Plik jest zabezpieczony znakiem wodnym

===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

Tego ‌autora polecamy również

Pielgrzym
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

Alexandrze, Stéphanie-Marie, ‌Connorowi ‌i Dylanowi.

Znaczą więcej, niż ‌mogłem sobie wymarzyć, znacznie ‌więcej, niż zasłużyłem.

===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

„Poznaliśmy ‌wroga: to my”.

Walt ‌Kelly, plakat Dzień ‌Ziemi, 1970
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

Pojutrze…

===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

CZĘŚĆ PIERWSZA

===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

1

Wyruszyłem kiedyś ‌w podróż, żeby zabić ‌człowieka. Dawniej, ‌gdy byłem młodszy, ‌praca ‌zaprowadziła mnie ‌w rozświetlone neonami ‌uliczki Tokio. Widziałem też ‌wschód słońca ‌nad ‌meczetem dziewięciu kopuł, ‌a gdy czekałem na nabrzeżu ‌starego ‌Stambułu, łzy ‌pewnej kobiety ‌były niczym deszcz.

Tym razem ‌zaniosło ‌mnie na wschód, ‌tam ‌gdzie Morze Egejskie łączy ‌się ‌ze ‌Śródziemnym, a słońce ‌praży łańcuch tureckich wysepek. ‌Najmniejsza ‌z nich była zarazem ‌najdalszą ‌– fale przewalały się przez ‌wrak ‌frachtowca osiadłego na rafach, ‌niebezpieczne ‌prądy wirowały w ustronnych zatoczkach, ‌a po rybackiej ‌wiosce, w której dawno już ‌nie ‌było drewnianych łodzi, zostały ‌jedynie ‌ruiny.

Dotarłem tam późną wiosną. ‌Na ‌brzeg wysadził mnie kapitan ‌parowca, ‌Egipcjanin wystarczająco ‌mądry, by nie ‌zadawać mi wielu pytań. ‌Wciąż ‌pamiętam tę bryzę ‌na twarzy ‌i upojny aromat sosnowych igieł, ‌gdy ‌szedłem przez ‌cichy ‌las. Tak jak czyniłem ‌przez ‌większość mego zawodowego życia, ‌trzymałem się ‌cienia.

Moim celem tego dnia ‌był ‌człowiek niewątpliwie dzielny ‌– ponoć Niemiec z Norymbergi, ‌owego starego, pięknego ‌miasta, tak ‌głęboko skąpanego w mrocznej ‌historii. Gdy ‌zaskoczyłem go w kuchni willi ‌na ‌odludziu, obaj wiedzieliśmy, ‌że pokonałem ‌wielki dystans – i w milach, i w latach ‌– by ‌stawić ‌się na ‌to zabójcze spotkanie.

Byłem wtedy ‌człowiekiem ‌Agencji i od ‌wielu lat ‌posługiwałem się kryptonimem Kane. ‌Pięć ‌lat wcześniej ów ‌Niemiec ‌był zaufanym współpracownikiem wywiadu ‌Stanów ‌Zjednoczonych w Teheranie. ‌Do czasu, ‌aż się wydało, ‌że w tajemnicy ‌pracował na zlecenie ‌Rosjan. Zdaje ‌się, że żyjemy w czasach ‌outsourcingu, ‌nawet ‌w branży szpiegowskiej.

W spokojny ‌poniedziałkowy wieczór Niemiec udał ‌się ‌na późną ‌kolację do ‌bistra w ekskluzywnym teherańskim hotelu ‌Espinas ‌Palace. ‌W męskiej toalecie ‌podał wysłannikowi moskiewskiej ‌Centrali nazwiska ‌dziesięciu spośród naszych najcenniejszych ‌irańskich informatorów. ‌W świecie służb wywiadowczych powszechnie ‌wiadomo, ‌że agencje szpiegowskie ‌Rosji i Iranu ‌od lat współpracują, ‌toteż pewne ‌było, że lista ‌wkrótce ‌trafi w ręce Irańczyków z PAVA, ‌brutalnej ‌tajnej policji. ‌W rezultacie nasza siatka, ‌budowana przez lata kosztem ‌wielu ‌ofiar i ogromnych ‌wydatków – co ważniejsze, ‌będąca naszą furtką do ‌irańskiego ‌programu nuklearnego – przestała ‌istnieć ‌w ciągu kilku godzin. ‌Nawet w CIA, ‌organizacji, w której ‌dziejach doprawdy ‌nie brakuje porażek, uznano ‌to ‌za katastrofę bez precedensu.

Konsekwencje ‌dla ‌ośmiu mężczyzn i dwóch kobiet, ‌których ‌tożsamość ‌ujawnił ‌nasz zdrajca, były jeszcze ‌tragiczniejsze. ‌W środku nocy ‌stanęli przed ‌obliczem sędziego, a już ‌następnego dnia ‌robotnicy zaczęli montować ‌na ‌jednym z największych placów ‌Teheranu dziesięć ‌żurawi budowlanych. ‌Początkowo ‌mieszkańcy miasta nie zwracali ‌na ‌te poczynania ‌większej uwagi, ‌lecz wkrótce przeznaczenie ‌niebosiężnych konstrukcji ‌stało się ‌jasne: ‌chodziło o to, by ‌jak najwięcej ‌świadków przyglądało się wykonaniu wyroku. W wielu krajach Bliskiego Wschodu samo wymierzenie kary nie wystarczy, musi ona być ostrzeżeniem dla innych.

Gdy stanęły wieże, zainstalowano na nich poziome ramiona. Zwoje lin trafiły na swoje miejsce, a potem, pewnego wiosennego dnia pod wieczór, cztery czarne furgony więzienne przywiozły skazańców. W ciągu kilku niemiłosiernie długich minut każdy z dziesięciorga nieszczęśników dotarł w klatce na szczyt swego żurawia.

Na oczach tłumu zgromadzonego na placu żołnierze Korpusu Strażników Rewolucji siłą wypchnęli przerażonych mężczyzn i kobiety na nieduże platformy z desek na końcu stalowych ramion. Tam każdy ze skazańców dostał tabliczkę z napisem „Szpieg Wielkiego Szatana”, a na ich szyjach zawisły pętle znane w tych stronach jako „irańskie krawaty”.

Operacja była starannie zaplanowana, toteż zgromadzeni mieli znakomity widok na dziesięć postaci zawieszonych wysoko między niebem a ziemią, na tle nieskazitelnego błękitnego bezkresu. Zważywszy na okoliczności, śmiem twierdzić, że całkiem dosłownie właśnie tam się znajdowały.

Najbliżej żurawi można było dostrzec niewielkie grupki modlących się na klęczkach i zawodzących ludzi – zapewne krewnych i przyjaciół skazańców. Unieśli głowy, gdy mężczyzna w mundurze podpułkownika wdrapał się na dach jednego z furgonów i przemówił przez megafon w języku farsi. Jego głos niósł się echem ponad placem, gdy odczytywał nazwiska więźniów, postawione im zarzuty i wyroki.

Wreszcie opuścił kartkę i jeszcze głośniej wyrzekł jedno słowo, które można przetłumaczyć jako „Przygotować się”. Gdy usłyszał to jeden ze skazanych, opuściły go resztki odwagi: krzyknął przeraźliwie, wzywając Boga, by go ocalił.

Jak zwykle – przynajmniej wedle mojego doświadczenia – to odwieczne błaganie nie przyniosło żadnego skutku. Strażnicy wyćwiczonymi ruchami zbliżyli się do skazańców i oparli prawe dłonie na ich plecach.

Ten gest sprawił, że w tłumie zapadła grobowa cisza i wtedy około sześcioletni chłopiec wstał pośród klęczących bliskich, zapatrzony w jedną z dalekich postaci – zapewne matki lub ojca – i zaczął wołać ją po imieniu. Jakaś kobieta szybko przyciągnęła go ku sobie. Płakał przez nieznośnie długą chwilę, zanim mężczyzna z megafonem wydał kolejny rozkaz: „Teraz!”.

Strażnicy jednocześnie pchnęli więźniów. Tłum mimowolnie wstrzymał oddech, gdy dziesięć par stóp oderwało się od drewnianych platform. Krewni i przyjaciele w rozpaczy przyglądali się, jak sandały i buty ich bliskich szybują ku ziemi.

Ciała mknące w stronę placu wlokły za sobą metry lin, a gdy rozwinęły się ostatnie zwoje, zatrzeszczały kotwy, do których je uwiązano. Pętle zacisnęły się na szyjach i gwałtownie pociągnęły w górę skazańców, których karki trzasnęły w ułamku sekundy. Wśród gapiów nikt nie wyrzekł choćby jednego słowa i tylko płacz najbliższych towarzyszył dziesięciu ciałom, łagodnie kołysanym ciepłą bliskowschodnią bryzą.

Nie zdziwiło mnie zbytnio to milczenie zgromadzonych. Miałem nieszczęście być świadkiem wielu egzekucji – kilku przez rozstrzelanie, dwóch przez powieszenie oraz takiej, w której sędziwego mężczyznę przypięto do krzesła elektrycznego, by, jak mawiają strażnicy pilnujący cel śmierci, „przejechał się na błyskawicy” – i jedno mogę wam powiedzieć: kto raz zobaczy twarz człowieka, którego wszelkie nadzieje nagle rozpływają się w wieczności, ten nigdy jej nie zapomni. A pamięć podsunie mu ten obraz około trzeciej nad ranem, gdy to, czego lęka się najbardziej na świecie, będzie się skradać ku niemu ciemnymi schodami.

Kilka dni wcześniej w męskiej toalecie hotelu Espinas ów Niemiec otrzymał zapłatę za listę nazwisk: walizeczkę z fortuną zaklętą w szwajcarskich obligacjach na okaziciela. Nie jestem wierzący – doprawdy nie znajdziecie nikogo, kto by mnie tak nazwał – ale przed dwoma tysiącami lat Święty Paweł napisał coś, o czym niełatwo zapomnieć: że to miłość do pieniędzy jest korzeniem wszelkiego zła. Niewątpliwie tak właśnie było tamtej nocy w Teheranie.

Zdaniem analityków Agencji od chwili, gdy zdrajca zostawił filiżankę z kawą, stary płaszcz przeciwdeszczowy, dwa niedopałki i zmięty kwit z transakcji kartą kredytową na stoliku w bistrze, by wejść do toalety, dokonać wymiany, wyjść przez palarnię cygar, wskoczyć do czekającej nań motorikszy i zniknąć gdzieś w trzewiach miasta, minęły dziewięćdziesiąt dwie sekundy. Dokładnie tyle potrzebował, by stać się multimilionerem, zniszczyć sporą siatkę wywiadowczą i podpisać wyrok śmierci na dziesięcioro kolegów i koleżanek. Był bez wątpienia znakomitym szpiegiem, a jako wolny strzelec, który sam wyuczył się rzemiosła, potrafił działać nieszablonowo.

Jak należało się spodziewać, CIA – organizacja pełna wad, lecz od czasu do czasu zaiste genialna, dla której przepracowałem już wtedy dwanaście lat – podjęła liczne próby odnalezienia tego człowieka, lecz żadna z nich nawet nie zbliżyła się do szczęśliwego finału. Jako że każdego dnia spływały nowe raporty o dokonanych przez niego zdradach, jego status wręcz rósł w oczach, aż wreszcie ów człowiek stał się czymś w rodzaju mrocznej legendy amerykańskich służb wywiadowczych. Co gorsza, analitycy kopiący coraz głębiej ustalili, że na przestrzeni lat przybierał tak wiele fałszywych tożsamości, że w końcu należało powiedzieć sobie wprost wstrząsającą prawdę: nikt w całej Firmie nie miał pojęcia, kim on naprawdę jest. I czy w ogóle jest Niemcem.

Jako że jego tożsamość stanowiła zagadkę – a także, jak podejrzewam, z szacunku dla imponującej sztuczki, jaką było jego zniknięcie – jeden z intelektualistów na usługach Agencji nadał mu kryptonim, który szybko się przyjął. Nazwał go Magiem, być może także na cześć biblijnych trzech mędrców, którzy wyruszyli na spotkanie z nowo narodzonym Jezusem, niosąc dary złota, mirry i kadzidła. Innymi słowy, CIA, która niejeden raz bywała pionierem mrocznej sztuki szpiegostwa, nareszcie spotkała na swej drodze prawdziwego sztukmistrza, samotnego wilka, który niemal jej dorównywał.

Ta świadomość frustrowała, rzecz jasna, mężczyznę w drogim garniturze urzędującego w narożnym gabinecie. Zachęciła go też do wydania rozkazu, by kontynuowano poszukiwania ze zdwojoną energią. Możecie mi wierzyć: w elitach wywiadowczego światka nigdy nie brakowało testosteronu. Kiedy jednak nawet zwiększenie nakładów na działania śledcze, wsparte pracą zespołu starannie dobranych analityków danych i najlepszych operatorów, nie przyniosło skutku, sprawa Maga trafiła na moje biurko. Był piątek i wybierałem się na dość wczesny lunch w nadziei, że wyprzedzę południowy tłum – Starbucks w kwaterze głównej CIA w Langley jest zdaniem wielu najbardziej zatłoczony na świecie. Zdążyłem już zamknąć sejf i wyłączyć komputer, gdy charakterystyczny sygnał poinformował mnie, że w mojej skrzynce właśnie wylądowała priorytetowa wiadomość.

Odszyfrowałem ją i zobaczyłem ściśle tajne dokumenty dotyczące zdrady w Teheranie, a zaraz potem upiorne nagranie z publicznej egzekucji (wykradzione z kamer funkcjonariuszy PAVA) oraz raporty z licznych, konsekwentnie nieudanych prób schwytania Maga. W osobnej nocie dyrektor prosił mnie, żebym zapoznał się z dostarczonym materiałem i stawił się w jego gabinecie w poniedziałek przed świtem. Spotkanie o tak nieludzkiej porze nie było niczym nadzwyczajnym; niektórzy twierdzili, że to stała sztuczka szefa, który wcale nie jest pracoholikiem, ale lubi sprawiać takie wrażenie.

Tak się jednak składa, że byli w błędzie: to człowiek silnie zmotywowany i ambitny, ukształtowany – o czym bardzo niewielu wiedziało – przez osobliwe, trudne warunki. Zawsze miałem wrażenie, że praca wypełnia mu emocjonalną pustkę, i szczerze mówiąc, nie była to wyjątkowa sytuacja w Agencji pełnej ekscentryków i indywidualistów.

Dyrektor, choć siwy, był wciąż tym samym rosłym i muskularnym mężczyzną, który w czasach studenckich błyszczał jako gwiazda lekkiej atletyki. Znany był wtedy jako Richard Rourke, lecz już od wielu lat nikt go tak nie nazywał. Dla wszystkich był po prostu Sokołem, odkąd jako młody agent i członek amerykańsko-izraelskiego oddziału trafił do Iranu z misją zniszczenia wirówek do wzbogacania paliwa jądrowego, usytuowanych w niedostępnych górach opodal miasta Natanz.

Wyprawa skończyła się katastrofą, a Rourke, choć był najmniej doświadczonym członkiem zespołu, wykazał się nie tylko nadzwyczajną odwagą, ale i wyjątkowym opanowaniem w ekstremalnych warunkach: co najmniej pięciu Irańczyków pracujących dla Agencji zawdzięczało mu życie. W środowisku tajnych służb szybko rozniosła się wieść o jego brawurowej ucieczce w środku nocy i pod ostrzałem. I już na zawsze pozostał Sokołem, odkąd przemknął pick-upem przez granicę z Irakiem, wioząc na pace połowę siatki miejscowych współpracowników.

Przeszywające spojrzenie i mocno zaznaczona linia szczęki czyniły zeń raczej dominatora niż przystojniaka, lecz jedno było pewne: w życiu nie spotkałem lepiej ubranego mężczyzny. Bez względu na porę i okoliczności, czy to z rana w gabinecie, czy późną nocą w centrum operacyjnym, nieodmiennie miał na sobie ręcznie szyty garnitur marki Brioni, koszulę Charvet i jedwabny krawat. Nawet jego kolekcja spinek do mankietów była ósmym cudem świata.

Gdy wycofał się z działalności operacyjnej, poświęcił kilkadziesiąt lat na wspinaczkę śliską ścieżką waszyngtońskiej hierarchii; garnitury i reszta wizerunku stanowiły nieodzowny element tej gry. W korytarzach władzy i salonach elity Georgetown miał opinię człowieka spełnionego i wyrafinowanego, solidnej i eleganckiej pary rąk.

Był już dobrze po sześćdziesiątce, gdy otrzymałem wezwanie do jego gabinetu. Prawdę mówiąc, nie byłem specjalnie zaskoczony. Słyszałem plotki, że ostatni etap poszukiwań Maga nie przyniósł lepszych efektów niż poprzednie, więc oczekiwałem, iż prędzej czy później ktoś z wyżyn służb wywiadowczych uświadomi sobie oczywistą prawdę: że to ja posiadam odpowiednie umiejętności, by skierować pościg na nowe tory.

Dziwnym zbiegiem okoliczności należałem do nielicznej grupy szpiegów wyspecjalizowanych we wkraczaniu do tak zwanych Regionów Niedostępnych – miejsc pozostających pod całkowitą kontrolą wrogich sił, takich jak Rosja, Syria, Korea Północna, Iran oraz część Pakistanu opanowana przez plemiennych watażków – toteż wiedziałem więcej o tym, jakie opcje ma do wyboru ścigany człowiek, któremu grozi pewna śmierć.

Krótko mówiąc, Mag zapewne wiedział, jak się ukryć. Podobnie jak ja.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

2

Moje doświadczenie i wyjątkowe umiejętności sprawiły, że w ów niczym się niewyróżniający piątek, zamiast pospieszyć na lunch, musiałem przejrzeć całkiem sporo ściśle tajnych dokumentów.

Gdy otworzyłem pierwszy, znieruchomiałem, bo wydarzyło się coś dziwnego – w moim biurze zapadła cisza, jakiej nigdy dotąd nie zaznałem. Wyjrzałem przez okno. Wiatr, który nabierał już charakteru zimowej wichury, nagle ustał i smętne resztki liści na gałęziach drzew nie trzepotały w dzikim rytmie. Ktoś przesądny albo religijny powiedziałby pewnie, że owa osobliwa cisza była znakiem: oto wszechświat domaga się mojej uwagi, a planety w kosmosie układają się w sekretny wzór, bo pan szpieg otworzył ściśle tajny dokument.

Na szczęście ja nie miewałem takich złudzeń. W dawno minionym życiu uzyskałem stopień naukowy na bardzo szacownej uczelni i zawsze byłem racjonalistą. Tego roku zima uderzyła w Wirginię z wielką siłą; w większość poranków ziemia była solidnie zamarznięta i kilka razy widziałem drzewa okryte lodowymi egzoszkieletami. Dlatego wiedziałem, co tak naprawdę oznacza ta cisza: w okolicy mocno sypał śnieg i jak to zwykle bywa, wytłumił hałasy świata.

Pomyślałem z niepokojem, że czeka mnie powrót do domu w nadciągającej burzy śnieżnej, ale zamknąłem żaluzje i słuchając coraz mocniejszych porywów wiatru, pochyliłem się nad dokumentami. Gdy po sześciu godzinach skończyłem, siadłem w gęstniejącym mroku, dumając o tym, jak trudno będzie odnaleźć Maga.

Nie miałem wątpliwości, że sprawa będzie tym bardziej skomplikowana, iż nasz zdrajca, na długo przedtem, nim wszedł do toalety w teherańskim hotelu, musiał przygotować sobie cały zestaw nowych tożsamości i kryjówek; mnogość nazwisk i miejsc, które mógł wykorzystywać i porzucać wedle uznania, aż stwierdzi, że zdołał zatrzeć ślady i na zawsze przepaść gdzieś w wielkim świecie. Według danych Agencji planetę zamieszkiwało wtedy co najmniej dwieście milionów białych mężczyzn w średnim wieku. Dla agenta wywiadu próbującego znaleźć wśród nich tego jednego jedynego istotnie był to wielki świat.

W jego teczce przechowywanej w Langley nie brakowało zdjęć i informacji biometrycznych, lecz byłem pewny, że natychmiast po ewakuacji z Teheranu Mag udał się do którejś z urokliwych miejscowości w szwajcarskich górach – może do Gstaad, a może do Villars-sur-Ollon – gdzie nie brakuje nie tylko nieprzyzwoicie drogich szkół z internatami, ale także przybytków o zgoła odmiennym profilu. Głęboko w dolinach działają tam kliniki, które nie reklamują się szumnie, a ich specjalnością, prócz dyskrecji, jest chirurgia na światowym poziomie. To tam rodziła kochanka Władimira Putina. Tam też, gdyby tylko Rosjanie zechcieli wydać fortunę na swego pupila, mógłby on otrzymać nową twarz, inną linię włosów, chirurgicznie zmienione linie papilarne, a nawet magnetyczne implanty goleni, które dodałyby mu kilka cali wzrostu.

Siedząc samotnie w biurze, uświadomiłem sobie, że rozkazano mi wytropić białego mężczyznę nieokreślonego wzrostu, niejasnej narodowości i nieznanego nazwiska, o twarzy, której nigdy nie widzieliśmy, zostawiającego odciski palców, które nie należą do niego, a w dodatku przebywającego w dowolnym miejscu na Ziemi. Być może w jego przeszłości dałoby się odnaleźć jakiś detal, który pomógłby go namierzyć, lecz przecież tak naprawdę nie wiedzieliśmy, kim był Mag. W Turcji mają dobre określenie na tego rodzaju misje: czekało mnie kopanie studni za pomocą igły.

Wstałem, podszedłem do okna i rozchyliłem żaluzje. Spodziewałem się ujrzeć wir śnieżnej burzy i zaspy, ale zobaczyłem jedynie gałęzie drzew kołyszące się lekko na wietrze. Dziwne, pomyślałem. Zapadła cisza jak przed burzą, która jednak nie nadeszła. Nie roztrząsałem tego zbyt długo. Przyszło mi na myśl, że poszukiwanie Maga to ciekawe zadanie, ale jeśli wyłączy się zeń czynnik zemsty i wpływ testosteronu, tak naprawdę nie będzie w tym wielkich emocji: ten człowiek zniknął, żył poza systemem i dla nikogo nie stanowił już zagrożenia.

Spoglądając na szkielety drzew, wspomniałem też słowa ojca, który wtedy nie żył już od dziesięciu lat: „Jeśli szukasz zemsty, wykop od razu dwa groby”. Przez chwilę zastanawiałem się, czy nie zasugerować Sokołowi, że będzie lepiej dla Agencji, jeśli zajmie się poszukiwaniem obecnych zdrajców, a nie tych z przeszłości. Na szczęście coś mnie powstrzymało.

Podążyłem więc śladem Maga i jeden z nieistotnych przedmiotów pozostawionych przezeń na stoliku w hotelu Espinas zaprowadził mnie aż na tę wyspę na Morzu Egejskim. Wiedziałem, że żyje samotnie, więc czując na plecach ciepło południowego słońca, minąłem kaskadę czerwonych bugenwilli zdobiącą boczną ścianę domu i z czarnym sig sauerem kalibru 9 milimetrów w dłoni otworzyłem drzwi do piwnicy. Bezszelestnie spenetrowałem kilka pomieszczeń, nim trafiłem do kuchni. Stał tam, gotując makaron na gazowym palniku i cicho podśpiewując włoską balladę miłosną. Jak się okazało, wcale nie był Niemcem.

Urwał w pół nuty, wyczuwszy moją obecność, i odwrócił się w stronę jadalni. Spojrzeliśmy na siebie oddzieleni trzydziestoma stopami balsamicznego śródziemnomorskiego powietrza, a potem mój przeciwnik bez wahania zrobił pół kroku i jego lewa ręka na moment zniknęła mi z oczu. Jednym ruchem przesunąłem bezpiecznik i napiąłem mięśnie palca spoczywającego na spuście…

Dalej nie doszedłem. W ułamku sekundy między obrazem, który zarejestrowało moje oko, a reakcją ręki Mag popisał się imponującym osiągnięciem naszego rzemiosła: sprawił, że na wpół ogłuszony hukiem poleciałem na plecy. Dałem mu w ten sposób całe dwadzieścia sekund na to, by mógł wybiec do ogrodu. Znowu uciekał. Znowu zrobił to, w czym był mistrzem: zniknął.

Czas pokazał, że prawdziwe znaczenie owych godzin, które spędziłem na wyspie, nie miało nic wspólnego z tym, czy go wytropiłem i czy Agencja zdołała dokonać upragnionej zemsty. Nie. Ich znaczenie było zgoła inne: całkiem przypadkowo Mag nauczył mnie szpiegowskiego arcydzieła, genialnej sztuczki, która w przyszłości ocaliła mi życie.

Ponad rok później, podczas misji znacznie ważniejszej i bardziej wyczerpującej niż cokolwiek, czego się wcześniej podjąłem, przebyłem oceany czasu w krainie rządzonej strachem, do ruin niegdyś imponującego kompleksu przemysłowego. Był to rosyjski ośrodek usytuowany na terytorium dawnej sowieckiej republiki Kazachstanu. Pewnie mało kto dziś o tym pamięta, ale to tam rodzaj ludzki osiągnął jedne ze swoich największych sukcesów. Tam też przyszło mi stoczyć brutalną walkę wręcz, w której nie miałbym szans i pewnie stanąłbym w obliczu wieczności, gdybym w porę nie przypomniał sobie sztuczki Maga. Nigdy mu nie wybaczę teherańskiej zdrady, ale bez wątpienia jestem też jego wielkim dłużnikiem, a jeśli uwzględnić wagę tamtej misji, wdzięczność jest mu także winien cały świat. Ot, kolejny przykład – jeśli komuś jeszcze mało – niezrównanej ironii losu.

Dramatyczny finał misji rozegrał się na terenie historycznego, obecnie zrujnowanego kosmodromu Bajkonur, ale jej początków trzeba szukać tysiące mil dalej, w dzikiej krainie bezprawia, gdzie zbiegają się granice Iranu, Afganistanu i Pakistanu. To trójkąt śmierci, jeden z Regionów Niedostępnych, w którym niedościgłe sokoły wędrowne przecinają o świcie niebo w poszukiwaniu zdobyczy, a średnią długość życia szpiegów mierzy się w dniach.

Udałem się tam na spotkanie z informatorem gotowym podzielić się licznymi sekretami jednej z najbardziej niebezpiecznych organizacji terrorystycznych. Nie powiem wam, że był odważnym człowiekiem – żądał pieniędzy i paszportów, by zapewnić żonie i dzieciom lepsze życie – ale jednego byłem pewny: gdyby go zdemaskowano, nikt nie dałby funta kłaków za to, że mnie przeżyje.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

3

Początki owej podróży do jądra ciemności nie były specjalnie obiecujące. Przyleciałem do Karaczi, największego miasta Pakistanu, w najgorętszy dzień w jego znanej historii, a był to ledwie koniec kwietnia. Gdy wyszedłem z klimatyzowanej hali przylotów, fala gorąca dosłownie zaparła mi dech w piersiach.

Jako piąte miasto świata pod względem wielkości – i przypuszczalnie najbardziej chaotyczne – Karaczi jest domem dla dwudziestu milionów ludzi. Niemal wszyscy oni żyją w biedzie, stłoczeni między deltą rzeki z jednej strony a zanieczyszczonymi wodami Morza Arabskiego z drugiej. Pięć razy dziennie muezini z trzech tysięcy meczetów wzywają tu wiernych do modlitwy, powietrze jest zatrute dieslowymi spalinami, a woda pitna niewiele lepsza. Przybysz z zewnątrz nie jest przygotowany na taką inwazję bodźców. Idąc przez parking, dostrzegłem grupkę ludzi skupionych wokół dwóch żebraków powalonych nieznośnym upałem; jeden z nich chyba nie żył. Ktoś bardziej przesądny, na przykład zwracający uwagę na takie zjawiska jak cisza przed burzą, może wziąłby to za zły omen.

Opuściwszy miasto, ruszyłem pięćset mil na zachód z maksymalną możliwą prędkością, mając po lewej płachtę turkusowego morza, a przed sobą jedynie połyskliwą, pustą wstęgę asfaltu. Im dłużej spoglądałem na drogę znikającą w lusterku wstecznym, tym bardziej czułem się samotny na tym pustkowiu. Wreszcie zatrzymałem wóz na szczycie wzgórza i spojrzawszy ku horyzontowi, po raz pierwszy zobaczyłem jałową połać spalonej słońcem ziemi, pociętą głębokimi wąwozami i gdzieniegdzie zabarykadowaną granitowymi klifami – Dżomhuri-je Eslami-je Iran, czyli Islamską Republikę Iranu.

Zaledwie garstce amerykańskich szpiegów udało się przeniknąć do tego kraju i niewielu z nich wróciło, a teraz i ja miałem przed sobą – może dwadzieścia mil w głąb tej ziemi jałowej – jego pilnie strzeżoną granicę. Wystarczyło ją przekroczyć, dyskretnie, niczym duch w środku nocy.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

4

Jak to często bywa w wywiadowczym światku, moją misję zapoczątkowało na pozór trywialne zdarzenie. Pewien człowiek, który chciał naprawić klimatyzację w swoim samochodzie, natrafił na karteczkę z numerem seryjnym i danymi adresowymi, przyklejoną na odwrocie części zamiennej. Możliwe, że dla kogoś innego w całym wielkim świecie ten epizod absolutnie nic by nie znaczył, lecz ów mężczyzna nie był byle kim, a skrawek papieru, przynajmniej pod jednym względem, okazał się bardzo istotny.

Człowiek, o którym mówię, był wiernym żołnierzem bodaj najszybciej rosnącej organizacji terrorystycznej zwanej Nową Islamską Armią Czystych. Jej korzenie tkwiły głęboko w religijnym fundamentalizmie i szczerej nienawiści do Zachodu. Pod tym względem nie była niczym niezwykłym – istnieje wszak mnóstwo podobnych grup – lecz Armia Czystych stanowiła najnowsze wcielenie najbardziej brutalnej organizacji terrorystycznej współczesnego świata.

Wbrew temu, co twierdzili przywódcy wielu krajów, Państwo Islamskie, czyli ISIS – okrutny twór, który powstał na zgliszczach Syrii i Iraku – w sensie militarnym nigdy nie zostało pokonane. Atakowane ze wszystkich stron uczyniło to, co od zawsze czyniły organizacje powstańcze i terrorystyczne: rozproszyło się na cztery wiatry. Innymi słowy, rak dokonał metastazy.

W rezultacie powstało pięć głównych odłamów, a przywódcy najlepszych z nich – albo najgorszych, w zależności od punktu widzenia – nazwali się Armią Czystych, ruszyli na południe i znaleźli schronienie wśród granitowych kolumn i prastarych wiosek, w zacisznych dolinach na pograniczu irańsko-pakistańskim. „Po co Bóg stworzył to miejsce?” „Bo chciał poprawić wizerunek Afganistanu”, żartowano niegdyś.

Obserwacja satelitarna, hakowanie telefonów na skalę przemysłową oraz masowa identyfikacja twarzy – w ściśle tajnej odmianie pozwalającej na rozpoznawanie ludzi z orbity, z odległości ponad dwustu mil – dowiodły, że Armia Czystych przyciąga zwolenników i bojowników szybciej, niż się spodziewali nawet najwięksi pesymiści w Langley. U szczytu potęgi w szeregach ISIS walczyło ponad trzydzieści tysięcy obcokrajowców. Wielu z nich, nabywszy wielkiego doświadczenia, wyruszyło nadmorską autostradą z Karaczi albo starymi szlakami opiumowymi z serca Afganistanu, by wstąpić do Armii Czystych.

Dla tysięcy mężczyzn i kobiet w Langley, którzy po jedenastym września poświęcili swe zawodowe życie monitorowaniu ruchomych piasków i ukrytych prądów islamskiego fundamentalizmu, prawda była coraz bardziej ewidentna: oto na ich oczach rodziło się coś równie przerażającego jak ISIS albo – co gorsza – równie niebezpiecznego jak Al-Ka’ida Usamy ibn Ladina. Jednakże ci sami analitycy wiedzieli również, że wojownicza retoryka i bataliony ochotników to tylko fasada. Bez jednego kluczowego elementu dowolna grupa islamskich fundamentalistów niczym się nie różni od jednej z trzystu zbrojnych milicji działających w Ameryce – ludzi lubiących się przebierać w mundury w piątkowe wieczory i spędzać weekendy na „desancie” w podmiejskich lasach. Organizacja, która chce uchodzić za ziarno, a nie plewy, za prawdę, a nie fałsz, musi zaatakować. Im trudniejszy cel, tym większa chwała, a żaden nie jest trudniejszy niż Ameryka. Ibn Ladin odniósł spektakularny sukces i stał się punktem odniesienia dla wszystkich grup terrorystycznych, które chciały pójść jego śladem. Choć niełatwo to przyznać, w pewien sposób – choć ostatnie ślady ataku z jedenastego września dawno już uprzątnięto – nadal żyjemy wśród ruin bliźniaczych wież. Jak zauważył pewien historyk, wspominając o epidemiach, zmianach klimatycznych, katastrofalnych huraganach, niespotykanych wcześniej powodziach oraz narastającej fali terroryzmu, zaiste żyjemy w Erze Paniki.

Sześć godzin po tym, jak analitycy przedstawili swój ściśle tajny raport o powstaniu Armii Czystych i sprawili, że pomarańczowe światło alarmu antyterrorystycznego w strukturach Agencji zaczęło migotać czerwienią jak szalone, do Stacji Kabul, potężnej bazy operacyjnej CIA w Afganistanie, zaczęły docierać pierwsze szeptane sygnały. Wkrótce był to już cały chór szeptów.

Niekiedy wracam myślą do czasów, w których byłem nowicjuszem szpiegowskiego rzemiosła. Płynąłem wtedy frachtowcem po Morzu Andamańskim u wybrzeża Tajlandii. Nie mogłem zasnąć – denerwowałem się czekającą nas akcją: miałem przeniknąć do Mjanmy i spotkać się z grupą przywódców rebelii – więc wyszedłem na pokład i stanąłem przy relingu. Była to jedna z tych krystalicznych nocy, które cieszą kontrolerów ruchu lotniczego: głęboka cisza, niebo bez jednej chmury i leciutki wiatr oczyszczający powietrze i odsłaniający gwiazdy.

Śruba pracowała miarowo, sprawiając, że miliardy morskich żyjątek rozjaśniały toń oceanu fosforyzującym blaskiem. Mając Drogę Mleczną nad sobą i Drogę Mleczną pod sobą, sunąłem niczym po morzu świec i była to idealna metafora mojego świata tajemnic. Szpiedzy także poruszają się po dziwnych, nieznanych wodach, lecz otaczają ich nie gwiazdy i morskie stworzenia, ale strzępy informacji. Sama sztuczka jest jednak podobna: nie wolno skupiać uwagi na płomykach świec; trzeba starać się ogarnąć światło, które dają.

Po tygodniach wsłuchiwania się w chór szeptów nasi ludzie ze Stacji Kabul uczynili to, co do nich należało: spojrzeli ponad płomykami i dostrzegli, co się święci. Armia Czystych planowała poważną akcję, akt terroryzmu zakrojony na wielką skalę, wzorem najmroczniejszych ataków z przeszłości.

W wywiadowczym światku funkcjonuje specjalne określenie zastrzeżone dla akcji terrorystycznych o globalnym wymiarze: ewenement. W Stacji Kabul nikt nie miał wątpliwości, że to właśnie taki przypadek.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

5

Pilny raport z Kabulu – objęty tajemnicą tak ścisłą, że przesłano go jedynie do Sokoła i jego przełożonego, dyrektora Wywiadu Narodowego – już w pierwszych trzech akapitach stawiał sprawę jasno: druzgocący atak będzie miał wpływ na cały zachodni świat, lecz bezpośrednim celem będzie Ameryka.

Dwaj zaniepokojeni wodzowie natychmiast zaprzęgli do pracy wszelkie dostępne aktywa ogromnej sieci wywiadowczej Stanów Zjednoczonych – armii liczącej dziewięćset tysięcy ludzi i ponad dwóch tysięcy organizacji rządowych, z których około trzydziestu nie figuruje w żadnych rejestrach – z zadaniem odkrycia szczegółów tego, co na razie jawiło się jako bezkształtny, ledwie zarysowany plan. Obaj wiedzieli, że trzeba znaleźć więcej świeczek.

Następnego dnia mało znaczący współpracownik służb USA w Afganistanie otrzymał zaszyfrowaną telefoniczną wiadomość: miał uważnie nasłuchiwać wszelkich sygnałów.

Ów mężczyzna, Afgańczyk po pięćdziesiątce, w pracy noszący poplamiony kombinezon, był jednym z kilkuset wolnych strzelców współpracujących lokalnie z CIA. Na co dzień pracował jako technik klimatyzacji i jeździł do klientów mobilnym warsztatem, poobijaną ciężarówką z napędem na cztery koła. Napis na budzie powtórzony w trzech językach – paszto, dari i angielskim – głosił, że Doktor Klima uleczy każdą klimatyzację w dowolnym samochodzie, dowolnego producenta, w dowolnym miejscu. Na całym pograniczu afgańsko-irańsko-pakistańskim nie było lepszego speca od doraźnych napraw, więc od dwudziestu pięciu lat zarabiał na życie, kursując między miasteczkami i wioskami tego regionu. Znał z imienia większość miejscowych urzędników i żołnierzy służb granicznych trzech państw, którzy przepuszczali go bez zbędnych formalności, bo od czasu do czasu za darmo nabijał freonem układy klimatyzacji w ich samochodach, dokonując przy okazji drobnych napraw.

Jego specjalnością było sprowadzanie niedostępnych części i choć żaden z jego klientów nie miał pojęcia – i nie pytał – jak to możliwe, ów talent nie był cudem, lecz skutkiem prostego układu: to CIA co miesiąc dostarczała ze Stanów do jego kabulskiego magazynu wszystko, czego potrzebował. Zwerbowanie go i zapewnienie mu warunków do prowadzenia dobrze prosperującego biznesu było natchnionym pomysłem, na który wpadł Sokół, gdy przed laty kierował Stacją Kabul.

„Trzeba go ukryć na widoku; ten teren to istny piekarnik i każdy potrzebuje tam klimatyzacji”, powiedział swym współpracownikom. „Niech sobie siada przy ogniskach, pije herbatkę, jak Allah przykazał, i nasłuchuje”.

I tak właśnie było: w ciągu lat technik przekazał swym mocodawcom setki plotek i strzępów danych wywiadowczych, a teraz opiekun ze Stacji Kabul poprosił go o szczególną uwagę. Być może zignorowałby ten apel – uważał, że Agencja często śle „pilne” dyrektywy tylko po to, żeby ludzie nie spali na służbie – gdyby nie to, że do wiadomości załączone było, po raz pierwszy od lat, ciepłe pozdrowienie od starego przyjaciela Sokoła. Czuł, że powinien zrobić wszystko, żeby pomóc.

Dziesięć dni później, gdy jak zwykle w nieznośnym smrodzie dolatującym z pobliskiej oczyszczalni ścieków pracował w swym magazynie na terenie parku przemysłowego na przedmieściu Kabulu i ładował do wozu najnowsze części sprowadzone dzięki uprzejmości CIA, ktoś zadzwonił, prosząc o pilną naprawę. Nie było w tym zgłoszeniu niczego nadzwyczajnego, zwłaszcza że telefonował człowiek, któremu technik naprawiał klimatyzację już parę razy w ciągu kilku lat. Klient, nieustanie podróżujący po okolicy, tym razem utknął w Iranie, w przygranicznej wioseczce opodal Zabolu, regionalnego ośrodka regularnie określanego przez Światową Organizację Zdrowia mało chlubnym mianem „najbardziej zanieczyszczonego miasta świata”.

W normalnych okolicznościach technik po prostu by odmówił – wioskę dzieliło od Kabulu ponad tysiąc kilometrów, a żadnych innych zgłoszeń z tamtej okolicy nie było. Co więcej, zamierzał odpocząć kilka dni w stolicy, zanim znowu wyruszy w trasę. Nie podniecała go też myśl o dławiącym powietrzu Zabolu, którym ciężko było oddychać… ale ów klient od dawna go intrygował. Rodowity Afgańczyk, małomówny, wiecznie w drodze, dawniej jeździł taksówką w Kabulu, lecz teraz mieszkał w Iranie i najwyraźniej nie parał się żadną pracą, a przynajmniej nigdy nie wspomniał ani słowem o sprawach zawodowych. Być może zadziałała intuicja zrodzona z ćwierćwiecza kontaktów z tajnymi służbami, a może po prostu chciwość – tak czy inaczej, technik postanowił przyjąć zlecenie. Stacja Kabul dobrze płaciła za informacje, a z wiadomości od Sokoła jasno wynikało, że w tej chwili jest na nie wielki popyt.

Późnym popołudniem, w palących promieniach słońca, przekroczył granicę z Iranem. Jechał prawie bez wytchnienia i dobę później dotarł do wioski. Trudno było nie zauważyć głównej przyczyny zanieczyszczenia w tych stronach: porywisty wiatr niósł chmury brązowego pyłu. Chcąc uniknąć tej lokalnej atrakcji, umówili się na spotkanie w zacisznym kącie u podnóża wysokich murów meczetu, ale na nic się to nie zdało. Wiatr był gwałtowniejszy niż zwykle, co chwilę zmieniał kierunek, porywając dym z palenisk w walących się domach. W tym duszącym koktajlu ludzie spieszący zaułkami przypominali duchy to pojawiające się, to niknące w tumanach pyłu.

W popołudniowym półmroku wóz pełzł z włączonymi światłami wzdłuż ściany meczetu, aż wreszcie przystanął obok unieruchomionego nissana patrol z napędem na cztery koła. Kierowca natychmiast wysiadł z terenówki, podbiegł do tylnych drzwi ciężarówki, otworzył je energicznym ruchem i wskoczył do środka. Był przystojnym, trzydziestoparoletnim mężczyzną o skórze w odcieniu starej rzeźby z brązu, spieczonej słońcem i wysmaganej wiatrem. Technik uśmiechnął się doń krzywo, jak to miał w zwyczaju, po czym wskazał palcem apokaliptyczny pejzaż za przednią szybą.

– Na Allaha… – mruknął po persku, kręcąc głową.

Podniósłszy się z fotela kierowcy, przeszedł na pakę ciężarówki, gdzie wśród skrzynek z częściami zamiennymi stały łóżko i kilka krzeseł. Sięgnął po dwie filiżanki i uruchomił mały palnik gazowy. Czekając na herbatę, skinął głową w stronę nissana.

– Znowu problem ze sprężarką? – spytał.

– To już przeszłość – odpowiedział klient, stojąc w półcieniu w głębi budy. – Parę miesięcy temu się obluzowała i musiałem ją wyjąć do naprawy.

– Więc o co chodzi tym razem?

– O to – odpowiedział przybysz, unosząc w palcach skrawek papieru zadrukowany dwiema linijkami angielskich słów i cyfr.

Technik nie musiał przyglądać się zbyt uważnie.

– Gdy wymontowałem sprężarkę, zobaczyłem to na odwrocie obudowy – wyjaśnił klient. – Zdaje się, że ktoś zapomniał usunąć. – Choć wcale nie było takiej potrzeby, podsunął papierek niemal pod nos rozmówcy.

Technik wiedział doskonale, co to jest: naklejka z numerem części, symbolem identyfikacyjnym i danymi adresowymi. Centralna Agencja Wywiadowcza była przecież zbiurokratyzowaną instytucją rządową i każdy element wysyłany poza granice Stanów Zjednoczonych musiał być skatalogowany i opisany. To zaś oznaczało, że technik był zmuszony usuwać naklejki ze wszystkich części, które docierały do jego warsztatu. Tak mu się przynajmniej wydawało. Od razu wiedział, że numer i symbol identyfikacyjny nie stanowią problemu; były nim dane adresowe, z których wynikało, że część nabyto na zlecenie „zast. dyr. Langley” dla Stacji Kabul, a końcowym odbiorcą był „Kontakt Lokalny 11789”.

Technik opowiadał mi później, gdy składałem w całość elementy tej historii, że słuchając bulgotania wody w czajniku, zastanawiał się, czy skoczyć po stary rewolwer Smith & Wesson leżący na fotelu pasażera, ale porzucił tę myśl. Był przekonany, że prawa dłoń klienta – niewidoczna, ukryta w cieniu – zaciska się na kolbie broni.

Choć był bliski paniki, przyszła mu do głowy nagła, błyskotliwa myśl: gdyby chodziło o rozliczenie za to, że został zdemaskowany, już by nie żył. Jednocześnie nie widział powodu, by ratować się kłamstwami.

– Coś trzeba jeść – rzekł, wzruszając ramionami.

– Dobrze znasz tych Amerykanów? – spytał klient.

– Dość dobrze.

– Kontaktujesz się bezpośrednio ze szpiegami czy przez miejscowego pośrednika?

– Bezpośrednio – odparł technik.

Jego rozmówca uniósł wyżej prawą rękę, rzeczywiście zaciśniętą na kolbie rugera GP100. Skierował lufę ku kuchence i czajnikowi z wrzącą wodą. Roztrzęsiony technik zabrał się do parzenia herbaty.

Klient nie spuszczał z niego oczu.

– Przez te parę lat spotkaliśmy się w co najmniej sześciu miejscach. Jak sądzisz, czym się zajmuję?

Technik bezradnie rozłożył ręce.

– Nigdy nie miałeś towarzystwa, więc myślałem, że na pewno nie trudnisz się przerzucaniem ludzi przez granicę. Doszedłem do wniosku, że szmuglujesz złoto albo tytoń, choć do tego przydałby ci się większy samochód.

Klient pokiwał głową, ale nie zamierzał tracić czasu na potwierdzanie lub obalanie tych teorii.

– Wiesz, ile kosztował Amerykanów jedenasty września? – zapytał.

Technik odstawił czajnik i obrócił się ku niemu tak zaskoczony, że nawet dłonie przestały mu drżeć.

– Ile?

– Same budynki, bliźniacze wieże, wyceniono na sześćdziesiąt dwa miliardy dolarów. Kolejny miliard kosztowało oczyszczenie placu.

– To ciekawe – mruknął technik, nie mając pojęcia, dokąd zmierza ta rozmowa.

– Ciekawe – powtórzył klient. – Aż człowiek się zastanawia, ile byliby gotowi zapłacić, żeby tego uniknąć, nie? Albo żeby uniknąć czegoś podobnego.

Technik pochylił się znowu nad filiżankami. Co właściwie proponował mu ten człowiek? Coraz mocniej biło mu serce, ale nie był pewny, czy ze strachu, czy z chciwości.

Przypomniał sobie o zaszyfrowanej wiadomości ze Stacji Kabul i pozdrowieniach od Sokoła. Czyżby mężczyzna z terenowym nissanem wiedział o czymś ważnym? Czy dotarły doń szepty niesione wiatrem, które tak interesowały CIA? A może nawet coś więcej niż szepty.

– Przypuszczam, że zapłaciliby mnóstwo – odrzekł ostrożnie.

– Też tak myślę – zgodził się klient. – Pytałem, czy wiesz, czym się zajmuję – dodał, ale nie zaczekał na odpowiedź. – Jestem kurierem.

– Kurierem? – zdziwił się technik, nie bardzo wiedząc, co o tym myśleć. – Czyim?

– No, na pewno nie FedEksu – odparł klient.

===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

6

Budując swą organizację, dowódcy Armii Czystych podjęli pewną kluczową decyzję. Byli świadomi – wbrew deklaracjom producentów – że nie istnieje ani taki telefon, ani szyfrowana aplikacja, których cywil mógłby używać w całkowicie bezpieczny sposób.

Mieli rację. Nie ma na rynku urządzeń czy programów, do których spece Agencji Bezpieczeństwa Narodowego nie potrafiliby się włamać, gdyby stawka była odpowiednio wysoka. Dlatego też postanowili, że najbezpieczniej będzie korzystać z usług kurierów, i tym samym, być może nieświadomie, wpisali się w powszechny trend: świat tajnych służb odchodził od elektroniki, ponieważ papieru nie da się zhakować, a doręczenia podsłuchać.

Dowódcy Armii wybrali więc i przeszkolili grupę zaufanych, dyskretnych posłańców, którzy mieli dostarczać dobrze ukryte dokumenty lub przekazywać ustne wiadomości operatorom, dostawcom i sponsorom. Był jednak i taki aspekt tego systemu, którego nie przewidzieli: im bardziej ambitne plany, im więcej warte tajemnice, tym większa pokusa, by je sprzedać.

I właśnie to sprawiło, że jeden z kurierów – ojciec dwóch dziewczynek i były taksówkarz, który miał już serdecznie dosyć surowej egzystencji wśród fundamentalistów i był coraz bardziej rozczarowany ich retoryką, a dostrzegł szansę na odmianę losu rodziny i gotów był zaryzykować życie, by ją wykorzystać – siedział teraz w ciężarówce, gdzieś w smaganym wiatrem i zapomnianym przez Boga zakątku Iranu, rozmawiając z afgańskim technikiem klimatyzacji, którego Allah – subhanahu wa ta’ala, niech będzie uwielbiony, wywyższony – ujawnił przed nim jako tajnego współpracownika amerykańskiego wywiadu.

Kurier był amatorem w świecie szpiegów, lecz to nie oznaczało, że nie znał jednej z jego fundamentalnych zasad: tajemnica może być warta majątek, lecz jeśli chcesz na niej zarobić, musisz wyprzedzić konkurentów. Ryzyko, że ktoś inny będzie pierwszy, rosło z każdym dniem.

– Trzy tygodnie temu ludzie zaczęli zadawać pytania – odezwał się. – Zaczęły się szeptane rozmowy i tak wyciekły informacje o tym, co jest planowane. To dlatego, gdy zadzwoniłem, powiedziałem, że sprawa jest pilna. Amerykanie sami mogą coś wywęszyć albo ktoś inny do nich dotrze, a wtedy nici ze sprzedaży.

– Ze sprzedaży? Chcesz sprzedać Amerykanom informacje, które posiadasz? – upewnił się technik. Dla niego nie była to żadna sztuka; od lat żył z handlu okruchami danych. Ten człowiek był jednak kurierem, a to oznaczało, że znał tajemnice znacznie większej wagi, zatem i o wiele cenniejsze.

– Nie wiem, jakie informacje masz na sprzedaż – powiedział, nalewając herbatę – ale ile chciałbyś za nie dostać?

– Dwadzieścia dla mnie. Pięć dla ciebie – odparł klient.

Technik znieruchomiał z czajnikiem w dłoni i spojrzał w oczy swemu gościowi.

– Milionów? – spytał. – Dolarów amerykańskich?

– Jedenasty września kosztował znacznie więcej. To dla nich prawdziwa gratka – zauważył kurier. – Zażądam też amerykańskich paszportów, nowej tożsamości, domu… nowego życia.

– I dwudziestu pięciu milionów dolarów? – powtórzył wciąż zdumiony technik. – Nowego życia… ale gdzie?

Kurier uśmiechnął się łagodnie.

– Gdzieś, gdzie przede wszystkim nie potrzeba klimatyzacji. W miejscu z widokiem na wodę. Gdzieś, gdzie pada deszcz – odpowiedział. – Oglądałem już mapę… Może Oregon albo Maine. A ty?

Technik pokręcił głową. Nigdy dotąd nie rozmyślał ani o życiu na Zachodzie, ani o posiadaniu pięciu milionów dolarów, więc nie miał gotowej odpowiedzi.

– Co miałbym dla ciebie zrobić? – spytał.

– Przekaż wiadomość swojemu opiekunowi. Zapytaj go, czy chce kupić to, co mam na sprzedaż.

– Ja ich znam – odparł bez entuzjazmu technik. – Zawsze wietrzą podstęp, domagają się dowodów, weryfikacji. A ja nawet nie wiem, jak się naprawdę nazywasz. Co mam im powiedzieć? Że spotkałem w Iranie faceta imieniem Mohammad, który chciałby dostać dwadzieścia milionów dolarów?

Kurier z uśmiechem pokręcił głową.

– Powiedz im, że mam informacje o sprawie, którą ich szefowie nazwaliby ewenementem.

– Czym? – wpadł mu w słowo technik.

– Twój kontakt zrozumie. Powiedz mu, że jestem zaufanym kurierem Armii Czystych i mam rozległą wiedzę o jej planach i przywódcach.

Armia Czystych? Ta nazwa coś mu mówiła. Słyszał niewiele, ale wiedział, że to ludzie, których należy się bać. Lecz z drugiej strony, czy mógł się spodziewać czegoś innego, skoro w grę wchodziło pięć milionów dolarów?

– Ludzie CIA będą się od ciebie domagali danych, szczegółów, Allah wie czego – ciągnął kurier. – Ale posłuchaj: to ja kontroluję sytuację, nie oni. Podam ci moje warunki. Słuchasz czy nie?

– Przepraszam. – Technik wrócił do rzeczywistości. – Myślałem o Las Vegas. Chciałbym je zobaczyć.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

7

Na wypadek gdyby ktoś ich obserwował, technik spędził godzinę na zewnątrz, „naprawiając” klimatyzację w nissanie wśród gwałtownych podmuchów wiatru. Gdy skończył, odprowadził wzrokiem kuriera odjeżdżającego w mrok, a potem przespał się dwie godziny w budzie ciężarówki i w stanie nadzwyczajnego podniecenia wyruszył w długą drogę powrotną do swego warsztatu opodal oczyszczalni ścieków.

Gdy już zaciągnął za sobą ciężką stalową roletę, usiadł do komputera, zalogował się do Darknetu przez przeglądarkę TOR i otworzył popularny biuletyn dżihadystów.

Przedstawiając się jako ubogi, acz pobożny Afgańczyk w średnim wieku, zamieścił ogłoszenie długie na cztery linijki, pełne błędów ortograficznych i gramatycznych. Wyraził w nim tyleż proste, ile beznadziejne życzenie: szukał znacznie młodszej żony, która chciałaby z nim zamieszkać w małej wiosce opodal Hindukuszu. Przez lata zamieścił wiele podobnych ogłoszeń matrymonialnych i doskonale wiedział, że wśród kilkudziesięciu tysięcy użytkowników biuletynu jak zwykle znajdzie się liczna grupa takich, którzy będą go obrażać w komentarzach. Nawet w półświatku islamistów Internet jest siedliskiem nienawiści, lecz technik niezbyt się tym przejmował, albowiem wiedział coś, o czym nie mieli pojęcia ci, którzy z niego szydzili: prawdziwi właściciele tego zakątka sieci świetnie się kamuflowali, a faktycznymi administratorami byli spece z CIA.

Agencja założyła ten serwis w odmętach Darknetu, by monitorować działalność dżihadystów i zbierać możliwie najwięcej informacji o jego użytkownikach, ale także po to, by poprzez biuletyny współpracownicy terenowi mogli komunikować swym opiekunom, że proszą o kontakt albo wsparcie. Prawdziwa wiadomość od technika była zakodowana w błędach ortograficznych i gramatycznych. Starannie zaplanowana kombinacja pomyłek oznaczała tym razem prośbę o pilne spotkanie.

Jak zwykle pod ogłoszeniem pojawiły się obraźliwe komentarze, ale tylko jeden z nich naprawdę się liczył. Zamieścił go dżihadysta o pseudonimie AK-47 i awatarze przedstawiającym płonącą flagę Stanów Zjednoczonych. W rzeczywistości konto obsługiwał człowiek CIA ze Stacji Kabul. W drwiących podpowiedziach, gdzie technik mógłby znaleźć lub kupić sobie żonę, zaszyfrowana była informacja o czasie i miejscu spotkania z przedstawicielem Agencji.

Trzydzieści sześć godzin później jedna z niczym się niewyróżniających, lecz dyskretnie opancerzonych toyot land cruiser należących do amerykańskiej placówki wywiadowczej minęła zabudowania oczyszczalni ścieków i wjechała na teren zaniedbanej strefy przemysłowej na południowym krańcu Kabulu.

CIA nieprzypadkowo wybrała to miejsce na siedzibę warsztatu technika klimatyzacji. Gdy wiało z północy, a tak było przez większą część roku, smród był tam prawie nie do wytrzymania i właśnie dlatego trudno było o bardziej ustronną lokalizację. Robotnicy biegiem pokonywali dystans od samochodów do klimatyzowanych hal, w których pracowali. Nawet palacze nie zbierali się w cieniu pod ścianami budynków. Od lat nie widziano tam choćby jednego przechodnia, który zdecydowałby się wejść za bramę.

Toyota manewrowała między stertami beczek po ropie, by wreszcie zaparkować przed budynkiem w najdalszej części placu. Kierowca, czterdziestoparoletni Amerykanin afgańskiego pochodzenia i zaufany pracownik Stacji, nacisnął klakson i natychmiast uniosła się roleta garażu. Dopiero gdy na powrót opadła, pasażer siedzący na tylnej kanapie, niemal niewidoczny za przyciemnianymi szybami i dodatkowo noszący kefiję zakrywającą mu całą twarz z wyjątkiem oczu, zdecydował się wysiąść.

Niespiesznie odwinął chustę. Był przystojnym mężczyzną tuż po czterdziestce, o przenikliwych szarych oczach i szczęce z dwudniowym zarostem. Pochodził z Teksasu i nazywał się Chris Halvorsen. Pracował dla CIA na stanowisku szefa Stacji Kabul. Przeciągnął się – miejscowe drogi były zabójcze dla kręgosłupa – odsłaniając przy okazji kaburę na biodrze, pod dżinsową kurtką. Uśmiechnął się przyjaźnie na widok nadchodzącego technika.

Właściciel warsztatu zbliżał się szybkim krokiem, choć jak zwykle lekko powłóczył nogami. Splatał też nerwowo palce, choć nie miało to nic wspólnego ze strachem. Halvorsen wiedział z doświadczenia, że prośba o pilne spotkanie i liczba zawartych w niej wykrzykników znaczyły mniej niż te raz po raz splatane i rozplatane dłonie. Technik miał coś ważnego do zakomunikowania i oczyma wyobraźni widział już wypłatę.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

8

Jedenaście minut po tym, jak uniosła się roleta warsztatu, Chris Halvorsen już zbierał się do odjazdu.

Wcześniej szef Stacji Kabul mocno uścisnął dłoń swego rozentuzjazmowanego agenta i odmówiwszy herbaty, ruszył za nim tam, gdzie zwykle odbierał meldunki: ku dwóm brudnym fotelom w kącie hali, obok trzech hałaśliwych generatorów, przez które podsłuchiwanie było zwyczajnie niemożliwe. Mimo to nachylili się ku sobie i rozmawiali niemal szeptem. Halvorsen trzykrotnie życzył sobie powtórzenia słowo w słowo wymiany zdań z kurierem, by wydobyć i zapamiętać każdy szczegół. Gdy uznał, że niczego więcej się nie dowie, natychmiast zmienił plan: zwykle przeciągał te wizyty do ponad godziny, by stworzyć wrażenie, że w jego toyocie naprawdę dokonywano naprawy, ale nie tym razem.

Zawołał kierowcę, zawinął kefiję wokół twarzy, wsiadł do samochodu i kazał się natychmiast wieźć do Bazy Sił Powietrznych Bagram, gdzie daleko za ochronnym ogrodzeniem miała swą siedzibę Stacja Kabul. Najpilniej strzeżoną częścią tego odpornego nawet na bombardowanie kompleksu wywiadowczego była STREFA BURZA. Zamknięty w jej wyłożonych ołowiem ścianach i zasłuchany w cichą pracę generatorów szumu Chris Halvorsen – który kilka miesięcy później miał zostać schwytany, poddany torturom i stracony w Syrii – mógł wreszcie nawiązać łączność z Sokołem i zdać mu relację z tego, co wydarzyło się w wiosce opodal Zabolu.

Według rejestru Agencji dyrektor CIA podniósł słuchawkę o 10.43 czasu waszyngtońskiego. Dwadzieścia osiem minut później stał już w sali konferencyjnej przylegającej do jego gabinetu na siódmym piętrze i przeglądał notatki w laptopie, by bezbłędnie streścić sprawę swym najbliższym i najwyższym rangą współpracownikom.

– Kurier, jeśli ten człowiek rzeczywiście nim jest, stawia nam warunki – powiedział Sokół. – To zrozumiałe. Jeżeli to, co mówi, jest prawdą, musi być śmiertelnie przerażony. Twierdzi, że nie zapisze żadnych informacji ani na papierze, ani na pendrivie, bo się boi, że wpadną w niepowołane ręce, a to oznaczałoby koniec nie tylko dla niego, ale najprawdopodobniej także dla jego rodziny. Z jego ust prosto do czyjegoś ucha: to jedyna forma kontaktu, którą sobie wyobraża – ciągnął. – To oznacza, że trzeba zorganizować spotkanie, ale on od razu zapowiedział pośrednikowi, że nie zamierza wzbudzać podejrzeń, zmieniając trasy swoich podróży. Spotkanie musi się więc odbyć na jego terenie, w miejscu, które nie tylko zna, ale i uważa za bezpieczne. – Dyrektor wzruszył ramionami, rozglądając się po sali. – Twierdzi, że te warunki nie podlegają negocjacji. Jest gotów zrezygnować, jeśli ich nie spełnimy.

Gdy Sokół umilkł, w sali na krótką chwilę zapadła głęboka cisza. Przerwał ją Bill „Buster” Glover, jeden z zastępców dyrektora Agencji, jegomość po pięćdziesiątce dziwnie przywodzący na myśl niezaścielone łóżko: był solidnie zbudowany, miał burzę włosów, na piersi zmiętą koszulę, a na twarzy wyraz permanentnego zaniepokojenia.

– Powiedział, że chodzi o ewenement, ale nie podał żadnych bliższych informacji? – spytał.

– Żadnych – potwierdził Sokół. – Próbuje nam coś sprzedać, więc niczego nie odda za darmo. Oczywiście zakładam, że coś wie.

– Ile chce? – indagował Buster. – Za te informacje?

Sokół powiódł wzrokiem po twarzach swoich ludzi, zanim odpowiedział:

– Dwadzieścia milionów dla siebie, pięć dla pośrednika oraz standardowe dodatki: paszport, bezpieczna ewakuacja… – Nie dokończył.

– Ile?! – zawołał ktoś wyraźnie zszokowany z końca długiego stołu.

Nikt więcej się nie odezwał, ale wydawało się, że wyraził on myśli wszystkich obecnych.

– Wielkie nieba – dorzuciła po chwili kobieta siedząca nieco bliżej. – Dwadzieścia pięć milionów, szefie? Brzmi to jak przekręt stulecia, przynajmniej na naszym podwórku.

– Być może – zgodził się Sokół, a inni pokiwali głowami. Jeżeli istnieje jakaś niepodważalna prawda o szpiegowskim światku, to właśnie taka: jest on pełen oszustów, fałszerzy, kłamców, fantastów i podwójnych agentów. – Ale możliwe też, że powie nam prawdę – dodał łagodnie.

– Chyba nie zamierzasz mu zapłacić? – zapytał mężczyzna z końca stołu, tym razem z nutą gniewu w głosie.

– Przed jedenastym września nie przyszłoby mi to do głowy, ale jedenasty września się wydarzył, więc nie mogę ignorować takich sytuacji – odparł Sokół. – W takim świecie żyjemy, Jim.

– Nie… nie – wymamrotał tamten, kręcąc głową, a cztery czy pięć osób popierało jego stanowisko.

Chwilę później w sali rozgorzała już gorąca dyskusja. Zwolennicy zaangażowania Agencji w sprawę byli w mniejszości, co próbowali kompensować, podnosząc głos, więc z każdą sekundą było coraz głośniej.

– Dobra, dobra! – zawołał ostro Buster, domagając się uwagi. Wstał i wepchnął w spodnie skraj wymiętej koszuli. W sali zapadła cisza. – Przygotujmy dokument.

– Jaki dokument? – spytał agresywnie Jim. Był postawnym typem o twarzy usianej kraterami jak prowincjonalna droga, ale także bystrym człowiekiem – najmłodszym szefem pionu analiz w dziejach Agencji – i najwyraźniej zamierzał obstawać przy swoim.

– Dokument, który następnie wszyscy podpiszemy – odparł Buster.

– Nie mam pojęcia, o czym mówisz.

– Buster mówi o tym – wtrącił Sokół – że sporządzimy krótką notę na temat tego, kto jest za pociągnięciem tej sprawy dalej, bez względu na koszty, a kto przeciwko. I podpiszą ją wszyscy obecni.

– Dlaczego? – spytała ta sama kobieta, która wcześniej sugerowała przekręt.

– Szkoda czasu – odparł Sokół. – Po jedenastym września komisja śledcza miała problemy z ustaleniem, kto popierał rozmaite działania służb, a kto był im przeciwny. Wszyscy chowali głowę w piasek. My, jeśli ewenement rzeczywiście się wydarzy, nie będziemy mieli tego problemu. Pokażemy dokument, który jasno przedstawi nasze poglądy.

Nikt się nie odezwał.

– Dobra, kto jest za? – rzucił wreszcie Buster.

Nadal cisza.

– Sprawa od razu wygląda inaczej, gdy przestaje być czystą teorią – zauważył Sokół. – Gdy trzeba wciągnąć flagę na maszt i ruszyć w bój.

Jego ludzie, wyraźnie spokojniejsi, pokiwali głowami. Wiedzieli, że to prawda. Dyrektor pochylił się nad laptopem; sala znowu należała do niego.

– Czy możemy teraz obiektywnie zastanowić się nad sprawą? Jeśli chcecie znać moje zdanie, to warunki stawiane przez domniemanego kuriera tylko umacniają jego wiarygodność. Zachowuje się dokładnie tak, jak powinien się zachowywać człowiek, który rozpoczyna najniebezpieczniejszą grę.

– Kwota to potwierdza – dorzucił Buster. – Stawiając takie żądania, musi przecież wiedzieć, że prześwietlimy go na wylot. Co oznacza, że jest bardzo pewny siebie. Albo stuknięty – dodał z uśmiechem.

– To co robimy? – spytał Jim już bardziej pojednawczym tonem. – Żądamy jakiegoś dowodu?

– Owszem – przytaknął Sokół. – Zasygnalizujemy, że dalsze negocjacje zależą od tego, czy wykaże się dobrą wolą. Niech udowodni, że naprawdę należy do Armii Czystych i nie próbuje tylko z nami pogrywać.

Zebrani pokiwali głowami. Mogli się odprężyć, bo ciężar wykazania się spoczywał teraz na kurierze. Spotkanie dobiegło końca.

Buster podniósł z podłogi wytartą marynarkę i podszedł do Sokoła.

– Dwadzieścia pięć milionów? Jezu, w jakim świecie my żyjemy?

– W świecie stworzonym przez jedenastego września – odrzekł szef.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

9

Wiadomość, którą Langley wysłało tego popołudnia do Stacji Kabul, dotarła najpierw do Chrisa Halvorsena, następnie do warsztatu speca od klimatyzacji, a potem na drugą stronę granicy irańskiej. Na niewielkim bazarze w miasteczku odległym o dwieście mil na południe od miejsca poprzedniego spotkania została wyszeptana wprost do ucha kuriera. CIA domaga się dowodu.

Bazar był nieprzyjemnym królestwem pieniądza, popularnym wśród przemytników i sępów żerujących na nigdy niewysychającym strumieniu uchodźców marzących o życiu w Teheranie. Siedząc na tyłach opuszczonej herbaciarni, kurier przyznał technikowi, że spodziewał się takiej reakcji Amerykanów. Rozmawiali jeszcze kilka minut, a potem razem podeszli do nissana. Upewnili się, że nikt ich nie obserwuje, i chwilę później technik oddalił się, niosąc w kieszeni pewien drobiazg. Bez żadnych problemów wywiózł go z pogranicza, a gdy dotarł do swego warsztatu, przekazał Chrisowi Halvorsenowi. W siedzibie Stacji Kabul kluczową część owego drobiazgu – skrawek cieniutkiego papieru wielkości wizytówki – zapakowano w stalową skrzynkę i wyprawiono samolotem do Langley.

Stamtąd zaś mocno przycięte, nieostre zdjęcie trafiło do siedziby Agencji Bezpieczeństwa Narodowego w Marylandzie, gdzie analitycy, wspierani przez ekspertów od obróbki obrazu, zdołali odczytać zeń całkiem cenne informacje. Mając dowód ze strony kuriera oraz wynik jego analizy w dłoni, Sokół ponownie zwołał spotkanie zespołu doradczego. I choć informacje ze zdjęcia o niczym nie przesądzały, uznano je za wystarczająco przekonujące. Sokół i jego ludzie stwierdzili, że sprawę tak zwanego kuriera trzeba pociągnąć dalej.

Cztery godziny po tym, jak na siódmym piętrze zapadła decyzja o spotkaniu na terytorium Iranu, w miejscu i czasie wyznaczonym przez kuriera, planiści odpowiedzialni za przygotowanie tej akcji doszli do wniosku, że samotny szpieg poruszający się pieszo będzie miał największe szanse, by przeniknąć do Regionu Niedostępnego.

W mroku niedzielnego przedświtu, o 3.22, ledwie kilka minut po tym, jak Sokół podpisał tak zwany Formularz B1706, czyli rozkaz inicjujący tajną operację, zadzwonił szyfrowany telefon leżący na stoliku przy moim łóżku. Chwyciłem słuchawkę, trąc sennie oczy, i w tej samej chwili zorientowałem się, że sygnał umilkł. Wiedziałem, co to oznacza.

Spojrzałem na listę nieodebranych połączeń i zobaczyłem znajomy numer, pod który mogłem zadzwonić, choć nikt po drugiej stronie nigdy nie podniósłby słuchawki. W świecie, w którym żyłem, sam numer telefonu stanowił zakodowaną wiadomość.

Samochód był już w drodze. Ruszałem do akcji.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

10

O czwartej nad ranem siedziałem na tylnej kanapie niczym niewyróżniającego się SUV-a. Moja prawa dłoń spoczywała na chłodnej stalowej ściance walizeczki, którą mi dostarczono.

Był to najnowocześniejszy model tego, co w moim środowisku nazywa się lock-bag. W milczeniu policzyłem do siedmiu, pozwalając, by czujniki ukryte pod metalową płytą odczytały parametry biometryczne z mojej ręki. Gdy ją cofnąłem, system, najwyraźniej przeprowadziwszy skuteczną identyfikację, odblokował sprężynowy mechanizm i wieko się uniosło. Miałem przed sobą specjalnie zaprojektowany laptop, a na ekranie otwarty był już plik o nazwie „Kurier/Pogranicze”. Mniej więcej wiedziałem, dokąd zostanę przerzucony, a myśl ta sprawiła, że poczułem lodowaty chłód na kręgosłupie. Iran. Zdecydowanie najbardziej niebezpieczny ze wszystkich Regionów Niedostępnych. Nie było mi przyjemnie, gdy zagłębiłem się w treść dokumentu.

Gdy mijaliśmy wartownię kompleksu w Langley, stalowy laptop był już zamknięty i spoczywał na kolanach funkcjonariusza ochrony siedzącego na przednim fotelu, a ja spoglądałem przez okno. W chłodnym nocnym powietrzu drzewa były boleśnie wyraźne. Na niebie – jak na zawołanie – wisiał srebrny półksiężyc. Nie mogłem sobie wymarzyć piękniejszej nocy, by rozpocząć to, co miało się okazać paskudną kabałą.

Minęliśmy kolejne dwa posterunki, zanim znaleźliśmy się w strefie najściślej chronionej, a konkretnie w przestronnym pomieszczeniu pod Bąblem, czyli głównym audytorium siedziby CIA. W podziemnym holu, gdy już zdałem ostatnie zbędne przedmioty – telefon, zegarek oraz pasek ze sprzączką – kazano mi wejść do rozpraszającego wstecznie skanera rentgenowskiego. Chwilę później oficer wskazał mi drogę do najlepiej zabezpieczonych sal konferencyjnych.

Szedłem pustymi korytarzami w asyście dwóch ochroniarzy, słuchając pomruku generatorów szumu, które uniemożliwiały użycie urządzeń podsłuchowych, aż zatrzymałem się przed solidnymi drzwiami. Przesunąłem przepustkę przed czujnikiem kolejnego skanera i zaczekałem, aż oprogramowanie do rozpoznawania twarzy potwierdzi moją tożsamość. Drzwi rozsunęły się cicho.

Rozległe pomieszczenie, do którego wkroczyłem, na co dzień wyglądało raczej nieciekawie, lecz na tę okazję zamieniono je w stanowisko dowodzenia. Eksperci od analizy obrazu pracowali na komputerach w kącie sali, a ze skrytek w suficie wysunięto monitory wysokiej rozdzielczości, ułożone tak, że przypominały wygięty ekran z kina IMAX. Pośrodku tej elektronicznej areny przy długim stole konferencyjnym pracowali analitycy wywiadu odpowiedzialni za rozpoznanie irańskiego pogranicza, komplet planistów przygotowujących misję, a także większość mózgowców z siódmego piętra. Sokół, niczym dyrektor czterdziestoosobowego cyrku, zajął miejsce u szczytu stołu. Skinął głową na powitanie i wskazał mi wolne krzesło przy końcu blatu.

– Zdążyłeś przeczytać raport w samochodzie? – spytał bez wstępu.

– Zakładam, że dostaliście dowód. Inaczej by mnie tu nie było.

Sokół podniósł niedużą szklaną płytkę z bocznego stolika i podał ją asystentowi, a ten – odprowadzany wzrokiem przez niemal wszystkich obecnych – przyniósł ją do mnie. Cieniutki, prostokątny papierek z ledwie widocznym obrazem został zabezpieczony dwiema płytkami supertwardego szkła, przez co przypominał próbkę materiału biologicznego. W skupieniu obejrzałem zdjęcie i uśmiechnąłem się. Dyrektor też wyglądał na rozbawionego.

– Świetna sztuczka. Używałeś jej, Sokół? W czasach, gdy jeszcze pracowałeś w terenie – sprecyzowałem.

– Aż taki stary nie jestem – odparł z udawaną urazą. – Ale czytałem o tym.

– Ja też.

Jedna ze starszych analityczek – kobieta po pięćdziesiątce, znana z upodobania do papierosów elektronicznych i cynicznych uwag – spojrzała na nas ze zdziwieniem.

– Nie rozumiem. O jaką sztuczkę chodzi? Robienie kiepskich zdjęć?

Sokół pokręcił głową.

– Chodzi o papier, na którym je wydrukowano, Margaret. Kurier musiał się postarać, żeby bezpiecznie wywieźć zdjęcie z pogranicza.

– Kawał ciekawej historii – mruknąłem. – Na pomysł wpadli partyzanci z francuskiego ruchu oporu, maquis, gdy walczyli z Niemcami…

– I dlatego zapytał, czy używałem tej sztuczki – wszedł mi w słowo Sokół. – Bezczelnie zasugerował, że pracowałem już w czterdziestym drugim.

Wszyscy parsknęli śmiechem.

– Ruch oporu miał problem – ciągnąłem – jak przekazywać tajne informacje między komórkami organizacji: współrzędne punktów zrzutu zaopatrzenia, daty i godziny spotkań, skoro wszędzie było pełno konfidentów gestapo. Francuzi, podobnie jak Irańczycy, uwielbiali palić papierosy, ale te fabryczne były w tym czasie drogie, więc większość partyzantów kupowała tytoń luzem i paliła skręty. Aż wreszcie ktoś wpadł na pomysł, żeby tajne wiadomości notować na wewnętrznej stronie papierosowej bibułki. Wystarczyło zrobić skręta, a w razie wpadki wyjąć go zza ucha i zapalić. Z każdym machem niszczyli fragment dowodu. – Pokazałem palcem papierek pod szkłem. – Nasz kurier albo pośrednik gdzieś o tym czytał lub sam wpadł na taki pomysł. Tak czy inaczej, użył skręta, żeby wywieźć dowód z irańskiego pogranicza. Co już wiemy o tym zdjęciu? – spytałem.

Sokół wskazał wielkie monitory. Odwróciłem się i z uznaniem pomyślałem o technikach z NSA oraz analitykach siedzących w kącie sali. Korzystając z potężnej mocy swych komputerów i ściśle tajnego oprogramowania, zdołali wręcz nieprawdopodobnie powiększyć i wyostrzyć obraz. Rozmazane postacie i bezkształtne cienie ze zdjęcia zmieniły się w tysiąc razy większą i całkiem wyraźną scenę. Podszedłem bliżej, by przyjrzeć się wioskowemu placowi otoczonemu domami z cegły z suszonego błota.

– Żadnych metadanych? – dopytałem, mając na myśli datę, godzinę i współrzędne geograficzne, które bywają automatycznie kodowane w zdjęciu.

– Jak się domyślasz po sztuczce z bibułką, on nie jest durniem – odparł Sokół.

– Widzę markizę nad placem, stół, który zaraz zostanie zastawiony, mężczyzn z rękami uniesionymi nad głową. Tańczą, a koza uwiązana do palika czeka na zarżnięcie. Co to za uroczystość? – spytałem. – Urodziny?

– Sądzimy, że wesele – odpowiedział Sokół. – Prawdopodobnie jeden z oficerów Armii Czystych żeni się z miejscową dziewczyną.

Przyjrzałem się bliżej mniej więcej dwudziestu mężczyznom widocznym na zdjęciu. Wszyscy stali plecami do obiektywu, w głębokim cieniu, a głowy niektórych specjalnie wycięto z kadru.

– Postarał się, jak widzę, żebyśmy nikogo nie rozpoznali.

– Nie daje nam niczego za darmo, ale żeby nas zachęcić do zakupu, przekazał pośrednikowi pewne informacje. Powiedział, że ten człowiek w fotelu pod markizą nazywany jest Emirem.

Przyjrzałem się mężczyźnie w białym stroju. Sądząc po sylwetce, młodość miał dawno za sobą, ale zdjęcie skadrowano tak, by jego twarz nie była widoczna.

– Sam tytuł niewiele oznacza, prawda? – zauważyłem. – Oni zawsze są samozwańcami.

– Zgadza się, ale każda organizacja terrorystyczna potrzebuje mesjasza – odrzekł Sokół. – W tym przypadku jest nim Emir. Przypuszczamy, że to uczony albo autorytet religijny. Zawsze proponuje najbardziej brutalną interpretację świętych tekstów. Zabić odszczepieńców, zabić niewiernych, zabić najeźdźców. Naucza o burzy, podjudza do walki, a sam nigdy nie był na wojnie…

– Nadawałby się do Pentagonu – wtrąciła Margaret.

– Sama walka i jej planowanie – ciągnął Sokół, nie zważając na śmiechy współpracowników – to jednak zawsze domena przywódcy wojskowego. To oni są najbardziej niebezpieczni. – Dyrektor podszedł do ekranu i wskazał palcem. – I tak właśnie dochodzimy do tego człowieka.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

11

Mężczyzna, którego wskazał Sokół, wyglądał na mocarza. Siedział półnagi plecami do obiektywu i czekając na rozpoczęcie zabawy, grał w karty z trzema towarzyszami.

Samo to było dość nietypowe: islam nie zachęca do takich rozrywek, ale też nie uznaje ich za haram, nieczyste. Hazard jest natomiast zabroniony i gdybyśmy zauważyli, że grają na pieniądze, moglibyśmy od razu rozejść się do domów – fotografia byłaby fałszywką. Tak jednak nie było.

– Kto to jest? – spytałem.

– Kurier powiedział naszemu pośrednikowi, że to dowódca wojskowy, podobno ich naczelny strateg, wyjątkowo inteligentny i podobnie okrutny – wyjaśnił Sokół. – Z drugiej strony, właśnie tego rodzaju informacji należało oczekiwać od kogoś, kto chce nam coś sprzedać. Uważamy jednak, że powiedział prawdę. – Dyrektor umilkł i rozejrzał się po sali, a mnie zaskoczyło to, jak w jednej chwili wydał się stary i znużony. – Jego zdaniem to Abu Muslim al-Tundra – dodał cicho.

Wszystkie oczy skierowały się na Sokoła, który spoglądał na postać gracza. Myśląc na głos, machinalnie tłumaczył sobie jego przydomek:

– Muzułmanin ze śniegów… ktoś z pustkowia… człowiek z ponurej zimy.

– Al-Tundra nie żyje – wtrąciłem, gdy tylko otrząsnąłem się z zaskoczenia. – Siły Powietrzne zrzuciły dwie pięćsetfuntowe bomby na dom w Iraku, w którym podobno się zadekował.

Sokół uśmiechnął się gorzko.

– Jak to Siły Powietrzne, nieprawdaż? Jak zauważył kiedyś słynny psycholog, gdy masz pod ręką jedynie młotek, wszystko zaczyna wyglądać jak gwóźdź.

– Po nalocie nie został ślad nawet po domu, nie mówiąc o próbkach DNA. Na Boga: tysiąc funtów materiału wybuchowego, żeby zabić jednego człowieka! Pentagon naturalnie odtrąbił skuteczną egzekucję. Nie miał wyboru. Przecież nikt nie przyzna, że dziesięciu cywilów, którzy znaleźli się tam przypadkowo, zginęło na darmo.

Ekipa śledcza, która dotarła na miejsce, nie znalazła ciała Al-Tundry, za to natknęła się na pozostałości czegoś, co mogło być tunelem. – Sokół rozejrzał się po sali. – I dlatego nie możemy wykluczyć, że wszedł frontowymi drzwiami, po czym od razu ulotnił się z domu. Nikt nie ma pewności. Albo zginął, albo daliśmy ciała. Kurier twierdzi, że to drugie.

– Skoro Al-Tundra żyje – wtrącił Buster – to nic dziwnego, że kurier żąda dwudziestu pięciu milionów. Najwyraźniej orientuje się w prawach rynku. A co ty o tym myślisz, Sokół?

– Czy żyje? – rzucił dyrektor. – Tego nie wiem. Brakuje nam faktów. Ale jeśli pytasz, co podpowiada mi intuicja, to powołam się na prawo Murphy’ego: jeśli coś może pójść źle, to na pewno pójdzie. Uważam, że to on.

W sali rozległy się nerwowe głosy. Powrót Al-Tundry oznaczałby poważne kłopoty. Wyobraźnią większości ludzi zawładnął Usama ibn Ladin, ale Al-Tundra bez wątpienia zapracował na poczesne miejsce w mrocznym panteonie terroryzmu.

Tak naprawdę, rzecz jasna, nie nazywał się Abu Muslim al-Tundra, ale nikt nie zdołał się dokopać do jego prawdziwego nazwiska. Podobnie jak Abu Bakr al-Baghdadi, az-Zarkawi, al-Londres, al-Brussels i cała banda innych, przyjął nom de guerre, gdy tylko został bojownikiem dżihadu w miejscu, które w Langley nazywano „kotłem”: gdzieś na przesiąkniętym krwią skrawku ziemi między Irakiem a Syrią. Pseudonim budził skojarzenia z mroźną północną krainą, więc wszyscy zakładali, że Al-Tundra pochodził z Rosji, ale nie istniały żadne dowody na poparcie tej tezy. Nikt – ani w CIA, ani w MI6, ani w Mosadzie – nie zdołał zebrać wiarygodnych danych na temat jego prawdziwej tożsamości. Nikt też spośród tysięcy agentów w terenie, miejscowych współpracowników i informatorów nigdy nie twierdził, że widział jego twarz.

Zawsze w kefiji i ciemnych okularach, maskował się na tyle skutecznie, że nie było mowy o tym, by metodą analizy rysów, za pomocą algorytmu biometrycznego czy choćby ręką artysty udało się sporządzić jego podobiznę. Spośród wszystkich prominentnych ukrywających się przywódców organizacji terrorystycznych na świecie Al-Tundra – muzułmanin z mroźnego pustkowia – miał najwięcej wspólnego z duchem.

Jednakże na przestrzeni lat kilku zachodnim służbom wywiadowczym udało się przechwycić rozmowy i wiadomości, w których wspominali o nim inni terroryści. Dzięki temu CIA posiadała pewne informacje, a raczej ich strzępy. Szacowano, że Al-Tundra w chwili domniemanej śmierci miał ponad czterdzieści lat. Mówiło się, że w młodości był bandytą na ulicach Kairu, Bejrutu, Stambułu i paru innych miast – w zależności od tego, kto o nim opowiadał. Przez jakiś czas nie pojawiały się żadne nowe informacje na jego temat; w końcu przechwycono pogłoski, jakoby przez lata z sukcesami służył w wojsku – choć nikt nie wiedział w jakim kraju – a niektórzy twierdzili nawet, że był najemnikiem, ale te historie już zbytnio trąciły romantyzmem. Podobno porzuciwszy służbę, doznał objawienia i jak większość ludzi, którzy zaczynają wyznawać religię lub do niej wracają, zaangażował się w nią z wielką mocą. Wychynął z dziczy czy pustyni jako w pełni ukształtowany piewca najbardziej dosłownej i fundamentalistycznej interpretacji islamu.

Choć tak niewiele było wiadomo o jego życiu, jedna informacja przewijała się w bodaj wszystkich raportach: ponoć w młodości wyróżniało go wielkie zamiłowanie do tatuaży. Według jednej z najczęściej powtarzających się relacji miał za pomocą noża tapicerskiego i papieru ściernego własnoręcznie pozbyć się z własnej skóry kilkunastu obrazków, w tym nagiej kobiety, która zdobiła jego podbrzusze.

Jako członek rozmaitych grup terrorystycznych, z których każda następna była bardziej brutalna od poprzedniej, był kolejno katem, dowódcą polowym i wreszcie jednym z przywódców Al-Ka’idy w Kraju Dwóch Rzek, na Zachodzie bardziej znanym jako Irak. Tamtejszy odłam tej organizacji zasłynął przede wszystkim samobójczymi atakami na żołnierzy Armii Stanów Zjednoczonych, a także ucinaniem głów amerykańskim reporterom, grzebaniem żywcem chrześcijańskich dzieci i ich matek oraz niewoleniem i gwałtami na tysiącach kobiet z kilku mniejszości etnicznych. Przygnębiające było to, że w traumatycznych dziejach Iraku żadne z tych wydarzeń tak naprawdę nie zostało właściwie nagłośnione, choć każde z osobna było przejawem niepojętego okrucieństwa. Wyjątkiem, o którym wiele mówiono, była jedynie transformacja irackiej Al-Ka’idy w twór jeszcze bardziej brutalny i bezlitosny, czyli ISIS.

Jednym z liderów tej organizacji był właśnie Al-Tundra; jego działalność doprowadziła bezpośrednio do akcji, którą rozpoczął załadunek dwóch potężnych bomb lotniczych, a zakończyło unicestwienie pewnego domu w Iraku, pod którym być może znajdował się tunel.

Pamiętając o tym wszystkim, wstałem od stołu i podszedłem do ekranów, by przyjrzeć się z bliska człowiekowi na zdjęciu. Nie zmieściło się na nim właściwie nic poza kawałkiem pleców i masywnym barkiem z węzłami mięśni. Puściłem wodze wyobraźni i zobaczyłem siebie w jednej z niezliczonych wiosek pogranicza. Wesele miało się zaraz zacząć, więc wyszedłem zza stołów zastawionych jedzeniem, minąłem Emira i zająłem miejsce naprzeciwko Al-Tundry, by zaczekać, aż ktoś rozda karty. Stojąc w sali konferencyjnej w Wirginii, patrzyłem, jak pozdrawia mnie ruchem głowy. Próbowałem dopatrzyć się czegoś charakterystycznego w jego ciele, w postawie… czegokolwiek.

Przyszło mi na myśl, że jedno jest pewne: to nie jest członek jakiejś przypadkowej bandy ani bezczelny zakapior z kałasznikowem na ramieniu. To ktoś znacznie bardziej niebezpieczny, człowiek odpowiednio wyszkolony w prawdziwej armii. Cała prawda o nim kryła się jednak gdzieś za horyzontem. Strzępy informacji, które udało się dotąd zebrać, nie pozwalały na odtworzenie obrazu, a cieni było o wiele więcej niż wątłych płomyków świec.

– A teraz cofnij się, żebyś ogarnął wzrokiem całe zdjęcie – polecił Sokół. – Co widzisz na jego plecach?

– Nic. Ciemną plamę – odpowiedziałem.

– Ja też nic nie widziałem, ale ekipa z NSA podejrzewała, że coś jednak da się tam znaleźć, więc sięgnęła po wszystkie narzędzia, którymi dysponowała.

Obraz widoczny na ekranach pociemniał nagle i wydawało się, że zniknie, ale po prostu byłem świadkiem zarejestrowanego wcześniej procesu rekonstrukcji. Po chwili na plecach Al-Tundry zaczęły się pojawiać dość niepokojące szczegóły: odnóże… oko…

– To tatuaż – stwierdziłem nagle. – Tego nie dał rady usunąć?

– Właśnie – odrzekł Sokół. – W NSA udało się odzyskać część obrazu, a resztę uzupełniono przez ekstrapolację. Jesteśmy w zasadzie pewni, że tatuaż pokrywa całe jego plecy. – Gdy mówił, na ekranie pojawiały się kolejne szczegóły. – Eksperci uważają, że jeśli nie wykonał go artysta w Japonii albo mnisi w Tajlandii, to na pewno ktoś, kto pobierał u nich nauki.

Proces rekonstrukcji dobiegł końca i tatuaż rozjarzył się nagle, celowo podkreślony przez techników. Misterny i znacznie większy od owada, którego przedstawiał, został wykonany w odcieniach czerni – jeśli nie liczyć zielonych oczu – i może właśnie dlatego, a nie tylko za sprawą częściowo rozpostartych skrzydeł, wyglądał wyjątkowo posępnie, wręcz złowrogo.

– To szarańcza – zauważyłem.

– Te owady potrafią spędzić pod ziemią prawie dwadzieścia lat – rzekł Sokół – a potem wyłażą na powierzchnię i już nic nie może ich powstrzymać: niszczą wszystko, co napotkają na swojej drodze. I może tak właśnie jest. Może nadszedł ich czas.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

12

Dla naszej niezbyt licznej grupy, zapatrzonej w rozmazaną fotografię wykonaną w jakiejś wiosce o tysiące mil od Langley, była to poruszająca chwila. Miałem wrażenie, że nie było wśród nas już nikogo, kto by nie wierzył, że Al-Tundra żyje. Świat stał się nagle znacznie mniej bezpiecznym miejscem.

I właśnie dlatego nie odczuwaliśmy radości w obliczu tego, co w kategoriach wywiadowczego rzemiosła było sporym osiągnięciem: wszak CIA właśnie zdołała ustalić, że jeden z najgroźniejszych terrorystów świata powstał z martwych, a na dodatek odkryto przybliżone miejsce jego pobytu. Gdy spotkanie dobiegło końca i wychodziliśmy z sali, dominowało poczucie zagrożenia.

Jeśli chodzi o mnie, to niepokój prześladował mnie już od chwili, gdy wsiadłem do SUV-a i otworzyłem stalowego laptopa. Teraz, gdy poznałem szczegóły misji – miałem zinfiltrować siatkę Al-Tundry i spotkać się z kurierem, który ponoć był gotowy go zdradzić – strach objawiający się strumykami potu na plecach omal mnie nie przytłoczył.

Miałem świadomość, iż jeden z założycieli ISIS planuje atak tak groźny, że zasługujący na miano ewenementu, i może dlatego moje przygotowania do irańskiej misji przebiegły znacznie szybciej i z większą intensywnością niż kiedykolwiek wcześniej. Przez niemal tydzień – z krótkimi przerwami na jedzenie i sen – uczestniczyłem w niekończących się tajnych odprawach, konferencjach, dyskusjach i sesjach z ekspertami. Byłem wykończony. W noc przed odlotem, gdy padałem z nóg i wolałem nie myśleć o tym, jak duże jest prawdopodobieństwo, że złapią mnie albo Irańczycy, albo żołnierze Armii Czystych, chyba tylko siłą woli pracowałem dalej.

Miałem zaledwie trzydzieści sześć lat, ale doświadczenie nauczyło mnie, że zbawienne okazują się zwykle najdrobniejsze szczegóły. Dlatego próbowałem dowiedzieć się jak najwięcej o przywódcy terrorystów. Wiedziałem, że od tej wiedzy może zależeć moje życie.

Choć powinienem spać, bo wczesnym rankiem miałem wyruszyć w drogę, wybrałem się na drugi koniec rozległego kampusu w Langley, do Nowej Kwatery Głównej.

Jej wieże miały jedynie sześć pięter, ale w rzeczywistości były niczym góry lodowe, w których tylko dziesięć procent masy wystaje ponad powierzchnię oceanu, więc od razu poszedłem do bloku wind obsługujących wyłącznie rozległy labirynt podziemi i zaczekałem, aż kamera systemu identyfikacji twarzy potwierdzi moją tożsamość. Kabina zawiozła mnie dwanaście kondygnacji w głąb ziemi, a gdy rozsunęły się drzwi, ujrzałem „Grobowiec”. Jego oficjalna nazwa to Archiwa CIA w Langley, jest on jednym z ośmiu ogromnych centrów archiwizacji danych należących do Agencji, a przydomek odnosi się nie tylko do jego położenia, ale i do treści niektórych akt, które są tu przechowywane: ponoć można się z nich dowiedzieć, gdzie spoczywają istne rzesze trupów.

Wiedziałem też, jak łatwo się zgubić w Grobowcu, więc ucieszyłem się, gdy zobaczyłem, że przy windzie czeka na mnie Clayton Powell, główny archiwista. Dobrze po pięćdziesiątce, z purpurowym znamieniem od urodzenia szpecącym sporą część twarzy – Freud pewnie napisałby tomy o tym, dlaczego wybrał podziemia na miejsce pracy – był zarówno świetnym fachowcem, jak i jednym z najprzyzwoitszych ludzi, jakich dane mi było spotkać. Wybitnie inteligentny, zawsze starał się myśleć nieszablonowo. Tej nocy ciepło uścisnął mi rękę i poprowadził mnie w głąb labiryntu, ku dobrze zabezpieczonym komórkom przypominającym cele. W jednej z nich czekało na mnie krzesło z twardym oparciem, kolekcja plików, których potrzebowałem, oraz komputer niepodpięty do żadnej innej sieci poza energetyczną.

– Do czego udało ci się dokopać? – spytałem, gdy Clayton wpisywał kod do elektronicznego zamka celi.

– Na temat Al-Tundry? Do niczego, co nie byłoby wałkowane tysiące razy – odparł, otwierając drzwi.

Trzy godziny później, gdy już z trudem walczyłem z sennością, dotarłem niemal do końca plików, z których każdy potwierdzał diagnozę Claya – były bezużytecznymi zbiorami surowych danych, takich jak częściowo zagłuszone nagrania rozmów telefonicznych czy mało wiarygodne relacje kupione od Bóg wie kogo gdzieś w zaułkach Kairu. To właśnie z nich zachodnie agencje wywiadowcze wywodziły teorie, które nazywały wiedzą o Al-Tundrze.

Mając do wyboru trzy ostatnie pliki, wybrałem największy, bo tylko rozmiar odróżniał go od pozostałych. Na ekranie ukazał się satelitarny obraz wideo przedstawiający mężczyznę w ruinach spalonej wioski. W uliczce za jego plecami leżało mnóstwo trupów. Jak wszyscy w ISIS nosił ciemne okulary, jego twarz spowijała kefija, a ciało długa, luźna szata. Mógł to być dowolny bojownik w dowolnej strefie działań wojennych w Iraku albo w Syrii.

Z załączonej notatki wynikało jednak, że cieszący się dobrą renomą miejscowy informator, znajdujący się kilkaset jardów od tego miejsca, podsłuchał rozmowę trzech wysokich rangą dżihadystów, z której wynikało, że to legendarny i tajemniczy Al-Tundra.

Nachyliłem się ku ekranowi, uważnie obserwując nagranie, a potem skupiłem uwagę na notatce. Obraz został zarejestrowany przez satelitę śledzącego wydarzenia w najbardziej niespokojnej części Syrii. Data w rogu ekranu wskazywała, że film powstał osiem miesięcy przed nalotem, który rzekomo miał zabić Al-Tundrę. Zatrzymałem nagranie i przez kilka sekund wpatrywałem się w uwiecznionego na nim człowieka. Choć ten obraz w żaden sposób nie mógł mi pomóc w identyfikacji – terrorysta równie dobrze mógł na nim grać w karty – to poczułem, że znużenie odchodzi. Znowu znalazłem się w obecności Abu Muslima al-Tundry, człowieka z ponurej zimy.

Ponownie puściłem nagranie. Mężczyzna wsiadł do nieoznaczonej toyoty z napędem na cztery koła, a ja z uznaniem pokręciłem głową: z notatki wynikało, że wyjątkowo bystry analityk zatrudniony w Agencji przyjrzał się głębokości kolein pozostawionych przez opony na piasku i ustalił, że na całej swej długości wóz był mocniej obciążony, niż powinien. To oznaczało, że choć po amatorsku pomalowany, był całkiem profesjonalnie opancerzony.

Toyota odjechała, a ja zajrzałem do ostatnich akapitów notatki. Satelita śledził wóz przez trzy godziny, zanim kamera zgubiła trop gdzieś w labiryncie uliczek i ukrytych garaży Mosulu, chaotycznego miasta będącego domem dla dwóch milionów ludzi. Zatem to wszystko, pomyślałem. Jeśli wierzyć pogłoskom, zobaczyłem Al-Tundrę i nic z tego nie wynikało. Nocna praca w żaden sposób nie wzbogaciła mojej wiedzy o człowieku, którego szukałem.

Czułem, że straciłem czas. Mogłem zajrzeć do dwóch ostatnich plików, ale wiedziałem, że nie znajdę w nich niczego ważnego, więc sobie odpuściłem. Wstałem, rozprostowałem obolały kręgosłup i sięgnąłem ręką do dzwonka, by dać Clayowi znać, że skończyłem i może otworzyć drzwi.

I nagle znieruchomiałem z uniesioną ręką. Nie miałem pojęcia, skąd się wzięła myśl, która przyszła mi do głowy, i czy ma ona sens. Nacisnąłem guzik dzwonka, ale nie zamierzałem wychodzić. Potrzebowałem pomocy Claya.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

13

Clay uśmiechnął się i wskazał stertę nośników z plikami.

– Jak mówiłem, cienizna, co?

– Być może – odrzekłem.

Spojrzał na mnie pytająco, a potem zerknął na postać Al-Tundry widoczną na ekranie.

– Pamiętam, ile razy musiałem wyciągać ten plik, gdy szukaliśmy tego typa, wieki przed tym, nim został zabity – powiedział, a potem przyglądał mi się przez dłuższą chwilę. – Ale on żyje, prawda?

Zaskoczył mnie.

– Dlaczego tak sądzisz? – spytałem. Nie chciałem mu odpowiadać, ale też nie miałem ochoty kłamać. W końcu to był Clay.

– Dlatego, że jesteś specem od Regionów Niedostępnych. Dlatego, że te dane przez lata zbierały kurz, a w ciągu ostatnich dwudziestu czterech godzin żądano dostępu do nich siedem razy. I wreszcie dlatego, że gdy Pentagon twierdzi, że zginąłeś, to niemal na pewno żyjesz.

Parsknąłem śmiechem.

– Tak – przyznałem w końcu. – Wygląda na to, że on żyje.

Clay milczał, ale widziałem po jego minie, że docenia moją szczerość.

– Może jednak te dane nie są aż tak beznadziejne – dodałem. – Jeśli zechcesz spróbować, może uda się z nich coś wyciągnąć. W dość nietypowy sposób.

Uśmiechnął się.

– Trafiłeś pod właściwy adres – odpowiedział, po czym przyciągnął bliżej drugie krzesło z kąta celi i usiadł.

– Jutro wyjeżdżam i nie ma czasu, żeby angażować w to siódme piętro – wyjaśniłem. – Nie wiem nawet, czy ktoś stamtąd uznałby mój pomysł za obiecujący. Pamiętasz, co napisali w notatce? Satelita śledził wóz Al-Tundry przez trzy godziny.

– Pamiętam – odrzekł Clay. – Coś poszło nie tak, prawda? Dziwne.

– Dziwne – przytaknąłem. – Nie mogli przeprowadzić ataku rakietowego, ale mieli wiarygodną identyfikację celu, więc chcieli przynajmniej nagrać jego głos. Z raportu wynika, że NSA użyła wszelkich dostępnych wynalazków. Gdyby udało się zdobyć nagranie, można by porównać jego głos z materiałem, który satelity przechwytują codziennie w nieprawdopodobnych ilościach. Wystarczyłoby jedno trafienie i już wiedzielibyśmy, gdzie Al-Tundra przebywa i o czym gada.

– Ale go nie nagrali, prawda? – spytał Clay.

– Według notatki zasnął, gdy tylko wsiadł do samochodu. Nie wypowiedział ani jednego słowa przez całą podróż.

Tym razem obaj gorzko się uśmiechnęliśmy.

– Już pamiętam – odezwał się Clay. – Ludzie mówili wtedy o kompletnej klapie.

– Mylili się – stwierdziłem. – Udało się coś nagrać, tylko nikt nie zwrócił na to uwagi.

– Co takiego? Przecież mówiłeś, że przespał całą podróż.

– On tak, ale samochód nie. Przez trzy godziny jazdy zgromadzili fantastyczny materiał: świetne nagranie odgłosu silnika toyoty.

– Ale do czego mogłoby się ono przydać? – spytał Clay i zaśmiał się beztrosko. – W samym kotle jeździ pewnie z milion terenówek tej marki.

– Ale ile opancerzonych? – odpowiedziałem. – Cztery? Pięć? A może i mniej. Silnik musiał się napracować, żeby unieść dodatkowy ciężar, a to oznacza odgłos zupełnie niepodobny do standardowego.

Clay milczał przez chwilę, patrząc mi w oczy.

– Chcesz, żebyśmy przeszukali nagrania z tej strefy, nie zwracając uwagi na głosy ludzi, tylko spróbowali dopasować odgłos silnika?

– Z technicznego punktu widzenia to taka sama robota, Clay. Al-Tundra to jeden z założycieli ISIS, a to jego rydwan bojowy. Taki człowiek musi się pilnować, nie będzie podróżował byle czym. Jeśli znajdziemy samochód, prędzej czy później usłyszymy też jego głos.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

14

Bez słowa przemierzałem zaplecze Grobowca, ogromną przestrzeń na tyłach cel przeznaczonych do indywidualnej pracy. Mijałem stanowiska komputerowe, przy których pracowało bodaj czterdzieści osób. Wszystkie miały słuchawki na uszach i analizowały rozmaite nagrania z samochodu, który dzięki charakterystycznemu odgłosowi silnika został zidentyfikowany jako „rydwan” poszukiwanego terrorysty.

Clay użył sztucznej inteligencji, by błyskawicznie zbadać tony nagrań z nasłuchu satelitarnego, dokonanych w kotle jeszcze przed rzekomą likwidacją Al-Tundry. Jak się okazało, całkiem sporo zarejestrowanych rozmów prowadzono z opancerzonej toyoty. Teraz trzeba było już tylko posłuchać, co mieli do powiedzenia podróżujący nią ludzie, i wywnioskować z kontekstu, który z nich jest przywódcą.

Początkowo wiązałem z tą akcją wielkie nadzieje, ale po dwóch godzinach spojrzałem na sprawę bardziej realistycznie. Już samo usłyszenie rozmówców stanowiło problem, bo głosy często były zniekształcone. Jeśli w kabinie działała klimatyzacja, niezrozumiałych słów było wręcz zatrzęsienie. Do tego, co oczywiste, dochodziły odgłosy strzałów z broni ręcznej i eksplozji, wóz bowiem często poruszał się w strefie działań wojennych. Co gorsza, słyszeliśmy niemal wyłącznie trywialne pogaduszki: plotki, skargi na jedzenie, dyskusje o logistyce i zaopatrzeniu, o najkrótszej drodze z Rakki do Mosulu. Ot i cała banalność zła, pomyślałem.

Wreszcie, zniechęcony, podszedłem do Claya.

– Pora kończyć – powiedziałem. – Nic z tego nie będzie.

Musiałem zdążyć na samolot. Clay pokiwał głową, ale zanim zdążył wydać polecenie swoim ludziom, jeden z archiwistów z końca sali, dwudziestoparolatek o długich włosach i monotonnym głosie, zawołał:

– Clay, chyba chciałbyś tego posłuchać.

Szef spojrzał na niego przelotnie, po czym ujął mnie za ramię i energicznym krokiem poprowadził w stronę terminala.

– No chodź – ponaglił. – Musisz się temu przyjrzeć.

Nie miałem pojęcia, dlaczego tak się zapalił. Absolutnie nic w tonie młodego archiwisty nie wskazywało, że odkrył coś nadzwyczajnego. Widząc moje zdziwienie, Clay uśmiechnął się lekko.

– Darren zawsze gada jak robot – wyjaśnił. – Jest z nami od pięciu lat i jeszcze nigdy nie słyszałem, żeby był taki podniecony. – O co chodzi, Darrenie? – spytał, jeszcze zanim doszliśmy do jego stanowiska.

– Mam tu czterech mężczyzn w rydwanie – odpowiedział młody archiwista. – Trafił się wyjątkowo miły dzień: zamknięte okna, klimatyzacja na najniższym biegu, brak ostrzału, a do tego długa podróż, sądząc po rozmiarze pliku. Sporo gadają.

Ależ dziwny facet, pomyślałem, gdy stanęliśmy z Clayem tuż za nim. Jedną połowę ekranu zajmowały wielobarwne wykresy słupkowe, a drugą gotowe tłumaczenie na angielski przesuwające się w odpowiednim tempie, by nadążyć za tokiem rozmowy. Zacząłem czytać, ale Darren natychmiast mi przerwał.

– Właśnie wyjechali z wioski, w której kilkanaście rodzin spłonęło żywcem we własnych domach. Nikt jak dotąd nie wspomniał, czy to był wypadek, czy celowa akcja.

Jeżeli Darren zakładał, że mógł to być wypadek, to chyba nigdy wcześniej nie miał do czynienia z ISIS.

– W jakim języku rozmawiają? – spytałem.

– W arabskim z rejonu Zatoki Perskiej – odpowiedział równie obojętnym tonem jak poprzednio.

– Puść przez głośniki, proszę.

Darren spojrzał na mnie ukradkiem. Tamtejszy arabski trudno opanować, ale ja zawsze miałem dar do języków; byłem bardzo młody, gdy zabrałem się do rosyjskiego, a wkrótce potem przeszedłem do znacznie większych wyzwań: tureckiego i dwóch odmian arabskiego. Z biegiem lat przyswoiłem je na tyle dobrze, że mało kto wyczułby u mnie obcy akcent.

– Jak pan sobie życzy. – Darren wzruszył ramionami.

Włączył głośniki i po raz pierwszy usłyszałem cztery nieznane mi głosy. Spalenie kilkunastu rodzin najwyraźniej wprawiło dżihadystów w nostalgiczny nastrój, bo właśnie rozmawiali o najokrutniejszych czynach, których byli świadkami. Przysunąłem się jeszcze o krok, by widzieć na ekranie toyotę, i poprosiłem Darrena, żeby spróbował powiększyć obraz tylnej części kabiny, od strony pasażera.

– To najbezpieczniejsze miejsce – wyjaśniłem. – Pancerz zawsze jest najgrubszy w tylnej części wozu, a jeśli ktoś weń celuje, to zwykle na pierwszy ogień trafia kierowca i ten, kto siedzi za nim.

Darren skadrował i wyostrzył obraz zarejestrowany przez kamerę satelitarną. W tej samej chwili odezwał się mężczyzna siedzący na bezpiecznym miejscu, niemal niewidoczny przez przyciemnioną szybę. Odciąłem się od reszty świata, żeby chłonąć jego głos. Inni archiwiści zaczęli się gromadzić wokół nas, ale nie zwracałem na nich uwagi. Chciałem jedynie słuchać tego głosu, zanurzyć się w rozmowę i poczuć tak, jakby mężczyzna mówił właśnie do mnie.

– Kimkolwiek jest – odezwałem się po chwili – arabski z rejonu Zatoki Perskiej nie jest jego ojczystym językiem. Mimo to radzi sobie świetnie. Widocznie od dłuższego czasu przebywa w kotle. Jak czytacie w przekładzie, kierowca spytał pozostałych o ich doświadczenia. O najstraszniejsze rzeczy, jakie dane im było oglądać… – Urwałem w pół zdania, słuchając ożywionej rozmowy.

Próbowałem wyobrazić sobie język ich ciał, zachowanie, wszelkie niewerbalne sygnały, które mogą tak wiele znaczyć. Wreszcie się wyprostowałem i dałem sygnał Darrenowi, żeby zatrzymał nagranie.

Wciąż wpatrywałem się w nieruchomy obraz toyoty. Byłem pewny, że już wiem. Wziąłem potężny haust powietrza; nawet nie wiedziałem, że od dłuższej chwili wstrzymywałem oddech.

– Ten człowiek na bezpiecznym miejscu to on – orzekłem. – Nie odczytacie tego z przekładu, ale jeśli posłuchacie trzech pozostałych, zauważycie ich ton, przerwy w wypowiedziach… Oni mu ustępują. Jest ich dowódcą, to jego rydwan.

Tak oto po raz pierwszy agent wywiadu Stanów Zjednoczonych usłyszał głos legendarnego Abu Muslima al-Tundry.

– Włącz – zwróciłem się do Darrena. – Posłuchamy, co ma do powiedzenia.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

15

– Słyszałem kiedyś historię o pewnym nastolatku – powiedział Al-Tundra, dołączając do rozmowy o upiornych doświadczeniach. – Wychował się w górniczym miasteczku na pograniczu, jednym z tych, gdzie – jak to ktoś powiedział – nie tylko w nocy na ulicach panuje mrok.

Zimy bywały tam straszliwe, rzeka płynąca przez miasto ogromna, a lasy dookoła jeszcze potężniejsze. Jakby życie w takim miejscu nie było wystarczająco ciężkie, chłopak i jego o cztery lata młodszy brat wychowywali się bez matki. Gdy byli mali, ich rodzice się rozeszli. Matka zabrała dwie córki i wróciła do Iraku, skąd pochodziła. Lecz choć było im naprawdę trudno, ich ojciec nigdy się nie poddawał – ciągnął Al-Tundra. – Zapewniał synom wszystko, czego potrzebowali w tym strasznym miejscu, będąc dla nich i ojcem, i matką. Zawsze darzyli go miłością, a z biegiem lat także bezgranicznym szacunkiem.

Al-Tundra umilkł i potrzebowałem chwili, żeby się zorientować, że coś pije.

– Ojciec pracował pod ziemią, w jednej z najbardziej zanieczyszczonych i najbardziej niebezpiecznych kopalni diamentów na świecie. Ale co roku późną wiosną, gdy topniały śniegi, pakował synów do terenówki, dołączał przyczepę, a do niej ładował namiot, narzędzia, broń i zapasy na cztery miesiące.

Jechali przez las całymi dniami, by dotrzeć do bagien i bezkresnych równin. Tam rozbijali obóz i ruszali na poszukiwanie włochatych mamutów.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

16

– Czy on powiedział „włochatych mamutów” – spytał Clay, dając znak Darrenowi, żeby zatrzymał nagranie, po czym wybuchnął śmiechem. – Ile czasu minęło, odkąd wymarły mamuty?

– Pięć, może dziesięć tysięcy lat, nie jestem pewny – odpowiedziałem. – Ale nie wydaje mi się, żeby chodziło o żywe zwierzęta. Ojciec chce szukać ich szczątków.

Clay i jego ludzie przestali się śmiać. Nie mogłem im opowiedzieć o moich dawnych misjach, a więc i o tym, skąd wiem o takich praktykach. Jako agent wyspecjalizowany w infiltrowaniu Regionów Niedostępnych, doskonale znający rosyjski, byłem w Rosji sześć, może siedem razy. Podczas jednej z misji, gdy przemierzałem pociągiem pół kraju, usłyszałem o bardzo dziwacznym i wyjątkowo lukratywnym biznesie.

– Poszukiwacze mamutów na Syberii są wręcz legendarnymi postaciami – stwierdziłem oględnie.

Wszyscy, włącznie z Clayem, patrzyli na mnie.

– Przez ponad pięć milionów lat po równinach Syberii wędrowały ogromne stada mamutów – ciągnąłem. – Przychodziły na świat i żyły w tej bezkresnej krainie, a gdy konały, ich ciała często zapadały się w rozmiękłą ziemię albo tonęły w bagnach. Rozkładały się bardzo powoli, aż wreszcie jedyną pamiątką po nich pozostawały potężne ciosy, odporne na działanie ziemi, wody i czasu.

I pewnie tkwiłyby w błocie po dziś dzień, spoczywając w pokoju, gdyby nie kłusownicy z Afryki. Bezlitośnie tępili słonie i nosorożce, aż wreszcie trzeba było zadziałać: handel kością słoniową został zakazany. Najbardziej ucierpieli na tym rzemieślnicy z Hongkongu, którzy specjalizowali się w rzeźbieniu w słoniowych ciosach pięknych scen rodzajowych. Ich prace były bardzo cenione w Chinach, nie tylko jako dzieła sztuki, ale i symbole statusu. Za niektóre płacono nawet milion dolarów.

Skoro jednak nie było kości słoniowej, tradycyjne rzemiosło i cała związana z nim branża zostały skazane na upadek. I wtedy ktoś sobie uświadomił, że ciosy mamutów wydobywane z bagien Syberii są, w sensie prawnym, czyste. Ich cena z dnia na dzień dosłownie eksplodowała, a ludzie gotowi ich poszukiwać mogli liczyć na to, że każda odnaleziona sztuka przyniesie im nawet równowartość pięcioletnich zarobków. Ci, którzy mieli szczęście trafić na całe cmentarzysko mamutów, czyli miejsce, gdzie padły co najmniej cztery sztuki, mogli dorobić się fortuny w zaledwie kilka dni, a następnie na zawsze wyrwać się z Syberii. – Wzruszyłem ramionami. – Poszukiwacze mamutów naprawdę istnieją – dodałem i skinąłem na Darrena.

Z głośników znowu popłynął głos Al-Tundry.

– Podczas piątej podróży w głuszę, chłopak miał wtedy szesnaście lat, a jego brat dwanaście, wreszcie dopisało im szczęście. Gdy stali po pachy w błocie, używając agregatu i przemysłowych myjek ciśnieniowych, żeby odwalać i spłukiwać miękką glebę na brzegu niewielkiej rzeczki, młodszy z chłopców zauważył pierwszy cios. Natychmiast zaczęli drzeć ziemię gołymi rękami. Znaleźli obydwa potężne ciosy, ale na tym nie koniec. Nie dalej niż dziesięć jardów od pierwszego mamuta znaleźli cztery kolejne. Innymi słowy, trafili na cmentarzysko.

Mając dziesięć ciosów, byli już naprawdę bogaci. Inni może nie przerwaliby poszukiwań, ale ojciec chłopców nie był chciwy. Poza tym co roku widywał w tych stronach coraz więcej ludzi, z których większość skusiły rosnące ceny kości słoniowej, a problem polegał na tym, że zazwyczaj wyglądali na bandytów. Między innymi dlatego uznał, że czas wracać. – Al-Tundra znowu umilkł, żeby się napić.

– Na tamtym obszarze chyba w ogóle nie ma policji – odezwał się Clay. – Pewnie przypomina to Tombstone przed przybyciem Wyatta Earpa.

Archiwiści znowu zachichotali, Al-Tundra zaś podjął przerwaną opowieść:

– We trzech zanieśli wydobyte ciosy do obozu, uważnie patrząc przy tym pod nogi, a to dlatego, że ojciec zrobił to, co większość poszukiwaczy: dobrze zabezpieczył miejsce biwaku rozmaitymi pułapkami, a nawet stalowymi sidłami na niedźwiedzie.

Wreszcie usiadł w namiocie, żeby naładować strzelbę i pilnować łupu, a chłopców wysłał dziesięć mil w górę rzeczki, gdzie trzymali płaskodenną łódź z blachy aluminiowej. Zamierzał załadować na nią ciosy, porzucić cały ekwipunek i spławić zdobycz do najbliższego miasta. Po co miałby się martwić o samochód i trochę sprzętów? Wkrótce mieli opuścić Syberię na zawsze.

Bracia byli już w połowie drogi, gdy usłyszeli odgłos dalekiej eksplozji – powiedział Al-Tundra i ponownie umilkł, lecz tym razem żaden odgłos nie wskazywał na to, by pił.

Czekaliśmy w milczeniu na dalszy ciąg historii.

– Chłopcy wiedzieli, jak się obchodzić z dynamitem, ale ten dźwięk brzmiał jakby inaczej, a na pewno dobiegł od strony ich obozu. Pobiegli. Gdy dotarli na miejsce, ujrzeli namiot w strzępach, resztki strzelby na ziemi i stertę zakrwawionych szmat. Ciosy zniknęły. Minęła cała minuta, zanim dotarło do nich, że sterta zakrwawionych szmat to ich ojciec.

Jeszcze oddychał, choć jedna noga, urwana w kolanie, trzymała się tylko na skrawku chrząstki, a koszula i spodnie były dosłownie przesiąknięte krwią. Chłopcy zauważyli, że ojciec, walcząc o życie, zdążył jeszcze zaimprowizować opaskę uciskową powyżej kolana, zanim stracił przytomność. Nie mógł jednak nic zrobić z odłamkami, które przebiły mu pierś w kilkunastu miejscach.

Ojciec musiał jakoś wyczuć ich obecność, bo ocknął się nagle. Bracia ułożyli go ostrożnie na resztkach materaca. Usłyszeli, że ataku dokonało trzech mężczyzn i kobieta, którzy nie chcąc się bawić w rozbrajanie pułapek, po prostu wystrzelili z granatnika spomiędzy drzew. Trafili w butlę pod palnikiem gazowym, która eksplodowała deszczem stalowych odłamków.

Starszy z chłopców, choć ledwie szesnastolatek, potrafił myśleć logicznie. Opatrzył rany ojca najlepiej jak mógł, używając resztek zestawu pierwszej pomocy, wśród których znalazł antybiotyk i trochę bandaży. Oznajmił bratu, że trzeba zrobić wszystko, żeby ratować ojca, a najlepiej będzie zabrać go na łódź. Spodziewali się, że bez zdobyczy i zapasów zdołają w ciągu dwóch dni dotrzeć do miasta, w którym znajdą pomoc. Najpierw jednak należało ściągnąć łódź, chwycił więc brata za ramiona, potrząsnął nim, zabronił mu płakać i kazał grzać silnik samochodu.

Gdy przygotowywał drugą dawkę antybiotyku, młodszy chłopiec wrócił znowu we łzach i oznajmił, że bandyci zabrali nie tylko mamucie ciosy, ale także cały zapas paliwa. Tak oto zostali uwięzieni w głuszy, bo samochód i łódź potrzebowały ropy. Nie mogli już liczyć, że ktoś pomoże ich ojcu.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

17

– Czuwali przy nim na zmianę – ciągnął Al-Tundra po krótkiej pauzie, której nikt nie ośmielił się zakłócić. – Utrzymali go przy życiu przez dwa dni. Czterdzieści osiem godzin maligny przerywanej krótkimi chwilami przytomności, w których ojciec powtarzał synom, jak bardzo ich kocha.

Były to najdłuższe dni w całym ich życiu. Gdy ojciec wreszcie skonał, młodszy z braci gotów był rozpaczać i nad tym, że nawet nie wiedzą, jak go pogrzebać, ale brat przytulił go i oznajmił, że pochówek będzie musiał zaczekać, bo najpierw mają zadanie do wykonania.

Zaraz potem zabrał się do roboty. Większą część swego młodego życia spędził w dziczy, więc umiał tropić zające całymi milami, rozpoznawać znaczenie wilczego wycia, a także strzelać z karabinu z przerażającą celnością. Wytropienie bandytów, niemal na pewno miastowych, nie stanowiło dlań najmniejszego problemu.

Wkrótce już wiedział, że płynęli w górę rzeki własną łodzią, po czym zaczaili się w gąszczu w pobliżu obozu, a jeden z nich podpełzł bliżej i strzelił z granatnika. Z trudem powstrzymując gniew, chłopak polecił bratu, żeby pomógł mu zebrać sześć paści na niedźwiedzie, które ojciec rozstawił wokół obozu.

– Widzieliście kiedy takie sidła? – spytał Al-Tundra swych towarzyszy. – Ważą z pięćdziesiąt funtów i składają się z dwóch stalowych szczęk połączonych potężnymi sprężynami. Gdy zwierzę na nich stanie, szczęki zatrzaskują się z ogromną siłą, a ich ostre zęby wbijają się w ciało i kości.

Załadowawszy sidła na łódź, chłopcy zarzucili karabiny na ramiona i odbili od brzegu. Mogli jedynie dryfować z nurtem rzeki. Wreszcie spostrzegli miejsce, w którym przybrzeżny muł był zmącony, a zaraz potem w krzakach wypatrzyli łódź bandytów.

Zaczekali do wieczora, nim weszli w gęstwinę, podążając śladem połamanych roślin. Tak znaleźli trzy namioty, ognisko rozpalone w jamie oraz dwa zdezelowane land rovery, którymi sprawcy tam dojechali.

Przez lornetkę ojca dobrze przyjrzeli się mieszkańcom obozu: cała czwórka, w tym kobieta po czterdziestce, nosiła wysokie buty, wojskowe spodnie oraz kolorowe T-shirty. Pod plandeką rozpiętą między drzewami spoczywało dziesięć mamucich ciosów.

– Szef bandy był trzydziestoparoletnim brutalem, który jakimś sposobem już zdążył się zapuścić: miał obwisłe policzki i spory brzuch – kontynuował opowieść Al-Tundra. – Pięści miał niczym dziesięciofuntowe młoty, a twarz naznaczoną więziennymi tatuażami: portretem Stalina, czaszką z piszczelami, łzami na policzkach oraz asem pik, kartą śmierci, pośrodku czoła. Chłopcy obserwowali z bezpiecznej odległości, jak bandyci kończą kolację i przystępują do odwiecznego rosyjskiego rytuału: otworzyli butelki wódki i przyssali się do nich łapczywie. Alkohol zrobił swoje i wkrótce cała czwórka popadła w pijackie otępienie.

Bracia odczekali w sumie trzy godziny, zanim wychynęli z lasu i zabrali się do pracy. Sprawnie rozstawili sidła wokół namiotów, solidnie osadzając je w ziemi.

Gdy skończyli, wycofali się znowu między drzewa. Kobieta jako pierwsza wyszła z namiotu i skierowała się na stronę, żeby sobie ulżyć. Potykając się i zataczając, podtrzymywała ręką rozpięte spodnie… i nadepnęła na sidła.

Szczęki zatrzasnęły się gwałtownie, a ich stalowe zęby strzaskały kostkę kobiety, która zawyła z bólu. Jako pierwszy zareagował ten, który akurat dzielił z nią posłanie, choć wydawało się, że pozostali także to robili, każdy po kolei, relacjonował Al-Tundra. Usłyszeliśmy, jak jego towarzysze mamroczą arabskie przekleństwa.

Mężczyzna wytoczył się z namiotu, rozejrzał się oszołomiony i dopiero po chwili dostrzegł w ciemności kobietę. Rzucił się jej na pomoc, wybierając nieco inną trasę, i uruchomił drugą pułapkę. Wrzasnął jeszcze głośniej niż kobieta i padł na ziemię, rozpaczliwie próbując uwolnić stopę z potrzasku. Nie miał szans.

Dwaj pozostali wyjrzeli ostrożnie z drugiego namiotu, uzbrojeni w karabiny szturmowe. Rozpaczliwe krzyki dwojga unieruchomionych kompanów niosące się echem po lesie pozwoliły im natychmiast zorientować się w sytuacji.

Jeden z nich, herszt, stanął przed namiotem, a jego nasączony alkoholem mózg daremnie usiłował rozwikłać zagadkę: skąd się wzięły sidła na niedźwiedzie pośrodku obozowiska? Jego towarzysz, dwudziestoparoletni chudzielec o rzadkich włosach i kostropatym obliczu, ruszył przed siebie, ostrożnie stawiając kroki. Jeden… drugi… wolno uniósł stopę, by postawić ją na ziemi po raz trzeci… a gdy tylko to zrobił, uruchomił jedną z trzech pułapek rozstawionych wokół ich namiotu. Im mocniej szarpał się z bólu, wyjąc przy tym niemiłosiernie, tym głębiej szczęki wbijały mu się w nogę.

Przywódca bandy nie zamierzał mu pomóc. Dotarło do niego, że to atak, więc skierował lufę karabinu ku linii drzew i zaczął się wycofywać do namiotu.

Wtedy starszy z braci, który od dłuższej chwili trzymał go na celowniku, nacisnął spust i z odległości stu jardów trafił w rzepkę. Kula strzaskała staw kolanowy, a mężczyzna runął na ziemię, gubiąc przy tym broń. Nie mógł już iść, tylko co najwyżej pełznąć lub skakać na jednej nodze. Nastolatek odczekał kilka sekund, aż jego ofiara przewróci się na drugi bok, po czym znowu strzelił, w drugie kolano.

Teraz, gdy czworo przeciwników zostało unieruchomionych, chłopcy mogli wyjść spomiędzy drzew. Sidła i kule pomogły bandytom wytrzeźwieć i może dlatego byli autentycznie zszokowani, gdy zobaczyli, w jakim wieku są ich pogromcy. Zaraz też wpadli na pomysł, by prośbą, groźbą lub łapówką skłonić ich do pomocy, ale szybko się przekonali, że to na nic.

Starszy z braci kopnął w krzaki karabin herszta, po czym rozkazał młodszemu, by chwycił rannego za nogę. Nie zważając na krzyki bólu, wyciągnęli go z wejścia do namiotu na sam środek obozu.

Zadowolony ze swego dzieła nastolatek otoczył brata ramieniem i poprowadził ku kłodzie leżącej przy ognisku. Usiedli, żeby zaczekać, aż natura zrobi swoje i woń krwi rozejdzie się po lesie. I pojawią się wilki.

Al-Tundra umilkł. Ciszy nie przerwał nikt – ani w samochodzie, ani w Langley.

– Ludzie mówią, że zachody słońca bywają spektakularne, podobnie jak widok pustynnych wydm smaganych wiatrem – rzekł wreszcie. – Mylą się jednak. Natura nie jest piękna, natura jest okrutna.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

18

– Pierwszy wilk pojawił się już po godzinie – ciągnął Al-Tundra – a jego przybycie obwieścił blask żółtych oczu w mroku poza kręgiem światła otaczającym ognisko.

Wilki zwykle polują w watahach liczących mniej więcej sześć osobników. Nastolatek wiedział, że ma przed sobą samca alfa, a reszta drapieżników czai się w ciemności. Ranni także dostrzegli żółte ślepia i choć na co dzień mieszkali w mieście, zrozumieli swoje położenie i zaczęli krzyczeć z przerażenia. Do Bożego świata zawitała śmierć uzbrojona w pazury i czterdzieści dwa zęby.

Samiec alfa postąpił krok naprzód i zawarczał gardłowo, dając współbraciom sygnał, że nadeszła pora żerowania. Wiedząc, że ich zadanie zostało wykonane, dwaj chłopcy wycofali się ku ścieżce wiodącej nad rzekę. Zamierzali zaczekać na łodzi, a następnie wrócić po ciosy i paliwo, gdy wilki zakończą ucztę. Na ciosach zależało im najbardziej, bo to one miały zapewnić im przyszłość. Zrobili na ścieżce ledwie kilka kroków, gdy usłyszeli szczeknięcie samca alfa będące sygnałem do ataku, a zaraz potem pierwszy rozpaczliwy krzyk.

Nawet z oddali dźwięki, którymi rozbrzmiewał ciemny las, były nieznośne dla młodszego chłopca – zaczął śpiewać rosyjską piosenkę ludową, żeby je zagłuszyć. Nie na wiele się to zdało, bo gdy do ataku dołączyła reszta watahy, samotny głos rozpaczy zmienił się w czterogłosowy chór.

Chłopcu się zdawało, że wszystkie te krzyki zlewają się w jeden – w krzyk jego umierającego ojca. Przejęty gubił i powtarzał w kółko słowa piosenki, z największym trudem dobywając dźwięk ze ściśniętego gardła.

Noc ciągnęła się niemiłosiernie, lecz wreszcie ostatnie krzyki umilkły, podobnie jak śpiew młodszego z braci. O świcie do lasu powróciła głęboka cisza.

Opowieść dobiegła końca.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

19

Odwróciłem się plecami do ekranu, próbując zebrać myśli. Kto opowiedział Al-Tundrze tę niezwykłą historię? Zastanawiałem się nad tym przez chwilę i nagle…

Nie, to nie była jeszcze jedna wojenna opowieść przytoczona w celu podtrzymania konwersacji. To była jego historia. To on był tym szesnastolatkiem. Spojrzałem po twarzach Claya i pozostałych archiwistów. Wciąż byli w szoku.

– To był on – oznajmiłem.

Popatrzyli na mnie pytająco.

– Masz na myśli, że to on opowiadał? – upewnił się Clay. – Już to mówiłeś.

– Nie. On mówił o sobie. Podczas długiej podróży w swoim pancernym rydwanie, z trzema współbojownikami wysokiej rangi, opowiadał o tym – choć oni nie zdawali sobie z tego sprawy – co go uczyniło takim człowiekiem, jakim jest dzisiaj. Kluczowy moment, który wszystko zmienił, nastąpił dawno temu w tajdze.

Nie wszyscy wyglądali na przekonanych.

– Zwróćcie uwagę na te pauzy – powiedziałem. – Zauważyliście, jak często popijał? Robił to, żeby ukryć emocje, opowiadając o własnym ojcu.

Po chwili kilka stojących wokół mnie osób pokiwało głowami.

– Masz rację – przyznał Clay. – Gdy zadzwoniłeś, zastanawiałem się, jakie dane wywiadowcze mógłbyś jeszcze wydobyć z tych starych plików, ale zdaje się, że nie tego szukałeś. Liczyłeś raczej na coś bardziej prywatnego.

– Chyba tak – odparłem.

– No to dostałeś, co chciałeś. – Uśmiechnął się i skinął na swoich ludzi, żeby się rozeszli.

– Chłopak wyrósł na mężczyznę – stwierdziłem, spoglądając znowu na SUV-a widocznego na ekranie i myśląc o terroryście, który nim jechał. – Ciekawe, czy ktokolwiek jest w stanie wyrwać się z pola grawitacyjnego własnej przeszłości.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

20

Luksusowy odrzutowiec z logo GreenEnergy Inc. na burcie czekał na mnie przed pilnie strzeżonym hangarem. Jego silniki już pracowały, mącąc ciszę zapadającego zmierzchu.

Gdy poprzedniej nocy wróciłem kompletnie wyczerpany do swego spartańsko urządzonego pokoju, mogłem już tylko wpełznąć do łóżka. Postanowiłem, że nie powiem ani Sokołowi, ani nikomu innemu o wynikach mojej badawczej eskapady. Zlecono mi podróż do Iranu na spotkanie z kurierem, a informacje dotyczące samochodowej przejażdżki sprzed paru lat nie miały – z tego punktu widzenia – żadnej wartości wywiadowczej.

Po południu wrzuciłem do torby ostatnie drobiazgi i zszedłem do samochodu, który miał mnie zawieźć do Bazy Sił Powietrznych Andrews, odległej o dwadzieścia pięć mil. Pięćdziesiąt minut później wysiadłem na płycie lotniska przed hangarem i wszedłem na pokład samolotu GreenEnergy Inc.

Gdy pilot sprawdzał gotowość kolejnych systemów maszyny, na ekranie, który miałem przed sobą, pojawił się powitalny materiał o sukcesach i dalekosiężnych planach biznesowych firmy. Nie było w nim krztyny prawdy. Gdyby ktoś zadał sobie trud zbadania historii GreenEnergy, przekonałby się, że ta prywatna firma posiada nie tylko odrzutowiec, ale także bardzo profesjonalnie przygotowaną stronę internetową, siedzibę w drogim parku biznesu w Delaware oraz wręcz zbyt wysoko wykwalifikowaną kadrę kierowniczą. Nie znalazłby natomiast ani jednego działającego telefonu, a także cienia dowodu na to, że członkowie owej znakomitej kadry w ogóle istnieją.

Jak wszystkie rozwinięte agencje wywiadowcze – rosyjska, saudyjska, brytyjska czy izraelska – CIA kontroluje sieć dziesiątek, jeśli nie setek „firm podległych”, jak to się mówi w naszym żargonie, czyli na pozór legalnych prywatnych biznesów wykorzystywanych do zdobywania broni, kupowania technologii i przeprowadzania tajnych operacji. Wśród owych bytów GreenEnergy była jednym z największych, a jej specjalność stanowił dyskretny transport.

Łącznie miała na swe usługi ponad sześćdziesiąt statków powietrznych, od biznesowych odrzutowców G5 (niektóre były nawet wyposażone w hak pod ogonem umożliwiający lądowanie na lotniskowcu), aż po wielkie An-225, największe transportowce na świecie. Prawda jest taka, że Air America, należąca do Agencji prywatna linia, która zyskała sławę podczas wojny w Wietnamie, nigdy nie przestała istnieć, po prostu zmieniła nazwę i charakter, by nadążyć za ekologicznym duchem czasów. W istocie jednak typowy pracownik GreenEnergy nie rozpoznałby farmy wiatrowej, nawet gdyby się z nią czołowo zderzył.

Film skończył się nagle i w kabinie zapaliły się światła, gdy pilot podprowadzał samolot w stronę pasa startowego. Spojrzałem przez iluminator prosto w słońce, które właśnie zaczęło chować się za horyzontem. Fotograficy nazywają tę porę, w której świat zalewa niezwykły złoty blask, „magiczną godziną”.

Gdy odrzutowiec nawracał, przypadek i prawa optyki sprawiły, że ujrzałem w szybie bardzo wyraźne odbicie własnej twarzy. Zbyt zaskoczony, by je zignorować, mimowolnie pomyślałem o tym, co ze mną zrobiły trudy pracy. Mam ponad sześć stóp wzrostu, ale już tego nie widać; wydaję się zużyty, jakby stres niezliczonych misji wytarł mnie i skurczył. Co więcej, nawet szczeciniasty zarost, który wyhodowałem specjalnie z myślą o wizycie w islamskim świecie, nie mógł ukryć głębokich zmarszczek na mojej twarzy. Wszystko to, w połączeniu z siwymi akcentami w ciemnych włosach i kurzymi łapkami w kącikach oczu, przypomniało mi słowa zasłyszane kiedyś od weteranki Agencji, która w toku swej długiej kariery była wszędzie i widziała wszystko: „Nieważne, co zapisano w akcie urodzenia agenta. Nie istnieje ktoś taki jak młody agent w Regionie Niedostępnym. Wszyscy oni są starzy”. Spoglądając na siebie o zachodzie słońca, doskonale rozumiałem, co miała na myśli.

Patrzyłem jednak dalej, ze świadomością, że kobieta, z którą się ożeniłem, miałaby inne zdanie. Powiedziałaby, żebym sobie odpuścił. „Dobra, wyglądasz starzej, niż wskazuje metryka”, usłyszałbym zapewne. „Ale to nie znaczy, że jesteś mniej wart. Popatrz na Stonehenge: taka ruina, a ludziom wciąż się podoba”.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

21

Miała na imię Rebecca i wychowała się opodal towarowej linii kolejowej przecinającej Wirginię Zachodnią, na przedmieściu jednego z niezliczonych miasteczek pełnych tego, co nazywała „architekturą rozpaczy”: sklepów zabitych dyktą, opuszczonych domów oraz całych połaci terenu oszpeconych zabudową przemysłową.

Położone w sercu górniczego zagłębia zawdzięczało swe istnienie okolicznym kopalniom i hutom, lecz gdy przemysł podupadł, podupadło i miasto, podobnie jak niemal wszystkie inne w całych Appalachach. I jak gdyby pejzaż tych stron nie był dostatecznie ponury, gdy Rebecca miała kilka tygodni, zmarła jej matka – kolejna ofiara opioidowej epidemii – a wychowaniem dziewczynki zajęła się babcia. Może był to szczęśliwy traf, starsza pani była bowiem miłośniczką książek i nigdy się nie poddawała; to po niej mała przejęła zamiłowanie do wiedzy i nieustępliwość ducha.

Gdy wchodziłem na pokład odrzutowca GreenEnergy, mój związek z Rebeccą McMaster trwał już od sześciu lat. Muszę przyznać, że niektóre nie należały do łatwych. Kłóciliśmy się dość często, zwłaszcza o tajemnice Agencji i całe serie zbyt dziwnych misji, o których nie wolno nam było rozmawiać, ale jakimś cudem udało nam się utrzymać płomyk uczucia.

Pewnej nocy, gdy leżeliśmy nadzy w łóżku po kolejnej sesji seksu na zgodę, zapytałem ją, dlaczego jej zdaniem wciąż jesteśmy razem.

– Wiesz, co mówią o bohaterach – odpowiedziała z uśmiechem. – Chwała nie pokonanym, ale tym, którzy zostali pokonani i znowu powstali.

Roześmiałem się.

– W takim razie należy nam się Krzyż Zasłużonych dla Wywiadu albo Medal Honoru. – Spojrzałem na nią w ciepłym blasku lampki i spoważniałem na chwilę. – Chcę ci podziękować – powiedziałem.

– Za co? – zdziwiła się.

– Za wytrwałość. Za to, że ci się chce. Większość kobiet dawno dałaby sobie spokój.

– Masz rację – rzuciła kpiąco. – Co mi strzeliło do głowy?

Patrząc na jej twarz, na uśmiech widoczny nawet w oczach, wróciłem myślą do chwili, w której się poznaliśmy. Piątkowy wieczór, bar w nowojorskim Soho pełen szorstkich ludzi, którzy nieustannie mówili i nigdy nie słuchali. Zupełnie przypadkowo znalazłem się tam sam, szukając toalety, a Rebecca, jak się okazało, właśnie została wystawiona do wiatru, gdy zaryzykowała randkę w ciemno. Siedziała przy stoliku niedaleko drzwi prowadzących do kuchni, wysoka i dobrze ubrana. Było tłoczno, lecz natychmiast zwróciłem na nią uwagę.

Miała wtedy dwadzieścia parę lat i długie włosy – rozjaśnione blond pasemkami specjalnie dla tego dupka, który się nie pokazał – zaczesane do tyłu. Wyglądała naturalnie, jakby lubiła spędzać czas na świeżym powietrzu. Nie powiem, że była piękna. Dodam tylko, że ma wysokie kości policzkowe, zmysłowe usta i oczy pełne życia. Dla mnie w sam raz.

– Pamiętasz tamten wieczór w Soho? – spytała. – I tego faceta, który stał przy schodach?

To był przystojniak otoczony wianuszkiem ludzi. Kelner wyjaśnił Rebecce, że to właściciel apki fitnessowej, który ma pięć milionów obserwujących.

– A pamiętasz, co usłyszałam, kiedy już mi się przedstawiłeś, a ja ci powiedziałam co to za typ? Że być sławnym w sieci to coś jak być bogatym w „Monopoly”. – Roześmiała się na to wspomnienie i spojrzała mi w oczy. – Tym mnie zdobyłeś. Pomyślałam: może wreszcie spotkałam kogoś autentycznego. I to akurat w takim miejscu. – Pogładziła palcami mój policzek. – Jeśli mam być szczera, spodobałeś mi się już w chwili, gdy mnie wypatrzyłeś. Było w tobie coś osobliwego, jakaś niezależność. Odniosłam wrażenie, że przy kimś takim mogłabym się czuć bezpieczna. A potem dostrzegłam też inne rzeczy, które mnie pociągały i wciąż pociągają. Ten prosty nos i wyrazista linia szczęki. Od razu widać, że to zdecydowany, nieugięty człowiek. – Dotknęła palcem mojego czoła i powiodła opuszką wokół oczu. – I jeszcze te oczy. Są głęboko osadzone, więc wydaje się, że obserwujesz, stale obserwujesz. Trochę to straszne, jakbyś wiedział więcej, niż jesteś skłonny przyznać. I zdaje się, że idealne dla kogoś, kto pracuje w Langley. Do dziś trudno mi rozstrzygnąć, czy są szare, czy zielone. – Delikatnie ucałowała moje powieki. – Są bezwarunkowo twoim największym atutem – dodała. – Nie zapominaj o tym. Dzięki nim wyglądasz prawie inteligentnie.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

22

Poczułem gwałtowny zwrot odrzutowca na początku pasa startowego, a potem szum silników zmienił się w donośny ryk. Zachód słońca miał się ku końcowi, nad horyzontem wisiał już tylko skrawek tarczy.

Odbicie mojej twarzy blakło z każdą chwilą, aż wreszcie zostały tylko oczy, o których Rebecca mówiła niegdyś tak czule. Tego wieczoru nie były jednak ani szare, ani zielone, miały złotawy odcień brązu. Wielu ludzi Zachodu uważa, że wszyscy Arabowie mają ciemne włosy i brązowe oczy, lecz ja podczas wielu misji, które zaprowadziły mnie od Sahary Zachodniej po Pakistan, niejeden raz widywałem błękitne oczy. Teraz jednak wybierałem się w ustronny zakątek świata, w którym moje życie miało zależeć od tego, jak dobrze zdołam się wtopić w tłum. Naturalny kolor oczu ściągnąłby na mnie ostatnie, czego potrzebowałem: niepożądaną uwagę.

Dawniej jedyną opcją dla funkcjonariuszy Agencji były soczewki kontaktowe, lecz z czasem wszyscy – od rosyjskich pograniczników po islamskich fundamentalistów – nauczyli się, że wystarczy cisnąć garść piasku w oczy podejrzanego i zaczekać. Gdy tylko ziarenka dostają się między soczewkę a gałkę oczną, ból staje się nie do zniesienia, agent zaś, bez względu na wyszkolenie, jest zmuszony wyjąć soczewki.

Po tym, co zaszło w Kolumbii – gdzie przywódca kartelu narkotykowego, który zorientował się, że ma do czynienia z agentem używającym soczewek, kazał wyłupić mu oczy i porzucić, żywego i wrzeszczącego z bólu, u bramy ambasady Stanów Zjednoczonych – dział zaawansowanych technologii CIA opracował barwioną błonę, którą można było chirurgicznie wszczepić w tęczówkę. Odporna na zanieczyszczenia, dawała się wykryć jedynie za pomocą bardzo specjalistycznego sprzętu. Od tej pory agenci mogli mieć oczy takiego koloru, jaki był im potrzebny – w moim przypadku stały się brązowe z nutką złota.

Wreszcie i odbicie oczu zniknęło z iluminatora – noc wreszcie pokonała dzień – i przez chwilę, w głębokim mroku u zarania nowej misji, znowu pomyślałem o Rebecce: o tym, jak obudziła się pięć dni wcześniej i dopiero wtedy dotarło do niej, że znowu wyjechałem.

Rozstania zawsze były dla niej trudne, co potęgował fakt, iż na początku naszej znajomości nie miała pojęcia, w co tak naprawdę się pakuje. Gdy rozmawialiśmy po raz pierwszy w Nowym Jorku, zapytała, czym się zajmuję, a ja odpowiedziałem, że jestem analitykiem w branży naftowej w drodze na międzynarodową konferencję w norweskim Tromsø.

Istotnie wybierałem się do Norwegii i byłem zarejestrowanym delegatem na jak najbardziej realną konferencję, ale na tym kończyła się prawda. W rzeczywistości czekała mnie samotna misja z finałem w Rosji, a wątek norweski był ledwie cząstką mojej legendy, starannie przygotowanej przykrywki, którą się posługiwałem.

Sześć miesięcy później, gdy było jasne, że nasz związek staje się poważny, wyznałem jej, że nie jestem analitykiem i nie mam nic wspólnego z branżą energetyczną, tylko pracuję dla CIA. Spojrzała na mnie zszokowana i przez dłuższą chwilę rozważała to, co usłyszała.

– Czyli co właściwie robisz? – spytała wreszcie. – Zabijasz ludzi?

– Nie mogę ci powiedzieć – odrzekłem.

Wciąż na mnie patrzyła, już mniej zaskoczona, ale wciąż z niedowierzaniem. Nie tylko świadomie wprowadziłem ją w błąd, ale i nie zamierzałem zdradzić jej prawdy na temat mojej pracy.

– To nie moja wina – wyjaśniłem. – To polityka Agencji. Wolno mi ujawnić, że tam pracuję, i nic ponadto. Nikt nie może dowiedzieć się więcej. – Nadal milczała, zdezorientowana po tym, jak mocno wstrząsnąłem fundamentami jej nowego życia. – Wiem, że to trudne – dodałem – ale takie są zasady. Jeśli chcesz, pokażę ci stosowny paragraf…

Pokręciła głową.

– Może i taka jest polityka, ale nie wierzę, że wszyscy się do niej stosują. Na pewno nie brakuje ludzi, którzy doskonale wiedzą, czym się parają ich partnerzy zatrudnieni w środowisku wywiadu.

– Może masz rację – przyznałem. – Pewnie istnieją agenci, którzy bez wahania dzielą się informacjami ze swymi kochankami czy małżonkami, ale jestem przekonany, że większość z nich działa „naziemnie”.

– A ty, jak rozumiem, działasz „podziemnie”? – rzuciła domyślnie.

Pojąłem, że zdradziłem zbyt wiele. Może nie przekroczyłem granicy, ale znalazłem się niebezpiecznie blisko. Jako szpieg penetrujący Regiony Niedostępne byłem zobowiązany do milczenia, bez względu na okoliczności.

– Zapomnij o tym – powiedziałem bardziej szorstko, niż zamierzałem. – Nie powinienem o tym wspominać.

Spojrzała na mnie zaskoczona. Mój stanowczy ton podpowiedział jej, że dotarłem do spraw, które traktuję niezwykle poważnie. W rezultacie całkiem przypadkowo udało mi się ją przekonać, że udzielanie dalszych informacji na temat pracy naprawdę nie leży w mojej gestii. Siedzieliśmy więc w milczeniu, niby obok siebie, ale jakby dzieliły nas mile. Rebecca spoglądała na swe zaciśnięte pięści.

Byliśmy wtedy jedynymi gośćmi w holu niewielkiego hotelu w Maine – pojechaliśmy tam na życzenie Rebekki, żeby podziwiać jesienne liście – i tylko trzask ognia w kominku zakłócał absolutną ciszę. Wyczytałem z jej twarzy, że – złapana w potrzask gdzieś między sercem a rozumem – próbuje podjąć decyzję, czy brnąć dalej w tę znajomość, czy odejść.

– Od zawsze o tym marzyłam – odezwała się cicho – żeby pojechać na północ wzdłuż wybrzeża i podziwiać barwy jesieni… z kimś… komu będę gotowa oddać serce.

Dopiero wtedy, gdy na nią patrzyłem, dotarło do mnie, dlaczego tak jej zależało na tej wycieczce. Na chwilę odebrało mi mowę.

– Przepraszam – szepnąłem wreszcie.

Potrząsnęła głową i spróbowała się uśmiechnąć.

– Wygląda na to, że marzenia bywają głupie.

– Wręcz przeciwnie – odparłem. – Jeśli chcesz coś przeżyć, najpierw musisz to sobie wymarzyć.

– Cóż, wymarzyłam sobie – odpowiedziała łamiącym się głosem – tylko nie wiem, czy chcę to przeżyć. – Umilkła, by zapanować nad emocjami. – A ty? Zawsze marzyłeś o pracy dla CIA? A może tylko tam cię chcieli? – zasugerowała kpiąco.

– Pewnie tak. – Odwzajemniłem uśmiech. – Byłem młodszym oficerem w marynarce wojennej. Służyłem na okrętach podwodnych. Agencja pojawiła się później. Miałem pewne umiejętności, zwłaszcza językowe, które okazały się przydatne. Właśnie tego szukali.

Znowu patrzyła na mnie ze zdumieniem; nie miała pojęcia, że mam wrodzony talent w tej materii.

– Jakie znasz języki? – spytała.

Spojrzałem na nią z żalem. Gdyby się dowiedziała, domyśliłaby się, które kraje są moją specjalnością operacyjną.

– Przepraszam – powiedziała, gdy to sobie uświadomiła. – Zasady?

Pokiwałem głową. Przepalona szczapa osunęła się w kominku, sypiąc iskrami, a my znowu milczeliśmy. Zdaje się, że żadne z nas nie wiedziało, co robić – iść dalej czy się wycofać.

– Co powiesz na drinka? – spytała w końcu.

Nasze spojrzenia nareszcie się spotkały i pomyślałem, że Rebecca patrzy na mnie jakby łagodniej. Bez słowa splotła palce z moimi palcami i ścisnęła lekko. Zaczynałem wierzyć, że najgorsze już za nami.

Zamówiłem butelkę wina i na całe szczęście rozmowa jakoś się potoczyła, najpierw opornie, a potem coraz swobodniej. Szpiedzy uczą się już na początku szkolenia, że ważniejsza od sztuki mówienia jest sztuka słuchania, więc z przyjemnością oddałem Rebecce inicjatywę. Opowiedziała mi na przykład o traumie sprzed dwóch lat, gdy umarła jej babcia – jedyna krewna, którą znała. Bardzo wiele się dowiedziałem w te kilka godzin, a ona zyskała dość czasu, by oswoić się z nową rzeczywistością. A jeśli chodzi o moją pracę, wróciła do tego tematu tylko raz.

Doszło do tego kilka miesięcy później, a jako że nie byłem ani trochę bardziej skłonny do zwierzeń w sprawach służbowych, Rebecca przyjęła do wiadomości, że bez względu na to, ile pytań mi zada, odpowiedzi nie będzie. I pewnie tak już by zostało…
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

23

…gdyby nie to, że trudno jest dochować tajemnicy – spytaj dowolnego szpiega! – a bodaj najtrudniej we własnym domu, u boku żony i kochanki.

Zmięty bilet kolejowy z bardzo dalekich stron, nocne połączenia telefoniczne z numerami, pod którymi nikt nigdy nie odpowiada, nierejestrowane rejsy prywatnymi samolotami, senne koszmary i wreszcie kontuzje – rana od noża byle jak pozszywana gdzieś w polu, złamana kość, naderwane mięśnie… Rebecca nie mogła mieć żadnych wątpliwości co do tego, że nie wiodę spokojnego żywota analityka danych wywiadowczych. Podziemie – cokolwiek miał znaczyć termin, którym się posługiwaliśmy – było ewidentnie niebezpieczne.

Kilka miesięcy po rozmowie, którą odbyliśmy w Maine, zamieszkaliśmy razem przy pięknie zadrzewionej ulicy w Marylandzie, gdzie domy w stylu ranczerskim stały daleko w głębi działek (na tyle dużych, że trzeba się było postarać, żeby spotkać sąsiada). Dla kogoś takiego jak ja było to idealne miejsce. W jedno z późnych piątkowych popołudni zostawiłem samochód na podjeździe i zamiast jak zawsze wejść do domu od tyłu, przez ganek, wkroczyłem frontowymi drzwiami. Już w korytarzu słyszałem, że Rebecca krząta się w kuchni, więc zanim tam zajrzałem, ułożyłem w głowie słowa powitania.

Stała plecami do mnie, przygotowując kolację. Blask zachodzącego słońca sączył się przez wielkie okno, rozświetlając jej włosy na złoto. Przystanąłem urzeczony. Przesunęła się o krok wzdłuż blatu i teraz promienie przebiły białą sukienkę, którą miała na sobie, czyniąc ją niemal przezroczystą i ukazując smukłe ciało. I właśnie rozmyślałem o tych wszystkich nocach, kiedy tuliłem ją w łóżku, wypierając ukryte lęki i najczarniejsze wspomnienia, gdy nagle odwróciła się do mnie.

– Wystraszyłeś mnie – powiedziała.

Widziałem lęk w jej oczach.

Miłosne zaklęcia, które miałem na końcu języka, uwięzły mi w gardle. Miała zaczerwienione oczy, musiała płakać.

– Co się stało? – spytałem.

Pokręciła głową. Nic. Ale ja ledwie tydzień wcześniej wróciłem z Syrii i była to jedna z tych misji, o których ludzie z mojego wydziału mawiają „lepiej zabierz ze sobą własny stryczek”. Przebiegła tak fatalnie, jak się obawialiśmy, choć z drugiej strony dopisało mi szczęście, bo zdołałem przekroczyć granicę z Libanem jedynie z rozprutą łydką i kulą z pistoletu maszynowego w barku.

Nogę załatano, a pocisk usunięto w amerykańskim szpitalu w Bejrucie, lecz gdy dotarłem do domu, na obu ranach wciąż miałem opatrunki. Ukradkowe spojrzenia i bezsenne noce podpowiedziały mi, że Rebecca sporo rozmyśla o tym, co mnie spotkało.

– Nie. Powiedz mi – poprosiłem, gdy tak staliśmy w kuchni.

– Od czasu, kiedy mi wyjawiłeś, czym się zajmujesz, prawie nie pytałam cię o pracę – odparła. – I w tym tygodniu też nie zagadywałam o rany, tylko upewniłam się, czy nic ci nie będzie – ciągnęła. – Ale to trudne. Bardzo trudne i…

– Wiem. Wyobrażam sobie.

– Nic nie wiesz – zaoponowała twardo. – Popełniłeś błąd. – Spojrzałem na nią ze zdziwieniem. Nie miałem pojęcia, o czym mówi. – W poniedziałek poszedłeś na kontrolę i przyniosłeś do domu zdjęcia rentgenowskie ramienia. Zostawiłeś je na tylnym siedzeniu samochodu, więc zajrzałam.

Nie odpowiedziałem, tylko odetchnąłem bardzo głęboko. Niezły z ciebie agent, pomyślałem. Sekundę później nasze oczy znowu się spotkały.

– Należało je zniszczyć – stwierdziła.

Miała rację. Jedyną moją wymówką mogło być to, że bark bolał mnie jak jasna cholera i wręcz rozpaczliwie pragnąłem wejść wreszcie do domu, żeby nałykać się środków przeciwbólowych, które mi dali. Teraz rozumiałem, dokąd to wszystko zmierza. Choć życie jej nie oszczędzało, Rebecca – dzięki nieustającemu wsparciu babci – zawsze świetnie się uczyła, a gdy miała czternaście lat, dla kaprysu wzięła udział w konkursie: miała napisać esej o tym, jaką wartość jej zdaniem ma poznawanie obcych kultur. Dla dziewczyny mieszkającej w podwójnej przyczepie gdzieś w Appalachach pytanie musiało brzmieć co najmniej abstrakcyjnie, ale Rebecca przyłożyła się do pracy, wykorzystała wrodzoną inteligencję i tak zdobyła pierwszą nagrodę.

Był nią opłacony roczny udział w programie wymiany uczniów. Wyjazd do Japonii wszystko zmienił. Pokochała tamtejszą kulturę, opanowała język, a co najważniejsze, zrządzeniem losu trafiła do domu, w którym rodzice byli lekarzami. W rezultacie większość weekendów spędzała, towarzysząc im w obchodach w szpitalu Uniwersytetu Tokijskiego – jednym z najlepszych na świecie – i właśnie to sprawiło, że wróciła do kraju z bardzo konkretnym planem na życie.

W liceum pracowała w dwóch miejscach, a gdy ukończyła college, dostała się na medycynę i – dzięki kredytom studenckim, których spłacenie, jak szacowała, mogło zająć kilka żyć – dotarła tu, gdzie znajdowała się teraz: na ostatni rok rezydentury na SOR-ze waszyngtońskiego szpitala MedStar. To zaś oznaczało, że potrafiła całkiem sporo, na przykład interpretować zdjęcia rentgenowskie.

Bez słowa wyszła z kuchni.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

24

Wróciła z garażu po minucie, niosąc pokaźną kopertę. Wyjęła z niej zdjęcie i uniosła do światła.

– Moim jakże profesjonalnym zdaniem – zaczęła, gdy odwróciła się i spojrzała mi w oczy – takie obrażenia mogą powstać tylko w jeden sposób. Niestety bardzo często je widuję. Nasz oddział leczy najwięcej ran postrzałowych spośród wszystkich szpitali w Dystrykcie Kolumbii. To była kula, prawda?

Skinąłem głową. Jasne, że kula. Rebecca wskazała na ranę wlotową i palcem prześledziła tor pocisku w ciele.

– Cal w lewo i minimalnie niżej, a byłbyś trupem – stwierdziła. Mówiła ciszej i starała się wyłączyć emocje, ale jej oczy na krótką chwilę napełniły się łzami.

– Wiem, że niewiele brakowało. Mówił mi o tym chirurg, który wyjął kulę.

Wciąż trzymając nerwy na wodzy, bezradnie potrząsnęła głową.

– W porządku, nie będę prosić, żebyś mi zdradzał tajemnice – oznajmiła chłodno. – Powiedz mi tylko, skąd będę wiedziała.

– O czym?

– O tym, że już nie muszę na ciebie czekać, bo nigdy nie wrócisz do domu. Że cię… – Urwała.

– Że mnie straciłaś? – dokończyłem za nią.

Żadne z nas nie chciało powiedzieć „zabili”.

Skinęła głową.

– Tak. Straciłam – powtórzyła. – To właściwe słowo.

– Oni wiedzą, gdzie cię szukać, Becco. Zawiadomią cię – odparłem. – Zadbałem o to już dawno.

– Wielkie dzięki – rzuciła sarkastycznie. – Ale jak to się odbędzie? Zadzwonią? Zaproszą do jakiegoś biura? Do Langley? – Teraz w jej głosie pobrzmiewał prawdziwy gniew. – To na pewno nie jest objęte tajemnicą. Chcę wiedzieć, czego mam się spodziewać.

Nieprawda, pomyślałem. Chcesz wiedzieć, czego się bać. Jak wygląda potwór, z którym trzeba będzie się zmierzyć. Wyjrzałem przez okno. Zapadał zmierzch. Jakie znaczenie miało to, czy ta informacja była tajna? Rebecca miała rację. Miała prawo wiedzieć. Organizacja, dla której pracowałem, była jej winna choć tyle.

– Przyjedzie samochód – rzekłem wreszcie. – Całkiem zwyczajny, czterodrzwiowy. Jeden z tych, które mają wyglądać anonimowo, ale każdym skrawkiem blachy obwieszczają, że należą do rządu. Nie będzie jechał powoli, bo jego pasażerowie będą świetnie wiedzieli, gdzie mieszkasz – ciągnąłem. – Wcześniej zadzwonią do szpitala, żeby sprawdzić, czy nie jesteś w pracy, a następnie co najmniej raz przejadą ulicą, żeby się upewnić, czy jesteś w domu.

Skuliła się mimowolnie, przytłoczona nowo nabytą wiedzą o tym, jakie to wszystko przemyślane, jak sprawnie zorganizowane.

– Mężczyzna, prawdopodobnie po czterdziestce, wysiądzie z wozu i zapuka do drzwi. Pokaże ci legitymację ze zdjęciem, żebyś miała pewność, że to oficjalna wizyta. Dokument będzie prawdziwy, ale nazwisko nie. To standardowa procedura. Jeśli wykażesz się rozsądkiem, zaprosisz go do środka – ciągnąłem, siląc się na rzeczowy ton. – Zakładam, że wolałabyś uniknąć rozmowy w progu. Usłyszysz, że jest mu bardzo przykro, ale twój partner podróżujący za granicą w sprawach wagi państwowej zginął w wypadku samochodowym, lotniczym… coś w tym guście.

– Ale to nie będzie prawda – stwierdziła Rebecca.

– Może pokaże ci wycinek artykułu albo fragment nagrania niemieckich wiadomości telewizyjnych. Coś, co uda się naprędce spreparować z istniejących materiałów. Będzie wyglądało realnie, ale to tylko pozory.

– I wszystko będzie w najlepszym porządku, prawda? – spytała ironicznie.

Wzruszyłem ramionami.

– Nie widzę w tym niczego złego. Agencja nie ma prawa ujawniać informacji na temat operacji wywiadowczych, bo mogłoby to stanowić zagrożenie dla życia innych osób. Ale jakoś muszą zawiadomić bliskich, że coś się stało. Cóż innego mogliby zrobić?

– No dobrze. Okłamią mnie – powiedziała i westchnęła głęboko. – Mów dalej.

– Mężczyzna okaże ci współczucie, ale przede wszystkim zadba o to, żebyś pogodziła się z oficjalną wersją wydarzeń. Jeśli spytasz, czy twój partner wykonywał zadanie dla CIA, oczywiście potwierdzi. Jeśli będziesz chciała wiedzieć, jaką misję wypełniał, dowiesz się, że poleciał do Niemiec na spotkanie z kolegami z tamtejszego wywiadu. Nic konkretnego. O cokolwiek spytasz, nie poznasz żadnych szczegółów.

– I na tym się skończy? Gdy już nie będzie miał nic więcej do powiedzenia, po prostu wyjdzie?

– Pewnie zamienicie jeszcze kilka słów, nie będzie się spieszył, ale… tak, to mniej więcej wszystko – odpowiedziałem. – Zostawi ci numer, pod który będziesz mogła zadzwonić w razie potrzeby. I zapewni, że się odezwie, jeśli otrzyma bardziej szczegółowe informacje, choć na razie się ich nie spodziewa, bo przecież był to tylko tragiczny wypadek.

– I odezwie się?

– Będzie musiał, choćby po to, żeby omówić szczegóły pogrzebu. W tej rozmowie poinformuje cię, że ciało podczas wypadku uległo częściowemu spaleniu i dlatego trumna będzie zamknięta.

Spojrzała na mnie pytająco.

– Dlaczego miałby tak powiedzieć? Uległo spaleniu? Czy to ważne?

– Dlatego, że… Słuchaj, nie ma powodu, żebyś się z nimi spierała. Oni i tak nie zmienią zdania.

– W sprawie otwartej trumny?

– Tak. Jest bardzo prawdopodobne, że będzie pusta albo znajdzie się w niej inne ciało.

Patrzyła na mnie szeroko otwartymi oczami. Tego się nie spodziewała i widziałem, że jest poruszona. Aż do tej chwili, choć temat był raczej ponury, jakoś sobie radziła: nie miała już ani łez w oczach, ani głębokich zmarszczek na czole. To, że była lekarzem, z pewnością pomogło jej oswoić się ze śmiercią, ale teraz realia mojego zawodu uruchomiły jej wyobraźnię.

– Czyli to wszystko, cały ten pogrzeb, to ściema? – odezwała się cicho. – Dlaczego?

– Żadna ściema. W większości przypadków odzyskanie ciał poległych z mojego wydziału – i nie mogę ci powiedzieć nic więcej na ten temat – jest po prostu zbyt niebezpieczne. Taka praca.

– O Boże – szepnęła, po czym zwiesiła głowę i ukryła twarz w dłoniach. – Całkiem słusznie powiedziałeś, że cię stracę. Jeśli zginiesz, naprawdę będziesz stracony.

Wziąłem ją w ramiona i mocno uścisnąłem.

– Trumna będzie zamknięta – powiedziała. – Potem złożą flagę, którą była przykryta, i mi ją dadzą?

– Tak – odparłem.

Ze wszystkich sił wtulała głowę w moje ramię.

– I będę musiała sama poukładać sobie życie na nowo? To będzie koniec?

– Koniec – odpowiedziałem cicho.

Nie była to cała prawda – istniało coś jeszcze, o czym w tym momencie nie było sensu wspominać.

Po dziesięciu, może dwudziestu latach od mojej śmierci, gdy misja, w której brałem udział, nie miałaby już żadnego znaczenia wywiadowczego, Rebecca otrzymałaby list od osoby ze stanowiska roboczego w kącie naszego biura, a w nim zaproszenie do udziału w skromnej i ściśle tajnej ceremonii w holu Dawnej Kwatery Głównej.

To doprawdy imponujące miejsce. Na jednej ze ścian wyryto w kamieniu cytat z Ewangelii według Świętego Jana, nieoficjalne motto CIA: „I poznacie prawdę, a prawda was wyzwoli”[1]. Naprzeciwko widnieją rzędy małych gwiazdek, a pod nimi, na stoliku, spoczywa książka z nazwiskami dziesiątek agentów wywiadu. Rebecca byłaby świadkiem dopisania mojego nazwiska oraz odsłonięcia kolejnej gwiazdki. Każda symbolizuje mężczyznę lub kobietę, którzy zginęli na służbie. To ściana zasłużonych dla Centralnej Agencji Wywiadowczej.

Naturalnie w liście zapytano by, czy po tylu latach Becca w ogóle życzy sobie udziału w takiej ceremonii. Nie jest to oczywiste, bo nie wątpię, że byłaby już zamężna i miała dzieci – zawsze ich pragnęła i między innymi o to tak często się spieraliśmy, choć oboje widzieliśmy wyraźnie, że moja praca raczej nie sprzyja rodzinnemu szczęściu i stabilizacji.

Siedząc w samolocie i słuchając wycia silników, patrzyłem na oświetlony pas startowy ciągnący się hen, ku wieczności. Miałem nadzieję, że Rebecca jednak znajdzie czas i chęć, by uczestniczyć w takim wydarzeniu. Bardziej niż czegokolwiek innego pragnąłem, by wspominała mnie ciepło.

Wyjrzałem przez iluminator i w chwili, gdy wzbiliśmy się w powietrze, ujrzałem na wschodzie imponujące kłęby burzowych chmur sunące prosto na nas. Jeźdźcy burzy, pomyślałem. Oto, kim jesteśmy, i nikim więcej. Jeźdźcami burzy.

1. J 8,32 (wszystkie cytaty z Biblii za: Biblia Tysiąclecia, Wydawnictwo Pallottinum, Poznań 2007). ↩

===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

25

W rozpalonym drgającym powietrzu oaza wyraźnie odcinała się od morza wydm. Gorący wiatr kołysał palmami daktylowymi, a zielona toń wody migotała w południowym słońcu.

Podobnie jak prawa człowieka, jak nowa gospodarka na nową epokę i ogólnie jak większość aspektów życia w Królestwie Arabii Saudyjskiej, oaza była jednak mirażem. Wibrowała i falowała za dalekim ogrodzeniem Międzynarodowego Portu Lotniczego Króla Chalida w Rijadzie, rozciągającego się wokół pięciu terminali wybudowanych pośrodku czegoś, co najdogodniej byłoby nazwać krajobrazem księżycowym.

Gulfstream należący do GreenEnergy wylądował na północnym pasie startowym tuż po południu, na chwilę skręcił ku nieistniejącej oazie, a następnie pokołował do części lotniska, do której zwykli podróżni nie mieli wstępu. Wyjrzałem przez iluminator, gdy mijaliśmy kilkanaście pasażerskich odrzutowców z napisem „Saudi Arabian” na kadłubach – osobista flota powietrzna króla. Najbliżej nas stał nowiutki boeing 737. Zastanawiałem się, czy właśnie ten przystosowano do przewozu setki bezcennych sokołów, z którymi władca lubi polować.

Tuż za nim parkował airbus 380, nadal największy samolot pasażerski, jaki kiedykolwiek zbudowano. Nie było przy nim typowych stopni, zastąpiły je pozłacane ruchome schody. Słyszałem, że w środku znalazło się miejsce na fontannę, a armaturę we wszystkich łazienkach wykonano ze złota. Jak powiedziała kiedyś Dorothy Parker, „Jeśli chcesz wiedzieć, co Bóg myśli o pieniądzach, spójrz na ludzi, którym je podarował”.

Po kolejnym nawrocie zatrzymaliśmy się w pobliżu królewskiego terminalu – nie dlatego, żebym był szczególnie dostojnym gościem, ale dlatego, że jest to najbardziej ustronna część portu lotniczego. Taki plan podróży zaproponował sam Sokół, a następnie zadzwonił do szefa GID, saudyjskiej służby wywiadowczej, i nie ujawniając żadnych szczegółów misji, poprosił o zorganizowanie dyskretnego przyjęcia dla odrzutowca CIA oraz zapewnienie dalszego transportu jego jedynemu pasażerowi. Dłuższa dyskusja na ten temat nie była konieczna; obaj wiedzieli, że zapisy z radarów śledzących lądowanie zostaną skasowane, a w rejestrach wieży kontrolnej nie pojawi się żadna wzmianka o amerykańskim gulfstreamie. Był to rejs widmo samolotu widma, jeszcze jedna fatamorgana w kraju pustynnych miraży.

Silniki powoli milkły, a ja wciąż spoglądałem w iluminator. Może i była to królewska część lotniska, ale prezentowała się posępnie: jak okiem sięgnąć żadnego człowieka i tylko pustynny wiatr bił uparcie w wielkie wrota hangarów, a rozpalone powietrze falowało nad tysiącami akrów nadtopionego asfaltu. Pilot wyjrzał z kabiny i pokręcił głową.

– Jeśli wierzyć termometrowi, nad płytą lotniska mamy pięćdziesiąt jeden stopni Celsjusza.

– Czyli powietrze raczej suchawe? – rzuciłem kpiąco.

Roześmiał się, a gdy sięgałem po moje torby, otworzył drzwi i rozłożył stopnie. Obaj zmrużyliśmy oczy w ostrym blasku słońca, próbując ustalić, czy ktoś wyszedł nam na spotkanie.

– Chcą zyskać na czasie, żeby uruchomić kamery – stwierdziłem. – Użyją systemu rozpoznawania twarzy, żeby nas zidentyfikować – uznałem, cofając się do środka. – Nie ma sensu im tego ułatwiać.

Pilot uśmiechnął się i wskazał ruchem głowy jeden z hangarów. Z cienia wyłonił się właśnie szary mercedes średniej wielkości, potoczył się niespiesznie po płycie lotniska i zahamował u podnóża schodków.

Zszedłem doń z pochyloną głową. Takich wozów używały porządne rijadzkie hotele, by wozić cenionych klientów na lotnisko i z powrotem. Szofer, który przejął ode mnie bagaże, ubrany był jak wszyscy hotelowi kierowcy, tyle że nie był jednym z nich. Pracował dla saudyjskiego wywiadu. Nieco po trzydziestce, o wąskich wargach, kamiennej twarzy i lodowatych, martwych oczach nie mógł być nikim innym.

Bez słowa zaczekał, aż zajmę miejsce na tylnej kanapie, po czym wsunął się za kierownicę i ruszyliśmy po asfaltowej tafli. Minąwszy bramę królewskiej części lotniska, włączyliśmy się do ruchu na dwunastopasmowej autostradzie, która je okalała. Pokonaliśmy w dobrym tempie ze dwanaście mil, zanim zjechał na węzeł w kształcie koniczyny i po chwili zatrzymał wóz przed terminalem międzynarodowym linii lotniczej Saudia. Akcja dobiegła końca: jeśli ktoś nas obserwował, musiał mnie wziąć za gościa drogiego hotelu, który stara się zdążyć na samolot do Karaczi, finansowej stolicy Pakistanu.

