najpierw muszę opróżnić moduł załogi z tlenu, a następnie wypełnić go w stu procentach azotem. Żarty się skończyły. Wnętrze Hail Mary stanie się całkowicie toksycznym środowiskiem, w którym taumeby nie będą miały szans na przetrwanie. Nawet jeżeli ukryją się pod warstwą brudu, azot przesączy się do nich z łatwością. Dotrze w każdy zakamarek. Wszędzie!

Chwytam butlę z azotem, po czym odbijam się od podłogi i wracam do kokpitu. Jednym szarpnięciem otwieram wewnętrzne drzwi śluzy i wślizguję się do skafandra szybciej niż kiedykolwiek dotąd. Uruchamiam wszystkie systemy Orłana i nawet nie zawracam sobie głowy sprawdzaniem, czy działają poprawnie. Liczy się każda sekunda.

Nie zamykam śluzy od środka i otwieram zawór bezpieczeństwa w zewnętrznym włazie. Powietrze z wnętrza statku z sykiem ucieka w próżnię. Systemy podtrzymywania życia, zarówno główny, jak i awaryjny, są wyłączone, więc nie mogą uzupełnić ubytku.

Teraz pozostaje mi tylko czekać.

Zanim ze statku kosmicznego ujdzie całe powietrze, mija zaskakująco dużo czasu. W filmach wystarczy małe pęknięcie i wszyscy od razu umierają. Chyba że jakiś bohater uszczelni dziurę muskularnym bicepsem. Ale w prawdziwym życiu powietrze nie uchodzi tak szybko.

Zawór bezpieczeństwa ma cztery centymetry średnicy. Wydaje się, że to całkiem duży otwór, nie? A jednak dopiero po dwudziestu minutach ciśnienie w module załogi obniża się do dziesięciu procent pierwotnej wartości. Teraz spada coraz wolniej i pewnie można by to wyrazić jakąś funkcją logarytmiczną.

– Dobra, dziesięć procent wystarczy – mówię.

Zamykam zawór bezpieczeństwa i statek znów staje się szczelny. Potem odkręcam zawór butli i zamiast syku dobiegającego ze śluzy słucham teraz, jak z sykiem ulatnia się azot. Niewielka różnica.

Też muszę trochę poczekać, ale tym razem nie tak długo. Prawdopodobnie dlatego, że ciśnienie w butli było dużo większe niż w module załogi. Mniejsza o to. We wnętrzu statku znowu panuje ciśnienie 0,33 atmosfery. Tyle że wypełnia je niemal wyłącznie azot.

To zabawne, ale gdybym teraz wyszedł ze skafandra, czułbym się całkiem normalnie. Mógłbym oddychać bez trudu… dopóki bym nie umarł. Zawartość tlenu w tej mieszance jest zdecydowanie za mała, abym przeżył.

Chcę, żeby azot przeniknął wszędzie. Żeby znalazł i zabił taumeby, gdziekolwiek się czają. Niech zabójcze cząsteczki N_2 ruszają do boju i sieją zniszczenie.

Schodzę do laboratorium, gdzie zostawiłem kontener z astrofagami. Wyszedłem w takim pośpiechu, że nawet zapomniałem go zamknąć. Na szczęście astrofagi mają postać oleistej cieszy, więc siła bezwładności i napięcie powierzchniowe utrzymują je na miejscu. Zakładam pokrywę i zabieram kontener do śluzy, skąd wyrzucam go na zewnątrz.

Prawdopodobnie mógłbym zachować astrofagi, które przetrwały w kontenerze. Mógłbym nasączyć zawiesinę azotem i wytruć ukrywające się w niej małe drapieżniki. Ale po co ryzykować? Mam w zbiornikach ponad dwa miliony kilogramów paliwa, więc dla kilkuset nie ma sensu narażać całej misji.

Czekam trzy godziny, a później przestawiam z powrotem dźwigienki wszystkich bezpieczników. System podtrzymywania życia najpierw wpada w panikę, ale w końcu przywraca stan powietrza do normy, korzystając z obfitego zapasu tlenu.

Muszę odizolować wszystkie siedliska taumeb, póki znajdują się na pokładzie. Najlepiej zanim system podtrzymywania życia skończy wypompowywać azot. Dlaczego nie wcześniej? Bo kiedy uwolnię się od skafandra kosmicznego, będzie mi o wiele łatwiej i szybciej. Zdecydowanie wolę robić takie rzeczy gołymi rękami, a nie w grubych i niezgrabnych rękawicach.

Wyślizguję się z Orłana i pędzę do laboratorium, trzymając butlę z resztką azotu.

Na pierwszy ogień idą komory hodowlane. Wkładam wszystkie dziesięć do dużych plastikowych pojemników, w każdym z nich instaluję zawór – żywica epoksydowa czyni cuda – i wpompowuję do środka azot. Jeżeli któraś z komór jest nieszczelna, azot wniknie do środka i zabije wszystkie taumeby. Natomiast mieszkańcy szczelnych komór nie muszą się niczego obawiać. Plastikowe pojemniki są hermetyczne, ale zabezpieczam je dodatkowo taśmą i pompuję tak długo, aż ścianki i pokrywy się wybrzuszają. Jeżeli w ksenonitowych komorach są szczeliny, ciśnienie się wyrówna i zobaczę, że wypukłości znikną.

Następnie przychodzi kolej na miniaturowe farmy. Dwie z nich są już przytwierdzone do Johna i Paula, więc izoluję je razem z żuczkami. Kiedy wykryłem przeciek, właśnie przygotowywałem Ringa do drogi, więc farmy przeznaczone dla niego i George’a nie są jeszcze zamontowane. Zamykam je razem w jednym pojemniku.

Wszystkie pojemniki przyklejam taśmą do ściany. Nie chcę, żeby któryś z nich nadział się na coś ostrego, dryfując samopas.

W laboratorium panuje bałagan. Wyłączyłem napęd, będąc w trakcie pracy nad jednym z żuczków, więc teraz w powietrzu unoszą się jego zdemontowane części, narzędzia i mnóstwo innych drobiazgów. Będę musiał to wszystko pozbierać bez pomocy grawitacji, zanim pozwolę sobie na chwilę wytchnienia.

– No to mam przesrane – mamroczę pod nosem.

ROZDZIAŁ 28

Minęły trzy dni od wielkiej ucieczki taumeb.

Niczego nie pozostawiłem przypadkowi. Ręcznie odłączyłem wszystkie zbiorniki paliwa, całkowicie odcinając je od systemu zasilania. Potem otworzyłem kolejno każdy z nich, pobrałem próbkę astrofagów z przewodu paliwowego i zbadałem pod mikroskopem. Na szczęście żaden z dziewięciu zbiorników nie jest skażony. Po przeprowadzeniu tego testu uruchomiłem systemy wirowe i znów pędzę ku Ziemi.

Konstruuję system alarmowy, który będzie mnie ostrzegał, jeżeli taumeby znów wymkną się na wolność. Powinienem był od tego zacząć, ale człowiek uczy się na błędach. System składa się z lampki ledowej i czujnika światła, między którymi znajduje się szklana płytka pokryta astrofagami – taka sama, jak te w komorach hodowlanych. Jest wystawiony na działanie powietrza w laboratorium. Gdyby jakieś taumeby grasowały na wolności, pożarłyby warstwę astrofagów, płytka stałaby się przejrzysta i czujnik światła uruchomiłby brzęczyk. Na razie alarm milczy, a płytka jest czarna.

Kiedy zażegnałem kryzys i sytuacja wróciła do normy, mogę sobie zadać pytanie za milion dolarów. Jakim cudem taumeby wydostały się na wolność?

Opierając dłonie na biodrach, przypatruję się zamkniętym w kwarantannie komorom hodowlanym.

– Która z was wypuściła szkodnika?

Nic z tego nie rozumiem. Komory od kilku miesięcy nie przejawiały żadnych oznak nieszczelności. Miniaturowe farmy są hermetycznie zamknięte w stalowych kapsułach. Może jakaś oderwana od stada taumeba ukrywała się na statku od czasu ostatniej inwazji? Może dopiero teraz natrafiła na astrofagi i zaczęła żerować?

Nie, to niemożliwe. Z moich eksperymentów wynika, że taumeby mogą przetrwać bez jedzenia tylko około tygodnia, a potem umierają z głodu. I nie grzeszą zbytnią wstrzemięźliwością. Albo rozmnażają się jak szalone i pochłaniają wszystkie astrofagi w okolicy, albo w ogóle nie dają o sobie znać.

Jedna z komór hodowlanych musi być nieszczelna. Ale przecież nie mogę wyrzucić ich wszystkich – taumeby są ocaleniem dla Ziemi. Więc co mam robić? Muszę ustalić, która jest źródłem problemu.

Sprawdzam każdą hodowlę najlepiej, jak potrafię. Ponieważ wszystkie są zamknięte w plastikowych pojemnikach z azotem, nie mam dostępu do przyrządów regulacyjnych, ale nie jest to potrzebne. Hodowle są w pełni zautomatyzowane. System działa bardzo prosto – Rocky potrafi rozwiązywać złożone problemy w bardzo zręczny sposób.

Jeżeli temperatura powietrza wewnątrz komory spada poniżej 96,415 stopni Celsjusza, oznacza to, że wszystkie astrofagi zostały już zjedzone. Wtedy system wpompowuje do środka kolejną porcję. Poza tym śledzi częstotliwość karmienia i na tej podstawie szacuje w przybliżeniu, jak liczna jest populacja taumeb. W razie konieczności reguluje liczebność tych populacji, zmniejszając ilość pożywienia, i oczywiście wyświetla wszystkie dane, dzięki czemu znam aktualny stan hodowli.

Kolejno sprawdzam wyświetlacze wszystkich komór. W każdej panuje temperatura 96,415 stopni Celsjusza, a populacja taumeb liczy około dziesięciu milionów osobników. Ciśnienie powietrza w środku jest znacznie niższe od ciśnienia azotu, który ją otacza. A zatem gdyby któraś z komór była nieszczelna, azot dostałby się do środka, zabijając wszystkie taumeby. Ale taumeby żyją. A minęły już trzy doby.

W takim razie to nie wina komór hodowlanych. Pozostają miniaturowe farmy. Ale jak, u licha, mikroby przedostały się przez stalową ścianę o półcentymetrowej grubości? Rocky zna się na rzeczy i wszystko wie o eridiańskich metalach. Nie wybrałby tego stopu, gdyby nie był odpowiednim materiałem. Na Erid nie ma taumeb, ale na pewno żyją inne mikroby, więc ich przechowywanie nie jest dla niego nowością.

Wszystko to prowadzi do konkluzji, której w innych okolicznościach w ogóle nie wziąłbym pod uwagę. Czyżby Rocky popełnił błąd?

Nigdy mu się to nie zdarzało. Wszystkie jego konstrukcje działają bez zarzutu. Jest jednym z najbardziej utalentowanych inżynierów na swojej planecie. Nie mógł niczego spartaczyć.

Czy aby na pewno?

Muszę mieć jednoznaczny dowód.