To jeden z aksjomatów mego świata tajemnic: nigdy nie zostawiaj odcisków stóp na piasku.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

26

Karaczi. Cóż mogę powiedzieć? Czystość nie jest najmocniejszą stroną tego miasta. Prawdę mówiąc, to jedna z najbardziej zanieczyszczonych metropolii świata, w dodatku regularnie zalewana. Po burzach deszczówka miesza się ze ściekami z niewydolnego systemu i trująca breja sunie miejskimi alejami i zaułkami. Ulewy zdarzają się co roku i nic się nie zmienia – epidemie są coraz groźniejsze, liczba mieszkańców nieustannie rośnie, a jakby tego było mało, rozmaite grupy terrorystyczne przypuszczają regularne ataki, głównie na przybyszów z Zachodu.

Piętnaście mil od chaosu miasta, przy drodze do Hajdarabadu, za wielką bazą Pakistańskich Sił Powietrznych, z monotonnego, płaskiego krajobrazu wyrasta Międzynarodowy Port Lotniczy Dżinnaha. W dniu mojego przylotu służby odpowiedzialne za odprawy pasażerów wydawały się równie przeciążone jak system kanalizacyjny Karaczi i zapewne dlatego minęły dwie godziny, zanim stanąłem przed kontuarem.

Mężczyzna za nim – po pięćdziesiątce, ubrany w nieskazitelnie czysty, szaro-czarny mundur z szewronami sierżanta na rękawach – spojrzał na mnie i na zdjęcie w paszporcie, po czym wsunął dokument do czytnika.

Posługiwałem się saudyjskim paszportem wystawionym przez GID, więc mogłem jedynie cierpliwie czekać, aż program przemieli dane. Byłbym pewnie spokojniejszy, gdyby CIA skontaktowała się z ISI, pakistańską agencją wywiadowczą, by uprzedzić o moim przybyciu. Nie zrobiliśmy tego, ponieważ Pakistańczycy, nominalnie będący naszymi sojusznikami, niewątpliwie zapytaliby o cel misji i bez względu na to, jaką wcisnęlibyśmy im bajkę, śledziliby mnie, żeby za wszelką cenę ustalić, co mnie sprowadziło do ich kraju.

Prawdę mówiąc, w całym amerykańskim środowisku wywiadowczym nikt nie ufał Pakistańczykom. Nie chodziło tylko o to, że przyłapaliśmy ich na ukrywaniu Usamy ibn Ladina – od lat zbieraliśmy dowody na to, że grają na dwa fronty. W Langley panowało przekonanie, że w dziedzinie zdrady wprost nie mają sobie równych. Na całym siódmym piętrze nie było nikogo, kto by wierzył, że gdyby tylko nasi drodzy pakistańscy koledzy poznali cel mojej wyprawy, nie pobiegliby z wiadomością do szefów Armii Czystych, choćby po to, żeby zwiększyć swoje wpływy w kolejnej grupie terrorystycznej.

W tutejszym rachunku zysków i strat obietnica, że Armia nie będzie prowadzić działań bojowych na terytorium Pakistanu, z pewnością byłaby warta więcej niż życie jednego amerykańskiego szpiega.

Sekundy ciągnęły się nieprzyjemnie, a ja starałem się nie okazywać zdenerwowania i jak każdy pasażer tylko od czasu do czasu zerkałem na czytnik, lecz w głowie analizowałem już najgorsze scenariusze. Gdyby paszport – lub jego posiadacz – był w systemie oflagowany jako podejrzany, pewnie zostałbym natychmiast aresztowany i przesłuchany według tego, co w wywiadowczym światku nazywane jest „protokołem ekstremalnym”. Z meldunków boleśnie doświadczonych wynikało, że lodowata betonowa cela oraz gumowy wąż obciążony ołowiem należą do ulubionych rekwizytów pakistańskich funkcjonariuszy.

Wreszcie ekran czytnika zamigotał. Urzędnik przejrzał raport systemu, wyjął paszport z urządzenia i spojrzał na mnie z troską, po czym przemówił po arabsku:

– Będę musiał zadać panu kilka pytań.

Jego akcent i składnia nie były idealne. Domyśliłem się, że używa tego języka, żeby się upewnić, czy naprawdę jestem Saudyjczykiem.

– Naturalnie – odpowiedziałem. Na szczęście mój arabski był wystarczająco dobry, by przekonać każdego, że to mój ojczysty język. – Jak mogę pomóc?

– Zgodnie z prawem jest pan zobowiązany udzielać prawdziwych odpowiedzi – uprzedził, wskazując tabliczkę, która w wielu językach informowała o drakońskich karach za składanie fałszywych zeznań.

– Oczywiście – odrzekłem, jakby kłamstwo było ostatnią rzeczą, jaka mogłaby mi przyjść na myśl.

Pytania były standardowe – o miejsce urodzenia, cel wizyty, długość pobytu – a gdy urzędnik wyczerpał swój repertuar i uznał, że ani moje odpowiedzi, ani moja wymowa nie wzbudzają podejrzeń, odszukał pustą stronę w paszporcie, ostemplował ją kilkakrotnie i zwrócił mi dokument.

– Życzę miłego pobytu w Pakistanie.

Skinąłem głową i podniosłem nieduże torby. Miałem przy sobie tylko bagaż podręczny, więc swobodnie przeszedłem sekcję odprawy celnej, mijając rozgadaną grupkę umundurowanych funkcjonariuszy, i dotarłem do drzwi, za którymi znajdowała się hala przylotów.

Gdy się rozsunęły, uderzyła mnie kakofonia dokuczliwej muzyki i kilkunastu dialektów, a także aromat herbaty z egzotycznymi przyprawami. Wbiłem się w tłum i skręciłem w lewo, w głąb wielkiej hali. Nigdy wcześniej tam nie byłem, ale poświęciłem kilka godzin na studiowanie planów lotniska, więc doskonale wiedziałem, dokąd zmierzam.

Minąłem grupę mężczyzn ubranych w tradycyjny salwar kamiz – luźne spodnie i koszule sięgające kolan – którzy właśnie wchodzili do pokoju modlitwy, a potem, może pięćdziesiąt jardów dalej, dostrzegłem znak wskazujący drogę do toalet. Właśnie tego miejsca szukałem, tuż obok znajdowała się spora sala ze schowkami bagażowymi do wynajęcia.

Jak poinformowano mnie jeszcze w Langley, skrytka numer 17 znajdowała się w odległym kącie pomieszczenia, wybrano ją głównie ze względu na ustronność. Upewniwszy się, że jestem sam, wybrałem znany mi kod zamka szyfrowego i otworzyłem stalowe drzwiczki. W środku leżała koperta pozostawiona tu poprzedniego dnia przez szefa delegatury CIA w pakistańskiej stolicy Islamabadzie. Zawierała plan północnego parkingu, numer miejsca postojowego, bilet oraz kluczyki samochodowe.

I właśnie w taki sposób w lipcowe wtorkowe popołudnie agent specjalista od Regionów Niedostępnych, dawny młodszy oficer na okręcie podwodnym Marynarki Wojennej Stanów Zjednoczonych, człowiek, który w dość dziwnych okolicznościach porzucił służbę w głębinach i za sprawą swych zdolności językowych został zwerbowany przez CIA, amerykański obywatel urodzony w Loxahatchee na Florydzie, ale podróżujący z saudyjskim paszportem, znalazł się – niezapowiedziany i niezauważony – w sali schowków bagażowych największego portu lotniczego Pakistanu i lada chwila miał opuścić klimatyzowaną halę, by oddychając zatrutym powietrzem Karaczi, wsiąść do odrapanego samochodu, którego nigdy wcześniej nie widział.

Granica z Iranem przebiegała pięćset mil na zachód od miasta, a on już za dziesięć minut miał – z rozsądną prędkością, by nie zwracać na siebie uwagi – wyruszyć w drogę, całkiem prostą i niemal płaską, za to rozpaloną letnim słońcem jak patelnia, na spotkanie z człowiekiem, którego nie znał, w miejscu, które widział jedynie na mapach, wiedząc, że najmniejszy błąd może oznaczać śmierć dla nich obu.

Witaj na rodeo, pomyślałem, otwierając samochód.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

27

Przestrzegając ograniczenia prędkości, jechałem pustą nadmorską autostradą Mekran – najlepszą drogą prowadzącą ku granicy z Iranem – gotując się w nieznośnym skwarze i nucąc w myślach w kółko tę samą starą piosenkę AC/DC Highway to hell. W rzeczy samej.

Siedziałem za kierownicą poobijanego, białego pick-upa marki Toyota, bodaj najpopularniejszego, a zatem i najtrudniejszego do wyśledzenia pojazdu świata arabskiego, używanego powszechnie przez porządnych obywateli, kurierów narkotykowych, budowlańców na kontraktach rządowych i Bóg jeden wie kogo jeszcze.

Po lewej miałem Morze Arabskie, a po prawej Park Narodowy Hingol z jednym z najbardziej niezwykłych tutejszych pejzaży: formacje skalne sterczały z piachu pustyni równie dramatycznie jak te, które można zobaczyć w Monument Valley. Dziwne błotne wulkany bulgotały pośrodku suchej równiny i tylko w cieniu zapomnianych kanionów zieleniły się tropikalne paprocie.

Jak okiem sięgnąć powietrze falowało z gorąca, gdy zostawiałem w tyle zaginiony świat Hingol i omijałem daleki port Gwadar. W zasadzie nie widywałem już innych samochodów. Zatrzymałem się kilka mil przed granicą z Iranem na niewysokim grzbiecie. Przez dłuższy czas mierzyłem wzrokiem ziemie jednego z najbardziej niebezpiecznych krajów świata – przynajmniej dla kogoś takiego jak ja – a potem skręciłem ostro w prawo i pojechałem dalej wyboistą ruiną drogi. U jej końca leżało mało znane miasto Mand – zapuszczone zbiorowisko cichych domostw w kolorze piasku, wysokich murów i krętych, piaszczystych uliczek.

Na jego przedmieściach stała ceglana hala z połową dachu, a przed nią, wśród chwastów, znalazły wieczny spoczynek dziesiątki wraków, które niegdyś były terenówkami. To tu mieścił się jedyny w Mandzie warsztat samochodowy, a rdzewiejące maszyny były jego magazynem części zamiennych. Moja legenda – gdyby ktoś pytał – była taka, że gdy przejeżdżałem przez Gwadar, przednie zawieszenie w mojej toyocie odmówiło posłuszeństwa i potrzebowałem pilnej naprawy. Obolałe plecy były dobitnym świadectwem prawdziwości tego problemu. Niejeden raz przeklinałem Langley w duchu za tę troskę o najdrobniejsze szczegóły.

Zawieszenie było jednak tylko pretekstem, a tak naprawdę na tyłach warsztatu, w małej szopie na beczki ze zużytym olejem silnikowym, ktoś na mnie czekał. Był to Pakistańczyk po czterdziestce, zaufany operator i podwładny szefa naszej delegatury w Islamabadzie. Przybył na miejsce dzień wcześniej, wioząc ciężarówką trzy kuce oraz ekwipunek, którego potrzebowałem.

Gdy zaparkował na tyłach posesji, podszedł do właściciela i jego syna, a gdy już wypili obowiązkową herbatę, zaproponował im po pół miliona rupii, jeśli udadzą się do Karaczi w ważnej i niezmiernie pilnej sprawie, na przykład po części zamienne. Właściciel warsztatu mieszkał w tych stronach od lat i widział już wszystko i każdego: przemytników narkotyków, terrorystów, oszustów, żołnierzy pakistańskich sił bezpieczeństwa, a także osobników takich jak ten, który właśnie pił z nim herbatę, najprawdopodobniej agentów wywiadu. Był człowiekiem praktycznym i nie komplikował sobie życia wyznawaniem żadnej ideologii, więc potrafił się dogadać z każdym. Jedyne kryterium stanowiła oferowana suma.

– Trzy tysiące dla każdego – odpowiedział w urdu.

Agent wzruszył ramionami.

– Jasne. Ja proponuję po pięćset tysięcy, a ty chcesz tylko trzy?

Wybuchnęli śmiechem. Wszyscy trzej wiedzieli, że właściciel miał na myśli dolary amerykańskie, a to oznaczało kwotę znacznie większą od oferowanej. Operator CIA nie posiadał żadnych informacji na temat misji, którą właśnie współorganizował, ale wiedział, że nie może dopuścić, by cokolwiek jej zagroziło. Dla zachowania pozorów targował się przez chwilę, nim podniósł ramiona w geście kapitulacji.

Właściciel i jego syn wyszczerzyli zęby w uśmiechu i napełniwszy kieszenie gotówką, wsiedli do jednego z nielicznych sprawnych wozów ze swej stajni, by wyruszyć w całkiem niespodziewaną podróż. Zamierzali skorzystać z okazji i pomodlić się wśród białych marmurów meczetu e-Tooba w Karaczi, jednego z najpiękniejszych na świecie.

Gdy dotarłem do warsztatu, zaparkowałem w ustronnym miejscu, po czym wysiadłem i nie zatrzymując się, przemierzyłem halę i wyszedłem na usiane śmieciami podwórko na tyłach. W wątłym blasku gwiazd byłem niemal niewidoczny, ale w tak martwej ciszy mój człowiek musiał usłyszeć nadjeżdżający samochód. Wcale nie czekał jednak na mnie w szopie, jak było umówione, tylko w głębokim cieniu pod ścianą budynku. Trzymał w ręku rugera SR40, broń dostatecznie mocną, by wyrwać mi w piersi krater wielkości rękawicy baseballowej. Prawdę mówiąc, byłbym rozczarowany, gdybym nie zastał go w miejscu dogodnym do oddania strzału, kolejna prawda świata wywiadu brzmi bowiem następująco: przetrwają tylko paranoicy. Mój człowiek nie odezwał się, póki go nie minąłem; wolał mieć pewność, że nie zdążę sięgnąć po broń.

– To ty potrzebujesz paska do chłodnicy? – powitał mnie umówionym hasłem.

– Przednich amortyzatorów – podałem właściwy odzew, po którym Pakistańczyk wyszedł z cienia i wyciągnął do mnie rękę.

– Witam – powiedział i wskazał palcem szopę pełną beczek. – Wyładowałem już graty i zaniosłem do środka. Zaraz przyprowadzę kuce.

To rzekłszy, ruszył w stronę swojej ciężarówki, a ja wszedłem do szopy, żeby przyjrzeć się ekwipunkowi. Bez pośpiechu obejrzałem brudne ubrania, sprawdziłem mechanizm prastarego karabinu maszynowego AK-47 i bardzo uważnie zbadałem trzy siodła. Były stare i wytarte, a jedno miało pękniętą i niedbale naprawioną drewnianą ramę. Z pewnością nie przedstawiały żadnej wartości dla kogoś, kto zechciałby mnie obrabować, ale…

W wydrążonych ramach, w wyściółce ukrytej pod skórą, pod podszewką ciężkich juków, a także pod derkami schowane były cztery autentyczne amerykańskie paszporty – dla afgańskiego kuriera, jego żony i dwojga dzieci – oraz pięćdziesiąt tysięcy dolarów w porysowanych pakistańskich tola – małych sztabkach złota o zaokrąglonych krawędziach, od dwustu lat używanych w tych stronach jako jedna z walut.

Niemożliwe do podrobienia i wyśledzenia, łatwe do ukrycia, były, jak łatwo się domyślić, niezwykle popularne wśród handlarzy narkotyków, lecz z tego samego powodu kurier nalegał, by właśnie one były walutą naszej dyskretnej transakcji. Siedemdziesiąt sztabek i cztery paszporty – tak wyglądał nasz gest dobrej woli. Kurierowi zależało na amerykańskim obywatelstwie dla siebie i rodziny, a złoto miało wystarczyć na bieżące wydatki i stanowiło jedynie zaliczkę, drobną cząstkę owych dwudziestu milionów dolarów, które miały na niego czekać w nowym amerykańskim domu, gdy tylko przekaże obiecane informacje.

W blasku latarki obejrzałem dokładnie nie tylko siodła, ale nawet pakistańskie etykiety na puszkach z jedzeniem. Nie znalazłem żadnego słabego punktu w tym, co przygotowały dla mnie specjalistyczne warsztaty CIA. Etykiety były pożółkłe i poplamione, w kocach nie dostrzegłem nawet jednej świeżej nitki, dziurki po igle na obrzeżach siodeł były ponadrywane, skórzane paski przepocone, a mosiężne klamry podrapane, jakby używano ich przez lata. Świetna robota, pomyślałem. Dowód nieprzeciętnych umiejętności zaangażowanych w tę akcję ludzi pracujących pod kierunkiem kobiety, która swego czasu parała się scenografią w Hollywood. Któż mógłby spreparować lepszą iluzję rzeczywistości niż artystka z dwiema nominacjami do Oscara na koncie?

Właśnie zaczynałem na powrót pakować sprawdzone przedmioty, gdy usłyszałem kroki naszego operatora prowadzącego kuce w stronę szopy. Były stare i żylaste, a lata ciężkiej pracy zdążyły wygiąć ich grzbiety, lecz mnie wydały się piękne, gdy tylko ujrzałem ich łagodne ślepia i luźno pracujące szczęki.

– Daruj – powiedział Pakistańczyk – ale lepszych nie znaleźliśmy.

Wstałem i podszedłem bliżej. Zawsze kochałem konie – jak daleko sięga zbiorowa pamięć ludzkości, zwierzęta te nie marzyły o niczym innym, jak tylko o tym, żeby być naszymi przyjaciółmi, choć zazwyczaj marnie się im odwdzięczaliśmy. Przewodnik stadka miał intensywnie kasztanową sierść i wyraźnie oszczędzał jedną z przednich nóg – domyśliłem się, że dokucza mu artretyzm. Brakowało mu kawałka ucha, miał też imponującą kolekcję blizn, a na zadzie całkiem łysą plamę. Pogładziłem mu nozdrza i odezwałem się łagodnie:

– Widać, że tak jak ja masz swoje lata. Nic nie szkodzi. Wiesz, co mówią Irlandczycy, prawda? Na trudną drogę potrzebny stary pies.

Musnął chrapami moją dłoń i jakby się uśmiechnął, jak tylko konie to potrafią.

– Jak się nazywa? – spytałem pakistańskiego agenta.

Spojrzał na mnie ze zdziwieniem.

– A skąd mam wiedzieć? – odpowiedział i wzruszył ramionami.

– Dobra, co proponujesz? – nie ustępowałem. – Co mam powiedzieć irańskiemu patrolowi albo terrorystom, którzy zechcą mnie przepytać? Że imię mojego kuca to zagadka?

– Wybacz – bąknął zawstydzony. – O tym nie pomyślałem. Może na coś wpadniemy?

Spojrzałem znowu w wilgotne ślepia kasztana z obwisłym uchem.

– Nazwę go Sakab.

– Jak? – spytał agent.

– To po arabsku oznacza konia, który porusza się z gracją płynącej wody – wyjaśniłem.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

28

Kończyłem inspekcję kuców i ekwipunku, gdy zadzwonił mój szyfrowany telefon. Lata doświadczenia nauczyły mnie, że gdy dzwoni po rozpoczęciu misji, nie należy liczyć na dobre wieści.

Sokół nie zamierzał owijać w bawełnę.

– Nikomu o tym nie mówiłem – powiedział – ale sześć godzin temu nadszedł meldunek ze Stacji Kabul o kolejnym spotkaniu naszego technika klimatyzacji z kurierem.

Nie, zdecydowanie nie potrzebowałem żadnych komplikacji.

– Słucham.

– Kurier twierdzi, że właśnie dotarła do niego ważna informacja: nasz ewenement ma nastąpić za pięć miesięcy, dokładnie za dwadzieścia tygodni.

– W Święto Dziękczynienia.

– Jakże symbolicznie – zauważył dyrektor. – To najgorętsza pora, jeśli chodzi o podróżowanie.

– A może kurier próbuje podkręcić tempo? – zasugerowałem. – Podał datę, żeby wywołać panikę i skłonić nas do szybszego zaakceptowania warunków, domknięcia transakcji.

– Niewykluczone – przyznał Sokół. – Chcesz się podpisać pod dokumentem Bustera?

– Wspomniałeś, że nikomu o tym nie mówiłeś?

– Nie mówiłem.

– Dlaczego? Nie ufasz swoim ludziom?

– Wyobraź sobie, co by było, gdyby informacja wyciekła. Zmartwychwstały terrorysta, ewenement zaplanowany na Święto Dziękczynienia, dowolny cel gdzieś w zachodnim świecie, a my nawet nie wiemy, co się może stać? Panika wykończyłaby nas przed zachodem słońca.

Termin. Tylko tego mi brakowało.

– Dzięki za dobre wieści – powiedziałem.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

29

Tej nocy księżyc się nie pokazał, a i gwiazdy, które na tej szerokości geograficznej – z dala od miast, rzecz jasna – zwykle wydają się na wyciągnięcie ręki, jakby wyblakły za sprawą gwałtownej burzy nadciągającej znad Afganistanu.

Sakab kroczył dzielnie na czele stadka, lecz dwa pozostałe kuce były wyraźnie wystraszone pogarszającą się pogodą. Mocno ściskając w dłoni sznur, prowadziłem je coraz głębiej w skaliste góry wyłaniające się stopniowo z suchych zarośli, podążając starym szlakiem przemytniczym wypatrzonym przez bystrookiego analityka z Langley na jednej z niemal zapomnianych map. Pochodziły z czasów, gdy w Afganistanie walczyli Sowieci, więc prawie nieużywana od dziesięcioleci ścieżka zdążyła mocno zarosnąć i miejscami była niemal nie do przebycia.

Mand był już trzy godziny drogi za nami. Gdy spakowałem ekwipunek, zjadłem posiłek w towarzystwie pakistańskiego agenta i stanąłem w progu szopy, spoglądając na prastary miejski krajobraz, w którym ciemną nocą niełatwo było dostrzec płaskie budynki obrośnięte krzakami i częściowo przysypane piachem. Ciszę mącił jedynie plusk wody małych fontann ukrytych na otoczonych murami podwórkach. Niecierpliwie wyczekiwałem wymarszu i oto teraz, gdy w mieście nie zauważyłem żywego ducha, ani nawet jednego zapalonego światła, nadszedł właściwy moment.

Nasz agent też o tym wiedział. Pomógł mi objuczyć kuce i przyglądał się w milczeniu, jak zarzucam na ramię starego kałasznikowa i chwytam linkę zawiązaną wokół szyi kuca. Sprawdziłem wcześniej, czy magazynek jest pełny, a bezpiecznik zamknięty. Broń była niezła, ale w normalnych okolicznościach nie wybrałbym tak starego egzemplarza, ruszając w bój. Rzecz w tym, że podobnie jak wszystko, co dotyczyło misji w Regionie Niedostępnym – od końskich siodeł po moje brązowe oczy – karabin nie był tym, czym się wydawał.

Wymieniliśmy z agentem uśmiechy i choć może spodziewasz się, że życzył mi szczęścia albo chociaż mnie pożegnał, to wiedz, że w naszym podziemnym świecie takie słowa nigdy nie padają – agenci wolą nie kusić losu. Nikt nie chce, by powodzenie misji zależało od szczęścia; nikt nie chce też, by pożegnanie okazało się ostatnim. Mieliśmy się spotkać nazajutrz lub dzień później, może napić się w barze w jakimś egzotycznym miejscu i już tylko śmiać się z owej nocy, kiedy to we dwóch zjedliśmy posiłek na zadupiu o nazwie Mand. Gdy śmierć jest jak wierny pies, zawsze blisko nas, wolimy wierzyć, że jednak czeka nas jakaś przyszłość.

I dlatego, zamiast się żegnać, dochowywaliśmy własnej tradycji. Należało jedynie wspomnieć miasto, które naprawdę kochaliśmy.

– Do zobaczenia w Stambule – powiedział mój pakistański towarzysz.

– W Stambule – powtórzyłem z uśmiechem.

Wystarczyło kilkanaście minut marszu ku wszechogarniającej ciemności, by on i całe miasteczko zniknęli mi z oczu na dobre.

Wreszcie zatrzymałem się w miejscu, gdzie ścieżka wrzynała się wprost w zbocze góry i przepadała bez śladu. Zadarłem głowę. Lata temu osunęło się górujące nad szlakiem urwisko i tony kamieni zatarasowały drogę. Nie było szans na pokonanie takiej zapory.

Czas naglił, ale nie miałem wyboru: pociągnąłem kuce w lewo, po niebezpiecznie stromym zboczu, ku niewidocznej dolinie, by obejść zawał i gdzieś dalej wrócić na ścieżkę. W księżycowym krajobrazie pozbawionym punktów odniesienia, w niemal całkowitej ciemności nawet gwiazdy nie chciały wskazać mi drogi.

Choćbym optymistycznie założył, że uda mi się zejść w dolinę, nie skręciwszy karku, nie mogłem wykluczyć, że i tam trafię na przeszkodę nie do przebycia albo wpakuję się w ślepy kanion. Rozsądek nakazywał zaczekać do świtu, lecz ja już w Langley doszedłem do wniosku, że największym zagrożeniem będzie to, że ktoś mnie zauważy. Dlatego znacznie bezpieczniej było wędrować nocą, a w dzień spać.

Dobre rozwiązanie po prostu nie istniało. Mogłem podjąć ryzyko i zabłądzić w ciemności albo modlić się, żeby nikt mnie nie namierzył podczas marszu za dnia. Nikt i nic nie mogło zapewnić mi powodzenia… Nic, poza moim karabinem.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

30

Już podczas wstępnego szkolenia rekrutom wpaja się starą prawdę: to nie broń ratuje życie, tylko umiejętności. Dobrze rozumiem jej sens, lecz jestem pewny, że ten, kto to wymyślił, nie miał do czynienia z bronią taką jak mój AK-47.

Odkąd nawiązaliśmy kontakt z kurierem, to on dyktował nam warunki współpracy. Nie mogło być inaczej – to jego życie było tu stawką, więc nie ulegało wątpliwości, że uczyni wszystko, żeby chronić siebie. Jednym z licznych warunków, które nam postawił, było to, że prawo wyboru miejsca spotkania należy wyłącznie do niego.

Jako kurier na usługach terrorystów, a wcześniej taksówkarz w Kabulu, nie miał żadnego doświadczenia w wywiadowczym rzemiośle. Był jednak najwyraźniej bystrym człowiekiem, bo sam doszedł do tego, co uczyniłby na jego miejscu świetnie wyszkolony agent działający w terenie: wyznaczył cztery punkty spotkania, lecz tylko jeden był prawdziwy.

Analizując te propozycje w Langley, od razu wykluczyliśmy pierwsze miejsce, położone najdalej od domniemanej bazy Armii Czystych i najmniej korzystnie względem tras kuriera. Wiedzieliśmy, że podał je tylko dla zmyłki. Drugie miejsce uznaliśmy za punkt obserwacyjny. Spodziewaliśmy się, że przyczai się tam i będzie mnie śledził przez lornetkę, by mieć pewność, że nikt za mną nie podąża. Trzecie miejsce musiało być tym prawdziwym; to tam miałem się z nim spotkać. Jak to zawsze bywa, gdy się snuje sekretne plany, coś mogło pójść nie tak i dlatego na liście znalazło się też czwarte, zapasowe miejsce. To, że zrozumieliśmy plan kuriera, nie miało jednak wielkiego znaczenia – i tak musieliśmy się podporządkować zasadom, które narzucił.

Chcąc uniknąć pomyłki, dostarczył nam przez pośrednika na papierosowej bibule współrzędne geograficzne wszystkich czterech miejsc. Tylko jeden z kompletów danych wyglądał mniej więcej tak: 26°18˝20.45˝N 61°57˝26.95˝E.

To oznaczało, że otrzymaliśmy łącznie kilkadziesiąt cyfr, liter i symboli. Oczywiście mogłem wziąć ze sobą listę współrzędnych, ale gdybym został zatrzymany i przeszukany, ryzyko byłoby ogromne. Może zdołałbym wyuczyć się ich na pamięć, ale należało zadać sobie pytanie, czy można oczekiwać, że agent działający w stanie podwyższonego napięcia, wędrujący nocami w szybkim tempie i w nieznanym terenie, naprawdę będzie w stanie odtworzyć z pamięci tyle danych? Cały plan wziąłby w łeb, gdybym choć dwie cyfry zamienił miejscami.

A nawet gdybym dobrze zapamiętał współrzędne, plan Afgańczyka stawiał przed nami kolejny problem. W jaki sposób odnajdę w terenie miejsca, które wyznaczył? Nie ma tam wiosek ani miast; to kompletne odludzie zdefiniowane opisem: skrzyżowanie dwóch górskich strumieni, sucha studnia albo porzucona chata.

Na szczęście CIA, choć naturalnie niepozbawiona wad, ma na swym koncie sporo wynalazków. To jej specjaliści stworzyli najlepsze na świecie urządzenie szyfrujące, nikomu nie udało się złamać generowanych przez nie kodów. Zamiast jednak zatrzymać je dla siebie, Agencja założyła na pozór legalną filię w Szwajcarii i sprzedała patent dziesiątkom rządów z całego świata. Ów system, zaprojektowany przez Dział Wsparcia Technicznego CIA, miał jednak ukrytą furtkę, dzięki której na lata uzyskaliśmy wgląd w tajemnice owych rządów. Podobno Chińczycy odrobili lekcje i od dobrej dekady pogrywają z nami w identyczny sposób.

Tak czy inaczej, biorąc pod uwagę profesjonalizm naszych speców, stworzenie metody, która pozwoliłaby mi pewnie i bezpiecznie dotrzeć do czterech wyznaczonych miejsc, nie wydawało się niemożliwe. Co więcej, już rok wcześniej, w toku nadal utajnionej misji, Dział Wsparcia Technicznego pomógł dwóm agentom dyskretnie przedostać się do Mongolii – zjechali ze szlaku i na własną rękę pokonali góry wschodniego Kazachstanu. Poruszali się specjalistyczną ciężarówką z napędem na sześć kół, w której nie brakowało miejsc nadających się do ukrycia systemu GPS z łączem satelitarnym, lecz mimo to trzeba przyznać, że nasi eksperci pokazali, co potrafią.

W moim przypadku problem polegał na tym, że miałem podróżować pieszo, prowadząc ze sobą trzy kuce. Czy niezbędny sprzęt dałoby się aż tak zminiaturyzować? Odpowiedź pojawiła się tuż po północy, dwa dni przed moim wylotem z kraju. Zadzwonił telefon i głos, którego nie rozpoznałem, zaprosił mnie do sali konferencyjnej pod Bąblem.

Gdy tam dotarłem, pomieszczenie było pełne techników, a także innych osób zaangażowanych w przygotowanie mojej misji. Przecisnąłem się przez ten tłum i na długim stole ujrzałem rozłożony na części karabin AK-47. Nie musiałem przyglądać mu się zbyt długo, by ocenić, że choć absolutnie nie wygląda na fabrycznie nowy egzemplarz, to jest w znakomitym stanie. Miałem wrażenie, że wszystkie części ruchome zostały wykonane od nowa, według zmodyfikowanego projektu. Była to niewątpliwie broń godna strzelca wyborowego.

Sokół, który stał u szczytu stołu, skinął na jednego z szefów Działu Wsparcia Technicznego, faceta niedźwiedziej postury, dając mu znak, że może zaczynać. Gdy ten się odezwał, rozpoznałem głos – to on zaprosił mnie na spotkanie.

– Jestem zbrojmistrzem – przedstawił się. – No, może kimś więcej. Od broni zaczynałem, dziś zajmuję się nowoczesnymi technologiami. Podnieś go – poprosił, wskazując karabin.

Znałem się na broni, w końcu dorastałem na Florydzie, więc wystarczyło, że wziąłem AK-47 do rąk, i już wiedziałem, że będzie działać równie pięknie, jak wygląda; był lekki i świetnie wyważony.

– Co myślisz? – spytał zbrojmistrz, gdy podziwiałem jego dzieło.

– Niesamowity – odparłem. – Żelazna pięść w atłasowej rękawiczce.

Zbrojmistrz się roześmiał i pokazał stary, porysowany celownik teleskopowy umocowany nad lufą.

– Popatrz – zachęcił.

Uniosłem broń do ramienia, celując wysoko ponad głowami zebranych, i spojrzałem w wizjer.

– Co widzisz?

– Powiększony cel – odpowiedziałem zgodnie z prawdą. – Linie celownicze, dane o odległości i powiększeniu, nic nadzwyczajnego.

– A to nie do końca prawda – stwierdził zagadkowo zbrojmistrz. – Soczewka została wykonana na zamówienie przez najlepszego na świecie niemieckiego producenta urządzeń optycznych. Usunęliśmy nazwę, rzecz jasna, żeby nie wzbudzać podejrzeń, ale zapewniam, że lepszego celownika nie znajdziesz.

Pokiwałem głową, opuszczając broń. Świetna sprawa, pomyślałem, jeśli trzeba będzie kogoś zastrzelić, ale mój problem z nawigacją pozostaje nierozwiązany.

– A teraz połóż palec tutaj – polecił zbrojmistrz. Chwycił mój palec wskazujący i umieścił na gumowanym fragmencie kabłąka. – Odczekaj co najmniej trzy sekundy. Urządzenie sczytuje twoje linie papilarne, żeby nikt inny nie mógł go uruchomić.

– Okej – mruknąłem i w duchu policzyłem nawet do pięciu, ale nie zauważyłem, żeby coś się zmieniło. Wydawało mi się, że wszyscy dookoła są podobnie zawiedzeni.

– A teraz spójrz w celownik – powiedział zbrojmistrz, obserwując mnie nieprzerwanie.

Zakląłem. Ukryte funkcje urządzenia zostały odblokowane: szklana soczewka stała się ekranem nawigacji GPS. Zbrojmistrz uśmiechnął się z dumą.

– Niezłe, co?

Skinąłem głową. Naprawdę byłem pod wrażeniem. Mężczyzna sięgnął po pilota i na jednym z wielkich ekranów ukazał się obraz wprost z mojego celownika. Zebrani zaczęli spontanicznie klaskać, a ja zwróciłem broń twórcy.

– Gdzie ukryliście software i baterie? – spytałem.

Wyjął ze skórzanego etui kilka drobnych narzędzi, wziął ode mnie karabin i położył na stole. Sprawnie odłączył drewnianą kolbę.

– Ukryliśmy śruby i zaczepy, na wypadek gdyby jakiś cwaniak postanowił rozmontować kolbę.

Spojrzałem na małe nisze, które odsłonił, i zobaczyłem ukryte w nich baterie litowo-jonowe i płytki drukowane. Niewątpliwie miałem przed sobą prawdziwy triumf inżynierii.

– Nasz system nie ma nic wspólnego ze standardowym GPS-em telefonicznym – ciągnął z dumą zbrojmistrz. – To znaczy zachowuje się jak telefon, ale pozyskuje dane w zupełnie inny sposób. Jest w stu procentach autonomiczny.

Przypomniałem sobie tę scenę i w myślach podziękowałem opatrzności za zbrojmistrza, gdy w pakistańskich górach unosiłem broń do ramienia, kładłem palec na czytniku wbudowanym w kabłąk i znowu spoglądałem w celownik, kierując go ku zawałowi na ścieżce. Natychmiast uzyskałem współrzędne geograficzne. Zapisałem je w pamięci i już wiedziałem, że bez względu na to, co się stanie tam, w dolinie, na pewno nie zabłądzę. Zawsze będę mógł wrócić na szlak, zaczekać do brzasku i poszukać nowej drogi.

Teraz musiałem tylko bez uszczerbku zejść po stromiźnie. Pomyślałem, że przydałaby się choć odrobina światła księżycowego. Zrobiłem pierwszy krok i natychmiast pod moją stopą osunęły się kamienie. W mgnieniu oka zacząłem spadać.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

31

Ocaliły mnie konie. Wszystkie trzy przyszły na świat i dorastały w górach, a ja jakimś cudem zdołałem chwycić siodło Sakaba i z największym trudem podciągnąłem się w górę, do pionu.

Pozwoliłem, by mój dzielny przewodnik stada poprowadził nas w dół. Kuce wiedziały instynktownie, gdzie stawiać kopyta, choć wydawało mi się, że trafią nimi jedynie na powietrze. Kilkanaście razy skrzesały iskry na krzemiennych blokach. Nieraz się pośliznęły i już byłem pewny, że zanurkują kilkaset stóp ku kamienistej dolinie. Ale nie, zawsze w ostatniej chwili znajdowały oparcie i odzyskiwały równowagę.

Nim dotarliśmy na dno, ich piersi unosiły się z wysiłkiem, a boki były białe od piany, ja zaś ociekałem potem. Gdyby jakiś oficer kierował teraz moją akcją, na pewno kazałby mi iść dalej. Schodząc ze szlaku, zaryzykowałem opóźnienie w realizacji planu, a przecież znaliśmy już termin ataku. Mimo wszystko musiałem się zatrzymać, choćby po to, żeby napoić konie i dać im chwilę wytchnienia.

Gdy tylko zdjąłem sakwy z ich grzbietów i dałem im wody, odpiąłem też karabin od siodła Sakaba i uruchomiłem nawigację. Nowy kurs, który miał nam pozwolić obejść zawał, poprowadził nas głębiej w mrok doliny.

Po dwudziestu minutach, gdy już ledwie trzymaliśmy się na nogach – artretyzm coraz mocniej dawał się Sakabowi we znaki – przekroczyliśmy koryto wyschniętej rzeczki i wkroczyliśmy do pochyłego lasu pełnego poskręcanych, na poły suchych drzew. Byliśmy na martwym bezdrożu; pnie były niczym duchy, a splecione nad nami gałęzie tworzyły wysoko sklepione tunele.

Jeszcze nigdy nie byłem w takim miejscu. Im bardziej zagłębialiśmy się w las, tym bardziej martwa stawała się otaczająca nas cisza. Sam nie wiem, kiedy zacząłem prowadzić kuce tak, by ich kopyta nie wydawały niemal żadnych odgłosów. Podążając za nawigacją zamkniętą w celowniku karabinu, zagłębialiśmy się coraz bardziej w las, aż dotarliśmy do kolonii dawno umarłych młodych drzewek – nie mam pojęcia, co mogło je zabić – a wtedy konie stłoczyły się instynktownie, jakby coś je wystraszyło.

Wiedziałem, że w Pakistanie żyją wilki, ale nie stanowiły wielkiego zagrożenia dla moich kuców, które po prostu by uciekły, gdyby tylko zwietrzyły obecność naturalnych wrogów. Nie, byłem coraz bardziej przekonany, że w miejscu, w którym się znaleźliśmy, wydarzyło się coś złego – coś, czego wspomnienie (a może i materialne dowody) czaiło się gdzieś wokół nas.

Parliśmy jednak naprzód. Konie trzymały się blisko siebie, a Sakab mimo dolegliwości starał się nie zostawać w tyle. W mojej głowie pojawiły się słowa z zamierzchłej przeszłości: „Chociażbym chodził ciemną doliną, zła się nie ulęknę…”[1].

Jak mówiłem, nie jestem chrześcijaninem, ale moja matka była wierząca i gdy byłem dzieckiem, co niedzielę zabierała mnie do kościoła. Pewne rzeczy, którymi wtedy nasiąkłem, zostały we mnie i pewnie już pozostaną do końca życia. Powtarzając w myślach słowa psalmu 23, spojrzałem w prawo i w plamie jakby jaśniejszej ciemności dostrzegłem długie bruzdy przecinające coś, co przy sporej dozie dobrej woli można by nazwać polem. Równe pryzmy ziemi, zapewne przez lata spłukiwane deszczem i smagane wiatrem, były teraz niemal płaskie, a miejscami wręcz niewidoczne, ale zdecydowanie dostrzegałem w nich ślady rolniczej działalności człowieka. Była to szokująca myśl – kto przy zdrowych zmysłach próbowałby układać sobie życie w tym piekielnym miejscu?

Kilka minut później wyprowadziłem zwierzęta na rozległą, z pewnością wykarczowaną przez człowieka polanę. Widziałem w życiu dość mrocznych rzeczy, by wiedzieć, do czego służył rząd grubych pali wbitych w ziemię sięgających mi może do piersi. Ktoś ustawiał ludzi plecami do nich i wiązał im ręce z tyłu, by nie mogli uciec, a nawet się poruszyć. Wspominałem już, że egzekucje to przerażające doświadczenie, często zrytualizowane, ucharakteryzowane na pozór ceremonii, ale tu, w tym martwym lesie pośrodku głuszy, nie powinny się zdarzyć. Miałem jednak przed sobą co najmniej dwadzieścia pali i trudno mi było nie zauważyć, że polana powstała tylko po to, by unieruchomionych jeńców można było łatwiej i szybciej mordować.

Patrząc na nie, przypomniałem sobie, że jestem blisko jednego ze światowych centrów produkcji heroiny. W tej branży obraca się tak gigantycznymi pieniędzmi, że absolutnie wszystko jest możliwe, czego dowód stanowią codzienne, niekiedy masowe morderstwa dokonywane w wojnach karteli narkotykowych na terytorium Kolumbii i Meksyku. To, co miałem przed sobą, było jednak pamiątką zbyt dobrze zorganizowanej działalności – pachniało wojskiem, na przykład armią albo tajnymi służbami Pakistanu, które być może dokonały tu rozprawy z jakąś grupą zagrażającą bezpieczeństwu państwa. W obu językach popularnych w tych stronach, urdu i perskim, słowo istan znaczy mniej więcej miasto, a pak – święty, czysty, zatem Pakistan winien być „krajem czystości”. Najwyraźniej nie wszyscy zostali o tym poinformowani.

Raz jeszcze przyjrzałem się palom, poprzebijanym i poszarpanym kulami. Nie miałem już żadnych wątpliwości: znalazłem się na placu straceń.

Nic dziwnego, że w tym lesie nic już nie rosło; natura jakby zrezygnowała z życia. Równe bruzdy i pagórki nie były śladami upraw, lecz masowymi grobami. Widziałem niejedno takie miejsce: nazistowskie obozy śmierci w Polsce, drzewa obwieszone setkami pętli po ludobójczych praktykach w Kambodży, a także hiszpańskie areny zamienione przez generała Franco w miejsca kaźni. Niemcy byli protestantami, Kambodżanie buddystami, a Hiszpanie katolikami. Ludzie, którzy mordowali w tym lesie, niemal na pewno byli muzułmanami. Jeśli życie czegoś mnie nauczyło, to że zło nie dyskryminuje nikogo ze względu na wiarę.

Minęło ledwie kilka minut, odkąd wkroczyłem na tę polanę, ale czułem, że straciłem już zbyt wiele czasu. Lecz przecież nie mogłem tak po prostu przejść po ziemi, która nasiąkła krwią ofiar. Nawet konie wyraźnie poczuły ulgę, gdy skierowałem je z powrotem do lasu, by szerokim łukiem ominąć miejsce kaźni.

Sakab stąpał jakby pewniej i posuwaliśmy się w lepszym tempie, aż wreszcie i teren zaczął nam sprzyjać: mniej było skał, a więcej wątłej roślinności, która stopniowo zastępowała rzędy martwych drzew.

Wreszcie wyszliśmy z lasu na połać piaszczysto-trawiastej równiny. Dopiero teraz spostrzegłem, że wicher znad Afganistanu z wolna cichnie i księżyc, blady i wodnisty, pomału wynurza się zza chmur.

Odwróciłem się, by spojrzeć na urwiska, z których zeszliśmy parę godzin wcześniej. Księżycowego blasku było już na tyle dużo, że mogłem ocenić sytuację: ominęliśmy zawał. Zdjąłem karabin z ramienia i skierowałem celownik na północ. Wytyczyłem nową trasę po lekko wznoszącym się terenie, by jak najszybciej wrócić na szlak. Gdy aktywowałem GPS, mogłem odczytać swoją pozycję i na tej podstawie obliczyłem, że wciąż jesteśmy spóźnieni, ale jeśli tylko zwiększymy tempo marszu i utrzymamy je aż do świtu, powinniśmy nadrobić stratę.

Wyjąłem z worka garść kostek cukru i dałem po kilka moim kucom, a potem ruszyliśmy łagodnym stokiem pod górę. Dopiero gdy wróciliśmy na ścieżkę i spojrzałem wstecz, w głąb doliny, zobaczyłem ciągnący się milami martwy las i wreszcie sobie przypomniałem, że gdy przygotowywałem się w Langley do misji, widziałem go na starych papierowych mapach.

Zignorowałem go wtedy, ponieważ moja trasa wiodła górą, ponad linią drzew, ale teraz zrozumiałem, że musiał go odwiedzić osobiście ten, kto wymyślił jego nazwę: Las Rozpaczy.

1. Ps 23,4. ↩

===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

32

Cztery stalowe trójnogi, wysokie na ponad dziesięć pięter, wznosiły się obco i złowrogo nad górskim pustkowiem. Zaznaczały się dobitnie na tle wschodzącego słońca, posadowione na szczycie urwiska i przyozdobione wielkimi talerzami radarów. Skanowały całe terytorium Iranu, wody Zatoki Perskiej, a nawet pustynię Ar-Rab al-Chali w Arabii Saudyjskiej.

Baza otoczona ogrodzeniem pod napięciem była najdalej wysuniętą placówką nasłuchową Pakistanu. Płócienne balony chroniły anteny radarowe przed nieustępliwym wiatrem, a stalowe kratownice wspierały tuziny paneli, których zadaniem było przechwytywanie sygnałów elektronicznych. Całość okalały niewysokie budynki, w których rozmieszczono systemy komputerowe, a także kilkanaście baraków, gdzie skoszarowano sporą jednostkę wojskową odpowiedzialną za ochronę bazy.

Prawdopodobnie jedynie garstka ludzi oglądała to miejsce na własne oczy, a jednym z nich byłem ja, gdy tak stałem w małym zagajniku, spoglądając w głęboki kanion. Za chwilę, gdy nieco się rozjaśni, miałem zawrócić i zacząć szukać prawdziwego celu: jeszcze bardziej niepozornej ścieżki, która powinna mnie poprowadzić na północny wschód.

Przez całą noc prowadziłem kuce starym szlakiem przemytniczym, spiesząc się, by odrobić stratę spowodowaną przymusową zmianą trasy. Plan opracowany w Langley przewidywał, że dotrę do wielkich trójnogów i skrzyżowania ze ścieżką północno-wschodnią o świcie, i wyglądało na to, że zdążę, jeśli tylko odnajdę nowy szlak bez problemu. Wkroczywszy nań, miałem poszukać zacisznego miejsca, nakarmić zwierzęta i sam coś zjeść, a potem przespać dzień i o zmroku ruszyć na północny wschód. Zespół w Agencji, który odpowiadał za wyszukiwanie i mapowanie tajnych tras – znany wśród swoich jako TripAdvisor – doradził mi obozowanie w pobliżu stacji radarowej. Było to wyjątkowo bezpieczne miejsce, gdyż można było tam dotrzeć albo helikopterem, albo wyczerpującą drogą lądową, co oznaczało, że ryzyko przypadkowego spotkania z kimś jest praktycznie zerowe.

Co więcej, względnie bezpiecznie było też po irańskiej stronie. Handlarzom narkotyków, terrorystom i przemytnikom jakoś nie spieszyło się w pobliże wielkich stalowych trójnogów. Spotkanie z dobrze uzbrojonym patrolem pakistańskiego wojska nie leżało w ich interesie.

Pocieszając się takimi myślami, odwróciłem się plecami do bazy i ruszyłem na poszukiwanie szlaku. Znalazłem go już po dziesięciu minutach. Był tak zarośnięty, że nie byłem pewny, czy zdołam z niego skorzystać. Wiedziałem, że nie zasnę, póki tego nie sprawdzę, więc ruszyłem dalej i po mniej więcej stu jardach przedzierania się przez zarośla z ulgą zauważyłem, że okolica się zmienia: roślin było coraz mniej, a coraz więcej kamieni.

Ścieżka nadawała się do użytku. Przystanąłem, by prześledzić wzrokiem jej bieg. Mniej więcej pięć mil dalej wypatrzyłem kamienny kopiec, który wyznaczał przebieg granicy pakistańsko-irańskiej.

Tu, gdzie się teraz znajdowałem, było dla mnie bardzo niebezpiecznie. Po drugiej stronie miało być nieporównywalnie gorzej. Za kamiennym kopcem, na terytorium Iranu, nie mogły mi pomóc ani błagania o litość, ani rząd Stanów Zjednoczonych, ani interwencja dyplomatyczna, ani Czerwony Półksiężyc, ani konwencja genewska, ani prawo międzynarodowe.

Byłem szpiegiem. Moją jedyną ochronę stanowiły karabin oraz legenda, którą zamierzałem się posłużyć.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

33

Podróżowałem jako Saudyjczyk z Tabuku, niewielkiego miasta na północy kraju słynącego z krwistoczerwonych zachodów słońca oraz z tego, że właśnie w tym miejscu Prorok, pokój z nim, zatrzymał się raz, by napić się czystej wody z naturalnego źródła.

Tam był mój dom, a reszta mojej legendy miała wyjaśnić, co robię na pograniczu, wędrując pieszo z trzema kucami. Musiałem być dobrze przygotowany na wypadek spotkania i rozmowy z cywilami, członkami Armii Czystych albo żołnierzami budzącego grozę irańskiego Korpusu Strażników Rewolucji.

W toku wielogodzinnych dyskusji w podziemnym bunkrze w Langley, z udziałem zespołu planistów, analityków i szefostwa, stworzyliśmy od podstaw człowieka i jego fikcyjne życie. Już na samym początku jeden z najważniejszych atrybutów naszego dzieła – jego narodowość – wymusiły okoliczności.

Wśród języków, które opanowałem na przestrzeni lat, nie było niestety ani urdu, ani innych języków Pakistanu. Znałem w nich ledwie kilka zwrotów. Legenda musiała więc być oparta na innym, znanym mi języku, a skoro miałem podróżować po islamskiej części świata, arabski był oczywistym wyborem. Jako że mogliśmy liczyć na wszelką pomoc rządu w Rijadzie – bez żadnych pytań – bezdyskusyjnie musiałem stać się obywatelem Królestwa Arabii Saudyjskiej.

Decyzje w sprawie języka i narodowości zostały podjęte może w ciągu godziny, więc inaczej niż podczas większości spotkań w Agencji postęp w przygotowaniach był zdumiewająco szybki. I może już to powinno mi podpowiedzieć, że passa jest zbyt szczęśliwa, by mogła długo potrwać. Przyczynkiem do pierwszego sporu stał się Tabuk, moje rzekomo rodzinne miasto, a dyskusja szybko stawała się gorąca.

Propozycja planistów, by zrobić ze mnie jednego z ośmiuset tysięcy mieszkańców Tabuku, podzieliła salę: jedni byli zdania, że wybór mniejszej miejscowości ograniczyłby ryzyko spotkania z kimś, kto naprawdę stamtąd pochodzi, inni zaś uważali, że choć to prawda, to w byciu obywatelem wielkiego miasta ważny z naszego punktu widzenia jest czynnik bezpiecznej anonimowości. Po pewnym czasie debatowano już tylko o tym, czy mam pochodzić z Rijadu, czy z Tabuku.

Spór się przeciągał, więc Sokół wreszcie uznał za stosowne zapytać mnie o zdanie. Wszyscy spojrzeli na mnie wyczekująco, a ja zacząłem od przypomnienia misji, podczas której zostałem postrzelony i trafiłem do amerykańskiego szpitala w Bejrucie.

– Co z tego? – zapytał.

Odpowiedziałem, że chirurg, który wydobył kulę, był naprawdę świetny. Gdy odwiedził mnie podczas rekonwalescencji, zameldował, że jego zdaniem odzyskam dziewięćdziesiąt pięć procent zakresu ruchu ramienia.

– Zdaje się, że w mojej twarzy widać było rozczarowanie, bo liczyłem na sto procent – wyjaśniłem. – Chirurg dodał wtedy, że może i dałoby się coś poprawić, ale przez lata napatrzył się na poczynania kolegów wykonujących mnóstwo skomplikowanych zabiegów korygujących. Jak powiedział, uderzające jest to, jak często lekarze, którzy dokonują drobnych poprawek własnego dzieła, tylko pogarszają sprawę, bo w toku operacji pojawiają się nieprzewidziane komplikacje. W końcu wzruszył ramionami i dorzucił: lepsze jest wrogiem dobrego.

– Dobra, rozumiem – odparł ze śmiechem Sokół. – Tabuk może nie jest idealny, ale wystarczająco dobry.

– Właśnie – przytaknąłem. – Nikt nie potrafi przewidzieć, skąd będą pochodzili ludzie, których spotkam. Właściwa odpowiedź nie istnieje, więc po prostu postawmy na Tabuk. A skoro już to ustaliliśmy, może ktoś mi powie – tu rozejrzałem się po sali – co takiego pieszy Saudyjczyk z trzema kucami, uzbrojony jedynie w AK-47, robi w jednym z najniebezpieczniejszych miejsc świata?
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

34

Wszyscy szukali rozwiązania problemu, lecz było to jedno z tych pytań, na które niewielu naprawdę chciało odpowiedzieć, by nie zaszkodzić własnej karierze. W CIA to bardzo częste zjawisko.

Wreszcie usłyszałem cichy kobiecy głos z końca sali – tak cichy, że nie zrozumiałem słów.

– Powtórzysz, proszę?

Była młoda – przynajmniej w porównaniu z trzydziestoma osobami, które teraz na nią patrzyły – i drobna; nosiła krótko przycięte, ciemne włosy i miała na sobie granatowy kostium. Była niebrzydka, ale tak naprawdę uwagę przyciągały jej oczy. Lśniły życiową energią i inteligencją, jakich dziś się już nie spotyka; najwyraźniej nie spędziła całego życia, gapiąc się w telefon.

Pamiętałem tylko jej imię, Madeleine, i wydawało mi się, że pewnie niedawno skończyła dwadzieścia lat, ale zaraz uświadomiłem sobie, że kiedy mi ją przedstawiono, kilka godzin wcześniej, ktoś powiedział o niej, że po Harvardzie spędziła trzy lata w Europie, szlifując umiejętności językowe. Dopiero potem wstąpiła do Agencji, a wszystko to oznaczało, że była parę lat starsza, niż na to wyglądała.

Podczas naszego poprzedniego bardzo krótkiego spotkania powiedziała mi – równie cichym głosem – że od ośmiu miesięcy prowadzi zespół, który zajmuje się tworzeniem akt każdego bojownika-terrorysty sfotografowanego przez nasze satelity w drodze do baz Armii Czystych. Musiała to być tytaniczna praca; niełatwo zidentyfikować człowieka, nie mówiąc o prześledzeniu jego drogi przez zaułki islamskiego podziemia.

A teraz Madeleine siedziała na końcu sali, próbując zwrócić na siebie uwagę grupy najbardziej wpływowych i najmniej cierpliwych ludzi amerykańskiego wywiadu. Odezwała się raz jeszcze, tylko nieznacznie głośniej.

Masz trzydzieści sekund, pomyślałem. Łap szansę. Przemów. Zawładnij tą salą…

Nie przypuszczałem, że zdoła to zrobić. Wśród dwudziestu tysięcy pracowników Agencji istniała liczna grupa podobnych ludzi – nieśmiałych, nieporadnych, czasem nawet ekscentrycznych – a większość z nich zatrudniono albo w zespołach badawczych, albo w dziale analiz. Zastanawiałem się niekiedy, co by ze sobą zrobiła połowa nieprzystosowanych społecznie Amerykanów, gdyby nie Centralna Agencja Wywiadowcza.

– Przepraszam – przemówiła wreszcie Madeleine. – Postaram się mówić głośniej, chociaż mam zapalenie gardła.

Nieźle, pomyślałem. Zapalenie gardła? Łatwo zgadnąć, dlaczego sam nie zostałem analitykiem.

Spojrzała na mnie i rzeczywiście przemówiła nieco głośniej:

– Pytałeś, z jakiego powodu miałbyś się znaleźć jako Saudyjczyk w tak niebezpiecznym miejscu. Odpowiedziałam, że mógłbyś szukać brata.

Sokół i kilkadziesiąt innych osób wpatrywało się w nią bez słowa. Była najniższym rangą pracownikiem w tej sali. Znalazła się tu tylko dlatego, że posiadała rozległą wiedzę o rekrutach Armii Czystych, i miałem wrażenie, że nikt nie ma pojęcia, czy jej sugestia ma jakąś wartość merytoryczną.

Ja też nie miałem, ale pamiętałem, co dostrzegłem wcześniej w jej oczach.

– W porządku – odpowiedziałem. – Mów dalej. Dlaczego znalazłem się dwa tysiące mil od domu, szukając brata?

– Wasz ojciec umiera na raka – powiedziała Madeleine. – Zostało mu kilka tygodni, może miesiąc życia. Twój brat jest o trzy lata starszy, a w Arabii Saudyjskiej na najstarszym synu spoczywa szczególna odpowiedzialność. To on stanie się głową rodziny. Wasza matka i niezamężne siostry będą mu posłuszne. Ojciec błagał cię, żebyś sprowadził jego najstarszego syna, chce go wspomóc radą, a także przytulić po raz ostatni.

W sali panowała cisza, ale tym razem dało się w niej wyczuć zainteresowanie.

– A dlaczego starszy brat, którego szukamy, znalazł się na pograniczu? – spytał Sokół.

– Dlatego że wstąpił do Armii Czystych – odrzekła Madeleine. – Matka i ojciec w Tabuku wiedzą, że wyjechał w te strony właśnie w tym celu.

– Dobrze, mów dalej – zachęcił ją Sokół. – Ale przepraszam – zreflektował się – czy możesz się przedstawić?

– Madeleine – odpowiedziała. – Madeleine O’Neill.

– Już pamiętam. Irlandka – stwierdził z przekonaniem dyrektor.

– Żydówka – sprostowała. – Gdy mój pradziadek wyemigrował z Polski, wylądował w Bostonie. Zdaje się, że wyczuł, skąd wiatr wieje.

Roześmialiśmy się wszyscy.

– Takie rzeczy tylko w Ameryce – mruknął Sokół. – Kontynuuj.

– Według mojej legendy starszy brat zawsze miał opinię pobożnego, niektórzy widzieli w nim przyszłego imama. On jednak wolał służyć Allahowi w inny sposób. Wyjechał do Syrii, dołączył do ISIS i walczył od Mosulu po Rakkę. Jak wiemy, nie był to łatwy szlak.

W rzeczy samej niełatwy, pomyślałem. Czterystu ludzi i nieustająca rzeź, przez całą drogę. Dobrze pamiętałem wojnę domową i czystki etniczne przeprowadzane przez ISIS, choć bardzo niewiele z tych okropieństw przedostało się do mediów. Oglądałem tajne nagrania, w większości wykonane przez drony, i możesz mi wierzyć, że niczego widzom nie oszczędzały. Jeżeli miałem jeszcze jakieś wątpliwości co do tego, z jakimi ludźmi przyjdzie mi się zmierzyć, to samo wspomnienie tych materiałów natychmiast je rozwiało.

– W trakcie tej kampanii starszy brat został dowódcą w szeregach ISIS – ciągnęła Madeleine. – Oczywiście nikt nie jest pewny, jak wysoko zaszedł…

Nagle doznałem olśnienia.

– Ten człowiek… Dowódca, o którym mówisz – wtrąciłem. – On naprawdę istnieje, prawda? Przywołujesz historię jednego z bojowników, których śledzi twój zespół.

– Szybko ci poszło – odparła z uśmiechem. – Tak, istnieje. Co więcej, urodził się i wychował w Arabii Saudyjskiej. Mieszam, rzecz jasna, fakty z fikcją, bo wydaje mi się, że to najlepsze, co możemy zrobić. Ten człowiek naprawdę był dowódcą polowym, ale krótko, bo ISIS zaczęło ponosić klęski na wszystkich frontach. Rosjanie, Turcy, Amerykanie, Syryjczycy, wszyscy stanęli do walki po przeciwnej stronie. Aż wreszcie los resztek Wielkiego Kalifatu miał się rozstrzygnąć w ostatecznej bitwie opodal małej miejscowości Al-Baghuz Faukani. To starcie nie miało jednak aż takiego znaczenia, bo wcześniej większość przywódców ISIS zdążyła się wymknąć.

Sokół uniósł dłoń, by jej przerwać.

– A tak zwany starszy brat był jednym z nich?

– Tak – odrzekła. – Tak jak inni, którzy przeżyli, wiedział o powstaniu nowej grupy założonej przez podobnych fanatyków, więc od razu ruszył na pogranicze, by dołączyć do Armii Czystych.

Sokół pokiwał głową.

– W porządku – powiedział, ruszając z miejsca spacerowym krokiem. – Ale dlaczego rodzina, którą zostawił w Arabii Saudyjskiej, nigdy do niego nie dzwoni? Wielu terrorystów ma telefony satelitarne. Dlaczego nikt go nie zawiadomił, że jest potrzebny w domu, bo ojciec umiera? Dlaczego wysłano młodszego brata?

Madeleine skinęła głową.

– Starszy brat miał telefon i rodzina wielokrotnie próbowała nawiązać z nim kontakt, ale bez powodzenia. Trzy tysiące mil dzielą Syrię od bazy Armii. Rodzina podejrzewa, że telefon albo się zepsuł, albo zagubił gdzieś po drodze. Próbowała nawet nawiązać kontakt z krewnymi innych bojowników działających w tamtych stronach i w ten sposób przekazać wiadomość, ale bez skutku.

Sokół milczał przez chwilę, analizując i oceniając, po czym podsumował propozycję w krótkich słowach:

– Umierający ojciec… kilka tygodni życia… rodzina próbowała skontaktować się z najstarszym synem… telefon, wiadomości… a ojciec ma coraz mniej czasu. – Uniósł głowę i spojrzał po zebranych. – Bliscy są zdesperowani. Ktoś musi tam pojechać, żeby go odnaleźć, prawda?

– A logicznym wyborem – dodała Madeleine – jest młodszy brat, czyli nasz agent.

Wszyscy spojrzeli na mnie, a ja pokręciłem głową.

– Widzę pewien problem – powiedziałem, bo od paru minut dojrzewała w mojej głowie jakaś myśl i właśnie zdołałem ją ogarnąć. – Brat, którego niby staram się odszukać, naprawdę istnieje i wyruszył, żeby wstąpić do Armii Czystych. Jego historia jest prawdziwa i to stanowi największą zaletę tego planu, zgadza się?

– Tak jest – przytaknęła Madeleine.

– Innymi słowy, szukam prawdziwego człowieka, posługuję się jego prawdziwym nazwiskiem i kręcę się po pograniczu. Powiedzmy, że wpadam na patrol Armii Czystych. Wyjaśniam, kogo szukam, a w odpowiedzi słyszę, że mam szczęście. Zabierają mnie na spotkanie z bratem. On natychmiast stwierdza, że mnie nie zna, i jestem trupem.

– Słuszna uwaga – przyznała Madeleine. – Taki scenariusz byłby realny, gdyby nie pewien drobiazg. Twój starszy brat, o którym mowa, rzeczywiście wyruszył w stronę bazy Armii Czystych, ale do niej nie dotarł. Obiecuję, że nigdy go nie spotkasz.

– Dlaczego? – spytałem.

– Dlatego że wybrał drogę przez Afganistan, a tam, trzysta mil od rejonu działania Armii, przechwycili go spadochroniarze z naszych Sił Specjalnych. Zatrzymali go, słusznie podejrzewając, że może być terrorystą.

Spojrzałem na nią z uznaniem.

– Gdzie jest teraz? – spytałem.

– Oprogramowanie do identyfikacji twarzy rozpoznało w nim byłego dowódcę ISIS. Jest przesłuchiwany…

– Gdzie? – wpadłem jej w słowo.

– W Maroku – odpowiedziała. – Przebywa w jednym z naszych nieoficjalnych więzień, gdzieś w dolinie Ourika. Jak powiedziałam, na pewno go nie spotkasz.

To była świetna robota. Pomyślałem nawet, że w CIA jeszcze nigdy nie powstała równie dobra legenda, a jej autorką była dwudziestoośmioletnia Madeleine O’Neill, nikomu nieznana analityczka, ubrana w całkiem zwyczajny kostium absolwentka Harvardu, która skończyła studia z wyróżnieniem, a teraz – sądząc z reakcji zebranych – miała przed sobą świetlaną przyszłość w światku amerykańskiego wywiadu.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

35

I tak oto, udając Saudyjczyka poszukującego starszego brata, wędrowałem północno-wschodnim szlakiem z powrotem do miejsca, w którym zostawiłem konie. Spojrzałem za siebie, na drugą stronę kanionu. Im było jaśniej, tym bardziej złowrogie wydawały się potężne trójnogi anten.

Czarne stalowe wsporniki, naznaczone plamami rdzy i kurzu, wyraźnie odcinały się na tle nieba, a poranny wiatr uparcie napierał na płócienne balony chroniące instalację. Dopiero teraz dało się dostrzec spalone ciała ptaków i małych zwierząt, które miały nieszczęście znaleźć się zbyt blisko ogrodzenia. Wszystko to – bezsensowne ofiary wysokiego napięcia, pustka, posępny krajobraz – napełniło mnie najgorszymi przeczuciami i naprawdę poczułem ulgę, gdy wreszcie poprowadziłem kuce dalej. Zdjąłem z ich grzbietów mój dobytek, dopiero kiedy zabudowania bazy nasłuchowej znikły nam z oczu.

Horyzont rozjaśniał się szybciej, niż się spodziewałem, więc miałem najwyżej kilka minut na popas. Przebywałem teraz w innym świecie i naprawdę nie miałem czasu, żeby coś zjeść, choć głód dokuczał mi nie mniej niż Sakabowi i jego dwóm towarzyszom. Nakarmiłem i napoiłem jedynie konie, po czym spojrzałem na zegarek. Książę Arabii Saudyjskiej odwzajemnił spojrzenie. Ktoś w Langley wpadł na genialny pomysł, by wyposażyć mnie w jeden z niezwykle popularnych w Arabii zegarków z podobizną księcia. Wygrawerowany na złotej tarczy, z heroicznie zadartym podbródkiem, spoglądał na mnie oczami pełnymi nieskończonej mądrości. Zostało mi siedem minut.

Nalałem wody do miski i starannie odprawiłem muzułmański rytuał ablucji, wudu: umyłem dłonie, twarz, ramiona i stopy, żeby przygotować się do modlitwy. Później wyjąłem z juków jedwabną matę i znowu spojrzałem na zegarek, ale nie po to, żeby sprawdzić godzinę. Ten model był także wyposażony – na szczęście – w kompas modlitewny wskazujący kiblę, kierunek Mekki. Właśnie tam musiałem być zwrócony podczas modlitwy.

Rozwinąłem matę i ukląkłem. Jak już wspominałem, nie jestem religijny i nie bardzo wiem, co powiedzieć Allahowi czy innemu Bogu, nawet jeśli On lub Ona naprawdę słucha. W moich oczach wszechświat jest niebywale mrocznym miejscem i każdy z nas musi w nim palić własną świeczkę, lecz moje przekonania, słuszne czy nie, w tym momencie nie miały żadnego znaczenia. Zmierzałem do serca islamskiego świata jako Saudyjczyk, czyli jeden z wiernych. Gdyby potencjalny obserwator – może zwiadowca Armii Czystych wyposażony w lornetkę, a może pakistański żołnierz z bazy nasłuchowej przeglądający obraz z drona – ujrzał człowieka, który o właściwej porze nie dokonał wudu i nie ukląkł na salat al-fadżr, poranną modlitwę, natychmiast rozpoznałby we mnie oszusta.

I właśnie dlatego, klęcząc na kwadracie jedwabiu w środku głuszy, samotny i głodny, pochyliłem nisko głowę. Zamiast jednak oddawać się modłom, nie mogłem przestać myśleć o niezbadanych prądach losu rządzących światem, które rzuciły mnie na tę ledwie widoczną ścieżkę ku niewielkiemu kopcowi kamieni.

Gdy uznałem, że minęło już osiem minut – bo tyle potrzebuje prawdziwy wierny, by się pomodlić – wstałem. Miałem wielką ochotę coś zjeść i się przespać, ale czekało mnie jeszcze jedno zadanie. Wyjąłem telefon satelitarny i upewniwszy się, że nie zmieści się w kadrze nawet skrawek pakistańskiej placówki nasłuchowej, skierowałem aparat na siebie oraz grupę skalistych wzgórz daleko w tle, mając nadzieję, iż wyglądają wystarczająco efektownie, by przekonać ewentualnego ukrytego obserwatora, że po prostu robię selfie.

Zgodnie z planem obmyślonym w Langley zdjęcie miało automatycznie trafić na fałszywe saudyjskie konto poczty elektronicznej, założone na nazwisko mojego rzekomego ojca. W ten sposób informowałem go, że jestem bezpieczny i posuwam się naprzód. W rzeczywistości jednak Agencja miała dostęp do konta i z metadanych ukrytych w pliku graficznym mogła odczytać czas wykonania zdjęcia oraz moje położenie. Innymi słowy, właśnie zameldowałem, że żyję, że nastał świt i że jestem na skrzyżowaniu północno-wschodniego szlaku.

Było jednak coś, o czym nie zamierzałem informować Langley: choć rozkazano mi przesyłać codziennie jedno zdjęcie z trasy, to było pierwsze i ostatnie. Znalazłem dobrze osłonięty zakątek opodal ścieżki i starannie rozbiłem telefon na drobne kawałki. Gdy uznałem, że karta, pamięć wewnętrzna i wszystkie najważniejsze obwody zostały zniszczone, zebrałem szczątki i rzuciłem w skalną rozpadlinę.

Podobnie jak tajemniczy przywódcy Armii Czystych, nie pokładałem zbytniej wiary w telefony. Szefowie w Langley oraz planiści i technicy przygotowujący misję zapewnili mnie, że ten, którego mam używać, nie zawiera niczego poza fałszywymi kontaktami, starannie spreparowaną historią przeglądarki oraz paroma innymi informacjami na poparcie mojej legendy. Ja jednak byłem przekonany, że wystarczy strzępek niewłaściwych danych, nieodpowiednia data albo nieprawidłowo skasowany plik, by zniweczyć misterną konstrukcję mej fałszywej tożsamości.

Wierzyłem, że zniszczywszy telefon, będę bardziej bezpieczny, lecz prawdą było coś jeszcze: od tej pory rzeczywiście byłem zdany na siebie.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

36

Pierwszy punkt spotkania zaproponowany przez kuriera okazał się na wpół zrujnowaną szopą o dwie noce marszu w głąb Iranu, położoną w pobliżu skrzyżowania dwóch solidnie zarośniętych ścieżek, w miejscu tak ustronnym, że nie miałbym szans go odnaleźć, gdyby nie urządzenie w moim karabinie.

Budynek – jeśli w ogóle mogę użyć tego słowa – sklecony został lata wcześniej z drewna z odzysku i brezentu, najpewniej rękami dawnych przemytników narkotyków przybywających w te strony z Afganistanu. Jak się domyślałem, zatrzymywali się tu na odpoczynek podczas długiej podróży, która wiodła ich aż nad brzeg Zatoki Perskiej, na spotkanie z przepływającymi opodal frachtowcami, będącymi kolejnym ogniwem łańcucha dostaw cennego towaru poszukiwanego na ulicach niezliczonych miast świata.

Świtało już, gdy zobaczyłem szarpany porywistym wiatrem brezent okrywający szopę niemal wtuloną w skalną ścianę. Minęło czterdzieści osiem godzin, odkąd przespałem dzień i o zmroku zostawiłem za sobą stalowe trójnogi. Prowadząc kuce, w zasadzie bez większych problemów, bez zbędnych przystanków i w niezłym tempie pomaszerowałem północno-wschodnim szlakiem i ciemną nocą, pod imponująco rozgwieżdżonym nieboskłonem, minąłem kamienny kopiec. Trzy mile dalej pokonałem kolejne wzgórze i ujrzałem przed sobą rozległą równinę. Nad Iranem właśnie wschodził blady półksiężyc i pomyślałem, że to jakiś omen, ale nie miałem pojęcia, czy dobry, czy zły.

Czy to za dnia, czy nocą nie dostrzegłem żadnego śladu życia: ani podróżnych, ani łuny ogniska, ani nawet zwierząt, jeśli nie liczyć poranka, gdy sokół wędrowny zatoczył nade mną krąg, wypatrując zdobyczy. W tak pierwotnym pejzażu, w strefie absolutnej ciszy obejmującej wiele mil, łatwo było uwierzyć, że jesteśmy z tym drapieżnym ptakiem i trzema konikami ostatnimi żywymi istotami na Ziemi.

Od szopy dzielił mnie jeszcze kamienisty wąwóz, więc spętałem kuce i trzymając AK-47 w gotowości, zacząłem się skradać od krzaka do krzaka, aż na dobre dwadzieścia minut zatrzymałem się na linii drzew, obserwując i nasłuchując.

Gdy nabrałem pewności, że nikt nie czai się w pobliżu – i raczej nie czeka na mnie ten, z kim miałem się spotkać – okrążyłem ruderę bez okien z bronią gotową do strzału. Na jej tyłach znalazłem sporo zbielałych od słońca kości ogryzionych przez zdziczałe psy i rozrzuconych w nieładzie. Oceniłem, że to szczątki co najmniej pięciu ludzi. Wiele wskazywało na to, że zginęli od pocisków z broni maszynowej dużego kalibru – na przykład takiej, jaką lubią się posługiwać irańskie siły zbrojne albo konkurencyjne gangi narkotykowe. Szczątki pochodziły jednak sprzed wielu lat i nie sądziłem, by od tamtej pory ktoś odwiedzał to miejsce.

Przystanąłem przed progiem i wokół zawiasów dostrzegłem gęste pajęczyny. Drzwi skrzypnęły ostrzegawczo, gdy je pchnąłem, ale pod lufą karabinu ujrzałem jedynie stertę liści zmiecioną wiatrem w kąt, kupki zmiętej folii po cegiełkach opium oraz poczerniałe kamienie niewielkiego paleniska. W środku nie było nikogo.

Wróciłem po konie, a gdy stanąłem z nimi obok szopy, wyrwałem długie włosy z ogona Sakaba i zawiązałem je wokół skobla na drzwiach – był to prosty i dyskretny sygnał, jeśli ktoś wiedział, gdzie szukać. Tak umówiliśmy się z kurierem; gdyby spóźnił się na spotkanie, dowiedziałby się, że tu byłem i ruszyłem w stronę drugiego z ustalonych miejsc.

Nakarmiłem kuce, przywiązałem je do palika i wróciłem do szopy, by rozpalić ogień między osmalonymi kamieniami. Upewniwszy się, że nie zgaśnie przez dłuższy czas, wyjąłem z juków śpiwór i wspiąłem się na urwisko górujące nad szopą. Znalazłem zaciszne miejsce pod półką skalną i tam, odwrócony plecami do ściany, ułożyłem się na spoczynek, mając przed sobą dobry widok na okolicę.

Gdyby ktoś pojawił się w pobliżu, zobaczywszy dym z paleniska i spętane konie, doszedłby do wniosku, że wędrowiec schronił się w szopie. Gdyby zdecydował się podejść bliżej, najpierw zaniepokojone zwierzęta, a potem skrzypiące zawiasy ostrzegłyby mnie, że mam gości. Nieprzypadkowo wybrałem na odpoczynek miejsce gwarantujące mi dobre pole ostrzału.

Sprawdziłem, czy broń jest odbezpieczona, i ułożyłem się wygodnie, przekonany, że nic nie zakłóci mego snu. Doświadczenie nauczyło mnie czegoś ważnego o misjach w Regionach Niedostępnych: koszmary nie przychodzą we śnie, zaczynają się dopiero na jawie.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

37

Aż do tej pory przez całą długą drogę żywiłem płonną nadzieję, że kurier będzie na mnie czekał już w pierwszym z umówionych punktów spotkania. Wiedziałem, że jeśli trzeba będzie odbyć kolejny etap wędrówki, zagrożenie wzrośnie wykładniczo: ryzyko napotkania ludzi będzie znacznie większe i będę musiał zapuścić się o wiele dalej w głąb Iranu.

Po dwudziestu czterech godzinach od przybycia do szopy nie miałem już wyboru: musiałem wyruszyć w stronę drugiego miejsca. Przez cztery dni prowadziłem kuce coraz szerszymi i lepiej widocznymi ścieżkami. Choć podczas nocnych marszów nikogo nie napotkałem, trzy razy wiatr przyniósł mi woń dymu, a to oznaczało, że mijam w niewielkiej odległości albo obozowiska innych wędrowców, albo nawet niewielkie osady.

Czas naglił, więc doba po dobie zmuszałem zwierzęta do wielkiego wysiłku. Nic dziwnego, że piątej nocy odezwał się artretyzm Sakaba, a ból okazał się na tyle dotkliwy, że musieliśmy znacząco zwolnić. Ktoś mógłby powiedzieć, że rozsądek nakazywałby rozdzielić ładunek, który niósł na grzbiecie, na pozostałe kuce i puścić go wolno, ale znałem się na koniach na tyle, by wiedzieć, że to nic nie da. Przebywanie w grupie daje zwierzętom stadnym poczucie bezpieczeństwa. Sakab zostałby w tyle, ale kuśtykałby za nami, a dwa kuce zatrzymywałyby się nieustannie, by na niego zaczekać.

Gdybym miał być szczery, musiałbym przyznać, że w grę wchodziły i inne pobudki. W krótkim czasie, który spędziliśmy razem, nauczyłem się podziwiać determinację, z jaką parł naprzód mimo bólu. Doceniałem też to, jak patrzył na mnie łagodnymi ślepiami, gdy wymagałem odeń niemożliwego – choćby wtedy, gdy sprowadził mnie w dół zboczem góry. Prawdę mówiąc, trwałem przy nim z radością.

Odciążyłem go na tyle, na ile mogłem, i ruszyliśmy dalej, choć byliśmy coraz bardziej spóźnieni. Gdy dotarliśmy na skraj miejsca, które na elektronicznych mapach w Langley nosiło nazwę Płaskowyżu Białych Kamieni, zgodnie z planem mieliśmy już z niego schodzić. Ja zaś, zamiast kontynuować marsz, musiałem się zatrzymać na poranną modlitwę.

Na klęczkach podjąłem decyzję, że pokonam płaskowyż za dnia, nie zatrzymując się. Biorąc pod uwagę wolniejsze tempo wędrówki, od drugiego z wyznaczonych punktów dzieliło nas jeszcze dwanaście godzin. Uznałem, że jeśli pozwolimy sobie na odpoczynek, ryzyko spóźnienia na spotkanie z kurierem będzie zbyt duże. Jasne, marsz w blasku słońca był niebezpieczny, ale przyszło mi na myśl, że skoro ścieżki stopniowo zamieniają się w drogi – a to oznacza, że prędzej czy później trafimy na korzystających z nich ludzi – wzbudzę mniej podejrzeń, jeśli będę szedł za dnia.

Wstałem, popędziłem konie i szybko się przekonałem, że nazwa Płaskowyż Białych Kamieni nie jest przypadkowa. Miały różne kształty i rozmiary; niektóre były tak duże, że kuce musiały lawirować między nimi. Wkrótce jednak dotarliśmy do rozległego, płaskiego terenu porośniętego zielskiem i krzakami, z którego dziesiątki lat wcześniej usunięto wszystkie kamienie. Tu mogliśmy przyspieszyć – zwłaszcza Sakab poczuł wyraźną ulgę – i dopiero gdy dotarliśmy do końca owego obszaru, spostrzegłem złamany maszt ze strzępem wiatrowskazu na wierzchołku i uświadomiłem sobie, że jesteśmy na lotnisku polowym. Od lat nieużywane i zapuszczone, było zapewne dziełem producentów narkotyków, którzy tym sposobem próbowali rozwijać swą działalność.

Mijając słup, spojrzałem na strome urwisko nakrapiane otworami jaskiń, które piętrzyło się przed nami w oddali. Rozciągał się z niego widok nie tylko na cały płaskowyż, ale i na dolinę, którą pokonałem wcześniej. Wyglądał na znakomity punkt obserwacyjny dla kogoś, kto przyczaiłby się tam z lornetką – na przykład dla kuriera, który chciałby przyjrzeć mi się z daleka i upewnić, że nikt mnie nie śledzi.

W obserwacji obowiązuje pewna zasada: jeśli oni mogą cię dostrzec, to i ty możesz ich zauważyć. Przez chwilę wpatrywałem się w wyloty jaskiń i głazy sterczące z urwiska, próbując wypatrzyć choć najmniejszy ruch, ale bez skutku. Zdecydowanie nie chciałem wzbudzać niczyjej ciekawości, pozostając zbyt długo na widoku, nieruchomy i zapatrzony w dal. Zdjąłem karabin z ramienia, uniosłem nieznacznie i przewiesiłem na drugie ramię.

W oczach postronnego obserwatora po prostu poprawiałem ekwipunek, ale bystry obserwator, wyposażony w lornetkę, na pewno dostrzegłby ten dyskretny sygnał, gdy uniosłem broń.

Tak się jednak złożyło, że niepotrzebnie się starałem – kuriera już tam nie było. Wyprzedzał mnie w tym momencie o kilka mil.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

38

Nie mam złudzeń: z pewnością popełniłem podczas tej misji mnóstwo błędów i nie wątpię, że większość agentów działających na terytorium wroga nie ustrzegłaby się fałszywych kroków. Było jednak coś, co okazało się doskonałym posunięciem: nie zwróciłem Sakabowi wolności, zatrzymałem go przy sobie. Tylko dlatego mógł po raz drugi ocalić mi życie.

Zostawiłem w tyle poszarpany wiatrowskaz i posiłkując się nawigacją ukrytą w karabinie, ruszyłem na północ, by wkrótce odnaleźć ścieżkę, której szukałem. Według mapy w celowniku miała mnie poprowadzić przez lekko zalesione wzgórza do głębokiego skalistego kanionu. Dziesięć mil dalej biegła droga wiodąca wprost do drugiego punktu spotkania.

Odkąd nabrałem przekonania, że kurier już mnie widział i stwierdził, że nikt mnie nie śledzi, byłem z każdą chwilą bardziej pewny, iż spotkamy się wkrótce w umówionym miejscu: przy skupisku opuszczonych, rozpadających się i pozbawionych dachów chat wzniesionych – jeśli wierzyć zdjęciom satelitarnym – wokół dawno wyschłej studni.

Podczas planowania misji doszliśmy do wniosku, że przesłuchanie kuriera zajmie mi mniej więcej dwadzieścia cztery godziny, a gdy dobiegnie końca i uznam relację za wiarygodną, przekażę mu paszporty, pieniądze i jedenastocyfrowy numer telefonu, którego nauczyłem się na pamięć. Następnie bez zwłoki mieliśmy się rozstać: kurier miał wyruszyć do domu, by rozpocząć przygotowania do bezpiecznego przetransportowania rodziny na terytorium Afganistanu. W żaden sposób nie mogłem mu w tym pomóc. Gdybyśmy podróżowali razem, ryzyko wzrosłoby niepomiernie, a znalezienie drogi nie było dlań żadnym problemem – znał tutejsze szlaki lepiej niż ktokolwiek inny.

Już w Afganistanie człowiek na naszych usługach miał mu kupić telefon od jednego z przemytników albo rządowych oficjeli. Kurier miał wtedy użyć owego jedenastocyfrowego numeru, by w ciągu dwudziestu minut pojawił się śmigłowiec Sił Specjalnych – nieustannie czekający w pogotowiu – i zabrał całą rodzinę do Kabulu. Dziewięćdziesiąt minut później byliby już na pokładzie samolotu lecącego do Stanów Zjednoczonych, gdzie w jednej z met utrzymywanych przez CIA miało się odbyć znacznie bardziej szczegółowe przesłuchanie.

Ja zaś obliczyłem, że po dwóch dniach mógłbym rozpocząć powrotną wędrówkę ku wielkim trójnogom i dalej, do miasteczka Mand, gdzie na mnie i na moje kuce czekała ciężarówka. Myśl o tym sprawiła, że podświadomie zacząłem zachęcać konie do jeszcze większego wysiłku.

Słońce nurkowało już w stronę horyzontu i zdążyłem zagłębić się między wzgórza porośnięte rzadkim lasem, gdy zrządzeniem losu na stromym, kamienistym podejściu obsunęło się siodło na grzbiecie kuca zamykającego pochód. Spłoszył się, tak że choć zaraz poprawiłem popręgi, postanowiłem dać zwierzętom chwilę na uspokojenie. Wykorzystałem ten czas na szybki rekonesans. Wspiąłem się na szczyt wzniesienia i spojrzałem w dół na łagodny stok po drugiej stronie. U jego podnóża spostrzegłem wylot kolejnego kanionu wciśniętego między skalne urwiska. Przystanąłem, mając słońce za plecami, a wokół siebie drzewa rzucające długie cienie.

I gdy tak spoglądałem przed siebie, przyszła mi do głowy – sam nie wiem dlaczego, może po prostu z zawodowego nawyku – pewna myśl: Gdybym chciał się na kogoś zasadzić, byłoby to idealne miejsce.

Stojąc w bezruchu, wpatrywałem się w głąb kanionu, szukając czegoś, co być może zarejestrowała wcześniej jedynie moja podświadomość. Nie było tam jednak nic podejrzanego – wiatr raz po raz wznosił kłęby pyłu, a słońce malowało skały ciepłymi barwami, od różu po oranż. Mimo to nie mogłem się uwolnić od myśli, że gdzieś tam, między skałami albo w ich pobliżu, coś się czai. Większość ludzi nazywa to intuicją, ale dla mnie to raczej wiadomość, łatwy do przeoczenia przekaz od starszej, znacznie bardziej pierwotnej części ludzkiego mózgu. To ona potrafi wychwycić sygnały umykające racjonalnemu myśleniu – takie, które pozwalały nam przetrwać, gdy oddalaliśmy się od ogniska w bezpiecznej jaskini, by gdzieś w dolinie walczyć o życie za pomocą prymitywnej broni i własnych zmysłów.

Raz jeszcze omiotłem skały spojrzeniem – i znowu nic konkretnego; usłyszałem jedynie jakiś daleki dźwięk, którego nie umiałem od razu zidentyfikować. Wzruszyłem ramionami. Podobnie jak kuce kilka minut wcześniej, dałem się przestraszyć właściwie bez powodu. Wróciłem po zwierzęta i razem ruszyliśmy dalej. Gdy dotarliśmy znów do miejsca, w którym wcześniej się zatrzymałem, Sakab przystanął gwałtownie i zanim na niego spojrzałem, wiedziałem już, że to nie boląca noga jest przyczyną.

Próbowałem zachęcić go do marszu, ale ani drgnął. Staliśmy tak przez dłuższą chwilę, otoczeni cieniami drzew. Patrzyłem w głąb kanionu, aż wreszcie – raczej bez sensu i właściwie nie wiem dlaczego – spytałem:

– Co tam słyszysz? – Miałem na myśli ów dźwięk, którego uprzednio nie potrafiłem zidentyfikować. Sakab odwrócił łeb i spojrzał na mnie wilgotnymi ślepiami. – Odgłos strzałów, prawda?

Zastanawiałem się, czy właśnie to niepokoiło mnie w tym dziwnym kanionie – coś jakby echo z przyszłości, które pokonało wiele mil, nim trafiło do moich uszu. W milczeniu spojrzałem znowu na Sakaba, który stał sobie jak gdyby nigdy nic.

– Zdaje mi się, że i ja coś słyszałem – dodałem po chwili i uśmiechnąłem się. – Echo wystrzałów z przyszłości? Tylko nikomu nie mów, dobra?

Racjonalna część mego umysłu – ta, której udało się zdobyć stopień naukowy – podpowiadała mi, że ulegam wpływowi tego wszystkiego, czego doświadczenie nauczyło mnie na temat prowadzenia nieregularnych działań wojennych. Byłem świadomy, że gdybym rzeczywiście zbliżał się do zasadzki, wróg ukryłby się na tyle dobrze, że jego obecność zdradziłby dopiero huk pierwszych strzałów. Gdyby zaś chciał dostać mnie żywcem, wziąłby na cel zwierzęta, abym nie próbował uciec, korzystając z ich pomocy. Stałem więc z kucami w cieniu drzew, zastanawiając się, czy aby nie ponosi mnie wyobraźnia. Zapuściłem się w miejsce starsze niż sam czas, gdzie gwiaździsty nieboskłon nie miał granic, a zło czaiło się za każdym pniem; gdzie naprawdę łatwo było wzbudzić w zagubionej duszy zachodniego wędrowca nawet najdziwniejsze myśli. A jednak…

Gdybym naprawdę wierzył w racjonalne uzasadnienie tego, co czułem, pewnie zafundowałbym Sakabowi tyle klepnięć w zad, ile byłoby trzeba, by wreszcie ruszył z miejsca i wraz ze mną zapuścił się w głąb kanionu. A dotarłszy na drugi koniec tej niewielkiej doliny, śmiałbym się z samego siebie i jeszcze podkręcił tempo marszu, aby szybciej pokonać ostatnie dziesięć mil dzielące mnie od drogi do punktu spotkania. Gdybym zaś uwierzył w nieuchwytny przekaz z pradziejów rodzaju ludzkiego albo w to, że jestem w stanie posłyszeć echo strzałów, które jeszcze nie padły, musiałbym obejść kanion bardzo szerokim łukiem. Zaufać racjonalnemu umysłowi czy intuicji? Oto dylemat, przed którym stanąłem.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

39

Teren, przez który musieliśmy się przeprawić, by obejść kanion, był znacznie trudniejszy, niż się spodziewałem. Spowolnił naszą wędrówkę, a dodatkowo – jako że przemieszczaliśmy się za dnia – zmusił do spędzenia nocy na smaganym wiatrem zboczu.

W rezultacie dotarliśmy do drogi dopiero nazajutrz po południu i mogłem jedynie mieć nadzieję, że kurier – być może jeszcze bardziej rozpaczliwie niż ja pragnący tego rendez-vous – podejmie ryzyko i zaczeka. Gruntowy trakt był szeroki i najwyraźniej, niestety, często używany; ostatnią rzeczą, której teraz potrzebowałem, było marnowanie czasu na potencjalnie niebezpieczne rozmowy z miejscowymi. Szczęście mi jednak sprzyjało: wypatrzyłem ścieżkę, która wyglądała na zapomnianą, a biegła grzbietem wzniesienia równolegle do drogi.

Trakt, który mogłem teraz obserwować z góry, był jedną z trzech najważniejszych arterii komunikacyjnych w tej okolicy, choć może brzmi to zbyt pompatycznie, bo w gruncie rzeczy chodziło o trzy podrzędne drogi przecinające się w punkcie, w którym – przynajmniej według map – wzniesiono kilka budynków wokół prowincjonalnego bazaru. Miejsce, do którego podążałem, znajdowało się jeszcze pięć mil dalej, a to oznaczało niespełna godzinę drogi. Byłem prawie u celu.

Po krótkiej wspinaczce znalazłem się na bardziej płaskim odcinku ścieżki i mogłem przyspieszyć. Ujrzałem bazar prędzej, niż się spodziewałem. Zachęcony dobrym tempem, spróbowałem jeszcze przyspieszyć i nawet się nie zatrzymując, przez celownik karabinu lustrowałem nędzne zabudowania. Większość z nich wzniesiono z pustaków i połączono wielkimi wojskowymi namiotami. Jak wszędzie w tych stronach, najpopularniejszym sektorem targowiska był ten, w którym handlowano bronią. Ujrzałem w celowniku ręczne wyrzutnie rakiet, bogaty wybór karabinów szturmowych, pistolety, granatniki, a nawet miny lądowe. Kto może ich potrzebować?, zadałem sobie w duchu pytanie i zaraz sam sobie odpowiedziałem: plantatorzy maku strzegący swoich pól.

Niemal równie popularne jak stragany z bronią były stoiska bodaj tuzina handlarzy opium, którzy z wprawą posługiwali się nie tylko zabytkowymi wagami, ale także zestawami chemicznymi do badania wilgotności surowego opium – im mniejsza, tym lepiej – a nawet prasami zasilanymi z mobilnych agregatów, służącymi do formowania zafoliowanych cegiełek narkotyku i oklejania ich metkami z nazwą i oznaczeniem stopnia czystości produktu.

Spojrzałem przez celownik nieco dalej w lewo, na całkiem zwyczajny sklep i… stanąłem jak wryty. Ujrzałem kuriera.

Krótko przed moim wyjazdem z Langley zdążył dostarczyć nam przez pośrednika swoje zdjęcie, abym mógł poznać, że na spotkaniu stawi się właściwa osoba. Wiedziałem, że nie będę mógł zabrać ze sobą tej fotografii – bo gdyby ją przy mnie znaleziono, oznaczałoby to wyrok śmierci dla kuriera – więc poświęciłem sporo czasu na zapamiętanie każdego szczegółu jego twarzy.

Nie miałem żadnych wątpliwości, że to on pojawił się w moim celowniku. Znajdował się tuż przy skrzyżowaniu dróg, w najbardziej zatłoczonej części osady, mniej więcej sześć stóp nad ziemią. Miał spętane kostki, a jego ramiona spoczywały na masywnej belce. Został ukrzyżowany.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

40

Na szczęście już nie cierpiał, nie żył. Ukrzyżowanie to coś więcej niż egzekucja, to raczej tortury zakończone śmiercią.

Ta spopularyzowana przez Rzymian praktyka pomyślana była w taki sposób, by ból skazańca trwał całymi godzinami, a czasem i dniami. Ciężar ciała przybitego gwoździami do krzyża sprawiał, że dłonie i stopy wykrzywiały się spazmatycznie na kształt szponów. Umęczona ofiara odwadniała się szybko, a grawitacja nieubłaganie wciskała narządy wewnętrzne w przeponę. Gdy jest ona prawie unieruchomiona, oddychanie jest jeszcze możliwe, ale z każdym wydechem coraz trudniejsze, bo towarzyszy mu niewyobrażalny ból. Gdy skazany nie może już zaczerpnąć tchu, umiera.

Opuściłem karabin. Kręciło mi się w głowie – nie tylko dlatego, że człowiek, dla którego tu przybyłem, nie żył, ale także ze względu na sposób, w jaki zadano mu śmierć. To, że został ukrzyżowany, dobitniej niż tabliczka na szyi tłumaczyło przyczynę egzekucji: był zdrajcą nie tylko Armii Czystych, ale także własnej religii; okazał się kimś nie lepszym od chrześcijanina.

Miejsce na skrzyżowaniu także wybrano nieprzypadkowo: wszyscy mogli zobaczyć trupa albo przynajmniej usłyszeć o tym, co tu zaszło. Wiedziałem, że już nigdy nie znajdziemy nikogo – ani żołnierza Armii Czystych, ani tubylca z okolicznych wiosek – kto odważyłby się ujawnić jakąś tajemnicę dotyczącą tej organizacji i jej planów. Miałem przed sobą przekonujący dowód na to, że ponieśliśmy druzgocącą klęskę wywiadowczą. Jasne było i to, że kurier – zdradzony prawdopodobnie przez przyjaciela, któremu ufał – był torturowany przez przywódców Armii i najwyraźniej wyjawił im, jaki zawarł z nami układ; w przeciwnym razie jeszcze by żył. To zaś oznaczało, że wróg spodziewał się mojego przybycia, znał umówione miejsca spotkań i niewątpliwie czekał na mnie w kanionie. W rzeczy samej, pomyślałem, echo strzałów z przyszłości.

Gdy tylko otrząsnąłem się z szoku, znowu uniosłem karabin do ramienia. Nie miałem wielkiej chęci ponownie spoglądać w celownik, ale musiałem potwierdzić to, co, jak mi się wydawało, zauważyłem, ale jeszcze nie miałem pewności. Gdyby okazało się to prawdą, pod wieloma względami oznaczałoby coś znacznie bardziej potwornego niż widok byłego kabulskiego taksówkarza, który w mękach dokonał żywota na krzyżu.

Skierowałem celownik na handlarzy opium i niespiesznie przesunąłem w lewo, podświadomie szykując się na nowy cios. Zobaczyłem spory tłum – mężczyźni w większości nosili salwar kamiz, a kobiety całkowicie kryły się pod warstwą czerni, od szczelnych hidżabów po sięgające ziemi abaje – kłębiący się wokół skrzyżowania traktów. Nie byłem pewny, czy jestem świadkiem żałoby, czy cichego protestu.

Nieco mniejsza grupa ludzi zgromadziła się przed pagórkiem, na którego wierzchołku przykucnęli trzej dobrze uzbrojeni mężczyźni. Miejscowi najwyraźniej o coś ich prosili. Ze szczytu wzniesienia rozciągał się doskonały widok na skrzyżowanie, więc trzej zbrojni musieli być wartownikami – i niewątpliwie żołnierzami Armii Czystych – pozostawionymi w osadzie po to, by nikt nie ośmielił się zdjąć z krzyża ofiary egzekucji ani w inny sposób zakłócić starannie zaplanowanego spektaklu.

Wartownicy wyglądali mi na twardzieli; byli zapewne syryjskimi lub irackimi bojownikami o pociągłych twarzach i skórze wyprawionej ostrym słońcem. Bardzo różnili się wiekiem, wszyscy mieli jednak taśmy z nabojami na piersiach i karabiny szturmowe w dłoniach. Tuż obok nad małym ogniskiem wisiał czajnik. Rozmawiali między sobą, ignorując błagania miejscowych i nawet nie patrząc na szlochającego mężczyznę, który padł przed nimi na twarz. Cokolwiek mówił, o cokolwiek prosił, nie robiło to na nich żadnego wrażenia.

Mężczyzna był pewnie po sześćdziesiątce, miał siwą brodę i mimo pokory, którą okazywał, emanował osobliwą godnością i wcale bym się nie zdziwił, gdyby ktoś mi powiedział, że jest przywódcą wioskowej starszyzny. Wyglądał też na ojca albo dziadka.

Raz jeszcze przesunąłem celownik w lewo, a obraz, który ujrzałem, choć nieco rozmyty ruchem, zmroził mnie równie mocno jak za pierwszym razem: pod krzyżem, u stóp martwego mężczyzny, siedziała kobieta, a nieopodal dwoje małych dzieci. Byłem pewny, że to mąż i ojciec tej rodziny był ofiarą egzekucji, ja zaś wiozłem w jukach paszporty dla całej czwórki.

Nie sposób było odgadnąć, czy najbliżsi musieli przyglądać się scenie ukrzyżowania, ale wiedziałem, że czeka ich prawdopodobnie nawet gorszy los. Tkwili tam w nieznośnym upale, bez jedzenia; stały przy nich jedynie miski z wodą. I nie był to akt miłosierdzia ze strony trzech mężczyzn siedzących w kucki na pagórku. Człowiek może wytrwać bez pożywienia bardzo długo, czasem nawet parę tygodni, ale w tak gorącym klimacie pragnienie zabija zwykle w ciągu dwóch dni. Woda miała więc przedłużyć agonię, odwlec śmierć tej trójki. Mieszkańcy wioski mieli zaś być świadkami tego, jak kobieta i jej dzieci umierają powolną śmiercią.

Wolno wypuściłem powietrze z płuc, próbując zapanować nad gniewem, a potem przyjrzałem się bliżej. Matka, spowita abają i skulona w pozycji embrionalnej, przypominała z daleka czarną kałużę. Wszystko wskazywało na to, że już została złamana: najpierw tym, co spotkało jej męża, a następnie tym, że skazano na śmierć także ją i dwie niewinne istoty, które wydała na świat. Chyba nawet nie płakała, jakby całkiem opadła z sił. Za to dwie dziewczynki – mniej więcej cztero- i sześciolatka – uparcie wzywały pomocy. W pierwszej chwili zdziwiło mnie, że nie szukają pocieszenia, tuląc się do matki, lecz szybko zrozumiałem, że nie było to możliwe. Nieszczęsne zostały przykute łańcuchami do ziemi w taki sposób, że nie mogły popełznąć ku sobie ani nawet się dotknąć. Zadbano o to, by umarły w samotności, bez wsparcia.

Ten, którego uznałem za dziadka, uparcie próbował przemówić do serc wartowników, lecz wiedziałem, że to na nic. Gdyby ci trzej jakimś cudem zechcieli choćby go wysłuchać, i tak odpowiedzieliby, że decyzja o uwolnieniu rodziny nie należy do nich. Byli wszak tylko stróżami, nikim więcej.

W pewnej chwili mały chłopiec, może ośmiolatek, wymknął się z tłumu i niezauważony przez rodziców pobiegł ku dziewczynkom. Trzymał w rękach drewnianą zabawkę i kawałki owocu, które zamierzał im podać. Ludzie zaczęli krzyczeć, próbując go zatrzymać…

Dowódca warty, który właśnie raczył się herbatą ze swymi kompanami, zerwał się na równe nogi i z krzykiem uniósł karabin do ramienia. Miał ponad sześć stóp wzrostu, muskularne ciało i gęstą brodę. Brakowało mu natomiast górnej jedynki i dlatego prócz bojowych insygniów przypiętych do koszuli wyróżniał się w tłumie tym, że w jego ustach lśnił złoty ząb. Nie przestając krzyczeć, wycelował broń w biegnącego chłopca. Obserwowałem tę upiorną scenę bez wielkiej wiary w jej pomyślne zakończenie, ale na szczęście ktoś wyskoczył z tłumu, pochwycił dzieciaka i zaciągnął z powrotem między ludzi.

Opuściłem broń i odwróciłem się. Było późne popołudnie, do zmroku zostało jeszcze kilka godzin, przed nocą mogłem pokonać spory kawałek drogi. Nie miałem żadnych wątpliwości, że powinienem się wycofać. Misja dobiegła końca, nie było już szans na pozyskanie informacji o nadciągającym ewenemencie, a zasady obowiązujące w CIA w takiej sytuacji były jasne: przerwać akcję i jak najszybciej dokonać eksfiltracji. Wysłano mnie z misją wywiadowczą i to wszystko; żadne ekscesy na terytorium wroga nie interesowały ani mnie, ani Agencji.

Jeżeli chciałem marzyć o bezpiecznym powrocie do Pakistanu, istniało tylko jedno rozsądne wyjście: natychmiastowa ewakuacja. Mogłem jedynie mieć nadzieję, że bojownicy Armii wciąż czekają na mnie w kanionie, bo jeśli zorientowali się, że wybrałem inną drogę, zapewne rozpoczęli już poszukiwania. Szacowałem, że najpóźniej nazajutrz w południe zaczną wypuszczać drony, zatem miałem szansę przeżyć tylko pod warunkiem, że oddalę się na maksymalną odległość.

W tej sytuacji liczyła się każda minuta; musiałem jedynie wymazać z pamięci tę okrutną scenę, którą przed chwilą zobaczyłem. Niestety są takie obrazy, których nie da się odzobaczyć, a widok dwóch konających siostrzyczek, które nie mogły się nawet chwycić za ręce…

Wstałem, gotowy do odwrotu, ale wiedziałem, że wspomnienie tej chwili pozostanie we mnie do końca życia.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

41

Stałem nieruchomo. W sekundzie między podniesieniem się a pierwszym krokiem zacząłem myśleć o drodze powrotnej do domu, o zarysie ojczystego kraju wyłaniającym się spomiędzy chmur.

Lecz choć moja jedyna droga ucieczki z każdą chwilą stawała się węższa, wciąż stałem w miejscu. Pomyślałem o Becce i o tym, jak bardzo pragnie mieć dzieci. Kiedyś w intymnej chwili powiedziała mi, że nie chce być z kimś, kto nie pragnie mieć rodziny. Uznałem, że to pokłosie jej własnego niezbyt dobrego dzieciństwa. Tak czy inaczej, dała mi jasno do zrozumienia, że niespełnienie pewnych warunków będzie oznaczało rozstanie.

Ktoś inny, może lepszy agent, pewnie nie próbowałby mierzyć widoku dzieci cierpiących na rozpalonym piasku miarą marzeń własnej żony. Ja jednak, jak powiedziałem, czułem, że nigdy nie wymażę tego obrazu z pamięci, i już zaczynałem cierpieć z tego powodu.

W tej chwili bezruchu, trwającej kilka uderzeń serca, nabrałem przekonania, że wiem, czego oczekiwałaby ode mnie Rebecca w takiej sytuacji i, co ważniejsze, czego sam od siebie oczekuję. Ściskałem w dłoniach karabin AK-47 wykonany specjalnie dla mnie, wyważony jak broń strzelca wyborowego i wyposażony w jeden z najlepszych celowników teleskopowych na świecie.

Doprawdy, czy mogłem życzyć sobie czegoś więcej?
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

42

Czas przestał się liczyć – owszem, wkrótce znowu miał nabrać kluczowego znaczenia, ale nie w tej chwili. Wróciłem do kuców, spojrzałem na natchnione oblicze księcia koronnego i oszacowałem, że mniej więcej za czterdzieści minut zachodzące słońce znajdzie się dokładnie za moimi plecami.

Tym razem jednak jego położenie nie interesowało mnie z powodu zbliżającej się pory salat al-maghrib, modlitwy o zachodzie słońca, ale dlatego, że chciałem mieć jego tarczę za sobą. Czerwony blask miał oślepić ludzi zgromadzonych wokół skrzyżowania, gdy spojrzą w moją stronę.

Zdjąłem ekwipunek z grzbietów Sakaba i pozostałych koni. Spod podszewki jednej z derek wyprułem wodoszczelny woreczek z czterema amerykańskimi paszportami. Były autentyczne, ale brakowało w nich zdjęć i danych osobowych, które dopiero miały zostać zamieszczone, a to oznaczało, że miały ogromną wartość rynkową. Mogły też ściągnąć na nas niebezpieczeństwo, gdyby wpadły w ręce bojowników Armii Czystych lub innej grupy terrorystycznej. Wyrwałem z nich wszystkie kartki i używając długiego noża o rękojeści z kości słoniowej, pociąłem je na drobne kawałeczki, po czym zagrzebałem w piasku.

Czubkiem ostrza wyciąłem po arabsku wiadomość na skórze starego siodła Sakaba. Podałem w niej jego imię i zapewniłem ewentualnego znalazcę, że podobnie jak dwa pozostałe kuce, jest on niebywale lojalnym i odważnym towarzyszem.

„Nasza wspólna podróż dobiegła końca. Ktokolwiek je znajdzie, niechaj potraktuje jak dar od Allaha, najwyższego i uwielbionego”, napisałem. „Niech zaznają odpoczynku, pasąc się na łące, a ty, znalazco, odnoś się do nich z miłością i szacunkiem. Tego żąda sam Bóg. W sakwach, siodłach i kocach znajdziesz dość pieniędzy, by zaspokoić wszystkie ich potrzeby”.

Pięćdziesiąt tysięcy dolarów w złocie powinno wystarczyć, pomyślałem kwaśno.

Wreszcie wstałem, zapiąłem siodło z wiadomością na grzbiecie Sakaba i objuczyłem kuce wszystkim, co miałem cennego. Pogładziłem jego aksamitne chrapy i ostatni raz spojrzałem w łagodne ślepia, a on rozchylił pysk w pożegnalnym, głupkowatym uśmiechu. Obróciłem go i klepnąłem w zad na drogę. Popatrzył na mnie zdezorientowany; potrzebował chwili, żeby skojarzyć, że nie ma już linki, za którą go prowadziłem, i jest wolny.

Ruszył przed siebie tą samą ścieżką, którą przyszliśmy, a pozostałe konie podążyły za nim. Ciężko mi było na sercu – ciężej, niż się spodziewałem – gdy odprowadzałem je wzrokiem, aż zniknęły mi z oczu. Spojrzałem na zegarek. Do zachodu słońca pozostało dwanaście minut.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

43

Już wcześniej wybrałem miejsce, w którym zamierzałem się położyć: płaską półkę mniej więcej dziesięć stóp powyżej ścieżki. Słońce miałem tam za plecami, a nad sobą gałęzie drzewa, które rzucały głęboki cień.

Po paru minutach wspinaczki i zbierania kamieni miałem przed sobą kopczyk, na którym zamierzałem oprzeć lufę karabinu, by zapewnić sobie stabilniejszą pozycję do strzałów i nieco stłumić huk. Dodatkowo okryłem broń trzema ciężkimi kocami, które zostawiłem sobie specjalnie w tym celu. Zamierzałem wystrzelić „duchy” – nie chciałem, by ktokolwiek na skrzyżowaniu zobaczył, skąd nadlatują pociski, czy choćby usłyszał odgłos ostrzału. Dzięki temu, położywszy pierwszego wartownika, mogłem zyskać chwilę, nim pozostali zorientują się, co się stało, i znajdą jakąś kryjówkę.

Nikt – a już na pewno nie ja – nigdy nie twierdził, że jestem najlepszym strzelcem na świecie, ale w takich warunkach, przy leciutkim bocznym wietrze, celując z dystansu mieszczącego się w polu skutecznego ostrzału z tego rodzaju broni, a na dodatek korzystając z wybornego celownika, chyba miałem szansę.

Cała trudność polegała na tym, by błyskawicznie wziąć na cel kolejnych wartowników i położyć każdego jednym strzałem. Nie byłem też pewny, jak zareaguje tłum, gdy pierwsi strażnicy zostaną zabici. Obawiałem się, że miejscowi poderwą się do ucieczki i zasłonią mi cel.

Ludzie bywają nieprzewidywalni – zwłaszcza wtedy, gdy co najmniej kilkudziesięciu jest w potężnym stresie, a wielu nie myśli o niczym innym, tylko o tym, jak pomóc nieszczęsnej kobiecie i jej dzieciom. W żaden sposób nie mogłem wpłynąć na ich reakcję; mogłem jedynie improwizować, obserwując ich poczynania. I dlatego z pewnym niepokojem – co do własnych umiejętności i potencjalnego zachowania tłumu – kładłem się na ziemi, a następnie mościłem sobie miejsce w piasku i poprawiałem „tłumik” wykonany z koców. Gdy byłem gotowy, wbiłem kolbę w ramię, odbezpieczyłem broń i spojrzałem w celownik.

Natychmiast na nowo poczułem gniew. Starsza dziewczynka jakimś cudem rozciągnęła ciało i łańcuch tak, że leżąc twarzą ku ziemi, zdołała dosięgnąć wyciągniętej ręki płaczącej siostry, by choć w taki sposób ją pocieszyć.

Matka także zmieniła pozycję: siedziała, wciąż szlochając, ale i żywo gestykulowała w stronę dzieci, nakazując, by natychmiast oddaliły się od siebie. Młodsza z dziewczynek naturalnie nie usłuchała i wciąż kurczowo ściskała palce siostry.

Zaraz potem ujrzałem w celowniku powód rozpaczliwej reakcji matki: wartownik ze złotym zębem zszedł już z pagórka i z karabinem gotowym do strzału przeciskał się przez tłum gapiów, którzy w przerażeniu ustępowali mu z drogi. Dzieci były coraz bliżej…

Matka krzyczała wniebogłosy, błagając córki, by się oddaliły. Ich dziadek podniósł się na kolana, twarzą w stronę krzyża, i wtórował jej głośnym wołaniem.

Patrzyłem, jak Złoty Ząb robi ostatnie trzy kroki, a potem zamaszystym kopniakiem w nadgarstek młodszej rozdziela dłonie dziewczynek. Następnie chwycił łańcuch krępujący starszą i szarpnął nim, by powlec ją w nowe miejsce, z dala od matki i siostry.

Wyrwał z ziemi palik, do którego był umocowany, podszedł bliżej krzyża i wbił czubek niemal u stóp zabitego ojca dziewczynki. Teraz już nikt nie miał prawa dotykać niczyjej ręki. Przyjrzał się swemu dziełu, a potem odwrócił ku skazanej na śmierć rodzinie i wskazał palcem miski. To był rozkaz, by matka i córki piły wodę – nie miał zamiaru pozwolić, by umarły zbyt szybko.

Obserwując go w celowniku, zauważyłem, że obrócił się nieco w moją stronę i stojąc nieruchomo, czekał, aż wszystkie trzy sięgną po miski i zaczną pić. Linie celownicze skrzyżowały się dokładnie na jego piersi. Nie tak to zaplanowałem; wolałem mieć trzech wartowników w jednym miejscu i położyć ich kolejno w ciągu paru sekund. Ale skoro nadarzyła się okazja…

Jeden płynny ruch, niezmiernie krótka chwila… dziesięć funtów nacisku palca… pół życia spędzone na szkoleniu i zdobywaniu doświadczenia sprowadziło mnie w to miejsce, do tego momentu… a ja zastanawiałem się mimowolnie, czy właśnie po to ocaliłem życie, nie wchodząc do kanionu…. czy może echo strzału było wytworem mojej wyobraźni…. a może, podobnie jak cisza, która teraz spowiła świat, oznaczało coś więcej. Na pewno oznaczało coś więcej dla tej rodziny, której nie pozostało już nic, nawet nadzieja.

Pociągnąłem za język spustowy.

Nie trafiłem w pierś Złotego Zęba. Może wiatr był silniejszy, niż mi się zdawało, może nieznacznie zmienił kierunek, może zbytnio usztywniłem palec i szarpnąłem, zamiast nacisnąć, a może – co bardziej prawdopodobne – nie wstrzymałem oddechu, tylko w gniewie strzeliłem na wydechu. Tak czy inaczej, lufa musiała drgnąć.

Dlatego nie trafiłem nie tylko w pierś, ale i w gardło wartownika. Kula uderzyła wprost w jego usta. Nie sądzę, by ludzkie oko mogło coś takiego zarejestrować – pewnie znów poniosła mnie wyobraźnia – ale gotów byłem przysiąc na Boga albo Allaha, że widziałem, jak eksploduje jego złoty ząb.

Ułamek sekundy później niemal cała jego głowa została rozerwana. Jako że znajdowałem się znacznie wyżej, pocisk, który wleciał przez usta, pomknął w dół i przerwawszy rdzeń kręgowy, opuścił ciało przez kark. Ludzka głowa waży mniej więcej dwanaście funtów, a głowa Złotego Zęba, pozbawiona podparcia kręgosłupa, odchyliła się gwałtownie w tył i zawisła gdzieś w połowie jego pleców. Trzymała się jedynie na strzępach mięśni i niemal oddzieliła od ciała, nim upadło na ziemię.

Zszokowani gapie w milczeniu patrzyli na nieruchomiejące zwłoki. Wystrzał był bezgłośny, więc i wokół skrzyżowania panowała cisza. Nikt nie rozumiał, co się wydarzyło. W jednej chwili wszyscy wpatrywali się w wartownika ze złotym zębem, wyczekując jego kolejnego ruchu, a w następnej był on już zakrwawionym trupem leżącym na piasku.

Z ulgą stwierdziłem, że dwaj pozostali nawet nie zauważyli śmierci swego towarzysza. Poruszyłem nieznacznie bronią i ujrzałem w celowniku pagórek, na którym siedzieli. Najmłodszy z nich drzemał pod peleryną rozpiętą na kijach, a jego kolega, kucający plecami do skrzyżowania, parzył kolejną porcję herbaty. Odwrócił się nagle, zapewne zaintrygowany nagłym milczeniem tłumu.

Od razu zauważył, że dowódca leży na ziemi w kałuży krwi, i czym prędzej rzucił się do karabinu opartego o głaz. Musiałem się spieszyć, żeby ich zabić, zanim któryś zdąży sięgnąć po telefon i wezwać posiłki z kanionu.

Szczęśliwym zbiegiem okoliczności Herbaciarz popełnił błąd, próbując chwycić broń. Nawet gdyby zdążył to zrobić, nie miał pojęcia, co naprawdę się stało. Może był doświadczonym bojownikiem, może w Iraku czy Syrii odebrał niejedno życie, ale w kluczowym momencie zachował się jak amator. Zawodowiec znałby żelazną zasadę: najpierw schronienie, potem broń.

Miałem go na celowniku, zanim pomyślał o kryjówce, ale był w ruchu, gdy naciskałem spust. Albo zdążył się schylić, albo znowu zawiodła mnie ręka, bo po raz drugi nie trafiłem tam, gdzie zamierzałem: kula wyrwała spory kawał ciała z górnej części tułowia oraz z gardła. Sądząc po tym, jak gwałtownie chlusnęła krew, musiałem przebić tętnicę szyjną, a to oznaczało, że zostały mu może trzy sekundy życia.

Upadł na ziemię, ale ja więcej na niego nie patrzyłem. Szukałem wartownika, który chwilę wcześniej spał pod peleryną, i znalazłem go szybko, lecz był już na nogach. Może Śpioch był bardziej doświadczony od swego towarzysza, a może owładnął nim przemożny strach – tak czy inaczej, nawet nie myśląc o broni, puścił się biegiem w poszukiwaniu kryjówki.

Sprintem przemierzył miniobozowisko, pędząc w kierunku skupiska głazów, a w locie zdążył chwycić plecak wystarczająco duży, by mogły się w nim zmieścić telefon satelitarny, zapasowe baterie oraz ładowarka. Nie wpadłem w panikę na ten widok, bo cały czas miałem go na celowniku. Zacząłem naciskać spust.

I wtedy obraz zasłoniła mi czyjaś twarz.

Dziadek. Choć podobnie jak inni nie mógł usłyszeć huku, zapewne zrozumiał, że ktoś strzela, i natychmiast poderwał się z kolan, gotów zbiec z pagórka ku jedynym istotom, które coś dla niego znaczyły: córce i wnuczkom.

Jego twarz wydała mi się w celowniku ogromna, a co gorsza, całkowicie zasłoniła Śpiocha. Na szczęście zdążyłem zatrzymać palec, zanim zamieniłem ją w krwawą miazgę.

Trzy względnie łatwe strzały zmieniły się nagle w sytuację kryzysową. Miałem najwyżej dwie sekundy na zabicie terrorysty, nim zdąży skorzystać z telefonu. Odrzuciłem koce i poderwałem się z ziemi, by zmienić kąt strzału.

Dziadek wciąż był w celowniku, a głowa i korpus Śpiocha pełznącego po ziemi zniknęły już za pierwszym głazem. Mogłem trafić jedynie w nogi, a miałem na to ułamek sekundy. Strzeliłem na stojąco, na wszelki wypadek czterokrotnie. Co najmniej jedna kula sięgnęła nóg Śpiocha.

Wrzasnął i usiadł gwałtownie, chwytając rękami roztrzaskane prawe kolano, by zatrzymać krwawienie. Na chwilę fragment jego korpusu wyłonił się zza głazu…

Strzeliłem jeszcze cztery razy, w krótkich odstępach czasu. Widziałem odpryski kamienia i iskry, tym razem także udało mi się co najmniej raz trafić w cel. Ranny w pierś Śpioch pochylił się jeszcze mocniej, odsłaniając więcej ciała. Kolejne cztery strzały, a zaraz potem jeszcze cztery. Byłem pewny, że trzy kule utkwiły w tułowiu, gdzieś powyżej pasa.

Przestałem strzelać, ale wciąż obserwowałem cel. Śpioch już się nie poruszył, a zza kamienia wypłynął szeroki strumień krwi.

Opuściłem broń, oddychając ciężko. Czułem suchość w ustach, za to po twarzy ściekały mi strugi potu. Wyczerpany spojrzałem znowu na skrzyżowanie traktów. Dziadek zdążył już przebić się przez tłum gapiów i klęczał przy ciele Złotego Zęba.

Zerwał pęk kluczy z jego zakrwawionego bandoliera, podbiegł do córki i otworzył kłódkę, która spinała łańcuch wokół jej kostki. Potem delikatnie podniósł ją z ziemi i przycisnął do piersi. Może i był starym człowiekiem, a ona zamężną kobietą i matką, ale nigdy nie przestała być jego córką.

Razem pospieszyli ku młodszej dziewczynce. Gdy mała była już wolna, z płaczem padła w ramiona matki, a dziadek podbiegł do jej siostry, która tak dzielnie się zachowywała, i pospiesznie otworzył kłódkę. Wziął wnuczkę na ręce i zaniósł matce.

Widok rodziny cudem ocalonej od śmierci, splecionej ramionami w czułym uścisku, przywiódł mi na myśl obraz jednego z dawnych mistrzów: oto kobieta w czerni, jej siwobrody ojciec i dwoje wtulonych w nich dzieci, a wszyscy razem tworzą idealną kompozycję u stóp ukrzyżowanego mężczyzny. Wiatr niesie kłęby pyłu nad pustynnym krajobrazem, a słońce jest już tylko wąskim łukiem znikającym za linią wzgórz.

Stali tak, złączeni w uścisku, na tyle długo, że zacząłem się niepokoić.

– Uciekajcie – poradziłem im w duchu. – Oni tu przyjdą, ktoś ich zawiadomi. Uciekajcie, najlepiej do afgańskiej granicy.

Byłem zdziwiony, że nikt z tłumu nie podpowiada im, co powinni robić, ale gdy spojrzałem na ciżbę, zobaczyłem, że nikt już nie interesuje się ocaloną rodziną. Wszyscy patrzyli w moją stronę. Odkąd wstałem, strzały były doskonale słyszalne i zdradziły moją pozycję.

Nie byłem pewny, czy naprawdę mnie widzą – może słońce świeciło im jeszcze w oczy na tyle mocno, by temu zapobiec – ale jeśli tak, to już wiedzieli, że pojawił się obcy, wędrowiec, jak wskazywało odzienie, stojący na wzgórzu, ze słońcem za plecami, zamaskowany ruchliwym cieniem rzucanym przez koronę drzewa. Dlaczego użył broni, która wyglądała jak zabytkowy AK-47, żeby zabić trzech wartowników? Tego nie wiedzieli i najprawdopodobniej mieli się nigdy nie dowiedzieć.

Od tłumu oderwał się dwudziestoparoletni, wysoki i przystojny mężczyzna i podszedł do krzyża. Schylił się po karabin Złotego Zęba i spojrzał na mnie. Uniósł broń nad głowę i potrząsnął nią energicznie. Nazwałem go w myślach Żołnierzem.

Widząc ten salut, inni mężczyźni zaczęli klaskać, również wysoko wznosząc dłonie. Stojąc w blasku zachodzącego słońca i spoglądając na nich z góry, nie mogłem nie zadać sobie pytania: czy zareagowaliby tak samo, gdyby wiedzieli, że obcy na wzgórzu jest byłym oficerem sił zbrojnych Stanów Zjednoczonych oraz szpiegiem pracującym dla tego kraju, który kazano im nazywać Wielkim Szatanem?

Lubię wierzyć, że nic by to nie zmieniło, że choć na krótką chwilę spięliśmy brzegi tej otchłani, którą są kulturowe, i polityczne różnice. Że przez moment byliśmy po prostu ludźmi.

I ja uniosłem karabin nad głowę, by ich pozdrowić. Dopiero teraz przekonałem się, że widzą co najmniej moją sylwetkę, bo od strony skrzyżowania dobiegło echo wiwatów. Mężczyzna, który zabrał broń Złotego Zęba, wreszcie opuścił ramiona, a wtedy, jak na dany sygnał, wszyscy zaczęli się rozchodzić do swoich zajęć: jedni wrócili do straganów, inni zgarniali dzieci, a jeszcze inni rozpalali ogniska na wieczorny posiłek. Dostrzegłem wśród nich także dziadka, który w pośpiechu prowadził córkę i wnuczki ku spętanym koniom. Chwilę później byli już w drodze – tej najdłuższej, wiodącej do granicy z Afganistanem.

Zaczęli wyścig, którego stawką było ich życie. Kilka minut później i ja miałem stanąć na starcie.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

44

Podniosłem z ziemi cztery skórzane bukłaki z wodą oraz torbę z jedzeniem i niezbędnymi rzeczami. Zarzuciłem je na jedno ramię, a na drugim zawiesiłem karabin. Musiałem czym prędzej znaleźć ustronne miejsce, żeby coś zjeść. Po pierwsze, nie mogłem dźwigać całych zapasów, jeśli chciałem poruszać się w miarę szybko, a po drugie, trudno mi było przewidzieć, kiedy znowu nadarzy się okazja, żeby spożyć ciepły posiłek.

Nie szukałem długo. Po piętnastu minutach przedzierania się przez krzaki porastające zbocze z dala od ścieżki znalazłem zagajnik z niedużą polaną pośrodku. Otaczające go skały były na tyle wysokie, że mogły zasłonić poblask ognia na tle ciemniejącego nieba.

W pośpiechu przyrządziłem jedzenie – musiałem to robić codziennie, bo noszenie gotowych racji żywnościowych w tych stronach było zbyt ryzykowne – i właśnie zaczynałem z wilczym apetytem pochłaniać nędzną namiastkę curry z ryżem, gdy usłyszałem szurnięcie kroku, które dobiegło gdzieś z krzaków za moimi plecami. Nie przestałem jeść i żadnym gestem nie zdradziłem, że coś mnie zaniepokoiło. Nie przypuszczałem, by zbliżało się jakieś zwierzę – i miałem rację, bo chwilę później posłyszałem cichy szelest odzieży, jeszcze bliższy. Właśnie tak doświadczeni bojownicy, na przykład z Armii Czystych, próbowaliby podejść wroga. Wiedziałem też, że będzie ich wielu i że zbliżają się z różnych stron.

Możliwie naturalnym ruchem odłożyłem blaszany talerz i niespiesznie sięgnąłem po bukłak z wodą, ale w ostatniej chwili wyciągnąłem rękę nieco dalej, zacisnąłem dłoń na karabinie i przetoczyłem się szybko jak najdalej od ogniska, w wysoką trawę. Zatrzymałem się na brzuchu, z bronią przy ramieniu ustawioną na ogień automatyczny. Celowałem w podnóże wzgórza, gotowy do strzału. Gdy…

– Rzuć broń. – Stanowczy głos odezwał się po arabsku zza moich pleców.

Miałem rację: to był dobrze zorganizowany i profesjonalnie przeprowadzony atak. Pod osłoną mroku podeszli mnie ze wszystkich stron jednocześnie, a ja nie przewidziałem tylko tego, że odgłos kroku i szelest tkaniny, które usłyszałem, miały jedynie odwrócić moją uwagę od prawdziwego niebezpieczeństwa zbliżającego się z naprzeciwka. Nie był to jednak mój jedyny błąd. Zakładałem, że terroryści czekający na mnie w kanionie będą potrzebowali kilku godzin, by dotrzeć do skrzyżowania, a do tego czasu nic mi nie grozi. Nie przewidziałem, że w okolicy działa jeszcze jeden patrol Armii Czystych, a może po prostu był to oddział przysłany jako wsparcie dla wartowników strzegących krzyża?

Nie miałem wyboru, mogłem jedynie usłuchać rozkazu. Odłożyłem broń.

– Przetocz się w prawo trzy razy – powiedział ten sam głos.

Przeciwnik chciał mieć pewność, że nie dosięgnę karabinu. Potulnie zastosowałem się do polecenia.

– Połóż ręce na głowie i uklęknij.

Bezbronny i bezradny podniosłem się z ziemi. Tak jak się spodziewałem, zza drzew i skałek wyłonił się cały oddział, kilkunastu ludzi.

Patrzyłem na nich z niedowierzaniem. Nawet w wątłym blasku ognia rozpoznałem kilku z nich: widziałem ich w tłumie zgromadzonym wokół krzyża.

– Możesz już wziąć swój karabin – odezwał się głos zza moich pleców. Odwróciłem się. Stał przede mną Żołnierz, ten sam, który przywłaszczył sobie broń Złotego Zęba. Uśmiechnął się do mnie. – Nieźle urządziłeś strażników, a żaden z nas nie miał ochoty skończyć w podobny sposób. Dlatego uznaliśmy, że zanim się zbliżymy, trzeba cię rozbroić. Wybacz.

– Nie ma sprawy – odpowiedziałem, z bezgraniczną ulgą sięgając po karabin. Jednocześnie zachodziłem w głowę, czego mogą ode mnie chcieć.

Żołnierz, najwyraźniej dowódca oddziału i zapewne pomysłodawca wizyty, skinął na swych towarzyszy, by zgasili ognisko.

– Światło nie stanowi problemu – wyjaśnił – ale oni mają psy, które, jeśli tylko powieje w dobrą stronę, mogą zwietrzyć dym. Tak jak my.

Psy, pomyślałem. Paskudna niespodzianka. Nie wziąłem pod uwagę takiego zagrożenia, bo gorliwi wyznawcy islamu nie trzymają psów jako zwierząt domowych. Dopiero teraz uświadomiłem sobie, że zasady religii nie zabraniają wykorzystywania ich do innych celów. Na przykład do polowania.

– Dziękuję – powiedziałem, wskazując dogasające ognisko.

Jeden z mężczyzn wyrzucił curry z mojego talerza i zastąpił je kilkoma chochlami aromatycznego ryżu z dodatkiem, jak podejrzewałem, gulaszu z koziego mięsa. Z pewnością było to najlepsze jedzenie, jakie mogli mi zaoferować, a przynieśli je specjalnie dla mnie ze swego obozu opodal bazaru.

Dwaj mężczyźni, starsi, prawdopodobnie Beduini doświadczeni życiem na pustyni, właśnie napełniali wodą specjalne worki ze skóry, o wiele lżejsze od moich bukłaków. Mogłem w nich nieść dwa razy więcej wody.

– Uznaliśmy, że będziesz musiał porzucić juczne zwierzęta, bo zbyt łatwo je wypatrzyć i wytropić. Masz szansę uciec jedynie pieszo, a jeśli jeszcze o tym nie wiesz, w tych stronach pragnienie i rany zabiją cię znacznie szybciej, niż sądzisz. Zdejmij buty.

– Co?

– Zdejmij – powtórzył Żołnierz i gestem przywołał mężczyznę z siwą brodą, który trzymał kilka par sandałów, niczym nieróżniących się od tych, które nosili otaczający mnie ludzie. – Zrobił je nasz rzemieślnik – wyjaśnił. – Lepszych nigdzie nie znajdziesz. Wymyślono je specjalnie do wędrówek w takim terenie, są wygodne i prawie niezniszczalne. Możesz się w nich nawet wspinać po ścianach kanionów, a wierz mi, że i to cię czeka. Jeśli chcesz ujść z życiem, musisz się trzymać miejsc, do których nie wjadą ich terenówki i pojazdy półgąsienicowe.

Pokiwałem głową. Sam już na to wpadłem. Gdy zdjąłem buty, Siwobrody przymierzył je kolejno do kilku par sandałów, w pogotowiu trzymając długi nóż, by dokonać ewentualnych poprawek.

– Wiecie, kim jestem? – spytałem Żołnierza.

– Oczywiście – odparł. – Jesteś samotnym wędrowcem na szlaku. Uznałeś, że możesz pomóc przypadkowo napotkanym dzieciom i ich matce. Niestety więcej nie widzieliśmy, bo słońce raziło nas w oczy. A potem zniknąłeś – dodał z uśmiechem.

– Znaliście tego człowieka, którego ukrzyżowali?

– Nie. Widywano go na bazarze, ale zawsze był tu przejazdem. Mówią, że stale podróżował, ale nie wiadomo dokąd ani po co. Jeszcze żył, kiedy tamci go przywieźli. Torturowali go tak, że z paki musieli go ściągnąć na kocu. Pięciu z nas – wskazał towarzyszy krzątających się po polanie – było tam wtedy z rodzinami. Kupowaliśmy zapasy i amunicję, kiedy spędzili nas wszystkich na plac i kazali kopać dół pod krzyż. Przywieźli go ze sobą. Był cięższy niż grzechy niewiernego. – Żołnierz uśmiechnął się łagodnie. – Położyli na ziemi i krzyż, i skazańca, a my kopaliśmy.

– Mówiłeś, że jeszcze żył – wtrąciłem. – Mówił coś?

– Strasznie przeklinał, chociaż brakowało mu sił. Mówił też, że jego kuzyn należy do Armii, że to on podsłuchał jego rozmowę z żoną i zdradził.

Ta wiadomość mnie poruszyła. Jak można sprzedać członka własnej rodziny, wydać go na męczeńską śmierć? Czasem odnosiłem wrażenie, że zło tego świata nie ma granic.

– Powtarzał, że wszystko to zrobił dla rodziny – ciągnął Żołnierz. – Z miejsca, gdzie go położyli, widział żonę i córki. Co rusz próbował wołać, że je przeprasza, że żałuje.

Wyobrażenie tej sceny było strasznie trudne; wolałem przyspieszyć bieg rozmowy.

– Wspominał może o spotkaniu? – spytałem.

– W pewnej chwili spojrzał na nas i powiedział, że jeśli zjawi się wędrowiec, mamy mu przekazać, że wszystko, co mówił, było prawdą. Każde słowo.

Zamyśliłem się przez moment nad zdjęciem odbitym na papierosowej bibułce, nad informacjami o ewenemencie, nad jego datą – nad wszystkim, co, jak podejrzewaliśmy, mogło być próbą podbicia ceny – i uświadomiłem sobie, że człowiek, którego torturowano i który za chwilę miał skonać na krzyżu, nie miał żadnego powodu, żeby kłamać.

– Mówił, że miał się z kimś spotkać za kilka godzin – dodał Żołnierz. – Ale to nie mogła być prawda, pewnie majaczył, bo przecież nikt się nie pojawił. Nie mamy pojęcia, o kim mówił – dorzucił, zerkając na mnie ironicznie spod uniesionej brwi.

Uśmiechnąłem się.

– A czy wspomniał coś o planie, o czasie, o miejscu? Może o zagranicznym mieście albo miastach? – Siliłem się na spokój, ale tak naprawdę rozpaczliwie próbowałem ocalić cokolwiek z tej nieudanej misji.

Żołnierz pokręcił głową.

– Był bliski śmierci, a oni zaraz rozciągnęli go na krzyżu. Wtedy już naprawdę majaczył… Mówił, że było kiedyś miasto w Indiach, gdzie zło przybyło wraz z wiatrem, miejsce nieskończonej tragedii.

– Co takiego? – zainteresowałem się. – Miasto w Indiach?

– Jak mówiłem, to były majaki – odparł Żołnierz. – Gadał głównie o bliskich, próbował się z nimi żegnać. Wtedy go przybili i podnieśli krzyż. Resztę widziałeś.

– Zadziwiające słowa – mruknąłem głównie do siebie. Zanim skończyłem porcję gulaszu, Siwobrody zdążył mi dopasować sandały. – Zło przybyło z wiatrem?

– Musimy się zbierać – oznajmił Żołnierz i skinął na swych ludzi, by pozbierali broń i ekwipunek. – A skoro cię tu nie ma, chyba nie możemy się pożegnać, prawda?

Uśmiechnęliśmy się jednocześnie.

– Wiem, że nie wyznajesz naszej wiary – spoważniał. – Mimo to pozwól: barakallahu fik. Niech błogosławieństwo Allaha będzie z tobą.

– Wa fik. I z tobą – odpowiedziałem.

Odwrócił się i dał swoim ludziom sygnał do wymarszu. Patrzyłem w milczeniu, jak kolejno znikają w mroku nocy.

Stojąc samotnie w ciemnościach, zdałem sobie sprawę z sytuacji: moja misja spaliła na panewce, a jedynym, co przyniosła, były słowa umierającego człowieka. Jakim cudem miasto w Indiach, miejsce nieskończonej tragedii, mogło być celem ataku terrorystycznego albo wskazówką dotyczącą takiego ataku gdzieś w świecie zachodnim?
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

45

Zacząłem zbierać swoje rzeczy, wdzięczny nieznajomym za niezłe jedzenie i lekkie worki na wodę, ale w zasadzie nie miałem innych powodów do radości i przeczucie nadchodzącej klęski dokuczało mi coraz mocniej.

Znajdowałem się w głębi jednego z najbardziej nieprzyjaznych krajów świata i wiedziałem, że nie powinienem żywić nadziei na to, że bezpiecznie dotrę do granicy z Pakistanem. Byłem tego świadomy już w chwili, gdy postanowiłem spróbować pomóc matce i córkom.

Miałem przed sobą bardzo długą pieszą wędrówkę, podczas której musiałbym unikać utartych szlaków i pokonywać ogromne połacie jałowego terenu, nie mając solidnych zapasów wody i jedzenia. Co gorsza, wiedziałem, że gdy tylko bojownicy Armii dowiedzą się, co zaszło na skrzyżowaniu – a jak szacowałem, mogło do tego dojść już za godzinę – od razu odgadną, kto za tym stał, i dosłownie zaleją cały region pieszymi patrolami, terenówkami, dronami oraz – jak właśnie się dowiedziałem – psami.

Śledzono mnie i ścigano od tylu lat, że mogłem śmiało spojrzeć prawdzie w oczy: jeżeli miałem przetrwać, musiałem wezwać pomoc i domagać się natychmiastowej eksfiltracji.

Naturalnie telefon byłby idealnym rozwiązaniem moich problemów. Nie było jednak sensu rozmyślać o szyfrowanym kontakcie z Agencją; nie mogłem przecież odczynić tego, co już zaszło. Nie mając telefonu ani żadnego innego środka łączności, widziałem tylko jeden sposób na przekazanie wiadomości do Langley.

Przykucnąłem i znowu spojrzałem na oblicze księcia koronnego. Zegarek zaprojektowano z myślą o muzułmańskiej części świata, więc wokół tarczy wyświetlał przydatne informacje o porach pięciu codziennych modlitw. Od świtu dzieliło mnie jedenaście godzin, a to oznaczało, że mam dwanaście godzin i dziewiętnaście minut, by zorganizować wszystko, czego potrzebowałem, aby nadać komunikat dla Agencji – nawet gdybym nie napotkał żadnych przeszkód, czasu było niewiele.

Uniosłem do oka teleskopowy celownik karabinu i palcem aktywowałem funkcję mapowania. W ciągu kilku sekund znalazłem to, czego szukałem. Jak się okazało, czekała mnie wędrówka niemal prosto na południe.

Musiałem wrócić na Płaskowyż Białych Kamieni. Wszystko zależało od tego, czy zdołam tam dotrzeć na czas. Dwanaście godzin i osiemnaście minut.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

46

Noc zaczęła się fatalnie – tak złej nie przeżyłem od początku misji – a potem było już tylko gorzej. Biegnąc w ciemnościach, potykając się i upadając, przemierzałem nieznaną mi połać jałowej ziemi. Próbowałem trzymać się grzbietów wzniesień, ale często nie miałem wyboru – zstępowałem w głębokie kaniony i znowu się wspinałem po skalistych zboczach.

Wystarczyła godzina, bym podarł ubranie o ostre skałki i gałęzie kolczastych krzewów, przez które się przebiłem, używając karabinu jak maczety. Co najmniej cztery razy zanurkowałem twarzą w piach, gdy wziąłem ptaki za drony wyposażone w kamery noktowizyjne i termowizyjne.

I wreszcie, idąc za wskazówkami nawigacji, tuż przed świtem ujrzałem złamany maszt i poszarpany wiatrowskaz. Rzuciłem sakwy u jego podnóża, zdjąłem koszulę i używając jej jak torby, zacząłem zbierać nieduże, białe kamienie.

Podczas niekończących się godzin przygotowań w Langley nie tylko oglądałem ten płaskowyż na mapach elektronicznych, ale także przejrzałem mnóstwo zdjęć satelitarnych praktycznie całego szlaku, który miałem pokonać, w tym także fotografie wysokiej rozdzielczości przedstawiające okolice płaskowyżu. Wszystkie one były, rzecz jasna, tajne i opatrzone znakiem wodnym NSA, Agencji Bezpieczeństwa Narodowego, a także specjalnie nadrukowanymi danymi o miejscu i czasie ich wykonania. W rezultacie wiedziałem, że satelita szpiegowski Galileo 4 nadlatujący znad Afganistanu pojawia się tu każdego dnia, dokładnie godzinę i dziewiętnaście minut od świtu.

W zwyczajnych okolicznościach nikt nie zajrzałby do świeżych fotografii nawet przez kilka dni, ale okoliczności nie były zwyczajne. Jako że nie wysyłałem codziennie zdjęcia, jak mi przykazano, w Langley zapewne założono, że stało się coś złego, dlatego tysiące ujęć z każdego przelotu satelity były wnikliwie badane – tylko tak można było odnaleźć mnie lub moje zwłoki. Co więcej, jeśli doświadczenia z przeszłości mogły na coś wskazywać, miałem prawo wierzyć, że ludzie z siódmego piętra już powiadomili o kryzysowej sytuacji wszystkich naszych agentów w okolicy, przykazując im, by czuwali i w razie potrzeby ruszyli z odsieczą.

Najpierw jednak musiałem nadać wiadomość, a dopiero potem – jak mawiają w tych stronach, inszallah, z bożą pomocą – liczyć na ratunek. Dlatego mozolnie zbierałem kamienie i rzucałem je na stertę na płaskiej połaci terenu, którą tak niedawno przemierzyłem z moimi kucami. O świcie sterta była dostatecznie wysoka, więc wróciłem pod wiatrowskaz, jak co godzinę napiłem się wody i usiadłem, by się zastanowić, co właściwie powinienem przekazać zwierzchnikom. I właśnie wtedy spostrzegłem drona.

Pewnie nie zauważyłbym cichego, zasilanego bateriami urządzenia, gdyby nie to, że operator postanowił pokierować nim wzdłuż wschodniej krawędzi dawnego pasa startowego i moją uwagę przykuł odblask wschodzącego słońca na metalicznym kadłubie. Siedziałem w cieniu złamanego masztu, więc wystarczyło mi czasu, by rzucić się na ziemię, dziękując Bogu za to, że i moje ubranie, i nagie plecy były już tak brudne, że śmiało mogły konkurować z najlepszym kamuflażem.

Obserwowałem nadlatującą maszynę kątem oka, mając nadzieję, że nie zacznie obniżać pułapu lub, co gorsza, krążyć nade mną. Z głęboką ulgą stwierdziłem, że cień drona przesunął się po ziemi po drugiej stronie masztu i nie zatrzymał ani na chwilę. Policzyłem do dwudziestu i dopiero wtedy odważyłem się unieść głowę – w samą porę, by zobaczyć, jak urządzenie odbija ostro w lewo, po czym znika za krawędzią płaskowyżu. To jednak nie oznaczało, że zagrożenie minęło na dobre. Dron poruszał się po linii prostej, na stałej wysokości, po czym wykonał gwałtowny zwrot, a to wskazywało, że nie jest to przypadkowy kurs. Niewidzialny operator realizował plan poszukiwań, zatem prędzej czy później maszyna musiała wrócić, zapewne nadlatując pod innym kątem.

Zapominając na chwilę o dronie, uruchomiłem nawigację, żeby poszukać drogi, przy której mógłby mnie odebrać któryś z naszych irańskich agentów, by następnie pomóc mi przedostać się za granicę z Pakistanem lub Afganistanem. Znalazłem taką już po dwóch minutach. Podejrzewałem, że to zwykła droga gruntowa, ale miała jedną zaletę: mogłem do niej dotrzeć po trzydniowym intensywnym marszu. Na dalszą wędrówkę w nieznośnym upale nie wystarczyłoby mi wody.

Trasa łączyła dwa prowincjonalne miasta, musiała zatem prowadzić także do sieci lepszych dróg, a to oznaczało, że oddział ratunkowy mógł względnie szybko dotrzeć na miejsce spotkania. Mapa ujawniła też, że w połowie drogi znajdował się nieduży most, który mógł nam posłużyć jako łatwo rozpoznawalny punkt odniesienia. Dwukrotnie sprawdziłem obliczenia, zanotowałem współrzędne i pobiegłem z powrotem ku stercie kamieni.

Do pojawienia się satelity Galileo 4 zostały trzydzieści dwie minuty.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

47

Wiadomość musiała być prosta i dostatecznie widoczna, by przykuć uwagę fotoanalityków z Agencji, na bieżąco przeglądających zdjęcia satelitarne. Zacząłem od napisu SOS.

Wybrałem najlepiej zachowany odcinek dawnego pasa, upewniwszy się, że białe kamienie będą wystarczająco kontrastowały z wyblakłą od słońca trawą. Układanie potrwało jednak dłużej, niż się spodziewałem, zwłaszcza że musiałem się rozglądać na wypadek powrotu drona.

Właśnie kończyłem kolejną część napisu – TRUP – gdy jak co chwilę spojrzałem w niebo i w ukośnie padających promieniach porannego słońca dostrzegłem szybko nadlatującą maszynę.

Znowu rzuciłem się na ziemię, starając się zamaskować własnym ciałem możliwie dużą część wiadomości. Głowę unosiłem jedynie na cal, by obserwować lot drona. Leciał nisko wzdłuż dalekiej krawędzi lotniska i linii gęstego lasu. Przypuszczałem, że operator usiłował wypatrzyć mnie między drzewami, przyjąwszy rozsądne założenie, że uciekinier wolałby się ukrywać, niż paradować na otwartej przestrzeni. Leżałem nieruchomo, a świeżo ułożone kamienie boleśnie wbijały mi się w żebra i krocze, tak że trudno mi było wytrwać w jednej pozycji. Prawie nie oddychając, czekałem, by się przekonać, czy dron zawróci.

A kiedy tak leżałem, obserwując maszynę patrolującą skraj lasu, gotową w każdej chwili skierować się w moją stronę, mimo woli wróciłem myślą do tego, co wydarzyło się przy skrzyżowaniu. Z pewnością łatwiej byłoby mi uciec, gdybym zostawił rodzinę własnemu losowi i natychmiast wyruszył ku granicy. W naturalny sposób zacząłem się więc zastanawiać, czy nie popełniłem błędu. Dron był coraz bliżej, a ja dumałem o życiu, które sobie kiedyś wymarzyłem, o okrętach marynarki wojennej, których kapitanem miałem nadzieję zostać, a w końcu i o słowach, które jako dziecko usłyszałem od matki. Nie wracałem do nich myślą co najmniej od ćwierćwiecza, ale zdaje się, że zapadły mi w pamięć i tylko czekały, by wykiełkować.

Mama nie była wykształcona i jak już wspomniałem, była pobożną kobietą i bezgranicznie podziwiała tylko jedną osobę publiczną: pastora Martina Luthera Kinga. Była ledwie nastolatką, gdy usłyszała jego przemowę wygłoszoną przed Mauzoleum Lincolna w Waszyngtonie do dwustu pięćdziesięciu tysięcy ludzi. To przeżycie pozostało w niej na zawsze i nie umiem zliczyć, ile razy mi o nim wspominała, a słynne wystąpienie zaczynające się od słów „Mam marzenie…” znała niemal na pamięć. Kiedy pod koniec upalnego lata na Florydzie siedzieliśmy – matka i dziesięcioletni syn – na werandzie, obserwując świetliki fruwające w wieczornym zmierzchu, przypomniała mi jednak inne słowa swego idola.

– Wiesz, dlaczego tak szanuję wielebnego? – spytała cicho. – Przez wzgląd na prostą lekcję, której nam udzielił. Powiedział, że większość ludzi na widok człowieka napadniętego na ulicy zadaje sobie pytanie: „Co się ze mną stanie, jeśli się wtrącę?”. Ale doktor King uznał, że to niewłaściwe pytanie. Wypada raczej spytać: „Co się stanie z tym człowiekiem, jeśli nic nie zrobię?”. Chciałabym, żebyś zawsze o tym pamiętał.

Co by się stało z tymi ludźmi, gdybym nic nie uczynił? Nie, już nie miałem wątpliwości. Niczego nie żałowałem.

Wiatr się wzmagał, sypiąc mi w oczy piachem, a ja nie mogłem nawet się poruszyć. Dron leciał teraz równolegle do mojej pozycji, raz po raz ginąc w cieniu drzew. Jeżeli miał zawrócić ku mnie, musiał to zrobić teraz.

Poleciał dalej. Odetchnąłem wolno i bardzo głęboko. Jego powrót już kosztował mnie sporo cennego czasu, ale nie drgnąłem, póki nie zniknął mi z oczu. Wreszcie wstałem i spojrzałem na zegarek: dziewięć minut do przelotu satelity. Nie miałem nawet czasu, by pobiec po worek z wodą i przepłukać oczy. Ukończyłem napis dwie minuty przed czasem. Stojąc pośrodku pasa startowego, tuż przy moim dziele ułożonym z białych kamieni, zrzuciłem nakrycie głowy i resztę stroju współtworzącego moją „legendę” i zostałem w samych spodniach. Odchyliłem głowę do tyłu i spojrzałem w niebo.

Musiałem mieć pewność, że gdy satelita mnie sfotografuje, koledzy z Langley zobaczą moją twarz i tak mnie zidentyfikują, ale to nie było wszystko. Wiedziałem, że przeprowadzą też drobiazgowe badania biometryczne – odczytają ze zdjęcia choćby mój wzrost i szerokość klatki piersiowej – by mieć pewność, że nie mają do czynienia z podstawionym człowiekiem, który próbuje zastawić na nich pułapkę.

Nagle owładnęła mną panika. Wiedząc, jakimi paranoikami są niektórzy z naszych ludzi, mogłem podejrzewać, że mimo wszystko będą wietrzyli podstęp; że niepotrzebnie będą tracili czas, szukając na zdjęciach postaci ukrytych wśród drzew, trzymających mnie na muszce; że z góry założą, że działam pod przymusem. Została minuta. Pobiegłem ile sił w nogach w stronę masztu, chwyciłem karabin oraz worki z wodą, po czym wróciłem na miejsce. Półnagi, zapatrzony w niebo, rozmyślający o nadlatującym satelicie Galileo 4, z gotowym do strzału, odbezpieczonym karabinem wspartym o biodro, wyglądałem zapewne jak dziwaczny prorok, a może – co bardziej prawdopodobne – zwykły wariat, ale trwałem na posterunku i w duchu odliczałem sekundy. Gdy doszedłem do zera, dalej stałem na swoim miejscu, bo wcale nie miałem pewności, czy jest już po wszystkim – nie wiedziałem przecież, jak długo satelita pozostanie nade mną. Chciałem natomiast dać sobie szansę na przeżycie; zwłaszcza że mój zegarek z portretem księcia wcale nie musiał być tak dokładny, jak sobie życzyłem.

Wytrzymałem pośrodku lotniska pełne cztery minuty, nieruchomy i narażony na atak, wyobrażając sobie to, co może się rozegrać w Langley w ciągu najbliższych kilku minut. Wiedziałem, że pierwsza będzie zaszyfrowana wiadomość telefoniczna od speców z NSA: jak zwykle bez wielkich emocji stwierdzą, że właśnie dostali dość ciekawe zdjęcia. I wtedy rozpęta się piekło.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

48

Tak się złożyło, że to Madeleine O’Neill spędziła w owym czasie więcej nocy w Langley niż ktokolwiek inny i z całą pewnością właśnie ona mogła przedstawić najbardziej spójną relację z całej operacji.

Opowiedziała mi później, że tamtego wieczoru pracowała samotnie do późna w swoim gabinecie. Jako że nie nadesłałem ani jednego zdjęcia, odkąd przekroczyłem granicę, rozkazano jej szukać w dostępnych materiałach z tamtych stron wszelkich tropów wskazujących na to, że ktoś – nie tylko Armia Czystych – mógł mnie uwięzić lub zamordować. Nie można było wykluczyć, że pojawi się żądanie okupu; obok handlu narkotykami porwania były bodaj jedyną dynamicznie rozwijającą się gałęzią gospodarki w tym regionie. Madeleine zdradziła mi, że wobec braku materiału fotograficznego ode mnie oraz żądania okupu w Agencji panowało dość powszechne przekonanie, że napotkałem problemy tuż za granicą Iranu i od dawna jestem martwy.

Tuż przed dwudziestą drugą usłyszała, że gdzieś na końcu korytarza otworzyły się drzwi, a zaraz potem rozległ się tupot kroków. Otworzyła gabinet i tuż za progiem ujrzała Bustera Glovera z telefonem przy uchu.

– Znaleźli go. Żyje! – wykrzyknął w głąb korytarza, w stronę szefa działu badawczego, który właśnie zbierał się do domu. – Jesteś pilnie potrzebny w sali konferencyjnej.

Ten tylko spojrzał na zastępcę dyrektora, po czym bez słowa się odwrócił i na powrót otworzył drzwi swego pokoju.

Buster spojrzał na Madeleine i odetchnął głęboko, zanim się odezwał.

– NSA ma zdjęcia satelitarne sprzed dziesięciu minut – powiedział nadal zdyszany. – Widać na nich, że stoi na starym lotnisku czy Bóg wie gdzie. – Odwrócił się na pięcie, lecz zaraz zmienił zdanie. – Ty też chodź do konferencyjnej – zarządził. – Sokół jest wściekły, bo nie może namierzyć żadnego ze swoich asystentów. Sam wysłał ich do domu godzinę temu, ale lepiej mu o tym nie przypominaj. Po tym jak sobie poradziłaś z legendą, ucieszy się na twój widok.

I tak Madeleine nieoczekiwanie stała się tymczasową łączniczką między dyrektorem Agencji, jej departamentami, kilkoma zagranicznymi placówkami, NSA oraz dyrektorem Wywiadu Narodowego.

Ruszyła biegiem do podziemnej sali konferencyjnej, która – zanim do niej dotarła – znowu zamieniła się w gwarne centrum operacyjne. Zdumiała się, gdy przebiwszy spojrzeniem panujący tam chaos, dostrzegła Sokoła stojącego gdzieś w głębi pomieszczenia: marynarka, której nigdy nie zdejmował, została niedbale rzucona na krzesło, ostatni guzik koszuli był rozpięty, krawat marki Hermès poluzowany, spinki ukryte w kieszeni, a wykrochmalone mankiety francuskiej koszuli podwinięte aż za łokcie.

Margaret, słynąca z cynizmu starsza analityczka wywiadu, także się pojawiła. Zaciągnęła się oparami z elektronicznego papierosa i spojrzała na Sokoła.

– Co, do diabła – mruknęła. – Jeszcze chwila, a zrzuci te swoje pantofle od Gucciego i włoży wojskowe buciory.

Rzeczywiście, po raz pierwszy od wielu lat Sokół działał w trybie operacyjnym: Madeleine słuchała w milczeniu, jak wydaje rozkaz za rozkazem, kolejno domagając się wsparcia od wszystkich waszyngtońskich służb. Jak wspominała później, w jego zdecydowaniu i spokoju, który zachowywał mimo stresu, dostrzegła nie tylko gładkiego urzędnika służby wywiadowczej, ale też wiele cech owego młodego, dzielnego agenta, który przed laty w Iranie we właściwym momencie wcisnął pedał gazu do deski i nie bez powodu zyskał świetną reputację.

Gdy się odwrócił, wreszcie dostrzegł Madeleine stojącą u drzwi i skinął na nią dłonią.

– Buster Glover powiedział, że mogę się przydać – wyjaśniła.

– Pewnie – odparł Sokół. – Po pierwsze, spróbuj ustalić, co się stało z moimi cholernymi asystentami.

– Odesłałeś ich do domu, szefie, ale Buster radził, żebym ci o tym nie wspominała – odrzekła Madeleine.

Przez chwilę spoglądał na nią, nie kryjąc zaskoczenia – zdaje się, że przywykł już, iż wszyscy traktują go z nabożną czcią. W końcu uśmiechnął się pogodnie.

– Bystry facet z tego Bustera. A ty w przyszłości postaraj się słuchać jego rad.

Madeleine parsknęła śmiechem. Buster właśnie nadchodził, wciąż z telefonem przy uchu. Zatrzymał się przed dyrektorem.

– Odbieramy pierwsze zdjęcia – zapowiedział.

Światła przygasły i wszyscy zwrócili się ku ekranom okalającym salę.

Podobno ukazałem się ich oczom w imponującej rozdzielczości 16k, stojąc bez koszuli na opuszczonym lotnisku gdzieś na końcu świata, a kilkanaście monitorów zwielokrotniło mój portret.

Margaret gwizdnęła lubieżnie, a zebrani najpierw się roześmiali, a potem zaczęli bić brawo – byłem żywy i udało się mnie namierzyć. Sokół natychmiast poprosił o ciszę, bo nie zwykł bez zastrzeżeń brać wszystkiego za dobrą monetę.

– Zróbcie badanie biometryczne – zwrócił się do Bustera. – Nie tylko twarzy, ale całego ciała. Wbrew temu, co sądzi Margaret, on zdjął koszulę głównie po to, żebyśmy mogli potwierdzić jego tożsamość. Dzięki Bogu, że o tym pomyślał.

Na ekranach pojawiła się nowa fotografia, w jeszcze lepszej rozdzielczości, wykonana przez satelitę z korzystniejszej pozycji. Widać było na niej, że stoję z karabinem wspartym o biodro, drugą ręką wskazując na teleskopowy celownik.

– Broń jest odbezpieczona? – spytał Sokół fotoanalityków skupionych w kącie sali.

– Odbezpieczona – odpowiedział jeden z nich po krótkiej konsultacji z kolegami.

– Magazynek pełny?

– Zamek otwarty, nabój w komorze, magazynek wydaje się pełny – odrzekł znowu ekspert.

– To dobrze – stwierdził Sokół, bacznie obserwowany przez wszystkich. – Chce nam powiedzieć, że nie działa pod przymusem. Ma broń gotową do strzału.

– A o co chodzi z tym celownikiem? – spytał Buster.

– Myślę, że chce użyć urządzenia mapującego… albo podpowiada nam, że może znaleźć drogę do jakiegoś miejsca – myślał na głos Sokół. – Potrzebuje pomocy, więc…

Buster uniósł telefon, przez chwilę słuchał, po czym rzekł:

– Dobra, dajcie to. – Zakończywszy rozmowę z personelem technicznym, znowu spojrzał na Sokoła. – Na kolejnych zdjęciach widać wiadomość…

Zanim dokończył zdanie, nowy obraz pojawił się na ekranach. Przez chwilę wszyscy wpatrywali się w moje dzieło ułożone z białych kamieni. Sokół podjął się roli tłumacza.

– SOS… kurier nie żyje… potem częściowe współrzędne i litery SFGG.

Po raz pierwszy wyglądał na zaniepokojonego. Po chwili zwrócił się do ekspertów od geolokacji siedzących za stołami, na których prócz komputerów leżały sterty tradycyjnych papierowych map.

– Próbuje wyznaczyć nam miejsce spotkania – stwierdził. – Czy ta część współrzędnych nam wystarczy? Da się z niej ustalić miejsce?

– Nie – odparł szef ekspertów. – To tak naprawdę tylko jedna współrzędna, potrzebujemy więcej danych. Żadnych innych wskazówek?

Sokół pokręcił głową, a potem podszedł do najbliższego ekranu i przystanął, zapatrzony w białe kamienie.

– Co, u licha, ma znaczyć to SFGG?

Nikt mu nie odpowiedział. Euforia, którą dało się wyczuć w ostatnich minutach, szybko wyparowywała. Bez precyzyjnych współrzędnych spotkanie nie mogło dojść do skutku.

– SFGG… – powtórzył szeptem Sokół.

– Cholera, nie mógł po prostu podać kompletu współrzędnych? – zirytował się Buster.

– Nie mógł, bo jest inteligentny – odparł zamyślony Sokół, ani na chwilę nie przestając szukać rozwiązania zagadki. – Zapewne uważa, że bojownicy Armii Czystych mogą się pojawić w każdej chwili. Co by się stało, gdyby podał pełne współrzędne, zdołał uciec, a oni odczytaliby wiadomość? Nie mógłby skorzystać z wyznaczonego punktu, bo zostałby tam złapany. Musiał zaszyfrować dane.

– I uznał, że będziemy wystarczająco bystrzy, żeby się domyślić – dodała Margaret.

– Niewykluczone, że w tej kwestii się pomylił – mruknął Sokół, wpatrując się intensywnie w ekran, jakby odpowiedź kryła się w białych literach. Wszyscy robili zresztą to samo; w trzydziestu głowach jednocześnie pojawiały się i umierały pomysły.

– Skoro nie mógł użyć współrzędnych, to może posłużył się jakimś znanym obiektem? Popularnym miejscem? – zasugerował dyrektor.

– Góra, rzeka… – podchwycił Buster. – Masz na myśli punkty topograficzne?

Sokół skinął głową.

– Tak, właśnie tak. – Pomysł wydawał się dobry, ale nic z niego nie wynikało. Wciąż stali przed ekranami, wpatrzeni w litery. – SF – przeczytał.

– San Francisco? – zaproponował Buster. – To jedno z jego ulubionych miast. Gdy się żegnaliśmy, mówił, że tam się spotkamy.

Sokół spojrzał na niego badawczo.

– Może liczył właśnie na to, że będziesz o tym pamiętał? San Francisco… Golden Gate! – dodał triumfalnie. – Most!

Wszyscy potrzebowali chwili, żeby przetrawić to objawienie. Pierwszy ocknął się Buster.

– Macie jedną współrzędną. Czy w tej linii, w pobliżu naszego człowieka, znajduje się jakiś most? – spytał speców od map.

Wszyscy zamarli, czekając, aż dane zostaną wpisane do komputera.

– Jest! – odpowiedział szef zespołu. – Co najmniej dwa, może trzy dni marszu od lotniska. Drewniany most nad korytem wyschniętej rzeki, długi na dwadzieścia jardów…

Nikt już go nie słuchał, bo na ekranach pojawiło się zdjęcie walącego się mostu i w sali znowu rozległy się wiwaty. Przekrzykując wszystkich, Sokół zwrócił się do swoich ekspertów – tych od map i tych od planowania misji.

– Wiemy, gdzie jest i dokąd się wybiera. Oczekuję czterech scenariuszy. W jaki sposób go stamtąd wyciągniemy?

Dwanaścioro kobiet i mężczyzn pokiwało głowami, a dyrektor spojrzał znowu na zdjęcia, po czym przemówił do Madeleine i Bustera.

– Trzy dni marszu – rzekł cicho. – Jeżeli nie ma zapasu wody, to w takiej temperaturze… może mieć problem.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

49

Osiem godzin później, siedząc w podziemnej sali konferencyjnej, blady z wyczerpania, w wymiętym eleganckim ubraniu, Sokół podjął decyzję.

Wybrał jeden z czterech zaproponowanych planów działania zawierający dwa kluczowe elementy najbardziej udanych operacji wywiadowczych: względną prostotę oraz szybkość realizacji. Dodatkowo wydawało się – przynajmniej z początku – że będą mu sprzyjały okoliczności. Ów czynnik szczęścia był bezpośrednio związany z tym, iż Zachód mimo wysiłków nie potrafił zapanować nad irańskim programem nuklearnym. Z jednej strony była to, rzecz jasna, potencjalnie katastrofalna porażka, lecz z drugiej powód, dla którego CIA miała tam więcej tajnych współpracowników niż w którymkolwiek z innych wrogich państw.

W Langley poświęcono lata na zbudowanie tamtejszych sieci i dzięki temu w chwili, gdy wyruszałem w długi marsz w kierunku mostu, Sokół miał do dyspozycji dziesiątki irańskich agentów i płatnych informatorów, a także pracowników firmy Blackwater. Gdyby nie oni, przypuszczalnie nawet nie próbowałby montować misji ratunkowej, a kilka miesięcy później do grobu na waszyngtońskim cmentarzu opuszczono by kolejną pustą trumnę.

Wysłuchawszy propozycji planistów, Sokół zadał serię szybkich pytań, a potem zamyślił się na dłuższą chwilę.

– Musimy zadać sobie pytanie: co my tu właściwie robimy? Otóż uruchamiamy w Iranie własnego Ubera – odpowiedział sam sobie. – Nasz agent zamawia transport, wsiada na moście, a pięć godzin później wysiada przy afgańskiej granicy. Trzy z tych planów – dodał, wskazując ścienne ekrany – są zbyt złożone. Warunkiem ich powodzenia jest cała seria pomyślnie przeprowadzonych działań. Takie rzeczy się nie zdarzają, a przynajmniej nie zdarzyły w żadnej znanej mi misji wywiadowczej. Ten ostatni jest całkiem prosty – stwierdził dyrektor, pokazując ekran, na którym widniały twarze dwóch ludzi. – Obaj są już na miejscu i pracują na takich zasadach, że nikt nie zwróci uwagi na ich trzy- czy nawet czterodniową nieobecność. Jeden jest świetnym kierowcą i ma doświadczenie w niebezpiecznych sytuacjach, a drugi posiada bardzo nam potrzebne umiejętności w dziedzinie łączności i komputerów. Postawimy na nich.

Mężczyźni, o których mówił, byli co najmniej po trzydziestce. Na wyświetlonych zdjęciach trzymali w rękach irańskie dowody tożsamości, ale w istocie byli obcokrajowcami.

– To operatorzy z Blackwater? – spytała Margaret.

– Tak – potwierdził jeden z planistów.

– Wiecie, dlaczego zawsze pracują parami? – wtrącił Buster. Nikt nie odpowiedział. – Wąska specjalizacja: jeden umie czytać, a drugi pisać.

Wszyscy parsknęli śmiechem, a ich reakcja była wiernym odbiciem relacji między dwiema organizacjami. Blackwater, założona blisko trzydzieści lat wcześniej przez dwóch byłych żołnierzy z jednostki SEAL, była – i nadal jest – potężną korporacją. Nie jest może powszechnie znana, między innymi dlatego, że wielokrotnie zmieniała nazwę i właścicieli, ale w świecie tajnych służb nadal funkcjonuje pod nazwą Blackwater nawiązującą do mętnych wód bagna Great Dismal w Karolinie Północnej, gdzie mieściła się jej pierwsza baza szkoleniowa.

Firmę założono po to, by jej specjaliści zapewniali bezpieczeństwo amerykańskim dyplomatom i oficjelom w strefach działań wojennych i innych niebezpiecznych miejscach. Z czasem się rozrosła i rozszerzyła działalność, by między innymi przeprowadzać ściśle tajne misje na mocy umowy z CIA. Po kilku latach wykonała kolejny, znacznie bardziej kontrowersyjny krok: zaoferowała usługi najemnicze klientom z całego świata.

Nigdy nie brakowało jej kandydatów do pracy. Świetne zarobki przyciągały wszystkich, od weteranów zapomnianych wojen w Afryce po byłych agentów CIA i żołnierzy jednostek Delta Force oraz SEAL. Zastępy mężczyzn – i skromna grupa kobiet – z ponad czterdziestu krajów szukały w niej zatrudnienia, oferując bogate doświadczenie wojskowe lub wywiadowcze. „Wiesz, czym jest Blackwater?”, spytał mnie kiedyś Sokół. „To Legia Cudzoziemska na sterydach”.

Podobnie jak większość ludzi Agencji, ogólnie nie lubił tej korporacji – uważał, że co najmniej połowa jej pracowników to kowboje – ale nade wszystko nie mógł strawić tego, że CIA i rząd Stanów Zjednoczonych poświęcają mnóstwo czasu i pieniędzy na szkolenie personelu, który następnie odchodzi skuszony zarobkami, o jakich w państwowych służbach mógłby jedynie pomarzyć. Tak czy owak, chwała mu za to, że chcąc mnie ratować, nie pozwolił, by jego osobiste animozje wygrały z obiektywną oceną sytuacji.

– Zadzwoń do Blackwater – zwrócił się do Madeleine – i powiedz im, że bierzemy tych dwóch i mamy dla nich robotę na pięć dni. Tak, wiem, o co natychmiast spytają. Honorarium obgadamy później.

Czekając na połączenie z jednym z szefów firmy, Madeleine spoglądała na dane, zdjęcia i inne tajne materiały na temat dwóch najemników, które pojawiały się kolejno na ekranach. Sokół potrzebował maksimum informacji, by zaplanować moją eksfiltrację w najdrobniejszych szczegółach.

Pierwsze zdjęcie przedstawiało człowieka, który miał poprowadzić akcję i pełnić funkcję kierowcy. Z paszportu i innych dokumentów wynikało, że nazywa się Javid Ghorbani, ma czterdzieści pięć lat i pracuje jako salowy w szpitalu wojskowym Baghiyyatollah al-Azam na przedmieściu Teheranu, leczącym głównie oficerów Korpusu Strażników Rewolucji. W alternatywnej rzeczywistości był zaś Jamesem Wilkinsonem, synem Amerykanina i Iranki oraz wyszkolonym przez CIA specjalistą do spraw ochrony, do którego obowiązków należało głównie zapewnianie bezpieczeństwa VIP-om podczas podróży. Był mężczyzną potężnej budowy, o chłodnym spojrzeniu, świetnym refleksie i naturalnej skłonności do agresji. Wykazał się wyjątkową kompetencją w prowadzeniu opancerzonego SUV-a podczas służby w Bagdadzie, a odkąd ukończył serię najtrudniejszych kursów jazdy ekstremalnej, specjalizował się w roli kierowcy.

Ostatecznie jednak, oskarżony o stosowanie przemocy domowej i nazbyt częste zaglądanie do kieliszka w dubajskich barach, jak Cyclone Club i Ratsky’s, gdzie kobiety były tylko nieznacznie droższe od drinków, został zwolniony z CIA, lecz ze względu na świetną znajomość arabskiego z rejonu Zatoki Perskiej oraz farsi natychmiast znalazł zatrudnienie w Blackwater. Przeszkolony w zdobywaniu danych wywiadowczych i wyposażony w fałszywą tożsamość, wkrótce został zainstalowany w teherańskim szpitalu. Nie potrzebował wiele czasu, by się przekonać, ile informacji można pozyskać – i jak dużo zarobić – opróżniając pacjentom baseny i myjąc podłogi.

Madeleine spojrzała na inny ekran. Pomocnikiem kierowcy miał być niejaki Bahman Avesta, dobrze po trzydziestce, chudy i żylasty, którego rodzice uciekli z Teheranu podczas rewolucji w 1978 roku i zaczęli nowe życie w Londynie.

Bahman dobrze się uczył, zwłaszcza w Imperial College, gdzie studiował elektronikę. Wychowany w domu, w którym na co dzień używano farsi oraz pielęgnowano nienawiść do ajatollahów, był idealnym kandydatem do pracy w Blackwater. I on otrzymał nową tożsamość i trafił do Teheranu, gdzie założył mały warsztat naprawy komputerów przy bulwarze Mirdamad. Korzystając z tej przykrywki, zajmował się szyfrowaniem i przekazywaniem wszelkich danych wywiadowczych zebranych przez Javida i kilkunastu innych agentów. Gdyby go złapano na gorącym uczynku czy choćby znaleziono sprzęt, z którego korzystał, byłby kolejnym trupem zwisającym z żurawia na którymś ze stołecznych placów. Nic dziwnego, że wygląda na znerwicowanego, pomyślała Madeleine.