Pokrywam astrofagami więcej szklanych płytek. Doskonale nadają się do wykrywania taumeb i łatwo je przygotować.

Zaczynam od pojemnika, w którym spoczywają dwie miniaturowe farmy – te przeznaczone dla Ringa i George’a. Nie podejrzewam, aby któraś z tych kapsuł wykonanych z jednego kawałka metalu była nieszczelna. W środku mieszczą się różne mechanizmy i toczy się życie, ale wszystko okrywa jednolita ściana eridiańskiej stali.

Odrywam taśmę na rogu pojemnika, podważam wieko, po czym wrzucam do środka płytkę z astrofagami. Cel eksperymentu? Upewnić się, czy przez przypadek nie wyhodowałem jakiejś supertaumeby, która potrafi przeżyć w czystym azocie.

Zdążyłem już się przekonać, że kiedy taumeby rzucają się na taką płytkę, potrafią ją wyczyścić w ciągu dwóch godzin. Dlatego czekam dwie godziny, ale po upływie tego czasu szkiełko nadal jest czarne. W porządku. A więc nie wyhodowałem odpornego na azot mutanta.

Zrywam taśmę, otwieram plastikowy pojemnik i czekam minutę, aż do środka dostanie się zwykłe powietrze. Potem znów nakładam i uszczelniam wieko. Stężenie azotu w środku jest teraz minimalne i nie stanowi zagrożenia dla taumeby osiem dwa pięć. Jeżeli któraś z miniaturowych farm jest nieszczelna, astrofagi ze szklanej płytki znikną.

Mija godzina i nic się nie zmienia. Mija druga, a płytka nadal jest czarna.

Dla pewności pobieram próbkę powietrza z pojemnika. Zawartość azotu jest bliska zeru. Więc to nie tutaj tkwi problem. Zamykam pojemnik i czekam jeszcze jedną godzinę. Nic się nie dzieje.

Miniaturowe farmy są szczelne. Przynajmniej te przeznaczone dla George’a i Ringa. Pozostaje mi w takim razie sprawdzić jeszcze pozostałe dwie, które już przygotowałem do drogi. Stalowe kapsuły są po prostu przyklejone do żuczków, więc nic ich nie osłania. Powtarzam eksperyment, umieszczając płytki z astrofagami w pojemnikach, w których John i Paul przechodzą kwarantannę. Efekt jest taki sam. Żaden mikroskopijny drapieżnik nie wydostał się na zewnątrz.

– Hmmm…

No cóż, pora na ostatni sprawdzian. Wyjmuję z pojemników Johna i Paula oraz dwie miniaturowe farmy, których jeszcze nie zdążyłem zamontować, po czym kładę je wszystkie na stole laboratoryjnym, a obok umieszczam detektor taumeb własnej konstrukcji. Jestem prawie całkiem pewien, że kapsuły są szczelne. Ale jeżeli się mylę, chcę to wiedzieć od razu.

Potem skupiam uwagę na komorach hodowlanych. Jest jeszcze mniej prawdopodobne, aby to z nich uciekł sprawca całego tego zamieszania. Jeżeli taumeby nie mogą sforsować eridiańskiej stali, to tym bardziej ksenonit jest dla nich przeszkodą nie do pokonania. Jest twardszy od diamentu i się nie kruszy, a ksenonitowa ściana centymetrowej grubości bez trudu wytrzymuje ciśnienie dwudziestu dziewięciu atmosfer!

Ale powinienem być dokładny. Dlatego poddaję testowi ostatnich podejrzanych… Nie widzę sensu, aby sprawdzać każdą komorę osobno, więc załatwiam sprawę hurtem i do wszystkich dziesięciu plastikowych pojemników wkładam płytki z astrofagami.

Mam za sobą ciężki dzień. Czuję, że najwyższy czas zrobić przerwę i trochę się przespać. Zostawię płytki w szczelnych pojemnikach wypełnionych w tej chwili powietrzem i zobaczę wynik eksperymentu, kiedy wstanę. Przenoszę posłanie do laboratorium. Jeżeli mój detektor taumeb uruchomi alarm, chcę być na tyle blisko, żeby się obudzić. Jestem zbyt zmęczony, by zamontować głośniejszy brzęczyk. Kładę się blisko stołu i zamykam oczy.

Po chwili ogarnia mnie senność. Jakoś nieswojo mi zasypiać, kiedy nikt przy mnie nie czuwa.

Budzę się mniej więcej sześć godzin później.

– Kawa – mówię, jednak mechaniczne ręce znajdują się piętro niżej i nie wypełniają mojego polecenia. – Ach, no tak…

Siadam, przeciągam się, a potem wstaję i powłócząc nogami, podchodzę do ściany, przy której urządziłem strefę kwarantanny. Zaglądam do pierwszego pojemnika. Płytka jest całkiem przezroczysta, więc pochylam się nad następnym…

Zaraz. Przezroczysta?

– Ech…

Chyba jeszcze nie całkiem się obudziłem. Przecieram oczy i znów patrzę na szybkę. Nadal jest przezroczysta.

Taumeby oczyściły ją z astrofagów. Wydostały się z komory hodowlanej! Obracam się szybko w stronę stołu. Alarm milczy, ale podbiegam bliżej, żeby spojrzeć na detektor. Płytka między diodą i czujnikiem światła wciąż jest czarna.

Wciągam głęboki haust powietrza i robię długi wydech.

– No tak… – mruczę do siebie.

Podchodzę z powrotem do ściany i sprawdzam pozostałe pojemniki. W każdym znajduje się czysta szklana płytka. Komory hodowlane są nieszczelne. Wszystkie! W przeciwieństwie do miniaturowych farm, które spoczywają na stole obok detektora taumeb.

Pocieram dłonią kark. Odkryłem problem, ale nie rozumiem jego istoty. Taumeby wydostają się z komór hodowlanych. Jakim cudem? Gdyby ksenonitowe ściany były nieszczelne, azot dostałby się do środka, siejąc spustoszenie. Tymczasem we wszystkich dziesięciu komorach rozwijały się zdrowe populacje taumeb. Więc co się dzieje?

Schodzę do dormitorium na śniadanie. Wpatruję się w przegrodę, za którą kiedyś mieścił się warsztat Rocky’ego. Ściana ma wycięty otwór w dogodnym dla mnie miejscu, a przestrzeń po drugiej stronie służy mi głównie jako magazyn.

Przeżuwam burrito, starając się nie myśleć o tym, że z każdym posiłkiem zbliżam się do przejścia na dietę złożoną z ohydnej papki. Nie odrywam wzroku od dziury w ksenonitowej ścianie. Wyobrażam sobie, że jestem taumebą. Jestem parę milionów razy większy od atomu azotu. A jednak mieszczę się w otworze, przez który atomy azotu nie potrafią przejść. Jak to możliwe? I co to za otwór?

Ogarniają mnie złe przeczucia. Właściwie zaczynam coś podejrzewać.

A jeżeli taumeby potrafią kluczyć – nie wiem, jak to lepiej ująć – między cząsteczkami ksenonitu? Jeżeli nie potrzebują żadnego otworu, żeby przedostać się na zewnątrz?

Zwykle wyobrażamy sobie, że mocne i twarde materiały są magicznymi barierami nie do przebycia. Jednak w skali mikro ciała stałe są sznurami cząsteczek albo siatkami atomów. Na poziomie molekularnym bardziej są podobne do gęstej dżungli niż ceglanego muru.

Przejście przez taką dżunglę nie stanowi dla mnie problemu. Wprawdzie muszę brnąć w zaroślach, okrążać drzewa i schylać głowę pod konarami, ale w końcu wyjdę z drugiej strony.

A gdyby na skraju dżungli ustawić tysiąc wyrzutni piłek tenisowych i wycelować je w różnych kierunkach? Jak daleko w głąb dżungli dolecą piłki? Na pewno większość zatrzyma się na pierwszych drzewach. Kilka odbije się od pni tak szczęśliwie, że wpadnie nieco głębiej. Tylko nieliczne zaliczą więcej takich szczęśliwych odbić. Ale w końcu wszystkie wytracą energię. Raczej nie ma co liczyć na znalezienie jakiejś piłki w odległości pięćdziesięciu stóp od linii drzew. A przypuśćmy, że dżungla jest szeroka na milę. Mnie uda się przejść na drugą stronę, ale piłka tenisowa nie ma szans.

Właśnie na tym polega różnica między taumebami i azotem. Atomy azotu poruszają się po torze prostoliniowym i odbijają się od przeszkód jak piłki tenisowe. Są bezwładne. Za to taumeba jest podobna do mnie. Potrafi reagować na bodźce. Odbiera sygnały z otoczenia i podejmuje działania oparte na wrażeniach zmysłowych. Ustaliłem już, że wyczuwa obecność astrofagów i przemieszcza się w ich kierunku. Z całą pewnością posiada zmysły. Natomiast atomami azotu kieruje entropia. Atomy nie podejmują starań, żeby coś zrobić. Dla mnie sforsowanie stromego zbocza nie stanowi problemu, podczas gdy piłka tenisowa może tylko doturlać się do pewnego miejsca, zanim stoczy się z powrotem w dół.

Wszystko to wydaje się naprawdę dziwne. Jak to możliwe, że taumeba, mikroorganizm z planety Adrian, potrafi kluczyć między cząsteczkami ksenonitu, wynalazku z planety Erid? To nie ma sensu. Ewolucja nie daje nam niczego bez powodu. Taumeby żyją w górnej warstwie atmosfery. Po co miałyby rozwijać zdolność przedzierania się przez zwarte struktury cząsteczek? Jaki powód z punktu widzenia ewolucji mógłby…

Burrito wypada mi z rąk.

Znam odpowiedź. Nie chcę się do tego przyznać przed samym sobą, ale znam odpowiedź.

Wracam do laboratorium i przeprowadzam niezwykle stresujący eksperyment. Eksperyment sam w sobie nie jest stresujący, ale obawiam się, że jego wynik okaże się zgodny z moimi przewidywaniami.

Wciąż mam palnik, który skonstruował dla mnie Rocky. To jedyne narzędzie na pokładzie zdolne wytworzyć tak wysoką temperaturę, że nadaje się do obróbki ksenonitu. Dzięki systemowi tuneli, które zostawił po sobie Rocky, mam tego materiału pod dostatkiem. Postanawiam wykorzystać ścianę w dormitorium. Jednorazowo mogę przeciąć tylko niewielki kawałek, a potem muszę czekać, aż system podtrzymywania życia obniży temperaturę. Eridiański palnik wydziela mnóstwo ciepła. Gdy wreszcie kończę pracę, leżą przede mną cztery nierówne krążki, każdy o średnicy dwóch cali. Tak, cali. Kiedy jestem zestresowany, przerzucam się na jednostki imperialne. Niełatwo być Amerykaninem.

Zabieram ksenonitowe krążki do laboratorium i przygotowuję eksperyment. Na powierzchni jednego z nich rozsmarowuję astrofagi, a potem przykrywam drugim. Powstaje astrofagowa kanapka. Palce lizać, tylko chcąc skosztować smakowitego nadzienia, trzeba się przedrzeć przez ksenonitową kromkę. Sklejam krążki żywicą epoksydową, a z pozostałych dwóch przyrządzam drugą kanapkę.

A potem robię jeszcze dwie podobne kanapki, ale tym razem wykorzystuję krążki ze zwykłego przejrzystego plastiku, które wycinam przy pomocy frezarki.

No i gotowe. Cztery hermetycznie zamknięte próbki astrofagów, dwie w ksenonitowej i dwie w plastikowej obudowie, wszystkie uszczelnione spoiwem epoksydowym.

Stawiam na stole laboratoryjnym dwa przezroczyste pojemniki i w każdym umieszczam dwie kanapki z astrofagami – jedną ksenonitową i jedną plastikową. Potem otwieram szafkę z próbkami. Trzymam w niej kilka metalowych fiolek wypełnionych taumebami z pierwszego połowu. To oryginalny szczep z Adrian, a nie zmutowana wersja odporna na azot. Wkładam otwartą fiolkę do jednego z pojemników, a potem szybko zamykam pokrywę. To bardzo niebezpieczne zagranie, ale przynajmniej teraz wiem, jak powstrzymać inwazję taumeb. Dopóki mam azot, jestem bezpieczny.

Z pojemnika, w którym zamknąłem komorę pierwszą, nabieram strzykawką porcję skażonego powietrza, po czym natychmiast wpuszczam do środka azot i zaklejam taśmą otwór po igle. Potem szczelnie zamykam drugi pojemnik czekający na stole laboratoryjnym, przekłuwam plastikową ścianę i wstrzykuję do środka taumeby osiem dwa pięć. Na koniec znów zaklejam otwór po igle.

Opieram brodę na splecionych dłoniach i obserwuję wnętrze dwóch pojemników.

– No to zobaczymy, na co was stać, podstępne małe gnojki… – mówię.

Muszę czekać parę godzin, ale w końcu zaczynam dostrzegać efekty. Dokładnie takie, jakich się spodziewałem. Chociaż miałem nadzieję, że się mylę.

W pojemniku, do którego wpuściłem taumeby osiem dwa pięć, astrofagi w ksenonitowej kanapce zniknęły, w przeciwieństwie do tych zamkniętych między plastikowymi krążkami. Tymczasem w drugim pojemniku nadzienie obu kanapek pozostało nienaruszone.

Co to oznacza? Próbki „kontrolne” – plastikowe krążki – dowodzą, że polietylen i żywica epoksydowa stanowią dla taumeb barierę nie do przebycia. Za to ksenonitowe kanapki świadczą o czymś innym. Taumeba osiem dwa pięć potrafi przenikać przez ksenonit, natomiast pierwotna taumeba nie posiada takiej zdolności.

– Ależ ja jestem głupi – mówię, uderzając się dłonią w czoło.

A wydawało mi się, że jestem taki bystry. Rozmnażałem mikroskopijne drapieżniki w komorach hodowlanych. Byłem taki dumny, kiedy wyrastały kolejne pokolenia taumeb. Wykorzystałem mechanizm ewolucji do swoich potrzeb, tak? Otrzymałem taumebę odporną na azot! Istny geniusz ze mnie! To kiedy mam się zgłosić po Nagrodę Nobla?

Ech…

Owszem, wyhodowałem szczep taumeby, która potrafi przeżyć w powietrzu zawierającym azot. Jednak ewolucji nie obchodzi to, na czym mi zależało. Bo ewolucja nigdy nie robi jednej rzeczy naraz. Efektem moich zabiegów jest szczep taumeby, który wykształcił zdolność przetrwania… w ksenonitowych komorach.

Oczywiście jest to szczep odporny na azot. Lecz ewolucja nie poprzestaje na jednym rozwiązaniu problemu. A zatem nie tylko obdarzyła taumeby odpornością na azot, ale nauczyła je również, jak uciekać z nieprzyjaznego środowiska! A czemuż by nie?

Strukturę cząsteczkową ksenonitu tworzą skomplikowane łańcuchy białek i innych związków chemicznych, które dla mnie są nieprzeniknioną tajemnicą, jednak taumeby najwyraźniej znalazły sposób, żeby je przeniknąć. Zgotowałem im azotową apokalipsę w zbiornikach hodowlanych, więc odkryły, że mogą przetrwać, zapuszczając się w głąb ksenonitowych ścian, gdzie nie dosięgną ich zabójcze atomy.

Taumeba nie potrafi przeniknąć przez plastik. Ani przez żywicę epoksydową. Również metal jest dla niej przeszkodą nie do pokonania. Podobnie jak szkło. Nie jestem nawet pewien, czy wydostałaby się z woreczka foliowego. Ale dzięki mnie taumeba osiem dwa pięć potrafi sforsować ksenonit.

Użyłem całkiem obcej dla mnie technologii, żeby zmodyfikować formę życia, o której nic nie wiem. Trudno się dziwić, że doszło do nieprzewidzianych konsekwencji. Jak mogłem być tak głupi i arogancki, aby żywić przekonanie, że wszystko zdołam przewidzieć?

Nabieram powietrza w płuca i robię długi wydech.

No dobra, to jeszcze nie koniec świata. W zasadzie jest wręcz przeciwnie. A skoro taumeby nauczyły się przenikać przez ksenonit, mogę łatwo rozwiązać ten problem. Znajdę dla nich inne zamknięcie. Nadal są odporne na azot. Ksenonit nie jest im niezbędny do przetrwania. Wcześniej badałem je w szklanych pojemnikach ciśnieniowych. Najważniejsze, żeby zrobiły swoje na Wenus i Trzyświecie. Wszystko jest w porządku.

Obracam głowę i zerkam na komory hodowlane.

Tak, w porządku. Zbuduję jedną dużą komorę z metalu. To nic trudnego. Mam frezarkę i wszystkie materiały, których potrzebuję. I wolnego czasu aż nadto. Odzyskam całą aparaturę sterującą. Z ksenonitu są wykonane tylko ściany, a wszystko inne składa się z metalowych elementów. Nie ma powodu, abym ponownie wynajdywał koło. Wystarczy je przełożyć do innego wozu.

– Tak, wszystko będzie dobrze – mówię, żeby dodać sobie otuchy.

Muszę tylko skonstruować metalowy pojemnik, w którym będę mógł odtworzyć wenusjańską atmosferę. Mam już wszystkie skomplikowane mechanizmy, bo o to zadbał Rocky.

Rocky!

Ogarnia mnie nagła fala mdłości. Muszę usiąść na podłodze i włożyć głowę między kolana. Mój przyjaciel ma na pokładzie ten sam szczep taumeby co ja. W takich samych ksenonitowych pojemnikach jak moje. A wszystkie ściany i przegrody w Obiekcie A są wykonane z ksenonitu. Nic nie chroni jego paliwa przed taumebami.

– O… Boże…

ROZDZIAŁ 29

Zbudowałem nową komorę hodowlaną. Kilka arkuszy blachy aluminiowej i trochę pracy przy frezarce. To nie był problem.

Problemem jest statek Rocky’ego.

Przez ostatni miesiąc codziennie obserwowałem blask jego silników. Ale teraz na próżno go wypatrywać.

Wbiegam do przedziału sterowniczego. Silniki są wyłączone, a Petrovascope ustawiony na największą czułość. Teleskop jak zwykle wychwytuje trochę promieniowania o częstotliwości Pietrowej. Jego źródłem jest Tau Ceti, która świeci prawie tak mocno jak nasze Słońce, ale teraz wygląda jak nieco jaśniejszy punkt na nocnym niebie.

Ale poza tym nie dostrzegam nic. Jestem za daleko, żeby wykryć linię Pietrowej między Tau Ceti i Adrian. Obiektu A też nie widać. A wiem, gdzie powinien się znajdować. Wyliczyłem to z dokładnością co do milisekundy kątowej. I promieniowanie jego systemów wirowych powinno być widoczne na ekranie mojego teleskopu.

Jeszcze raz przebiegam wzrokiem rzędy liczb. Do tej pory codzienne obserwacje potwierdzały trafność moich obliczeń. Mimo to nic nie widzę. Mój przyjaciel zaginął gdzieś w przestrzeni. Taumeby z jego komór hodowlanych wydostały się na wolność i znalazły drogę do zbiorników paliwa. A tam zaczęły ucztować. Miliony kilogramów astrofagów zniknęły w ciągu kilku dni.

Rocky jest przezorny, więc na pewno podzielił zapas paliwa na mniejsze części. Ale wszystkie przegrody, jakie zamontował, są wykonane z ksenonitu. No właśnie…

Trzy dni.

Gdyby statek uległ uszkodzeniu, Rocky już dawno by go naprawił. Nie ma takiej awarii, z którą mój przyjaciel nie dałby sobie rady. A potrafi szybko pracować. Używa pięciu rąk, często wykonując jednocześnie niezwiązane ze sobą czynności. A jeżeli właśnie próbuje opanować wielką inwazję taumeb? Tylko ile czasu może mu to zająć? Ma do dyspozycji mnóstwo azotu. Może go otrzymać z amoniaku, który jest głównym składnikiem jego atmosfery. Załóżmy, że zaczął działać, kiedy tylko zauważył skażenie.

Ile czasu mogłoby mu zająć zażegnanie kryzysu i przywrócenie statku do stanu używalności?

Nie aż tyle.

Bez względu na to, co się wydarzyło, gdyby Obiekt A dało się naprawić, byłby już naprawiony. Skoro nadal tkwi nieruchomo w przestrzeni, jedynym wytłumaczeniem może być brak paliwa. Rocky nie zdołał powstrzymać w porę żarłocznych mikrobów.

Ukrywam twarz w dłoniach.

Mogę lecieć z powrotem do domu. Naprawdę. Mogę wrócić na Ziemię i przez resztę życia cieszyć się sławą bohatera. Parady, pomniki i tym podobne. Zamieszkam w nowym świecie, który dzięki astrofagom zyska tanie, proste i odnawialne źródło energii. Znajdę Stratt i powiem jej, żeby się wypchała.

Ale wtedy Rocky umrze. Zresztą nie tylko on. Miliardy Eridian będą skazane na zagładę.

A tak niewiele brakuje, żeby mi się udało. Muszę tylko przetrwać cztery lata. Tak, będę jadł tę obrzydliwą papkę, ale przeżyję.

Mój irytująco logiczny umysł podsuwa mi inne rozwiązanie. Wyślę w drogę żuczki. Wszystkie cztery, każdy z przytwierdzoną miniaturową farmą taumeb i nośnikiem pamięci, na którym zapiszę dane i wyniki moich badań. Naukowcy na Ziemi odczytają informacje bez trudu. A potem zawrócę, znajdę Rocky’ego i zabiorę go na Erid.

Ale jest pewien problem – to oznacza dla mnie śmierć.