Gdy wreszcie uzyskała połączenie z kimś z kierownictwa firmy, nie wchodząc w szczegóły, oznajmiła, że Agencja chce skorzystać z usług Javida i Bahmana, po czym zakończyła rozmowę. Raz jeszcze spojrzała na podobizny dwóch ludzi, którzy już za parę godzin mieli wyruszyć z Teheranu na niełatwy szlak długości tysiąca mil, by spróbować ratować mi skórę.

Nikt jednak w całym Langley nie wiedział o jednym: w toyocie Ghorbaniego gnającej w stronę starego mostu znalazły się nie dwie, ale trzy osoby.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

50

Gdy uznałem, że satelita musiał już nade mną przelecieć, poświęciłem jeszcze piętnaście minut na rozrzucanie białych kamieni, by nie pozostał żaden ślad po mojej misternie ułożonej wiadomości.

Choć przebywanie na otwartej przestrzeni było niebezpieczne, nie zamierzałem zostawiać Armii Czystych żadnych wskazówek. Jej bojownicy dopuszczali się strasznych czynów, ale na pewno nie byli niekompetentni, ja zaś wiedziałem, że lekceważenie ich potencjału, także w dziedzinie łamania szyfrów, byłoby ogromnym błędem. Jeśli odkodowano moją wiadomość w Langley, to i tutaj można by to zrobić.

Dopiero gdy ją zniszczyłem, sięgnąłem po karabin i worki z wodą, po czym ruszyłem w stronę drzew, rozpoczynając długą drogę ku zdewastowanemu mostowi. Był to pod każdym względem trudny początek: maszerowałem, wspinałem się i potykałem mila za milą, trzymając się jak najgłębszego cienia i w miarę możliwości kryjąc pod drzewami. Temperatura sięgała czterdziestu stopni, ziemia parzyła stopy, liście straciły resztki barw, a rozpalone powietrze unosiło się drżącymi falami.

Przez cały dzień, nawet gdy promienie słońca biły we mnie w najzacieklejszym rytmie, wydzielałem sobie jedynie dwa łyki wody na godzinę. Koncentrowałem się na marszu, na drodze, którą miałem pokonać, ignorując miraże unoszące się nad bezbarwnym krajobrazem: chłodne oazy przyzywające mnie z dalekiej linii horyzontu… ruiny Bagdadu wyłaniające się z kanionu… wieżowce Manhattanu górujące za dalekim grzbietem skalnym. Wreszcie wszystkie zniknęły, gdy słońce przygasło, lecz noc przyniosła niewielką ulgę. Poruszałem się zbyt wolno i byłem tego świadomy.

Kilka godzin po zmroku, jak to zwykle bywa w tak suchych regionach, poczułem dojmujący chłód. Ciaśniej owinąłem się ubraniem i co czterdzieści minut zerkając na GPS, dalej maszerowałem wytyczonym szlakiem. Zrezygnowałem z dwóch łyków co godzinę, by oszczędzić trochę wody; piłem tylko wtedy, gdy pragnienie naprawdę dawało mi się we znaki. Uparcie posuwałem się naprzód w nocnym mroku, ale dwa razy zmęczenie wzięło górę. Szukałem wtedy szczelin w skalnych ścianach, by złapać choć parę godzin snu. Po drugiej takiej przerwie ścieżka zaprowadziła mnie na górski grzbiet i spojrzawszy wstecz, ujrzałem w blasku księżyca doliny i równiny, które udało mi się pokonać. Trzy szeroko rozstawione punkty światła migotały w ciemności jak latarnie morskie. Wiedziałem, że to płomienie ognisk tańczące na wietrze i że najprawdopodobniej szukają mnie trzy ekipy w samochodach terenowych. Nocą niezwykle trudno jest trafnie oszacować odległość, ale przypuszczałem, że znajdują się nie dalej niż o dwie godziny drogi ode mnie.

Nie potrzebowałem dodatkowej zachęty do dalszego marszu, lecz właśnie ją otrzymałem. Tak naprawdę nie martwili mnie ani ludzie podążający moim tropem, ani psy, które mogli ze sobą mieć. Niepokoiły mnie drony. Na szczęście krótko przed świtem trafiłem znowu na głębokie kaniony i gęstszą roślinność, która nie tylko zapewniła mi cień, ale i odrobinę bezpieczeństwa. Ciężko było wędrować w takim terenie, lecz przynajmniej w ciągu dnia zdołałem utrzymać dystans dzielący mnie od ludzi w toyotach.

Problem pojawił się wieczorem. Marsz przez kaniony okazał się wolniejszy, niż się spodziewałem. Gdy pokazały się pierwsze gwiazdy, znalazłem schronienie przed dokuczliwym wiatrem i chwilowo nie czując zagrożenia ze strony dronów, znowu uruchomiłem GPS, by policzyć, jaką drogę pokonałem i ile mam przed sobą.

Potwierdziły się moje najgorsze obawy: wędrówka, którą oszacowałem na dwa do trzech dni, miała się zmienić – za sprawą trudnego terenu i zniewalającego upału – w cztero-, a może pięciodniową wyprawę. Poszukałem na mapie krótszego szlaku wiodącego do mostu, ale nie znalazłem. Nie mogłem też poruszać się szybciej, nie było takiej opcji. Brzuch ściskały mi regularne, głodowe skurcze, ale z tym mogłem sobie jakoś poradzić; prawdziwym problemem był brak wody. Dzięki Bogu trochę oszczędziłem, lecz mimo moich starań jasne było, że w południe następnego dnia wycisnę resztki zapasów z ostatniego skórzanego worka.

Miałem już pierwsze symptomy odwodnienia: złe samopoczucie, suchość w ustach, spuchnięty język, pragnienie cukru i przyspieszony puls. Wiedziałem, że za dwadzieścia cztery godziny zacznę mieć halucynacje, będę coraz bardziej zdezorientowany, a następnie, potykając się w bezlitosnym żarze, upadnę gdzieś i skonam na długo przed dotarciem do celu. Ta analiza nie była wytworem paniki czy choćby strachu, ale – niestety – wynikiem matematyczno-biologicznej kalkulacji.

Znowu spojrzałem na mapę i raz jeszcze utwierdziłem się w przekonaniu, że mam tylko jedną szansę: muszę dotrzeć do maleńkiej osady u podnóża kolejnego skalistego masywu. Leżała tak daleko od mojego zaplanowanego szlaku, że nie miałem o niej żadnych informacji, ale nie miało to znaczenia, skoro była jedynym miejscem, w którym mogłem zdobyć wodę. Obliczyłem, że poruszając się w dotychczasowym, stosunkowo umiarkowanym tempie, zdołam tam dotrzeć w ciągu sześciu godzin, co oznaczało dodatkowe pół dnia spóźnienia w drodze do mostu.

Spojrzałem na księcia koronnego i policzyłem, że skoro czeka mnie sześć godzin marszu, to dotrę do wioski godzinę przed świtem, zatem będę miał dość czasu, żeby podejść niepostrzeżenie do studni, napełnić worki wodą i zniknąć w ciemności. Nie miałem ani chwili do stracenia, wypełzłem więc spod skalnej półki, pod którą znalazłem schronienie, i wdrapałem się na stromą skarpę, znowu rozmyślając o psach. Nie o tych, które mnie ścigały, ale o tych, które mogły na mnie czekać…

Według jednego z hadisów, historii o czynach i słowach proroka Mahometa, niech trwa w pokoju, „aniołowie nie wchodzą do domostwa, w którym jest pies”. To dlatego muzułmanie nie widzą w psach najlepszych przyjaciół człowieka, ale religia – na moje nieszczęście – nie zabrania im wykorzystywania ich jako wioskowych stróżów. Byłem boleśnie świadomy, że psi węch pozwala czworonogom wyczuć zbliżającego się człowieka już z odległości dwunastu mil. Nigdy nie sprawdzałem, czy to prawda, i nie zamierzałem tego robić tym razem. Postanowiłem, że nie udam się prosto do wioski, tylko w razie potrzeby ją okrążę, żeby wejść między domy od zawietrznej i utrzymać kierunek tak, by stale czuć wiatr na twarzy.

I tak właśnie uczyniłem, lecz jak się okazało na kilka chwil przed moim wkroczeniem do owej dziwnej, pogrążonej w mroku osady, psy niespodziewanie stały się najmniejszym z moich problemów.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

51

Dotarłem do wioski godzinę później, niż planowałem, gdy niebo na wschodzie już zaczynało się rozjaśniać.

W rezultacie ryzyko, że zostanę zauważony, wzrosło niepomiernie, gdy wyjrzawszy zza sterty głazów, po raz pierwszy zobaczyłem z odległości kilkuset jardów skromne skupisko budynków w kolorze ziemi. Zdjąłem z ramienia karabin i klęcząc na kamieniach, uważnie zlustrowałem teren przez celownik.

Niektóre ze smaganych wiatrem niosącym piach i suche zielsko budynków z błota i cegieł były wtulone w skalną ścianę, a nawet w nią wnikały, będąc na poły jaskiniami. W innych okolicznościach pewnie stanowiłyby obraz nędzy i rozpaczy, lecz mnie wydały się najbardziej gościnnym miejscem na Ziemi.

Z ulgą stwierdziłem, że choć jestem spóźniony, nikogo nie ma w przejściach między zabudowaniami. Uznałem, że będę miał dość czasu, żeby niepostrzeżenie wśliznąć się do osady i zniknąć, jeśli tylko będę działał szybko. Pochylony, sprintem przecinałem mrok od krzaka do krzaka, mijając po drodze kilkadziesiąt wraków samochodów terenowych. Takie wiejskie cmentarzyska były w tej części świata powszechne: toyoty – bo niemal zawsze były to toyoty – zajeżdżano tu na śmierć, uprzednio przedłużając im życie doraźnym spawaniem i drutowaniem.

Gdy stawały się bezużyteczne, po prostu porzucano je na skrajach wiosek, gdzie służyły za magazyn części zamiennych dla sąsiadów w potrzebie. Nie miałem czasu zastanawiać się nad tym, dlaczego to samochodowe cmentarzysko jest większe, niż sugerowałyby rozmiary osady; musiałem pędzić dalej. Schroniłem się między dwoma wrakami, by znowu rozejrzeć się przez celownik karabinu. I tym razem nie dostrzegłem śladów życia, ale zainteresowało mnie coś innego: zardzewiała, byle jak sklecona stalowa konstrukcja wśród zabudowań. Wyglądała tak, jakby wzniesiono ją z elementów rusztowań, a na jej szczycie wirowały zaciekle metalowe łopaty. Był to wiatrak pompujący wodę na potrzeby mieszkańców ze studni głębinowej lub wprost z warstwy wodonośnej.

Wiedziałem już, dokąd muszę się kierować. Miałem nadzieję, że wśród miejscowych kobiet nie znajdzie się żaden ranny ptaszek gotów o tej porze nosić wiadra z wodą dla swej rodziny. Ciemność szybko się rozjaśniała, gdy wreszcie dopadłem skraju osady i zagłębiłem się w wąską alejkę między ceglanymi ścianami. Przystanąłem znowu, gdy usłyszałem skrzypnięcie drzwi albo okiennicy. Czyżby ktoś już wstał i zamierzał wyjść z domu?

Nikt się jednak nie pojawił i znowu zapadła cisza, jeśli nie liczyć jęków wiatru przeciskającego się przez labirynt wąskich uliczek. Może gdybym nie był tak wyczerpany, zwróciłbym uwagę na ową ciszę, ale po prostu wychynąłem zza węgła i ujrzałem pośrodku niedużego placyku wielkie kamienne koryto. Ponad nim wirowały skrzydła wiatraka, a czysta woda, której wciąż przybywało, przelewała się przez krawędzie, tworząc na ziemi kałuże.

Stojąc w cieniu domu, którego podmurówka niwelowała pochyłość terenu, przez chwilę wpatrywałem się w tę scenę, jakbym nie mógł uwierzyć własnym oczom. Wreszcie zsunąłem z ramion worki i pobiegłem w stronę koryta, rozglądając się nerwowo i podświadomie spodziewając, że jakiś głos w farsi każe mi się zatrzymać.

Nikt się nie odezwał, tylko moje sandały pluskały w coraz rzadszym błocie, a koryto było coraz bliżej. Już mogłem go dosięgnąć, już stulałem dłoń, by zaczerpnąć wody – i nagle znieruchomiałem.

Spojrzałem na rozmiękłą ziemię otaczającą koryto. Musiałem to zauważyć już wcześniej, ale myśl o tym nie przedarła się do mojej świadomości: ani w świeżym, ani w zaschniętym błocie nie było śladu zwierząt. W takim klimacie woda jest bezcennym dobrem, a jednak żaden szczur, ani jedna dzika świnia czy choćby lis nie zakradły się tu pod osłoną nocy; nie było nawet śladów racic kóz czy owiec. A także ludzkich stóp.

Omiotłem spojrzeniem całą wioskę. Godzina świtu już minęła, a nadal nie dostrzegałem żadnych oznak życia. Wiatr gwizdał po swojemu, ale znowu przyniósł tylko dźwięk, który już słyszałem: daleki trzask niedomkniętej okiennicy lub drzwi. Nie było sznurów z praniem, dziecięcych zabawek na progach domostw, smug dymu z kominów…

– Jestem wędrowcem – zawołałem głośno po arabsku. – Potrzebuję pomocy.

Ściany domów zwielokrotniły echem mój głos, ale nikt mi nie odpowiedział. Wioska była martwa, i to od lat.

Znowu spojrzałem na koryto i teraz dopiero spostrzegłem zakurzoną tabliczkę przykręconą u podstawy wiatraka. Zaczerpnąłem ręką nieco wody i zacząłem obmywać znak, lecz zaraz przestałem – szybko dotarło do mnie, co na nim widnieje. Poczułem pieczenie dłoni, a gdy na nią spojrzałem, zobaczyłem zaczerwienioną skórę i pierwsze pęcherze.

Strumyki wody spływające po tabliczce odsłoniły słowa napisane w językach urdu i farsi, których nie potrafiłem przetłumaczyć. Zaraz potem wyłoniły się spod warstwy kurzu skrzyżowane piszczele i czaszka – międzynarodowy symbol niebezpieczeństwa.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

52

Nie miałem już wody, a przed sobą co najmniej trzy dni drogi do miejsca spotkania. Nie widziałem prostego wyjścia z sytuacji. Nie chcąc ulegać rezygnacji i strachowi, ale i nie bardzo wiedząc, co począć, przysiadłem na kamiennej ławce na skraju wioskowego placyku.

Przez najszerszą alejkę, nad którą właśnie wstawało słońce, spojrzałem na skąpany w blasku krajobraz. Nic nie wskazywało na to, by kiedykolwiek uprawiano tę ziemię: nie było walących się ogrodzeń, zachwaszczonych pól ani rozbitych koryt. Siedząc w głębokiej ciszy, zastanawiałem się, z czego żyli tutejsi wieśniacy, zanim ich woda stała się niezdatna do picia. Przyszło mi do głowy tylko jedno rozwiązanie tej zagadki. Osada stała w cieniu skalnego masywu naznaczonego ukrytymi szlakami przemytników i kurierów opiumowych. Niedostatek wody musiał być dla nich poważnym problemem, zwłaszcza że im więcej jej nieśli, tym mniej mieli miejsca na szmuglowany towar. Na tym pustkowiu wioska z własnym źródłem musiała być dla nich darem niebios. Opieka nad studnią, w której przemytnicy mogli uzupełnić zapasy wody przed dalszą podróżą, z pewnością przynosiła mieszkańcom znacznie większe zyski niż jakakolwiek forma rolnictwa.

Spojrzałem na góry, częściowo skryte za zasłoną cienia. Wydawały się nie do przebycia. Żadnych szans, pomyślałem, by władze mogły namierzać i chwytać przemytników w takim terenie. Byłaby to misja niewiarygodnie kosztowna i w zasadzie skazana na niepowodzenie. Zrozumiałem, że ktoś znalazł znacznie prostsze rozwiązanie: żeby zdławić przemyt na tym szlaku, wystarczyło zatruć studnię.

Naturalnie dla miejscowych rodzin oznaczało to katastrofę. Parę minut po tym, jak z helikopterów zrzucono kilka ton trucizny, na zawsze stracili swe domy i źródło utrzymania. Jedyną pamiątką po całym ich życiu w tych stronach były te opuszczone domy i cmentarzysko samochodów. Pojąłem też, dlaczego było ich tak wiele: opium transportowano przez góry na grzbietach koni, a tu ładowano do terenówek, by powieźć je dalej, ku wybrzeżu. Mijając wraki, zauważyłem, że sporo wozów przerobiono w taki sposób, żeby mogły jeździć po bezdrożach: miały napęd na sześć kół oraz zmodyfikowane zbiorniki na paliwo i na…

To, że moje ciało było wycieńczone, nagle przestało się liczyć; na szczęście umysł pozostał sprawny. Poderwałem się i puściłem biegiem w stronę najbliższego domu. Barkiem otworzyłem drzwi i zacząłem poszukiwania.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

53

Dziesięć szczelnych zbiorników, które udało mi się znaleźć – stare wiadra ze stalowej blachy, plastikowe butelki oraz drewniane ceberki wyłożone koźlą skórą – stało teraz pomiędzy wrakami terenówek.

Na poszukiwaniach spędziłem całe trzy godziny i słońce stało już wysoko, gdy dotarłem na cmentarzysko samochodów. Na szczęście znalazłem odrobinę cienia pod podwoziem nissana patrol, pozbawionego kół i drzwi, ale spełniającego inne warunki, które sobie wyznaczyłem: był to w miarę nowy wóz i wyglądało na to, że miał szczelną chłodnicę, być może zawierającą jeszcze resztkę płynu.

Leżąc na plecach, ustawiłem wiadro pod wylotem zbiornika, by nie uronić ani kropli. Teraz musiałem tylko zdjąć zakrętkę – i spróbowałem dwa razy, lecz okazało się, że rdza uwięziła ją na zawsze.

Chwyciłem więc wężyk wychodzący z dolnej części chłodnicy i sięgnąłem po nóż z rękojeścią z kości słoniowej, by przeciąć gumę. Strużka rdzawego płynu zalatującego płynem chłodniczym albo środkiem zapobiegającym zamarzaniu pociekła z rurki. Zbiornik musiał być jednak pęknięty, bo zdecydowana większość jego zawartości zdążyła już dawno wyciec lub wyparować. Wypełzłem spod nissana i podszedłem do kolejnego wozu – tym razem sześciokołowej bestii, która w pierwszym życiu była starym land roverem – bez tylnej osi. Zachowały się za to potężne dodatkowe zbiorniki na paliwo przyspawane z tyłu. Gdy zajrzałem pod maskę, zauważyłem, że terenówkę wyposażono też w bardzo solidny układ chłodzenia.

Pobiegłem po kilka pojemników, położyłem się na ziemi i po krótkiej walce zdołałem otworzyć odpływ. Chłodnica musiała być znacznie solidniejsza i świetnie zachowała szczelność: galony rdzawej wody – wzbogaconej płynem chłodniczym, ale zawsze wody – polały się do stalowego wiadra. Patrzyłem na jej strumień z przemożnym uczuciem ulgi; napięcie, które narastało we mnie od tylu godzin, wreszcie nieco zmalało. Gdy wiadro było niemal pełne, odciągnąłem je na bok i zastąpiłem nowym pojemnikiem. Choć pragnienie mi dokuczało, nawet nie pomyślałem o tym, żeby się napić. Jeszcze nie.

W chłodnicy niemal zawsze znajduje się mieszanka mniej więcej pół na pół wody destylowanej i substancji chemicznej, która potrafi zapobiec przegrzaniu silnika nawet w tak gorącym zakątku świata jak Floryda. Ów chemiczny czynnik był teraz moim problemem – o czym zresztą ostrzegają napisy na wszystkich kanistrach z płynem chłodniczym – bo glikol etylenowy jest silną trucizną, śmiertelną nawet w niewielkich dawkach. Byłbym durniem, gdybym wziął choć łyk wody z takim dodatkiem. Miałem jednak szansę poradzić sobie z tym dzięki swojemu tytułowi naukowemu, choć na przestrzeni lat wielokrotnie kwestionowałem jego wartość.

Był on owocem czasu spędzonego w Akademii Marynarki Wojennej Stanów Zjednoczonych w Annapolis, którą ukończyłem – w dużej mierze dzięki ocenom z języków obcych – jako trzeci z całego rocznika. Potem wstąpiłem do szkoły oficerskiej i już z patentem w ręku, odrobiną pieniędzy w kieszeni oraz z widokami na przyszłość, o jakich nawet nie śniłem w Loxahatchee, kupiłem stary kabriolet i ruszyłem wzdłuż wybrzeża do serca Starego Południa. Póki nie spotkałem Rebekki, zawsze uważałem, że było to najpiękniejsze lato mojego życia.

Moim celem był Charleston w Karolinie Południowej, kolejne piękne miasto o mrocznej historii. Skupisko urokliwych przedwojennych rezydencji otoczonych dębami, z których zwieszały się girlandy mchu hiszpańskiego, nie mogło ukryć faktu, że swego czasu był to największy na świecie port, w którym handlowano niewolnikami. Przejechawszy nad rzeką Ashley, dotarłem do Szkoły Energii Atomowej Marynarki Wojennej, by zrobić kolejny krok w karierze młodego oficera marzącego o służbie na okrętach podwodnych. Szkoła miała już wtedy legendarny status, powszechnie uważano ją za najbardziej wymagającą w całych siłach zbrojnych USA, nawet bardziej niż szkoła pilotów znana jako Top Gun.

I tak oto, leżąc pod wrakiem terenówki w południowym słońcu, pomyślałem sobie, że skoro potrafiłem pojąć teorię i praktykę funkcjonowania reaktora jądrowego na okręcie podwodnym, to potrafię też zbudować prosty system do destylacji wody. Zamierzałem zagotować skażoną wodę w czyjejś porzuconej kuchni oraz użyć rurek i wężyków z wraków, by obłok pary skierować na odpowiednio nachyloną szybę któregoś z wozów, gdzie mogłaby się skroplić. Czysta woda, wolna od chemicznych dodatków i drobin rdzy, strużkami ściekłaby wprost do moich worków.

Taki miałem plan, gdy wypełzałem spod sześciokołowej bestii, by wśliznąć się pod toyotę, uciąć wężyk chłodnicy i zaczekać, aż struga brudnego płynu napełni ceberek.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

54

Gdy moja zaimprowizowana stacja uzdatniania wody pracowała pełną parą, odpoczywałem w cieniu na również zaimprowizowanym posłaniu i tylko od czasu do czasu zaglądałem do piekielnie nagrzanej kuchni, by dolać do stalowego wiadra kolejną porcję wody z chłodnic.

Gdy instalacja zaczęła działać, chciwie spoglądałem na pierwsze krople powoli spływające po szybie do skórzanej sakwy. Zebrawszy może filiżankę, wreszcie mogłem zaspokoić pragnienie, ale tylko małymi łykami, by nie przeciążyć odwodnionych narządów i nie wypłukać resztek potasu, które w nich pozostały. Mimo tak ostrożnego podejścia, i tak wymiotowałem cztery razy w ciągu kilku godzin, gdy ciało próbowało wrócić do normalnego rytmu funkcjonowania. Co gorsza, wraz z nawodnieniem organizmu powrócił głód. Nie miałem niczego, by go zaspokoić, i widziałem, że straciłem sporo masy ciała: spodnie uparcie ześlizgiwały mi się z bioder.

W końcu je zdjąłem i wyciągnąłem stary skórzany pasek ze srebrną klamrą, według legendy dar od ojca. Rozciągnąłem go płasko i ostrym czubkiem noża zrobiłem dodatkowe dwie dziurki, by móc spiąć się ciaśniej. Może i nie miałem jedzenia, ale w końcu mogłem przestać tracić czas na podciąganie portek. Oglądając swoje dzieło, zauważyłem, że zakładka trzymająca klamrę zaczyna się pruć i nie wytrzyma zbyt długo. Przysiadłem na posłaniu, odciąłem wąziutki pasek materiału z koszulki i nie mając nic lepszego do roboty w oczekiwaniu na napełnienie kolejnego worka, pobawiłem się w rymarza, używając skrawka bawełnianej tkaniny zamiast nici.

Nie powiem, że moje dzieło olśniewało elegancją, ale spełniło swoje zadanie. Dopiero po paru dniach okazało się, jak daleko idące konsekwencje może mieć tak prosta czynność, jak naprawa paska.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

55

Przez kolejne trzy dni wędrowałem głównie nocą, posiłkując się wskazaniami nawigacji w moim AK-47, ale cztery razy – wieczorem lub rano – zdarzyło się, że znalazłem się na otwartym terenie w blasku słońca. Za każdym razem widziałem wtedy w oddali czarne plamki dronów.

Wyposażone w całe baterie kamer, były wyraźnie większe i nowocześniejsze niż sprzęt, który widywałem do tej pory. Najwyraźniej Armia rzuciła do akcji wszystko, co miała w arsenale, by mnie wytropić. Dlatego poczułem wielką ulgę, gdy tuż przed świtem pokonałem kolejne wzgórze i w dole, u stóp stromego zbocza, ujrzałem drogę, której szukałem. Tak jak się spodziewałem, była to tak naprawdę trochę szersza ścieżka poprzecinana bruzdami gwarantującymi zniszczenie zawieszenia w dowolnym samochodzie. Krzywizny zakrętów pokrywały hałdy piachu naniesionego wiatrem.

Trzymając się z dala od drogi, ruszyłem łukiem na południe, w kierunku mostu. Byłem mocno spóźniony, więc ludzie przysłani przez Agencję zapewne czekali na mnie już od paru dni. Byłem pewny, że nie zaryzykują przejazdu tą samą drogą więcej niż raz, a to oznaczało, że gdzieś się ukryli i będę musiał ich znaleźć.

Trzymając się linii zarośli, wciąż pod osłoną ciemności, trafiłem na jar skryty przed dokuczliwym wiatrem i tam dopiero uruchomiłem nawigację. Szukałem miejsca położonego na tyle blisko punktu spotkania, by moi ludzie mogli obserwować zeń drogę, a jednocześnie na tyle ustronnego, by ich samochód nie został dostrzeżony ani z ziemi, ani z powietrza. Analizowałem opcje przez kilka minut i uznałem, że istnieje tylko jedno rozwiązanie: na ich miejscu ukryłbym wóz pod mostem.

Wytyczyłem kurs równoległy do drogi i ruszyłem dalej, klucząc wśród niewysokich krzewów. Wyobrażałem sobie, że zespół – zgodnie z procedurą złożony z dwóch ludzi – kryje się w cieniu rozklekotanej drewnianej konstrukcji, nasłuchując przejeżdżających pojazdów i podejrzanych szelestów, w oczekiwaniu na szpiega, który może tam nigdy nie dotrzeć.

Czterdzieści minut później stanąłem na dnie koryta wyschniętej rzeki, mniej więcej trzysta jardów od mostu. Nie widziałem go jeszcze w szarawym półmroku świtu, ale ostrożnie ruszyłem w jego stronę. Pokonawszy zakole, wreszcie ujrzałem mój cel. Konstrukcja była tak stara, że pewnie pamiętała jeszcze wozy o pełnych kołach. Miała dwadzieścia jardów długości, a elementami nośnymi były belki połączone wypaczonymi deskami, bliskie osunięcia się z jednego z przyczółków. Prześwit pod nią był jednak na tyle duży, że bez trudu mógł się tam zmieścić samochód.

Tyle że w scenie, którą ujrzałem, wszystko było nie tak.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

56

Toyota z napędem na cztery koła wyglądała tak, jakby przystanęła na błyskawiczny remont w połowie długiego rajdu: maska była uniesiona, na płachcie brezentu leżały rozrzucone narzędzia, a zdjęte przednie koło spoczywało obok lewarka, który podpierał samochód.

Być może była to starannie zaaranżowana scena mająca przekonać postronne osoby, że kierowca walczy z usterką, ale jeśli tak, to gdzie był i co tam robiła samotna nastolatka? Bez wątpienia nie należała do ekipy, która miała dokonać eksfiltracji.

Stałem w głębokim cieniu za stertą martwych drzew rzuconych na brzeg zapewne przez powódź sprzed lat i patrzyłem, jak dziewczyna kuli się przy turystycznym palniku gazowym. Była szczupła i pomyślałem, że może mieć najwyżej siedemnaście lat. Nie zamierzałem podchodzić bliżej, póki nie zrozumiem, co to wszystko znaczy. Zobaczyłem, że zanurza dłonie w naczyniu z wodą, a potem zwilża nimi włosy – rytuał wudu, przygotowanie do porannej modlitwy. Gdy skończyła, uniosła głowę i miałem wrażenie, że spogląda prosto na mnie.

Cofnąłem się głębiej w cień korzeni wyrwanych drzew i nagle uświadomiłem sobie, że nastolatka wcale nie patrzy na mnie, ale na kogoś, kto stoi za mną i – sądząc po odgłosie, który przeciął ciszę – właśnie odbezpieczył broń.

Przeniosłem ciężar ciała na drugą nogę, tak żebym mógł odwrócić się błyskawicznie i skoczyć na przeciwnika.

– Nawet o tym nie myśl – odezwał się chrapliwy męski głos w farsi.

Mój dyskretny ruch został zauważony, a plan przejrzany.

– Nie znam farsi – odpowiedziałem po arabsku. – Jestem wędrowcem, zostałem obrabowany i…

– Jasne. Bardzo powoli odłóż broń – polecił mężczyzna, tym razem czystą arabszczyzną.

Zdjąłem karabin z ramienia i opuściłem na ziemię.

– Teraz zrób sześć kroków wstecz i odwróć się twarzą do mnie – rozkazał.

Ruszyłem. Kimkolwiek był ów mężczyzna, dobrze wiedział, co robi. Z każdym krokiem oddalałem się od karabinu, a obróciwszy się, miałem go mieć za plecami i poza zasięgiem.

Odwróciłem się po szóstym kroku. Było ich dwóch. Stali w odległości co najmniej dwudziestu jeden stóp ode mnie – jak w podręczniku! – bo na atak z takiego dystansu potrzeba co najmniej półtorej sekundy. Tyle wystarczy, by unieść broń i oddać dwa nawet niespecjalnie precyzyjne strzały; odległość zmniejsza się tak prędko, że co najmniej jedna kula trafi w cel. Wiedziałem, że nie mam do czynienia z amatorami.

Nie sądziłem, by mężczyzna stojący przede mną i mierzący z rewolweru Smith & Wesson model 500 prosto w moje serce mógł chybić, choćbym nie wiem jak szybko się na niego rzucił. Był chyba po czterdziestce, ubrany w sprane dżinsy i brudną koszulę. Może i wyglądał niechlujnie, ale to on tu dowodził. Potężnej postury, o szerokiej piersi, miał wąskie usta i zimne oczy. Okrutny, oceniłem.

Skinął na kolegę, co najmniej dziesięć lat młodszego, chudego, nerwowego i przedwcześnie łysiejącego. Ten był uzbrojony w berettę kalibru 9 milimetrów i wymachiwał nią na tyle chaotycznie, że niepokoił mnie bardziej niż jego szef. Miałem wrażenie, że w każdej chwili może wpaść w panikę i zacząć strzelać.

Reagując na gest przełożonego, okrążył mnie i, jak się domyślałem, podniósł mój karabin. To także była standardowa procedura – jak najszybciej przejąć kontrolę nad bronią przeciwnika, ale zaraz potem wydarzyło się coś nieoczekiwanego: przemówił do szefa w języku farsi i choć nie miałem pewności, brzmiało to tak, jakby odczytywał ciąg cyfr oraz datę. Mogły to być numer seryjny i rok produkcji wygrawerowane na lufie mojego AK-47. W Langley przechowywano te dane i niewykluczone, że komuś je przekazano.

Mężczyzna z rewolwerem znowu zwrócił się do mnie.

– Co znaczą litery SFGG? – spytał niecierpliwie po arabsku.

Spojrzałem na niego w milczeniu. To musiał być wysłany po mnie zespół i właśnie sprawdzano moją tożsamość, ale kim, u diabła, była ta dziewczyna?

– Co znaczą? – powtórzył głośniej i natarczywiej.

– San Francisco, Golden Gate – odpowiedziałem po angielsku.

Nie zareagował, jeśli nie liczyć tego, że przeszedł na angielski.

– Jesteś żonaty?

Pokiwałem głową.

– Mam żonę.

– Imię? – rzucił natychmiast.

– Rebecca.

W Langley wiedzieli i o tym. Lucas Corrigan, szef kadr, człowiek o oczach zielonych i równie zimnych jak kamienie na dnie rzeki, był bardzo skrupulatny, jeśli chodzi o wypełnianie rubryk dotyczących „bliskich, których należy powiadomić”.

Szef zespołu, najwyraźniej usatysfakcjonowany, opuścił rewolwer.

– I ty nazywasz się zawodowcem? – spytał drwiąco. – Nieźle dałeś ciała. – Skinął na kolegę, by oddał mi karabin.

Spojrzałem na niego. Doprawdy nie byłem w nastroju.

– Chodzi ci o to, że się spóźniłem?

– Nie. O to, że podszedłeś, nie zbadawszy otoczenia. Naprawdę sądziłeś, że będziemy po prostu siedzieć i czekać, aż nas ktoś zgarnie? – Wskazał palcem moje worki z wodą, ale nie oczekiwał wyjaśnień. – Cokolwiek cię zatrzymało, chyba nie było aż tak źle, co? Widzę, że masz zapas wody. A może po prostu dopisało ci szczęście i znalazłeś studnię.

– Masz rację. Po prostu szczęście – odrzekłem. – Kim jest ta dziewczyna?

– A skąd mam wiedzieć? – odpowiedział pytaniem, po czym odwrócił się i ruszył w stronę samochodu. Byłem bliski furii, ale on w porę się odezwał: – Pochodzi z obozu dla afgańskich uchodźców, o nic więcej nie pytałem.

– Co tu robi? – Prawdę mówiąc, byłem gotów mu przyłożyć.

– Pomaga ratować ci życie – odparł z równą złością. – A może i nam. Jest naszą sztuczną brodą, naszą przykrywką. Jeśli napotkamy patrol, jesteś Saudyjczykiem, jasne? Twoja żona pochodzi z Afganistanu, a to jej młodsza siostra. Przyjechałeś, żeby jej poszukać, i – Allahowi niech będą dzięki! – znalazłeś ją w obozie w Iranszahrze. A teraz wracamy do Teheranu, żeby załatwić dla niej dokumenty, dzięki którym będzie mogła wjechać do Królestwa, a potem żyć długo i szczęśliwie. To najlepsza legenda, jaką mogliśmy sklecić w tak krótkim czasie – dodał. – Zadzwonili do mnie cztery dni temu o trzeciej nad ranem i kazali przyjechać tutaj, żeby ratować agenta, który sobie nie poradził, a na dodatek mógłby ściągnąć na nas wszystkich cholerne kłopoty. Pewnie jesteś głodny, więc jedz.

Jasne, że byłem głodny, ale nie wykonałem żadnego ruchu.

– A wy kim jesteście? – spytałem.

– W tym scenariuszu? – upewnił się. – Jesteśmy z Bahmanem – tu wskazał nerwowego kolegę – tubylcami znającymi arabski i farsi. Wynająłeś nas do pomocy, ale właśnie postanowiliśmy, że nie weźmiemy od ciebie pieniędzy. Bo wiesz, jesteśmy tacy humanitarni. – Roześmiał się.

Ja nie.

– Obaj jesteście z Blackwater?

– Skąd wiesz? Mów mi Javid, Javid Ghorbani. Pod takim nazwiskiem żyję na tym zadupiu.

– A ona to twój autorski pomysł? – spytałem, wskazując dziewczynę. – Naprawdę sądzisz, że taka młódka z obozu dla uchodźców będzie się trzymać legendy, gdy jacyś dranie wezmą ją w obroty?

– Ano tak – odparł spokojnie Ghorbani, sięgając po kawałek chleba naan i talerz curry ugotowanego przez dziewczynę.

– Niech Allah ma nas w opiece – mruknąłem, kręcąc głową z niedowierzaniem.

– Nie, to ja się nami opiekuję – odparł, znowu poirytowany. – I jestem cholernie pewny, że ona niczego ciekawego nikomu nie powie. Bo widzisz, wbrew temu, co się mówi w twojej Agencji na temat Blackwater, nie jesteśmy durniami. Nie powie ani słowa, ponieważ jest głucha i tępa.

Przez chwilę patrzyłem mu w oczy, a potem spojrzałem na młodą kobietę. Wyglądała jeszcze nędzniej, niż mi się wydawało. Siedziała w kucki, cała w czerni, a jej włosy okrywał teraz hidżab. Wychudzona twarz była pozbawiona wyrazu, pusta, może z głodu, a może wskutek traumatycznych przeżyć. Co do jej wieku także się myliłem: zdziwiłbym się, gdyby miała więcej niż szesnaście lat. Odwróciła się nagle, spojrzała na mnie i omal nie pękło mi serce. Nigdy w życiu nie widziałem tak łagodnych oczu.

– A czy dziewczyna wie, że jeśli coś pójdzie nie tak, to ją zabiją? – spytałem Ghorbaniego.

Zaśmiał się znowu, z pełnymi ustami.

– Myślisz, że oszalałem? Przecież gdybym jej to powiedział, nie pojechałaby z nami.

– A dlaczego w ogóle pojechała?

– Zaproponowałem jej nowy telefon. Dzieciaki, co? – skomentował sarkastycznie i ponownie parsknął śmiechem. Nie znałem nikogo, kto tak chętnie śmiałby się z zupełnie nieśmiesznych rzeczy. – Zdaje się, że poprzedni jej skradziono – wyjaśnił. – A sprawne pisanie to jej jedyny sposób na komunikowanie się ze światem. Krótko mówiąc, nie miała wyboru, nie? Powiedziałem jej, że musimy odebrać przemytnika papierosów, nic poważnego, robiliśmy to dziesiątki razy, i przyda nam się ktoś, kto odwróci od nas podejrzenia.

– Jak jej na imię? – spytałem cicho. Wzruszył ramionami; albo nie wiedział, albo było mu to obojętne. – Napisz na telefonie – dodałem. – Zapytaj ją o imię.

Spojrzał na mnie z ukosa, zapewne próbując znaleźć jakiś sensowny powód, by mi odmówić, ale chyba uznał, że szkoda zachodu. Napisał kilka słów i pokazał dziewczynie ekran.

Odpisała natychmiast, a Ghorbani podał mi telefon. Zaskoczyła mnie – tradycja nakazuje Afgankom trzymać imię w tajemnicy przed obcymi. Publicznie mówi się o nich po prostu, że są córkami, siostrami albo matkami najstarszego mężczyzny z rodu. Najwyraźniej jednak czas spędzony w obozie zmienił jej obyczaje, bo gdy wybrałem funkcję tłumaczenia, ujrzałem jej imię: Laleh.

Zwróciłem się do drugiego operatora z Blackwater, Bahmana, który właśnie dokręcał przednie koło, ale oczywiście chciałem, by i Ghorbani dobrze usłyszał, co mam do powiedzenia:

– Ma na imię Laleh, jasne? Pytam, czy to jasne.

– Jasne, jasne. Laleh – wymamrotał lekceważąco Ghorbani.

Odwróciłem się ku dziewczynie po porcję jedzenia. Uśmiechnąłem się w podziękowaniu i nigdy nie zapomnę zdumienia, które odmalowało się na jej twarzy. Zapewne musiała sięgnąć myślą daleko wstecz – prawdopodobnie do ostatniego spotkania z ojcem – by przypomnieć sobie, kiedy uśmiechnął się do niej jakiś mężczyzna. I naturalnie natychmiast spuściła wzrok zawstydzona.

Spróbowałem curry, zagryzłem chlebem i naprawdę nie umiem obiektywnie stwierdzić, czy było to dobre jedzenie – dla mnie po prostu najlepsze, jakie w życiu jadłem.

– Jaki jest plan? – spytałem Ghorbaniego. – Jak mam się stąd wydostać?
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

57

Plan był tak dobry, że od razu pomyślałem, iż wymyślono go w Langley.

– Pojedziemy na północ do niedużego miasta, ma może z pół miliona mieszkańców, nazywa się Zahedan – powiedział Ghorbani. Nadal był obrażony i nadal jadł. – Nie możemy się spieszyć, żeby nie wyglądało to na ucieczkę, będziemy podróżowali normalnym tempem. I właśnie dlatego, a także z uwagi na stan drogi, zajmie nam to ze cztery godziny. Tuż za miastem jest nieczynny kamieniołom, sprawdziliśmy go po drodze. Zajedziemy tam, damy ci komórkę i… – Zawiesiwszy głos, odchylił plandekę okrywającą pakę pick-upa, odsłaniając dwa prawie nowe motocykle enduro. – Weźmiesz jeden z nich, pożegnamy się czule i popędzisz w stronę granicy.

– Z Pakistanem? – spytałem.

– Nie. Zahedan znajduje się w trójkącie, blisko obu granic. I od pakistańskiej, i od afgańskiej dzieli go mniej więcej trzydzieści pięć mil.

– Afgańska przestrzeń powietrzna należy do nas – stwierdziłem.

– Gratulacje, w końcu zaczynasz myśleć. Przekroczysz granicę i zadzwonisz pod jedyny numer, który wpisano do telefonu…

– …ktoś tam na to czeka? – wpadłem mu w słowo.

– Może pozwolisz mi dokończyć? Żołnierze Sił Specjalnych są w gotowości od trzech dni. W ciągu dziesięciu minut poderwą śmigłowiec, który namierzy sygnał telefonu i przyleci po ciebie.

Słuchając Ghorbaniego, przyglądałem się motocyklom.

– Widzę poważny problem – odezwałem się w końcu.

– Jaki? – spytał, nie kryjąc złości.

– Jeździłeś kiedy motocyklem enduro? Te maszyny są głośne jak wszyscy diabli, zwłaszcza w tej ciszy, która tu panuje – wyjaśniłem. – Ktokolwiek mnie szuka, usłyszy motor z odległości paru mil, a dzięki dronom namierzy mnie w kilka minut. I nie będę miał żadnych szans, żeby uciec.

– Bez jaj – mruknął ironicznie. – Hej, Bahman, jak to możliwe, że nie pomyśleliśmy o hałasie? Są elektryczne – wycedził znowu do mnie.

– W porządku – odpowiedziałem.

Tak, teraz już byłem pewny: to nie był plan Ghorbaniego. Jak wspomniałem, wszystko wskazywało na to, że to robota speców z Langley. Wyobraziłem sobie ekipę siedzącą w sali konferencyjnej z wielkimi ekranami na ścianach, na których pojawiają się to mapy, to plany miast, to zdjęcia satelitarne. Ktoś szkicuje trasę i nagle pojawia się propozycja wykorzystania motocykli, a zaraz potem ktoś inny dorzuca, że z uwagi na hałas powinny być elektryczne, wtedy Sokół wtrąca, że nigdy nie pozwoli, by ludzie z Blackwater kupili elektryczne motocykle terenowe w Teheranie, zostawiając tym samym piękny trop dla PAVA. Zaraz potem jakaś ambitna dusza, zapewne myśląca bardziej o własnej karierze niż o moim dobru, sugeruje zakup sprzętu w Stanach i błyskawiczny przerzut do Kabulu. Sokół to podchwytuje i każe Madeleine skontaktować się z lordem Ahmadem Szah Dostumem, najpotężniejszym z afgańskich watażków. Ma mu przekazać, że jego najlepszy szmugler będzie musiał dostarczyć przesyłkę do Zahedanu tak szybko, jak to możliwe. W zamian za to Agencja pomoże mu w sprawie owych cegiełek zawiniętych w folię, które nieustającym strumieniem płyną z prowincji Helmand do Iranu albo Tadżykistanu, by zaspokoić dziewięćdziesiąt procent światowego popytu na heroinę. Madeleine kończy rozmowę i melduje Sokołowi, że watażka przesyła osobiste gorące pozdrowienia i zapewnia, że z prawdziwą przyjemnością pomoże Agencji. Wtedy w sali zaczyna się ruch, dwadzieścia cztery godziny później zaś motocykle rozłożone na części są już na grzbietach jucznych koni i podążają w stronę granicy, a następnie do Zahedanu lub innego miejsca, w którym ma je odebrać Ghorbani. Ale jeśli on chciał, żebym wierzył, że zakup motocykli był jego pomysłem i tak po prostu skądś je wyczarował, to jego sprawa; całą chwałę mógł zachować dla siebie, mnie wystarczyły maszyny.

– Jakie mają akumulatory? – spytałem. – Jaki zasięg?

– Właśnie dlatego mamy dwa motocykle – odpowiedział. – W razie problemów jeden będzie rezerwuarem części, ale co ważniejsze, gdy będziesz odpoczywał, ten tu Henry Ford – Ghorbani wskazał Bahmana – skończy grzebać przy toyocie i wyjmie akumulator z zapasowego motocykla, żeby zainstalować go w twoim. Na dwóch przejedziesz choćby i połowę drogi do Kabulu.

Odrzuciłem plandekę, żeby przyjrzeć się dwóm maszynom.

– Powiedziałeś, że będę odpoczywał. Nie potrzebuję odpoczynku. Możemy ruszać, gdy tylko wóz będzie gotowy.

– Nie, nie możemy. Nikt nie pojawia się na tym pustkowiu znienacka, bladym świtem. Chcemy wyglądać na zwyczajnych podróżnych. Im większy będzie ruch na drodze, tym mniej podejrzeń. Wyruszymy o dziesiątej.

Skinąłem głową.

– Oni mają drony. W ciągu paru dni widziałem co najmniej cztery.

– My nawet więcej – odparł Ghorbani. – Bahman się nimi zajmie. Hej, Bahman! – zawołał do kolegi. – Pokaż mu swój gadżecik.

Mężczyzna, w nieodmiennie nerwowy sposób, poderwał się z ziemi i wyciągnął z tylnego siedzenia toyoty sztywną walizeczkę. W środku znajdował się zmodyfikowany laptop w czarnej piance ochronnej.

– Sam to zmajstrowałem – oznajmił z dumą. – To skaner wychwytujący sygnał radiowy, którym operator steruje dronem. Namierza źródło i za pomocą GPS-u ustala położenie maszyny, żeby nas ostrzec, że nadlatuje.

– Jaki ma zasięg? Z jakiej odległości wykryje cel?

– Mniej więcej dwie mile – poinformował Bahman. – Czasem trochę więcej.

– Świetnie – powiedziałem. – Dobra robota.

Naprawdę tak sądziłem. Okazało się jednak, że zobaczyć drona na ekranie to jedno, a uniknąć spotkania z nim, gdy się podróżuje samochodem – to zupełnie inna sprawa.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

58

Warunki na drodze nie były zbyt dobre – spękana nawierzchnia, grube łachy piasku, niezliczone podmycia – więc nasza toyota posuwała się naprzód slalomem, chwilami driftując na zakrętach. Nie znosiłem Ghorbaniego, ale musiałem przyznać w duchu, że jest świetnym kierowcą.

Bahman siedział obok niego z włączonym skanerem w otwartej walizeczce. Pochylony nad ekranem wyświetlającym mapę, w chmurach pyłu kłębiących się za szybami, w nieznośnym żarze tarczy słonecznej wiszącej na wyblakłym niebie, przypominał mi pilota z rajdu Paryż–Dakar.

Czyszcząc zamek karabinu, raz po raz zerkałem ponad ramieniem Bahmana, żyjąc rozpaczliwą nadzieją, że skoro upragniona wolność jest tak blisko, na mapie przesuwającej się po ekranie nie pojawi się czarny punkt oznaczający drona. Jeszcze trzy godziny, pomyślałem.

Laleh wtuliła się w kąt tylnej kanapy, wyraźnie zdeprymowana tak bliskim kontaktem z obcym mężczyzną. Początkowo przyglądała się z zaciekawieniem, jak obchodzę się z bronią, ale wkrótce przeniosła wzrok na pejzaż za oknem, a potem odwróciła się do mnie plecami. Dokończyłem przegląd karabinu i właśnie miałem wsunąć wycior na miejsce, gdy Ghorbani z dużą prędkością wjechał w kolejne poprzeczne pęknięcie jezdni. Wszyscy podskoczyliśmy na siedzeniach i odruchowo złapałem się uchwytu nad drzwiami, a wycior zaklekotał na odsłoniętej metalowej podłodze wozu.

Laleh odwróciła się i spojrzała w dół, zaalarmowana hałasem. Sięgnąłem po wycior i w tym momencie nasze spojrzenia się spotkały. W tej samej sekundzie w naszych głowach zaświtała identyczna myśl: jakim cudem usłyszała dźwięk upadającego pręta, skoro jest głucha? Patrzyliśmy sobie w oczy przez dłuższą chwilę i może nawet zrobiłbym coś, żeby ją zapewnić, że jej sekret jest bezpieczny, ale nie zdążyłem.

– Dron! – zawołał Bahman. W jego głosie pobrzmiewał strach.

Oderwałem wzrok od Laleh, by spojrzeć na ekran.

– Gdzie? Myszkuje czy nas śledzi? – spytałem.

– Śledzi – odpowiedział, wskazując palcem czarną kropkę, która właśnie zaczęła się zbliżać do naszej pozycji.

– Jak daleko?

Bahman zaczął liczyć.

– Cholera, szybki jest – mruknął. Dopiero teraz w rogu ekranu pojawił się licznik. – Za dziesięć minut nas dogoni, posuwa się już wzdłuż drogi.

Mój puls wyraźnie przyspieszył, podobnie jak oddech. Gorączkowo szukałem wyjścia z sytuacji. Nikt oprócz mnie nie zauważył, że Laleh spogląda to na Bahmana, to na mnie, świadoma, że dzieje się coś złego. Miała doprawdy nie najgorszy słuch.

– Niedawno jechaliście tą drogą – zwróciłem się do Ghorbaniego. – Będę musiał wysiąść. Jak to przeprowadzić?

– Nic z tego – warknął. – Mamy legendę…

– …która zadziała, jeśli napotkamy przypadkowy patrol na drodze. Z tymi, którzy sterują dronem, będzie inaczej – odparłem. – Legenda posypie się po pięciu minutach. Rozdzielą nas i natychmiast znajdą dziury w zeznaniach.

– On ma rację – wtrącił Bahman łamiącym się głosem. – Przesłuchają nas i zabiją.

– Szukają tylko mnie – powiedziałem. – Wy macie dokumenty tożsamości, jesteście zatrudnieni, ja nie mam nic. Beze mnie macie spore szanse.

Ghorbani zerknął na ekran laptopa. Kropka była coraz bliżej i nie zbaczała z kursu.

– Mamy siedem minut – zameldował Bahman.

Laleh także widziała ekran. Może nie rozumiała wszystkiego, ale wystarczająco dużo.

– Nie wiem, po jaką cholerę dałem się w to wciągnąć – stwierdził ze złością Ghorbani, walcząc z kierownicą.

W kolejnym drifcie omal nie zgubiliśmy tylnej połowy wozu, ale zdołał wyprowadzić nas z poślizgu.

– Dla pieniędzy? – rzuciłem.

Zignorował to.

– Dobra. Droga wkrótce przejdzie w wąski wąwóz, nad którym rosną drzewa – powiedział, dodając gazu. – Dron będzie musiał wznieść się wyżej, żeby nad nimi przelecieć. Jeszcze niecałe pięć mil…

– Wysiądę i pójdę pieszo – powiedziałem, sięgając po butelki z wodą. Upewniłem się, że celownik jest należycie zamocowany na karabinie, i zawinąłem broń w koc ściągnięty z kanapy. Bez celownika byłbym trupem. – Zatoczę szeroki łuk i znajdę was po drugiej stronie blokady czy… tego, co zamierzają urządzić na drodze. Zatrzymajcie się gdzieś, pozorując kolejną awarię, i czekajcie na mnie.

Spojrzałem na Bahmana pospiesznie piszącego na klawiaturze.

– Zdążymy do wąwozu?

– Nie ma mowy – odparł. – Dron jest o wiele za szybki, dopadnie nas za trzy minuty, a może prędzej. Dwie minuty – dodał po krótkiej pauzie.

Rzuciłem się na podłogę. Nie mogłem ryzykować, że kamery zarejestrują czwartą osobę podróżującą toyotą. Bahman wpatrywał się w ekran, odliczając czas. Chwyciłem płachtę brudnego brezentu wciśniętą pod kanapę i nakryłem się w pośpiechu.

– Siedemdziesiąt sekund – powiedział Bahman.

Gdy spod brezentu wystawała mi już tylko twarz, spojrzałem na Laleh. Obserwowała mnie w napięciu, więc lekko skinąłem głową, żeby dodać jej odwagi. Miałem nadzieję, że wyjdzie z tego cało.

– Ile do wąwozu? – zawołałem do Ghorbaniego.

Wóz właśnie wchodził w ostry zakręt. Zarzuciło nami w jedną, a zaraz potem w drugą stronę; pick-up zakołysał się na amortyzatorach, ale utrzymał kurs.

– Trzy mile – odpowiedział kierowca. W ustach miał tak sucho, że ledwie mówił.

– Trzydzieści sekund – zameldował Bahman.

Miał rację. Nie mieliśmy szans zdążyć do wąwozu.

– Gdzie on jest?! – ryknął Ghorbani. – Zniknął! Powinienem go mieć w lusterku.

– Nie wiem – odparł bezradnie Bahman. – Pewnie zwiększył pułap. Muszę zresetować…

Znowu stukał w klawiaturę, zmieniając parametry skanowania. Ciszę, która nastała na kilka sekund, przerwał krzyk Laleh.

Odwróciłem głowę i za wykrzywioną przerażeniem twarzą dziewczyny ujrzałem ciemną sylwetkę drona. Musiał nas podejść, nurkując z dużej wysokości – niczym elektryczny sokół – a teraz wisiał tuż za boczną szybą, zrównując prędkość z samochodem. Czarne paciorki obiektywów spoglądały na dziewczynę, przy okazji lustrując wnętrze kabiny.

Byłem pewny, że mnie nie zobaczą – nie przez zakurzoną szybę i pod brezentem, spod którego widać mi było jedynie oczy. Laleh wpatrywała się w drona jak zahipnotyzowana, z odległości może dwóch stóp, a on jakby odwzajemniał spojrzenie. Rozmazane ruchem śmigła wirowały zaciekle nad pękatym, czarnym korpusem zwieńczonym baterią anten. Wygląda jak gigantyczny owad, pomyślałem. Jak wielka, czarna, latająca modliszka.

Laleh zaczęła drżeć, jakby zaraz miała się rozpłakać, więc wysunąłem rękę spod płachty i chwyciłem kostkę dziewczyny, by ją uspokoić. Zaraz potem mechaniczny drapieżca wzniósł się wyżej i zniknął.

Laleh opadła na kanapę, szlochając.

– Już go nie ma – powiedziałem cicho.

– Jest! Tuż przed nami! – zawołał Ghorbani. – Leż tam. Leci tyłem dwie stopy przed przednią szybą, ogląda nas!

– Chowaj skaner! – krzyknąłem do Bahmana.

– Już to zrobiłem – odpowiedział drżącym głosem. – Leży na podłodze.

– W wąwozie wyrzuć go przez okno – poleciłem. – Jeśli go znajdą, będziesz trupem.

– Pół mili – odezwał się Ghorbani. – Gotowy?

– Tak – mruknąłem nieszczerze.

Przesunąłem się nieznacznie, by móc patrzeć przez lukę obok fotela kierowcy. Wąwóz był tuż przed nami – jednopasmowa droga wbijała się między dwa strome urwiska, rzeczywiście porośnięte dorodnymi krzakami i drzewami, których korony zwieszały się nisko, niekiedy tuż nad dachami przejeżdżających tamtędy pojazdów. Operator drona nie miał wyboru: musiał zwiększyć pułap, żeby przelecieć górą.

– Trzydzieści sekund! – zawołał Bahman. – Dwadzieścia… Dziesięć!

Samochód zanurzył się w głębokim cieniu splątanej roślinności.

– Dron zniknął – zauważył Ghorbani.

Istotnie, zgodnie z przewidywaniami maszyna wzniosła się teraz wysoko, tracąc nas z obiektywów na minutę, a może mniej.

Poczułem gwałtowny podmuch wiatru, gdy Bahman opuścił szybę, a zaraz potem za oknem mignął mi laptop. Poderwałem się z podłogi na kanapę, chwyciłem broń, zarzuciłem na ramię worki z wodą i położyłem dłoń na klamce.

– Nie mogę zwolnić, mogą nam mierzyć czas – powiedział Ghorbani. – Wjadę poślizgiem w łachę piachu, wtedy będziesz miał szansę. Cztery sekundy… trzy…

Spojrzałem na Laleh. Płakała i kręciła głową, w panice obserwując moje przygotowania. Może sądziła, że będę jej obrońcą? Nie rozumiała, że nie ma takiej możliwości. Zerknąłem na prędkościomierz: pięćdziesiąt mil na godzinę. To się nie mogło udać.

– Dwa… jeden! – dokończył Ghorbani i w tej chwili poczułem, że tył samochodu ucieka w bok na kolejnej łasze piachu. – Skacz!

Gwałtownie otworzyłem drzwi, wyrzuciłem karabin owinięty w koc i sam poleciałem w ślad za nim, próbując obrócić się w powietrzu. Na szkoleniu mówią: chroń głowę, ląduj na barku i się przetocz, ale ja nie miałem czasu rozmyślać o dobrych radach, bo właśnie…

…większość energii zaabsorbowały mój bark oraz szyja. Z trudem skręciłem kręgosłup i wyciągnąłem rękę, by złagodzić siłę upadku, ale gdy ramię z impetem rąbnęło o ziemię, tylko się od niej odbiłem i poszybowałem dalej. Przy drugim lądowaniu najpierw ucierpiało biodro, a potem uderzenie w plecy wyparło mi powietrze z płuc. Po kolejnym koziołku opadłem ciężko na ziemię i wreszcie zacząłem się toczyć.

Nie mogłem uwierzyć, że nadal żyję. Ostrożnie zaczerpnąłem tchu, a gdy próba okazała się udana, zacząłem normalnie oddychać. Usiadłem i rozejrzałem się. Ocalił mnie piasek. Prawdopodobnie nie padało tu od lat, a nieustępliwy północny wiatr usypał na zakręcie grubą warstwę drobniutkich ziarenek.

Chmury pyłu spod kół toyoty jeszcze wisiały w porannym powietrzu, dając mi kilka minut swobody, na wypadek gdyby operator drona postanowił sprawdzić, czy coś się wydarzyło w wąwozie. Pozbierałem się i lekko kulejąc, pobiegłem po owinięty kocem karabin – na szczęście nieuszkodzony – i odnalazłem worki, które zgubiłem w locie. Potem się rozejrzałem i zacząłem wspinaczkę w najbardziej przystępnym miejscu jednej ze skarp.

Musiałem jak najszybciej znaleźć się pod osłoną listowia. Gdy dotarłem na szczyt urwiska, skręciłem na północ i ruszyłem wzdłuż drogi, pilnując, by mieć ją stale w zasięgu wzroku. Gdy wrócę do samochodu i jeśli tylko bezpiecznie dotrzemy do kamieniołomu, gdzie przesiądę się na szybki motocykl, od wolności będzie mnie dzieliło sto czterdzieści minut.

Sto czterdzieści minut sprzyjającego losu. Chyba miałem prawo liczyć choć na tyle?
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

59

Po półgodzinie intensywnego marszu w trudnym terenie skryłem się za grupą kamiennych monolitów stojących na skraju urwiska i użyłem celownika karabinu, by zlustrować solidny szmat pokrytej pyłem drogi.

Niemal na granicy widoczności dostrzegłem zarys toyoty, zniekształcony drganiem powietrza nad rozpaloną ziemią. Stała przed blokadą, w otoczeniu może tuzina pick-upów i terenówek, a nad samochodami unosił się dron. Dwie półciężarówki ciągnęły przyczepy do przewozu koni. Niepokojące, pomyślałem. Jeźdźcy mogli penetrować wąwozy i rozpadliny, do których nie mogły dotrzeć drony i wozy. Pętla wokół mnie się zaciskała.

Dwukrotnie odrywałem oko od celownika, mrugałem intensywnie i znowu spoglądałem w dal, ale nie udało mi się wypatrzyć Ghorbaniego, Bahmana i Laleh wśród ludzi kręcących się wokół toyoty. Przewidziałem, że zostaną zatrzymani, ale trudno było zgadnąć, czy tylko na przesłuchanie, czy może ktoś wpadnie na pomysł, by ich pojmać. Każda przeszkoda – teraz, gdy dotarłem tak daleko – byłaby ciężkim ciosem, ale fakt, że nie miałem pojęcia, co się tam dzieje, pogarszał sprawę.

Jeśli moich towarzyszy podróży wzięto do niewoli, musiałem o tym wiedzieć – musiałbym natychmiast wyruszyć w dalszą drogę i spróbować samodzielnie dotrzeć do granicy, zanim patrole Armii Czystych na nowo ruszą z obławą. Uruchomiłem nawigację i wyznaczyłem trasę w stronę wzgórza położonego nieco dalej od szosy. Stamtąd miałbym zdecydowanie lepszy widok.

Ostrożnie wysunąłem się spod monolitów i odnalazłem płytki wąwóz, który – jeśli wierzyć mapie – miał mnie doprowadzić do nowego punktu obserwacyjnego. Ruszyłem żwawo kamienistym korytem, którym pewnie od czasu do czasu płynęła woda, i po dwudziestu minutach dotarłem do pierwszego zakola. Teren stawał się coraz trudniejszy, a w dodatku zauważyłem coś osobliwego: nie docierał do mnie prawie żaden dźwięk.

Stopniowo cisza robiła się coraz bardziej dojmująca, a szlak coraz węższy. Nie widziałem żadnego śladu życia poza nieznanym mi czarnym ptakiem o rozłożystych skrzydłach, który szybował z wiatrem wysoko nade mną. Ten sam strumień powietrza dotarł w końcu i do wąwozu, szumiąc w rozpadlinach i jaskiniach po obu jego stronach.

Ujrzałem przed sobą dwa potężne głazy, stykające się jakby w przerwanym starciu, a między nimi wąską ścieżkę, kuszącą jak droga do zacisznej kryjówki.

I tam ich zobaczyłem. Czekali na mnie na szerszym w tym miejscu dnie wąwozu: trzydziestu brutali, bez wątpienia terrorystów, mających za sobą jeden z najkrwawszych współczesnych konfliktów; wędrowców, którzy przemierzyli pół kontynentu, uparcie wierząc, że zbudują nowy świat.

Ja zaś przebyłem sto mil, zmuszając się do wysiłku na granicy ludzkiej wytrzymałości, maszerowałem w blasku gwiazd i widziałem rzeczy, których większość ludzi nigdy nie zobaczy: migotliwe ogniska daleko za linią wroga, miraże tak realne, że mógłbym ich dotknąć, majestatyczne sokoły wędrowne oraz człowieka przybitego do krzyża.

Teraz, tak blisko bezpiecznych stron, ledwie sto czterdzieści minut od granicy wolnego świata, zamknięty w bezimiennym pęknięciu skorupy ziemskiej, w końcu stanąłem twarzą w twarz z tymi, których miałem nadzieję nigdy nie spotkać. Oto przyszło mi stać się jeńcem Armii Czystych.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

60

Trzydziestoosobowy oddział złożony zapewne z dwóch patroli Armii rozstawiono w wąwozie w klasycznym szyku zasadzki. Było wśród nich czterech konnych o okrutnych twarzach; swobodnie trzymali się w siodłach, mierząc do mnie z karabinów. Głowy mieli owinięte chustami, oczy zasłonięte ciemnymi okularami, a piersi obwieszone bandolierami z amunicją.

Myślę, że każdy szpieg działający w Regionach Niedostępnych od czasu do czasu wyobraża sobie chwilę, w której zostanie pojmany. Podobnie było ze mną, ale miałem w głowie zupełnie inny obraz. Nikt się do mnie nie odezwał. Nikt nie wydawał rozkazów. Nie było dzikiej strzelaniny. Tylko wiatr uparcie szumiał, przeciskając się wąwozem, a z szyfrowanych krótkofalówek niekiedy dobiegały stłumione głosy – był to dość staroświecki sprzęt, ale, o czym wiedzą wszyscy terroryści, bardzo trudny do namierzenia i zhakowania. Ci, którzy je nosili, w asyście może dwunastu towarzyszy stali dalej, za grupą czterech terenówek, używając ich jako tarcz. Inna grupa obstawiła zbocza po obu stronach wąwozu. Jego szerszy odcinek, ukryty za dwoma głazami, był idealnie zabezpieczony. Wysoko na szczycie urwiska stał jedyny człowiek, który nie mierzył do mnie z żadnej broni. Na szyi miał lornetkę; uświadomiłem sobie, że musiał mnie obserwować co najmniej od dwudziestu minut. Nic dziwnego, że spokojnie na mnie czekali.

Wobec takiej przewagi mogłem jedynie się pilnować, by stać absolutnie nieruchomo i nawet nie zbliżać rąk do karabinu. Moje życie oczywiście dobiegło końca, ale nie zamierzałem popełniać samobójstwa przez nieostrożny ruch albo nieporozumienie.

Zawsze uważałem, że niczego nie da się porównać ze strachem odczuwanym przez szpiega działającego daleko za linią wroga. Wiem, jak to jest: prześliznąć się przez granicę w bladej poświacie księżyca; biec przez las naszpikowany detektorami ruchu; stać na peronie w cienkim płaszczu, bez broni i fałszywych papierów, czekając na nocny pociąg do Moskwy albo innego zakazanego miejsca; skulić się w przenikliwym chłodzie, słuchając stukotu stalowych kół i w napięciu nasłuchując kroków funkcjonariuszy bezpieki, którzy metodycznie przetrząsają wagon i zaglądają każdemu w oczy; spodziewać się, że lada chwila któryś z nich warknie rozkaz, wyceluje w ciebie broń i wyciągnie rękę, żądając biletu i dokumentu tożsamości; wjeżdżać na nieznane stacje i gapić się na tłum obcokrajowców, próbując wypatrzyć w nim milicjantów w cywilnych ciuchach; być bez reszty wyczerpanym i nie mieć szans na sen, funkcjonować wyłącznie dzięki adrenalinie i kawie tak gęstej, że można by nią asfaltować jezdnię, sprzedawanej przez kobiety pachnące ziemią i opowiadające z miłością o Stalinie lub innym bandycie, a potem w milczeniu odprowadzające wzrokiem chłopców jadących na wojnę, nawalonych bimbrem i szukających okazji do bitki, podczas gdy ty ani na chwilę nie przestajesz zagłębiać się w mrok i nie zapominasz, że na skraju miasta, tuż za linią ostatnich latarni, zawsze znajdzie się dół przeznaczony dla ciebie.

Znałem to wszystko – i znacznie więcej – ale w owo południe, w lipcową środę, w samym środku irańskiego lata, dowiedziałem się czegoś nowego: że istnieje strach jeszcze gorszy, a jest nim świadomość, że już nie ma ucieczki, że ostatnia nadzieja zgasła kilka jardów wcześniej. Mimo wszystko jednak czasem należy grać do końca, nawet najsłabszymi kartami. Odezwałem się więc po arabsku, na tyle głośno, żeby wszyscy mnie usłyszeli.

– Jestem wędrowcem. Pochodzę z Arabii Saudyjskiej i potrzebuję pomocy. Zostałem obrabowany…

Kilku bojowników wybuchnęło śmiechem. Jeden z Czterech Jeźdźców, stojący najbliżej mnie, odwrócił głowę i zawołał coś przez ramię, chyba po azersku, czyli w jednym z języków spokrewnionych z tureckim, a mój turecki był na tyle dobry, że niemal na pewno wychwyciłem słowo „pułkownik”.

Większość terrorystów, nie wyłączając obserwatora na szczycie oraz tych, którzy obstawili zbocza, spojrzała na jeźdźca stojącego najdalej, w głębokim cieniu ściany wąwozu. Do tej pory ledwie go widziałem, a teraz ruszył w moją stronę. Byłem skoncentrowany głównie na otoczeniu, wypatrując jakiegoś błędu przeciwników, który mógłby stać się moją szansą, ale jakąś cząstką świadomości wyczułem szacunek, jakim pozostali darzyli tego człowieka. Może i nosili się jak partyzanci czy nawet cywile, ale przez chwilę miałem wrażenie, że chcieliby stanąć na baczność jak na paradzie. Oto i Śmierć, pomyślałem.

Miał może czterdzieści lat, sześć stóp i dwa cale wzrostu, szczupłe, muskularne ciało oraz to, co w wojsku amerykańskim nazywa się „prezencją dowódcy”. Arogancki i władczy w siodle, miał ostry nos i schludnie przystrzyżoną czarną brodę. Pod tym względem nie bardzo się różnił od tysięcy innych bojowników, którzy zdecydowali się kontynuować wojnę w tutejszym kotle. Było w nim jednak coś odmiennego – nie mogłem oprzeć się wrażeniu, że dostrzegam po części słowiańskie rysy w jego twarzy. Pomyślałem, że może wywodzi się z któregoś z narodów bałkańskich, wśród których – zwłaszcza w wysokich górach i odległych wioskach – setki lat wcześniej mocno zakorzenił się islam. Twardzi mężczyźni dorastali w tamtych stronach, a wielu z nich zyskało reputację wojowników budzących grozę.

Miał na sobie T-shirt, wytarte dżinsy, żołnierskie buty oraz bawełnianą chustę owiniętą wokół głowy niczym turban i zwisającą na plecy. Jego umięśnione przedramię zdobiły tatuaże. Symbole zapisane cyrylicą pewnie dla większości ludzi nic by nie znaczyły, ale kilka spośród języków, których się uczyłem, używało tego alfabetu, więc zorientowałem się, że przedstawiają daty i nazwy miejsc. Zaskoczyło mnie to odkrycie, ale po chwili zrozumiałem: to pamiątki bitew, które stoczył.

Kimkolwiek był ten człowiek, wojna była jego życiem.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

61

Wciąż mu się przyglądałem, gdy zatrzymał się kilka jardów przede mną – swobodnie trzymając w ręku glocka 34 long barrel – i spojrzał na mnie z góry. Wciąż miałem na ramieniu AK-47, a w dłoni ściskałem rzemienie worków z wodą. Milczałem, próbując odważnie patrzeć mu w oczy, i rozmyślałem o Ghorbanim i Bahmanie.

Nie przypuszczałem, by miał ich spotkać lepszy los niż mnie; miałem tylko nadzieję, że bojownicy, którzy zapewne otoczyli toyotę, darowali życie Laleh. Dziewczyna była niewinna, a gdyby Ghorbani jej nie okłamał, pewnie nadal siedziałaby w obozie dla uchodźców, setki mil stąd. W tej chwili byliśmy równie bezradni jak ona, ale angażując się w tę akcję, przynajmniej wiedzieliśmy, na co się piszemy.

– Obrabowany na drodze? – spytał cicho mężczyzna w siodle. Całkiem nieźle mówił po angielsku, a jego głos był pełen fałszywej troski. – Przykro słyszeć, przyjacielu, że dopadli cię bandyci. Trzeba było bardziej uważać. To dość dziwny zakątek świata, a sprawy przybierają tu czasem bardzo niemiły obrót. Na pewno sam już to zauważyłeś.

Postanowiłem udawać, że nie znam angielskiego. W tej chwili nie mogło mnie ocalić absolutnie nic poza moją legendą.

– Przyjechałem z Tabuku na północy Arabii Saudyjskiej – powiedziałem po arabsku.

– Ach, z Tabuku? Podobno macie tam wyjątkowo piękne zachody słońca – odpowiedział z uśmiechem, wciąż po angielsku. – Nigdy tam nie byłem, ale opowiadało mi o nich paru towarzyszy broni, Saudyjczyków, podobnie jak ty. Jaka szkoda, że nie ma z nami któregoś z nich, moglibyście powspominać rodzinne strony. To zawsze przyjemne chwile dla obcokrajowców takich jak my, nieprawdaż?

Wzruszyłem ramionami, żeby pokazać, że nie rozumiem, co mówi. Mężczyzna uporczywie mnie obserwował, a ja dostrzegłem w jego ciemnych oczach coś, czego wcześniej nie zauważyłem: płomienny gniew, wręcz nienawiść skupioną na mnie. Zupełnie jakby… chodziło o coś osobistego. A przecież nie znałem tego człowieka, nigdy wcześniej nawet go nie widziałem, więc dlaczego miałby mnie nienawidzić? Nie wiedziałem. Może po prostu wiedział, że jestem Amerykaninem?

– Tabuk to wyjątkowe miejsce… – zacząłem znowu po arabsku. Nie miałem wyboru, mogłem tylko brnąć dalej.

– Oczywiście – wpadł mi w słowo. – To tam Prorok, pokój z nim, pił raz wodę z naturalnego źródła. Dobrze wiedzieć, że w CIA czytają Wikipedię.

– Nie znam angielskiego – oświadczyłem po arabsku. – Przyjechałem tu, żeby szukać brata…

– Doprawdy? Ja też straciłem brata – odpowiedział po angielsku. – Niestety już go nie odnajdę. Został zabity. Zastrzelony. Ale może za chwilę, gdy sobie wyjaśnimy pewne sprawy, pomogę ci szukać twojego.

Igrał ze mną, a ja mogłem jedynie kontynuować tę grę, licząc na jakąś sposobność, nędzną półszansę, której mógłbym się chwycić. Minuta więcej dla mnie, minuta mniej dla wrogów, pomyślałem. Rozłożyłem ramiona, jakby jego słowa były dla mnie kompletnie niezrozumiałe, ale zignorował ten gest.

– Nawet jak na pogranicze ten dzień był wyjątkowy – powiedział. – Dwa patrole znajdują w wąwozie wyschniętego strumienia Saudyjczyka, który został obrabowany i szuka swego brata. Trzydzieści minut wcześniej spotkaliśmy na drodze dwóch mężczyzn i kobietę, którzy próbowali nam wciskać bajki o swoich podróżach. Bardzo młodą kobietę. – Dowódca wzruszył ramionami. – Pewnie nic o niej nie wiesz, co?

Nie odpowiedziałem, ale wzmianka o Laleh spotęgowała mój strach.

– Na pewno? To obca osoba? – drążył.

Jako że nie znałem angielskiego, mogłem tylko patrzeć.

– Zachowuje się, jakby była niemową – ciągnął mężczyzna – ale podejrzewam, że gdyby ktoś zmusił ją do krzyku, nagle odzyskałaby mowę. Jak to mówią, cuda się zdarzają. Jak sądzisz? Warto spróbować? Skłonić ją do krzyku?

Spojrzeliśmy sobie w oczy. Po chwili, wciąż z pistoletem w dłoni, zeskoczył z siodła i podszedł bliżej. Zatrzymał się kilka stóp przede mną, lecz choć bardzo chciałem stanąć bardziej prosto i dumnie, jakoś nie mogłem. Nie miałem siły.

– A może, jeśli uda się znaleźć tych bandytów, którzy cię ograbili, wymienimy ją za to, co straciłeś? – zaproponował. – Tak, to świetna myśl. Jestem pewny, że oni, albo inni łajdacy z tych stron, wiedzieliby, co robić z młodą kobietą. Nawet bardzo chudą.

Nie była to czcza pogróżka. W Syrii bojownicy ISIS sprzedali tysiące kobiet w seksualną niewolę. Chwila milczenia ciągnęła się niemiłosiernie. Żaden z bojowników nie ośmielił się jej zakłócić, nawet konie pozostały ciche. Znowu dostrzegłem na niebie czarnego ptaka o rozłożystych skrzydłach. Krążył nad nami.

– Dobry pomysł, Saudyjczyku? – spytał nieco groźniej, bardziej natarczywie. – Sprawimy, że będzie krzyczeć, albo sprzedamy ją bandytom. Co wolisz?

Nie odpowiedziałem. Obserwowałem ptaka na bezchmurnym niebie. Tam w górze nie ma religii, nie ma niczego, czego można by nienawidzić, niczego, za co warto umrzeć, pomyślałem.

– A może zrobimy jedno i drugie? – spytał wreszcie. – To chciałbyś mi powiedzieć? Krzyk i handel. Tak, podzielam twoje zdanie.

Zatem tak to się kończy, stwierdziłem. Misja już się nie liczyła, choć podjęliśmy ją z wielkimi oczekiwaniami i tak starannie przygotowaliśmy. Wiedziałem, że została zniweczona, już w chwili gdy zobaczyłem ukrzyżowanego kuriera. Dla mnie, Ghorbaniego i Bahmana nie było już ratunku. Nasza sytuacja zmierzała do nieuchronnego i definitywnego rozwiązania, ale może miałem jeszcze kilka minut, żeby wstawić się za Laleh. Ratuj, co się da, pomyślałem.

– Wypuść ją – powiedziałem cicho po angielsku, tym samym wyznając prawdę, którą już znał.

– Więc jednak znasz angielski? – rzucił z udawanym zdumieniem. – A co z tymi zachodami słońca i źródłami? A może wcale nie pochodzisz z Tabuku?

Zignorowałem zaczepkę.

– Dziewczyna została oszukana. Znalazła się w tym samochodzie tylko jako zasłona dymna. Zasługuje…

– Na nic nie zasługuje! – wycedził, zrzucając maskę uprzejmości. – Jak to mawialiście podczas innej wojny? Zabijcie wszystkich, Bóg rozpozna swoich?

– Wietnam był dawno temu – odpowiedziałem.

– Nic się nie zmienia. Widziałem, co robiliście w Iraku, do spółki z sojusznikami. I w Syrii, i w Libanie, i w Gazie, i w Iranie. – Każde słowo brzmiało jak uderzenie młota. – Widziałem bezlitośnie bombardowane szkoły i szpitale. O nie, ta kobieta jest wystarczająco dorosła. Wiedziała, co robi. Nikt nie będzie współpracował z wrogiem. Nikt.

– Obiecali jej telefon – powiedziałem. – Wyobrażasz sobie stracić życie z takiego powodu? Koran mówi: „czcij Allaha poprzez szacunek dla kobiet i dobrze je traktuj”.

Spojrzał na mnie, chyba zaskoczony.

– Mówi też, że w waszej kulturze nawet diabeł potrafi cytować święte pismo dla własnych celów – odparł.

– Ta biedaczka nie ma tu nikogo. Znaleźli ją trzy dni temu w obozie dla uchodźców.

Zignorował moje słowa i podszedł krok bliżej. Gorączkowo szukałem czegoś, co pozwoliłoby mi do niego dotrzeć.

– Jest młoda, popełniła błąd. Proszę cię tylko, żebyś oszczędził…

Stał już tak blisko, że mógł mnie dotknąć.

– Nie masz żadnych argumentów – wpadł mi w słowo. – O nic nie będziesz mnie prosił i niczego nie dostaniesz, zrozumiałeś? – Znowu dostrzegłem w jego oczach ten straszny gniew skierowany wprost na mnie.

Mówiłem dalej, broniąc przegranej sprawy, ale on nie zwracał na to uwagi. Okrążał mnie niespiesznie. Dwa kroki. Trzy. Stanął za moimi plecami. Nie odwróciłem się, ale czułem jego obecność. Zbliżył się jeszcze o krok. Czy tak to się zakończy? Strzałem z glocka w tył głowy albo śmiertelnym ciosem w kark?

Wyprostowałem się, oczami wyobraźni widząc broń niemal przytkniętą do mojej czaszki, tuż za uchem. Poczułem jednak tylko dotyk jego dłoni na ramieniu, a sekundę później szarpnięcie, gdy zerwał mi karabin. W końcu postanowił mnie rozbroić.

Broń z hałasem upadła na kamienie. Mój wróg się oddalił, a ja ze wszystkich sił starałem się nie paść na kolana. W końcu przestałem zaciskać zęby i odetchnąłem głęboko. Zanim jednak zdążyłem wziąć się w garść, znowu stanął przede mną.

– Jest takie miasto na dalekim pograniczu – odezwał się ciszej i jakby spokojniej.

Spojrzałem na niego kompletnie wyzuty z sił, z gorączkowo bijącym sercem i głową pełną sprzecznych myśli. Skąd te nieoczekiwane słowa? I kim jest ten człowiek, jeździec o władczej postawie? Zerknąłem znowu na tatuaż na jego przedramieniu. Kilkanaście krajów wypisanych cyrylicą, a wśród nich Rosja, Czeczenia i Uzbekistan. Nic z tego nie wynikało…

Nie miałem więcej czasu na rozmyślania. Musiałem uważać.

– Leży w głuszy, nad brzegami Leny. Słyszałeś może o tej wielkiej rzece?

Pokręciłem głową.

– Jasne, że nie – prychnął. – Nikt na Zachodzie nie słyszał. Wam się zdaje, że cywilizacja kończy się na Budapeszcie. A Lena ma prawie trzy tysiące mil długości, to jedna z największych rzek świata – ciągnął. – Jest też dzika niczym nieskończona siła natury. Stanowi nie tylko źródło wody, ale i pożywienia. Jest dla ludzi szlakiem, jest piękna. Jest też śmiercią. Co roku setki ludzi giną w wiosennych roztopach. Taka jest Syberia, ostatnie wielkie pogranicze na tym świecie, który zszedł na psy.

– Syberia? – powtórzyłem z nagłym zainteresowaniem. – Pogranicze?

– Tak.

– Nie rozumiem – rzuciłem. Chciałem, żeby powiedział więcej.

– Dlaczego opowiadam ci o Syberii? Zaraz zrozumiesz – odparł. – Nie urodziłem się tam. Mnie i brata wychował ojciec. Pochodził z dawnego Związku Sowieckiego, a zabrał nas tam, bo dostał pracę w jednej z najpodlejszych, najbardziej niebezpiecznych kopalni diamentów na świecie.

Pomyślałem o człowieku w opancerzonej terenówce, opowiadającym swoją historię grupce wysokich rangą bojowników. Mówiącym o pograniczu, wielkiej rzece, straszliwych zimach. O człowieku, którego ojciec pracował pod ziemią i samotnie wychowywał dwóch synów. W tym momencie znałem już z niezbitą pewnością tożsamość człowieka, z którym miałem do czynienia. Oto stałem twarzą w twarz z Abu Muslimem al-Tundrą, szefem Al-Ka’idy w Iraku, jednym z założycieli ISIS oraz dowódcą w Armii Czystych.

Wyobraziłem go sobie jako chłopca biegającego po lesie, uczącego się tropienia zwierzyny, polowania, sztuki przetrwania. A zaraz potem tego chłopca, jego młodszego brata oraz ojca na brzegu rzeki, gdy pełni nadziei wydobywali szczątki mamutów. Później pamięć podsunęła mi najwyraźniejszy obraz: obraz wilczej watahy.

– Spędziłem dwanaście lat w Pokrowsku – ciągnął Abu Muslim, wyrywając mnie z zamyślenia. – Tak się nazywa miasto, które z woli Allaha uczyniło mnie tym, kim dziś jestem. To samotne miejsce pośrodku dzikiej krainy. Dziewięć tysięcy ludzi utknęło między rzeką a modrzewiową puszczą ciągnącą się aż po kraniec świata. Stare domy zbudowano na palach, by nie stały na wiecznej zmarzlinie. Każdego ranka znad Arktyki spływała na miasto gęsta mgła.

Wpatrywałem się w jego twarz. Nareszcie agent zachodniego wywiadu mógł zidentyfikować tego bodaj najgroźniejszego terrorystę na świecie, a ja nie mogłem odżałować, że moja wiedza już nikomu się nie przyda. Zaabsorbowany tą myślą nie zauważyłem, w którym momencie Al-Tundra przestał trzymać pistolet swobodnie. Później zrozumiałem, że mniej więcej wtedy uniósł broń i zaczął mierzyć.

– Słowo „podłe” nie oddaje sprawiedliwości temu miejscu.Właśnie tam nauczyłem się angielskiego – mówił. – Mieszkał tam pewien starzec, Rosjanin wykształcony w Anglii. Jak większość ludzi w Pokrowsku on także przed czymś uciekał. Miał w domu niezłą biblioteczkę, głównie poezji, ale i prozy nie brakowało. Grona gniewu, Wielki Gatsby, Salinger, Hemingway… Przez dziesięć lat jedynymi moimi towarzyszami były książki. No i brat. W całym życiu kochałem tylko jego i ojca. – Znieruchomiał, patrząc mi w oczy. – Jesteś ciekaw, dlaczego opowiadam ci o Syberii – rzekł po chwili. – Powiem ci. To mój brat odpoczywał pod peleryną na skrzyżowaniu. To jego postrzeliłeś siedem razy i zabiłeś.

To powiedziawszy, pociągnął za spust.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

62

Z niewielkiej odległości kula wbiła się w moją lewą stopę. Krew bryznęła na wyschniętą ziemię, a fale potwornego bólu pomknęły w górę kończyny, aż po pachwinę.

Skuliłem się, upuściłem worki z wodą, opadłem na jedno kolano, a potem runąłem na dno wąwozu, czując, jak zaraz za bólem nadciąga przemożna fala mdłości. Z całych sił przygryzłem wargę i poczułem w ustach smak krwi; wiedziałem, że za nic w świecie nie mogę stracić przytomności. W końcu zrozumiałem, dlaczego wytrawni kaci niemal zawsze zaczynają od miażdżenia więźniom kości stóp za pomocą młotka.

– Musisz być nie byle kim w Langley, skoro wysłano cię z taką misją. Warto było? – spytał Al-Tundra, przyglądając się, jak walczę o oddech, a jednocześnie próbuję drżącymi rękami zedrzeć z nogi sandał i skarpetę.

Zignorowałem pytanie i omal nie przegapiłem chwili, gdy podniósł z ziemi mój karabin. Po krótkich zmaganiach zdjąłem skarpetę i ujrzałem paskudnie wyglądającą dziurę, naszpikowaną odłamkami kości i obficie krwawiącą. Ostrożnie sięgnąłem ku podeszwie stopy i potwierdziłem to, czego się obawiałem: rana wylotowa była znacznie większa od wlotowej, a to oznaczało, że prawdopodobnie nie będę mógł nawet stanąć na tej nodze, o chodzeniu nie wspominając.

Próbując jakoś zapanować nad niesłabnącym bólem, przekląłem w duchu samego siebie: jasne, nie mogłem zapobiec postrzałowi, ale przecież wiedziałem, że na polach walki, na których bywali dawni bojownicy ISIS, nie używano ani plastikowych pętli zaciskowych, ani kajdanek. Zamiast nich stosowano bardzo praktyczną, improwizowaną metodę unieruchamiania jeńców: strzał w stopę. Słusznie zakładano, że nikt nie ucieknie zbyt daleko, skacząc na jednej nodze. Powinienem był to przewidzieć i przynajmniej przygotować się mentalnie.

A tymczasem siedziałem na piachu, usiłując mimo oszałamiającego bólu wymyślić jakiś sposób na opatrzenie rany. Choć zdawało mi się, że ciemność opada na mnie z błękitnego nieba, nie mogłem sobie pozwolić na utratę przytomności. Ranę trzeba było oczyścić, podwiązać i zabandażować.

Rozglądając się za workami z wodą, zauważyłem, że Al-Tundra stoi już przy wierzchowcu i przypina do siodła mój AK-47. Gdy na czworakach próbowałem dosięgnąć worka, od strony samochodów dobiegł męski donośny i melodyjny głos. Odwróciłem się. Z głośników jednej z terenówek płynął adhan, wezwanie muezina do modlitwy w południe.

Al-Tundra nie chciał zaniedbać wudu. Pospiesznie wydobył z sakwy u siodła rolkę białej bawełnianej tkaniny i mi rzucił.

– Zrób opaskę uciskową i opatrz ranę – rozkazał. – Na pewno to umiesz.

Odwrócił się i odszedł w stronę samochodów, zostawiając mnie na kolanach. Popełzłem do rolki bandaża leżącej na ziemi. Byłem mu wdzięczny za ten gest, choć doskonale wiedziałem, że nie ma on nic wspólnego z miłosierdziem.

W gruncie rzeczy była to fatalna wiadomość. Al-Tundra chciał zachować mnie przy życiu, żebym posmakował tortur. Nie miałem pojęcia, co dokładnie zamierza, ale nie mogłem przestać myśleć – znowu – o pułapkach na niedźwiedzie i wilkach.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

63

Adhan, trwający w niezmienionej formie od tysiąca czterystu lat, zajmuje mniej więcej pięć minut i właśnie dobiegał końca, gdy rękami wciąż drżącymi z bólu odrywałem wąski pasek bandaża, zawiązywałem go wokół nogi tuż powyżej kostki i sięgałem po leżący w pobliżu kijek.

Kijek był kluczowym elementem tej operacji. Postąpiłem tak, jak nauczono mnie wiele lat wcześniej: użyłem go jako dźwigni do opaski uciskowej i po kilku obrotach udało mi się zamknąć arterię na tyle, że krwawienie ustało. Teraz mogłem użyć wody z mojego worka, by przemyć ranę, a następnie wykorzystałem resztę bandaża w charakterze opatrunku. Wiedziałem, że nie grozi mi długie życie, i w sumie sam nie rozumiałem, po co tak się staram. Ludzie mówią, że nadzieja umiera ostatnia.

Gdy opatrzyłem ranę na tyle, na ile było to możliwe, usiadłem w nieznośnym skwarze i spojrzałem na mych ciemięzców. Trzydziestu mężczyzn skupiło się wokół samochodów, by dokonać ablucji, używając wody z misek postawionych na maskach wozów. Byli wśród nich także ci, którzy trzymali straż na zboczach. Dla kogoś sprawnego zapewne byłaby to idealna okazja do ucieczki. Al-Tundra to przewidział.

Obserwowałem go z profilu, gdy zdejmował chustę, a zaraz potem mokrą od potu koszulkę. Miał ogoloną głowę, a ciało jeszcze lepiej wyrzeźbione, niż mi się wcześniej wydawało. Od pachy po piąte żebro ciągnęła się stara blizna po źle zszytej ranie postrzałowej. Pozostali żołnierze rozkładali maty, szykując się do modlitwy.

Właśnie miałem się odwrócić, gdy pułkownik, zapewne nieświadomy tego, że jest obserwowany, sięgnął po nieduży ręcznik i przy okazji stanął plecami do mnie. Znieruchomiałem, widząc w całej okazałości tatuaż, który je zdobił. W rzeczywistości wyglądał nawet bardziej imponująco niż w powiększonej wersji opracowanej przez NSA. Jego właściciel przeciągał się i poruszał, wycierając ciało, zielone ślepia zdawały się tańczyć, a skrzydła prężyły się i połyskiwały, jakby misterny rysunek miał lada chwila wzbić się w powietrze.

Spojrzałem niżej i zobaczyłem kolejny napis cyrylicą – może nazwę pułku? – ale pod tym kątem nie mogłem go odczytać. Tuż obok dostrzegłem trzy złote gwiazdki i dwa czerwone paski. To oznaczało, że Al-Tundra naprawdę był kiedyś pułkownikiem rosyjskich sił zbrojnych.

Odwrócił się nagle i zauważył, że wpatruję się w jego plecy.

– Wiesz, co to jest? – spytał, sięgając nad ramieniem, by pogładzić głowę owada.

– Szkodnik – odpowiedziałem. Na szczęście mój głos był silniejszy niż ja sam.

Roześmiał się.

– Rolnicy widzą to inaczej. Wiedzą, że gdy zobaczą pierwszego owada, nadciąga plaga. Piszą o tym nawet w waszej Biblii.

– O pladze szarańczy? Rzeczywiście – przyznałem. – Ale co z resztą tej historii? Z Bożą pomocą plaga mija, a rolnicy żyją dalej.

Odwrócił się, nie przestając się śmiać, by dokończyć wudu.

– Powiedz mi jeszcze jedno, Abu Muslimie al-Tundro – zawołałem. Zatrzymał się i spojrzał na mnie wyraźnie zdziwiony, że znam jego tożsamość. – Ile dostaliście z bratem za dziesięć mamucich ciosów?

To, co zrobiłem, było zapewne głupie, ale dało mi chwilową satysfakcję: pułkownik patrzył na mnie w bezbrzeżnym zdumieniu, które odebrało mu mowę.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

CZĘŚĆ DRUGA

===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

1

Gdy tylko pułkownik i jego ludzie zakończyli ablucje i w oślepiającym blasku słońca uklękli do południowej modlitwy, popełzłem na drugą stronę koryta wyschniętego strumienia, by choć na chwilę znaleźć się w cieniu na wpół martwego drzewa.

Nie zważając na chmarę czarnych much kłębiącą się wokół twarzy, z ulgą polałem głowę resztką wody z worka, a potem spróbowałem opracować jakiś plan. Bohaterstwo, zdobycie broni, strzelanina… Po co miałbym próbować, nawet gdyby stać mnie było na to wszystko? Żeby wrócić za siłujące się głazy i pieszo zbiec na pustkowie? Byłem w takim stanie, że jeśli chciałem choć pomarzyć o wolności, musiałem zdobyć samochód.

Spojrzałem na toyoty z napędem na cztery koła zaparkowane w niewielkiej enklawie na dnie wąwozu. Spośród dziesięciu aż pięć miało specjalnie wzmocnione zawieszenie, off-roadowe opony oraz dodatkowe zbiorniki paliwa umocowane z tyłu. W takim wozie śmiało mógłbym próbować dotrzeć najkrótszą drogą do granicy z Afganistanem albo Pakistanem. Wprawdzie straciłem karabin wraz z całą elektroniką, ale byłem pewny, że samochody w tak trudnym terenie są wyposażone w całkiem zaawansowane systemy nawigacji GPS.

Nie miałem pojęcia, jakim sposobem miałbym porwać któryś z nich, ale jak mówi popularne wśród szpiegów powiedzenie: Fortuna sprzyja przygotowanym. Wiedziałem, że jeśli wda się zakażenie, będę mógł zapomnieć o planach ucieczki. Skóra wokół kostki już wydawała mi się gorąca, a to oznaczało, że infekcja wkrótce dosięgnie łydki. Nie miałem silnych antybiotyków, zatem zostało mi jedno wyjście.

Rozwinąłem bandaż i nasłuchując głośnych modlitw bojowników, poluzowałem opaskę uciskową. Krew zdążyła już skrzepnąć wokół rany, lecz teraz, gdy arteria znowu była drożna, popłynęła strumieniem.

Zdjąłem resztkę opatrunku i rozprostowałem stopę, a smakowita woń krwi natychmiast zwabiła muchy. W ciągu paru sekund nie tylko rana, ale i cała stopa stała się pulsującą, czarną masą łakomych owadów. Położyłem się na plecach, próbując nie myśleć za wiele o tym, co się tam dzieje. Wiedziałem, że muchy złożą w ranie jaja, z których wkrótce wylęgną się larwy. Chcąc przetrwać, zaczną wyjadać uszkodzoną tkankę, a produkowane przez nie enzymy trawienne dziwnym kaprysem natury przyczynią się do zdezynfekowania rany. Naprawdę wolałem nie patrzeć; wystarczyło mi uczucie, że coś się kłębi wokół mojej stopy, a myśl o robactwie zagłębiającym się w ciele była zbędna. Gdy usłyszałem, że modlitwa dobiega końca, odpędziłem muchy i na nowo opatrzyłem ranę.

Zdążyłem skończyć, nim stanęli nade mną trzej jeźdźcy, porucznicy Al-Tundry. Byli weteranami Bóg wie ilu wojen, wyraźnie starszymi od swych towarzyszy. Ich cera miała barwę i teksturę dobrze wyprawionej skóry.

Zmusili mnie, żebym wstał i na poły podskakując, na poły kuśtykając, udał się do najsolidniejszej toyoty wyposażonej w największe zbiorniki paliwa. Tej samej, którą wcześniej uznałem za najlepszy środek ucieczki.

Kiedy stanąłem przy jej tylnej klapie, przekonałem się po raz kolejny, że Al-Tundra i jego ludzie są świetnie przygotowani. Dowódca mojej eskorty zdarł plandekę z paki wozu, odsłaniając pokaźną klatkę wykonaną z grubej stalowej siatki.

Zaraz potem zwolnił dwie masywne zasuwy, otworzył klatkę i po arabsku kazał mi wejść do środka. Nie miałem wyboru. Pochyliłem głowę i wpełzłem do mobilnej celi. Siadając na podłodze, nawet się ucieszyłem, że nie muszę już obciążać stopy. Mężczyzna tymczasem energicznym pstryknięciem pozbył się peta, po czym zamknął zasuwy i zabezpieczył je kłódkami.

– Ręka – powiedział, gestem wskazując miejsce, gdzie miałem wysunąć prawą dłoń przez oko siatki.

Towarzysz broni podał mu kajdanki, a dowódca eskorty przykuł mnie do stalowej ramy klatki. Byłem więc nie tylko zamknięty, ale i dosłownie unieruchomiony.

Pomysł z kradzieżą samochodu od początku był słaby, a teraz po prostu upadł. Wraz z jego zgonem umarła też resztka nadziei na ucieczkę z niewoli.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

2

Pod wieloma względami wielka jaskinia była bardziej imponująca niż katedra. Blask płomieni tańczył na kopulastym sklepieniu i kamiennych ścianach wznoszących się na sto stóp ponad jej piaszczystym dnem. Głębokie cienie przesuwały się po prastarych formacjach skalnych, a gdzieś z serca góry dobiegał dźwięk, który mogło wydawać tylko najcenniejsze dobro, jakie można znaleźć w tej niegościnnej krainie: płynąca woda.

Z wąskiego tunelu u wylotu jaskini rozciągał się oszałamiający widok na głębokie wąwozy łańcucha górskiego nienaznaczonego liniami szlaków. Samochody ledwie się w nim mieściły i nic nie zapowiadało istnienia rozległej, pustej przestrzeni w trzewiach góry.

Siedząc w klatce, myślałem o tym, że gdzieś tam, w ciemności poza zasięgiem dwóch ognisk, na których gotowano posiłek, za podziemną rzeką, za siecią ciasnych korytarzy, koloniami nietoperzy, gniazdami skorpionów i skupiskami zwierzęcych kości, muszą się znajdować kamienne paleniska pamiętające pradzieje człowieka. Najstarsze malowidła naskalne powstały ponoć pięćdziesiąt tysięcy lat temu. Gdyby ktoś mi powiedział, że tam, w ukrytej głębinie jaskini niezaznaczonej na żadnej mapie, zachowały się równie wiekowe dzieła, wcale nie byłbym zdziwiony.

Dziesięć samochodów, z których jeden wiózł moją klatkę, potrzebowało ponad dwóch godzin dość szybkiej jazdy – w większości po bezdrożach – by tutaj dotrzeć. Zanim konwój wyruszył w tę podróż, jeden ze strażników zaciągnął plandekę nad moim mobilnym więzieniem, żebym, jak się domyślałem, nie został zauważony na zdjęciach satelitarnych. Nawet gdyby ktoś w Langley dostrzegł konwój terenówek, nie odgadłby, co się wydarzyło. Siedząc w rozpalonej ciemnicy i z trudem oddychając, rzucany od ściany do ściany na wybojach, modląc się, by przeprawa przez kolejną nierówność nie skończyła się dla mnie złamaniem przykutego nadgarstka, nieustannie tłukąc głową o stalową siatkę i bez chwili wytchnienia czując ból w ranie wyżeranej przez larwy, nie raz i nie dwa pomyślałem, że to moja ostatnia droga.

Jazda w trudnym terenie miała jednak pewien nieprzewidziany plus: plandeka nie wytrzymała jej trudów. Mniej więcej po godzinie, gdy pick-up zjeżdżał dnem kolejnego wąwozu, bezlitośnie torturując zawieszenie, plastikowe opaski, którymi przypięto materiał, wreszcie puściły. Pustynny wiatr natychmiast wdarł się pod spód i w mgnieniu oka zerwał ciężką płachtę, by porwać ją nad ciągnące się milami pustkowie porośnięte głównie łobodą. Ten szczęśliwy traf sprawił, że nie tylko spadła temperatura w mojej klatce, ale ja sam – gdy tylko wóz zaczął wspinać się na kolejne wzgórze – zyskałem szansę, by rzucić okiem na jałowy bezkres, który zdążyliśmy już pokonać. Nie dostrzegłem w oddali żadnych innych samochodów ani nawet tumanu pyłu, który mógłby oznaczać, że podąża za nami kolejny konwój.

Byłem zaskoczony. Kilka minut po tym, jak zamknięto mnie w klatce, ale zanim jeszcze narzucono plandekę, widziałem, jak Al-Tundra i pozostali jeźdźcy zawracają na południe. Byłem pewny, że kierują się do blokady na drodze, gdzie schwytano Laleh i dwóch operatorów Blackwater. Spodziewałem się więc, że zobaczę transportujące ich wozy, ale tak się nie stało. Pomyślałem o nieszczęsnej dziewczynie. Być może bojownicy uznali ją za swój łup wojenny, zwłaszcza że ich dowódca już skazał ją na śmierć.

Wciąż trawiąc tę myśl, spojrzałem na dwa ogniska na tle dalekiej ściany mroku. W ich blasku zauważyłem, że jaskinia musi być w istocie kwaterą operacyjną Armii Czystych, dobrze ukrytą przed obiektywami satelitów. Stanowiła idealną bazę wypadową dla patroli, choćby takich jak te, które mnie wytropiły i schwytały. Teraz, gdy zadanie zostało wykonane, bojownicy znowu mogli tu obozować. Powoli nadciągał zmierzch i promienie słońca wpadające do jaskini zaczynały już gasnąć. W cieniu po prawej stronie spostrzegłem jednorękiego mężczyznę pochylonego nad kolekcją kilkudziesięciu zielonych światełek. Wyglądało na to, że jest odpowiedzialny za łączność – właśnie wymieniał baterie w tuzinie wysokiej jakości krótkofalówek i stercie gogli noktowizyjnych.

Odwrócił się i zauważył, że na niego patrzę. Przez chwilę spoglądał na mnie ciemnymi oczami, a potem podszedł do klatki, krzywiąc się w drwiącym grymasie. Wskazał palcem kikut prawego ramienia.

– Syria. Amerykański dron – powiedział z goryczą po angielsku z silnym akcentem.

Chciał coś jeszcze dodać, lecz w tym momencie zatrzeszczał głośnik krótkofalówki, którą miał u pasa. Ktoś próbował nawiązać łączność. Jakość połączenia była fatalna, obaj arabskojęzyczni rozmówcy musieli krzyczeć.

Zorientowałem się, że ten drugi, najwyraźniej przyjaciel, został przy pojazdach, do których trafili Laleh, Ghorbani i Bahman. W kakofonii zakłóceń usłyszałem też, że tamten konwój ma przed sobą jeszcze kilka godzin drogi i że zatrzymał się w opuszczonej wiosce, mniej więcej sześć mil w górę koryta wyschniętej rzeki, licząc od mostu. Niewidoczny rozmówca chciał wiedzieć, czy jedzenie będzie gotowe przed jego przybyciem.

– A co z tymi trzema jeńcami? – spytał jednoręki.

Zakłócenia ucichły na krótką chwilę i wyraźnie usłyszałem śmiech tamtego.

– Cóż, przede wszystkim już nie trzema.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

3

Nic więcej do mnie nie dotarło. Przyciskałem twarz do siatki, rozpaczliwie próbując się dowiedzieć, kto zginął, ale w tym momencie jaskinię z ostatnim poblaskiem zachodzącego słońca wypełnił mechaniczny ryk.

Odwróciłem się i ujrzałem dwóch mężczyzn stojących przy dieslowskim agregacie. Najwyraźniej uznali, że skoro zapada zmierzch, trzeba zapewnić zasilanie rzędom wysoko zawieszonych roboczych świateł.

Nawet jednoręki, który przycisnął krótkofalówkę do ucha, nie mógł już nic usłyszeć w pobliżu warczącego silnika. Odwrócił się i odszedł w znacznie cichsze miejsce u wylotu jaskini. Był zbyt daleko, bym zdołał coś jeszcze wychwycić. Zniechęcony opadłem na podłogę klatki i oparłem się plecami o siatkę. Ze zgrozą myślałem o tym, co może się dziać w nieodległej opuszczonej wiosce.

Nie mogłem nic zrobić. Nikt nie mógł. Patrzyłem więc na rzęsiście oświetloną jaskinię, przez krótką chwilę zazdroszcząc ludziom wiary, w której mogą szukać pocieszenia. Wreszcie spuściłem głowę. Chciałem się zdrzemnąć. Dzisiaj oni, jutro ja, pomyślałem.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

4

Byłem wyczerpany, lecz sen nie nadchodził. Siedziałem tak przez trzy godziny, prawie się nie ruszając, z głową pełną sprzecznych myśli. Podświadomie wyczekiwałem kolejnego meldunku przez krótkofalówkę albo warkotu silników konwoju, którym miał przybyć Al-Tundra.

Rzucili mi do klatki trochę jedzenia, ale nie miałem apetytu. W moim świecie cierpienia, w którym pamiętałem każdy zadany mi cios, pojawił się nowy impuls, tak silny, że aż stęknąłem: poczułem falę gorąca wznoszącą się od przestrzelonej stopy aż po krocze. Czoło już miałem zroszone, ale teraz strumyki potu popłynęły mi po plecach; miałem gorączkę. Towarzyszyły jej dreszcze wstrząsające całym ciałem, a także przenikliwy ból głowy. Wiedziałem, że to mój układ odpornościowy – z małą pomocą larw – rusza do walki, by pokonać rozwijającą się w najlepsze infekcję.

Byłem coraz bardziej rozpalony i kusiło mnie, by chwycić worek z wodą, zawieszony na ścianie klatki, i wylać sobie zawartość na pierś. Rozumiałem jednak, że byłby to błąd; wysoka temperatura była bronią organizmu przeciwko inwazji patogenów, a ja potrzebowałem wszelkiego możliwego wsparcia. Podciągnąłem kolana pod brodę, gotów na kolejną falę dreszczy, ale nie mogłem zapanować nad myślami, coraz bardziej gorączkowymi i coraz głębiej sięgającymi w przeszłość…

Zobaczyłem kuriera przybitego do krzyża, który tym razem stał na stoku wzgórza pod Jerozolimą. Sześciu rzymskich centurionów ciągnęło losy o to, który zabierze dobytek ukrzyżowanego cieśli, Nazarejczyka, a przy pobliskich skałach łopotały na wietrze jaskrawe buddyjskie flagi modlitewne. Znalazłem się w Himalajach i zmierzałem do Katmandu. O zachodzie słońca, na tarasie przepięknego klasztoru, spotkałem chińską dysydentkę, która z narażeniem życia przekroczyła granicę, by wręczyć mi małe pudełko z kadzidełkami. Było w nim ukryte nazwisko chińskiego oficjela, który bardziej niż swój kraj kochał pieniądze. Spojrzałem na laseczki kadzidła, a w następnej chwili stałem już przed posągiem Buddy w Angkor Wat. Pojawił się kapłan w pomarańczowej szacie i polecił mi, bym zapalił kadzidełka. „Rodzic nigdy nie umiera”, powiedział. „Przynajmniej dopóki pamiętają o nim dzieci”. Zapaliłem zapałkę, w powietrzu zatańczyła smużka dymu i już szedłem alejką przez Czworokąt, park na terenie Akademii Marynarki Wojennej w Annapolis, a w mojej kieszeni dzwonił telefon.

To był mój pierwszy rok na uczelni. Towarzyszyło mi dwóch innych marynarzy, gadaliśmy o sporcie i śmialiśmy się, gdy spojrzałem na ekran. Tata rzadko dzwonił, zwykle zostawiał to mamie, a już nigdy nie telefonował w środku dnia. Zaniepokojony dałem znak kolegom, by szli dalej, a sam nacisnąłem zieloną słuchawkę. Wspomnienie było tak realistyczne, obraz tak wyraźny, że niemal czułem na plecach słoneczne ciepło wczesnego lata na Wschodnim Wybrzeżu.

Tata zawsze był dumny z tego, że jest silnym mężczyzną, że nie okazuje emocji, a ja wtedy od razu wyczułem, że jest bliski łez. Tego dnia u matki zdiagnozowano agresywnego raka piersi; badanie wykazało też obecność przerzutów. Lekarze obiecali, że zrobią, co w ich mocy, ale najprawdopodobniej zostało jej kilka miesięcy.

Mocno to przeżyłem. Widziałem, że mama chudnie, ale nawet słowem mi nie wspomniała, że wybiera się na badania. Fatalne wieści sprawiły, że odtąd przy każdej nadarzającej się okazji gnałem na lotnisko i w środku nocy leciałem na Florydę. Zgodnie z przewidywaniami lekarzy stan mamy się pogarszał, a moje cotygodniowe wizyty coraz bardziej przypominały pielgrzymki. W każdy piątkowy wieczór wkładałem drogi sweter, który kupiła mi na osłodę przeprowadzki na kampus Akademii, i siadałem przy jej łóżku, naprzeciwko taty. To tam, na oddziale onkologicznym, otoczeni niepowtarzalną mieszanką woni środków dezynfekcyjnych i strachu, pomału przechodziliśmy – jak wszyscy bywalcy tego miejsca – od wiary w medycynę do wiary w cuda. Byłem młody, nie miałem nawet dwudziestu lat. Zbyt młody na czuwanie przy łożu śmierci, jak wielokrotnie powtarzał mi tata, lecz ja uważałem, że mężczyzna, który nie jest gotów trwać przy swojej rodzinie – cóż, to nie mężczyzna, prawda?

Gdy choroba dobiegła nieuniknionego końca, wszystkie uczucia przelałem na tatę. Rodzice byli małżeństwem przez trzydzieści lat i wiedziałem, że samotność będzie dla niego poważnym zagrożeniem. Choć w rozmowach telefonicznych zawsze starał się być pogodny, a na co dzień wciąż walczył o byt swojej firmy zajmującej się utrzymywaniem basenów, czułem, że nie ma już serca do tego wszystkiego. Po paru miesiącach po cichu zamknął biznes i zaczął wieść życie emeryta, co rusz przeprowadzając nowe prace remontowe w domu, żeby się nie nudzić.

Śmierć mamy siłą rzeczy nie była dla mnie zaskoczeniem; z odejściem taty było zupełnie inaczej. Ledwie rok po tym, jak dobiegło końca nasze szpitalne czuwanie, odcinek aorty w jego ciele zaczął się rozszerzać, aż osiągnął trzykrotnie większą średnicę, choć ojciec był tego kompletnie nieświadomy, bo nie miał żadnych objawów, jak to zwykle bywa w takich przypadkach. Tętniak pękł, gdy tata robił zakupy w markecie budowlanym, aby dokończyć kolejny etap remontu.

Upadł, gdy prowadził wózek po parkingu, w otępiającym żarze florydzkiego lata. Gwałtowny spadek ciśnienia spowodował natychmiastową reakcję serca, które ze zdwojoną siłą zaczęło pompować krew prosto do jego brzucha. Jasnoczerwona ciecz popłynęła mu z ust i rozlała się po spieczonym czarnym asfalcie. W ciągu paru sekund kałuża krwi stała się tak szeroka, że czarnoskóry mężczyzna – budowlaniec po trzydziestce, który właśnie ładował kostkę brukową do swego pick-upa – natychmiast pomyślał, że nieszczęsny sześćdziesięciolatek o błękitnych oczach musiał zostać postrzelony. Tym większe należy mu się uznanie za to, że nie zważając na własne bezpieczeństwo, natychmiast ruszył tacie z pomocą. To on zadzwonił na pogotowie i błagał, żeby jak najszybciej przysłano karetkę. Niestety było późne popołudnie i na drodze międzystanowej już utworzyły się korki. Może gdyby dyspozytor zdecydował się wysłać helikopter, sprawy wyglądałyby inaczej, ale tak się złożyło, że tata umarł na rozpalonym asfalcie dwie minuty po tym, jak na miejsce przybyli ratownicy medyczni.

Podczas długiego oczekiwania na ambulans ów budowlaniec o sylwetce boksera wagi półciężkiej, ze złotym kolczykiem w uchu i tatuażem maoryskiego wojownika na bicepsie, ani na chwilę nie wypuścił dłoni mojego ojca, próbując choć w ten sposób dodać mu otuchy w ostatnich chwilach.

Gdy otrzymałem akt zgonu, przeczytałem w nim, że przyczyną śmierci był tętniak aorty brzusznej. Jestem innego zdania. Tak, to prawda, że tatę zabiła choroba układu krążenia, ale nie tętniak, tylko serce, które pękło rok wcześniej, w chwili śmierci mamy.

Wiele miesięcy później, gdy udało mi się odnaleźć tamtego budowlańca i podziękować mu za wszystko, co zrobił, zapytałem, dlaczego ignorując zagrożenie – wszak sądził, że może zostać postrzelony – pospieszył z pomocą. Przez długą chwilę spoglądał na mnie ze zdziwieniem.

– A niby co miałem zrobić, zostawić go tam? – spytał.

– Niektórzy tak by postąpili – odpowiedziałem. – Jesteś chrześcijaninem, Dave?

Roześmiał się.

– Na swój sposób… chyba tak – odparł. – Ale mam nadzieję, że nigdy nie trafisz do mojego kościoła Anonimowych Narkomanów.

Uśmiechnąłem się, spojrzałem wprost w zachodzące słońce i spytałem jeszcze o coś, co od dawna nie dawało mi spokoju.

– Czy tata coś powiedział? Zanim stracił przytomność.

– Był w szoku – odpowiedział Dave, poważniejąc. – Dopiero pod sam koniec zdobył się na jedno słowo.

– „Pomocy”? – zaryzykowałem.

Pokręcił głową.

– Nie, chyba rozumiał, że na to już za późno. Wiedział, że przekracza granicę. Ale zanim to zrobił, wypowiedział słowo, które pewnie znaczyło dla niego wszystko. – Dave umilkł i spojrzał mi w oczy. – Twoje imię. Ridley.

I właśnie ta myśl rezonowała we mnie, odbijając się echem od rozświetlonych skalnych ścian jaskini gdzieś na terytorium Iranu. Rozejrzałem się, jakbym zobaczył ją po raz pierwszy, nie bardzo wiedząc, czy to jawa, czy jeszcze majaki. Popatrzyłem na swoje ubranie. Było mokre od potu, ale czułem, że gorączka zaczyna spadać.

I pewnie zostałbym w tej pozycji przez długie godziny, nie ruszając się, zbierając siły, gdyby nie to, że usłyszałem warkot silników. Odwróciłem się w stronę wejścia do jaskini i zobaczyłem nie tylko ciemną plamę nocnego nieba, ale i konwój Al-Tundry niespiesznie wjeżdżający do środka.

Ukląkłem i nachyliłem się, wplatając palce w stalową siatkę, rozpaczliwie wypatrywałem jeńców. Czy któryś z nich pozostał przy życiu?
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

5

Wozy zatrzymały się pod jedną ze ścian jaskini, lecz choć znalazły się daleko od reflektorów, wyraźnie widziałem ich zarysy.

Przez siatkę patrzyłem, jak terroryści, z Al-Tundrą na czele, wysiadają z samochodów i rzucając na skały długie cienie, kolejno ruszają w stronę stołów z jedzeniem ustawionych w głębi. Byli w świetnych humorach, więc w tym większym napięciu próbowałem dostrzec wśród nich Ghorbaniego, Bahmana albo Laleh.

Wreszcie, gdy uznałem, że wszyscy troje musieli zostać zabici, i właśnie miałem się odwrócić, otworzyły się tylne drzwi ostatniej terenówki. Najpierw z wozu wysiadł strażnik, który chwilę później wywlókł z kabiny Bahmana. Chudzielec, zwykle co najmniej nerwowy, miał spętane kostki i wyglądał na wyczerpanego, a może raczej zdruzgotanego. Głęboka ulga, którą poczułem, widząc, że chociaż jemu udało się przeżyć, ustąpiła, nim prowadzący go strażnik zdążył zrobić dwa kroki. Prowadził Bahmana do stołów z jedzeniem, a ja dobrze wiedziałem, co to oznacza: nie karmiliby jeńca, gdyby nie był rozmowny. Bez wątpienia zdążył już opowiedzieć im wszystko, co wiedział, o siatce, do której należał, oraz o tajnych informatorach, z którymi współpracował w Teheranie.

Znowu spojrzałem na terenówkę, z której inny strażnik właśnie wywlekał kolejnego jeńca. Nie był to jednak Ghorbani i potrzebowałem chwili, by rozpoznać Laleh. Nie miała hidżabu, ogolili jej głowę i brwi, ale przynajmniej żyła.

Odetchnąłem głęboko, obserwując, jak dziewczyna rozgląda się po wielkiej jaskini, zdezorientowana i wystraszona, aż wreszcie zatrzymała spojrzenie na mnie. Z ulgą skinęła głową: może i była w niewoli, jak ja, ale przynajmniej chwilowo nie sama.

Być może w przekonaniu, że łatwiej pilnować jeńców w jednym miejscu, strażnik szarpnął jej łańcuch połączony z kajdanami i pociągnął Laleh w stronę mojej klatki. Uśmiechnąłem się do niej krzywo, ale milczałem; nie wiedziałem, czy Al-Tundra też nabrał przekonania, że dziewczyna jest głuchoniema, ale jeśli tak, to nie zamierzałem zdradzać mu prawdy. Strażnik użył plastikowej taśmy, by przypiąć jej nadgarstek do klatki, a potem poszedł na posiłek. Czekając, aż się oddali poza zasięg głosu, podałem dziewczynie trochę jedzenia, które mi wcześniej zostawili. Sądząc po tym, jak się na nie rzuciła, musiała być wygłodzona. Zgarbiona, napychała usta chlebem naan, a ja spoglądałem na dziesiątki strupów na jej skórze; terroryści nie oszczędzali jej zbytnio, gdy golili jej głowę.

Na Zachodzie publiczne pozbawianie kobiet włosów zawsze było symbolem hańby. We Francji, tuż po zakończeniu drugiej wojny światowej, taki los spotkał – ku uciesze tłumów – tysiące kobiet, które współpracowały z Niemcami. W większości krajów Bliskiego Wschodu i południowej Azji ten zabieg spełnia podobną funkcję, ale doświadczenie nauczyło mnie, że jest tam czymś znacznie gorszym. Według zasad islamu golenie głowy i brwi kobiety jest haram. Bojownicy chcieli nie tylko upokorzyć i zhańbić dziewczynę, ale także obwieścić światu, że z religijnego punktu widzenia nie jest już w stanie łaski. Przestała należeć do wspólnoty, a z taką osobą, ich zdaniem, można zrobić wszystko, na co się ma ochotę.

Laleh chyba wyczuła, że spoglądam na jej głowę. Popatrzyła na mnie oczami pełnymi łez; w wielu kulturach włosy są dla kobiety bardzo ważne. Upewniwszy się, że nikt nas nie usłyszy, wskazałem jej poranioną skórę, uśmiechnąłem się i powiedziałem po arabsku:

– Przebojowo. Naprawdę przebojowo.

Nie odpowiedziała. Pomyślałem z niepokojem, że może coś mi umknęło w tłumaczeniu.

– Rozumiesz? – spytałem znowu po arabsku.

Skinęła głową.

– To znaczy modnie – odpowiedziała po angielsku.

Spojrzałem na nią zdumiony.

– Mój ojciec uczył angielskiego w Kabulu – wyjaśniła cicho. – Byłyśmy z siostrą jego najlepszymi uczennicami. A przez większość czasu jedynymi.

Przez chwilę siedziałem w milczeniu, zastanawiając się nad tym, jak mogło wyglądać jej dawne życie, zwłaszcza w zestawieniu z obecną sytuacją.

– Dziękuję za jedzenie – powiedziała, ocierając łzy. Popatrzyła mi w oczy.

Skinąłem głową.

– Bahman wszystko powiedział? – zapytałem, naciągając plastikową taśmę tak, by dała Laleh nieco więcej swobody.

– Skąd wiesz?

– Karmią go. Wybacz, że pytam – dodałem ciszej – ale co się stało z Ghorbanim?

Patrzyła na mnie bez słowa przez bardzo długą chwilę.

– Myślę, że wolałbyś nie wiedzieć.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

6

– Pojawili się znikąd – rozpoczęła relację z wydarzeń, które rozegrały się po tym, jak wyskoczyłem z samochodu. – Nie minęła minuta, a już otoczyło nas kilkanaście wozów.

– Widziałem, że was zatrzymali. Obserwowałem drogę z daleka.

– Tak przypuszczałam.

– Otoczyli was i co dalej?

– Wywlekli Ghorbaniego i Bahmana – ciągnęła Laleh. – Powiedzieli, że jeden z ich dronów wypatrzył nas pod mostem już poprzedniego dnia i że wiedzieli, na kogo tam czekamy. Przyłożyli im pistolety do głów i spytali, gdzie jesteś, ale nie zdążyli uzyskać odpowiedzi. Podjechało czterech jeźdźców i poinformowali, że zostałeś schwytany. No, powiedział to ich dowódca.

– Wiem który. To on mnie postrzelił – wyjaśniłem. – To terrorysta znany na Zachodzie jako Al-Tundra. Ale niektórzy jego ludzie nazywają go po prostu pułkownikiem.

– Pułkownik Kazinsky – odpowiedziała jak gdyby nigdy nic. – Roman Kazinsky.

Na chwilę odebrało mi mowę. Wynędzniała dziewczyna z obozu dla uchodźców, zwabiona podstępem przez dwóch desperatów, dokonała tego, czego nie udało się dokonać najpotężniejszym i najbardziej wyrafinowanym agencjom wywiadowczym tego świata zatrudniającym tysiące tajnych agentów i analityków: poznała prawdziwe nazwisko człowieka znanego jako Abu Muslim al-Tundra.

– Co? – bąknąłem wreszcie.

– Tak się nazywa – odparła. – Pułkownik Roman Kazinsky.

– Skąd wiesz? – spytałem.

Wzruszyła ramionami. Nie miała pojęcia, dlaczego uważam tę informację za tak istotną, ale odniosłem wrażenie, że po raz pierwszy jakby trochę się odprężyła. W innych, mniej dramatycznych okolicznościach może nawet by się uśmiechnęła.

– Gdy ludzie sądzą, że nie słyszysz i nie umiesz mówić, nie są zbyt ostrożni – odpowiedziała. – Podsłuchałam rozmowę dwóch terrorystów.

Po raz drugi dostrzegłem ironię losu: oto znałem prawdziwe nazwisko dowódcy wojskowego Armii Czystych i choć nadal nic nie wiedziałem o planowanym ewenemencie, zdobycie tej informacji było ogromnym krokiem naprzód. Tyle że nie mogłem w żaden sposób przekazać jej do centrali, dopóki tkwiłem w klatce w jaskini gdzieś na irańskim pustkowiu. Informacja była więc w praktyce bezwartościowa i wkrótce miała zniknąć bez śladu – wraz ze mną.

– Zatem przyjechał Roman Kazinsky – podsumowałem. – Co było dalej?

– Przejrzał ich dokumenty i roześmiał się – odrzekła. – Potem spytał, czym tak naprawdę zajmowali się w Teheranie. Obaj opowiedzieli mu swoje historyjki i dodali, że pewien człowiek dobrze im zapłacił za pomoc w odnalezieniu siostry jego żony, ale, jak sam mówiłeś, nikt im nie uwierzył. Kazinsky spytał wprost o CIA i o jakąś osobę albo miejsce zwane Blackwater.

Nie wyprowadziłem jej z błędu, to nie było istotne.

– I nadal trzymali się swoich wersji?

Skinęła głową.

– Kazinsky pytał ich wiele razy, czym się zajmują, w jaki sposób utrzymują łączność, z kim się kontaktują. Nie przestawał, sama nie wiem dlaczego.

– Bo wiedział, że należą do siatki wywiadowczej – wyjaśniłem. – Zależało mu na informacjach, które mógłby sprzedać irańskim tajnym służbom. W zamian dostałby ochronę, broń, pieniądze, wszystko, czego potrzebuje jego organizacja. Ci dwaj byli dla niego darem od Allaha.

Laleh wbiła we mnie przenikliwe spojrzenie.

– Zatem to prawda, co mówią o tobie? Jesteś szpiegiem?

Milczałem przez moment, a potem się uśmiechnąłem.

– Jasne, ale to tajemnica, nie mów nikomu.

Tym razem naprawdę się uśmiechnęła.

– Ghorbani i Bahman nie chcieli się przyznać – podpowiedziałem, żeby kontynuowała relację. – Pułkownik ich nie bił? Nie zrobił im krzywdy?

– Jeszcze nie. Nie przy blokadzie – odparła.

– A gdzie? – spytałem pełen złych przeczuć.

– Polecił swoim ludziom jechać korytem wyschniętej rzeki, od mostu w górę. – Wspomnienie tego, co się wydarzyło, kazało jej zniżyć głos. – Zatrzymaliśmy się w ruinach wioski, prawie zmytej z powierzchni ziemi podczas dawnej powodzi. Ledwie kilka domów się ostało. I stara kuchnia. Pułkownik wyjął z torby przy siodle taki plecak, jak noszą medycy albo dentyści, taki z zielonym krzyżem, a gdy pozostali zarzucili siatki maskujące na samochody, kazał wszystkim iść do kuchni. Myślę, że chodziło mu o satelity.

W środku było ciemno i strasznie gorąco – ciągnęła. – Wszyscy mężczyźni ustawili się kręgiem, a Ghorbaniemu i Bahmanowi kazali klęknąć pośrodku. Pułkownik zadał im jeszcze kilka pytań. To znaczy pytania były te same, tylko znowu je powtórzył, a oni odpowiadali ciągle, że chcieli tylko trochę zarobić. Potem skupił się na Ghorbanim, ubliżał mu, wreszcie zaczął grozić. Nie mogłam tego pojąć, nawet ja widziałam, że to Bahman był znacznie bardziej przerażony. Dlaczego pułkownik nie zabrał się do niego?

– Dlatego że jest ekspertem – odpowiedziałem cicho. – Masz rację, Bahman to łatwiejszy cel, ale Kazinsky postanowił zagrać w szachy: poświęcił Ghorbaniego, żeby jeszcze bardziej nastraszyć Bahmana i w ten sposób zmusić go do mówienia. Bardzo źle się to skończyło dla Ghorbaniego?

– Najgorzej – odrzekła. – Pułkownik kazał swoim ludziom przerzucić linę przez belkę pod stropem. Ghorbani walczył, ale mieli elektryczne poganiacze, takie jak dla bydła… Myślałam, że go powieszą, ale związali mu nogi w kostkach, a kiedy już zawisł głową w dół, ciągnęli linę tak długo, aż jego twarz znalazła się prawie na równi z twarzą Kazinskiego.

– A co się działo z tobą? – spytałem.

– Skuli mi nogi łańcuchem i kazali usiąść pod ścianą. Nie interesowali się mną. Jeszcze nie – dodała złowróżbnie. – Za to Bahmana przywlekli bliżej i zmusili, żeby patrzył. Kazinsky otworzył plecak i wyjął etui z narzędziami.

Poczułem ucisk w sercu. Wiedziałem, co było dalej.

– Z jakimi narzędziami?

– Miał skalpel, szczypce, kleszcze, taśmę izolacyjną… – Kilku innych nie umiała nazwać po angielsku, więc opisała je po arabsku.

– Kombinerki – przetłumaczyłem. – I rozwierak stomatologiczny. Wkłada się go głęboko między zęby, a potem dokręca śruby, żeby pacjent nie mógł zamknąć ust. Wtedy dentysta, albo kat, może robić, co zechce. Domyślam się, że Ghorbani próbował stawiać opór.

– Daremnie. Miał związane ręce, a gdy nie chciał otworzyć ust, Kazinsky kazał jednemu ze swoich założyć mu klamerkę na nos. W końcu biedak musiał wziąć oddech, wtedy pułkownik wybił mu dwa zęby, wpychając ten rozwierak do ust. Dopiero potem Ghorbani naprawdę zaczął krzyczeć…

Laleh mówiła dalej, a ja coraz bardziej pogrążałem się we własnych myślach. Jej opowieść nie była mi już potrzebna, bo świetnie wiedziałem, jaki średniowieczny horror zafundował pułkownik Kazinsky jeńcowi.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

7

Relacja dobiegła końca, a milczenie i łzy dziewczyny były dobitnym świadectwem barbarzyństwa, którego była świadkiem. Minęła wieczność, zanim zapytałem, co się stało po tym, jak Ghorbaniemu obcięto język.

– Zostawili go tak, wiszącego – odpowiedziała. – Wtedy zrozumiałam, dlaczego głową w dół: w przeciwnym razie udławiłby się krwią. Kazinsky odwrócił się do swoich ludzi, wskazał na Bahmana i polecił, żeby i jego powiesili. Bahman wrzeszczał, chyba pojął lekcję, bo zaraz zaczął błagać pułkownika, żeby pytał go o cokolwiek…

– Jak się domyślam, wyśpiewał wszystko – powiedziałem. Oczami wyobraźni widziałem już żurawie montowane na teherańskim placu; akurat tyle, żeby wystarczyło dla wszystkich członków tamtejszej siatki. Nie mogłem jednak winić Bahmana. Czy w ogóle ktoś wytrzymałby tak zmasowany atak psychologiczny? – Czy Ghorbani żyje?

– Wisiał tak jakiś czas – odrzekła Laleh – a potem nagle wydał taki dziwny dźwięk, przedśmiertny charkot, i już było po nim. Myślę, że nie umarł z upływu krwi. Może to był atak serca?

– Prawdopodobnie – zgodziłem się. – A co z tobą? – spytałem jak najłagodniej. – Czy oni…

– Chcieli – wyznała. – Nie wszyscy, ale większość. Kazinsky kazał im ruszać. Powiedział, że może później im się poszczęści. – To rzekłszy, wskazała na jaskinię, a ja zrozumiałem, dlaczego wyglądała na tak przerażoną, gdy wyciągali ją z samochodu. – Tutaj? – spytała. – Myślisz, że to będzie tutaj?

– Nie – odparłem. – Zaczynają się pakować. Sądzę, że za godzinę, gdy zapadną najgłębsze ciemności, wyruszymy w drogę. Chwilowo jesteś bezpieczna.

– Dokąd pojedziemy? – spytała.

– Nie mam pojęcia – odrzekłem. Spojrzałem na nią ukradkiem, bo znowu zaczęła dotykać ogolonej głowy i rozpamiętywać swoją hańbę, i wpadłem na pewien pomysł. Rozwiązałem bandanę, którą nosiłem na szyi od wielu dni, i zmoczyłem wodą z worka wiszącego na ścianie klatki, by choć trochę ją przepłukać. – Włóż to na głowę. – Wręczyłem jej chustę. Popatrzyła na mnie z wdzięcznością, a ja gestem pokazałem, żeby nachyliła się ku mnie. Oboje mieliśmy po jednej wolnej ręce; razem udało nam się zawiązać jej bandanę wokół głowy. – Teraz dopiero wyglądasz modnie – stwierdziłem.

Uśmiechnęła się, ale zaraz dostrzegłem na jej twarzy nowy grymas niepokoju.

– Przyjdą po ciebie, prawda?

– Kto? – spytałem zdziwiony. – Ludzie Kazinskiego? Już mnie mają.

– Nie, twoi – sprostowała. – Amerykańscy żołnierze. Przyjdą, żeby uratować swojego szpiega, a ja zostanę wtedy sama, prawda? – Skinęła dłonią w stronę hordy bojowników krzątających się po jaskini.

Pokręciłem głową.

– Nie, nie zostaniesz sama – odpowiedziałem łagodnie. – Ale też nikt po mnie nie przyjdzie. Moją szansą na ratunek byli Bahman i Ghorbani. Nie powinno mnie tu być. Waszyngton zaprzeczy, jakobym kiedykolwiek pracował dla Stanów Zjednoczonych, świat usłyszy, że w ogóle nie jestem Amerykaninem. Powiedzą: gadajcie z Brytyjczykami albo Kanadyjczykami, coś w tym guście. Nie będzie misji ratunkowej.

Laleh jakby zapadła się w sobie.

– Czyli z nami koniec?

– Nie, dopóki żyjemy – powiedziałem z nadzieją, której nie czułem. – Myślałem wcześniej, że zdołam ukraść samochód, ale to wszystko zmieniło. – Wskazałem klatkę. – A nawet gdybym miał teraz szansę uciec, to wrogów jest zdecydowanie zbyt wielu. Ale nie przestaję kombinować. Zawsze znajdzie się jakiś sposób.

Nic nie wskazywało na to, żebym uśmierzył jej lęk. Rozsądna młoda kobieta, pomyślałem.

– Jeśli jednak mi się uda – dorzuciłem – i jeśli choć raz podczas tej misji coś pójdzie po mojej myśli, to cię nie zostawię. Obiecuję, że uciekniemy razem.

Patrzyła na mnie przez długą chwilę i chyba bardzo chciała mi zaufać, ale nie była pewna, czy powinna.

– Ludzie twierdzą, że nie należy wierzyć w nic, co mówią Amerykanie – odpowiedziała w końcu.

– A moja żona twierdzi, że jestem przystojny – rzuciłem z uśmiechem. – Widzisz? Ludzie wiecznie wciskają kit. A ja daję ci słowo, Laleh.

– Inszallah – szepnęła. Jeśli Bóg pozwoli. A potem niepewnie dotknęła mojej dłoni za drucianą siatką.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

8

Gdy Kazinsky i reszta pakowali swój sprzęt, by wyruszyć w nieznanym kierunku, inna ekipa, działająca w odległości siedmiu tysięcy mil od Iranu, także pomału zamykała interes i gasiła światła.

W zaimprowizowanym centrum operacyjnym w Langley – w tej samej sali konferencyjnej, w której zaplanowano moją akcję ratunkową – zespoły techników wyprowadzały wózki z komputerami i demontowały ekrany ścienne wysokiej rozdzielczości. Już tylko dwie osoby bez większej nadziei wyczekiwały meldunku od operatorów Blackwater, którzy mieli mi pomóc w eksfiltracji – że przechwycili mnie w umówionym miejscu i że już wyruszyłem w drogę motocyklem. Sokół i Madeleine wciąż czekali na wieści, które miały nigdy nie nadejść.

Wiem, co się działo w Langley, bo kilka miesięcy później Madeleine opisała mi szczegółowo, jak Agencja była zmuszona pogodzić się z porażką i utratą agenta.

– Satelita wypatrzył cię na opuszczonym lotnisku – powiedziała. – Odszyfrowaliśmy wiadomość SFGG i zrozumieliśmy, że spróbujesz dotrzeć do mostu. Dwa dni później dostaliśmy zaszyfrowany meldunek od Ghorbaniego nadany z serwisu komputerowego Bahmana. Wynikało z niego, że lord Dostum dostarczył motocykle elektryczne, że zostały już zapakowane do toyoty i że obaj z Bahmanem są gotowi wyruszyć na spotkanie.

Sokół przedstawił całemu zespołowi plan na najbliższe trzy dni: nieustanne nerwy, sprawdzanie położenia pracowników Blackwater, pilnowanie, żeby helikoptery były w pogotowiu, monitorowanie wszelkiej łączności radiowej w strefie akcji, a nade wszystko drobiazgowe badanie wszystkich zdjęć satelitarnych z okolicy w poszukiwaniu ewentualnych wiadomości od ciebie. Zapowiedział, że nikt nie wyjdzie z budynku. Znaleźliśmy sobie miejsca do spania i podzieliliśmy się na dwie ekipy, tak by każdy miał okazję od czasu do czasu coś zjeść i się zdrzemnąć. Prawie nikt jeszcze nie pracował w takim systemie, ale szef domagał się dwunastogodzinnych dyżurów. – Madeleine uśmiechnęła się, wspominając tamte chwile. – Wyjątkiem był oczywiście sam Sokół, który starał się uczestniczyć w obu zmianach i tylko na parę godzin urywał się do swojego gabinetu, żeby złapać trochę snu. Resztę czasu spędzał na nadzorowaniu sali operacyjnej, rozmowach telefonicznych z NSA, dyskusjach z planistami oraz modłach o to, by któryś z satelitów uchwycił cię na zdjęciu w drodze do mostu. – Spoważniała. – Tylko że nie dotarły do nas żadne takie zdjęcia. Nie było ani ciebie, ani nawet śladów stóp, które mógłbyś zostawić…

– Bo szukaliście w niewłaściwym miejscu – wpadłem jej w słowo. – Musiałem zboczyć z trasy, żeby zdobyć wodę.

– Wtedy nie mieliśmy o tym pojęcia – odparła. – Wiedzieliśmy tylko, że satelity wszędzie widzą drony, a ze zhakowanego systemu łączności Pakistańczyków wyłuskaliśmy meldunki o tym, że Armia Czystych poszukuje wyjątkowo cennego zbiega. A potem spóźniłeś się na spotkanie. Nie było cię dzień, dwa dni… Najedliśmy się strachu.

– Co zrobił Sokół? – spytałem.

– A co mógł zrobić? Po prostu wierzył. I wreszcie dostaliśmy słowo klucz, króciutki pakiet danych z serwera w Kazachstanie, żeby uniknąć pakistańskiego nasłuchu, na tajny adres należący do NSA. Sygnał nadał komputer Bahmana. Wiedzieliśmy już, że dotarłeś. Możesz to sobie wyobrazić: sala po prostu eksplodowała.

Wiadomość szybko się rozeszła i dołączyli do nas nawet ci, którzy akurat odpoczywali. Sokół powiedział, że mniej więcej po pięciu godzinach od odjazdu toyoty z okolic mostu możemy się spodziewać komunikatu, na który tak czekaliśmy: że udało ci się przekroczyć granicę z Afganistanem.

– Gdyby tylko… – mruknąłem, wspominając, jak Ghorbani driftował na zakrętach… a potem zawisł głową w dół i krzyczał, gdy szczypce Kazinskiego dotknęły jego języka.

– Wszystko w porządku? – spytała Madeleine.

– Myślałem tylko, jak blisko granicy byliśmy. I jak inaczej mogło się to wszystko potoczyć – odpowiedziałem.

– Wiem. Tamtej nocy nie dostaliśmy już żadnych wieści, więc uznaliśmy, że akcja przebiega zgodnie z planem. W każdej chwili mogła nadejść informacja, że Siły Specjalne odebrały twoje zgłoszenie tuż po przekroczeniu granicy i że zaraz znajdziesz się na pokładzie helikoptera – dodała Madeleine. – Nikt się jednak nie odezwał. Sokół zaczekał dwadzieścia minut dłużej, niż wynikało z obliczeń, po czym rozkazał poderwać maszyny i szukać cię w terenie. Nie pokazałeś się, więc czekaliśmy dalej. Dwie godziny, cztery, pięć godzin. Wreszcie Buster przyklęknął obok Sokoła i powiedział, że powinniśmy się rozejść. Szef pokiwał głową. Mózgowcy wrócili na siódme piętro, a analitycy fotograficzni i planiści wycofali się pokonani. Wreszcie zostaliśmy z Sokołem sami.

– Żeby jeszcze potrzymać latarnię w oknie – dopowiedziałem.

– Tak – przyznała. – Kilka tysięcy mil stąd to samo robili ludzie z Sił Specjalnych patrolujący teren w helikopterach. Odezwali się po godzinie, prosząc o pozwolenie na powrót do bazy. Uznałam, że sprawa jest oczywista: jasne, że powinni wrócić, ale Sokół był innego zdania. Powiedział, że może po prostu porzuciłeś motocykl i idziesz pieszo.

Miałeś już sześć godzin spóźnienia, a to oznaczało, że musiałbyś poruszać się bardzo wolnym marszem. Nie wierzyłam w taką ewentualność i Sokół chyba też nie. Dlatego, z początku grzecznie, a potem jakby mniej, dawałam mu do zrozumienia, że powinniśmy pójść do domów i odpocząć. – Wzruszyła ramionami. – Ale on nie chciał o tym słyszeć, po prostu siedział przed rzędem telefonów podłączonych do priorytetowych linii.

Nikt nie zadzwonił, nie mogliśmy wykonać żadnego ruchu. Mogliśmy jedynie czekać.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

9

Zapadła noc. Madeleine przez chwilę patrzyła na mnie w milczeniu, pogrążona we wspomnieniach.

– I co potem? – rzuciłem wreszcie.

– Byłam wykończona. W końcu powiedziałam Sokołowi, że muszę iść do domu i się przespać. I tak zrobiłam. Widziałam później nagrania z monitoringu w sali: on przesiedział tam całą noc, w niemal całkowitej ciemności. Wyglądał na załamanego, pamiętam, że pomyślałam: To zrozumiałe. Szlag trafił misję, kurier zginął, dwaj operatorzy Blackwater zaginęli, a ty pewnie zostałeś złapany i najprawdopodobniej zabity.

Tuż przed świtem – dodała – w końcu wstał, wyłączył światła i zamknął za sobą drzwi. Chyba pogodził się z faktami. To był czwartek. Przyszedł do pracy następnego dnia, ale nikt go nie widział. Siedział samotnie w gabinecie.

– Nie dziwi mnie to – przyznałem cicho. – Z jego punktu widzenia – i w sumie całej Agencji – to była całkowita klęska. Misja SZARAŃCZA dobiegła końca, a przygotowania do ewenementu prawdopodobnie trwały w najlepsze.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

10

Myślę, że była mniej więcej dwudziesta pierwsza, gdy pułkownik wyprowadził konwój w absolutny mrok. Kierowcy mieli hełmy z goglami noktowizyjnymi – wyglądali jak obcy w marsjańskim pejzażu – więc nie musieli włączać reflektorów, a to oznaczało większe szanse na umknięcie obserwacji satelitarnej.

Wcześniej, gdy błękitnawe obłoki dymu z rozgrzewanych silników zaczęły gęsto wypełniać jaskinię, jeden ze strażników na rozkaz Kazinskiego sprawdził kłódki na mojej klatce i rozciął pasek, którym przypięto do niej Laleh. Zaciągnął dziewczynę do tylnych drzwi pick-upa i wepchnął do środka. Sam wsiadł za nią, złapał ją za nadgarstek i przypiął do uchwytu nad drzwiami.

Nie miała wielkiej swobody ruchu, ale zdołała odwrócić głowę i spojrzeć na mnie przez tylną szybę. Świadomość, że jesteśmy razem, wyraźnie dodała jej otuchy. Kazinsky i jego ludzie nie zdradzili, w jakim kierunku będziemy podążać, nie mówiąc o tym, jaki los nas czeka. Cokolwiek jednak mieli w planach, nie oczekiwałem, aby miało to być krótkotrwałe i bezbolesne.

Wskazówka pojawiła się na chwilę przed odjazdem, gdy pułkownik zawołał do swych żołnierzy, przekrzykując warkot silników:

– Przed nami dwanaście godzin w terenie – zapowiedział najpierw po arabsku, a potem w farsi. – Zatrzymujemy się tylko na modlitwę i tankowanie. Nikt nie zostaje w tyle, czas i przypływ nie czekają na nikogo. – Potem zwrócił się do mnie po angielsku: – Wiesz, kto to napisał?

Nie odpowiedziałem, zastanawiałem się nad osobliwym doborem słów. Dlaczego „przypływ”? Czyżbyśmy mieli płynąć statkiem? A jeśli tak, to dokąd? Najwyraźniej czekał na odpowiedź, więc odłożyłem rozmyślania na później.

– Nie mam pojęcia – odparłem.

– Geoffrey Chaucer, jeden z wielkich brytyjskich poetów. Spójrz na nas: oto zapuszczamy się w dzikie ostępy, a jednak, jako ludzie wykształceni, możemy sobie porozmawiać o poezji.

– Naturalnie – odrzekłem. – Przecież tylko wykształceni ludzie wyrywają bliźnim języki.

Zaintrygowałem go. I uświadomiłem sobie, że popełniłem błąd: gniew przesłonił mi rozsądek.

– Skąd o tym wiesz? – spytał.

Nie odpowiedziałem.

– Już rozumiem – mruknął, spoglądając na Laleh, która obserwowała nas przez tylną szybę. – Podejrzewałem, że dziewczyna nie jest ani głucha, ani głupia. Moi ludzie będą zadowoleni. Gdy się okazało, że nie usłyszą jej krzyków, byli srodze zawiedzeni. Twierdzą, że milczenie kobiety odbiera część przyjemności.

Ty byłeś saudyjskim wędrowcem – ciągnął, patrząc mi w oczy. – Kurier udawał naszego wiernego pomocnika, dwaj teherańczycy okazali się agentami Blackwater, a teraz mamy do kompletu gadającą głuchoniemą. Ileż tu zagadek. Nie mogę się doczekać kolejnej niespodzianki. – Milczałem. – Jakieś pomysły? – rzucił.

– Może ucieknę? – zasugerowałem.

Roześmiał się.

– I może jeszcze się zastanów, w jaki sposób mnie zabijesz. – Gdy nie odpowiedziałem, poklepał ręką siatkę mojej klatki. – Przykro mi, ale się rozczarujesz, twoje pomysły nie wypalą.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

11

Księżyc się nie pojawił – był tylko przenikliwy ziąb pustyni, a na aksamitnym niebie mrowie gwiazd, gdy opuściliśmy jaskinię, by podążyć na południowy zachód, zgodnie z zagadkowym planem Kazinskiego.

Miotany od ściany do ściany klatki, bardzo się starałem nie rozbić głowy o jej stalową konstrukcję za każdym razem, gdy koła wpadały w kolejną rozpadlinę. Wiedziałem, że wbrew temu, co powiedziałem pułkownikowi, nie mam żadnych szans na ucieczkę. Jasne, założone po amatorsku kajdanki, które więziły mój przegub, były zbyt luźne i zwrócone zamkiem w niewłaściwą stronę, ale nawet gdybym zwichnął sobie kciuk albo złamał nadgarstek, żeby się z nich wyswobodzić, a potem zdołał otworzyć kłódki na zasuwach i zeskoczył z wozu, pokonałaby mnie przestrzelona stopa. Jedyną nadzieją na wolność pozostawało więc zdobycie samochodu.

Po pięciu godzinach znaleźliśmy się w głębokim wąwozie, a gdy przeprawiliśmy się przez rozlewiska na jego dnie, prześwit zaczął się zwężać – konwój mógł jedynie skręcić w lewo, na strome zbocze, by z wyciem silników wpełznąć znowu na górę. Spostrzegłem wtedy, że niebo na wschodzie zaczyna się rozjaśniać. Oczekiwałem, że Kazinsky zarządzi wkrótce postój na modlitwę, i byłem pewny, że z tej okazji strażnik zostawi Laleh w samochodzie.

Wiedziałem, że to może być moja jedyna szansa. Nie miałem czasu rozważyć wszystkich aspektów rodzącego się planu, bo wydarzenia nagle nabrały tempa. Kluczyliśmy między ogromnymi głazami rozsianymi w półpustynnym krajobrazie, gdy nad horyzontem ukazał się pierwszy skrawek ognistego dysku. Kazinsky wydał kierowcom rozkaz, by zwolnili, i zaczął wypatrywać odpowiedniego miejsca na ablucje i modlitwę. Rozumiałem, że jeśli złamię kciuk albo nadgarstek, uwalniając rękę z kajdanek, to w połączeniu z raną stopy mój stan pogorszy się na tyle, że fizycznie nie będę zdolny do podjęcia drugiej próby. Jeżeli miałem uciec, zabierając ze sobą Laleh, to tylko teraz.

Nagle runąłem w przód, bo kierowca gwałtownie zahamował, a gdy podniosłem się na kolana, zobaczyłem, że dotarliśmy do polany wolnej od zarośli i głazów. Wozy przed nami już się na niej zatrzymały. Cofnąłem się w głąb klatki, do miejsca, w którym przypięto mi rękę. Mimo zmęczenia i wyczerpania wysoką gorączką po raz pierwszy, odkąd mnie schwytano, poczułem się naprawdę żywy. Może jeszcze zdołam przetrwać; może naprawdę uda mi się uciec; może zaskoczę terrorystę, któremu się zdawało, że widział już wszystko.

Zebrałem siły i spróbowałem odsunąć myśl o tym, jaki ból czeka mnie za chwilę. W końcu po to mnie szkolono, dodałem sobie odwagi w duchu. Wolną ręką z całej siły ścisnąłem dłoń tuż poniżej kajdanek i poczułem, że kości i stawy zaczynają się przemieszczać, ściskając się tak bardzo, jak to tylko możliwe. Wstrzymałem oddech, czując ból promieniujący aż do łokcia, i zacząłem przeciskać sprasowaną dłoń przez metalową obręcz.

Stal wbiła się w ciało i na nadgarstku oraz kciuku pojawiła się krew, lecz myśl o tym, jaką gamę cierpienia szykuje dla mnie Kazinsky, pomogła mi się skoncentrować. Zmiażdżyłem dłoń jeszcze bardziej, szarpnąłem mocniej, a metal zranił mnie głębiej.

Pick-up zatrzymał się wreszcie, a ja, nie przestając walczyć z kajdankami, spojrzałem w przód: maskownicę samochodu dzielił najwyżej cal od burty masywnej cysterny z paliwem. Jej pasażerowie zdążyli już na szczęście wysiąść, by przygotować się do ablucji, i nikt nie zwracał na mnie uwagi. Nikt z wyjątkiem Laleh, która patrzyła na mnie przez tylną szybę i rozumiała, co robię. Skinąłem jej głową, a potem popatrzyłem w dół, przygryzłem wargę i wykręciłem unieruchomioną rękę najmocniej, jak zdołałem, w nadziei, że wreszcie ją przecisnę przez stalowe ucho kajdanek. Tak, były tandetne i zbyt luźne, ale spełniały swoje zadanie.

Czując strumyki krwi na dłoni, przygotowałem się do sprawdzenia drugiej opcji: chwyciłem mocno kciuk, by go zwichnąć. Adhan już trwał i musiałem się spieszyć. Gdyby manewr z kciukiem się nie powiódł, potrzebowałem czasu, żeby złamać sobie nadgarstek. Zacisnąłem zęby, zaparłem się mocno nogami i zacząłem ze wszystkich sił skręcać i wyginać kciuk, by rozłączyć staw…

…w tym momencie usłyszałem za plecami warkot silnika i odwróciłem się: zmodyfikowany land rover, który jechał jako ostatni w konwoju, właśnie dotarł do polany. Spiesząc się na modlitwę, kierowca wybrał miejsce tuż za naszym pick-upem. Zahamował w ostatniej chwili, zatrzymując wóz może stopę od tylnej klapy.

Patrzyłem na to z niedowierzaniem, a gdy spojrzałem na twarz Laleh, od razu wiedziałem, że i ona już pojęła, co to oznacza. Mając przed sobą burtę cysterny, a za sobą land rovera, byliśmy uwięzieni. Chcąc wydostać się z pułapki, musiałbym przepchnąć któryś z tych wozów, a nie było szans na to, by zrobić to wystarczająco szybko i cicho.

Zrezygnowany w końcu zostawiłem w spokoju zakrwawioną rękę. Wydawało mi się, że już wszystko stracone, ale gdybym zastanowił się nieco nad sytuacją, przekonałbym się, że niekoniecznie. Sądząc po kierunku, który obraliśmy, a także po wzmiance Kazinskiego o przypływie, już kilka godzin wcześniej doszedłem do wniosku, że zmierzamy nad Zatokę Perską.

Może i miałem problemy z chodzeniem, na pewno nie byłbym w stanie biec, ale przecież mogłem popłynąć. Jeśli istniało środowisko, w którym stan mojej stopy nie miał wielkiego znaczenia, to był nim ocean.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

12

Nasze więzienie na kółkach wspięło się na szczyt wzgórza i w porannym słońcu ujrzałem oszałamiająco piękną plażę. Pierzaste białe obłoki płynęły po niebie nad zatoką w kształcie półksiężyca, pustynia płynnie przechodziła w łagodnie nachylone wydmy, a turkusowe wody pieściły drobniutki jasny piasek.

Oszacowałem, że znajdujemy się może dwadzieścia pięć mil na południe od portu Bandar-e Lenge. Równie długie i piękne plaże można znaleźć w Australii czy Afryce Południowej, a wiedziałem, że akurat naprzeciwko tego urokliwego zakątka, w odległości trzystu mil, po drugiej stronie zatoki, leżą brutalne monarchie Kataru, Bahrajnu i Arabii Saudyjskiej.

Była to szczytowa faza przypływu i morze wdarło się głęboko w piach plaży. Nieco dalej, nad otwartymi wodami Zatoki Perskiej wzmagał się wiatr. Marszczył spokojną dotąd toń, by wkrótce pognać pierwsze grzywacze na południe, w stronę cieśniny Ormuz, strategicznie bodaj najważniejszego szlaku wodnego na świecie, a także miejsca, w którym – niczym płyty tektoniczne – ścierają się na co dzień potęga morska Zachodu i siły irańskiej marynarki wojennej.

Nie był to jednak taki sobie zwykły wiatr, zwiastujący co najwyżej chaos kilkudziesięciu supertankowcom i okrętom wojennym zbliżającym się do liczącego dwadzieścia mil wąskiego gardła tego szlaku. Im wyżej wznosiło się słońce, tym większej nabierałem pewności – obserwując kierunek wiatru i rosnącą temperaturę – że owe wzmagające się porywy to tutejszy słynny szamal. Stary jak sama pustynia, pojawia się kilka razy do roku, wiejąc od Syrii, przez Irak i Kuwejt, aż po wody zatoki. Gdy jak zawsze nadciąga z północnego zachodu, nie wróży to niczego dobrego tym, którzy staną na jego drodze – na przykład Laleh i mnie.

Choć było jeszcze wcześnie, słońce i przybierający na sile gorący wiatr zamieniły piękną plażę w istny piec. Jak okiem sięgnąć, nie widziałem ani łodzi, ani przystani, ani niczego, co mogłoby wskazywać, że czeka nas podróż morska. Dopiero kilka godzin później, gdy zaczął się odpływ, cofająca się woda zaskakująco szybko odsłoniła szczątki starej przystani i zrozumiałem, co miał na myśli Kazinsky. Drewniana konstrukcja musiała zostać zniszczona kilkadziesiąt lat wcześniej; teraz głównym jej elementem było kilka pali sterczących z mokrego piachu na podobieństwo połamanych zębów.

W tym czasie plaża nie była już pusta: z ukrytej bazy przybyły na nią setki, a może nawet tysiące dobrze uzbrojonych, budzących grozę bojowników Armii Czystych. Z podjeżdżających co chwilę samochodów terenowych wyskakiwali mężczyźni obwieszeni bandolierami, z karabinami szturmowymi na ramionach, ale dostrzegłem wśród nich kogoś jeszcze: trzech ludzi z kamerami wideo wysokiej rozdzielczości i mikrofonem na długim wysięgniku. Powinienem to przewidzieć: egzekucja szpiega CIA była godna upublicznienia; mogła przynieść Armii ogromne pożytki propagandowe.

Parę lat wcześniej inne ugrupowanie terrorystyczne zastosowało ten sam manewr wobec dziennikarza i szefa lokalnego oddziału „Wall Street Journal” Daniela Pearla. Porwano go sprzed hotelu Metropole w Karaczi, a dziewięć dni później ucięto mu głowę. Jestem pewny, że Pearl był dzielniejszy ode mnie – i na pewno był bardziej niewinną ofiarą – ale w hierarchii tego typu zdarzeń stracenie agenta CIA lokowało się znacznie wyżej.

Laleh także zauważyła ekipę z kamerami. Była sama w kabinie pick-upa, strażnicy rzucili mi worek z wodą i dołączyli do swych towarzyszy rozpalających ogniska pod kotłami. Dziewczyna, posługując się wolną ręką i zębami, zdołała otworzyć malutkie okienko pośrodku tylnej szyby.

– Co będą filmować? – spytała.

– Moją egzekucję – odparłem.

– Moją też? – dodała po krótkiej pauzie niemal szeptem.

Nie widziałem sensu w podsycaniu fałszywej nadziei; prawda i tak wkrótce miała stać się oczywista.

– Myślę, że taki mają plan. – Spojrzałem na czterech członków Armii, którzy z wiertarkami i pasami narzędziowymi weszli do wody i właśnie zaczynali majstrować przy dwóch starych palach.

– Dlaczego? Po co im ten film? – zapytała.

– Werbują. – Wzruszyłem ramionami. – Jestem ich trofeum. Zrobią wrażenie, gdy pokażą światu i innym terrorystom, że są siłą, z którą należy się liczyć. Za parę godzin wrzucą film na YouTube’a. Naturalnie szybko zostanie zablokowany, a to zapewni mu jeszcze większą popularność. Jutro będzie sensacją portali społecznościowych i Darknetu.

Laleh z wielkim trudem powstrzymywała łzy.

– To znaczy, że i moi rodzice go zobaczą.

– Gdzie teraz są? – spytałem.

– Matka jest w Kabulu z moją siostrą – odpowiedziała Laleh. – Jako że ojciec uczył angielskiego i chciał, żebyśmy pracowały, miały przed sobą jakąś przyszłość, wiedzieliśmy, że jest w niebezpieczeństwie. Gdy talibowie zajęli miasto, rodzice wspólnie uznali, że powinien wyjechać. Krótko przed północą wsiadł do autobusu jadącego do Kandaharu, a potem pieszo ruszył na pustkowie, w stronę Iranu. Martwiłam się o niego przez cały następny dzień. Jest już stary i ma cukrzycę. – Umilkła, gdy wzruszenie ścisnęło ją za gardło. – Tak bardzo go kocham… – Znowu urwała, a ja spojrzałem na nią bez słowa. Zagryzała usta, żeby się nie rozpłakać. – Gdy zapadła noc, postanowiłam jechać za nim – dokończyła po chwili.

– Nie powiedziałaś matce?

Pokręciła głową.

– Nigdy by mi na to nie pozwoliła.

– Co było dalej?

– Zostawiłam matce list, wsiadłam do autobusu, a potem pieszo dotarłam do Iranu – odpowiedziała. – Następnego dnia zatrzymał mnie patrol graniczny. To byli bardzo pobożni ludzie i byłam bezpieczna w ich rękach, ale zabrali mnie do obozu dla uchodźców w Iranszahrze.

– I tam znaleźli cię Ghorbani z Bahmanem?

Pokiwała głową.

– W obozie skradziono mi telefon i w żaden sposób nie mogłam zdobyć nowego. Chciałam zadzwonić do matki, powiedzieć jej, że nic mi nie jest, no i bardzo chciałam wiedzieć, czy są jakieś wieści od ojca.

Wiedziałam, że jeśli z nim wszystko w porządku, po prostu zabierze mnie z obozu, a potem ja się nim zaopiekuję. Wszystko byłoby dobrze… – Westchnęła. – Ale potrzebowałam telefonu. Powiedzieli mi, że nic złego się nie stanie, że jesteś przemytnikiem i wieziesz złoto z Afganistanu, żeby je sprzedać w Teheranie.

– Wiem – odparłem. Śmierć Ghorbaniego była tragedią, ale trudno mi było z nim sympatyzować. Jeśli Laleh miała zostać stracona, to jedyną osobą, która nazajutrz powinna się z tego tłumaczyć przed jej rodzicami i siostrą, był właśnie on.

– Jak to zrobią? – spytała.

Wiedziałem, dlaczego pyta. Podobnie jak Rebecca, miała w sobie cichą odwagę: chciała wiedzieć, czego ma się bać; chciała znać potwora, z którym przyjdzie jej się zmierzyć. Pokręciłem głową. Po pierwsze, metoda nie miała znaczenia, a po drugie, miałem pilniejsze sprawy na głowie.

– Umiesz pływać? – rzuciłem.

– Tak – odrzekła. – Nie za dobrze, bo pływanie nie jest w Afganistanie zbyt popularne, ale umiem. – Spróbowała się uśmiechnąć, więc i ja to zrobiłem. – A dlaczego pytasz? – zaciekawiła się. – Czy my…

– Jest szansa – przerwałem jej. – Sto spraw może przebiec nie po naszej myśli, ale wcale nie musisz dobrze pływać. Obserwowałem te wody i wiem, że silny prąd mógłby nas znieść wokół południowego cypla i dalej, w głąb zatoki.

Spojrzała w dal na niespokojną toń, próbując zrozumieć, co mam na myśli.

– Skoro tak mówisz…

– Nie wiem, co będzie potem, bo szamal się wzmaga – zastrzegłem. – Ważne jest to, że zanim się oddalimy od brzegu, będziemy musieli na długo wstrzymać oddech. Naprawdę długo. – Mówiłem stanowczym tonem, żeby nie miała wątpliwości, jakie to istotne. – Bez względu na to, jak bardzo będziesz się bała, musisz zachować spokój. Nie próbuj walczyć ani krzyczeć, bo tylko przyspieszysz rytm serca i będziesz zużywać więcej tlenu. Rozumiesz?

Skinęła głową.

– Oni liczą na to, że będziemy się szarpać w przerażeniu – ciągnąłem. – Chcieliby to nagrać, ale cokolwiek poczujemy, nie możemy dać im tej satysfakcji. Każda sekunda będzie się liczyć. W normalnych warunkach człowiek może wstrzymać oddech na dwie minuty, ale według mnie potrzebne nam będą trzy, a może i więcej.

Chciała mnie zapewnić, że rozumie, ale w tej samej chwili dostrzegła ruch za moimi plecami i w jej oczach zobaczyłem strach. Strażnicy, którzy nam wcześniej towarzyszyli, wracali z menażkami pełnymi jedzenia. Właśnie minęli inny wóz i jeden z nich spojrzał na mnie, a zaraz potem na otwarte okienko w tylnej szybie.

Zaklął po arabsku i przyspieszył kroku. Z rozmachem otworzył tylne drzwi, odepchnął Laleh i zasunął okienko. Nasza rozmowa dobiegła końca, a ja nie miałem pewności, czy powiedziałem jej wszystko, co powinna wiedzieć.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

13

Było późne popołudnie i słońce zaczynało już opadać w stronę horyzontu, barwiąc turkusowe morze na różowo, gdy do pick-upa podszedł Kazinsky w towarzystwie mężczyzny w białej szacie, z chustą i kapturem zasłaniającymi twarz.

Ów człowiek, za którym kroczyło sześciu ochroniarzy, nie był już młody. Spod kaptura wystawały pasemka siwej brody, a ciemne oczy, które dostrzegłem przez otwory w białej tkaninie, należały do kogoś, kto widział kawał życia i prawdopodobnie jeszcze więcej śmierci. Tu, na dalekiej, rzadko odwiedzanej plaży, w otoczeniu setek ludzi ubranych jak Beduini, stojących na wydmach, wyglądał jak zjawa proroka z innej epoki, innego miejsca. Wiedziałem, że to Emir.

Choć na pierwszy rzut oka nie było to oczywiste, jego strój – podobnie jak ubranie Kazinskiego – był mądrym ustępstwem wobec współczesnych realiów. Gwałtowny rozwój technik obserwacji satelitarnej, w połączeniu z olbrzymimi postępami w rozpoznawaniu twarzy i identyfikacji biometrycznej, oznaczał pojawienie się nowego rodzaju zagrożenia: precyzyjnych ataków z wykorzystaniem dronów. W rezultacie anonimowość stała się bezcennym towarem w terrorystycznym światku, wręcz kwestią życia i śmierci dla jego przywódców. Człowiek, którego miałem przed sobą, wolał nie ryzykować. Kaptur i luźna szata dawały mu gwarancję, że w najbliższym czasie nie będzie analizowany za pomocą oprogramowania do rozpoznawania twarzy, a jego dane biometryczne są bezpieczne.

Zbliżył się jeszcze o krok i spojrzał na mnie przez oka stalowej siatki, jakbym był ciekawym okazem zwierzęcia laboratoryjnego. Zignorowałem go i zwróciłem się wprost do Kazinskiego:

– Widzę, że mam okazję poznać także Emira.

Kazinsky postawił sobie za punkt honoru tym razem nie okazać zaskoczenia. Skinął głową.

Emir pojawił się na plaży może godzinę wcześniej. Przybył w konwoju pięciu samochodów terenowych dla niepoznaki opatrzonych logo organizacji Central Asian Wildlife Survey na ubłoconych drzwiach. Największy wóz zrobił też na mnie największe wrażenie: było to połączenie luksusowego SUV-a i ciężarówki. Podobne maszyny widziałem dotąd jedynie w bogatych krajach ze złożami ropy, takich jak Arabia Saudyjska i Katar. Produkowane przez firmę AMG należącą do Mercedesa, wyposażone w układ twin-turbo i napęd na sześć kół, mają podwozie pojazdu wojskowego umożliwiające jazdę nawet w najtrudniejszym terenie. Są też niewiarygodnie drogie, w związku z czym nie widuje się ich poza państwami Zatoki Perskiej, a ten tutaj miał pakistańskie tablice rejestracyjne. Albo był darem od zamożnego sponsora, albo – co bardziej prawdopodobne – należał do PIA, Pakistańskiej Agencji Wywiadowczej. Dobrze wiedzieć, pomyślałem, że mamy solidnych sojuszników w walce z międzynarodowym terroryzmem.

Emir wciąż przyglądał mi się przez siatkę, ale ja obserwowałem już ekipę filmową, która zatrzymała się przy pick-upie, by uchwycić w obiektywie przerażone oblicze Laleh. Dziewczyna skuliła się, próbując uciec przed kamerą, ale jeden z mężczyzn zajrzał do środka przez okno, chwycił ją za kark i zmusił, by popatrzyła w obiektyw. Wyobrażałem sobie, co poczuliby jej bliscy, gdyby zobaczyli to nagranie. Gdy operator uznał, że ma zadowalające ujęcie, wolno przesunął obiektyw, by sfilmować najpierw moją twarz, a potem nieruchome oczy Emira. Mężczyzna w bieli jakby na to czekał: odwrócił się do Kazinskiego i przemówił w farsi spod kaptura:

– Wykonać wyrok.

Wydawszy rozkaz, odwrócił się i w asyście ochroniarzy odszedł ku pobliskiej wydmie i kilku ogrodowym parasolom, pod którymi ustawiono fotel – chyba ten sam, który widziałem na zdjęciu przemyconym przez kuriera.

– Rozkuć ich i wyprowadzić – polecił po arabsku Kazinsky sześciu strażnikom, którzy przy nim stali.

Gdy wyciągali Laleh z kabiny pick-upa, ktoś rozpiął kajdanki krępujące moją pokaleczoną, zakrwawioną rękę. Jeden z mężczyzn otworzył kłódki i zasuwy mojej klatki. Wypełzłem z niej o własnych siłach, ale skurcze mięśni sprawiły, że gdy tylko spróbowałem stanąć, nogi się pode mną ugięły i upadłem. Chwyciłem się tylnej klapy wozu, zacisnąłem zęby, ignorując ból, i gdy tylko poczułem, że krew w nogach znowu zaczyna krążyć, wstałem z ziemi.

Kazinsky znowu zwrócił się do strażników:

– Przygotować ich do palowania.

Kątem oka dostrzegłem, że Laleh spogląda na szczątki drewnianego pomostu. Przypływ zaczął się kilka godzin wcześniej, lecz choć woda wdarła się już daleko w głąb plaży, połamane zęby wciąż wystawały nad jej powierzchnię. Kazinsky rozwinął chustę, którą miał obwiązaną wokół głowy i szyi, a potem zdjął koszulkę, szykując się do wejścia do wody wraz z nami.

Znowu zobaczyłem na jego plecach tatuaż wyobrażający szarańczę, należne pułkownikowi trzy złote gwiazdki i dwie czerwone belki oraz – tym razem już wyraźnie – zapisaną cyrylicą nazwę jednostki, w której służył. Była to Trzecia Brygada Specnazu, jednostka Sił Specjalnych słynąca z brutalności i trwale zapisana w historii Rosji: jej korzenie sięgały szturmu Berlina podczas drugiej wojny światowej, a późniejsze „osiągnięcia” związane były z wojnami w Afganistanie, Kosowie, Czeczenii i Ukrainie, a także w Syrii, gdzie jej żołnierze występowali incognito.

Wciąż jeszcze przyglądałem się tatuażom, gdy pułkownik, wskazując na Laleh i na mnie, odezwał się do swoich ludzi:

– Dobra, rozebrać ich.

Wpadłem w panikę. Tego jednego nie przewidziałem, snując plany ucieczki. Strażnicy uśmiechnęli się, spoglądając na Laleh – w myślach już ją rozbierali. Próbowała się cofnąć, ale inni stali tuż za nią i rwali się do pomocy.

Nie miałem czasu, by martwić się jej skromnością. Byłem przyparty do muru. Za wszelką cenę musiałem zachować ubranie.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

14

– Nie, pułkowniku – zwróciłem się do Kazinskiego. – Nie poniżajcie nas. Zwłaszcza dziewczyny, to jeszcze nastolatka. Odbierzcie jej życie, ale niech zachowa godność. Zostawcie nam ubrania.

Popatrzył na mnie jak na wariata.

– Widziałeś ekipę filmową? – spytał. – Wiesz, po co tu jest?

– YouTube – rzuciłem zwięźle.

– Tak. Chcemy werbować, a wiesz kogo? Młodych mężczyzn. Możemy opublikować w sieci serię długich kazań, tego sobie życzą pobożni ludzie. Albo możemy podłożyć rapowy kawałek pod filmik z nagą dziewczyną u pala. Jak sądzisz, co będzie miało więcej odsłon?

Patrzyłem na niego, ale prawie nie słuchałem, gorączkowo szukając jakiegoś punktu zaczepienia. Nagle – choć sam nie wiedziałem dlaczego – pomyślałem o Trzeciej Brygadzie Specnazu, a potem o rzędzie tatuaży na przedramieniu pułkownika upamiętniających bitwy, w których uczestniczył. Widziałem tam nazwę syryjskiego Aleppo oraz datę. Dlaczego właśnie one utkwiły mi w pamięci? Było to bardzo znane starcie, i to z konkretnego powodu. Pamięć podsunęła mi nagle obraz pudełka po herbacie jabłkowej i już wiedziałem, co robić.

– Panie pułkowniku! – zawołałem po rosyjsku.

Kazinsky, który ruszył już w stronę wody, zatrzymał się w pół kroku i odwrócił.

– Proszę o pozwolenie na rozmowę z dowódcą pierwszego pułku Trzeciej Brygady Gwardyjskiej Specnazu! – Mój rosyjski był niemal idealny, a i forma nie odbiegała od tej, którą wpajano rosyjskim żołnierzom.

Zmierzył mnie wzrokiem.

– Teraz gadasz po rosyjsku? Ciągle czymś mnie zaskakujesz.