Mam dosyć jedzenia, żeby przeżyć podróż na Ziemię. Albo na Erid. Ale nawet jeżeli Eridianie napełnią zbiorniki Hail Mary astrofagami, nie będę miał czego jeść w drodze powrotnej z Erid na Ziemię. Wtedy zapasów żywności wystarczy mi już tylko na kilka miesięcy.

Nie mogę tu niczego uprawiać. Nie mam żadnych nasion ani żywej materii roślinnej. Za to eridiańskie jedzenie mogłoby mnie zabić, gdyż zawiera zbyt wiele metali ciężkich i innych toksycznych substancji.

Co mi zatem zostaje? Mam dwa wyjścia. Wrócić na Ziemię w chwale bohatera i ocalić ludzkość. Albo polecieć na Erid, żeby ocalić obcy gatunek, a wkrótce potem umrzeć z głodu.

Zanurzam palce we włosach, kurczowo zaciskam dłonie i wybucham szlochem. Ten płacz mnie oczyszcza, chociaż jest wycieńczający. A kiedy zamykam oczy, widzę tylko niezgrabny karapaks Rocky’ego i jego drobne ręce, które ciągle przy czymś majstrują.

Minęło sześć tygodni, odkąd podjąłem decyzję. Nie była łatwa, ale trzymam się tego, co postanowiłem.

Zatrzymuję systemy wirowe, żeby odprawić codzienny rytuał. Włączam Petrovascope i patrzę w kosmiczną pustkę. Nie widzę zupełnie nic.

– Przykro mi, Rocky – mówię.

Potem dostrzegam bardzo słabe źródło promieniowania o częstotliwości Pietrowej. Robię zbliżenie i przeszukuję ten obszar. Na monitorze pojawiają się ledwie widoczne cztery maleńkie punkciki.

– Wiem, że z przyjemnością rozmontowałbyś takiego żuczka, ale nie mogłem żadnego zatrzymać dla ciebie.

Żuczki napędzane znacznie mniejszymi silnikami niedługo znikną mi z pola widzenia. Zwłaszcza że lecą w stronę Ziemi, a ja obrałem niemal całkiem przeciwny kurs.

Wypełnione astrofagami spiralne rurki w miniaturowych farmach zapewnią taumebom ochronę przed promieniowaniem. Przeprowadziłem również dokładne testy, żeby się upewnić, że metalowe kapsuły i zamknięte w nich mikroorganizmy przetrwają ogromne przyspieszenie. Spędzą w podróży dwa lata, ale na Ziemi upłynie około trzynastu lat, zanim się tam pojawią.

Odpalam systemy wirowe i ruszam w dalszą drogę. Odnalezienie statku kosmicznego „gdzieś na obrzeżu układu planetarnego Tau Ceti” nie jest łatwym zadaniem. To tak, jakbym wypłynął w morze na poszukiwanie wykałaczki, która unosi się „gdzieś na falach”. W zasadzie na jedno wychodzi.

Znam kurs Obiektu A i wiem, że Rocky się go trzymał. Nie wiem natomiast, kiedy jego silniki przestały pracować. Obserwowałem go tylko raz dziennie i w tej chwili mogę polegać jedynie na przybliżonych kalkulacjach, chcąc określić jego pozycję na podstawie prędkości, z jaką się poruszał. Ale to dopiero początek. Czekają mnie długie i żmudne poszukiwania.

Żałuję, że nie wypatrywałem go częściej. Ponieważ nie wiem, kiedy dokładnie wysiadły jego systemy wirowe, margines błędu w moich obliczeniach wynosi około dwudziestu milionów kilometrów. To mniej więcej jedna ósma odległości między Ziemią a Słońcem. Dystans jest tak ogromny, że światło potrzebuje całej minuty, żeby go pokonać. Ale mając tak skąpe informacje, nie mogę bardziej zawęzić obszaru poszukiwań.

Ale tak naprawdę mam szczęście, że margines błędu jest tak „niewielki”. Gdyby taumeby uciekły miesiąc później, byłoby nieporównywalnie gorzej. Tymczasem perypetie zaczęły się stosunkowo niedaleko od Tau Ceti. Zaledwie na początku podróży. Odległość stąd do Ziemi jest ponad cztery tysiące razy większa niż szerokość całego układu planetarnego Tau Ceti.

Kosmos jest ogromny. Jest… niewyobrażalnie ogromny.

A więc to prawda. Powinienem się cieszyć, że mam tylko dwadzieścia milionów kilometrów do przeszukania. Niestety Obiekt A zdążył już na tyle oddalić się od Tau Ceti, że nie będzie odbijał jej światła. Nie mam szans wypatrzyć go swoim teleskopem.

Przypominam sobie, że umrę z głodu.

– Dosyć – mówię.

Ilekroć nachodzą mnie myśli o nieuchronnej śmierci, widzę Rocky’ego, który pewnie już stracił wszelką nadzieję. Nie zostawię cię, przyjacielu.

– Chwila…

Na pewno jest smutny, ale nie należy do osób, które długo poddają się przygnębieniu. Będzie szukał jakiegoś rozwiązania. Tylko co może zrobić? Nie wie, że śpieszę mu na pomoc, a los całej jego planety wisi na włosku. Chyba nie odebrałby sobie życia, prawda? Spróbowałby wszystkiego, nawet gdyby jego pomysł miał nikłe szanse powodzenia.

Wyobrażam sobie, że jestem na jego miejscu. Mój statek jest unieruchomiony. Może udało mi się ocalić trochę astrofagów. Przecież taumeby nie zdążyły chyba wszystkich pożreć, nie? A więc mam trochę paliwa. Może spróbuję zbudować własną wersję żuczka? Mały stateczek, którym mógłbym wysłać próbki na Erid?

Kręcę głową. Potrzebowałbym systemu naprowadzania. Technologii komputerowej, która znacznie przerasta możliwości eridiańskiej nauki. Przede wszystkim to dlatego Obiekt A miał tak liczną załogę. Poza tym minęło już półtora miesiąca. Gdyby Rocky postanowił skonstruować mały stateczek, do tej pory już by zrealizował swój plan i zobaczyłbym błysk silnika. Rocky szybko działa.

No dobra, żuczek odpada. Ale na pokładzie działa zasilanie. System podtrzymywania życia jest sprawny. Żywności wystarczy na bardzo długo – pierwotnie załoga liczyła dwadzieścia trzy osoby i miała w planach powrót.

– A gdyby tak radio?

Może Rocky wyśle sygnał radiowy. Na tyle silny, aby dotarł na Erid. Zawsze to coś, nawet jeżeli szanse na odbiór są nikłe. Eridianie są długowieczni. Dziesięć lat oczekiwania na pomoc to dla nich nic wielkiego. No, w każdym razie nie sprawa życia lub śmierci. Kiedyś powiedziałbym, że nie można wysłać sygnału radiowego na odległość dziesięciu lat świetlnych. Ale wtedy nie znałem Rocky’ego. A jeżeli mojemu przyjacielowi udało się ocalić trochę astrofagów przed pożarciem, może wykorzystać ich energię do zasilenia nadajnika, który skonstruuje. Sygnał nie musi nawet zawierać informacji. Wystarczy, żeby przyciągnął czyjąś uwagę.

Ale… nie. To jest po prostu niemożliwe.

Kilka wykonanych naprędce obliczeń jasno dowodzi, że nawet gdyby użyć ziemskiej technologii radiowej – która przewyższa eridiańską – sygnał byłby za słaby i na Erid nawet nie zdołałby się przebić przez szumy w tle.

Rocky też zdaje sobie z tego sprawę. Więc nie widzi sensu, żeby próbować.

Przydałby mi się lepszy radar. Mój ma zasięg kilku tysięcy kilometrów, a w tych okolicznościach to zdecydowanie za mało. Gdyby Rocky tu był, pewnie by go jakoś podrasował. To trochę absurdalne, ale chciałbym, żeby mi pomógł w… ratowaniu samego siebie.

– Lepszy radar… – mamroczę pod nosem.

No cóż, mam radar i na brak prądu nie narzekam, więc może sam coś wykombinuję. Ale nie wystarczy po prostu zwiększyć napięcia w nadajniku i liczyć na efekty. Na pewno bym go przepalił. A może spróbowałbym zamienić energię astrofagów w fale radiowe?

Nagle zrywam się gwałtownie z fotela.

– Ale dureń ze mnie!

Przecież mam wszystko, czego potrzeba do skutecznego namierzania! Mój mizerny pokładowy radar może się schować. Mam systemy wirowe i Petrovascope. Mogę wyemitować falę podczerwieni o mocy dziewięciuset terawatów i obserwować przez teleskop Pietrowej – który nie wykrywa światła o innej częstotliwości – czy moje promieniowanie odbiło się od jakiegoś obiektu. Żeby włączyć Petrovascope, muszę zatrzymać silniki, ale to nie problem. Od Rocky’ego dzieli mnie co najmniej minuta świetlna.

Wyznaczenie obszaru poszukiwań jest całkiem proste. Znajduję się w samym środku obszaru, na którym według moich orientacyjnych wyliczeń powinien zatrzymać się Obiekt A. Mogę zatem wysyłać sygnały we wszystkich kierunkach.

Łatwizna. Uruchamiam systemy wirowe i przechodzę na sterowanie ręczne, co jak zwykle wymaga wielokrotnego potwierdzenia decyzji, gdy na monitorze pojawiają się ostrzegawcze okienka. Ustawiam suwaki na pełną moc i wykonuję ostry skręt w lewo. Przyspieszenie wciska mnie w fotel i odchyla w bok podczas tego manewru, który jest kosmicznym odpowiednikiem kręcenia bączków na parkingu przed supermarketem.

Zataczam ciasny krąg – mija trzydzieści sekund, zanim wracam do pozycji wyjściowej. Jestem mniej więcej tam, gdzie zacząłem. Może kilkadziesiąt kilometrów dalej, ale to nieistotne. Teraz wyłączam silniki i zaczynam obserwację.

Petrovascope nie pozwala na obserwację wielokierunkową, ale jego kąt widzenia wynosi dziewięćdziesiąt stopni. Powoli omiatam przestrzeń w tym samym kierunku, w którym przed chwilą obróciłem statek, i staram się zachować takie samo tempo. Taka metoda nie jest idealna, bo mogę nie trafić w odpowiedni moment. Jeśli Rocky jest bardzo blisko albo bardzo daleko, nie uda mi się go namierzyć. Ale to dopiero pierwsza próba.

Kończę pełny obrót teleskopem. Żadnych wyników. Robię jeszcze jedno okrążenie. Na wypadek gdyby Rocky znajdował się dalej, niż przypuszczam. Też bez efektu.

Cóż, to jeszcze nie koniec. Kosmos jest trójwymiarowy, a ja zlustrowałem dopiero jeden płaski wycinek obszaru poszukiwań. Nachylam statek do przodu o pięć stopni i powtarzam tę samą procedurę. Jeżeli tym razem też niczego nie wykryję, znów nachylę statek o pięć stopni i zatoczę kolejny krąg. I tak dalej, aż przeszukam cały obszar we wszystkich płaszczyznach. A jeżeli to nie przyniesie efektu, zacznę od nowa, tylko zwiększę tempo obserwacji.

Zacieram dłonie, wypijam łyk wody i przystępuję do pracy.

Błysk!

Nareszcie widzę błysk! W połowie nachylonego o pięćdziesiąt pięć stopni kręgu, który omiatam teleskopem Pietrowej. Jest!

Zaskoczony wymachuję rękami, co w stanie nieważkości sprawia, że odrywam się od fotela. Odbijam się od ścian kokpitu i wracam na swoje miejsce. Do tej pory moje zadanie było żmudne i nudziłem się jak mops. Ale wreszcie coś zaczęło się dziać.

– Psiakrew! Gdzie to było? Dobra, spokojnie. Tylko spokojnie. Uspokój się!

Kładę palec na ekranie w miejscu, w którym zobaczyłem błysk. Sprawdzam położenie teleskopu i szybko obliczam kąt. Obiekt znajduje się na dwieście czternastym stopniu okręgu, który zatoczyłem w płaszczyźnie nachylonej o pięćdziesiąt pięć stopni względem ekliptyki Adrian.

– Mam cię!

Teraz pora na bardziej precyzyjne namierzanie. Przypinam do nadgarstka sfatygowany i poobijany stoper. Nadal działa, chociaż stan zerowej grawitacji nie obszedł się z nim łaskawie. Sięgam do panelu sterowniczego i obracam statek tyłem do obiektu, po czym włączam stoper i na dziesięć sekund odpalam systemy wirowe. Oddalam się od obiektu z prędkością około stu pięćdziesięciu metrów na sekundę, ale to nie ma teraz znaczenia. Ani myślę o hamowaniu. Liczy się tylko Petrovascope.

Wpatruję się w monitor, a stoper na mojej ręce odmierza czas. Po chwili znów widzę błysk. Upłynęło dwadzieścia osiem sekund. Świecący utrzymuje się na ekranie przez dziesięć sekund, a potem gaśnie.

Nie mam gwarancji, że to statek Rocky’ego. Ale cokolwiek to jest, na pewno odbija promieniowanie moich systemów wirowych. I jest oddalone ode mnie o czternaście sekund świetlnych – dzielę na pół czas oczekiwania, którego potrzebowało światło, żeby przebyć drogę tam i z powrotem. Czyli około czterech milionów kilometrów.

Nie ma sensu powtarzać próby, żeby określić prędkość obiektu. Moja prowizoryczna metoda nie pozwala na tak precyzyjne pomiary. Jednak mnie wystarczy, że go zlokalizowałem. A dystans czterech milionów kilometrów pokonam w dziewięć i pół godziny.

Kwituję udane poszukiwania, unosząc pięść w triumfalnym geście.

– No tak! Teraz na pewno tu umrę!

Nie wiem, dlaczego to powiedziałem. Przypuszczam, że… no cóż, gdyby nie udało mi się znaleźć Rocky’ego, poleciałbym z powrotem na Ziemię. I tak jestem zaskoczony, że tak bardzo się postarałem.

Mniejsza o to. Obieram kurs i odpalam silniki. Tym razem nie muszę brać poprawki na dylatację czasu. Wystarczy fizyka na poziomie szkoły średniej. Będę przyspieszał przez pół drogi, a przez drugie pół redukował prędkość.

Kolejnych dziewięć godzin poświęcam na sprzątanie. Znów będę miał gościa na pokładzie.

Mam nadzieję.

Rocky będzie musiał załatać wszystkie dziury, które kazałem mu zrobić w ksenonitowych ścianach. Ale nie powinien mieć z tym problemu.

Oczywiście zakładając, że promieniowanie odbiło się od jego statku, a nie od jakiegoś kosmicznego śmiecia.

Staram się o tym nie myśleć. Nie powinienem tracić nadziei.

Zabieram wszystkie swoje graty, które upchnąłem za ksenonitową przegrodą. Kiedy kończę porządkowanie przestrzeni w dormitorium, zaczynam się wiercić niespokojnie. Mam ochotę się zatrzymać i powtórzyć namierzanie, żeby potwierdzić, że lecę we właściwym kierunku. Opieram się jednak pokusie. Muszę cierpliwie czekać.

Przyglądam się aluminiowej farmie taumeb, która stoi w laboratorium. Potem zerkam badawczo na leżący obok detektor ze szklaną płytką pokrytą astrofagami. Wszystko jest w porządku. A gdybym tak…

Odzywa się timer. Jestem na miejscu.

Wspinam się do przedziału sterowniczego i wyłączam silniki. Radar już czeka w gotowości. Ustawiam maksymalny czas trwania impulsu i pełną moc.

– No już… – mówię. – Pokaż się…

Nic.

Brałem pod uwagę taką ewentualność. Obiekt, którego szukam, jest teraz o wiele bliżej, ale radar wciąż go nie widzi. Właśnie pokonałem cztery miliony kilometrów. Zasięg mojego radaru to mniej niż jedna tysięczna tego dystansu. A więc wodzenie palcem po monitorze nie jest metodą, która zapewnia 99,9 procent dokładności. Czemu mnie to nie dziwi?

Pora znów skorzystać z Petrovascope. Ale tym razem od obiektu, cokolwiek to jest, nie dzieli mnie cała minuta świetlna. Jeżeli znajduję się, przypuśćmy, sto tysięcy kilometrów od niego, odbite światło wróci do mnie w niecałą sekundę. A poza tym nie mogę używać teleskopu Pietrowej, kiedy pracują silniki.

No i co teraz?

Muszę wytworzyć falę promieniowania pochodzącego od astrofagów bez konieczności wyłączania Petrovascope. Przeglądam opcje na panelu sterowniczym, ale nie znajduję niczego, co mogłoby rozwiązać ten problem. Po prostu nie ma takiej możliwości. Albo jedno, albo drugie. Pewnie zainstalowano jakąś blokadę i gdzieś pod konsolą biegnie kabelek, który łączy układ sterowania napędem i Petrovascope. Nie starczyłoby mi życia, gdybym próbował go znaleźć.

Jednak główne silniki nie są jedynymi systemami wirowymi, jakie mam do dyspozycji. Po bokach kadłuba znajdują się małe silniki manewrowe, dzięki którym mogę obracać i przechylać Hail Mary. Ciekaw jestem, czy do nich też sięga ten złośliwy kabelek.

Lekko przechylam statek w prawo, nie odrywając wzroku od monitora. Teleskop Pietrowej nadal działa!

Uwielbiam takie kombinacje! Chociaż jestem pewien, że ktoś w zespole projektowym wziął pod uwagę tego rodzaju sytuację. Prawdopodobnie inżynierowie doszli do wniosku, że stosunkowo niska emisja podczerwieni nie jest w stanie uszkodzić czujników Petrovascope. I jest to całkiem logiczne, wziąwszy pod uwagę ogólne rozwiązania konstrukcyjne. Dysze silników napędowych i manewrowych są odwrócone od kadłuba, a więc również od czułej aparatury pomiarowej. Teleskop Pietrowej wyłącza się, kiedy pracują główne systemy wirowe, ze względu na promieniowanie odbijające się od pyłu kosmicznego. Znacznie mniejsze silniki manewrowe emitują tak słabe promieniowanie, że uznano jego odbicie za niegroźne.

Jednak nie jest aż tak słabe, skoro może stal zamienić w parę. Mam więc nadzieję, że wystarczy, aby oświetlić Obiekt A.

Ustawiam Petrovascope równolegle z osią silnika manewrowego po lewej stronie kadłuba. Widzę nawet jego dyszę u dołu ekranu, kiedy teleskop pracuje w trybie światła widzialnego.

Kiedy go uruchamiam, Petrovascope rejestruje wyraźną poświatę. Wokół silnika pojawia się aureola jak po włączeniu świateł drogowych we mgle, ale po kilku sekundach przygasa. Nie znika całkiem, ale już nie błyszczy tak mocno.

Prawdopodobnie są to drobinki pyłu i cząsteczki gazów, które odrywają się od statku. Kiedy wszystkie wyparowują, robi się bardziej przejrzyście.

Silnik manewrowy nadal pracuje, a ja wpatruję się w ekran teleskopu Pietrowej. Jakbym świecił latarką w ciemności. Hail Mary obraca się coraz szybciej wokół osi pionowej. Nie mogę pozwolić na takie tempo, więc uruchamiam również silnik manewrowy po prawej stronie. Komputer zaczyna gwałtownie protestować. Nie potrafi znaleźć logicznego powodu, dla którego obracam statkiem w prawo i w lewo jednocześnie. Ignoruję wszystkie ostrzeżenia, które pojawiają się na monitorze.

Zataczam pełny krąg i niczego nie zauważam. Cóż, zdążyłem przywyknąć. Nachylam statek o pięć stopni do przodu i próbuję jeszcze raz.

Podczas szóstego obrotu – w płaszczyźnie odchylonej o dwadzieścia pięć stopni od ekliptyki Adrian – zauważam poszukiwany obiekt. Wciąż jest zbyt daleko, by udało mi się rozróżnić jakieś szczegóły. Widzę tylko błyszczący punkt. Kilka razy włączam i wyłączam silnik, żeby określić czas powrotu fali świetlnej. Odbicie jest niemal natychmiastowe – zajmuje nie więcej niż jedną czwartą sekundy. Czyli dzieli nas jakieś siedemdziesiąt pięć tysięcy kilometrów.

Obracam statek w stronę obiektu i odpalam systemy wirowe. Tym razem nie zamierzam pędzić na oślep. Będę się zatrzymywał co dwadzieścia tysięcy kilometrów i powtarzał obserwację.

Uśmiecham się z zadowoleniem. Moja metoda okazała się skuteczna. Pozostaje mi tylko nadzieja, że nie uganiałem się cały dzień za jakąś asteroidą.

Zatrzymuję się kilka razy, żeby skorygować kurs, i w końcu udaje mi się namierzyć obiekt przy pomocy radaru. Widzę go teraz na monitorze. Jest oznaczony jako Obiekt A.

– Ach, no tak – mówię.

Jestem cztery tysiące kilometrów od niego, na granicy zasięgu radaru. Włączam teleskop, ale niczego nie widzę, nawet przy maksymalnym powiększeniu. Teleskop służy do wypatrywania ciał niebieskich o średnicy setek tysięcy kilometrów, a nie statku kosmicznego, którego kadłub ma niecałe dwieście metrów.

Zbliżam się jeszcze bardziej, obserwując ekran radaru. Prędkość obiektu względem Tau Ceti przemawia za tym, że mam przed sobą statek Rocky’ego. Odpowiada prędkości, z jaką mógł się poruszać, kiedy jego silniki przestały pracować. Na podstawie odczytów mógłbym obliczyć jego kurs, ale mam prostszy plan. Zwalniam i przyspieszam, odbijając to w jedną, to w drugą stronę, aż w końcu dostosowuję swoją prędkość do niego. Wciąż jest oddalony ode mnie o cztery tysiące kilometrów, ale teraz jego prędkość względem mnie jest bliska zeru. Dlaczego to robię? Ponieważ Hail Mary potrafi bardzo precyzyjnie określać swój kurs.