Strażnicy, ekipa filmowa i Laleh – wszyscy byli jednakowo zdumieni tym, że przemówiłem w jego języku.

– Czego chcecie, żołnierzu? – spytał po rosyjsku, jakby znowu był oficerem sił zbrojnych swej ojczyzny. Jednocześnie gestem powstrzymał swoich ludzi.

– Siódmego maja byłem w Aleppo, w północnej Syrii – zameldowałem.

Zaskoczyłem go po raz drugi w ciągu kilku sekund.

– Gówno prawda. To było lata temu… Niby co tam robiłeś? – spytał.

– Walczyłem, pułkowniku. Zanim wstąpiłem do Agencji, służyłem w Marines – skłamałem. – Miałem umiejętności potrzebne Rangersom z siedemdziesiątego piątego, których tam wysłano. Miejscowi mówili po arabsku, naszymi sojusznikami byli Kurdowie posługujący się tureckim, a po drugiej stronie mieliśmy rosyjski Specnaz. Znam wszystkie te języki, więc ktoś w Pentagonie uznał, że się przydam. – Wzruszyłem ramionami, jakby wszystko to miało oczywisty sens. W rzeczywistości prawdą była jedynie znajomość języków. Nie byłem w Aleppo. Służyłem na atomowych okrętach podwodnych, a chyba trudno o karierę mającą mniej wspólnego z Korpusem Marines. Możesz mi wierzyć – gdybym wpadł na lepszy pomysł, pewnie bym go wykorzystał.

Na moją rzecz przemawiał jednak pewien fakt: starcie, do którego doszło siódmego maja w Aleppo – a w którym brał udział Kazinsky i które upamiętnił tatuażem – było dobrze znane w kręgach amerykańskiego wywiadu. Przez trzy dni 75. pułk Rangersów toczył w pobliżu średniowiecznej twierdzy w centrum miasta zażarty bój z przebierańcami ze Specnazu. Byłem wtedy początkującym oficerem wywiadu i pracowałem w Langley. Gdy walki dobiegły końca, moja znajomość języków przydała się przy tłumaczeniu relacji pochodzących ze źródeł po obu stronach konfliktu.

– Walczyłeś tam? – spytał po rosyjsku Kazinsky.

– Przy północnym murze cytadeli – skłamałem.

– Gówno prawda – powtórzył, ale bez przekonania.

Pomyślałem, że tylko mnie sprawdza.

– Skoro pan pułkownik tak mówi. – Wzruszyłem ramionami, jakby mi nie zależało.

– Mówcie dalej, żołnierzu – rozkazał.

– Było nas sześciu, wszyscy z jednostki lekkiej piechoty – zacząłem, odtwarzając z pamięci dramatyczny raport, który zdarzyło mi się czytać. – Wkrótce po świcie pierwszego dnia zobaczyliśmy mniej więcej dwudziestu pięciu ludzi z Trzeciej Gwardyjskiej prowadzących oddział syryjskich żołnierzy w stronę cytadeli szlakiem, który wcześniej przeoczyliśmy. Chcieliśmy się wycofać, ale musielibyśmy wyjść na otwartą przestrzeń, więc wybraliśmy zwarcie. Ostrzeliwali nas tak, że prawie nic nie było widać, ale udało nam się opóźnić ich marsz i wzmocnić obronę. Czterech naszych zostało rannych w ciągu pół godziny. Pan pułkownik tam był, więc na pewno wie, że w każdej godzinie rozgrywały się setki podobnych starć.

Kazinsky spojrzał na mnie niepewnie.

– Co się wydarzyło, gdy walka dobiegła końca?

– Po tym, jak wsparcie powietrzne zmusiło Syryjczyków i Specnaz do odwrotu? – upewniłem się. – Wyleźliśmy z ukrycia, żeby zabrać ciała naszych i pochować waszych.

– Dlaczego naszych? – zdziwił się.

– Z szacunku. To byli dzielni żołnierze. Widzieliśmy na własne oczy, jak zawzięcie walczyli. Uznaliśmy, że polegli zasługują na coś lepszego niż kły zdziczałych psów. – To o grzebaniu wrogów było akurat prawdą; potwierdzały to wszystkie meldunki.

– Pochowaliście naszych… i co dalej? – spytał ostrożnie.

– Zebraliśmy wszystko, co przy nich znaleźliśmy: biżuterię, nieśmiertelniki, zdjęcia, pamiętniki, wszystko, co mogło mieć jakąś wartość dla ich bliskich.

– I?

– Wsadziliśmy to do pudełka i daliśmy syryjskiemu jeńcowi. Dostał białą flagę i wypuściliśmy go w stronę waszych pozycji.

Kazinsky przez krótką chwilę mierzył mnie wzrokiem.

– Do jakiego pudełka? – zapytał chytrze.

Powstało wiele raportów z tamtych okropnych dni – kilka bardzo szczegółowych trafiło do kronik wojskowych – ale byłem pewny, że w żadnym z nich nie znalazła się informacja o zwrocie osobistych rzeczy należących do wrogów, a już na pewno nie o tym, w jakim znalazły się pudełku. Tylko ktoś, kto tam był – obojętnie po której stronie konfliktu – mógł znać takie detale. Jeśli istnieje jakiś Bóg, to chwała niech mu będzie za to, że zdarzyło mi się przeczytać co najmniej jedną z takich prywatnych relacji.

– Starszy sierżant znalazł w starej spiżarni na terenie cytadeli kartonowe pudełko po tureckiej herbacie jabłkowej. Na wieczku był obrazek przedstawiający sad.

Kazinsky milczał.

Wreszcie zwrócił się do strażników:

– Zostawcie Amerykaninowi ubranie. Niech umrze jak żołnierz, którym kiedyś był.

– A co z dziewczyną? – upomniałem się natarczywie.

– Rozebrać do bielizny – rozkazał. – I odprowadzić na miejsce.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

15

Krocząc w eskorcie strażników i pułkownika – Laleh tylko w majtkach i staniku, próbująca zasłaniać się rękami – popychani i popędzani weszliśmy na płyciznę, z której sterczały pale.

Gdy zatrzymaliśmy się przy połamanych zębach, woda sięgała nam do pasa i błyskawicznie jej przybywało. Czułem też wyraźnie prąd napierający mi na łydki znacznie mocniej, niż się spodziewałem. To była dobra wiadomość: oznaczała, że jeśli tylko zdołamy się wyswobodzić, nurt porwie nas wzdłuż plaży i bardzo szybko ominiemy cypel.

Gdy brodziliśmy w wodzie, tylko raz nawiązałem kontakt wzrokowy z Laleh. Patrzyła na mnie błagalnie, oczekując chyba, że wyjaśnię jej, co z nami będzie. Nie zareagowałem, nie pocieszałem jej – bałem się, że albo Kazinsky, albo któryś z jego siepaczy domyśli się, że nie mam zamiaru potulnie dać się odprawić z tego świata. Z zaciśniętymi zębami i wzrokiem wbitym w horyzont ze wszystkich sił starałem się przekonać wrogów, że jestem uosobieniem stoicyzmu.

Gdy Kazinsky przyspieszył nieco, by sprawdzić stalowe kołnierze, które jego ludzie przyśrubowali do pali, a ekipa filmowa z pluskiem podążyła za nim, miałem szansę odezwać się półgłosem do dziewczyny:

– Pamiętaj: gdy woda będzie ci sięgała do piersi, nie krzycz. Będziesz potrzebowała każdej cząsteczki tlenu, którą zdołasz zaoszczędzić.

Skinęła głową i widziałem, że sama świadomość istnienia jakiegoś planu podziałała na nią uspokajająco. Więcej nie mieliśmy kontaktu: strażnicy zaczęli poganiać nas kolbami w stronę pali, jednocześnie zacieśniając szyk wokół nas.

Spojrzałem ponad tymi, którzy szli przede mną, i po raz pierwszy wyraźnie zobaczyłem miejsce egzekucji wybrane dla nas przez Kazinskiego: dwa oślizgłe pale wystające z wody w niewielkiej odległości, każdy z obrożą z hartowanej stali zamocowaną tak solidnie, że nie było mowy o tym, by ją wyrwać. Obręcze składały się z dwóch elementów złączonych zawiasem w tylnej części. Zrozumiałem, że za kilkadziesiąt sekund staniemy z Laleh plecami do pali – a twarzami do plaży i kamer – i owe stalowe kołnierze otoczą nasze szyje, a następnie zostaną zapięte z przodu na kłódki. Będziemy stać na dnie, a cały urok tego wynalazku – jeśli urok to właściwe słowo – polegał na tym, że choć nie będziemy mieli szans na ucieczkę, nasze ramiona i nogi nie będą skrępowane. Będziemy mogli krzyczeć, rzucać się, młócić rękami i wierzgać do woli, podczas gdy poziom wody będzie się podnosił, aż w końcu nasze nosy znikną pod powierzchnią.

Egzekucja cal po calu, jakby w zwolnionym tempie. Śmierć na oczach Emira i tłumu bojowników zgromadzonych na wydmach, uchwycona w wysokiej rozdzielczości specjalnie na użytek światowej publiczności. Rozrywka na najwyższym poziomie, pomyślałem.

Prąd był coraz silniejszy, ale w końcu dotarliśmy do pali, a strażnicy natychmiast nas obrócili i mocno przycisnęli plecami do mokrego drewna.

Sam Kazinsky czynił honory: patrząc nam głęboko w oczy, zapinał stalowe obroże wokół naszych szyj – najpierw Laleh, potem mojej – i przekręcił klucz w dość staroświeckich żelaznych kłódkach.

Wreszcie spojrzał na mnie po raz ostatni.

– Dobranoc, Ameryko i wszystkie okręty na morzu – powiedział, nim dołączył do swych ludzi i zostawił nas na pewną śmierć w przybierających wodach zatoki.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

16

Salwy z karabinów przerwały ciszę późnego popołudnia. Stado mew poderwało się w powietrze, a gryzonie pustynne rzuciły się do ucieczki pośród skromnej roślinności – byle dalej od wydm.

Woda sięgała nam już do piersi, metalowe obroże wbijały się w szyje, a żwawy prąd morski szarpał nasze nogi, gdy tak patrzyliśmy z Laleh na dalekie sylwetki setek mężczyzn zgromadzonych na plaży. W końcu opuścili broń, otoczyli Emira i rozsiedli się na piasku, gotowi podziwiać spektakl.

Trzej filmowcy także oddalali się od nas, uwieczniając Kazinskiego i strażników, którzy zbliżali się już do brzegu. Złoty blask zachodzącego słońca zalał plażę. Patrząc na bojowników, podobnych do armii Beduinów wypożyczonej z serca pustyni, na zakapturzonego Emira siedzącego pod parasolem niczym średniowieczny władca, a także na czarną szarańczę na plecach pułkownika, połyskującą w słońcu, jakby zrywała się do lotu, nie miałem wątpliwości, że nagranie z naszej egzekucji ściągnie do Armii Czystych tysiące nowych rekrutów. Bez względu na to, co sądzisz o ich ideologii i metodach, musisz przyznać, że urządzili imponujące przedstawienie.

Musiałem w końcu odezwać się do Laleh i wyjaśnić jej, w czym dostrzegłem szansę na ucieczkę, lecz choć filmowcy byli już poza zasięgiem głosu, podejrzewałem, że ich profesjonalny mikrofon jest na tyle czuły, że wychwyci dźwięk nawet z takiej odległości. Dlatego nie chciałem ryzykować.

Dziewczyna trzęsła się ze strachu i kurczowo obejmowała ramionami, jakby chciała się przed czymś ochronić. Widziałem, że chce coś powiedzieć, ale pokręciłem głową – na tyle, na ile było to możliwe – nakazując jej milczenie. Staliśmy więc przykuci do poczerniałych słupów, w ciszy trawiąc przerażenie i walcząc o to, by zachować spokój i oddychać rytmicznie. Nie ruszałem nawet rękami, tylko obserwowałem przybierające wody zatoki i ludzi siedzących na piasku.

Wreszcie, gdy ekipa filmowa była mniej więcej w połowie szerokości plaży, mogłem odezwać się do Laleh. Zgromadzeni na brzegu mogli jednak dostrzec, że zamiast krzyczeć wniebogłosy, spokojnie przemawiam do dziewczyny, i wywnioskować z tego, że coś knuję, pochyliłem więc głowę i złożyłem dłonie na wysokości twarzy w chrześcijańskim geście modlitwy. Mówiłem cicho, tak że donośny ryk, który dobiegł od strony brzegu, w pierwszej chwili zagłuszył moje słowa: bojownicy zauważyli, że szpieg skazany na śmierć jest przerażony i próbuje pojednać się z Bogiem. Patrząc na nich spod półprzymkniętych powiek, dostrzegłem w oddali Kazinskiego. Uśmiechał się. Tłum wreszcie ucichł, zatem mogłem kontynuować moją modlitwę.

– Mamy tylko parę minut – powiedziałem do Laleh. – Słuchaj i nie patrz na mnie, trzymaj głowę prosto. Pod jednym względem dopisało nam szczęście: stoisz nieco wyżej niż ja, więc twój nos pozostanie nad wodą dłużej niż mój. Może to oznaczać różnicę między życiem a śmiercią.

Gdy nadejdzie chwila – ciągnąłem, wciąż trzymając złożone dłonie na wysokości twarzy – w której woda zakryje ci usta, weź jak najgłębszy wdech przez nos. Napełnij całe płuca powietrzem, ale nie zatrzymuj go, tylko powolutku wypuszczaj. Tak zapanujesz nad paniką.

Nie umiała zachować spokoju i nie winię jej za to; wiem, że czuła przemożny strach.

– A co będzie z tobą? – spytała łamiącym się głosem.

– Gdy nie będziesz mogła oddychać przez nos, ja będę już przy tobie pod wodą – odpowiedziałem. Nie miałem co do tego stuprocentowej pewności, ale cóż innego mogłem jej powiedzieć? Ulga, którą poczuła na myśl o tym, że spróbuję ją uwolnić, była silniejsza od rozsądku. Widziałem, że Laleh zaczyna odwracać głowę w moją stronę. – Nie ruszaj się! – rozkazałem stanowczo. – I posłuchaj mnie jeszcze. Gdy woda sięgnie ci do oczu, zacznij się rzucać, wymachiwać ramionami. Próbuj się wyrwać, zachowuj się tak, jakbyś naprawdę tonęła, bez względu na to, co będę robił pod powierzchnią.

Wreszcie zaciśnij pięści, a potem opuść ręce, całkiem bezwładnie. Niech uwierzą, że utonęłaś. Twoja twarz będzie już pod wodą, więc jeśli dobrze odegrasz swoją rolę, nie nabiorą podejrzeń.

Skinęła głową. Woda sięgała mi już do barków i pierwsza krótka fala napędzana szamalem uderzyła w stalową obrożę i ochlapała mi twarz. Oblizałem słone krople ze spękanych ust, obserwując plażę. Kilku Beduinów sięgnęło po broń, by przez teleskopowe celowniki przyglądać się mojej twarzy. Nad ogniskami unosił się dym, a Emir pochylił się wyczekująco w swym miękkim fotelu. Tylko Kazinsky nie wykonywał żadnych ruchów. W ciepłych promieniach gasnącego słońca przyklęknął na jedno kolano i wpatrzony we mnie czekał, aż przypływ i śmierć pochłoną mnie w całości.

Wiedziałem, że zbliża się decydująca chwila. Kolejno uniosłem nogi, by zrzucić sandały, a potem opuściłem złożone jak do modlitwy ręce – przy wtórze gwizdów i okrzyków bojowników – i pod wodą odpiąłem i zdjąłem pasek. O wiele za luźne spodnie natychmiast opadły mi do kostek, więc wysunąłem z nich stopy.

Ściskając skórzany pasek jedną ręką, drugą odszukałem srebrną klamrę i sprawdziłem, jak trzymają świeże szwy, którymi umocowałem ją podczas postoju w wiosce. Zadowolony z ich stanu, ścisnąłem w palcach szpilę klamry i spojrzałem w dół. Jeszcze kilka sekund i woda zakryje żelazną kłódkę, a wtedy będę mógł zacząć.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

17

Trzymając pasek w jednej ręce, a szpilę klamry w drugiej, patrzyłem, jak przypływ stopniowo połyka stalową obrożę i kłódkę, a zaraz potem dosięga mojego podbródka.

Członkowie Armii Czystych, nawet sam Emir, zerwali się na nogi. Teraz, gdy woda sięgała mi do ust i nosa, wyczekiwana przez nich chwila była już bardzo bliska. Spodziewali się, że w końcu pęknę i zacznę krzyczeć ze strachu, ale ja patrzyłem twardo przed siebie, starając się emanować spokojem. Nieulękły do samego końca.

Tymczasem moje dłonie zawzięcie pracowały pod wodą. Minęło wiele lat, odkąd w fazie szkolenia podstawowego nauczono mnie otwierać zamki bez użycia klucza. Żałowałem, że nie pokazano mi wtedy, jak to robić w wodzie.

Gdy szpila weszła do dziurki zamka, nacisnąłem ją mocno, by nadać jej kształt prymitywnego wytrycha. Wciąż spoglądałem przed siebie, starając się oddychać wolno i miarowo, na tyle, na ile było to możliwe w sytuacji, gdy moja żuchwa była pod wodą, a fala co chwilę zalewała mi usta. Kazinsky wstał i podszedł kilka kroków bliżej, ani na chwilę nie tracąc mnie z oczu. Nie byłem pewny, czy po prostu nie chciał przeoczyć chwili, gdy moja twarz zniknie pod wodą, czy może dostrzegł coś podejrzanego. Choć bardzo się starałem zachować spokój, czułem, że moje serce gwałtownie przyspiesza. Prawie nie poruszając ustami, odezwałem się do Laleh:

– Martwi mnie Kazinsky. Spróbuj odwrócić jego uwagę. Zacznij szarpać obrożę, krzycz, wierzgaj, niech patrzy na ciebie, nie na mnie.

– Mam być przerażona? – spytała między krótkimi, nerwowymi oddechami. – Nie muszę udawać.

W innych okolicznościach pewnie bym się roześmiał. Dziewczyna wrzasnęła dziko, chwyciła stalową obręcz obiema rękami, a potem spróbowała zahaczyć palce o pal i podciągnąć się choć trochę wyżej. Drewno było śliskie, więc jej ramiona wciąż opadały przekonująco.

Kazinsky jednak spojrzał na nią tylko przelotnie, a potem podszedł jeszcze bliżej, wpatrując się we mnie w skupieniu.

Ja zaś pracowałem niestrudzenie, manipulując wytrychem w mechanizmie kłódki i w duchu dziękując boskiej opatrzności, że okazał się tak prosty. Woda zakryła mi już usta i szacowałem, że zdążę dwa razy zaczerpnąć tchu, zanim sięgnie nosa. Była to w gruncie rzeczy rywalizacja między moimi umiejętnościami w złodziejskim rzemiośle a grawitacyjnym wpływem Księżyca. Laleh wciąż krzyczała i rzucała się, jak jej przykazałem, a ja obserwowałem Kazinskiego, który stał tuż nad wodą, jakby zaniepokojony moim nieoczekiwanym stoicyzmem.

Zmusiłem się, by go zignorować, i pracowałem w skupieniu, aż poczułem, że pierwsza zapadka zaczyna się poruszać. Nie mając precyzyjnych złodziejskich narzędzi, musiałem działać na wyczucie, po omacku szukając wytrychem kolejnych elementów mechanizmu.

Nie chciałem patrzeć na Laleh, ale przerażenie, które słyszałem w jej głosie, było stuprocentowo autentyczne. Domyśliłem się, że woda właśnie sięgnęła jej warg.

Zadarłem głowę tylko na tyle, by na moment odsłonić usta.

– Przestań! – poleciłem. – Już wystarczy. Oddychaj regularnie, nie panikuj. Damy radę.

– Dobrze – odpowiedziała.

Nic więcej nie słyszałem. Zdążyłem po raz ostatni zaczerpnąć tchu i woda zamknęła się nade mną na dobre. Dwie minuty, może trzy, pomyślałem. Potem będę albo wolny, albo martwy. Poczułem na twarzy napór morskiego prądu. Przykuty za szyję do pala, znalazłem się niemal cały pod wodą.

Moje oczy jeszcze przez chwilę pozostały nad powierzchnią, więc widziałem, że Beduini znowu zaczynają strzelać w powietrze na wiwat, świętując moją nieuchronną śmierć, a Kazinsky odwraca się i krzyczy coś w kierunku wydm. On nie świętował – wydawał rozkaz.

Pracując zawzięcie wytrychem, zerknąłem na Laleh. Miałem rację: jej usta były już pod wodą i pozostała najwyżej minuta do chwili, w której zakryje jej nozdrza. Pomyślałem, że choć wzrokiem spróbuję jakoś dodać jej odwagi, lecz w tym momencie mój wytrych znalazł drogę w głąb mechanizmu.

Musiałem się skupić; najbliższe kilka sekund miało decydujące znaczenie. Obróciłem klamrę, wywierając stały nacisk na zapadkę, ale mechanizm stawił opór. Wypuściłem odrobinę powietrza, wiedząc, że nie zostało mi go zbyt wiele i zaraz poczuję ból w płucach. Spróbowałem obrócić wytrych w przeciwną stronę.

Znowu opór… który nagle zniknął! Przekręciłem klamrę jeszcze mocniej i poczułem, że zagięty koniec szpili uruchamia mechanizm. Pałąk kłódki odskoczył. Gdybym nie tonął, pewnie wrzasnąłbym z radości.

Pilnując się, by nie zgubić paska, zdjąłem kłódkę z obroży i rozchyliłem stalowy kołnierz. Byłem wolny.

Nie mogłem się jednak poruszyć. Choć rozpaczliwie potrzebowałem tlenu, musiałem pozostać pod powierzchnią, bo wszyscy, którzy obserwowali mnie przez celowniki, natychmiast by dostrzegli, że się uwolniłem z obręczy, a wtedy wszystko byłoby stracone. Woda musiała zakryć mnie całkowicie; dopiero wtedy mogłem podpłynąć do Laleh, w razie potrzeby zaczerpnąć tchu i spróbować ją uwolnić.

Nie zważając na falę, która zalewała mi oczy, spojrzałem znowu na plażę. Już wiedziałem, czego chciał Kazinsky: jeden z ludzi podbiegł do niego z lornetką. Chwycił ją i natychmiast skierował wprost na mnie. Patrzyliśmy sobie w oczy – pułkownik chciał wiedzieć, czy wszystko przebiega zgodnie z planem, a ja po prostu nie miałem wyboru, musiałem czekać. Próbowałem nie myśleć o dotkliwym bólu w klatce piersiowej i nie wyobrażać sobie, co przeżywa Laleh. Gdzieś za moimi plecami słońce już niemal zatonęło w zatoce, której toń ciemniała z każdą chwilą. Cienie na wydmach były coraz dłuższe, a plaża przez krótką, ulotną chwilę wyglądała po prostu pięknie. Woda wreszcie zalała mi oczy i nie zobaczyłem nic więcej. Pomyślałem, że potrzeba jeszcze dziesięciu sekund, by moja głowa zniknęła pod falami. Zacząłem odliczanie. Dotarłem do ośmiu, gdy poczułem, że jestem pod wodą, a wtedy – choć płuca paliły mnie żywym ogniem – chwyciłem się pala i opuściłem głębiej, zostawiając za sobą przeklęty stalowy kołnierz.

Wiedziałem, że Laleh nie może już oddychać, i na moment zmroziła mnie myśl, że może zabrakło jej tlenu, że utonęła. Zaparłem się nogami i na wpół płynąc, na wpół brnąc w piachu na dnie, ruszyłem do sąsiedniego pala. Dostrzegłem go szybko. Zbliżyłem się od strony otwartego morza i chwyciłem dziewczynę za kostkę.

Przez chwilę nie reagowała i w panice pomyślałem, że już po niej, ale wreszcie poczułem ostrożny ruch nogi. Żyła.

Wspiąłem się w górę pala, bez pośpiechu, by nie wzburzyć wody. Głowa dziewczyny była pod powierzchnią, a jej oczy patrzyły na mnie z przerażeniem. Wraz z resztkami powietrza uchodziło z niej życie.

Nie miałem wyjścia. Osłonięty palem przed wzrokiem zebranych na plaży, musiałem się wynurzyć. Z ulgą wziąłem potężny wdech i poczułem, jak powietrze wypełnia mi płuca.

Nie wiedziałem, czy Kazinsky – lub ktokolwiek inny – zauważył ten manewr. Tak szybko, jak to było możliwe, na powrót zszedłem pod wodę. Jeden szybki ruch ramion i już byłem u boku Laleh. Głowa opadła jej na bok, a usta wyglądały tak, jakby zaraz miały się rozchylić. Umierała.

Przyciągnąłem ku sobie jej pobladłą twarz i przycisnąłem usta do jej ust. Wdmuchnąłem wprost do jej płuc cały zapas powietrza i pozostałem na miejscu, na wypadek gdyby miała odruchowo otworzyć usta i nałykać się wody. Gdy tylko krew rozprowadziła tlen, dziewczyna uchyliła powieki i spojrzała na mnie.

Ludzie mówią, że pierwszego pocałunku się nie zapomina… Cóż, mogę ci zagwarantować, że dla tej młodej Afganki, tonącej w wodach Zatoki Perskiej u brzegów Iranu, było to przeżycie absolutnie niezapomniane. Wynurzyłem się znowu, zaczerpnąłem powietrza i ponownie podzieliłem się nim z Laleh. Zostałem pod wodą tak długo, aż nabrałem pewności, że atak paniki minął, że jej płuca są pełne i że znowu wytrzyma jakiś czas bez oddechu. Dopiero wtedy zabrałem się do otwierania kłódki.

Teraz, gdy miałem zamek tuż przed oczami i wreszcie widziałem, co robię, zadanie powinno być łatwiejsze, ale przekonałem się, że ten mechanizm jest starszy i bardziej skorodowany. Wytrych napotkał mocny opór. Nie chciałem przekręcać go na siłę, bo gdyby się złamał, dziewczyna byłaby zgubiona. Pracowałem więc powoli i jeszcze trzy razy byłem zmuszony się wynurzyć, by zaczerpnąć powietrza dla siebie i dziewczyny.

Podczas drugiego wyjścia na powierzchnię zauważyłem, że Kazinsky wszedł do wody i już nie patrzy w stronę pali, których czubki wystawały jeszcze nad fale. Schylił się w pewnej chwili, żeby coś wyciągnąć.

Nie miałem pojęcia, co tam znalazł – aż do kolejnego wynurzenia. Zaczerpnąłem tchu i pozostałem na powierzchni, choć wystawały mi nad nią jedynie oczy. Zobaczyłem, że Kazinsky wymachuje czymś nad głową, pokazując zdobycz swoim ludziom, a potem wykrzykuje serię rozkazów. Przypływ zaniósł na brzeg moje spodnie.

Jego podejrzenia właśnie się potwierdziły, ale nieprzypadkowo nalegałem, by zostawił nam ubrania. Pułkownik wbiegł jeszcze głębiej w wodę, wypatrując mnie i Laleh.

Wziąłem głęboki wdech i znowu zanurkowałem, by „pocałować” dziewczynę i wrócić do przerwanej pracy. Jak na ironię, zachowanie Kazinskiego stało się dla mnie dodatkowym bodźcem: postanowiłem zapomnieć o ostrożności i intensywniej popracować wytrychem, tym razem w lewą stronę. Opór utrzymywał się jeszcze chwilę, ale w końcu mechanizm zaskoczył – znowu dopisało mi szczęście. Dociskałem coraz mocniej, wbrew nadziei licząc na to, że szpila klamry wytrzyma. Wreszcie skorodowane zapadki ustąpiły i pałąk odskoczył.

Nie chciałem ryzykować kolejnego wynurzenia. Zacisnąłem zęby i ignorując ból w piersiach, zdjąłem kłódkę. Rozchyliłem metalową obręcz – Laleh była wolna.

Padła mi w ramiona, a ja przycisnąłem ją mocno, pilnując, byśmy nie wypłynęli na powierzchnię. Choć czułem, że jestem u kresu wytrzymałości, odbiłem się od pala i pozwoliłem, by silny prąd porwał nas w bok, wzdłuż linii brzegowej.

Teraz musieliśmy już tylko przetrwać kilka kluczowych momentów. Byłem przekonany, że jeśli nam się to uda, mrok zgęstnieje na tyle, że będziemy mogli wynurzać się tak często, by bezpiecznie minąć piaszczysty cypel i wypłynąć na otwarte wody zatoki. Niestety…

Laleh, którą trzymałem w mocnym uścisku, zaczęła klepać mnie po ramieniu, zmuszając, bym na nią spojrzał. Nie mogła już wytrzymać, wskazywała palcem powierzchnię. Znowu nie miałem wyboru. Wynurzyliśmy się, dysząc ciężko – i natychmiast znaleźliśmy się w powodzi światła.

Nie doceniłem Kazinskiego. Gdy tylko znalazł moje spodnie, doszedł do wniosku, że jakimś cudem zdołaliśmy uciec. Zrozumiał też, że zapadające ciemności będą naszym sprzymierzeńcem, a jego największym problemem. Zapewne rozkazał więc swoim ludziom na wydmach, by pobiegli do zaparkowanych nieco wyżej samochodów i włączyli światła drogowe. Większość terenówek miała też dodatkowe reflektory zamontowane na maskownicach. Bojownicy obracali je teraz w pośpiechu, by lepiej doświetlić okolice pali.

Oślepiający blask rozjaśnił sporą połać zatoki, ale przede wszystkim ten jej wycinek, który dzielił miejsce naszej egzekucji od cypla. Kazinsky, z lornetką przy oczach, szedł spiesznie plażą – także w kierunku cypla. Najwyraźniej wiedział, w którą stronę może nas znosić prąd. Niektórzy z zebranych na wydmach unosili już karabiny, by otworzyć ogień.

Nie musiałem nic mówić – Laleh natychmiast zrozumiała, co się święci, i wraz ze mną dała nurka w głębinę. Trzymając się za ręce, by nie zgubić się w ciemności, poddaliśmy się działaniu podwodnego nurtu, który znosił nas coraz dalej.

Wynurzyliśmy się dopiero wtedy, gdy płuca zaczęły odmawiać nam posłuszeństwa. Kazinsky jednak trafnie odgadł, w którym miejscu możemy się znajdować, i tam właśnie skierowana była większość reflektorów. Usłyszeliśmy krzyki bojowników dobiegające od strony wydm, a zaraz potem błysnęły lufy karabinów szturmowych. Zanurkowaliśmy, ze wszystkich sił pracując nogami.

Gdy wypłynęliśmy ponownie, terroryści mieli już lepsze pojęcie o tym, jaki dystans nas dzieli, i wykazali się większą dyscypliną. Wystarczyłaby jedna kula z broni zdolnej wystrzelić sześćset pocisków na minutę, by zakończyć naszą ucieczkę. Znowu zeszliśmy pod wodę i zostaliśmy w głębinie tak długo, jak się dało, a gdy wróciliśmy na powierzchnię, spróbowaliśmy po prostu płynąć, jedynie z oczami i nosem nad powierzchnią. Oddychaliśmy głęboko, licząc na to, że napędzane wiatrem krótkie fale pomogą nam się ukryć. Nie pomogły.

Na szczęście prąd był coraz silniejszy i po kolejnym nurkowaniu znaleźliśmy się znacznie dalej, niż mogli przypuszczać nasi wrogowie. Kazinsky, choć biegł po plaży, został daleko w tyle, a jego ludzie znowu musieli nas szukać na powierzchni wody.

Wielu jednak strzelało na oślep; widziałem rozbłyski na brzegu i słyszałem syk rozgrzanych pocisków wpadających w wodę niebezpiecznie blisko nas. Cofnęliśmy się odruchowo, gdy trzy kule świsnęły tuż przed nami. Tak naprawdę ocaliła nas ośmiokrotnie gęstsza od powietrza woda, w której pocisk pokonuje siłą bezwładności jeszcze trzy stopy, po czym staje się niegroźny. Byłoby znacznie mniej przyjemnie, gdyby kula trafiła któreś z nas w głowę, więc na wszelki wypadek znowu zanurkowaliśmy w mroczną toń. Kilka chwil, które spędziliśmy na powierzchni, wystarczyło, bym przyjrzał się cyplowi i ocenił, że będziemy potrzebować jeszcze jednego oddechu, by wypłynąć na otwarte wody i zostawić niebezpieczeństwo daleko w tyle.

Raz jeszcze nie doceniłem siły niosącego nas prądu. Gdy się wynurzyliśmy, mijaliśmy czubek cypla w odległości może czterdziestu jardów, coraz szybciej oddalając się od brzegu. Topografia terenu sprawiła, że samochody i ich reflektory nie mogły dłużej podążać za nami, lecz mimo to wkrótce znowu otoczyła nas srebrzysta poświata – tym razem urzekająco piękna. Księżyc w pełni, jak zwykle ogromny w czystym pustynnym powietrzu, zawisł tuż nad horyzontem. W jego blasku dostrzegliśmy samotną sylwetkę Kazinskiego. Stał bez broni na końcu piaszczystego cypla, daremnie szukając nas wzrokiem.

W końcu jednak nas zauważył, bo nagle postąpił krok naprzód. Laleh zanurzyła się, nie czekając na strzał, ale ja wiedziałem, że jesteśmy już poza jego zasięgiem, więc zatrzymałem się na chwilę i miarowo pracując nogami, spojrzałem na pułkownika.

Tak oto tajemniczy Abu Muslim al-Tundra – chłopiec, który dorastał w syberyjskiej głuszy i uczył się angielskiego w tamtejszym mieście, który został oficerem elitarnej brygady Specnazu, który walczył w kotle Aleppo, który trafił na pustynię i przyjął islam w jego najbrutalniejszej odmianie, który został uznany za zabitego w ruinach irackiej kryjówki, a potem zmartwychwstał i objął dowództwo budzącej grozę Armii Czystych, by wreszcie zostać zdemaskowany jako Roman Kazinsky – stanął naprzeciwko mnie w cichym zakątku Iranu, gdzieś nad Zatoką Perską, na południe od Bandar-e Lenge. Patrzyliśmy sobie w oczy, a dzieliło nas może sto stóp niespokojnej wody rozświetlonej blaskiem księżyca.

Jak długo to trwało? Kilkanaście uderzeń serca? A może dłużej? Wiem tylko, że sekundy ciągnęły się w nieskończoność, aż wreszcie poczułem, że dłużej nie zdołam się opierać morskiemu prądowi. Uniosłem rękę w ironicznym pożegnaniu i pozwoliłem, by nurt poniósł mnie na otwarte wody zatoki, prosto w paszczę szamala.

Nie mogłem się jednak wyzbyć wrażenia, że wkrótce znowu się spotkamy.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

18

– Wyobrażam sobie, że szamal musiał budzić w was grozę – powiedział mężczyzna. Mówił cicho, w bardzo profesjonalnym stylu. – Mieliście jakiś plan, jak przeżyć?

– Żadnego – przyznałem. – Tak też powiedziałem Laleh, gdy płynęliśmy już pewien czas i zadała mi to samo pytanie. Dodałem, że nie ma to znaczenia, bo wszystko i tak będzie lepsze niż śmierć przez utonięcie przy palach. – Uśmiechnąłem się. – „Gdy nie masz nic, nie masz nic do stracenia”.

– A co ona na to?

– „Bob Dylan” – odpowiedziałem ze śmiechem. – Świetnie zna zachodnią muzykę. Słuchała jej w domu, choć było to nielegalne.

Siedziałem w gabinecie Lucasa Corrigana, szefa kadr CIA, człowieka o oczach zielonych i zimnych jak kamienie na dnie rzeki. Na jego biurku leżały moje akta i wyniki badań, a w powietrzu między nami zawisła kwestia tego, czy jestem zdolny do dalszej służby. Każdy agent, który przeszedł tak długą rekonwalescencję, podlega ocenie działu kadr, a moje dotychczasowe doświadczenie w kontaktach z Lucasem Corriganem wskazywało na to, że nie będzie to łatwa przeprawa. Choć z czasem zmieniłem zdanie, wtedy jeszcze podzielałem obiegową opinię, iż na świecie istnieją tylko dwa rodzaje ludzi: ci, którzy nie znoszą Corrigana, oraz ci, którzy go jeszcze nie spotkali.

Miał pięćdziesiąt parę lat, a już wyglądał jak duch: wysoki i szczupły, z gładko ogoloną głową, bladą skórą i twarzą, z ogromnymi zielonymi oczami. Z wykształcenia był lekarzem z plikiem certyfikatów ukończenia studiów podyplomowych z psychologii, a jego romans z CIA trwał od wielu lat. Jego ojciec był szefem placówki w Sajgonie w 1975 roku, gdy miasto wpadło w ręce Wietnamczyków z północy. W ostatnich godzinach tamtej wojny, choć dokoła śmigały pociski smugowe i zewsząd dobiegał huk eksplozji, do ostatniej chwili odmawiał opuszczenia ambasady. Śmigłowce ewakuowały dyplomatów z dachu budynku, wietnamskie czołgi już burzyły otaczający go mur, a szef placówki, otoczony stertami stalowych skrzyń, stał samotnie na dziedzińcu i wrzucał do ognia banknoty – miliony dolarów amerykańskich – by potężny tajny fundusz CIA nie wpadł w ręce nieprzyjaciela.

Trudno się dziwić, że jego syn poczuł się w Agencji jak w domu i że mając tak znakomite kwalifikacje zdobyte na uczelni, szybko osiągnął wysokie stanowisko, które obecnie zajmował.

– To ironia losu – dodał – że w końcu to właśnie szamal was ocalił, nieprawdaż?

W jego głosie nie było wielkich emocji, a i same słowa nie znaczyły wiele, bo rozmowa o roli wiatru w tym, że przeżyłem ostatnią misję, nie była celem tego spotkania. Corrigan gawędził ze mną po to, żeby przeniknąć najgłębsze warstwy mojej psychiki, a następnie dokonać oceny stanu mojego umysłu.

Jako szef działu kadr oraz najbardziej doświadczony i najlepiej wyszkolony spośród setek jego pracowników zawsze osobiście zajmował się najtrudniejszymi przypadkami szpiegów, czyli ludzi, dla których uniki i podstępy były chlebem powszednim.

– Rzeczywiście. Wiatr i dziewczyna – odparłem gładko.

Słyszałem o zdolnych agentach, którzy przychodzili, żeby się poddać podobnej ocenie przydatności do służby, i dopiero poniewczasie orientowali się, że grają w warcaby, podczas gdy Corrigan rozgrywa partię szachów. Musiałem być bardzo ostrożny; praca w Agencji ma unikatowy charakter i taka rozmowa mogła przedwcześnie zakończyć moją karierę.

Niekorzystny dla mnie raport, a nawet jeden jego ustęp podający w wątpliwość moją kondycję, mógł oznaczać długie miesiące odstawki i konieczność poddania się kolejnemu testowi. Gdyby i ten wypadł niepomyślnie, skończyłbym za biurkiem, w najlepszym razie w dziale analiz. Ostatnim, czego potrzebowała Agencja, były wybryki niezrównoważonego agenta w jakimś punkcie zapalnym świata.

Przyglądałem się, jak Corrigan wertuje papiery z mojej teczki – jakby chciał sobie przypomnieć, kim właściwie jest ta Laleh, choć byłem pewny, że zna te dokumenty na pamięć – i przeczuwałem już, jak potoczy się to spotkanie. Każe mi opowiedzieć wszystko, co zaszło, opisać i wyjaśnić szczegóły, a przy tym będzie bacznie obserwował moje reakcje, próbując przebić się przez maski, za którymi będę próbował się schować, szukając u mnie oznak stresu lub unikania tematów – tych najbardziej interesujących dla niego.

– Zatańczymy? – rzuciłem.

– Co takiego?

– To tylko zaproszenie – wyjaśniłem. – Zechce pan zacząć?

Spojrzał na mnie surowo.

– Tak, oczywiście. Wspomniał pan, że dziewczyna pomogła panu przetrwać.

Skinąłem głową.

– Gorączka, której źródłem była rana postrzałowa stopy, jeszcze w jaskini zaczęła spadać, ale mocno mnie osłabiła. To, co zaszło na plaży, też sporo mnie kosztowało. Krótko po północy, gdy minimalnym nakładem sił próbowaliśmy utrzymać się na wodzie, poczułem nagle, że zaczynam tracić przytomność. Utonąłbym, gdyby nie Laleh. Pływała znacznie lepiej, niż była gotowa przyznać. W porę wsunęła mi ramię pod głowę i utrzymała mnie na powierzchni. Byłem nieprzytomny, gdy zauważyła na falach…

– …tę łódź rybacką? – wpadł mi w słowo Corrigan, otwierając zdjęcie na monitorze.

– Była na wpół zatopiona. Pewnie wiatr porwał ją z przystani gdzieś na północy i pognał na otwarte wody zatoki. Laleh zachowała rozsądek: nie zostawiła mnie i nie popłynęła prosto do łodzi. W ciemnościach już nigdy by mnie nie odnalazła. Holowała mnie, aż znalazła się na tyle blisko, że mogła chwycić się burty.

– Długo był pan nieprzytomny? – spytał Corrigan.

– Nie wiem. Gdy się ocknąłem, dziewczyna trzymała się łodzi jedną ręką, a drugą mnie podtrzymywała. Dopiero gdy i ja zdołałem się chwycić burty, wpełzła na pokład. Jak na wszystkich łodziach na świecie, było tam wiaderko, którym od razu zaczęła wylewać wodę. Deski kadłuba musiały się jednak rozszczelnić, bo jej zabiegi nie przynosiły efektów. Skończyło się na tym, że zostaliśmy w wodzie, a łódź wykorzystaliśmy jako coś w rodzaju koła ratunkowego. Laleh znowu wykazała się inteligencją: odwiązała linkę od wiadra, oplotła mnie nią pod pachami i uwiązała koniec do uchwytu na rufie…

– …żeby nie odpłynął pan w ciemność – dopowiedział Corrigan.

– Właśnie. A ja znowu straciłem przytomność, ale dzięki dziewczynie byłem w miarę bezpieczny. – Umilkłem na chwilę, wspominając, co dla mnie zrobiła. – Wcześniej uratowałem jej życie – dodałem – ale ona odpłaciła mi się za to stukrotnie. Nie przeżyłbym bez niej.

– Raczej nie – zgodził się Corrigan bez cienia emocji. – A czy często zdarza się panu wspominać tamtą noc? Przeżywa pan wciąż od nowa tamte chwile?

Wyczuwałem pułapkę. Gdybym zaprzeczył, od razu by wiedział, że łżę.

– To ważne wydarzenia w moim życiu – odparłem. – Jasne, że o nich myślę, to chyba naturalne. Ale nie powiedziałbym, że przesadnie je roztrząsam.

Nie odpowiedział od razu, a po chwili skinął głową, jakby przyznawał mi rację.

– Co było potem? Był pan nieprzytomny, uwiązany do łodzi.

– Tuż przed świtem Laleh zaczęła mnie szarpać. Gdy oprzytomniałem, powiedziała, że widzi żagiel na horyzoncie. Wiatr nieco się uspokoił i fale były zdecydowanie mniejsze. Spojrzałem we wskazanym kierunku, ale było ledwie szaro i chmury wisiały dość nisko, więc nic nie zobaczyłem. Już chciałem się odwrócić, ale naraz jakby się przejaśniło i rzeczywiście dostrzegłem wierzchołek wielkiego żagla. Po chwili Laleh krzyknęła, więc spojrzałem jeszcze raz i… uściskałem ją z radości. To nie był żagiel, tylko szczyt budynku wysokiego na tysiąc stóp, sześćdziesięciopiętrowego luksusowego hotelu Burdż al-Arab, zaprojektowanego tak, by przypominał żagiel wydęty pustynnym wiatrem.

„Iran został po drugiej stronie zatoki”, powiedziałem do Laleh. „Przed nami Dubaj. Jesteśmy bezpieczni”.

Corrigan nie zareagował.

Wyjął z teczki fotografię i podał mi ją.

– Zna pan tego człowieka?
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

19

Zdjęcie przedstawiało Araba o prostolinijnym, szczerym obliczu, w średnim wieku, ubranego w kombinezon konserwatora.

– Nie – odpowiedziałem.

– Nazywa się Mustafa Aksoy. Jest obywatelem Turcji, a jego praca polega na tym, że o świcie dba o czystość piasku przed klubem plażowym należącym do hotelu Burdż al-Arab. To on zauważył was dryfujących przy boi wyznaczającej koniec płycizny. Pan był półprzytomny, a Laleh w trochę lepszym stanie, ale nie mogła lub nie chciała mówić. Nic pan z tego nie pamięta?

Pokręciłem głową.

– Natychmiast pobiegł do budynku klubowego i wezwał ochroniarzy z hotelu – ciągnął Corrigan. – Przybiegli po dwóch minutach, zobaczyli na wpół zatopioną łódź z irańskim numerem na rufie i stwierdziwszy, że jesteście w fatalnej kondycji, wezwali policję. Trafiliście do szpitala, gdzie zostawiono straż pod salą i zaraz podłączono wam baterię monitorów i kroplówek.

– To pamiętam, właśnie tam oprzytomniałem. Było ze mną naprawdę źle. Od razu zrobili mi serię badań. Brudna woda w zatoce wywołała stan zapalny oczu. Obawiali się trwałego uszkodzenia wzroku, więc wezwali okulistę. Zbadał mnie i powiedział glinom, że czegoś takiego jeszcze nie widział: mam chirurgicznie wszczepione soczewki zmieniające kolor oczu. Stwierdzenie, że ich to zaniepokoiło, byłoby grubym niedopowiedzeniem. Najstarszy stopniem od razu wyszedł na korytarz i zaczął dzwonić. Dwadzieścia minut później odwiedził mnie funkcjonariusz agencji wywiadowczej Zjednoczonych Emiratów Arabskich.

– Cieszą się złą sławą – dopowiedział Corrigan. – Wyjątkowi brutale. Jak pan zareagował?

– Nijak. Nie wpadłem w panikę, jeśli o to pan pyta. Miałem plan. Do tej pory prawie się nie odzywałem, a jeśli już, to po arabsku. Nagle przeszedłem na angielski i to ich zaskoczyło. Powiedziałem, że jestem obywatelem Stanów Zjednoczonych i chcę się natychmiast zobaczyć z amerykańskim ambasadorem. Oczywiście zignorowali moje życzenie.

– Nie mogli postąpić inaczej, prawda? W końcu to wywiad. Nie wezwą nikogo, póki się nie dowiedzą, kto wpadł w ich ręce i co mogą na tym zyskać.

– Tego właśnie się spodziewałem. Może i nazywają siebie naszymi sojusznikami, ale nie są wiele lepsi od Pakistańczyków. Domagałem się spotkania z ambasadorem głównie po to, żeby zyskać na czasie, zanim przekażą sprawę wyżej.

– I poszczęściło się panu – odparł Corrigan, przeglądając dokumenty. Po chwili pokazał mi zdjęcie mężczyzny po sześćdziesiątce ubranego w elegancki beżowy mundur. – Dziś ten człowiek jest podpułkownikiem, ale dawno temu był pomniejszym tajnym współpracownikiem CIA zatrudnionym w departamencie łączności dubajskiej policji. Dzięki swemu stanowisku sporo słyszał i od czasu do czasu przekazywał nam strzępy informacji o pijanych dyplomatach, kompromitujących sytuacjach czy tajnych wizytach irańskich oficjeli, wie pan, drobiazgi za drobniaki.

Tak czy owak, siedem lat temu zamilkł na dobre. Zapewne się obawiał, że w końcu go złapią, i uznał, że ryzyko nie jest warte tak marnych pieniędzy. Jak się okazało, zrobił karierę w departamencie, dochrapał się obecnego stanowiska, a akurat tego dnia, kiedy próbował pan uniknąć przesłuchania, nadzorował policyjną łączność.

Gdy usłyszał o irańskiej łodzi i pańskiej ranie postrzałowej, zrozumiał, że implanty soczewek mogą oznaczać tylko jedno: jest pan agentem wywiadu. A jako że domagał się pan spotkania z amerykańskim ambasadorem, musiał pan być agentem wywiadu Stanów Zjednoczonych.

Zdaje się, że ów glina jest z charakteru podobny do mnie – dodał Corrigan i przez chwilę sądziłem, że się uśmiechnie. Wpatrywałem się weń w napięciu, ale na szczęście oparł się pokusie i Ziemia nie wyrwała się z okołosłonecznej orbity. – Nie cierpi wyrzucać rzeczy. Odnalazł w swoim garażu szyfrowany telefon komórkowy, którego nie używał od siedmiu lat. Naładował go i włożył anonimową kartę SIM.

Wybrał długą sekwencję cyfr, wcale nie mając pewności, czy numer jest jeszcze aktywny. Przez chwilę nasłuchiwał, ale nikt się nie zgłosił. Wcale go to nie zdziwiło i po prostu nadał swoją sekundową transmisję. Było to dwuwyrazowe hasło, które przed laty przykazano mu przesłać, gdyby wydarzyło się coś naprawdę ważnego. Obiecano mu wtedy, że ktoś się z nim skontaktuje, ale w gruncie rzeczy nie miał pojęcia, czy ktoś odbierze wiadomość.

– „Feniks powstaje” – wtrąciłem. – Słyszałem, że tak brzmiało to hasło.

– Zgadza się – odparł Corrigan. – Numer kontaktowy, który przyjął wiadomość, był od dawna nieaktywny, ale NSA nigdy nie przestaje monitorować starych skrzynek. Specjaliści z Fort Meade przekopali archiwa i potwierdzili, że numer nadawcy i kod są autentyczne: dawny współpracownik CIA rzeczywiście prosi o pilny kontakt. Oczywiście nikt nie miał pewności, ale istniało prawdopodobieństwo, że chodzi o coś istotnego.

Szef delegatury Agencji w ambasadzie USA w Zjednoczonych Emiratach Arabskich czym prędzej zadzwonił do podpułkownika, używając szyfrowanej linii. Dubajski policjant powiedział mu, że jakiś człowiek, niemal na pewno amerykański szpieg, przebywa pod ścisłą ochroną w pokoju na dziewiątym piętrze szpitala Rashid i domaga się spotkania z ambasadorem, ale jak dotąd jedynymi jego gośćmi byli czterej wysocy rangą funkcjonariusze służby bezpieczeństwa.

Dwadzieścia minut po tym, jak szef placówki obiecał policjantowi, że dostanie dziesięć tysięcy dolarów, jeśli informacja okaże się prawdziwa, ambasador złożył niezapowiedzianą wizytę w szpitalu.

Uśmiechnąłem się.

– I wywołał chaos pod drzwiami mojej sali – przejąłem opowieść. – Nie chcieli go wpuścić, tajniacy z bezpieki wezwali wsparcie, a policjanci zwyczajnie nie wiedzieli, co robić. Ustąpili, dopiero gdy jego ekscelencja zagroził, że zadzwoni do szejka Dubaju. W końcu ambasador wszedł, ale oczywiście nie miał pojęcia, kim jestem. Przedstawił się, a potem człowieka, który mu towarzyszył, attaché wojskowego ambasady. Nigdy wcześniej go nie widziałem, ale byłem pewny, że to szef delegatury CIA.

Ambasador kazał wszystkim wyjść, jednak ani lekarze, ani policjanci, ani tajniacy nie usłuchali. Nie bardzo wiedziałem, co powiedzieć w tak licznym towarzystwie. W końcu przywołałem do siebie „attaché wojskowego” i wymamrotałem mu prosto do ucha, tak cicho, żeby nikt nie usłyszał: „Zamelduj w Langley, że człowiek z Tabuku żyje”.

Szef delegatury był dobrze wychowany, więc uprzejmie pokiwał głową, choć tak naprawdę nie miał pojęcia, czy właśnie usłyszał coś ważnego. Może byłem zwykłym mitomanem albo oszustem? Mimo wszystko jednak powiedział ambasadorowi, że musi wziąć samochód i odbyć pilną rozmowę z centralą.

Opadłem z sił i leżałem, póki nie usłyszałem tumultu na korytarzu. Szef delegatury wrócił i nie zamierzał brać jeńców: oznajmił glinom i tajniakom, że amerykańska sekretarz stanu właśnie rozmawia z szejkiem, a oni mają natychmiast opuścić pokój.

Spojrzeli na niego zdumieni, ale wyszli. Wtedy szef oznajmił mnie i ambasadorowi, że wojskowy samolot-ambulans z wielkiej i bardzo tajnej amerykańskiej bazy wojskowej w Arabii Saudyjskiej już leci. Za dziesięć minut mieliśmy być w drodze na lotnisko, a potem ewakuacja do Stanów.

– Ale pan nie chciał się stamtąd ruszyć, prawda? – spytał Corrigan.

Może się myliłem, ale jego ton chyba nieznacznie się zmienił: pobrzmiewała w nim nuta szacunku.

– Nie od razu – przyznałem. – Powiedziałem ambasadorowi i szefowi delegatury: „Jest pewna dziewczyna. Nie wiem, w jakim jest stanie i dokąd ją zabrali, ale ona także współpracuje z Agencją. Poleci z nami, dobrze?”.

– Trochę się pan minął z prawdą – stwierdził Corrigan. Nie był oburzony. – Nie była cenną współpracowniczką Agencji.

– Była moją współpracowniczką – odparłem.

– Po prostu nie mógł jej pan tam zostawić, prawda? Nie po tym, co zrobiła w wodach zatoki.

– Nie tylko o to chodziło. Wiedziałem, że saudyjska służba bezpieczeństwa ma jakąś listę życzeń i chcąc je spełnić, bez skrupułów odda dziewczynę Irańczykom, a ci, gdy już z nią skończą, pewnie zwrócą ją Armii Czystych.

– O tym nie pomyślałem – mruknął Corrigan. – Według raportu szefa delegatury właśnie miał zacząć jej szukać, gdy jeden z lekarzy wtrącił, że dziewczyna leży na oddziale kobiecym, na siódmym piętrze.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

20

Siedziałem w gabinecie Corrigana, ale równie dobrze mógłbym się znajdować w dubajskim szpitalu – tak wyraziste było wspomnienie głosów mówiących po arabsku coraz bliżej mojego pokoju.

Ambasador i szpieg odwrócili się w stronę drzwi. Otworzył je jeden z lekarzy, a wtedy usłyszałem głos młodej kobiety oznajmiającej dwóm salowym, że już nie potrzebuje wózka.

Laleh weszła do pokoju. Wykąpana i nakarmiona, miała na sobie długą, białą szpitalną koszulę, a pod nią luźne białe spodnie. Jej głowę ciasno spowijały bandaże, dobrze ukrywające ogoloną i poranioną skórę. Gdy widziałem ją po raz ostatni, leżałem prawie martwy na plaży. Teraz chwyciła mnie za rękę, pochyliła się nade mną i wyszeptała po arabsku coś, czego nie dosłyszałem, a co brzmiało jak modlitwa dziękczynna za to, że jestem żywy i przytomny.

Przez długą chwilę ignorowaliśmy lekarzy i wszystkich innych obecnych, patrząc sobie głęboko w oczy. Nikt poza nami nie wiedział, co przeżyliśmy i że dzięki temu połączyła nas nierozerwalna więź. Dwaj Amerykanie byli wręcz zdumieni tą sceną. Pierwszy otrząsnął się szef delegatury.

– Pańska córka? – spytał niepewnie.

– Aż tak staro wyglądam? – odparłem ochryple.

Pokiwali głowami z pełną powagą.

Skinąłem na dziewczynę, żeby się odwróciła.

– Laleh – powiedziałem – poznaj amerykańskiego ambasadora w Zjednoczonych Emiratach Arabskich oraz… – umilkłem w porę, by nie zdradzić prawdziwej funkcji kolegi szpiega – …wysokiego rangą urzędnika tej placówki.

Spojrzała na nich nieśmiało, nieprzyzwyczajona do tego, by jej imię podawano obcym, w dodatku miała odsłoniętą twarz.

– Panie ambasadorze, czy zechciałby pan na kilka minut użyczyć Laleh swojego telefonu?

Dyplomata zawahał się nieco, ale sięgnął do kieszeni.

– Naturalnie – mruknął.

Laleh popatrzyła na mnie z niedowierzaniem.

– Śmiało – zachęciłem ją. – Zadzwoń. Długo na to czekała.

Walcząc z emocjami, Laleh sięgnęła po telefon i wybrała numer. Przez chwilę czekała na połączenie, a potem zaczęła mówić, cicho i z licznymi pauzami.

– Dzwoni do matki w Kabulu – wyjaśniłem lekarzom i dwóm oficjelom. – Przez dłuższy czas była zaginiona. Musi ją zawiadomić, że żyje i jest bezpieczna.

Zauważyłem, że Laleh z trudem dobiera słowa, by zadać pytanie, które zaprzątało jej myśli od tak dawna.

– Jej ojciec musiał uciekać z Kabulu i przekroczył granicę z Iranem. Jak wszyscy wiemy, to niebezpieczne strony, a Laleh próbuje się dowiedzieć, czy rodzina ma o nim jakieś wieści.

Dziewczyna milczała, słuchając matki. Widziałem, że dłużej nie da rady powstrzymywać łez. Jej ramiona zadrżały, a oddech stał się płytki. Słuchała i płakała, chciała coś powiedzieć, lecz emocje wzięły górę. Udało się za drugim razem.

– Mój ojciec jest bezpieczny… – odezwała się wreszcie po angielsku. W sali rozległy się brawa. Laleh, wciąż z telefonem przy uchu, próbowała się uśmiechnąć przez łzy ulgi. – Został okradziony – dodała po chwili – ale dotarł do Teheranu i pracuje jako tłumacz. Od miesięcy próbował mnie odnaleźć, obawiając się najgorszego. Mama mówi, że zadzwoni do niego z dobrą nowiną, gdy tylko skończymy rozmawiać.

– Laleh ocaliła mi życie i moją misję – zwróciłem się do ambasadora. – Nie może wrócić do Kabulu, to zbyt niebezpieczne. Nie może też zostać tutaj, a w Iranie jest poszukiwana. Dlatego chciałbym, żeby pan zorganizował…

– Rozumiem – przerwał mi, po czym odezwał się do szefa delegatury: – Rich, czy z tego, co usłyszałeś, wynika, że będzie jakiś problem z udzieleniem pomocy tej młodej damie?

– Ależ skąd – odparł Rich i uśmiechnął się do mnie. – Koledzy z organizacji byli bardzo… – zawiesił głos, szukając właściwych słów – …poruszeni, gdy usłyszeli, że człowiek z Tabuku żyje.

Ambasador spojrzał na dziewczynę, która właśnie skończyła rozmowę i zamierzała oddać mu telefon.

– Laleh, prawda? Laleh, mogę udzielić zezwolenia nadzwyczajnego – powiedział – i jeśli zechcesz, za dziesięć minut wsiądziesz do samolotu do Stanów Zjednoczonych.

Spojrzała na niego ze zdziwieniem – była to ostatnia rzecz, jakiej się spodziewała. Sama idea Ameryki była dla młodej Afganki niejednoznaczna: tyle różnic kulturowych, religijnych i historycznych. Tyle konfliktów, tyle nienawiści po obu stronach, tyle złamanych obietnic. Myślę, że Laleh potrzebowała w tej chwili moralnego wsparcia, bo spoglądając na ambasadora, wskazała palcem na mnie.

– Czy poleciałabym z… – Urwała, gdy coś sobie uprzytomniła. – Nie wiem nawet, jak masz na imię – dodała zmieszana.

Jeszcze nie rozumiała, że szpiedzy nie mają imion i nazwisk, a jeśli mają, to niekoniecznie prawdziwe. Uśmiechnąłem się. Nie chciałem jej mówić, że nasi dwaj urzędnicy też nie wiedzą, jak się do mnie zwracać.

– Sadiki – odpowiedziałem.

Uśmiechnęła się szeroko, a lekarze parsknęli śmiechem. Szef delegatury odwrócił się do ambasadora i przetłumaczył:

– To po arabsku znaczy „mój przyjaciel”.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

21

Corrigan odsunął krzesło, a zgrzyt nóg o podłogę wyrwał mnie z zadumy. Uświadomiłem sobie, że od dłuższej chwili podziwiam zmierzch zapadający za pancerną szybą w oknie jego gabinetu.

– Zatem przybyliście do Stanów tym samym samolotem? – spytał.

– Tak – odrzekłem. – Podczas lotu mój stan się pogorszył. Każdego dnia przez Zatokę Perską przepływa dwadzieścia supertankowców i odpady ze wszystkich lądują za burtą. Ktoś kiedyś nazwał ten akwen „płynnym zapaleniem wątroby”. Nie wiem, czy to rana postrzałowa, czy skaleczenia na nadgarstku były słabym punktem, ale gdy bakterie dostały się do organizmu, niespiesznie rozgościły się w nim na dobre i poczuły jak w domu.

– I wkrótce na pańskiej skórze pojawiły się plamy – dopowiedział Corrigan. – Problemy z oddychaniem i formułowaniem myśli. Sepsa?

– Taka była diagnoza. Na szczęście na pokładzie był dobry sprzęt i jeszcze lepsi lekarze, ale i tak, gdy lądowaliśmy w bazie Andrews, byłem w dość kiepskiej formie.

– Nie wątpię. Sepsa rozwija się błyskawicznie. Od kompletnego braku objawów do zgonu mija czasem ledwie czterdzieści osiem godzin.

– Z Andrews trafiłem prosto do szpitala i spędziłem kilka dni na OIOM-ie – ciągnąłem. – Potem trzy miesiące rehabilitacji i oto jestem. Jak mówiłem: gotów do pracy.

Corrigan skinął głową.

– Rzeczywiście, wygląda pan na gotowego. – Milczał przez chwilę, przyglądając mi się uważnie. – Z tego, co wiem, trafił pan do innego szpitala, niż planowano. Dlaczego przemilczał pan ten wątek?

– Niczego nie przemilczałem. Po prostu uznałem, że to nieistotny szczegół.

– Cóż, mój błąd – skomentował gładko Corrigan. – Zdaje się, że miał się pan leczyć w Wojskowym Centrum Medycznym Waltera Reeda. To pod każdym względem świetny szpital.

– Tak – zgodziłem się. – I jak pan wie, jako placówka wojskowa może zapewnić najlepszą ochronę agentowi wywiadu.

Corrigan pokiwał głową.

– Ale tak się złożyło, że w dniu, w którym przybył pan z Laleh do kraju, w Waszyngton uderzyły potężne burze z piorunami. Zgadza się?

– To był chaos. Gdy dolatywaliśmy, wszędzie trwały już blokady dróg, podtopienia i awarie sieci energetycznej. Wypadkom nie było końca, istny kataklizm. Dowiedziałem się o tym dopiero później, ale podobno okolice Bethesdy i ośrodka Waltera Reeda ucierpiały najbardziej. W rezultacie szpital musiał działać na własnych prądnicach, a jednocześnie przyjmować wyjątkowo dużo pacjentów.

Gdy deszcz ustał, spodziewano się jeszcze większych tłumów. Administracja modliła się, żeby generatory jakoś to wytrzymały. To dlatego, zanim jeszcze weszliśmy w przestrzeń powietrzną Stanów Zjednoczonych, a ja byłem wtedy nieprzytomny albo spałem, w Langley podjęto decyzję o zmianie planów. Trafiłem do znacznie większego szpitala, pół godziny drogi na południe, w rejonie znacznie mniej dotkniętym burzami. Biorąc pod uwagę mój stan, była to drobna korekta. Wciąż jeszcze wierzyłem, że lecimy do Waltera Reeda, gdy wsiadaliśmy z Laleh do helikoptera, żeby pokonać ostatni etap podróży.

Pamiętam, że dziewczyna siedziała obok mnie i przyglądała się okolicy szeroko otwartymi oczami, bardziej niż trochę przerażona. Ja zaś leżałem na plecach i widziałem głównie wnętrze helikoptera, które w świetle błyskawic i przy akompaniamencie grzmotów jawiło się coraz mniej realnie – aż wreszcie zobaczyłem nad sobą sokoła wędrownego unoszącego się wysoko nad irańskim pustkowiem. Czułem, że wiatr miota maszyną – albo tym ptakiem – na wszystkie strony, w nieustających potokach deszczu. Gdy wreszcie pilot zdołał posadzić helikopter na szpitalnym lądowisku, zrobił to z takim impetem, że Laleh krzyknęła.

Pamiętam też, że czekała już na nas ekipa w nieprzemakalnych pelerynach. Gdy tylko nosze z nami zjechały z pokładu, nakryto je pleksiglasowymi pokrywami, żeby osłonić nas przed deszczem. Odjechałem po betonowym placu w kierunku wahadłowych drzwi i straciłem Laleh z oczu.

Po drodze ktoś założył mi maskę tlenową i oddychając z nieco mniejszym wysiłkiem, patrzyłem przez przezroczystą kopułę na ludzi stłoczonych w wielkiej izbie przyjęć. Pielęgniarze prowadzący nosze zaczęli wołać, że to nagły wypadek i wszyscy mają zejść z drogi. Tłum zafalował i rozstąpił się, a ja zobaczyłem grupkę czterech osób w garniturach, które przeciskały się w moją stronę. Nie byłem pewny, czy istnieją naprawdę, czy majaczę. Chwilę później minęliśmy kolejne wahadłowe drzwi, zostawiając za sobą izbę przyjęć.

Zagłębialiśmy się w gmachu szpitala, przemierzając białe, jaskrawo oświetlone korytarze, ale nie było tam dużo spokojniej. Wreszcie usłyszałem donośny głos pielęgniarki zza kontuaru:

– To on? Ten facet, w sprawie którego dzwonili z NSA? – Chyba nikt nie znał odpowiedzi, więc rzuciła jeszcze głośniej, dołączając do orszaku prowadzącego moje rozpędzone nosze: – Potrzebne mi nazwisko!

Jeden z pielęgniarzy, potężny mężczyzna będący zapewne główną siłą napędową noszy, sięgnął po kartę pacjenta zawieszoną na stojaku do kroplówek.

– Sadiki Khan – odkrzyknął. – Zgadza się?

– To on – przytaknęła pielęgniarka z wyraźną ulgą, a ja pomyślałem: Kim, u diabła, jest Sadiki Khan? Cóż za dziwne miano. Jak mówiłem, nie byłem wtedy w szczytowej formie. – Sala trzy – podpowiedziała.

Czterej pielęgniarze prowadzący nosze już niemal biegli, gdy mijaliśmy białą zasłonę, a ja czułem, że znowu wylatuję za drzwi terenówki pokonującej ślizgiem zakręt, ląduję na barku w piachu i wiem, że to oznacza kontuzję.

Na szczęście, gdy wreszcie się zatrzymałem – jak mi się zdawało, gdzieś w pobliżu zrujnowanego mostu na jałowej irańskiej ziemi – trzej lekarze w białych kitlach i kilka pielęgniarek pochylili się nade mną. Widziałem ich zatroskane twarze i słyszałem energiczne okrzyki. Skąd się wzięli w Iranie?, myślałem, i dlaczego mówią po angielsku? Patrząc na nich przez mój pleksiglasowy sarkofag, wciąż mokry od deszczu, przez chwilę wyobrażałem sobie, że moje spojrzenie odwzajemnia Rebecca.

Nic nie mogłem na to poradzić: łzy same napłynęły mi do oczu. Tak bardzo za nią tęskniłem, tyle złego się wydarzyło – po prostu pragnąłem się do niej przytulić. Już wkrótce, pomyślałem. Wkrótce będę w domu. A może już jestem? Może wydostałem się z Iranu…

Chciałem dotknąć czegoś materialnego, żeby się upewnić, co jest realne, a co nie. Wysunąłem palce spod kopuły i poczułem, że zaciska się na nich kobieca dłoń. Wyobraziłem sobie, że to Rebecca spogląda z góry w moje brązowe oczy i słucha chrapliwego oddechu pod maską tlenową.

– Już dobrze, panie Khan – powiedziała kobieta. – Jest pan chory, to poważna infekcja. Nie wiem, czy zna pan angielski, ale zrobimy wszystko, żeby panu pomóc. Wyjdzie pan z tego.

Łzy popłynęły mi jeszcze mocniejszym strumieniem, bo nawet jej głos brzmiał jak głos Rebekki.

– Już dobrze – powtórzyła uspokajająco. – Już dobrze.

Nie wiem, kim ona jest, ale to dobra kobieta, pomyślałem.

– Zdjąć pokrywę – zawołał ktoś.

Plastikowa kopuła została zabrana. Wciąż patrzyli na mnie lekarze i personel pomocniczy, a kobieta o głosie Rebekki nachyliła się, by zdjąć mi maskę tlenową. Uniosłem rękę. Chciałem dotknąć jej twarzy.

Zamarła, patrząc mi w oczy, a potem cofnęła się gwałtownie, wystraszona. Jej reakcja była tak nieoczekiwana i tak nieprofesjonalna, że aż usiadłem, momentalnie wróciwszy do rzeczywistości. Spojrzałem na nią. Ona także patrzyła na mnie, zasłaniając usta dłonią.

To była Rebecca. Rozejrzałem się po sali.

– Gdzie ja, u diabła, jestem? – spytałem.

Odpowiedział mi starszy pielęgniarz, drobnej budowy, za to pełen energii:

– Na oddziale ratunkowym, panie Khan.

Lekarz i pielęgniarki próbowali mnie położyć. Chyba nikt w sali nie wiedział, co się dzieje, a już na pewno nie Rebecca, która wyglądała, jakby miała zemdleć.

– Ale gdzie? – dociekałem. Mój głos nawet mnie wydawał się wątły i daleki.

– W Waszyngtonie, w szpitalu MedStar – wyjaśnił znowu niepozorny pielęgniarz.

Zaniemówiłem. Rebecca była kiedyś rezydentką w tym szpitalu, a teraz tam pracowała, właśnie na oddziale ratunkowym. Spojrzałem jeszcze raz. To naprawdę była ona. Spróbowałem opuścić nogi z noszy, podejść do niej, ale powstrzymało mnie kilka par rąk. Doświadczona pielęgniarka stała już przy Rebecce i ściskała ją za ramiona, próbując uspokoić.

– O co chodzi, Rebecco? Co się stało, dziewczyno?

– To… to mój mąż. Jesteśmy razem… – wydusiła wreszcie, wskazując na mnie.

– Jasna dupa – mruknęła tamta. – Zwariowałaś? Przecież nie jesteś z żadnym Sadikim Khanem.

– On się tak nie nazywa – stwierdziła stanowczo Rebecca.

Wyzwoliła się z jej uścisku i podeszła do mnie.

Nie chciałem znowu siłować się z lekarzami. Pokonany przez gorączkę i sepsę po prostu na nią patrzyłem.

Ścisnęła mnie za rękę, a drugą dłonią dotknęła mojej twarzy – to był gest miłości. Chciała się upewnić, czy to się dzieje naprawdę. A potem się rozpłakała.

– Spójrz na siebie – wyszeptała z rozpaczą. – To straszne, co oni ci zrobili. I co się stało z twoimi oczami?

Jeden z lekarzy stojących nade mną, zapewne szef zespołu – po pięćdziesiątce, z gładko ogoloną głową – sięgnął po oftalmoskop leżący na tacy i zajrzał mi w prawe oko.

– Nie jestem pewny, ale wydaje się, że z jego oczami wszystko w porządku – odezwał się do Rebekki, próbując dodać jej otuchy. – Wszczepiono mu protetyczną błonę być może zmieniającą ich kolor.

Rebecca z ulgą pokiwała głową, jakoś nie wyglądała na zaskoczoną. W przeciwieństwie do wszystkich innych. Protetyczna błona zmieniająca kolor oczu? Szef zespołu nie miał czasu martwić się takimi drobiazgami. Odłożył instrument, kazał pielęgniarkom monitorować moje parametry życiowe, wyregulował podłączone do moich ramion kroplówki, zdjął dubajskie bandaże z mojego nadgarstka i stopy, przyjrzał się ranom, przejrzał kartę, która towarzyszyła mi od szpitala Rashid, i dopiero wtedy zaczął energicznie wydawać polecenia.

Rebecca położyła mi ręce na ramionach, żebym już nie próbował wstawać. Pozwoliłem jej na to, ale nie wypuściłem jej dłoni z uścisku. Po chwili usłyszałem, jak jeden z pielęgniarzy – ten masywny, który prowadził nosze – mocno zdziwiony odzywa się do kolegi:

– Po co ktoś miałby chirurgicznie zmieniać sobie kolor oczu?

– Bo pewnie jest, kurwa, jakimś szpiegiem, Rain Manie – odpowiedział mu chuderlawy. – To dlatego dzwonili do nas z Agencji Bezpieczeństwa Narodowego. Dlatego został przyjęty pod fałszywym nazwiskiem. I stąd te cztery garnitury w poczekalni.

Tuzin oczu skierowało się na Rebeccę i na mnie. Mąż młodej lekarki okazał się szpiegiem, który – sądząc po ranach i ogólnej kondycji – właśnie wrócił z… właściwie nie wiadomo skąd. Rebecca nawet nie zwróciła uwagi na reakcję kolegów. Otworzyła już teczkę historii choroby, którą założyli lekarze w Dubaju, i czytała w pośpiechu, by zidentyfikować wszystkie moje urazy i dolegliwości.

– Ruchy, ludzie! – zarządził szef zespołu, ucinając dyskusję. – Mamy hordę pacjentów. Niech ktoś zadzwoni na OIOM i załatwi, żeby pan Khan, czy jak mu tam, został natychmiast przyjęty.

Jego podwładni rozbiegli się do swoich zadań, nosze ruszyły w stronę windy, a Rebecca ani na chwilę nie puszczała mojej ręki.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

22

Oddział intensywnej opieki medycznej stanowił przeciwieństwo izby przyjęć i oddziału ratunkowego – jego klasztornego spokoju nie zakłócały ani ciche kroki personelu, ani miękkie światło, ani stonowane barwy, ani prowadzone szeptem rozmowy. Wszystko to maskowało chaos, który panował na parterze.

Na oddziale ratunkowym lekarze – z Rebeccą włącznie – szybko ustalili, że mój stan pogorszył się podczas podróży i jeśli leczenie nie zostanie wdrożone natychmiast, doświadczę tego, co w praktyce klinicznej nazywa się ostrą sepsą. Miałem już wszystkie symptomy: trudności z oddychaniem, nierówny rytm serca, byłem zdezorientowany i poważnie osłabiony.

Niebezpieczeństwo polegało na tym, że mogłem w każdej chwili wejść w kolejny etap infekcji. Gdy wjeżdżałem na OIOM, podsłuchałem rozmowę lekarza dyżurnego z Rebeccą, która maszerowała żwawym krokiem obok noszy, uparcie trzymając mnie za rękę. Lekarz powiedział chyba, że mam nieco ponad pięćdziesiąt procent szans na przeżycie – byłem taki skołowany, że dopiero po dłuższej chwili dotarł do mnie sens tych słów: prawie połowa przypadków sepsy kończy się śmiercią.

– Ile ma płytek krwi? – spytał.

– Pobraliśmy próbkę, gdy tylko go przywieźli – odrzekła Rebecca – ale jeszcze nie dostaliśmy wyników. Na dole trwa armagedon.

Lekarz zwrócił się do pielęgniarki z OIOM-u, domagając się natychmiastowego badania. Gdy kobieta odeszła, Rebecca wsunęła mi dłoń pod szpitalną koszulę i położyła ją na mojej nagiej piersi. Pomyślałem, że to jeden z najbardziej wzruszających gestów z jej strony, ale gdy oprzytomniałem na chwilę, dotarło do mnie, że to nie dowód miłości – po prostu chciała sprawdzić, jak pracuje moje serce.

Zauważywszy, że zaczynam drżeć na całym ciele, z niepokojem odezwała się do kolegi:

– Dreszcze się nasilają, oddech też coraz słabszy.

Lekarz skinął głową.

– Zwiększę przepływ z kroplówki i zmienię lek regulujący ciśnienie. – Spojrzał na Rebeccę i uśmiechnął się wyrozumiale. – Powiedzieli mi na dole, że to twój mąż. Sepsa nie stanowi żadnej medycznej zagadki, Rebecco, a w Dubaju i w samolocie miał naprawdę dobrą opiekę. Dotarł do nas błyskawicznie i wiemy, co robić. W końcu trafił do jednego z najlepszych szpitali w kraju. Nie pozwolimy mu odejść. Chyba że na rehabilitację, gdy będzie po wszystkim.

Popatrzyłem na Rebeccę, która wciąż trzymała dłoń na mojej piersi. Wreszcie konieczność profesjonalnego zachowania zwyciężyła nad całkiem prywatnym strachem. Spróbowała się uśmiechnąć, wdzięczna za wsparcie.

– A teraz wybacz, ale tu nam nie pomożesz – dodał lekarz. – Na dole jesteś bardziej potrzebna. Zadzwonię, gdy tylko coś się zmieni.

Skinęła głową. Zrozumiała. Kolejna pielęgniarka właśnie wprowadzała do mojego krwiobiegu nowy lek, tym razem usypiający, i nagle poczułem, że odpływam.

Rebecca pochyliła się nade mną. Poczułem na ustach ciepło jej warg i pomyślałem, że może to wszystko jednak było snem.

– Niech Bóg ma cię w opiece – szepnęła bliska łez.

Tak, to musiał być sen, przecież Rebecca nie wierzy w Boga.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

23

Nie zauważyłem, kiedy odeszła; głowa opadła mi na bok pod wpływem środka usypiającego. Poczułem, że lewituję, i nagle, niepojętym sposobem, przeniosłem się do zupełnie innego szpitala.

Stałem w windzie, sunąc w górę ku oddziałowi, w którego białych ścianach wszystko przebiegało inaczej niż na OIOM-ie: tam każda medyczna bitwa kończyła się przegraną. Ruszyłem przed siebie pustym korytarzem. Pchnąłem drzwi jednej z sal, a wtedy moja leżąca w łóżku umęczona matka spojrzała na mnie. Usiadłem jak zawsze naprzeciwko taty. Znowu odwiedzałem przeszłość, od której nie mogłem się uwolnić. W końcu jednak farmakologiczna mgła ogarnęła mnie bez reszty: usnąłem, w myślach znowu będąc dzieckiem, bezpieczny w matczynych ramionach.

W realnym świecie pozostała za to Rebecca. Opowiedziała mi później, że gdy wyszła z OIOM-u, ujrzała w niedużej, oszklonej poczekalni cztery osoby w garniturach – trzech mężczyzn i kobietę. Burza za oknami przybierała na sile. Czarna ściana chmur, raz po raz rozświetlanych od wewnątrz błyskawicami, sunęła nisko nad miastem i choć było wczesne przedpołudnie, w poczekalni panował półmrok.

Rebecca nie znała żadnej z tych osób, ale z dumnej postawy i markowej odzieży najstarszego mężczyzny wysnuła wniosek, że musi on obracać się na co dzień wśród grubych ryb Waszyngtonu.

Zerknęła na cztery garnitury tylko przelotnie i szeleszcząc dwuczęściowym strojem chirurga, oddaliła się w stronę oddziału ratunkowego.

– Przepraszam, pani doktor – zawołał głos za jej plecami.

Odwróciwszy się, zobaczyła, że elegancki mężczyzna właśnie wyszedł z poczekalni. Jego towarzysze stanęli u drzwi. Wyglądali na zaniepokojonych.

Zatrzymała się.

– Tak?

– Zdaje się, że to pani przyjmowała pana Khana na oddziale ratunkowym. Powiedziano nam, że trafił tutaj. Bardzo byśmy chcieli wiedzieć… w jakim jest stanie.

– A państwo są…? – Rebecca ruszyła ku rozmówcy.

– Jego przyjaciółmi – odparł nienagannie ubrany mężczyzna.

– Rozumiem. Jeśli wolno spytać… zawsze wkładacie garnitury w taką pogodę, wybierając się z wizytą do przyjaciela w szpitalu?

– Powiedzmy, że jesteśmy bardziej kolegami z pracy – odparł mężczyzna, uśmiechając się całkiem czarująco.

Rebecca była już w połowie drogi do niego, gdy rozległ się kolejny grzmot. Ciemność na zewnątrz się pogłębiła, na co czujniki w korytarzu zareagowały tak, jakby zapadła noc: włączył się cały ciąg lamp pod sufitem. Dopiero teraz Rebecca zobaczyła wyraźnie, z kim ma do czynienia, i natychmiast skarciła się w duchu. Gdyby nie była tak przejęta tym, co działo się na OIOM-ie, pewnie wcześniej rozpoznałaby twarz znaną z telewizyjnych wiadomości. Jej rozmówcą był Sokół.

Jak mi później wyznała, w tym momencie poczuła przede wszystkim gniew – na niego i na całą Agencję – ale postarała się nad nim zapanować.

– Kolegami z pracy – powtórzyła, wskazując ich garnitury. – Czyli skąd? Bank of America? – Elegancki mężczyzna nie był pewny, czy powinien czuć się urażony, czy może się roześmiać, więc milczał. – Zabawne, że pan o tym wspomniał – ciągnęła – bo właśnie się zastanawialiśmy, czym zajmuje się pan Khan, skoro na jego nadgarstku znaleźliśmy dość paskudną ranę.

– Naprawdę? – zdziwił się Sokół.

– Tak. Napisano o niej w dokumentacji medycznej, którą dostaliśmy od lekarzy z Dubaju. Jeden z nich ocenił, że wygląda to na ślad po metalowej obręczy, zupełnie jakby pacjent próbował uwolnić się z kajdanek. – Rebecca powiodła spojrzeniem po twarzach „kolegów z pracy”. – Tak, wiem, to dziwne. Ale pacjent ma też zwichnięty kciuk, co zdaje się potwierdzać tę teorię. Może macie jakiś pomysł, jak to wyjaśnić?

Wszyscy czworo pokręcili głowami.

– Nie? A może wiecie coś na temat rany postrzałowej stopy?

I tym razem nie odpowiedzieli.

– Został ranny kilka dni temu – kontynuowała Rebecca – i ktoś, sam pan Khan, jak się domyślamy, użył larw, żeby oczyścić ranę. Metoda jest znana od tysiąca lat i przyznaję, że to był niezły pomysł. Tyle że dziś dość rzadko się ją stosuje. Cóż, powiem wprost: nigdy się jej nie stosuje, bo ludzie z ranami postrzałowymi trafiają do szpitala i jeśli przeżyją, leczy się ich antybiotykami. – Zirytowana wzruszyła ramionami, ale starała się utrzymać w miarę rzeczowy ton. – Opatrzywszy stopę, ekipa w samolocie dokonała standardowych oględzin całego ciała. Poza sepsą i rozległymi oparzeniami słonecznymi, które wskazują na długotrwały pobyt w nieprzyjaznym środowisku, te dwa urazy, nadgarstek i stopa, wydają się najpoważniejsze.

– Czyli jest źle – stwierdził Sokół – ale mogło być gorzej.

Rebecca wspomniała mi potem, że odetchnęli z ulgą, ale zanim zdążyli jeszcze o coś zapytać, odezwała się znowu:

– Może powinnam raczej mówić o „najpoważniejszych nowych urazach”. Lekarze zauważyli też paskudną bliznę w dolnej części uda, najprawdopodobniej po ranie zadanej nożem. Szwy założono lata temu i choć nie powiem, że robił to amator, to z całą pewnością nie chirurg plastyczny – dodała z uśmiechem.

Ani Sokół, ani jego towarzysze go nie odwzajemnili. Wiedzieli, że to pamiątka po misji w Libii.

– Długa blizna na barku to zupełnie co innego – ciągnęła Rebecca. – Już w Dubaju zauważono, że to profesjonalna robota. Ale i rana nie była byle jaka. Ze zdjęcia rentgenowskiego wnioskuję, że to rana wlotowa po pocisku średniego kalibru. Uprzedzając pytania: wiem, bo często mamy tu z takimi do czynienia. Personel waszyngtońskich szpitali to niestety światowej klasy eksperci od ran postrzałowych.

A na plecach mamy ranę wylotową. Do dziś widać ślady zszywek na skórze. Dubaj zdołał je nawet zidentyfikować: nie używa się takich w Stanach Zjednoczonych. Co ciekawe, stosowane są prawie wyłącznie na Bliskim Wschodzie. Moim zdaniem, gdyby pocisk przeszedł o cal w lewo i nieco niżej, wasz przyjaciel Sadiki Khan byłby trupem. Tak więc mamy ranę od noża i postrzał – podsumowała. – Jedną opatrzył pewnie pomocnik weterynarza, a drugą dobry chirurg z Syrii, Libanu, może Izraela… – Urwała, ale nikt nie podjął tematu. – Rodzi się zatem pytanie – dodała po chwili. – Gdzie, do kurwy nędzy, pracujecie? Na poczcie?

Sokół odpuścił sobie przyjazny ton.

– Dziękujemy, pani doktor – powiedział. – Sądzę, że możemy już zakończyć dyskusję o dawnych i bieżących sprawach zawodowych pana Khana. Chciałbym tylko wiedzieć, jakie są rokowania.

Właśnie tak wygląda rozmowa z grubymi rybami, pomyślała Rebecca, ale była zbyt wściekła, by dać się zastraszyć.

– Naturalnie – odparła gładko. – Chętnie przedstawię moją ocenę sytuacji.

– Bardzo proszę – rzekł Sokół z wyraźną ulgą.

– Otóż moim zdaniem ludzie tacy jak wy – zaczęła, wkładając w swoją wypowiedź cały gniew, który obudził się w niej na widok moich obrażeń, tych dawnych i tych świeżych – posyłają innych w jakieś zapomniane przez Boga miejsce po to, żeby wrócili w takim stanie. – Tu wskazała drzwi oddziału intensywnej opieki medycznej. – Oczywiście pod warunkiem że w ogóle wrócą.

Sokół i jego kompania patrzyli na nią w milczeniu, nienawykli do tak zajadłej krytyki.

– Wracają poranieni i połamani – ciągnęła. – Muszą walczyć o życie, bo ktoś ich postrzelił, rozpruł nożem, a może i torturował, i to niejeden raz. Nie trzeba być geniuszem, żeby zorientować się po starych bliznach, że wysyłacie ich w teren wielokrotnie.

Mężczyzna stojący nieco z tyłu – po pięćdziesiątce, z wysokim czołem i nieodmiennie zatroskanym obliczem – chciał odpowiedzieć, ale Sokół go powstrzymał.

– W porządku, Buster. Wszystko gra – zwrócił się do swego zastępcy.

Rebecca nawet go nie słuchała.

– Owijacie to wszystko we flagę – powiedziała. – Wmawiacie sobie i innym, że to dla dobra kraju i, jakże wygodnie, zapominacie o tym, co się z tym wiąże: o bólu, o stracie, o zniszczeniach.

Nigdy nie myślicie o mężczyznach i kobietach, którzy czekają na nich w domu, bez żadnych wieści, czując nieustanny strach i żyjąc nadzieją, że nie podjedzie niczym niewyróżniający się samochód, że nie wysiądzie z niego człowiek, którego zobaczą tylko ten jeden raz w życiu, nie zapuka do ich drzwi i nie przekaże najgorszych wieści. I że nie dostaną zaproszenia na pogrzeb w Arlington, podczas którego do ziemi trafi najprawdopodobniej pusta trumna.

Czterej goście pana Khana byli zszokowani. Kto jej o tym powiedział? Skąd wie takie rzeczy? Rebecca śmiało patrzyła im w oczy, oddychając szybko i płytko.

– A ja wam mówię, że może istnieją ludzie, którzy kochają tego człowieka. Może ich życie już nigdy nie będzie takie samo, jeśli pewnego dnia on nie wróci z tego przeklętego zadupia, do którego go wyślecie. Prawdę mówiąc, on jeszcze nie wrócił. Wciąż może umrzeć w tym szpitalu. – Spojrzała kolejno po twarzach ludzi w garniturach. – Dotarło? Oto moja ocena sytuacji. Mam nadzieję, że okaże się przydatna. – To powiedziawszy, obróciła się na pięcie i odeszła.

Minęła chwila, nim Sokół zawołał za nią:

– Pani doktor?

Nie zatrzymała się.

– Pani doktor! – krzyknął głośniej. – Jak się pani nazywa?

Zatrzymała się i odwróciła.

– Rebecca… Rebecca Khan, panie Sokole Rourke – odpowiedziała. – Sadiki jest moim mężem, choć w łóżku zwykle nazywam go inaczej.

Odwróciła się i odeszła. Nikt z ludzi Agencji nie odezwał się przez długą chwilę. Odprowadzali ją wzrokiem, gdy znikała w dali szpitalnego korytarza.

– Rany – mruknął w końcu Sokół, a przynajmniej tak zapamiętała to Madeleine. – Ale charakterna. Już od dawna nikt nie mówił do mnie w taki sposób.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

24

– Zatem wylądował pan w bazie Andrews i był przekonany, że trafi do Waltera Reeda, ale ostatecznie przyjęto pana do szpitala MedStar – upewnił się Corrigan, przyglądając mi się wnikliwie zza biurka. – Ale dlaczego nie chciał pan o tym wspomnieć? – spytał. Milczałem, zbierając myśli, ale on nie zamierzał czekać na odpowiedź. – Martwił się pan, że postawa żony wobec Agencji może się okazać problemem? Bo jeśli coś tu jest oczywiste, to że nie jest ona entuzjastyczną zwolenniczką pańskiej drogi zawodowej.

Spojrzałem na niego z lekkim zdziwieniem.

– Po części – przyznałem. – I prawdę mówiąc, nie wiedziałem, czy pan o tym słyszał.

– Rozumiem – odparł Corrigan. – Jak pan wie, w szpitalu zjawiło się czworo gości z Firmy: Sokół, Buster, Madeleine… a czwartym byłem ja.

– Psiakrew – mruknąłem i odetchnąłem głęboko. – Tak czy owak, miałem rację: pan o tym nie słyszał, był pan świadkiem.

Corrigan wstał, rozprostował długie nogi i podszedł do dzbanka z kawą stojącego na podgrzewaczu w kącie pokoju.

– Powiedział pan „po części”. A ja uważam, że celowo pominął pan kwestię spotkania z Rebeccą. Nie chciał pan o tym mówić, prawda?

– Nieszczególnie – przyznałem.

Uniósł dzbanek w moją stronę pytającym gestem. Była to pierwsza znana mi próba pełnienia roli dobrego gospodarza podjęta przez Lucasa Corrigana. Zastanawiałem się, czy ten niezgrabny, wycofany człowiek właśnie stara się dokonać niepojętego wyczynu: zaprzyjaźnić się ze mną albo chociaż okazać sympatię. Byłem tak zaskoczony, że pokręciłem głową, odmawiając poczęstunku.

– Dlaczego? – spytał.

– Bo była to bardzo intymna chwila między nami i uznałem, że taka powinna pozostać. Zwłaszcza że cała sprawa była tak świeża i bolesna. Zresztą nadal jest i może pozostanie na zawsze – dodałem.

– To spotkanie było dla pana trudne?

– Jasne – odparłem. – Zobaczyłem Rebeccę i mogłem jej dotknąć, a całkiem niedawno wiele razy byłem już prawie pewny, że nigdy nie wrócę do domu. W ciągu owych tygodni żegnałem się z nią chyba z tysiąc razy. Gdy wróciłem, uczucia mnie przytłoczyły.

– Za dużo emocji jak na jedno serce? – rzucił Corrigan. – Czy podobnie czuje się pan, siedząc tutaj i wspominając tamte kilka minut?

– Dość podobnie – odpowiedziałem. – To były naprawdę trudne chwile, ciężko do nich wracać. W sensie emocjonalnym.

– Nie sądzi pan… jak by to ująć? Że to swoiste załamanie w szpitalu nie stawia pana w najlepszym świetle?

– Być może. Wszyscy wiemy, co zwykł mawiać Sokół: emocje są najgorszym wrogiem szpiega.

– Tak, Sokół – mruknął Corrigan, wracając za biurko z filiżanką kawy. – Prawdziwy ekspert od związków. – Kolejny raz omal się nie uśmiechnął. – Mimo wszystko jego pierwszą reakcją w szpitalu było danie panu czasu i przestrzeni na powrót do zdrowia i poukładanie sobie wszystkiego w głowie. Przemówiła jego ludzka natura, że tak powiem. A zaraz potem szpiegowska dusza podpowiedziała mu, że jak najszybciej powinien się znaleźć przy pańskim łóżku.

Staliśmy nadal we czworo w poczekalni – ciągnął Corrigan. – Rebecca wróciła na oddział ratunkowy, a my wciąż nie wiedzieliśmy dokładnie, co pana spotkało. Wspomniała o postrzale stopy, a to zdaniem Madeleine była klasyczna zagrywka w stylu ISIS. Dołóżmy do tego ranę po kajdankach i staje się jasne, że był pan jeńcem Armii Czystych.

Sokół uznał, że prawdopodobnie widział pan na własne oczy Emira i człowieka z szarańczą wytatuowaną na plecach, a nawet jeśli nie, to zdobył pan inne wartościowe dane wywiadowcze. Z pańskiego wezwania o pomoc wiedzieliśmy już, że kurier nie żyje. Priorytetem było więc teraz wysłuchanie raportu. Czas był tu kluczowym czynnikiem. Nie chcieliśmy dać terrorystom okazji do przerzutu oddziałów albo ukrycia się przed satelitami. – Corrigan spojrzał na mnie ze smutkiem. – Sokół stwierdził, że choć to niefortunna sytuacja, informacje są ważniejsze niż pańska rekonwalescencja. Odpowiedziałem mu na to, że jest świetnym dowódcą, ale bez względu na to, czego sobie życzy, lekarz kierujący OIOM-em nigdy nie pozwoli na przesłuchanie pacjenta w takim stanie. Sokół zaś odparł, że zgodzi się po rozmowie telefonicznej.

Po rozmowie telefonicznej?, powtórzyłem w duchu. Jakiej rozmowie?

– Tak, byłem podobnie zdezorientowany jak pan teraz – dodał Corrigan. – Sokół zwrócił się do Madeleine z poleceniem, by nawiązała łączność z szefem personelu prezydenta.

– I on zadzwonił z Białego Domu do mojego lekarza? – spytałem z niedowierzaniem.

– Nie – odparł Corrigan. – Zrobił to sam prezydent. Kilka minut później lekarz był już w poczekalni i rozdawał trojgu z nas kitle i rękawiczki. Najwyraźniej szef kadr nie był potrzebny podczas tej rozmowy.

– Szkoda – odrzekłem, szczerząc zęby w uśmiechu. – Jestem pewny, że czuwałby pan nad moim zdrowiem.

– Bez żartów. Wiem, co leży w moim interesie.

Tym razem naprawdę się uśmiechnął. Nie spodziewałem się czegoś takiego, ale roześmialiśmy się z Lucasem Corriganem w tej samej chwili, doceniając bezczelny cynizm tej riposty.

– Doktor powiedział, że ma pan natychmiast złożyć raport z misji i że na jego polecenie podano już leki odwracające działanie środków usypiających – dokończył Corrigan. – Gdy wszyscy troje byli gotowi, zaprowadził ich prosto na oddział.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

25

Podłączony do kroplówek, leżąc w izolatce na oddziale intensywnej opieki medycznej, czułem, że nadal kołuję gdzieś między osobliwą, wypaczoną rzeczywistością a jeszcze dziwniejszym, farmakologicznie wspomaganym snem.

I właśnie gdy tak sobie dryfowałem w głębokiej toni oszołomienia, otworzyły się drzwi i do pokoju weszły trzy osoby w lekarskich kitlach. Nie dałem się nabrać: ich obecność musiała być sennym majakiem, bo przecież Sokół nie był lekarzem.

Uśmiechając się do mnie spod plastikowego czepka, podszedł do łóżka i trącił moją dłoń pięścią w lateksowej rękawiczce.

– Wiele razy nachodziła mnie myśl, że już się nie zobaczymy – powiedział łagodnie. – Witaj w domu.

Wiedziałem, że to zwidy, ale i tak zrobiło mi się przyjemnie.

– Dzięki. – Mój głos dobiegał jakby z zaświatów. – Jestem jednak trochę zaskoczony, Sokół. Ten twój kitel wygląda na świeżo zdjęty ze sklepowego wieszaka, a przecież gdybyś był lekarzem, kazałbyś uszyć sobie taki na zamówienie.

Roześmiał się, podobnie jak senne mary o twarzach Bustera i Madeleine stojące za nim. Wszyscy najwyraźniej się ucieszyli, że humor mi dopisuje.

Nieźle mi idzie, pomyślałem. Choć byłem wyczerpany, postanowiłem ciągnąć dalej to ciekawe ćwiczenie. Wskazałem palcem na szyję szefa.

– Nie jestem przekonany do tego krawata.

Sokół spuścił głowę zaskoczony.

– A co z nim nie tak?

– Odrobinę krzykliwy – wyjaśniłem.

Z tego, co wiedziałem, jeszcze nikt nie ośmielił się skrytykować gustu Sokoła w bezpośredniej rozmowie. Podobało mi się to. Zanotowałem w pamięci, że trzeba będzie zdobyć nazwę leku, który tak na mnie podziałał.

Sokół popatrzył na mnie dość dziwnie, ale nie miało to wielkiego znaczenia – przecież nie był prawdziwy.

– Jesteś jedyną znaną mi osobą, która potrafi sprawić, że wszyscy dookoła czują się, jakby przyjechali z Trzeciego Świata – ciągnąłem. – Ale ten krawat po prostu rozczarowuje.

Sokół, Buster i Madeleine spojrzeli po sobie.

– Nie rozumiesz – odparł dyrektor. – W kwestii mody ja mam smak, a inni co najwyżej apetyt.

Ładnie to ujął, więc się roześmiałem.

Tymczasem Buster chyba zaczynał się domyślać. Spojrzał porozumiewawczo na Madeleine i parsknął śmiechem, kręcąc głową. Sokół, który wpatrywał się we mnie, wreszcie skinął głową, jakby pojął coś bardzo mądrego. Nie wiedziałem, o co im chodzi, ale to też mnie nie martwiło.

– A ty, Buster, dlaczego nie wypróbujesz paska do spodni zamiast sznurka? – spytałem.

– Sznurka używam tylko w swobodne piątki – odrzekł.

Poczułem, że gwałtownie tracę siły. Opadłem na poduszkę, oczekując, że realistyczna fantazja zaraz dobiegnie końca i zastąpi ją krzepiący, chemicznie wspomagany sen. Nic takiego się nie stało. Sokół i dwoje innych niby-lekarzy uparcie trwali przy moim łóżku.

– Jestem zmęczony – wyznałem. – Miło było, ale chyba powinniście już iść. Sokół, następnym razem wróć jako Elvis, dobra? – Nikt się nie poruszył. – No, sio do eteru – ponagliłem.

Nie spuszczałem z nich oczu. Zmęczenie zaczęło ustępować równie nagle, jak wcześniej się pojawiło, ale sytuacja nie uległa zmianie: wciąż miałem przed sobą troje kolegów, jakby naprawdę odwiedzili mnie na OIOM-ie, ubrani w antyseptyczne stroje. Z każdą sekundą byli coraz bardziej realni. Przez chwilę patrzyłem im kolejno w oczy.

– Cholera – mruknąłem wreszcie.

– Z tym sznurkiem odrobinę przesadziłeś – odezwał się Buster.

– Przepraszam.

– W końcu wróciłeś – stwierdził Sokół. – Dasz radę?

– Co?

– Zdać raport – odpowiedział, po czym sięgnął po szyfrowany telefon i uruchomił nagrywanie.

Najwyraźniej pytanie nie było zachętą do negocjacji.

Buster i Madeleine zrobili tu samo; z trzema uruchomionymi rejestratorami mogliśmy zaczynać. Na prochach czy nie, pomyślałem, muszę uważać. Wolałbym za wszelką cenę uniknąć omawiania pewnych aspektów tej misji. Moje wyczerpanie, wpływ leków i sam fakt, że przebywałem na OIOM-ie, działały na moją korzyść. Miałem prawo mówić oszczędnie i pomijać tematy, których lepiej było nie poruszać.

– W wiadomości informowałeś, że kurier nie żyje – zaczął Sokół.

– Tak. Nie było go w pierwszym punkcie naszego rendez-vous, a ja byłem lekko spóźniony w drodze do drugiego…

– Dlaczego? – przerwał mi Sokół.

– Nie wszedłem do wąwozu, przez który wiodła trasa – wyjaśniłem. – Gdy go zobaczyłem, wydał mi się znacznie bardziej niebezpieczny niż na zdjęciach satelitarnych. Uznałem, że to idealne miejsce na zasadzkę. – Nie wspomniałem ani o własnej intuicji, ani o tym, że Sakab nie miał ochoty tam wejść. Gdybym pisnął choć słowo o echu wystrzałów z przyszłości, pewnie skończyłbym w całkiem innym szpitalu.

– W porządku, ominąłeś wąwóz – powiedział Sokół. – Co dalej?

Szczegółowo opisałem skrzyżowanie i bazar z bronią, nie pomijając nawet gorąca i pyłu niesionego wiatrem. Wreszcie wspomniałem, że właśnie tam zobaczyłem kuriera.

– Pośrodku skrzyżowania stał masywny drewniany krzyż – powiedziałem. – Na nim powiesili kuriera.

– Ukrzyżowali go? – upewnił się Sokół.

Obaj z Busterem widzieli w życiu niejedną upiorną scenę, ale w tym momencie wyglądali na wstrząśniętych.

– Najpierw go torturowali – dodałem. – Nie jestem pewny, ale sądząc z zacieków krwi, mogli obciąć mu genitalia. – Mój głos wiernie odzwierciedlał to, co czułem: zmęczenie nie tylko ciała, ale i duszy.

– Rozumiem, że chcieli zrobić wrażenie – rzekł Sokół. – Zebrali spory tłum?

– Kilkaset osób, może więcej.

– A co z jego bliskimi, dla których wystawiliśmy papiery? – spytał. – Widziałeś ich?

– Nie – skłamałem.

Każde odstępstwo od planu misji, każda interwencja w inne wydarzenia to drastyczne złamanie surowych reguł CIA. Zrobiłem to, co uważałem za słuszne, i jakoś zdołałem wrócić do domu. Czy mój czyn miał jakieś znaczenie? Należał już do przeszłości i tam było jego miejsce.

– Gdy się upewniłem, że kurier nie żyje, zniszczyłem paszporty i pozbyłem się złota – ciągnąłem. – Ledwie skończyłem i przygotowałem się do ewakuacji, usłyszałem, że ktoś się zbliża do mojego obozowiska. – Na szczęście teraz mogłem mówić nieco swobodniej. – Chwyciłem karabin, uskoczyłem w bok i już miałem strzelić, gdy rozpoznałem twarz człowieka, którego wcześniej widziałem w tłumie pod krzyżem.

– Jak cię odnalazł? – spytał natychmiast Sokół.

– Chwilę wcześniej coś spłoszyło konie, które zaczęły parskać – odparłem, zmyślając na bieżąco. Nie mogłem przecież powiedzieć, że namierzono mnie, jak strzelałem. Najchętniej pominąłbym całe to nocne spotkanie w obozie, ale nie mogłem zignorować słów konającego kuriera. Nawet jeśli ich nie rozumiałem, mogły się okazać cennymi danymi wywiadowczymi, więc nie miałem wyboru: musiały trafić do raportu. – Był bliskim przyjacielem zabitego – kontynuowałem moją wielką improwizację. – I jednym z pięciu ludzi, którym kazano kopać dół pod krzyż. Wtedy ledwo żywy kurier, który leżał opodal, powiedział, że jeśli pojawi się wędrowiec, trzeba mu przekazać, że wszystko, co ujawnił, było prawdą. Każde słowo.

– Na pewno? – wtrącił Sokół. – Dokładnie tak się wyraził?

Skinąłem głową. Przynajmniej ten fragment mojej relacji był prawdziwy.

– Spytałem go, czy umierający wymienił może jakąś datę, nazwę miasta albo miast, coś konkretnego.

– Wymienił? – Sokół nachylił się ku mnie jeszcze bardziej.

– Niezupełnie – odpowiedziałem i umilkłem, by wyrównać oddech. Naprawdę było ze mną źle. Uniosłem się nieco na posłaniu, żeby łatwiej mi było oddychać, nim podjąłem opowieść. – Mężczyzna powiedział, że gdy układali kuriera na krzyżu, zanim jeszcze go przybili, słyszał jego majaczenie. Skazany mówił, że było kiedyś miasto w Indiach, gdzie zło przybyło z wiatrem, miejsce nieskończonej tragedii.

– Co takiego? – zainteresował się Sokół. – Miasto w Indiach? Nie w Indianie?

– W Indiach – powtórzyłem. – Mężczyzna zapewniał, że dokładnie takie słowa usłyszał. Ale, jak powiedziałem, w tym momencie kurier już majaczył, głównie o swojej rodzinie.

– Mimo to… – mruknął Sokół. Odwrócił głowę w zamyśleniu. – To musiało coś znaczyć… człowiek w jego położeniu nie mówiłby przecież… widocznie uważał, że to ważne. „Zło przybyło z wiatrem, miejsce nieskończonej tragedii” – powtórzył, nie potrafiąc zgłębić sensu tych słów. – Co się wydarzyło po rozmowie w obozie?

– Uciekłem stamtąd – odpowiedziałem, ciesząc się w duchu, że nie muszę już wracać do wydarzeń przy skrzyżowaniu szlaków. – Uznałem, że ukrzyżowali kuriera dopiero wtedy, gdy byli pewni, że wyjawił im wszystkie szczegóły dotyczące naszego spotkania. – Wzruszyłem ramionami. – Wiedziałem, że mnie szukają.

– I złapali cię? – spytał Sokół. – Madeleine uważa, że twoje rany na to wskazują.

– Rzeczywiście, miałem przyjemność ich spotkać.

– Kogo konkretnie? – odezwał się Buster, ale byłem pewny, że wszystkim cisnęło się na usta to samo pytanie.

– Miałem kontakt głównie z naszym celem: człowiekiem z wytatuowaną na plecach szarańczą – odparłem.

– Z Al-Tundrą? – zdumiał się Sokół. – Rozmawiałeś z Al-Tundrą?

– Naprawdę nazywa się Roman Kazinsky. – Tym razem wszyscy troje popatrzyli na mnie tak, jakby byli w głębokim szoku. – Pułkownik Roman Kazinsky. Ale nie dziękujcie mi za zdobycie tej informacji – dodałem. – Podziękujcie tej młodej kobiecie, którą przywiozłem ze sobą.

Nikt się nie odezwał, nawet Sokół, niestrudzony mistrz szpiegowskiego rzemiosła, wiecznie prący naprzód, były agent, który zawsze był gotów zadać kolejne pytanie, w tej krótkiej chwili – niczym Al-Tundra wcześniej – zapomniał języka w gębie.

– Służył w Trzeciej Brygadzie Specnazu – ciągnąłem coraz słabszym głosem. – Jest wielokrotnie odznaczanym żołnierzem, weteranem licznych bitew, w tym słynnej wymiany ognia w Aleppo. Dorastał w wiosce nad Leną. Wiecie, co to jest Lena?

Zgodnie pokręcili głowami.

– Co z wami? – rzuciłem kpiąco. – Wydaje wam się, że cywilizacja kończy się na Budapeszcie?

Nie mieli pojęcia, o czym mówię. Parsknąłem śmiechem.

– Właśnie to usłyszałem od Kazinskiego, gdy nie odpowiedziałem mu na to pytanie. – Z każdą chwilą mówiłem coraz ciszej i oddychałem z większym trudem. Wspominanie Kazinskiego też raczej mi nie służyło. – Miasto nad Leną, w którym mieszkał, nazywa się Pokrowsk.

Sokół wciąż patrzył na mnie oniemiały. Jego człowiek, którego uważał za zabitego w akcji, najwyraźniej zmienił katastrofalnie nieudaną misję w całkowity sukces.

– Ojciec, obywatel dawnego Związku Sowieckiego, wychowywał tam dwóch synów – dodałem i umilkłem. Chyba sądzili, że skończyłem, ale byli w błędzie. – Kazinsky powiesił Ghorbaniego za nogi i wyciął mu język.

Przez długą chwilę w szpitalnym pokoju panowała cisza. Zdążyłem odzyskać odrobinę sił.

– A baza? – spytał wreszcie Sokół. – Widziałeś ich bazę?

– Nie – odpowiedziałem słabym głosem. – Widziałem tylko… jaskinię, jakby obóz tymczasowy… ale opuścili ją, gdy mnie schwytali.

– Wiesz coś o innych? – indagował Sokół. – Nazwiska, opisy, struktura dowodzenia?

Pokręciłem głową.

– A co z Emirem? – spytał natarczywie Buster.

– Widziałem go. Zagadka… Zamaskowany od stóp do głów – odparłem. Mówiłem już tak cicho, że musieli się nade mną pochylić. – Programy rozpoznawania twarzy nic nie wskórają.

Dostrzegłem rozczarowanie na ich obliczach.

– Więc jak ich odnajdziemy na czas? – spytał zirytowany Sokół. – Gdzie mamy szukać…

– Szukajcie… – Urwałem znużony. – Szukajcie… – spróbowałem po raz drugi – …wozu AMG… napęd na sześć kół… pakistańskie tablice.

– Mów dalej – zachęcił mnie Buster. Podobnie jak Sokół, pochylał się nade mną, by nie uronić ani słowa.

– Logo Central Asian Wildlife Survey – wyszeptałem. – Znajdźcie wóz… znajdziecie i Emira… doprowadzi was do bazy. – Spojrzałem na Sokoła. – Chyba nic więcej nie wiem.

– Śpij – odpowiedział. – Genialna robota. – Trącił mnie lekko w ramię, zmuszając, bym się położył. – Absolutnie genialna.

Możliwe, że miał rację i faktycznie wykonałem dobrą robotę. Ale i tak straciłem pracę.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

26

„Długa jest droga i ciężka, która z piekła wiedzie ku światłu”[1] – napisał trzysta pięćdziesiąt lat temu niewidomy angielski poeta John Milton. Niewykluczone, że przewidział prowadzone przez Agencję rozpaczliwe poszukiwania Kazinskiego, Emira i bazy Armii Czystych.

Gdy tylko troje gości opuściło oddział intensywnej opieki medycznej i znalazło się na powrót w poczekalni, Sokół sięgnął po telefon, by natychmiast wszcząć poszukiwania wozu AMG. Trzy godziny później spece z NSA włamali się do bazy danych w siedzibie Mercedesa w Stuttgarcie i odkryli, że choć sprzedano prawie sto maszyn tego typu z napędem na sześć kół, tylko jedna z nich mogła przypuszczalnie przemierzać teraz pograniczne pustkowia. Jej nabywcą była firma-parawan należąca do zamożnego pakistańskiego biznesmena z Islamabadu, którego od dawna podejrzewano o udział w finansowaniu organizacji terrorystycznych.

Dzięki danym zdobytym przez NSA Agencja poznała dokładną datę dostarczenia samochodu do klienta, a następnie użyła potężnych mocy sztucznej inteligencji, by przeanalizować miliony starych zdjęć z satelitów szpiegowskich i nieskończone zapisy filmowe. Niespełna dwadzieścia cztery godziny od chwili, gdy opisałem Sokołowi pojazd należący do Emira, CIA odnalazła zapis satelitarny sprzed dwóch lat ukazujący nowiutki sześciokołowiec opuszczający salon Mercedesa w Islamabadzie. Prześledzono jego trasę aż za granicę Pakistanu, gdzie został przekazany czterem niezidentyfikowanym mężczyznom na placu przed magazynem na przedmieściu Szirazu w południowo-zachodnim Iranie.

– Nie mam wątpliwości, że to ten wóz – stwierdził Sokół, zwracając się do Bustera, Madeleine i kilkorga analityków zebranych w jego gabinecie, gdy razem obejrzeli materiał. – Chcę dostać wszystkie klatki filmu i wszystkie zdjęcia, na których został uwieczniony, począwszy od zmiany właściciela w Szirazie, aż po chwilę obecną. Materiał z dwóch lat do obrobienia. Wiemy, że gdzieś po drodze dostał logo Central Asian Wildlife Survey, to powinno pomóc. Buster, możesz użyć dowolnych środków.

Ściągnięto z domów pięćdziesięcioro dodatkowych analityków i tak wzmocniony zespół pracował dwadzieścia cztery godziny na dobę, odnajdując kolejne miejsca, w których pojawiał się poszukiwany AMG. Już po wstępnym badaniu udało się zidentyfikować kilkaset zdjęć, a po trzech dniach Buster udał się na siódme piętro na spotkanie z Sokołem i jego ekipą mózgowców. Zapadał zmierzch, gdy wstał i wyświetlając kolejne obrazy na wielkim ekranie, długo opowiadał zebranym historię sześciokołowca, aż wreszcie dotarł do ostatniej sekwencji zdjęć i fragmentów filmu.

– Oto najświeższy materiał, na którym udało się go namierzyć – zapowiedział.

Obraz, który Sokół i jego ludzie zobaczyli na ekranie w rozdzielczości 8K, przedstawiał niegościnną krainę. Pośrodku kadru znajdował się kanion o ścianach usianych wylotami złożonego systemu jaskiń. Niektóre były wielkie jak wrota hangarów, inne tak ciasne, że trzeba by do nich wchodzić zgiętym wpół.

Zielone korony drzew rosnących wzdłuż koryta dawno wyschłej rzeki ocieniały ukryty świat, w którym tylko koziorożce wydeptały sobie ścieżki pośród łach piasku i kęp trawy. Wylot największej jaskini tworzył niemal idealnie symetryczny łuk rzeźbiony wiatrem od tysiącleci. Żaden detal tego pejzażu nie wskazywał na obecność człowieka lub jego dzieł. Wydawało się, że ustronne i majestatyczne jaskinie są nieskalaną pamiątką najpierwotniejszych epok.

– Jak się nazywa to miejsce? – spytał Sokół.

– Nijak. Nikomu nie chciało się nadawać mu nazwy – odparł Buster. – Jest zbyt odizolowane i zbyt mało znane.

– Żadnej wzmianki nawet na irańskich mapach wojskowych? – upewnił się Sokół.

– Żadnej – potwierdził Buster. – Jeden z naszych zespołów zaczął mówić na te jaskinie Zachodnie Tora Bora i chyba się przyjęło.

– Zachodnie Tora Bora?

W języku paszto tora bora oznacza „czarną jaskinię”, więc nazwa wydawała się idealnie pasować do miejsca, któremu przyglądali się Sokół i jego ekipa: można było odnieść wrażenie, że okoliczne wąwozy i rozpadliny skrywa wieczny cień. Nawiązywała do jaskiń Tora Bora położonych setki mil dalej na wschód, w Afganistanie, będących niegdyś twierdzą Usamy ibn Ladina i Al-Ka’idy.

– Przeanalizowaliśmy starsze dane z satelitów NSA krążących na niskich orbitach – ciągnął Buster, wywołując jednocześnie na monitor kolumny liczb i wykresy, a także obrazy z kamery termowizyjnej, zrzuty ekranów i obrazy z detektorów ruchu. – Do niedawna pojawiało się tam parę osób rocznie, kilku myśliwych i ze dwóch przemytników. – Wskazał kolejną tabelę. – A teraz? Masowa wędrówka ludów. Z każdym dniem przybywa tam bojowników.

Sokół i pozostali nie odpowiedzieli, ale w tym momencie byli już przekonani, że choć nasz człowiek w Armii został ukrzyżowany, choć przerażony agent Blackwater sprzedał wrogowi całą siatkę współpracowników, próbując ratować własne życie, choć innego powieszono głową w dół i wycięto mu język, choć młoda kobieta skazana na śmierć przez utonięcie oraz szpieg, którego uznano za zabitego, tylko cudem znaleźli drogę do bezpiecznego brzegu – to jednak Agencja dokonała niemożliwego: zdołała zlokalizować bazę Armii Czystych.

1. John Milton, Raj utracony w przekładzie Macieja Słomczyńskiego. ↩

===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

27

Sokół wkroczył do lobby zachodniego skrzydła Białego Domu, zjechał windą kondygnację niżej, złożył osobiste urządzenia elektroniczne w ekranowanej ołowiem szafce w holu, po czym wszedł do pokoju operacyjnego – najlepiej strzeżonego pomieszczenia w całym budynku.

Minęły siedemdziesiąt dwie godziny, odkąd po raz pierwszy ujrzał jaskinie Zachodniego Tora Bora. W tym czasie na jego polecenie specjaliści przeanalizowali jeszcze kilkakrotnie wszystkie filmy klatka po klatce, wszystkie tabele danych i wszystkie wysnute z nich wnioski. Ludzie, którzy mieli teraz wysłuchać raportu, nie słynęli z wyrozumiałości i nie najlepiej znosili błędy bliźnich.

Sześć osób – czterej mężczyźni i dwie kobiety – czekało już w pokoju. Wszyscy zajmowali kluczowe stanowiska w rządzie Stanów Zjednoczonych. Sokół ledwie zdążył zamknąć za sobą dźwiękoszczelne drzwi i skinąć głową na powitanie – nie zdążył natomiast zagaić zwyczajowej pogawędki o niczym – gdy drzwi za jego plecami otworzyły się ponownie.

Wszyscy obecni wstali. Clifford Montgomery, choć dobiegał już siedemdziesiątki, był wtedy mężczyzną imponującej postury, a nie ową kruchą, skurczoną ofiarą raka okrężnicy, który miał mu odebrać życie ledwie kilka lat później, czyniąc zeń pierwszego od niemal stu lat prezydenta zmarłego podczas sprawowania urzędu – nie licząc tych zamordowanych, rzecz jasna. Sokół nie zgadzał się z nim na gruncie politycznym – w bardzo wielu sprawach dzielił ich wręcz ocean różnic – ale podziwiał jego etykę pracy i inteligencję, a także bezpośredniość i zwykłą ludzką przyzwoitość. Dodatkowym atutem było poczucie humoru.

– Zatem, Sokół – zaczął prezydent – jakie wieści z frontu mody męskiej?

Kilka osób się uśmiechnęło, dwie, które nie znosiły naczelnego szpiega, parsknęły drwiąco, a Sokół po prostu się roześmiał.

– Francuskie mankiety będą przebojem tej zimy, panie prezydencie. A z innych nowin: Armia Czystych z każdym dniem staje się groźniejsza.

Skinął na pracownika Rady Bezpieczeństwa Narodowego siedzącego przy pulpicie w głębi pokoju. Światła przygasły, a na sześciu wielkich ekranach ukazały się doskonałej jakości zdjęcia kompleksu jaskiń. Odkąd przeprogramowano satelitę tak, by jego kamery obserwowały właśnie ten zakątek Iranu, obrazy stały się wyraźniejsze. Widać było na nich zastępy ludzi pod bronią, samochody, wtopione w ściany wzgórz bunkry z amunicją i materiałami wybuchowymi, bojowników na dobrze przygotowanej strzelnicy, ćwiczących ostrzał amunicją dużej prędkości, a nawet – na pace jednego z wozów – potężną minę magnetyczną, która po przyczepieniu do kadłuba mogła zatopić niemal każdy okręt. Kanion nie był już ani zacisznym, ani zapomnianym przez Boga miejscem. Stał się jak współczesny świat: niebezpieczny i pełen przemocy.

– Odkryliśmy ją trzy dni temu – wyjaśnił Sokół. – To obecna baza Armii Czystych, którą nazwaliśmy Zachodnie Tora Bora.

Nikt z zebranych nie był w stanie ukryć swej reakcji na to oświadczenie.

– Szybko poszło – rzekł z uznaniem prezydent ku irytacji niektórych.

– Szkoda, że nie poszło nam równie gładko z siedzibą Al-Ka’idy. Trzeba nam było znaleźć ją prędzej i rozwalić w cholerę – zauważył sekretarz obrony. Jose Pereira był masywnym mężczyzną. Tak masywnym, że ktoś kiedyś nazwał go zagrożeniem dla żeglugi.

– Jak wiadomo, uważamy, że Armia jest na ostatnim etapie przygotowań do przeprowadzenia ewenementu, którego szczegółów nie znamy – ciągnął Sokół, ignorując jego słowa. – Pytanie od początku brzmiało: czy będą w stanie to zrobić? Z kilku powodów wierzymy obecnie, że tak.

Dyrektor CIA znowu skinął na technika przy pulpicie i na ekranie ukazało się zdjęcie mężczyzny w średnim wieku. Ubrany w drogi zachodni garnitur, nosił okulary i miał bujną, ciemną fryzurę, oliwkową cerę, orli nos i harde spojrzenie, które zadziwiająco często widuje się u ludzi naprawdę zamożnych. I wpływowych. Technik wyświetlił kolejne obrazy, pokazując zebranym między innymi fotografię tego samego człowieka w Davos, pozującego z szefami trzech międzynarodowych banków, a także w saudyjskim pałacu, gdzie stał uśmiechnięty u boku księcia koronnego. Było też zdjęcie z prywatnej loży wykonane podczas wyścigów konnych Royal Ascot…

– Poznałem go – stwierdził zaskoczony prezydent. – Podczas konferencji klimatycznej w Abu Zabi czy gdzieś… Pamiętam wystawną kolację. Jak się nazywa?

– Jusuf Fahiz – odparł Sokół. – Trzeci najbogatszy człowiek Pakistanu, bardzo zaprzyjaźniony z premierem i służbami wywiadowczymi. Powiadają, że w sekrecie przechowuje ponad miliard dolarów należący do sześciu najpotężniejszych członków partii rządzącej.

– A za młodu chyba wybitny sportowiec – przypomniał sobie prezydent. – Anglicy nie mogli się od niego odkleić.

– Krykiecista – sprecyzował Sokół. – W Pakistanie jest prawie bohaterem narodowym.

– A dlaczego jest dla nas ważny? – spytał prezydent.

Dyrektor CIA znowu dał znak technikowi.

– Kupił bardzo drogi pojazd i podarował dowództwu Armii. – Na nagraniu z kamery satelitarnej pojawił się nowiutki sześciokołowy mercedes wyjeżdżający z Islamabadu, a zaraz potem scena przekazania go na placu magazynowym, już po irańskiej stronie granicy. – Przyjrzeliśmy się jego mętnym interesom i jesteśmy przekonani, że finansuje tę organizację. Jeśli jeszcze nim nie jest, to z pewnością wkrótce będzie też głównym sponsorem ewenementu, który nas interesuje. Dla tak zamożnego człowieka to drobne wydatki. Ataki z jedenastego września kosztowały Al-Ka’idę niecałe pół miliona dolarów, wojna z terroryzmem uszczupliła zaś budżet Stanów Zjednoczonych o dziesięć bilionów dolarów. Co to więc jest milion czy dwa dla Fahiza? – Gdy nikt nie zareagował na tę przygnębiającą analizę, po chwili Sokół dodał: – Jusuf Fahiz daje im pieniądze. Zapewnia zdolność do…

W tym momencie wóz AMG zniknął z ekranu, a jego miejsce zajęła dostarczona przez kuriera fotografia mężczyzn grających w karty podczas wiejskiej uroczystości.

– Co ten facet ma na plecach? – spytał prezydent, przyglądając się powiększonemu obrazowi.

– To szarańcza – odpowiedział Sokół. – Patrzy pan na jedyne istniejące zdjęcie Abu Muslima al-Tundry.

– Al-Tundry? A po co nam pan je pokazuje? – zdziwił się Pereira.

– Zostało wykonane w Iranie mniej więcej miesiąc temu – odparł Sokół.

– Gówno prawda – warknął Pereira. – Al-Tundra nie żyje.

– Przeciwnie. Jest cały i zdrowy.

– Myli się pan – nie ustępował sekretarz obrony. – Dobrze pan wie, co się z nim stało: zginął w zbombardowanym domu w Iraku.

– Pentagon twierdzi, że wtedy zginął. Nie ma na to żadnych materialnych dowodów.

– Jasne. A pan wierzy, że on żyje, bo satelita pstryknął zdjęcie pleców jakiegoś typa? – mówił coraz bardziej wzburzony i nadęty Pereira.

– Nie. Wierzę w to, bo kilka dni temu jeden z naszych agentów rozmawiał z nim w Iranie – odparł spokojnie Sokół i odczekał chwilę, by rozmówcy otrząsnęli się z szoku. – Właśnie tak. Rozmawiał z nim i poznał jego prawdziwe nazwisko. Roman Kazinsky.

Raz jeszcze skinął na technika i na ekranach pojawiły się fotokopie rosyjskiej dokumentacji wojskowej. Pośrodku widniał zaś portret Kazinskiego – znacznie młodszego, z ogoloną głową i mniej ogorzałą twarzą. Był przystojny, a jego oczy spoglądały równie intrygująco i okrutnie jak zawsze.

– Spece z NSA włamali się do rosyjskiego archiwum wojskowego, żeby zdobyć kopię jego akt – wyjaśnił Sokół. – To zdjęcie zrobiono dzień po jego awansie na pułkownika Specnazu, jednego z najmłodszych w dziejach tej formacji.

Al-Tundra powstał z martwych, a wywiad amerykański wreszcie poznał jego twarz i prawdziwą tożsamość. Obrazy przedstawiające Kazinskiego w rozmaitych mundurach i na równie licznych polach bitew ukazywały się i gasły na ekranach, ale Sokół odwrócił się do nich plecami i powiedział do zebranych:

– Nominalnym przywódcą Armii Czystych jest człowiek zwany Emirem. Ze względu na swe przywiązanie do najsurowszej reguły islamu oraz znajomość Koranu nadaje temu ugrupowaniu szczególne umocowanie religijne. Doświadczenie jednak uczy nas, że najgroźniejszym przeciwnikiem jest zawsze dowódca wojskowy…

– …a dowódcą wojskowym Armii Czystych – przerwał mu cicho prezydent – jest Al-Tundra zidentyfikowany jako Roman Kazinsky?

– Tak – odparł Sokół. – To jeden z założycieli ISIS, świetnie wyszkolony żołnierz, a także prawdopodobnie jeden z najlepszych dowódców, z którymi mieliśmy nieszczęście się zmagać. Nie wyłączając kierownictwa Al-Ka’idy.

– To sprawdzone informacje? – spytał prezydent. – Al-Tundra naprawdę nie zginął?

– Naprawdę – przytaknął Sokół.

– Mówiłeś, że rozmawiał z nim nasz agent – przypomniał sobie Montgomery. – Ufasz mu?

– Całkowicie.

– Jak tego dokonał? I co się wydarzyło, kiedy już znalazł Kazinskiego?

– Tego nie mogę ujawnić, panie prezydencie.

Montgomery skinął głową. Rozumiał, że nie chodzi o brak zaufania dyrektora CIA do niego, ale o brak gwarancji, że żaden z obecnych w pokoju dygnitarzy nie zacznie plotkować na ten temat. Taki był Waszyngton.

Prezydent odwrócił głowę, analizując to, czego właśnie się dowiedział, próbując ocenić wiarygodność informacji i zapewne zastanawiając się, czy Armia Czystych może być zdolna do działań na miarę wcześniejszych ewenementów. Jako znacznie młodszy człowiek Montgomery przebywał może trzy mile od Wall Street, gdy doszło do tragedii jedenastego września.

Obserwując go, Sokół przypomniał sobie jego słowa o tym, jak to jest być lokatorem Gabinetu Owalnego. „Każdego dnia wspinasz się na mur problemów – powiedział prezydent – a jedynym, co odróżnia poszczególne dni, jest wysokość kolejnego muru”.

Sokół wspomniał mi później, że sądząc po wyrazie twarzy Montgomery’ego, wspinał się tamtego dnia na wyjątkowo wysoki mur.

– Zatem mają pieniądze – rzekł wreszcie prezydent, spoglądając znowu na Sokoła i pozostałych. – I dobrego dowódcę wojskowego. A co wiemy o ich planach?

Sokół skinął na technika za pulpitem i na ekranach pojawiła się mapa Indii.

– To jedyny trop, który mamy.

– Indie? – rzucił Pereira pogardliwym tonem.

Sokół nie zaszczycił go odpowiedzią. Tak jak wszyscy, w milczeniu patrzył, jak na mapie stopniowo pojawiają się kolejne podświetlone punkty: najpierw kilkanaście, potem setki, a po chwili tysiące. Niemal we wszystkich częściach kraju było od nich gęsto.

– Co to ma być? – spytał przewodniczący Kolegium Połączonych Szefów Sztabów, bliski współpracownik i przyjaciel Pereiry.

– Miasta i inne miejsca, które odpowiadają opisowi – wyjaśnił Sokół. – Jest ich dwadzieścia sześć tysięcy. Do jednego z nich „zło przybyło wraz z wiatrem, to miejsce nieskończonej tragedii”.

– I to wszystko? To cały trop? Urywek poezji? – spytał Pereira. – „Miejsce nieskończonej tragedii”? Byłem w Indiach i jeśli chcecie znać moje zdanie, cały ten pieprzony kraj można tak opisać.

Sokół tylko wzruszył ramionami. Cóż począć?

– Tak, to nasz trop. Mieliśmy informatora w szeregach Armii, ale został zdemaskowany i ukrzyżowany…

– W sensie metaforycznym? – wtrącił prezydent.

– Nie, naprawdę ukrzyżowany – odparł Sokół. – Słowa o mieście w Indiach były jednymi z jego ostatnich. Niewykluczone, że majaczył, ale możliwe też, że naprawdę próbował nam coś powiedzieć.

– Miasto… Dwadzieścia sześć tysięcy miejscowości? – odezwał się przewodniczący. – Niezbyt pomocna informacja.

– Zupełnie nieprzydatna – zgodził się Sokół. – Na szczęście z przebiegu służby wojskowej Kazinskiego udało nam się wydobyć pewien szczegół. Wie pan lepiej niż ktokolwiek inny, generale, że niekończąca się wojna domowa w Syrii to jeden z najbrudniejszych konfliktów w dziejach świata.

– To fakt – przytaknął przewodniczący.

– Wszyscy tam walczyli i każdy brał czyjąś stronę: i my, i Rosjanie, i Kurdowie, i milicje, i przywódcy plemienni, i najemnicy. Rozsądkiem wykazali się jedynie Chińczycy, którzy trzymali się z daleka – powiedział Sokół. – Broń chemiczna była w powszechnym użyciu: chlor, gaz musztardowy, sarin, wszystko, co może zabić lub okaleczyć. Wszystko nielegalne, rzecz jasna, ale czy zakazy kiedykolwiek coś znaczyły dla walczących, może z wyjątkiem nas i Brytyjczyków? Na pewnym etapie, krótko po rozpoczęciu konfliktu, doszło do zażartej bitwy w rejonie Kafr Zajta, mniej więcej trzydziestotysięcznego miasta. Rosjanie nie mogli sobie tam poradzić z przeważającym liczebnie przeciwnikiem. W pobliżu znajdowały się częściowo zniszczone zakłady chemiczne, w których ciekły chlor był zamieniany w gaz. Rosyjski dowódca – ciągnął Sokół – pilnie śledził kierunek wiatru i gdy tylko zmienił się na południowy, wysłał swoich ludzi z zadaniem wysadzenia wielkich stalowych zbiorników. Użyli zapalników czasowych, żeby wywołać eksplozję, która uwolniła ogromną chmurę gazu. Resztę załatwił wiatr.

Nie chodziło tylko o to, że chlor zabijał wszystkich, którzy mieli z nim styczność. Równie istotny był efekt paniki, w którą wpadał każdy, kto poczuł woń gazu. Mieszkańcy miasta i okolicznych wiosek, żołnierze nieprzyjaciela, a nawet zwierzęta – wszyscy uciekali w popłochu. W rezultacie Rosjanie zdołali zwyciężyć w starciu, w którym byli skazani na klęskę.

Sokół umilkł. Nikt nie ośmielił się przerwać ciszy: ani sekretarz obrony, ani przewodniczący Kolegium Połączonych Szefów Sztabów, ani sekretarz stanu – starsza kobieta z doktoratem uczelni technicznej i jedna z najbardziej inteligentnych osób w rządzie. Wszyscy mimowolnie wyobrażali sobie przebieg tej bitwy, nadciągającą chmurę śmiercionośnego gazu i panikę, która oczyściła miasto z wszelkich żyjących istot.

– Naturalnie rosyjski dowódca widział na własne oczy niszczycielskie działanie tej najprostszej broni chemicznej – odezwał się wreszcie Sokół. – Nazywał się Roman Kazinsky.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

28

W posępnym milczeniu, które zapadło w pokoju po jego ostatnich słowach, Sokół raz jeszcze spojrzał na ekrany wypełnione czerwonymi kropkami.

– Mogę podać inny przykład następstw zniszczenia fabryki chemicznej, choć nie miało to nic wspólnego z wojną. Była to jedna z najstraszniejszych katastrof przemysłowych na świecie.

Pewnej grudniowej nocy w zakładach położonych kilka mil od dużego miasta zaczął się przegrzewać duży stalowy zbiornik z toksycznym gazem wykorzystywanym do produkcji pestycydów. Jako że nie zadziałały zaniedbane systemy bezpieczeństwa, temperatura rosła wykładniczo, aż wreszcie nie wytrzymały zawory i ze zbiornika wydostało się do atmosfery czterdzieści ton trujących chemikaliów. W ciągu niespełna dwóch godzin ponad pięćset tysięcy ludzi mieszkających w pobliżu weszło w kontakt – z różnym natężeniem – ze śmiercionośną trucizną.

Wszyscy spojrzeli pytająco na Sokoła. Czy to możliwe? Pół miliona ludzi?

– Ci, którzy uciekali pieszo, w trakcie wysiłku fizycznego oddychali szybciej i głębiej. Mniej trucizny przyjęli ci, którzy próbowali wyjechać samochodami – ciągnął Sokół. – Gaz był cięższy od powietrza, więc jego stężenie było większe, im bliżej poziomu gruntu. To z kolei oznaczało, że małe dzieci wdychały go więcej niż dorośli. O życiu i śmierci decydował czysty przypadek.

W szczegółach tej historii wybrzmiewały fakty, dlatego nawet ci, którzy początkowo słuchali sceptycznie, nie mieli już wątpliwości.

– System ochrony zdrowia w regionie runął w ciągu jednej nocy – mówił Sokół. – W ciągu siedemdziesięciu dwóch godzin od katastrofy wszystkie drzewa w okolicy straciły liście, a pola i doliny usiane były truchłami zwierząt. Nigdy nie ustalono, ile było ofiar wśród mieszkańców. Nawet dziś, po niemal pięćdziesięciu latach, ludzie wciąż umierają na skutek powikłań po dawnym zatruciu. Nikt jednak nie neguje, że musiały zginąć dziesiątki tysięcy.

– Sokół – odezwała się cicho sekretarz stanu – gdzie to się wydarzyło?

– W Indiach – odpowiedział, odwracając się znowu ku mapie.

– W Bhopalu – przypomniał sobie prezydent. – W fabryce Union Carbide. Mój ojciec był wtedy od niedawna sekretarzem handlu, a ja studentem pierwszego roku. Zapamiętałem jego słowa, że Union Carbide, firma amerykańska, jest najgorszą twarzą kapitalizmu, jaką kiedykolwiek widział.

Sokół wskazał punkt na mapie.

– Tak jest, panie prezydencie. Bhopal – potwierdził. Pozostałe czerwone plamki zaczęły gasnąć, aż została tylko ta jedna, w pobliżu serca ogromnego kraju. – Znany także jako Miasto Jezior. Mieszka tam półtora miliona ludzi, a pobliski park narodowy, w którym żyją tygrysy i lamparty, jest po prostu przepiękny. A wszystko to omal nie zostało unicestwione z winy Union Carbide.

Być może nasz informator, który zakończył życie na krzyżu, słyszał o katastrofie w Bhopalu, a może bredził w malignie, ale jedno jest pewne: nie da się wskazać miasta, które lepiej by pasowało do słów o złu przybywającym z wiatrem.

Sokół spojrzał w oczy sekretarza obrony.

– Czy to tylko poezja? A może podpowiedź? – spytał retorycznie. – Osobiście uważam, że to drugie, głównie z tego powodu… – Sokół zawiesił głos, czekając, aż zamiast mapy Indii ukażą się szczegółowe zdjęcia satelitarne wybranych obszarów Zachodniego Tora Bora. Sięgnął po elektroniczny wskaźnik i skierował go kolejno na kilka pokaźnych kraterów i wysadzonych pojazdów. – W sąsiednim wąwozie rozpoznaliśmy ślady użycia potężnych ładunków wybuchowych. To oznacza, że Armia Czystych dysponuje co najmniej jednym ekspertem w tej dziedzinie, a dowody, które posiadamy, wskazują, że może to być nieuchwytny jak dotąd terrorysta znany jako Somalijczyk. Wyszkolony przez Asz-Szabab, grupę dżihadystów z Somalii, został z czasem naczelnym minerem ISIS. Powszechnie uważa się go za najlepszego speca od bomb w całej branży. – Skierował wskaźnik na nieduży konwój pojazdów wjeżdżających do bunkra. – Na pace pierwszej ciężarówki spoczywa prymitywna mina magnetyczna. Ale prymitywna nie znaczy jednak, że niedziałająca.

– Z reguły używa się ich przeciwko statkom – zauważył przewodniczący. – Mam rozumieć, że powinniśmy się spodziewać ataków na tankowce?

– Co do zasady ma pan rację, generale, ale nie, nie chodzi o tankowce – odparł Sokół. – Jak pan wie, mina magnetyczna przyczepiona do poszycia może zatopić praktycznie każdą jednostkę pływającą. Projektuje się je w szczególny sposób, bo większość dużych statków ma kadłuby dwuwarstwowe: materiał wybuchowy musi rozerwać grubą warstwę metalu, pokonać pustą przestrzeń, a następnie przebić kolejną metalową warstwę. Ale nie tylko jednostki pływające wyposaża się w podwójne poszycie.

– Zbiorniki gazów i chemikaliów – wtrąciła sekretarz stanu. W jej głosie dało się wyczuć narastający niepokój.

– To jeszcze nie wszystko – dodał Sokół. – Z naszych obserwacji oraz z doświadczenia wynika, że minerowi nie zależy na zaprojektowaniu supernowoczesnej miny morskiej. Chodzi mu raczej o to, by urządzenie dało się złożyć z materiałów łatwo dostępnych w każdym zakątku świata.

Konstruuje i testuje swoje bomby w Zachodnim Tora Bora, a następnie używa szyfrowanej aplikacji, by rozsyłać instrukcje montażu do ludzi z komórek terrorystycznych działających dosłownie wszędzie: w hali magazynowej w Queens, w warsztacie samochodowym w Van Nuys czy choćby w garażu parę mil stąd. Ci „okazjonalni agenci” kupują potem kotły, parę innych części i już mogą samodzielnie złożyć minę. Funkcjonują nie tylko tu, w Stanach, ale także w Berlinie, Paryżu, Londynie, lista jest nam wszystkim znana.

– Musi chyba istnieć jakiś priorytetowy cel? – spytał prezydent. Mur, na który przychodziło mu się wspinać, stawał się z każdą minutą coraz wyższy. – Macie kandydata?

– Cele w liczbie mnogiej – odparł Sokół. – Wróg szykuje ewenement, a to naszym zdaniem oznacza wielokierunkowy, skoordynowany atak. W rodzaju jedenastego września. Cele są wszędzie wokół nas. Tylko w naszym kraju używa się w przemyśle ponad stu śmiertelnie niebezpiecznych substancji chemicznych, a każdą gdzieś się przechowuje… Nie, nie gdzieś. Przechowuje się je wszędzie.

Na ekranach pojawił się wzór chemiczny, a zaraz potem schemat budowy cząsteczki.

– Cyjanowodór to jedna z najpowszechniej stosowanych substancji, potrzebna i w górnictwie, i w produkcji niezliczonych towarów, w tym plastiku, pestycydów czy stali. W samych Stanach wytwarza się rocznie ponad miliard funtów cyjanowodoru.

Na mapie znowu pojawiły się czerwone plamki, lecz tym razem była to mapa Stanów Zjednoczonych. Przybywało ich w błyskawicznym tempie.

– Oto miejsca, w których się go przechowuje – ciągnął Sokół. – Jak widać, zbiorniki można znaleźć w okolicach wielu dużych miast, a w niektórych nawet kilka. Nowy Jork, Los Angeles, Chicago, Nowy Orlean… A to tylko jedna z substancji. Gdybym chciał pokazać na mapie naszego kraju wszystkie zagrożone miejsca, wyglądałoby to gorzej niż w przypadku Indii.

Prezydent przyglądał się w milczeniu, jak na ekranie rośnie liczba zbiorników z chemikaliami.

– Wiem, że to tylko przykład, ale czy cyjanowodór jest aż tak niebezpieczny?

– Dziś rzadko się o nim mówi – odpowiedział Sokół – ale swego czasu był popularną substancją. Niemiecki wytwórca sprzedawał go pod nazwą cyklon-B, a naziści używali w komorach gazowych w Auschwitz. Zatem tak, panie prezydencie, powiedziałbym, że jest dość niebezpieczny.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

29

– Całe miasta zamienione w komory gazowe, miliony ofiar i niezliczone powtórki Bhopalu, jeśli nie gorzej, dosłownie z dnia na dzień? Powszechna panika i dzieci umierające tylko dlatego, że nie zdążyły urosnąć? – Prezydent spojrzał po twarzach osób siedzących wokół stołu. – Bill Clinton sądził, że Ibn Ladin to samotny fanatyk, szaleniec żyjący w jaskini – dodał. – Nie powtórzymy tego błędu z Kazinskim. Zastanówmy się więc, co zrobimy.

Sekretarz obrony wyprostował się na krześle. Wyczekiwał tej chwili i wydawało się, że jego potężna postać nadęła się jeszcze odrobinę.

– Jest jedno wyjście. CIA namierzyła ich bazę, więc ich zniszczmy.

– Jak? – spytał prezydent.

– W serii bombardowań Zachodniego Tora Bora. Kilka MOAB-ów rozniesie nawet najgłębsze jaskinie – odparł sekretarz.

Pod tym akronimem kryła się Matka Wszystkich Bomb, czyli bomba paliwowo-powietrzna o długości trzydziestu stóp, najpotężniejsza broń w arsenale Stanów Zjednoczonych, nie licząc ładunków jądrowych.

– Słuszna strategia – stwierdziła sędziwa sekretarz stanu. Pochodziła z zamożnej rodziny z Południa, a jej głos dźwięczał jak kryształ. – Jeśli chcemy wszcząć trzecią wojnę światową. Jose przeoczył drobny szczegół, iż Zachodnie Tora Bora leży w Iranie, który posiada ósmą pod względem potencjału armię świata. Mogą wystawić milion dobrze wyszkolonych i uzbrojonych żołnierzy, niemal tyle co Rosjanie, z czego jedną trzecią stanowią członkowie elitarnego Korpusu Strażników Rewolucji. To nie Irak czy Grenada, panie prezydencie. Mówimy tu o prawdziwej wojnie i ogromnych stratach.

– Nie będzie żadnej wojny – zaoponował sekretarz obrony. – Narobią rabanu, ale nie ośmielą się kontratakować. Wystarczą bomby i rakiety. Będzie po wszystkim w ciągu siedemdziesięciu dwóch godzin.

– Bomby od Pentagonu świetnie się spisały, likwidując Al-Tundrę w jego irackim domu – odezwał się Sokół. – Nie wiem, dlaczego ktoś miałby sądzić, że tym razem zawiodą.

Sekretarz obrony natychmiast zwrócił się ku niemu.

– Wiesz, co jest nie tak z tym krajem, Sokół? Fantastycznie radzimy sobie z katastrofami, tylko jakoś nigdy nie słuchamy ostrzeżeń. Poczytaj cholerny raport podsumowujący jedenasty września. Działajmy dziś, skoro nie możemy cofnąć czasu…

Sekretarz stanu już spieszyła z ciętą ripostą, ale prezydent uniósł dłoń, uciszając dyskusję.

– Sokół? – rzucił.

– Proponuję chirurgiczny atak w stylu izraelskim – powiedział dyrektor CIA. – Precyzyjne uderzenie w dowódców. Tylko tak możemy coś zdziałać, nie podpalając całego Bliskiego Wschodu. To także jedyna metoda, która da nam pewność, że raz na zawsze pozbędziemy się Kazinskiego, Emira i reszty towarzystwa z samego wierzchołka piramidy. Bojownicy mogą sobie siedzieć w swoich jaskiniach, wąż bez głowy nikomu nie zagraża.

– W porządku. Ale jak to przeprowadzić? – spytał Montgomery.

– Wiemy, gdzie szukać wroga. Można tam dotrzeć tylko samochodem terenowym – odpowiedział Sokół. – Trzeba zidentyfikować przywódców i gdy tylko wybiorą się w teren, zaatakować ich wozy pociskami rakietowymi.

– Pociskami rakietowymi? Zza irańskiej granicy? To niedorzeczne – orzekł sekretarz obrony. – Nie przebijemy się przez irańską obronę przeciwlotniczą. Najpierw musielibyśmy ją zniszczyć, a to niełatwe, bo jest jedną z najlepszych na świecie. Zestrzelą nam pociski, gdy tylko zbliżą się do granicy. To się nie może udać.

– Jose ma rację – zawtórował mu przewodniczący Kolegium Połączonych Szefów Sztabów. – System obrony powietrznej dostali od Rosjan właśnie w tym celu: żeby nie zagroził im żaden amerykański atak.

– Nic się nie prześliźnie – dodał sekretarz obrony. – Armia Czystych jest bezpieczna za irańską tarczą. Dlatego stawiam na kampanię bombardowań: zniszczymy najpierw obronę powietrzną, a potem jaskinie.

Sokół pokręcił głową.

– Istnieje sposób na przechytrzenie irańskiej obrony powietrznej – powiedział. – Możemy wyeliminować przywódców Armii precyzyjnym atakiem rakietowym, nie ryzykując wybuchu wielkiej wojny. Chirurgiczna precyzja, nikt się nawet nie domyśli, jak to się odbyło. – Spojrzał po twarzach zebranych. – Wszyscy wiemy, o co mi chodzi, prawda?

Prócz niego tylko siedmiu ludzi na całym świecie znało ów jeden z najpilniej strzeżonych sekretów Stanów Zjednoczonych, a wszyscy oni znajdowali się teraz w pokoju operacyjnym. Jednakże nikt nie odpowiedział, bo – jak się później dowiedziałem – wszyscy mieli bolesną świadomość, że w owo czwartkowe popołudnie w Waszyngtonie przyszło im stanąć oko w oko z historią.

Nikt nie wątpił, że wprowadzenie w życie sugestii Sokoła na zawsze odmieni naturę działań wojennych.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

30

Ciszę, która ciągnęła się w nieskończoność, przerwał w końcu Sokół.

– Nie możemy tego zrobić bez pańskiej autoryzacji – zwrócił się do prezydenta.

– Wiem – odparł Montgomery, nie patrząc nikomu w oczy. Zamyślił się głęboko, a po chwili odwrócił ku zebranym. – Zatem wszystko zależy ode mnie. Juliusz Cezar dotarł do Rubikonu.

Sokół spróbował się uśmiechnąć.

– Ale czy go przekroczy? – spytał, z wszystkich sił starając się ukryć własny pesymizm.

Wraz z sekretarz stanu byli w wyraźnej mniejszości wobec pozostałych, którzy popierali sekretarza obrony i przewodniczącego Kolegium Połączonych Szefów Sztabów. Zawsze uważał Montgomery’ego za pasjonata polityki, ale nie zwolennika ryzyka. Kampania konwencjonalnych bombardowań, która tak korzystnie prezentowałaby się w wieczornych wiadomościach, prawdopodobnie wydawała mu się atrakcyjna.

Przez dłuższą chwilę patrzył Sokołowi prosto w oczy.

– Cezar musi się zastanowić.

To rzekłszy, wstał i ruszył do drzwi.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

31

Dręczony ponurą wizją tego, co może się wydarzyć, i bliski rozpaczy na myśl o tym, że jego kraj może rozpętać kolejną wojnę nie do wygrania, Sokół opuścił pokój operacyjny, odebrał swoje elektroniczne gadżety, wyszedł z zachodniego skrzydła i – jak mi to później opisał – ujrzał jeden z najbardziej spektakularnych obrazów w swoim życiu. Tego roku w Wirginii było mnóstwo pożarów lasów; dym niesiony wiatrem sprawił, że słońce nabrało krwistoczerwonej barwy, a zachodząc za horyzont, rozświetliło go smugami purpury.

Z racji zjawisk atmosferycznych i pory miasto było już w większości ciemne, ale jego największe monumenty jeszcze przez chwilę pozostały skąpane w ognistym blasku. Przystanął na dłuższą chwilę, bo spektakl światła i cienia przypomniał mu, że w świecie pełnym złamanych obietnic i utraconych marzeń, mrocznych sekretów i cynizmu zżerającego dusze istnieją jeszcze sprawy, o które warto walczyć. Ich symbole otaczały go ze wszystkich stron, jarząc się jak latarnie morskie.

Ruszył raźnym krokiem – miał zadanie do wykonania. Choć nadal mocno niepokoiła go myśl, że prezydent może wszcząć konflikt z Iranem na wielką skalę, wiedział, że jest jeszcze szansa, że fortuna może się do niego uśmiechnąć. Jeśli tak miało się zdarzyć, musiał zidentyfikować Emira i Romana Kazinskiego ponad wszelką wątpliwość, a tylko jeden Amerykanin widział ich na własne oczy.

Sokół dotarł do swego czarnego SUV-a czekającego na jednym z zastrzeżonych miejsc parkingowych.

– Niezły pokaz świateł, nie? – odezwał się kierowca, Will, który był także osobistym ochroniarzem Sokoła.

Dyrektor CIA zajął miejsce na tylnej kanapie.

– Wyborny – zgodził się. – Pewnie tak wyglądało niebo po Krakatau.

Kierowca zerknął na szefa w lusterku.

– Po czym, panie dyrektorze?

– Pod koniec dziewiętnastego wieku doszło do erupcji wulkanu w Indonezji – wyjaśnił Sokół. – Towarzyszył jej najgłośniejszy naturalny dźwięk w dziejach ludzkości: huk słyszano nawet w odległości dwóch i pół tysiąca mil od miejsca katastrofy. Popiół wystrzelił w niebo na szesnaście mil, a chmury dymu i pyłu okrążyły całą Ziemię. Właśnie do tego nawiązałem. Przez całe miesiące zachody słońca nad Londynem wyglądały mniej więcej tak, były purpurowo-zielonkawe.

Will uśmiechnął się krzywo.

– Myśli pan, że to zły omen?

– Mam nadzieję, że nie.

– Do Langley? – spytał kierowca, skręcając w stronę bramy wyjazdowej z Białego Domu.

– Nie – odparł Sokół. – Do szpitala MedStar. Najszybciej jak się da.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

32

Miałem szczęście. Decyzja dubajskich lekarzy, żeby natychmiast podać mi dożylnie koktajl mocnych antybiotyków, wsparta opieką świetnych fachowców na pokładzie samolotu, sprawiła, że nie dotknęły mnie najgorsze skutki sepsy.

Jak stwierdził szef OIOM-u, byłem młody i sprawny, nie cierpiałem na żadną utajoną czy przewlekłą chorobę i nie wykryto żadnych uszkodzeń narządów wewnętrznych. Dość szybko opuściłem oddział i trafiłem do jednoosobowego pokoju kilka pięter niżej. Przez wzgląd na moją pracę oraz starania Agencji, której bardzo zależało na tym, żebym się zbytnio nie bratał z ciekawskimi pacjentami, zostałem jedynym rezydentem wydzielonej części oddziału chorób zakaźnych. Poprzedni lokator mojego pokoju umarł na ebolę, więc nie groził mi nawał wizyt towarzyskich. A gdyby nawet ktoś zapragnął mnie odwiedzić – pacjent albo nieautoryzowany członek szpitalnego personelu – to pokonawszy trzy strefy bezpieczeństwa, musiałby jeszcze stanąć twarzą w twarz z dwoma uzbrojonymi marines czuwającymi u drzwi.

I właśnie jednego z nich Sokół posłał po wózek inwalidzki, gdy przybył do mnie z niezapowiedzianą wizytą. Gdy otworzyły się drzwi, zamiast spodziewanej kolacji zobaczyłem dyrektora Centralnej Agencji Wywiadowczej. Usiadł przy łóżku i zapytał, jak się czuję. Od razu wiedziałem, że coś się święci – pytanie było zbędne, bo regularnie dostawał telefoniczne raporty o stanie mojego zdrowia.

– Co się stało? – spytałem bez ogródek.

– Zlokalizowaliśmy bazę Armii Czystych.

Zdumiałem się. Nie sądziłem, że uda się to tak szybko.

– Dzięki mercedesowi? – zaciekawiłem się.

– Doprowadził nas do skupiska jaskiń – odparł Sokół. – Satelity obserwowały to miejsce całymi dniami, poza tym oczywiście przejrzeliśmy mnóstwo materiałów archiwalnych. Widzieliśmy tam setki, a może i tysiące ludzi… ale mamy pewien problem. – Pauza. – Atak musi być przeprowadzony z chirurgiczną precyzją, a to oznacza, że potrzebujemy stuprocentowo pewnej identyfikacji celów. Tylko ty widziałeś ich wszystkich: Kazinskiego, Emira i tych trzech poruczników, o których wspominałeś. Musisz ich rozpoznać, jesteś mi potrzebny w Langley.

– Nie wiem, czy zdołam pomóc. – Pokręciłem głową. – Noszą kaptury, zasłaniają twarze. Zresztą, jak mówiłem, nigdy nie widziałem twarzy Emira.

Sokół skinął głową.

– Poznałem kiedyś gwiazdora filmowego – powiedział pozornie bez związku. – Szkota, który dawno temu grywał agenta wywiadu jeżdżącego aston martinem. Przyjechał do Langley bodaj w ramach jakiejś akcji PR-owej i czekał na mnie w sali konferencyjnej. Od razu dostrzegłem, że ktoś wykonał świetną robotę z jego twarzą, szyją i wierzchem dłoni. Wyglądał dziesięć, może piętnaście lat młodziej, niż wskazywała na to jego metryka. Lecz gdy tylko wstał i podszedł do mnie, żeby się przywitać, przekonałem się, że porusza się jak starzec. Żadne cuda chirurgii plastycznej nie mogły ukryć tego, kim naprawdę był. Mówię ci o tym dlatego, że nasze ciała zdradzają więcej niż twarze. Spędziłeś całą karierę, wypatrując najdrobniejszych szczegółów, bo od nich zależało twoje życie. I choć jeszcze nie zdajesz sobie z tego sprawy, możesz nam bardzo pomóc.

Nie byłem pewny, czy jestem fizycznie do tego zdolny.

– Wspomniałeś o chirurgicznej precyzji. W jaki sposób chcesz zaatakować? – spytałem, grając na zwłokę.

– Zaczekamy, aż opuszczą jaskinie w samochodach, i gdy będą w drodze, uderzymy rakietami.

– Niby dokąd? – spytałem zaskoczony. – Czyżby wybierali się do Afganistanu? Mieliby opuścić tarczę irańskiej obrony powietrznej? Jezu, musieliby chyba oszaleć.

Dyrektor spojrzał na mnie twardo.

– Chcę ich dopaść w Iranie.

Niewiele razy w moim tajnym życiu zdarzyło mi się zapomnieć języka w gębie. Jedną z takich chwil przeżyłem właśnie wtedy, leżąc na oddziale chorób zakaźnych waszyngtońskiego szpitala i słuchając, co planuje dyrektor CIA.

– A jak przeprowadzisz pociski rakietowe przez obronę powietrzną?

Gdy popatrzył mi w oczy, wiedziałem, że zadawanie takich pytań nie ma sensu. Plan był tajemnicą, a naczelny szpieg kraju nie zamierzał się zwierzać.

– Wiem, że jeszcze nie wróciłeś do sił. Wiem, że to nie fair… ale naprawdę potrzebuję cię teraz w Langley. To kwestia kilku dni. Mamy dobrze wyposażony dział medyczny w starym gmachu, mogę ci załatwić dowolne wsparcie, jakiego potrzebujesz. Nawet gdybym miał zabrać stąd paru lekarzy. Zgoda?

– Łatwo się męczę… ale z medycznego punktu widzenia to chyba możliwe – odpowiedziałem. – Tylko że jutro zaczynam rehabilitację. Trochę to potrwa, a chodzi o stopę, na której w ogóle nie mogę stawać.

– Tak się składa, że właśnie skombinowałem ci wózek – odparł z uśmiechem Sokół.

– Dobra, ale jest jeszcze coś…

– Martwisz się, co powie Rebecca?

Skinąłem głową.

– Nie dziwię się. Poznałem ją i… też bym się bał – dodał smętnie.

Roześmialiśmy się.

– Ile mogę jej zdradzić? – spytałem.

– Wyjaśnij, że będziesz tylko oglądał zdjęcia i że to sprawa wagi państwowej. Powiedz, że gdybym mógł, dostarczyłbym ci tutaj wszystkie materiały, ale ryzyko jest zbyt duże. I że przykro mi, ale tym razem Mahomet musi przyjść do góry. Albo nie – dodał po krótkiej pauzie. – Lepiej powiedz jej, że może przyjechać do Langley. Udowodnisz, że nie wracasz do akcji, że jesteś bezpieczny. – Uśmiechnął się. – Niech ma pewność, że tym razem na pewno nie zostanie po tobie pusta trumna w Arlington.

Patrzyłem na niego, nie do końca wiedząc, co tak naprawdę zamierza, i po raz pierwszy dotarło do mnie, jak bardzo jestem potrzebny, jeśli jego plany mają się ziścić. Zanim jednak zdążyłem odpowiedzieć, zadzwonił jeden z jego trzech telefonów.

Ten czerwony. Telefon, którego dyrektor CIA nigdy nie wyłączał. Którego używał tylko w nagłych wypadkach. Przez który przekazywano mu wyłącznie wiadomości największej wagi.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

33

Gdy Sokół kończył rozmowę, siedzieliśmy na tylnej kanapie jego SUV-a, a dźwiękoszczelna szyba dzieląca nas od kierowcy była domknięta. Jechałem do Langley z kulami na siedzeniu i wózkiem inwalidzkim w bagażniku.

– Pamiętasz te wielkie trójnogi na pakistańskiej granicy, w pobliżu których obozowałeś ostatniej nocy przed wkroczeniem do Iranu? – spytał dyrektor. – Właśnie dostałem wiadomość, że ta stacja nasłuchowa przechwyciła rozmowę telefoniczną zaszyfrowaną w najbardziej złożony sposób.

Wyjechaliśmy z terenu szpitala i Will włączył niebieskie migające światła.

– Źródło sygnału znajdowało się w willi należącej do pakistańskiego miliardera Jusufa Fahiza, znanego sponsora rozlicznych organizacji terrorystycznych. To on sprowadził mercedesa AMG dla Emira – wyjaśnił Sokół. – Drugi rozmówca przebywał w Iranie. Od dawna wiadomo o kontaktach Fahiza z terrorystami i radykałami, ale jako że obraca się w sferach rządowych, pakistański wywiad w ogóle się nim nie interesował. Transmisje z jego rozmów nigdy nie trafiały do kryptologów.

– A jakim cudem wpadły w nasze ręce? – spytałem.

– Mamy tego typa na oku, odkąd wiemy o mercedesie. Pakistańczycy nie przekazaliby nam nagrania tej rozmowy, ale tak się składa, że to Stany Zjednoczone dostarczyły sprzęt do stacji nasłuchowej.

– A chłopcy z NSA postarali się, żeby była w nim furtka dla hakerów – uzupełniłem.

– Tak jest – potwierdził Sokół. – Wszelkie sygnały przechwycone przez tę stację są automatycznie pobierane przez placówkę NSA w Fort Meade w Marylandzie. Jeden z ich analityków potrzebował około minuty, żeby za pomocą programu do geotrackingu ustalić, że rozmówca znajduje się w bazie Armii Czystych.

– Wtedy do roboty zabrali się kryptolodzy – wtrąciłem – i domyślam się, że w tej chwili ktoś na siódmym piętrze czyta odkodowany zapis rozmowy. To dlatego jedziemy na sygnale?
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

34

Sokół ruszył pierwszy w głąb rozległej strefy bezpieczeństwa ukrytej pod Bąblem. Jak rasowy dureń – albo typowy facet, jak powiedziałaby Rebecca – pozwoliłem, by duma wzięła górę nad rozsądkiem i gdy SUV zaparkował, odmówiłem przesiadki na wózek.

Kuśtykając pospiesznie o kulach, dość szybko uświadomiłem sobie, że fatalnie przeceniłem swój stan. Byłem wykończony, gdy przechodziliśmy przez bramkę prześwietlającą, skanery siatkówki i układ kamer biometrycznych do sali konferencyjnej, w której – wieki temu, jak mi się zdawało – po raz pierwszy zobaczyłem zdjęcie szarańczy wytatuowanej na plecach Kazinskiego.

Nadal pracowały tam generatory szumu, stalowoszare drzwi też się nie zmieniły, ale gdy tylko rozsunęły się przed nami, przekonałem się, że wnętrze uległo gruntownej przemianie. Ruchome ścianki działowe na końcach przestronnego pomieszczenia były teraz schowane w podłodze, przez co widoczna stała się minitrybuna z rzędami krzesełek jak na stadionie, dużą konsolą sterującą i zestawem monitorów. Liczba analityków i innych specjalistów siedzących przy komputerach chyba się potroiła. Dawna sala konferencyjna była teraz ośrodkiem kierowania jedną z największych misji w historii Agencji, której celem było namierzenie, zidentyfikowanie i zniszczenie piramidy dowodzenia Armii Czystych.

Sokół wskazał konsolę sterującą, więc pokuśtykałem w jej stronę. Rozmowy wokół mnie natychmiast milkły, w gęstniejącej ciszy zatrzymałem się i stwierdziłem, że wszyscy patrzą na mnie. Wielu z obecnych znałem, pozdrawiałem ich kolejno ruchem głowy, dziwiąc się, dlaczego wyglądają na tak wstrząśniętych.

I nagle pojąłem: zszokował ich mój wygląd. Minęło ledwie kilka tygodni, odkąd młody i sprawny, świetnie wyszkolony agent zasiadał wśród nich w tej sali. Teraz, gdy wróciłem – a żaden z tych ludzi nie miał pojęcia, co się ze mną działo – zapewne patrzyli na mnie w przekonaniu, że nic dobrego nie wynikło z planów, które razem przygotowaliśmy.

Straciłem prawie jedną czwartą masy ciała, a dżinsy i T-shirt, które Rebecca kilka dni wcześniej przywiozła mi z domu, tylko to podkreślały – wisiały na mnie jak na szkielecie. Jakby tego było mało, miałem wychudzoną twarz z mocno naciągniętą skórą, sterczące kości policzkowe i jakby zapadnięte w czaszce, podkrążone oczy. Jeszcze bardziej widoczne były moje rany: miałem ogoloną głowę, bo trzeba było oczyścić i zszyć kilka rozcięć, zabandażowaną rękę i usztywniony nadgarstek, a moja również obandażowana stopa tkwiła w sztywnym, kosmicznym bucie. Do tego po chwili poruszania się o kulach oddychałem szybko i z widocznym wysiłkiem.

Dla wszystkich tych ludzi była to zapewne pierwsza sposobność do przyjrzenia się bezpośrednim konsekwencjom misji, którą sami przygotowali. Jak wytknęła to Sokołowi Rebecca, być może problemy, nad którymi pracowano w Agencji, były czysto teoretyczne, ale wykonawcy planów ponosili bardzo realny koszt – i prawdopodobnie ludzie zza biurek właśnie to zrozumieli. Życie w sali zamarłoby pewnie na kilka minut, podczas gdy wszyscy kontemplowaliby mój nowy wizerunek, ale Sokół nie zamierzał czekać tak długo. Poprowadził mnie do konsoli, zasiadł w fotelu kapitańskim i natychmiast przeszedł do rzeczy.

– Na czym stoimy, Buster? – spytał swego zastępcę, który siedział za biurkiem naprzeciwko nas.

– Deszyfrujemy rozmowę telefoniczną, ale już wiadomo, że nie uda się potwierdzić tożsamości rozmówców – odparł Buster. – Możliwe jednak, że to sam Emir i ten sponsor albo jeden z jego asystentów. Choć rozmowa była szyfrowana, i tak mówili zagadkami, na dodatek w różnych językach. Sądzimy, że próbują zorganizować spotkanie.

– Spotkanie? – Sokół natychmiast nadstawił uszu. – Znamy jakieś szczegóły?

– Na razie niewiele wiemy – przyznał Buster. – Wzmianka pojawiła się na początku rozmowy, teraz trwa dyskusja o detalach i ostatecznej zapłacie za coś. Powiedziałbym, że jeśli mają nas zaatakować, zrobią to wkrótce.

– W porządku, ale spotkanie jest najważniejsze – stwierdził Sokół. – Nie wspomnieli o nim więcej?

Buster pokręcił głową.

– Na razie nie. Ale tłumaczenie z wielu języków wymaga czasu.

– Gdziekolwiek mają się spotkać, na pewno nie w Afganistanie czy Pakistanie – powiedział Sokół. – To zbyt wielkie ryzyko. Zostaną pod ochroną irańskiej obrony powietrznej.

W tym momencie odezwała się Margaret, niestrudzona orędowniczka papierosów elektronicznych i cynizmu.

– Masz rację, Sokół. Nie spotkają się w żadnym ze „-stanów”. – Wpatrywała się w ekran, na którego jednej połowie widać było zapis zaszyfrowanej rozmowy prowadzonej w językach farsi, pendżabskim i kilku innych, na drugiej zaś pomału przybywało angielskiego przekładu. – Jestem o krok przed wami, dostaję tekst prosto od tłumaczy. Spotkanie odbędzie się w Casablance.

– Gówno prawda. Na pewno nie wybiorą się aż do Maroka – odparował natychmiast Buster.

– Czytam tylko transkrypcję – broniła się Margaret.

– W Casablance? – mruknął zaskoczony Sokół. – Tam łatwiej byłoby ich dopaść. Marokański rząd jest co prawda muzułmański, ale da się przekonać do współpracy.

Buster spojrzał na najświeższą porcję tekstu na ekranie.

– Możemy skreślić Casablancę. Ze strony sponsora pojawiła się wzmianka o dwudziestu czterech godzinach jazdy samochodem z Islamabadu.

Dyrektor zawołał w stronę sali:

– Dajcie mapę Iranu! Jak daleko można zajechać z Islamabadu w ciągu dwudziestu czterech godzin?

– Tysiąc, może tysiąc sto mil – odkrzyknął jeden z analityków siedzących w tylnych rzędach trybun, ekspert od geografii regionu. – Drogi są tam kiepskie, ich stan poważnie ograniczy prędkość jazdy.

– Pokażcie mi stożek zasięgu na mapie, promień: tysiąc sto mil od Islamabadu – rozkazał szef.

Ale zanim technicy zdążyli przygotować grafikę…

– Sokół! – zawołała znowu Margaret. Dyrektor odwrócił się do niej. – Rozmówca z Zachodniego Tora Bora uważa, że najbezpieczniej i anonimowo można się czuć tylko w tłumie. Powiedział sponsorowi, że to obszar zurbanizowany.

– Świetnie – odpowiedział Sokół. – Szukamy ludnego miasta w Iranie, nie dalej niż tysiąc sto mil od Islamabadu.

– Zahedan – wtrąciłem najgłośniej, jak zdołałem. – Znam ten region – dodałem zaraz. – Mniej więcej tam miałem przekroczyć granicę na motocyklu. Nie ma tam żadnego innego miejsca, które można by nazwać „zurbanizowanym”.

Na mapie widocznej na ekranach pojawił się stożek zasięgu – i rzeczywiście, Zahedan był najdalej położonym punktem.

– W porządku. Mamy teorię: spotkanie ma się odbyć w Zahedanie – obwieścił Sokół.

– Liczba mieszkańców: siedemset tysięcy – zameldował geograf i wywołał na ekranie serię zdjęć.

Z chaosu ruchu samochodowego na ulicach rzeczywiście można było wnioskować, że okolica jest zurbanizowana. Widać było liczne sklepy, balkony obwieszone praniem, ulicznych sprzedawców, a w samym centrum rozległy suk pełen małych straganów, wielkich parasoli ocieniających beczki z przyprawami i worki z warzywami oraz kobiety o zasłoniętych twarzach manewrujące wśród mężczyzn pchających ciężkie wózki z owocami.

– Casa blanca – rzuciłem w przestrzeń. – Czyli biały dom?

Sokół posłał mi szeroki uśmiech.

– O tym samym pomyślałem – oznajmił, po czym zwrócił się do współpracowników: – Dopóki nie zdobędziemy dokładniejszych danych, szukamy białego domu w Zahedanie. Tak, wiem, prawie wszystkie domy w Iranie są białe.

Ludzie się uśmiechnęli, ale posłusznie odpalili laptopy.

– Trzyosobowe zespoły – zarządził dyrektor. – Podzielcie miasto na sektory, ściągnijcie zdjęcia satelitarne i przeglądajcie ulica po ulicy, budynek po budynku. Może biały dom, a może większy gmach? Możemy zawęzić kryteria: miejsce musi być bezpieczne i na tyle rozległe, żeby kilka samochodów mogło zniknąć z ulicy. Gdybym to ja wybierał lokalizację, pewnie postawiłbym na ślepy zaułek z minimalnym ruchem.

Kilkoro młodszych analityków – zapewne ci najbardziej ambitni – już rozpoczęło poszukiwania. Sokół ledwie zdążył wrócić na swój fotel i właśnie powiększał na ekranie pierwsze zdjęcia satelitarne, gdy ktoś zawołał:

– Panie dyrektorze!

Odwróciliśmy się. Identyfikator na szyi młodego mężczyzny głosił, że nazywa się on Dylan Watson.

– Możliwa lokalizacja: dwadzieścia dziewięć stopni, trzydzieści minut.

Gdy skończył podawać współrzędne, obraz Zahedanu widoczny na wielkim ekranie zaczął szybko rosnąć i wkrótce w jego centrum ukazał się olśniewająco biały budynek otoczony labiryntem wąskich, nieutwardzonych uliczek, praktycznie zaułków.

– Stoi na końcu ślepej ulicy – dodał analityk.

– Meczet? – upewnił się Sokół, spoglądając na zdjęcie. – Niezbyt ustronne miejsce na naprawdę ważne spotkanie, zwłaszcza takie, podczas którego omawia się coś tak istotnego jak ewenement.