Otwieram panel nawigacyjny i każę komputerowi obliczyć moją obecną orbitę. Po chwili otrzymuję dokładnie taką odpowiedź, jakiej oczekiwałem. Hail Mary porusza się po trajektorii hiperbolicznej. Czyli nie krążę po zamkniętej orbicie, tylko opuszczam pole grawitacyjne Tau Ceti.

A to oznacza, że to samo dzieje się z obiektem, który śledzę. A czego nie mogą ciała niebieskie w układach planetarnych? Przezwyciężyć siły przyciągania gwiazdy. Wszystko, co poruszało się dostatecznie szybko, żeby uciec z pola grawitacyjnego, zrobiło to miliardy lat temu. A więc cokolwiek mam przed sobą, nie jest to zwykła asteroida.

– Tak, tak, tak – mówię. – Trzymaj się, przyjacielu. Już jestem blisko.

Z odległości pięciuset kilometrów zaczynam w końcu dostrzegać szczegóły. Na monitorze widzę nieostry trójkątny kształt. Jego długość jest czterokrotnie większa od szerokości. To niewiele, ale wystarczy, żebym rozpoznał dobrze znaną sylwetkę Obiektu A.

Mam pod ręką saszetkę z rosyjską wódką. W sam raz na takie okazje. Pociągam łyk z ustnika i od razu zaczynam się krztusić. Kurczę, Iljuchina nie przepadała za delikatnymi trunkami.

Statek Rocky’ego znajduje się pięćdziesiąt metrów ode mnie. Zbliżyłem się do niego bardzo ostrożnie, żeby nie znalazł się w zasięgu moich systemów wirowych – nie po to przeleciałem cały układ słoneczny, żeby teraz przez nieuwagę zniweczyć moje starania. Dostosowałem do niego swoją prędkość z dokładnością do kilku centymetrów na sekundę.

Od naszego pożegnania minęły prawie trzy miesiące. Z zewnątrz Obiekt A wygląda tak jak zawsze, ale ewidentnie coś jest nie tak. Próbowałem nawiązać kontakt na wszystkie możliwe sposoby. Radio. Błyski systemów wirowych. Niestety nie doczekałem się odpowiedzi.

Nachodzą mnie złe przeczucia. A jeżeli Rocky nie żyje? Był na pokładzie całkiem sam. A jeżeli właśnie spał, kiedy sytuacja wymknęła się spod kontroli? Eridianie budzą się dopiero wtedy, gdy organizm jest na to gotowy. A jeżeli w tym czasie nawalił system podtrzymywania życia i mój przyjaciel… po prostu się nie obudził? Albo zabiło go promieniowanie kosmiczne. Wszystkie astrofagi, które zapewniały mu ochronę, zamieniły się w metan i taumeby. A Eridianie bardzo łatwo zapadają na chorobę popromienną. To mogło się stać tak szybko, że nawet nie zdążył zareagować.

Kręcę głową.

Nie, Rocky jest inteligentny. Na pewno się jakoś zabezpieczył. Założę się, że skonstruował osobny system podtrzymywania życia, w którym śpi. I zdaje sobie sprawę z promieniowania, przez które stracił wszystkich towarzyszy.

Tylko dlaczego nie reaguje na moje sygnały?

Nie jest obdarzony wzrokiem. Nie ma okien. Musiałby obserwować otoczenie dzięki aparaturze, żeby się zorientować, że tu jestem. Po co miałby to robić? Jest przekonany, że wracam na Ziemię, i stracił wszelką nadzieję.

Pora wyjść na zewnątrz.

Wślizguję się do skafandra chyba po raz tysięczny i wchodzę do śluzy. Mam długą taśmę asekuracyjną, którą zaczepiam we wnętrzu komory. Otwieram właz i spoglądam w bezmiar kosmicznej pustki. Nie widzę Obiektu A. Tau Ceti jest za daleko, by go oświetlić. Wiem tylko, w którym miejscu jest statek Rocky’ego, ponieważ zasłania gwiazdy w tle. Bądź co bądź w kosmosie, którego znaczną część spowijają ciemności.

Tego nie da się zrobić inaczej. Będę musiał zdać się na wyczucie. Z maksymalną mocą odbijam się od kadłuba Hail Mary, starając się wymierzyć w Obiekt A. To duży statek, więc muszę trafić w jakąś jego część. A gdyby mi się nie udało i taśma pociągnęłaby mnie z powrotem, byłby to pierwszy w Galaktyce skok na bungee.

Unoszę się w przestrzeni, a ciemność przede mną staje się coraz czarniejsza. Coraz więcej gwiazd znika z pola widzenia, aż w końcu nie widzę kompletnie nic. Nawet nie czuję, że jestem w ruchu. Logika podpowiada mi, że poruszam się z taką samą prędkością, z jaką odbiłem się od kadłuba Hail Mary, ale zmysły nie mają żadnego punktu odniesienia.

Wreszcie coś zaczyna majaczyć w ciemności. Jestem już na tyle blisko Obiektu A, że lampki na moim hełmie wydobywają z mroku nieregularne brązowe plamy, które z każdą chwilą stają się coraz jaśniejsze. Coraz wyraźniej widzę ksenonitowy kadłub.

Muszę się przygotować. Mam jedynie kilka sekund, żeby znaleźć coś, czego się chwycę. Cały kadłub jest pokryty szynami, po których poruszał się robot. Mam nadzieję, że uda mi się dosięgnąć jednej z nich.

Widzę przed sobą szynę. Wyciągam ręce.

Uderzam w Obiekt A z takim impetem, że obawiam się, czy nie uszkodziłem skafandra. Nie powinienem był odpychać się tak mocno od Hail Mary. Rozpaczliwie usiłuję czegoś się złapać. Zaciskam dłoń na szynie, ale nie jestem w stanie jej utrzymać. Odbijam się i znów dryfuję w przestrzeni. Splątana taśma asekuracyjna zaczyna się owijać wokół mnie. Czeka mnie żmudny powrót na statek i kolejna próba.

Nagle w odległości kilku metrów zauważam sterczący z kadłuba dziwny występ. Najprawdopodobniej to jakaś antena. Jest zbyt daleko, bym dosięgnął jej rękami, ale może uda mi się zarzucić na nią taśmę.

Oddalam się od Obiektu A powolnym, lecz jednostajnym ruchem, a mój skafander nie jest wyposażony w odrzutowy układ manewrowy. Teraz albo nigdy.

Pospiesznie zaplatam pętlę na taśmie i zarzucam ją na antenę.

I niech mnie drzwi ścisną! Udało się! Złapałem na lasso obcy statek kosmiczny. Zaciskam mocniej pętlę. Przez chwilę obawiam się, czy nie złamię anteny, ale potem moją uwagę przyciąga plamista piaskowa tekstura. Antena jest wykonana z ksenonitu. Nic się jej nie stanie.

Przyciągam się do kadłuba i tym razem udaje mi się złapać najbliższą szynę.

– Ufff – sapię i przez chwilę chwytam oddech.

Teraz pora sprawdzić, jak dobry słuch ma Rocky. Wyciągam z pasa narzędziowego największy klucz, biorę zamach i uderzam w kadłub. Z całej siły.

Walę kluczem w ksenonit raz za razem. Odgłos uderzeń przenika przez mój skafander. Jeżeli Rocky żyje, na pewno już zwrócił uwagę na ten hałas.

Opieram jeden koniec klucza o kadłub i klękam, żeby przyłożyć hełm Orłana do drugiego końca. Wykręcam szyję i przyciskam policzek do poliwęglanowej przyłbicy.

– Rocky! – krzyczę jak najgłośniej. – Nie wiem, czy mnie słyszysz! Ale tu jestem! Jestem na twoim kadłubie!

Czekam kilka sekund.

– Mam włączone radio w skafandrze! Ta sama częstotliwość, co zawsze! Powiedz coś! Daj mi znak życia!

Zwiększam głośność odbiornika, ale słyszę tylko szum zakłóceń.

– Rocky! – powtarzam.

Nagle w słuchawkach rozlega się pojedynczy trzask. Wytężam słuch.

– Rocky?!

– Grace, pytam?

Jeszcze nigdy dźwięk kilku akordów nie przyprawił mnie o tak wielką radość.

– Tak! – odpowiadam. – Tak, przyjacielu! To ja!

– Jesteś tutaj, pytam?

Głos Rocky’ego ma tak wysokie brzmienie, że ledwie go rozumiem. Na szczęście zdążyłem już dobrze poznać eridiański.

– Tak! Jestem tutaj!

– Jesteś… – mówi piskliwie Rocky. – Jesteś… Jesteś tutaj!

– Tak! Zainstaluj tunel!

– Uważaj! Taumeba osiem dwa pięć…

– Wiem! Potrafi sforsować ksenonit. To dlatego tu jestem. Wiedziałem, że masz kłopoty.

– Ratujesz mnie!

– Tak! Powstrzymałem taumeby w samą porę. Wciąż mam paliwo. Zainstaluj tunel. Zabieram cię na Erid.

– Ratujesz mnie i ratujesz Erid! – piszczy Rocky.

– Zainstaluj ten cholerny tunel!

– Wracaj do swojego statku! Chyba że chcesz obejrzeć tunel od zewnątrz!

– Ach, no tak!

Czekam niecierpliwie przy zewnętrznym włazie śluzy, próbując dojrzeć przez małe okienko, co dzieje się na zewnątrz. Wprawdzie Rocky nie po raz pierwszy montuje tunel łączący śluzy naszych statków, ale tym razem całe przedsięwzięcie okazało się nieco trudniejsze. Musiałem ustawić Hail Mary w odpowiedniej pozycji, ponieważ Obiekt A jest całkowicie unieruchomiony. Jednak udało mi się tego dokonać.

W końcu słyszę dobiegający z zewnątrz głośny szczęk, a potem syk powietrza. Znam te odgłosy!

Tunel jest na miejscu. Zadziwiające, że Rocky go zatrzymał. Ale właściwie czemu miałby postąpić inaczej? To w końcu pamiątka po pierwszym kontakcie z przedstawicielem obcej cywilizacji. Na jego miejscu zrobiłbym to samo.

Otwieram zawór i powietrze z wnętrza statku wypełnia połowę tunelu po mojej stronie. Kiedy ciśnienie się wyrównuje, otwieram właz i wlatuję do tunelu. Rocky czeka na mnie za przegrodą. Nie wygląda najlepiej. Cały jest uwalany mazistymi odchodami taumeb, na kombinezonie ma ślady przypaleń, a dwie z jego rąk są w dosyć kiepskim stanie. Wygląda na to, że miał spore kłopoty, ale jego mowa ciała wyraża szczerą radość.

– Jestem bardzo, bardzo, bardzo szczęśliwy – mówi piskliwym tonem.

– Co ci się stało? – pytam, wskazując na jego poparzone ręce.

– Zagoi się. Próbowałem różnych sposobów, żeby zatrzymać atak taumeb. Wszystkie zawiodły.