– Ale stoi przy nim dom, a pod murem na tyłach jest dość miejsca, by zaparkować kilka samochodów – argumentował nerwowo Dylan, chyba nienawykły do bycia w centrum uwagi, ale gotów powalczyć o swoje racje. – Prawdopodobnie należy do imama, dzieli podwórze z meczetem. Ustronne miejsce, panie dyrektorze.

Sokół podszedł do wielkiego ekranu, na którym pojawiło się kolejne zbliżenie na zahedański meczet. Sąsiadujący z nim dom wzniesiono w tradycyjnym staroarabskim stylu: był niewysoki, z płaskim dachem, bez okien od strony ulicy. Wszystko w tej zabudowie było zwrócone do wewnątrz, ku zacisznym, porośniętym bujną roślinnością ogrodom. Drzwi wejściowe – i te od ulicy, i te między strefami dla gości a prywatnymi pomieszczeniami domowników – zagłębiono w murach tak, by nikt obcy nie dostrzegł w środku kobiet z niezasłoniętymi twarzami.

– Imam nazywa się Mohammad Dżannati – zawołała Madeleine, podnosząc głowę znad laptopa. Ona także siedziała na trybunie, mniej więcej w połowie jej wysokości. – Ciekawa postać. Przed czterdziestką, niewiele podróżuje. I figuruje na niemal wszystkich światowych listach osób podejrzewanych o terroryzm.

– Uparcie głosi dżihad i namawia do ataku na Wielkiego Szatana – dodał Sokół znużonym głosem. – W ciągu kilku ostatnich lat wiele razy trafiałem na wzmianki o nim. Ale wystarczy zneutralizować jednego kapłana nienawiści, żeby na jego miejsce pojawiło się trzech kolejnych w rodzaju Dżannatiego. To gorsze niż gra w „walnij kreta”.

Przez chwilę wpatrywał się intensywnie w białą bryłę domu bez okien i dziedziniec ukryty w cieniu pochylonych palm daktylowych. Z trudem dało się tam dostrzec zarys fontanny – szemrząca w niej woda zapewne uniemożliwiała podsłuchiwanie.

– Dobre miejsce na dyskretną rozmowę – powiedział jakby do siebie. Wreszcie uniósł głowę. – Zgoda. Kupuję to, co pan sprzedaje, panie…

– Watson – podpowiedział nerwowo Dylan.

– Dobra robota, panie Watson – pochwalił go dyrektor. – W porządku. Mamy domniemane miejsce spotkania, ale niech wszyscy kontynuują poszukiwania. Chcę mieć pewność, że nie ma innych opcji.

Gdy wszyscy pochylili się nad ekranami, w ciszy rozległ się głos Bustera.

– Możliwe, że znamy datę – powiedział. – Za pięć dni.

Zebrani spojrzeli na niego ze zdziwieniem, nie pojmując, skąd ten wniosek.

– Jak to? – spytał Sokół.

– Wróćcie do początku transkrypcji – odpowiedział Buster.

Zastanawiałem się, dlaczego od dawna milczy, i wreszcie doczekałem się wyjaśnienia: zamiast szukać białego domu, zajął się rozwiązywaniem kolejnego kluczowego problemu.

– W pierwszej chwili pomyślałem, że to tylko towarzyska pogawędka – ciągnął zastępca dyrektora. Transkrypcja pojawiła się na dużym ekranie, a Buster zaznaczył kursorem jedno z pierwszych zdań. – Tutaj. Facet z Zachodniego Tora Bora śmieje się i pyta, czy sponsor będzie już w formie podczas spotkania. Tamten też jest rozbawiony i odpowiada, że będzie miał trzy dni, żeby się pozbierać.

– Pozbierać po czym? – spytałem.

– Właśnie to sobie uświadomiłem – odparł Buster. – Zbliża się Id al-Fitr. Tym, którzy nie wiedzą, wyjaśniam: to uroczyste zakończenie postu wyznaczające koniec ramadanu, najświętszego miesiąca dla wyznawców islamu. Tak się składa, że to święto ruchome, a wyliczenie jego daty nie jest proste. Kulminacyjnym punktem jest uczta, wielkie wydarzenie w świecie muzułmańskim. Uważam, że sponsor miał na myśli trzy dni na pozbieranie się właśnie po niej.

– Dobra, kiedy ta uczta? – przerwał mu niecierpliwie Sokół, zwracając się do wszystkich.

– W środę – odkrzyknął ktoś z sali.

– Trzy dni później wypada sobota – mruknął Sokół i rozejrzał się po swoim centrum dowodzenia. – Dopóki nie pojawi się wiarygodna kontrhipoteza, zakładamy, że spotkanie odbędzie się w sobotę, w białym domu na tyłach meczetu w Zahedanie. – Umilkł na chwilę, by dać do zrozumienia obecnym, że jest tego pewny. – Gratuluję wszystkim.

W sali rozległy się brawa. Sokół rozejrzał się po trybunie, szukając wzrokiem Madeleine, po czym zawołał do niej, przekrzykując wrzawę:

– Dzwoń do Białego Domu. Do naszego Białego Domu – sprecyzował z uśmiechem. – Powiedz szefowi personelu, że muszę porozmawiać z prezydentem.

Wszyscy wiedzieli, w jakim celu. Zamierzał powiedzieć prezydentowi, że zna czas i miejsce spotkania, co oznacza, że pojawia się szansa unicestwienia kierownictwa Armii Czystych. Biorąc pod uwagę skalę zagrożenia oraz jego pilny charakter, mało kto miał wątpliwości co do tego, jaką decyzję podejmie naczelny dowódca.

– Będzie wojna. Wojna totalna – stwierdziła ze smutkiem Margaret, nachylając się do Bustera. Zapewne nie była jedyną osobą, która tak myślała. – Nie uderzymy w Zahedan, jeśli wcześniej nie unieszkodliwimy irańskiej obrony powietrznej, a ajatollahowie nie przełkną takiej zniewagi. Wtedy terroryści osiągną swój cel: wciągną nas w kolejną wojnę nie do wygrania, jak w Afganistanie. Fundamentaliści nie muszą wygrać: wystarczy, że zaczekają, aż się zmęczymy i sami ustąpimy. Tysiące ludzi stracą życie, a my zrobimy to, co zawsze: odtrąbimy zwycięstwo i wrócimy do domu z niczym.

To, że Margaret była cyniczką, nie oznaczało wcale, że nie ma racji. Jako jeden z niewielu obecnych wiedziałem, dlaczego jej smutek jest tak głęboki: straciła brata w Iraku, podczas jeszcze jednej z wojen nie do wygrania. Była znakomitą analityczką wywiadu – wyjątkowo bystrą i obdarzoną niepoślednią intuicją – ale być może tym razem nie miała pełnego obrazu sytuacji. Może wybuch wielkiej wojny nie jest nieunikniony, pomyślałem, wspominając słowa Sokoła o ataku z chirurgiczną precyzją, wymierzonym tylko w przywódców Armii. Może dlatego odmówił mi odpowiedzi na pytanie, w jaki sposób zamierza przeniknąć obronę powietrzną Iranu?

Pomyślałem, że być może zaplanował zupełnie inny scenariusz na ostatnie chwile życia ludzi, którzy wkrótce mieli wyruszyć na spotkanie w białym domu w Zahedanie, ale nie miałem czasu, by o tym dumać.

Sokół spojrzał na zegarek, sięgnął po telefon i odezwał się – jak się domyśliłem – do jednego ze swoich asystentów:

– Dzwoń po kierowcę. Powiedz mu, żeby przyprowadził wózek do Bąbla.

A potem bez słowa wyjaśnienia wstał i poprowadził mnie w stronę szarych drzwi.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

35

Siedziałem samotnie na wózku w gabinecie Sokoła, spoglądając na księżyc wschodzący nad lasem otaczającym gmach, gdy usłyszałem, że za moimi plecami otwierają się drzwi. Wcześniej dyrektor osobiście wyprowadził mnie z Bąbla i zawiózł na siódme piętro, a potem od razu wyszedł, rzuciwszy przez ramię, że ma gościa.

Odwróciłem się. Sokół nie wrócił sam. Osoba, która mu towarzyszyła, uśmiechnęła się do mnie. Ubrana modnie, ale skromnie, wydała mi się elegancka i bardzo atrakcyjna.

– Zdaje się, że już się znacie – rzekł z uśmiechem mój szef.

– Naturalnie – odpowiedziała Rebecca. – Jak się masz, Sadiki?

– Znacznie lepiej, odkąd się znalazłem w rękach naszej niezrównanej służby zdrowia – odpowiedziałem.

Ucałowała mnie w policzek.

Sokół usiadł za biurkiem i zwrócił się do gościa:

– Z pewnością wiesz, Rebecco, że to sprawa ogromnej wagi, w przeciwnym razie nie ośmieliłbym się wyciągać nikogo ze szpitala. Niestety tylko jeden człowiek może zidentyfikować dla nas pewnych ludzi.

Odwrócił monitor w taki sposób, by Rebecca mogła zobaczyć ekran.

– Chciałem, żebyś tu przyjechała i przekonała się na własne oczy, że absolutnie nic mu nie grozi.

Wcisnął kilka klawiszy i na ekranie pojawiło się duże zdjęcie sali konferencyjnej, na którym widać było nas obu za masywną konsolą sterującą, w otoczeniu wielkich ekranów i z trybuną w tle.

– Co to jest? – spytała zaskoczona. – Pomieszczenie kontroli lotów na Księżyc?

– Mniej więcej – odparł Sokół. – Tyle że nasza sprawa jest trochę bardziej skomplikowana – dodał i znowu się uśmiechnął. – Jak widzisz, właśnie w takich warunkach pracujemy… – Nie dokończył, bo w tym momencie zapiszczał sygnał interkomu.

– Prezydent jest gotowy – zameldował głos z sekretariatu. – Za trzydzieści sekund będzie na linii.

Sokół spojrzał na nas przepraszająco.

– Wybaczcie – powiedział i oddalił się w stronę drzwi, za którymi znajdował się niewielki prywatny pokój, będący zapewne najlepiej zabezpieczonym pomieszczeniem w całym kampusie CIA.

– Imponujące – przyznała Rebecca. – Przychodzę, a tu prezydent jak gdyby nigdy nic dzwoni do twojego szefa.

– Tak, zaaranżowaliśmy to specjalnie dla ciebie.

– Domyślam się – odparła.

Odwróciła się, by popatrzeć raz jeszcze na zdjęcie sali konferencyjnej. W tle widać było wielkie ekrany wyświetlające dane dla analityków zasiadających na trybunie. Obraz nie był całkiem ostry, ale…

Rebecca wskazała fotografię Emira, Kazinskiego i kilku innych grających w karty.

– Terroryści? – spytała.

– Tak. Bardzo źli ludzie.

– Gdzie to jest? – indagowała, pokazując kolejne niewyraźne zdjęcie przedstawiające monotonny i niegościnny krajobraz.

Pokręciłem głową. Tego nie mogłem jej zdradzić.

– Ale byłeś tam, w takim środowisku? – drążyła.

– Nieopodal – odpowiedziałem.

– Pieszo?

– Głównie.

Znowu spojrzała z niedowierzaniem na suche pustkowie.

– Jasna dupa, jak ty to przeżyłeś?

– Z wielkim trudem – odrzekłem z uśmiechem. – Widziałaś skutki.

– Długo to potrwa? – zapytała. – Mówię o identyfikacji tych ludzi. A może to też jest tajne?

– Kilka dni – odpowiedziałem. – Jeśli nie dam rady, pomogą mi. Kilkaset jardów stąd mamy dobrze wyposażony dział medyczny.

– Wiem. Sokół się postarał, żebym go sobie obejrzała, gdy tylko tu dotarłam. Oprowadził mnie niejaki Lucas Corrigan. Z tego, co mówił, wynika, że był niezłym lekarzem, zanim zajął się psychologią. Zdziwiłam się, że tu pracuje. Wyglądał mi na przyzwoitego faceta.

Spojrzałem na nią z ukosa.

– Jesteś chyba jedyną osobą, której ślina przyniosła na język coś takiego.

– Czyżby? A może to po prostu mały fragment prawdy o amerykańskich służbach wywiadowczych.

– Może masz rację – przyznałem i spojrzałem ponad jej ramieniem na Sokoła, który właśnie wychodził z bezpiecznego pokoju.

Rebecca odwróciła się ku niemu i czekaliśmy, aż podejdzie.

On także spojrzał na nas, po czym wzruszył ramionami.

– Trudno w to uwierzyć, ale polityk zrobił to, co należało. – To rzekłszy, wszedł za biurko i wcisnął klawisz interkomu. – Zadzwoń do sekretarza obrony – powiedział. – Jeśli go nie ma, zostaw wiadomość: Juliusz Cezar właśnie przekroczył Rubikon.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

36

Dziesięć godzin po decyzji prezydenta pociski prawdopodobnie zdolne do sforsowania irańskiej obrony powietrznej – bodaj najtajniejsza i najbardziej zaawansowana technologicznie broń na świecie, która miała zapobiec niszczycielskiemu atakowi na Zachód – zostały załadowane w Troy w Alabamie na pokład samolotu transportowego Globemaster III należącego do Sił Powietrznych Stanów Zjednoczonych.

Same pociski nie były aż tak nadzwyczajne – w każdym razie jeszcze nie – natomiast samolot dość niezwykły. Na jego kadłubie zamalowano wszelkie oznaczenia, plan lotu nigdy nie został złożony, a członkowie załogi, choć mieli na sobie mundury Sił Powietrznych, byli bez wyjątku pracownikami CIA z najwyższym poświadczeniem bezpieczeństwa. Lecz nawet to nie oznaczało, że wiedzą coś o prawdziwym celu misji.

Gdy globemaster oderwał się od ziemi, rozpoczął lot kursem tak osobliwym, że gdyby ktoś go śledził, szybko by zrozumiał, że nie jest to jego zwykła trasa. Tyle że raczej nikt nie był w stanie go obserwować, zaraz po opuszczeniu przestrzeni powietrznej Stanów Zjednoczonych wyłączono bowiem transpondery, które w czasie rzeczywistym informują o położeniu maszyny. Kolejnym sygnałem, że dzieje się coś dziwnego, mógł być dla załogi i hipotetycznych obserwatorów fakt, iż ogromny samolot transportowy, zdolny unieść sto siedemdziesiąt tysięcy funtów ładunku, przewozi jedynie cztery pociski, każdy o długości sześciu stóp, ważące włącznie ze skrzyniami, w których się znajdowały, zaledwie dziewięćset funtów.

Pierwsze pociski rakietowe nazwane Hellfire skonstruowano ponad pięćdziesiąt lat wcześniej, a jako że doskonale się sprawdziły na polu walki, od tamtej pory wyprodukowano ich dziesiątki tysięcy. Fabryka koncernu Lockheed Martin, w której powstawały, mieściła się w niewielkim mieście Troy i właśnie tam ładowano je na osiemnastokołowe ciężarówki, a następnie dostarczano samolotami do rozlicznych teatrów działań wojennych na całym świecie. Tym razem miały pokonać jedenaście tysięcy mil, by dotrzeć w jedno z najspokojniejszych miejsc na Ziemi: do brytyjsko-amerykańskiej bazy wojskowej położonej pośrodku Oceanu Indyjskiego.

Maleńka wysepka, ledwie plamka na bezkresnym morzu, nazywała się Diego Garcia i bez wątpienia zasługiwała na miano jednego z najodleglejszych miejsc. Była jednak nie tylko siedzibą wielkiej bazy amerykańskich sił zbrojnych i – czemu wielokrotnie zaprzeczano i o czym nieustannie plotkowano – nielegalnego więzienia CIA, ale także laboratorium, w którym projektowano i testowano najbardziej zaawansowane, eksperymentalne uzbrojenie.

Wyspa była niedostępna z natury, a na dodatek wody wokół jej skalistych brzegów i piaszczystych plaż nieustannie patrolowały jednostki Marynarki Wojennej Stanów Zjednoczonych. Istniał jednak w jej granicach obszar objęty jeszcze ściślejszym nadzorem, do którego nawet większość personelu nie miała dostępu. W rezultacie nikt nie był pewny, co się dzieje za ogrodzeniem z betonu i drutu żyletkowego z trzema wieżami strażniczymi, które broniły wstępu do północnego sektora wyspy o powierzchni jedenastu mil kwadratowych. Strefa zakazana na wyspie Diego Garcia była jednym z najtajniejszych i najlepiej strzeżonych miejsc na planecie.

W poniedziałek, krótko po świcie, gdy kolejna tropikalna burza testowała elastyczność pni palm porastających dziewicze wybrzeże, globemaster zniżył lot nad piękną laguną otoczoną wąskim pierścieniem lądu i wylądował na jednym z dwóch pasów startowych, które zbudowano niegdyś dla najcięższych bombowców Sił Powietrznych USA. Na asfaltowym placu postojowym cztery metalowe skrzynie z pociskami załadowano na ciężarówki, które w niewielkim konwoju ruszyły w drogę wokół atolu. Kierowały się na północ, z laguną po jednej stronie, a otwartym oceanem po drugiej. Znajdowały się w tym momencie w najwyższym punkcie podmorskiego łańcucha górskiego otoczonego tonią tak przejrzystą, że kierowcy wozów mogli podziwiać płaszczki i ławice ryb buszujące na płyciźnie.

Konwój przejechał przez opuszczoną plantację palm kokosowych i ruiny brytyjskiej rezydencji kolonialnej, by zbliżyć się do bramy niedostępnej strefy na północnym krańcu wyspy. Minąwszy punkt kontrolny i stalową bramę, podążył drogą wokół ogromnej betonowej budowli połączonej z falochronami i sztuczną rafą. Jej dach i ściany były zamaskowane, a sama konstrukcja wcinała się głęboko w wodę. Zobaczyłem ją na własne oczy znacznie później, ale mając za sobą służbę w marynarce, od razu wiedziałem, na co patrzę: na schron dla okrętu podwodnego.

Większość ludzi, których los zaprowadził na ten ustronny atol, zadawała sobie to samo pytanie: po co w takim miejscu wzniesiono tę pozbawioną okien budowlę o ścianach grubych na dwadzieścia stóp i wyłożonych ołowiem? Większość współczesnych okrętów podwodnych o napędzie atomowym może bez problemu dotrzeć w dowolne miejsce na świecie, działając choćby i czterdzieści lat w zanurzeniu, bez uzupełniania zapasów paliwa, wody czy tlenu. Po co więc owo miejsce postojowe dla jednego okrętu, tak daleko od jakiejkolwiek strefy konfliktu? Niemal wszyscy uważali, że schron nie ma praktycznego zastosowania. Naturalnie mylili się.

Minąwszy wielką konstrukcję, konwój dotarł do ledwie widocznych za ścianą deszczu klockowatych budynków z betonu. Najdalszy, nieoznaczony w żaden sposób, był otoczony skalistym pasem z jednej strony, a gajami palmowymi i łachą bielutkiej plaży z trzech pozostałych.

Syknęły hydrauliczne siłowniki unoszące ciężką bramę, przez którą skrzynie z pociskami wwieziono do wnętrza budynku. Tam trafiły na pas transmisyjny, a następnie do śluzy o szklanych ścianach, gdzie zostały odkurzone i zdezynfekowane. Chwilę później zniknęły za kolejną stalową klapą.

Przestronne pomieszczenie, w którym się znalazły, było pomalowane na biało i sterylne. Pod podłogą nieustannie pracowały generatory, filtry powietrza i moduły chłodzące, dbając o to, by w sali panowała stała temperatura dwudziestu trzech stopni Celsjusza, przy wilgotności powietrza wynoszącej równo czterdzieści jeden procent. Nieznacznie podwyższone ciśnienie sprawiało, że do wnętrza nie mogły się dostać nawet najdrobniejsze zanieczyszczenia. Kilkanaście osób krzątających się przy stalowych ławach nosiło antystatyczne, bezszwowe kombinezony marki DuPont oraz kaptury ze szklanymi wizjerami. Trudno byłoby znaleźć czystsze miejsce pracy.

Cztery pociski wydobyte z metalowych skrzyń transportowych zawisły w powietrzu, uniesione ramionami robotów, skąpane w intensywnym świetle. Technicy, którzy mieli się nimi zająć, rozpoznali w nich najnowszą generację Hellfire, unowocześnioną dzięki niebywałemu postępowi w konstruowaniu akumulatorów i redukcji ich masy. Jeszcze niedawno pociski tego typu, wystrzeliwane z dronów lub helikopterów szturmowych Apache, miały zasięg mniej więcej sześciu mil. Zgodnie z supertajną specyfikacją te, które właśnie dostarczono do bazy na Diego Garcia, mogły trafić w cel odległy nawet o dwieście pięćdziesiąt mil. Technicy wiedzieli, że zwiększony zasięg był owocem powolnej ewolucji. Prawdziwą rewolucję stanowiły skomplikowane osłony, które mieli na nich zamontować, zaprojektowane i zbudowane tu, na wyspie.

Zdalnie sterując mechanicznymi ramionami robotów, sprawnie usunęli czarne pancerze pocisków, odsłaniając pięć ukrytych w ich wnętrzu sekcji przeznaczonych na głowicę bojową oraz systemy naprowadzania i napędu. Następnie przystąpili do montażu czegoś niezwykłego: nowych osłon zbudowanych z milionów, jeśli nie miliardów, olśniewająco białych płytek, z których żadna nie była większa od łebka szpilki.

W intensywnym świetle osłony lśniły jak wykonane z diamentów, nadając pociskom futurystyczny wygląd i nieco złowrogi charakter. Wewnętrzna strona nowej powłoki była jednak jeszcze bardziej imponująca: każda z płytek była połączona światłowodową nicią – nie grubszą od pajęczej – z modułem kontrolnym, na który znalazło się miejsce w tylnej części długiego korpusu pocisku.

Praca była trudna, ale względnie bezpieczna: w żadnym z pocisków nie było głowicy z materiałem wybuchowym. Ich uzbrojenie stanowiły urządzenia zwane potocznie bombami sushi, będące w prostej linii spadkobiercami – oraz nieporównywalnie bardziej zaawansowanymi wersjami – tak zwanych bomb ninja. Swoistą cechą obu tych wynalazków było to, że tak naprawdę nie eksplodowały; zaprojektowano je tak, by zabiły pasażerów w pojazdach, nie powodując jednak wielkiej detonacji, która mogłaby zabić lub okaleczyć przypadkowych świadków. Sama nazwa sporo mówiła o naturze takich bomb: sushi przygotowuje się wszak, używając noża ostrego jak brzytwa.

Na swój mroczny, pokręcony sposób bomba sushi była genialnym wynalazkiem, a historia dowiodła już, że cel takiego ataku po prostu nie ma szans. Bomba ninja, która nie była ani tak zaawansowaną, ani tak skuteczną bronią jak jej potomkini, została wcześniej użyta co najmniej dwunastokrotnie, przyczyniając się do uśmiercenia osiemnastu czołowych terrorystów w pięciu krajach. Nigdy nie chybiła celu i nigdy nie zraniła postronnych osób znajdujących się poza pojazdem.

W milczeniu i skupieniu technicy dokończyli montaż ostatniego z czterech lśniących cylindrów i za pomocą robotów ponownie umieścili pociski w skrzyniach transportowych. Po dwudziestu godzinach od przybycia na Diego Garcia zmodyfikowane już uzbrojenie załadowano na powrót do globemastera wraz z dokumentami, w których nie znalazła się najmniejsza wzmianka o ich pobycie na atolu. Następnie, podobnie jak niezliczone pociski Hellfire przed nimi, trafiły do bazy Sił Powietrznych Bagram – centralnego punktu amerykańskich działań bojowych na terytorium Afganistanu, a jednocześnie miejsca niezbyt odległego od białego domu w Zahedanie.

Jeśli wszystko miało pójść zgodnie z planem, dni Kazinskiego i Emira były już policzone.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

37

Trzydzieści pięć tysięcy stóp nad terytorium Pakistanu realizował się inny element owej bodaj najtajniejszej operacji służb wywiadowczych Stanów Zjednoczonych. Troje ludzi, nieznających się do tej pory i wywodzących się z różnych środowisk, młodych i świetnie wyszkolonych, podróżowało odrzutowcem G5 ze Stanów Zjednoczonych, który niedawno przeleciał nad Morzem Arabskim i wkrótce miał wylądować w Bagram.

W skład tria zwanego „grupą uderzeniową” wchodzili dwaj mężczyźni i kobieta, należący do elity pilotów Sił Powietrznych USA, choć nigdy nie siedzieli w kabinie samolotu bojowego. Ich specjalnością nie było latanie – podczas swoich misji zasiadali przed ścianami monitorów i posługiwali się jedynie klawiaturą i joystickiem, by pilotować zdalnie sterowane „inteligentne” pociski.

W ciemności i ciszy w trakcie lotu na wysokim pułapie dwoje pilotów drzemało, a trzeci siedział przed otwartym laptopem, zapoznając się ze specyfikacją broni, którą widział po raz pierwszy. Wyglądała jak pocisk Hellfire najnowszej generacji, o zwiększonym zasięgu, ale bardzo wiele się w nim zmieniło: masa, układ wnętrza, a przede wszystkim obwód. Wyglądał tak, jakby zamontowano na nim zupełnie nowe osłony.

Podobnie jak koledzy, był świetnie przygotowany do zgłębiania tego typu danych. Wszyscy byli absolwentami renomowanych uczelni i posiadali dyplomy z nauk ścisłych. Ponadto ukończyli liczne kursy pilotażu. Nie tak dawno temu pewnie byliby wśród najlepszych wychowanków szkoły Top Gun, ale na współczesnym polu walki piloci myśliwców byli mniej więcej tak użyteczni jak piechota z muszkietami. Ci młodzi ludzie wysłani z misją, której jeszcze nie rozumieli, dorastali w świecie gier komputerowych i programowania, gdzie granica między ekranem a rzeczywistością praktycznie zniknęła. Choć swego czasu nikt o tym nie wiedział, Dolina Krzemowa po cichu przygotowała ich do roli cyfrowych wojowników w cyfrowym świecie.

Młody pilot z laptopem nazywał się Connor Bryant. Był dwudziestoczteroletnim surferem z Huntington Beach w południowej Kalifornii, najmłodszym z czworga rodzeństwa. Nie był najlepszym uczniem w żadnej z trzech szkół średnich, do których uczęszczał. Miał za to wyborną koordynację oko–ręka oraz wrodzoną umiejętność błyskawicznego analizowania masy danych wizualnych. Innymi słowy, przyszedł na świat, by zostać pilotem dronów, a teraz także pocisków w ekstremalnych sytuacjach bojowych. Co ważniejsze, podczas akcji wykazywał się niezrównanym opanowaniem i nigdy nie wpadał w panikę. Badania przeprowadzone w szeregach Sił Powietrznych wykazały, że źródłem porażek pilotów prawie nigdy nie był brak umiejętności, a niemal zawsze stres. W panowaniu nad emocjami Connor nie miał sobie równych.

Jak dowiedziałem się później od Sokoła, przyczyną mogły być narkotyki. Żaden z trojga pilotów nie wiedział nic o dyrektorze CIA, natomiast on znał ich na wylot – biorąc pod uwagę supertajny charakter misji, dopuściłby się poważnego zaniedbania, gdyby ich nie prześwietlił.

Dlatego wiedział, że byłoby wręcz dziwne, gdyby Connor, który praktycznie wychował się na modnej kalifornijskiej plaży, w czasach legalnej marihuany medycznej i gwałtownej liberalizacji przepisów dotyczących substancji kontrolowanych, nie spędzał mnóstwa czasu na relaksowaniu się za pomocą zioła. Nie pił alkoholu – dzięki Bogu, jak stwierdził Sokół, bo wielu pilotów było na najlepszej drodze do alkoholizmu – ale nadal lubił zapalić skręta. Na szczęście nigdy nie robił tego podczas misji – nie odważyłby się narazić jej powodzenia ani własnej kariery – a Sokół był na tyle realistą, by wiedzieć, że w błyskawicznie zmieniającym się świecie umiejętności Connora znacząco przeważają nad drobnymi mankamentami jego prywatnego życia.

Świt rozjaśniał już niebo na wschodzie, gdy G5 zbliżał się do granicy między Pakistanem a Afganistanem. Młody pilot pewnie przyglądał się przez iluminator rozległym pustkowiom przesuwającym się w dole. Choć jeszcze o tym nie wiedział, wkrótce prowadzony przezeń pocisk miał pomknąć nad podobnym krajobrazem, by w najgłębszej tajemnicy naruszyć przestrzeń powietrzną Iranu, czyli dokonać sztuki, która nie udała się nikomu od ponad pięćdziesięciu lat.

Nie tylko w dosłownym sensie nadchodził nowy dzień.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

38

Wkrótce po tym, jak Sokół przekazał sekretarzowi obrony wiadomość, iż Rubikon został przekroczony, a misja rozpoczęta, nastroje w Langley gwałtownie się pogorszyły.

Gdy piloci i ich pociski zmierzali w stronę dalekiego Afganistanu, nawet najwięksi optymiści w sali konferencyjnej – z Busterem na czele – zaczęli sobie uświadamiać, że choć znane są czas i miejsce spotkania, zadanie będzie znacznie bardziej skomplikowane niż zwyczajne ostrzelanie samochodów w egzotycznym mieście. Co będzie, jeśli w skład konwoju wejdzie kilkanaście wozów? A może dwadzieścia? Jak słusznie zauważył Sokół, atak musiał zostać przeprowadzony z chirurgiczną precyzją, dlatego zadaniem zespołu pracującego w Langley było teraz ustalenie, którymi samochodami będą podróżowali przywódcy Armii Czystych.

Co ważne, musieliśmy zdobyć tę informację dostatecznie wcześnie, ponieważ śmigłowce Apache, które miały odpalić rakiety, potrzebowały trzech godzin na dotarcie w pobliże irańskiej granicy, lot samych pocisków, zdalnie pilotowanych w kierunku Zahedanu, miał zaś potrwać kolejne czterdzieści minut. Pojazdy wiozące Emira, Kazinskiego i innych członków kierownictwa Armii Czystych należało monitorować sekunda po sekundzie, aby znać ich szyk w chwili, gdy wjadą w wąską uliczkę wiodącą na miejsce spotkania. Wszystkie te zmienne – prędkość i położenie samochodów, pozycję helikopterów oraz czas startu czterech bomb sushi – trzeba było bacznie monitorować i idealnie wybrać moment ataku.

– Pierwszy element – zwrócił się Sokół do zebranych. – Jeżeli mamy śledzić poczynania przywódców, musimy ich zidentyfikować. – Spojrzał na mnie. – Mamy asa w rękawie: kogoś, kto ich widział.

Mniej więcej, pomyślałem.

Sokół i Buster zażądali dostępu do tysięcy godzin materiałów z obserwacji satelitarnej Zachodniego Tora Bora, zarówno archiwalnych, jak i najświeższych. To tam zbierały się siły terrorystów, więc słuszne wydawało się założenie, że tam najłatwiej będzie rozpoznać ich przywódców.

Zasiadając przed monitorem, sięgnąłem głęboko w pamięć, próbując zwizualizować sobie każdą chwilę spędzoną wśród bojowników Armii i odnaleźć detale, które być może wcześniej przeoczyłem. Nie był to przyjemny proces, ale jeszcze bardziej dokuczliwe okazały się moje obrażenia i zmęczenie, z którego nadal się nie otrząsnąłem. Musiałem walczyć z sobą przez cały czas, by wytrwać i zachować czujność w fotelu za panelem sterowania.

Gdy materiały z satelitów podzielono i rozprowadzono wśród trzyosobowych zespołów, Buster rozdał opisy Emira, Kazinskiego i trzech innych przywódców, sporządzone według moich wskazówek. Zawierały dane o wzroście, masie ciała, tatuażach i wszelkich innych cechach, które mogły pomóc w odróżnieniu ich od pozostałych. Zespoły właśnie zaczynały pierwszą rundę selekcji, której celem było wyłączenie wszystkich osób ewidentnie niepasujących do kryteriów, gdy nagle wyprostowałem się w fotelu i w jednej chwili opuściła mnie senność. Pamięć zaprowadziła mnie bowiem najpierw do owego miejsca, w którym czekałem, by się przekonać, czy Laleh została zabita, a zaraz potem do mężczyzny z krótkofalówkami. Olśniła mnie myśl, iż grupa ludzi niekorzystających z telefonów komórkowych, a zmierzających w kolumnie pojazdów na ważne spotkanie w Zahedanie, potrzebowała kogoś, kto by odpowiadał za łączność. Zaraz potem przypomniała mi się sytuacja w drodze na plażę, gdy nie zdołaliśmy uciec, bo zastawiły nas dwa inne wozy – zobaczyłem wtedy twarz kierowcy cysterny z paliwem. Obróciłem się gwałtownie do jednego ze ściennych ekranów pokazującego mapę z zaznaczoną trasą między bazą Armii a Zahedanem. Od razu wiedziałem, że odległość jest zbyt duża; konwój musiał się zatrzymać na tankowanie.

– Popełniliśmy błąd – zawołałem do Sokoła. – Myśleliśmy wyłącznie o przywódcach, a kluczowy jest personel pomocniczy. Przecież będą im towarzyszyć kierowcy, jednoręki spec od łączności czy niewysoki, otyły jak baryła facet, który odpowiada za tankowanie, a może i całą logistykę.

Sokół zaklął pod nosem.

– Powinienem o tym pomyśleć. Jeśli ktoś jeszcze ci się przypomni, dodaj do listy.

Cztery godziny później stało się jasne, że nie przypomnę sobie nikogo więcej. Pokazano mi setki zdjęć, ale było tak, jak ostrzegałem Sokoła: większość podejrzanych sfotografowano w kapturach i chustach na twarzy, w luźnych, bezkształtnych szatach, w których trudno było nawet odgadnąć, jakiej są postury. Minęła kolejna godzina i nabrałem podejrzeń, że całe to ugrupowanie nie tylko z rozmysłem zrezygnowało z telefonów komórkowych, ale także było doskonale świadome istnienia obserwacji satelitarnej. Za każdym razem, gdy bojownicy Emira wychodzili z jaskiń, celowo starali się maskować. Przywołałem Sokoła.

– Dobrze się czujesz? – spytał, podchodząc. – Wyglądasz fatalnie.

– Podobnie jak ty – odrzekłem, przyglądając się cieniom pod jego oczami i wymiętemu ubraniu; zmęczenie widać było w każdym jego ruchu.

– Nic z tego, prawda? – Wskazał zdjęcia terrorystów widoczne na ekranach.

– Faktycznie – przytaknąłem. – Są zdyscyplinowani, dobrze wiedzą, co potrafią nasze satelity. Zwłaszcza przywódcy nigdy nie ryzykują. Widziałem na zewnątrz trzech bardzo podobnie ubranych ludzi, każdy z nich mógł być Kazinskim. Ale posłuchaj…

– Masz jakiś pomysł? – wpadł mi w słowo Sokół. – Mam nadzieję, bo mnie się już skończyły.

– Gdybyś podejrzewał, że możesz być obserwowany, a musiał dotrzeć na bardzo ważne spotkanie, co byś zrobił? – spytałem.

Sokół zastanawiał się dłuższą chwilę; jak zawsze robił to, co mu najlepiej wychodziło: myślał nieszablonowo.

– Wysłałbym w drogę wszystkie samochody – odparł wreszcie. – Dosłownie zalałbym nimi okolicę i zafundował obserwatorom grę w trzy kubki, jakiej świat nie widział. Tylko pomyśl: setki wozów i żadnej informacji o tym, w których podróżuje tych pięciu czy sześciu przywódców.

– Zrobiłbym to samo – przyznałem z uśmiechem. – Wyruszyłbym wczesnym rankiem wszystkimi dostępnymi wozami, żeby przeciążyć system obserwacyjny. W takiej sytuacji nie byłoby mowy o śledzeniu ich ruchów. Co więcej, wysłałbym samochody grupkami po trzy–cztery we wszystkie strony świata. Kazałbym kierowcom kluczyć, zawracać, oddzielać się od pozostałych, a obserwatorzy nie mieliby pojęcia, kto jest kim.

– Tylko jedno w tym wszystkim przemawia na naszą korzyść – zauważył Sokół. – Oni nie wiedzą, że znamy miejsce spotkania.

– Zgadza się – odparłem. – Najważniejsze pojazdy spotkają się gdzieś w drodze, na ostatnim odcinku przed celem, którym jest Casa Blanca. Jeżeli będziemy śledzić wszystkie, w końcu zobaczymy, które tam zmierzają.

Sokół odwrócił się i zawołał do zebranych:

– Kończymy z identyfikacją przywódców! Spróbują nas załatwić rankiem w dniu spotkania, wysyłając z bazy setki pojazdów naraz. Ale my będziemy gotowi, będziemy śledzili wszystkie, aż do miejsca, w którym te z przywódcami się spotkają, by razem dotrzeć do meczetu. Robota będzie wyczerpująca, więc teraz rozejdźcie się do domów i spróbujcie odpocząć. Na razie nic już nie wskóracie.

Gdy wychodzili, znowu spojrzał na mnie. Nawet ktoś tak jak on nawykły do skrywania emocji w sprawach zawodowych nie potrafił ukryć zatroskania.

– Ty też – powiedział.

– Prześpię się w samolocie – oznajmiłem.

– W samolocie? – powtórzył zaskoczony. – To… ty się dokądś wybierasz?

– Chyba nie mam wyboru, prawda? Gdy samochody opuszczą punkt zborny i pojadą do meczetu, wydarzenia nabiorą tempa. Obaj wiemy, jaki chaos wywiązuje się podczas takich akcji. Zakładam, że interesujące nas wozy dotrą na miejsce późno i może będzie ich nawet dziesięć, jeśli nie więcej. Ale sama droga do Casa Blanca nie potrwa długo, a to oznacza, że będziemy mieli bardzo mało czasu na przeprowadzenie ataku. Śmigłowce muszą zostać ogołocone ze wszystkiego, co zbędne, a i tak będą wymagały tankowania. Czasu na dostarczenie pocisków na miejsce może być nawet mniej, niż zakładaliśmy. Ty będziesz musiał koordynować te wszystkie ruchy, a ja niemal w biegu identyfikować tamtych ludzi. Nie będzie czasu na przesyłanie wiadomości na drugi koniec świata. Nie możemy też sobie pozwolić na żadne pomyłki. Dlatego będziemy potrzebni na miejscu, u boku naszej grupy uderzeniowej.

– Tak, już parę godzin temu uświadomiłem sobie, że muszę lecieć do Kabulu – przyznał dyrektor. – Ale czy ty czujesz się na siłach?

– Ja? W życiu nie czułem się lepiej – odpowiedziałem. Zmartwień mieliśmy już dość; uznałem, że będzie lepiej dla nas obu, jeśli znajdzie się pretekst do śmiechu.

– A co z Rebeccą? – spytał Sokół.

– Może być problem – stwierdziłem, próbując wyobrazić sobie jej reakcję na moje oświadczenie, że muszę lecieć do Afganistanu, podczas gdy według niej nie powinienem nawet opuszczać szpitala.

– Nie musisz jej mówić – zasugerował szef. – Będziecie się kontaktować kilka razy dziennie, powiedz po prostu, że ze względów bezpieczeństwa działasz w zamknięciu, oczywiście nadal tu, w Langley.

Przemyślałem ten pomysł. Sokół miał rację, mogłem tak zrobić. Rebecca nie byłaby szczęśliwa, ale przecież nigdy nie poznałaby prawdy.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

39

Gdzieś w środku nocnej zmiany dwaj mężczyźni i trzy kobiety, wszyscy w randze kaprala, przejechali skuterami elektrycznymi przez ogromny magazyn amerykańskiej bazy lotniczej Bagram, by sprawdzić jego zawartość i wybrać odpowiedni ładunek.

Wcześniej, na samym początku zmiany, ekipa jak co dzień otrzymała listę zadań, na której piątą pozycją było zlecenie rozpakowania za pomocą wózków widłowych czterech pocisków Hellfire dostarczonych – według dokumentacji – dwanaście godzin wcześniej drogą lotniczą z Alabamy, a następnie sprawdzenie ich pod kątem ewentualnych uszkodzeń i dostarczenie do sąsiedniego, lepiej strzeżonego hangaru.

Za wykonanie tego zadania odpowiadała najmłodsza członkini zespołu, mieszkanka Kolorado, dla której była to pierwsza tura służby poza granicami kraju. Manewrując wózkiem między wysokimi regałami pełnymi sprzętu wojskowego, ostrożnie przewiozła skrzynie na wielki stół roboczy. Obejrzawszy je z każdej strony, odkręciła ciężkie drewniane wieko, sięgnęła manipulatorem robota po pierwszy pocisk i… zaczęła krzyczeć.

Czworo jej współpracowników, pracujących w innych zakątkach ogromnego magazynu, natychmiast zareagowało, bo nic nigdy nie zakłócało spokoju nocnej zmiany, może nie licząc przerwy na kawę o 3.00 – nawet regularne ataki rakietowe i moździerzowe na bazę. Ostrzał zdarzał się zresztą zazwyczaj za dnia albo wczesnym wieczorem, nigdy natomiast się nie zdarzyło, by któreś z nich wzywało towarzyszy głośnym nawoływaniem.

Jako pierwszy zjawił się dowódca zmiany. Wysoki, z chudymi, pałąkowatymi nogami, gdy tylko wyłonił się z sąsiedniej alejki i przeniósł wzrok na otwartą skrzynię, zatrzymał się jak wryty, z niedowierzaniem patrząc na wydobyty z niej w połowie lśniący, biały pocisk.

– Co, do… – mruknął po chwili, podchodząc bliżej.

W blasku lamp metalohalogenkowych wiszących rzędami pod sklepieniem hali poszycie rakiety mieniło się jak obsypane klejnotami. Nigdy wcześniej nie widział czegoś takiego.

Troje pozostałych dołączyło do szefa. Ich reakcja była podobna.

– Co to jest?

– Według opisu na skrzyni to regulaminowy hellfire najnowszej generacji – odpowiedziała młoda kobieta z Kolorado. – Nie wiem jak wy, ale ja widziałam dziesiątki takich pocisków, a ten za cholerę nie wygląda na regulaminowy.

– Skąd przyleciał? – spytał dowódca.

Kobieta wskazała ekran swego tabletu i zarazem skanera kodów paskowych.

– Etykieta producenta, list przewozowy i szczegółowa rozpiska dostawy wskazują jedno miejsce: fabrykę Lockheed Martin w Alabamie.

Dowódca podszedł bliżej, by przyjrzeć się niezwykłej broni. Właściwie nie wiedział dlaczego, ale jej wygląd przyprawiał go o gęsią skórkę.

– Sprawdź szczegóły techniczne i formularz zamówienia – polecił.

– Już to zrobiłam – odrzekła, znowu wskazując tablet. – Zamówienie specjalne dla Czterysta Dwudziestego Piątego Korpusu Ekspedycyjnego, czymkolwiek on jest, wykonane w „kamuflażu zgodnym z wymogami misji”.

– Czyżby? – mruknął. Służył w dostatecznie wielu strefach działań wojennych, żeby wiedzieć, że „kamuflaż zgodny z wymogami misji” z reguły dotyczy helikopterów. Starannie dobrane barwy farb i wzory pozwalały z grubsza odwzorować charakterystykę terenu, nad którymi maszyny miały latać, tym samym zmniejszając ryzyko ich wykrycia przez nieprzyjaciela. Zabieg ten wymagał jednak starannych przygotowań i był bardzo kosztowny; skorzystał z niego na przykład Oddział Szósty jednostki SEAL, gdy wleciał śmigłowcami na terytorium Pakistanu, by zabić Usamę ibn Ladina.

Właściwie nie było powodu, dla którego specjalnego malowania nie mogłyby otrzymać także pociski rakietowe, ale dowódca pokręcił głową.

– To bez sensu. W formularzu można sobie wpisać byle bzdurę. Biały kamuflaż na pocisku? Jeśli chcecie znać moje zdanie, śmierdzi mi to dezinformacją…

– Czym? – spytał stojący za nim podwładny. Potężnie zbudowany i przyjacielski z natury dwudziestodwulatek z Chicago wstąpił do Sił Powietrznych głównie po to, żeby zdobyć wykształcenie, ale jak dotąd nikt nie zdołał ustalić, od czego należałoby zacząć.

– Dezinformacja to po wojskowemu gówno prawda – wyjaśnił cierpliwie dowódca, obchodząc pocisk dookoła i gładząc dłonią maleńkie ceramiczne płytki tworzące jego osłonę.

– Tego nie wiesz – odezwała się najstarsza w zespole, umięśniona kobieta o wyrzeźbionym ciele, stuprocentowa twardzielka hobbystycznie dążąca do starcia z każdym i o wszystko. – Może chcą ich użyć na zaśnieżonym terenie?

– Jasne – rzucił dowódca, a potem cofnął się o krok i wyłączył światło.

W półmroku w jednej chwili widoczne stało się to, co działo się na zewnątrz, za otwartymi wrotami magazynu: wózki widłowe krążące po placu parkingowym, rzędy odrzutowców i helikopterów przed hangarami, a także operatorzy cystern i technicy w pośpiechu przygotowujący do akcji dwie najbardziej zaawansowane maszyny szturmowe typu AH-64 Apache. Gdyby członkowie nocnej zmiany magazynowej mieli powód, żeby przyglądać się tym helikopterom dokładniej, zauważyliby, że pozbawiono je wszelkich oznaczeń, a także zbędnego osprzętu, zamiast którego montowano teraz dodatkowe zbiorniki paliwa.

Dowódca zmiany wskazał palcem na pełną tarczę księżyca lśniącą nad ośnieżonymi wierzchołkami gór i rzędami wojskowego sprzętu.

– Mamy koniec lata – powiedział. – Oto jedyny śnieg w całym Afganistanie. Tam, na najwyższych szczytach. Nieważne, w jakie góry się zapuścisz, Hindukusz, Koh-i Baba czy Safed Koh, to jednakowo niegościnne pustkowie, najbardziej nieprzyjazne na świecie. Możesz wędrować całymi dniami, nawet tygodniami, i nikogo nie spotkać. Jeśli dopisze ci szczęście, może trafisz na ruiny jakichś zabudowań. – Skinął głową w stronę pocisku. – Chcą wysłać rakietę ze specjalną głowicą, która nie wybucha. Zwykły hellfire zabija wszystko w promieniu sześćdziesięciu stóp, ale nasze maleństwo to bomba sushi, która nie skrzywdzi nikogo oprócz osób znajdujących się w pojeździe. Ładunki tego typu powstały z myślą o zatłoczonych miejscach, więc dlaczego ten pocisk miałby zostać użyty gdzieś wśród ośnieżonych szczytów, gdzie nie ma żywego ducha? Nie, jestem pewny, że to nie jest kamuflaż na śnieżne otoczenie.

– No to o co tu chodzi? – spytała najmłodsza kobieta. – Ten model ma zasięg dwustu pięćdziesięciu mil. Może cel nie znajduje się w Afganistanie?

– A gdzie? – wtrąciła twardzielka. – W Pakistanie? W Iranie?

Dowódca pokręcił głową.

– W Pakistanie nie potrzebujemy takich pocisków. SEAL i Siły Specjalne latają tam, kiedy chcą. Ibn Ladin im się nie wymknął, nie? Iran też odpada. Nikt, nawet w Pentagonie, nie jest taki głupi, żeby ostrzelać Iran rakietami. Nie ma mowy.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

40

– Wiecie, co mnie najbardziej rozczarowało w całej tej wycieczce? – spytał Connor Bryant, surfer z południowej Kalifornii, mniej więcej godzinę po tym, jak jego grupa uderzeniowa wylądowała w Kabulu.

Siedzieli razem, jak się później dowiedziałem, w pustej kantynie na terenie dawnej kwatery głównej amerykańskich sił zbrojnych, które dwadzieścia lat wcześniej wkroczyły do Afganistanu. Armia przeniosła się z czasem do znacznie większych obiektów, a tu znalazło się miejsce na centrum dowodzenia jednej z najbardziej niezwykłych operacji w dziejach świata.

– Marne żarcie? – Mila, młoda mieszkanka Florydy, znad Zatoki Meksykańskiej, o stosownie opalonym ciele i spłowiałych od słońca włosach, rozglądała się po zapomnianej sali.

– To też – zgodził się Connor, spoglądając na towarzyszy sączących piwo Corona. Pomału zaczynali się poznawać. – Ale chodziło mi o to, że jesteśmy ledwie kilkaset mil od miasta Balch, a ze względu na tajność operacji raczej nie pozwolą nam zwiedzić meczetu dziewięciu kopuł.

Spencer Wilson, trzeci członek zespołu, nieco sztywny zawodowy oficer ze wschodniej części Stanów, odstawił piwo i spojrzał na niego zdziwiony.

– Jakiego meczetu?

– Dziewięciu kopuł. Hadżi Pijada to najstarsza muzułmańska budowla w Afganistanie – wyjaśnił Connor. – Ponoć niezwykła, ma w sobie coś mistycznego.

– Zaskoczyłeś mnie – stwierdził Spencer. – Wiem, znamy się bardzo krótko, ale patrząc na ciebie, w życiu bym nie zgadł, że interesują cię takie rzeczy.

– Taa, wielu ludzi mnie nie docenia – odparł radośnie Connor. – A ja uwielbiam tę kulturę. – Zniżył głos i skinął na towarzyszy, by się ku niemu nachylili. – Tak się składa, że z Balchu pochodzi też najlepsze zioło na świecie. Jeśli myślicie o zakupach w tych stronach, lepiej zapomnijcie o wystruganych z drewna wielbłądach i gównianych ręcznie tkanych dywanikach. Radzę odwiedzić Balch.

Mila parsknęła śmiechem.

– Przy pierwszej okazji pogadam z którymś z pilotów helikopterów o moim zainteresowaniu meczetami – ciągnął Connor. – Może mnie tam podrzuci. Wystarczy godzinka na ziemi, szybkie zakupy i powrót. Jak myślisz, Spence, dobry plan?

– Żeby wszystko było jasne – Spencer spojrzał surowo na Connora – ja nie toleruję używek rekreacyjnych.

– To ciekawe – zauważył pogodnie Connor. – Bardzo ciekawe. A słyszałeś może, żeby ktoś umarł od tego, że mu nie stanął?

Mila omal nie wypluła piwa. Tak trzymaj, Connor, pomyślała sobie zapewne.

– Mówisz o erekcji? Nie rozumiem… – odpowiedział Spencer.

– Taa, o Viagrze. Jeśli to nie jest używka rekreacyjna, to nie wiem, co nią jest – rzucił bezczelnie Connor. – Bo życia raczej nie ratuje.

Spencer patrzył mu w oczy, ale nie potrafił znaleźć sensownego kontrargumentu. Connor uśmiechnął się jak przystało na wyluzowanego surfera i wzruszył ramionami.

– Świat się zmienia, Spence. Mnóstwo ludzi chce sobie pobzykać i pewnie tyle samo ma ochotę się upalić.

Mila wyszczerzyła zęby w uśmiechu.

– Ja na przykład chcę jednego i drugiego – powiedziała, żeby rozładować atmosferę, ale jej słowa nie umknęły uwagi Connora.

Nawet Spencer, choć z natury drętwy, spojrzał na nią bez słowa, wyczuwając zaproszenie.

Zanim jednak zdążył pomyśleć o narkotykach i seksie, otworzyły się drzwi kantyny. Odwrócili się jednocześnie i zobaczyli jednego z czterech starszych oficerów, których poznali zaraz po przybyciu. Generał dywizji, ekspert od operacji specjalnych, który został im przedstawiony jako dowódca akcji, zbliżał się zamaszystym krokiem. Był silnym, muskularnym mężczyzną o krótko przystrzyżonych włosach. Właściwie niczym się nie różnił od setek innych oficerów w podobnej randze, zwłaszcza że kazano mu usunąć z munduru naszywkę z nazwiskiem. Członkowie grupy uderzeniowej zauważyli to już wcześniej, ale darowali sobie komentarze; wystarczyły im oficerskie insygnia. Teraz na widok generała zerwali się na równe nogi.

– Spocznij – powiedział. – Spodziewamy się gości ze Stanów, powinni tu być za godzinę. Gdy tylko wylądują, zaczniemy odprawę. Jasne?

– Tak jest – odpowiedzieli chórem piloci.

Odczekali, aż dowódca zniknie za drzwiami, nim zasiedli znowu do piwa i przekąsek.

– Kolejne grube ryby – stwierdziła Mila. – Jakby jeszcze było ich mało… Widzieliście kiedyś taki tłum oficerów?

– Nie mam nic przeciwko nim – odparł Connor. – Mielibyśmy przesrane, dopiero gdyby przysłali tu jakichś bubków z CIA.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

41

Kolejny dzień, kolejna misja, pomyślałem, znowu spoglądając przez iluminator odrzutowca należącego do firmy GreenEnergy. Ponure, wręcz złowrogie szczyty Hindukuszu piętrzyły się na horyzoncie. Nie mogłem przestać myśleć o tej niegościnnej, nasiąkniętej krwią ziemi, która przemykała pod nami. Ktoś znany napisał kiedyś, że „Afganistan to miejsce, w którym umierają imperia”.

Brytyjczycy, Sowieci i Amerykanie próbowali swoich sił u tych wrót do Indii i reszty południowej Azji – i wszyscy opuścili je pokonani i osłabieni. Myśl o tym, ilu zginęło tu ludzi i ile wysiłków poszło na marne, nie poprawiła mi nastroju.

Dwanaście godzin wcześniej, wbrew radzie Sokoła, zadzwoniłem do Rebekki tuż przed wyjazdem z Langley i wyznałem szczerze, że czeka mnie podróż. Rozmowa była jeszcze trudniejsza, niż się spodziewałem. Rebecca uznała naturalnie, że obaj z Sokołem od dawna o tym wiedzieliśmy, i trudno mi było ją przekonać, że to nieprawda – w końcu specjalnością organizacji, dla której pracowałem, były głównie podstępy i matactwa. Gdy odmówiłem podania celu podróży, tylko podsyciłem jej obawy o moje zdrowie.

– Ja chyba czegoś nie rozumiem. Czyż dopiero co nie opuściłeś OIOM-u? – spytała, a jej ton wskazywał, że ma poważne trudności z powstrzymaniem potężnego wybuchu. – Jesteś taki słaby, że ledwo chodzisz, nawet nie zacząłeś rehabilitacji, a już zamierzasz lecieć na koniec świata i to raczej nie na Malediwy? O czymś chyba zapomnieliśmy, przyjmując cię do szpitala. Trzeba było sprawdzić, czy masz coś z głową.

– Taką mam pracę, Becco. Przecież wiesz. Sądzisz, że wybrałbym się dokądkolwiek bez wsparcia medycznego?

– To oddaj słuchawkę lekarzom – zarządziła nieprzekonana.

Na szczęście Sokół rzeczywiście się postarał, żeby towarzyszył nam trzyosobowy personel medyczny, więc miałem kogo poprosić do telefonu, gdy włączyłem głośnik. Lekarka opisała Rebecce – jak doktor doktorowi – mój obecny stan i zapewniła, że ma dla mnie plan rekonwalescencji na najbliższe trzy dni. Z reakcji mojej żony wyczułem, że z ulgą przyjęła przede wszystkim krótki czas trwania mojej podróży. Gdy lekarka zapewniła ją dodatkowo, że wyczerpanie i kontuzje uniemożliwią mi opuszczanie pokoju, w którym zostanę ulokowany, zrozumiałem, że całkiem nieświadomie utwierdziła Beccę w przekonaniu, że absolutnie nic mi nie grozi.

Być może moja nowa opiekunka nie wygrała tej bitwy w stu procentach, ale przynajmniej zdołała wynegocjować zawieszenie broni. Rebecca chciała jeszcze ze mną porozmawiać, tym razem już prywatnie. Podała mi listę parametrów mojego zdrowia, o których życzyła sobie być informowana, a na koniec, bardzo cichutko, powiedziała, że mnie kocha. Nadrabiałem miną, ale gdy w końcu wchodziłem na pokład samolotu, dopadło mnie zmęczenie. Zanim jednak zapadłem w głęboki sen, ocknąłem się nagle z mocno bijącym sercem i przeczuciem, że za chwilę zginę. Odkąd wróciłem, podobne ataki paniki zdarzały mi się już kilka razy, ale nikomu o nich nie mówiłem. To minie, powtarzałem sobie.

Zamiast odpoczywać, siedziałem więc i rozmyślałem o człowieku z wierzchołka piramidy, który wiedział, co się wydarzyło w Bhopalu; o terroryście, którego próbowaliśmy zabić. Może nie wspomniałbym Sokołowi o moich teoriach i wątpliwościach, gdyby pilot nie zameldował nagle, że lądujemy za pięćdziesiąt minut. Dyrektor, który do tej pory spał w fotelu kilka rzędów przede mną, zatrzymał się przy mnie w drodze pod prysznic.

– Spałeś trochę? – spytał.

– Niewiele – odrzekłem.

Przypuszczam, że zaniepokoił go ton mojego głosu. Przyglądał mi się bacznie przez dłuższą chwilę, najwyraźniej wyczuwając, że coś mnie gnębi.

– Nie będzie go tam, Sokół – odezwałem się wreszcie. – Kazinsky nie wybierze się w drogę z tym konwojem.

– Mylisz się – stwierdził dyrektor.

– Mam przed oczami scenę, kiedy widziałem go na plaży. Najbardziej utkwiła mi w pamięci jego władcza postawa. Patrzyłem na niego i rozumiałem, co czuł. On wiedział, Sokół. Wiedział, że jeśli amerykański szpieg zdoła wrócić do domu, będą skończeni. Wystarczyło, że przypomniał sobie, co widziałem i co sam mi powiedział. Owszem, mógł żywić nadzieję, że utonę w falach wywołanych przez szamal, ale nie miał pewności ani sposobu, by dowiedzieć się prawdy. Musiał więc założyć najgorsze. To pułkownik Specnazu, zna się na strategii i rozumie skalę ryzyka. Dlatego już w chwili, gdy zniknąłem w wodach zatoki, wiedział, że jestem dla nich wszystkich żywotnym zagrożeniem, że mam całkiem spore szanse, żeby doprowadzić do upadku ich Armii.

– Nie – odpowiedział Sokół. – Już tylko tygodnie dzielą ich od ewenementu. Nie wycofają się, nie w tej fazie. Czy Ibn Ladin albo Az-Zawahiri uciekliby przed niebezpieczeństwem? Cenisz Kazinskiego wyżej, niż na to zasługuje. A on jest taki sam jak wszyscy przywódcy terrorystów. Widzieliśmy już takich na pęczki, prawda?

– Nie takich – zaoponowałem, wspominając moment, w którym zobaczyłem, jak jedzie ku mnie konno niczym Lawrence z Arabii. – Nie takich jak on. Byłem jego jeńcem wystarczająco długo, żeby go poznać.

– Nie znasz go, Ridley – stwierdził oschle Sokół. – Nigdy nie poznamy żadnego z nich. To po prostu niemożliwe. Nie mamy ze sobą nic wspólnego, trwamy na tej Ziemi niczym odmienne plemiona zmuszone mieszkać w jednej jaskini. Oto, co się stało ze światem: jesteśmy podzieleni. „Wszystko w rozpadzie, w odśrodkowym wirze”[1].

Spojrzałem na jego znużone oblicze.

– Na Boga, Sokół, poezja? – rzuciłem z uśmiechem. – Yeats?

On także się uśmiechnął.

– Pomyślałem, że mogę przemycić. Drugie przyjście to jeden z jego najlepszych wierszy. „Czysta anarchia szaleje nad światem […] wszędzie wokół zatapiając obrzędy dawnej niewinności. Najlepsi tracą wszelką wiarę, a w najgorszych kipi żarliwa i porywcza moc”. To chyba o nas. Nasze rządy straciły wszelką wiarę – dodał z powagą i wskazał szczegółowe zdjęcia bazy Armii Czystych na ekranie mojego laptopa. – A terroryści kipią żarliwą i porywczą mocą. – Spojrzał mi w oczy. – Kazinsky ma w sobie żar. Dlatego będzie w tym konwoju. Zobaczysz, znajdziemy jego ciało w którymś z wraków.

– Być może – odrzekłem. – Inszallah.

Jeśli Allah pozwoli.

1. Ten i kolejny cytat: William Butler Yeats, Drugie przyjście w przekładzie Stanisława Barańczaka. ↩

===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

42

Bagram to jedno z tych lotnisk, nad którymi tylko kompletny dureń mógłby zignorować polecenie pilota, gdy nakazuje zapiąć pasy.

Położone na wysokim płaskowyżu, smaganym burzami śnieżnymi w zimie i gorącymi letnimi szkwałami, zawsze było fatalnym miejscem do lądowania, czego dowodem są liczne wraki samolotów wojskowych spoczywające wzdłuż pasów startowych.

Na horyzoncie piętrzył się ciemny masyw nadchodzącej burzy piaskowej, gdy gulfstream zniżał lot nad górami otaczającymi bazę. Walcząc ze zdradliwymi wirami powietrznymi, przyziemił tak twardo, że lekarka i jedna z pielęgniarek krzyknęły ze strachu. Spojrzałem w iluminator i zobaczyłem hangary oraz niekończące się szeregi budynków, choć były ledwie widoczne w drgającym powietrzu skwarnego dnia lata.

O tym, że przybyliśmy z Sokołem do Afganistanu, wiedziała jedynie garstka ludzi, dlatego nie powitał nas ani wysoki rangą oficer, ani szef placówki CIA. W dziwacznej scenerii czerwonawego pyłu i ośnieżonych górskich szczytów pokuśtykałem o kulach – znacząco spowalniając marsz szefa – w stronę SUV-a. Za kierownicą siedział szeregowy, któremu powiedziano jedynie, że zwykłym odrzutowcem przylecą dwaj cywile i ma ich odebrać.

Wcześniej byłem tam tylko raz – na początku kariery skierowano mnie do Bagram, żebym pomógł w przesłuchaniu kilku terrorystów przetrzymywanych w ustronnym i całkiem nielegalnym więzieniu – a w ciągu owych dziesięciu lat, które minęły od mojej wizyty, wielką bazę zamykano i na powrót otwierano co najmniej sześć razy. W zależności od tego, kto zasiadał w Białym Domu i co uważał za najlepszy strategiczny interes Stanów Zjednoczonych, amerykańskie siły zbrojne w tych stronach regularnie okrawano, wzmacniano, minimalizowano, maksymalizowano, kompletnie wycofywano albo ponownie instalowano. Gdy siadaliśmy na tylnej kanapie SUV-a, baza była akurat w fazie ponownej wielkiej rozbudowy.

Jechaliśmy nader dziwacznym pojazdem, ale wiedziałem, że za jego osobliwym wyglądem stoi prosta idea przetrwania. Wojna ciągnęła się od lat, bazę wciąż dość regularnie ostrzeliwano rakietami i pociskami moździerzowymi; zmieniała się jedynie tożsamość strzelających: niegdyś mogli być żołnierzami Sojuszu Północnego albo talibami, a dziesięć lat później na przykład bojownikami odrodzonej Al-Ka’idy czy ISIS Prowincji Chorasan lub pasztuńskimi rebeliantami. To dlatego nasz SUV, jak wszystkie inne pojazdy, wymagał dodatkowej osłony. Utrzymanie bazy Bagram było jednak niezwykle kosztowne, a jej budżet zawsze napięty, brakowało więc pieniędzy na fabryczne opancerzenie pojazdów terenowych. Dlatego do ich karoserii montowano na śruby i nity zardzewiałe arkusze grubej blachy wyciągnięte wprost ze złomowiska. Tak zwany wieśniacki pancerz sprawiał, że tutejsze SUV-y wyglądały jak żywcem wzięte z postapokaliptycznego filmu.

I właśnie takim pojazdem zmierzaliśmy w stronę tego, co rezydenci Bagram nazywali „centrum”. Mimo upływu lat niewiele się tu zmieniło: nadal była to jedyna baza w strefie działań wojennych, w której zdarzały się korki uliczne. Centrum tętniło życiem i naprawdę było tu wszystko: zatłoczone fast foody, kawiarnie popularnych sieci z nieodłącznymi kolejkami na pół długości zakurzonej ulicy, sklepiki hadżi prowadzone przez miejscowych, oferujące wszystko, od okularów przeciwsłonecznych po fajki wodne spod lady, a także niezliczone stragany z najlepszym na świecie hinduskim żarciem. Baza Bagram była bez wątpienia najruchliwszym i najbardziej egzotycznym miasteczkiem, jakie kiedykolwiek odwiedziłem, a już na pewno jedynym regularnie ostrzeliwanym przez artylerię.

Na końcu głównej ulicy handlowej skręciliśmy w długą, pustawą drogę ku posterunkowi chronionemu przez potężny mur, zwieńczony kamerami i czujnikami ruchu, który otaczał najważniejsze zabudowania bazy. Pięć minut po tym, jak sprawdzono naszą tożsamość na kilka sposobów, wóz zatrzymał się przed tymczasowym centrum dowodzenia atakiem rakietowym. Burza piaskowa wciąż kotłowała się na horyzoncie i chyba na szczęście zamierzała ominąć płaskowyż, ale i tak sprawiała, że panował dziwny półmrok. Sokół ujął mnie pod ramię, żeby pomóc mi wysiąść, a po chwili kuśtykałem w stronę drzwi, których strzegli dwaj marines.

Pojechaliśmy windą trzy kondygnacje w dół i ruszyliśmy jaskrawo oświetlonym korytarzem do sali pełnej monitorów, komputerów, stanowisk łączności satelitarnej i urządzeń analizujących dane GPS. Trzy stanowiska robocze pod ścianą otoczone były kokonami jeszcze bardziej zaawansowanego sprzętu: każde miało własne ekrany, klawiaturę oraz joystick, który pasowałby pewnie do najnowocześniejszego myśliwca.

W fotelach kapitańskich pośrodku owych stanowisk siedziało zaś – twarzami do generała dywizji i czterech jego równie wysokich rangą kolegów – troje pilotów pocisków rakietowych. Cierpliwie czekali na rozpoczęcie odprawy.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

43

Podczas gdy ekipa magazynowa manewrowała wózkami widłowymi w pilnie strzeżonym hangarze, przewożąc gotowe do załadunku pociski rakietowe, a technicy bez końca sprawdzali gotowość helikopterów Apache do akcji, piloci siedzieli w absolutnej ciszy. Odprawa właśnie dobiegła końca, lecz żadne z nich nawet się nie poruszyło – po prostu siedzieli w wysokich fotelach, wpatrując się w wielki ekran. Milczeli, bo byli w szoku.

Nie dlatego, że pokazano im lśniące białe osłony pocisków – nic o nich nie wiedzieli. Nie dlatego, że mieli pilotować broń nowej generacji, a nie drony, którymi posługiwali się od kilku lat. Nie mieli wątpliwości, że sobie poradzą.

Powodem ich milczenia było to, co widzieli na ekranie: po raz pierwszy pokazano im domniemany cel ataku, który mieli przeprowadzić z użyciem pocisków rakietowych. Spotkali się niedawno, ale każde z nich miało wystarczające doświadczenie, żeby wiedzieć, co myślą pozostali: żądano od nich niemożliwego.

Prawdę mówiąc, byłem równie zdezorientowany jak oni. Nie miałem pojęcia, w jaki sposób rakiety mają ominąć irańską obronę przeciwlotniczą i zniszczyć konwój. Choć podczas odprawy kilkakrotnie spoglądałem pytająco na Sokoła, celowo unikał wyjaśnień.

– Stawiam na surfera. On pierwszy zada pytania – odezwał się cicho dyrektor CIA. – To bystry chłopak.

Chwilę później Connor wstał i poprosił dowódcę o głos. Z szacunkiem należnym generałowi – nawet takiemu bez naszywki z nazwiskiem na mundurze – powiedział, że w drodze do Kabulu przeczytał dziesiątki raportów z przelotów dronami nad północnym Afganistanem.

– Misje dotyczyły naprawdę dużego obszaru, od granicy z Pakistanem po granice z Tadżykistanem, Uzbekistanem i Turkmenistanem – oznajmił cicho. – I wszystkie one zahaczyły o terytorium Iranu. Za każdym razem irańska obrona przeciwlotnicza natychmiast namierzała nasze drony i śledziła je, póki nie zmieniły kursu – ciągnął. – Nie umknął jej ani jeden w ciągu ostatnich pięciu lat, bez względu na to, jak nisko leciał, z jaką prędkością i jak sprawnie był pilotowany.

– Ma pan rację – odparł generał. – Iran ma najnowocześniejszy system namierzania i obrony dostarczony przez Rosjan. Może wykryć dowolny obiekt nawet z odległości stu mil, jeszcze po afgańskiej stronie, więc… Tak, jest naprawdę dobry. Proszę mówić dalej.

– Nawet gdyby irański system nie wykrył naszych pocisków – kontynuował Connor – albo gdyby ich operatorzy zaspali, to Pakistańczycy mają wzdłuż granicy cztery stacje nasłuchowe obejmujące cały region. To z kolei amerykański sprzęt i jeśli wierzyć raportom, także niczego nie przepuści. Żaden ze mnie ekspert, ale zdaje mi się, że Pakistańczycy z przyjemnością powiadomią Irańczyków o próbie sforsowania granicy, choćby po to, żeby mieć w nich dłużników.

Generał parsknął śmiechem.

– O, na pewno – potwierdził.

– Będę szczery, panie generale. Zrobimy, co w naszej mocy – zapewnił Connor, a gdy spojrzał na Spencera i Milę, ci skinęli głowami. – Ale nie mam pojęcia, jak zdołamy przeprowadzić pociski przez tę elektroniczną zaporę.

– Rozumiem – odparł generał bardziej rozsądnie, niż się spodziewało troje młodych operatorów. – A co z pojazdami? – Nacisnął guzik pilota interaktywnego ekranu, by wywołać obrazy satelitarne przedstawiające samochody terenowe na drogach: pick-upy marki Toyota, rzecz jasna, a także terenówki nissan patrol, zmodyfikowane land rovery i inne wozy z napędem na cztery koła. – Jesteście w stanie w nie trafić? Tu nie ma marginesu błędu. Muszę mieć pewność.

Connor, Mila i Spencer zgodnie pokiwali głowami. Przecież właśnie to robili setki razy przez ostatnie kilka lat – czy to z makietami, czy na symulatorach, czy w prawdziwych akcjach bojowych.

Generał wyglądał na zadowolonego, ale Sokół potrzebował czegoś więcej. Sięgnął po własnego pilota.

– Nawet tutaj, w Zahedanie? – spytał.

Na ekranie pojawiły się nowe obrazy, a ja nachyliłem się w samą porę, by usłyszeć, jak Connor szepcze do towarzyszy:

– Mówiłem wam, że gdy tylko pojawią się garnitury, zaczną się problemy.

Nie byłem pewny, czy Sokół to słyszał, ale dwaj generałowie na pewno tak, bo obaj z trudem powstrzymali się od śmiechu.

Na ekranie pokazały się zdjęcia rozległego miasta. Do tej pory Zahedan był tylko nazwą i punktem na mapie.

– Myślę, że nie będzie problemu. Atakowaliśmy już w gorszym terenie – odpowiedział Connor, przyjrzawszy się im.

Sokół skinął głową i uruchomił specjalnie na tę okazję przygotowaną komputerową animację przedstawiającą samochody kluczące zatłoczonymi uliczkami, a następnie wspinające się pod górę jeszcze węższymi zaułkami, pośród starych domów w kolorze ziemi, w kierunku bielutkiego meczetu.

– A jeśli wozy będą jechały ze sporą prędkością w wąskich uliczkach pełnych ludzi? – spytał. – Jesteście pewni, że zdołacie przeprowadzić idealnie precyzyjny atak?

Piloci raz jeszcze pokiwali głowami.

– I że nie będzie ofiar wśród cywilów, a w szczególności nie ucierpi meczet? – dociskał dyrektor Agencji.

– Tak jest – odpowiedział Connor. – Zostaliśmy specjalnie przeszkoleni w stosowaniu bomb sushi.

– W porządku – mruknął Sokół i wyłączył ekran. – W takim razie pozwólcie, że garnitury zajmą się tym, w jaki sposób sforsujecie granicę z Iranem. Martwcie się tylko o to, jak trafić w cel.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

44

– Zaczyna się – rzucił Sokół, siląc się na spokojny ton, ale nawet ktoś tak wyszkolony jak on nie był w stanie ukryć nuty niepokoju.

Opuściliśmy już salę odpraw i niespiesznie zmierzaliśmy do strzeżonego hangaru przylegającego do hali magazynowej.

Choć na zewnątrz mocno wiał suchy wiatr, przestronne wnętrze budynku było nieskazitelnie czyste. Mogło pomieścić nawet pięćdziesiąt helikopterów, ale w tej chwili znajdowały się tam tylko dwie nieoznakowane maszyny, ukryte z oczywistych względów bezpieczeństwa. Technicy właśnie zdzierali folię, która chroniła pociski przed pyłem, gotowi podwiesić je pod skrzydełkami śmigłowców.

Spojrzałem na rakiety Hellfire – groźne, białe, lśniące w blasku elektrycznych lamp tak, jakby miliony drobniutkich płytek tworzących ich osłony były fasetkami diamentów. Choć nigdy wcześniej nie widziałem czegoś podobnego, poczułem, że stoję u progu przełomu i być może jestem jego świadkiem.

Popatrzyłem na Sokoła. Jego twarz pozostała nieprzenikniona i do dzisiaj nie mam pojęcia, czy i on widział je po raz pierwszy. Najwidoczniej jednak rozumiał konsekwencje tego, w czym uczestniczył.

– Witaj w przyszłości – powiedział. – Tysiąc dwieście lat temu w Chinach żył pewien alchemik – dodał, nie odrywając wzroku od rakiet. Nie wiedziałem, dokąd zmierza ta opowieść, ale nie miałem nic przeciwko temu, żeby dalej ją snuł. – Próbował stworzyć mityczny eliksir życia i w ramach eksperymentów zmieszał trzy składniki, które, jak wierzył, miały dać potężny lek. I w pewnym sensie miał rację: substancja była potężna, ale nie miała medycznych właściwości. – Sokół się uśmiechnął, ale wyglądał raczej na zasmuconego niż rozbawionego. – Otóż to, co przypadkiem odkrył, okazało się pierwszym chemicznie wytworzonym materiałem wybuchowym. W ciągu kilku dziesięcioleci zapomniano o łukach i strzałach, włóczniach i maczugach. Ich miejsce zajęły bomby i pociski wystrzeliwane ze specjalnych rur. Substancja, którą dziś nazywamy prochem strzelniczym, na zawsze zmieniła oblicze wojny. Ludzkość nie miała już odwrotu, niemal z dnia na dzień świat stał się innym miejscem. – Ruchem głowy wskazał pociski. – I oto dziś, w dwudziestym pierwszym wieku, znaleźliśmy się we współczesnej wersji alchemicznego laboratorium. Zapamiętaj tę chwilę.

Automatyczne stalowe wrota, które otworzyły się przed nami, gdy wchodziliśmy do hangaru, zaczęły się nieco przymykać. W zwężającym się wysokim prześwicie zdążyłem jeszcze zobaczyć, że burza piaskowa przeszła bokiem, a nad pierścieniem gór okalającym bazę znowu pokazało się słońce. Minęły trzy dni od święta Id al-Fitr. Nadeszła sobota, kiedy – inszallah – grupa samochodów terenowych miała się połączyć w drodze do białego meczetu na spotkanie, na które ich pasażerowie mieli nie dotrzeć.

– Dokąd polecą apache? – spytałem.

– Po osiągnięciu pułapu sześciu tysięcy stóp skręcą na południowy zachód i będą się posuwać wzdłuż drogi krajowej numer jeden – odpowiedział Sokół. – Następnie przelecą nad Kandaharem, siedliskiem talibów, a dwanaście minut później piloci powinni zobaczyć koryto rzeki Kandahar. Będą lecieć nad nim przez kolejne siedem minut, aż do miasta Garmsir. Nazwa oznacza „gorące miejsce” i to właściwie wszystko, co warto o nim wiedzieć. Dwadzieścia pięć mil na południe od miasta, na pustyni, wylądują przy trzech cysternach, które już tam dojechały. Zatankują i będą czekać.

– Bliżej się nie da, jeśli mają uniknąć wykrycia przez irańską obronę powietrzną?

– Właśnie – przytaknął dyrektor. – Nasze helikoptery będą w głębi afgańskiego terytorium, ale zaledwie sześć mil poza maksymalnym zasięgiem irańskich radarów. Na mój rozkaz wzniosą się pionowo, odpalą pociski… – Sokół wzruszył ramionami. – A potem wszystko w rękach pilotów z grupy uderzeniowej, którzy przeprowadzą rakiety przez irańską tarczę.

– Pominąłeś najciekawsze – poskarżyłem się. – W jaki sposób to zrobią.

– Naprawdę? Sam nie wiem dlaczego – mruknął z uśmiechem. – O, jadą piloci. – Mówiąc to, wskazał wielkie niedomknięte wrota, za którymi ujrzałem dwa opancerzone jeepy jadące w naszą stronę.

W normalnych okolicznościach cały plac postojowy przed hangarem tętniłby życiem, ale tego ranka było tam pusto – na rozkaz Sokoła pojawił się tylko absolutnie niezbędny personel. W rezultacie tylko my dwaj obserwowaliśmy przybycie trzech kobiet i mężczyzny w kombinezonach lotniczych, którzy z hełmami w dłoniach wysiedli z samochodów.

Zatrzymali się na chwilę na placu, żeby się rozejrzeć. Zaczynał się naprawdę piękny dzień, niebo było wręcz krystalicznie czyste. Nie spodziewałem się tego po tym, jak na horyzoncie ujrzałem burzę piaskową. Tymczasem było tak, jakby przechodząc obok płaskowyżu, wymiotła cały kraj do czysta. Gdyby tylko tak było…

Patrzyliśmy w milczeniu, jak piloci śmigłowców wchodzą do hangaru.

– To weterani wojen w Iraku, Syrii, Kuwejcie i Jemenie, właściwie wszystkich, które obróciły w perzynę pół Bliskiego Wschodu – odezwał się Sokół. – Gdybym stwierdził, że naprawdę znają się na swojej robocie, byłoby to sporym niedopowiedzeniem.

Skinąłem głową. Patrzyłem na nich pod słońce, więc ocienione twarze w ciemnych okularach pozostały prawie niewidoczne, ale wyraziście zarysowane sylwetki w mundurach oraz hełmy sprawiały imponujące wrażenie.

Właśnie mieli wskoczyć do helikopterów, gdy nagle warknęły silniki i szczęk maszynerii kazał nam zadrzeć głowy. Dach hangaru rozsuwał się, z każdą sekundą wpuszczając do wnętrza więcej światła. Po chwili zobaczyliśmy płachtę błękitnego nieba, a to oznaczało, że śmigłowce mogą odlecieć w najbardziej dyskretny sposób: gdy uniosą się nad betonową posadzkę, a potem gwałtownie wystrzelą w górę, oddalą się od bazy, zanim ktokolwiek zwróci uwagę na ich ładunek.

Gdy helikoptery, rakiety i cysterny z paliwem były już na swoich miejscach, Sokół wyprowadził mnie na zewnątrz przez wielkie wrota. Odlot apache’ów na południowy zachód mieliśmy podziwiać z betonowej płyty parkingu. Gdy tak staliśmy w milczeniu, zauważyłem, że szef skierował wzrok w dal, gdzieś poza granicę płaskowyżu, ponad skalistą doliną, na potężny masyw gór, a może i pustkowie ciągnące się za nimi. Wspomniał mi kiedyś, jak bardzo kocha odludne miejsca, zwłaszcza pustynie. Obserwowałem go przez dłuższą chwilę, aż wydało mi się, że dostrzegam w jego twarzy tęsknotę.

– Dzieciństwo? – spytałem cicho.

– Co takiego? – Odwrócił się ku mnie.

– Gdzie się wychowywałeś? W Nowym Meksyku? Czy jeszcze dalej na zachód, w Nevadzie? – indagowałem. – To dlatego tak lubisz pustynie? W żadnym biogramie nie znalazłem wzmianki o twoich rodzicach ani o tym, gdzie dorastałeś.

– Sądzisz, że to przypadek? – rzucił z uśmiechem. – Lata temu uznałem, że w pewnych kręgach te informacje mogłyby się nie spodobać. Myślę, że byłem jak Lawrence z Arabii: wychowałem się daleko od miejsc, które pokochałem. On był z Walii, a ja z zabitej dechami dziury na bagnistym Południu, w tej części Ameryki, gdzie gra na bandżo jest szczytową formą sztuki i gdzie można było jeszcze spotkać skazańców na ciężkich robotach. – Zdaje się, że wyczytał z moich oczu, jak bardzo jestem zaskoczony, bo parsknął śmiechem. – Byłem jedynakiem – dodał. – Ojca nie znałem, a gdy miałem cztery lata, matka postanowiła szukać szczęścia w wielkim mieście. Wychowałem się w domu leciwego wujostwa. Nie mieli własnych dzieci, więc się starali, ale trudno było tam znaleźć miłość.

Znowu zerknąłem na niego z ukosa. Wciąż patrzył na góry i pustynię – na coś, co było poza jego zasięgiem, jak się domyślałem. Zastanawiałem się, dlaczego opowiedział mi o sobie; może wiedział, że dawny świat przemija, i wspomnienie tamtego życia przyniosło mu chwilę radości, a może po prostu jako pierwszy go o to zapytałem.

– Tak czy inaczej, wyrosłem ambitniejszy, niż można się było spodziewać. Boże, jaki ambitny! – dorzucił po chwili. – I pragnąłem podróżować, ale czy mogłem mieć nadzieję, że coś z tego będzie? Przez dwanaście lat nie było wieści od matki, a potem, ni stąd, ni zowąd, wieść przyszła. Mówiąc ściślej, przyszedł list od prawnika z Nowego Orleanu z informacją, że umarła. Praktycznie jej nie znałem, więc nawet nie wiedziałem, co powinienem czuć. Może tylko żałowałem tego, co nigdy się nie wydarzyło, a mogło się wydarzyć. Miała trzydzieści pięć lat, gdy odeszła na raka szyjki macicy, ale zdaje się, że zdążyła dobrze wyjść za mąż, za znacznie starszego mężczyznę, który zmarł jeszcze wcześniej.

Nie zostawiła testamentu, więc jako jej jedyny potomek nagle stałem się właścicielem dużego domu w Nowym Orleanie, porośniętego mchem hiszpańskim, a także trzech barów w pobliżu Bourbon Street. Sprzedałem wszystko, zadbałem o finanse wujostwa, a potem pomyślałem, że pora zacząć lepiej się ubierać. – Sokół zaśmiał się cicho. – Trochę podróżowałem, aż wreszcie wylądowałem w jednym z college’ów Ligi Bluszczowej.

– Yale – uściśliłem.

– Yale – powtórzył. – Czyż mogłem dokonać bardziej snobistycznego wyboru? Cóż, jak większość porządnych szpiegów, sam siebie stworzyłem. I tak jak ty, opracowałem legendę, którą nazwałem swoim życiem. Byłeś w drużynie lekkoatletycznej marynarki wojennej, żyjesz z lekarką i bez trudu odnajdujesz się w modnych barach i restauracjach Georgetown. A przecież twój ojciec czyścił baseny na Florydzie, matka zaś dorabiała szyciem. Buster z kolei pozuje na biedaka, żeby ludzie go nie doceniali. Ale to kit, jego ojciec był głównym krawcem w Brooks Brothers. Patrzysz i widzisz młodą kobietę w modnych kostiumach, a Madeleine O’Neill, irlandzka Żydówka, zanim trafiła do college’u, dzieliła pokój z czworgiem rodzeństwa. Lucas Corrigan nie chce być przerażonym chłopakiem z chaosu wojny w Wietnamie, więc wykreował się na emocjonalnie chłodnego, świetnie wykształconego człowieka z obsesją kontroli. – Sokół wzruszył ramionami. – To dlatego my, ludzie ze świata tajemnic, tak łatwo przyswajamy swoje kolejne legendy, po prostu nawykliśmy do noszenia cudzych ciuchów.

Odwróciliśmy się jednocześnie, gdy względną ciszę przerwał nagły świst. Piloci byli już w kabinach helikopterów i właśnie zaczęli rozgrzewać silniki. Jeszcze pięć minut, pomyślałem, i jeśli Sokół miał rację, nastanie przyszłość.

– A co z tym zamiłowaniem do odludzi, pustyni?

– Jak powiedziałem, zawsze pragnąłem podróżować – odparł dyrektor, znowu spoglądając na dalekie góry i niezmierzone pustkowia za nimi. – Byłem ledwie nastolatkiem, a już miałem pieniądze, więc wiecznie byłem w drodze, ciągle czegoś szukałem. Myślę, że włóczęgę miałem we krwi. W końcu trafiłem do Egiptu, gdzie odwiedziłem jedną z najwspanialszych pamiątek starożytności: świątynię w Denderze nad Nilem, daleko na południu.

Byłem sam. Starym land roverem wjechałem do miasta od północy. Dzień miał się ku końcowi i wydawało mi się, że niczego ciekawego tam nie zobaczę. Już miałem zrezygnować ze zwiedzania, gdy stanąłem przed wysokim, dość nowym ceglanym murem otaczającym zabytek. Nikogo nie było w pobliżu, więc otworzyłem bramkę, przekroczyłem próg i… jakbym wpadł w tunel czasoprzestrzenny i znalazł się na innej planecie. – Uśmiechnął się do własnych wspomnień. – Byłem dzieciakiem z dalekiego amerykańskiego Południa, z wiochy, o której nikt nie słyszał, i nigdy nie widziałem niczego podobnego. Minąłem święte jezioro i wkroczyłem do świątyni bogini Hathor. Zobaczyłem wizerunki bóstw na ściennych reliefach i niezliczone hieroglify w pastelowych kolorach. To miejsce przetrwało ponad dwa tysiące lat, wzniesione na wieczność przez faraonów w czasach, gdy niektóre ludy Europy dopiero nieśmiało próbowały wytwarzać metalowe narzędzia. – Skinął dłonią w stronę odrzutowców i samolotów transportowych stojących na pasie startowym. – Tak więc… mówiło mi jeszcze o zachodniej cywilizacji.

Ściemniało się – ciągnął – gdy wyszedłem ze świątyni tylną bramą i tam, na brzegu Nilu, zobaczyłem obóz Beduinów, ich namioty, ogniska, wielbłądy. Było w tym coś niebywale ponadczasowego. Następnego ranka zmieniłem plany: postanowiłem jechać dalej na południe, ku granicy z Sudanem, gdzie zamierzałem odwiedzić Chartum. Kolejny dzień spędziłem w drodze, która w pewnym momencie zaczęła się oddalać od rzeki. Krajobraz był coraz surowszy, wreszcie, późnym popołudniem, zjechałem na pobocze i wdrapałem się na stromą skarpę, żeby się rozejrzeć.

Popatrzyłem na zachód i zobaczyłem dosłownie ocean wydm. Jak okiem sięgnąć nie było ani śladu stopy, ani jednej rośliny, tylko zachodzące słońce, którego promienie nadały piaskowi bodaj wszystkie odcienie czerwieni i oranżu. Wiatr sczesywał piasek z grzbietów wydm, przez co wydawało się, że cała pustynia jest w nieustannym ruchu. Jego szum był jedynym dźwiękiem. Wtedy dotarło do mnie, że stoję na skraju Sahary. – Sokół umilkł, wspominając to pierwsze wrażenie. – Zostałem tam bardzo długo, ruszyłem dalej dopiero parę godzin po zmroku. Nie wiem dlaczego, ale czułem, że przynależę do tego niegościnnego pustkowia. – Znowu zawiesił głos na kilka chwil. – Myślę, że właśnie dlatego w pracy zawsze czułem się jak w domu. Bo czy może istnieć bardziej niegościnne i wyzute z moralności miejsce niż nasz szpiegowski światek?

Wiedziałem, że nie oczekuje ode mnie odpowiedzi – i dobrze, bo i tak nie zdołałby jej usłyszeć. Świst i warkot silników dobiegający z hangaru przeistoczył się w ogłuszający ryk. Rozpędzone wirniki helikopterów rozmazały mi się w oczach, gdy dwie maszyny w tej samej sekundzie wzniosły się i pomknęły ku niebu w tak imponującym tempie, że słoneczny odblask na czterech białych pociskach rakietowych nie utrzymał się nawet sekundy. Śmigłowce obróciły się w górze i ruszyły przed siebie.

– Lepiej już chodźmy – powiedział Sokół. – Jeśli mamy rację co do gry w trzy kubki, to połowa Armii Czystych jest już pewnie w drodze.

– A jeśli nie mamy? – spytałem. – Od razu odmaszerujemy na pustynię?

Dyrektor Agencji zaśmiał się cicho.

– Dlaczego nie? Ja byłbym szczęśliwy.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

45

Siedzący w centrum dowodzenia Connor, Mila i Spencer przyglądali się, jak zajmujemy z Sokołem nasze miejsca przed ścianą ekranów. Było ich kilkanaście i każdy pokazywał obraz nadawany przez satelity w czasie rzeczywistym, przy czym każda kamera pod innym kątem spoglądała na bazę Armii Czystych w Zachodnim Tora Bora.

Ani członkowie grupy uderzeniowej, ani dowódca, ani czterej pozostali generałowie – trzymający się na uboczu, gdzieś w głębi sali – nie mieli pojęcia, co właściwie mamy nadzieję zobaczyć na ekranach. Nie wiedzieli też, dlaczego wyglądamy na zaniepokojonych. W bazie Armii nie panował ożywiony ruch. Kilku bojowników ze świetnie zamaskowanymi twarzami kręciło się między jaskiniami a bunkrami. Trzej inni ćwiczyli na strzelnicy, posługując się bronią bez żadnej wprawy. Grupa mechaników pracowała przy pojazdach ukrytych w cieniu wielkiej plandeki. Rejon bazy opuściło kilka samochodów, parę także przybyło, ale nie wyglądało to na wyjątkową, zmasowaną akcję. Wszystko wskazywało na to, że na irańskim odludziu trwa dzień jak co dzień.

Od czasu do czasu niespokojnie zerkałem na cyfrowy zegar w narożniku ściany ekranów. Mijała minuta po minucie; Sokół nie sprawdzał godziny, lecz znałem go wystarczająco dobrze, żeby wiedzieć, że i on się denerwuje. Wystarczyło spojrzeć na jego lewą dłoń: zaciskał i rozluźniał palce rytmicznie, jak zawsze w największym stresie. Jestem pewny, że myślał o tym samym co ja: co będzie, jeśli źle to wszystko zinterpretowaliśmy? Czy będzie musiał zadzwonić do prezydenta i powiedzieć mu, że trzeba się przygotować na miażdżący atak, którego nie umiemy powstrzymać?

– Właściwie czego tak wypatrujemy? – spytał nagle Connor.

Obserwował mnie i widział, że nerwowo spoglądam na zegar, a że bardzo się nudził, zastanawiał się, jak długo jeszcze potrwa to milczące czuwanie.

– Samochodów – odpowiedział cicho Sokół, nie odrywając wzroku od ekranów. – Będzie ich mnóstwo, panie Bryant, może nawet setki.

– A dlaczego tyle wozów miałoby nagle wyjechać z tych jaskiń? – zainteresował się Connor.

Sokół odwrócił się, by spojrzeć na młodego pilota, i właśnie miał mu odpowiedzieć, gdy chwyciłem go za ramię i wskazałem na ekran. Cztery auta właśnie wyjechały spod łukowatego wylotu największej jaskini.

Patrzyliśmy na nie, wbrew wszystkiemu pełni nadziei, że podążą za nimi kolejne, bo cztery samochody jeszcze nic nie znaczyły. Mogły wyjechać z przeróżnych przyczyn.

– No, dalej… – wymamrotałem. – Dalej.

Przybywało minut na wyświetlaczu cyfrowego zegara, a każda pomału dobijała moją nadzieję. Nagle u wylotu jaskini pojawiła się chmura pyłu, a z niej wyłoniły się trzy pojazdy. Zaraz po nich dwa kolejne, a potem jeszcze pięć opuściło bunkier z amunicją.

– Wchodzimy – powiedział Sokół. Ożywił się w jednej chwili: zsunął z ramion bomberkę, powiększył niektóre ujęcia na ekranach i wcisnął guzik pilota.

Na jednym z górnych monitorów pojawił się nowy obraz i sądząc po westchnieniu, które dobiegło zza moich pleców, młodzi ludzie z grupy uderzeniowej zapewne po raz pierwszy zobaczyli, jak wygląda pokój operacyjny w Langley podczas poważnej misji.

– Widzisz je, Buster? – spytał Sokół, gdy w kadrze pojawił się jego zastępca.

– Jasne – odparł tamten. Wyglądał jeszcze mniej rześko niż zazwyczaj, bo miał za sobą całą noc obserwowania jaskiń.

– Ile wozów jesteście w stanie śledzić? – zapytał szef.

– Ile tylko wyślą – odpowiedział Buster. – Nawet ponad czterysta nie powinno stanowić problemu.

Czterysta samochodów, pomyślałem nieco zszokowany skalą przedsięwzięcia. Buster odsunął się na bok, a kamera obróciła się niespiesznie, by ująć w kadrze całą salę: była jeszcze większa niż kilka dni wcześniej, gdy siedziałem przy panelu kontrolnym. Rozsunięto kolejne ściany, a u podnóża trybuny pojawiły się nowe stanowiska robocze. Na niezliczonych ekranach podwieszonych pod sufitem widać było te same obrazy, które oglądaliśmy w Bagram: dziesiątki pojazdów opuszczały jaskinie i rozjeżdżały się na wszystkie strony, wprost na irańskie bezdroża.

– Widzicie, ile ich jest? – odezwał się Buster. – Nie szczędzą środków, co? Na szczęście nie tylko my ich śledzimy. Zaprosiliśmy do współpracy inne bazy obserwacji satelitarnej: Pine Gap w Australii, ten wielki ośrodek w Andach, Misawę w Japonii, brytyjski Menwith Hill i jeszcze kilka innych. – Na ekranie wyświetlającym mapę świata pojawiły się punkty świetlne ilustrujące położenie ośrodków, o których mówił. – Za pomocą wszystkiego, co mamy, obserwujemy cały południowy Iran. Monitorujemy nie tylko kamerami, prowadzimy też nasłuch ich łączności i Bóg wie co jeszcze.

– Dobra robota, Buster – pochwalił go dyrektor. – Następny krok należy do Armii Czystych. My możemy tylko czekać, aż najważniejsze wozy zjawią się w punkcie zbornym.

– Chyba że nas w jakiś sposób ograją – mruknął Buster. – Może nie ma żadnego spotkania, a dowódcy siedzą sobie w jaskini i śmieją się w kułak. – Uśmiechnął się, ale to nie oznaczało, że nie mówi ze śmiertelną powagą.

– A może w Moskwie – dopowiedział Sokół. – Moskwa mogłaby wywinąć taki numer, ale nie Armia i nie dzisiaj.

Trzy godziny później, gdy generałowie i piloci na wpół przysypiali w fotelach, a i ja byłem tego bliski, na ekranie z salą w Langley znowu pokazał się Buster. Jego głos wybudził mnie z letargu.

– Mamy dwa pojazdy zmierzające z różnych kierunków w stronę Zahedanu.

Senność ustąpiła natychmiast. Sokół już wpatrywał się w dwa ekrany: każdy pokazywał samochód terenowy oznaczony przez Bustera czerwoną flagą.

– Zakładając, że to nie zmyłka, tylko faktycznie wozy, których szukamy. Buster, możemy przewidzieć punkt ich spotkania?

– Nie bardzo. Ale śledzimy je i na bieżąco próbujemy przewidzieć dalsze trasy – odparł zapytany. – Nie można wykluczyć, że jadą w stronę lotniska, ale w tej chwili nie wiemy nic na pewno. To cię martwi?

– Lotnisko? Nie, oni donikąd nie polecą. Nawet do Casablanki – stwierdził z uśmiechem Sokół. – Ale tamtejszy parking byłby dla nich świetnym miejscem. Duży ruch, mnóstwo ludzi, zamieszanie… Ile wozów wyjechało z jaskiń?

– Dwieście siedemdziesiąt cztery.

– Jezu, aż tyle? Czy poza tymi dwoma jeszcze jakieś mogłyby nas zainteresować? – spytał dyrektor.

– Większość już skreśliliśmy. Sądzimy, że teoretycznie oprócz nich w grze pozostają dwadzieścia trzy samochody.

– Dwadzieścia pięć potencjalnych celów – powiedział Sokół. Znowu dostrzegłem grymas niepokoju na jego twarzy. – Oni nie żartują. Jeśli wszystkie wjadą w uliczkę prowadzącą do meczetu, będziemy mieli poważny problem. Mamy cztery pociski, musimy dokładnie wiedzieć, które samochody wziąć na cel.

Odwrócił się i spojrzał na mnie.

– Wiem, Sokół – odezwałem się. – Musimy ustalić, kto podróżuje którym wozem. – Zwróciłem się do Bustera: – Dajcie nam na ekrany te dwadzieścia pięć samochodów. Jeśli któreś mają opuszczone albo chociaż nieprzyciemnione szyby, może zdołam kogoś rozpoznać. Możemy zacząć od razu.

Czekając na przekaz satelitarny, uświadomiłem sobie nagle, że generałowie i członkowie grupy uderzeniowej wpatrują się we mnie. Pewnie zadawali sobie pytanie, jak to możliwe, że mogę zidentyfikować tych ludzi. I kim, u diabła, właściwie jestem?

Sokół także to zauważył. Spojrzał na mnie – siedziałem w miarę prosto w fotelu, ale byłem pokiereszowany, blady z wyczerpania, do tego z ekipą lekarsko-pielęgniarską za drzwiami – i zwrócił się do pozostałych:

– Powiem to tylko raz. Ten człowiek, jego nazwiska nigdy nie poznacie, jest jednym z najdzielniejszych ludzi, z którymi dane mi było pracować. Usilnie namawiam, abyście zapomnieli, że kiedykolwiek widzieliście jego twarz. Czy wyrażam się jasno?

Nikt nie odpowiedział. Jakoś przełknąłem zażenowanie, koncentrując się na tym, co się działo na ekranach przede mną. Kamery satelitów śledziły dwadzieścia pięć samochodów terenowych przemierzających skrajnie odmienne, ale jednakowo dzikie krajobrazy. Obserwacja prowadzona za pomocą najnowocześniejszego i najtajniejszego sprzętu umożliwiała mi oglądanie celów nie tylko z góry, ale i częściowo z boku. Tylko dlatego udało mi się wypatrzyć cztery pojazdy z opuszczonymi szybami. Bacznie przyjrzałem się powiększonym obrazom i szybko doszedłem do wniosku, że wśród pasażerów nie ma żadnego z przywódców Armii.

Teraz skupiłem się na trudniejszych celach: samochodach, których szyby były tak przyciemnione, że niemal czarne. Przyjrzałem się pięciu i nagle zamarłem, wpatrzony w tylne okno pasażera – najbezpieczniejsze miejsce – w poobijanym zielonym nissanie patrol, który niczym się nie wyróżniał wśród pozostałych aut.

– O co chodzi? – spytał Sokół.

Wskazałem listę dodatkowych, czysto technicznych informacji zbieranych przez satelity i stacje naziemne, która nieustannie przesuwała się obok każdego z widocznych pojazdów. Były to dane dotyczące prędkości, kierunku jazdy, typu napędu i kilku innych istotnych parametrów.

– Na tylnej kanapie wykryto sygnaturę cieplną – stwierdziłem.

– Oczywiście, pewnie ktoś tam siedzi – odparł Sokół. – Naturalna ciepłota ciała…

– Nie, sygnał jest zbyt mocny i skupiony w jednym miejscu – wyjaśniłem. – Ten człowiek pali.

– Cóż, to Iran, tam wszyscy palą. Miną jeszcze lata, nim zrozumieją, co mówią wyniki badań nad tym nałogiem.

– Jasne, ale co robi większość palaczy, gdy kończą papierosa? Wyrzucają… – Nie dokończyłem.

Sokół, który już wiedział, do czego zmierzam, natychmiast odezwał się do Bustera w Langley:

– Wóz numer czternaście na siatce obrazów. Zielony nissan. Dajcie powiększenie tylnego okna pasażera i utrzymajcie je w kadrze.

Buster potrzebował ledwie paru sekund, by przekazać polecenie do NSA, i ktoś błyskawicznie skorygował pozycję kamery. Obraz okna samochodu sunącego po pustyni w odległości czterystu mil od orbitującego satelity powiększył się nagle i wyostrzył.

Nic się nie wydarzyło. Samochód nadal się przemieszczał w trudnym terenie, a ja zacząłem rozpaczać w duchu. Zwykły pech, pomyślałem. Trafił nam się terrorysta świadomy ekologicznie, który uznał za stosowne skorzystać z popielniczki. I wtedy ciemna szyba zaczęła opadać. Jak na komendę wszyscy pochyliliśmy się do ekranów.

Wreszcie okno uchyliło się na tyle, że mogłem dostrzec siedzącego w środku mężczyznę. Palił, więc nie był zamaskowany. Zobaczyłem wyraźnie niemłodą twarz z profilu, gdy po raz ostatni zaciągał się papierosem.

Potem odwrócił się, by wyrzucić niedopałek za okno, i ujrzałem go jeszcze wyraźniej.

– To on – powiedziałem do Sokoła. – Emir. Siwe włosy, przenikliwe spojrzenie, ruch ręki. To on.

Sokół odetchnął z głęboką ulgą i zaraz zwrócił się do Bustera:

– Pozytywna identyfikacja: numer czternaście. Zielony nissan. To Emir.

Buster musiał mieć włączony mikrofon, bo usłyszeliśmy – ja, Sokół i wszyscy towarzyszący nam w bunkrze – głośny okrzyk radości, który rozległ się w pokoju operacyjnym w Langley.

– Śledźcie nissana – dodał dyrektor. – I nie martwcie się o pozostałych. Emir właśnie zaprosił nas na spotkanie. – To rzekłszy, odwrócił się ku grupie uderzeniowej. – Przygotujcie się.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

46

Gdy tylko na naszych ekranach ukazały się obrazy satelitarne z otwartego parkingu przy Międzynarodowym Porcie Lotniczym w Zahedanie, stało się jasne, że to idealne miejsce na dyskretne spotkanie.

Stary, zaniedbany kompleks wciąż służył jako główny węzeł komunikacyjny dla wielu miast w tym regionie Iranu, był więc naprawdę duży i zatłoczony, ale jednocześnie zbyt mały, by komuś chciało się wdrażać coś takiego jak plan zarządzania ruchem. Parking i okoliczne ulice były więc istnym chaosem samochodów, autobusów i nieprzebranych ludzkich mas.

Kamery satelitów, personel stacji naziemnych, setki ludzi w Langley i my wszyscy zgromadzeni w bunkrze dowodzenia w Bagram przyglądaliśmy się temu z wysoka, bez problemu śledząc ruchy zielonego nissana, który kluczył uliczkami między dziesiątkami podobnych terenówek i pick-upów. Nie mieliśmy już żadnych wątpliwości, że parking przy lotnisku jest umówionym punktem zbornym. W pewnej chwili samochód wjechał na chodnik, by ominąć ogromną kolejkę wozów czekających na bilet parkingowy, a następnie sforsował dawno zwalony fragment ogrodzenia z drucianej siatki i dostał się wprost na parking. Któż miałby śmiałość oburzać się na poczynania ludzi, którzy mogli odpowiedzieć ogniem z kałasznikowów?

Nachyliłem się nieco, obserwując, jak nissan dojeżdża w kąt parkingu i zatrzymuje się pod płóciennymi żaglami rozciągniętymi po to, by osłonić samochody i pasażerów przed słonecznym żarem. Choć nie byłem pewny, czy Kazinsky w ogóle weźmie udział w spotkaniu, pomyślałem – a może nawet miałem nadzieję – że podróżuje z Emirem i może lada chwila wysiądzie z nissana, żeby rozprostować nogi. Nikt jednak nie wysiadł, choć minęła minuta, potem dziesięć minut i jeszcze trzydzieści.

Wymieniliśmy niespokojne spojrzenia z Sokołem, który po chwili odezwał się do mikrofonu:

– Buster, macie coś?

– Nie mamy pojęcia, co on robi – padła lakoniczna odpowiedź. Najwyraźniej i w Langley panowało napięcie. – Czekaj – dodał z nagłym ożywieniem, a potem w jego głosie dało się wyczuć ulgę: – Trzy z obserwowanych samochodów właśnie skręciły w ulicę prowadzącą na lotnisko.

Poczułem, jak mięśnie ramion mi się rozluźniają.

– Kolejni dwaj kandydaci nadjeżdżają z innej strony, dotrą na miejsce w podobnym czasie – zameldował Buster po chwili.

– Sześć wozów, wliczając nissana. Cholera, nie cztery – stwierdził Sokół.

– Coś się dzieje – odezwał się znowu Buster. – Północny narożnik, przy hangarze.

Wszyscy w bunkrze natychmiast spojrzeli na właściwy ekran.

– Sprytnie – mruknął z goryczą Sokół, patrząc na osiem samochodów, które do tej pory stały w innej części parkingu, a teraz zbliżały się do nissana. – Zatem mieli wozy na miejscu, pewnie czekały tam od kilku dni. Przygotujcie się, zaraz zaczną się przesiadki. Obserwujemy czternaście samochodów. Niech nas Bóg ma w opiece, jeśli wszystkie pojadą do meczetu.

Podzielałem jego obawy, w głębokim skupieniu obserwując balet o nader skomplikowanej choreografii: osiem wozów z parkingu zbliżało się już do nissana, a pięć nadjeżdżających od strony ulicy dołączyło do zgromadzenia pod falującymi żaglami chwilę później. Gdy zaczęły się otwierać ich drzwi, nagle wokół pick-upa stojącego może czterdzieści jardów dalej pojawiły się płomienie, a zaraz potem słup czarnego dymu.

Wodząc oczami od ekranu do ekranu, Sokół włączył mikrofon i poinformował ludzi w Langley:

– Próbują odwrócić naszą uwagę. Obserwować cele.

Właśnie to starałem się robić, choć nie było łatwo. Przez gęstniejący dym dostrzegłem, że jeden z ośmiu zbliżających się wozów – znacznie nowsza i czystsza toyota land cruiser – zatrzymuje się na wolnym miejscu parkingowym tuż obok poobijanego nissana. Pożar pick-upa wzbudził popłoch: kobiety z dziećmi starały się uciec jak najdalej, a niektórzy mężczyźni usiłowali przemieszczać się w przeciwnym kierunku, by zdławić płomienie. W tym momencie Emir, tym razem z kompletnie zakrytą twarzą, wysiadł z nissana, zrobił dwa kroki i wskoczył do toyoty, której drzwi otworzyła mu niewidoczna ręka. Zatrzasnęły się na powrót, nim minęły trzy sekundy.

Nikt więcej nie opuścił nissana, Emir musiał być jedynym pasażerem. Skupiłem uwagę na pozostałych samochodach, mając nadzieję, że wypatrzę Kazinskiego. Po chwili zauważyłem dwóch ludzi, w których mimo chust na twarzach i luźnych szat natychmiast rozpoznałem innych dowódców, konnych towarzyszy pułkownika. Potem rzucił mi się w oczy jednoręki bojownik, a następnie kierowca cysterny i jeszcze jeden wysoki rangą terrorysta, którego z całą pewnością widziałem na plaży, spoczywającego na leżaku u boku Emira. Wokół nich kłębił się tłum ludzi przeciskających się między samochodami, byle dalej od pożaru. Zameldowałem Sokołowi o moich odkryciach, a on przekazał wiadomości do Langley. Po chwili nad wszystkimi wozami, do których wsiedli wypatrzeni przeze mnie terroryści, pojawił się czerwony symbol.

Kazinskiego jednak nie było. Minęły najwyżej dwie minuty od rozpoczęcia dziwacznego tańca na parkingu. Pick-up płonął w najlepsze, gdy toyota z Emirem wycofała się z miejsca parkingowego. Natychmiast ruszyły za nią inne pojazdy. Patrzyliśmy z Sokołem, jak niewielka kawalkada zbliża się nie do szlabanu przy wyjeździe z parkingu, ale do tamtej dziury w ogrodzeniu, którą wcześniej wjechał nissan.

– Pięć wozów, w tym land cruiser – stwierdził Sokół. – A może widzisz więcej?

– Nie – odrzekłem. – Pozostałe dziewięć jest jeszcze na parkingu.

Dyrektor skinął głową.

– Zatem mamy pięciu finalistów. Nie jest to idealny układ. Ale mogło być gorzej. – Zaniepokojony zwrócił się do pilotów: – Dacie radę trafić dwa pojazdy z tyłu kolumny i dwa z przodu?

Connor zastanawiał się dłuższą chwilę.

– Nie podoba mi się ten pomysł, ale może się udać. Dlaczego tak?

– W każdym pocisku znajduje się zbiornik z łatwopalną cieczą – odparł Sokół. – Zapłon paliwa nastąpi sto dwadzieścia sekund po uderzeniu w cel…

– Zapłon? Paliwa? – wpadł Sokołowi w słowo zaskoczony Connor. – Sądziłem, że w głowicy jest bomba sushi.

– Bo jest – przytaknął Sokół. – Ciekłe paliwo ma jedynie zniszczyć szczątki pocisku, żeby nowoczesne komponenty nie dostały się w niepowołane ręce. Jeśli zaatakujemy z dwóch stron w wąskiej uliczce, jest szansa, że samochód pośrodku kolumny też zostanie zniszczony.

Connor spojrzał po twarzach pozostałych pilotów, milcząco pytając ich o zdanie: czy zdołamy wywołać burzę ogniową i wyeliminować jednocześnie pięć wozów? Mila i Spencer wzruszyli ramionami.

– Już samo trafienie będzie wystarczająco trudne. Gdyby to było możliwe, pewnie wybralibyśmy inne miejsce – odezwała się Mila. – Ale zdaje się, że jedyna rzecz, której nie mamy, to wybór.

– Nie dziś – zgodził się Sokół. – Nie w takich okolicznościach. – Spojrzał ponuro na samochody, które właśnie zjeżdżały z chodnika na ulicę. – Nasz cholerny pech – powiedział do mnie. – Kazinsky siedzi pewnie w środkowym wozie i go nie dopadniemy.

– Albo wcale go tam nie ma – odparłem. – Nie widziałem go podczas przesiadki.

– Nie widzieliśmy większości pasażerów – odparował dyrektor. – Zaufaj mi. Na pewno opuścił Zachodnie Tora Bora wiele dni temu, a dziś siedział w jednym z tych SUV-ów, które czekały na lotnisku. Ty byś tak zrobił, prawda?

– Nie. Ja w ogóle bym się tam nie pojawił – odrzekłem, uśmiechając się bez wesołości.

– Oczywiście, że on tam jest. I nie spodziewa się ataku z powietrza – stwierdził Sokół. – Jak wszyscy oni uważa, że jest bezpieczny za tarczą obrony przeciwlotniczej.

– Być może. Ale istnieją też miny, ajdiki, czyli improwizowane urządzenia wybuchowe, jest Mosad. Izraelczycy użyli kiedyś zdalnie sterowanego karabinu aktywowanego telefonem komórkowym, żeby ostrzelać samochód pełen grubych ryb na przedmieściach Teheranu. Sam przecież byłeś w Iranie, żeby zniszczyć ich atomowe wirówki do wzbogacania paliwa jądrowego.

– Tak, i nieźle nam to wyszło – odparł. – Ale Kazinsky siedzi w jednym z tych samochodów. A jeśli jest tak bystry, jak twierdzisz, to w przedostatnim, najbezpieczniejszym.

Spojrzałem na srebrnego pick-upa RAM z przedłużoną kabiną, który Sokół wskazał palcem. Wóz był potężny, dobrze utrzymany, miał solidną ramę, off-roadowe opony i podniesione zawieszenie. Może szef miał rację? Logika podpowiadała, że Kazinsky siedzi w tym wozie, ale moje serce miało własne zdanie.

– Jak długo będą jechać do meczetu? – spytałem.

– Właśnie to obliczyliśmy, uwzględniając natężenie ruchu – odpowiedział mi Buster z Langley. – Mniej więcej trzydzieści siedem minut.

– A ile czasu potrzebujemy na poderwanie helikopterów, odpalenie pocisków i ich lot do celu? – zapytałem Sokoła.

– Trzydzieści pięć minut – odpowiedział zamiast niego Connor Bryant, spoglądając na mapy i przeliczając coś sprawnie na laptopie.

– Zgadza się – rzekł Sokół. – Mamy dwie minuty zapasu, wiesz, na wypadek gdyby nam zbyt gładko szło.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

47

Wiatr prawie ustał, więc smuga dymu z ogniska unosiła się niemal pionowo i rozpływała na tle nieba tak wypranego z barwy, że bardziej białego niż błękitnego. Właśnie tak gorąco było pod koniec lata na południowym krańcu dystryktu Garmsir, w jednym z najbardziej skwarnych miejsc na Ziemi, w owo popołudnie, gdy cztery pociski miały zostać wystrzelone w stronę Iranu z terytorium Afganistanu.

Ogień rozpalili w jarze o stromych ścianach trzej mężczyźni w strojach Beduinów, których profesja wymagała, by na co dzień trzymali się z dala od otwartych przestrzeni. Byli przemytnikami – narkotyków, złota i wszelkich innych popularnych dóbr – i pokonali już prawie czterdzieści mil kamienistym dnem dawno wyschłej rzeki, gdy tylna oś w jednej z ich trzech terenówek w końcu pękła. Wóz stał teraz na lewarkach, koła zostały zdjęte, a zapasowa oś już czekała na montaż. Mężczyźni zrobili sobie jednak przerwę w najgorętszych godzinach dnia, by w spokoju napić się herbaty. Siedzieli na kamieniach, z kubkami w dłoniach, gdy nagle gdzieś nad wysokimi ścianami jaru rozległ się warkot potężnych silników, a zaraz potem wzbił się huragan pyłu i piachu.

Spodziewając się lądowania swych największych wrogów – żołnierzy jednostek powietrznodesantowych armii afgańskiej – pędem rzucili się po karabiny szturmowe i granatniki. Byli gotowi walczyć – nie dlatego, że obawiali się aresztowania, ale dlatego, że dziesięciolecia pracy w szmuglerskim fachu nauczyły ich, iż żołnierze przywłaszczą sobie towar, a ich samych rozstrzelają na miejscu, by uniknąć komplikacji.

Zajęli pozycje w ukryciu, mając nadzieję, że wezmą napastników w krzyżowy ogień, ale burza piaskowa nie ustawała, bo wirniki helikopterów ciągle pracowały. Powściągnąwszy strach, najstarszy i najbardziej doświadczony z przemytników – dobiegający pięćdziesiątki, z opaską na jednym oku i głęboką blizną biegnącą od skroni do karku – wspiął się po stromiźnie i kryjąc się za skupiskiem głazów, ostrożnie wyjrzał na ciągnącą się za nimi pustynię z rzadko rozsianymi krzakami.

Z powodu, którego nie umiał zgłębić, dwa nieoznakowane helikoptery Apache wylądowały obok trzech równie anonimowych ciężarówek-cystern. Dlaczego znalazły się w tym zapomnianym przez Boga miejscu i dokąd zmierzały? Nie miał pojęcia, ale na pewno nie do Iranu, bo każdy wiedział, że to po prostu niemożliwe. Odwrócił się, słysząc szelest za plecami, i ujrzał towarzyszy, którzy wspięli się jego śladem, ośmieleni tym, że nie padł jeszcze żaden strzał.

Przycupnęli obok niego i przez chwilę obserwowali dziwną scenę. Najmłodszy właśnie miał zasypać herszta pytaniami, gdy nagle silniki zawyły głośniej. Tankowanie nie trwało długo, helikoptery były gotowe do startu. Osłaniając oczy przed pyłem i słonecznym blaskiem, trzej mężczyźni odprowadzili wzrokiem wznoszące się maszyny, które wysoko nad ziemią skręciły nieznacznie, pobłyskując w słońcu czterema pociskami podwieszonymi u skrzydełek. Uzbrojenie, lśniące tak, jakby było pokryte milionami diamentów, nie przypominało niczego, co zdarzało się widzieć szmuglerom, choć w toku trwającej od dziesięcioleci wojny poznali już bodaj wszystko, czym można zabijać. Wstali więc, by lepiej się przyjrzeć.

Helikoptery wzniosły się jednak z ogromną prędkością, a następnie pomknęły w stronę celu swej misji. Przemytnicy niemal natychmiast stracili z oczu dziwne pociski, a zaraz potem obie maszyny stały się ledwie widocznymi kropkami na tle wyblakłego nieba.

Zaczęli z ożywieniem dyskutować o tym, co właśnie widzieli, nie mając pojęcia, że są bacznie obserwowani. Nasze satelity przyglądały się tankowaniu apache’ów, a przy okazji trzej nieproszeni goście znaleźli się w kadrze. Ich obecność zaniepokoiła i mnie, i generałów, którzy nam towarzyszyli, ale Sokół tylko machnął ręką.

– Jakie to ma znaczenie? Co takiego zobaczyli? Dwa nieoznakowane helikoptery i jakieś nietypowe uzbrojenie. Na miłość boską, przecież to przemytnicy. Co zrobią? Złożą pieprzony donos na policji?

Obserwowaliśmy więc dalej, jak śmigłowce wznoszą się coraz wyżej, zbliżając się do miejsca, w którym piloci mieli nacisnąć spust, wysyłając impuls elektryczny do odpalenia czterech pocisków.

Wpatrując się w ekran, Sokół odezwał się do mnie, ale na tyle głośno, by wszyscy go usłyszeli:

– Mniej więcej pięćdziesiąt lat temu Jimmy Carter rozpoczął operację Orli Szpon: wysłał żołnierzy do Teheranu, by ratować dziesiątki naszych obywateli będących zakładnikami w tamtejszej ambasadzie. Pięćdziesiąt lat… To był ostatni raz, kiedy siły Stanów Zjednoczonych naruszyły przestrzeń powietrzną Iranu.

– Tamta misja okazała się katastrofą – przypomniałem. – Miejmy nadzieję, że nam pójdzie lepiej.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

48

Przekaz satelitarny z Zahedanu ukazał nam konwój, który wreszcie wyrwał się z komunikacyjnego chaosu panującego wokół lotniskowego parkingu i minąwszy paskudną kolonię przemysłowej zabudowy – przekleństwo bodaj wszystkich lotnisk świata – włączył się do ruchu na dwujezdniowej drodze prowadzącej prosto do miasta.

Ulice były z każdą minutą mniej zatłoczone, więc pięć samochodów, w tym land cruiser Emira, ze sporą prędkością minęło plac zabudowany barami szybkiej obsługi. Sytuacja pogarszała się w takim tempie, że w końcu na ekranie utrzymującym łączność między bunkrem w Bagram a pokojem operacyjnym w Langley ukazała się twarz Bustera.

– Dotrą na miejsce znacznie szybciej, niż się spodziewaliśmy.

– Ile czasu nadrobili? – wpadł mu w słowo Sokół.

– Trzy minuty – odparł Buster.

– A pokonali jedną czwartą trasy – mruknął dyrektor, nie kryjąc frustracji. – W tym tempie zaoszczędzą nawet dwanaście minut i pociski nie będą miały szans dogonić ich na ulicy. Zdążą wejść do domu…

– Albo do meczetu – wtrąciłem. – Znajdą się poza zasięgiem.

– Szlag! – zaklął Sokół, zaciskając i rozluźniając palce lewej dłoni w szybszym tempie niż kiedykolwiek wcześniej. – Jak ich spowolnić?

Nikt się nie odezwał. Doświadczenie nauczyło mnie, że podczas każdej udanej misji co najmniej raz musi się trafić uśmiech losu lub genialny pomysł. Nie wiem, z czym mieliśmy do czynienia tym razem, ale zaproponowałem:

– Światłami na skrzyżowaniach?

Sokół patrzył na mnie raptem przez sekundę, po czym włączył mikrofon.

– Ile skrzyżowań ze światłami dzieli konwój od Casa Blanca?

Buster również potrzebował sekundy, by odpowiedzieć:

– Trzy.

– Natychmiast połącz się z NSA – rozkazał dyrektor. – Powiedz im, żeby zhakowali zahedańską sieć i przejęli kontrolę nad całą sygnalizacją świetlną w mieście. Nie mamy czasu na subtelności.

– Chcesz mieć wszędzie czerwone? – spytał Buster.

– Nie – wtrąciłem się znowu. – Kierowcy zaczną się wkurzać i pomału przejeżdżać przez skrzyżowania. Niech będą też zielone, kilka wypadków skuteczniej spowolni konwój.

– Niech będą też zielone – powtórzył Sokół. – Prędko!

– Śmigłowce na pozycjach – zameldował Connor, wskazując jeden z ekranów.

Przekaz z satelity przedstawiał zdumiewająco szczegółowy obraz dwóch maszyn. Obok nich migało zielone kółko wskazujące, że osiągnęły pożądany pułap i że system GPS potwierdza ich prawidłową pozycję.

Grupa uderzeniowa skupiła się teraz na własnych monitorach i sterownikach. Na znak dany przez Sokoła piloci helikopterów mieli odpalić pociski; od tej chwili kontrola nad nimi będzie należała już wyłącznie do Connora, Mili i Spencera.

– Macie trzy minuty od startu pocisków, zanim znajdą się w zasięgu irańskiego systemu radarowego – oznajmił Sokół. – Piloci gotowi?

– Tak jest – odpowiedzieli chórem.

Sokół sięgnął po mikrofon, przez który porozumiewał się z załogami helikopterów.

– Ognia – rozkazał.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

49

Konwój z toyotą land cruiser wyprzedził autobus jadący wolniejszym pasem i z dużym zapasem czasu dotarł do dużego skrzyżowania.

Powitało go zielone światło sygnalizatorów; kilka jadących przed nim samochodów przyspieszyło, by zdążyć przed kolejną zmianą. Przejechały gładko przez skrzyżowanie, podobnie jak sunąca za nimi kawalkada pięciu terenówek. Sygnalizacja świetlna w Zahedanie działała jeszcze normalnie.

Milę dalej konwój i co najmniej kilkanaście pojazdów jadących przed nim zbliżyły się do kolejnego, jeszcze większego skrzyżowania. Kierowca poobijanego mercedesa, widząc zielone światło i chcąc przejechać, gwałtownie przyspieszył, wyprzedzając inne samochody. Wjechał na skrzyżowanie i w tym momencie w jego prawy bok wbiła się z impetem biała furgonetka marki Ford, która także korzystała z zielonego światła. Hakerzy z NSA świetnie wykonali swoje zadanie.

Znacznie lżejszy mercedes okręcił się kilka razy, potrącił nadjeżdżające kombi i gwałtownie zatrzymał na minivanie. Trzy jadące za nim samochody nie miały szans, by w porę zahamować.

Kierowcy gwałtownymi manewrami próbowali uniknąć kraksy, ale to tylko spotęgowało chaos, ponieważ wpadli prosto na inne wozy wyjeżdżające na zielonym świetle z poprzecznej ulicy. Zderzenia były tak silne, że w powietrze poszybowały dwa zderzaki i maska, która wybiła przednią szybę pick-upa. Jego kierowca cudem uniknął śmierci, ale stracił kontrolę nad pojazdem, który pomknął wprost na hamującą bezskutecznie cysternę z wodą. Kolizja rozerwała zbiornik i szeroki strumień zalał ulicę, a dwa zakleszczone wozy do reszty zablokowały skrzyżowanie.

Kierowca land cruisera, którym podróżował Emir, zahamował gwałtownie i skręcił na chodnik. Rozniósł kilka zaparkowanych tam skuterów, ale uniknął wjazdu w karambol blokujący jezdnię. Pozostałe cztery samochody z konwoju ruszyły jego śladem, lecz już znacznie wolniej, by nie zmasakrować gęstniejącego tłumu gapiów.

Obserwowaliśmy z Sokołem, jak kawalkada terenówek pełznie chodnikiem, omijając wraki rozbitych samochodów. W końcu minęły skrzyżowanie i powróciły na znacznie już luźniejszą jezdnię.

Z danych wyświetlanych na ekranie, na którym widzieliśmy toyotę, wynikało, że sztuczka z sygnalizacją świetlną spełniła swoje zadanie. Samochody znowu posuwały się naprzód w założonym przez nas tempie.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

50

Connor zerknął na najświeższe dane, a potem na zegar, który wyświetlał się na jednym z monitorów.

– Za trzydzieści sekund wejdziemy w stożek zasięgu obrony przeciwlotniczej – obwieścił, nie odrywając wzroku od ekranów.

Jako jedyny odpowiadał za pilotowanie dwóch pocisków. Przyglądając się, jak pracuje dwoma joystickami, wpisuje komendy na klawiaturze oraz posługuje się gładzikiem, by wywoływać na ekranie potrzebne mu dane, wróciłem myślą do koncertu muzyki klasycznej, na który zabrała mnie Rebecca w ramach cyklicznej akcji „cywilizowania mnie”. Wystąpił w nim pianista wirtuoz, a teraz u Connora dostrzegłem tę samą kombinację absolutnej kontroli i absolutnej swobody, jak gdyby nie tylko potrafił jeździć na łyżwach po cienkim lodzie, ale także robić to na odcinku wielu mil. Dla kontrastu Mila i Spencer – choć całkiem dobrzy w swoim rzemiośle – wydawali się znacznie bliżsi paniki, a może i wizji katastrofy.

– Chwila prawdy – szepnął Connor, prawdopodobnie wyłącznie na użytek Mili. – Irańczycy wykryją nas pierwsi, a moment później Pakistańczycy. Zostało dziesięć sekund do namierzenia – dodał głośniej, zwracając się tym razem do wszystkich obecnych. – Dziewięć.

Wojskowi podeszli do ściany ekranów; doskonale wyczuwałem ich niepokój. Poruszyłem się nieznacznie w fotelu i dopiero teraz poczułem, jak bardzo jestem spięty. Zerknąłem na lewą dłoń Sokoła, spodziewając się gorączkowych ruchów, ale trzymał obie ręce w kieszeni. Nie byłem pewny, czy nie oznacza to zupełnie nowego, dotychczas nieobserwowanego u niego poziomu zdenerwowania.

– Siedem – odliczał Connor.

Spojrzałem na jeden z ekranów. Cztery pociski, piękne i nieskazitelnie białe w blasku słońca, pędziły przed siebie, zbliżając się do komputerowo wygenerowanego czerwonego stożka pulsujących linii.

– Cztery.

Troje pilotów dokonało ostatniej korekty kursu, tak by wszystkie pociski weszły w stożek zasięgu równolegle. Rozluźnili się w fotelach, jakby spodziewali się, że za chwilę irańskie i pakistańskie radary namierzą cele.

– Sekunda – zameldował Connor. Jego głos nie zdradzał absolutnie żadnych emocji.

Cztery pociski rakietowe weszły w pulsującą czerwoną linię.

– Teraz!

Nic się nie wydarzyło – mknęły zgodnie z wyznaczonym kursem. Nie rozległ się żaden dźwięk, nie rozbłysły alarmy w elektronicznych kokonach pilotów. Connor i jego towarzysze wciąż kontrolowali lot pocisków, ale widać było, że wpatrują się w ekrany w sporym szoku.

– Co jest z tymi Irańczykami? – spytał wreszcie Connor, spojrzawszy na nowe dane. – Pospali się?

Przyznaję, że i ja byłem zaskoczony, ale nie tak bardzo – w przeciwieństwie do pozostałych wiedziałem, że czeka nas jakaś niespodzianka. Rakiety wdzierały się coraz głębiej w strefę obserwowaną przez przeciwnika, ale nadal nic nie wskazywało na to, że ich obecność została zauważona.

– Do diabła, a co z Pakistańczykami? – Connor był jakby wystraszony; gorączkowo szukał wytłumaczenia. Na szczęście po chwili się poddał. – Technologia stealth… – mruknął. – Tak, to musi być to… Pociski… Tak, to po prostu stealth na sterydach. – Spojrzał pytająco na Sokoła, licząc choćby na strzęp informacji, a jeszcze lepiej na obszerne wyjaśnienia.

Dyrektor nie odpowiedział. Spokojnie przyglądał się mknącym w stronę celu pociskom. Connor jednak uparcie mierzył go wzrokiem.

– Proszę po prostu pilotować, panie Bryant. Musi się pan skupić.

Connor spojrzał na ekran. Profesjonalizm w końcu wygrał ze zdumieniem.

– Minęliśmy stożek zasięgu namierzania – zameldował, gdy pociski wyłoniły się zza ostatniej pulsującej linii. – Przechodzimy przez granicę i… już. Jesteśmy w Iranie!

Po raz pierwszy od pięćdziesięciu lat amerykański pilot mógł wypowiedzieć takie słowa. Generałowie zaklaskali, z Langley też dobiegło stłumione echo wiwatów. Jedyną osobą, która nie pozwoliła sobie na żadną reakcję, był Sokół. Myślę, że ani przez chwilę nie wątpił w to, że nawet jeśli misja skończy się fiaskiem, to przynajmniej pociski Hellfire spiszą się na medal.

Wojskowi chcieli podejść, żeby mu pogratulować, ale zignorował ich, wpatrzony w kolumny informacji i dane z GPS.

– Dwadzieścia pięć mil do celu.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

51

Pięcioletnia dziewczynka ze śmiechem wzbiła się w powietrze, na ułamek sekundy zawisła wysoko, pomachała rączkami z uciechy, po czym opadła.

Skakała na pamiętającej lepsze czasy trampolinie pośrodku pustawego podwórka przy wąskiej uliczce, pod nadzorem rodziców i czujnymi spojrzeniami pozostałych dzieci zajętych innymi atrakcjami placu zabaw i wyczekujących na swoją kolej. Przy końcu ulicy, za kolonią domków, gdzie kobiety o zasłoniętych twarzach wieszały pranie na balkonach, wznosił się ku niebu biały meczet. Budynki powstały na długo przed tym, nim zaistniała potrzeba posiadania garażu, toteż samochody z konieczności parkowały w dość chaotyczny sposób po obu stronach uliczki. Pieszym pozostawało poruszanie się po jezdni.

Było ich wielu o tej porze, a wśród nich znalazł się mężczyzna na drewnianym wózku inwalidzkim, w czapeczce baseballowej z logo klubu piłkarskiego Manchester City. Mozolnie jadąc ulicą pod górę, prawie nie zgubił rytmu, gdy pomachał dziewczynce skaczącej na trampolinie.

Przyglądając mu się okiem kamery satelitarnej, pomyślałem o cenie wiary: ten człowiek pięć razy dziennie wjeżdżał na spore wzniesienie tylko po to, żeby się pomodlić i wrócić. Naturalnie nie był sam. Grupki mężczyzn i całkiem sporo kobiet pokonywały tę samą trasę do meczetu, mijając nastolatków grających na jezdni w piłkę, ludzi pijących herbatę w maleńkiej kawiarni, a także staruszki w czarnych abajach dźwigające zakupy do domów. Pomyślałem, że to będzie cud, jeśli zdołamy przeprowadzić atak bez cywilnych ofiar.

Zerknąłem jeszcze raz na mężczyznę na wózku, a potem popatrzyłem w dół ulicy na toczący się wolno samochód dostawczy, którego kierowca najwyraźniej szukał miejsca do zaparkowania. Wreszcie znalazł, skręcił ostrożnie i…

…zza jego paki wyłoniła się biała toyota land cruiser.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

52

Zbliżała się, a za nią, w niewielkich odstępach, ciągnęły pozostałe cztery samochody. Próbowałem dostrzec coś na obrazach z innej kamery śledzącej przedostatni wóz – srebrnego RAM-a z przedłużoną kabiną – ale przez ciemne szyby nie sposób było ocenić, ilu wiezie pasażerów, nie wspominając o tym, czy Kazinsky jest jednym z nich.

– Widzicie je? Wszystkie pięć? – Sokół zwrócił się do pilotów z grupy uderzeniowej.

– Tak jest – odpowiedział mu Connor. – Światła na skrzyżowaniach załatwiły sprawę, kolumna ma osiemdziesiąt sekund spóźnienia. Możemy atakować – dodał, ale na wszelki wypadek spojrzał jeszcze na Milę i Spencera, szukając potwierdzenia.

Skinęli głowami. Nadszedł czas, by obniżyć lot pocisków.

Popatrzyłem na ścianę ekranów. Sunące nisko nad miastem rakiety zaczęły się rozdzielać, by dotrzeć na miejsce z różnych stron.

– Potwierdzamy plan ataku – odezwał się znowu Connor. – Pięćdziesiąt cztery sekundy do uderzenia w land cruisera. To powinno zatrzymać konwój. Spence?

– Biorę toyotę z końca kolumny, resztę uwięzimy między wrakami – zameldował Spencer.

Mila także wpatrywała się w ekran, dokonując korekt kursu nieznacznymi ruchami joysticka.

– Biorę drugiego od czoła kolumny. Czterdzieści sekund.

– Gdy tylko będę mógł, załatwię RAM-a drugim pociskiem – powiedział Connor. – Trzydzieści sekund. Przy odrobinie szczęścia środkowy wóz zajmie się ogniem. Gotowi? Do roboty.

W centrum dowodzenia panowała absolutna cisza, piloci potrzebowali głębokiego skupienia. Spojrzałem na cyfrowy zegar: dwadzieścia dziewięć sekund. Sokół, gdy na niego zerknąłem, był właściwie nieobecny: skoncentrowany jak nigdy, wodził wzrokiem po czterech ekranach pokazujących lot pocisków.

Skupiłem się na pierwszej rakiecie prowadzonej ręką Connora. Jeżeli nic się nie wydarzy, pomyślałem, za dwadzieścia sekund jej ładunek unicestwi land cruisera, Emira oraz wszystkich jego towarzyszy. Lśniąca biała strzała przemknęła tuż nad dachami ostatnich domów i obniżyła lot, kierując się wprost ku stromej uliczce.

Biała toyota wciąż wspinała się w górę, niespiesznie, by nie potrącić pieszych, ale była coraz bliżej meczetu. Wydawało się, że już nic nie może stanąć na drodze pocisku, że za dwadzieścia dwie sekundy uderzy w przednią szybę terenówki.

Nagle na ekranie pojawiła się sylwetka dziewczynki skaczącej na trampolinie. Pilot natychmiast skorygował kurs i długi na sześć stóp lśniący cylinder rakiety przemknął w bezpiecznej odległości.

Patrzyłem dalej, podobnie jak Connor i wszyscy obecni. Patrzyłem i nie dowierzałem, bo właśnie wydarzyło się coś niesamowitego…

Absolutnie nikt z obecnych na placu zabaw tuż przy uliczce – ani dziewczynka, ani jej rodzice, ani żaden z biegających dokoła dzieciaków – nie zareagował na przelot rakiety. Było tak, jakby jej nie widzieli, jakby rozpędzony pocisk po prostu nie istniał. Prędkość była ogromna, to prawda, ale przecież musieli coś dostrzec: smugę, błysk, białą kreskę – cokolwiek. Ale nie. Nie zareagowali, jakby… jakby…

Wszyscy poza Sokołem byli chyba tak samo zdumieni.

– Co, do ku…

– Cisza – zarządził dyrektor.

Spencer na szczęście nie dał się ponieść emocjom. Prowadził swój pocisk w górę uliczki, tuż nad jej środkową osią, może cztery stopy nad jezdnią, mierząc w toyotę zamykającą konwój. Rakieta minęła pijących herbatę, grających w piłkę młodzików oraz mężczyznę na drewnianym wózku. I znowu nic – żadnej reakcji.

Podobnie jak na placu zabaw, na ulicy także nikt nie wpadł w panikę, nikt nie wskazał palcem, nie krzyknął.

– Oni ich nie widzą – stwierdził Connor, jakby czytał mi w myślach. Było to jedyne możliwe wyjaśnienie. – Nikt ich nie widzi – niemal powtórzył własne słowa, wciąż bezgranicznie zdumiony. – Stuprocentowo skuteczny aktywny kamuflaż…

– Skupić się! – rozkazał Sokół.

Connor umilkł, wpatrzony w pierwszy ze swoich dwóch pocisków mknący wprost ku białej terenówce.

– Trzy sekundy – powiedział. – Dwie. Jedna.

Choć od miejsca akcji dzieliły nas setki mil, poczułem, że wszyscy nieświadomie napięli mięśnie, jakby oczekiwali zderzenia.

– Teraz – dokończył Connor.

Przednia szyba rozprysła się na kawałki, a zza osłon pocisku uwolniła się głowica bojowa: bomba sushi.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

53

Dobrze wiedziałem, jak działa ta broń – widziałem pokaz jej skuteczności na krótko przed tym, jak została użyta w Jemenie przeciwko brutalnemu watażce, którego pomogłem wytropić.

Ów człowiek, podobnie jak Emir, był tak naprawdę narażony na atak tylko wtedy, gdy podróżował swym opancerzonym wozem. Problem polegał na tym, że rzadko opuszczał Aden, gęsto zaludnione portowe miasto zamieszkane przez milion ludzi, gdzie każda eksplozja oznaczałaby dziesiątki, jeśli nie setki przypadkowych ofiar.

Dzięki zaproszeniu Ośrodka Badawczego Armii Stanów Zjednoczonych w Aberdeen w Marylandzie mogłem przyjrzeć się testom bomby sushi. Metalowa kula zdolna przebić nie tylko szkło, ale i stal, wdarła się do pojazdu, w którym usadzono cztery manekiny. Ułamek sekundy później rozłożyło się na wszystkie strony kilkanaście ukrytych w niej długich noży w kształcie kosy, wykonanych z hartowanej stali i niebywale ostrych.

Prezentacja, którą zafundowało mi wojsko w Aberdeen, była bardzo sugestywna. Długie na dwie stopy ostrza wirowały z oszałamiającą prędkością. Natychmiast odcięły głowę kierowcy, poszatkowały skórzane siedzenia i zagłówki, przy okazji uśmiercając pasażera obok.

Ruch wirowy noży dramatycznie spowolnił lot samej kuli, ale jej nie zatrzymał. Dwaj pasażerowie z tyłu zginęli, nim minęła sekunda: pierwsze ostrze oskalpowało jednego, a następnie poszatkowało go wraz z oparciem kanapy; drugi także nie miał najmniejszych szans.

Siedząc w bunkrze w bazie Bagram, naprawdę daleko od Marylandu, oglądałem bardzo podobną scenę. Na ułamek sekundy – dzięki obrazowi satelitarnemu uchwyconemu przez rozbitą przednią szybę – zobaczyłem niezamaskowane oblicze Emira. Krzyczał wniebogłosy, siedząc na „bezpiecznym” miejscu. Potem wszystko zalała fontanna krwi, bo z kierowcy i pasażerów zostały jedynie strzępy.

Land cruiser z trupem za kierownicą zatrzymał się gwałtownie, a jadący za nim wóz uderzył weń z impetem.

Kierowca toyoty z końca konwoju zrozumiał, że coś się dzieje, i zahamował z piskiem opon, nieświadomie ułatwiając zadanie Spencerowi: cel przestał się poruszać. Pilot zareagował błyskawicznie, minimalnym ruchem joysticka korygując kurs. Pocisk trafił prosto w tylną szybę terenówki.

Głowica przeszła przez chmurę odłamków, trzasnęły rozkładane noże, a czterej anonimowi mężczyźni w samochodzie zdążyli jedynie krzyknąć, zanim ich wnętrzności pokryły tapicerkę i przyciemniane szyby ukrywające tę rzeź przed obiektywami kamer satelitarnych.

Spojrzałem na monitory prezentujące plan ogólny: ludzie przed kawiarnią w zdumieniu przyglądali się ostatniej toyocie, a kilku młodych piłkarzy – zdezorientowanych i zaintrygowanych – biegło już w stronę unieruchomionego konwoju. Gdy dostrzegli, co się wydarzyło w pierwszym i ostatnim wozie, zaczęli krzyczeć, tak jak i kobiety, które wychyliły się z balkonów, zaciekawione tumultem. Nie było jednak powszechnej paniki – wszyscy wiedzieli już, że coś się stało, ale jeszcze nie potrafili sobie wyjaśnić co. Nie widzieli i nie słyszeli niczego dziwnego, poza dźwiękiem rozbijanych szyb.

I nadal nic nie rozumieli, gdy pocisk Mili uderzył w przednią szybę wozu, który zderzył się z land cruiserem. Kolejni trzej mężczyźni zginęli w ułamku sekundy. Tym razem odłamki szkła posypały się na czterech nastolatków z piłką; stali na tyle blisko, że dosięgła ich także mgiełka krwi. To im wystarczyło: odwrócili się i uciekli, w pędzie omal nie przewracając mężczyzny na wózku inwalidzkim, który zdążył już pojąć, że w uliczce znikąd pojawiła się śmierć, i teraz gestykulował ku dzieciom na placu zabaw, zapewne przykazując, żeby się nie zbliżały.

Zlana potem Mila po stresującym finale swej misji spojrzała najpierw na trzy zaatakowane samochody, a potem na tłum gapiów gęstniejący na stromej ulicy.

– Co się dzieje? – spytała. – Przecież te pociski mają sześć stóp długości. Dlaczego ich nie widzą?

– Bo nie mogą – odparł Spencer. Jego misja także dobiegła końca; wreszcie mógł strząsnąć napięcie z zesztywniałych dłoni.

– Jak to? Przecież my je widzimy na ekranach… – Mila wskazała czwarty pocisk prowadzony przez Connora, który właśnie spadł spod błękitnego nieba i pomknął nad środkiem ulicy.

– Właśnie: widzimy coś na ekranach. To komputerowy obraz, awatar, elektroniczny wizerunek pocisku, nazywaj to, jak chcesz. Jedno jest pewne: i na ekranach irańskich radarów, i na tej ulicy ta broń jest po prostu, kurwa, niewidzialna.

Mila spojrzała na niego bez słowa. Cóż to za broń? Odwróciła się do Sokoła i wydawało się, że zada mu pytanie, ale wybrała milczenie, gdy zobaczyła, że dyrektor wciąż w napięciu wpatruje się w ekran, śledząc lot drugiego pocisku Connora.

Odwróciła się raz jeszcze. Pilot, z którym spędziła ostatnią noc, znał się na swojej robocie: tym razem musiał prowadzić rakietę nieco wyżej, by zaatakować srebrnego RAM-a ponad gęstniejącym tłumem zdezorientowanych cywilów.

Szczęście sprzyjało mu o tyle, że choć pick-up był przedostatnim wozem w konwoju, jego wielkie opony i wyższe zawieszenie sprawiały, że był doskonale widoczny. Pochyliłem się, patrząc w skupieniu na ekran. Jeżeli Kazinsky w ogóle wybrał się w tę podróż, to niemal na pewno właśnie tym samochodem.

Pocisk Connora zbliżał się na nieco wyższym pułapie niż poprzednie. Miałem wrażenie, że czas płynie wolniej, gdy obserwowałem, jak nieznacznie manewrując, przemyka nad tłumem gapiów, prostuje kurs nad zakrwawioną toyotą, niemal muskając jej dach, a potem uderza w RAM-a.

Tym razem połowa ludzi w pobliżu krzyknęła. Tylna szyba pick-upa zmieniła się w deszcz odłamków, a zanim otworzyły się noże, dostrzegłem zarys trzech postaci. Prawie w tej samej chwili pasażer z tyłu zmienił się w krwawe strzępy. Czy był to Kazinsky? Niemal na pewno zająłby właśnie to miejsce. Nie byłem w stanie dostrzec jednak nic więcej w chmurze szkła i krwi. Nie miałem pojęcia, czy dopadliśmy pułkownika.

Spoglądając na wrak RAM-a, nie czułem nic, absolutnie nic – na pewno nie miałem wrażenia, że odnieśliśmy sukces. Z odrętwienia wyrwał mnie cichy głos Mili.

– Powiedziałeś „stealth na sterydach”? To naprawdę to? – spytała Connora.

– Chyba jednak znacznie więcej – odrzekł. Sięgnął po butelkę z wodą i spryskał sobie twarz. Zamierzał rozwinąć swoją teorię, ale nie zdążył.

Land cruiser nagle stanął w płomieniach. Specjalna ciecz o temperaturze zapłonu znacznie wyższej niż w przypadku benzyny i paliwa rakietowego, zgromadzona w trzech podłużnych zbiornikach w korpusie pocisku, właśnie się zapaliła. Białe płomienie błyskawicznie trawiły wnętrze samochodu. Ocalałe szyby pękły z gorąca, otwierając ogniowi drogę na boki i ku górze. Ludzie odbiegli na bezpieczną odległość, zanim jeszcze zapaliły się zbiorniki w trzech pozostałych pociskach. Temperatura była tak wysoka, że nawet kobiety na balkonach musiały się wycofać. Mężczyźni ze staranowanego nissana, który znalazł się pośrodku konwoju i jako jedyny nie został trafiony rakietą, aż do tej chwili byli sparaliżowani strachem. Teraz rzucili się do klamek, by wydostać się z wozu.

Dopiero w tym momencie przekonali się, że siła uderzenia w tylny zderzak była tak wielka, iż podłużnice i karoseria uległy poważnemu odkształceniu. Nie wiem, czy drzwi zablokowały się w chwili zderzenia, czy po prostu zadziałała automatyczna blokada. Tak czy inaczej, gdy płomienie z sąsiednich wozów przeskoczyły na nissana, mężczyźni byli uwięzieni w jego wnętrzu.

Krzyczeli, wzywając pomocy, gdy ogień ogarnął miskę olejową pod silnikiem. Tym razem czerwone płomienie objęły cały samochód, buchając w niebo kłębami czarnego dymu. Tłum cofnął się jeszcze dalej. Nikt nie miał szans wydostać się z wozu.

Sokół wstał ociężale, włożył bomberkę i spojrzał na mnie.

– Bhopal. Wiesz, co teraz oznacza to słowo? – spytał. – Nic. Ot, miasto w Indiach, o którym prawie nikt nie słyszał. – Odwrócił się do stanowisk grupy uderzeniowej. – Dziękuję, piloci – powiedział. – Oczywiście nic z tego, co się dzisiaj wydarzyło, wcale się nie wydarzyło. O szczegółach porozmawiamy na wieczornej odprawie. A teraz odpocznijcie. Generale – zwrócił się do miejscowego dowódcy – proszę zebrać wszystkie materiały. Notatki, plany misji, nagrania. Mobilna trzystopniowa spalarka powinna tu dotrzeć za dwadzieścia minut.

To rzekłszy, ruszył w stronę drzwi. Piloci zaczęli zbierać swoje kurtki i butelki z wodą, a ja zostałem w fotelu, wpatrzony w dogasający wrak RAM-a. Zastanawiałem się, kto był jego pasażerem.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

54

Znalazłem go daleko na tyłach centrum dowodzenia: stał samotnie na szczycie skarpy, z rękami wbitymi głęboko w kieszenie, spoglądając na spieczoną słońcem równinę ciągnącą się w stronę gór. Słońce wisiało nisko nad horyzontem, a w zasięgu wzroku nie było żadnej ludzkiej osady. Łatwo było wyobrazić sobie, że mamy przed sobą pustynię. Na przykład w Egipcie.

Odwrócił się na dźwięk moich kroków. Szedłem niespiesznie; poruszanie się o kulach w kamienistym terenie nie było łatwe.

– Nie powinno cię tu być – zauważył. – Medycy wiedzą?

– Nie – odparłem, zatrzymując się przy nim. – Pewnie właśnie mnie szukają – dodałem z uśmiechem, a potem wskazałem pustkowie rozciągające się przed nami. – Cicho tu, prawda? Dobre miejsce do rozmyślań.

Nie odpowiedział.

– To była mocna rzecz, Sokół.

Wciąż milczał.

– Widzieliśmy tylko symbole na ekranie – ciągnąłem. – Graficzną reprezentację pocisków rakietowych, nic więcej.

– Naprawdę? – spytał, udając naiwny ton, i odwrócił się ku mnie.

– Naprawdę. Pociski tam były, ale nikt ich nie widział. Ani jedna z osób, które znalazły się na tamtej ulicy.

Skinął głową.

– Tak, masz rację. Widzieliśmy to na własne oczy. Ale powiem ci, co jeszcze widziałem: terrorystów, którzy planowali ewenement, potężny atak na Zachód. Widziałem, jak jechali na spotkanie, ale dzięki sprawnie przeprowadzonej operacji wojskowej świat jest dziś bezpieczniejszym miejscem, niż był wczoraj.

– I ja to widziałem – odrzekłem. – Jeden z pilotów powiedział, że to technologia stealth na sterydach.

Po chwili namysłu Sokół pokręcił głową.

– Nie, to grube niedopowiedzenie. Samolot zbudowany w technologii stealth nadal ma sygnaturę widoczną dla radarów. Taka maszyna nigdy nie przemknęłaby przez irańską tarczę obronną. To coś nowego: technologia maskowania, nad którą pracowano od dziesięcioleci. – Zrobił pauzę. – To coś, co zmieni oblicze wojny i całego świata. Na zawsze.

Sądziłem, że więcej się już nie dowiem, ale Sokół mówił dalej:

– Wyobraź sobie pole bitwy, na którym pozycje zajęło czterysta czołgów. Nie mają kamuflażu. Atakują, a przeciwnik ich nie widzi. Nie ma nawet pojęcia o ich obecności, bo korzystają z tej technologii maskowania. Dowie się o ich istnieniu, dopiero gdy otworzą ogień.

– Jak to działa? – spytałem.

– Podobno w sensie naukowym idea jest dość prosta. Widzimy przedmioty tylko dlatego, że odbijają światło. Stań w pokoju bez okien pełnym mebli i zgaś światło: meble nadal tam będą, ale ich nie zobaczysz, ponieważ nie będą odbijać światła. Pomysł nowej technologii maskowania polega na uginaniu światła wokół obiektu. Jeśli nie padnie nań ani jeden jego promień, to ani jeden promień nie zostanie odbity, a to oznacza, że obiekt pozostanie niewidzialny.

– Te drobne płytki? – upewniłem się.

– Tak. To one manipulują światłem, uginają je. Jak widziałeś, tworzą osłonę całego pocisku, a ich pracą steruje układ ukryty tuż za głowicą bojową.

– I dziś użyto ich po raz pierwszy?

– Po raz pierwszy – przytaknął.

– A co z dalszymi planami? Jaki sprzęt można wyposażyć w takie osłony?

Uśmiechnął się.

– Przecież wiesz, że nie możemy o tym rozmawiać.

Skinąłem głową.

– Jest jednak inna sprawa, którą powinniśmy omówić…

– …w takim razie musisz się pospieszyć – przerwał mi, spoglądając ponad moim ramieniem. – Jadą po ciebie.

Odwróciłem się i ujrzałem jeepa pędzącego ku nam w chmurze pyłu. Wiózł lekarkę i jednego z pielęgniarzy.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

55

Minikonwój trzech SUV-ów z wieśniackim opancerzeniem zatrzymał się przy odrzutowcu firmy GreenEnergy. Pielęgniarz i pielęgniarka pomogli mi wysiąść z ostatniej terenówki i wspiąć się po stopniach na pokład.

Grupa uderzeniowa, którą także zabieraliśmy do domu, zdążyła już zająć miejsca w samolocie, podobnie jak lekarka i Sokół. Pielęgniarz prowadził mnie w stronę rzędu pustych foteli, ale zatrzymałem go, wskazując Sokoła siedzącego samotnie w przedniej części maszyny.

– Dołączę do dyrektora – powiedziałem.

Sokół spojrzał na mnie pytająco.

– Chodzi o Kazinskiego – dodałem.

– Zdaje się, że nie ma o czym mówić – stwierdził szef CIA. – On nie żyje.

– Przeciwnie, Sokół. Nie było go w konwoju.

– Tak jak przewidywałeś? Pozwól, że przez chwilę pobawię się w starego dobrego Zygmunta: może tak bardzo chcesz mieć rację, że zaburza to twoją ocenę sytuacji, nie sądzisz?

– Nie sądzę – odparłem.

– Wiem, że nie widziałeś jego twarzy, gdy pociski niszczyły samochody, ale to jeszcze nie oznacza, że go tam nie było – upierał się Sokół. – Ilu ludzi podróżowało w tym konwoju? Dwunastu? Czternastu? Nie wydaje mi się, żeby dało się ich rozpoznać.

– Nie chodzi o to, czy go widziałem. Gdyby tam był, gdyby zginął, ja chyba… – Nie dokończyłem.

– Poczułbyś coś? – Sokół się uśmiechnął. – Zaburzenie Mocy? Coś w tym guście?

Nie odpowiedziałem. Miał rację, moje słowa brzmiały niedorzecznie.

– Jesteś zmęczony, mamy za sobą kilka cholernie ciężkich dni. Dla ciebie trudniejszych: byłeś ranny i wyczerpany, zanim przystąpiliśmy do działania. Ujrzysz wszystko w innym świetle, gdy wrócisz do domu i zaczniesz prawdziwą rekonwalescencję.

Usiadłem bez słowa i zamyśliłem się na dłuższą chwilę.

– Pamiętasz, jak przepytywałeś mnie na OIOM-ie? – odezwałem się wreszcie. – Powiedziałem ci, że wybrałem inną drogę, żeby nie iść przez kanion.

Znowu spojrzał na mnie pytająco.

– Jasne, że pamiętam. Do czego zmierzasz? Mówiłeś, że to było idealne miejsce na zasadzkę, więc po prostu zmieniłeś trasę. Niczego innego nie oczekiwałbym od dobrego agenta.

– Słyszałem strzały – wyznałem.

– W takim razie tym słuszniej postąpiłeś, wybierając inną drogę – stwierdził z uśmiechem. – Na twoim miejscu zrobiłbym to samo.

– Nie, Sokół. To było bardziej jak… wizja. Echo strzałów z przyszłości. Nie były prawdziwe – sprecyzowałem.

Wciąż patrzył mi w oczy. Zrozumiał, że nie żartuję, i przestał się uśmiechać.

– Strzały z przyszłości?

Skinąłem głową.

– Zaczynam się bać – przyznał.

– Ja też – odpowiedziałem. – Nie wiem, co to było. Intuicja? A może jakaś drobna zmarszczka w strukturze czasu. Cokolwiek to było, naprawdę to usłyszałem i wiedziałem, że nie mogę pójść tą drogą.

– Bo usłyszałeś te dźwięki? Jezu – mruknął, odwracając się. Uniósł rękę.

– Nie – powiedziałem z naciskiem. – Nie potrzebuję lekarza.

– Owszem, potrzebujesz. Nie powinienem zabierać cię ze sobą. Stres, zmęczenie, obrażenia… To było ponad twoje siły. Wybacz mi.

– Nie – powtórzyłem. – Każ lekarce wrócić na miejsce.

Patrzyliśmy sobie w oczy – dwaj mężczyźni o silnej woli – i Sokół chyba zrozumiał, że nie ustąpię. W końcu skinął dłonią, dając lekarce znak, że nie będzie potrzebna.

– Miałem rację – ciągnąłem. – Bojownicy Armii Czystych naprawdę czekali w kanionie. Instynkt, czy cokolwiek to było, ocalił mi życie. Dał mi stuprocentową pewność i to samo czuję w tej chwili, Sokół. Kazinsky nie zginął. Żyje i ma się dobrze.

Nie odrywał ode mnie wzroku, wyraźnie zmartwiony i niespokojny.

– Wiedziałem, że podejmuję ryzyko, przywożąc cię tutaj, ale nie miałem wyboru. Zapomnijmy o tej rozmowie, dobrze? Nikomu o niej nie wspomnimy. Gdy tylko dotrzemy do domu, wrócisz do szpitala, porozmawiasz z Rebeccą. Jakoś sobie z tym poradzimy.

Pokręciłem głową. Z moją psychiką było wszystko w porządku, przynajmniej według mojej własnej oceny. Choć z drugiej strony, szaleńcy chyba nigdy nie zdają sobie sprawy ze swego stanu, czyż nie?

– Posłuchaj – odezwał się Sokół. Nie zmienił zdania, ale uznał, że powinien mnie uspokoić. – Irańskie służby pewnie już są na miejscu ataku. Spróbują zidentyfikować ofiary, a następnie skontaktują się z Rosjanami. Może będą potrzebowali dokumentacji stomatologicznej, może próbek DNA, a może po prostu poinformują o śmierci Kazinskiego. NSA przechwyci te wiadomości i będziemy mieli dowód, że on nie żyje. A teraz idź, znajdź sobie wygodne miejsce i się prześpij.

– Testy DNA i wymiana korespondencji z Rosjanami mogą trwać całe miesiące – odparowałem. – A jaką mamy gwarancję, że w wiadomościach ujawnią prawdę? I Rosjanie, i Irańczycy mogą chcieć nas upewnić, że on nie żyje. Totalna dezinformacja…

– Na boga, Ridley! – wybuchnął Sokół, starając się jednak nie podnosić głosu. – Kurwa mać, co jeszcze mamy zrobić? Idź, porozmawiaj na osobności z lekarką. Natychmiast. To rozkaz.

Przez chwilę mierzyliśmy się wzrokiem, a potem on odwrócił się i zaczął układać poduszki. Nie miałem wyboru, skoro wydał mi rozkaz. Wstałem i już miałem pokuśtykać w głąb samolotu, gdy nagle przypomniała mi się moja wizyta w Grobowcu.

– Identyfikacja głosowa – powiedziałem.

– Co takiego? – rzucił zirytowany. Naprawdę nie miał ochoty mnie słuchać.

– Pytałeś, co jeszcze mamy zrobić. Możemy zidentyfikować jego głos. Nawet dziś – odparłem.

– Idź już spać, na Boga.

– Nie – zaprotestowałem, ryzykując, że do reszty wyprowadzę go z równowagi. – Buster mówił, że satelity i stacje naziemne rejestrują dane z tych samochodów. Ci, którzy nimi jechali, musieli coś mówić w drodze z lotniska, a ich rozmowy zostały zarejestrowane. Mówiłeś, że było ich około kilkunastu? W takim razie przesłuchajmy zapisy i porównajmy je z głosem Kazinskiego. Jeśli stwierdzimy zgodność, będziemy wiedzieli, że tam był. I zginął.

Sokół patrzył na mnie bez słowa.

– Jeśli tak będzie, sam zgłoszę się do lekarzy i niech spróbują doprowadzić mnie do porządku – dodałem.

– Nie ośmieszaj się – syknął dyrektor. W jego głosie gniew mieszał się z litością. – Jaką zgodność? Niby z czym mamy porównać te zapisy? Nigdy nie udało nam się nagrać Kazinskiego, więc powiedz mi, jak mielibyśmy dokonać porównania.

– Mylisz się – odrzekłem. – Istnieje takie nagranie. Mamy je, więc możemy…

– Jakie nagranie? Nie mamy niczego takiego, do cholery! – zaoponował Sokół, ale jakby z mniejszym przekonaniem.

– Ostatniej nocy, zanim opuściłem Langley i poleciałem na spotkanie z kurierem, odwiedziłem Grobowiec. Nie miałem okazji ci o tym powiedzieć. Tam go słyszałem.

– Jak? – spytał lakonicznie.

– To nie była próba nagrania Kazinskiego. Nasłuchem objęto jego opancerzony samochód.

Sokół znowu patrzył mi w oczy. Chyba zaczynał wierzyć, że jednak nie zwariowałem.

– Rozpoznałeś go na nagraniu z samochodu?

– Tak jest.

– Dlaczego nikt mi o tym nie powiedział? – spytał lodowatym tonem.

– To było nagranie sprzed lat. Nie miało żadnej wartości wywiadowczej.

– To ja decyduję o tym, co ma wartość, nie ty – wycedził. – O czym mówił?

Odetchnąłem głęboko.

– Co wiesz o mamucich kopalniach?

– Mówisz o wydobyciu na wielką skalę? Rud żelaza, węgla i tak dalej?

– Nie. O wykopywaniu mamutów – odrzekłem.

– Takich… włochatych słoni? – Spojrzał na mnie lękliwie.

Zdaje się, że znowu miał mnie za czubka.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

56

Clay Powell, główny archiwista, wychynął ze swego podziemnego królestwa i uzbrojony w cyfrowe nośniki z materiałami audio i wideo czekał na nas w sali konferencyjnej sąsiadującej z gabinetem Sokoła.

My zaś przegadaliśmy niemal cały długi lot do kraju, a owocem tej rozmowy był dość ponury – mimo pozornie udanego ataku w Zahedanie – nastrój, w jakim powitaliśmy Bustera. Sokół zadzwonił do niego już z samolotu i powiedział o możliwości identyfikacji głosu Kazinskiego, a jego zastępca zajął się resztą. Teraz, gdy zajmowaliśmy miejsca w sali konferencyjnej, drewniane panele na jej końcu rozsunęły się, odsłaniając ogromny ekran wysokiej rozdzielczości. Światła przygasły i znaleźliśmy się znowu na wąskiej uliczce w Zahedanie.

Clay, z pilotem w ręku, wcielił się w mistrza ceremonii.

– Na nagraniach audio dokonanych przez satelity zdołaliśmy wyróżnić szesnaście głosów w pięciu pojazdach – zaczął. – Wszyscy mężczyźni byli w dobrych humorach i z ożywieniem dyskutowali o jakimś ewenemencie, choć z treści rozmów wynika, że kierowcy i ochroniarze nie mieli o nim pojęcia. Mimo to na wszelki wypadek sprawdziliśmy wszystkie próbki głosów.

Na ekranie ukazała się teraz scena sprzed kilku lat: rydwan bojowy Kazinskiego jechał w stronę zachodzącego słońca, a pustynny krajobraz wokół tonął w odcieniach czerwieni i oranżu.

– Oto materiał referencyjny – poinformował nas Clay. – Wybraliśmy środkowy fragment opowieści o ataku wilków. Następnie porównaliśmy próbkę z szesnastoma głosami mężczyzn z konwoju…

– …i? – rzucił niecierpliwie Sokół.

– Brak zgodności – zameldował Clay. – Kazinsky nie podróżował w żadnym z samochodów, które zostały zniszczone w drodze do meczetu.

Sokół wziął głęboki wdech. Był zbyt zmęczony, by próbować ukryć rozczarowanie. Milczałem. W takich chwilach doprawdy trudno się cieszyć, że miało się rację.

– Istnieje jeszcze jedna możliwość – odezwał się w końcu dyrektor. – Może spał albo celowo milczał…

Ja porzuciłem śluby milczenia.

– Dopadła go nagła narkolepsja, Sokół? A może od pewnego czasu odpływa, gdy tylko wsiądzie do samochodu? W takim razie, jeśli chcemy go uciszyć na dobre, nie musimy używać rakiet, wystarczy posłać mu taksówkę.

Szef wielkodusznie obdarzył mnie uśmiechem.

– Dobra, przyznaję. To mało prawdopodobne.

– To niemożliwe, panie dyrektorze – wtrącił Clay.

– Dlaczego? – spytał Sokół zaskoczony jego pewnością.

– Gdy nie stwierdziliśmy zgodności z głosami mężczyzn z konwoju – odparł archiwista – przystąpiłem do sprawdzania wszystkich pojazdów, które tamtego ranka opuściły Zachodnie Tora Bora. Pomyślałem, że może Kazinskiemu popsuł się samochód albo zmieniły się plany.

– Dwieście siedemdziesiąt cztery wozy – przypomniał nam Buster.

– Rzeczywiście, sporo tego było, panie dyrektorze. I sporo nadgodzin – dodał z uśmiechem Clay. – Zaprzągłem do pracy czterdzieści osób. Po pięciu godzinach i przesłuchaniu setek głosów czułem, że zmierzamy donikąd, i, sam pan rozumie, byłem gotów odpuścić. Właśnie wtedy dopisało nam szczęście: jeden z samochodów wyróżniał się wśród pozostałych: nie zarejestrowano w nim żadnych głosów. W końcu dotarło do nas, że kierowca podróżował samotnie. Jeden na dwieście siedemdziesiąt cztery wozy. W pozostałych było co najmniej dwóch pasażerów. Postanowiliśmy przyjrzeć się bliżej naszemu samotnikowi.

Clay użył pilota, by odtworzyć nowe nagranie. Zmodyfikowany pick-up marki Toyota, z dodatkowymi zbiornikami paliwa i beczką na wodę przyspawaną do paki, mknął pustkowiem, ciągnąc za sobą potężny pióropusz pyłu. Mimo zmęczenia usiłowałem przyjrzeć się kierowcy, ale pokazał się za przyciemnioną szybą tylko dwa czy trzy razy i nie dostrzegłem niczego poza kefiją i okularami przeciwsłonecznymi. To mógł być każdy.

– Skoro nie miał z kim rozmawiać, to jak chcieliście zidentyfikować jego głos? – spytał rzeczowo Sokół.

– Nie mam pojęcia – odparł szczerze Clay. – Ale to, że był sam, było na tyle interesujące, że nie przestaliśmy przekopywać materiałów i tak poznaliśmy całą trasę jego podróży. I to zdziwiło nas jeszcze bardziej. Po czterech czy pięciu godzinach, pokonawszy setki mil, gdy pozostałe wozy zaczynały szerokim łukiem zawracać w stronę bazy, on nadal parł naprzód. Minęły jeszcze dwie godziny, zanim się zatrzymał.

– Gdzie? – spytałem.

– Pośrodku pustkowia – odpowiedział Clay, raz jeszcze używając pilota. – Przy jednym z dalej położonych bunkrów Armii będącym składem paliwa i zapasów.

Obraz z satelity przedstawiał teraz toyotę zatrzymującą się przed jaskinią stworzoną rękami człowieka. Wcinała się głęboko w zbocze wzgórza, ocieniona skałami. Strzegły jej ciężkie stalowe drzwi. Kierowca został w samochodzie. Nie robił dosłownie nic, siedział w milczeniu na tym pustkowiu. Jedynym dźwiękiem, który udało się wychwycić, był szum klimatyzacji.

– Siedział tak przez trzydzieści dwie minuty – odezwał się Buster. – Wreszcie zadzwonił telefon satelitarny. Rozmowa trwała dwanaście sekund. Akurat tyle, ile potrzebowaliśmy, żeby uzyskać próbkę do porównania z głosem Kazinskiego.

Bez słowa czekaliśmy z Sokołem na werdykt.

– Przykro mi, ale to był on – powiedział Clay. – Kazinsky znajdował się kilkaset mil od Zahedanu, gdy przeprowadziliśmy atak.

Dyrektor wciąż patrzył na ekran, zapewne zastanawiając się, jakim cudem siły Stanów Zjednoczonych po raz drugi nie zdołały zabić niejakiego Al-Tundry. W końcu odwrócił się do mnie.

– Miałeś rację – powiedział. – Jestem ci winien przeprosiny. Powinienem słuchać mojego agenta.

Wzruszyłem ramionami. Jakoś nie cieszyło mnie to zwycięstwo.

– O której zadzwonił telefon? – spytałem.

– Osiem minut po ataku – odparł Buster.

– Musiał mieć obserwatora w Zahedanie – stwierdził Sokół, zły na siebie, że tego nie przewidział. – Tak, to oczywiste. Kiedy uciekłeś, musiał się domyślić, że weźmiemy na cel przywódców Armii – tak jak przypuszczałeś – więc znalazł sobie kogoś, kto miał wykonać proste zadanie: poinformować go, czy doszło do ataku. I tak się stało.

Pokiwałem głową.

– Co zrobił Kazinsky po skończeniu rozmowy? – zapytałem Claya.

– Wysiadł, otworzył stalowe drzwi, zatankował toyotę i napełnił zbiorniki dodatkowe, najwyraźniej wybierał się w daleką drogę, a potem odjechał, jakby gonili go wszyscy diabli.

– Na północ? – spytałem, przyglądając się nagraniu, które Clay wywołał na ekran.

Kazinsky wsiadł do samochodu, nawet nie zamknąwszy magazynu. Jakby wiedział, że Armia w najbliższym czasie nie będzie potrzebowała zapasów i można je zostawić przemytnikom albo dzikim psom.

– Początkowo na północ – potwierdził Clay. – Potem zniknął nam z oczu, bo obserwacja satelitarna została odwołana. Wszystkie siły skupiono na analizie skutków ataku w Zahedanie. Nie wiemy, dokąd się udał.

– Do Teheranu – powiedziałem. – To ponad tysiąc dwieście mil, a dla bezpieczeństwa musiał raczej trzymać się z daleka od szos. To dlatego potrzebował aż tyle paliwa.

Do Teheranu? Trzy pary oczu spojrzały na mnie z zaciekawieniem. Dlaczego stwierdziłem to z takim przekonaniem?

– Dziesięć milionów mieszkańców – wyjaśniłem. – Łatwo się rozpłynąć w takim mieście. Spali dokumenty, pojedzie do Nouszahru, najbliższego portu, i przekupi kapitana któregoś z frachtowców, który zabierze go na drugi brzeg Morza Kaspijskiego. A wiemy, co jest po drugiej stronie.

– Rosja – mruknął Buster.

– Wraca do domu – oznajmiłem. – Do najbezpieczniejszego miejsca, jakie zna. Ciężko nam będzie tam dotrzeć i prawie nie da się tam działać. Jeśli się postara, zbierze trochę pieniędzy i opracuje plan. Coś w stylu Bhopalu, a może gorszego. Atak chemiczny lub biologiczny, jeśli przeszłość może być jakąś wskazówką. W końcu znowu gdzieś wypłynie i znajdziemy go w jakimś kotle. Ale nikt już nie będzie bezpieczny…

– Ludzie się zmieniają – wtrącił Sokół. – Niektórzy zwyczajnie mają dość. To żołnierz. Może w końcu uzna, że odsłużył swoje, i przejdzie w stan spoczynku. To jego rodina, może w Mateczce Rosji zapragnie po cichu zejść ze sceny.

– Nie. On wciąż ma coś do udowodnienia, nie tylko sobie i Bogu, ale także nam. Pokonaliśmy go, Sokół, ale on się nie podda. Nie teraz. Nigdy.

Nie mieliśmy już nic do powiedzenia. Tylko czas mógł pokazać, do czego zdolny jest nasz przeciwnik. W półmroku późnego niedzielnego popołudnia wyobraziłem sobie pułkownika Kazinskiego na pokładzie starego frachtowca płynącego po Morzu Kaspijskim. A potem znienacka – niczym echo strzału z przyszłości – usłyszałem dalekie wycie.

W potężnej machinie służb wywiadowczych Stanów Zjednoczonych pracował tylko jeden szpieg specjalista od Regionów Niedostępnych, który władał językiem rodiny, dobrze znał czyhające w niej niebezpieczeństwa oraz widział na własne oczy Kazinskiego.

Wiedziałem już, że pojadę do Rosji. Wzywał mnie wilczy zew.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

CZĘŚĆ TRZECIA

===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

1

Nigdy się nie dowiemy, jakie plany miał Kazinsky w chwili, gdy opuszczał pogranicze. Pewne było tylko to, że jeśli nadal będzie podążał tą samą życiową ścieżką, pozostanie potencjalnie śmiertelnym zagrożeniem.

Gdy Clay ostatecznie dowiódł, że pułkownik żyje, Sokół gestem wskazał mi drzwi swego gabinetu, a po chwili opadł ciężko na fotel za biurkiem. Być może zdołał zapobiec ewenementowi, ale w tej chwili nie miało to już dla niego wielkiego znaczenia; w ostatecznym rozrachunku nasz skomplikowany plan zgładzenia Kazinskiego się nie powiódł. Zostaliśmy przechytrzeni i nie było sensu zbyt długo nad tym dumać. Znacznie lepiej jest zapalić świecę, niż przeklinać mrok.

– Zdaniem lekarzy trzy do czterech miesięcy – powiedziałem.

– Na co? – spytał.

– Na rehabilitację – odparłem. – Wykorzystamy ten czas, żeby go namierzyć, a potem pojadę do Rosji i dokończę sprawę.

– Nikt nie pojedzie do Rosji – stwierdził Sokół zmęczonym głosem i od razu uniósł dłoń, żeby uciąć moje protesty. – Wytropimy go, wrzucimy na listę obserwowanych i zrobimy wszystko, co konieczne, żeby nigdy więcej nie wypłynął, ale na razie, dopóki nie pokaże, że jest inaczej, uważam go za skończonego.

– Nie – odparowałem gniewnie. – Uważasz, że się poddał? Że przy pierwszej okazji nie spróbuje zniszczyć połowy świata? Bhopal to może tylko nazwa, ale kryje się pod nią coś znacznie poważniejszego: idea, misja, pragnienie.

– Może masz rację. Może znowu spróbuje – rzekł Sokół. – Zapewne na tym właśnie mu zależy, ale skąd weźmie środki? Armia Czystych przegrała, a on opuścił pole walki. Powiesz, że nie na długo, ale przecież nie możemy brać na cel każdego, kto tylko myśli o tym, jak nam zaszkodzić. Taka lista nie miałaby końca. Nie, musimy się skupić na grupach, które już mają plan, a nie na ludziach mających jedynie zamiary.

Pokręciłem głową, bo absolutnie nie zgadzałem się z jego słowami, ale nie było sensu go przekonywać – nie w chwili, gdy towarzyszyły nam porażka i rozpacz.

– Jak powiedziałem – dodał Sokół, by ostatecznie zamknąć sprawę – będziemy go obserwowali. Teraz jednak najważniejsza jest twoja rehabilitacja. Dzwoniłeś już do Rebekki?

– Jeszcze nie.

– To zadzwoń i powiedz jej, że jesteś w drodze do Saratogi.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

2

Siedziałem w holu wielkiej wiktoriańskiej rezydencji – takiej z wieżyczkami i kopułkami – czekając, aż wynajęty samochód wjedzie na teren posiadłości przez wysoką bramę zdobioną złoconymi orłami, a następnie pokona długi podjazd wiodący obok ozdobnego jeziorka i zatrzyma się przed wrotami, przez które spokojnie mógłby wlecieć Hindenburg.

Do bodaj najlepszej kliniki rehabilitacyjnej w kraju dotarłem helikopterem; opuściwszy Langley, poleciałem nad doliną Hudsonu, podziwiając zapierającą dech w piersiach roślinność oraz spokojny nurt rzeki lśniący w blasku księżyca. Potem maszyna wykonała ostry zwrot nad jezioro Saratoga i na jego drugim brzegu wylądowała na trawniku, na którym niegdyś grywano w krokieta, przed prawdopodobnie najpiękniejszą amerykańską rezydencją z XIX wieku.

Wzniesiona w epoce baronów brutalnego kapitalizmu, była doprawdy niezwykłą budowlą, otoczoną budynkami gospodarczymi, zacisznymi domkami dla gości, kwaterami służby, nawet z pawilonem kąpielowym – a wszystko to w otoczeniu nieskazitelnie utrzymanej murawy. Ludzie mówią, że za każdą wielką fortuną kryje się wielka zbrodnia. Na tabliczce umieszczonej przy drzwiach frontowych nie było o tym ani słowa, ale koszt tej pięknej posiadłości pokryły zyski z jednego z największych oszustw w dziejach Stanów Zjednoczonych. Niestety, gdy po kilku pokoleniach skończyły się ukradzione pieniądze, rezydencja – nieprawdopodobnie droga w utrzymaniu – zaczęła szybko popadać w ruinę i przez jakiś czas zanosiło się nawet na to, że zostanie zburzona. Ocaliła ją interwencja Kliniki Mayo, która zainwestowała tu kolejną fortunę, by przemienić czterystuakrową posiadłość w światowej klasy ośrodek rehabilitacyjny.

To dlatego w niedzielny wieczór miałem przyjemność siedzieć na wózku inwalidzkim w pięknym holu wyłożonym kubańskim mahoniem, z żyrandolem Givenchy Royal Hanover nad głową i złudzeniem ognia w kominku elektrycznym, czekając na Rebeccę. Rozmówiłem się z nią, gdy tylko opuściłem gabinet Sokoła. Bez wahania zgodziła się polecieć do Albany, wynająć samochód i mnie odwiedzić.

Krótko po dwudziestej pierwszej zobaczyłem samochodowe reflektory, które choć raz nie skręciły ku nowoczesnym zabudowaniom rozrzuconym pośród drzew, tylko zbliżały się do rezydencji. Wstałem i pokuśtykałem do drzwi.

Zanim zszedłem z ostatniego stopnia, Rebecca zdążyła wysiąść z samochodu. Tak bardzo ucieszył mnie jej widok, że nawet nie zauważyłem, że nie przyjechała sama. Dopiero gdy ją pocałowałem i spojrzałem ponad jej ramieniem, dostrzegłem, że z wozu wysiada ktoś jeszcze i staje przy drzwiach po stronie pasażera. Rebecca uśmiechnęła się do mnie.

– Zgadnij, kogo znalazłam – powiedziała.

To była Laleh.

Podeszła do nas nieśmiało, nie bardzo wiedząc, jak powinna się zachować. Sytuacja istotnie była dziwaczna. Po raz ostatni widzieliśmy się w samolocie medycznym w trakcie podróży z Dubaju. Staliśmy więc i po prostu patrzyliśmy na siebie, aż wreszcie dziewczyna pokazała, że szybko się uczy zachodnich zwyczajów, i wyciągnęła rękę na powitanie.

Miałem inny plan. Rozłożyłem ramiona, a ona po prostu w nie wpadła. Gdy ją przytuliłem, poczułem, że jej szczupłym ciałem wstrząsa szloch.

Gdy wreszcie wyplątałem się z jej uścisku, odstąpiłem o krok i przyjrzałem się jej bacznie. Zniknęły cienie pod oczami, a wypoczynek i porządne jedzenie sprawiły, że już nie wyglądała na wynędzniałą. Prezentowała się tak, jak powinna – młoda, atrakcyjna, pełna życia – i choć włosy jeszcze nie zaczęły odrastać, to baseballowa czapeczka zakrywająca ogoloną głowę oraz luźne dżinsy nadawały jej modny, wręcz zawadiacki wygląd, mimo że z pewnością tak się nie czuła.

Uśmiechnąłem się łagodnie i szerokim gestem wskazałem rezydencję.

– Co myślisz o naszym domku na wsi? – spytałem.

Wyraz twarzy Laleh wskazywał, że bierze moje słowa całkiem poważnie.

– Nie słuchaj go – wtrąciła Rebecca. – To głupek.

Laleh parsknęła śmiechem.

– Mama zawsze tak mówi o tacie.

– W środku mamy kominek – powiedziałem. – I barek z kawą i herbatą.

Dziewczyna wspięła się po schodkach, rozglądając się z podziwem, po czym zniknęła w czeluści głównego wejścia.

– Jedna z pielęgniarek powiedziała mi, że razem z tobą przywieziono młodą kobietę – wyjaśniła Rebecca. – Gdy cię ustabilizowaliśmy, odszukałam ją. Później spytałam Normę, czy mogłaby pomóc. Laleh przeniosła się do niej. – Norma, przyjaciółka Rebekki, była stażystką, a także córką jednej z najbogatszych rodzin w Dystrykcie Kolumbii. – Mają mieszkanie dla gości nad garażem, a Norma i ja zabieramy ją czasem na nocne dyżury. Postanowiła, że zostanie lekarką. – Rebecca się roześmiała. – Przypomina ci kogoś? – spytała i umilkła na chwilę. – Opowiedziała mi o plaży.

– Niepotrzebnie – mruknąłem.

– Ściśle tajne? – domyśliła się Rebecca.

– Oczywiście.

– I co teraz zrobisz? Aresztujesz mnie?

– Może – odparłem, chwytając ją za rękę. – Tylko muszę skombinować kajdanki.

– Obiecanki cacanki. Tak czy owak, nie boję się. Zadzwonię do mojego kumpla Sokoła.

Tym razem to ja się zaśmiałem.

– Ach tak, zapomniałem, że ostatnio się zbliżyliście. Czy Laleh – odezwałem się po chwili, poważniejąc – opowiedziała ci też o obozie dla uchodźców i o tym, jak samotnie przedostała się do Iranu, żeby szukać ojca?

– Tak.

– A o tym, że w wodach zatoki ocaliła mi życie?

– O tym nie. – Rebecca była wyraźnie zaskoczona.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

3

– Czy zawsze znajdzie się przy tobie ktoś taki jak Laleh? – spytała, gdy opowiedziałem jej, w jaki sposób znaleźliśmy się w Dubaju.

Oddaliliśmy się od rezydencji i znaleźliśmy ustronną ławkę z widokiem na jezioro.

– Ktoś, kto uratuje mi życie? Na pewno nie. Ale jeśli dopisze mi szczęście, nie będę tego potrzebował.

– Może masz rację, ale czy nie zastanawiasz się nad przyszłością? Jak długo możemy żyć w taki sposób? Jak długo mam czekać na nieoznakowany samochód na naszej ulicy? – spytała raczej zasmucona niż zagniewana.

– Jeszcze dwa lata. Tyle mi wystarczy. Najpierw co najmniej trzy miesiące rehabilitacji. W szpitalu szefowie powiedzieli mi, że muszę być w stanie przebiec dwadzieścia mil dziennie, zanim uznają, że jestem gotowy do powrotu. To oznacza, że gdy wyzdrowieję, zostanie mi dwadzieścia miesięcy aktywnej służby.

– A potem? – spytała. – Kolejne dwadzieścia? I jeszcze raz tyle?

– Nie – odparłem. – Za twa lata Buster przejdzie na wcześniejszą emeryturę. Powiedział, że zarekomenduje mnie na swoje stanowisko, a Sokół z pewnością się zgodzi. – Delikatnie obróciłem jej twarz, by spojrzała mi w oczy. – Będę zastępcą dyrektora, a moje doświadczenie przyda się, gdy będę nadzorował pracę agentów w terenie. Niestety nikt nawet nie pomyśli, żeby dać mi tę robotę, jeśli już teraz poproszę o przeniesienie. Te dwadzieścia miesięcy to inwestycja. Wtedy się ustatkujemy i będziemy mieli czas na rodzinę.

– Dwadzieścia miesięcy? – powtórzyła. – To nie tak dużo.

– Rzeczywiście – zgodziłem się z nadzieją.

– A ile czasu trzeba, żeby zabić człowieka, nawet tak świetnie wyszkolonego jak ty? Sekunda wystarczy? Bądźmy optymistami i powiedzmy, że dwie. A wiesz, z ilu sekund składa się dwadzieścia miesięcy?

Cóż mogłem na to odpowiedzieć?

– Do tej pory miałeś szczęście – ciągnęła. – Ale chyba wiesz, na czym polega problem ze szczęściem? Otóż kiedyś się kończy. – Patrzyła mi w oczy i prawie czułem, jak jej serce tłucze się pod kurtką. – Chcesz dwudziestu miesięcy? Dostaniesz je. Ale chcę czegoś w zamian.

– Czego? – spytałem.

– Powiększaniem rodziny zajmiemy się już teraz – oznajmiła.

Byłem tak zaskoczony, że potrzebowałem chwili, żeby odpowiedzieć:

– Naprawdę jesteś gotowa na takie ryzyko? A jeśli będziesz musiała wychowywać dziecko samotnie?

Wzruszyła ramionami.

– Ryzyko nie jest aż tak duże. Myślę, że gdy weźmiesz dziecko w ramiona, zmienisz zdanie. To nie przypadek, że budowa DNA przypomina łańcuch.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

4

Sokół dzwonił regularnie i choć pytał głównie o moje zdrowie, dość szybko stało się jasne, że stara się dotrzymać słowa: poświęcał tyle środków Agencji, ile tylko zdołał wygospodarować, by odnaleźć Kazinskiego.

Dotąd jednak jego wysiłki nie przyniosły rezultatów. Nie mieliśmy przecież żadnego tropu – moja teza, że pułkownik udał się na północ i wrócił do domu, była w gruncie rzeczy tylko teorią – a gdy po sześciu tygodniach trzem zespołom nie udało się go namierzyć, Sokół postanowił wyciągnąć Claya Powella z Grobowca, przekazać mu to zadanie oraz przydzielić Madeleine O’Neill do pomocy. Było w tej decyzji coś krzepiącego: może i Kazinsky przepadł bez wieści, ale dyrektor przejmował się nim o wiele bardziej, niż był skłonny przyznać.

Dziesięć dni po tym, jak zabrali się do pracy, w sobotni poranek Clay przysłał wiadomość, że wraz z Madeleine złożą mi wizytę. Próbowałem się z nimi skontaktować, ale byli już w drodze, więc powitałem ich we frontowych drzwiach rezydencji, nie mając pojęcia, dlaczego się zjawili. Przylecieli odrzutowcem Agencji z dwoma ochroniarzami dla towarzystwa; szybko stało się jasne, że ich odwiedziny spowodują co najmniej jedno odstępstwo od tutejszej rutyny: odwołano sobotni maraton filmowy dla pacjentów i personelu odbywający się w dawnej sali balowej.

Kulejąc – wciąż nie pozwalano mi choć spróbować pobiegać – poprowadziłem moich gości w stronę sali kinowej. Po drodze słuchałem wyjaśnień Claya: to Sokół zaproponował im, by wybrali się do Saratogi i podzielili ze mną dotychczasowymi ustaleniami. Wiedziałem, że nikt w całej Agencji nie jest aż tak troskliwy, ale chwilowo nie poznałem innej przyczyny wizyty.

Gdy ochroniarze sprawdzili, czy w sąsiednich pomieszczeniach nie ma cywilów, i zajęli pozycje przy drzwiach, by nikt nam nie przeszkodził, usiedliśmy w fotelach i czekaliśmy, aż Clay zacznie wyświetlać zdjęcia i nagrania z laptopa na kinowym ekranie. Na pierwszym ujrzałem port nad Morzem Kaspijskim otoczony górami. To był irański Nouszahr, gdzie, jak sam zasugerowałem, Kazinsky mógłby wejść na pokład frachtowca płynącego na północ.

– Korzystając z materiału zarejestrowanego przy bunkrze, gdy podczas tankowania pułkownik pokazał twarz, zespoły pracujące wcześniej nad tą sprawą przeszukały nagrania z kamer przemysłowych w dokach – zaczął Clay. – Nie udało się dopasować twarzy. Sprawdzili też port położony dalej na zachód, Bandar-e Anzeli, ale i tam im się nie poszczęściło. To jednak wcale nie musiało oznaczać, że Kazinsky nie znalazł sobie statku, po prostu nie udało się go zidentyfikować na nagraniach.

– Postanowili więc ugryźć problem z innej strony – wtrąciła Madeleine. – Sporządzili listę wszystkich statków, które wypłynęły z tych dwóch portów w ciągu dziesięciu dni od ataku w Zahedanie. Następnie sprawdzili ich trasy, by ustalić, czy któryś z nich mógł zawieźć pułkownika do jednego z rosyjskich portów nad Morzem Kaspijskim.

– I nadal nic? – spytałem.

Pokręcili głowami.

– Wtedy analitycy pomyśleli, że może wcale nie wsiadł na statek, i zaczęli szukać nieco dalej, nie tylko w portach – ciągnęła Madeleine. – Już wcześniej mieli dużo roboty, a teraz wręcz nawał, więc Sokół w końcu stracił cierpliwość i włączył nas do sprawy.

– Musieliśmy zacząć od punktu wyjścia – rzekł Clay. – Znowu przyjrzeliśmy się Nouszahrowi…

– …i po dziesięciu dniach bezskutecznych poszukiwań Clay, jak to ma w zwyczaju, zabłysnął – wpadła mu w słowo Madeleine. – Zadał sobie pytanie: a może Kazinsky odpłynął z Nouszahru, ale nie dotarł do celu? Powiedzmy, że coś się wydarzyło, że statek musiał zawinąć do jakiegoś portu w nieprzewidzianych okolicznościach i właśnie tam pułkownik zszedł na ląd? Nie byłoby go wtedy na wcześniej typowanych nagraniach.

– Mówisz o awarii lub innym zdarzeniu losowym? – upewniłem się zaintrygowany.

– Może – odpowiedział mi Clay. – Albo o czymś takim.

Wyświetlił materiał z satelity meteorologicznego przedstawiający układ burzowy nad Iranem i Morzem Kaspijskim. Był to imponujący widok. To największy śródlądowy akwen na świecie, a chmury burzowe zakrywały go niemal w całości. Wielkość nie jest jedyną unikatową cechą Morza Kaspijskiego; jest nią także to, że można je przemierzyć z południa na północ, mając Europę po lewej, a Azję po prawej stronie – płynie się dosłownie między dwoma kontynentami.

– Od wielu dni zanosiło się na wietrzną pogodę – mówił Clay. – Huragan uderzył równo dwa dni po ataku w Zahedanie. Kazinsky miał więc dość czasu, by dotrzeć nad morze, wejść cichcem na pokład statku i znaleźć się na otwartych wodach.

– Raporty meteorologiczne pokazują, że przez cały czas wiało bardzo mocno z południa – powiedziała Madeleine. Otworzyła aktówkę, by wyjąć z niej plik papierów. – Prawdziwy sztorm zaczął się jednak o zmroku. Z każdą godziną fale były wyższe, a o północy rozpętała się burza, jakiej nie pamiętali najstarsi marynarze.

– Z kolei z danych o ruchu morskim w tym czasie wynika, że jeden statek miał podczas sztormu poważne problemy – dodał Clay. Na ekranie pojawiło się zdjęcie starego frachtowca o kadłubie pokrytym rdzawymi zaciekami, buchającego czarnym dymem z komina. – Nazywa się Kaspijska Legenda.

– Nie chciałbym się znaleźć w taką pogodę na jego pokładzie – przyznałem.

– Zbudowany w siedemdziesiątym czwartym, już dawno powinien zostać zezłomowany – stwierdził Clay. – Kapitan był tego samego zdania co ty i napisał o tym w raporcie. Uważał, że statek ledwie utrzymuje się na wodzie nawet w sprzyjających warunkach.

Madeleine odnalazła właściwy dokument, napisany odręcznie po rosyjsku, i wręczyła mi go. Przejrzawszy raport, pomyślałem, że to musiał być istny koszmar: pod naporem wiatru i fal bijących w statek niczym wielka czarna ściana każdy płat spracowanej stali wydawał z siebie przedśmiertne jęki, a zniszczony pokład z największym wysiłkiem wyłaniał się raz po raz ze wściekłej kipieli. Syrena okrętowa włączyła się samoczynnie i nie chciała umilknąć, jakby wyciem próbowała zamaskować przerażenie.

Kapitan napisał, że Legenda przewoziła z Iranu do Machaczkały ciężki ładunek używanych części do sprzętu górniczego. Kwadrans po trzeciej nad ranem owe tony żelastwa przesunęły się w ładowni, powodując silny przechył statku. Między wierszami dało się wyczytać, że gdyby kapitan nie był tak wytrawnym wilkiem morskim, Kaspijska Legenda poszłaby na dno. Patrząc na pospolitą twarz widoczną na załączonym zdjęciu, trudno było uwierzyć, że tylko dzięki niemu statek przetrwał najgorsze.

Gdy sztorm osiągnął punkt szczytowy, a dwunastoosobowa załoga stłoczyła się na zejściówce, świadoma, że nie ma żadnych szans na spuszczenie szalup ratunkowych ani na przetrwanie, nawet gdyby udało się to zrobić, sternik dostrzegł w oddali światła budynków na europejskim brzegu.

– Baku! – ryknął, wskazując kierunek.

Źródłem wątłego blasku były ekrany LED pokrywające Ogniste Wieże – trio dziwnych, spiczastych wieżowców, których osobliwy kształt pozwolił marynarzom się zorientować, dokąd zaniosła ich burza.

Baku, stolica Azerbejdżanu, leży w południowej części sporego półwyspu. Mając jego światła za jedyny punkt odniesienia, kapitan i sternik zdołali z największym trudem doprowadzić tonący już statek do tamtejszego portu.

Odłożyłem dokument i spojrzałem pytająco na Claya i Madeleine.

– A zatem – odezwał się Clay – mieliśmy statek, który opuścił Iran, kierując się do rosyjskiego portu, ale był zmuszony zatrzymać się w Baku. Informacja o tej zmianie kursu trafiła wyłącznie do szczegółowych raportów.

Skinąłem głową.

– Ale czy Kazinsky był na pokładzie? – spytałem. – I czy zszedł na ląd w Baku?
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

5

– Nie, jeśli wierzyć liście załogi i dziennikowi okrętowemu – odparł Clay.

– Ale trudno się spodziewać, żeby było inaczej, prawda? – zauważyłem. – Prawo morskie surowo zabrania przewozu pasażerów bez stosownych dokumentów.

– Naturalnie, jednak za odpowiednią opłatą absolutnie wszystko jest możliwe – odrzekł z uśmiechem Clay. – I dlatego przejrzeliśmy dosłownie wszystkie nagrania z kamer portowych, na których mogło zostać zarejestrowane przybycie i pobyt Legendy w Baku aż do ponownego wyjścia w morze. – Na ekranie pojawił się mocno ziarnisty zapis wideo przedstawiający magazyny i fragment nabrzeża z przycumowanym frachtowcem. – Niestety sprawa była beznadziejna: sztorm zniszczył większość kamer, a w całym porcie panował chaos.

– I ani śladu Kazinskiego? – domyśliłem się.

Pokiwali głowami.

– Wtedy Madeleine spytała, jak wysoka moim zdaniem mogła być łapówka, za którą kapitan zgodził się przewieźć pasażera – powiedział Clay.

– Tak naprawdę pytałam z ciekawości, ale potem zaczęłam się poważnie zastanawiać – dodała Madeleine. – Terroryści pokroju Kazinskiego nie noszą portfeli wypchanych banknotami, nie mają kart kredytowych ani rachunków bankowych. W jaki sposób płacą za takie przysługi? Fizycznie… czym?

– Tola – odpowiedziałem.

– Właśnie – przytaknęła. – Cenne, łatwe do przewiezienia i ukrycia. Nie musiał mieć przy sobie banknotów, ale na pewno zabrał w podróż torbę tola.

– Rozumiem, dokąd zmierzacie – powiedziałem. – Jest taka uliczka w Baku, wąska, zabudowana kamiennymi domami, w pobliżu murów starego miasta. Zgadza się?

Madeleine i Clay spojrzeli po sobie zaskoczeni. Nie zdradziłem im tego, ale mój domysł opierał się wyłącznie na tym, że wiele lat wcześniej, gdy zaczynałem karierę, odwiedziłem Baku.

Niewielu przybyszów z Zachodu miało wówczas taką sposobność. Miasto, będące domem dla dwóch i pół miliona ludzi, leżało na uboczu i nie należało do popularnych miejscowości turystycznych. Stolica kraju graniczącego od północy z Rosją składała się wtedy z paru wysokościowców i niezliczonych bloków mieszkalnych. A ledwie sto lat wcześniej miasto należało do najbogatszych na świecie, swoje siedziby mieli tam, wśród innych wielkich europejskich rodów, nawet Rothschildowie. Niezwykłe rezydencje, wyścigi wielbłądów z tresowanymi małpami w roli dżokejów, palarnie opium, desperaci wyprzedający klejnoty – i nie tylko – w uliczkach wokół kasyna: miastu nie brakowało wówczas egzotycznego posmaku.

Ja zaś spędziłem tam samotnie pięć nerwowych, ale i pamiętnych dni. Poleciałem do Baku jako technik przemysłu naftowego szukający zatrudnienia, lecz moim prawdziwym celem było spotkanie z ekspertem do spraw łączności w pobliskiej bazie rosyjskiej marynarki wojennej. Była to kobieta w średnim wieku, o smutnych oczach – tak przynajmniej wyglądała na zdjęciu – gotowa wymienić kolekcję nader wartościowych szyfrów na gotówkę, by spłacić długi z hazardowego nałogu, nad którym przestała panować.

Ostatniej nocy mojej misji, gdy daremnie wyczekiwałem wiadomości od niej, wreszcie musiałem uznać, że albo zgarnęła wyjątkowo wysoką wygraną przy zielonym stoliku, albo została zdemaskowana przez FSB, godną spadkobierczynię KGB. Nie mogłem spać, bo jeśli prawdziwa była ta druga ewentualność, groziło mi śmiertelne niebezpieczeństwo. By jakoś doczekać porannego lotu, poszedłem nad morze. To tam, grubo po północy, gdy spienione fale zaciekle biły o brzeg, a nade mną zaczynała się niezwykła burza – kłębowisko piorunów bez opadów deszczu – zobaczyłem coś niesamowitego, niemal nie do uwierzenia dla młodego mężczyzny, który niedawno przyleciał z Florydy.

Mniej więcej sto czterdzieści lat wcześniej Baku było stolicą pierwszego na świecie i największego boomu naftowego, który stał się dlań źródłem bogactwa. Nafta, nowo wynalezione paliwo, błyskawicznie wyparła tłuszcz wielorybi, powszechnie wykorzystywany w latarniach morskich i fabrykach, a żadne miejsce na Ziemi nie mogło się w owym czasie poszczycić większymi złożami surowca – ropy naftowej – do jej produkcji niż Azerbejdżan. Świeżo upieczeni baronowie naftowi i nadciągający niekończącymi się karawanami łowcy fortuny z Turcji i Bliskiego Wschodu nie musieli nawet wiercić szybów: w okolicach Baku ropa dosłownie sama wybijała spod ziemi.

W mgnieniu oka wielcy ówcześni biznesmeni zabudowali ulice starego miasta wielkimi rezydencjami, z których połowę można by określić mianem francuskich zamków w stylu bagdadzkim – miały fasady z piaskowca, szklane kopuły i rozliczne minarety. Nikt nawet nie próbował się hamować, a już na pewno nie ojcowie miasta. Ich zasługą było wprawdzie powstanie tylko jednego gmachu użyteczności publicznej, a nie był to ani szpital, ani uniwersytet, lecz wierna replika barokowego kasyna w Monte Carlo. Trudno było o lepszą ikonę tamtych czasów.

Aż wreszcie, u szczytu chwały, stare Baku dopadła śmierć. Tutejsza ropa była zbyt cenna, by północny sąsiad mógł ją zignorować. W 1920 roku, krótko po rewolucji październikowej, Armia Czerwona pociągnęła ku murom miasta, a wtedy Rothschildowie i im podobni czmychnęli. Baku pomału zapadło w śpiączkę, lecz pewne aspekty jego dawnego życia przetrwały: tu i tam wciąż jeszcze można było znaleźć rozległe rezydencje otoczone zapuszczonymi ogrodami, a ropa naftowa gdzieniegdzie nadal sączyła się wprost spod ziemi.

Najczęstszym jej źródłem były podwodne szczeliny, które otwierały się po cichu, dlatego zdarzało się niekiedy, że ktoś stojący na brzegu morza widział nagle, jak na powierzchni zaczyna rosnąć tłusta plama. Bywało, że owa plama zaczynała płonąć – i świadkiem takiego właśnie zdarzenia byłem tamtej nocy.

Rozwidlona błyskawica trafiła w wodę i plama ropy unosząca się na powierzchni opodal brzegu stanęła w płomieniach. Fale biły o plażę, a widowisko przyciągało coraz więcej gapiów. Patrzyliśmy w milczeniu. Do dziś w całym moim życiu nie widziałem niczego bardziej niesamowitego – i budzącego pierwotny lęk – niż owa ognista fala w Baku.

Nic więc dziwnego, że nie zapomniałem tego miasta i choć minęło co najmniej dziesięć lat, pamiętałem krzywą uliczkę z kilkoma ślepymi zaułkami, gdzie bystroocy handlarze siedzieli w wejściach starych kamiennych budynków i gestem zapraszali do środka.

– Mówimy o Złotej Ulicy, prawda? – spytałem Madeleine i Claya.

Roześmiali się.

– Zgadłeś – odrzekła Madeleine. – Jest tam czterdzieści sklepów, albo i więcej, w których można kupić lub sprzedać złoto bez zbędnych pytań. Jeżeli dotarł do Baku, to musiał tam pójść, żeby wymienić przynajmniej część tola na ruble. Kapitan statku naturalnie zadowoliłby się sztabką złota, ale trudno w ten sposób kupić sobie kanapkę.

Clay wyświetlił nagranie z monitoringu. Okolica wyglądała tak samo, jak ją zapamiętałem.

– Z uwagi na wartość towaru, którym się tam handluje, ulica jest pod ciągłą obserwacją kamer – wyjaśnił.

Szerokokątny obiektyw ujął sporą jej część i niemal od razu wśród nielicznych przechodniów dostrzegłem Kazinskiego. Kefija, okulary przeciwsłoneczne i zakurzone ubranie zniknęły, a zastąpiły je dżinsy, traperki i krótki granatowy płaszcz. Ze schludnie przyciętą brodą i ukrytymi tatuażami mógł bez problemu uchodzić za jednego z setek marynarzy przybywających do tutejszego portu.

– Z danych nagrania wiemy, że pojawił się tam po tym, jak Kaspijska Legenda wyruszyła w dalszą drogę na północ – ciągnął Clay. – Co oznacza, że Kazinsky pozostał w Baku.

– A teraz? – spytałem.

– Nie wiemy. Zgubiliśmy go, gdy wyszedł od handlarza. Próbowaliśmy identyfikacji głosu, ale Baku z przyległościami to prawie trzy miliony ludzi, więc nie mieliśmy szans trafić w ciemno. Skupiliśmy się na piątkowych modlitwach w meczetach najgorliwszych fundamentalistów. Tam udało się wyłapać kilka zdań, które wypowiedział, ale go nie namierzyliśmy, znowu zniknął.

Zakląłem z cicha.

– Dlatego Sokół zasugerował, żebyśmy wybrali się z wizytą do ciebie – wyjaśniła Madeleine. – Sądził, że może wpadniesz na jakiś pomysł.

Pierwotnie pułkownik Kazinsky zmierzał do Machaczkały. Ale dlaczego?, zadałem sobie pytanie. Istniały przecież inne rosyjskie miasta portowe, położone dalej na północ. Pomyślałem, że może jego decyzja była wymuszona: może tylko kapitan Legendy zgodził się go zabrać? Innymi słowy, trafił do Baku przez przypadek.

– Znalazł się w pobliżu południowego krańca największego kraju świata – powiedziałem. – Od Moskwy dzieliło go tysiąc dwieście pięćdziesiąt mil, a od Syberii ponad trzy tysiące. Mógł pojechać w dowolny zakątek Rosji.

Madeleine i Clay pokiwali głowami. Już wcześniej dotarli do tego samego muru.

– Mówiłaś, że udało się zarejestrować jego głos w meczecie. Co mówił? – spytałem.

– Rozmawiał z imamem – odrzekła Madeleine. – Kazinsky powiedział mu, że przeżył sztorm. W krytycznym momencie statek był ponoć o włos od zatonięcia, ale pułkownik był pewny, że Allah – subhanahu wa ta’ala, najwyższy, uwielbiony – go wybawi. Dodał, że jego życie na pewno zostało ocalone z ważnego powodu.

Nadstawiłem uszu.

– A nie wspomniał konkretniej o tym powodzie?

– Może i wspomniał – odparł Clay – ale to był duży meczet, rozległo się wezwanie do modlitwy i inne głosy zagłuszyły resztę rozmowy.

Jak powiedziała Rebecca, szczęście kiedyś się kończy. Nie miałem żadnych genialnych pomysłów i nie mogłem się na nic przydać. Potrzebowałem rehabilitacji i w tym momencie mogłem zrobić tylko jedno: zacząć biegać.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

6

Na początku zdołałem zrobić tylko kilka przyprawiających o ból kroków w siłowni, ale z czasem, gdy nabrałem sił, zacząłem truchtać ścieżkami wokół rezydencji, przyglądając się, jak z każdym tygodniem drzewa porastające dolinę Hudsonu zmieniają się w coraz piękniejsze szaleństwo złota i miedzi. Wreszcie nadeszła pora na biegi wokół naszego domu.

Czekałem do późna, aż Rebecca wyjdzie do pracy – chodziła na nocną zmianę w szpitalu MedStar – i gdy świat wokół już spał, wyruszałem na puste ulice i drogi, przyzwyczajałem nogi do coraz większego wysiłku, odbudowywałem mięśnie, zmuszałem ciało do przezwyciężenia sztywności i próbowałem pokonać nawracający ból stopy. Biegałem z gniewem i determinacją, ale nigdy sam – towarzyszyły mi wspomnienia.

Z tygodnia na tydzień przedłużałem dystans i byłem już blisko założonego celu – dwudziestu mil – gdy pewnej nocy mocne światło zza moich pleców rozświetliło okoliczne drzewa. Odwróciłem się i zobaczyłem samochód – rzadki widok o tej porze i w tym miejscu – podjeżdżający z niewielką prędkością. Długie światła oślepiały tak, że nie mogłem nawet rozpoznać marki.

Jako że trudno przezwyciężyć stare nawyki, natychmiast ustąpiłem mu z drogi, jak najdalej w ciemność, za pnie kilku solidnych drzew, klnąc na siebie w duchu, że w swej naiwności albo i głupocie nie wziąłem pistoletu.

Wóz zwolnił jeszcze bardziej, ale nadal się zbliżał. Dopiero gdy prawie mnie minął i reflektory przestały mnie oślepiać, rozpoznałem najpierw markę, a zaraz potem kierowcę. To była Rebecca. Z ulgą wyszedłem z cienia, a ona opuściła szybę.

– Przepraszam, nie chciałam cię przestraszyć – powiedziała.

– Myślałem, że jesteś w pracy – odparłem już prawie spokojnie.

– Pomyliłam się i zdublowałam dyżur w grafiku. Wcześniej wróciłam do domu, a ciebie nie było, więc pomyślałam, że cię poszukam. – Rozejrzała się. Ze wszystkich stron otaczała nas ciemność. – Gdzie zwykle bywasz, gdy biegasz? – spytała.

– Różnie – odrzekłem. – Zwykle jeszcze sześć mil tą drogą, a potem, kiedy…

– Nie o to mi chodzi – wtrąciła. – Gdzie bywasz myślami?

Przez chwilę patrzyliśmy na siebie w półmroku.

– Może wsiądziesz? – zaproponowała. Wsiadłem i ruszyliśmy. – Co wieczór jesteś w tym samym miejscu?

– Myślami? Z reguły.

– I dokąd tak wracasz? Na tamtą plażę i do innych, podobnych miejsc?

Nie odpowiedziałem. Skręciła w lewo, w wąziutką drogę wiodącą do rezerwatu przyrody, w którym dorodne wierzby zwieszały się nad stawami. Gdy się zatrzymaliśmy, klucz dzikich gęsi w drodze na południowe zimowisko przemknął na tle księżyca. Były wspaniałe, a ich przelot, całkiem przypadkowo, pomógł nam przełamać krępujące milczenie. Rebecca uścisnęła mi dłoń.

– Pytałam, czy wracasz na tamtą plażę.

– Raczej w inne miejsce. Najczęściej do kanionu. Rebecco… ja czasem coś słyszę – wyznałem, spoglądając za odlatującymi ptakami. – Nie wiem dlaczego, ale zdarza mi się przeczuwać coś, co ma się wydarzyć. – Odwróciłem się i zobaczyłem, że patrzy na mnie sceptycznie. – Tak, wiem… ale to uratowało mi życie.

– Byłeś wtedy z Laleh? – spytała.

– Nie, to było wcześniej. Miałem się spotkać z pewnym człowiekiem i po drodze przejść przez kanion. Wtedy wyczułem czy usłyszałem odgłos wystrzałów. Wybrałem inną trasę, a później się dowiedziałem, że w kanionie czekała na mnie zasadzka. To nie wymysły, Rebecco, ja naprawdę o tym wiedziałem.

Spojrzała mi głęboko w oczy.

– Co było potem? Znalazłeś tego człowieka, z którym miałeś się spotkać? To on ci powiedział o zasadzce?

– Nie, dowiedziałem się w inny sposób. Gdy dotarłem w pobliże miejsca spotkania, ten człowiek był już ukrzyżowany. Jego rodzina też tam była, skuta łańcuchami. Zastanawiałem się, czy tamten dźwięk ocalił mnie po to, żebym teraz pomógł żonie tego mężczyzny i dwóm małym dziewczynkom.

– I pomogłeś? – zapytała Rebecca.

– Nie jestem pewny, co się z nimi potem stało, dałem im jednak szansę – odparłem. – Odległość była spora, ale miałem prawie snajperski karabin. Czasem myślę, że i to było elementem jakiegoś wielkiego planu. Zastrzeliłem trzech strażników.

– Zabiłeś ich? – upewniła się.

– Tak. Jeden miał za sobą ciekawe dzieciństwo. Gdy miał dwanaście lat, razem z bratem przez wiele dni opiekował się w tajdze umierającym ojcem. Potem razem go pochowali. – Umilkłem na moment. – Strzeliłem do niego kilka razy, bo musiałem, ale czasem zadaję sobie pytanie: ile zła musi wyrządzić ktoś taki jak ja, żeby dobro mogło zwyciężyć?

– Zdaje się, że sporo – odpowiedziała chłodno. Mocniej zacisnęła palce na mojej dłoni. – A teraz? Nadal słyszysz jakieś głosy?

– Czasem słyszę wilki – odparłem. – Mówią mi, że polecę do Rosji.

– Coś jeszcze?

– Widuję ruiny. Bez żadnych szczegółów, zdaje się, że to jakieś miasto. I wielki napis na zrujnowanym budynku: „Be…”. Reszty liter brakuje. A potem „good” i znowu puste miejsca… Be good, a dookoła tylko śmierć – dopowiedziałem.

– Twoja? – spytała Rebecca, wstrzymując oddech. Bała się.

– Nie. – Spojrzałem w ciemność. – Twoja.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

7

Znowu patrzyliśmy na siebie, lecz w jej twarzy – zapewne inaczej niż w mojej – nie było choćby cienia lęku, a jedynie smutek i głęboka troska o mnie.

– Nie sądzisz, że możesz cierpieć na jakąś postać zespołu stresu pourazowego? – spytała bardzo łagodnie. – Mówię to jako lekarz.

Uśmiechnąłem się równie łagodnie. Bez wątpienia potrafiła rozmawiać z pacjentami. Pokręciłem głową.

– Nie. Chociaż pewnie nikt – dodałem zaraz – kto ma zespół stresu pourazowego, nie zdaje sobie z tego sprawy, prawda?

– Często tak bywa – przyznała, siląc się na uśmiech. – A ty wydajesz się idealnym kandydatem. Mogę snuć domysły tylko na podstawie tego, o czym już wiem. – Wzruszyła ramionami. – Ale pewnie jest tego więcej.

– O wiele więcej. I może nawet masz rację – odrzekłem. – Wiem tylko jedno: coś słyszałem, choć nie fizycznie, i dzięki temu nie zginąłem. Jak wolisz to nazwać, Becco: chorobą czy błogosławieństwem?

– Myślę, Ridleyu, że nadal jesteś ranny, a może raczej zraniony – odpowiedziała wymijająco. – Tylko tyle. Głęboko zraniony.

– Może to i dobrze – stwierdziłem. – Jak mawiają, potrzeba pęknięcia, żeby światło mogło dotrzeć do wnętrza.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

8

Siedzieliśmy tak razem, przeważnie w milczeniu, aż świt rozjaśnił niebo nad stawami. Otoczyłem Rebeccę ramieniem i rozmyślaliśmy oboje – to pewne, choć każde na swój sposób – nad niebezpieczeństwami zagrażającymi osobie, którą kochamy najbardziej na świecie. Nie przesadzam. Oboje wcześnie straciliśmy rodziców i nie mieliśmy już nikogo bliskiego, tylko siebie nawzajem.

– Wracamy? – spytała.

– Widzimy się w domu.

– Chcesz biec? – Pokręciła głową, uśmiechając się.

Skinąłem na potwierdzenie. Nie umiałem jej wyjaśnić dlaczego, ale czułem, że tylko jeśli odzyskam formę, będę miał szansę, by ją ochronić.

Odjechała, a ja pobiegłem swoim rytmem, powoli zwiększając tempo. Moje stopy uderzały o asfalt coraz mocniej i znów zacząłem myśleć o Kazinskim: o jego niespożytej nienawiści, o chęci zemsty za to, że zabiłem mu brata, o lodowatym okrucieństwie, o władczej postawie, o wielkim doświadczeniu bojowym i głębokiej wierze, że został wybrany przez Allaha. Tyle energii i żadnego ujścia, powtarzałem sobie w duchu. Niech Bóg ma nas w opiece, gdy pułkownik znajdzie sposób, żeby ją rozładować.

Pobiegłem jeszcze szybciej, wyobrażając sobie Kazinskiego na pokładzie Kaspijskiej Legendy, jak obserwuje nadciągającą burzę, czując coraz gwałtowniejsze podmuchy wiatru. Czy żałował, że nie miał wyboru i musiał zapłacić za rejs statkiem, który ledwie trzymał się na wodzie?

Zwolniłem tknięty nagłą myślą, a zaraz potem zatrzymałem się pośrodku wąskiej drogi. Kazinsky miał wybór. Nie musiał kupować lewego biletu na podróż Kaspijską Legendą. Przecież nie miał powodu przypuszczać, że go śledzimy: w naszym ataku zginęło szesnastu ludzi i on mógł być jednym z nich. Dopiero identyfikacja głosu dowiodła, że stało się inaczej, ale on nie miał o tym pojęcia. Zapewne więc czuł się w porcie bezpieczny. Nic nie wskazywało na to, że ktoś go tropi; mógł czekać na statek całymi dniami, a może i tygodniami, gdyby musiał, a jednak wybrał właśnie Legendę. To oznaczało, że chciał dopłynąć do Machaczkały. Nie było w tym przypadku.

Dlaczego właśnie tam? Zadając sobie to pytanie, z nową energią poderwałem się do biegu. Naszkicowałem w pamięci mapę północnego Kaukazu, a potem, jakbym bawił się w Google Maps, stopniowo oddalałem w wyobraźni obraz Machaczkały, poszerzając pole widzenia. Aż wreszcie znalazłem. Możliwe, że w tym mieście nie było dla pułkownika niczego interesującego, ale sto dwadzieścia mil dalej – owszem.

Puściłem się sprintem, tym razem ścieżką tylko dla pieszych, łączącą boczną drogę z placem zabaw, który przemierzyłem kilkunastoma krokami. Ten skrót doprowadził mnie do szerszej ulicy, na której ujrzałem czerwone światła samochodu czekającego przed znakiem stopu. Przyspieszyłem i załomotałem dłonią w bagażnik w chwili, gdy wóz ruszył.

Wystraszona Rebecca spojrzała w lusterko wsteczne i rozpoznawszy mnie, zatrzymała samochód. Otworzyłem drzwi od strony pasażera, sapiąc jak lokomotywa.

– Zmieniłeś zdanie? – spytała. – Uznałeś, że miło będzie spędzić poranek w łóżku z żoną?

– W Langley – odpowiedziałem, pocąc się obficie i z trudem łapiąc oddech.

– A gdzież by indziej – mruknęła, kręcąc głową w rozpaczy.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

9

W całym kampusie czuwała tylko nocna zmiana, więc nie mieliśmy z Clayem i Madeleine problemu ze znalezieniem paru wolnych biurek w zacisznym kącie Grobowca.

Gdy jeszcze z samochodu rozmawiałem z głównym archiwistą, powiedziałem mu, że moim zdaniem Kazinsky był w drodze do Groznego, stolicy Czeczenii, gdy burza dopadła Kaspijską Legendę i zmusiła do zacumowania w Baku. Clay zaproponował, żebyśmy spotkali się we troje w Grobowcu, a jako że najpowszechniejszym językiem w Czeczenii był rosyjski, wezwał także Darrena, swego długowłosego i świetnie znającego ten język podwładnego o głosie robota.

Oglądaliśmy właśnie na ekranach komputerów materiał filmowy ze zbombardowanego miasta, gdy Darren wszedł do pokoju, w marszu zdejmując plecak i kask rowerowy.

– Co to? – zapytał jak zawsze monotonnym głosem.

– Jądro ciemności, nawet jak na rosyjskie warunki – odpowiedziałem. – Grozny.

– Stolica Czeczenii – dopowiedział automatycznie, jakby czytał listę zakupów. – Był pan tam kiedyś?

Uśmiechnąłem się i pokręciłem głową.

– Nie mogę ci powiedzieć.

– Rozumiem – mruknął, po czym wskazał na apokaliptyczny krajobraz dymiących budynków widoczny na jednym z ekranów. – Pewnie na wakacjach.

Odwróciłem się i spojrzałem na niego zaskoczony. Nie mówił poważnie.

– To był żart – dodał obojętnym tonem.

– Zorientowałem się – odparłem, spoglądając na niego z odrobiną sympatii. – Nie mów nikomu, ale dawno temu byłem tam z misją wywiadowczą – powiedziałem, gdy usiadł. – Czeczenia to teoretycznie Rosja, ale dominuje tam islam. – Pomału wprowadzałem go w sprawę. – Nie brakuje meczetów propagujących radykalne hasła, a i całkiem sporą grupę twardzieli w Specnazie stanowią Czeczeni. Szukamy człowieka, którego słyszałeś, jak w swoim rydwanie bojowym rozprawiał o wilkach. Obstawiam, że zna kogoś w czeczeńskiej stolicy.

– Byłeś tam wtedy? – Madeleine wskazała wojenne sceny odtwarzane na ekranie.

– Nie, to się działo wcześniej – odpowiedziałem. – Krótko po rozpadzie Związku Sowieckiego. Rosjanie, dawniej absolutni władcy tej republiki, zaczęli zwalczać wojownicze grupy czeczeńskich separatystów, lokalni watażkowie bili się między sobą, islamscy fundamentaliści zaś byli przeciwko wszystkim. W końcu podpisano porozumienia pokojowe, potem je złamano i wybuchła kolejna wojna: z tymi samymi graczami, ale innymi sojuszami. Pojawiła się też znacznie lepsza broń. Wygrali na tym wszystkim jedynie grabarze: życie straciło dwieście tysięcy ludzi z populacji ledwie przekraczającej milion dwieście. – Wskazałem na sterty gruzów i smętne szkielety jeszcze stojących budynków. – Według Organizacji Narodów Zjednoczonych było to najbardziej zniszczone miasto na świecie. Mogłoby udawać Stalingrad z czasów drugiej wojny światowej. Gdy tam pojechałem, było już odbudowane i trzeba wam wiedzieć, że dziwnie się tam czułem. Tam nie ma śladów historii, ani jednego starego gmachu czy choćby domu. Przeszłość zachowała się jedynie w sercach i umysłach ludzi.

Nie mogłem im powiedzieć, że zatrzymałem się w Groznym w drodze do Baku, na spotkanie z hazardzistką, od której miałem dostać szyfry marynarki wojennej, i że spędziłem tam kilka dni, wałęsając się między blokami mieszkalnymi i nielicznymi, niczym się niewyróżniającymi wieżowcami. Na szczęście dzięki temu orientowałem się trochę w topografii miasta.

– A zatem… w jaki sposób Kazinsky dostał się z Baku do Groznego? – rzuciłem.

– Są połączenia lotnicze – zasugerował Darren, od razu szukając danych.

– Przypuszczam, że zniszczył swoje dokumenty – stwierdziłem. – Nie mógłby więc wsiąść do samolotu, poza tym nie ryzykowałby, bo wie, jak łatwo się włamać do komputerowej listy pasażerów.

– Nie widzę też sensu w dalszym podróżowaniu statkiem do Machaczkały – dodała Madeleine, zerkając na mapę elektroniczną. – Trzy godziny jazdy dzielą port od Groznego. Równie dobrze mógł…

– Wyjechać z Baku samochodem – zawyrokował Clay.

Pokiwałem głową.

– Może zapłacił jakiemuś kierowcy, żeby przymknął oko na pasażera na gapę w naczepie. Jakie tam mają połączenia drogowe? – spytałem.

Darren już je zaznaczał na mapie elektronicznej.

– Mamy trzysta siedemdziesiąt mil z Baku do Groznego, co oznacza osiem do dziewięciu godzin jazdy – powiedział Clay. – Droga E119 wzdłuż wybrzeża to jedyna realna opcja.

– Tylko nie rozumiem, jak nam to pomoże – wtrąciła Madeleine. – Nawet jeśli się nie mylimy, to wiemy jedynie, że mógł przebyć szmat drogi w jakiejś ciężarówce. I co dalej?

– Stacje benzynowe – odpowiedziałem. – Taka odległość i osiem godzin jazdy? Kierowca musiał się zatrzymać, żeby zatankować, a prawdopodobnie także na posiłek.

– Mamy przejrzeć nagrania ze wszystkich stacji po drodze? To nie będzie łatwe – zauważył Clay.

– Dziesięć – zameldował lakonicznie Darren, zanim skończyliśmy liczyć kropki na mapie.

– Mogło być gorzej – oceniłem. Choć minęły lata, byłem pewny, że jedno się nie zmieniło: biegnąca ku północy E119 omijała cztery duże rosyjskie bazy wojskowe strzegące południowej granicy kraju. Region był więc strategicznie istotny, a to miało określone konsekwencje… – Nie pytajcie, skąd o tym wiem – odezwałem się – ale ta droga jest pod nieustanną obserwacją amerykańskich satelitów. Siłą rzeczy są nią objęte także stacje benzynowe.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

10

Zadanie przetrałowania gigantycznego zbioru nagrań satelitarnych zgromadzonych w dziesięciu ośrodkach stało się o wiele łatwiejsze dzięki temu, że wiedzieliśmy, którego dnia Kazinsky odwiedził Złotą Ulicę.

Z uwagi na to, w jakich okolicznościach znalazł się w Baku, nie miał powodu, by opóźniać dalszą podróż, więc założyliśmy, że wyruszył albo tego samego dnia, albo najwyżej trzy dni później. Clay bez trudu odnalazł materiały z tego okresu. Podzieliliśmy je na cztery części i natychmiast zabraliśmy się do przeglądania.

Mieliśmy już za sobą przerwę na jedzenie i kawę – i nic ponadto – gdy Madeleine zaczęła analizować nagrania z siódmej stacji benzynowej. Mniej więcej w połowie materiału, gdy zniechęcona przyglądała się kolejnej ciężarówce z naczepą i lokalnemu dostawczakowi, na stację wjechał biały osiemnastokołowiec z naczepą ozdobioną wielkim logo przedstawiającym grupkę pingwinów siedzących na górze lodowej. Niczym innym się nie różnił od setek wozów, które zdążyliśmy już zobaczyć.

Madeleine obserwowała, jak kierowca wysiada z kabiny i maszeruje w stronę toalety. Chwilę później, gdy już miała się zająć kolejnym wozem, otworzyły się drzwi pasażera. Gdy pojawił się w nich mężczyzna, ciszę naszego pokoju przerwał piskliwy alert. Sztuczna inteligencja, którą Clay i Darren zaprzęgli do pomocy w poszukiwaniach – a konkretnie część oprogramowania, która odpowiadała za rozpoznawanie twarzy – odnalazła potencjalny cel. Zgromadziliśmy się wokół biurka Madeleine.

Twarz mężczyzny była widoczna tylko częściowo i pewnie żaden człowiek nie zwróciłby na nią uwagi, istniała więc możliwość, że sztuczna inteligencja popełniła błąd. Wpatrywaliśmy się z uwagą w ucho i zarys szczęki nieznajomego, mając nadzieję, że zobaczymy więcej. Minęła sekunda, potem kolejne, aż wreszcie odwrócił się twarzą do kamery, spoglądając w stronę pobliskich barów szybkiej obsługi.

Wbrew wszelkiemu prawdopodobieństwu namierzyliśmy pułkownika Kazinskiego.

Z cienia naczepy przyjrzał się lokalom, dystrybutorom paliwa i sklepowi. Pod niemal wszystkimi dachami wisiały kamery monitoringu nieobejmujące swym zasięgiem chyba jedynie placu parkingowego. Terrorysta – bystry jak zawsze – musiał uznać, że nie warto ryzykować. Pozostał w cieniu, przechadzając się wzdłuż ciągnika i naczepy.

Dziwne, ale niekiedy historyczne przełomy dokonują się z najbłahszych powodów. Saloth Sar, Kambodżanin studiujący w Paryżu, pewnego popołudnia przechodził przez ulicę, gdy rozpędzony wóz, nad którym kierowca stracił kontrolę, musnął jego udo. Świadkowie tej sceny w 1950 roku twierdzili, że jeszcze cal, a młody mężczyzna poniósłby śmierć na miejscu. Przeżył jednak i wrócił do Kambodży, gdzie stał się znany jako Pol Pot i przyczynił się do śmierci ponad dwóch milionów swych rodaków. Zabrakło cala, by odmienić przyszłość.

Logika podpowiadała, że Kazinsky opuści Baku w naczepie wielkiej ciężarówki, i gdyby tak się stało, nie wysiadłby na stacji benzynowej, żeby rozprostować nogi, satelita nie zarejestrowałby jego twarzy, a my zgubilibyśmy trop. Tak się jednak złożyło, że środek transportu, na który się zdecydował, nie zapewnił mu takiej dyskrecji – pingwiny widniały w logo firmy sprzedającej mrożone ryby, dlatego pułkownik musiał podróżować w kabinie. Dwadzieścia minut w zamrażarce na kółkach pozbawiłoby go życia.

W pewnym sensie i tym razem zabrakło cala.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

11

Gdy tylko Clay i Darren wprowadzili nowe dane, system bez trudu podjął śledzenie białej ciężarówki – pingwiny nie występowały zbyt tłumnie na drodze z Baku do Groznego.

Stłoczeni wokół biurka Madeleine patrzyliśmy, jak wóz opuszcza stację, a potem wjeżdża na coraz bardziej uprzemysłowione tereny na południe od czeczeńskiej stolicy. Wreszcie zjechał do krawężnika naprzeciwko dworca kolejowego.

– Nawet nie myśl o cholernym pociągu – wycedziłem.

Kazinsky miał inny plan. Wyskoczywszy z kabiny, przebiegł między samochodami na drugą stronę ulicy i znalazł się na postoju taksówek. Jeśli kiedyś widziałeś, jak jeżdżą mieszkańcy Rosji i satelickich republik, pewnie nie będziesz zdziwiony, jeśli powiem, że dość nowy wóz, do którego wsiadł pułkownik, był pozbawiony obu zderzaków, miał za to pokaźne wgniecenie w drzwiach kierowcy. I tym razem śledzenie celu nie stanowiło problemu.

Taksówka włączyła się do ruchu i ruszyła w stronę centrum miasta, szeroką aleją znaną niegdyś jako prospekt Lenina. Minęła wielki meczet – jeden z największych w Europie, wzniesiony na gruzach zbombardowanego pałacu prezydenckiego – i dziesięć minut później skręciła w główną arterię śródmieścia. Jej nazwa skuteczniej niż podręczniki historii informowała o tym, kto wygrał konflikt w Czeczenii: wóz pomknął prospektem Władimira Putina.

Wreszcie zobaczyliśmy, jak taksówka wjeżdża na gęsto zabudowane osiedle złożone z jednakowych, byle jak wzniesionych bloków. Obraz z satelity był świetny, ale nie mieliśmy szans dostrzec, do którego mieszkania zadzwonił Kazinsky: po prostu wcisnął jeden z kilkudziesięciu guzików i zniknął w klatce schodowej, gdy tylko otworzyły się drzwi.

Madeleine zadzwoniła do NSA i kolejne kilka godzin spędziliśmy na przeglądaniu materiału z trzech kamer lokalnego monitoringu skierowanych na wejścia do bloku. Państwo policyjne to okropna sprawa, chyba że trzeba w środku nocy wytropić najniebezpieczniejszego terrorystę świata.

Dzięki owemu brakowi prywatności zobaczyliśmy, jak po trzech dniach Kazinsky opuszcza kryjówkę. Co w niej robił i o czym rozmawiał – pewnie nigdy się nie dowiemy, ale gdy wczesnym rankiem wyszedł na ulicę, towarzyszył mu mężczyzna, który równie dobrze mógłby uchodzić za granitowy posąg. Rosły, barczysty, o jajowatej łysej głowie, był pewnie po czterdziestce. Miał szerokie bary, umięśnione ramiona oraz bujną czarną brodę w stanie dzikim.

Madeleine natychmiast otworzyła laptopa, lecz choć system zawierający bazę danych wszystkich znanych bojowników ISIS nie zdołał zidentyfikować twarzy, jeden szczegół wydawał się oczywisty. Na masywnym bicepsie nieznajomego, tuż pod opiętym rękawkiem T-shirtu, dostrzegłem tatuaż wyobrażający kostuchę uzbrojoną w rosyjski karabin szturmowy zamiast kosy. Wydziaranie sobie takiego obrazka było niemal obowiązkiem szanującego się żołnierza Specnazu.

W milczeniu obserwowaliśmy, jak mężczyźni wsiadają do starej łady i wyjeżdżają z miasta. Mniej więcej przez dwadzieścia mil zagłębiali się w gęsty las. Wszystko to uchwycił satelita obserwujący pobliskie zakłady chemiczne powiązane z rosyjskimi siłami zbrojnymi; rzekomo produkowano tam chlor, ale niewykluczone, że w rzeczywistości coś jeszcze bardziej śmiercionośnego. Przy opuszczonym zajeździe na skrzyżowaniu, otoczonym zaniedbaną działką, po której wciąż jeszcze walały się stare łuski pocisków artyleryjskich, skręcili w lewo, wzdłuż ogrodzenia pod napięciem stanowiącego granicę między lasem a wielką połacią ziemi pozbawioną wszelkiej roślinności. Było to lotnisko wojskowe.

Wreszcie samochód zwolnił i skręcił w stronę stalowej bramy, za którą stał masywny betonowy bunkier strzeżony przez kilkunastu rosyjskich żołnierzy. Przyglądaliśmy się temu wszystkiemu na ekranie, nie mając pojęcia, co właściwie zamierza Kazinsky.

– Znasz to miejsce? – spytał Clay.

– Nie – odrzekłem. – Ale to teren wojskowy, a my śledzimy jednego z czołowych terrorystów. Nie podoba mi się ta kombinacja. – Zatrzymałem nagranie. – Zadzwoń do Sokoła. Powinien to zobaczyć.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

12

Dyrektor Centralnej Agencji Wywiadowczej pojawił się dwadzieścia minut później, jak zawsze nienagannie ubrany, choć było wpół do siódmej rano w tak zwany „piątek bez krawata”. Przeglądaliśmy archiwalne materiały satelitarne od niemal dwudziestu czterech godzin i chyba zaczynaliśmy zdradzać oznaki zmęczenia.

– Fatalnie wyglądacie – stwierdził szef, podchodząc. Zatrzymał się na chwilę, by spojrzeć na mnie z wyrzutem. – A ty co tu w ogóle robisz, do cholery? Nie powinieneś się rehabilitować?

– Teoretycznie tak, ale pomyślałem, że to może cię zainteresować.

– Dlaczego? Co tam macie?

– Nie jesteśmy pewni, chyba coś ciekawego.

Stanął przed monitorem, skinieniem głowy powitał Claya i Madeleine, po czym spojrzał na Darrena. Uznałem, że to właściwy moment, żeby go przedstawić. Jak się okazało, dla tej chwili prawie warto było zarwać noc.

– Darren James, Sokół Rourke, dyrektor CIA – dokonałem prezentacji.

– Dzień dobry, panie Rourke – wydeklamował monotonnym głosem Darren. – Widziałem pana zdjęcie w gazecie. Czuję się zaszczycony – dodał, wyciągając rękę.

Sokół uścisnął ją, mierząc Darrena nieufnym spojrzeniem. Prawdopodobnie nigdy wcześniej nie słyszał, żeby ktoś mówił w taki sposób.

– Niepotrzebnie się denerwujesz, młody człowieku. Próbujemy tu jedynie rozwiązać pewną zagadkę.

– Ależ Darren wcale się nie denerwuje – pospieszył z wyjaśnieniem Clay. – On zawsze tak mówi.

Tak, to musiało być pierwsze spotkanie szefa z jednym z bardziej niezwykłych podwładnych.

– Zna rosyjski – podpowiedziałem.

– Ciekawe – mruknął Sokół. – Gdzie się go nauczyłeś, Darrenie? Yale? Harvard?

– W piwnicy – odparł tamten. – Za pomocą Tłumacza Google.

– Nie wiedziałem, że tak można – przyznał Sokół bez mrugnięcia okiem.

– To nie takie trudne – zapewnił Darren. – Wystarczy wpisywać słowa i zwroty, czytać tłumaczenie, a potem sprawdzać wymowę w sieci. Z początku szło mi dość wolno, ale to dlatego, że jestem bardzo dokładny. To jeden z objawów spektrum, panie Rourke.

– Doprawdy?

– Zdaniem niektórych się w nim mieszczę, ale dość daleko na skali.

– A kto by się przejmował, co ludzie gadają? – rzucił Sokół. – Większość uwielbia walki w klatkach, może ich też zaczniemy słuchać?

Darren pokręcił głową.

– To on namierzył tamtego pancernego SUV-a, z którego zdobyliśmy pierwszą próbkę głosu Kazinskiego – poinformował Clay.

– Świetna robota – pochwalił młodzieńca Sokół. – Bardzo się cieszę, że mamy cię w zespole.

– Dziękuję, panie dyrektorze – odparł Darren. – Powiem tacie. On zawsze powtarza, że jest pan jednym z najgorszych ludzi w Ameryce.

Zdołałem powstrzymać się od śmiechu.

– Kto wie, może twój ojciec ma rację – odpowiedział gładko Sokół, po czym uznał, że pora przejść do rzeczy. – Mówiłeś, że macie coś ciekawego.

Włączyłem odtwarzanie. Łada minęła bramę i w eskorcie wojskowego wozu wjechała na teren bazy. Skręciła na parking przed samotnym hangarem i zatrzymała się między dziesiątkami podobnie odrapanych samochodów. Długa kolejka mężczyzn oraz kobiet – co i w Czeczenii, i w rosyjskiej armii jest zjawiskiem raczej niecodziennym – powoli posuwała się w stronę drzwi. Kazinsky zostawił kierowcę w samochodzie i stanął na jej końcu.

– Co to jest, u licha? – spytał Sokół.

– Lotnisko wojskowe opodal Groznego – powiedziałem.

– Jezu… – mruknął dyrektor i wskazał kolejkę. – Co oni tam robią?

– Jeszcze nie wiemy. Może to punkt werbunkowy? – zasugerowała Madeleine. Na innym ekranie wyświetliła mapę powstałą w Agencji na podstawie obserwacji satelitarnej. – Nasza baza danych nam nie pomoże. Hangar jest oznaczony jako opuszczony. – Pokazała palcem pierwszy monitor. – Ta kobieta. Czwarta od drzwi – uściśliła. – Trzyma w ręku kartkę. Niektórzy mają podobne. Zrób zbliżenie, Clay.

Dokument stopniowo rósł na ekranie, początkowo rozmyty, później coraz wyraźniejszy. Po chwili dało się już odczytać kilka słów nagłówka wydrukowanych cyrylicą.

– „Regulamin specjalny obowiązujący w…” – przetłumaczyliśmy z Darrenem jednocześnie. – A potem chyba nazwa miejscowości – dodałem. – Na „B”? Nie widzę wyraźnie.

– Może u innych zobaczymy więcej? – podrzucił Sokół, po czym zwrócił się do Madeleine: – Dzwoń do NSA. Może odczytają resztę nagłówka. Skoro w plamie na zdjęciu dopatrzyli się szarańczy, to i z tym powinni sobie poradzić.

– „Regulamin specjalny” – powtórzyłem, spoglądając znowu na ekran. – To musi być miejsce o ograniczonym dostępie… Może takie, do którego można wejść czy w nim zamieszkać tylko ze specjalnym pozwoleniem? Czyżby ZATO?

– Możliwe – odrzekł zamyślony Sokół. Popatrzył na Madeleine czekającą w kącie pokoju na połączenie z NSA.

Zerkała na nas pytająco. Jej specjalność stanowili terroryści z Bliskiego Wschodu, nie z Rosji.

– To rosyjski akronim – wyjaśnił dyrektor. – Oznacza miasto zamknięte, gdzie obcokrajowcy nie mają wstępu, a zasady dotyczące wizyt, komunikacji i zamieszkania są surowo egzekwowane. W niektórych nie wolno nawet posiadać telefonu komórkowego.

– Istnieje czterdzieści takich miast – wtrącił monotonnie Darren. Nie potrzebował ani mapy na ekranie, ani notatek. – Czytałem o nich, gdy uczyłem się języka przez Google. Bardzo ciekawy temat. Tylko jedno zaczyna się na „B”. Podobnie jak Siewieromorsk, baza Floty Północnej, a także Kolcowo, gdzie mieści się Wektor, centrum wirusologii na Syberii, to miejsce należy do kategorii pierwszej. Ma najwyższy stopień bezpieczeństwa.

Wpatrywaliśmy się w niego zaskoczeni.

– Mów dalej – zachęcił go cierpliwie Sokół. – Które ZATO zaczyna się na „B”?

– Bajkonur – odparł Darren.

Wymieniliśmy z Sokołem spojrzenia.

– Kosmodrom Bajkonur? – upewniłem się. – Jeśli Madeleine ma rację i ten hangar jest centrum rekrutacyjnym… to dlaczego, u licha, Kazinsky pojechał właśnie tam?

– Nie mam pojęcia – powiedział Sokół – ale w Bajkonurze dzieją się dziwne rzeczy. To miasto zamknięte, więc niemal nie sposób stwierdzić, co dokładnie tam robią. – Wzruszył ramionami, jakby nic więcej nie wiedział, ale ja znałem go lepiej niż pozostali.

Spojrzałem w dół i zobaczyłem, że zaciska i rozluźnia lewą pięść. Wiedział wystarczająco dużo, żeby się niepokoić.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

13

– Jakie dziwne rzeczy? – spytałem.

– Nie jesteśmy pewni. Badania nad bronią biologiczną, chemiczną, może i kosmiczną – odpowiedział. – W sumie trudno się dziwić, w końcu mają tam najsłynniejszy kosmodrom świata. Z Bajkonuru wystartowała rakieta Jurija Gagarina, pierwszego człowieka w przestrzeni kosmicznej. Dokonał jednego niepełnego okrążenia planety, w ciągu ponad półtorej godziny, i od tego zaczął się kosmiczny wyścig. Oni mieli Gagarina, więc my wysłaliśmy Armstronga na Księżyc, a potem Voyagera daleko za Neptuna. A teraz, podobno w ramach badań nad pochodzeniem wszechświata, Rosjanie wysyłają sondy po próbki z każdej asteroidy, którą są w stanie namierzyć.

– A my nie? – zdziwiłem się.

– Wszyscy to robią, także inni Europejczycy i Chińczycy, ale nie na taką skalę. Zdaje się, że Rosjanie poważnie się interesują kosmicznym górnictwem.

– Super – rzucił Darren.

Sokół uśmiechnął się lekko.

– Tak, super. Ten, kto pierwszy opanuje tę sztukę, poprowadzi ludzkość ku nowemu pograniczu. Będziemy mieli kolejną gorączkę złota…

– Większą niż boom naftowy w Baku? – zapytałem.

– Baku to małe piwo. Będzie większa niż Klondike, niż Dolina Krzemowa, nawet niż sztuczna inteligencja. To będzie największa gorączka w dziejach świata. A chodzi w niej o coś znacznie ważniejszego niż pieniądze. Weźmy metale ziem rzadkich: jest ich siedemnaście, a są niezbędne we wszystkim, od telefonów po niewidzialne bombowce. Nie można dziś bez nich skonstruować ani samochodu, ani komputera, ani żadnego urządzenia elektronicznego. Chiny kontrolują dziewięćdziesiąt procent ich wydobycia. Czy ktoś poza Pekinem może uważać, że to świetnie?

Wyjdźcie na dziedziniec i spójrzcie na Księżyc – ciągnął. – Zatknęliśmy tam naszą flagę i nigdy nie wróciliśmy, choć nasz naturalny satelita to ogromne skupisko cennych pierwiastków. A to tylko jedno, najbliższe nam ciało niebieskie. Inne, są ich miliony, także zawierają złoża złota, magnezu, niklu i wszystkiego, co można znaleźć w układzie okresowym. I to właśnie interesuje Kreml.

– To dlatego sama wzmianka o Bajkonurze wystarczyła, żeby cię zaniepokoić? – spytałem.

– Zaniepokoić? – powtórzył, kręcąc głową. – Mnie?

Spojrzałem znowu na jego zaciśniętą pięść. Roześmiał się, odgadłszy, co mam na myśli.

– Zawsze ci to powtarzałem, prawda? Że można się wiele o człowieku dowiedzieć, obserwując jego ruchy.

Uśmiechnąłem się. Clay i pozostali patrzyli na nas zdezorientowani.

– Bajkonur to dziś tajemnicze miejsce, a Kazinsky jest być może najbardziej niebezpiecznym człowiekiem na świecie – rzekł Sokół. – Mnie zaś zawsze niepokoi to, czego nie rozumiem – dodał, po czym wskazał na ekran, na pułkownika stojącego w kolejce przed hangarem. – Więc powiedzcie mi, co on, u diabła, tam robi.

Podczas gdy we czworo wpatrywaliśmy się w sylwetkę terrorysty, Darren wywołał na innym ekranie materiał ukazujący okolice Bajkonuru. Bez względu na porę roku był to niemal postapokaliptyczny krajobraz: burze piaskowe przetaczały się nad suchą równiną, śnieżyce skrywały zbielałe kości zwierząt i rzędy samotnych grobów, a między dawnymi zabudowaniami więzienia, spłowiałymi do sepii, hulały stada szczurów.

– Bajkonur leży na terenie Kazachstanu, na Wielkich Stepach ciągnących się aż po Azję Środkową – powiedział Sokół. – Miasto było pierwotnie obozem pracy, elementem stalinowskiego GUŁagu, dziś mieszka w nim sto tysięcy ludzi. Od początku było świadkiem śmierci: najpierw ginęli więźniowie, potem pionierzy rakiet, a w końcu ci, którym zamarzyła się podróż w kosmos. Do tego kosmodromu należy niechlubny rekord: najwięcej ofiar podczas prac nad jednym z projektów rakiety balistycznej, prawie setka osób. Może to prawda, co mawiają: że zło lubi się trzymać niektórych miejsc. Bajkonur kryje wiele tajemnic, lecz jedno jest pewne: nie brakuje tam meczetów pełnych fundamentalistów. I nie podoba mi się ta kombinacja. Ani trochę.

– Ani mnie – odpowiedziałem. – W Rosji mają powiedzenie: każdy dzieli się tym, na czym mu zbywa.

– A dobrze wiemy, na czym zbywa Kazinskiemu – dodał Sokół. – Cholera! Że też nie zabiliśmy go w Iranie! Ile ma nad nami przewagi?

– Sporo – odparł Clay. – Nagranie z punktu rekrutacyjnego pochodzi sprzed dwóch miesięcy.

Sokół pokiwał głową, zapewne zapatrzony w przyszłość, po czym spojrzał na Darrena.

– Jaki masz certyfikat bezpieczeństwa?

– Nie za wysoki, w przeciwieństwie do pozostałych – powiedział Darren. – Ale może mi pan zaufać, panie Rourke.

– Chyba masz rację – rzekł z uśmiechem Sokół. – Tylko twojemu ojcu raczej nie.

– O nie, jemu na pewno nie – zgodził się Darren.

– W porządku. Zostajesz w zespole. Macie pięć dni. Trzymajmy się nadziei, że będzie dobrze, ale bądźmy gotowi na najgorsze. Może trzeba będzie ruszyć w pościg za Kazinskim. Ty, Darrenie, zajmij się historią. Wygrzeb wszystkie dostępne materiały na temat Bajkonuru.

Odetchnąłem z ulgą. Sprawy nabierały tempa i tak jak przewidywałem, zanosiło się na wyprawę do Rosji. Przejmując dowodzenie, zwróciłem się do Claya:

– Po pierwsze, potrzebny nam zaciszny pokój do pracy.

– Co ty wyrabiasz? – przerwał mi Sokół.

– Organizuję nam robotę – odparłem.

– Nie, nie. Ty masz wracać do formy. To twoje zadanie.

– Bajkonur jest moim zadaniem – nie ustępowałem.

– Nawet nie wiemy, czy Kazinsky już tam dotarł, a jeśli nawet, to nie mamy pojęcia w jakim celu. Niemal na pewno to tylko przystanek po drodze. Zastanów się: może on już tam był i pojechał dalej? Jeśli naprawdę chcesz się przydać, dokończ tę cholerną rehabilitację.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

14

Przez kolejne cztery wieczory osiągałem zamierzony cel: przebiegałem po dwadzieścia mil. Wreszcie nabrałem pewności siebie na tyle, by we wtorkowy poranek zgłosić się na badania do szpitala Waltera Reeda. Szybko się okazało, że sztab specjalistów, przed którym przyszło mi stanąć, zdecydowanie wolałby mnie odesłać od razu na wysypisko, a nie udzielić zgody na mój powrót do czynnej służby.

Lekarze zafundowali mi taką baterię testów fizycznych i medycznych, że wszystkie trudy, których doświadczyłem w Iranie, nagle wydały mi się nie najgorszym sposobem spędzania czasu. Wczesnym wieczorem zakończyłem jednak test sprawności Illinois i w końcu dali za wygraną: zostałem uznany za zdrowego, przynajmniej fizycznie.

Następnego dnia siedziałem już w przestronnym gabinecie Lucasa Corrigana, spoglądając przez czterocalową pancerną szybę na trawniki otaczające gmach zwany Dawną Kwaterą Główną. Czekałem, aż szef kadr zapozna się z wynikami moich badań.

– Imponujące – rzekł wreszcie, uśmiechając się do mnie.

Będzie dobrze, pomyślałem. Przez chwilę patrzyliśmy sobie w oczy, ale jego, które zwykłem porównywać do kamieni na dnie rzeki, nie zdradzały żadnych uczuć.

– Proszę mi opowiedzieć o atakach paniki – rzucił.

Zaskoczył mnie.

– O jakich atakach paniki? – Próbowałem emanować pewnością siebie, której prawie nie czułem.

Corrigan ani myślał nabrać się na moją pozę.

– Po tym, co pan przeszedł, gdyby ich pan nie doświadczał, chyba musiałbym sprawdzić, czy ma pan jeszcze puls – wyjaśnił gładko.

Znowu patrzyliśmy sobie w oczy. Postanowiłem trzymać się starej zasady: kiedy jesteś w dołku, najlepiej przestań kopać. Milczałem.

– Przecież pan wie, co mam na myśli – skarcił mnie łagodnie. – Uczucie niepokoju, nocne poty, gwałtowne przyspieszenie pracy serca, mrowienie dłoni. A gdy pogadamy o tych podstawowych objawach, opowie mi pan o poczuciu braku kontroli, o lęku przed śmiercią – czy to własną, czy kogoś z bliskich – a także o tym, że woli pan nie zamykać oczu z obawy przed tym, dokąd przeniesie się pan we śnie. Muszę mówić dalej?

Cóż mogłem mu odpowiedzieć? Wyraził się zadziwiająco precyzyjnie, zwłaszcza gdy wspomniał o strachu przed śmiercią bliskiej osoby. Rebecca w zrujnowanym mieście, pomyślałem. Spojrzałem na Corrigana tknięty nagłą myślą: ten opis symptomów był zbyt dobry, zbyt dokładny. Nie mógł pochodzić z jakiegoś podręcznika psychologii.

– Pan tam był, prawda? – zaryzykowałem.

Popatrzył na mnie przenikliwie.

– W Iranie, Pakistanie, nad Zatoką Perską? – Roześmiał się. – Nie, jeszcze nie zwariowałem. W życiu nie wybrałbym się w tamte strony.

– Nie mówię konkretnie o tych miejscach. Mam na myśli misję za linią wroga albo może podobną sytuację – odparłem.

Zmarszczył czoło.

– Gratuluję – rzekł cicho. – Ma pan rację. Obaj wiemy, jak to jest.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

15

– Miałem siedem lat – powiedział. – Mieszkaliśmy w Sajgonie. Może słyszał pan, że mój ojciec był szefem tamtejszej placówki Agencji pod koniec wojny.

– Jasne, ludzie to wspominają – przytaknąłem. – Zwłaszcza jak pięć milionów dolarów w banknotach poszło z dymem.

Corrigan wzruszył ramionami.

– Wojna nie toczyła się po naszej myśli, ale pod koniec siedemdziesiątego czwartego Sajgon nie był bezpośrednio zagrożony, więc matka, która chciała, żebyśmy byli prawdziwą rodziną, spakowała walizki, zamknęła na cztery spusty nasz dom na przedmieściu Waszyngtonu i tak wylądowaliśmy na terenie ambasady USA w niegdyś najelegantszym mieście Azji.

W kwietniu następnego roku liczba uchodźców zaczęła dramatycznie rosnąć, ale trudno było to zauważyć: bulwary z modnymi sklepami były jak zawsze zatłoczone, bary z panienkami przeżywały złote czasy, a analitycy z Langley stwierdzili, że będziemy bezpieczni jeszcze przez co najmniej dziewięć miesięcy. Jak się okazało, nie byli zbyt precyzyjni. – Corrigan uśmiechnął się lekko. – Pięć dni po tym oświadczeniu północni Wietnamczycy rozpoczęli wielką ofensywę i zanim się obejrzeliśmy, sto tysięcy nieprzyjaciół otoczyło Sajgon. Nasze dowództwo wpadło w panikę i uruchomiło plan ewakuacji ogromnej liczby Amerykanów i lojalnych Wietnamczyków samolotami startującymi z lotniska Tan Son Nhat. Nawet nieźle im szło, do czasu aż lotnisko znalazło się pod ostrzałem artyleryjskim. Opustoszało do reszty kilka godzin później, gdy południowowietnamski pilot w załadowanym bombowcu postanowił nagle przejść na stronę wroga i zbombardował jedyny czynny jeszcze pas startowy.

Zostało nam jedno wyjście – kontynuował Corrigan. – Generałowie zarządzili największą w dziejach ewakuację z wykorzystaniem helikopterów. Był kwiecień, a wojskowe radio zaczęło nadawać White Christmas Binga Crosby’ego. Strasznie mi się to podobało. Sądziłem, że Święty Mikołaj pojawi się wcześniej, ale mama mi wyjaśniła, że to umówiony sygnał dla obywateli Stanów Zjednoczonych, którzy mają niezwłocznie się udać do najbliższego punktu ewakuacyjnego.

Jednym z takich punktów była nasza ambasada, ale gdy żołnierze Wietkongu wdarli się do miasta i zaczęli zabijać, ruszyły do nas także tysiące południowych Wietnamczyków. W ciągu paru godzin zapanował totalny chaos: śmigłowce Air America startowały z dachów, Amerykanie próbowali dostać się do budynków, Wietnamczycy z małymi dziećmi wspinali się na wysoki na piętnaście stóp mur otaczający ambasadę, dziesięć tysięcy ludzi tłoczyło się na ulicy, wartownicy z Korpusu Marines usiłowali jakoś zapanować nad tłumem. Dantejskie sceny.

Tymczasem w ogrodzie ambasady agenci CIA palili akta i listy informatorów. Bardziej wrażliwe dokumenty przekazano do przemysłowej spalarki, którą obsługiwał mój tata. Właśnie w niej spalił te pięć milionów dolarów. – Corrigan umilkł. Dopiero teraz zauważyłem, jak bardzo pobladł. Widocznie były w tych wspomnieniach fragmenty, z którymi nadal miał problem. – Tata… – szepnął. – W końcu zapadła noc. Pogoda pogarszała sytuację: wciąż grzmiało i nie ustawała tropikalna ulewa. Mama wyniosła mnie z rezydencji do ogrodu. Nie pamiętam, żebym się bał. To przyszło później. Na razie byłem z mamą i traktowałem to wszystko jak przygodę. Była z nami bliska przyjaciółka rodziny, żona jednego z dyplomatów, po sześćdziesiątce, schorowana i wyczerpana. Niosła walizeczkę z najcenniejszymi rzeczami.

Marines z bronią gotową do strzału pilnowali bramy, powstrzymując tłum, ale za murem były już tysiące ludzi i wszyscy starali się dostać na parking, który otaczały samochody należące do ambasady. Stały z włączonymi reflektorami, oświetlając to prowizoryczne lądowisko. Gdy tam dotarliśmy, ciężki helikopter transportowy Sea Stallion już czekał. Mimo huku silników słyszeliśmy, że krążą nad nim dwie inne maszyny. W tłumie na zewnątrz rozeszła się plotka, że to ostatnie śmigłowce, więc napór na mury jeszcze się nasilił. Wszyscy chcieli dotrzeć na parking. To nie była prawda, ale w taką noc ludziom niewiele potrzeba.

Mama ze mną na rękach i żona dyplomaty wreszcie przecisnęły się na skraj parkingu. Mama bez wahania wbiła się w tłum, pomagając sobie łokciami. Dzięki Bogu jeden z marines ją rozpoznał i kolbą karabinu utorował nam drogę. Dopiero wtedy mama mogła odetchnąć. Udało nam się.

Lecz zaraz uświadomiła sobie, że w chaosie zgubiła gdzieś żonę dyplomaty, swoją najbliższą przyjaciółkę w tym kraju.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

16

Corrigan sięgnął do najniższej szuflady biurka, wyjął z niej ramkę z wyblakłym kolorowym zdjęciem i podał mi ją. Fotografia przedstawiała chłopca o płowych włosach i zielonych oczach stojącego, jak się domyśliłem, nad rzeką Sajgon i trzymającego za rękę urodziwą kobietę o wysportowanej sylwetce, zapewne matkę. Drugim ramieniem obejmowała barki znacznie starszej, kruchej kobiety.

– Przyjaciółka? – spytałem. Patrząc na jej wątłe ciało, nie dziwiłem się, że utknęła w tłumie.

– Mama próbowała ją wypatrzyć, ale bez powodzenia – ciągnął Corrigan. – Ze wszystkich stron ciągnęli ludzie gotowi do ewakuacji i jeden przez drugiego podtykali żołnierzom pod nos paszporty i wizy. To był jeden wielki wyścig do ogromnego helikoptera. W jego drzwiach stał oficer w kombinezonie. Chyba był upalony, bo dziwnie tanecznymi ruchami zaganiał nas na pokład.

Nie wątpiłem, że mama sobie poradzi, w końcu była córką generała Korpusu Marines. Odwróciła się, postawiła mnie na ziemi i przykucnęła, żeby spojrzeć mi w oczy. „Biegnij, Lucas”, powiedziała. „Rozumiesz? Biegnij do helikoptera. Mamusia musi wrócić po panią Lawford. Wracam za dwie minuty”.

Pewnie kiwnąłem głową, ale dobrze pamiętam, że wtedy po raz pierwszy poczułem strach. Mama obróciła mnie i, jak mi później powiedziała, obserwowała przez chwilę, jak włączam się w strumień ludzi prących do śmigłowca. Gdy była pewna, że zmierzam w dobrą stronę, znowu rzuciła się w tłum, żeby odnaleźć Kathy Lawford i jak najszybciej wrócić do mnie. – Corrigan wzruszył ramionami. – Nie wiedziała, że byłem coraz bardziej przerażony, aż wreszcie zawróciłem w połowie drogi do helikoptera i zacząłem jej szukać. Dorośli wokół tak bardzo pragnęli dostać się na pokład, że nie zwracali na mnie uwagi.

Wróciłem do młodego marine, który nas wcześniej przepuścił, ale i on mnie nie dostrzegł, zajęty kłótnią z agresywnym Wietnamczykiem. Minąłem go i klucząc w tłumie, wołałem mamę. Nie przyszło mi do głowy, że w takim tumulcie nie ma szans mnie usłyszeć. Szedłem dalej, aż minąłem kolejnych trzech żołnierzy grożących bronią trzem wietnamskim oficerom: kazali im otworzyć dwie walizki, które taszczyli ze sobą. Tłum umilkł na chwilę, gdy z ukrytych w środku worków wysypały się sztabki złota.

Mniej więcej wtedy zacząłem płakać. Później się dowiedziałem, że mama odnalazła Kathy gdzieś na parkingu, siedzącą na zburzonym murku, z walizeczką u boku. Starsza pani przyciskała pięść do klatki piersiowej. Mama sklęła się w duchu: wiedziała, że Kathy choruje na dusznicę, ale w panice całkiem o tym zapomniała. Nic dziwnego, że przyjaciółka nie dotrzymała nam kroku.

Mama pomogła jej wstać i zapowiedziała, że będą musiały iść jak najszybciej. Kathy sięgnęła po walizkę i prawie upadła, tak silny był ból w piersi.

Mama jak najłagodniej zasugerowała jej, że powinna zostawić walizeczkę, bo bez niej będą mogły iść prędzej. Kathy przyznała jej rację, ale w jej oczach pojawiły się łzy. Nie mogła się rozstać ze swoim bagażem. Wtedy mama zrozumiała, co jest w środku. – Corrigan spojrzał na mnie i pokręcił głową. – Niemal sześćdziesiąt tysięcy młodych Amerykanów zginęło w Wietnamie – kontynuował. – Należał do nich jedyny syn Kathy, poległy podczas oblężenia Khe Sanh. Odkąd dostał powołanie do wojska, pisał do matki dwa razy w tygodniu. W walizeczce były wszystkie jego listy i album ze zdjęciami: wszystko, co po nim zostało.

Przez chwilę patrzyliśmy sobie z Lucasem w oczy. Myślałem o tej starszej pani ze zdjęcia, która próbowała uciec w samym środku chaosu, o helikopterach krążących nad głowami uchodźców, o strugach deszczu i nieustającej kanonadzie. Co za koszmar. A ona myślała tylko o tym, by nie stracić walizeczki.

– Co było dalej? – spytałem.

– Mama mi opowiadała, że sama wzięła tę walizkę. Wściekła na wojnę, na niepotrzebną śmierć tylu żołnierzy, na ludzi takich jak jej ojciec, którzy twierdzili, że jest w tym wszystkim chwała, chwyciła Kathy pod łokieć i jakoś doholowała ją do kordonu marines. Amerykańskie paszporty pozwoliły im przejść dalej i po chwili zobaczyły oficera, który właśnie zamykał drzwi helikoptera.

Ciągnąc za sobą Kathy, wcisnęła się na pokład dosłownie w ostatniej chwili. Drzwi się zatrzasnęły i zapadła ciemność. Mama zostawiła walizeczkę u stóp przyjaciółki i zaczęła mnie szukać.

Sea stallion mógł przenosić czterdziestu żołnierzy z ekwipunkiem bojowym. Nikt nie wiedział, ilu uchodźców – z których większość miała tylko to, co na sobie, a dwaj właśnie stracili pokaźną liczbę złotych sztabek – udało się wcisnąć tamtej nocy do helikoptera. Co najmniej setka ludzi stłoczyła się na pokładzie maszyny mknącej w stronę amerykańskiego lotniskowca stojącego na kotwicy opodal wybrzeża. Nic dziwnego, że w tłumie i mroku mama nie mogła mnie wypatrzyć.

Długo przeciskała się w ciżbie, wołając mnie po imieniu, ale gdy helikopter z wyciem silnika oderwał się od ziemi, przy wtórze głośnych wiwatów, jej głos utonął w zgiełku.

Mimo to nie przestawała krzyczeć. Odpowiedzi nie było, lecz po pewnym czasie gwar rozmów między pasażerami, w większości Wietnamczykami, ucichł. Zorientowali się, że coś jest nie tak. Mama zaczęła ich błagać, żeby pomogli jej odnaleźć syna. Odpowiedziały jej tylko pomruki: tu go nie ma. Mama musiała się pogodzić z faktami: nie udało mi się wejść na pokład.

Gdy odnalazła oficera, prawie się na niego rzuciła. „Wracać?!”, powtórzył z niedowierzaniem. „Nie ma mowy, paniusiu. Chłopak się załapie na kolejny lot”. „On ma siedem lat, durniu!”, odparowała, po czym pokazała na jego słuchawki. „Powiedz pilotowi, że musi zawrócić!”

Oficer nie chciał o tym słyszeć. „Nie może zawrócić. Na lądowisku stoi już kolejny helikopter, nie ma na to czasu. Mówi, że skontaktuje się z naszymi na ziemi, niech szukają chłopaka”. – Corrigan znowu wzruszył ramionami, jakby zrezygnowany. – Mama wiedziała, że nawet jeśli pilot rzeczywiście rozmawiał z kimś na parkingu, to niby kto miałby mnie szukać? Kogo obchodził jakiś chłopiec, gdy ambasada była pod ostrzałem, a żołnierze Wietkongu stali u bram?
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

17

Patrząc, jak Corrigan znowu schyla się nad szufladą, próbowałem sobie wyobrazić, jak czuł się mały chłopiec samotny w obliczu wroga. Gdy podał mi pożółkłą teczkę, zobaczyłem na niej stare logo CIA – zapewne zawierała dokumenty wydobyte lata temu z Grobowca. W środku znalazłem relację z ostatnich chwil przed zajęciem ambasady przez nieprzyjaciela. Nie miałem pewności, ale podejrzewałem, że spisał ją ówczesny szef delegatury Agencji w Sajgonie, Walter Corrigan, ojciec mężczyzny siedzącego naprzeciwko mnie. Zacząłem czytać.

Dym z ognisk rozpalonych w ogrodzie ambasady unosił się wzdłuż ściany sześciopiętrowego budynku i wyżej, ponad dachem, na którym znajdowało się prywatne lądowisko ambasadora. Z dokumentu wynikało, że srebrno-granatowy huey, czyli helikopter Bell Iroquois należący do Air America, poprzedniczki GreenEnergy Inc., stał już na płycie z włączonym silnikiem, gotów do natychmiastowego startu.

Pilotem był dwudziestoośmioletni Pete Wrigley, sygnał wywoławczy Eagle 420, a tym, co przykuwało jego uwagę, były drzwi na dachu budynku. Gdy się otworzyły, zobaczył w nich szefa delegatury CIA i towarzyszących mu ostatnich pięciu agentów. Dwaj natychmiast zasiedli do burtowych karabinów maszynowych kalibru .50 i je odbezpieczyli. Gdy wszyscy byli na pokładzie, maszyna poderwała się do lotu.

Siedmiu ludzi w hueyu spoglądało w dół na tłum kłębiący się na parkingu w nadziei, że w przeładowanym sea stallionie znajdzie się jeszcze miejsce. Na ulicy przed ambasadą sytuacja była znacznie gorsza: ktoś zdołał uruchomić stojącą opodal śmieciarkę i właśnie próbował przebić się nią przez mur. Marines ustawiali się wokół wielkiego helikoptera, by bronić go przed naporem zdesperowanych ludzi.

Walt Corrigan, siedzący w fotelu drugiego pilota, widział kiedyś, jak wylała rzeka Irawadi, widział też ogromną połać dżungli zmienioną w krajobraz księżycowy za sprawą środka Agent Orange, ale wszystko to nie mogło się równać z widokiem przedśmiertnych drgawek wielkiego miasta.

– Jezu – mruknął.

– Zdaje się, że Wietnamczycy już wiedzą! – krzyknął Wrigley.

– O czym? – spytał Walt.

– Jeszcze dwa transporty, a potem zabieramy tylko Amerykanów.

– Kto tak powiedział? – Corrigan był zszokowany.

– Kissinger. Dwadzieścia minut temu. A południowi Wietnamczycy… teraz albo nigdy.

– Czy nie obiecaliśmy, że nigdy ich nie opuścimy? – rzucił gorzko Walt.

Wrigley parsknął śmiechem.

– Wierzyłeś w te pierdoły?

– Kiedyś tak – odparł Walt. – Zdawało mi się, że właśnie o to walczymy.

– Wygląda na to, że dorośliśmy. Jak to napisano w Biblii? „Teraz widzimy jakby w zwierciadle, niejasno; wtedy zaś zobaczymy twarzą w twarz”[1]. Czyli zobaczymy prawdę, chyba o to chodzi, nie?

Walt spojrzał na niego w milczeniu. Znał Petera Wrigleya od czterech lat, ale jakoś nigdy nie podejrzewał, że potrafi on cytować Biblię z pamięci.

Młody pilot ruchem głowy wskazał szeroką wstęgę rzeki Sajgon widoczną w dole. Na jej ciemnym tle pobłyskiwały niczym świetliki setki jasnych punktów.

– Sampany z latarniami – wyjaśnił. – Płyną w dół rzeki, żeby szukać Siódmej Floty. Sampany na oceanie w samym środku burzy. Niech Bóg ma w opiece tych ludzi… – Uniósł palec, nakazując Waltowi milczenie. Odbierał wiadomość przez słuchawki. Nagle pobladł. – Przyjąłem – powiedział i wyłączył mikrofon. – Trzymajcie się! – zawołał do strzelców siedzących w otwartych drzwiach.

Maszyna wykonała ciasny zwrot i pomknęła z powrotem w stronę miasta.

– Do diabła, co ty wyrabiasz?! – ryknął Walt, gdy odzyskał głos.

– Wracamy.

– Wracamy?! Po co?

– Ktoś tam został. Jakiś dzieciak! – odkrzyknął Wrigley.

– Psiakrew – syknął Walt. Sekundę później na horyzoncie rozkwitła ogromna pomarańczowa kula ognia. Eksplodował skład amunicji Long Binh. – Chyba rozumiesz, że Sajgon upadł i możemy zginąć – upewnił się.

– Rozumiem – odparł Wrigley.

– Czyj to dzieciak?

– Twój. – Wrigley zwiększył moc silnika.

1. 1 Kor 13,13. ↩

===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

18

– Byłem raczej mały jak na swój wiek – powiedział Corrigan, gdy odłożyłem na biurko starą teczkę z archiwum Agencji. – Tłum próbujących dostać się do śmigłowców szybko gęstniał, a ja zostałem w pułapce na podwórku sąsiadującym z parkingiem i bardzo starałem się nie płakać. Wołałem mamę tak długo, aż ochrypłem, i wreszcie się poddałem. Co gorsza, podarłem gdzieś moją nową koszulkę polo i bałem się, że tata się wścieknie, jak zawsze gdy nie dbałem o swoje rzeczy. – Uśmiechnął się smutno. – Ludzie przeciskali się wokół mnie, ale udało mi się znaleźć zaciszniejsze miejsce pod koroną plumerii rosnącej w kącie podwórka. Przez jakiś czas tylko patrzyłem na potoki uciekinierów, a potem znowu próbowałem wołać mamę. Nikt się mną nie interesował, ale wiedziałem, że ona po mnie przyjdzie. Bo doświadczenie siedmiu lat życia nauczyło mnie, że zawsze przychodzi.

Umilkłem, gdy bardzo blisko mnie, po drugiej stronie zewnętrznego muru, który miałem za plecami, rozległ się huk kilku eksplozji, a sekundę później ludzie zaczęli krzyczeć z bólu. Po latach, gdy czytałem raporty z tego dnia, dowiedziałem się, że dwaj mężczyźni na skuterach wjechali w tłum na ulicy i rzucili granaty. Nigdy nie ustalono, czy był to atak na południowych Wietnamczyków uznawanych za zdrajców, czy może ktoś chciał sobie tak utorować drogę do ambasady.

Lało coraz mocniej i byłem już całkiem przemoknięty, gdy znalazłem upuszczoną przez kogoś amerykańską flagę i zarzuciłem ją sobie na ramiona. Tymczasem gdzieś w powietrzu Wrigley powiedział mojemu tacie, że zdaniem mamy powinienem być w okolicy parkingu i że pewnie jej szukam.

Wrigley włączył reflektor śmigłowca i zalał cały plac oślepiającym światłem. Ludzie się wystraszyli, próbowali rozbiec się na wszystkie strony. Oficer Korpusu Marines natychmiast wywołał pilota przez radio, żądając, żeby wyłączył to przeklęte światło. „Niepotrzebny mi tu idiota w helikopterze, przez którego nas namierzą i zaczną ostrzeliwać”, pieklił się.

Wrigley ołgał go po mistrzowsku: „Nic z tego, majorze. Transport priorytetowy na bezpośredni rozkaz oficera flagowego Siódmej Floty. Z nim pan może gadać”.

Tata prawie ich nie słuchał, bez powodzenia wypatrując mnie w tłumie. Nagle uświadomił sobie, że skoro na placu jest masa ludzi, na wyznaczonym lądowisku stoi sea stallion, a parking jest otoczony budynkami, to huey, którego wirnik miał średnicę pięćdziesięciu stóp, będzie miał problem z lądowaniem.

„Nie możesz tu usiąść”, zawołał do Wrigleya. „Leć na dach. Zejdziemy i go poszukamy”.

Wrigley odpowiedział mu, żeby mnie wypatrywał. „Najpierw go namierz, a ja będę się martwił o resztę”. Obniżył lot, wolniutko sunąc nad parkingiem, tym razem w stronę podwórka. I wtedy, w tę noc przeklętą pod każdym innym względem, wreszcie nam się poszczęściło. Podmuch wirnika dotarł aż na koniec podwórka, do korony kwitnącej plumerii. Sypnęło liśćmi i płatkami kwiatów, a gdy tata zerknął w tę stronę…

…wreszcie mnie zobaczył, skulonego w kącie za pniem, pod ogołoconymi konarami. „Mam go!”, wrzasnął. Wrigley krzyknął do dwóch agentów w drzwiach maszyny: „Strzelcy, przygotować się. Zabezpieczyć broń”. Ostatnią rzeczą, której teraz potrzebował, był przypadkowy strzał z ciężkiego karabinu maszynowego. „A teraz celować w tłum”, dodał.

Zawisł nisko nad podwórkiem i włączył mikrofon, żeby przemówić po wietnamsku i po angielsku przez głośniki umocowane do płóz: „Cofnąć się! To rozkaz. Cofnąć się, bo otworzymy ogień”.

Na widok wymierzonej w siebie broni ludzie rzucili się do ucieczki. Szaleństwo wojny trwało już tyle lat, że właściwie nikt nie był pewny, do czego jeszcze zdolni są Amerykanie w swoich helikopterach.

Tata szepnął tylko: „Strzeż nas, Panie Boże”, widząc, że Wrigley naprawdę zamierza posadzić maszynę na podwórku w wąskim prześwicie między budynkami.

Ludzie także to zauważyli i zaczęli umykać w jeszcze większej panice. Nikt nie chciał być w pobliżu helikoptera, którego wirnik zahaczy o mur i dziesięć tysięcy funtów metalowych odłamków, elementów silnika i paliwa lotniczego rozpryśnie się we wszystkich kierunkach.

Wrigley w skupieniu obserwował prześwit, próbując przewidywać podmuchy wiatru, biorąc poprawkę na napór deszczu i całkowicie ignorując wrzaski ludzi biegających po placu.

Wybrał właściwy moment, zmniejszył moc i wprowadził maszynę między mury. Patrząc na końcówki łopat wirnika, tata był niemal pewny, że to się nie uda. Odszukał mnie wzrokiem i zauważył, że wstałem i wraz z nielicznymi, którym nie udzieliła się panika, obserwuję lądujący helikopter. Bał się, że nie rozpoznam maszyny i ucieknę. „Zostań tam, Lucas. Zostań”, modlił się w duchu.

Nagły podmuch wiatru znad dachu ambasady wstrząsnął śmigłowcem, ale Wrigley błyskawicznie skontrował ruch, operując z wyczuciem drążkiem i pedałami. Helikopter znowu znalazł się w samym środku przesmyku między ścianami. „Mój Boże, ten facet umiał latać”, mawiał później tata.

Wrigley odetchnął głęboko: niebezpieczeństwo zostało zażegnane, ale pewnie nie na długo. „Niżej nie zejdę, pogoda się psuje”, oznajmił, po czym zwrócił się do taty: „Zjeżdżałeś kiedyś na haku?”.

Tata zrozumiał, że to jedyna opcja. „Raz”, odpowiedział.

„To świetnie”, zaśmiał się Wrigley. „Gorzej, gdybyś był niedoświadczony”.

Tata przecisnął się na tył maszyny, a pilot przełączył dźwignię i za burtę wysunęło się ramię wyciągarki.

Patrzyłem z dołu na całą tę nierealną scenę: na helikopter wiszący w powietrzu, na burzowe chmury przetaczające się nad nim, na strugi deszczu bijące w mury, na snop światła reflektora skierowany na ogołocone drzewko oraz na mężczyznę w kamizelce kuloodpornej, który stojąc na haku, powoli opuszczał się w moją stronę.

Na wpół oślepiony nie rozpoznałem ojca. Zrozumiałem, że to on, dopiero gdy zaczął krzyczeć: „Biegnij, Lucas! Biegnij do mnie!”.

Wreszcie dostrzegłem jego twarz. „Tata!”, zawołałem i co sił w nogach puściłem się biegiem przez podwórze, stożek światła, prosto w jego otwarte ramiona. Przycisnął mnie do piersi tak, jakby już nigdy miał nie wypuścić.

Potem zapiął mi uprząż i krzyknął: „Gotów!” do mężczyzn spoglądających w dół z otwartych drzwi helikoptera. Lina się naprężyła i mocą wyciągarki pofrunęliśmy w górę.

Ludzie w dole mogli tylko patrzeć, jak wciąż owinięty flagą unoszę się z tatą coraz wyżej. Helikopter już odlatywał, gdy koledzy ojca wciągali nas na pokład.

Wrigley wyłączył światła. Tata podszedł do niego i położył mu dłoń na ramieniu. „Dzięki”, powiedział cicho i umilkł. Czuł, że jeszcze słowo i ze wzruszenia załamie mu się głos.

Wrigley tylko pokręcił głową. „Powiedz chłopakowi, żeby mnie zapamiętał. Niech wie, że w całej tej parszywej wojnie przynajmniej Pete Wrigley zachował się przyzwoicie”.

Helikopter ciasno nawrócił w kierunku rzeki, na której zdecydowanie przybyło świetlików. Mknąc ich śladem, polecieliśmy prosto do USS Blue Ridge, okrętu flagowego Siódmej Floty, na którego pokładzie czekała na nas mama. Tuż przed świtem jeden z marynarzy powiedział jej, że w nadlatującym helikopterze są jej mąż i syn. Wodząc wzrokiem nad ciemną tonią Morza Południowochińskiego, wypatrzyła nas nad jaśniejącym horyzontem. Kilka minut później wylądowaliśmy na pokładzie. – Corrigan wzruszył ramionami.

Opowieść dobiegła końca, a ja jeszcze przez chwilę spoglądałem na niego z niedowierzaniem.

– Pański ojciec był niezwykłym człowiekiem – odezwałem się wreszcie. – Wiadomo, co by się stało z szefem placówki CIA, gdyby wpadł w ręce Wietnamczyków z Północy.

Corrigan pokiwał głową, ale nie odpowiedział.

– Cóż, tacy są rodzice – dodałem. – Jest tak, jak powiedziała Rebecca: to nie przypadek, że budowa DNA przypomina łańcuch.

– Mądra z niej kobieta. – Corrigan popatrzył mi w oczy. – Może nawet za mądra dla nas.

Poczułem ulgę, widząc, że się uśmiecha. Odpowiedziałem tym samym.

– Niesamowita historia – powiedziałem. – A jej drugim bohaterem jest pilot. Nie powodowały nim więzy krwi, jedynie zwykła ludzka przyzwoitość.

– Tak, to był wspaniały człowiek. Dwa tygodnie po owej nocy w Sajgonie byliśmy już w Waszyngtonie, gdy przyszła wiadomość. Pete poleciał głęboko w deltę Mekongu z misją dla Air America, która miała być jego ostatnią. Miał stamtąd ewakuować południowowietnamskiego oficera wywiadu i jego rodzinę. Ukrywali się w jednej z pływających wiosek. Przejrzałem potem dokumenty z tamtych lat. Nie było jasne, czy doszło do przecieku, nikt nie wiedział nawet, czy ten oficer jeszcze żyje. Tak czy inaczej, gdy krótko po zmroku helikopter schodził do lądowania na dawnej plantacji palm kokosowych, z zasadzki odpalono w jego stronę cztery pociski z granatnika przeciwpancernego. – Corrigan umilkł na chwilę. – Peter Michael Wrigley, lat dwadzieścia osiem. Syn pastora z Possum Trot w Alabamie. Który powiedział kiedyś, że bardziej lubi psy niż ludzi. Zginął śmiercią tajnego agenta w kraju, który zdążył pokochać, spiesząc na ratunek człowiekowi, który mógł już nie żyć, w ramach misji, której oficjalnie nigdy nie zaplanowano. – Corrigan ze smutkiem potrząsnął głową. – Oto kwintesencja naszego tajnego świata, nieprawdaż?
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

19

Zabrakło mi słów, więc tylko patrzyłem na szefa kadr.

– Widzę, że zaskoczyła pana ta historia – rzekł i zaśmiał się lekko. – Proszę pamiętać: to CIA, światowa siedziba sekretów.

Uśmiechnąłem się, nie przestając go obserwować. Przyszło mi na myśl, że przez chwilę, gdy zrzucił pancerz, sprawiał wrażenie jednego z najbardziej samotnych ludzi, jakich było mi dane poznać. Corrigan wskazał teczkę z wynikami badań.

– Tak jak pan podejrzewał, wiem sporo o atakach paniki, więc proszę mi powiedzieć, czy często się zdarzają.

Po tym, co usłyszałem o jego życiu, nie widziałem powodu, by unikać odpowiedzi.

– Może raz w tygodniu, czasem rzadziej.

– Biorąc pod uwagę, co pan przeszedł, spodziewałbym się, że częściej. Może pan uważać się za szczęściarza. Problem w tym, że w pańskim zawodzie ataki paniki oznaczają poważne zagrożenie. Dla pana.

– I dla innych? – spytałem. – Chce pan przez to powiedzieć, że może mi do reszty odbić?

– Zdarzało się to silniejszym od nas – stwierdził Corrigan. – Pewne sytuacje mogą im sprzyjać, ale według powszechnej opinii psychoterapia pomaga w ich kontrolowaniu, a nawet leczeniu. Kłopot w tym, że ludzie, którzy przysięgali dochować tajemnicy, raczej nie korzystają z usług psychologów, nieprawdaż? Nie widuje się szpiegów na terapiach grupowych. Mógłbym panu przepisać inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny, ale pewnie nie chciałby pan ich brać.

Pokręciłem głową.

– Czyli zostaje jedna droga. Gdy uczucie paniki i towarzyszące mu symptomy fizyczne, przyspieszona praca serca i tak dalej, stają się czymś znajomym, zwykle zaczynają tracić na intensywności i zdarzają się coraz rzadziej. Innymi słowy, ustępują, gdy się z nimi oswajamy. Osoba o silnym charakterze, jeśli tylko dużo wypoczywa i poświęci czas…

– Ile czasu? – przerwałem mu nerwowo. – Rzecz w tym, że ja go nie mam, bo jestem w środku… Chodzi o to, że śledzimy pewnego człowieka, jednego z najbardziej niebezpiecznych…

– Wiem, co robicie. Sokół mi powiedział – odparł Lucas Corrigan. – Ale mówiliśmy o symptomach i obaj wiemy, że miewa pan ataki paniki. Zgoda, to nie jest poważny stan – na razie – ale wytyczne obowiązujące w Firmie są jasne: nie mogę panu pozwolić na powrót do czynnej służby.

– Nie – zaoponowałem natychmiast nieznoszącym sprzeciwu tonem.

Corrigan jakoś tego nie zauważył.

– Co niby miałbym zrobić? Zignorować własną diagnozę? Zapomnieć o wytycznych? Nigdy nie poprosiłbym agenta, żeby zachował się nieprofesjonalnie, więc i pan nie powinien oczekiwać ode mnie takiego zachowania.

Przeczesałem palcami włosy. Wiedziałem, że opór nic nie da; ten człowiek nie zamierzał ustąpić.

– Ile czasu?

– Według zasad sześć miesięcy przerwy. Specjalnie dla pana, powiedzmy, trzy.

Trzy miesiące bezczynności? Znowu miałem ochotę głośno protestować, zerwać się z łańcucha, ale się opamiętałem: Lucas Corrigan próbował mi pomóc.

– Przepraszam – odezwałem się. – To nie pańska wina. Doceniam to, co pan robi. Dobrze, że…

– Dzięki – przerwał mi z uśmiechem. – Wygląda na to, że trafił mi się wyjątek.

– Wyjątek?

– Wie pan, co mówią w Agencji: istnieją tylko dwa rodzaje ludzi. Ci, którzy nienawidzą Corrigana, oraz ci, którzy go jeszcze nie spotkali.

– Kto tak twierdzi? – spytałem. – Pierwsze słyszę.

– Dzięki za to kłamstwo – odparł rozbawiony.

Ja także się roześmiałem.

– Pewnie dadzą panu jakieś lekkie zajęcie – uprzedził. – Może popracuje pan nad jakąś starą sprawą.

– Ale na spotkania chyba mogę chodzić? To w końcu lekkie zajęcie.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

20

Byłem już dziesięć minut spóźniony, gdy w pośpiechu żegnałem się z Corriganem. Biegnąc w sprinterskim tempie z Dawnej Kwatery Głównej do Bąbla, wyłowiłem z kieszeni telefon.

Tak jak się spodziewałem, Rebecca, ciekawa wyniku spotkania, odebrała niemal natychmiast. I nawet nie próbowała ukrywać zadowolenia, gdy jej powiedziałem, że przez co najmniej trzy miesiące nie wrócę do czynnej służby.

– A nie mówiłam, że to porządny lekarz? Mam nadzieję, że znajdzie powody, żeby przedłużyć ten okres.

– Może zadzwoń i mu to zasugeruj – zakpiłem. – A przy okazji, dzięki za wsparcie.

– Nie ma za co – odpowiedziała i zaraz spoważniała. – Wszystko w porządku?

– Mniej więcej – odparłem równie serio. – Właściwie nie miałem wyboru, zapędził mnie do narożnika. Lucas Corrigan wie więcej o życiu za linią wroga, niż można by się spodziewać.

– Powiedziałeś mu o wilkach?

– Nie.

– Trzeba było – skarciła mnie. – Nadal słyszysz ich wycie?

– Raczej nie – skłamałem, bojąc się, że jako lekarka poczuje się zobowiązana powiadomić o tym Corrigana lub Sokoła. – Okej, teraz nie mogę rozmawiać, muszę oddać telefon.

To akurat było prawdą. Właśnie wszedłem do Bąbla i umundurowany ochroniarz wyciągał już rękę zza kontuaru.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

21

Spóźniony wśliznąłem się do sali konferencyjnej najciszej jak umiałem i w niemal całkowitej ciemności nagle stanąłem twarzą w twarz z pułkownikiem Kazinskim.

Od razu rozpoznałem, skąd pochodzi nagranie wyświetlane na wielkich ekranach, i w duchu podziękowałem Bogu za Złotą Ulicę. To tam, gdy szedł wąskim chodnikiem, kamera po raz pierwszy uchwyciła jego twarz, a dzięki technicznym sztuczkom NSA udało się poprawić jakość obrazu i rozpocząć śledzenie celu.

Usiadłem dyskretnie w tylnym rzędzie, niezauważony przez nikogo, i pozwoliłem, by moje oczy przez chwilę przyzwyczajały się do ciemności. Sokół dał Madeleine, Clayowi i Darrenowi pięć dni na zebranie wszystkiego, co zgromadzono w czeluściach Grobowca na temat Bajkonuru i jego mrocznej przeszłości. Teraz nadszedł czas na prezentację.

Zauważyłem, że pod moją nieobecność akcja jakby nabrała rozmachu. W sali siedzieli teraz także Buster, dwaj inni członkowie ekipy mózgowców z siódmego piętra oraz Margaret – oczywiście na uboczu, by mogła łatwo wymknąć się na elektronicznego papierosa. Rozpoznałem też dwie osoby z elitarnego Wydziału Rosyjskiego. Wliczając paru analityków i eksperta od obserwacji satelitarnej, w sali zebrało się może dwadzieścia osób, a zróżnicowanie tej grupy świadczyło o jednym: sprawa Kazinskiego naprawdę nie dawała Sokołowi spokoju.

Klasyczny mistrz szpiegostwa, pomyślałem. Nigdy nie pokazuje swoich kart, nie zdradza lęku czy zdenerwowania. Przed nikim, w żadnych okolicznościach.

Szef stał teraz przed ekranami z taką miną, jakby bardzo chciał kogoś zabić.

– Oto człowiek, którego musimy wytropić – powiedział, wskazując „marynarza” w krótkim granatowym płaszczu. – Dla większości z was, niezaznajomionych z niedawnymi wydarzeniami, to pewnie jeszcze jedna anonimowa twarz w tłumie. Prawda jest jednak taka, że wiecie o nim całkiem sporo. To jeden z założycieli ISIS, od lat najbardziej poszukiwany terrorysta świata. Przedstawiam wam oto, nareszcie, tajemniczego Abu Muslima al-Tundrę.

Większość obecnych wyglądała na zaskoczonych – może tym, że Agencja potrzebowała tylu lat, żeby dopasować twarz do z dawna znanego nazwiska.

– Te zdjęcia wykonano kilka miesięcy temu w Baku – dodał Sokół.

Zaskoczenie zmieniło się w niedowierzanie. Kilka miesięcy temu? Czyż Al-Tundra nie został uznany za zabitego? Pomruk w sali konferencyjnej był coraz głośniejszy.

Sokół postanowił go uciszyć.

– Nie, nie zginął. Żyje i ma się dobrze. Niestety. W tej chwili Buster przesyła wam kody dostępu do pliku. Jak się przekonacie, jest on zatytułowany „Roman Kazinsky”.

Kilkanaście osób otworzyło laptopy.

– Proszę o uwagę – powiedział Sokół. Ton wskazywał, że to rozkaz. – Chcę wiedzieć, gdzie jest Kazinsky, z kim się spotkał i jakie ma plany.

Na ekranach wyświetlił się nowszy materiał, na którym widać było, jak Kazinsky i jego towarzysz jadą ulicami Groznego, mijają opuszczony zajazd i zbliżają się do bramy bazy wojskowej.

– Tutaj widzieliśmy go po raz ostatni – rzekł Sokół. – Dwa miesiące temu, na lotnisku w Czeczenii, gdzie wszedł do rzekomo opuszczonego hangaru. Siedem godzin później konwój dziesięciu autobusów opuścił ten budynek, by udać się do rozległego kompleksu mieszkalnego w środkowej części bazy. O ile nam wiadomo, Kazinsky nie pokazał się przez kolejne pięć dni, kiedy to jeszcze więcej autobusów opuściło koszary i zawiozło kilkuset mężczyzn i ponad dwadzieścia kobiet na plac przylegający do pasa startowego.

Na ekranach ukazały się autobusy parkujące opodal trzech niezgrabnych wojskowych samolotów transportowych Ił-76. Każdy z owych czterosilnikowych latających waleni mógł zabrać do stu czterdziestu osób i – co niezwykłe – wylądować nawet na ziemnym pasie. Innymi słowy, potrafił dotrzeć niemal wszędzie.

– Pasażerowie autobusów spędzili na placu niewiele czasu – ciągnął Sokół – i nie udało nam się zidentyfikować wśród nich Kazinskiego, ale uważamy, że przeszedł rekrutację wraz z innymi, a następnie wsiadł do jednego z iliuszynów. Dodam, że podobnie jak większość rosyjskiego sprzętu, te maszyny to istny złom, co roku rozbijają się co najmniej dwie.

Niestety tym razem było inaczej, a szkoda, bo kolejna katastrofa bardzo ułatwiłaby nam życie. Już w powietrzu wyłączono transpondery tych trzech maszyn, ale jak wiedzą niektórzy z was, posiadamy urządzenia, które potrafią przezwyciężyć tego rodzaju niedogodności. Dlatego sądzimy, że poleciał…

Na ścianach sali konferencyjnej zajaśniały nowe zdjęcia przedstawiające rozległe, podmokłe tereny, a na nich coś intrygującego: sięgające po horyzont skupisko zniszczonych frachtowców, łodzi rybackich, a nawet tankowców. Stadka wielbłądów, smagane piaskiem niesionym przez wiatr, włóczyły się pośród wraków, obserwowane przez sępy z wysokich okrętowych nadbudówek. Wyglądało to wszystko niczym cmentarzysko rdzewiejących kolosów rzuconych na mieliznę pośrodku niczego.

– Oto Morze Aralskie, spektakularne świadectwo katastrofy ekologicznej na niespotykaną skalę – wyjaśnił Sokół. – Położone między Uzbekistanem a Kazachstanem, jest w istocie czwartym co do wielkości jeziorem na świecie, a raczej było, nim zostało zniszczone przez politykę irygacyjną dawnego Związku Sowieckiego.

Patrzyłem na ujęcia wyschłego morza usianego niegdyś, jak mówił Sokół, tysiącem pięknych wysepek będących ostoją przeróżnej zwierzyny, i nie mogłem przestać myśleć o wersie z Ozymandiasa: „Mocarze! Patrzcie na moje dzieła i przed moją chwałą gińcie z rozpaczy!”[1].

– Jedną z rzek wpadających do Morza Aralskiego była Syr-daria – ciągnął dyrektor CIA. – Na jej brzegach w 1955 roku Sowieci zaczęli budować to… – Na ekranach pojawił się nowy obraz pokazujący potężny kompleks przemysłowy rzucony, niczym wraki z poprzedniego materiału, w środek rozległego suchego pustkowia. – Witamy w kosmodromie Bajkonur.

Pochyliłem się odruchowo, by lepiej się przyjrzeć. Coś mi mówiło, że właśnie tam będę musiał się udać. Wbrew temu, co powiedziałem Rebecce, wilki w mojej głowie wyły coraz głośniej.

– Bajkonur? – Znałem ten głos. Należał do sześćdziesięcioletniego weterana z Wydziału Rosyjskiego. Uchodził za trudnego człowieka, ale wszyscy, którzy mieli z nim do czynienia, ze mną włącznie, uważali, że naprawdę zna się na swojej robocie. – To ZATO, prawda?

– Tak jest – potwierdził Sokół.

– I chcesz, żebyśmy znaleźli do niedawna nieżyjącego Al-Tundrę w takim miejscu? – spytał z niedowierzaniem tamten.

– Nie dostałeś notatki, Antonio? – rzucił Sokół. – Nigdy nie mówiłem, że będzie łatwo.

1. Percy Bysshe Shelley, Ozymandias w przekładzie Adama Asnyka. ↩

===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

22

Ledwie słuchałem wymiany zdań między Sokołem a Antoniem. Pochłonęły mnie satelitarne zdjęcia kosmodromu wyświetlane na ekranach. W oczach zdecydowanej większości ludzi był to wielki, brudny kompleks przemysłowy, jakich wiele, ale ja patrzyłem na niego z innej perspektywy.

Z dawnych misji pozostała mi wiedza, jakimi kolorami oznacza się w Agencji najtajniejsze budynki w Rosji, by wyróżnić ich funkcje: inaczej wyglądały na zdjęciach ośrodki badawcze, bunkry do testowania broni, ukryte laboratoria biologiczne czy fabryki broni chemicznej. Na terenie Bajkonuru było więcej barwnych plam niż w którymkolwiek ze znanych mi miejsc, może z wyjątkiem Wektora w Kolcowie, niesławnego syberyjskiego ośrodka badań nad ospą i innymi zabójczymi wirusami.

Patrzyłem na zdjęcia usiane czerwonymi i żółtymi symbolami: na dwadzieścia stanowisk startowych, wielką rafinerię, elektrownię, ponad trzysta mil torów kolejowych, dwanaście największych na świecie hangarów, w których montowano rakiety i promy kosmiczne, a także na zaniedbane stutysięczne miasto. Wszystko to spowijał brudny tuman, niebezpieczna mieszanina dymu i toksyn wypluwanych przez fabryczne kominy. Należałoby zostawić to wszystko szczurom i wilkom, pomyślałem.

Sokół opowiadał właśnie o trzech pasach startowych o długości trzech mil, a zatem dwukrotnie dłuższych od tych, które się widuje na komercyjnych lotniskach przystosowanych do przyjmowania ciężkich samolotów transportowych przewożących elementy rakiet i pojazdów kosmicznych. Mnie jednak w prezentowanym materiale bardziej interesowało coś innego: bezkresne pustkowie z rzadka porośnięte krzakami, nad którym unosiło się drżące od żaru powietrze. Ten widok coś mi przypominał; jakieś miejsce, którego przez chwilę nie umiałem określić. Wreszcie dotarłem do właściwej zakładki w pamięci: Rajskie Ranczo, pomyślałem.

Stanowiło ono niewielką część Nevadzkiego Poligonu Testowego, na którym przez lata przeprowadzono niezliczone próby broni jądrowej. Pojechałem tam w ramach przygotowań do misji w Ammanie, którą potem odwołano dosłownie kilka minut przed moim wejściem na pokład samolotu odlatującego do Jordanii. Tak czy inaczej, spędziłem trzy dni w Nevadzie.

Bajkonur miał identyczny klimat, atmosferę wielkiego dzieła rąk ludzkich zagubionego w absolutnej głuszy. W pobliżu Rancza również znajdował się niegdyś wielki zbiornik wodny, obecnie wyschnięte jezioro Groom, a podobieństwa się na tym nie kończyły. Rajskie Ranczo było supertajnym ośrodkiem, do którego można się było dostać tylko po wielostopniowej weryfikacji. W kulturze popularnej znano je jednak pod zupełnie inną nazwą: Strefa 51.

Cokolwiek działo się na Ranczu, nie miało nic wspólnego ze zwykłym życiem. Gdy tam przebywałem, naszła mnie myśl, że to jedno z tych miejsc, gdzie wszystko może się zdarzyć i absolutnie nikt nigdy się o tym nie dowie; gdyby ktoś tam zginął, przepadłby bez śladu. A przecież była to baza wojskowa w mojej ojczyźnie. Spróbowałem sobie wyobrazić rosyjskiego szpiega, który chciałby przeniknąć do Strefy 51, i nagle dotarło do mnie, na co chcę się porwać. Spenetrowanie kosmodromu Bajkonur wydawało się niemożliwe, jednak wbrew rozsądkowi jakąś cząstką wyobraźni próbowałem już planować misję, której jeszcze mi nie zlecono.

Spojrzałem znowu na ekran, na trzy ogromne pasy startowe, akurat w chwili, gdy pustkowie rozświetliły gigantyczne snopy światła, widoczne tym lepiej, że materiał nagrano o zmroku. Piękne i złowróżbne zarazem na sekundę połączyły pasy startowe z nieboskłonem.

– Co to było, u diabła? – spytałem z ciemności na końcu sali.

Sokół potrzebował chwili, żeby mnie zlokalizować.

– Ach, to znowu ty – mruknął dobrodusznie. – Rosjanie używają bezzałogowych statków, powiedzmy, że frachtowców, do zbierania materiału w przestrzeni kosmicznej, a te słupy światła podobno pomagają kontroli naziemnej naprowadzać je podczas lądowania. Twierdzą też, że jest w nich coś, co podobnie jak promieniowanie UV pomaga dezynfekować statki, ale to najprawdopodobniej bzdura. Oto jeden z frachtowców.

Na ekranach ukazał się pojazd będący ponurą kopią promu kosmicznego – miał przygnębiająco czarną konstrukcję bez iluminatorów, zaprojektowaną w nachalnie brutalistycznym stylu, i stał pionowo na platformie startowej, umocowany do rakiety nośnej. Jak wszystko w Bajkonurze, wydawał się zaniedbany, wręcz chory.

– Wszystkim sterują roboty – wyjaśnił Sokół. – Statek ląduje w punkcie docelowym na powierzchni asteroidy, automaty zbierają pożądany materiał i frachtowiec wraca na Ziemię. Cykl użytkowania tych pojazdów jest dość krótki, zwykle nadają się do ponownego wykorzystania, ale jeśli nie, to nie ma tragedii. To wydarzyło się kilka miesięcy temu.

Na skrzynce elektrycznej zawieszonej na kratownicy podpierającej rakietę nagle pojawił się płomień. Niemal natychmiast zmienił się w buchającą dymem kulę ognia. Zaraz po tym, jak zajęło się wyciekające paliwo, płomienie objęły zbiorniki, a następnie wszystko w pobliżu – frachtowiec, rakietę, żurawie, pojazdy wsparcia – powodując potężną eksplozję.

Zebrani cofnęli się mimowolnie, widząc na ekranie, jak ludzie pracujący na platformie startowej rzucają się do ucieczki. Naturalnie nie mieli szans, kula ognia pochłonęła ich niemal natychmiast.

– Paliwo rakietowe. Nikt nie mógł tego przeżyć – powiedział cicho Sokół. – Rosjanie twierdzili, że pojazd był bezzałogowy, więc nikt nie zginął. Teoretycznie była to prawda, oczywiście jeśli pominiemy dwudziestu sześciu techników i robotników, którzy upiekli się żywcem. Mimo wszystko jednak złoty medal za katastrofę w Bajkonurze należy się nam. – Sokół zatrzymał nagranie w chwili, gdy kula ognia osiągnęła maksymalne rozmiary, po czym odwrócił się twarzą do słuchaczy. – Ze strategicznego punktu widzenia sytuacja jest fatalna – obwieścił.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

23

– Od miesięcy, a nawet lat – ciągnął Sokół – przedstawiciele Agencji ostrzegali podczas tajnych przesłuchań w Kongresie, a także na prywatnych spotkaniach, że Rosjanie, którzy od czasów Gagarina wiodą prym w technice rakietowej, wyprzedzają nas znacznie w pracach nad wykrywaniem, wydobywaniem i transportowaniem minerałów z obiektów pozaziemskich. Ale czy politycy nas słuchali? Kiedykolwiek? – Wśród obecnych rozległ się zgodny pomruk, ale Sokół nie przerwał wykładu. – Ustaliliśmy, że cztery dni temu ten statek wrócił z jedną z najcenniejszych próbek metali ziem rzadkich, jakie kiedykolwiek znaleziono. – Mówiąc to, wskazał czarny frachtowiec lądujący w słupie światła na jednym z pasów. – Jak wiecie, Chiny kontrolują niemal całe wydobycie kluczowych metali na naszej planecie. Gdy program Kremla osiągnie sukces, Rosja stanie się w tej kwestii całkowicie niezależna. A na czym my stoimy?

– Jesteśmy „w strategicznym dryfie” – odparł Antonio Silva z Wydziału Rosyjskiego. – Jak wszystkim wiadomo, to fachowa wersja zwrotu „po pachy w gównie”.

– Antonio ma rację… – rzekł Sokół, ale nie dokończył.

Uprzedziła go elegancko ubrana kobieta po pięćdziesiątce o sylwetce sportsmenki. Należała do zespołu analityków kompilujących dane pochodzące od czołowych futurologów świata. Dzięki swoim badaniom cztery lata przed tym, jak pierwsze rosyjskie czołgi przekroczyły ukraińską granicę, wiedziała, że drony odmienią oblicze tej wojny.

– Nie chodzi tylko o metale ziem rzadkich – stwierdziła głosem żywcem wyjętym z delty Missisipi – ale także o rudy dosłownie wszystkich cennych metali. Oto, na czym tak naprawdę zależy takim firmom, jak SpaceX, Boeing, Galactic i ich konkurentom: każda chce być tą, która pierwsza rozpocznie przemysłową eksploatację tych zasobów.

– A na co my tracimy czas? – spytał Antonio po chwili głębokiej ciszy. – Dawniej to było najśmielsze marzenie ludzkości: podbijać wszechświat, odważnie podążać tam, gdzie nie dotarł jeszcze żaden człowiek, jak powiedziałby kapitan Kirk. A dziś kosmos to tylko przestrzeń strategicznych albo biznesowych rozgrywek. Wożenie turystów na orbitę to nawet nie połowa sukcesu, na miłość boską! Wiem, że jestem stary, ale nie zastanawiacie się czasem, co się z nami wszystkimi porobiło?
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

24

Nikt się nie odezwał, ale miałem wrażenie, że na chwilę z sali ulotniło się powietrze, tak dotkliwe było poczucie rezygnacji, poniesionej klęski. Antonio Silva miał rację: z wielu marzeń ludzkości pozostały tylko gruzy.

Ekrany nagle pojaśniały, przykuwając wzrok zebranych. Źródłem oślepiającego blasku były już nie tylko słupy światła, ale także potężne reflektory, które zapaliły się wzdłuż asfaltowego pasa startowego.

Czarny frachtowiec z rekordowym ładunkiem opadł ciężko na wstęgę lądowiska. Chmurki dymu uniosły się znad opon i zniknęły, zanim dokołował do miejsca parkingowego opodal żurawia budowlanego. Dziesiątki mężczyzn i kobiet w kombinezonach roboczych – upiorne figurki na rozjarzonym tle – natychmiast otoczyły statek, by podłączyć stalowe liny zwisające z żurawia do haków w burtach. Dopiero teraz stało się jasne, że cały tył frachtowca jest w istocie kontenerem zawierającym urobek z jakiejś dalekiej asteroidy. Żuraw dźwignął masywny pojemnik i ułożył go na wielkim transporterze. Przy jego olbrzymich oponach balonowych ludzie krzątający się przy zabezpieczaniu ładunku wydawali się śmiesznie mali.

– To tylko część personelu naziemnego – zauważył Sokół. – Projekt dopiero raczkuje. Ilu pracowników będzie potrzebnych, gdy zacznie się rozwijać? Ekipy wsparcia technicznego, obsługa cystern, mechanicy, robotnicy w hucie, kierowcy, dźwigowi: system może potencjalnie pracować na trzy zmiany, siedem dni w tygodniu. Mówimy o tysiącach ludzi. Może dlatego werbowano nowych, wśród nich Kazinskiego.

Na ekranach zobaczyliśmy teraz pułkownika stojącego w kolejce na lotnisku pod Groznym. Uświadomiłem sobie, że jest świetnym kandydatem do takiej roboty: dorastał parę kroków od najcięższej kopalni diamentów na świecie, jako nastolatek w fatalnych warunkach wydobywał na Syberii mamucie ciosy, a większość dorosłego życia spędził w kotle, miejscu znacznie bardziej nieprzyjemnym niż Wielkie Stepy. Do tego służył w Specnazie i wykazał się talentem dowódczym. To wszystko oznaczało, że bez trudu przeszedłby selekcję; ba, przyjęto by go z pocałowaniem ręki.

– To dobrze płatna robota? – spytała kobieta z delty. – Wyczytałam w aktach sprawy, że być może pojechał tam, żeby zdobyć pieniądze na założenie nowej organizacji terrorystycznej. To możliwe?

– Owszem, Alice – przytaknął Sokół. – Gdyby nie oferowali świetnych zarobków i jeszcze lepszych premii, jak inaczej zdołaliby zwabić chętnych do zamkniętego miasta na kompletnym odludziu, gdzie latem temperatura sięga plus czterdziestu, a zimą minus czterdziestu stopni Celsjusza? Zyski w tej branży są tak astronomiczne, że pieniądze nie grają roli. A skoro nie brakuje też radykałów oraz ogromnie zamożnych meczetów, sami rozumiecie, dokąd to prowadzi. Abu az-Zarkawi odtworzył w Iraku Al-Ka’idę, mając w kieszeni dwieście pięćdziesiąt tysięcy dolarów od Ibn Ladina. Właśnie na tym polega problem: terroryzm to tania wojna.

– Co się dzieje z urobkiem? – spytałem.

– Kapsuła trafia prosto do huty – odparł Sokół. – Nie otwiera się jej, póki się nie znajdzie w rzekomo hermetycznym pomieszczeniu. To także robią maszyny. Ładunek trzyma się za hartowanym szkłem, żeby żadne skażenia nie przeniknęły do ziemskiego środowiska. – Wywołał na ekrany kolejny materiał.

W toku służby doświadczyłem wielu odmian piekła na ziemi, ale nigdy nie widziałem tak nieziemskiego zakładu jak ten w kompleksie bajkonurskiego kosmodromu.

W mrocznym wnętrzu – ukrytym w zaadaptowanej skorupie starej zabudowy przemysłowej – najbardziej charakterystycznym elementem było kilkanaście pieców hutniczych plujących dymem i czerwonymi płomieniami, za których sprawą na ceglanych ścianach tańczyły dziwaczne cienie. Obudowana wstęga przenośnika taśmowego przecinała ogromną halę, niosąc sterty skalnego urobku bogatego w rudę wprost do potężnych maszyn, które rozbijały go na proch. Niemal czułem woń powietrza przesyconego pyłem; niemal parzył mnie żar palenisk i prawie słyszałem ogłuszający łoskot maszynerii.

Środkiem, od ściany do ściany, pod chaotycznym labiryntem rusztowań, rur i urządzeń, płynął strumień ciekłego metalu, obiecujący bolesną śmierć każdemu, kto spadłby z jednej z licznych chybotliwych kładek. Od razu skojarzył mi się ze Styksem, mityczną rzeką oddzielającą królestwo żywych od podziemnej domeny umarłych.

Może właśnie dlatego półnadzy ludzie, gromadnie uwijający się w kłębach dymu i fontannach iskier, wdychający przy tym toksyczne opary, wydali mi się przybyszami z innego świata.

– Jak możecie sobie wyobrazić, wynagrodzenie za pracę w takich warunkach jest wręcz astronomiczne – ciągnął Sokół. – Jednakże prawdziwie kosmiczny majątek, jak na rosyjskie warunki, stanowią premie, które poszczególne ekipy mogą uzyskać za wykonanie miesięcznego planu produkcyjnego. To dlatego nie brakuje chętnych, a do pracy przyjmowani są jedynie najtwardsi. Jestem daleki od seksizmu, ale kobiet raczej się tam nie spotka…

– …bo są na to za bystre, ot co – wtrąciła Margaret. – Choć oczywiście jestem daleka od seksizmu.

Wszyscy w sali, z Sokołem włącznie, parsknęli śmiechem.

– Huta powstała siedemdziesiąt lat temu – mówił dalej – i pierwotnie wytapiano w niej stal na potrzeby sowieckiego programu kosmicznego, który dopiero się rodził. Już wtedy musiała budzić skojarzenia z najmroczniejszymi dniami rewolucji przemysłowej, choćby z owianymi ponurą legendą fabrykami w Baltimore czy Detroit, a trzonem dokonanej niedawno modernizacji jest to… – Sokół wskazał daleki punkt hali, początkowo ledwie widoczny zza potoków iskier i fruwających w powietrzu odłamków, ale już po chwili powiększony i wyostrzony.

Oko kamery znalazło się na tyle blisko szklanej ściany, że mogliśmy wejrzeć przez nią w zupełnie białe hermetyczne środowisko, w którym kontener z frachtowca właśnie prześlizgiwał się przez śluzę. Gdy cały znalazł się w przestronnym pomieszczeniu, klapy otworzyły się automatycznie, a szufle robotów przystąpiły do wyładunku pozaziemskiej rudy wprost na przenośnik taśmowy ze stali nierdzewnej.

Urobek trafił następnie do serii dezynfekujących kąpieli oraz pod niezwykle silne lampy, które miały uśmiercić niepożądane formy życia. Dodatkowo – zapewne na wypadek nagłego zagrożenia skażeniem – potężne przemysłowe dysze podwieszone pod stropem mogły wypełnić komorę sterylizującym gazem lub rozpylić antyseptyczną mgiełkę. Urobek po oczyszczeniu trafiał – tym samym przenośnikiem taśmowym – prosto do kruszarki. Rozdrobniony wyłaniał się z kolejnej śluzy i dopiero wtedy nadawał się do obróbki termicznej w głównej hali.

Wszyscy skupiali się na olśniewająco białej sali za wielką szklaną taflą, tylko ja patrzyłem na coś innego…
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

25

Gdy spotkanie dobiegło końca, zaczekałem, aż Sokół zostanie sam, i dopiero wtedy zszedłem do niego po schodkach.

– Zdradzisz mi? – spytałem. – Jak tego dokonałeś?

– Czego? – odrzekł, obracając się.

– W jaki sposób zwerbowałeś agenta w Bajkonurze?

– A zwerbowałem? – rzucił niewinnie.

– Morze Aralskie, lądowiska, platformy startowe, to wszystko rozumiem – powiedziałem. – Wystarczyły satelity albo samoloty szpiegowskie na granicy przestrzeni kosmicznej. Ale co z nagraniami z wnętrza huty? Nie widzę innego sposobu: ktoś, kurwa, po prostu musiał tam wejść z kamerą.

Patrzyliśmy sobie w oczy przez dłuższą chwilę. Sokół ani nie potwierdził, ani nie zaprzeczył.

– Jak, u licha, ten ktoś to zrobił? – odezwałem się wreszcie. – Nie można tak po prostu spacerować po obiekcie w ZATO z kamerą w łapie.

– Kask górniczy – wyjaśnił w końcu Sokół, uśmiechając się krzywo. – Wiesz, taki z latarką – dodał, wskazując na czoło. – Ten akurat miał coś jeszcze: w lampce udało się ukryć kamerę 4K z żyroskopowym stabilizatorem. Mamy obraz ze wszystkich miejsc, do których dotarła ta osoba.

Pokręciłem głową z podziwem.

– W porządku, ale skąd wziąłeś agenta w Bajkonurze?

– Nie ja – odparł – tylko moja poprzedniczka. Genialna kobieta. Przewidziała przyszłość i zaczęła działać.

Nie znałem jej, wstąpiłem do Agencji później, ale mniej więcej to samo mówili o niej wszyscy. Sokół był jej zastępcą i trochę się plotkowało o ich bliskich relacjach, ale tak właściwie nikt nie znał prawdy. Być może zresztą nadal szeptano o tej sprawie, nawet po tylu latach, bo gdy szefowi zdarzało się – nieczęsto – wspominać o tej kobiecie, robił to zawsze z szacunkiem graniczącym z nabożną czcią. A także ze smutkiem, bo kilka miesięcy przed czterdziestymi siódmymi urodzinami zdiagnozowano u niej złośliwego raka piersi. Pół roku później już jej nie było.

Jej śmierć otworzyła drzwi przed Sokołem i oto, choć minęło tyle czasu, wciąż trzymał się strategii, które ona stworzyła.

– Piętnaście, dwadzieścia lat temu – ciągnął – zrozumiała, że odradzająca się Rosja prędzej czy później znowu zacznie pompować pieniądze w program kosmiczny. Znalezienie źródła informacji stało się dla niej priorytetowym celem. Tak trafiła na ślad pewnego mężczyzny zatrudnionego na kosmodromie. Żona nie mogła do niego dołączyć, bo cierpiała na przewlekłą chorobę i wymagała kosztownej pomocy medycznej za granicą. – Sokół wzruszył ramionami. – Odwieczna historia: nie każdy jest zdrajcą, ale każdy ma jakiś słaby punkt. Mężczyzna został naszym agentem, lecz przedwcześnie zmarł. Jego żona nie miała środków do życia, więc zwerbowaliśmy w Bajkonurze innego członka jej rodziny, lekarza.

Na początku działaliśmy dość prymitywnie. Dostawaliśmy najwyżej mikrozdjęcia raportów ukryte w prezentach gwiazdkowych czy urodzinowych. Nie było to specjalnie skuteczne, ale na nic innego nie mogliśmy sobie pozwolić. Z czasem jednak wszystko się zmieniło i jeśli mogę się czymś pochwalić, to chyba tym, że sam wpadłem na pomysł z kaskiem górniczym. Minęły dwa lata, zanim zdołaliśmy go dostarczyć naszemu człowiekowi, gdy wybrał się z wizytą do krewnego, inwalidy leczącego się w szpitalu nad Morzem Czarnym.

– Kto to jest? – spytałem.

Sokół spojrzał na mnie niemal z litością.

– Powinieneś wiedzieć lepiej.

– Czy ten człowiek szuka teraz Kazinskiego? – indagowałem.

– Nie – odparł dyrektor.

– Do jasnej cholery, Sokół… – Podniosłem głos.

– Posłuchaj mnie! – huknął. – Nasz agent ma bardzo ograniczone możliwości działania. Podobnie jak wszyscy, bo to, na miłość boską, cholerne ZATO! To czysty przypadek, że jego wizyta w hucie zbiegła się z przybyciem frachtowca. Poszczęściło się nam. Bądź za to wdzięczny.

– Przepraszam.

Skinął głową.

– A tak w ogóle to nie bardzo rozumiem, co tu robisz. Rozmawiałem z Corriganem, zanim zaczęliśmy odprawę. Mówił, że na razie nie wracasz do czynnej służby, że trzeba cię skierować do lekkich zajęć.

– To prawda – przytaknąłem. – Cokolwiek oznaczają „lekkie zajęcia”.

– Na pewno coś ci znajdę.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

26

Od mojego spotkania z Corriganem minęły dwa tygodnie – dwa tygodnie poświęcone na chłodzenie silników w spokojnej pracy biurowej i przyzwyczajanie się do godzin bezczynności. Aż wreszcie charakterystyczny sygnał poinformował mnie, że w mojej skrzynce właśnie wylądowała priorytetowa wiadomość.

Stałem już z marynarką w ręku, gotów wyjść z biura i zdążyć przed godziną szczytu w najbardziej zatłoczonym Starbucksie na świecie, ale zatrzymałem się, odblokowałem komputer i zobaczyłem wiadomość od Sokoła. Gdy otworzyłem pierwszy załącznik, wydało mi się, że dziwna cisza zawładnęła światem. Niektórzy może by uznali, że to wszechświat podkreślił tak wyjątkowość chwili, w której gwiazdy ułożyły się w szczególny sposób, ale – jak już wspominałem – nigdy nie byłem jednym z nich.

Zapomniałem więc o ciszy i zacząłem czytać. Gdy na stronie tytułowej zobaczyłem kryptonim Mag, zrozumiałem, że właśnie to Sokół miał na myśli, gdy wspominał o zajęciu dla agenta niezdolnego do czynnej służby. Zamierzałem przyjrzeć się materiałom tylko przelotnie, ale skończyło się na tym, że utknąłem w fotelu do nocy, pogrążony w lekturze. Gdy skończyłem, zadzwoniłem do Claya i poprosiłem, żeby wyszukał w Grobowcu wszelkie materiały źródłowe, na których oparto raport. Pomyślałem, że może to być moja szansa na powrót. Nawet obawy Lucasa Corrigana co do moich ataków paniki miałyby dla Sokoła mniejszą wagę, gdyby udało mi się rozwikłać sprawę tak skomplikowaną jak zdrada Maga w Teheranie.

Poprosiłem też Claya o przysługę: żeby odwrócił wzrok, gdy będę zabierał materiały do domu. Chciałem posiedzieć nad tym przez weekend i być gotowy na spotkanie z Sokołem w poniedziałek o świcie. Tak jak się spodziewałem, poczciwy główny archiwista nie miał nic przeciwko temu. W sypialni zamienionej w gabinet pracowałem długo w noc, pilnie notując. Potem zdrzemnąłem się parę godzin i wstałem przed świtem, by kontynuować; rozrzucałem papiery po podłodze i otwierałem kolejne dokumenty na trzech monitorach jednocześnie. Trudno było to nazwać niebezpieczną misją wywiadowczą, więc ten jeden raz pozwoliłem sobie zostawić drzwi niezamknięte na klucz.

W słuchawkach na uszach odtworzyłem przesłuchanie taksówkarza, który pomógł Magowi w ucieczce z hotelu Espinas, i dopiero gdy je zdjąłem, zauważyłem, że Rebecca stoi w progu, cierpliwie czekając, aż skończę. Właśnie wróciła z pracy – zmęczona, w przepoconej bluzce, z włosami niedbale związanymi w koński ogon. Uśmiechnąłem się na powitanie, gdy lawirowała między dokumentami, by do mnie dotrzeć i pocałować w usta.

– Jest piąta rano – zauważyła. – Ja nie sypiam na dyżurach, bo ponoć młodym rezydentom nie wolno, taka reguła. Ale ty nie spałeś z wyboru, a to już głupota. Mówię to jako lekarz. – Uśmiechnęła się i spojrzała na zdjęcie Maga widoczne na jednym z ekranów.

Gdy je wykonano, nie miał jeszcze pięćdziesięciu lat, był wysoki i szczupły, opalony, bardzo przystojny. Włosy miał wciąż gęste i ciemne, ale ślady zużycia zaczynały się już uwidaczniać na jego twarzy: policzki obwisły, a oczy wyblakły od zbyt wielu nocy spędzonych na piciu w Dubaju.

– Kolejny czarny charakter? – spytała.

– Tak. Jeden z naszych najbardziej zaufanych współpracowników, dopóki się nie dowiedzieliśmy, że gra dla przeciwnej drużyny. Naturalnie teraz jest dla nas zdrajcą, ale gdyby był Rosjaninem i wystawił swoich, nazwalibyśmy go bohaterem. Pokrętna logika, co? Ktoś, kto kierował Agencją przed Sokołem, nazwał ten nasz tajny światek „lustrzaną dżunglą”.

– Co się z nim stało? – Rebecca wskazała palcem ekran.

– Zniknął. Agencja od lat próbuje go zlokalizować. Teoretycznie mam szansę tego dokonać, bo sam umiem się ukrywać jak mało kto. Poza tym musieli dać mi jakąś robotę – dodałem z uśmiechem.

– I robisz postępy?

– Nie za bardzo. Zwykle poszukiwania zaczyna się od rodziny albo kochanki, od tego, co najtrudniej porzucić, ale on przepracował ćwierć wieku w naszej branży i dobrze wie, jak działamy. Na długo przed tym, nim zdradził, musiał ustalić jakiś system łączności z żoną albo kochanką i jeszcze go nie rozgryźliśmy. Przypuszczam, że porozumiewają się przez biuletyn w Darknecie. Zupełnie jak my w Afganistanie.

– A przyjaciele? – zasugerowała. – Nie każdy potrafi używać tajnych biuletynów.

– Większość nie żyje. – Wyjąłem z teczki plik zdjęć przedstawiających dziesięć ciał zwisających z żurawi w centrum Teheranu. – Nasz zdrajca i czworo jego najbliższych przyjaciół stanowili serce siatki wywiadowczej. A to się wydarzyło, gdy wyjawił Irańczykom ich nazwiska.

– Sprzedał własnych przyjaciół? – Rebecca była wstrząśnięta. – Jakim trzeba być człowiekiem?

– Tylko z czworgiem się przyjaźnił – przypomniałem. – Pozostali to jedynie koledzy, więc pewnie łatwiej mu było ich wydać. Pytasz, jakim trzeba być człowiekiem? Lubiącym pieniądze.

– To akurat ma sens – stwierdziła. – Widać, że ma kosztowny gust.

Spojrzałem na nią badawczo. Dziwnie to zabrzmiało, biorąc pod uwagę, jak niewiele miała szansę zobaczyć.

– Dlaczego tak uważasz?

Sięgnęła po wycinek z berlińskiej gazety sprzed dwudziestu lat: na zdjęciu Mag stał na moście nad Szprewą. Była zimowa noc, a z artykułu wynikało, że jakaś kobieta rzuciła się do lodowatej wody i z pewnością by zginęła, gdyby przejeżdżający w pobliżu kierowca nie skoczył jej na ratunek i nie wyciągnął na brzeg. Zdaje się, że już o tym wspominałem: Mag był bardzo dzielny.

Prócz zdjęcia na moście wydrukowano też inne, na którym palił, spoglądając w obiektyw.

– Jeździ mercedesem – odpowiedziała Rebecca. – A płaszcz, który zrzucił z siebie, zanim wskoczył do wody, nie został kupiony z wieszaka. No i jeszcze ten papieros – dodała.

– Co takiego?

– Papieros – powtórzyła. – Spójrz na niego. Zwykle papierosy są białe, ale ten chyba nie. A zresztą może to tylko cień, lecz istnieją też czarne papierosy ze złotym paskiem na filtrze. Sobranie Black Russian, tak się nazywają. Dość niezwykłe i bardzo drogie.

– A ty wiesz o tym, bo…? – Naprawdę chciałem wiedzieć.

– Są bardzo popularne w pewnych kręgach w Japonii – wyjaśniła. – Gdy na wymianie towarzyszyłam moim gospodarzom w szpitalnych obchodach, trafiliśmy na pacjenta, który był starszym doradcą, saiko-komon, w yakuzie. Codziennie przynoszono mu takie papierosy.

Patrzyłem na Rebeccę i myślałem gorączkowo. Po chwili zacząłem przeglądać foldery, aż znalazłem zdjęcie z monitoringu zrobione tamtej nocy, kiedy Mag zdradził. Siedział przy stoliku w bistro hotelu Espinas. Płaszcz powiesił na oparciu krzesła, a do popielniczki wrzucił zmięte potwierdzenie transakcji kartą kredytową oraz dwa niedopałki.

– Widzisz? Ekskluzywny hotel. Mówiłam ci, że lubi luksus – powiedziała Rebecca.

– Nie. Spójrz na niedopałki w popielniczce – poprosiłem.

Popatrzyła na nie uważnie.

– Trudno powiedzieć… Prawie całkiem zgniecione, ale może… to takie same.

Sięgnąłem po spisany gęstym drukiem raport sprzed kilku lat.

– Z papierów wynika, że to były cygaretki, prawdopodobnie kubańskie. Żadnych znaków szczególnych, nie do wytropienia.

– Może i tak – mruknęła Rebecca, pochylając się nad zdjęciem. – Cygaretki też są ciemne, ale spójrz tutaj… To wygląda jak strzępek złota. Obstawiam, że to sobranie black russian.

– Możliwe – odezwałem się w zamyśleniu – że któryś z analityków popełnił błąd, przyjął z góry niewłaściwe założenie. Z akt sprawy wynika, że Agencja sprawdziła wszystko: DNA na niedopałkach, producenta płaszcza, każdy detal świstka potwierdzenia transakcji. Ale nikt nie zakwestionował tezy, że facet palił cygaretki.

Rebecca uśmiechnęła się, zadowolona, że poważnie potraktowałem jej wkład.

– Na dzisiaj wystarczy – powiedziała. – Idę spać. Wiesz, gdzie mnie szukać, jeśli się okaże, że w Langley strasznie mnie potrzebują.

– To by oznaczało, że przez dwadzieścia lat palił takie same papierosy – wymamrotałem do siebie. – Jakie jest prawdopodobieństwo, że potem nagle zmienił przyzwyczajenie?

Gdy Rebecca wychodziła z sypialni, sięgnąłem po telefon i wybrałem numer.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

27

Wciąż był bardzo wczesny sobotni poranek, więc od razu wyczułem, że ją obudziłem. Właściwie nie wiem, dlaczego tak się zdumiałem, gdy usłyszałem w tle czyjś stłumiony głos – Madeleine nie była w łóżku sama.

Poprosiła, żebym chwilę zaczekał. Usłyszałem szelest, gdy wkładała ubranie, a potem ów kobiecy głos odezwał się ponownie z propozycją, że zaparzy kawę.

– To ktoś nowy, nasza pierwsza wspólna noc, trafiłeś wprost idealnie – powiedziała Madeleine, gdy godzinę później weszła do mojego gabinetu.

Zrzuciła żakiet i postawiła na biurku dwie kawy i bajgle, nasze śniadanie.

Otworzyła laptop i pokazała mi powiększone zdjęcie dwóch niedopałków z popielniczki.

– Przyszło z NSA dwadzieścia minut temu. Jak widzisz, rzeczywiście jest tu fragment złotej owijki. Co oczywiście jeszcze nic nie znaczy, chyba że twoje „niejawne źródło” się nie myli i faktycznie są to papierosy Sobranie Black Russian. Założyłam, że ma rację. Powiedziałam kumplom z NSA, że potrzebuję pomocy w tropieniu terrorysty, a następnie poprosiłam, żeby spróbowali wydobyć informacje o dystrybucji i sprzedaży z serwerów Japan Tobacco.

– Japan Tobacco jest właścicielem tej marki? – upewniłem się.

– Nie bezpośrednio. Wiesz coś o tych papierosach?

Pokręciłem głową.

– W pewnym momencie dostarczano je na wszystkie dwory królewskie Europy. Papierosy Black Russian, produkt z najwyższej półki w ofercie marki Sobranie, są dziś produkowane w Ukrainie, a na tym złotym pasku mają tłoczone carskie godło.

– Carskie? Jak ekskluzywnie – mruknąłem. – I dzięki Bogu, gdyby można je było kupić na każdej stacji benzynowej, byłby problem. Miejmy nadzieję, że twoi kumple z NSA pomogą: potrzebna nam pełna lista dystrybutorów i sklepów, które je sprzedają.

– Wiem. Ale dane z takich miast, jak Londyn, Paryż, Tokio czy Nowy Jork, nic nam nie dadzą. W każdym są pewnie tysiące klientów.

– Nie wydaje mi się, żeby Mag ukrywał się w takim miejscu – odrzekłem. – Szukamy czegoś bardziej niezwykłego, na przykład kogoś, kto mieszka w australijskim buszu i raz na jakiś czas zamawia dziesięć kartonów.

– Zakładając, że uda się coś znaleźć… Na kiedy to potrzebujesz?

– Poniedziałek, szósta rano – odparłem.

Nie powiedziałem tego Madeleine, ale bardzo chciałem, żeby Sokół z wrażenia wyskoczył ze swoich ślicznych jedwabnych skarpetek.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

28

Stawiłem się przed pustym gabinetem Sokoła kilka minut za wcześnie, więc zaczekałem w przedsionku, przyglądając się zdjęciom i dyplomom wiszącym na „ścianie hańby”, jak ją nazywał.

Zobaczyłem młodego człowieka w mundurze polowym gdzieś na Bliskim Wschodzie i w Ameryce Południowej. Pozował też do zdjęć w Gabinecie Owalnym z trzema prezydentami. Stał u boku głów państw od Nowej Zelandii po Szwecję. Odwiedzał pola bitew na Bałkanach i wspaniałe rezydencje połowy najpaskudniejszych tyranów tego świata.

Słysząc, jak otwierają się za mną drzwi, wskazałem zdjęcia z wojen.

– Afganistan, Syria, jedenasty września, Irak, wojna z terroryzmem, Ukraina – wyrecytowałem. – Czy to się kiedyś skończy?

Sokół stanął obok mnie.

– Jak powiedział Lenin: są dziesięciolecia, w których nic się nie dzieje, oraz tygodnie, w których dzieją się dziesięciolecia. – Roześmiał się. – Mnie się trafiło to drugie. Czytałeś akta?

– Tak – odpowiedziałem, gdy otwierał drzwi gabinetu.

Usiedliśmy przy niedużym stole konferencyjnym.

– Potrzebne nam nowe hipotezy, które warto by sprawdzić – stwierdził dyrektor. – Nie mam wielkich nadziei, bo sprawę gruntownie analizowano.

Otworzyłem teczkę i wyjąłem kilka kartek z tabelami.

– Co to jest? – zapytał.

– Lista dystrybutorów i punktów sprzedaży produktów Japan Tobacco.

– Cygaretki? – domyślił się.

– Tak naprawdę to papierosy – sprostowałem. – Bardzo ekskluzywny produkt. Koronowane głowy i członkowie yakuzy mają ze sobą więcej wspólnego, niż mogłoby się wydawać. Jedni i drudzy lubią sobranie black russian.

Sokół spojrzał na mnie z ukosa.

– I właśnie takie papierosy Mag palił w hotelu? Skąd wiesz?

– Na jednym z niedopałków widać mały fragment złotej owijki. Już wtedy palił je od dwudziestu lat – dodałem. – Pamiętasz zdjęcie z berlińskiego mostu? Ta sama marka.

– I sądzisz, że tam, gdzie się zadekował, nadal pali sobranie?

– Nie wiem, ale dlaczego miałby przestać? – odparłem. – Istnieją dwa względnie ustronne miejsca, do których dostarcza się te papierosy. Jedno jest na wyspie Saint Kitts na Morzu Karaibskim. – Rozłożyłem na stole zdjęcia przedstawiające niedostępne góry, plaże ocienione palmami oraz piękne ośrodki wypoczynkowe. – Nie brakuje tam eleganckich willi. Ekskluzywna winiarnia sprzedaje mniej więcej tysiąc paczek papierosów Black Russian rocznie – ciągnąłem. – Może pali je ze dwóch miejscowych, ale Saint Kitts jest popularna przede wszystkim wśród oligarchów z megajachtami. Przypuszczam, że to oni są amatorami tytoniu z carskim godłem.

– Serio? Z carskim godłem? – mruknął Sokół, przeglądając zdjęcia wielkich jachtów cumujących w licznych marinach. – A to drugie miejsce?

Pokazałem mu zdjęcia satelitarne archipelagu wysepek.

– Ledwie je widać na mapie. Leżą w połowie drogi między Grecją a Turcją, tam gdzie Morze Egejskie spotyka się ze Śródziemnym. Niektóre są bezludne. Na innych można znaleźć małe wioski rybackie i ogromne rezydencje, których właściciele ponad wszystko cenią sobie prywatność. – Sięgnąłem po zdjęcia sprzed kilku lat wykonane przez FBI. Widniały na nich posiadłości ze stajniami, basenami i prywatnymi plażami. Jedna miała nawet zoo ze stadem lwów w kolekcji. – Jedna z mniejszych wysp należy do „rodziny sycylijskiej”, jeśli wiesz, co mam na myśli.

– A są tam jakieś sklepy?

– Na tych większych – odparłem. – Zaopatrzenie jest raczej skromne. Jest też kilka restauracji na plażach. Najbardziej interesująca wydaje się faktoria zaopatrująca jachty pływające wiosną i latem między greckimi i tureckimi wyspami. – Rozłożyłem na stole kolejną partię zdjęć prezentujących coś na kształt hangaru na łodzie. Biało-błękitny budynek zdawał się unosić na wodzie przy samym końcu nabrzeża. – Facet, który prowadzi sklep, nieźle na tym zarabia. Żeglarze z dużym wyprzedzeniem zgłaszają mu zapotrzebowanie na wino, jedzenie i sprzęt potrzebny na jachtach, a on zamawia wszystko na stałym lądzie, pakuje w eleganckie skrzyneczki i dolicza solidną marżę. – Umilkłem na chwilę. – Co trzy miesiące dostaje sto paczek papierosów Sobranie od dystrybutora w Stambule.

Sokół z uwagą przyglądał się zdjęciom sklepu.

– Sto paczek. Jedna dziennie dla nałogowca z ponaddwudziestoletnim stażem. Chyba że właściciel zamawia je z myślą o żeglarzach na wakacjach. Przypuszczam, że nie brakuje wśród nich bogaczy.

– Może masz rację i to fałszywy trop – odpowiedziałem. – Ale dostrzegam szansę.

– Nie, to coś więcej. Najlepszy ślad, na jaki udało nam się trafić. Wyślę ludzi, żeby przyjrzeli się temu miejscu.

– Nie.

– Nie?

– Wyślij mnie.

Spojrzał mi w oczy.

– Czy ja czegoś nie rozumiem? Chyba zostałeś uziemiony. – Nie byłem pewny, czy Sokół mówi poważnie, czy się ze mną droczy. – Naturalnie umiem sobie wyobrazić agenta, któremu się zdaje, że jeśli dobrze się spisze w takiej sprawie, to zignoruję zalecenia Lucasa i przywrócę go do czynnej służby.

Jednak się droczył.

– Naprawdę myślisz, że ktoś miałby czelność? – spytałem.

– Wiem, ciężko to pojąć – rzucił kpiąco.

– Ale skoro już o tym wspomniałeś… Nocne poty o niczym nie świadczą. To zwykła reakcja racjonalnego człowieka, który spędził jakiś czas w niewoli na irańskim zadupiu.

– Zabawne – rzekł Sokół. – To samo powiedział mi w zaufaniu Lucas. – Sięgnął po zdjęcia archipelagu i przejrzał je raz jeszcze. – Zresztą nawet nie wiemy, czy Mag tam jest, prawda? Zgoda. Polecisz, ale najpierw przeprowadzisz rekonesans. Zobaczysz, co z tego wyniknie. Jeśli go znajdziesz, wezwiesz wsparcie. To niebezpieczny człowiek. Dziesięciu wisielców z Teheranu może to poświadczyć.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

29

Dzięki swojej pracy miałem naprawdę ciekawe życie i odwiedziłem sporo niezwykłych miejsc, ale nigdy nie widziałem czegoś takiego jak owa faktoria na samym końcu świata.

Spalony słońcem pomost w kolorze drewna wyłowionego z morza zaczynał się na niewielkiej, łukowatej i zupełnie pustej plaży ze złocistym piaskiem, osłoniętej wysokimi śnieżnobiałymi klifami. Na ich szczycie stał tradycyjny wiatrak kryty strzechą; jego poszarpane płócienne skrzydła obracały się leniwie na wietrze. Tłem dla tego wszystkiego, aż po horyzont, były połyskliwy turkus Morza Egejskiego i akwamarynowa toń Morza Śródziemnego. Na końcu pomostu znajdował się błękitno-biały budynek, jakby zawieszony między wodą a niebem: stary hangar na łodzie zaadaptowany na sklep dla żeglarzy. Z trzech stron otaczały go markizy i pergole, a nad dachem, na wysokiej tyczce, powiewała tybetańska flaga modlitewna, milcząco błogosławiąc sielski krajobraz.

Ujrzałem to wszystko po raz pierwszy, stojąc na dziobie zapuszczonego promu, na którego pokład wsiadłem w tureckim Izmirze. Gdy zobaczyłem zardzewiałe blachy i usłyszałem przedśmiertny charkot starego diesla, poważnie wątpiłem, czy łajba w ogóle zdoła wypłynąć z portu. Prezentowała się tak fatalnie, że pierwszy raz w życiu uważnie wysłuchałem marynarza, jegomościa w zaawansowanym wieku emerytalnym, który informował, gdzie się znajdują kamizelki i tratwy ratunkowe. Pasażerów było tylko pięcioro: ja i czworo studentów ze Stanów przemierzających Europę z plecakami. Planowali się zatrzymać w małym hostelu na jednej z niezliczonych w tych stronach wyspiarskich plaż. Bardzo się starali nawiązać ze mną rozmowę, ale na szczęście na tyle przekonująco używałem tureckiego, że wkrótce uznali się za pokonanych i wycofali do ławek na rufie, by podzielić się skrętem. Dla trzech marynarzy byłem biznesmenem ze Stambułu porządkującym sprawy ojca zmarłego kilka dni wcześniej. Rzekoma bariera językowa z jednej, a udawana żałoba z drugiej strony sprawiły, że mogłem podróżować w milczeniu, co zazwyczaj jest zdecydowanie najlepszym rozwiązaniem dla agenta wywiadu, któremu przed misją nie przygotowano legendy.

Wreszcie poczułem na twarzy zmianę kierunku wiatru i zauważyłem, że marynarze chwytają cumy – prom ominął porośnięty piniami cypel i naszym oczom ukazała się zatoka z pomostem i drewnianą bryłą faktorii. Otworzyłem plecak i spod broni i ładowników wydobyłem niedużą lornetkę – sprzęt w sam raz dla porządnego turysty.

Przyjrzałem się kolejno masztowi z flagą i kawiarnianym stolikom pod pergolą, a następnie namierzyłem na pomoście właściciela, który wyszedł już, by pomóc w zacumowaniu promu. Pięćdziesięciolatek wyglądał nieco inaczej niż na zdjęciach dostarczonych przez Agencję do Walki z Narkotykami: wydawał się bardziej nabity, muskularny; miał ciemne, gładko zaczesane do tyłu włosy i jeszcze ciemniejsze oczy. Według danych DEA odsiedział jakiś czas za zaatakowanie nożem rywala – również handlującego narkotykami – w Stambule, z niemal śmiertelnym skutkiem. Teraz jako właściciel faktorii sprzedawał żeglarzom nie tylko foie gras i inne smakołyki, ale także towary przynoszące jeszcze większe zyski: kokainę i ecstasy. Popyt na nie wśród zamożnych właścicieli jachtów był na tyle duży, że wzbudził zainteresowanie DEA, ale jak dotąd działania agencji były skutecznie torpedowane przez turecką policję: najwyraźniej niektórzy żeglarze mieli bardzo wpływowych znajomych.

Ubrany jak zwyczajny turysta, zarzuciłem plecak na ramię, zeskoczyłem na pomost i ruszyłem do sklepu. Właściciel, Jusuf Kaplan – znany jako Tygrys już od czasów, gdy handlował crackiem w Stambule – uśmiechnął się zza lady i grzecznie zapytał, dokąd się wybieram i czy nie napiłbym się kawy.

– Chętnie – odpowiedziałem po turecku. – I poproszę paczkę papierosów.

– Marlboro, benson & hedges, chesterfieldy? Którą truciznę pan preferuje? – spytał pogodnie.

– Proszę sobranie black russian – odpowiedziałem, przechodząc na angielski.

Spojrzał na mnie czujnie.

– Takich nie mamy – odpowiedział.

Stałem naprzeciwko niego, dzielił nas tylko dębowy blat.

– W ogóle ich nie sprowadzacie? – upewniłem się.

– W ogóle – przytaknął i już wiedziałem, że trafiłem we właściwe miejsce.

Dlaczego kłamał? Jeszcze w Langley doszedłem do wniosku, że jeśli Mag zaszył się gdzieś na tych wysepkach, to pewnie płaci Kaplanowi, żeby informował go o wścibskich przybyszach zadających niewygodne pytania.

– Sądzę, że się pan myli – powiedziałem. – Może jednak pan sprawdzi?

Jego prawa dłoń zniknęła pod kontuarem. Nóż czy pistolet?

– Nie wiem, kim pan jest, ale już mówiłem: nie sprzedajemy takich papierosów. Dam panu dobrą radę: niech pan kupi inne i się stąd zabiera.

– Dziwne – odrzekłem. – Naprawdę nie dostaje pan co trzy miesiące stu paczek od dystrybutora ze Stambułu?

Prawa dłoń pojawiła się na widoku w naprawdę niezłym tempie, zaciśnięta na kolbie pistoletu. Równie szybko rozległ się krzyk, gdy lewą ręką podbiłem mu przedramię, posyłając broń w powietrze szerokim łukiem, a prawą chwyciłem go za włosy. Szarpnąłem, wrzasnął jeszcze głośniej, a wtedy walnąłem jego twarzą o blat.

Krew prysnęła na wszystkie strony i choć nie było to konieczne, ponownie sprawdziłem wytrzymałość lady za pomocą twarzy Jusufa, jeszcze mocniej rozpłaszczając mu nos. Muszę przyznać, że jestem odrobinę uprzedzony: nigdy nie przepadałem za handlarzami narkotyków.

Łzy płynęły mu z rozbieganych oczu, gdy uniosłem jego głowę na tyle, by mógł na mnie spojrzeć.

– Kim jesteś? – wystękał.

– Kimś, kogo nigdy więcej nie chciałbyś spotkać, Tygrysie. W jaki sposób papierosy trafiają do klienta?

Nie odpowiedział. Albo był w szoku, albo jeszcze się opierał. Mocniej zacisnąłem palce na jego włosach, żeby wiedział, że za chwilę znowu pocałuje blat.

– Jak mu je dostarczasz? – wycedziłem.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

30

Następnego ranka ujrzałem niedużą jednostkę zbliżającą się do pomostu. Stateczek był stary, ale wciąż dziarski, a choć przez lata musiał przetrwać niejeden sztorm, kadłub był całkiem przyzwoicie odmalowany, polerowane okucia zaś połyskiwały w słońcu.

Jak powiedział mi przez połamane zęby Jusuf Kaplan, kapitan był Egipcjaninem z Aleksandrii, marynarzem w czwartym już pokoleniu. Zarabiał, dostarczając zapasy do wiosek i posiadłości rozsianych po okolicznych wyspach.

Przykułem Kaplana za kostkę i nadgarstek do jednego z masywnych haków. Wpuszczone w podłogę opodal baru, były pamiątką po czasach, gdy w hangarze trzymano łodzie. Nie miał szans ani na ucieczkę, ani na skontaktowanie się z kimkolwiek, bo zniszczyłem wszystkie trzy telefony komórkowe, które znalazłem w faktorii, a usta zakneblowałem mu gumową kulką przywiezioną specjalnie w tym celu. Ostatnim, czego potrzebowałem, byłoby jego wołanie o pomoc, gdyby ktoś przypadkiem zajrzał do sklepu.

Tylko trzy razy przy pomoście pojawiły się spore jachty zdążające w stronę Izmiru albo Bodrumu, po czym odpłynęły, nawet nie cumując, gdy żeglarze dostrzegli kartkę, którą umieściłem na drzwiach. Napisałem na niej po turecku i po angielsku: „Nieczynne z powodu niespodziewanych kłopotów zdrowotnych”. Teraz, gdy zbliżał się stateczek, zdjąłem ją i czekałem w sklepie, aż otworzą się drzwi.

Kapitan był niewysokim, szczupłym mężczyzną po sześćdziesiątce. Ciężka praca fizyczna utrzymywała go w niezłej formie, a błysku w oczach mógłby mu pozazdrościć niejeden młodzieniec. Przywitał się, przekraczając próg, i dopiero wtedy się rozejrzał. Zobaczył Kaplana z zakrwawionym złamanym nosem przykutego do podłogi, a zaraz potem mnie, stojącego z sig sauerem kalibru 9 milimetrów wycelowanym w niego. Pokiwał głową.