– Mnie się udało – mówię. – Mój statek nie jest zbudowany z ksenonitu.

– Co się stało, pytam?

Wzdycham ciężko.

– Wyhodowaliśmy taumeby odporne na azot. Ale ten nowy szczep wykształcił również zdolność wnikania w strukturę ksenonitu, który chroni go przed azotem. W efekcie taumeba osiem dwa pięć potrafi przenikać przez ksenonit.

– Niesamowite! No i co teraz?

– Wciąż mam dwa miliony kilogramów paliwa. Przynieś swoje rzeczy. Lecimy na Erid.

– Jestem szczęśliwy! Szczęśliwy, szczęśliwy, szczęśliwy! – odpowiada Rocky. – Muszę odkazić wszystko azotem, żeby taumeby osiem dwa pięć nie przedostały się na pokład Hail Mary.

– Tak. Jestem pewien, że zrobisz to, jak należy.

Przytrzymując się szczebelków kratownicy na ścianie tunelu, Rocky przenosi ciężar ciała z jednej strony na drugą. Widzę, że oparzenia sprawiają mu ból.

– A co z Ziemią, pytam?

– Wysłałem na Ziemię żuczki z miniaturowymi farmami. Taumeby nie przenikają przez stal.

– To dobrze. Na Erid zaopiekujemy się tobą. Dostaniesz dużo astrofagów, żebyś mógł wrócić do domu.

– Tak… – mówię. – Jeśli o to chodzi… nie wrócę do domu. Żuczki ocalą Ziemię, ale ja już nigdy jej nie zobaczę.

Rocky przestaje radośnie podrygiwać.

– Dlaczego, pytam?

– Mam za mało jedzenia. Dolecimy na Erid, a potem umrę.

– Nie… nie możesz. – Głos mojego przyjaciela staje się niższy. – Nie pozwolę na to. Wyślemy cię na Ziemię. Eridianie będą ci wdzięczni. Uratowałeś naszą planetę. Zrobimy wszystko, żeby ci pomóc.

– Nic nie możecie zrobić – odpowiadam. – Przeżyję podróż na Erid i jeszcze kilka miesięcy, a potem skończą mi się zapasy. Nawet jeżeli dacie mi paliwo, w drodze powrotnej umrę z głodu.

– Możesz jeść eridiańskie jedzenie. Pochodzimy od tych samych przodków. Żywimy się tymi samymi substancjami. Tymi samymi białkami i cukrami. Musi się udać!

– Nie mogę jeść waszego jedzenia, pamiętasz?

– Tak, powiedziałeś, że nie jest dobre dla ciebie.

Unoszę ręce w geście protestu.

– Nie chodzi o to, że nie jest dobre. Jest dla mnie zabójcze. W waszym świecie występuje mnóstwo metali ciężkich, a większość z nich jest dla mnie trująca. Umarłbym od razu.

Rocky wzdryga się przejęty grozą.

– Nie możesz umrzeć. Jesteś przyjacielem.

Podlatuję bliżej ksenonitowej przegrody.

– Wszystko w porządku. Już podjąłem decyzję – mówię łagodnie. – To jedyny sposób, żeby ocalić oba nasze światy.

– W takim razie wracaj – mówi Rocky. – Leć teraz na Ziemię, a ja tu zostanę i będę czekał. Może kiedyś Erid wyśle kolejną ekspedycję.

– To niedorzeczne. Naprawdę chcesz, żeby od tego zależało przetrwanie całego twojego gatunku?

Mój przyjaciel milczy przez dłuższą chwilę.

– Nie – odpowiada w końcu.

– W takim razie wejdź do swojej kopuły i zapraszam na pokład. Powiesz mi, jak mam załatać dziury w ścianach. Potem będziesz mógł przenieść swoje…

– Chwileczkę – przerywa mi Rocky. – Nie możesz jeść eridiańskich organizmów i nie masz ziemskich organizmów do jedzenia. A co z adriańskimi organizmami?

Prycham lekceważąco.

– Astrofagi? Nie mógłbym ich jeść! Cały czas są gorące prawie jak wrzątek. Ugotowałbym się żywcem. A poza tym wątpię, aby moje enzymy trawienne poradziły sobie z ich dziwnymi błonami komórkowymi.

– Nie astrofagi. Mówię o taumebach. Możesz jeść taumeby.

– Nie mogę… – Zawieszam głos. – Że… co?

Czy to rzeczywiście możliwe? Taumeba jest żywym organizmem. Ma DNA i mitochondrium, czyli centrum energetyczne komórki. Magazynuje energię pod postacią glukozy. Przechodzi cykl Krebsa. Nie ma tak wysokiej temperatury jak astrofagi. Jest po prostu amebą z obcej planety. Nie zawiera metali ciężkich, które występują w eridiańskich organizmach – nie ma ich nawet w adriańskiej atmosferze.

– No… nie wiem. Mógłbym spróbować.

Rocky wskazuje za siebie.

– Mam dwadzieścia dwa miliony kilogramów taumeb w zbiornikach na paliwo. Ile potrzebujesz, pytam?

Otwieram szeroko oczy ze zdumienia. Po raz pierwszy od dawna znów czuję nadzieję.

– Umowa stoi. – Rocky przykłada zwiniętą szponiastą dłoń do przegrody. – Przybij żółwika.

ROZDZIAŁ Vℓ

Przełykam ostatni kęs jaburgera i popijam witaminizowanym napojem. Niosąc naczynia do zlewu, spoglądam w stronę zegara na kuchennej ścianie. O rety, już VℓIλλ? Muszę się pospieszyć.

Przez pierwsze lata na Erid moje życie wisiało na włosku. Taumeby pozwoliły mi uniknąć śmierci głodowej, ale mój organizm był osłabiony z powodu niedożywienia. Mikroorganizmy, z których czerpałem kalorie, nie mogły zastąpić zbilansowanej diety. To był trudny czas. Cierpiałem na szkorbut, beri-beri i mnóstwo innych chorób. Czy było warto? Wciąż tego nie wiem i być może nigdy się nie dowiem. Na łączność z Ziemią nie ma szans. Moja planeta jest szesnaście lat świetlnych stąd.

Żuczki mogły ulec awarii albo zmienić kurs i nigdy nie dolecieć do celu. Nie wiem nawet, czy klimatolodzy pokroju Leclerca nie mylili się w swoich przewidywaniach. Niewykluczone, że misja Hail Mary od początku nie miała sensu. Być może Ziemia już teraz jest lodową pustynią pokrytą miliardami martwych ciał.

Ale staram się być dobrej myśli. Bo cóż innego mi pozostaje?

Za to Eridianie okazali się niesamowicie gościnni. Nie mają rządu jako takiego, ale wszystkie znaczące podmioty zadecydowały zgodnie, że należy zrobić wszystko, aby utrzymać mnie przy życiu. Bądź co bądź odegrałem decydującą rolę w ocaleniu ich planety. Ale nawet gdybym się dla nich nie zasłużył, jestem żywym przedstawicielem obcej cywilizacji. To oczywiste, że będą o mnie dbać. Z naukowego punktu widzenia jestem bezcenny.

Mieszkam pod wielką kopułą w środku jednego z ich miast. Chociaż „miasto” nie jest najlepszym określeniem. Nazwałbym to raczej „skupiskiem”.

Mam tu swoją przestrzeń i wszystko, czego mi potrzeba. Podobno na zewnątrz trzydziestu Eridian obsługuje mój system podtrzymywania życia. W każdym razie tak słyszałem. Moja kopuła znajduje się w pobliżu jednego z większych ośrodków naukowych. Zbierają się tam najtęższe eridiańskie umysły i obradują. Przypomina to połączenie chóralnego śpiewu z dyskusją, ale wszyscy mówią jednocześnie i nie do końca są tego świadomi. Jakimś sposobem dochodzą wtedy do wspólnych wniosków i podejmują decyzje. Całe zgromadzenie jest o wiele bardziej inteligentne niż którykolwiek z jego uczestników. W pewnym sensie Eridianie zamieniają się tymczasowo w neurony zbiorowego umysłu, ale w każdej chwili mogą się od niego odłączyć.

Jestem przedmiotem szczególnego zainteresowania, więc prawie wszyscy naukowcy z całej planety zebrali się, żeby ustalić, w jaki sposób utrzymać mnie przy życiu. Dowiedziałem się, że było to drugie co do wielkości zgromadzenie w ich historii. Oczywiście pierwsze odbyło się wtedy, gdy musieli opracować plan zwalczania astrofagów.

Dzięki cyfrowej skarbnicy ziemskiej wiedzy Eridianie poznali moje potrzeby żywieniowe i nauczyli się syntetyzować w laboratorium różne witaminy. Kiedy już rozwiązali tę kwestię, zespoły specjalistów zaczęły pracować nad doborem odpowiednich smaków. W mniejszym lub większym stopniu decyzja zależy ode mnie i przeprowadzam mnóstwo degustacji. Bardzo często pojawia się glukoza, która powszechnie występuje również w eridiańskiej florze.

Jednak najlepsze jest to, że udało im się sklonować moją tkankę mięśniową i odtworzyć ją w laboratorium. Mogę być za to wdzięczny ziemskim naukowcom. Kiedy się tu pojawiłem, Eridianie nie znali takich technologii, ale dosyć szybko nadrabiają zaległości. W końcu minęło już szesnaście lat.

W każdym razie oznacza to, że w mojej diecie nareszcie pojawiło się mięso. Tak, zgadza się, jest to ludzkie mięso. W dodatku zjadam sam siebie, jednak wcale mi to nie przeszkadza. Zresztą kto pogardziłby burgerem, gdyby przez dziesięć lat odżywiał się tylko witaminowymi koktajlami o dziwnym słodkawym smaku?

Uwielbiam jaburgery. Codziennie zjadam jednego.

Chwytam laskę i kieruję się w stronę drzwi frontowych. Już nie jestem młody, a silna eridiańska grawitacja tylko przyspiesza zwyrodnienie moich kości i stawów. Myślę, że mam teraz pięćdziesiąt trzy lata, ale nie jestem pewien. Z racji moich podróży muszę wziąć poprawkę na dylatację czasu. Wiem, że na Ziemi upłynęło siedemdziesiąt jeden lat od dnia moich narodzin, o ile ma to jakieś znaczenie.

Wychodzę z domu i przecinam ogród. Nie mam tu żadnych roślin – jestem jedyną istotą na tej planecie, która potrafi przetrwać w ziemskim środowisku. Mam za to kilka gustownych kamieni, które dogadzają mojemu poczuciu estetyki. Upiększanie otoczenia stało się moim hobby. Dla Eridian to tylko kamienie, ja natomiast widzę wszystkie kolory.

Moi gospodarze zainstalowali pod szczytem kopuły oświetlenie, które przygasa i rozjaśnia się w rytmie dobowym. Powiedziałem, że ma to znaczący wpływ na mój nastrój, i musieli mi uwierzyć na słowo. I chociaż są zdobywcami kosmosu, musiałem im wyjaśnić, jak skonstruować żarówkę.