– Widzę, że nastąpiła zmiana zarządu.

Parsknąłem śmiechem. Sytuacja była napięta, a mimo to zachował się z klasą. Od razu go polubiłem.

– Czym mogę służyć? – spytałem.

– Chciałbym zatankować – odpowiedział.

– Dziś mamy specjalną promocję, przyjacielu – ogłosiłem. – Oferta powitalna: paliwo za darmo.

– Już mi się podoba ten nowy zarząd – rzekł kapitan. – A jak mam się odwdzięczyć?

– Dostarczasz pewnemu klientowi papierosy Sobranie. Zabierzesz mnie do niego.

Spojrzał najpierw na mój pistolet, a potem na zmasakrowaną twarz Kaplana.

– Da się zrobić – odparł gładko.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

31

Mrużąc oczy w silnym blasku słońca, kapitan wyciągnął rękę ku wyspie, do której się zbliżaliśmy. Oparłem się o reling, uniosłem lornetkę i spojrzałem we wskazanym kierunku.

Najpierw zobaczyłem stary wrak na rafie. Stalowe burty były mocno podziurawione, a wystająca nad wodę śruba obracała się co jakiś czas, gdy dosięgały jej fale. Kapitan zauważył, czemu się przyglądam.

– To złe wody – powiedział. – Marynarz musi się tutaj znać na swojej robocie.

– Chyba nie tylko marynarz – odpowiedziałem, kontynuując obserwację.

W oddali, za wrakiem, ujrzałem poszarpaną linię brzegową, pełną zdradzieckich zatoczek z plażami wymytymi silnym prądem morskim.

– Widzisz willę? – spytał kapitan, gdy skończył wykrzykiwać rozkazy do swych dwóch sudańskich, mało entuzjastycznych pomagierów. – Szukaj czerwonych bugenwilli.

Dostrzegłem plamę koloru i skupiłem się na niej. Spory dom – zapewne z niezwykle pięknym widokiem – wydawał się celowo zakamuflowany. Wpuszczony w stok wzgórza, porośnięty ze wszystkich stron, łącznie z dachem, gęstą roślinnością, nie był celem łatwym do wypatrzenia, nawet dla kogoś z potężną wojskową lornetką. Chyba że ów ktoś wiedziałby, gdzie go szukać.

– Jak się tam dostać? – zapytałem.

– Po drugiej stronie przylądka jest przystań z hangarem i ścieżka przez piniowy las.

– W tym hangarze zostawiasz klientowi propan, papierosy, jedzenie i całą resztę?

– Tak – odparł kapitan. – Jest tam interkom. Wciskam guzik i mówię, że przywiozłem dostawę.

– Długo to trwa, nim zabierze towar?

– Różnie. Czasem dzień, czasem trzy, a nawet cztery dni.

W tej fazie misji najważniejsze było to, bym zbliżył się do Maga na tyle, by wykluczyć ewentualną pomyłkę – choć było to mało prawdopodobne, mieszkańcem wyspy mógł być przecież inny zbieg lub samotnik gustujący w drogich papierosach. Zanim opuściłem Langley, pomyślałem, czy nie warto by ściągnąć kilku zdjęć – mógłbym pokazać Maga Jusufowi Kaplanowi i tak zyskać pewność – ale uznałem, że skoro wydał pieniądze w Gstaad czy Villars, chirurdzy plastyczni mogli tak odmienić jego twarz, że nic bym nie wskórał. Sam, w innym życiu, spotkałem go kilka razy, więc byłem w miarę pewny, że jeśli tylko znajdę się dostatecznie blisko, zdołam go rozpoznać. Problem polegał na tym, że nie byłem przygotowany na spędzenie czterech dni w ukryciu w oczekiwaniu na jego wizytę w hangarze.

Nie miałem wyboru. Musiałem dotrzeć do willi.

– Jest sam? – spytałem.

– Tak. Zawsze.

– Co robi? Jak spędza czas?

– Wyjeżdża kilka razy w roku. Zabieram go stąd do faktorii, a stamtąd płynie promem na stały ląd – wyjaśnił kapitan.

– Wiesz może, dokąd się wybiera?

– Nie, nie jest zbyt rozmowny, jak to się mówi. Ale chyba o tym wiesz – dodał, spoglądając na mnie pytająco. Czułem, że chciałby pogadać, ale w milczeniu patrzyłem mu w oczy tak długo, aż zrezygnował. – Ty, jak widzę, też.

Stanął za sterem, by wyprowadzić stateczek za cypel, a kilka minut później ujrzałem zatoczkę z niedużym drewnianym hangarem na łodzie ledwie widocznym w cieniu drzew i piętrzącego się w głębi klifu. Pomyślałem, że pewnie od lat nikt z przepływających w pobliżu nie zauważył tu śladów bytności człowieka.

– Jesteś jednym z tych marynarzy, którzy się znają na swojej robocie? – spytałem kapitana, obserwując, jak przed nami pieni się woda nad skałą ukrytą płytko pod powierzchnią.

– Mam nadzieję – rzucił kpiąco. – A ty? Jesteś gotowy? – Wskazał na dwóch Sudańczyków, którzy właśnie spuszczali na wodę małą aluminiową łódkę.

Sięgnąłem do kieszeni, wyjąłem gruby plik dolarów i rzuciłem prosto w ręce kapitana.

– Pięć tysięcy – powiedziałem. – Dostaniesz drugie tyle, jeśli będziesz tu, gdy wrócę.

Popatrzył na pieniądze. Przypuszczałem, że w parę lat nie zdołałby tyle uzbierać.

– Długo cię nie będzie? – spytał.

– Jeżeli nie wrócę do zmroku, odpłyń – odpowiedziałem.

Zarzuciłem plecak na ramiona, szczęknąłem zamkiem sig sauera i sprawdziłem, czy w ładowniku są naboje.

Tak, byłem gotowy.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

32

Najbardziej uderzająca była głęboka cisza. Brodząc w płytkiej wodzie, dotarłem na brzeg, a Sudańczycy natychmiast odpłynęli w stronę statku. Drzwi hangaru nie były zamknięte.

W środku panował przyjemny chłód. Pod podłogą cicho pluskała woda, a wynurzające się z niej szyny prowadziły aż do szerokiej bramy. Zodiac, gumowy ponton, który stał na pochylni, mógł zostać błyskawicznie zwodowany. Może służył do rekreacyjnego pływania wokół wysepki, a może okaże się środkiem ucieczki dla ściganego agenta.

Pod jedną z drewnianych ścian stało biurko, a obok regał z segregatorami i teczkami. Światło wpadało przez spore podłużne okno i pomyślałem, że pewnie przyjemnie się tu pracuje, gdy jest uchylone i wiatr od morza chłodzi ocienione wnętrze. Między dwoma słupami wisiał hamak, a kubeł na śmieci przy biurku był pełen rachunków i papierów czekających na zniszczenie. Ludzie niszczą tylko dokumenty, które zawierają poufne informacje, więc zanotowałem w pamięci, że trzeba będzie w drodze powrotnej zabrać je ze sobą.

Postawiłem plecak na podłodze – nie chciałem, żeby mi przeszkadzał – i otworzyłem lodówkę. Była pełna piwa rzemieślniczego różnych marek, a dzień był gorący, więc z trudem oparłem się pokusie. Zabrałem jedynie dużą butelkę wody.

I dobrze zrobiłem. Ścieżka prowadząca do willi była znacznie bardziej stroma, niż się spodziewałem. Ucieszyłem się w duchu, że niedawno przeszedłem testy i mogłem się czuć pewny swojej formy. Biegnąc, by jak najkrócej przebywać na terytorium wroga, zatrzymałem się tylko dwa razy, żeby napić się wody i dać wytchnienie łydkom. Podczas drugiego postoju spojrzałem za siebie, na trasę, którą pokonałem. Widok był zaiste niezwykły. Przez smukłe gałęzie cyprysów ujrzałem wielką połać błękitnych wód mieniącą się w promieniach słońca, a nad nią dwie mewy – jak okiem sięgnąć jedyne żywe istoty. Cisza była niemal przytłaczająca; chłonąłem ją w spokoju przez dłuższą chwilę. Doprawdy trudno sobie wyobrazić miejsce bardziej odmienne od placu w centrum Teheranu, nad którym kołysało się dziesięć ciał.

Ta myśl sprowadziła mnie na ziemię. Podjąłem wspinaczkę stromą ścieżką, trzymając się w cieniu tym głębiej, im bardziej się zbliżałem do samotnej willi. Zatrzymałem się raz jeszcze i uniosłem do oczu lornetkę. Żadnych oznak życia. Ogród i jego sąsiedztwo były mocno zarośnięte; natura już dawno się o nie upomniała. Dom zaś był właściwie fortecą – nie dało się doń dotrzeć od strony stromej skarpy, z boków zaś otaczały go wysokie ceglane mury porośnięte bluszczem i bugenwillami; nieliczne odsłonięte fragmenty wyglądały na dość zniszczone działaniem wody i wiatru. Dla przypadkowego obserwatora – a nawet dla analityka zdjęć satelitarnych – który nic nie wiedział o faktorii ani o hangarze kryjącym ponton, był to po prostu dawno opuszczony dom na bezludnej wyspie.

Jednakże z wyżej położonego miejsca, z którego obserwowałem go przez lornetkę, było w nim coś… nieuchwytnego: jakby stanowił zbyt doskonały obraz opuszczonego domu. Zupełnie jakby ktoś o to zadbał.

Ruszyłem ku niemu okrężną drogą, wypatrując detektorów ruchu i ukrytych w ziemi czujników nacisku, ale jedyną drogą do wnętrza, którą znalazłem na tyłach domu, były masywne drzwi prowadzące do piwnicy. Innej opcji nie było, bo nie miałem zamiaru przebijać się przez rośliny porastające mury. Skradałem się powoli, z pistoletem wetkniętym za pasek na plecach. Obie ręce miałem wolne i mogłem się skupić na operowaniu wytrychami.

Zamek był porządny i dobrze utrzymany, co zdecydowanie się kłóciło z charakterem „opuszczonego” domostwa. Namęczyłem się, zanim ustąpił, i mogłem ostrożnie uchylić drzwi. Przed sobą miałem składzik, dostrzegłem w półmroku beczki z chemikaliami, pęk aluminiowych rurek, baterię pomp niemal bezgłośnie pracujących w kącie, a w głębi schodki i drzwi u ich szczytu. Nie włączyłem latarki. Gdy zamknąłem za sobą drzwi, w całkowitej ciemności przemierzyłem piwnicę i wspiąłem się po stopniach.

Z sig sauerem w ręku nasłuchiwałem przez dłuższą chwilę, zanim powoli i bezszelestnie otworzyłem drzwi.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

33

Widok, który ujrzałem, był niesamowicie piękny. Tafla wody w krytym basenie mieniła się efektownie w półmroku, pastelowe ceglane ściany były subtelnie podświetlone aż po łukowaty strop, na którym drobne punkty świetlne udawały gwiazdy. Na wpół zatopiona marmurowa głowa Meduzy wypluwała strumień wody przy dźwiękach muzyki klasycznej płynącej z ukrytych głośników. Na moment przymknąłem oczy i poczułem się jak w rzymskiej łaźni albo sławetnej podziemnej cysternie w starym Stambule.

Powoli obszedłem basen i stanąłem przed szklanymi drzwiami, za którymi mieścił się niewielki hol u podnóża szerokich schodów. Wszedłem do środka i zacząłem wspinać się po stopniach, mniej obawiając się, że ktoś mnie zobaczy i krzykiem zaalarmuje Maga, a bardziej tego, że ostatnim dźwiękiem, który usłyszę, będzie szczęk broni poprzedzający strzał.

Skradałem się jak cień i w każdym cieniu upatrując niebezpieczeństwa, a willa stopniowo zdradzała przede mną swoje tajemnice. Kolejne pomieszczenia były jeszcze bardziej efektowne niż basen. Szerokie korytarze prowadziły do luksusowych salonów, za wyłożoną boazerią biblioteką rozpościerał się rozległy taras, a ze wszystkich stron budynku wypatrzyłem co najmniej sześć ganków ocienionych białymi markizami i zastawionych terakotowymi donicami, w których rosły dorodne paprocie. W kątach otoczonego murem ogrodu pluskały zabytkowe fontanny, a jego centralnym punktem była sadzawka z karpiami koi. Nic dziwnego, że w piwnicy widziałem tyle pomp.

Gdzieś z głębi domu dobiegł męski głos, a właściwie tylko kilka urwanych, stłumionych dźwięków. Trzymając pistolet w gotowości, ruszyłem w tamtym kierunku i znalazłem się w jadalni zaprojektowanej chyba dla sporej rodziny. Na jej dalekim krańcu mieściła się przestronna kuchnia, a w niej przed kuchenką gazową stał mężczyzna. Smażył krewetki na dużym ogniu, cicho śpiewając po włosku.

Wydał mi się wyższy od Maga, linia włosów też wyglądała inaczej, podobnie jak nos i policzki – ale wszystko to mogło być rezultatem wprowadzenia implantów goleni oraz kilku operacji plastycznych. Przystanąłem w cieniu, obserwując go. Sięgnął po plastikową butelkę z olejem i dolał sporo na patelnię, a potem wyciągnął rękę nad podręczną gaśnicą po szczyptę soli. W jego postawie – może w tym, jak pochylał głowę i jak przeczesał palcami włosy, gdy postąpił krok – było coś znajomego, co utwierdziło mnie w przekonaniu, że odnalazłem Maga.

Mimo to patrzyłem dalej, by mieć pewność, i spostrzegłem, że zawahał się na ułamek sekundy. Zerknął na wyciąg nad kuchenką wykonany ze stali nierdzewnej. Wtedy zrozumiałem: w tafli polerowanego metalu zobaczył moje odbicie. Nie wpadł w panikę, choć tak zareagowałaby większość ludzi. To także wiele mi powiedziało o tym, z kim mam do czynienia, ale ostatnich wątpliwości wyzbyłem się w chwili, gdy przemówił. To dziwne, że ludzie potrafią wydać fortunę, by odmienić swój wygląd, ale nie zwracają uwagi na głos. A ja słyszałem Maga i na żywo, i na licznych nagraniach, więc gdy tylko otworzył usta, stało się jasne, że po tylu latach i nieudanych próbach Agencja wreszcie dopięła swego.

– Zastanawiałem się, kiedy ktoś po mnie przyjdzie – powiedział ze smutkiem, nie odwracając się. Wzruszył ramionami i prawie się uśmiechnął, jakby chciał mi dać do zrozumienia, że wszystko skończone, że poddaje się swojemu losowi. – Zawsze ktoś w końcu przychodzi, prawda?

Nie współczułem mu. Myślałem tylko o jego zdradzie.

Odwracając się ku mnie, lewą ręką chwycił za pokrętło, by wyłączyć gaz. Zauważyłem, że rysy jego twarzy zostały mocno zmienione, i w tej samej chwili straciłem z oczu jego prawą dłoń. A potem wszystko wybuchło i okazało się, że Mag wcale nie pogodził się z losem…

Lewą ręką odkręcił mocno gaz, aż płomienie strzeliły w górę. Jednocześnie prawą dłonią przewrócił butelkę z olejem wprost na palnik. Plastik stopił się natychmiast, a olej podsycił ogień, który – wspomagany pracą wyciągu – bił po sam sufit. Odbezpieczyłem sig sauera i wymierzyłem, ale Mag już był w ruchu: wyciągnął ramię i w locie chwycił gaśnicę kuchenną. Wykonał z nią błyskawiczny przewrót na podłodze.

Wypaliłem wprost w gęstniejącą chmurę dymu i ognia, ale nie ustrzegłem się przed tym, co eksperci nazywają „efektem przestrachu” – odruchem, który każe nam się cofnąć w obliczu nagłego zdarzenia. W rezultacie wszystkie trzy strzały, ogłuszające w zaciszu domu, minęły cel co najmniej o cal.

Mierząc po raz drugi, spodziewałem się, że oślepi mnie obłok chemicznej piany z gaśnicy, ale on tylko ją rzucił. Nie we mnie, lecz w szalejące na kuchence płomienie. Nigdy bym nie zgadł, że gaśnica może być śmiercionośną bronią. Nigdy też nie słyszałem, by uczono o tym na którymś z kursów i szkoleń, podczas omawiania ajdików.

Niewykluczone, że Mag wymyślił to na poczekaniu, zdając sobie sprawę, że w odpowiednich warunkach pojemnik pod ciśnieniem może zachować się jak bomba – a warunki były niemal idealne. Jak się później dowiedziałem, już w temperaturze 175 stopni Celsjusza ciśnienie we wnętrzu gaśnicy przekracza wytrzymałość zbiornika. Ogień buchający na kuchence gazowej mógł osiągnąć temperaturę nawet dwóch tysięcy stopni.

Mag jeszcze toczył się po podłodze, szukając schronienia pod masywną ławą, gdy prawa fizyki i chemii przejęły kontrolę nad sytuacją. Gaśnica eksplodowała i grad metalowych odłamków pomknął w moją stronę. Chemiczny proszek z wnętrza natychmiast wyparował, zmieniając się w wielką białą chmurę. Utonęła w niej cała kuchnia, a to dało mojemu przeciwnikowi chwilową osłonę. Genialny plan, pomyślałem, rzucając się w bok.

Padłem na podłogę wystarczająco szybko, by odłamki przeleciały nade mną, ale sekundę później poczułem przeszywający ból z tyłu lewego barku, a zaraz potem smród przypalonego ciała: odbity od ściany kawałek rozgrzanego do czerwoności metalu na moment przywarł do mojej skóry. Zanim się poderwałem i znowu uniosłem broń, nieznośne pieczenie zdążyło ustąpić i już wiedziałem, że jest źle: w przypadku poparzeń brak bólu może oznaczać, że nerwy zostały uszkodzone. Nie miałem wyboru, musiałem zignorować kontuzję. Próbowałem dostrzec Maga za zasłoną płomieni, dymu i pary, ale zniknął mi z oczu na dobre. Wiedziałem, że mógł już zdobyć broń, więc przewróciłem ciężki dębowy stół i ukryłem się za nim. Wystrzeliłem trzy razy po trzy pociski w stronę kuchennych ław, ale nie zauważyłem żadnej reakcji. Wymieniłem magazynek, korzystając z chwili oddechu.

Z pistoletem znowu gotowym do strzału wyszedłem zza osłony, by sprawdzić całą kuchnię. Byłem sam. Dym i para właśnie się rozwiewały, więc spostrzegłem, że drzwi do ogrodu się domykają.

Przestępując próg, zobaczyłem ciemną sylwetkę po drugiej stronie sadzawki z japońskimi karpiami. Za pergolą z różami znajdowała się skarpa prowadząca aż na szczyt wysokiego muru. Mag właśnie nad nim przeskakiwał. Wiedziałem, że szanse mam marne, ale mimo to strzeliłem do niego dwukrotnie w nadziei, że nawet jeśli nie trafię, to przynajmniej spłoszę go na tyle, że spadnie. Nie spadł.

Zanim dobiegłem na szczyt skarpy, skoczyłem ile sił w nogach, chwyciłem się gałęzi dorodnego cyprysu i wylądowałem na ziemi, już go nie było. Mag był najprawdziwszym sztukmistrzem. Potrafił znikać, a ja miałem teraz nad nim tylko jedną przewagę: wiedziałem, że uciekając, musi kalkulować dostępne opcje. Jego tożsamość i miejsce pobytu przestały być tajemnicą. Wiedział, że lada chwila wezwę wsparcie i za parę godzin na wyspie wylądują helikoptery, a wtedy przestanie ona być jego schronieniem i stanie się więzieniem, w którym bez trudu zostanie wytropiony. Musiał jak najszybciej stąd uciec i udać się do zapasowej kryjówki albo wyruszyć na morze ukrytym gdzieś jachtem. W tej chwili jedyną jego nadzieją na ewakuację był zodiac z potężnym silnikiem i dużym zbiornikiem paliwa. Pobiegłem w stronę ścieżki.

Mknąc przez piniowy las w poszukiwaniu krętego szlaku wiodącego do hangaru, pomyślałem, że droga w dół jest jeszcze trudniejsza niż wspinaczka do willi. Każdy wystający korzeń czy kamień mógł oznaczać niekontrolowany upadek i poważną kontuzję. Bardziej dzięki szczęściu niż umiejętnościom udało mi się jednak uniknąć takiego scenariusza. W biegu minąłem miejsce, z którego uprzednio podziwiałem wyspiarski pejzaż, skręciłem na ścieżkę i w oddali, za drzewami, zauważyłem otwartą bramę hangaru.

Przyspieszyłem, chciałem ostrzelać ponton, gdy tylko wyłoni się zza budynku. Szlak zygzakował, ale ja nie mogłem tracić tyle czasu – pognałem na wprost, by zaoszczędzić choć kilka cennych sekund. Znowu wypadłem na ścieżkę i nieco zmieniłem kurs, tracąc hangar z oczu. Gdy pokonałem wiraż, dotarło do mnie, że przegrałem.

Przeciwnik wyprzedził mnie bardziej, niż się spodziewałem. Zodiac już zjeżdżał po szynach, wypływał z hangaru na głębszą wodę. Dostrzegłem Maga na rufie pontonu – właśnie odpalał silnik zaburtowy – lecz choć go widziałem, nie mogłem zatrzymać: mój pistolet miał zbyt mały zasięg.

Biegnąc dalej, zobaczyłem smużki dymu unoszące się nad hangarem. Czyżby Mag zdążył podpalić budynek? Wszystko by przepadło, gdyby ogień pochłonął plecak, który tam zostawiłem. Gdy wpadłem między drewniane ściany, zodiac już kluczył wśród skał w zatoce, coraz bliżej otwartego morza.

Zostały mi najwyżej dwie minuty. Na szczęście hangar nie stanął w płomieniach; Mag podpalił jedynie kubeł z papierami, by przed ucieczką zniszczyć wszystko, co uważał za ważne.

Nie była to udana próba – w koszu więcej było dymu niż płomieni. Chwyciłem plecak, ale uznałem, że na wypadek gdybym nie zdołał zatrzymać uciekiniera, jego dokumenty mogą mi się przydać, uniosłem więc nogę, by zdeptać ogień. Powstrzymałem się w ostatniej sekundzie. Coś było nie tak. Mag był zbyt dobrym agentem, by tak po prostu zostawić w kuble na śmieci istotne ślady. Cofnąłem się o krok. Naturalnym odruchem byłoby zdeptanie płomieni i mój wróg musiał o tym wiedzieć. Spojrzałem nieufnie na dno kubła i uśmiechnąłem się ponuro. Dobry Boże, Mag nie był amatorem.

Odwróciłem się, by wyjąć z plecaka nową broń, której raczej miałem nie potrzebować. Wybiegłem z hangaru, trzymając karabin MCX Rattler, bodaj najbardziej kompaktowy na świecie. Długi na zaledwie szesnaście cali, radził sobie z nabojami .300 Blackout, większymi od standardowej amunicji NATO, i dzięki temu był równie skuteczny jak znacznie większe karabiny.

Rozłożyłem kolbę i oparłem się o pień drzewa. Zobaczyłem ponton manewrujący na spienionej wodzie wokół ostatniej z podwodnych skał. Walcząc z silnym prądem, kołysał się na wszystkie strony, ale Mag trzymał się twardo na rufie i uparcie sterował. Nawet gdyby śruba nie wyrzucała tyle pyłu wodnego w powietrze, strzał z tej odległości i tak byłby trudny.

Nie zamierzałem się patyczkować. Wymierzyłem w grube gumowe poszycie zodiaca i strzeliłem. Słysząc huk, Mag rzucił się na dno pontonu – może nie był tam całkiem bezpieczny, ale przynajmniej zniknął mi z oczu. Jednostki takie jak zodiac są twarde jak skóra nosorożca, więc niczego nie dokonałem pierwszymi czterema strzałami. Posłałem jeszcze dwa pociski i wtedy dopisało mi szczęście: drugi wyrwał sporą dziurę w poszyciu w pobliżu rufy, a zaraz potem pojawił się pierwszy język ognia. Rozżarzony pocisk lecący z prędkością dwóch tysięcy stóp na sekundę musiał przebić się na wylot i trafić w zbiornik paliwa.

Chwilę później zadziałała synergia szczelnie zamkniętych komór pontonu, benzyny, tlenu i płomieni, skutkując tym, co uczeni nazywają samonapędzającą się reakcją, a inni po prostu eksplozją. Wybuch rozerwał jednostkę na dwie części, które natychmiast zniknęły w wielkiej kuli ognia.

Wpatrywałem się w strzępy gumy i metalu szybujące ku niebu, licząc na to, że dostrzegę ciało Maga wirujące gdzieś na wysokości trzydziestu stóp – bo przecież nie mógł tego przeżyć – ale tak się nie stało.

Nie było go też w miejscu, w którym chwilę wcześniej unosił się na wodzie zodiac, uznałem więc, że musiał zginąć w chwili wybuchu i pójść na dno albo po prostu utonął. Odwróciłem się i wróciłem do hangaru. Dopadłem Maga, zapędziłem do narożnika i zniszczyłem jedyny środek ewakuacji. Nic więcej nie mogłem zrobić.

Spojrzałem na wciąż dymiący kosz pełen papierów. Schyliłem się po spory ołowiany ciężarek wędkarski leżący przy drzwiach, cofnąłem na bezpieczną odległość i rzuciłem. Wylądował w koszu na podobieństwo ludzkiej stopy próbującej zdeptać płomień – i zdetonował małą minę przeciwpiechotną przyspawaną do dna. Wybuch podrzucił kosz aż pod sufit i sypnął odłamkami we wszystkie strony. Mag musiał przygotować tę pułapkę lata wcześniej, na wszelki wypadek. Jak wspominałem, nie był amatorem.

Ciesząc się w duchu, że nie dałem się przechytrzyć, odwróciłem się, by raz jeszcze spojrzeć na dopalające się szczątki zodiaca, a potem wyjąłem z kieszeni szyfrowany telefon i zadzwoniłem do Sokoła.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

34

Wszedłem do jego gabinetu pełen optymizmu. Byłem niemal pewny, że Mag nie żyje, a to oznaczało, że zakończyłem jedną z najtrudniejszych starych spraw Agencji. Tak się jednak złożyło, że dwadzieścia minut później rozstałem się z Sokołem niemal załamany.

Gdy zostałem sam na wyspie, wróciłem na stateczek i wręczyłem kapitanowi obiecane kolejne pięć tysięcy, zażądawszy wcześniej, by odstawił mnie do Izmiru. Z tamtejszego dużego portu lotniczego ruszyłem odrzutowcem GreenEnergy prosto do Waszyngtonu.

Samolot przyleciał tak naprawdę po sześciu zuchów z jednostki Marine Raiders, którzy właśnie wracali z Białorusi, gdzie w pobliżu granicy z Rosją dokonali sabotażu niewielkiego laboratorium broni biologicznej. Maszyna jeszcze nie dotarła na pas startowy, gdy zaczęli korzystać z baru.

– Z Agencji? – spytał jeden z nich, arogancki typ, gdy zajmowałem miejsce.

– Ja? – rzuciłem ze śmiechem. – Nie, z personelu pokładowego.

– Stewardesa? – skomentował kpiąco.

Jego koledzy się roześmiali, ale przynajmniej mogłem usiąść w spokoju i nie słuchać przez całą drogę ich wojennych opowieści.

Dopiero gdy wylądowaliśmy w Andrews i na pokład weszła pielęgniarka, żeby opatrzyć ranę na moim barku, uznali za stosowne przyjrzeć mi się bliżej. Jeszcze bardziej zaciekawiło ich to, że pilot kazał im zostać na miejscach, póki nie wysiądę.

Czarny SUV już na mnie czekał na placu parkingowym. Otwierając drzwi, oficer ochrony skinął głową ku twarzom mężczyzn obserwujących mnie przez iluminatory.

– Koledzy?

– Skąd. Cyrk wyjechał z miasta, ale klauni zostali – odparłem.

Roześmiał się i odjechaliśmy, a trzydzieści minut później Sokół już ściskał mi dłoń i prowadził do fotela naprzeciwko jego biurka. Dziwne, pomyślałem. Zawsze siadaliśmy na kanapach, a tu takie oficjalne powitanie, jakiego jeszcze nigdy nie doświadczyłem i na pewno nie spodziewałem się w takiej chwili.

– Jak mówiłem przez telefon, wygląda na to, że odniosłeś sukces. Gratuluję – powiedział bez szczególnej emfazy.

– Przeszukaliście wyspę? – spytałem.

– Pięć minut po tym, jak zadzwoniłeś, do lotu poderwały się śmigłowce z sześcioma dziesięcioosobowymi zespołami.

– I?

– Ani śladu Maga. Ciała też nie znaleźliśmy, ale to akurat nic dziwnego. Tamtejsze prądy mogły je zanieść Bóg wie gdzie. Najbliższy duży sztorm pewnie wyrzuci je na brzeg.

Skinąłem głową, choć wcale nie byłem przekonany. Pamiętałem o minie ukrytej pod koszem; o tym, jak nasz przeciwnik wszystko skrupulatnie przemyślał. Ktoś zdolny do takiego planowania mógł przechytrzyć niejednego. W końcu to przecież Mag.

Sokół zauważył moją sceptyczną minę.

– Niepotrzebnie się martwisz – stwierdził. – Jeszcze raz gratuluję.

Skinąłem głową i uśmiechnąłem się.

– A teraz powinniśmy chyba porozmawiać o twojej przyszłości – powiedział dyrektor znowu dziwnie oficjalnym tonem.

– Byłoby dobrze – odpowiedziałem trochę zdezorientowany.

Sokół sięgnął po szarą kopertę leżącą na biurku.

– Dwa dni temu w Afganistanie wydarzyło się coś dziwnego – oznajmił.

– Co takiego? – spytałem.

W jego słowach nie było jeszcze niczego niepokojącego; w Afganistanie dziwne rzeczy są na porządku dziennym. Mimo to byłem niespokojny, bo nie miałem pojęcia, dlaczego Sokół porusza ten temat i co znajduje się w kopercie. Przyjąłem roboczo, że to wprowadzenie do kolejnej misji.

– Ktoś przyszedł do Stacji Kabul – ciągnął. – Starszy mężczyzna, który parę miesięcy wcześniej przybył z Iranu i dotarł do naszej placówki.

W duchu wzruszyłem ramionami: ludzie wiecznie czegoś chcieli od naszych placówek i ambasad. Zwykle opowiadali niestworzone rzeczy albo próbowali sprzedawać zmyślone informacje.

– Jego wiek i pełna szacunku postawa nie odpowiadały profilom, na które ochrona miała mieć baczenie, więc został odprawiony z kwitkiem. Wracał przez kolejne trzy dni, przyzwoicie ubrany, z butelką wody i czymś do jedzenia, i zasiadał pod drzewem po drugiej stronie ulicy. Wciąż liczył, że ktoś go zaprosi do środka.

Czwartego dnia podeszła do niego wartowniczka i powiedziała mu wprost, że to nie ma sensu. Poradziła, żeby wrócił do domu i cieszył się życiem. Odpowiedział, że jego dom jest w Iranie i bardzo za nim tęskni, bo w swojej wiosce był szanowany, a teraz jest tylko jednym z tysięcy uchodźców. Wartowniczka nie miała powodu, żeby mu nie wierzyć. Zapytała, jak długo zamierza tu przesiadywać. Odparł, że trochę się martwi, bo ma niewiele ubrań, a zimą pewnie będzie tu bardzo zimno.

Spojrzałem na Sokoła. Od zimy dzieliły nas miesiące. Dyrektor pokiwał głową.

– Tak, wiem. Wartowniczka wróciła na posterunek i zaczęła błagać, żeby ktoś z Agencji albo z ambasady pofatygował się na dół, bo skończy się na tym, że będą mieli trupa pod drzewem. W końcu zszedł jakiś młodzik, trzeci asystent sekretarza od cholera wie czego, i wysłuchał staruszka. Historia była na tyle intrygująca, że przekazał ją szefowi. Sędziwy Irańczyk został w końcu przyjęty i rozmawiał z samym szefem Stacji Kabul. Raport z tego spotkania dotarł do mnie – zakończył Sokół, wskazując szarą kopertę.

– Dlaczego to takie intrygujące? Z czym przyszedł staruszek?

– Przytrafiło mu się coś bardzo przykrego – odparł Sokół. – Grupa terrorystów wywlokła z domu jego córkę i dwoje jej dzieci. Zostały zabrane na pewne skrzyżowanie.

Skrzyżowanie? Patrzyłem na Sokoła, a on patrzył na mnie. Milczeliśmy, ale nagle moje serce zameldowało się w gardle.

– Kobieta i dzieci zostały przykute łańcuchem do ziemi i czekały na śmierć, podczas gdy mąż i ojciec, kurier Armii Czystych zdradzony przez kuzyna, został na ich oczach przybity do krzyża.

Wciąż milczałem. Wiedziałem już, co się święci, ale cóż mogłem powiedzieć?

– Ich dziadek przyszedł do naszej placówki, żeby podziękować pewnemu człowiekowi, amerykańskiemu szpiegowi, jak mu powiedziano, który zabił trzech strażników, dzięki czemu matka i dzieci mogły uciec. Przyznał, że nie pojmuje, jakim cudem wściekły pies Wielkiego Szatana może być jednocześnie dobrym sługą Allaha, ale, jak zauważył, Bóg niekiedy działa na przedziwne sposoby. – Sokół otworzył teczkę i wręczył mi duże zdjęcie.

Wykonano je w naszej placówce, a ja ostatnio widziałem twarz tego człowieka w celowniku mojego karabinu. Odłożyłem fotografię, z obawą myśląc o tym, co mnie czeka.

– Okłamałeś mnie – powiedział Sokół. – Nie tylko mnie osobiście, skłamałeś też, składając raport.

– Nie chciałem, Sokół, ale wiedziałem, że jeśli powiem prawdę, będę skończony, więc zaryzykowałem.

– Dobrze wiesz, że teraz nie ma wyjścia. Nie da się tego odwołać.

Skinąłem głową. Być może dlatego, że nie próbowałem się bronić, nie protestowałem, oficjalna atmosfera nagle się ulotniła i poczułem autentyczny gniew Sokoła i jego głębokie rozczarowanie.

– Na miłość boską, Kane! Zasady Agencji nie zostawiają pola do interpretacji. Wiedziałeś o tym. Powinieneś się wycofać. Cokolwiek się tam działo, to nie była twoja sprawa, nie ponosiłeś za to odpowiedzialności. Trzeba było odejść.

– Podjąłem decyzję dla dobra tej rodziny – odrzekłem. – Wiedziałem, co robię.

– Jasne, ale i tak wyszło tragicznie.

– Nie dla tych małych – odparowałem.

– Do diabła z nimi! Dlaczego musiały się tam znaleźć? Właśnie wtedy? I dlaczego musiałeś to zobaczyć?

– Nie wiem. Muzułmanie powiedzieliby, że z woli Boga.

Spojrzał na mnie twardo.

– W takim razie Bóg nie wie, co robi, do jasnej cholery!

Patrzyliśmy sobie w oczy.

– Cofam to – dodał cicho. – To o Bogu.

– Dostały wodę – powiedziałem. – Miały umrzeć z głodu, taki był plan. Trwałoby to wiele dni. Gdy starsza siostra próbowała pocieszyć młodszą, przykuli ją w innym miejscu, żeby nie mogły się dotykać.

– Jezu, te dzieci… W jakim wieku?

– Cztery? Sześć? Małe.

Sokół potrząsnął głową w rozpaczy.

– Dziękuję Bogu, że nie znalazłem się na twoim miejscu. Jestem pewny, że wielu ludzi zrobiłoby to samo co ty. Kto wie, może ja też. Nie myślałeś o misji, o swojej karierze?

– Nie bardzo – przyznałem.

– W takim razie jesteś lepszym człowiekiem ode mnie. – W oczach szefa nie było już gniewu, pozostał tylko przytłaczający smutek.

Znaliśmy się tyle lat, tyle razem przeszliśmy.

– Mogę ci pozwolić złożyć wypowiedzenie – oznajmił. – Nic więcej nie da się zrobić. Nie mam wyboru, chyba rozumiesz.

– Rozumiem – odparłem, próbując zapanować nad żalem.

– Nie sądziłem, że to się tak skończy. Zawsze przypuszczałem, że raczej pogrzebem – dodał, uśmiechając się lekko.

– W najmroczniejszych chwilach też tak sądziłem – odrzekłem.

Milczeliśmy dłuższy czas.

– Zdaje się, że nie zostało już nic do powiedzenia.

Pokręcił głową.

– Mogę ci tylko podziękować za te wszystkie lata, które poświęciłeś… nie tylko mnie i Agencji, ale także krajowi.

– A ja za wszystkie dobre chwile, które ci zawdzięczam – odpowiedziałem, wyciągając rękę.

Uścisnął ją, ale uznał, że to nie wystarczy. To nie było w jego stylu, lecz przyciągnął mnie do siebie i objął. Cofnął się i spojrzał mi w oczy.

– Kiedy leżałeś na OIOM-ie, zaraz po powrocie z Iranu, gdzie wykazałeś się taką odwagą, takimi umiejętnościami… Wiesz, co sobie wtedy pomyślałem?

Pokręciłem głową.

– Zazdrość wobec kraju, który ma bohaterów.

Uśmiechnąłem się.

– Nie, to nie to. Współczuj krajowi, który ich potrzebuje.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

35

Wróciłem do domu taksówką. Rebecca nie widziała mnie od czasu, gdy wyjechałem na tak zwaną „rutynową akcję obserwacyjną na jednej ze skąpanych w słońcu wysp Morza Egejskiego”. Powitała mnie na werandzie, a ja od lat nie widziałem jej tak szczęśliwej i odprężonej. Byłem zbyt zajęty własnymi problemami, by zastanawiać się, skąd ten dobry nastrój. Cieszyłem się po prostu, że mogę wziąć ją w ramiona.

– Udane wakacje? – spytała. – Miałeś czas na plażowanie?

Pokiwałem głową, choć było mi ciężko na sercu. Od razu wyczuła, że coś jest nie tak.

– Co się stało?

– Zwolnili mnie. Sokół z czystej przyzwoitości pozwolił, żebym złożył wypowiedzenie. Godzinę temu napisałem podanie, oddałem telefon i odznakę, a dwaj ochroniarze odeskortowali mnie do bramy kampusu.

Patrzyła na mnie ze zmarszczonymi brwiami i widziałem, że nie potrafi ogarnąć tego, co zaszło.

– Dlaczego? – zapytała wreszcie.

– Pamiętasz tamte dwie dziewczynki i ich matkę? Opowiadałem ci, że dałem im szansę. Otóż czyniąc to, Rebecco, złamałem wszystkie zasady. Misja była skończona, nie wolno mi było się mieszać w ich sprawy. Powinienem natychmiast się wycofać. A potem, co gorsza, nie zameldowałem o tym, co się wydarzyło.

Uwolniła się z moich ramion i spojrzała na mnie z błyskiem w oczach.

– Za coś takiego? Zwolnili cię, bo pomogłeś dzieciom? Pieprzyć ich – syknęła. Rebecca nigdy nie przeklinała, więc wiedziałem, jak bardzo jest oburzona. – Pieprzyć ich i ich zasady. Jestem dumna, niesamowicie z ciebie dumna. Uważasz, że mogłabym być z kimś, kto odwróciłby się plecami do nieszczęsnych ludzi? No i kto w ogóle byłby do tego zdolny?

– Człowiek Agencji, jak sądzę – odpowiedziałem, uśmiechając się gorzko.

– W normalnym świecie. Nie w tym waszym wariatkowie. Możesz się odwołać?

– W branży szpiegowskiej, w której wszystko jest tajne? Byłem w Iranie. Waszyngton by odpowiedział, że nigdy nawet nie pracowałem w CIA. Kto miałby mnie wysłuchać? Gdzie znajdę sędziego w takiej sprawie?

Staliśmy wciąż na werandzie, trzymając się za ręce.

– Chcesz piwo? – spytałem i nie czekając na odpowiedź, wprowadziłem Rebeccę do domu.

– Czyli nie ma już powrotu? – upewniła się.

– Może w sytuacji zagrożenia dla kraju albo gdyby prezydent interweniował – odpowiedziałem i zaśmiałem się cicho. – Nie, nie ma powrotu.

– Myślałeś już o przyszłości? – spytała łagodnie.

– Jeszcze nie – odrzekłem. – Zajmę się tym jutro.

W kuchni otworzyłem lodówkę, wyjąłem piwo i chciałem podać Rebecce, ale pokręciła głową. Odwróciłem się, szukając otwieracza, po czym znieruchomiałem tknięty nagłą myślą.

– Na pewno? – zapytałem.

– Na pewno – odparła.

Spojrzałem jej w oczy.

– Nie mogę. Nie teraz – dodała. – I jeszcze przez dłuższy czas…

Nie pamiętam, kto pierwszy wyciągnął ramiona – może oboje jednocześnie? – ale padliśmy sobie w objęcia.

– Wszystko w porządku? – odezwała się cicho. – Nie dobiło cię to, że będziesz ojcem?

– Nie, nie. – Uścisnąłem ją jeszcze mocniej i pocałowałem w szyję.

– A jesteś szczęśliwy? – Rozpaczliwie pragnęła to usłyszeć.

– Oczywiście.

– Więc… o co chodzi?

– Chciałbym być przy tobie przez cały ten czas.

– A nie będziesz? Przecież jesteś bezrobotny. – Zaniepokojona odsunęła się o pół kroku, by spojrzeć mi w oczy. – Wilki?

– Przykro mi, ale nie byłem z tobą szczery, gdy mówiłem, że ich wycie już cichnie – wyznałem.

– Nie szkodzi, i tak ci nie wierzyłam – odrzekła. – Źle to wygląda?

– Yhm – mruknąłem, próbując nie okazywać uczuć, a zwłaszcza nie zdradzić, że fala chłodu pełznie mi po plecach. – Jest coraz głośniejsze. I bliższe.

– Myślisz, że to oznacza rychły wyjazd? – spytała.

– Tak.

– A wcale tak nie jest, kochanie. Nie twierdzę, że nie słyszysz tego wycia, pewnie słyszysz, bo przeżyłeś serię traumatycznych zdarzeń i miewasz ataki paniki. Ale te głosy to tylko objaw stresu, nie są realne. W końcu ucichną. Sam zobaczysz, przejdziemy przez to razem. – Uśmiechnęła się. – A zresztą, jakim cudem agent, którego pod eskortą wyprowadzono z Langley, miałby wyruszyć z misją do Rosji? Kto miałby go tam posłać?
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

36

„Była to najlepsza i najgorsza z epok… wiosna pięknych nadziei i zima rozpaczy”[1]. Ktoś napisał te słowa przed ponad wiekiem, ale równie dobrze mógł mieć na myśli Beccę i mnie.

Naturalnie nie było niczego nadzwyczajnego w jej ciąży – co roku dwieście milionów kobiet jest w identycznej sytuacji – a jednak nie mogliśmy się nadziwić temu cudowi. Być może wszyscy, którzy zostają rodzicami po raz pierwszy, czują się podobnie: jakby nadzieja, miłość i poczucie nieśmiertelności stopiły się w jedno. Spoglądając na Rebeccę, promieniejącą od rana albo wychodzącą spod prysznica i podświadomie dotykającą brzucha, z niegasnącym zdumieniem zastanawiałem się, jak to jest, że zlepek komórek, który nawet nie wyjrzał jeszcze na świat, potrafi wywiercić w naszych sercach studnię tak głęboką, że nigdy nie zagrozi jej susza.

Z drugiej strony, nieustannie gdzieś dzwoniłem, wabiony pogłoskami. Szukałem pracy, na której mi nie zależało, i raz po raz byłem odrzucany przez korporacje, których świata nie rozumiałem i w których nikt nie miał pojęcia, kim jestem.

Tak jak się spodziewałem, nie minęły nawet dwadzieścia cztery godziny, odkąd opuściłem Langley, a już zadzwonili do mnie z Blackwater. Trzy grube ryby z zarządu znalazły czas, żeby odwiedzić mnie w domu, elokwentnie roztoczyć przede mną świetlaną wizję kariery, zaoferować mi wagon pieniędzy i wskazać miejsce, w którym mam złożyć podpis. Nie potrafiłem.

Służbę na okrętach podwodnych podjąłem swego czasu z poczucia obowiązku – dostrzegałem w tym chyba nadrzędny cel – a gdy marynarka pozbyła się mnie na rozkaz wiceadmirała, którego nigdy nie spotkałem, zdryfowałem na Zachodnie Wybrzeże. Znalazłem pracę w jakimś magazynie w Los Angeles i całymi dniami zmagałem się z poczuciem klęski. Pewnego wczesnego ranka snułem się ulicą w ponurym rejonie zwanym Miastem Przemysłu, gdy zaczepiło mnie dwóch mężczyzn. Powiedzieli, że są z FBI; kłamali, jak się później okazało. Ciekawiło ich, czy dobrze znam rosyjski i turecki.

– Nie tak dobrze jak arabski – odpowiedziałem, nie mając pojęcia, czego federalni mogą ode mnie chcieć.

Zaprowadzili mnie do samochodu, który najwyraźniej zgubił tablice rejestracyjne. Zapytałem, czy jestem aresztowany, a oni odpowiedzieli, że będę, jeśli nie wsiądę z nimi. Potem wieźli mnie całymi milami obok jakichś magazynów i parków przemysłowych, aż dotarliśmy do dawnej biblioteki, w której – jeśli wierzyć tabliczce na ciężkiej stalowej bramie – mieściło się teraz studio graficzne. Pamiętam, że pomyślałem wtedy, że musi to być ogromna pracownia specjalizująca się w bardzo cennych zamówieniach, bo jeszcze nigdy nie widziałem takiego nagromadzenia kamer przemysłowych i detektorów ruchu. Na szyldzie widniał dopisek: „Wstęp tylko dla umówionych”.

W niczym niewyróżniającej się sali konferencyjnej zastałem trzyosobową komisję, której członkowie w ekspresowym tempie wypytali mnie – w różnych językach – o wykształcenie, doświadczenie zawodowe i okres służby w Marynarce Wojennej Stanów Zjednoczonych. Chcieli też wiedzieć, czy wśród moich przyjaciół są Rosjanie albo Arabowie. Starali się mnie przekonać, że wszystko to jest elementem śledztwa w sprawie wagi państwowej, ale im nie uwierzyłem. Nie licząc ciągłych zmian języka, spotkanie przypominało rozmowę o pracę, z tym że ja nie miałem prawa do zadawania pytań. Wreszcie najważniejsza z trzech osób – kobieta niemal w wieku emerytalnym, ubrana bardzo elegancko i zdecydowanie w stylu Wschodniego, a nie Zachodniego Wybrzeża, o bardzo bystrym umyśle – odprawiła kolegów i zapytała, czy jadłem już śniadanie. Potem zażyczyła sobie dwóch croissantów i kawy, a następnie spytała, czy kiedyś myślałem o tym, żeby służyć krajowi w bardziej niekonwencjonalny sposób. Odrzekłem, że nie najprzyjemniejsze rozstanie z marynarką oznacza dość ograniczony wybór naprawdę ciekawych posad i że bardziej martwi mnie to, czy znajdę jak najbardziej konwencjonalne źródło dochodu, dzięki któremu będę miał co jeść i gdzie spać.

Uśmiechnęła się i oznajmiła, że znajdujemy się w ośrodku satelitarnym CIA. Dała mi chwilę na przetrawienie tej sensacji, po czym wyjaśniła, że posiadam zestaw umiejętności – głównie językowych – na którym Agencji zależy. Czy zatem byłbym zainteresowany szkoleniem na agenta?

Cóż miałem do stracenia? Dołączyłem do jej wydziału i to od niej, która była już wszędzie i widziała wszystko, usłyszałem, że Firma właściwie nie ma młodych agentów wyspecjalizowanych w infiltrowaniu Regionów Niedostępnych, zostali jedynie starzy. Była poprzedniczką Bustera na stanowisku zastępcy dyrektora i od ponad dziesięciu lat z powodzeniem prowadziła swój wydział. Gdy byłem początkującym agentem, nauczyła mnie więcej o tajnym świecie niż ktokolwiek inny, a ponadto zaszczepiła mi poczucie tego, jaka jest prawdziwa misja Agencji. Podobnie jak Sokół, gardziła firmą Blackwater i chyba głównie dlatego miałem teraz opory przed dołączeniem do ludzi, których nazywała cynglami do wynajęcia, gdy miała dobry nastrój, a psami wojny w nieco gorszym. Przez pamięć o niej pokazałem drzwi trzem garniturom, które próbowały mnie kupić.

Rebecca siedziała w sąsiednim pokoju i przysłuchiwała się rozmowie. Usłyszała między innymi, jakie wynagrodzenie mi zaproponowano. Gdy zostaliśmy sami, przyszła do mnie i pokręciła głową z niedowierzaniem.

– Rety. Niewielu ludzi może powiedzieć, że wiedzą, ile dokładnie są warci.

Roześmialiśmy się. Znała mnie tak dobrze, że ani przez chwilę nie wątpiła, że odmówię. Później jednak zdarzały się już tylko przygnębiające rozmowy o pracę z think tankami oraz wizyty w nudnych biurach, gdzie mili młodzi ludzie częstowali mnie butelkowaną wodą i prowadzili do kolejnych sal, w których słyszałem od pracowników, że zajmują się „analizami obronnymi”, cokolwiek to miało znaczyć.

Wreszcie pojawił się i jasny punkt: telefon od kolegi, który opuścił Agencję dziesięć lat wcześniej, by założyć ekskluzywną firmę ochroniarską i „przeciwdziałania zagrożeniom” z myślą o gwiazdach rocka i innych celebrytach. Jak powiedział, właśnie zgłosił się do niego pewien gwiazdor kina, który zbudował karierę na serii kasowych filmów akcji i zawsze się chlubił, że sam wykonuje numery kaskaderskie. Kolega zadzwonił, żeby zaoferować mi dobrze płatne zajęcie: miałbym kierować zespołem odpowiadającym za realizację nowego kontraktu.

Gdy powiedziałem o tym Rebecce, uśmiechnęła się.

– On jest żywą fantazją, a ty uosobieniem rzeczywistości. Chyba będzie lepiej, jeśli każdy z was zostanie na swoim torze.

Potem były kolejne długie godziny rozsyłania papierów i obniżania oczekiwań, a później coraz dłuższe dni i coraz mniej spokojne noce. Kazinsky zniknął z mojej głowy, jakby nigdy nie istniał. W teorii nie było już szans na to, żebym go kiedyś odnalazł, a jednak, o dziwo, wilki wciąż mnie przyzywały.

Aż wreszcie, w niedzielę o 3.38 nad ranem, zadzwonił telefon.

1. Charles Dickens, Opowieść o dwóch miastach w przekładzie Tadeusza J. Dehnela. ↩

===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

37

Gdy zwróciłem służbowy telefon, kupiłem własny, ale nie trzymałem go już przy łóżku, bo nie było ku temu powodu. Nie spodziewałem się, by ktoś jeszcze zadzwonił do mnie z numeru, pod którym nikt się nigdy nie zgłasza. Musiałem więc wstać i odszukać aparat w salonie.

Podnosząc go z ławy, byłem prawie pewny, że to pomyłka, a utwierdziło mnie w tym przekonaniu to, że nie od razu rozpoznałem męski głos, który usłyszałem. Nowy telefon nie był szyfrowany, więc dzwoniący musiał użyć osobnego urządzenia kodującego, by zabezpieczyć połączenie. Po chwili jednak dotarło do mnie, że rozmawiam z Sokołem.

Brzmiał tak, jakby zamknął się w największej łazience na świecie – echo zwielokrotniało każde z szorstkich, lodowatych słów:

– Wsiadaj do samochodu i jedź – powiedział.

– Dokąd?

– Nie do Langley. Powiem ci w drodze. Kieruj się na Kapitol i czekaj na sygnał.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

38

Wszystko dokoła było białe i zimne: marmur posągu, odblask światła księżycowego na wodzie, podświetlone fontanny. Wciąż jednak był to ciemny, bardzo wczesny niedzielny poranek. Jedynym dźwiękiem mącącym ciszę był daleki ryk silnika sportowego samochodu, który ktoś postanowił wypróbować na pustych ulicach. Trudno było pomylić z czymś ten wysoki, intensywny ton – dla każdego miłośnika motoryzacji brzmienie silnika ferrari to głos Boga.

Miejsce spotkania było puste, jeśli nie liczyć kilkunastu funkcjonariuszy Policji Parkowej Stanów Zjednoczonych czuwających w dole, wzdłuż długich boków stawu, pod bacznym spojrzeniem kolosalnego posągu Wielkiego Wyzwoliciela i Wybawiciela Unii. Marmurowy Abraham Lincoln, skryty w mauzoleum, któremu nadano formę świątyni doryckiej, miał dziewiętnaście stóp wysokości i ważył sto sześćdziesiąt ton. Zdecydowanie górował rozmiarami nad człowiekiem, który czekał na stopniach, u podnóża jednej z kolumn.

Policjanci nie zwracali na niego uwagi i przyszło mi na myśl, że muszą być przyzwyczajeni do widoku Sokoła w tym miejscu – może często odwiedzał mauzoleum o tak wczesnej porze, by niczym sam Lincoln w milczeniu kontemplować stołeczny krajobraz. Kiedyś mi powiedział, że nie płacą mu za to, żeby pracował, tylko za to, żeby myślał. Trudno o lepsze miejsce do zadumy.

Szedłem w jego stronę wzdłuż połyskliwej tafli wody, z rękami w kieszeniach, kuląc się z zimna. Gdy mnie zauważył, zaczął niespiesznie schodzić po ceremonialnych stopniach. Gdyby ktoś nas obserwował, pomyślałby pewnie, że to idealne miejsce i czas na spotkanie agenta wywiadu i jego szefa: nieruchoma toń stawu, podświetlony pomnik, pustka, cisza i dwaj samotni mężczyźni zmierzający ku sobie w blasku księżyca.

Kobieta z Agencji powiedziała mi kiedyś, że wszyscy widzą we mnie syna, którego Sokół nigdy nie miał. Zastanawiałem się, jaki jest cel tego spotkania – czy mieliśmy się pojednać? Pojawiła się nowa nadzieja? A może odezwał groźny głos z przeszłości?

– Kazinsky? – spytałem, ściskając dłoń Sokołowi.

– Na razie o nim zapomnij. Chcę, żebyś wrócił. Od początku tego chciałem, a teraz już wiem, jak to zrobić.

Patrzyłem na niego, rozmyślając gorączkowo, do czego zmierza, choć tak naprawdę było mi wszystko jedno: rzucał mi linę ratunkową i tylko to się liczyło.

– Mów dalej – odrzekłem, po czym zaraz podążyłem wzrokiem za spojrzeniem Sokoła.

Patrzył na dwóch policjantów dokonujących jak co godzinę obchodu stawu. Bez słowa poprowadził mnie dalej. W takim bezruchu i ciszy głosy niosły się daleko, zwłaszcza nad wodą. Wolał mieć pewność, że nikt nas nie usłyszy, gdy w końcu przejdzie do rzeczy.

Miejsce spotkania i zachowanie Sokoła podpowiedziały mi, że sprawa jest zbyt tajna lub delikatna, by dyskutować o niej w Langley. Nic dziwnego, że szuka dyskrecji, pomyślałem.

– Byłem tu tamtego dnia, wiesz? – zaczął.

Nie miałem pojęcia, o czym mówi, więc milczałem.

– Stałem dokładnie w tym miejscu. Mieliśmy szczęście, że przyjechaliśmy wcześniej – ciągnął. – Byłem bardzo młody, przywieźli mnie tu ciotka i wujek. Doktor King stał na pierwszych stopniach, a tłum ciągnął się aż pod pomnik Waszyngtona. – Odwrócił się, by wskazać obelisk majaczący w oddali. – Przeczytałem później, że było tu ćwierć miliona ludzi. Pomnik ma ponad pięćset stóp wysokości. Gdy go wzniesiono, był najwyższą budowlą na świecie, ale w obecności tak nieprzebranego tłumu wydawał się niepozorny. Była w tym pewna ironia, bo przemówienie doktora Kinga dotyczyło równości rasowej, a staliśmy w cieniu obelisku na cześć pierwszego prezydenta, wzniesionego między innymi rękami niewolników. – Sokół uśmiechnął się lekko. – Oto i Ameryka pełna sprzeczności.

– Naprawdę tu byłeś? Słyszałem o tym dniu chyba z tysiąc razy. Moja matka też przyszła. Mówiła, że był to jeden z najwspanialszych momentów w jej życiu.

– Widzisz? Wiedziałem, że mamy ze sobą wiele wspólnego – odparł z uśmiechem Sokół, a potem znowu zerknął na policjantów, którzy wreszcie oddalili się na bezpieczną odległość. Po chwili przeniósł wzrok na spokojną toń stawu i na pomnik Lincolna. – Wątpię, żeby twoja matka wtedy wiedziała, zresztą chyba nikt nie był świadomy, może poza doktorem Kingiem, jak głębokie są podziały rasowe w tym kraju. Nie pojmowaliśmy, że im bardziej wydźwignie się jedna z grup, tym większy gniew wybuchnie wśród pozostałych. Boże, ile dziś jest nienawiści. Jak powiedział swego czasu Antonio Silva: co się z nami porobiło?

– Mama znała to przemówienie na pamięć – wtrąciłem.

– Ja też. – Odwrócił się i spojrzał na mnie. – My dwaj w takim miejscu. To chyba niezła pora na wspominki – zauważył, upewniwszy się raz jeszcze, że w pobliżu nie ma policjantów. – Dlaczego marynarka cię wyrzuciła?

Zaskoczył mnie. Zdarzenie sprzed tylu lat, jedno z najboleśniejszych w moim życiu, było ostatnim tematem, jaki spodziewałem się poruszyć w tej rozmowie. Nie odpowiedziałem od razu.

– Śmiało – zachęcił mnie Sokół.

– Chodziło o autorytet w załodze – odrzekłem w końcu. – Byłem młodszym oficerem, świeżo po szkole, i wracałem z pierwszego dłuższego rejsu. Wezwali mnie do biura i usłyszałem, że na podstawie obserwacji poczynionych na pokładzie stwierdzają u mnie brak niezbędnej „postawy dowódczej”.

– Słusznie? – spytał Sokół.

– A czy to ma znaczenie? Służyłem w marynarce wojennej, liczył się wyłącznie łańcuch dowodzenia i opinie z góry.

– Byłeś zdruzgotany?

– Od dziecka marzyłem o pływaniu na okrętach podwodnych. Coś mnie pociągało w tym nieustannym dyskretnym i samotnym krążeniu po świecie. Zostałem przyjęty, przeszedłem Annapolis, skończyłem Szkołę Atomową i nagle odebrano mi wszystko podczas dziesięciominutowego spotkania. – Wzruszyłem ramionami. – Nie było to łatwe. Chyba nawet gorsze, niż gdyby wylano mnie ze studiów. Nie zawiodłem, a zostałem odrzucony.

– Wygląda na to, że czyimś zdaniem nie nadawałeś się do tej roboty.

– Czyżby? Marynarka mogła nie chcieć mnie szkolić na przyszłego kapitana bez powodu.

– Nie mówiłem o marynarce. Inni ludzie musieli cię ocenić. O ich zdanie mi chodziło.

Co to miało znaczyć?

– Jacy ludzie? Nie miałem nawet okazji zapytać.

Zignorował moje słowa.

– Pamiętasz nazwisko człowieka, który zakończył twoją karierę? Mówiłeś, że to był wiceadmirał.

– Tak. Wilberforce. Wiceadmirał Nathan Wilberforce. Twardziel. Dał mi niespełna godzinę na spakowanie manatków i opuszczenie bazy.

Sokół wyjął z kieszeni płaszcza plik papierów, może pięć kartek.

– Co to jest?

– Lista wszystkich oficerów flagowych z tamtego roku. Alfabetyczna.

Znowu mnie zaskoczył. Nie miałem pojęcia, do czego zmierza, ale przejrzałem tę listę, znalazłem właściwe miejsce, patrzyłem na nie przez chwilę, a potem, zbity z tropu, spojrzałem znowu na Sokoła.

– Nie widzisz go? – spytał. – Nie ma żadnego Wilberforce’a?

– Nie ma tu oficera o takim nazwisku – odpowiedziałem, czując, jak puls mi przyspiesza. Przez lata żyłem w poczuciu porażki, a teraz… coś takiego? W takim razie kto zwolnił mnie ze służby i dlaczego? Istniała tylko jedna prawdopodobna odpowiedź. – Agencja? – rzuciłem.

Sokół skinął głową.

– Ale nie ja, jeśli to dla ciebie jakieś pocieszenie. Moja poprzedniczka. Skontaktowała się z jakimś emerytowanym oficerem, który wiedział, jak zadziałać. Agencja od początku cię chciała.

– To dlaczego mnie, kurwa, nie spytała?! – niemal krzyknąłem.

Mój głos poniósł się daleko nad wodą. Tyle lat. Tyle urazy. Tyle pytań, które sobie zadawałem. Czułem, że jestem jak granat gotów eksplodować, ale jedna myśl utrzymała zawleczkę na miejscu: przeżyłem swoje w tajnym świecie, zasadzki i zdrady to nic nowego. Jak powiedziałem, żyłem w lustrzanej dżungli. Ot, jeszcze jeden okruch szkła, pomyślałem.

– Dlaczego nie spytała? – powtórzył Sokół. – A gdyby to zrobiła, to jak byś odpowiedział? Ludzie w Agencji wiedzieli, jak bardzo ci zależy na karierze podwodniaka.

Zastanowiły mnie jego słowa. Rzeczywiście, miał rację. Nigdy bym się nie zgodził. Powietrze uszło ze mnie w kontrolowany sposób; obyło się bez eksplozji.

– Obserwowali cię przez niemal trzy lata – ciągnął dyrektor. – Wiedzieli, że świetnie władasz wszystkimi językami, które ich interesują, że doskonale radziłeś sobie na studiach i wreszcie, jak sam powiedziałeś, że nęci cię samotne, dyskretne krążenie po świecie. Uwierz mi, to sformułowanie pasowałoby jak ulał do podręczników szpiegostwa. A oni znali cię jeszcze lepiej. Może nawet lepiej niż ty sam. Psychologowie Agencji stwierdzili, że nigdy nie zostaniesz kapitanem atomowego okrętu podwodnego, bo jesteś zbyt niezależny i nie będziesz gotowy wykonać każdego rozkazu.

Byłem w szoku. Znałem obowiązki oficera Marynarki Wojennej USA. Mogłem odnieść sukces, dostosowałbym się do obowiązujących zasad. Byłem gotów się spierać…

– Może opowiesz mi raz jeszcze, co się wydarzyło na skrzyżowaniu? – Nie pozwolił mi dojść do głosu. – Co się, do cholery, stało z rozkazami, które otrzymałeś? – Nie umiałem odpowiedzieć, więc kontynuował: – Moja poprzedniczka była przekonana, że słusznie postąpiła. Jesteś stworzony do tajnej służby, nawet jeśli wtedy jeszcze o tym nie wiedziałeś. Trzeba było tylko postawić cię w takim położeniu, żebyś to zrozumiał. Dlatego wyleciałeś z marynarki, a potem, jak przewidziała, pogodziłeś się z tym, co było ci pisane. Spójrz na swoją karierę, na to, czego dokonałeś. Nie obchodzi mnie, co o tym wszystkim sądzisz. Może nie zechcesz tego przyznać, ale ta kobieta dokonała świetnego wyboru: dostrzegła coś w tobie i poprowadziła cię zgodnie z twoim przeznaczeniem. Bądź jej wdzięczny, w końcu ilu ludzi ma w życiu takie szczęście? – Umilkł.

A ja, stojąc w chłodnym księżycowym blasku, zacząłem się zastanawiać nad losem, boską opatrznością i niewidzialną strukturą ludzkich żywotów. Nad tym, że czasem zapada głęboka cisza, że nie pada śnieg, choć miała się rozpętać burza śnieżna, że w niektórych kanionach czekają na nas pułapki, że czasem dostajemy do ręki broń, która przypadkiem idealnie nadaje się do tego, żeby ocalić życie pewnej rodzinie, i że czasem słyszy się wilcze wycie, choć do lasu jest naprawdę daleko. Przede wszystkim zaś myślałem o ruinach miasta i wizji umierającej Rebekki.

– Dlaczego właśnie teraz mi o tym mówisz? – spytałem wreszcie.

– Od lat myślałem, że masz prawo wiedzieć – odparł. – A dziś, gdy chcę ci zaproponować misję na pokładzie okrętu podwodnego, jest chyba ku temu stosowna okazja.

– Misję… dokąd?
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

39

Myślałem o tym, że moje życie zatoczyło krąg, gdy Sokół prowadził mnie na ubocze, w ciemne miejsce z dala od oczu marmurowego Lincolna. Usiedliśmy na murku.

Zrządzeniem losu lub kaprysem dziecięcej wyobraźni chłopiec z Florydy pokochał okręty podwodne, poszedł do college’u, dołączył do milczącej służby, wyleciał z niej w dziwnych okolicznościach, został zwerbowany przez CIA, a teraz, gdy już nie był szpiegiem, po piętnastu latach przerwy znowu miał wejść na pokład.

– Pytasz dokąd? – rzekł Sokół. – Otóż to nie ma wielkiego znaczenia. Ważne pytanie brzmi: jakim okrętem podwodnym?

– W porządku – zgodziłem się. – Możemy się tak pobawić. Jakim okrętem podwodnym?

– Jeśli technika nie zawiedzie, okrętem przyszłości.

– Niewiele mi to mówi. Jednostki tego typu ciągle ewoluują. Można nawet zaryzykować twierdzenie, że wszystkie są okrętami przyszłości.

– Ten jest szczególny. Widziałeś już w akcji to rozwiązanie technologiczne. Pamiętasz pociski użyte w Zahedanie?

Jeszcze nie pojmowałem. O co mu, u diabła, chodziło?

– Sugerujesz, że miałbym dokądś popłynąć okrętem wyposażonym w taką broń?

– Nie. Mam na myśli okręt wykorzystujący to samo rozwiązanie.

– Zamaskowany? – Nagle zabrakło mi tchu.

– Zamaskowany. Niewidzialny – potwierdził Sokół. – Niewykrywalny dla żadnych przyrządów, z ludzkim okiem włącznie.

Byłem zdumiony tak bardzo, że nie znajdowałem słów. Pamiętałem te pociski – białe i lśniące, tajemnicze i groźne – oraz to, jak przeniknęły elektroniczny mur irańskiej obrony powietrznej i pomknęły bezdźwięcznie wąską uliczką, niezauważone przez nikogo. Sześć stóp śmiercionośnej broni sunęło przez środek miasta i nikt nie zwrócił na to uwagi. Wspomnienie tamtych chwil było równie niesamowite jak przeżywanie ich w czasie rzeczywistym.

„Jeśli technika nie zawiedzie”, powiedział Sokół, ale to nie mogło powstrzymać mojej rozpędzonej wyobraźni. Nowoczesny okręt podwodny, sam w sobie będący jedną z najbardziej zabójczych broni, mógłby stać się niemożliwy do namierzenia, gdyby jego kadłub pokryły miliardy takich samych białych płytek, jakie widziałem na pociskach. Mógłby na przykład wpłynąć do Władywostoku na Morzu Japońskim, macierzystego portu rosyjskiej Floty Pacyficznej i jednego z najbardziej atrakcyjnych celów, bo stacjonuje tam ponad siedemdziesiąt jednostek nawodnych i osiemdziesiąt okrętów podwodnych. Żaden z obrońców – ani tych żywych, ani elektronicznych – nie byłby świadomy obecności wrogiego okrętu aż do przypuszczenia ataku. Wyobraziłem sobie Pearl Harbor pomnożone przez dziesięć. Na nic nie starczyłoby czasu: bitwa trwałaby tyle co przelot pocisków rakietowych i torped do celów odległych najwyżej o kilka mil.

To samo mogłoby się wydarzyć w Siewieromorsku, bazie Floty Północnej, a także w innych obiektach obsługujących drugą co do wielkości marynarkę wojenną świata. Wszystkie rosyjskie jednostki przestałyby istnieć w ciągu kilku minut, gdyby atak przypuściła garstka okrętów podwodnych wyposażonych w taki system maskujący. Implikacje tego faktu pochłonęły mnie tak dalece, że dopiero po chwili zauważyłem, iż Sokół przygląda mi się bacznie.

– Niezłe możliwości, co? – zagadnął.

– Nadzwyczajne – przyznałem.

– I przerażające, sądząc po twojej minie.

– Pewnie. Człowiek nigdy nie jest przygotowany na takie nowinki.

– To samo czułem, gdy po raz pierwszy usłyszałem o tych pociskach, a przecież to nie one są najważniejsze, stanowiły jedynie przygrywkę – powiedział Sokół. – Od początku planowano, że to rewolucyjne rozwiązanie będzie skalowalne. Okręt podwodny to pierwsza próba.

– Ktoś już wie, czy to w ogóle działa? – spytałem. – To znaczy: czy ta technika sprawdzi się na tak dużym obiekcie?

– Nie, ale wkrótce zaczynają się próby morskie. Poznamy prawdziwy potencjał tego systemu.

– A dlaczego mam brać w tym udział?

– Wybuchł pożar – odparł lakonicznie Sokół.

– Prawdziwy pożar czy zaczynasz mnie wprowadzać w legendę?

– Prawdziwy. Palił się budynek magazynu tuż obok okrętu. Niewiele brakowało, a ogień wymknąłby się spod kontroli i wywołał potężną eksplozję, składowano tam mnóstwo chemikaliów. Przyczyna niemal na pewno tkwiła w instalacji elektrycznej, ale wszyscy – prezydent, dyrektor Wywiadu Narodowego oraz, Boże, miej nas w opiece, sekretarz obrony – uznali, że projekt ma krytyczne znaczenie dla obronności i nie możemy ryzykować. Nie można wykluczyć próby sabotażu.

– I przekonałeś ich, że potrzebny jest agent wywiadu?

– Naturalnie – rzekł z uśmiechem Sokół. – Powiedziałem, że jeżeli traktujemy sprawę poważnie, to niezbędny jest najlepszy specjalista, nawykły do radzenia sobie w ekstremalnych sytuacjach. Na przykład agent na co dzień penetrujący Regiony Niedostępne. A jeszcze lepiej by było, gdyby miał kwalifikacje do pracy na okrętach podwodnych. – Dyrektor rozłożył ręce. – Potem już jedynie musiałem się postarać, żeby tylko jeden agent odpowiadał temu opisowi. Oznajmiłem, że nie mamy wyboru, trzeba cię wyjąć z zamrażarki.

– I przystali na to?

– A mogli się nie zgodzić? Nawet sekretarz obrony nie mógł się za bardzo stawiać.

Odwróciłem się, żeby zaczerpnąć tchu. Poczucie ulgi było niemal namacalne. Do tej pory nie zdawałem sobie sprawy, jak głęboka była moja frustracja, jak bezradny się czułem, nie mając pracy ani celu. Obróciłem się na pięcie.

– Dziękuję – powiedziałem po prostu.

Machnął ręką.

– Pamiętasz tego technika klimatyzacji z Afganistanu? Wskoczysz w jego buty, tyle że na okręcie podwodnym. Będziesz siadał między ludźmi, pił z nimi kawkę, jak Pan Bóg przykazał, a przede wszystkim słuchał. Nie muszę ci mówić, w jaki sposób podąża się za tropem. Osobiście uważam, że niczego ciekawego nie odkryjesz, ale jeśli tak, to wspaniale. Jeśli nie, to i tak precedens pozostaje w mocy i wracasz do Langley.

– Kim mam być na pokładzie? Masz dla mnie jakąś legendę?

– Twoja legenda to zastępstwo w ostatniej chwili. Jedno z siedmiu stanowisk obserwatorów należy do Państwowego Laboratorium Oak Ridge. Niestety ich człowiek zachorował i popłyniesz za niego. Robota w Oak Ridge zawsze była supertajna, w końcu to tam opracowali bombę atomową, więc i tak nikt z załogi nie znałby tego człowieka. Ani ciebie.

– Zachorował? Co mu jest?

– Zatrucie pokarmowe – wyjaśnił Sokół. – Nagłe i podobno bardzo poważne.

Skinąłem głową, nie przestając patrzeć mu głęboko w oczy.

– I…?

– Tak nagłe, że facet czuł się całkiem dobrze, póki do niego nie zadzwoniłem. A teraz przebywa na zasłużonym pełnopłatnym urlopie na Hawajach.

Roześmialiśmy się jednocześnie.

– Masz jego teczkę? – spytałem. – Na wypadek gdyby ktoś o niego zapytał.

Wzruszył ramionami i bezradnie rozłożył ręce.

– Kiedy wyruszam?

– Dziś wieczorem – oznajmił Sokół. – Próby morskie zaczynają się za cztery dni. Prześpij się parę godzin, a potem przyjedź do Langley. Będzie odprawa. Dostaniesz też parę teczek papierów do poczytania. Spodobają ci się. – Wstał i rozprostował plecy.

Dopiero teraz zauważyłem, że już świta.

– Ten okręt ma jakąś nazwę? – spytałem.

– Jak może mieć nazwę, skoro nie istnieje? – odparł z szelmowskim uśmiechem. – Powiedzmy, że ma tytuł roboczy: to USS Leviathan.

Skinąłem głową.

– Potwór z głębin – mruknąłem.

Wstałem i więcej się nie zastanawiałem nad nazwą okrętu.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

40

Gdy w środku nocy zbiegałem do salonu, żeby odebrać telefon, Rebecca oczywiście się obudziła, a potem usłyszała, że odjeżdżam samochodem. Dlatego, choć nie było jeszcze szóstej, czekała na mnie przy drzwiach, gdy wróciłem do domu.

– Sokół? – spytała.

– Ależ skąd ci to przyszło do głowy?

– A czy ktoś inny dzwoniłby o czwartej nad ranem w przekonaniu, że to normalne?

Roześmiałem się.

– Wracam – oznajmiłem po chwili.

Spojrzała na mnie, niepewna, czy dobrze rozumie.

– Wracasz? Do Agencji?

Skinąłem głową, a wtedy w jej oczach dostrzegłem coś innego: zmieszanie i wahanie. Moja praca była dla niej ogromnym stresem, ale z drugiej strony dobrze wiedziała, co przechodziłem w ostatnich tygodniach. Może dlatego poczuła coś w rodzaju ulgi, ale będąc w ciąży, odczuwała dodatkowy balast lęków i niepokojów.

– Co tym razem masz zrobić? – zapytała nieufnie. – Znowu wysyłają cię na pustynię? A może do Rosji? Dokąd?

– Na okręt podwodny – odpowiedziałem.

Zaskoczyłem ją po raz drugi.

– Poważnie? – Mnóstwo razy jej opowiadałem, jak wiele dla mnie znaczyła tamta część mojego życia. – Ile to lat minęło?

– Piętnaście.

– I co ty na to?

– Denerwuję się. Mam nadzieję, że nie będę zachwycony. Nie chciałbym spędzić reszty życia na dumaniu nad tym, dlaczego ułożyło się tak, a nie inaczej.

– Będzie niebezpiecznie? – Musiała poruszyć kwestię, która właściwie nigdy na dobre nie opuszczała jej umysłu.

– Nie, to przecież amerykański okręt. Sama zobaczysz. Wrócę prawdopodobnie za dziewięć dni.

Jej ramiona opadły nieznacznie. Poczuła ulgę.

– Poradzisz sobie? – spytałem, gdy odwróciła się, by przysunąć sobie stołek.

– Jasne. Dzięki, że pytasz. Miałam ci o czymś powiedzieć…

– O czym?

Pokręciła głową.

– Właściwie to nieważne. Mogę z tym zaczekać. Wyglądasz na wykończonego. Zgaduję, że masz jak najszybciej stawić się w Langley?

– O dziewiątej. – Nowina, którą miała mi przekazać, pozostała zagadką, której nawet nie próbowałem rozwiązać. Prawdę mówiąc, myślami byłem gdzieś indziej, czego pewnie będę żałował do końca życia.

– Idź już spać – powiedziała.

Skinąłem głową i ruszyłem do sypialni. Byłem już prawie za progiem, gdy znowu się odezwała:

– Wiem, że to okręt podwodny, ale dokąd właściwie płyniesz? I po co?

Odwróciłem się. Patrzyłem na nią przez chwilę, a potem pokręciłem głową. Nie mogłem jej powiedzieć. Sprawa była tak tajna, że nie mogłem podzielić się z Rebeccą nawet strzępem informacji.

– Miałam nadzieję, że ten etap mamy już za sobą – dodała po chwili.

Widziałem w jej twarzy rozczarowanie i urazę.

– Nie mogę, Becco. Nie tym razem.

Wytrzymała moje spojrzenie. Poddała się, dopiero gdy nabrała pewności, że nie zmienię zdania.

– Idź spać – powtórzyła szorstko. – Ja za godzinę wychodzę do pracy. Zobaczymy się, gdy wrócisz… stamtąd, dokąd się wybierasz.

Pewnie bym podszedł i ją przytulił, ale – słusznie na mnie zła – ruszyła do kuchni i zaczęła szykować sobie śniadanie. Wspomnienie tej chwili, na pozór nic nieznaczącej, miało mnie niemiłosiernie dręczyć przez długi czas.

Przypomniała mi się potem stara piosenka pasująca jak ulał do owego momentu. Były w niej słowa: „Zawsze sądziłam, że jeszcze cię zobaczę”. Nie wiem, czy kiedykolwiek napisano coś smutniejszego.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

41

Obudziłem się ledwie piętnaście minut przed przyjazdem samochodu, który miał mnie zawieźć do Langley. W pośpiechu zacząłem wrzucać do torby możliwie neutralne, codzienne ubrania, bo uznałem, że właśnie takie mógłby nosić naukowiec z Oak Ridge.

Choć raz nie było potrzeby wymyślania rozbudowanej legendy i pilnowania, by wszystko w moim bagażu pasowało do jakiejś fikcyjnej rzeczywistości. Byłem Amerykaninem pracującym we wschodnim Tennessee i miałem się udać w rejs naszym okrętem podwodnym, gdzie raczej nikt nie powinien zadawać mi kłopotliwych pytań. Biorąc pod uwagę okoliczności, cieszyłem się z takiego obrotu spraw.

Wreszcie zarzuciłem torbę na ramię, zabrałem z nocnego stolika telefon i portfel, po czym ruszyłem do drzwi. Rebecca wyszła już do pracy, a samochód z Agencji czekał na podjeździe. Zanim wyszedłem, uświadomiłem sobie coś istotnego: mój portfel nie pasował do legendy. Dlaczego facet z Tennessee miałby się posługiwać prawem jazdy z Marylandu oraz nosić przy sobie kilka kart kredytowych wydanych na nazwisko, którym się nie posługiwał?

Zawróciłem do kąta w salonie, który służył Rebecce jako namiastka gabinetu. Otworzyłem szufladę biurka, by wrzucić do niej wszystko, co mogło zdradzić moją prawdziwą tożsamość, gdy nagle dostrzegłem arkusz cieniutkiego papieru.

Rozpoznałem go natychmiast, zanim jeszcze wziąłem do ręki: to był wydruk z ultrasonografu. Uśmiechnąłem się. Pierwsze badanie miało się odbyć za pięć dni, ale Rebecca najwyraźniej nie mogła się oprzeć pokusie – chciała zobaczyć dziecko. Poprzedniego wieczoru, gdy pracowała na swoim oddziale, musiała znaleźć chwilę i pewnie poprosiła któregoś z techników o szybkie badanie.

Spojrzałem po raz pierwszy na moje dziecko i zamarłem. Nie byłem lekarzem, ale znałem się na rzeczy wystarczająco, żeby dostrzec, że ultrasonograf zarejestrował coś ciekawego: dwa pulsy. Tak oto poznałem nowinę, którą Rebecca postanowiła się ze mną nie dzielić.

W pierwszym odruchu chciałem do niej zadzwonić, ale pomyślałem, że popsuję niespodziankę, którą chciała mi zrobić. Wyjąłem więc z szuflady moje prawo jazdy i inne drobiazgi, rzuciłem na biurko, chwyciłem torbę i pobiegłem do samochodu.

Choć raz miałem okazję odbyć tę podróż bez stresu przed rozpoczynającą się misją. Myślałem tylko o tym, jak będzie się nam żyło z bliźniętami.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

42

Wylądowałem na Diego Garcia krótko przed zachodem słońca. Wiatr praktycznie zamarł i na rajskiej wyspie panował głęboki spokój – tylko fale Oceanu Indyjskiego, karne niczym szeregi żołnierzy na paradzie wojskowej, maszerowały równym rytmem ku brzegom atolu, bieląc się spienionymi grzbietami.

Chmury nad zachodnim horyzontem zabarwiały się już karmazynem i złotem, a głęboki błękit oceanu znaczyły srebrzyste odblaski. Kępy palm porastające wybrzeże rzucały długie cienie na różowawy piasek, a ja nie mogłem przestać myśleć o tym, że jeśli ten okręt sprawdzi się w swym dziewiczym rejsie, trudno by było o bardziej idylliczne tło dla przełomu, który na zawsze odmieni oblicze wojny.

Wraz z kilkunastoma innymi pasażerami przylecieliśmy ze Stanów transportowcem Galaxy, którego część przystosowano kiedyś do przerzutu żołnierzy. Zrobiono to, rzecz jasna, minimalnym kosztem, nie inwestując na przykład w nic, co by choć przypominało fotele. Zainstalowano za to metalowe ramy wzdłuż ścian kadłuba i nawleczono na nie siatkę – być może z myślą o spadochroniarzach. Z mojego punktu widzenia miało to jednak pewne plusy: po pierwsze, mając tak niewielu współpasażerów, mogłem rozciągnąć się na ażurowej ławce i spać, a po drugie, nie musiałem siedzieć z nikim ramię w ramię i wdawać się w rozmowę. Miałem stanowczo za mało czasu na przygotowanie legendy, by prowadzić swobodne pogawędki.

Plany planami, ale ich skuteczność to zupełnie inna sprawa: jakieś dwie godziny po starcie mężczyzna po sześćdziesiątce, o aparycji emerytowanego boksera, przyciągnął pustą plastikową skrzynkę i przywiązał do pierścieni sterczących z podłogi mniej więcej naprzeciwko mnie. Sądząc po tym, jak się poruszał, miał endoprotezy bioder, a kolana były następne w kolejce.

– Baxter Woodward – powiedział, wyciągając rękę, a drugą wskazując na siebie.

Zaskoczył mnie – nie tym, że chciał pogadać, ale tym, że jego twarz, ewidentnie naznaczona gradem fizycznych i emocjonalnych ciosów, tak żywo kontrastowała z ciepłym, łagodnym głosem. W połączeniu z krzywym, lecz przyjaznym uśmiechem powstawała mieszanka, której trudno było się oprzeć. Wydawał się tak sympatyczny, że nie mogłem nie podać mu ręki.

– Widziałem listę pasażerów. Daniel Greenberg? – zapytał.

Kiwnąłem głową. Ktoś w Langley przypomniał sobie w porę, że będę potrzebował nowego prawa jazdy, kart kredytowych i innych dokumentów. Moja transformacja dokonała się, gdy spałem: zostałem Danielem Raymondem Greenbergiem.

– Napisali, że jesteś z Oak Ridge, kolego – ciągnął Baxter. – Specjalista od materiałów zaawansowanych? Od poszycia, jak się domyślam? Ja jestem fizykiem i zajmuję się mniej więcej tym samym w Los Alamos. Głównie nanotechnologią z punktu widzenia wpływu impulsów elektrycznych i światła. A ty?

Byłem zaniepokojony. Widniałem zdecydowanie za nisko na liście płac, by dogłębnie rozumieć takie cuda jak miliardy drobniutkich białych płytek zapewniających niewidzialność. Musiałem improwizować.

– Nie wolno mi o tym rozmawiać, Baxter. Miejsce mojego zatrudnienia w ogóle nie powinno się znaleźć na tej liście. Wiesz, jak jest. – Wzruszyłem ramionami.

Spojrzał na mnie z uznaniem. Aż taka tajemnica, co?

– O, przepraszam – zmitygował się. Miałem nadzieję, że to będzie koniec rozmowy, ale Baxter był nieustępliwy. – Byłeś kiedyś na okręcie podwodnym?

– Kilka razy – odrzekłem. Nie chciałem rozmawiać, ale czułem, że nie mogę być gburowaty wobec przyzwoitego, miłego człowieka. – A ty, Baxter? Jesteś wilkiem morskim?

– Broń Boże! – Parsknął śmiechem. – Całe życie w laboratorium – dodał, poważniejąc. – Parę miesięcy temu zmarła mi żona. Po czterdziestu trzech latach małżeństwa. Jak to ktoś mądrze powiedział: nie żałuj tego, co straciłeś; bądź wdzięczny za to, co przeżyłeś. W teorii piękna myśl, w praktyce jest trochę gorzej. Zgłosiłem się na obserwatora, bo przez lata pracowałem nad technologią stealth i uznałem, że coś nowego pomoże mi się otrząsnąć. – Znowu ten ciepły uśmiech. – Teraz, gdy myślę o pływaniu tysiąc stóp pod powierzchnią wody, nie jestem już taki pewny, czy to był dobry pomysł. Masz dzieci, Danielu?

Ponownie mnie zaskoczył, ale nie zastanawiałem się długo.

– Tak. – Nie było to do końca nieprawdą.

– My nie mieliśmy tego szczęścia – wyznał Baxter. – Było blisko, a skończyło się na czterech poronieniach. Ile?

– Bliźnięta – odparłem z uśmiechem.

– Farciarz – stwierdził, chyba ciesząc się moim szczęściem. – Duże?

– Małe – odpowiedziałem. – Bardzo małe.

– Kupa roboty, co?

Zaczynała mi się podobać ta rozmowa.

– O tak. Na szczęście jesteśmy we dwoje, ale i tak często bywamy wykończeni.

– Nie dziwię się – rzucił współczująco, po czym wskazał pozostałych pasażerów i zniżył głos. – Wiem, że czeka na nas okręt podwodny, ale co właściwie mamy obserwować?

Uśmiechnąłem się zagadkowo i dostrzegłem swoją szansę.

– Właśnie miałem o czymś wspomnieć, Baxter: dla świeżo upieczonego rodzica istnieje tylko jeden plus pokonywania dziesięciu tysięcy mil w samolocie transportowym.

– Jaki? – spytał.

– Można się w spokoju wyspać.

Roześmiał się.

– W to jestem skłonny uwierzyć – przyznał. – Już nie przeszkadzam.

– Dzięki.

– Może później się zgadamy. – Wstał. – Gdy się obudzisz.

– Byłoby miło – odpowiedziałem, przewracając się na drugi bok. O dziwo, nie kłamałem. Jak wspomniałem, trudno było go nie lubić.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

43

Ściana tropikalnego upału uderzyła w nas, gdy tylko otworzyły się boczne drzwi galaxy i zaczęliśmy schodzić po stromych stopniach wprost do wojskowego autobusu, który wyjechał po nas na plac parkingowy.

Nie wiem, czy był to skutek nieznośnego żaru, czy może miałem rację, że Baxter ma słabe kolana, ale idący przede mną mężczyzna potknął się nagle i poleciał głową do przodu.

Od wielu lat moje życie zależało od tego, czy wykażę się refleksem. Rzuciłem torbę i lewą ręką w ostatniej chwili złapałem Baxtera z tyłu za kołnierz koszuli, jednocześnie prawym ramieniem otoczyłem go w pasie. Nie był to elegancki chwyt, ale skuteczny. Dysząc ciężko, chyba przede wszystkim ze strachu, Baxter odwrócił się, żeby mi podziękować. Zbyłem to uśmiechem, ale od razu wiedziałem, że ten epizod będzie miał następstwo: jeśli do tej pory istniało prawdopodobieństwo, że nie zostaniemy najlepszymi kumplami na tej rajskiej wyspie, to w tym momencie zmalało do zera.

Wsiedliśmy wszyscy do autobusu – milczący, wciąż wstrząśnięty Baxter i ja na sąsiednich miejscach – i zaraz ruszyliśmy na północ. Po paru minutach ujrzałem za oknami ocean po jednej, a lagunę po drugiej stronie. Widok był tak zniewalający, że każdemu przywróciłby spokój ducha. Z ulgą zauważyłem, że policzki mojego towarzysza znowu nabierają koloru.

Jechaliśmy dalej, a na niebie coraz więcej było różu i złota. Plaże były puste, za to na wodzie wypatrzyłem paru surferów korzystających jeszcze z fal. Wśród ruin opuszczonej plantacji palm kokosowych płonęły pochodnie tiki: dziesiątki mężczyzn i kobiet w mundurach relaksowały się, w większości z piwem w ręku, na zapomnianych werandach, przyglądając się, jak ich towarzysze broni doglądają rusztu pod palmami.

Nieco dalej ujrzałem wysokie ogrodzenie z betonu i drutu żyletkowego otaczające rozległy teren na północnym krańcu wyspy. Z trzech wież obserwowali nas wartownicy oraz system kamer, gdy przy bramie okazywaliśmy dokumenty. Wpuszczono nas dalej dopiero po zeskanowaniu siatkówki.

Pod bacznym okiem ochrony zagłębiliśmy się w zakazaną strefę, mijając krajobraz piaskowych łach ocienionych tu i ówdzie palmami i kokkolobami. Wreszcie autobus zwolnił i ostro skręcił w gęsty las namorzynowy. Chwilę później ujrzeliśmy wypaloną skorupę wielkiego magazynu.

Choć płomienie ugaszono kilka dni wcześniej, ekipy wojskowej straży pożarnej oraz budowlańców – wszyscy w szczelnych kombinezonach ochronnych – wciąż pracowały przy uprzątaniu skutków pożaru. Zwolniliśmy, wymijając cztery wozy gaśnicze na wpół blokujące drogę, i miałem okazję przyjrzeć się bliżej osmalonej ruinie. Fakt, że znalazłem się w tym miejscu, z pewnością był uśmiechem losu – drzwi tajnego świata znowu stały przede mną otworem – ale jakoś nie myślałem o tym w kategoriach szczęścia, tylko przeznaczenia. Miałem wrażenie, że niewidzialne koło fortuny obraca się niespiesznie, popychając mnie naprzód; że z jakiegoś powodu było mi pisane pojawić się tu i teraz. Wzruszyłem ramionami, by otrząsnąć się z dziwnych myśli. Miałem za sobą długi lot i naprawdę byłem znużony.

– Jesteśmy na miejscu? – spytał Baxter.

Oprzytomniałem, ale nie byłem pewny, o co pyta.

– Danny, słyszałeś?

Oderwałem wzrok od spalonego magazynu i spojrzałem we wskazanym kierunku. Za kolonią baraków wzniesionych z myślą o robotnikach zatrudnionych tu na stałe, za boiskiem do koszykówki, kinem pod chmurką, warsztatami i rzędem bud z kawą piętrzyła się masywna betonowa budowla. Niewysoka, zakończona falochronem i osłonięta sztuczną rafą na wypadek mocniejszych wiatrów od morza, zaczynała się na lądzie i sięgała daleko w oceaniczną głębię.

– Pytasz o schron? Tak, to musi być to – odrzekłem, choć tak naprawdę ta konstrukcja różniła się od znanych mi schronów dla okrętów podwodnych.

– Mówiłeś, że bywałeś w takich miejscach… Zawsze są tak ogromne? – dopytywał Baxter.

Nie tylko on był zaintrygowany. Wszyscy pasażerowie autobusu wpatrywali się w potężną budowlę.

– Absolutnie nie – odpowiedziałem. – To mi wygląda na żelbetowe ściany i strop grubości dwudziestu stóp, wciśnięte między trzy warstwy materiału podobnego do kevlaru, ale strukturalnie gęstszego od ołowiu.

– Osłona przed pociskami? – drążył Baxter.

– Nie. Przed radarami najnowszej generacji, które mogłyby próbować spenetrować wnętrze schronu, a także przed sensorami satelitów nagrywających głosy czy stukanie palców w klawisze. Ten budynek jest praktycznie nieprzenikniony dla środków obserwacji elektronicznej. – Nie wspomniałem, że wiem o tym wszystkim tylko dzięki lekturze dokumentacji, którą Sokół dał mi podczas odprawy, kilka godzin przed odlotem.

– To chyba przesada – ocenił Baxter. – Wróg i tak namierzy okręt, gdy tylko wypłynie z hangaru.

– Dlatego schron jest taki długi – odparłem. – Okręt się zanurzy jeszcze pod jego osłoną, podwodne prowadnice pomogą mu od razu zejść w głębinę. W zasadzie nie wolno mu się wynurzyć.

Autobus minął ostatni wóz strażacki i przyspieszył. Byliśmy coraz bliżej bramy schronu.

– A te wielkie czarne pudła w wodzie za falochronami? – Baxter pokazał palcem.

– Natleniacze – odpowiedziałem. – Najbezpieczniejszym miejscem dla okrętu podwodnego są niespokojne, przybrzeżne wody. Prądy i chmury bąbelków powietrza pomagają zmylić sonary i inne urządzenia namierzające. Natleniacze symulują takie warunki. Dodatkowo okręt wypuści miliardy drobinek metalu, gdy będzie opuszczał schron. Dzięki temu nawet sfotografowanie go pod wodą będzie trudne.

Baxter uśmiechnął się lekko.

– Zdaje się, że jednak spędziłeś na okrętach podwodnych całkiem sporo czasu.

– Nie – skłamałem. – Po prostu zawsze interesował mnie ten temat.

Autobus zatrzymał się przy posterunku przylegającym do betonowego hangaru i raz jeszcze sprawdzono nasze siatkówki i dokumenty. Wszystko, co przywieźliśmy ze sobą, zdeponowaliśmy w szafkach, a następnie podeszliśmy do baterii skanerów.

Poddając się prześwietleniu, poczułem rosnące podniecenie. Próbowałem sobie wyobrazić, jak będzie wyglądał okręt. Byłem pierwszy w kolejce, więc gdy tylko kontrola dobiegła końca, wszedłem do śluzy, spodziewając się ujrzeć przepastne wnętrze schronu. Nie zobaczyłem nic – otoczyła mnie ciemność.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

44

Nie była jednak tak nieprzenikniona, jak mi się zdawało. Gdy moje oczy przywykły do mroku, przekonałem się, że istotnie znajdujemy się w betonowej jaskini. Było tu znacznie chłodniej niż na zewnątrz. Gdzieś z dołu dobiegał plusk wody i dzięki temu szczegółowi zacząłem wyczuwać prawdziwe rozmiary schronu.

Po chwili zapaliły się malutkie punktowe światła w posadzce wyznaczające nam drogę. Ruszyłem ich śladem, a za mną Baxter i pozostali. Zatrzymałem się przy ostatnim i w półmroku dostrzegłem reling – staliśmy na jakiejś platformie.

Z ciemności dobiegł pomruk startujących silników. Próbowałem ustalić kierunek, z którego dobiegał, i zobaczyłem w oddali pionową kreskę światła. Rozszerzała się z każdą chwilą, wpuszczając do hangaru coraz więcej słonecznego blasku. Potężne silniki, których warkot słyszałem, otwierały masywne stalowe furty na dalekim krańcu budynku.

Gdy wrota rozsunęły się szerzej, ujrzałem bezkres Oceanu Indyjskiego mieniący się złotem w promieniach krwistoczerwonej kuli słońca wiszącej tuż nad horyzontem. Światło zalało wnętrze schronu, odsłaniając najbardziej niezwykłą jednostkę, jaką w życiu widziałem. Ostre krawędzie, kanciaste płaszczyzny, wszechobecna moc; ponad sześćset stóp długości i dobre siedem pięter wysokości, kształty zrywające z przestarzałą technologią stealth, podporządkowane jednemu celowi: osiąganiu maksymalnej prędkości pod wodą. Nigdy nie widziałem podobnego okrętu podwodnego.

Najbardziej uderzające było jednak to, że lśnił niemal perłowo, gdyż każdy cal kadłuba pokrywały drobniutkie białe płytki. Zwykle machiny wojenne przeznaczone do służby na morzu maluje się na szaro – to tradycja mierzona pokoleniami – lecz ta należała już do innych czasów, innej epoki.

Widziałem pociski, które wzięły na cel konwój w Zahedanie, więc sądziłem, że jestem przygotowany na to, co miałem ujrzeć w bazie na Diego Garcia, ale nie byłem. Rozmiary, piękno i budząca grozę potęga tego okrętu wręcz przytłaczały. Pamięć podsunęła mi wizję płonącego morza opodal Baku – tu poczułem podobny respekt i lęk przed czymś niepojętym i nieuchronnym.

Stojąc na platformie i podziwiając nową broń z odległości najwyżej trzydziestu jardów, przeżywałem niezwykłe chwile. Dla Baxtera i pozostałych, których nic nie mogło przygotować na ten widok, było to doświadczenie niemal paraliżujące. Stali w milczeniu, oszołomieni; niektórzy dyskretnie zasłaniali półotwarte usta, inni po prostu skamienieli.

– To jest okręt podwodny? – odezwał się wreszcie Baxter, właściwie nie wiadomo do kogo.

Nikt nie pospieszył z odpowiedzią. I pewnie trwalibyśmy tak dalej, gdyby nie przenikliwy świst, który przeciął nieruchome powietrze, wyrywając nas z nabożnego milczenia.

Dobrze znałem ten dźwięk: wzywał załogę na zbiórkę przy relingu wzdłuż burty okrętu w ramach oficjalnej ceremonii. Kapitan i oficerowie pojawili się na nabrzeżu i weszli na trap.

Sygnał ucichł, gdy dotarli na pokład. Wielkie wrota były już całkowicie otwarte. USS Leviathan, okręt, który nie istniał i który zaprojektowano po to, by zniknął, był gotów do pierwszego rejsu na nieznane wody.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

45

Księżyc w pełni zdążył pojawić się na niebie, zanim trzy transportowe iliuszyny przeleciały nad wyschniętym Morzem Aralskim, dotarły w pobliże wielkich snopów światła i rozpoczęły podejście do lądowania na jednym z wojskowych lotnisk należących do kosmodromu Bajkonur.

Pasażerowie, wyłowieni z mroku potężnym blaskiem, podziwiali przez iluminatory powrót czarnego, mocno już wysłużonego kosmicznego frachtowca. Zapewne był to wręcz futurystyczny spektakl i niejeden z nich – zobaczywszy wcześniej armadę wraków w niegdysiejszym basenie Morza Aralskiego – pomyślał, że rodzaj ludzki, winien skażenia i rabunku rodzimej planety, kieruje się teraz ku niebu, by uczynić to samo z resztą Układu Słonecznego.

Zgodnie z listą pasażerów zdobytą przez hakerów z NSA Kazinsky siedział przy oknie, w przedniej części pierwszego samolotu, miał więc wspaniały widok na swoje nowe pole działania: największą bazę kosmiczną świata, gdzie od osiemdziesięciu lat testowano rakiety i pociski balistyczne i gdzie miliony akrów stepu usiane były kraterami, odłamkami pocisków oraz wrakami rakiet. Zapewne przypominało to wszystko skrzyżowanie złomowiska z muzeum.

O czym wtedy myślał, zapewne nigdy się nie dowiemy, ale dzięki żmudnym przesłuchaniom naszego agenta w kasku górniczym oraz kolejnej serii włamań na serwery w wykonaniu speców z NSA – które pozwoliły zdobyć między innymi przechowywany przez KazakhTelecom ogromny zbiór nagrań z monitoringu Bajkonuru, włącznie ze ścieżką dźwiękową, co było zapewne pokłosiem paranoi Rosjan – nie mam żadnych wątpliwości, że zgromadzony materiał oferuje nam najlepszy możliwy wgląd w wydarzenia owych kilku miesięcy.

Gdy samolot znieruchomiał na placu parkingowym, nikt się nie poruszył – wydano wcześniej rozkaz, by pasażerowie pozostali na miejscach. Trzej oficjele z kosmodromu weszli po schodkach na pokład. Ich szef, rosły Czeczen dobiegający pięćdziesiątki, wyglądał na kogoś, kto spędza w siłowni stanowczo zbyt wiele czasu: węzły wyrzeźbionych mięśni zaznaczały się wyraźnie pod starą wojskową koszulą, nawet zwykle luźne nogawki bojówek opinały się na łydkach, a dłonie miały rozmiar bochnów. Sponad bujnej brody i ospowatych policzków spoglądały blisko osadzone czarne oczy ocienione monobrwią.

Ów człowiek był niegdyś bezlitosnym żołnierzem. Nazywał się Asłan Kadyrow, ale jako że jego inicjały pasowały do nazwy najpopularniejszego na świecie karabinu AK-47, był bardziej znany jako Kałach. Odpowiadał za przydziały rekrutów na stanowiska robocze w szybko rozwijającym się kompleksie górnictwa kosmicznego w Bajkonurze, ale to jego towarzysze mieli zakomunikować przyjezdnym, co dalej. Tego dnia bowiem Kałach w zasadzie nie interesował się nowo przybyłymi; szukał wśród pasażerów konkretnej osoby.

Spojrzawszy na listę, ruszył środkiem i minął kilka rzędów siedzeń, zanim się zatrzymał i spojrzał na mężczyznę siedzącego przy oknie, zapatrzonego w zabudowania na skraju placu.

– Panie pułkowniku? – odezwał się z szacunkiem.

Kazinsky obrócił się niespiesznie, potem wstał, uśmiechnął się i rozłożył ramiona.

– Kiedy to się ostatnio widzieliśmy, Kałach? W Aleppo?

– Tak jest, panie pułkowniku. Dowodziłem północną flanką, gdy rozkazał pan, żeby pułk wziął cytadelę…

– …a ty wkroczyłeś do niej jako pierwszy – dokończył Kazinsky. – Byłeś najlepszym zastępcą, z jakim dane mi było służyć.

– Nie jestem pewny – odparł z uśmiechem Kałach. – Pewnie pan nie pamięta, ale kiedy wróciłem, nie wiedziałem nawet, że mnie postrzelili, i musiał mnie pan nieść do spółki z noszowym aż do szpitala polowego.

– Oczywiście, że pamiętam – odrzekł Kazinsky. – Jak i sporo szorstkich słów na temat twojej wagi.

Kałach się roześmiał i podciągnął wojskową koszulę, by odsłonić kolekcję paskudnych blizn łączących bark z sześciopakiem.

– Szkoda tylko, że zamiast chirurga znalazł mi pan tapicera. Pozszywał mnie jak tandetną kanapę – powiedział, lecz zaraz spoważniał. – Wojna trwała, a ja nie miałem okazji, żeby podziękować.

– Podziękować mi? Za to, że spełniłem swój obowiązek? Żołnierze Specnazu zawsze dbają o swoich. Przecież wiesz – przerwał mu Kazinsky.

– Wiem. Dlatego gdy tylko dostałem wiadomość od brata z Groznego, że dowódca z Aleppo pojawił się u niego i mnie szukał, natychmiast postarałem się o telefon i zadzwoniłem do niego. Dlaczego Bajkonur, panie pułkowniku? – Zniżył głos.

– Żeby zrealizować dzieło Allaha, na czymkolwiek będzie polegać – odpowiedział Kazinsky. – Może zbiorę tu dość pieniędzy, żeby zacząć od nowa. Jeśli Bóg pozwoli, znowu załopocze czarny sztandar ISIS. Przeczytałem na forum, że tu jesteś, i od razu wiedziałem, że właśnie w to miejsce chce mnie posłać Allah.

– Brat mówił, że Armia Czystych została pokonana. Sądziłem, że pan się wycofał.

Kazinsky uśmiechnął się krzywo.

– Człowiek nie jest skończony, gdy zostanie pokonany. Jest skończony, gdy przestaje próbować.

– Tu znajdzie pan wielu takich, co już nie próbują. To nieprzyjazne miejsce. Temu, kto przeszedł procedury bezpieczeństwa, nikt nie grzebie w życiorysie. Nikogo nie obchodzą zatargi z prawem ani dyplomy szkół. W praktyce to oznacza, że jesteśmy tu zamknięci jak w pułapce z szumowinami z całej Rosji. Niech pan wyjdzie na zewnątrz i odetchnie głęboko. Czuć smród tego brudu.

– Bywałem już w parszywych miejscach – odparł pułkownik. – A co na to Koran? „Bądźcie wdzięczni Allahowi za przeciwności. Każda jest próbą; każde cierpienie to wyzwanie”.

– To samo powiedział nam pan w Aleppo! – rzekł Kałach i obaj parsknęli śmiechem. – Tu przynajmniej nie musimy toczyć bojów ze szczurami.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

46

Ludzie powinni jednak bardziej uważać na szczury. Choć oczywiście z perspektywy czasu zawsze łatwiej twierdzić, że coś wisiało w powietrzu.

Kałach wyjął bagaż Kazinskiego z górnego schowka i poprowadził swego dowódcę jako pierwszego do schodów i dalej, ignorując kolumnę zdezelowanych autobusów, prosto do swego osobistego wozu: zmodyfikowanego transportera opancerzonego. Wieżyczka z karabinem maszynowym została usunięta, a w bocznych ścianach wstawiono szyby. Stalowe gąsienice, podobne do czołgowych, pozostały nietknięte. Kałach lubił używać transportera, bo w nim nie musiał się martwić dziurawymi, zniszczonymi drogami.

Z Kazinskim u boku w miejscu po wieżyczce Kałach opuścił lotnisko. Pojechali prospektem Karola Marksa do centrum miasta, minęli hotel Sputnik, a następnie monumentalny pomnik – popiersie młodego pułkownika Gagarina, który, jakże stosownie, spoglądał w niebo spod daszka oficerskiej czapki.

Minąwszy ostatnie walące się bloki mieszkalne, pojazd dotarł do torów kolejowych i skręcił, by ruszyć dalej wzdłuż nich, utrzymując tempo motowozu, starego pociągu napędzanego silnikiem Diesla, wożącego robotników na trasie między miastem a kosmodromem i przylegającymi doń fabrykami. Mimo późnej pory wagony były pełne ludzi gotowych rozpocząć nocną zmianę. Mężczyźni i kobiety o pustych oczach i zapadniętych policzkach podróżowali w milczeniu, gapiąc się przed siebie. W srebrzystym blasku księżyca, w motowozie spowitym kłębami czarnego dymu, wyglądali jak duchy.

Transporter i pociąg jechały obok siebie przez kilka mil, nim Kałach pozwolił tamtemu się oddalić. Wóz przeciął tory i ruszył na otwarty step. Wspiąwszy się na szczyt wzniesienia, zwolnił praktycznie do tempa marszowego. Tu, z dala od miasta, ponad równinami ciągnącymi się aż po Mongolię, Droga Mleczna prezentowała się wręcz olśniewająco, pulsując niczym rozbryzg czystej, żywej energii.

Kałach skinął dłonią w stronę potężnej wieży podtrzymującej rakiety podczas startu, której sylweta górowała nad równiną, mierząc wprost w konstelację Oriona.

– Platforma startowa numer jeden – powiedział z nabożną czcią. – Z niej startował Gagarin. Od lat jest nieużywana, z szacunku dla niego. Wrócił z kosmosu jako bohater, ale pożył ledwie trzydzieści cztery lata. Czasem tu przyjeżdżam i po prostu siedzę. Gdy człowiek patrzy na tę budowlę i w gwiazdy, uświadamia sobie, że stoimy raptem u progu wszechświata, tajemnicy życia i śmierci, wszystkiego, co nas otacza.

– Tak. Zmierzamy wąską ścieżką do wieczności i tylko światło Boga jest nam drogowskazem. Dokąd właściwie jedziemy?

– Na Syberię, tak tu nazywamy najdalszy zakątek bazy. Od dziś jest pan szefem nocnej zmiany w miejscu, które szybko staje się sercem Bajkonuru. Bóg nam pana zesłał, pułkowniku. Mamy tu mnóstwo pracy.

– Kłopoty ze sprzętem?

– Nie. Z ludźmi.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

47

Ogień pieców hutniczych rozświetlał ruchliwym blaskiem wnętrze hali, w której przetwarzano rudy pozaziemskiego pochodzenia. Wyławiał z mroku i brudu wymalowane na ścianach, wyblakłe, wysokie na osiemdziesiąt stóp portrety Stalina, Lenina i bohaterskich robotników Związku Sowieckiego, dumnie spoglądających w świetlaną przyszłość komunistycznej ojczyzny.

Gdyby nie płomienie, byłyby praktycznie niewidoczne, za to dzięki nim stawały się zgoła urzekające: niczym egipskie hieroglify stanowiły prawie niezrozumiałą pamiątkę zamierzchłych czasów.

Zdobyte później materiały z monitoringu pokazały, jak Kałach wprowadza Kazinskiego do budynku. Pułkownik zatrzymał się w progu, gdy tylko dostrzegł wielkie malowidła. Minęła dobra minuta, zanim przeniósł spojrzenie na piekielny pejzaż hali produkcyjnej: plujące ogniem piece, niezatrzymujący się ani na chwilę przenośnik taśmowy oraz rzekę płynnego metalu. Kopalnia diamentów, którą pamiętał z wczesnej młodości, musiała przy tym wyglądać jak ekskluzywny sklep jubilerski.

Ruszył dalej, rozglądając się uważnie. Z każdym krokiem był coraz bliżej gromady półnagich brodaczy, którzy stojąc w kręgu, pokrzykiwali w podnieceniu po kazachsku, rosyjsku, uzbecku i arabsku. W cieniu potężnej kruszarki niemal cała zmiana, licząca może czterdziestu mężczyzn o ciałach pokrytych bliznami i świeżymi oparzeniami, o które łatwo było w hali pełnej rozgrzanej maszynerii, zajęta była rzucaniem rubli i sztabek tola na posadzkę pośrodku kręgu. Kazinsky spojrzał pytająco na swego dawnego zastępcę.

– Hazard – wyjaśnił Kałach z pogardą w głosie, przekrzykując zgiełk pracujących urządzeń.

– A co obstawiają? – odkrzyknął Kazinsky.

Kałach bez słowa wskazał schodki prowadzące na jedną z licznych kładek. Wspięli się po nich i przystanęli na platformie, z której mogli obserwować to, co działo się w kręgu robotników. Trwał tam śmiertelny bój…

Walczyły dwa największe szczury, jakie Kazinsky widział w swoim życiu, nieporównywalnie większe od tych, które spotkał w kanałach Aleppo czy w syberyjskiej dziczy. Nie chodziło jednak tylko o ich rozmiary, były niezwykłe pod wieloma względami. Ich niebieskie ślepia połyskiwały nitkami złota, a zbroczona krwią sierść miała tak jasnobrązowy odcień, że wyglądały niemal jak duchy. Układała się w niecodzienny sposób, tworząc na grzbietach nastroszony grzebień, jakby nieustannie się jeżyły w ataku furii.

– Co to za szczury?! – zawołał Kazinsky szczerze zdumiony.

– Ludzie mówią, że nawet tu były rzadkością, ale ostatnio zaczęło ich przybywać – odparł Kałach.

– Jak się nazywają?

– Podobno grzebieniaki.

– Grzebieniaki? – powtórzył Kazinsky, nie spuszczając oka z masywnych gryzoni, które ani na chwilę nie przestawały szarpać się pazurami. Ich nietypowo długie, niemal szablaste zęby nieustannie próbowały dosięgnąć gardła przeciwnika. – Czy ja dobrze widzę, że one mają kły? I wykorzystują je do walki. Zwykłe szczury nie mają takich zębów.

– To prawda – przyznał Kałach. – Ale nie kły są u nich najbardziej przerażające, tylko agresja. Nikt nie wie, dlaczego się tu pojawiły i wyewoluowały w taki sposób. To jedna z wielu tajemnic Bajkonuru.

Nagle od strony dopingujących dobiegł gremialny okrzyk radości: mniejszy szczur zdołał wbić kły w tylną łapę przeciwnika, przewrócił go na grzbiet i nie zważając na krew pryskającą na wszystkie strony, szarpał kończynę, żeby wyrwać ją ze stawu. Kazinsky i Kałach przyglądali się w milczeniu, jak większy zawodnik, zamiast piszczeć z bólu i strachu albo próbować ucieczki, po prostu kontynuuje walkę, jakby rany nie robiły na nim wrażenia.

– Nie wiem, czy to prawda – odezwał się wreszcie Kałach – ale ludzie twierdzą, że te bestie mają znacznie wyższy próg bólu.

– Nie wygląda na to, żeby w ogóle go miały. – Kazinsky odwrócił się plecami do walczących zwierząt i rozentuzjazmowanych ludzi. Rozejrzał się po ciemnawym wnętrzu hali. – Kto tu dowodzi?

Kałach wskazał pomieszczenie za szklaną ścianą na końcu jednej z długich kładek. Roztaczał się z niego świetny widok na cały kompleks. W fotelu przed telewizorem siedział z papierosem w dłoni łysiejący, otyły mężczyzna po trzydziestce.

– Sam pan widzi, w czym problem, pułkowniku – powiedział.

– Tak, teraz rozumiem – odparł Kazinsky, który swego czasu zastawił niedźwiedzie paści na swych wrogów, po czym czekał, aż pożrą ich wilki. – Myślę, że zdołamy zrobić tu porządek.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

48

Kazinsky patrzył, jak Kałach wskakuje do swojego transportera opancerzonego i wyjeżdża na jałowe pustkowie za bramą huty. Jeszcze przez chwilę stał samotnie w mroku, zatopiony w myślach, aż ciszę przerwał dyskretny alarm w jego zegarku.

Zerknął najpierw na tarczę, a potem przez okno na niebo na wschodzie – zaczynało świtać. Wszedł głębiej w mrok i zgiełk wielkiej hali, wydobył z torby podróżnej kosmetyczkę oraz matę, a potem rozejrzał się w poszukiwaniu dobrego miejsca na wudu. Niezauważony przez nikogo, minął grupę hazardzistów i wszedł do stołówki.

Zatrzymał się przy stercie starych kabli i gaśnicach wiszących rzędem na ścianie, po czym zawołał po rosyjsku do spoconego kucharza, który na kilkunastu palnikach jednocześnie przygotowywał śniadanie dla robotników.

– Daj mi wody, proszę.

Kucharz wzruszył ramionami i wskazał długie koryto, w którym myto naczynia. Kazinsky zdjął kurtkę i koszulę, by się umyć. Kucharz zamierzał już zająć się swoimi sprawami, ale znieruchomiał, spoglądając na plecy nieznajomego.

– Dlaczego szarańcza, przyjacielu?

– Dlatego że gdy stworzy rój, już nic jej nie zatrzyma. Tam, gdzie bywałem, mądrzy ludzie boją się szarańczy bardziej niż wilków.

Gdyby kucharz przyjrzał się bliżej, pewnie dostrzegłby też inne tatuaże Kazinskiego i może zastanowił się, czy nie lepiej milczeć. Ale on uniósł nad głowę tasak i dodał ze śmiechem:

– Nie, ludzie bardziej boją się tego.

Kazinsky nie zamierzał wdawać się w dyskusję; wiedział, że czas pokaże, kto ma rację. Skończywszy wudu, zabrał matę i wrócił do hali produkcyjnej. Spojrzał na zegarek, by ustalić położenie Mekki, a potem rozłożył matę, ukląkł na niej i rozejrzał się. Nie był sam: kilku innych pobożnych mężczyzn, rozrzuconych w różnych kątach huty, także przystępowało do pokornej modlitwy. Z głośników płynął adhan, ale ledwo było go słychać przez huk maszyn. Na hazardzistach wciąż stojących w kręgu nie zrobił absolutnie żadnego wrażenia; wydawało się, że z każdą chwilą są coraz hałaśliwsi.

Nagranie z monitoringu pokazało, że mniejszy szczur zwyciężył i w nagrodę wrócił do klatki. Jego przeciwnik, zalany krwią tak, że prawie nie było widać jego upiornie jasnego futra, leżał pośrodku areny. Mężczyzna, który zorganizował walkę i miał ostatnie słowo we wszelkich dotyczących jej sporach, kazał dwóm pomocnikom usunąć truchło.

– Co wam zawsze powtarzam? – zawołał do nich. – Liczy się to, czy walka jest wielka, a nie to, czy walczy wielki szczur. – Zaśmiał się rubasznie, a Kazinsky spojrzał na niego pogardliwie spod ściągniętych brwi.

Mężczyzna mógł być po czterdziestce. Nie miał koszuli, więc szeroka pierś i potężne ramiona oraz ewidentny brak szyi były doskonale widoczne. Miał duże, intrygujące oczy, w których nie było śladu miłosierdzia, a jedynie chłód; w Rosji mówi się o takich „oczy więźnia”. Skinął na kolejnych pomocników, by przynieśli dwie nowe klatki. Zanosiło się na kolejną walkę.

Chwilę później mistrz ceremonii wyliczał już zalety nowych zawodników, a ludzie zaczynali obstawiać wynik starcia. Kilku zerknęło w stronę Kazinskiego i zaczęło szturchać towarzyszy. Rechotali na widok pobożnego przybysza, jakby chcieli dać do zrozumienia, że tutaj mu to przejdzie.

Trudno powiedzieć, czy Kazinsky dostrzegł ich reakcję – nie zwrócił na nią najmniejszej uwagi. Gdy skończył modlitwę, zwinął matę i szybkim krokiem wrócił do stołówki. Pochylił się nad stertą kabli i zaczął w nich przebierać. Wreszcie wybrał odcinek grubego jak palec, elastycznego przewodu w płóciennej izolacji i metalowej koszulce, po czym w skupieniu zważył go w ręku.

– Tasak – zawołał do kucharza.

Spocony mężczyzna stał zwrócony plecami do niego, nieświadomy, że Kazinsky wrócił, więc dopiero teraz obejrzał się na przybysza. Widząc kabel w jego ręku, rozłożył ręce.

– O co…

W postawie i spojrzeniu nieznajomego było coś, co nie pozwoliło mu wdać się w kłótnię.

– Tasak. Natychmiast – powtórzył Kazinsky.

Kucharz bez słowa podał mu narzędzie.

A potem już tylko patrzył, jak pułkownik kładzie kabel na stole, wyznacza odpowiednią długość, waży w ręku tasak, unosi go wysoko i jednym ciosem przycina końcówkę. Zwróciwszy go kucharzowi, Kazinsky zawiązał pętlę na końcu przewodu, założył ją sobie na prawą dłoń i ciągnąc resztę po ziemi, wrócił do hali.

Zrządzeniem losu chwilę wcześniej zacięła się kruszarka do rudy – co oczywiście niezbyt interesowało załogę, w tym kompleksie maszyny wiecznie zawodziły – i w tej części hali zapanowała względna cisza. Zakłócał ją jedynie basowy szum przenośnika taśmowego oraz radosny doping hazardzistów, bo dwa nowe szczury właśnie rzuciły się na siebie, szczerząc kły i wystawiając pazury.

Trzask! Strzał z karabinu nie byłby dużo lepiej słyszalny w tych warunkach niż nagłe trzaśnięcie z bicza Kazinskiego.

Końcówka kabla oplotła się wokół kostek cherlawego zirytowanego mężczyzny, który używając łokci, próbował się przebić przez krąg kibiców, by obstawić swego faworyta. Kazinsky szarpnął kabel i podcięty chudzielec z łoskotem runął na posadzkę.

Pułkownik przeciągnął go po betonie i metalowych odłamkach, które walały się wszędzie. Pozostali przyglądali się temu w lekkim szoku. Powalony tymczasem ryczał z wściekłości, a gdy tylko zdołał się uwolnić, rzucił się na wytatuowanego przybysza z kablem w ręku.

Kolejny mocny strzał z bicza trafił mężczyznę w twarz. Metalowa plecionka rozharatała mu policzek i nos; w powietrze trysnęła fontanna jasnej krwi.

Ranny ponownie upadł, ale tym razem już się nie podniósł. Pozostali, wciąż w kręgu, zaczęli krzyczeć, uświadomiwszy sobie nowe zagrożenie. Kim był ten człowiek? Wreszcie zapomnieli o szczurzym pojedynku i gromadą ruszyli ku niemu, lecz Kazinsky był na to gotowy.

Bicz znowu świsnął w powietrzu i na nagiej piersi pierwszego z nadchodzących pojawiła się krwawa szrama. Robotnik się zatoczył, wpadł na kilku towarzyszy i wszyscy razem runęli na podłogę. Klnąc, próbowali się podnieść, lecz bicz nie przestawał pracować.

Tym razem trafił potężnego typa o ciele pokrytym tatuażami. Metalowa końcówka rozcięła mu twarz od lewej skroni po prawą stronę szczęki, po drodze prawdopodobnie wyrywając oko – trudno było to stwierdzić, bo mężczyzna zachwiał się i przyciskając dłonie do twarzy, pobiegł w mrok.

Kazinsky cofnął się o krok, by dać sobie i swemu biczowi nieco więcej miejsca, po czym znowu zaatakował. Kabel świsnął tuż nad głowami robotników, zmuszając ich do zatrzymania się. Następne trzy trzaśnięcia powaliły kolejnych trzech hazardzistów. Pozostali nareszcie zrozumieli i zaczęli się cofać.

Z nagrania jasno wynikało, jaka była strategia Kazinskiego: chciał otworzyć sobie drogę do mistrza ceremonii, który przezornie trzymał się za plecami innych. Gdy to osiągnął, strzelił z bicza raz jeszcze. Kabel owinął się wokół masywnej piersi mężczyzny. Kazinsky pociągnął go ku sobie i ostrym szarpnięciem powalił na kolana.

Gdy tylko tamten poczuł, że kabel się rozluźnia, wykorzystał okazję, by rzucić się na pułkownika, ale nie był na tyle zwinny, by mieć jakieś szanse. Kazinsky wziął kolejny zamach i zanim przeciwnik stanął pewnie na nogach, strzelił z bicza raz jeszcze. Przewód owinął się wokół mężczyzny i smagnął odkryte plecy, pozostawiając na nich krwawą pręgę.

Mistrz ceremonii wrzasnął dziko i padł na twarz, a Kazinsky podszedł do niego, szeroko rozstawił stopy i zaczął okładać go biczem. Bił raz za razem z zaciekłością żarliwego wyznawcy islamu.

– Haram – syknął wreszcie. – Zrozumiałeś? Allah mówi, że hazard jest haram.

Łatwo rozciąć ciało fachowymi uderzeniami bicza. Plecy mistrza ceremonii już po kilku ciosach zaczęły się zamieniać w krwawą miazgę. Nawet kucharz, który z ciekawości zajrzał do hali, żeby sprawdzić, po co obcemu potrzebny był kabel, odwrócił głowę. Kazinsky zaś chłostał swoją ofiarę bez opamiętania, rwąc na strzępy brudne dżinsy na jego pośladkach. Po piersi i plecach płynęły mu strugi potu, gdy wreszcie przestał. Skierował bicz w stronę dwóch losowo wybranych robotników.

– Podnieście go – rozkazał.

Zawahali się, wystraszeni tym, czego byli świadkami. Kazinsky uniósł bicz wyżej i zaczął go zwijać, jakby szykował się do nowego ataku.

– Wydałem wam rozkaz – powiedział, nie patrząc na nich.

Dalszej zachęty nie potrzebowali. Podbiegli, chwycili leżącego pod pachy i spojrzeli na Kazinskiego, oczekując dalszych instrukcji.

– Wyrzućcie go – rzekł, wskazując na otwartą bramę i półmrok świtu nad dzikim stepem. – Niech pełza w poszukiwaniu pomocy. Może przeżyje, inszallah. A może dopadną go wilki albo szczury.

Odwrócił się w stronę pomieszczenia za szklaną taflą. Nadzorca zapomniał o telewizji. Stał na kładce, w lękliwym zdumieniu przyglądając się scenom rozgrywającym się w dole.

– Jesteś taki tłusty, że mój bicz potnie cię naprawdę głęboko – zawołał do niego Kazinsky. – Albo możesz stąd wyjść i nigdy nie wrócić. – To rzekłszy, odwrócił się ku robotnikom i przywołał bliżej tych, którzy wcześniej się modlili. – Posłuchajcie uważnie. Żył kiedyś prorok, którego czczą chrześcijanie. Wszedł do świątyni w Jerozolimie, poprzewracał stoły zmieniających pieniądze i wypędził niegodziwych. Dlaczego? Wykonywał boże dzieło. Ja może nie jestem cieślą z Nazaretu, ale Allah prawdziwie mi błogosławi i także wykonuję boże dzieło.

Nikt się nie odezwał.

– Kim jestem? – Kazinsky, wskazując kolejno swoje tatuaże, zaczął wyliczać: – Żołnierzem Specnazu… pułkownikiem… walczyłem w tych wszystkich miejscach… a to czarna flaga ISIS, pod którą maszerowałem. – Ludzie zaczęli szeptać. To nie były poślednie osiągnięcia. Kazinsky odwrócił się tak, by zobaczyli szarańczę na jego plecach, mokrą od potu i skropioną krwią wychłostanych. – A szarańcza to plaga zesłana przez Boga, by oczyścić ziemię. Będziecie mnie nazywali Emirem. – To powiedziawszy, podszedł do brudnej płachty zasłaniającej jedno z wysokich okien hali i zdarł ją, pozwalając, by światło rozproszyło ciemność.

Z początku nieliczni, a potem niemal wszyscy dołączyli do niego, zrywając kolejne zasłony.

Gdy się rozeszli w różne strony, kamery monitoringu zyskały lepszy wgląd w to, co się działo w kontrolowanym środowisku za szklanymi taflami. W przestronnym pomieszczeniu, gdzie zdalnie sterowane szufle ładowały rudę na przenośnik taśmowy, promień słonecznego światła wpadający przez brudne okno – zapewne po raz pierwszy w dziejach tej ponurej hali – wyłowił z półmroku coś dziwnego.

W powietrzu nad bryłami rudy unosiły się maleńkie, urokliwe światełka. Wyglądały jak najmniejsze we wszechświecie nasiona dmuchawców, średnicą nie dorównywały przekrojowi ludzkiego włosa.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

49

Wkrótce zarodnikom nadano nazwę „śpiochów”. Przypuszczalnie nigdy nie poznamy nazwiska człowieka, który ją wymyślił, ale trudno jej odmówić trafności: w końcu chodzi o uśpionych agentów.

Bóg jeden wie, skąd przybyły – może z odległej galaktyki, niesione kosmicznym wiatrem, by osiąść na jednej z asteroid i w pozornym uśpieniu przetrwać miliony lat. W skali powstałego czternaście miliardów lat temu wszechświata było to wszak mgnienie oka.

Zarodniki trwały więc, ni to martwe, ni żywe, aż pojawił się bezzałogowy pojazd z pewnej ekstrawaganckiej, mocno już splądrowanej planety, by poszukiwać pierwiastków ziem rzadkich. Nie ulega wątpliwości, że zarodniki nie były wirusami – tylko czymś nieporównywalnie bardziej tajemniczym – ale miały z nimi wystarczająco dużo wspólnego, bym przypomniał sobie definicję, którą poznałem jeszcze w czasie studiów: „Wirus to złe wieści owinięte w białko”, jak powiedział zdobywca Nagrody Nobla sir Peter Medawar. „Jeszcze nie słyszano, by któryś zdziałał coś dobrego”.

Słońce wzniosło się nieco wyżej nad Bajkonurem i to wystarczyło, by niepozorny śpioch zniknął, wymknąwszy się poza smugę światła. W hermetycznym pomieszczeniu za szklaną ścianą pojawiło się za to coś innego, może mniej niezwykłego – szczur.

Zwierzęta te dobrze się czują w norach i potrafią przeciskać przez otwory wielkości monety. Prawdopodobnie więc pomieszczenie nie było aż tak hermetyczne, bo całkiem zwyczajny szczur wyłonił się z wąskiej szpary tuż nad podłogą, stanął na tylnych łapkach i rozejrzał się z ciekawością.

Naturalnie gdy odetchnął w zakazanej strefie, do jego płuc dostało się nie tylko powietrze, ale i wszystko to, co się w nim unosiło.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

50

W dzienniku portowym bazy na Diego Garcia zapisano, że Leviathan, odbiwszy od brzegu, zanurzył się i zjechał po szynach podwodnej pochylni, a następnie minął pracujące pełną parą natleniacze o 15.21 w dniu, którego nikt nigdy nie zapomni.

Gdy kierował się niepostrzeżenie ku otwartym wodom, stałem wraz z pozostałymi sześcioma obserwatorami na mostku, przyglądając się poczynaniom kapitana i jego zespołu: nawigatora, oficera pokładowego, pilota oraz techników odpowiedzialnych za obsługę sonarów i łączność. Wykonywali swoją robotę w myśl fundamentalnej zasady obowiązującej wszystkich podwodniaków bez względu na banderę: trzeba płynąć cicho i głęboko.

Tak też było: głębokościomierz pokazywał, że zanurzamy się bardzo szybko. Towarzyszyło temu niezwykłe uczucie, które tak dobrze pamiętałem: oto znowu byłem samotny w ciasnym świecie bez okien i mknąłem ku strefie mroku, otoczony ciszą tak absolutną, że nie słyszałem nawet kroków oficerów przechodzących od stanowiska do stanowiska – jak na wszystkich okrętach podwodnych, także tu obowiązywało obuwie na gumowych podeszwach. Sto sześćdziesiąt jeden osób załogi bezszelestnie przemieszczało się korytarzami, ponieważ w tej branży każdy dźwięk mógł być wskazówką dla przeciwnika.

Na stanowisku dowodzenia panował półmrok; twarze obecnych można było rozpoznać tylko dlatego, że jarzyły się ekrany komputerów i setki małych diod elektroluminescencyjnych w stelażach ze sprzętem. To także nie był przypadek – liczne badania psychologiczne dowiodły, że im bardziej jaskrawe oświetlenie, tym większe zmęczenie i lęk towarzyszą marynarzom i oficerom.

I bez tego załoga na Oceanie Indyjskim miała się czym martwić. Podmorskie prądy wciskały się w rozpadliny bez dna z siłą potężnych wodospadów, nie brakowało gór nieoznaczonych na żadnych mapach, zapomnianych wraków, transoceanicznych kabli telekomunikacyjnych i zagubionych sieci rybackich – a okręt płynął przy zerowej widoczności, z prędkością dochodzącą do czterdziestu mil na godzinę, za ochronę mając jedynie wskazania instrumentów i stosunkowo cienkie metalowe poszycie. Poza tą delikatną barierą czaiło się śmiercionośne ciśnienie – gdyby Leviathan przekroczył granicę dwóch tysięcy stóp, napór słonej wody byłby sześćdziesięciokrotnie silniejszy niż na powierzchni, a kadłub zostałby zmiażdżony niczym aluminiowa puszka w gigantycznej pięści.

Załoga poniosłaby natychmiastową śmierć. Z drugiej strony, gdyby wskutek wypadku lub katastrofalnej awarii sprzętu doszło do przecieku lub wyłączenia reaktora jądrowego, szanse na przetrwanie byłyby znikome. Tych, którzy zdążyliby się zamknąć za wodoszczelnymi grodziami, czekałoby powolne wychłodzenie organizmu, bo ogrzewanie przestałoby działać, a także oddychanie coraz bardziej zanieczyszczonym powietrzem z braku świeżych wkładów w generatorach tlenu.

Nie było to czysto teoretyczne zagrożenie. Przed laty rosyjski okręt podwodny o napędzie atomowym Kursk, którego załoga liczyła sto osiemnaście osób, został ciężko uszkodzony, gdy wadliwa torpeda eksplodowała podczas zanurzenia w Morzu Barentsa. Dwudziestu trzech marynarzy zdążyło się schronić w wodoszczelnym przedziale. Przeżyli jeszcze trochę, zanim skończył im się tlen. Podobnie jak w pozostałych wypadkach zatonięć atomowych okrętów podwodnych, nikt nie ocalał.

Może dlatego trudno było się dziwić, że na twarzy kapitana jednostki USS Leviathan, komandora Ricka Martineza, przystojnego trzydziestoośmiolatka o oliwkowej cerze i ciemnych oczach, który właśnie pochylał się nad wielką mapą elektroniczną, malował się lekki niepokój. Urodzony mniej więcej w klamrze pasa biblijnego, czyli na południe od Memphis w stanie Tennessee, tylko swej ciężkiej pracy i nadzwyczajnym wynikom w nauce zawdzięczał to, że z ulic latynoskiej dzielnicy trafił nad zatokę Chesapeak w, historycznie rzecz ujmując, czysto białe środowisko Akademii Marynarki Wojennej Stanów Zjednoczonych. Na tym jednak nie skończyły się jego osiągnięcia. W marynarce służyło wtedy mniej więcej trzysta pięćdziesiąt tysięcy ludzi; Martinez znalazł się w elitarnym gronie siedemdziesięciu czterech osób, którym powierzono dowództwo okrętu podwodnego o napędzie atomowym.

Dopiero gdy był absolutnie pewny, że jednostka jest na właściwym kursie i na względnie bezpiecznych wodach, pozwolił sobie odwrócić się ku obserwatorom.

– Okręt podwodny różni się od innych pod jednym kluczowym względem – powiedział. – Gdy pojawiają się poważne kłopoty, nie można po prostu wyskoczyć za burtę. – Uśmiechnął się, a my zaśmialiśmy się uprzejmie.

Na każdym statku kapitan sprawuje władzę niemal absolutną; miło było się dowiedzieć, że mamy do czynienia z człowiekiem, który nie traktuje siebie w stu procentach poważnie.

– A jakieś kłopoty na pewno nas czekają – ostrzegł. – Zapewne widzieli panowie na mapie, że naszym celem jest Nowy Jork. Otóż nie. Wprowadzono go tylko po to, żeby zainicjować pracę komputerów nawigacyjnych. Czeka nas inny, daleki rejs przez równie niespokojne wody. – Odwrócił się znowu ku elektronicznemu stołowi i nachylił go tak, byśmy lepiej widzieli mapę. Zakreślił na niej obszar na południe od Australii i Afryki Południowej. – Kierujemy się ku rozległemu, pustemu akwenowi w pasie ryczących czterdziestek, gdzie można spotkać najwyżej wieloryby rekordowych rozmiarów. Jak zapewne panom wiadomo, testujemy nową, rewolucyjną wręcz generację technologii stealth. Gdy rozpoczniemy eksperyment, naszą misją będzie unikanie wykrycia przez zespół korzystający z najlepszych środków poszukiwawczych, na jakie mogą sobie dziś pozwolić siły zbrojne USA.

Nie mylił się co do jednostek, którym zlecono rolę naszych prześladowców – widziałem je na własne oczy. Podczas gdy kapitan objaśniał zasady gry pozostałym ekspertom oraz oficerom, wspominałem odprawę w Langley, podczas której miałem okazję zobaczyć materiał prezentujący pokaźną liczbę jednostek łowczych kierujących się w stronę punktu zbornego na oceanie. Były wśród nich dwa z jedenastu amerykańskich lotniskowców, a każdemu towarzyszyła osobna grupa bojowa – krążownik, dwa niszczyciele oraz jednostki zaopatrzeniowe. Wszystkie te okręty pruły teraz wysokie fale, by spotkać się z nami na burzliwych wodach Oceanu Południowego. Nawet długie na tysiąc stóp lotniskowce, z załogą liczącą pięć tysięcy ludzi – na jednym z nich działał McDonald! – nie miały tam łatwego życia; ich dzioby raz po raz opadały w spienioną kipiel, strugi wody lały się na pokład startowy z wysokości sześćdziesięciu stóp. Z jednego z nich wystartował już poseidon – samolot łowca okrętów podwodnych – który ku przerażeniu załogi z największym trudem wzniósł się w powietrze.

Poseidon był tylko jednym z siedemdziesięciu pięciu samolotów stacjonujących na każdym lotniskowcu, a wszystkie miały być skierowane do poszukiwania Leviathana. Do pomocy zaś miały siedem łowczych okrętów podwodnych towarzyszących flocie, dwa satelity, które zmieniły położenie na orbicie specjalnie po to, by obserwować tę misję, a także liczne podwodne mikrofony, które – zrzucone przez poseidony – miały nasłuchiwać pracy naszego napędu, a nawet kroków. Zebrane dane trafiać miały wprost do specjalistów w NSA. W normalnych okolicznościach owi spece powiedzieliby pewnie, że wobec zastosowanych środków jednostka o kryptonimie Leviathan nie ma szans uniknąć wykrycia.

Problem polegał na tym, że żaden z ekspertów nie widział tego, co się wydarzyło na spieczonej słońcem ulicy w mało znanym mieście Zahedan.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

51

Na długo przed świtem, gdy ulice Waszyngtonu były niemal zupełnie puste, a ołowiane niebo wisiało nisko nad Białym Domem, Sokół wysiadł z SUV-a i energicznym krokiem pomaszerował w stronę wejścia do zachodniego skrzydła.

Każdy doświadczony obserwator zauważyłby, że zaszło coś poważnego: koszula dyrektora CIA była wymięta i nieszczególnie pasowała do marynarki, jakby w pośpiechu włożył pierwsze ubranie, które wpadło mu w ręce.

Złożywszy wszystkie osobiste urządzenia elektroniczne w pojemniku wyłożonym ołowiem, wszedł do pokoju operacyjnego i przekonał się, że prezydent, przewodniczący Kolegium Połączonych Szefów Sztabów, sekretarz obrony i sekretarz stanu oraz kilkoro innych kluczowych członków gabinetu znających tajemnicę nowej technologii maskowania są już na miejscu.

– Przepraszam – powiedział. – Właśnie biegałem, gdy przyszła wiadomość. Co się stało?

Przez krótką chwilę wszyscy milczeli.

Minęły cztery dni, odkąd stałem na stanowisku dowodzenia Leviathana, słuchając, jak komandor Rick Martinez wprowadza nas w szczegóły misji. W tym czasie jednostka mknęła głęboko pod niespokojną powierzchnią oceanu, kierując się ku wodom oblewającym Francuskie Terytoria Południowe i Antarktyczne, to jest grupę niezamieszkanych, dość rzadko rozrzuconych wysp. Choć bezludne, są domem dla licznych kolonii pingwinów oraz terenami lęgowymi albatrosów, jednych z największych ptaków na ziemi, samotnych wędrowców, uważanych przez starożytnych żeglarzy za dusze zmarłych na morzu – to przekonanie sprawiło, że zabicie albatrosa uznawano za występek, za który na statek i jego załogę spadała klątwa. Nie miałem okazji spytać, czy USS Leviathan nie zabił kiedyś przypadkiem takiego ptaka, a może powinienem o to zagadnąć.

Spędziłem te cztery dni, wałęsając się po pokładach i wspominając dawne czasy. Leviathan był rewolucyjną konstrukcją, ale w ogólnym zarysie bazował na planach okrętów podwodnych klasy Virginia, Blok VII, czyli jednostek tylko trochę nowocześniejszych od tych, na których miałem okazję służyć. Układ pomieszczeń był tak podobny, że czułem się dość swojsko.

Podczas owych wędrówek prawie nigdy nie byłem sam. Baxter – choć nie marynarz, lecz samotna dusza, której rozpacz po stracie bliskiej osoby jeszcze nie sięgnęła dna – był mi druhem, a jako że nigdy nie uważałem się za szczególnie serdeczną osobę, sam byłem zaskoczony tym, ile przyjemności sprawia mi dbanie o to, by nie czuł się aż tak opuszczony.

Zaczęliśmy poznawanie okrętu od rufy, gdzie znajdował się pędnik, nowocześniejszy i cichszy potomek tradycyjnej śruby, nadający nam imponującą prędkość w milczących głębinach, a potem stopniowo posuwaliśmy się ku zaokrąglonemu dziobowi, gdzie mieściły się „oczy” Leviathana, czyli niezwykle skomplikowany system sonarów. Maszerując, wspinając się, pochylając i przeciskając do kolejnych przedziałów, odkryłem w Baxterze cechę, którą zawsze podziwiałem u innych ludzi: mimo wieku nie zatracił wrodzonej ciekawości. Szybko doszedłem do wniosku, że prawdopodobnie właśnie dlatego był wybitnym fizykiem. Jak wybitnym, nie byłem świadomy aż do chwili, gdy podczas wizyty na zapasowym stanowisku dowodzenia wspomniał mimochodem o swych trzech nominacjach do Nagrody Nobla. Pokiwałem głową, jakbym świetnie wiedział, o czym mówi: nie miałem wyboru, w końcu kazano mi udawać uczonego z Oak Ridge, specjalistę w pokrewnej dziedzinie, i dopiero później, gdy o tym myślałem, zdałem sobie sprawę, że popatrzył wtedy na mnie z lekkim zaciekawieniem. A może wręcz podejrzliwie?

Tymczasem jednak z uwagą poznawałem zapasowe stanowisko dowodzenia. Czegoś takiego jeszcze nie widziałem: Leviathan był pierwszą jednostką, w której zastosowano to rozwiązanie. Przyjęto założenie, że gdyby główny mostek został uszkodzony lub stał się niedostępny, członkowie załogi mogliby stąd kierować okrętem. W duchu zaliczyłem ten wynalazek do tej samej kategorii co trzy włazy ewakuacyjne dające marynarzom raczej złudną nadzieję niż praktyczną drogę ucieczki.

Z zapasowego stanowiska dowodzenia przeszliśmy do kambuza, w którym panował nieznośny chaos, a potem do mesy. Podobnie jak we wszystkich uprzednio odwiedzonych pomieszczeniach, i tu byłem dość milczący, z rzadka angażując się w rozmowę z załogantami i jeszcze rzadziej zadając niewinne pytania. Od początku rejsu nie usłyszałem i nie dostrzegłem absolutnie niczego, co choćby w najbardziej odległy sposób mogło się kojarzyć z naruszeniem procedur bezpieczeństwa albo planowanym sabotażem. Dotyczyło to naturalnie nawet marynarzy chińskiego pochodzenia, których zgodnie z prastarą tradycją natychmiast uznano w Agencji za głównych podejrzanych. Dość szybko stwierdziłem więc, że Sokół miał rację: pożar w bazie na Diego Garcia był dziełem przypadku i nic nie wskazywało na to, by mogło być inaczej.

Trzeciego dnia podróży na południe weszliśmy z Baxterem do sporego pomieszczenia, które było dla mnie nowością. Jak się okazało, kadłub typowy dla okrętu klasy Virginia przedłużono o sto stóp w taki sposób, by Leviathan pomieścił w sobie tak zwaną platformę wielozadaniową. Sądząc po wyposażeniu, przeznaczono ją dla oddziału SEAL. Pod ścianą ustawiono w pionie kilka pontonów Zodiac, obok przyśrubowano wieszaki na broń ręczną, a za kilkunastoma wąskimi kojami wystarczyło miejsca na ognioodporne szafy na materiały wybuchowe i granaty. Jednakże najbardziej imponującym elementem wyposażenia – wspanialszym nawet od skuterów wodnych przyczepionych klamrami do pokładu – był pojazd dyskretnie dostarczający żołnierzy na miejsce akcji: miniaturowa łódź podwodna.

Długa na dwadzieścia osiem stóp, mogła zabrać ośmiu nurków bojowych oraz dwuosobową załogę. Stała na okrągłej płycie wpasowanej w pokład, która w ciągu kilku minut mogła zostać hydraulicznie opuszczona do śluzy poniżej. Stamtąd, niewidoczna w morskiej głębinie, startowała do akcji.

Gdy zaintrygowani okrążaliśmy ją z Baxterem, dostrzegłem naprzeciwko baterię czterech supernowoczesnych komór dekompresyjnych otoczonych panelami upstrzonymi monitorami, wskaźnikami, zaworami i pokrętłami. Jaskrawożółte zbiorniki ostro kontrastowały ze sterylną bielą aneksu, w którym je ustawiono. Stanowiły jedyny ratunek w nagłych wypadkach, które zdarzały się nurkom, gdy wynurzali się zbyt szybko i w ich organizmach tworzyły się pęcherzyki azotu.

– To na wypadek choroby dekompresyjnej? – Baxter wskazał komory.

Skinąłem głową.

– Podobno może się skończyć paraliżem albo śmiercią.

Jak zawsze ciekawski, Baxter podszedł bliżej.

– Niezły sprzęt – mruknął z uznaniem, wodząc dłonią po stalowej ścianie zbiornika. Potem pokazał na hermetyczne, pleksiglasowe kopuły iluminatorów, za którymi widać było koję oraz wloty powietrza i monitory umocowane na ścianie futurystycznego cylindra. – Niezależne źródło tlenu, własne zasilanie, zdaje się, że potężne akumulatory, precyzyjna regulacja temperatury, przyłącza kroplówek… Kto to projektował i zbudował? NASA? – spytał z uśmiechem.

– Tak mówią – odparłem. I wcale nie żartowałem.

Popatrzył na mnie i już miał coś dodać, lecz w tym momencie otworzyły się wodoszczelne drzwi i do pomieszczenia wkroczyła ekipa złożona z młodszych stopniem marynarzy – trzech mężczyzn i dwóch kobiet. Pozdrowili nas skinieniami głowy i przystąpili do codziennej kontroli wyposażenia. Baxter wciąż podziwiał komory dekompresyjne, więc z braku lepszego zajęcia przyglądałem się ich pracy. Za moich czasów w marynarce nie było takiej różnorodności ras i płci, ale tego typu zmiany nie miały wpływu na to, jak wykonywano zadania: młodzi ludzie pracowali jak jedna maszyna, świetnie się rozumiejąc i swobodnie czując w swoim towarzystwie.

Zawsze uważałem, że służba na okrętach podwodnych zbliża bardziej niż w innych rodzajach broni, dając poczucie braterstwa, choć teraz, jak zauważyłem, na pokładzie nie brakowało też sióstr. Stojąc w kącie sali, sześćset stóp pod powierzchnią oceanu, miałem chwilę, by zastanowić się nad sobą, i można powiedzieć, że doznałem małego objawienia: nie należałem do tego świata.

Marynarka wojenna pożegnała mnie, gdy byłem młody, a decyzja ta zraniła mnie do kości. Rana nigdy się do końca nie zabliźniła, lecz teraz dostrzegałem to wyraźnie: zawsze lepiej się nadawałem do samotnego podążania własnymi ścieżkami. Może dlatego że byłem jedynakiem. Tak czy inaczej, bez względu na to, jakie umiejętności udało mi się zdobyć, z całą pewnością byłem marnym kandydatem do pracy zespołowej.

Teraz, gdy wróciłem pod wodę w dość nietypowych okolicznościach, wreszcie mogłem powiedzieć sobie otwarcie, że nie żałuję tego, jak potoczyło się moje życie. Miałem szczęście: znalazłem swoje miejsce w świecie, choć tak naprawdę nie było to moją zasługą. Wiem, dziwnie to brzmi, ale spece z CIA znali mnie lepiej niż ja sam.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

52

Uśmiechnąłem się, spoglądając na Baxtera, który wciąż lustrował komory dekompresyjne.

– Wiesz, dlaczego według załogi wszędzie łazimy razem?

– Dlaczego?

– Wąska specjalizacja: jeden umie czytać, a drugi pisać.

Baxter wybuchnął śmiechem, a młodzi marynarze mu zawtórowali.

– Idziemy dalej? – spytałem, wskazując wyjście.

Opuściliśmy platformę wielozadaniową, minęliśmy rzędy pustych wyrzutni pocisków rakietowych i wspięliśmy się po stalowej drabince do sekcji pralni i toalet. Za nimi znajdowała się komora z olbrzymimi szpulami liny do sonaru holowanego, jeszcze dalej w półmroku zamajaczyło mi to, czego szukałem: szerokie wodoszczelne drzwi zabezpieczone elektronicznymi zamkami, skanerem twarzy i zestawem kamer. Wielkie litery na stalowej płycie układały się w napis „Wstęp wzbroniony”.

Wpisałem na klawiaturze zamka kod, który podano mi w Langley, i z pewnym niepokojem czekałem, aż skaner zidentyfikuje nasze twarze. Sądziłem, że ze mną nie będzie problemu, ale nie byłem pewny, czy i Baxter ma dostęp do tego pomieszczenia. Z ulgą przyjąłem szczęk kilkunastu elektrycznie sterowanych bolców. Otwierając drzwi, właściwie nie byłem pewny, co zobaczę; oto ukryci setki stóp pod powierzchnią oceanu wkraczaliśmy do naszej krainy czarów.

Całą ścianę pomieszczenia zajmował system komputerowy, który nie miał nic wspólnego z normalnym funkcjonowaniem okrętu. Rzędy identycznych czarnych szaf zaopatrzonych w drzwiczki z drobnej stalowej siatki kryły niezliczone płyty drukowane, procesory i twarde dyski. Diody jarzyły się i migotały jak okiem sięgnąć – komputer nieustannie pracował, wykonując nieprawdopodobną liczbę operacji.

Wreszcie oderwałem wzrok od tej niezwykłej maszyny i spojrzałem na białą podłogę poprzecinaną gretingami z nierdzewnej stali, pod którymi kryła się mozaika kolorowych rur i rurek. Nadstawiłem uszu i przekonałem się, że słuch mnie nie zawiódł: w pomieszczeniu panowała cisza zakłócana ledwie słyszalnym basowym pomrukiem. Pochyliłem głowę i nagle uświadomiłem sobie, że źródłem dźwięku są właśnie te rury; moc obliczeniowa komputera była tak wielka, że wymagał chłodzenia cieczą.

Popatrzyłem znowu na jego siateczkowy front i na jednym z modułów dostrzegłem małą tabliczkę. Producentem tego monstrum była firma Cray, legendarny dostawca najbardziej zaawansowanych superkomputerów.

Baxter podążył wzrokiem za moim spojrzeniem, a gdy odczytał nazwę i numer, pokręcił głową, prawie zszokowany.

– Nie wiedziałem, że w ogóle powstał drugi egzemplarz Aurory Cztery – powiedział. – Chyba nikt nie wiedział. – Podszedł bliżej komputera, wpatrując się w szafki. – Ponad dwadzieścia milionów rdzeni. Sześćdziesiąt cztery płyty w każdej szafie, bezpośrednie łącza: najszybszy komputer na świecie, zero konkurencji na rynku. Wykonuje biliony operacji na minutę. – Baxter uśmiechnął się lekko. – Ale pewnie o tym wiesz, drugi egzemplarz znajduje się przecież w Oak Ridge.

Także się uśmiechnąłem i skinąłem głową, bo co miałem robić? Aurora Cztery? Skoro tak twierdzisz… Przyglądałem się ukradkiem towarzyszowi, gdy wodził oczami po czarnych szafach oraz po ścianach i wysokim stropie, rozkładając ręce w niemym podziwie.

Wreszcie zainteresował go inny niezwykły detal pomieszczenia, który mógłbym porównać do samego środka ogromnej połyskliwej sieci. Niezliczone, bardzo cienkie nici światłowodów, cieńsze nawet od ludzkiego włosa, takie same jak te, których użyto w znanych mi już pociskach, łączyły każdą białą płytkę z kadłuba okrętu z rzędem paneli kontrolnych służących do obsługi superkomputera. Miliardy takich włókien pokrywały ściany i strop, mieniąc się nieustannie, co oznaczało, że system pracuje.

Złotawe światło pełgające po naszych twarzach skierowało moje myśli ku gwiazdom, naszej Drodze Mlecznej i całej reszcie przepastnego, niepoznanego wszechświata. Baxter, bardziej nawykły do obcowania z cudami nauki, otrząsnął się pierwszy.

– A to? – Wskazał wiązki światłowodów. – Myślisz, że łączą te drobne białe płytki z kadłuba z konsolami komputera?

– Tak. Cieszę się, że to zauważyłeś. Jestem pewny, że wykorzystano tu w dużym stopniu wyniki twoich badań – odparłem z uśmiechem. – Przypuszczam, że nie bez kozery trzy razy nominowano cię do Nobla.

– Chodzi o to, żeby okręt stał się niewidzialny? – Tak naprawdę zabrzmiało to bardziej jak stwierdzenie niż pytanie. – To właśnie miał na myśli kapitan, mówiąc o „rewolucyjnej generacji technologii stealth”?

Skinąłem głową.

– Wizja przyszłości… – mruknął jakby do siebie, spoglądając na migoczące światłowody i taniec elektroluminescencyjnych diod. – Dla mnie to była czysta teoria… a teraz stoimy tu, w samym środku… Mam nadzieję, że wiedzą, co robią – dodał i spojrzał na mnie. – W jaki sposób uzyskałeś dostęp? – zapytał, pokazując drzwi z elektronicznymi zamkami.

– Mogę wchodzić praktycznie wszędzie. Mam uprawnienia bezpieczeństwa najwyższej kategorii. Jak już mówiłem, zajmuję się w Oak Ridge bardzo tajnymi sprawami, więc wiem trochę więcej niż inni.

Pokiwał głową, a potem rzekł bez cienia wyrzutu:

– Z pewnością wiesz dużo więcej, Danny, ale bez względu na to, co napisali w liście pasażerów, nie jesteś z Oak Ridge.

– Nie? – Starałem się zachować kamienną twarz.

– Nie. A ja nie byłem trzykrotnie nominowany do Nobla.

– To przykre – mruknąłem. – Mam wrażenie, że sam mi o tym wspomniałeś. Mój błąd.

– Tak, wspomniałem, ale w rzeczywistości nominowali mnie tylko raz. I dostałem tę nagrodę. – Wzruszył ramionami. – Sądzę, że wybitny fizyk z Oak Ridge, któremu przyznano uprawnienia bezpieczeństwa najwyższej kategorii, wiedziałby co nieco o mnie, zwłaszcza gdyby specjalizował się w tej samej dziedzinie.

Przechytrzył mnie, ale tak naprawdę od początku nie miałem szans – moja legenda była cienka jak papier, a on zdobył Nobla z fizyki; nic dziwnego, że wpadł na to, by zastawić na mnie pułapkę. Nie miałem już nic do powiedzenia, więc milczeliśmy.

– Sądząc po tym, jak się we wszystkim orientujesz – odezwał się wreszcie Baxter – zgaduję, że służyłeś na okrętach podwodnych.

Skinąłem głową.

– Po Szkole Atomowej.

– To może… mógłbyś mi w końcu zdradzić, kim, u diabła, jesteś?

– Nie, nie mógłbym – odparłem po dłuższej pauzie.

Obaj jednocześnie zaczęliśmy się śmiać. Rozmowa nie miała jednak dalszego ciągu, bo ekran na jednej ze ścian zaczął nagle migotać i w tej samej chwili zawibrowały opaski na naszych nadgarstkach. Zaraz potem na ekranie ukazał się pilny rozkaz: „Załoga: alarm ogólny”.

– Co to znaczy „alarm ogólny”? – zdumiał się Baxter.

– To taka nowomowa. Dawniej mówiło się: „na stanowiska bojowe”.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

53

Sokół, ubrany znacznie mniej elegancko niż zazwyczaj, wciąż czekał, aż ktoś zechce mu wytłumaczyć, dlaczego najpotężniejsze osoby w Waszyngtonie otrzymały natychmiastowe wezwanie do pokoju operacyjnego w Białym Domu.

– Łowcy odnaleźli Leviathana – oznajmił prezydent Montgomery.

Sokół spojrzał na niego zaskoczony.

– Tak szybko? Nawet nie dokończyłem przebieżki.

– Przynajmniej mamy potwierdzenie – odezwał się przewodniczący Kolegium Połączonych Szefów Sztabów. – Wysłaliśmy w morze najnowocześniejszy okręt podwodny z najlepszą konwencjonalną technologią stealth i co się stało? Ledwie zbliżył się do floty, natychmiast został wykryty. Gdyby to była wojna, spoczywałby już na dnie oceanu. Oto, jak skuteczne są dziś środki zwalczania jednostek podwodnych. I oto, na czym stoimy. – Pochylił się nad mikrofonem, żeby wydać polecenie technikom siedzącym w kabinie za pulpitem kontrolnym. Światła przygasły, a na dużych ekranach pojawił się materiał wideo. – Cztery dni po wypłynięciu z bazy na Diego Garcia Leviathan dotarł do strefy wyłączonej w pobliżu Francuskich Terytoriów Południowych i Antarktycznych. W celu uzyskania obiektywnych warunków eksperymentu załogi jednostek wchodzących w skład obu grup bojowych nie zostały poinformowane, że Leviathan się zbliża. Podobnie jak media i opinia publiczna, działały w przekonaniu, że biorą udział w standardowych zaplanowanych ćwiczeniach na otwartych wodach. Krótko mówiąc, operowały po omacku.

Następnie, niespełna dwanaście godzin po wejściu Leviathana w strefę ćwiczeń, na północ od archipelagu Wysp Crozeta, patrolujący swój sektor samolot do zwalczania okrętów podwodnych Poseidon zrzucił zestaw mikrofonów głębinowych. Jeden wychwycił bardzo słaby sygnał, który analitycy z lotniskowców i okrętów podwodnych uznali za zbyt regularny, by mógł być anomalią.

– Wiadomo już, co to mogło być? – spytał Sokół.

– Prawdopodobnie skutek nieregularnej pracy pędnika – odparł przewodniczący. – Drobna usterka, ale wystarczyła, żeby przekonać słuchających, że to sygnał pochodzenia mechanicznego. W tej sytuacji flota nie miała wyboru: sprawa wyglądała poważnie, więc rozpoczęto nasłuch za pomocą wszystkiego, czym tylko dysponowali, żeby wykryć niezidentyfikowany obiekt. A to dostaliśmy czternaście minut temu.

Na ekranach ukazał się kolaż z wyświetlaczy sonarów, obrazów generowanych komputerowo oraz innych danych. Wszystkie źródła potwierdzały to samo: duży obiekt przemieszczał się w głębinach. Nic nie znaczył dla cywilów, ale dla Sokoła tak.

– Zatem wiedzą, że to jakiś okręt podwodny – powiedział. – Krąży wśród nich, a my wiemy, że technicy z jednostek floty…

– …ściągnęli tajną listę marynarki wojennej – dokończył sekretarz obrony.

– Dzięki niej ustalili, że dane o intruzie, które zdołali zebrać – ciągnął Sokół – nie pasują do sygnatury dźwiękowej żadnej znanej jednostki: ani naszej, ani naszych sojuszników, ani wrogów. Krótko mówiąc, to, co tam pływa, jest zagadką, niezidentyfikowanym drapieżnikiem na polowaniu. Wyobrażam sobie przerażenie kapitanów.

– Mało powiedziane. Dla nich to już nie są manewry – oznajmił przewodniczący. – Natychmiast ogłosili alarm bojowy.

Na ekranach ukazały się obrazy z kamer pokładowych nawodnych jednostek floty: marynarze zdzierali ochronne plandeki z dział, otwierały się wyrzutnie pocisków rakietowych, a myśliwce wjeżdżały na pokład startowy potężnymi windami, by zająć miejsce tych, które już wzbiły się w powietrze. Nawet z tak ogromnej odległości trudno było nie czuć strachu na widok dwudziestu czy trzydziestu tysięcy wyszkolonych ludzi zajmujących stanowiska bojowe.

– Ćwiczenia ćwiczeniami, można je sobie prowadzić do końca świata – odezwał się przewodniczący. – Tu mamy sytuację maksymalnie zbliżoną do realnego konfliktu. Brakuje tylko, żeby zaczęli strzelać. Flota będzie kontynuować śledzenie Leviathana, a on będzie robił wszystko, żeby się wymknąć.

– Ale przecież nie ma szans – wtrącił Sokół. – Jak pan zauważył, okręt z technologią stealth staje się bezradny, gdy myśliwi są już na tropie. Zatem jaki mamy plan? Spróbujemy sprawić, żeby Leviathan zniknął?

– Tak. Zobaczmy, ile naprawdę jest warte czterdzieści miliardów dolarów i piętnaście lat badań – odpowiedział prezydent.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

54

– Powiedzcie no, który z was, panowie, umie czytać, a który pisać – spytał bardzo zrelaksowany Martinez, gdy zgodnie z rozkazem pojawiliśmy się z Baxterem na mostku.

Baxter nie czekał na moją reakcję.

– Ja umiem jedno i drugie – odpowiedział niezrażony śmiechem oficerów i specjalistów. – Danny to poczciwy chłopak, ale trochę powolny, jeśli pan rozumie, co mam na myśli, kapitanie.

– Naturalnie. Jest z Tennessee, prawda? – odparł Martinez. – Spróbuje pan mu wytłumaczyć, że mimo iż w tym okręcie zastosowano najnowocześniejszą technologię stealth, mówię o tej konwencjonalnej, to łowcy namierzyli nas już piętnaście minut temu?

Spodziewałem się tego, odkąd wszedłem na mostek: operatorzy w skupieniu wpatrywali się w ekrany sonarów, a z danych i map wynikało jasno, że aktywne sonary innych jednostek nieustannie wysyłają ping w kierunku Leviathana.

– Jako pierwszy namierzył nas sonarem niszczyciel – powiedział Martinez. – Potem, rzecz jasna, sprawy potoczyły się lawinowo.

Nic dziwnego, że zarządził alarm bojowy, pomyślałem, skoro co najmniej sześć jednostek wzięło nas na cel. Uświadomiłem sobie, że w ciągu piętnastu minut, których potrzebowaliśmy z Baxterem, żeby wrócić na mostek, wszystkie urządzenia mechaniczne zostały zatrzymane, a załoga bezszelestnie zajęła stanowiska. Martinez wykorzystał wszystkie tradycyjne strategie, by uciec z elektronicznej sieci zaciskającej się wokół Leviathana.

Nawet teraz, gdy staliśmy wraz z nim pośrodku centrum dowodzenia, widziałem – dzięki informacjom wyświetlanym na konsoli, którą miał przed sobą – że wciąż próbuje wszelkich sztuczek i uników, by się uwolnić od śledzącej go floty. Podobnie jak w szachach, grał do końca, choć pewnie przeczuwał, że szach-mat w wykonaniu przeciwnika jest jedynym możliwym finałem.

Jakby na potwierdzenie moich domysłów, wskazał mapę elektroniczną i generowane komputerowo obrazy dwóch lotniskowców i stada pomniejszych łowców w ich prawdopodobnych pozycjach na powierzchni i w głębinach.

– Dobrze się spisują. Chwała Marynarce Wojennej Stanów Zjednoczonych. Całkiem sprawnie wzięli nas w kleszcze. Dowódcy pewnie byli zachwyceni perspektywą dużych manewrów – ciągnął. – To świetna okazja, żeby pokazać Pentagonowi, kto co potrafi. Niestety na pikniku pojawił się skunks: założę się, że to im się nie spodoba, ale będą musieli działać naprawdę szybko. – Martinez pokazał zmiany pozycji jednostek obrazowane w czasie rzeczywistym na mapie elektronicznej. – Lada chwila nasz sonar wyłapie odgłos otwieranych wyrzutni torped. To będzie dla nas ostatnie ostrzeżenie, sygnał, że potem może nastąpić już tylko odpalenie.

– I co teraz? – spytałem, dobrze wiedząc, że nikt z załogi nie ośmieli się zadać kapitanowi takiego pytania.

– Czekamy na rozkazy z Białego Domu – odparł Martinez. – I modlimy się, żeby wśród naszych kolegów nie znalazł się żaden narwaniec.

Spojrzałem na radiooficera siedzącego przed ścianą ekranów. Wiadomość z Waszyngtonu nakazująca włączenie maskowania Leviathana miała nadejść przez system Głęboka Syrena. Pod tym kryptonimem krył się jeden z najpilniej strzeżonych sekretów marynarki wojennej. Był to wynalazek, którego twórcy, jak się wydawało, zdołali dokonać cudu: pozwalał na utrzymanie łączności z okrętami podwodnymi pozostającymi w zanurzeniu tysiące mil od bazy, bez możliwości podsłuchu i bez ujawniania położenia jednostki. Niewykluczone, że Głęboka Syrena była genialnym osiągnięciem nauki, ale dla nas pożytek z niej jak dotąd był marny, ponieważ system milczał. A przecież grube ryby w Waszyngtonie musiały wiedzieć, że zbliżające się do nas jednostki szykują się do ataku.

Podobnie jak wszyscy obecni w ciasnej przestrzeni centrum dowodzenia, raz po raz zerkałem na mapę, monitorując postępy łowców. Byli coraz bliżej…

– Otwierają wyrzutnie torped – zameldował operator sonaru.

– To ostatnie ostrzeżenie – rzekł Martinez. – Są gotowi do odpalenia.

Spojrzałem na ekran prezentujący nasze otoczenie. Znajdowaliśmy się dziesięć tysięcy mil od domu, sześćset stóp pod powierzchnią Oceanu Południowego, na pokładzie ogromnego futurystycznego pojazdu, który niemal dryfował; pędnik zapewniał w tej chwili tylko tyle mocy, by okręt utrzymał sterowność, wszystkie inne systemy zapadły w letarg, cisza była coraz bardziej dojmująca, wysoko nad naszymi głowami przetaczały się wielkie fale, a tuż obok lewej burty mieliśmy podmorski łańcuch górski. Powiedzmy, że nie były to idealne warunki do przeprowadzenia ataku…

Z głośnika popłynął cichy, uprzejmy, a zarazem dziwnie groźny głos:

– Powiadomić dowódcę. Proszę natychmiast otworzyć kanał.

Radiooficer siedział sztywno na swym stanowisku, a wszyscy pozostali spojrzeli w jego stronę. Głęboka Syrena w końcu nawiązała łączność.

Radiooficer wykonał polecenie: otworzył kanał przesyłu danych i chwilę później drukarka wypluła serię kodów. Martinez wziął je do ręki, sięgnął po tablet i wpisał kilka ciągów znaków. Szybko odczytał rozkazy, a potem, sądząc po ruchach oczu, zrobił to ponownie.

Wreszcie zwrócił się do sternika.

– Pół naprzód – rozkazał. – Pełne maskowanie. Może ten skunks jest sprytniejszy, niż im się wydawało.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

55

W pokoju operacyjnym w Białym Domu Sokół i członkowie gabinetu milczeli, czekając, aż prezydent wyda rozkaz włączenia pełnego maskowania Leviathana.

– Uwaga wszyscy – rzekł Montgomery.

Sokół, który do tej pory siedział ze spuszczoną głową, spojrzał na niego.

Na ekranach, które wskazywał prezydent, ukazał się Leviathan. Sunął bezszelestnie w półmroku głębin, olśniewająco biały, wysoki na siedem pięter, długi i pełen ostrych krawędzi, przytłaczająco nowoczesny i niepodobny do żadnego innego okrętu – w każdym razie nie do takiego, który można spotkać w jego naturalnym środowisku. Płytki maskujące właśnie zaczynały się jarzyć.

Sokół dość szybko się zorientował, że to powódź danych spływających z jednostek nawodnych, okrętów podwodnych oraz satelitów pozwoliła wreszcie komputerom NSA skompilować komputerowy wizerunek Leviathana, zadziwiająco szczegółowy i wierny.

– „Oto stałem się Śmiercią, niszczycielem światów” – powiedział, bacznie przyglądając się obrazowi. Nie potrafił uciec przed oczywistym skojarzeniem z innym przełomem w sztuce wojennej: detonacją pierwszej bomby atomowej[1].

Na niektórych ekranach pojawiły się nowe kadry z Oceanu Południowego. Na pierwszym widać było lotniskowiec tnący fale z prędkością ponad trzydziestu węzłów. Drugi ukazywał transmisję na żywo z jego mostka, gdzie urzędował wiceadmirał dowodzący całą flotą, a towarzyszyli mu kapitan lotniskowca, jego oficerowie i kilku członków załogi – prowadzenie takiego monstrum wymagało pracy zespołowej. Wszyscy oglądali ten sam materiał z NSA, który wcześniej pojawił się w pokoju operacyjnym Białego Domu. Żaden z oficerów nie widział wcześniej Leviathana. Nie widział nawet niczego podobnego.

– Co to, ku… – zaczął wiceadmirał i w porę się powstrzymał. – Co to jest, u licha?

Nikt z obecnych na mostku nie potrafił udzielić mu odpowiedzi. Pod sobą, w głębi oceanu, mieli potencjalnie śmiertelnie niebezpieczną broń, której kształt, rozmiary i wygląd zdumiały ich nie mniej niż admirała. Niemal identyczne przejawy oszołomienia i dezorientacji uchwyciły kamery na mostkach wszystkich jednostek tworzących flotę nawodną, a także okrętów podwodnych i samolotów rozpoznania elektronicznego AWACS krążących w chmurach. Nawet spece z NSA byli w lekkim szoku.

Na mostku lotniskowca najszybciej pozbierał się pierwszy oficer.

– To nie może być któryś z naszych – powiedział. – Nie figuruje w żadnej bazie.

Pierwszy wstrząs z wolna ustępował. Pierwszy oficer miał świadomość, że trzeba będzie się zmierzyć z zagrożeniem o nieznanym potencjale. Spojrzał pytająco na admirała.

– Strzelamy?

– Tylko na bezpośredni rozkaz z Pentagonu lub Białego Domu – odparł wiceadmirał.

– On zanika, sir – zameldował operator sonaru śledzący na ekranie wyłącznie obraz białego okrętu podwodnego.

– Co to znaczy: zanika? – Admirał odwrócił się do niego. – Zresetuj połączenie! – polecił.

– To nie komputer stanowi problem – odparł gładko operator. – System działa bez zarzutu. W NSA też zauważyli pogorszenie obrazu.

– To okręt podwodny – odezwał się oficer pokładowy – zaczyna znikać.

– Na naszych oczach? – zdziwił się admirał. – Przecież to niemożliwe.

Prezydent i jego goście, w tym Sokół, oglądali ten sam materiał: lśniące białe płytki okrywające poszycie naprawdę zaczynały gasnąć i zanikać. Różnica polegała na tym, że atmosfera w Białym Domu była zgoła odmienna: dało się wyczuć podniecenie graniczące z triumfalną radością.

Tymczasem w głębinach, w jednym z dalekich przedziałów na końcu kadłuba Leviathana, w krainie czarów zwanej Aurora Cztery gretingi ze stali nierdzewnej wpasowane w podłogę zaczynały drżeć, bo płyn chłodzący, którego potrzebował superkomputer, z każdą chwilą był tłoczony w gęstą sieć rur pod większym ciśnieniem. Za siatkowymi drzwiami szaf diody elektroluminescencyjne odgrywały bezgłośną symfonię, gdyż układy elektroniczne zmuszone były do coraz szybszych obliczeń. Na ścianach i suficie jarzyły się pęki światłowodów. Wykres na ściennym ekranie pokazywał, że system zbliża się do szczytowej mocy operacyjnej.