Żwirową ścieżką podchodzę do jednej z „rozmównic” przy ścianie kopuły. Eridianie podobnie jak ludzie cenią sobie kontakt twarzą w twarz – a raczej w karapaks – więc takie rozwiązanie jest bardzo praktyczne. Jedna część rozdzielonej przejrzystą ksenonitową ścianą komory znajduje się we wnętrzu mojej enklawy, a druga w naturalnym środowisku Erid.

Kuśtykając, wchodzę do jednego z mniejszych pomieszczeń, które nadaje się tylko do indywidualnych rozmów, ale stało się naszym miejscem spotkań.

Rocky już wierci się niecierpliwie za przegrodą.

– No wreszcie! Czekam na ciebie od ℓλ minut. Co tak długo?

Oczywiście teraz eridiański nie ma już przede mną żadnych tajemnic, a mojemu przyjacielowi zrozumienie angielskiego też nie sprawia najmniejszego kłopotu.

– Jestem stary, nie czepiaj się. Potrzebuję trochę czasu, żeby się ogarnąć z samego rana.

– Ach, musiałeś zjeść – mówi Rocky z nutą odrazy w głosie.

– Powiedziałeś, że o tym się nie rozmawia w kulturalnym towarzystwie.

– Ja nie jestem kulturalnym towarzystwem, przyjacielu!

Wzdrygam się.

– Więc o co chodzi?

Rocky wierci się i podskakuje. Rzadko widzę go tak podekscytowanego.

– Właśnie dostałem wiadomość od kolegium astronomów. Odkryli coś nowego!

Wstrzymuję oddech.

– Słońce? – pytam. – Chodzi o Słońce?

– Tak! Twoja gwiazda odzyskała pełną jasność!

– Jesteś pewien? Znaczy tak na Iℓℓ procent?

– Tak. Zgromadzenie λV astronomów przeanalizowało te dane. Wszystko się zgadza.

Zastygam w bezruchu. Ledwie mogę oddychać. Zaczynam dygotać.

Jest już po wszystkim. Wygraliśmy. Tak po prostu.

Słońce znów świeci tak jasno, jak przed inwazją astrofagów. Można to wytłumaczyć tylko w jeden sposób. Astrofagi zniknęły. Albo ich populacja tak się zmniejszyła, że przestały stanowić zagrożenie.

Wygraliśmy. Udało się!

Rocky przekrzywia karapaks.

– Twoja twarz przecieka! Już dawno tego nie widziałem. To oznacza, że jesteś szczęśliwy czy smutny, pytam? Bo chyba może oznaczać jedno i drugie, jeśli dobrze pamiętam.

– Oczywiście, że jestem szczęśliwy – odpowiadam, pochlipując.

– Tak myślałem. Tylko się upewniam. – Rocky przykłada zaciśniętą dłoń do przegrody. – Z tej okazji można przybić żółwika, pytam?

Również przyciskam knykcie do ksenonitu.

– Trudno o lepszą okazję.

– Chyba wasi naukowcy mieli rację. Wziąwszy pod uwagę, ile czasu potrzebowały żuczki na powrót i jak długo dociera tutaj światło twojej gwiazdy… wszystko to zajęło ludziom niecały ziemski rok.

Kiwam głową. Dopiero do mnie dociera, co się stało.

– A więc teraz wracasz do domu, pytam? Czy zostajesz, pytam?

Znaczące podmioty, które podejmują na Erid ważne decyzje, zaoferowały mi uzupełnienie zapasu paliwa. Hail Mary wciąż pozostaje na stabilnej orbicie, odkąd przybyliśmy tutaj z Rockym przed laty. Eridianie mogliby zaopatrzyć mnie w żywność, pomóc przygotować statek do drogi i wysłać z powrotem do domu. Ale jak dotąd nie skorzystałem z tej propozycji. Byłaby to długa i samotna podróż, a do tej pory nawet nie miałem pewności, czy Ziemia nadaje się jeszcze do zamieszkania. Może Erid nie jest moją ojczyzną, ale tutaj przynajmniej mam przyjaciół.

– Nie wiem. Starzeję się, a to taki kawał drogi.

– Mam nadzieję, że zostaniesz. Ale to tylko mój samolubny punkt widzenia.

– Ta wiadomość o Słońcu… dzięki niej wiem, że moje życie ma sens. Wiesz? Wciąż nie mogę… nie mogę…

Głos więźnie mi w gardle i znów zaczynam płakać.

– Tak, wiem. Dlatego właśnie ja chciałem ci ją przekazać.

Zerkam na zegarek. (Tak, Eridianie wykonali dla mnie zegarek naręczny. Robią wszystko, o co ich poproszę. Staram się tego nie nadużywać).

– Muszę już iść. Jestem spóźniony. Ale…

– Wiem – mówi Rocky i przechyla karapaks w pozie, która jest odpowiednikiem uśmiechu. – Wiem, porozmawiamy o tym później. Zresztą i tak na mnie już pora. Adrian niedługo idzie spać i muszę być w domu, żeby czuwać. – Rusza w stronę wyjścia, ale zatrzymuje się w pół drogi. – Hej, Grace, zastanawiasz się czasami, czy gdzieś tam jeszcze jest jakieś życie, pytam?

Wstaję, opierając się na lasce.

– Pewnie. Cały czas.

– Ja też ciągle o tym myślę. Wszystkie te teorie dosyć trudno podważyć. Jakiś przodek astrofagów zasiedlił Ziemię i Erid miliardy lat temu.

– Wiem, do czego zmierzasz.

– Tak?

Przenoszę ciężar z jednej nogi na drugą. Zaczyna mi dokuczać reumatyzm. Silna grawitacja nie jest dobra dla ludzi.

– Można by naliczyć jeszcze niecałe pięćdziesiąt gwiazd, które dzieli od Tau Ceti podobna odległość jak nas – mówię. – Ale dwie z nich okazały się siedliskiem życia. A to oznacza, że życie, przynajmniej to pochodzące z Tau Ceti, może być bardziej rozpowszechnione w naszej Galaktyce, niż nam się wydaje.

– Myślisz, że znajdziemy ich więcej, pytam? Inteligentnych gatunków, pytam?

– Kto wie? Ty i ja znaleźliśmy się nawzajem. A to już coś.

– Racja – potwierdza mój przyjaciel. – To naprawdę coś. A teraz idź do pracy, staruszku.

– Bywaj, Rocky.

– Bywaj, Grace.

Wychodzę z rozmównicy i ruszam wzdłuż ściany. Eridianie wykonali całą kopułę z przejrzystego ksenonitu, wychodząc z założenia, że właśnie tego bym chciał. Ale to nie ma znaczenia, bo na zewnątrz cały czas panują nieprzeniknione ciemności. Oczywiście mogę przyświecić sobie latarką i kiedy zdarza mi się to robić, czasami widuję Eridian, którzy zajmują się swoimi sprawami. Ale nie mam widoku na malowniczą panoramę gór czy inny krajobraz. Jest tylko atramentowa czerń.

Mój uśmiech nieco przygasa.

Co się działo na Ziemi pod moją nieobecność? Czy ludzie zgodnie współpracowali ze sobą, walcząc o przetrwanie? Czy wojny i głód pochłonęły miliony istnień?

Udało im się odzyskać żuczki, odczytać informacje ode mnie i wcielić rozwiązanie w życie. Rozwiązanie, które wymagało wysłania sondy na Wenus. A więc nadal dysponują zaawansowanym zapleczem technicznym.

Obstawiam, że współpracowali. Może to tylko mój dziecinny optymizm, ale ludzkość potrafi dokonywać imponujących wyczynów, jeżeli się do czegoś przyłoży. Przecież wszyscy działali wspólnie, żeby zbudować Hail Mary. A to nie było łatwe wyzwanie.

Jestem dumny ze swojego gatunku. Może kiedyś wrócę do domu. Może potwierdzę swoje przypuszczenia. Ale nie w tej chwili. Teraz muszę zająć się pracą.

Docieram ścieżką do dużych podwójnych drzwi, za którymi znajduje się inne miejsce spotkań. Muszę przyznać, że moje ulubione. Wchodzę do przestronnej komory. Jedną piątą pomieszczenia wypełnia ziemska atmosfera, a po drugiej stronie ksenonitowej przegrody zastaję trzydziestu małych Eridian, którzy ganiają jak szaleni. Każdy ma nie więcej niż trzydzieści ziemskich lat. Proces selekcji, w którym wyłoniono uczestników zajęć… no cóż… eridiańska kultura jest skomplikowana.

Po mojej stronie znajduje się pulpit z klawiaturą muzyczną podobną do tych spotykanych na Ziemi, ale wyposażoną w znacznie więcej funkcji. Mogę operować modulacją, barwą, nastrojem oraz innymi niuansami języka mówionego. Siadam w wygodnym fotelu, strzelam knykciami i zaczynam.

– Proszę wszystkich o spokój – odzywam się, naciskając klawisze. – Zajmijcie miejsca.

Dzieciaki rzucają się pośpiesznie w stronę swoich ławek i milkną w oczekiwaniu na rozpoczęcie lekcji.

– Kto może mi powiedzieć, jaka jest prędkość światła?

Dwanaścioro dzieciaków podnosi szpony.

PODZIĘKOWANIA

Chciałbym podziękować ludziom, którzy pomogli mi zachować poprawność w kwestiach naukowych: Andrew Howellowi za konsultacje w zakresie astronomii i astrofizyki; Jimowi Greenowi za przybliżenie podstaw planetologii i szczegółów dotyczących atmosfery; Shawnowi Goldmanowi za wyczerpującą wiedzę na temat wykrywania planet pozasłonecznych; Charlesowi Dubie (z którym chodziłem do liceum!) za wyjaśnienie zawiłości dotyczących neutrin; oraz Cody’emu Donowi Reederowi za istotne informacje z dziedziny chemii i sympatyczną wymianę mejli.

Na froncie wydawniczym moją wdzięczność zaskarbili sobie: mój agent David Fugate, który zawsze stał za mną murem; Julian Pavia, który redagował tę i wszystkie inne moje książki; oraz Sarah Breivogel, która od początku zajmuje się promowaniem mojej twórczości.

Pragnę również podziękować zróżnicowanej grupie moich czytelników testowych – mojej matce Janet, która jest zachwycona wszystkim, co robię; Duncanowi Harrisowi, który kwestionuje każdy zwrot akcji i ma na mnie oko; i Danowi Snyderowi, który… chwileczkę, przecież nie doczekałem się twojej odpowiedzi, Dan! Czyżbym nie sprostał twoim wymaganiom?

Dziękuję także mojej żonie Ashley, która cierpliwie znosi niezliczone dyskusje na temat rozwoju fabuły, a jej opinie zawsze są dla mnie bardzo cenne.

Wydawnictwo Akurat

imprint MUZA SA

ul. Sienna 73

00-833 Warszawa

tel. +4822 6211775

e-mail: info@muza.com.pl

Księgarnia internetowa: www.muza.com.pl

Wersja elektroniczna: MAGRAF s.c., Bydgoszcz