Na ekranie w centrum dowodzenia pojawił się tymczasem komputerowy obraz Leviathana. Mówiąc ściślej, ukazywał on fale światła ulegające ugięciu wokół kadłuba olbrzymiego okrętu. Patrzyliśmy z Baxterem na tę prezentację, zapewne myśląc o tym samym: że jednostka zdaje się płynąć otoczona nieprzeniknionym kokonem.

Na naszych oczach kanciasta sylweta w coraz szybszym tempie zamieniała się w patchwork niewidocznych już fragmentów. Przypominała niedokończony obraz i bardzo dobitnie uświadamiała nam, co się dzieje: Leviathan naprawdę znikał, i to szybko.

Podobnie wyglądało to, co NSA serwowała na ekrany komputerów wszystkich otaczających nas jednostek. Na mostku lotniskowca operator sonaru zaciekle walczył z klawiaturą i pokrętłami sprzętu: ignorując przekaz z Agencji Bezpieczeństwa Narodowego, próbował za wszelką cenę utrzymać choć zarys Leviathana na ekranie. Nic to nie dało; technika, z którą przyszło mu się zmierzyć, wykraczała daleko poza zasięg konwencjonalnych czujników.

– Zaraz zniknie, sir – zameldował. Wszyscy pozostali tylko patrzyli na ekrany. – Już znikł – poprawił się operator sonaru i opadł ciężko na fotel.

Nie mylił się. Na ekranach nie było już nawet śladu po sylwetce Leviathana; nie wykrywały go ani sonary, ani żadne inne systemy, z których kompilowano obraz w NSA. Ogromny okręt tak po prostu w jednej chwili zniknął wszystkim z oczu. Był niczym statek widmo, nowoczesna wersja Latającego Holendra.

– Co to było, u diabła? – spytał wreszcie kapitan głęboko poruszony tym, czego był świadkiem.

– Miraż? – podpowiedział sternik.

– Podwodny? – rzucił z powątpiewaniem admirał.

– Złudzenie optyczne? – wtrącił pierwszy oficer.

Nikt więcej nie wysunął własnej teorii, ale też nikt nie wierzył w to, co zaproponowano. Wszyscy doskonale zdawali sobie sprawę, co widzieli: prawdziwy okręt, który nagle zniknął. To jednak nie oznaczało, że nie mógł wrócić. Patrzyli więc na ekrany, teraz już poważnie zaniepokojeni.

1. To zdanie zaczerpnięte z hinduskiej Bhagawadgity miał wypowiedzieć Robert Oppenheimer, dyrektor naukowy Projektu Manhattan. ↩

===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

56

Nastrój w pokoju operacyjnym stanowił uderzające przeciwieństwo tego panującego na mostkach. Pociski z Zahedanu okazały się sukcesem, ale okręt podwodny? To była zupełnie inna skala triumfu. Tyle czasu, tyle badań i oto w jednej chwili sytuacja na szachownicy władzy i wpływów na świecie zmieniła się radykalnie.

Jestem pewny, że czuli euforię – wszak byli świadkami epokowego wydarzenia. Tylko z prezydenta jakby uszło powietrze. Wyraźnie dawało mu się we znaki napięcie, w którym żył dłuższy czas. Teraz, gdy adrenalina opadła, poczuł zmęczenie. A może miał w tym swój udział także rak, o którym Montgomery wtedy jeszcze nie wiedział, a który w końcu miał go zabić.

Tak czy inaczej, przez długą chwilę wpatrywał się w pusty ekran, na którym wcześniej widać było długi na sześćset stóp kadłub Leviathana.

– Jezu Chryste – wyszeptał.

Jego reakcja, choć stonowana, zerwała tamę: w pokoju rozległy się okrzyki radości i gwar podnieconych głosów. Zwłaszcza sekretarz obrony promieniał i był hałaśliwy bardziej niż inni.

– Wczoraj wieczorem powiedziałem: jeśli to się nie uda, będę w czarnej dupie!

– Nadal możemy to zorganizować – wypalił natychmiast Sokół.

Pokój zatrząsł się od gremialnego śmiechu; nawet sekretarz obrony wykrzywił w uśmiechu zaciśnięte usta.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

57

Na mostku Leviathana, a właściwie na całym okręcie panowała w tym czasie głęboka cisza. Nigdy wcześniej nie doświadczyłem takiego stanu.

Przyczyną było to, co widzieliśmy na ekranie, a konkretnie wizualizacja otoczenia, zwłaszcza po lewej burcie. U podnóża podmorskiej góry, za kominem hydrotermalnym – szczeliną w skale, przez którą słona woda penetruje dno, styka się z gorącą magmą i powraca jako chmura pary, a następnie gejzer wrzątku i odłamków, niczym gorące źródło – czaił się amerykański okręt podwodny SSN-849.

Ktokolwiek nim dowodził, świetnie się znał na swojej robocie. Komin hydrotermalny maskował jednostkę znacznie skuteczniej niż wiry przybrzeżne i chmury bąbelków generowane przez natleniacze u brzegów wyspy Diego Garcia. Miejsce na zasadzkę było po prostu idealne: wystarczyło zaczekać do chwili, aż Leviathan ponownie się ukaże.

Wszyscy wokół wpatrywali się w napięciu w ekrany, a ściślej w okręt całkiem nieźle już widoczny za zaimprowizowaną zasłoną dymną. Zbliżaliśmy się do niego niespiesznie, aż nagle dotarło do mnie, że miniemy go w odległości kilkuset jardów – w skali wojny podwodnej to niemal zderzenie. Gdyby maskujący kokon zawiódł… tylko Bóg mógłby nas ocalić. Wyrzutnie torped przyczajonego okrętu były już otwarte. W takiej sytuacji nie byłoby ostrzeżenia. Martinez miałby ledwie kilka sekund, by nadać sygnał identyfikacyjny i uniknąć zniszczenia. Domyśliłem się, że tajne rozkazy, które otrzymał nasz kapitan, zmuszały go do testowania nowej technologii w możliwie najbardziej agresywny sposób, ale nie mogłem przestać myśleć o tym, że nasz los zależy w tej chwili tylko od tego, czy nikt nie wpadnie w panikę i czy nie zawiedzie niesprawdzony jeszcze sprzęt.

Rozejrzałem się po skąpo oświetlonym centrum dowodzenia i przekonałem się, że nie tylko mnie serce podeszło do gardła. Wszyscy w nieznośnym napięciu patrzyli, jak jard za jardem zmniejsza się dystans dzielący nas od przeciwnika.

Przyznaję, że nie byłem wyjątkiem. Przyczajony okręt nie wykonał jednak żadnego ruchu, nawet gdy płynęliśmy tuż obok niego. Domyślam się, że jego załoga czekała na rozwój sytuacji w podobnym stresie, ale nic się nie wydarzyło – wyraźnie widziałem otwarte wyrzutnie i nawet najmniejsze drżenie nie wskazywało, by miały z nich wystrzelić torpedy. SSN-849 był równie nieruchomy jak my niewidzialni.

W tle piętrzył się podwodny łańcuch górski, komin hydrotermalny uparcie buchał gorącą wodą i odłamkami skał, ławice ryb przemykały we wszystkie strony, a ja patrzyłem, jak powoli mijają się dwa okręty: jeden z przeszłości, a drugi z przyszłości.

Nie odrywałem wzroku od monitora aż do chwili, gdy minęliśmy SSN-849 i otworzył się przed nami bezkresny milczący świat wielkiego oceanu. Wtedy się odwróciłem i spojrzałem na ekrany komputerów nawigacyjnych umocowane do grodzi.

– Kapitanie – odezwałem się – zdaje się, że nawigacja szwankuje.

Martinez odwrócił się natychmiast. Sądzę, że nie był zachwycony, mając na pokładzie cywilów, ale czy można mieć mu to za złe? Zwłaszcza że ostatnie godziny nie szczędziły mu stresów zapewne nieporównywalnych z tym, czego doświadczył w całej swojej karierze.

– Co takiego?

– Komputer nawigacyjny wskazuje, że znajdujemy się teraz w zachodniej części Oceanu Południowego.

Martinez zadarł głowę, by spojrzeć na ten sam ekran, a potem odwrócił się do pozostałych. Wszystkie monitory na jego stanowisku wykazywały tę samą anomalię.

– Możemy zrestartować system? – zapytał naglącym tonem nawigatora, po czym ruszył w stronę ekspresu do kawy stojącego w kącie pomieszczenia.

Nie dotarł tam.

– Zegary. – Baxter pokazał kolejno kilka ekranów, a potem cyfrowy chronometr nad stołem nawigacyjnym. Godziny, minuty i sekundy zmieniały się w zgoła przypadkowy sposób, to przyspieszając, to zamierając, by po chwili znowu ruszyć w dziwnym tempie. – Komputery są taktowane wewnętrznym zegarem – ciągnął zaniepokojony. – Używają go do synchronizowania operacji. To kluczowa sprawa, bez zegara…

– Zechce pan zachować te przemyślenia dla siebie, profesorze – przerwał mu ostro Martinez. – Mamy awarię, to wszystko.

– Mamy problem – mruknął Baxter.

– Sonar też szwankuje! – zameldował operator, zapominając o niezmąconym spokoju, którym emanował do tej pory. – Zegar wewnętrzny nie nadąża. Niestabilne taktowanie czy coś takiego…

– Kapitanie! Przedział dziewiąty! – zawołał oficer pokładowy pochylony nad panelem kontrolnym. – Pęknięty rurociąg wysokiego ciśnienia.

Na ekranie migało na czerwono już kilka sygnałów alarmowych. Wiedziałem, że mowa o przedziale w pobliżu reaktora; potrafiłem też sobie wyobrazić, jak gorąca para z rurociągu wysokiego ciśnienia bucha wprost na korytarz. Wizja pochłonęła mnie na tyle, że prawie nie słuchałem Martineza, który rzucał kolejne rozkazy, próbując zapanować nad sytuacją mocą własnego spokoju.

Pożar i zalanie to dwa najgorsze wypadki – z jakiegoś powodu zwane w marynarskim żargonie „ofiarami”, bez względu na to, czy w grę wchodzą straty w ludziach, czy w sprzęcie – jakie mogą się zdarzyć na okręcie podwodnym. Spojrzałem na monitor pokazujący obraz z kamer w przedziale załogi. Marynarze z ekipy remontowej już zbierali sprzęt, między innymi pudło uszczelniaczy i komplet masywnych kluczy łańcuchowych, by uporać się z awarią.

Gdy biegli w stronę przedziału dziewiątego, kadłub okrętu najpierw zadrżał, a zaraz potem zatrząsł się przy wtórze basowego pomruku. Wszyscy na mostku znieruchomieli na chwilę. Poczuliśmy wibracje nawet we własnych ciałach, a gdy przybrały na sile, od ściany odpadł metalowy panel kryjący złącza elektryczne, lecz zamiast spaść na pokład, przefrunął przez całe pomieszczenie i trafił w czoło operatora sonaru. Wyglądało na to, że mieliśmy pierwszą prawdziwą ofiarę awarii.

Spojrzałem na ekran monitoringu. Dwa podobne panele w korytarzu głównym właśnie przeleciały tuż nad głowami marynarzy biegnących do przedziału dziewiątego. Wreszcie basowy pomruk umilkł, ale zaraz rozbrzmiało głośne trzeszczenie stalowych grodzi.

Ponad jęki torturowanego metalu i meldunki napływające ze wszystkich części okrętu wybił się głos Martineza. Żądał, by personel medyczny natychmiast stawił się na mostku; z rozciętego czoła operatora sonaru lała się krew.

Radiooficer już klęczał przy rannym, ale nie był w stanie powstrzymać krwawienia. Oficer pokładowy, wciąż kurczowo przyklejony do panelu kontrolnego, zawołał:

– Kod czerwony, pralnia!

Kod czerwony oznaczał pożar. Radiooficer biegiem wrócił na swoje stanowisko.

Ledwie wybrzmiało ostrzeżenie o zagrożeniu ogniowym w pralni, a już pojawiły się kolejne – w różnych kolorach. Informacje wyświetlające się na panelu kontrolnym wskazywały na to, że przybywa ofiar, ale trudno mi było ocenić, czy chodzi o straty w ludziach, czy o kolejne awarie systemów.

Zerknąłem na twarz Martineza wykrzywioną stresem lub strachem; w skupieniu mrużył oczy, wodząc nimi od stacji do stacji roboczej. Ogień, przeciek, kaskada alertów.

– Awaryjny wydmuch! – rozkazał.

Przerażony Baxter spojrzał na mnie pytająco.

– Wypychamy wodę ze zbiorników balastowych, żeby jak najszybciej się wynurzyć – wyjaśniłem, dziwiąc się w duchu, jak bardzo drży mi głos.

Zadarłem głowę ku ekranowi nawigacyjnemu. System chciał nas przekonać, że zbliżamy się do Afryki Południowej i w ciągu paru godzin znajdziemy się na południowym Atlantyku, choć pokonanie takiego dystansu w tak krótkim czasie było absolutnie niemożliwe. Zegary wciąż szalały, żonglując sekundami i minutami, a na panelu kontrolnym przybywało alertów.

Wyczekiwałem znajomego dźwięku – szczęku uruchamianych pomp wysokiego ciśnienia i szumu towarzyszącego wypieraniu tysięcy ton słonej wody ze zbiorników – zastanawiając się jednocześnie, czy zdążymy wynurzyć się na czas. Znajdowaliśmy się osiemset stóp pod powierzchnią wzburzonego oceanu, z włączonym maskowaniem, niewidoczni dla wszystkich jednostek Marynarki Wojennej USA zgromadzonych w okolicy, na pokładzie okrętu, którego systemy zawodziły jeden po drugim.

– Pompy balastowe nie reagują – zameldował pierwszy oficer. – Nie możemy opróżnić zbiorników.

Wynurzenie najwyraźniej nie było nam pisane.

Martinez zamarł tylko na chwilę, a potem wydał całą serię rozkazów, rozpaczliwie próbując zapanować nad sytuacją.

– Co się dzieje? – Baxter popatrzył na mnie lękliwie. Był blady, a jego policzek wpadł w niekontrolowane drżenie.

– Nie wiem – odparłem. – I chyba nikt nie wie.

– Myślisz, że kluczem są zegary? – Musiał mówić dość głośno; kakofonia alarmów, meldunków i rozkazów Martineza była coraz bardziej dokuczliwa.

– To przez nie zawodzą komputery? – odpowiedziałem pytaniem.

– Nie. Chodzi o coś innego… Gorszego. Sam nie wiem… W takich warunkach… może gdy próbujemy uginać światło… zaczynamy igrać z czasem? – zasugerował. – Zniekształcamy jedno, wypaczamy drugie?

Patrzyłem mu w oczy i wcale nie byłem skłonny się spierać, w końcu był noblistą w dziedzinie fizyki. Otaczał nas chaos, ale czujny Martinez usłyszał Baxtera i odwrócił się ku nam.

– To pańska teoria czy fakty? – zapytał. Pilnie potrzebował informacji.

– Teoria – odparł Baxter. – Ale niezupełnie moja, bardziej niejakiego Einsteina. – Zerknął w górę na oszalałe zegary. – Kto wie, co się może wydarzyć, gdy uginamy światło na taką skalę? Nikt nigdy nie próbował, zwłaszcza na głębokości, w takich temperaturach… – Baxter urwał, wzruszył ramionami i zamyślił się.

Martinez się odwrócił i powiódł wzrokiem po ekranach i wskaźnikach. Próbował ocalić okręt, oczekiwano od niego decyzji, a szalone einsteinowskie spekulacje w niczym mu nie pomagały.

– Nie mogę zagwarantować integralności tego pomieszczenia – obwieścił wreszcie, ruchem ręki wskazując całe centrum dowodzenia. Mówił jeszcze głośniej, bo zgiełk alertów, meldunków oraz niedomagającej wentylacji był coraz trudniejszy do pokonania. – Co najmniej jeden oficer musi obsadzić zapasowe stanowisko dowodzenia. Na wszelki wypadek.

Pierwszy oficer pokazał ekran, po którym nieustannie przemykały kolejne ostrzeżenia i komunikaty.

– Z całym szacunkiem, kapitanie, ale wszyscy jesteśmy tu potrzebni. Jeśli mamy uratować okręt, to stąd.

Nikt nie zaprzeczył; sam też musiałem przyznać mu rację. Martinez jednak nie dał się przekonać i już miał wyznaczyć kogoś bezpośrednim rozkazem, gdy przemówiłem:

– Ja mogę tam pójść.

Wszyscy spojrzeli na mnie, a Martinez pokręcił głową.

– Podziwiam pańską odwagę i chęć pomocy, ale potrzebny mi ktoś, kto w trudnej sytuacji będzie potrafił pokierować okrętem.

– Mam kwalifikacje. Służyłem na okrętach podwodnych – wyjaśniłem.

Wszyscy spojrzeli na mnie z wielkim zdziwieniem. Wyjątkiem był Baxter.

– Na okrętach podwodnych? Kwalifikacje? Jak to? Przecież jest pan naukowcem z Oak Ridge – powiedział Martinez.

– Nie pracuję w Oak Ridge. Skończyłem Szkołę Atomową w Charlestonie jako trzeci z rocznika.

– To gdzie pan, u diabła, pracuje? – irytował się Martinez.

Nie dziwiłem mu się; nagle się okazało, że nie wie, kogo przyjął na pokład.

– CIA – odparłem.

Nikt się nie odezwał. Nawet Baxter.

– I czym się pan tam zajmuje? – spytał wreszcie Martinez, zerkając na kolejną serię czerwonych alarmów. – Prędzej!

– Jestem agentem wywiadu – odpowiedziałem pospiesznie.

– Szpiegiem? Jakim znowu, kurwa, szpiegiem?!

– Agentem do spraw Regionów Niedostępnych.

Martinez skinął dłonią, wskazując swój konający okręt.

– No to trafił pan we właściwie miejsce.

– Żałuję.

– Podobnie jak ja. To jak się pan nazywa? Bo na pewno nie Greenberg, co?

– Powiedzmy, że Kane.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

58

Dzika euforia panująca w pokoju operacyjnym stopniowo mijała, ale utrzymywał się stan przyjemnego podniecenia. Prezydent, wciąż pobladły i znużony, także nie miał wątpliwości, co udało się osiągnąć.

– Gratuluję wszystkim – rzekł. – Gdyby nie było tak wcześnie, powiedziałbym, że zasłużyliśmy na drinka.

Zebrani parsknęli śmiechem; Montgomery słynął z abstynencji.

– Jako naczelny dowódca pragnę podziękować jeszcze jednej grupie – ciągnął prezydent, nachylając się nad mikrofonem i jednocześnie spoglądając na troje techników za szklaną taflą. – Połączcie mnie z kapitanem Martinezem – polecił. – I niech dopilnuje, żeby moje słowa usłyszała cała załoga.

Technicy zabrali się do pracy, a Montgomery zaczął obchód stołu, kolejno ściskając dłonie współpracownikom. Każdy usłyszał kilka osobistych słów, został poklepany po plecach, każdy poczuł przez chwilę, że jest najważniejszą osobą na świecie. Na Boga, nawet w takim momencie – wiem o tym od Sokoła – Montgomery był politykiem z krwi i kości, ani na chwilę nieprzerywającym kampanii.

Do mojego szefa jednak nie dotarł. Dyrektor CIA był ostatni w kolejce; chwilę oczekiwania na komplementy ze strony Montgomery’ego spędził, przyglądając się poczynaniom techników i spodziewając się, że zaraz ogłoszą nawiązanie łączności przez Głęboką Syrenę.

Zmarszczył brwi, widząc, jak odrywają oczy od ekranów, dyskutują o czymś z ożywieniem i nerwowo wpisują na klawiaturach kolejne komendy. Zaniepokojony podszedł do kabiny, otworzył dźwiękoszczelne drzwi i usłyszał komputerowy głos odczytujący standardowy tekst:

– Proszę zawiadomić dowódcę – mówił właśnie automat nieco nieprzyjaznym tonem. – Kapitan Martinez jest proszony o kontakt. Proszę zawiadomić…

– Ile razy próbowaliście? – odezwał się Sokół do przełożonej techników.

– Pięć – odparła. – Bez odpowiedzi.

Dyrektor obrócił się na pięcie i zanim domknął za sobą drzwi, zameldował:

– Głęboka Syrena nie ma kontaktu z okrętem.

Odpowiedziała mu chwila dojmującej ciszy, którą przerwał wreszcie przewodniczący Kolegium Połączonych Szefów Sztabów.

– Nowa technologia, jak wszystko na Leviathanie. – Wzruszył ramionami. – Pewnie zaraz naprawią.

– Maskowanie jest nową technologią, Głęboka Syrena nie – odparł Sokół. – Używamy jej od dziesięcioleci i stale udoskonalamy. Była testowana dziesiątki razy, zanim Leviathan wyszedł w morze.

Sekretarz stanu, kobieta o głosie ostrym jak tłuczone szkło, odezwała się cicho:

– Ile razy zdarzały się dotąd awarie Głębokiej Syreny?

– Nigdy – odrzekł Sokół.

Odwrócił się, by jeszcze raz spojrzeć na troje techników w kabinie. Ich przełożona pochylała głowę w geście nieprzyjemnie pokrewnym rozpaczy. Wyznał mi później, że w tamtej chwili nie mógł przestać myśleć o innym niezmiernie nowoczesnym pojeździe zbudowanym w Ameryce – w swoim czasie będącym równie wybitnym osiągnięciem techniki – który uległ niezwykle groźnej awarii. Spojrzał po twarzach zebranych.

– Houston, mamy problem – powiedział.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

59

Dwa razy w życiu podczas misji zdarzyło mi się poczuć na ramieniu zimną dłoń śmierci. Pierwszy raz przytrafił mi się w Iranie w opuszczonej wiosce z zatrutą studnią. Drugi na pokładzie Leviathana.

Podczas gdy lawinowo przybywało raportów o awariach, na które Martinez i jego sztab nie nadążali reagować – a kryzys pogłębiał fakt, iż nikt nie był w stanie określić przyczyny problemów – skinąłem na Baxtera, by zabrał wiszący na ścianie zestaw słuchawkowy, sam chwyciłem drugi i razem opuściliśmy centrum dowodzenia, zagłębiając się w kontrolowany chaos panujący na korytarzach.

Nie miałem pojęcia, co zastanę na zapasowym stanowisku dowodzenia – i czy w ogóle jest ono jeszcze dostępne – ale wiedziałem, że jeśli los zmusi mnie do podjęcia próby awaryjnego wynurzenia Leviathana, nie będę w stanie samodzielnie ogarnąć masy alertów i komunikatów i jednocześnie prowadzić okrętu. Baxter może nie miał doświadczenia, ale uznałem, że jako fizyk noblista będzie uczył się w lot prędzej niż ktokolwiek inny.

Niemal od razu wpadliśmy na zespół marynarzy rozwijających długie węże i podłączających je do przenośnych pomp zanurzeniowych. Był to niechybny znak, że do okrętu dostaje się woda. Pytanie brzmiało: jak poważne jest uszkodzenie poszycia?

– Kadłub? – ryknąłem tuż nad uchem mechanika, który kierował ekipą.

– Nie. Wibracja, czy co to tam było, uszkodziła uszczelkę wyrzutni torped. Przecieka, ale już zakładają nową. – Marynarz spróbował się uśmiechnąć. – Mogło być gorzej.

Skinąłem głową, ale mu nie wierzyłem. Przecisnęliśmy się z Baxterem obok nich i podążyliśmy głębiej w trzewia stalowej bestii. Zauważyłem, że komputery pokładowe musiały przejść w tryb oszczędzania energii i przekierowały ją tylko do krytycznych podzespołów okrętu. Korytarze najwyraźniej nie znalazły się na tej liście.

Wodząc w półmroku rękami po ścianach, mijaliśmy kolejne ekipy naprawcze, a w oddali przed sobą widzieliśmy cienie szybko poruszających się postaci z niedużymi przenośnymi prądnicami i skrzynkami narzędziowymi. Na jednym ze skrzyżowań Baxter przystanął zaniepokojony: zobaczył rury zerwane z wieszaków, uszkodzone kable i leżące luzem drzwiczki szafek ze sprzętem.

– Nie jest tak źle, jak wygląda. To w większości powierzchowne uszkodzenia – powiedziałem z nadzieją, że się nie mylę. – Przynajmniej wentylacja działa i chyba poradzili sobie z pożarem w pralni.

Pokiwał głową.

– Nie jesteś przerażony?

– Nie – odrzekłem z uśmiechem. – Jako młody agent w Pakistanie pracowałem w ambasadzie, gdy ruszył na nią wściekły tłum. Moim zdaniem, jeśli pięć tysięcy uzbrojonych ludzi nie wspina się na mur, żeby cię zabić, to nie jesteś jeszcze w śmiertelnym niebezpieczeństwie.

Roześmiał się. Przeszliśmy na kolejny poziom, gdzie natknęliśmy się na dwuosobowy zespół medyków. Ich pacjentem był jeden z inżynierów z obsługi reaktora, który albo spadł z wysokości, albo został czymś uderzony – jego prawe ramię zwisało bezwładnie, ewidentnie złamane.

Medycy chcieli nas przepuścić, ale zatrzymałem się na chwilę. Co prawda nie mogliśmy z Baxterem w żaden sposób im pomóc, lecz wskazałem na pas narzędziowy na biodrach rannego i zatkniętą za niego latarkę.

– Mogę? – spytałem.

– Jak najbardziej – odpowiedział przez zaciśnięte zęby. – Mnie się już nie przyda.

Zabrałem pas i znowu zagłębiliśmy się w mrok.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

60

Dwadzieścia tysięcy mil od powierzchni Ziemi satelita Orion mknął przez pustkę kosmiczną z wielką paraboliczną anteną rozpostartą ku macierzystej planecie i zespołem kamer skierowanych na Ocean Południowy.

Obrazy, które przekazywał, pojawiały się na jednym z ekranów w pokoju operacyjnym. Prócz naniesionej komputerowo siatki oraz potężnych sylwetek lotniskowców widać było na nim także kilkanaście samolotów Poseidon przeczesujących obszar oraz symbol oznaczający okręt podwodny prujący głębiny z zestawem sonarowym na kilkumilowym holu. Poszukiwania trwały.

Sokół odłożył słuchawkę telefonu stacjonarnego.

– Coś nowego? – spytał prezydent.

– Ani śladu Leviathana – odparł dyrektor CIA. – Nikt go nie widział: ani NSA, ani Langley, ani Narodowe Biuro Rozpoznania, ani nawet służby meteorologiczne. Sprawdzamy wszystkie instytucje, które dysponują satelitami lub samolotami obserwacyjnymi w tym regionie.

– A co im konkretnie powiedziałeś? – spytała sekretarz stanu.

– Że poszukujemy niezidentyfikowanego okrętu podwodnego, który prowadzi obserwację naszych manewrów na otwartym morzu. Gdybym powiedział, że straciliśmy kontakt z własną jednostką, informacja od razu by wyciekła i natychmiast mielibyśmy sto instytucji czarterujących samoloty i domagających się ujawnienia listy załogi.

– Tak czy inaczej – odezwał się sekretarz obrony – nadal nie wiemy, czy stało się coś złego. Po prostu brak łączności.

– To nie tak – zaoponował Sokół. – Kapitan czeka na sygnał Głębokiej Syreny. Potrzebuje rozkazów. Jeśli ich nie otrzymuje, powinien samodzielnie próbować nawiązać łączność. To standardowa procedura.

– Może nie mogą nas wywołać z tego samego powodu, dla którego my nie możemy wywołać ich? Może to zwykła usterka sprzętu – zasugerował sekretarz. – Uważam, że to najbardziej prawdopodobne.

– W takim razie dlaczego nie wychodzą na głębokość peryskopową i nie nawiązują łączności w konwencjonalny sposób?

Sekretarz obrony nie znalazł odpowiedzi.

– Nie powinni już tak zrobić? – spytała sekretarz stanu. – Wyjść na głębokość peryskopową?

– Każde z nas podjęłoby taką decyzję, prawda? – odparł Sokół. – Dlatego podejrzewam, że doszło do poważnej awarii, jeśli nie katastrofy. Ale co możemy zrobić? Jak im pomóc? Leviathan uruchomił maskowanie. – Rozejrzał się po pokoju. – Jak, u diabła, mamy znaleźć niewidzialny okręt podwodny?
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

61

Przemieszczaliśmy się z Baxterem korytarzem najszybciej, jak się dało. Kolejna fala wstrząsów dopadła nas, gdy przeciskaliśmy się między kojami załogi.

Puls mi przyspieszył, kiedy poczułem pod stopami wibracje. Tym razem dudnienie, które zatrzęsło kadłubem, nie ustało – było coraz intensywniejsze, aż w pewnej chwili miałem wrażenie, że cała konstrukcja zaczyna się skręcać wzdłuż własnej osi. Odwróciłem się, by się czegoś chwycić. Baxter także zdołał zacisnąć na czymś dłonie, ale było już za późno…

Okręt nagle przechylił się na dziób, jakby dopłynął do przepaści i runął w dół. Zorientowałem się, że moje stopy nie dotykają już pokładu, i przez krótką chwilę byłem jakby w stanie nieważkości niczym astronauta na orbicie… a potem rozluźniłem chwyt i poleciałem.

Zderzenie z grodzią było naprawdę silne i tylko dlatego, że wyciągnąłem ręce, nie roztrzaskałem sobie czaszki. Opadłem na pokład, mając nadzieję, że choć przez sekundę będę bezpieczny, lecz w tym momencie, mniej więcej dziesięć stóp ode mnie, sterta puszek zerwała zatrzaski i sfrunęła z półki regału.

Pomknęły prosto na nas, szczęśliwie minęły Baxtera, który wciąż trzymał się koi, a następnie uderzyły w gródź tuż obok mojej głowy. Kolejnemu wstrząsowi nie oparł się nawet regał i w ślad za puszkami nadleciały ostre fragmenty metalowych półek. Krzyknąłem ostrzegawczo i rzuciłem się w bok, ale…

…długi na dwie stopy strzęp blachy, ostry i wąski jak grot włóczni, leciał prosto na mnie. Dostrzegłem go w ostatniej chwili i próbowałem zrobić unik, lecz zabrakło mi ułamka sekundy. Trafił w ramię, wbił się głęboko, prawie przygważdżając mnie do ściany.

Zaciskając dłoń na ranie i bardzo się starając nie zemdleć z bólu, poczułem, że zbliża się kolejny wstrząs. Tym razem Leviathan wyrównał kurs; wreszcie przestaliśmy spadać. Przez kilka sekund oddychałem głęboko, zbierając siły, a potem obmacałem ranę i chwyciłem grot, próbując ocenić, czy mocno się trzyma.

Baxter pozbierał się już i stanął przy mnie.

– Trzeba to wyciągnąć – powiedział, klękając i ujmując koniec odłamka.

– Nie! – wrzasnąłem w nieznośnym bólu. – Jeśli wyciągniesz, rana się otworzy. Stracę za dużo krwi…

– No przecież go nie zostawimy! – odparował.

– Nie. Ale musimy być gotowi ucisnąć i zabandażować ranę – odpowiedziałem, dysząc ciężko. Bałem się, że jeszcze chwila i stracę przytomność.

– Jak? – Westchnął. – Gdzie, na Boga, znajdę w tym bałaganie apteczkę?

– Nie trzeba… musimy się pospieszyć, dotrzeć na stanowisko – wysapałem. – Znajdź posłania kobiet.

– Kobiet? – powtórzył.

– Przy kojach stoją szafki, a pod materacami powinny być schowki. Potrzebuję tamponów i podpasek.

– Dobra – mruknął, rozglądając się niepewnie.

– Idź! – ponagliłem, popychając go lekko.

Ruszył z powrotem w stronę posłań, zrywając po drodze zasłonki. Ja tymczasem przyjrzałem się odłamkowi. Sądząc po kącie, pod jakim sterczał z ramienia, raczej nie wbił się w kość – na szczęście. Zabieg nie zapowiadał się przyjemnie, ale przynajmniej był możliwy.

Baxter wrócił z garścią tamponów i paczką podpasek.

– Świetnie – powiedziałem, po czym kazałem mu wydobyć tampon z opakowania.

Chwyciłem mocno grot i próbując oddychać głęboko, kontynuowałem instruktaż:

– To sprawdzony wojskowy sposób na rany postrzałowe. Trzeba wyjąć pocisk i wetknąć tampon głęboko w ranę. Gdy zacznie absorbować krew, rozszerzy się i wypełni otwór. Dzięki temu rana się nie zapadnie. Trzeba wpakować tyle sztuk, ile się zmieści, a potem obłożyć ranę podpaskami.

Baxter z niedowierzaniem pokręcił głową.

– Niezła sztuczka. To agenci CIA nie zajmują się wyłącznie zabijaniem?

– Nikogo nie zabijesz, jeśli sam będziesz martwy: to naczelna zasada szpiegowskiego fachu – odparłem, zbierając siły na to, co mnie czekało.

– Naprawdę? – Baxter zerkał bezradnie na odłamek i strumień krwi. – To jest naczelna zasada?

– Właśnie ją wymyśliłem – przyznałem. Skrzywiłem się z bólu, gdy tylko spróbowałem poruszyć odłamkiem. Teraz albo nigdy, pomyślałem.

Baxter położył dłoń na moim drugim ramieniu, żeby choć w taki sposób udzielić mi moralnego wsparcia.

– Mocniej – powiedział.

Pociągnąłem. Ciemność zamykała się wokół mnie, ale poczułem, że odłamek ustępuje.

Ciepło rozlało mi się na piersiach i wiedziałem, że to krew, lecz wolałem nie patrzeć. Skup się na tym cholerstwie, powtarzałem w myślach. Dopadła mnie kolejna fala bólu, ale przetrwałem ją i poczułem, że metal zaczyna się ślizgać…

Szarpnąłem mocniej i krew popłynęła szerszym strumieniem, ale udało się: grot wreszcie wyszedł i z brzękiem spadł na pokład.

Otworzyłem oczy. Baxter już wciskał mi do ręki tampon. Natychmiast wyczułem palcami miejsce, z którego płynęła krew, i wepchnąłem biały cylinder do rany tak głęboko, jak tylko mogłem. Niemal od razu poczułem, że zaczyna się rozszerzać.

Wyciągnąłem dłoń po kolejny tampon. Krwotok jakby ustawał. Ostatnie dwa tampony weszły dość gładko i prawie nie czułem, żeby zaczynały puchnąć.

Opadłem ciężko na plecy i sięgnąłem do pasa po rolkę taśmy izolacyjnej.

– Podpaski – szepnąłem, ale Baxter mnie wyprzedził.

Już trzymał je w pogotowiu, zaraz obłożył nimi ramię i okręcił taśmą.

Po pięciu obrotach opatrunek był gotowy. Spojrzałem w oczy profesorowi i próbowałem uśmiechnąć się z wdzięcznością.

– Gotów? – spytałem. – Teraz już będzie z górki: zobaczmy, co da się zrobić z tym okrętem.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

62

Głęboka rana sprawiła, że moje lewe ramię było praktycznie bezużyteczne podczas wspinaczki po drabinach, ale przywiązałem do niego latarkę i pomagając sobie zdrową ręką, jakoś posuwałem się dalej.

Im bliżej rufy byliśmy, tym mniej członków załogi spotykaliśmy w ciemnym korytarzu. Łącznie natknęliśmy się na trzy ekipy z gaśnicami biegnące tam, gdzie ich koledzy i koleżanki walczyli z kolejnymi rozerwanymi rurami, z reguły blokującymi drogę w głąb okrętu. Przeszkody zmuszały nas do zawracania i szukania innej drogi na jednym z czterech pokładów. Nie cieszyły mnie zbytnio te zmiany trasy, zwłaszcza że zwiększały liczbę drabinek, które musiałem pokonać z tylko jedną sprawną ręką.

Wreszcie, po kolejnej serii wspinaczek, chciałem się zatrzymać i znaleźć jakiś punkt orientacyjny, bo zaczynałem sądzić, że w ciemności i chaosie pomyliłem pokłady i już dawno minęliśmy zapasowe stanowisko dowodzenia.

Na szczęście w głębi korytarza dostrzegłem blask światła niepodobny do LED-owych lampek awaryjnych.

Ruszyliśmy w tamtą stronę i szybko okazało się, że jego źródłem były otwarte drzwi. Wreszcie znaleźliśmy zapasowe stanowisko dowodzenia! Dotarliśmy na miejsce mimo wszystko szybciej, niż się spodziewałem.

Niewykluczone, że gdybym poruszał się nieco wolniej, dostrzegłbym drobne krople wody zbierające się tu i ówdzie na pokładzie, a także wokół złączy grubej rury biegnącej wzdłuż ściany. Kto wie, może nawet usłyszałbym pomruk, którego przyczyną było nadmierne ciśnienie.

Wkroczyliśmy z Baxterem do zapasowego stanowiska dowodzenia i natychmiast włączyłem mikrofon w słuchawkach. Wybrałem kanał łączności z mostkiem, by zameldować się Martinezowi.

Odpowiedzi nie było. Próbowałem cztery razy i tylko raz usłyszałem coś poza trzaskami: jakby zdławiony głos, cichy okrzyk rozpaczy, a potem… już nic. Spojrzeliśmy z Baxterem po sobie. Gdy odezwał się po dłuższej chwili, bardzo się starał zapanować nad drżeniem głosu, ale bez powodzenia:

– Co teraz zrobimy?

– Nie mamy wielkiego wyboru. Spróbujemy awaryjnie się wynurzyć.

Spojrzałem na monitory stanowisk roboczych – dzięki Bogu ponad połowa jeszcze wyświetlała strumienie danych. Przed sobą miałem ekrany systemów nawigacyjnych pokazujące naszą pozycję, a komputery rejestrowały każdy szczegół trasy okrętu. Gdyby tylko udało mi się wyprowadzić Leviathana na powierzchnię i uruchomić któryś z konwencjonalnych systemów łączności, komputer automatycznie podałby naszą pozycję, gdy tylko zacząłbym nadawać SOS.

Co najważniejsze, wciąż działał panel kontrolny okrętu pośrodku pomieszczenia. Na jego szklanej powierzchni jarzyły się kolumny migających na czerwono komunikatów, których nie rozumiałem. Obok w błyskawicznym tempie przesuwały się raporty o uszkodzeniach systemów, którym towarzyszyły żółte i pomarańczowe trójkąty. W całym tym kalejdoskopie alarmów wyróżniał się jeden nieustannie migający element.

ROZPOCZNIJ PROCEDURĘ AWARYJNEGO WYNURZENIA

Komputery sterujące okrętem słusznie zinterpretowały niezliczone raporty o awariach jako bezpośrednie zagrożenie i wybrały optymalną strategię ratunkową. Dotknąłem alertu i na ekranie od razu ukazało się menu, którego kolejne pozycje były krokami procedury autoryzacyjnej. Pewny, że pamiętam wystarczająco dużo z czasów służby w marynarce wojennej, aby przeprowadzić ją bez większych problemów, zacząłem wybierać „tak” przy kolejnych punktach listy.

Nagle górne światła, i tak działające w trybie oszczędzania energii, gwałtownie zamigotały. Zerknąłem na nie przelotnie, a potem skupiłem wzrok na monitorach pozostałych stacji roboczych. Wszystkie zgasły na chwilę, by zaraz zapalić się na nowo. Światła zamigały po raz drugi – większej zachęty nie potrzebowałem.

– Jeżeli stracimy tu zasilanie, nie będziemy mieli szans – zwróciłem się do Baxtera. – Cofnij się trzydzieści jardów do schowka z napisem „Elektryczne”. W środku znajdziesz generator akumulatorowy na wózku. – Profesor skinął głową. – Przyciągnij go tutaj. Powinien dostarczyć nam wystarczająco dużo prądu. Potrzebujemy tylko paru minut.

Odwrócił się tak szybko, jak pozwalały mu na to bolące kolana, i wybiegł na korytarz. Ja tymczasem przewijałem menu, wybierając kolejne komendy. Zdążyłem dojść do czwartej.

Wtedy pomruk rurociągu, na który wcześniej prawie nie zwróciłem uwagi, zmienił ton. Spojrzałem na ścianę. Sądząc po dźwięku, biegnąca za nim rura miała naprawdę sporą średnicę, a szum rozsadzającego ją ciśnienia nagle przeszedł w przenikliwy pisk.

Wyprostowałem się i zacząłem wycofywać do drzwi. Gdy uniosłem nogę, by zrobić kolejny krok, rura pękła z ogłuszającym hukiem, wyrywając w ścianie całkiem solidną dziurę. Spory kawał metalu przeleciał przez moją konsolę i spadł w przeciwległym końcu pomieszczenia.

Zaraz potem potężny strumień wody trysnął w powietrze i uderzył mnie w pierś. Straciłem równowagę i potoczyłem się wstecz.

Z korytarza dobiegł krzyk wystraszonego Baxtera:

– Kane! Kane!

– Generator! – odkrzyknąłem, próbując umknąć przed strumieniem wody. – Dawaj go natychmiast!

Z rozerwaną rurą nie mogliśmy nic zrobić, ale bez prądu bylibyśmy zgubieni.

Dysząc ciężko, podniosłem się na kolana. Średnica rury i panujące w niej ciśnienie sprawiły, że w pomieszczeniu stało już kilka cali wody, a jej poziom nieustannie się podnosił. Mimo panującego wokół chaosu przytomnie zauważyłem, że to woda słodka, a nie słona. To zaś oznaczało, że jej źródłem jest zbiornik na pokładzie, a nie dziura w kadłubie. Gdyby było inaczej, Leviathan poszedłby na dno w ciągu paru minut.

Musiałem wrócić do panelu kontrolnego i dokończyć procedurę awaryjnego wynurzenia. Ignorując alarm, który zaczął wyć gdzieś nad moją głową, pospieszyłem z powrotem do ekranu. Niepotrzebnie traciłem siły. Zerwane kable zwisały smętnie z rozprutej ściany, a podnoszący się poziom wody oznaczał, że dopływ prądu do zapasowego stanowiska dowodzenia został odcięty. Panel zgasł. Pozostało mi tylko spojrzeć w górę na niemilknący alarm. Na wyświetlaczu obok głośnika migało jedno słowo:

EWAKUACJA

Licznik pokazywał, że pozostały trzy sekundy do… czegoś. Domyślałem się, do czego. W tym momencie zobaczyłem Baxtera, który biegł ku mnie, holując wózek z generatorem.

– Nie! – krzyknąłem. – Stój, wracaj!

Nie miał pojęcia, o co chodzi, lecz zatrzymał się posłusznie tuż przy drzwiach. Ruszyłem ku niemu – cztery, pięć kroków – ale spowolniła mnie woda sięgająca już łydek. Według wyświetlacza została mi sekunda…

Nie miałem wyboru, jeżeli nie chciałem dać się zamknąć w wodoszczelnej trumnie. Skoczyłem do drzwi. W locie usłyszałem dwie eksplozje sprężonego powietrza podobne do strzałów z pistoletu. Aktywował się mechanizm grubej stalowej płyty, która właśnie zaczęła opadać znad drzwi ku progowi.

Frunąłem, a ona była tuż nade mną i mknęła w dół jak gilotyna. Mój korpus i klejnoty zdążyły się wydostać na drugą stronę, lecz nogi zostały w tyle. Ostatkiem sił gwałtownie podciągnąłem je do piersi i poczułem, jak stalowa płyta tylko muska podeszwy butów.

Wylądowałem na korytarzu w chwili, gdy krawędź włazu awaryjnego z chrzęstem i dudnieniem osiadła w szczelinie progowej. Gdybym nie zdążył, przecięłaby mnie wpół.

Spojrzałem na Baxtera stojącego obok z mobilnym generatorem. On także na mnie patrzył. Dysząc ciężko, spróbowałem się uśmiechnąć.

– Nie stercz tak, Baxter. Musimy się zbierać.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

63

Cisza zaległa nad pokojem operacyjnym niczym klin niskiego ciśnienia. Uczestnicy spotkania czekali na nawiązanie łączności z Leviathanem przez Głęboką Syrenę albo chociaż na wynurzenie okrętu, nie nastąpiło jednak ani jedno, ani drugie. Nawet widok szczątków na wodzie byłby korzystny – przynajmniej stałoby się jasne, dokąd należy wysłać pomoc. W końcu sekretarz stanu spojrzała na prezydenta.

– Myślę, że Sokół ma rację – powiedziała. – Musiało dojść do poważnej awarii.

Pozostali pokiwali głowami. Nawet sekretarz obrony nie oponował.

– Trzeba będzie wystosować oświadczenie – dodała. – Może nawet przemówienie z Gabinetu Owalnego byłoby na miejscu?

Montgomery potrząsnął głową.

– Sądzę, że możemy z tym zaczekać, dać sobie więcej czasu. Na razie nikt nawet nie wie o istnieniu Leviathana.

– Przykro mi, ale nie sądzę, żeby taka zwłoka była możliwa. Odbywaliśmy manewry i skoncentrowaliśmy w regionie takie siły, że pewnie przygląda im się z sześć obcych satelitów. Ktoś bardzo szybko zauważy dziwne zachowanie naszych jednostek. Analitycy bez trudu odgadną, a może już to zrobili, że prowadzone są poszukiwania podwodnego obiektu. To, że nie będą wiedzieli, iż chodzi o Leviathana, nie będzie miało znaczenia. Naprawdę chcemy, żeby to Rosjanie albo Chińczycy oznajmili światu, że Stany Zjednoczone poszukują zaginionego okrętu podwodnego?

Montgomery jakby zapadł się w sobie.

– To idealny przepis na katastrofę – dorzuciła sekretarz stanu. – Zaginęli amerykańscy marynarze, a rząd nie podejmuje natychmiastowej akcji ratunkowej? Przez kilka godzin czekaliśmy na kontakt, bo tak nakazywał rozsądek, ale nie możemy czekać wiecznie. Trzeba rozpocząć misję poszukiwawczo-ratunkową.

Prezydent się zamyślił.

– Jak głęboki jest ocean tak daleko na południu?

– W najgłębszym miejscu dwadzieścia trzy tysiące stóp – odparł Sokół. – Średnio dwanaście tysięcy.

– A na jaką maksymalną głębokość może zejść Leviathan? – zapytał prezydent.

– Mniej więcej dwa tysiące stóp – znowu odpowiedział mu Sokół.

– Dobry Boże. – Montgomery zapadł się głębiej w fotel. Po chwili wstał. – Nieszczęśnicy nie mają szans.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

64

Na pasku u dołu ekranu w programie dwudziestoczterogodzinnego kanału informacyjnego pojawiła się zwięzła, precyzyjna wiadomość:

Z ostatniej chwili: amerykański okręt podwodny zaginął na północ od Antarktyki.

Na ścianie jednego z oddziałów waszyngtońskiego szpitala MedStar wisiał telewizor z wyciszoną fonią. Żaden z czterech pacjentów nie patrzył na ekran, podobnie jak lekarz prowadzący obchód. Tylko młoda uchodźczyni, która bywała w szpitalu trzy razy w tygodniu w ramach nieoficjalnej praktyki, a teraz mierzyła chorym ciśnienie i sprawdzała kroplówki, zerknęła na telewizor i zatrzymała się, by popatrzeć.

– Panie doktorze, mogę zrobić głośniej? – spytała.

– To nie mój telewizor, Laleh – odparł z uśmiechem lekarz. – Spytaj tych panów.

Nikt nie miał nic przeciwko. Dziewczyna podgłośniła, a chwilę później z ekranu zniknęły lotniskowce prujące fale na południowym krańcu Oceanu Indyjskiego. Ich miejsce zajął przekaz z Białego Domu, gdzie prezydent Montgomery właśnie zaczynał swoje wystąpienie.

Podeszła bliżej, słuchając informacji o tym, że właśnie rozpoczęła się misja poszukiwawcza „eksperymentalnego” okrętu podwodnego Marynarki Wojennej Stanów Zjednoczonych, który uczestniczył w zaplanowanych manewrach opodal niezamieszkanych Francuskich Terytoriów Południowych i Antarktycznych.

– Na pokładzie znajduje się załoga złożona ze stu czterdziestu trzech mężczyzn i osiemnastu kobiet, a także siedmiu obserwatorów naukowych.

Lekarz i pacjenci na bieżąco komentowali wystąpienie prezydenta; Laleh musiała się skupić, by rozumieć jego treść.

– Nakazałem natychmiastowe przerwanie manewrów – ciągnął Montgomery. – Dowódcy okrętów robią w tej chwili, co w ich mocy, by odnaleźć zaginioną jednostkę. Ponadto wydałem polecenie wysłania dwóch specjalistycznych statków ze sprzętem ratunkowym i batyskafami z zadaniem…

Jak się później dowiedziałem, w tym momencie Laleh wycofała się w głąb sali i sięgnęła po telefon.

– Rebecco – powiedziała cicho, gdy uzyskała połączenie. W teorii nie powinna absolutnie nic wiedzieć o tym, czym się zajmuję na co dzień, ale skoro tyle razem przeszliśmy, Rebecca uznała, że warto ją wtajemniczyć, choć bez wchodzenia w szczegóły. Dziewczyna nie zamierzała trąbić o tym całemu światu. – Włącz wiadomości – zasugerowała dyskretnie. – Mówią o zaginionym okręcie podwodnym.

Rebecca wyszła do poczekalni oddziału ratunkowego, wzięła pilota ze stanowiska pielęgniarek i zwiększyła głośność w jednym z czterech telewizorów.

Lodowaty strach paraliżował ją coraz mocniej z każdą sekundą transmisji. Dopiero po chwili dotarło do niej, że Laleh coś mówi.

– Prezydent powiedział, że w okolicy jest siedem okrętów podwodnych, więc nie wpadajmy w panikę. Pomyślałam po prostu, że powinnaś wiedzieć.

– Siedem okrętów – powtórzyła Rebecca, nie odrywając wzroku od ekranu telewizora. – Ale tylko jeden eksperymentalny.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

65

Dysząc ciężko, opuściliśmy z Baxterem przedział, w którym wciąż przybywało wody, by próbować się przedrzeć – w półmroku i chaosie zniszczenia – z powrotem do głównego stanowiska dowodzenia. Nie mieliśmy żadnych wieści od Martineza i pozostałych oficerów. Teoretycznie mogło dojść do uszkodzenia systemu łączności, ale byłem pełen najgorszych przeczuć.

Odkąd zgubiłem latarkę, drogę wskazywały nam tylko nieliczne migające niepewnie lampki oświetlenia awaryjnego. Właśnie wspięliśmy się po drabince na kolejny pokład, gdy usłyszeliśmy za plecami podniesione głosy. Zbliżały się do nas dwie kobiety w kaskach z lampami czołowymi i z gaśnicami.

– Z drogi! Kod czerwony, przepuśćcie nas! – wołały.

Ustąpiliśmy im miejsca, po czym ruszyliśmy ich śladem, wdzięczni za światło z ich kasków. Kobiety, podobnie jak my, były wyczerpane. Oddychały z trudem i płytko; pomyślałem, że to wynik stresu i wysiłku, ale gdy przystanęły obok wielkiej zgniatarki śmieci, uświadomiłem sobie, że chodzi o coś znacznie poważniejszego.

W blasku ich lamp czołowych zobaczyliśmy smugi dymu unoszące się nad rozdzielnicą elektryczną. Wyższa kobieta szarpnęła jej drzwiczki – w środku w co najmniej kilkunastu miejscach pełzały niewielkie płomienie.

Jej koleżanka uniosła ciężką gaśnicę śniegową i już miała skierować dyszę na otwartą rozdzielnicę, gdy wrzasnąłem:

– Stop!

Spojrzały na mnie zaskoczone.

– Bo co? – spytała jedna z nich. – Przecież się, kurwa, pali!

– Płomienie – wysapałem. – Spójrzcie na nie. Tu powinien buchać ogień, a ledwie się tli.

Skonsternowane popatrzyły na wątłe płomyki.

– Tlen – odezwał się nagle Baxter. – Brakuje tlenu. To dlatego tak trudno nam oddychać.

Wyższa kobieta wpisała serię komend na tablecie.

– Generatory tlenu padają – zameldowała. – Nie rozumiem, przecież miały służyć dziesięciolecia…

– Najwyraźniej przestały. A w ogóle to wszystko wygląda tak, jakby okręt starzał się w oczach – powiedziałem.

– Brak tlenu? My… – W szeroko otwartych oczach kobiety pojawiło się przerażenie. – Ile czasu mamy?

– Godzinę, może mniej – odpowiedziała jej towarzyszka. – Trzeba zrestartować generatory.

– To nie będzie możliwe, jeśli skończył się termin ważności wkładów – stwierdziłem. – Generatory wkrótce przestaną pracować. Musimy się przedostać do platformy wielozadaniowej i…

– Nie – przerwała mi kategorycznie wyższa z kobiet. – Mamy swoje rozkazy. Gasimy ogień i idziemy do mesy. Wszyscy się tam zbierają, trzeba opracować plan awaryjny. – Skinęła głową koleżance. – Ella – rzuciła rozkazującym tonem.

Młodsza kobieta skierowała na płomyki w rozdzielnicy potężny strumień dwutlenku węgla.

– Plan awaryjny nie pomoże! – ryknąłem, przekrzykując szum gaśnicy. – Nic nie pomoże w sytuacji, gdy padają generatory tlenu. Jeśli zdołamy dotrzeć do platformy, może będziemy mieli szansę…

Ugasiwszy płomienie, Ella wyłączyła gaśnicę.

– Do mesy – powiedziała stanowczo jej wyższa koleżanka. – Idziecie czy nie?

Pokręciłem głową, a ona próbowała się uśmiechnąć.

– Dobra, no to… powodzenia. Zobaczymy się w niebie, jeśli tam traficie.

Odprowadzaliśmy je wzrokiem, aż mrok pochłonął światło ich lamp.

– Dlaczego do platformy wielozadaniowej? – spytał Baxter, siląc się na spokojny ton. – Użyjemy tej miniaturowej łodzi podwodnej?

– Nie, to śmiertelna pułapka – odparłem. – Na tej głębokości zostałaby natychmiast zmiażdżona. Ale reaktor jeszcze działa, czuję wibracje pod stopami. Z założenia ma pracować czterdzieści lat, więc może nam się uda…
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

66

Po dziesięciu minutach możliwie szybkiego marszu zrujnowanymi korytarzami i wspinaczki po drabinkach – niemal bez tchu nie tylko z powodu zmęczenia, ale i spadającej zawartości tlenu w powietrzu – dotarliśmy wreszcie do drzwi platformy wielozadaniowej.

Panowała tam zupełna ciemność, a my nie mieliśmy już latarki. Próbując uspokoić oddech, stałem na progu dłuższą chwilę, przywołując z pamięci obraz wnętrza, które widziałem tylko raz podczas niedawnej wizyty: pontony Zodiac, wieszaki na broń, ognioodporne szafy i miniaturowa łódź… Zastanawiałem się, w którą stronę była zwrócona, gdy w naszej obecności mechanicy prowadzili przegląd.

– Kane? Musimy się pospieszyć – wysapał Baxter.

– Nie będzie łatwo. Potrzebne nam źródło energii.

– Do czego? – zapytał, gdy prowadziłem go w stronę rufy miniaturowej łodzi podwodnej.

– Musimy ją obrócić – powiedziałem. – Powiem ci, kiedy przestać.

Ramię w ramię z Baxterem, który starał się ignorować ból kolan, postarałem się wydobyć z mięśni resztkę sił, by cal po calu przepchnąć rufę długiej na dwadzieścia osiem stóp łodzi i ustawić ją w pożądanej pozycji.

– Dość! – stęknąłem wreszcie, gdy uznałem, że osiągnęliśmy cel.

Nie miałem siły wyjaśniać, po co to robimy. Bez słowa otworzyłem właz miniłodzi i tak jak wcześniej mechanicy wśliznąłem się do środka.

– Mówiłeś chyba, że nie skorzystamy z… – Baxter z trudem łapał oddech.

Ledwie go słyszałem.

– Nie skorzystamy – odparłem. – Daj mi chwilę.

Przy trzeciej próbie odnalazłem właściwy przełącznik, który zapalił mocny reflektor na dziobie zasilany akumulatorem. Snop światła padł prosto na cztery żółte, supernowoczesne komory dekompresyjne w kącie pomieszczenia. Wyjrzałem z włazu i pokazałem je Baxterowi.

– Mamy już światło. Teraz musimy uruchomić komory, zanim skończy się tlen.

Baxter prawie mnie nie słuchał, kuśtykając już w stronę komór.

– Naturalnie – wymamrotał na poły do mnie, na poły do siebie. – Niezależne źródło tlenu, regulacja temperatury, osobna linia zasilania prosto z reaktora, awaryjny pakiet akumulatorów, nieskończone zapasy wody… – Widziałem, że jest pod wrażeniem, gdy obrócił się do mnie. – Przeżyjemy.

– Być może. Jeśli tylko reaktor nie przestanie pracować. Mam nadzieję, że zyskamy choć tyle czasu, żeby ekipy ratunkowe zdążyły odnaleźć okręt i albo wejść do środka, albo podnieść go z dna. – Wzruszyłem ramionami. – Nic lepszego nie wymyślimy.

Już miał znowu odwrócić się ku komorom, ale zatrzymałem go i popatrzyłem mu w oczy. Właściwie po raz pierwszy, odkąd opuściliśmy zalane zapasowe stanowisko dowodzenia, mogłem mu się przyjrzeć w przyzwoitym świetle. Był bardzo blady, a zaciśnięte usta miały lekko sinawy odcień – może wskutek braku tlenu, a może z powodu przewlekłych problemów z krążeniem.

– Dobrze się czujesz? – spytałem, podpierając się o kadłub miniaturowej łodzi podwodnej. Nie zdawałem sobie sprawy, jak bardzo sam jestem wyczerpany. – Co się dzieje? Masz odbarwione usta. I dlaczego trzymasz się za ramię?

– Trochę mnie boli – odpowiedział. – Zawsze się pogarsza podczas wysiłku. Przejdzie mi.

Nie byłem tego taki pewny. Ewidentnie próbował bagatelizować objawy.

– Masz swoje lekarstwa?

– Nie. Zostawiłem przy koi. Za to wziąłem portfel – dodał z wątłym uśmiechem. – Nigdy nie wiadomo, kiedy na okręcie podwodnym przyda się karta kredytowa.

Obaj wiedzieliśmy, że powrót w poszukiwaniu lekarstw nie jest możliwy.

– Dobra – mruknąłem, czując, jak z każdą chwilą ubywa mi sił. – Nie mamy czasu. Spróbujmy odpalić te komory.

– Kiedy byliśmy tu poprzednim razem, widziałem skrzynkę elektryczną – rzekł Baxter i podszedł do blaszanych drzwiczek.

Otworzył je, trzasnął kilkoma przełącznikami i dwie komory ożyły: za pleksiglasowymi kopułkami włączyło się wewnętrzne oświetlenie, wyławiając z ciemności posłania oraz rząd monitorów, wskaźników i pokręteł. Na dużym ściennym ekranie pojawił się komunikat:

Wprowadź ustawienia

Baxter pochylił się nad komputerem pod skrzynką elektryczną. Dzięki Bogu ta część okrętu była zasilana własną linią – ekran natychmiast się rozjarzył. Wyczerpany i niedotleniony profesor nie tracił czasu: zaczął wpisywać komendy, ustawiać zmienne, przestawiać suwaki…

– Cieszę się, że wiesz, co robisz – przyznałem.

– Nie powiedziałbym – odparł.

– Nie? Przecież słyszałem, że masz Nobla i z sześć stopni naukowych.

– Niech cię to nie zwiedzie. Inny zdobywca tej nagrody powiedział kiedyś: „Nie mylcie wykształcenia z inteligencją: można mieć doktorat, a mimo to być głupcem”.

Roześmiałem się, a zaraz potem rozległ się syk tlenu tłoczonego do komór. W ich wnętrzu na ekranach pojawił się nowy komunikat:

System gotowy

Spojrzeliśmy po sobie, oddychaliśmy z trudem.

– Nie ma powodu zwlekać – powiedziałem, ale nie zerwaliśmy kontaktu wzrokowego.

To naprawdę była chwila pożegnania; żaden z nas nie był pewny, co nas czeka.

Wyciągnąłem rękę, lecz Baxter jeszcze się zawahał.

– Postaraj się przeżyć – powiedział cicho.

– Ty też – odparłem.

– Nie, ja to co innego. Cieszę się, że Sophie odeszła pierwsza. Gdy człowiek kocha, ciężko mu przeżyć taką stratę. Wpada w pułapkę samotności, nie widzi celu, dla którego warto by jeszcze żyć. Po prostu czeka, odliczając dni. Nie pozwól, żeby taki los spotkał twoją żonę i bliźniaki. Cokolwiek będzie się działo, wróć do domu, Kane. Zrób, co będziesz musiał. Niech nie zostaną sami tak jak ja. – Dopiero teraz podał mi rękę i uścisnął ją mocno.

– Dziękuję, Baxter. To był dla mnie zaszczyt.

– O nie. Raczej dla mnie. A powiesz mi, jak się naprawdę nazywasz?

– Ridley – odpowiedziałem po krótkiej pauzie. – Ridley Walker.

– Ridley – powtórzył cicho.

Uwolnił moją dłoń i rozłożył ramiona. Serdeczny uścisk zabrał nam chwilę, a potem odwróciliśmy się bez słowa i weszliśmy do swoich komór. Wcisnąłem guzik, by opuścić klapę. Usłyszałem jeszcze, że domyka się właz u Baxtera, a potem szczęknęły zamki i zostałem sam w hermetycznej tubie.

Położyłem się na koi, z przyjemnością oddychając czystym, przefiltrowanym powietrzem. Dopiero teraz naprawdę dopadło mnie zmęczenie. Już zasypiałem, gdy zauważyłem, że na zewnątrz rozbłysło światło. Usiadłem i spojrzałem przez iluminator na platformę wielozadaniową: na przeciwległej ścianie włączył się monitor jakości powietrza. Przypuszczam, że miał zasilanie akumulatorowe i uznał, że czas wyświetlić ostatnie ostrzeżenie: z siedmiu kresek widocznych na wyświetlaczu sześć miało czerwoną barwę.

Opadłem na plecy z głową pełną niewesołych myśli – oczami wyobraźni widziałem nieruchome ciała marynarzy leżące pokotem w mesie, gdzie kazano im się zameldować. Jedynym zewnętrznym źródłem światła pozostał reflektor miniłodzi. Potrzebowałem dłuższej chwili, żeby zauważyć, że nie jest ono nieruchome, że tańczy na ścianie, jakby drżało…

Wiedziałem, co to oznacza. Chwyciłem się wewnętrznej ramy komory, spodziewając się kolejnych wstrząsów. Były znacznie silniejsze od poprzednich; rozeszły się po kadłubie od dziobu aż po rufę, wyrywając po drodze dwa skutery wodne z klamer w sąsiedztwie platformy.

Patrzyłem przez kopułkę iluminatora, jak jeden z nich przelatuje przed reflektorem miniaturowej łodzi podwodnej i nie zatrzymuje się ani na wybrzuszonych metalowych płytach pokładu, ani na rurach i kablach zwieszających się spod stropu. Czułem, że i moja komora jest bliska zerwania śrub, którymi przytwierdzono ją do podłogi – gdyby uwolniła się przy okazji od przewodów niezależnego systemu zasilania oraz rurek doprowadzających tlen, byłoby po mnie.

Wreszcie seria wstrząsów osiągnęła apogeum i już się bałem, że kadłub nie wytrzyma przeciążeń, ale tym razem okręt przynajmniej nie runął w kolejną przepaść i chyba nie próbował skręcić się wokół własnej osi. Miałem natomiast wrażenie, że nagle skoczył w bok, i było to przedziwne uczucie.

Do dziś pamiętam je doskonale: czułem się tak, jakby okręt stał się zdezelowanym wagonem, który właśnie wyskoczył z toru.

Wreszcie wszystko minęło: komora nie zerwała śrub, a ja poczułem, że wypłynęliśmy na spokojniejsze wody. Leżałem jeszcze przez dłuższy czas, spodziewając się nawrotu wstrząsów, zapewne jeszcze silniejszych od poprzednich, ale nic takiego już się nie wydarzyło i potężny uścisk stresu, który dławił mi pierś, zaczął pomału słabnąć.

Akumulator zasilający reflektor miniłodzi zaczął wreszcie tracić moc i w końcu całkiem się rozładował. Spoczywałem w całkowitej ciemności, nie mając pojęcia, gdzie jesteśmy i co właściwie dzieje się z Leviathanem.

Cała naprzód, pomyślałem, wyobrażając sobie ocean świec – Drogę Mleczną nad nami i Drogę Mleczną poniżej. Być może podróż nigdy się nie kończy, dumałem. Wielka podróż życia – czy kiedykolwiek naprawdę przychodzi jej kres?
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

CZĘŚĆ CZWARTA

===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

1

Głęboki mrok – nie taki, który przynosi spokój nocy, ale złowrogi jak fala gotowa pochłonąć cały świat – zagościł w Bajkonurze w piątek, w sezonie zwanym na stepach porą mgieł.

Jego nadejście nie było niezapowiedziane. Sto mil od kosmodromu trzej mężczyźni i kobieta – nomadzi zbierający miedziany złom, by go sprzedać w Taszkencie – obozowali pośród wraków porzuconych na pustyni, gdy obudził ich tętent kopyt.

Dzikie konie z Morza Aralskiego, dawno już uważane za wymarłe, w blasku księżyca wyłoniły się z wąwozu niezaznaczonego na żadnych mapach i niczym duchy we mgle przemknęły galopem między stalowymi truchłami statków. Była ich setka – z rozwianymi grzywami, spienionymi bokami, w tumanie pyłu spod kopyt – podążały na północ, jakby przed czymś uciekały. Cokolwiek wzbudziło ich trwogę, musiały znać naturę owego zjawiska.

Czworo nomadów wybiegło czym prędzej z namiotu i w milczeniu przyglądało się stadu. Zapewne nikt by nie uwierzył, co zobaczyli, gdyby nie kobieta, która przytomnie sięgnęła po telefon i sfotografowała czarnego ogiera i jego pobratymców. Zamieściła zdjęcia w mediach społecznościowych – wiem, bo sam je widziałem, zdobyte przez NSA w ramach ambitnej akcji monitorowania w Internecie wszystkiego, co mogło się w jakiś sposób wiązać z zachodnim Kazachstanem.

Były jednak i inne zdarzenia: ulewa na Saharze tak silna, że brzmiała niczym tysiące dłoni uderzających w bębny, rozwidlone błyskawice na czystym niebie nad Patagonią, a także nocne niebo nad Paryżem rozświetlone czymś, co wyglądało na deszcz ognia.

Konie jednak, nawet te z okolic Morza Aralskiego, są z natury płochliwe i podobnie jak inne zjawiska – ulewy, błyskawice czy deszcz meteorytów – ich trwogę łatwo można było zlekceważyć albo wytłumaczyć w racjonalny sposób.

Zgoła inaczej rzecz się miała z wilkami.

Na dalekim krańcu kompleksu o powierzchni trzech tysięcy mil kwadratowych rosyjski patrol graniczny strzegł dziewięciu platform startowych Bajkonuru przed atakiem lądowym – jakby miał on kiedykolwiek nastąpić; wszak ostatnim najeźdźcą na Wielkich Stepach był Czyngis-chan.

Tak czy inaczej, każdej nocy dziesięcioosobowy oddział pakował się do zajeżdżonego BMP-3, bojowego wozu piechoty pamiętającego czasy sowieckie, i wyruszał na objazd swego sektora zamkniętego ogrodzeniem tak zdewastowanym, że ledwie zasługiwało na tę nazwę.

Bujając się w koleinach wyrytych gąsienicami podczas niezliczonych patroli, pośród krajobrazu naznaczonego głównie kępami traw i niewielkich zarośli, pojazd wdrapał się wreszcie na szczyt piaszczystej wydmy i nagle zatrzymał.

Kierowca zobaczył przed sobą pięć wilków – dorodnych, potężnie umięśnionych, zębatych bestii – biegnących dnem wyschniętego strumienia. Nocne drapieżniki właśnie wyruszyły na łowy, mijając obojętnie słupy linii energetycznej wysokiego napięcia i nie zwracając najmniejszej uwagi na wiatr śpiewający wysoko wśród przewodów.

Według raportu złożonego później przez młodego oficera dowodzącego patrolem – a następnie zhakowanego przez NSA – BMP-3 zbliżył się do wilków od zawietrznej, a dowódca, który nigdy wcześniej nie widział takiej watahy, postanowił pójść jej śladem.

Rozkazał siedmiu poborowym siedzącym na pancerzu wozu, by po cichu zeskoczyli. Razem pobiegli za drapieżnikami i podążali za nimi dnem strumienia aż do pagórka, na którym przewodnik stada przystanął.

Oficer znalazł dla swoich żołnierzy podobny punkt obserwacyjny i teraz wszyscy razem – wilki i ludzie – spoglądali w dal, gdzie za ciemną połacią pustkowia noc rozjaśniały pomarańczowe płomienie. Ich źródłem były piece hutnicze w hali, w której wytapiano metale z rudy pochodzącej z kosmosu. Przez dłuższą chwilę jedynym dźwiękiem zakłócającym ciszę były daleki huk maszynerii i lament wiatru w przewodach wysokiego napięcia.

I wtedy, niespodziewanie, w ciemności rozległ się krzyk. Oficer i jego ludzie natychmiast zareagowali, unosząc do oczu lornetki. Przeszywający głos dobiegał od strony huty, więc na niej skupili uwagę.

Podobnie uczyniły wilki – żywa istota w tarapatach mogła oznaczać łatwą zdobycz, ale tym razem było inaczej. Jeżąc sierść i nadstawiając uszu, basior popatrzył jeszcze przez chwilę na pomarańczową łunę nad hutą, a potem zawył, zawrócił i uciekł, prowadząc swoją watahę ku bezkresnym stepom.

Krzyk ucichł równie nagle, jak rozbrzmiał. Żołnierze nie usłyszeli nic więcej, ale wilkom to wystarczyło: zrozumiały, że choć zmierzch zapadł tak niedawno, wkrótce nadciągnie prawdziwa ciemność.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

2

Człowiek, który krzyczał w brudnej fabrycznej hali, nie był już w tarapatach. Nie żył.

Wykradzione nagranie z monitoringu pozwoliło ustalić, że chwilę po tym, jak ucichł krzyk, widoczne było już tylko pokryte tatuażami prawe ramię wyciągnięte jakby w daremnym błaganiu o pomoc. Reszta ciała mężczyzny pozostawała zanurzona w szerokim strumieniu ciekłego metalu płynącym środkiem hali do ogromnej formy odlewniczej, wysokiej na piętnaście stóp.

Wszędzie dookoła, na betonowej posadzce i stalowych kładkach biegnących górą, tłoczyły się dziesiątki ludzi. Pokrzykiwali i gestykulowali, próbując zorganizować ratunek – nie dla owego nieszczęśnika, który zmarł niemal natychmiast, gdy wpadł do rozżarzonej rzeki, ale dla muskularnego mężczyzny imieniem Anton, który na jednej ręce zwisał z na wpół zarwanej rampy, trzydzieści stóp nad strumieniem płynnego metalu.

Z nagrania wynikało, że on oraz jego pechowy towarzysz pchali kładką stalowy wózek ze złomem. Jedno z przęseł ugięło się nagle, zerwało z zardzewiałych kształtowników, na których było podwieszone, i niebezpiecznie przechyliło. Wózek oraz pechowiec natychmiast zjechali po stromiźnie; mężczyzna próbował czegoś się chwycić, ale uderzony przez wózek, runął głową w dół do rozżarzonej rzeki, rozbryzgując krople metalu na wszystkie strony. Czterej inni mocno poparzeni robotnicy z krzykiem padli na posadzkę.

Anton tymczasem instynktownie chwycił się rury odprowadzającej gorącą parę pod kładką. Boleśnie poparzył sobie dłoń, ale zyskał tyle czasu, by drugą ręką złapać się wygiętej stalowej barierki.

Teraz zaś wisiał wprost nad strugą ciekłego metalu, nie mogąc wspomóc się poparzoną dłonią. Zardzewiała rurka w każdej chwili mogła się urwać pod jego ciężarem.

Na poziomie posadzki trwał chaos: robotnicy krzątali się przy czterech poparzonych, którzy wili się z bólu, próbując zerwać z siebie spalone ubrania, lecz wraz z nimi zrywali skrawki ciała, do którego przywarł płynny metal.

Inni biegli po kładkach i schodach, by pomóc Antonowi. Ten, który dotarł na miejsce jako pierwszy, siłacz w kombinezonie roboczym, ostrożnie postawił stopę na niemal zarwanym gretingu. Gdy zrobił kolejny krok, kładka zaczęła się przechylać, a resztka barierki prawie się oderwała. W tym momencie rozległ się głośny okrzyk:

– Stój! Cofnij się! – Kazinsky wypadł z oszklonego pomieszczenia kontrolnego nadzorcy, które teraz służyło mu za biuro. Od razu wiedział, że akcja ratunkowa na rozpadającej się kładce nie może się powieść.

– Prędzej! – wrzasnął Anton. – Nie utrzymam się…

– Dajcie dźwig! – zawołał Kazinsky do robotników stojących w dole, wskazując suwnicę z masywnym hakiem.

Jeden z nich pobiegł po sterownik leżący na półce, poruszył drążkiem i suwnica ruszyła w stronę Kazinskiego.

Pułkownik spojrzał tymczasem na rannych i krzyknął do potężnie zbudowanego mężczyzny, który pomagał ich unieruchomić:

– Dzwoń do Kałacha, niech sprowadzi medyków.

Tamten natychmiast poderwał się z podłogi i pognał do tak zwanego „centrum ratunkowego” w stołówce, na które składały się poobijana apteczka przybita do ściany, czerwony guzik wyłączający zasilanie maszyn, drugi przeznaczony do wzywania pomocy medycznej, mikrofon i głośnik interkomu oraz bateria gaśnic. Pospiesznie wcisnął guzik i poinformował o sytuacji, a potem zerwał ze ściany apteczkę i biegiem wrócił do rannych.

Suwnica pełznąca po szynach wysoko pod stropem była coraz bliżej Kazinskiego, który wdrapał się na barierkę i wyczekiwał właściwego momentu.

Hak w równomiernym tempie przemieszczał się w chmurze dymu i iskier, a ludzie zgromadzeni na dole w milczeniu patrzyli, jak pułkownik ugina nogi… i skacze. Od celu dzieliło go dwanaście stóp. Leciał z rozpostartymi ramionami i choć zdawało się, że hak porusza się zbyt szybko, w ostatniej chwili zdążył się go chwycić. Robotnicy odetchnęli z ulgą, a Kazinsky zawołał do robotnika ze sterownikiem w ręku:

– Teraz!

Drobne ruchy joystickiem sprawiły, że suwnica zmieniła kierunek. Na twarzy Antona malowały się ból i przerażenie, gdy obserwował, jak Kazinsky zbliża się do niego uczepiony haka. Zerknął w dół na rzekę metalu.

– Prędzej… – jęknął, gdy dłoń rozpaczliwie zaciśnięta na barierce zaczęła mu się ześlizgiwać.

Kazinsky stał na haku, trzymając się jedną ręką łańcucha, a drugą wyciągając do Antona. On także miał pod sobą rozżarzony strumień. Był coraz bliżej. Anton rozpaczliwie walczył o życie i pewnie utrzymałby się jeszcze trochę, gdyby nie puściła ostatnia śruba mocująca barierkę.

Kazinsky wychylił się błyskawicznie i w ostatniej chwili złapał spadającego za kołnierz koszuli roboczej. Krzyknął z bólu, gdy nagłe szarpnięcie omal nie wyrwało mu ramienia ze stawu.

Wiszący nad rzeką płynnego metalu Anton wrzeszczał ze strachu, gdy robotnik wprawnymi ruchami drążka sterował suwnicą, by hak oddalił się znad niebezpiecznej strefy. Gdy tylko pułkownik zobaczył, że nic im nie grozi, z ulgą puścił łańcuch. Spadli na betonową posadzkę i siłą rozpędu potoczyli się w stronę rannych.

Kilku robotników wciąż przy nich klęczało, próbując zrywać spalone koszulki i dżinsy, by odsłonić poparzone ciała. Z trudem łapiąc oddech, Kazinsky podniósł się z wysiłkiem i rozejrzał po hali. Niemal wszyscy patrzyli na niego, zszokowani tym, czego byli świadkami. Bez względu na to, jakie do tej pory mieli o nim zdanie, potrafili docenić prawdziwą odwagę.

Pułkownik wreszcie dostrzegł to, za czym się rozglądał: Kałach właśnie wbiegał do hali w asyście lekarki i dwóch ratowników medycznych. Robotnicy zgromadzeni wokół rannych rozstąpili się, a kobieta natychmiast przy nich przyklęknęła.

Blondynka, przed trzydziestką, pod pewnymi względami była typową przedstawicielką słowiańskiej części personelu Bajkonuru: urodziła się na dalekiej Północy, w pobliżu granicy z Finlandią, miała jasną cerę, była wysoka, zaradna jak wszyscy, którzy urodzili się po drugiej stronie ogrodzenia pod napięciem. Nazywała się Tatiana Żukowa i była absolwentką prestiżowego uniwersytetu w Petersburgu. Ukończyła studia medyczne z jedną z najwyższych lokat i ku zaskoczeniu wszystkich postanowiła, że zastąpi ojca, który zmarł niespodziewanie, na stanowisku naczelnego lekarza w zapomnianym przez Boga ZATO Bajkonur.

Poleciła jednemu z ratowników, by podał jej strzykawki z ketaminą, popularnym także na polu walki środkiem przeciwbólowym, po czym wbiła igły kolejno w ramiona czterech rannych.

Lek zadziałał szybko, więc mogła niemal od razu zająć się najcięższym przypadkiem: mężczyzna miał sporą dziurę w piersi i obficie krwawił, bo roztopiony metal wypalił ciało niemal do żeber. Stracił już mnóstwo krwi, ale przy tak ciężkim uszkodzeniu ciała trudno było oczekiwać od towarzyszy, by zatamowali krwotok wcześniej.

Oceniwszy sytuację, doktor Żukowa zażądała opatrunków QuikClot nasączonych substancją, która wspomaga naturalną krzepliwość krwi. Podczas gdy ratownicy pochylali się nad plecakami, ciężki wózek załadowany złomem, niesiony powoli przez rzekę płynnego metalu, wpadł do niemal pełnej formy odlewniczej. Wysoka fala chlusnęła ponad krawędzią prosto na otwartą szafkę elektryczną na ścianie. Ciekły metal zalał plątaninę przewodów, w ułamku sekundy powodując zwarcie i wyłączając zasilanie w połowie hali. Jak się okazało, niezależne podtrzymanie bateryjne miały tylko zielone lampy nad wyjściami awaryjnymi, monitoring oraz kilka wielkich wentylatorów.

– Gdzie mamy zapasową prądnicę? – zawołał Kazinsky.

– Nie mamy! – odkrzyknął Kałach.

Pułkownik zaklął głośno i polecił, by przyniesiono latarki, ale doktor Żukowa już zanurzyła rękę w plecaku, by wyciągnąć zeń górniczy kask z lampą czołową. Nie włożyła go jednak na głowę, lecz położyła na posadzce w taki sposób, żeby oświetlał pierś rannego.

Gdy jeden z ratowników podał jej opatrunki, Kazinsky schylił się i podniósł kask, a następnie obrócił tak, by jak najlepiej oświetlić leżącego. Lekarka z pewnym niepokojem zerknęła na pułkownika, który z wielką uwagą przyglądał się kaskowi. Zapewne zauważył, że to solidna robota, raczej nie rosyjska. Szczególnie zainteresowała go lampka czołowa.

Kobieta obserwowała go z coraz większym niepokojem, ale nic nie mogła zrobić poza jak najszybszym opatrzeniem ran. Gdy tylko skończyła, zmusiła się do swobodnego uśmiechu, odebrała kask z rąk Kazinskiego i włożyła na głowę.

– Prezent od rodziny – powiedziała przyjaźnie. – Mój ojciec kiedyś tu pracował. Szczęściarz był z niego, znał Gagarina.

Odwróciła się do kolejnego poszkodowanego, starając się zapanować nad strachem. Każdego dnia obawiała się, że ktoś w końcu odkryje kamerę ukrytą w lampie czołowej, że zostanie zdemaskowana – zapewne z cudzych tragicznych powodów rodzinnych – jako amerykański szpieg. Nad tym, co czekałoby ją w takim przypadku, wolała się nie zastanawiać.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

3

Było późne popołudnie i słońce przyjemnie prześwietlało korony drzew wzdłuż cichej uliczki w Marylandzie, przy której stał nasz dom, gdy w telefonie Rebekki wybrzmiały pierwsze alerty.

Była w kuchni i próbowała wmusić w siebie choć trochę jedzenia. Blada ze zmęczenia i nieustannego niepokoju – prawie nie spała, odkąd usłyszała wieści o zaginionym okręcie podwodnym – rzuciła się do telefonu, omal nie upadając na podłogę.

Alerty napływały z kilku serwisów informacyjnych. Rzuciwszy na nie okiem, zawołała:

– Laleh, włącz telewizor! Będzie komunikat marynarki wojennej.

Choć właściwie o tym nie rozmawiały, młoda Afganka wprowadziła się do Rebekki wkrótce po tym, jak dowiedziały się o problemach Leviathana. Teraz wybiegła z łazienki i pognała do salonu, by w pośpiechu przerzucić kilka kanałów telewizyjnych. Zanim znalazła transmisję na żywo z Pentagonu, Rebecca stała już przy niej. Spokojnym, niemal obojętnym tonem, którym posługiwali się wszyscy oficjele w szarych garniturach powołani do działania w sytuacjach kryzysowych, rzecznik odczytał wcześniej przygotowane oświadczenie, a potem spróbował stawić czoło nawale pytań dziennikarzy.

Rebecca ich nie słuchała, bo jedno słowo wypowiedziane przez urzędnika zmroziło jej serce strachem.

– Powiedział, że postarają się „wydobyć”…

– Tak, słyszałam. – Laleh patrzyła w oczy przyjaciółki. – To źle?

– Nie mówią już, że będą „ratować” – odpowiedziała Rebecca. – To znaczy, że nie wierzą, by ktoś mógł przeżyć. Po prostu chcą odnaleźć okręt i wyciągnąć na powierzchnię. Wydobyć. – Oddychając płytko, spojrzała na ekran i odczytała komunikat na pasku u dołu. – Ujawniają nazwiska wszystkich członków załogi – zauważyła, w duchu chwytając się złudnej nadziei, że moje nazwisko tam nie figuruje. Była przerażona.

Otworzyły laptop leżący na biurku w kącie salonu i czym prędzej wywołały serwis internetowy Pentagonu. Lista była podzielona na dwie grupy: personel marynarki wojennej oraz obserwatorów.

– Na której powinien być? – spytała Laleh. – Wśród obserwatorów?

– Nie – odparła Rebecca. – Ridley służył kiedyś na okrętach podwodnych. Marynarka.

Z zapartym tchem przewijała listę nazwisk, przyglądając się zdjęciom i czytając króciutkie noty biograficzne marynarzy. Gdy dotarła do końca, nie odnalazłszy wzmianki o mnie, odetchnęła głęboko. A potem spojrzała na listę obserwatorów. Kolejne nazwiska, noty skrócone do minimum ze względów bezpieczeństwa – wszystko to nie mówiło Rebecce absolutnie nic; nawet to, że wśród zaginionych był Daniel Raymond Greenberg z Oak Ridge w Tennessee.

Poczucie ulgi było przemożne i potrzebowała dłuższej chwili, żeby się pozbierać. Gdy w końcu spojrzała na Laleh, zobaczyła jej promienny uśmiech. Rebecca także się uśmiechnęła.

– Mówiłam ci – powiedziała Laleh. – Jest tam sześć innych okrętów podwodnych, on musi być na jednym z nich.

Rebecca pokiwała głową. Laleh miała rację. Potem wstała i na miękkich nogach opuściła pokój. Wyszła na werandę. Świat znowu wydawał się miejscem, w którym warto spędzić życie z nadzieją i miłością. Rozmyślając o dwóch maleńkich istotach, które nosiła w brzuchu, usiadła na schodkach. Podziwiała przefiltrowany listowiem zachód słońca, na nowo ciesząc się ciepłą stroną życia.

Siedziała tak od godziny, zatopiona w marzeniach, gdy usłyszała nadjeżdżający samochód.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

4

Na naszej ulicy panował zwykle umiarkowany ruch i na co dzień nie zwracała na to uwagi, lecz tym razem intuicja kazała jej spojrzeć.

Zobaczyła czterodrzwiowego sedana zbliżającego się do domu – jego kolor i styl były na tyle anonimowe, że musiał należeć do instytucji rządowej – i poczuła, że jej serce zamienia się w kamień.

Ani drgnęła, gdy zatrzymał się przy krawężniku i mężczyzna po czterdziestce, ubrany w ciemny garnitur, równie anonimowy jak samochód, którym przyjechał, podszedł do niej. Jestem pewny, że przypomniała sobie w tym momencie naszą rozmowę, w której żadne z nas nie chciało użyć słowa „zabity”.

„Stracony”, tak mówiliśmy, nawet nie przeczuwając, jak trafnie. Dla Rebekki moje epitafium miało brzmieć jak inskrypcje z bodaj wszystkich pomników ku pamięci ofiar katastrof morskich: „Tym, którzy stracili życie na morzu”… Laleh przyglądała się zza szyby, jak mężczyzna się przedstawia i pokazuje legitymację Agencji.

– Może powinniśmy wejść do środka? – zasugerował, ale Rebecca odmówiła.

– Mój mąż… odszedł – powiedziała, nie chcąc słuchać standardowych formułek oraz zwyczajowych kłamstw. – Chcę, żebyście wiedzieli, że zabrał ze sobą wszystko, co było we mnie najlepsze, a zostawił to, co było najlepsze w nim. Niech pan powie Sokołowi, że jestem w ciąży.

Zaskoczony wysłannik Agencji skinął głową.

– Nie mogę zdradzić żadnych szczegółów, ale proszę wierzyć, że… – odezwał się, próbując wrócić do gotowego skryptu.

– Trumna będzie pusta – wpadła mu w słowo, z trudem powstrzymując łzy.

Widząc, że Rebecca zna prawdę, mężczyzna uznał, że dalsze opowiadanie bajek nie ma sensu. Skinął głową.

– Znał go pan? – spytała.

– Nie – odparł posłaniec – ale ludzie mówią, że był dzielnym człowiekiem. Wyjątkowo dzielnym. – Umilkł na chwilę. – Chociaż mam wrażenie, że to niewielka pociecha.

– Dzielnym człowiekiem? – powtórzyła Rebecca. – Tak, myślę, że właśnie taki był. Był także samotny, bo stał się niewolnikiem swojej służby. Wie pan, że go zwolnili? A gdy znowu zadzwonili, po prostu wrócił. Żyłby, gdyby tego nie zrobił. Ale on do końca chciał służyć Agencji.

– I swojemu krajowi – sprostował posłaniec.

– A jakie to ma znaczenie dla moich nienarodzonych dzieci? – spytała. – Odpowie mi pan? Czy ktokolwiek to zrobi? Tak, ma pan rację: to niewielka pociecha.

Odwróciła się i weszła do domu, zostawiając posłańca i całą CIA za progiem. Zatrzasnąwszy drzwi, zobaczyła Laleh i padła jej w ramiona.

– Opuść rolety – szepnęła. – Zamknij okiennice i zarygluj drzwi.

Może, pogrążona w bólu i rozpaczy, sądziła, że jeśli świat nie będzie miał do niej dostępu, dojmujące poczucie straty zniknie.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

5

Uszkodzenia w hali produkcyjnej, powstałe wskutek zalania szafki elektrycznej ciekłym metalem i wyłączenia zasilania, były znacznie poważniejsze, niż się w pierwszej chwili wydawało.

Budynek był stary, a przy rzadkich remontach używano materiałów niskiej jakości; pewnie dlatego huta stanęła na dwa dni, gdy ekipa specjalistów przystąpiła do wymiany większości instalacji elektrycznej.

Gdy tylko doktor Żukowa i ratownicy zabrali rannych do szpitala, robotnikom kazano się rozejść – co wielce ich ucieszyło, gdyż za przestoje spowodowane problemami technicznymi otrzymywali pełne wynagrodzenie – a Kałach, odpowiedzialny za całą załogę, wyznaczył Kazinskiego do nadzorowania prac.

W rezultacie to właśnie pułkownik i jego dawny towarzysz broni byli jedynymi ludźmi w hali, nie licząc elektryków, gdy wreszcie można było włączyć zasilanie, by wybudzić oświetlenie i maszyny z dwudniowej śpiączki. Piece hutnicze, posiadające niezależne źródło zasilania, które zapobiegło ich wygaszeniu, znowu zaczęły sypać iskrami.

Gdy śpiące smoki zostały ocucone, nagie żarówki pod stropem zamigotały i zaświeciły na dobre, a przez dwie szklane tafle nad potężnymi wentylatorami sączył się do środka księżycowy blask, Kałach nareszcie mógł wrócić do swego wozu. Robota została wykonana; Kazinsky musiał już tylko wezwać nocną zmianę, by wznowić produkcję.

Stanęli razem u wrót hali i już mieli podać sobie ręce na pożegnanie, gdy przez narastający łoskot kruszarek i pieców przebił się dźwięk kolejnego alarmu.

– Tylko nie to! – wykrzyknął Kałach i już miał zakląć na czym świat stoi, ale w porę przypomniał sobie, jak bardzo jego były dowódca tego nie lubi. – Wezwę znowu elektryków.

– Nie – odparł Kazinsky. – Tym razem to nie brak zasilania, tylko usterka mechaniczna – stwierdził, próbując przebić wzrokiem kłęby dymu i kaskady iskier. Patrzył na pomieszczenie za szklaną taflą.

W jego wnętrzu, teoretycznie zamkniętym hermetycznie, znajdował się kontener pełen bogatej rudy z dalekiej asteroidy, który zdążył przejść przez śluzę, zanim doszło do awarii. Gdy odcięte zostało zasilanie, cztery ramiona robotów zakończone wielkimi szuflami zastygły w pół ruchu.

Gdy awarię usunięto, na nowo rozpoczęły swą niekończącą się, automatyczną pracę. Nie potrwało to jednak długo: zakłócenie programu sprawiło, że jedno z ramion, próbując nabrać rudy, obniżyło się znacznie bardziej, niż powinno, i z impetem wbiło pod kontener.

Nie mogąc uwolnić szufli, robot się wyłączył i wszczął alarm. Proces rozładunku został wstrzymany, a światła w hermetycznym pomieszczeniu przygasły zgodnie z ustaloną procedurą.

Kazinsky i Kałach wspięli się na kładkę, przeszli nad rzeką płynnego metalu i przystanęli przed szklaną taflą. Pułkownik pochylił się nad konsolą, poruszył pokrętłem i światła w komorze znowu się rozjarzyły.

– Stop! – rzucił Kałach. Był skonsternowany, nawet wystraszony.

– O co chodzi? – spytał Kazinsky, przyglądając mu się bacznie.

– Coś widziałem – odpowiedział oficer. – Tam, w środku, w ciemności, a właściwie gdy włączył pan światło – wyjaśnił, podchodząc do szyby.

– Co widziałeś? – indagował Kazinsky.

– Coś jasnego, bardzo małego… i tylko przez chwilę.

– Coś małego?

– Nie wiem, co to było. Unosiło się w powietrzu. Jak iskra – tłumaczył Kałach.

Kazinsky spojrzał na niego spod zmarszczonych brwi, po czym wyłączył światło w komorze rozładunkowej. Niemal przycisnęli twarze do szklanej tafli, wpatrując się w białe ściany, wielki kontener oraz górę rudy w poszukiwaniu czegoś jasnego i bardzo małego…

Łup! Odskoczyli odruchowo, gdy przezroczysta szyba zamieniła się nagle w misterną siateczkę mikropęknięć i tylko cudem nie wyleciała z ramy. Coś musiało w nią uderzyć, i to z ogromną siłą.

Stojąc na ugiętych nogach, jakby szykowali się do walki, przez chwilę wpatrywali się w popękaną szybę. Wreszcie wyprostowali się, podeszli krok bliżej, by zajrzeć do środka. Kałach wskazał palcem bryłę rudy leżącą po drugiej stronie, tuż pod miejscem uderzenia.

– Kto, u licha, ją rzucił? – mruknął.

Kazinsky stanął przed konsolą i ponownie włączył światło. Rozejrzał się po komorze, zatrzymał wzrok na ramieniu robota, który wywołał alarm, i roześmiał się. Kałach podążył za jego spojrzeniem. Manipulator zdołał się uwolnić spod kontenera i siłą bezwładności musiał pomknąć w górę, jednocześnie się obracając. Zahaczywszy o stertę rudy, strącił bryłę i posłał ją prosto w szybę.

Towarzysze broni wymienili kwaśne uśmiechy. Osłoniła ich szklana tafla, ale to nie był koniec kłopotów: ramię rozregulowanego robota utknęło teraz pod kształtownikiem wzmacniającym górną krawędź kontenera. Na szczęście nigdzie nie dostrzegli niczego „jasnego i bardzo małego”, żadnej iskry czy czegoś podobnego. Przypuszczalnie Kałach uznał, że coś mu się przywidziało.

Kazinsky wpisał serię komend na panelu kontrolnym i poruszył kilkoma joysticami, próbując uwolnić zablokowane ramię. Trzy pozostałe manipulatory posłusznie reagowały na sygnały z konsoli, ale ten najwyraźniej utknął na dobre.

– Wezwę techników – powiedział Kałach.

– Sprzęt działa jak należy – odparł Kazinsky. – Wystarczy uwolnić tę szuflę, a potem zgodnie z instrukcją sprawdzić i wyregulować dolny przegub.

– No, niby nic trudnego, ale i tak musimy ich wezwać. – Kałach ruszył w stronę „centrum ratunkowego”, w którym zainstalowano jedyny interkom.

– A ile czasu minie, zanim przyjadą? Trzy dni? – spytał Kazinsky. – Opróżnią całą komorę, zanim użyją tych wielkich dysz – tu wskazał masywne urządzenia zawieszone pod sufitem – żeby spryskać wszystko sprejem antyseptycznym. Potem będą czekali, aż wyschnie, żeby tymi samymi dyszami wpuścić gaz sterylizujący. Nic i nikt nie przeżyje w takich warunkach, więc włożą te swoje kosmiczne skafandry, a nim wlezą do środka, zrobią sobie jeszcze przerwę na papierosa. Straciliśmy dwa dni, a teraz mamy zmarnować kolejne sześć, jeśli nie więcej, zanim wznowimy produkcję?

Kałach nie odpowiedział. Pułkownik pewnie miał rację; tutejsi technicy słynęli z tego, że nigdy im się nie spieszy.

– A wszystko po to, żeby popracowali przez parę minut – dorzucił Kazinsky.

– Tak, ale mamy procedury, to jest cały system… – zaczął Kałach.

– A od kiedy obchodzą nas systemy? Czy w Aleppo przestrzegaliśmy procedur? W fabryce chloru? Tak czy inaczej, tutejszy system, jak widać, nie działa. Trzy dni na rozruch? – ciągnął Kazinsky tonem nieznoszącym sprzeciwu. – Nie będzie szans na wykonanie miesięcznego planu. O premii będziemy mogli zapomnieć, a przecież to właśnie są prawdziwe pieniądze.

– Zwłaszcza dla pana. A ja muszę myśleć o mojej posadzie – odparł Kałach.

Kazinsky spojrzał na niego z ukosa.

– Pieniądze? Dla mnie? – wycedził. – Naprawdę tak sądzisz? Od lat walczę, planuję, wypełniam rewolucyjną misję zleconą mi przez Boga. Żaden dzień nie jest dla mnie dość długi, żaden cel zbyt odległy. Czekałem na jego wezwanie i wiem, że przyprowadził mnie tu nie bez powodu. Tak, premia to dar od Allaha, który wzbogaci tutejsze meczety, a w każdym dobrym meczecie wiedzą, co należy do ich obowiązków.

– Trzeba wejść do komory. Proces jest w pełni zautomatyzowany, bo ruda nie jest dezynfekowana przed śluzą. Zresztą komputery…

– Zapamiętują każdy krok – dopowiedział Kazinsky. – W tym każde wejście do pomieszczenia. Wiem o tym. Jestem też pewny, że w kosmodromie co dzień powstaje lawina raportów. Kto je czyta? A nawet jeśli ktoś to robi, to przecież mieliśmy poważną awarię, czy w związku z tym system nie mógł wygenerować błędnych wpisów? Ot, jeszcze jedna pomyłka komputera. W tym zakładzie to normalne. Jakby co, obaj staliśmy tutaj i nikt nie wchodził do środka. Kto podważy naszą relację? Zniszczymy zapisy monitoringu.

Kałach nie odpowiedział. Nie był już taki pewny swego.

– Sześciodniowy przestój? – nie ustępował Kazinsky. – Z powodu usterki, którą da się naprawić w pięć minut?

Kałach wciąż milczał, a jego dawny dowódca wiedział, że to oznacza zgodę. Wpisał na panelu kontrolnym kolejną serię komend, żeby wyłączyć system. Sprawne ramiona robotów znieruchomiały, ale oświetlenie nie zgasło.

– Jak mam tam wejść? – spytał Kazinsky.

– Przez śluzę – odparł cicho Kałach. – Obok furty, przez którą wjeżdżają kontenery, jest nieduży właz. Osiem śrub, będzie potrzebny klucz pneumatyczny. I musi się pan spieszyć, bo nikt nie uwierzy w pięciominutowy błąd systemu.

Kazinsky udał się na poszukiwanie klucza, a Kałach znowu spojrzał na rzęsiście oświetlone wnętrze komory. I tym razem nie dostrzegł niczego, co przypominałoby iskrę w powietrzu.

Choć z drugiej strony, pociski rakietowe użyte w Zahedanie oraz rewolucyjny kamuflaż okrętu podwodnego dowiodły jednego: to, że czegoś nie widać, wcale nie oznacza, że to nie istnieje.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

6

Właz techniczny zakryty był masywną stalową płytą wpuszczoną w ścianę komory i zabezpieczoną ośmioma przemysłowymi śrubami całkiem sporego kalibru. Kazinsky, ubrany w kombinezon spięty pasem narzędziowym, używał ciężkiego klucza pneumatycznego z superwydajnym silnikiem i dwoma akumulatorami, ale i tak nie było łatwo.

Kałach przyglądał się jego poczynaniom przez szybę. Kazinsky odkręcił ostatnią śrubę, uniósł ciężką pokrywę włazu i wszedł do śluzy. Twarz Kałacha nie zdradzała żadnych uczuć, ale nerwowo bębnił pięścią w udo. Zapewne nie dowierzał zapewnieniom pułkownika, miał przeczucie, że nie był to jego najlepszy pomysł.

Znalazłszy się w śluzie, Kazinsky otworzył pierwsze drzwi, które natychmiast się za nim zamknęły, i chwilę później stanął przed drugimi, rozsuwanymi, za którymi znajdowała się już jasna komora rozładunkowa. Wcisnął guzik na ściennym panelu i po sekundzie usłyszał syk mechanizmu otwierającego drzwi.

Cyfrowy zegar w pomieszczeniu był doskonale widoczny na nagraniu z kamer monitoringu: wskazywał pierwszą szesnaście. Owa noc z soboty na niedzielę, kiedy pułkownik przekroczył próg komory, miała się stać datą historyczną. Właśnie wtedy zapadła nad nami ciemność.

Kazinsky odczekał, aż drzwi się za nim zasuną, obszedł poobijany kontener, zerkając do jego przepastnego wnętrza, i przystanął przy obrotnicy zablokowanego robota. Działał wolniej, niż się spodziewał: musiał wspiąć się na stertę już rozładowanej rudy, z której omal nie spadł, wzbijając przy tym tumany pyłu ciężkimi roboczymi buciorami. Nie miał skafandra ochronnego, a oddychał nieoczyszczonym powietrzem – równie dobrze mógł wylądować na asteroidzie, z której pochodził urobek.

Po czterdziestu sekundach był przy zablokowanym ramieniu. Wyjął z pasa śrubokręt, przez chwilę manipulował nim przy ostatnim przegubie, po czym brutalnym szarpnięciem uwolnił stalową szuflę spod krawędzi kontenera. Ramię hydrauliczne jak na sprężynie odbiło w górę i w bok, z ogromną prędkością mierząc masywną szuflą prosto w głowę Kazinskiego. Dostrzegł ją w porę i przykucnął w ostatniej chwili, by zaczekać, aż znieruchomieje.

Gdy ciężko oddychając, próbował jakoś zapanować nad nagłym skokiem adrenaliny, w komorze zgasło światło – nieprzewidziany ruch ramienia musiał aktywować bezpieczniki i zasilanie komory zostało całkowicie odcięte.

Kazinsky zaczął po omacku szukać latarki zawieszonej u pasa. Jego dawny zastępca przyglądał mu się przez szybę z rosnącym niepokojem, bo w półmroku unosiły się teraz tysiące połyskujących drobin – także wokół nosa i ust pułkownika.

Załomotał pięścią w szybę, rozpaczliwymi gestami nakazując Kazinskiemu, żeby się rozejrzał. Dopiero teraz pułkownik spostrzegł lśniące zarodniki – z bliska wyglądały jeszcze piękniej, niemal magicznie: jak ulotne iskry z niezliczonych ogni sztucznych.

Kazinsky podziwiał zarodniki tylko przez chwilę, kompletnie nie zwracając uwagi na Kałacha, który wrzeszczał za szybą: „Na co czekasz?! Spierdalaj!”.

Uświadomiwszy sobie wreszcie, że grube szkło skutecznie tłumi wszelkie dźwięki, oficer podbiegł do konsoli i głównym przełącznikiem na powrót uruchomił system wyładowczy. W komorze zapaliły się wszystkie lampy, a ramiona robotów ożyły. Świetliste punkty znikły w powodzi światła, ale ważniejsze było to, że zaczął działać system łączności.

Kałach chwycił mikrofon, lecz nie musiał nic mówić: Kazinsky zareagował, gdy tylko rozległ się warkot maszyn. Uchylił się przed stalowymi ramionami, wspiął na stertę rudy i skoczył prosto w stronę śluzy. Drzwi rozsunęły się posłusznie, gdy wcisnął guzik.

Sprintem przemierzył śluzę, wyszedł drugimi drzwiami, domknął ciężką pokrywę włazu i właśnie dokręcał ostatnią z ośmiu śrub, gdy u jego boku stanął Kałach.

Spojrzeli po sobie.

– Widziałeś te drobiny? – spytał Kazinsky. – Niesamowite.

– Mówiłem panu, że widziałem iskry – przypomniał Kałach, spoglądając uważnie na towarzysza broni.

– I miałeś rację – przyznał Kazinsky.

Kałach wciąż w skupieniu mierzył go wzrokiem. Pułkownik wyglądał całkiem normalnie, jakby całe to zdarzenie nie wywarło na nim żadnego wrażenia – może jedynie oddychał nieco szybciej po niedawnym wysiłku. Cały jego pobyt w komorze nie trwał dłużej niż dwie minuty. Kałach w końcu odetchnął z ulgą.

– Jak pan myśli, co to było? – spytał.

– Pył z minerałów – odparł Kazinsky. – Fluorescencyjny albo coś w tym guście. Zdaje się, że reagował na światło.

– Tak, z minerałów. To ma sens. W końcu to pierwiastki ziem rzadkich przyjeżdżają w tych skałach… Mimo wszystko powinien pan wziąć prysznic, porządnie się wyszorować i spalić ubranie razem z butami. Tak na wszelki wypadek.

– Oczywiście – uspokoił go Kazinsky, a potem wskazał wnętrze komory, gdzie działo się coś znacznie dlań ważniejszego: cztery roboty pracowały w doskonałej synchronizacji, ładując rudę na stalowy przenośnik taśmowy, stanowisko kąpieli dezynfekującej było już pełne, a kruszarka po drugiej stronie miażdżyła pierwsze bryły skał. – System pracuje – stwierdził z uśmiechem. – Oszczędziliśmy sześć dni, Kałach.

Zadowolony, nie czekając na odpowiedź, obrócił się na pięcie i w asyście swego dawnego zastępcy ruszył przez pustą halę do umywalni.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

7

Kłęby pary unosiły się pod ścianami wyłożonymi starymi kafelkami w kolorze flegmy, niemal zasłaniając nagie ciało Kazinskiego, który stał samotnie pod długim rzędem pryszniców i szorował się w strumieniu gorącej wody.

Był obrócony tyłem do kamery, zainstalowanej jako straszak na złodziei okradających szafki w szatni, i choć kąt obserwacji nie był korzystny, odległość niemała, obłok pary naprawdę gęsty, a światło dwóch gołych żarówek raczej marne, szarańcza wytatuowana na jego plecach jak zawsze sprawiała wrażenie żywej: prężyła się i poruszała przy każdym jego ruchu.

Przypadkowy obserwator przeglądający to nagranie pewnie nie zwróciłby uwagi na ten detal, ale w istocie nie było to ani złudzenie optyczne, ani zbieg okoliczności. Szarańcza naprawdę się ruszała, a przynajmniej poruszało się coś pod skórą Kazinskiego.

To, co wydostało się z jego płuc, było bardzo małe, ledwie zauważalne, a gdyby przyjrzeć się bliżej, może odrobinę gadzie w swej naturze. Przebiwszy się w okolice kręgosłupa, popełzło w górę, wprawiając w nieznaczny ruch skórę na plecach mężczyzny.

Ów ruch stopniowo przybierał na sile i po chwili obejmował już całe plecy, których powierzchnia falowała i wybrzuszała się aż po łopatki. Pułkownik nie czuł bólu, w ogóle niczego nie zauważył, póki nie spojrzał w dół na swój sześciopak: wyraźnie zarysowane mięśnie brzucha także zaczęły puchnąć i nieznacznie zmieniać kształt.

Zerknął na ramiona. Wystąpiły na nich węzły żył, które powiększały się z każdą chwilą. Wraz z nimi prężyły się i rosły mięśnie napędzane tą samą niewidzialną i zdecydowanie nieziemską siłą.

Niepewnym ruchem, z niepokojem aż nadto wyraźnie wypisanym na twarzy, sięgnął palcami do szarpanego skurczami brzucha… i natychmiast cofnął rękę. Skóra była niewiarygodnie gorąca, oparzyła go, choć, o dziwo, nie miał żadnych pęcherzy czy choćby zaczerwienienia.

Nie wiedział o tym – wtedy nikt jeszcze nie wiedział – ale zmianom, które właśnie dotykały wszystkie komórki jego ciała, towarzyszyło wydzielanie ogromnych ilości energii, znacznie większych od tych, które potrafią wytworzyć ludzkie mitochondria. Jedynym ujściem dla niej było podniesienie ciepłoty ciała. Temu atakowi nie mogła się oprzeć żadna tkanka, teraz także największy narząd organizmu Kazinskiego rozpoczął transformację: jego skóra stawała się coraz twardsza, jednocześnie zyskując większą odporność na ból i uszkodzenia.

Zatoczył się, wychodząc spod prysznica, i nieświadomie znalazł bliżej kamery. Oddychał płytko i szybko, bliski paniki. Odwrócił się gwałtownie i w ciemnym kącie dostrzegł pleksiglasowe drzwi. Pokryte prymitywnym graffiti, prawie nigdy nieużywane, prowadziły do kabiny dezynfekcyjnej wyposażonej w mocne, dookólne natryski oraz pokaźną beczkę z antyseptykiem podwieszoną pod sufitem. Ruszył do drzwi, mając nadzieję, że może chemia pokona to, co ewidentnie próbowało przejąć kontrolę nad jego ciałem…

W połowie drogi zatrzymał się nagle, spróbował zrobić jeszcze krok i padł na kolana, unosząc ręce ku gardłu. To, co brało go we władanie – zjadliwy wirus, sekwencja kodu, fragment obcego DNA, osobliwa infekcja, genom z niewyobrażalnie dalekich stron? – i co najpierw opuściło jego płuca, by wspiąć się wyżej wzdłuż kręgosłupa i łopatek, dosięgło właśnie szyi.

Zacisnął na niej palce, czując, że głęboko w środku pierścienie chrząstki, z których zbudowana jest krtań, także zaczęły rosnąć i zmieniać kształt, ograniczając przepływ powietrza. Dusił się.

Wybałuszył oczy i z twarzą wykrzywioną bólem i strachem daremnie próbował pokonać coś, co zacisnęło niewidzialną pięść na jego gardle i nie pozwalało zaczerpnąć tchu. Żyły na czole napęczniały, tworząc drobiazgową mapę naczyń. Tętnice szyjne pulsowały jak oszalałe w panicznym rytmie pracy serca, a krtań zadygotała z wysiłku, gdy zdołał przecisnąć przez nią odrobinę powietrza.

Z ogromnym trudem podniósł się z podłogi. Wydawało się, że puchnie w oczach, że staje się coraz mocniejszy, a jego mięśnie zaznaczają się wyraźniej wokół szkieletu, który także zdawał się rosnąć. Trudno było pojąć ten widok, choć może łatwiej komuś, kto widział walczące grzebieniaki albo jednego z tych szczurów, który wśliznął się do komory wyładunkowej i nawdychał zarodników.

Zdesperowany Kazinsky chwycił klamkę pleksiglasowych drzwi i otworzył je na oścież. Wpadł do środka i chwycił się kurka, po czym uruchomił naścienne natryski, wypełniając kabinę strumieniami środka odkażającego, a potem maksymalnie odkręcił kurek. Ani chemia, ani gorąca woda nie spowodowały żadnej reakcji jego ciała. Utrzymał się na nogach i cały drżąc, chwycił się dwóch dysz natrysku i przycisnął wykrzywioną rozpaczą twarz do przezroczystych drzwi. Mrugające czerwone oko kamery zarejestrowało wszystko.

Tymczasem oczy Kazinskiego, ciemnobrązowe, pełne strachu i szeroko otwarte, nabrały nagle złotawego blasku. Potężny skurcz szarpnął jego ciałem, włosy z brody opadły deszczem na podłogę, a z ust i nosa chlusnęła jaskrawoczerwona krew tętnicza. Być może oczyściła mu drogi oddechowe, ale zalała większość pleksiglasowej tafli drzwi, odcinając dostęp kamerze. Można było jedynie dostrzec, jak z szeroko rozpostartymi ramionami powoli osuwa się na podłogę.

Po chwili podciągnął kolana do piersi i skulony w pozycji embrionalnej otworzył usta w bezgłośnym pierwotnym krzyku. Leżał tak, oddychając ciężko i wodząc wytrzeszczonymi oczami, aż wreszcie krople gorącej wody i antyseptyku oraz kłęby pary zasłoniły go całkowicie.

Trudno było odgadnąć, czy przeżył.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

8

Nie jestem biologiem, ale wydaje mi się, iż tylko próżność każe naszemu gatunkowi wierzyć, że ewolucja zatrzymała się na nas, że rodzaj ludzki jest – i zawsze był – jej ostatecznym celem. Prawda jest znacznie bardziej inspirująca, jak i przerażająca: proces zmian ewolucyjnych nigdy nie ustaje.

Bywa tak, że kolejne jego fazy zaczynają się nagle, bez ostrzeżenia. Ponad sześćdziesiąt milionów lat temu na Ziemi królowały dinozaury – do dnia, w którym usłyszały wielki wybuch. Masywna planetoida trafiła w nasz glob w miejscu nieodległym od dzisiejszego wybrzeża Meksyku. W powietrze wzbiło się tyle materii, że nastał okres permanentnej zimy i w krótkim czasie wymarło siedemdziesiąt procent ziemskiej fauny. Tak narodził się współczesny świat.

Na Wielkich Stepach zaś, a konkretnie w kabinie dezynfekcyjnej, mijały kolejne minuty. Wreszcie dłoń i przedramię Kazinskiego – bezwłose i niewiarygodnie blade – wyłoniły się z obłoku pary, by chwycić klamkę. Przeżył.

Być może księżycowa noc z soboty na niedzielę trwała od dawna, ale dopiero teraz nastała prawdziwa ciemność.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

9

Kałach stojący w wielkiej hali, plecami do szatni, był tylko ciemną sylwetką na tle czerwieni i bieli płomieni. Przyglądał się baterii upapranych smarem wskaźników na panelu w pobliżu otwartego pieca numer cztery.

Miejsce budziło grozę: w powietrzu unosiły się toksyczne opary, potężny komin ginął gdzieś w mroku, a chmury iskier mknęły wprost ku otworom w stropie. Kałach pochylił się nad niedużym panelem sterującym, na którym mieścił się jeden rząd klawiszy i przełączników.

Wcisnął czerwony guzik, by uruchomić potężną tacę ze stali nierdzewnej z górą żużlu i kawałkami złomu. Przechyliła się niemal do pionu, a jej ładunek wpadł przez otwarty zsyp prosto w szalejące płomienie.

Pusta już taca, wypolerowana na błysk i pozbawiona jakichkolwiek nierówności, wróciła do pozycji horyzontalnej, a Kałach znowu spojrzał na wskaźniki. Zadowolony zawołał przez ramię:

– To już ostatni! Wszystkie cztery piece pracują normalnie.

Przez chwilę czekał na odpowiedź, potem odwrócił się i powiódł wzrokiem po pustej hali.

– Panie pułkowniku? Słyszy mnie pan?

Odpowiedzi nadal nie było.

– Przecież nie może pan tak długo siedzieć pod prysznicem – dodał raczej na własny użytek, lekko zirytowany. Ruszył do szatni, obserwowany jedynie oczami Stalina i Lenina ze ściennych malowideł. – Pułkowniku? – zawołał, przestępując próg.

Cisza. Spojrzał na rząd pryszniców, na wymazane graffiti drzwi kabiny dezynfekcyjnej w kącie pomieszczenia. Poruszyły się nieznacznie i na zewnątrz buchnął obłok pary. Unosiła się z rozgrzanej podłogi; słychać było też krople spadające w rytmie serca, co mogło oznaczać, że któryś z natrysków nie został prawidłowo zamknięty.

– Pułkowniku? – zawołał znowu Kałach. Choć był sam we względnie ustronnym zakątku huty, nie miał powodu się bać. Był postawnym mężczyzną, weteranem brutalnych wojen w Czeczenii, przeżył też piekło Aleppo. Tacy jak on niełatwo ulegają strachowi. Mimo to zawahał się, a gdy ruszył dalej, zachowywał wielką ostrożność. – Halo, pułkowniku – odezwał się po chwili. – Wszystko w porządku? Gdzie pan jest?

Otworzył drzwi kabiny i zajrzał do środka. Była pusta.

Już miał się odwrócić, gdy zza jego pleców wyłonił się cień. Kałach znieruchomiał z dłonią na klamce, gdy uświadomił sobie, że ktoś zaszedł go bezszelestnie z nieoświetlonej części sali.

– Dlaczego pan nie odpowiadał? – spytał.

– A coś się stało? – rzucił cicho Kazinsky.

Kałach odprężył się nieco i odwrócił się. Mimo trudnych warunków kamera doskonale uchwyciła wyraz jego twarzy. Przeżył Czeczenię i Aleppo, ale prawdziwe, niepowstrzymane przerażenie dopadło go dopiero teraz.

– W imię boże… – wyszeptał.

Kazinsky wyraźnie urósł, wydawał się nie tylko wyższy i szerszy, ale i znacznie cięższy, przy czym wszystko to była masa mięśniowa. Wszystko poza dziwną tkanką, jakby półprzezroczystym, bezwłosym pancerzem, który pokrywał całe jego nagie ciało. Połyskiwał upiornie i to wystarczyło, by wystraszyć Kałacha, ale prawdziwą grozą przejęło go to, co zobaczył, gdy zerknął w lustro wiszące na ścianie: skóra na plecach pułkownika zmarszczyła się i zmieniła fakturę, tworząc twardy grzebień wzdłuż kręgosłupa.

Kałach z wrażenia zapomniał oddychać, a gdy odzyskał mowę, szepnął tylko:

– Grzebieniak…

– Co takiego? – nie dosłyszał Kazinsky.

– Potrzebujemy pomocy – dodał głośniej jego towarzysz, otrząsnąwszy się z pierwszego szoku, i ruszył w stronę „centrum ratunkowego” oraz interkomu.

– Nie – rzucił Kazinsky chłodno, bez gniewu, choć w jego oczach błysnęło coś, co kazało Kałachowi zatrzymać się w pół kroku.

Proces serokonwersji został zakończony – każda komórka w ciele pułkownika została skolonizowana i przebudowana, nie wyłączając tęczówek, które zmieniły barwę na zieloną ze złotymi smugami: oczy Kazinskiego, podobnie jak migotliwe zarodniki, były teraz nieodparcie, zwodniczo piękne. Było w nich jednak coś jeszcze i Kałach przypuszczalnie to skojarzył: niepohamowana agresja szczurów wojowników.

– Jak to „nie”? – mruknął wystraszony i zdezorientowany. – Nie wiem, co to było, ale na pewno nie minerał, tylko… Pan potrzebuje pomocy – dodał i odwrócił się, by wezwać… kogoś, kogokolwiek.

Kazinsky mimo masy mięśniowej zrobił dwa zaskakująco żwawe kroki. Jego ręka wystrzeliła do przodu i chwyciła ramię Kałacha, który skrzywił się z bólu. Pułkownik bez wysiłku obrócił go ku sobie.

– Wyszedłem żywy z Aleppo – rzekł przyjaznym tonem. Jego krtań już wróciła do formy, lecz i ona uległa transformacji: głos, który się z niej wydobywał, był głębszy, bardziej władczy. – Przetrwałem, Kałach, podobnie jak ty. Ilu ludzi z naszej misji może się poszczycić tym samym?

– Kilkuset – bąknął oficer, z przerażeniem spoglądając w zielone oczy.

– Od tamtej pory trzykrotnie zostałem ocalony od niechybnej śmierci – ciągnął Kazinsky. – Raz w Iraku, gdy zatrzymałem samochód parę mil przed rzekomo bezpieczną metą i posłałem tam ochroniarza. Mogłem tylko patrzeć, jak nadlatują dwa amerykańskie bombowce. Potem cudem uniknąłem ataku w Zahedanie. I wreszcie nie poszedłem na dno z frachtowcem podczas sztormu na Morzu Kaspijskim. Jak sądzisz, Kałach, dlaczego, wbrew logice, po trzykroć zostałem oszczędzony?

– Z woli Boga – odpowiedział cicho oficer, bardziej ze strachu niż z przekonania.

– Właśnie – przytaknął Kazinsky. – A znad Morza Kaspijskiego, na pozór zupełnie bez powodu, los zaprowadził mnie tutaj. – To rzekłszy, obrócił Kałacha do wysokiego lustra, by obaj mogli zobaczyć swoje odbicia. – Teraz już wiemy dlaczego, czyż nie? Żadne z tych zdarzeń nie było przypadkiem. Nic nie dzieje się w sposób całkowicie losowy, co do tego zgadzają się najwybitniejsi uczeni tego świata. „Bóg nie gra w kości ze wszechświatem”. – Kazinsky obrócił towarzysza broni znowu ku sobie i spojrzał mu głęboko w oczy. – To oczywiste, że musiałem się tu znaleźć. To koniec świata i autostrada do gwiazd. Jak sam powiedziałeś, stoimy u progu wszechświata. Podobnie jak każdy prorok od zarania dziejów.

– Życie i śmierć otaczają nas ze wszystkich stron i tylko Bóg oświetla naszą ścieżkę – odpowiedział cicho oficer, pamiętając słowa, które usłyszał od Kazinskiego kilka tygodni wcześniej.

– Otóż to. Nie jestem nikim więcej, jak tylko wykonawcą woli bożej – odrzekł pułkownik, wskazując ponad ramieniem swe wytatuowane plecy. – Spójrz na to. Szarańcza, plaga zesłana na ziemię, by ją oczyścić. Miałem dwadzieścia dwa lata, gdy kłuli mi ten obraz. Wszystko zostało zapisane dawno temu, nie sądzisz?

– Wola boża – wymamrotał Kałach, kiwając głową. – Teraz rozumiem – dodał, próbując odwrócić wzrok.

– Chodź ze mną. – Kazinsky chwycił go znowu za ramię. Wyprowadził go z szatni do hali i przystanął, spoglądając na oszkloną komorę wyładunkową. Schylił się po klucz pneumatyczny i podał go Kałachowi. – To ci się przyda – powiedział.

– Po co? – spytał oficer. Czuł suchość w gardle, a jego głos drżał zauważalnie.

– Wejdziesz do komory – rozkazał Kazinsky. – To proste: wystarczy tam pooddychać.

Kałach skinął głową i próbował się uśmiechnąć, ale nie wyciągnął ręki po klucz.

– Tak, proste – odpowiedział.

A potem rzucił się do ucieczki. Pobiegł w stronę najbliższej kładki nad rzeką płynnego metalu, mając nadzieję, że po drugiej stronie zdoła dopaść któryś włącznik alarmu i wezwać pomoc. Był silny; w biegu chwycił wózek wyładowany sztabkami metalu i zakręcił nim z rozmachem. Masywny pojazd wpadł na składowisko plastikowych kubłów, które poleciały pod nogi Kazinskiego.

Przypuszczalnie nie zamierzał go zranić, jedynie spowolnić, ale obstawiam, że tak czy owak srodze się zawiódł. Porzuciwszy klucz pneumatyczny, pułkownik wziął trzy kroki rozpędu i jednym susem przeskoczył nad kubłami. W locie chwycił się jednej z rurek pod kładką.

Przerażony Kałach obejrzał się przez ramię, zobaczył, co się święci, i przyspieszył.

Wisząc na jednej ręce, Kazinsky urwał inną rurkę, z której buchnęła para. Musiała być potwornie gorąca, ale najwyraźniej jego dłoń w ogóle tego nie odczuła. Skierował strumień pary w stronę uciekającego, trafiając go w plecy.

Kałach z krzykiem padł na greting, lecz zaraz się poderwał. Kazinsky jednak nie zwlekał: wziął szybki zamach całym ciałem i poszybował w górę, by wylądować tuż za uciekającym, który rozpaczliwie rzucił się naprzód.

Kazinsky po prostu wyciągnął rękę, chwycił Kałacha za koszulę i przyciągnął ku sobie.

– Jesteś przerażony, bracie – warknął mu do ucha. – Rozumiem. To szok. Po raz pierwszy ujrzałeś granicę.

Kałach się skrzywił, patrząc na niego, ale skinął głową. Widocznie czuł, że nie ma wyboru.

– Tak, jestem przerażony – bąknął pokornie. – Przepraszam.

– Podobnie czułeś się w Aleppo, gdy szturmowaliśmy cytadelę, prawda?

– Tak, panie pułkowniku.

– A ja nie – odparł Kazinsky. – Bo wiedziałem, że jest mi przeznaczone dokonać rzeczy wielkich. – Odwrócił się i poprowadził Kałacha z powrotem w stronę wózka ze sztabkami metalu. – Gdy dorastałem na Syberii, przeczytałem kiedyś coś ciekawego. Ponoć niektórzy ludzie rodzą się wielcy, inni odkrywają w sobie wielkość, a jeszcze innym trzeba tę wielkość narzucić. Zdaje się, że właśnie dotarliśmy do tego punktu, nie sądzisz? – Kazinsky schylił się, by podnieść z posadzki klucz pneumatyczny. – Świat zostanie przebudowany – ciągnął. – Takie jest przeznaczenie, czy nam się to podoba, czy nie.

– Tak, rozumiem. Już rozumiem – zapewnił go Kałach.

– Naturalnie – odparł łaskawie Kazinsky.

– Przeznaczenie każe panu objąć dowództwo nad nami.

– Czyż nie zawsze tak było?

– Tak! Sam to widziałem. Wszyscy widzieliśmy.

– Nawet nie wiesz, ile dla mnie znaczy to, że w końcu ujrzałeś światło – rzekł pułkownik. – Znowu będziemy towarzyszami, razem wkroczymy w przyszłość.

– Tak jest, będziemy towarzyszami podróży. – Kałach rozglądał się nerwowo. – Ależ byłem głupcem – rzucił.

Kazinsky uśmiechnął się i pokręcił głową.

– Na szczęście człowiek potrafi wybaczać.

Położył lewą dłoń na ramieniu swego dawnego zastępcy, po czym soczyście ucałował go w policzki. Kałach spojrzał na niego zaskoczony – wśród muzułmanów taki gest jest pozdrowieniem. I nagle zrozumiał: pułkownik się z nim żegnał.

– Ale nie tym razem – dodał Kazinsky tonem kipiącym wściekłością.

Kałach próbował walczyć, lecz lewa ręka pułkownika trzymała go z wielką siłą, podczas gdy prawa uniosła wyżej klucz pneumatyczny i go włączyła. Słysząc warkot urządzenia, Kałach wpadł w panikę. Wrzasnął dziko, gdy wirująca stalowa końcówka wbiła mu się w kark.

– Kłamca – powiedział Kazinsky, zwiększając prędkość obrotową.

Gwałtowny spazm targnął ciałem Kałacha, gdy na dłoń jego oprawcy chlusnęła krew oraz prysnęły kości i skrawki mięśni.

Kazinsky z obojętną miną, bez cienia współczucia, mocniej dociskał narzędzie. Stalowa końcówka ryła coraz głębiej w karku Kałacha. Jego kończyny najpierw zesztywniały, a gdy wirujący metal przerwał rdzeń kręgowy, zwiotczały i znieruchomiały.

Krzyczał jeszcze przez chwilę, choć nie mógł się już poruszyć. Silnik wył tym głośniej, im głębiej Kazinsky wpychał końcówkę klucza pneumatycznego w ciało ofiary. Wreszcie Kałach umilkł, a śmierć zeszkliła mu oczy. Pułkownik zwolnił uścisk, pozwalając, by ciało upadło na greting. Nie zaszczyciwszy go nawet jednym spojrzeniem, odwrócił się i popatrzył na komorę wyładunkową pełną surowej rudy.

Stał tak przez chwilę, nim ruszył przed siebie, zadzierając głowę. Jego wzrok zatrzymał się na dwóch wielkich otworach wentylacyjnych w stropie hali.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

10

Asteroidy czasem uderzają w planety, górnictwo pozaziemskie bywa zagrożeniem dla świata, ale zdaniem biologów jedno nigdy się nie zmienia: najbardziej elementarną siłą napędową wszystkich żywych organizmów jest instynkt przetrwania i prokreacji.

W półmroku wielkiej hali, rozświetlanym żarem pieców hutniczych, Kazinsky odbił się mocno od kładki, chwycił elementu konstrukcji i rozpoczął wspinaczkę po brudnej ścianie. W skupieniu odnajdywał punkty podparcia dla stóp i dłoni, pnąc się coraz wyżej, aż wreszcie, mniej więcej czterdzieści stóp nad posadzką, dotarł do celu: kilku masywnych bloczków, przez które przerzucono łańcuchy.

Pierwotnie służyły do obsługi klap w otworach wentylacyjnych, ale pewnego dnia się splątały i tak je zostawiono. Wisząc na jednej ręce, Kazinsky wykorzystał swą nowo nabytą siłę, by drugą ręką zepchnąć gruby łańcuch z bloczka, o który się zahaczył. Ten jeden ruch wystarczył, by cały mechanizm ożył: łańcuch pomknął w górę, bloczki zadziałały bez zarzutu i po chwili układ naprężonych łańcuchów był gotowy do pracy.

Kazinsky zszedł dwadzieścia stóp niżej, po czym zeskoczył na podłogę. Chwycił drążek i mocno pociągnął, by przeciwwagi opadły. Zadźwięczały łańcuchy na dawno nieużywanych bloczkach, a gdzieś pod stropem włączył się nieduży silnik elektryczny.

Dwie szklane klapy otworów wentylacyjnych rozsunęły się z głośnym zgrzytem, odsłaniając gwiaździste niebo, księżyc i strzępy chmur. Kombinacja gorącego powietrza uwięzionego w grubych ceglanych murach oraz zimnego wiatru znad stepów natychmiast wytworzyła własny mikroklimat: na oczach Kazinskiego spiralna kolumna pyłu i popiołu zalegającego w hali uniosła się i zniknęła w otworach wentylacyjnych, by rozpierzchnąć się na tle nocnego nieba.

Dzieło prokreacji niemal się dokonało…
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

11

Suwnica niespiesznie pełzła po szynach, niosąc na haku jedną z wielkich kadzi używanych do transportu płynnego metalu. Minęła wielkie piece, rzekę metalicznej lawy oraz oszklone biuro nadzorcy.

Kazinsky stał w jego drzwiach, ze sterownikiem w dłoni, prowadząc potężną maszynę niemal przez całą długość hali, wprost nad stalowy strop spinający oszklone ściany komory wyładunkowej.

Wreszcie zatrzymał suwnicę. Kadź ze złomem była świetnie widoczna na tle portretów Lenina i bohaterskich sowieckich robotników. Zawisła tam jednak tylko na chwilę.

Kazinsky nacisnął guzik i ogromne naczynie wypięło się z haka. Nabrawszy rozpędu, uderzyło w blachę stropu i rozerwało ją na dwie części. Dźwigary, które go podpierały, ugięły się mocno, a szklane ściany pomieszczenia zmieniły w grad drobnych odłamków. Raz jeszcze zgasły nieliczne już sprawne światła w całej hali.

Nad zniszczoną komorą wyładowczą pojawiło się coś nowego: w półmroku tańczyły miliardy maleńkich światełek, pięknych i nieziemskich, które po chwili połączyły się z pionową spiralą kurzu i popiołu, by wznieść się ponad halę i wyruszyć w świat.

Z nagrań, na których został uchwycony ścienny zegar, dowiedzieliśmy się, że zarodniki opuściły hutę dokładnie o 1.28.22 w noc poprzedzającą drugą niedzielę lipca. Wtedy nikt jeszcze o tym nie wiedział, ale data i precyzyjnie określona godzina miały kluczowe znaczenie.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

12

W porze mgieł nad Bajkonurem zdecydowanie dominują wiatry ze wschodu. To właśnie, w połączeniu z potężną burzą, która nadciągnęła nad stepy znad Chin, oznaczało, że zarodniki w szybkim tempie dotarły do Ukrainy, Niemiec, Francji, Wielkiej Brytanii i całej reszty Europy, potem zaś równie sprawnie przedostały się na Wschodnie Wybrzeże Stanów Zjednoczonych i dalej.

Nawet uwzględniając ruch obrotowy Ziemi oraz moc prądu strumieniowego, trudno było uwierzyć, że mikroskopijne drobiny materiału genetycznego mogły odbyć tak błyskawiczną wędrówkę po całym świecie. Z drugiej strony nie tak wiele lat wcześniej wirus Covid-19, który albo wydostał się z chińskiego laboratorium, albo dokonał skoku międzygatunkowego na jakimś targowisku – zależnie od tego, czy chcemy wierzyć władzom w Pekinie – został wykryty w odległych zakątkach Afryki i Ameryki Południowej ledwie kilkadziesiąt dni po tym, jak w Wuhanie zdiagnozowano pierwszego pacjenta.

Wśród niezliczonych miejsc w Ameryce, do których śpiochy dotarły w ciągu kilku godzin, znalazła się pewna cienista uliczka w Marylandzie. Wydarzyło się to krótko przed zmrokiem, gdy jedni wracali z pracy do domów, inni wyprowadzali psy, a dzieci mogły jeszcze trochę pobawić się na dworze.

Wszędzie paliły się światła, z wyjątkiem jednego domu, w którym zamknięto wszystkie drzwi i zaciągnięto rolety. Wyglądał, jakby uszło już z niego życie – i w pewnym sensie tak właśnie było.

W pokoju gościnnym na poddaszu Laleh miała właśnie nawiązać połączenie wideo z matką nadal mieszkającą w Kabulu, gdy usłyszała głosy dobiegające z zewnątrz. Wydały jej się na tyle niepokojące, że podeszła do okna i uniosła roletę.

Zza szyby patrzyła w niemym zdumieniu, jak tysiące delikatnych, maleńkich światełek o błękitnawym odcieniu spadają z nieba w promieniach zachodzącego słońca. Ludzie na ulicy przystawali i także je podziwiali, a dzieci próbowały łapać. Wszędzie dookoła otwierały się drzwi, a kierowcy zatrzymywali samochody na środku jezdni. Była to magiczna chwila.

Laleh była gościem w tym dziwnym kraju, ale pomyślała, że chyba wie, o co chodzi. Odwróciła się, by zawołać Rebeccę, która odkąd dowiedziała się, że nie wrócę do domu, prawie nie opuszczała naszej sypialni.

– Becco! Chodź zobacz!

Odpowiedziała jej cisza.

– Rebecco! To takie piękne! Naprawdę powinnaś zobaczyć…

– Co się dzieje? – spytała Rebecca, stając w progu. Sporo straciła na wadze, jej blada twarz była ściągnięta bólem, a ciemne półkola pod oczami świadczyły o tym, że miała za sobą wiele bezsennych nocy.

– Popatrz na te światełka – powiedziała Laleh. – Zdaje się, że wasze święta, Boże Narodzenie, zaczynają się w tym roku wcześniej. Na pewno o to chodzi.

Rebecca dołączyła do niej przy oknie i wyjrzała na zewnątrz. Zaskoczona widokiem świetlistych punktów i liczbą sąsiadów, którzy wylegli na zewnątrz, położyła dłonie na szybie.

– Nie – odrzekła stanowczo. – Jest o wiele za wcześnie. To nie ma nic wspólnego ze świętami.

– No to z czym? – zdziwiła się Laleh.

– Nie wiem – odparła szczerze Rebecca.

Odwróciła się, obeszła łóżko i włączyła telewizor. Nie musiała szukać kanału informacyjnego, tematem dnia były oczywiście świetliste zarodniki spadające niczym deszcz na Paryż, Londyn, Waszyngton.

– Nasze źródło w Białym Domu ujawniło, że według wstępnych badań przeprowadzonych na zlecenie Narodowej Służby Oceanicznej i Atmosferycznej zjawisko rozprzestrzeniło się znad terytorium Kazachstanu lub środkowych Chin – mówił spiker. – Kilka minut temu Pekin oświadczył, że nic nie wie o źródle zjawiska, które nazywane jest „symfonią świateł”. Urzędnicy kontynuują dochodzenie.

Tymczasem w Kanadzie profesor leśnictwa z Uniwersytetu Kolumbii Brytyjskiej ocenił, że zjawisko niemal na pewno jest wynikiem przedwczesnego uwolnienia zarodników drzew rosnących w wielkich lasach iglastych półkuli północnej. Są one niedojrzałe i łatwo absorbują wilgoć, a wtedy może się wydawać, że emanują własnym światłem. Profesor był przekonany, że nie stanowią zagrożenia, ale doradzał osobom cierpiącym na astmę lub ciężkie postacie alergii na pyłki roślin, by zostały w domach.

Laleh spojrzała na Rebeccę.

– My nie chorujemy – stwierdziła pogodnie. – Wyjdźmy na dwór. Obu nam dobrze zrobi spacer.

Rebecca znowu wyjrzała przez okno. Głosy były coraz donośniejsze, bardziej ożywione, a opad zarodników wydawał się intensywniejszy. Laleh patrzyła na nią błagalnie.

– Proszę!

Rebecca wciąż stała przy oknie.

– Nie – odpowiedziała wreszcie. – Nic z tego nie rozumiem, ale muszę przede wszystkim myśleć o dzieciach.

Laleh wyglądała na urażoną i gdyby nie była gościem w tym domu, pewnie by się spierała.

– Opuść roletę – dodała Rebecca.

Dziewczyna usłuchała niechętnie, ale być może właśnie ta decyzja – że lepiej będzie zostać w domu – ocaliła im obu życie. Pod wieloma względami było to jednak pyrrusowe zwycięstwo, bo już wkrótce żywi mieli pozazdrościć martwym.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

13

Krótko przed północą Rebeccę obudziły dziwne plamy światła przedostające się pod krawędzią rolety.

Była zmęczona i próbowała je zignorować, ale wreszcie się poddała. Półprzytomna podeszła do okna i nieco uniosła skraj rolety. A potem już tylko patrzyła.

Świetliste zarodniki zniknęły, za to wiele sąsiednich domów płonęło, rozjaśniając noc upiorną pomarańczową łuną. Niebo i daleki horyzont także jaśniały od płomieni, gdzieniegdzie przesłoniętych kłębami dymu. Diabelska Noc, pomyślała lękliwie Rebecca, pamiętając doroczny rytuał sprzed lat, w ramach którego łupieżcze gangi Detroit podpalały tysiące opuszczonych budynków.

W Marylandzie taki widok budził w pełni usprawiedliwione skojarzenia z piekłem. Co dziwne, w wielu ogrodach pełną parą działały spryskiwacze, wyrzucając w powietrze fontanny wody. Wtedy Rebecca dostrzegła pierwsze…

…postacie w półmroku. Trzej mężczyźni i dwie kobiety, wszyscy potężnej budowy, wychynęli z dymu i pyłu wodnego, rzucając ostre cienie w blasku płonącego budynku, który zostawili za sobą. Ich ciała były niemal bezbarwne i bezwłose. Rebecca, daremnie próbując wyjaśnić sobie to, co widzi, pomyślała w pierwszej chwili, że to ofiary poparzeń; nie mogła jednak pojąć, skąd u nich ten dziarski krok. Wreszcie jeden z mężczyzn się odwrócił i zobaczyła wydatny grzebień ze stwardniałej skóry biegnący wzdłuż kręgosłupa. Poświęciła medycynie sporą część życia, ale czegoś takiego jeszcze nie widziała.

Cofnęła się odruchowo, lecz nie przestawała obserwować. Skupiła uwagę na kobiecie: jej ciało było zmienione, rysy twarzy stały się drapieżne, lecz wciąż było w niej coś znajomego. Rebecca rozpoznała sąsiadkę, z którą z jakiegoś powodu nigdy nie umiała się zaprzyjaźnić. Ostatnio widziała ją tańczącą z partnerem i nagrywającą selfie, rzecz jasna, w deszczu mikroskopijnych światełek spadających z nieba.

Próbując – całkiem bezskutecznie, jak pokazał czas – otrząsnąć się z tego, co bardzo chciała uznać za senny koszmar, Rebecca odeszła od okna i odszukała pilota, by włączyć telewizor. Usłyszała graną na fortepianie melodię – As Time Goes By – i zobaczyła znajome czarno-białe kadry filmowego klasyka. Przez chwilę odczuwała głęboką ulgę, zaskoczona normalnością tej sceny, ale zaraz obudziło się w niej podejrzenie, że może to automatyczna transmisja, że telewizja działa już tylko siłą bezwładu. Kilkanaście razy zmieniła kanał i wszędzie natknęła się jedynie na elektroniczny szum.

Zdjęta przerażeniem znowu podbiegła do okna. Zobaczyła czworo… grzebieniaków, czy jak ich tam, u diabła, nazwać, zbliżających się do naszego domu – jedynego w całej okolicy, który jeszcze nie stał w płomieniach. Jeden z mężczyzn niósł karabin szturmowy, a kobieta wymachiwała kijem baseballowym.

W osobliwym przebłysku geniuszu Rebecca zrozumiała, że ów dziwny, świetlisty śnieg, który wcześniej widziała, musi być przyczyną tego, co się teraz dzieje, a ogień i woda mają w tym swój udział, być może są katalizatorami transformacji. W pośpiechu włożyła dżinsy i krzykiem wzywając Laleh, pobiegła do frontowych drzwi. W jakiś sposób musiała przetrwać to wszystko; jej dzieci musiały przeżyć. Spotkały się w holu u podnóża schodów.

– Widziałaś ich? – spytała Laleh. Miała szeroko otwarte oczy.

– Tak. – Rebecca rzuciła jej kluczyki do samochodu.

– Kim oni…

– Nie ma czasu – przerwała jej. – Włącz zraszacze i wsiadaj do wozu, ale nie otwieraj bramy garażu.

Laleh skinęła głową.

– A ty?

– Podpalę dom. Może zyskamy trochę czasu, jeśli pomyślą, że jesteśmy takie jak oni.

Skoczyła do okna i ostrożnie odchyliła roletę. Grzebieniaki były na trawniku sąsiedniej posesji, ale się zbliżały. Rebecca spojrzała na wojskowy karabin z lunetą w rękach jednego z nich. Dzięki pracy w szpitalu wiedziała aż za dobrze, jakie obrażenia może zadać taka broń.

Pobiegła do kuchni, włączyła palniki gazowe i wylała na nie butelkę oleju. Odskoczyła, a płomienie buchnęły wysoko, natychmiast obejmując niemal całą ścianę.

Chwilę później na zewnątrz ożyły zraszacze. Pożar w kuchni rozwijał się wręcz wzorcowo, więc Rebecca zabrała już tylko latarkę i młotek, po czym pobiegła do sypialni na parterze, której używaliśmy jako mojego gabinetu.

Z rozmachem otworzyła drzwi, stanęła przy szafie na dokumenty i kilkoma uderzeniami młotka wyłamała zamek. Przyświecając sobie latarką, przeszukała półki i szuflady, rozrzucając segregatory i notatniki. Nigdy jej nie mówiłem, co może tam znaleźć, więc nie mogła o tym wiedzieć, ale instynkt podpowiadał jej, że właśnie tam trzeba szukać. Przekopując się przez sterty zdjęć, starych biletów kolejowych i stronic wyrwanych z dzienników – innymi słowy, gruzy dawnego życia, które wiodłem w tajnym świecie – zalegających w najniższej szufladzie, wiedziała, że jest blisko.

Na samym dnie znalazła w końcu sig sauera M17, najlepszy pistolet na świecie, który trzymałem w domu wyłącznie dla naszej ochrony. Rebecca nie umiała strzelać, ale zdecydowanie była gotowa się nauczyć. Chwyciła leżące obok pudełko amunicji, wyłączyła latarkę i wybiegła z pokoju.

Od frontowych drzwi dobiegł brzęk tłuczonego szkła, a zaraz potem rozległ się męski głos:

– Może już jej tu nie ma.

– Jest – stwierdziła kategorycznie kobieta. – Tylko zamknęła się na głucho wiele dni temu. Podobno jej mąż zginął. A dziś nie widziałam jej na zewnątrz. Pewnie podpaliła dom i włączyła zraszacze, żeby nas przechytrzyć. Zawsze była z niej mądrala.

Stojąc w holu, Rebecca doskonale widziała drzwi. Naga, odbarwiona kobieca ręka wsunęła się do środka przez rozbitą szybę i po omacku szukała gałki.

Rebecca uniosła pistolet, w panice gotowa strzelić, ale w porę dotarło do niej, że potrzebowałaby niemałej wprawy, żeby położyć czterech przeciwników niemal jednocześnie. Nie wiedziała jeszcze – nikt nie wiedział – że skóra grzebieniaków jest jak pancerz, nie gorszy od kamizelki kuloodpornej. Zostało jej ledwie kilka sekund na decyzję. Puściła się sprintem do kuchni, gdzie płomienie trawiły sufit, bo tam znajdowały się drzwi do ogrodu.

Nie wahała się, gdyż słyszała już tupot nóg w korytarzu – przycisnęła do ust i nosa ręcznik kuchenny i skoczyła w ogień.

Nie mogła podjąć lepszej decyzji. Intruzi dotarli do kuchni parę sekund później, ale zobaczyli tylko płomienie i gęsty dym.

Dopiero gdy otworzyła tylne drzwi, wpuszczając do domu powiew świeżego powietrza, zorientowali się, że dzieli ich od Rebekki ledwie kilka jardów. Pewnie podążyliby za nią, gdyby nie zjawisko, które strażacy nazywają rozgorzeniem: gdy do ciasnej przestrzeni ogarniętej pożarem dostał się tlen z zewnątrz, kuchnia i sąsiednie pomieszczenia dosłownie eksplodowały burzą ogniową, zmuszając grzebieniaki do ucieczki.

Wszystkie domy stały w płomieniach i całe niebo rozświetlała czerwonawa łuna, gdy Rebecca biegła prosto do tylnych drzwi garażu, gdzie czekała na nią Laleh.

– To te zarodniki? Wystarczy jeden oddech i… – zaczęła dziewczyna.

– Tak myślę.

– Ale ich już nie ma – zauważyła Laleh, wskazując niebo. – Jest czysto.

– Dzięki Bogu – mruknęła Rebecca. – Zdaje się, że gdy wylądują na ziemi, jest po nich. Potrzebują żywiciela, póki są w powietrzu.

Razem wbiegły do środka.

– Samochód jest gotowy – zameldowała Laleh.

– Otwieraj – poleciła Rebecca.

Laleh rzuciła się do sterownika bramy, a ona usiadła za kierownicą SUV-a. Wrzuciła wsteczny bieg, zanim brama całkowicie się uniosła.

Gdy tylko Laleh wskoczyła na miejsce, Rebecca wcisnęła gaz do dechy… i uświadomiła sobie, że nie zwolniła hamulca postojowego. Czym prędzej to zrobiła i znowu dodała gazu. Wóz ruszył z impetem…

…wprost na kobietę-grzebieniaka, która w ostatniej chwili próbowała uskoczyć. Tylny zderzak złamał jej nogę, a ją samą odrzucił na niewysoki murek oporowy.

Jadąc wstecz najszybciej, jak się dało, Rebecca wybrała drogę na ukos przez trawnik, w kierunku płotka.

Grzebieniak z karabinem szturmowym wybiegł z domu i podrzucił broń do ramienia, ale zanim wycelował, samochód zdążył przebić się przez ogrodzenie, rozjechać grządkę i wypaść na asfalt. Rebecca zakręciła kierownicą i z piskiem opon ruszyła na południowy zachód.

– Dokąd? – spytała Laleh.

– Na autostradę.

– Tam nie będzie bezpiecznie – odpowiedziała wystraszona dziewczyna, wskazując płonący pasaż handlowy, przy którym gromada bladych postaci zabawiała się podpalaniem samochodów. – Chyba już nigdzie nie będzie.

– Jest jedno takie miejsce.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

14

Księżyc wzeszedł tej nocy późno i zdążył nabrać czerwonawego odcienia od płomieni trawiących znany mi świat, gdy jego wątła poświata pojawiła się nad wodami zatoki Chesapeake.

Rebecca siedziała za kierownicą z sig sauerem na kolanach, prowadząc SUV-a z urwanym tylnym zderzakiem i dwiema mocno zdartymi oponami czteropasmową autostradą. Wreszcie zwolniła, zjechała w boczną drogę i znowu dodała gazu.

Wkrótce zobaczyła stalową bramę strzegącą wjazdu do sporej mariny, gdzie przy niezliczonych pomostach cumowały rzędy drogich łodzi i jachtów. Duży hangar mieścił pochylnie i warsztaty, a nowoczesny budynek z biurem i kawiarnią zwieszał się nad lustrem wody. W zwyczajny letni dzień musiało tu być naprawdę pięknie.

Jednakże po Diabelskiej Nocy, o piątej rano, tylko wiatr szumiał i podzwaniał takielunkiem jachtów i łodzi motorowych. Wszystkie włazy były zamknięte na głucho, a pokłady osłonięto plandekami, by ochronić osprzęt przed potężną letnią burzą przesuwającą się wzdłuż Wschodniego Wybrzeża.

Nie zwalniając, Rebecca staranowała metalową bramę, otwierając ją na oścież, po czym z piskiem opon wyhamowała na parkingu. Rozejrzały się bacznie, nie wysiadając z samochodu, i z ulgą stwierdziły, że w zasięgu wzroku nie ma grzebieniaków. Niestety nie dostrzegły też ludzi – podobnie jak w chaosie miasta i na drogach, które przemierzyły, tu także nie było nikogo.

Przed sobą miały szklane drzwi budynku administracyjnego. Rebecca dodała gazu i wjechała w nie z impetem, a potem poślizgiem przemknęła przez foyer aż do sklepu z artykułami żeglarskimi i pamiątkami.

Gdy wreszcie zahamowała, wyskoczyła z wozu z pistoletem w dłoni. Pognała prosto do biura, gdzie na ścianie za biurkiem dyrektora wisiało to, o co jej chodziło: stalowa szafka zamykana na klucz.

Uniosła sig sauera, przez chwilę szukała bezpiecznika, przeładowała i wymierzyła. Potrzebowała trzech strzałów, które poniosły się echem po pustej marinie, by trafić w zamek. Drzwiczki szafki otworzyły się z trzaskiem.

W środku znajdowała się tablica, a na niej w równiutkich rządkach, nad numerami oznaczającymi stanowiska postojowe, wisiały kluczyki do wszystkich łodzi.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

15

Dźwigając pod pachą całą tablicę, Rebecca opuściła gabinet i w biegu zabrała lornetkę pozostawioną na wieszaku na płaszcze.

Laleh tymczasem ciągnęła wózek załadowany bateriami, latarkami, wodoodporną odzieżą i mnóstwem innego ekwipunku, który znalazła na sklepowych półkach. Przed budynkiem czekała na nią Rebecca.

– Szukamy czegoś jeszcze? – spytała dziewczyna.

– Odpowiedniej łodzi – odparła Rebecca, przyglądając się przez lornetkę zacumowanym jednostkom. – Niepotrzebny nam pałac na wodzie, ale coś solidnego, z dużym silnikiem, co pozwoli nam przetrwać sztorm. – Skinęła głową w stronę otwartych wód zatoki, na której w świetle księżyca bieliły się grzywacze, a mocny wiatr zrywał z nich wodny pył. – Na zatoce jest na razie względnie spokojnie – dodała. – Dalej będzie gorzej. Wytrzymasz?

Laleh uśmiechnęła się do niej.

– Na pewno nie będzie gorzej niż na Zatoce Perskiej.

Rebecca odwzajemniła uśmiech.

– Przepraszam, zapomniałam – powiedziała, nie przerywając poszukiwań. – Strefa czerwona – oznajmiła po chwili. – Stanowisko trzydzieste pierwsze. – Zdjęła z tablicy odpowiedni zestaw kluczyków i ruszyła biegiem w stronę pomostu.

Laleh podążyła za nią, holując wózek z zapasami. Zatrzymały się dopiero przy wybranym stanowisku.

Pod numerem trzydziestym pierwszym, w otoczeniu znacznie większych i bardziej efektownych jednostek, cumowała sześćdziesięciostopowa łódź przeznaczona do wędkarstwa sportowego. Szeroki kadłub i spore zanurzenie gwarantowały jej stabilność, a jednocześnie nie była tak wysoka, by obawiać się silnych wiatrów. Pięć pokaźnych silników za rufą zapewniało jej olbrzymią moc. Wyglądała na łódź, która dotrze wszędzie i w każdą pogodę. Rebecca nie miała pojęcia, ile może kosztować takie cacko, ale postanowiła, że je zarekwiruje. Zerwała brezent ze sterówki i dzięki kluczom dostała się do środka.

Chwilę później przekręciła kluczyk, by uruchomić układ elektryczny. Wskaźniki i ekrany natychmiast ożyły, ale tak naprawdę interesował ją tylko jeden.

– Dzięki Bogu – powiedziała. – Jest zatankowana do pełna.

Kilka minut później potężne silniki się ocknęły, a Rebecca mogła zacząć przyspieszony kurs sterowania. Nie było łatwo: Lonesome Dove, tak nazywała się łódź, zdążyła dwa razy uderzyć w odbijacze na nabrzeżu i porządnie obetrzeć burtę dziewięćdziesięciostopowego sąsiedniego jachtu, nim wypłynęła na nieco szersze wody kanału łączącego marinę z zatoką. U jego ujścia, gdy skręcała na południe, Laleh spytała:

– Co teraz?

– Otwarte wody – odrzekła Rebecca. – Dwadzieścia mil stąd będziemy bezpieczne, przynajmniej na jakiś czas. Potem się zastanowimy, co, u diabła, możemy ze sobą począć.

Laleh nie odpowiedziała, bez słowa przyglądając się starszej przyjaciółce. Choć okoliczności były zgoła dramatyczne, nie traciła nadziei, bo po raz pierwszy, odkąd Rebecca dowiedziała się o mojej śmierci, była gotowa walczyć.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

16

Świtało już, gdy Lonesome Dove, kierując się wciąż na południe, dotarła do długiego na osiemnaście mil mostu nad zatoką Chesapeake oraz tunelu łączącego jego przęsła. Dalej zaczynały się otwarte wody Oceanu Atlantyckiego.

Wiatr z północy był coraz silniejszy, a wysoką falę widoczną po drugiej stronie mostu wieńczyły białe grzywy. Rebecca walczyła z kołem sterowym, by utrzymać kurs, i instynktownie nie przeciążała silników. Na jej twarzy malowało się skupienie, bo filary mostu były coraz bliżej.

Laleh przyglądała się z niepokojem, jak dziób łodzi nieznacznie zmienia kierunek, obierając kurs między dwa masywne żelbetowe słupy. Fale zaciekle atakowały konstrukcję, pieniąc się intensywnie, a ciemne niebo i cień wielkiego mostu sprawiały, że przeprawa pod nim zdawała się jeszcze bardziej niebezpieczna.

– Widziałaś… – zaczęła Laleh, spoglądając w górę, na przęsło mostu zawieszone siedemdziesiąt pięć stóp nad poziomem morza. Stały na nim płonące samochody, a kilkudziesięciu grzebieniaków wychylało się nad barierką, obserwując przepływającą łódź.

– Widziałam – odpowiedziała natychmiast Rebecca, nie odrywając wzroku od filarów, które zbliżały się znacznie szybciej, niż się spodziewała.

Jeszcze kilka sekund i miały się znaleźć między nimi. W tym momencie większa fala zniosła wolno płynącą łódź w stronę wiru. Niewidzialna siła wyszarpnęła koło sterowe z rąk Rebekki. Dziób skręcił ostro w lewo – pechowo prosto na betonowy masyw najbliższego filaru. Zderzenie mogło posłać łódź na dno w ciągu paru chwil.

Nie wiedząc, jak sterować w tak niesprzyjających warunkach, Rebecca raz postąpiła wbrew instynktowi: zrozumiawszy, że musi siłą przejąć kontrolę nad łodzią, ostro dodała gazu. Pięć silników ryknęło pełną mocą i Lonesome Dove skoczyła naprzód z uniesionym dziobem. Choć zbliżała się do filaru znacznie szybciej, opór koła sterowego nagle znacząco zmalał.

Rebecca szarpnęła je w prawo, a łódź niemal stanęła dęba, ale posłusznie zmieniła kierunek i tylko lewa burta zdarła z betonu trochę porostów. Znalazły się po drugiej stronie mostu.

Wysoko nad nimi gromada grzebieniaków przebiegła przez jezdnię, by popatrzeć, jak łódź wyłania się z cienia i pełną mocą silników wypływa na otwarte wody.

Rebecca oparła o koło sterowe czoło mokre od potu. Laleh uniosła jej głowę, wzięła przyjaciółkę w ramiona i mocno przytuliła. Obie drżały ze stresu.

Po chwili Laleh odezwała się po arabsku. Rebecca odsunęła się nieco, by spojrzeć jej w oczy.

– Co mówiłaś?

– To modlitwa – wyjaśniła dziewczyna.

Rebecca milczała przez chwilę, a potem delikatnie ujęła jej dłoń i pochyliła głowę. Sama nie pojmowała ani słowa, ale jeżeli ktoś słuchał tej modlitwy, z pewnością ją rozumiał.

Gdy Laleh skończyła, Rebecca otworzyła oczy. Miały przed sobą szary bezmiar fal oceanicznych gnanych silnym wiatrem. Choć doczekały wschodu słońca, Rebecca nie poczuła na jego widok ani radości, ani nawet nadziei.

Nie chcąc okazywać rozpaczy, powiedziała do Laleh:

– Zejdź pod pokład i zobacz, co z wodą i jedzeniem. Poszukaj też radiostacji. Może uda się uruchomić nawigację. Chociaż nie wiemy, dokąd płyniemy, warto przynajmniej wiedzieć, gdzie jesteśmy.

Laleh skinęła głową i poszła w stronę schodków. Rebecca została sama. Poczucie beznadziei natychmiast powróciło ze zdwojoną siłą.

Spoglądając na niemal bezbarwny świat, z trudem dostrzegała miejsce, w którym szara toń oceanu zlewała się z niebem. Widziała w tym wszystkim jakąś symetrię: ojciec poszedł na dno wraz z okrętem podwodnym, a matka i dwoje nienarodzonych dzieci pewnie zatoną na tej łodzi. To oznaczało, że całą jej prawdziwą rodzinę połączy jedno: stracą życie na morzu.

Spróbowała zapanować nad czarnymi myślami. Wiedziała, że musi walczyć, nie może się poddać… Minęła chwila, zanim dotarło do niej, że woła ją Laleh.

– Zablokuj ster! – krzyczała dziewczyna. – I chodź tu prędko!
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

17

Głos brzmiał twardo i zdecydowanie. Sądząc po akcencie, facet dorastał w Luizjanie, pomyślała Rebecca. W milczeniu patrzyła na głośnik stojący obok regału ze sprzętem i monitorów komputerowych.

Laleh próbowała wytłumaczyć, co się stało.

– Sama nie wiem, co zrobiłam, po prostu próbowałam różnych rzeczy. Udało mi się uruchomić te dwa ekrany, jeden współpracuje z GPS-em. Pokazał mi naszą pozycję i pozwala wpisać cel podróży. Właśnie miałam ci o tym powiedzieć – kontynuowała zasapana – ale zaczęłam kręcić tymi gałkami…

Rebecca spojrzała na niebieską kostkę z firmową nazwą Iridium i numerem modelu oraz podpisem „Komunikator satelitarny”.

– Zdawało mi się, że usłyszałam jakiś cichy głos, i trochę potrwało, zanim wyregulowałam…

Rebecca uniosła dłoń, by jej przerwać. Człowiek z Luizjany znowu zaczął mówić i w tym momencie uświadomiła sobie, że to nagranie: zapętlony komunikat zapewne na wielu częstotliwościach.

– Walczymy. Ruch oporu już działa. Przetrwaliśmy w Paryżu, Londynie, Sydney i Buenos Aires. W Ameryce oczyszczamy Manhattan i bronimy wyspy. Próbujcie dotrzeć do Nowego Jorku. Walczymy. Ruch oporu już…

Rebecca i Laleh spojrzały po sobie. Płynęły dobrą łodzią, miały system nawigacyjny i tylko dwieście pięćdziesiąt mil dzieliło je od Nowego Jorku. Głos uświadomił im jednak coś znacznie ważniejszego.

Nie były same.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

18

Spoczywałem w komorze w całkowitej ciemności, nie bardzo wiedząc, czy jeszcze żyję, czy umarłem. Nie słyszałem absolutnie nic, aż wreszcie coś poczułem…

Przypuszczam, że właśnie to wybudziło mnie z letargu: jakaś wibracja, delikatna zmiana w ruchu potężnego okrętu. A potem wokół platformy wielozadaniowej zamigotały lampy, oświetlając pozostałe komory dekompresyjne.

Zgasły równie nagle i znowu pochłonęła nas ciemność, ale po chwili zapaliły się raz jeszcze – i ponownie zgasły. Powtarzało się to wiele razy, a ja zastanawiałem się, czy tak właśnie wygląda umieranie: rozbłysk mocnego światła i sceny z całego życia przed oczami.

Jeśli tak, to nie tym razem – światła znowu rozbłysły i wreszcie pozostały włączone. Wibracja, którą wcześniej poczułem, przerodziła się w nieustające drżenie. Zrozumiałem, że to reaktor obudził się ze stanu hibernacji i znowu zaczął zasilać podsystemy Leviathana. Nie miałem pojęcia, co mogło spowodować tę zmianę, ale postanowiłem otworzyć komorę. Odpiąłem klamry i ostrożnie, tylko na cal, uniosłem pleksiglasową kopułkę. Zbliżyłem twarz do szczeliny i zaczerpnąłem tchu – nie zamierzałem wychodzić, póki nie nabiorę pewności, że powietrze na zewnątrz nadaje się do oddychania.

Pachniało świeżo i całkiem zwyczajnie. Uznawszy, że generatory tlenu znowu pracują jak należy, a system wentylacyjny tłoczy czyste powietrze, odchyliłem kopułę do końca, zeskoczyłem na pokład i podbiegłem do komory Baxtera.

Nie ruszał się, więc zawołałem go po imieniu, otwierając właz. Chyba zanim jeszcze ujrzałem jego poszarzałą twarz, sine usta i niewidzące oczy, wiedziałem, że nie żyje.

Nieraz dane mi było oglądać śmierć, ale tym razem zapiekły mnie oczy. Obok leżał otwarty portfel, a Baxter przyciskał do serca fotografię żony. Wiedziałem już, że potrafił zapomnieć o lekach, ale zawsze pamiętał o portfelu ze zdjęciem Sophie.

Zasmucony pochyliłem głowę. Był porządnym człowiekiem i dobrym kompanem; podejrzewam też, że byłby świetnym ojcem, bo miał w sobie mnóstwo miłości i był gotów się nią dzielić. Sięgnąłem do wnętrza komory, by zamknąć mu oczy, a potem ruszyłem do drzwi.

Zdążyłem zrobić tylko kilka kroków, gdy usłyszałem, że znowu coś się zmieniło w odgłosach pracy okrętu. Przystanąłem, nasłuchując w skupieniu. Basowe buczenie, ledwie słyszalne, które nic by nie powiedziało laikowi niepływającemu nigdy na okrętach podwodnych, podpowiedziało mi, że uruchomiły się potężne pompy balastowe. Tysiące ton morskiej wody właśnie zaczęły opuszczać zbiorniki.

Z wrażenia zabrakło mi tchu. Ktoś – albo pokładowe komputery – uruchomił procedurę awaryjnego wynurzenia. Jeżeli pompy nie zawiodą, pomyślałem, jeżeli reaktor nie przestanie działać, jeżeli kadłub nie jest uszkodzony, jeżeli okręt utrzyma kurs, jeżeli nie zepsuje się żaden z tysiąca podzespołów – to wkrótce wypłyniemy na powierzchnię.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

19

Zostawiłem za sobą platformę wielozadaniową i puściłem się biegiem w głąb korytarza. Nie przestawałem nawoływać, ale tylko mój głos niósł się echem przez stalowy labirynt pozrywanych rur, zmiażdżonych skrzynek elektrycznych i walających się wszędzie szczątków przeróżnego sprzętu.

Kierowałem się do głównego stanowiska dowodzenia, mając nadzieję, że jakimś cudem to Martinez i oficerowie, a nie komputery, aktywowali procedurę awaryjnego wynurzenia. Gdy opuszczaliśmy schron na Diego Garcia, na pokładzie znajdowało się sto sześćdziesiąt osiem osób. Teraz nie spotkałem nikogo.

Moje obawy potwierdziły się kilka minut później. Przeskoczyłem nad pompą zanurzeniową – pracowicie odprowadzającą wodę z jednego z pomieszczeń magazynowych i tłoczącą ją do zęzy, skąd była usuwana na zewnątrz – i ujrzałem ciała dwóch kobiet, które zapamiętałem: to one gasiły skąpe płomienie w rozdzielnicy elektrycznej. Leżały jedna na drugiej, martwe, lecz bez widocznych obrażeń: tylko purpurowe wybroczyny w ich oczach oraz piana zaschnięta wokół ust podpowiedziały mi, że się udusiły, zanim zgodnie z rozkazem dotarły do mesy.

Rozejrzałem się. Dalej znajdowała się kabina młodszych oficerów, a w niej kolejne ciała na podłodze i na kojach. Oczy i twarze wszystkich nosiły te same ślady: przyczyną zgonu był brak tlenu.

Mogłem dać sobie spokój z nawoływaniem. Byłem jedynym żywym człowiekiem na pokładzie tego wraku. W przygnębiającej ciszy ruszyłem w głąb okrętu.

Mimo ciężkich uszkodzeń lampy w korytarzach świeciły coraz mocniej, szum maszynerii był głośniejszy, a puls pomp zęzowych silniejszy. Gdy dotarłem na mostek, Leviathan znowu sprawiał wrażenie żywej, zdrowej istoty. Niestety nie mogłem tego powiedzieć o samym centrum dowodzenia.

Rozejrzałem się i stwierdziłem, że choć reaktor się obudził, a komputery działały i rzeczywiście próbowały ratować okręt, to nie wszystko było tak, jak powinno. Ekrany nad stanowiskiem nawigatora oszalały – wskazywały, że znajdujemy się na rzece Hudson w Nowym Jorku, może czterysta jardów od Dolnego Manhattanu. Byłem pewny, że to awaria, póki nie przypomniałem sobie słów Martineza: gdy wypływaliśmy, powiedział nam, że taki cel podróży wprowadzono do komputerów, żeby zainicjować działanie systemu nawigacyjnego. Naturalnie nikt nie zadał sobie trudu, by zmienić te dane – albo komputery jeszcze ich nie zaktualizowały – i wciąż właśnie taki był punkt docelowy.

Zegary także jeszcze nie funkcjonowały. Być może wskazywały prawidłową datę i godzinę, ale rok, który wyświetlały, był równie absurdalny jak rzekoma pozycja okrętu.

Mając cichą nadzieję, że komputer nawigacyjny i zegary same się naprawią, podszedłem do stanowiska łączności. Zasilanie już działało, więc choć nie bardzo się na tym znałem, metodą prób i błędów zacząłem skanować kolejne częstotliwości i sprawdzać dostępne metody komunikacji. Nie wątpiłem, że szuka nas co najmniej sto jednostek, które także usiłują nawiązać z nami kontakt. Gdybym tylko mógł połączyć…

…w tym momencie usłyszałem cichy głos. Chwyciłem słuchawki z mikrofonem, gotów odpowiedzieć, i podkręciłem głośność. Ktoś mówiący z brytyjskim akcentem nadawał komunikat, który jakoś nie chciał mi się pomieścić w głowie:

– Tu Stacja Londyn. Tu Stacja Londyn, meldujemy się po raz ostatni. Jeżeli ktoś tam jeszcze został – powodzenia, Bóg z wami. Tu Stacja Londyn. Tu Stacja…

Wydawał mi się wycieńczony. Pokonany.

Odłożyłem mikrofon. Stacja Londyn, czyli kto? Nie miałem czasu, by się nad tym zastanawiać. Z głośnika w panelu kapitana popłynęły inne słowa:

– Awaryjne wynurzenie. Przygotować się do wyjścia na powierzchnię. Dziesięć sekund.

Spojrzałem na panel i odczytałem wskazania instrumentów. Okręt był już znacznie lżejszy i pod sporym kątem mknął ku powierzchni.

– Osiem sekund.

Podbiegłem do stanowiska obsługi masztu fotonicznego – peryskopy przeszły już do historii, zastąpiły je zaawansowane kamery panoramiczne instalowane na teleskopowych wysięgnikach – i spróbowałem go podnieść, by zbadać otoczenie okrętu. Poruszył się, ale potem chyba trafił na przeszkodę.

– Cztery sekundy.

Z grafiki widocznej na panelu sterowania wynikało, że wychodzimy na powierzchnię coraz bardziej stromym torem. Chwyciłem się oparcia krzesła obrotowego przytwierdzonego do pokładu, by utrzymać równowagę, gdy Leviathan wyskoczy z głębin.

– Dwie sekundy.

Naprawdę się wynurzaliśmy. Wracałem do domu.

– Jedna sekunda.

Poczułem uderzenie, a zaraz potem nastąpiła odbitka.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

20

Odbitka nie ucieszyła mnie ani trochę. Dochodzi do niej wtedy, gdy próbujący się wynurzyć okręt podwodny nie ma dostatecznej prędkości lub mocy, by przełamać warstwę lodu pokrywającą powierzchnię. W takiej sytuacji lód co najwyżej się wybrzusza, niczym wielki bąbel, ale nie zostaje przebity, okręt zaś spada z powrotem w lodowatą głębię.

Umiałem to sobie wyjaśnić tylko w jeden sposób: podczas awarii musieliśmy zdryfować o wiele dalej na południe, niż sobie wyobrażałem, i teraz mieliśmy nad sobą połać antarktycznego lodu. O tej porze roku, jak sądziłem, było to już możliwe, choć doprawdy dziwne.

Na panelu kontrolnym wciąż pojawiały się nowe informacje. Według obliczeń komputerów siła odbitki wskazywała na to, że nad nami zalegają mniej więcej cztery stopy lodu. Nie była to zapora nie do przebicia – okręt o tak mocnej konstrukcji jak Leviathan był w stanie rozerwać nawet dziesięć stóp pokrywy lodowej. Najwyraźniej komputery także nie uważały, by pojawił się istotny problem.

Sprowadziły okręt nieco głębiej, zmieniły kąt natarcia, a gdy znowu zaczęliśmy się wynurzać, zwiększyły prędkość. Kiosk Leviathana pokryty hartowaną stalą miał przyjąć najsilniejsze uderzenie.

– Cztery sekundy – odezwał się mechaniczny głos.

Znowu chwyciłem się krzesła i napiąłem mięśnie. Spodziewałem się potężnego wstrząsu.

– Dwie sekundy.

Nabrałem powietrza i czekałem.

– Jedna sekunda.

Uderzyliśmy. Zdołałem utrzymać się na nogach, ale prawe ramię omal nie wyskoczyło mi ze stawu. Niewiele brakowało, a pofrunąłbym w górę na spotkanie z sufitem.

Tym razem nie było odbitki. Lód się poddał i okręt wyskoczył na powierzchnię. Odwróciłem się, by spróbować użyć masztu fotonicznego… i zaraz skląłem się w duchu. Nie wciągnąłem go po poprzedniej próbie. Nie mogłem nawet marzyć o panoramicznym obrazie; z zaawansowanego urządzenia elektronicznego została pewnie nad kioskiem zgnieciona masa kamer, kabli i blachy.

Pobiegłem w stronę drabinki, która łączyła centrum dowodzenia z kioskiem.

Z mocno bijącym sercem sięgnąłem do włazu pod mostkiem nawigacyjnym – odkrytą przestrzenią w kiosku służącą do prowadzenia obserwacji i dowodzenia okrętem tylko podczas wynurzenia. Właz naturalnie był zaśrubowany i zwykle otwarcie go wymagało podania kodu, ale tym razem musiała wystarczyć procedura awaryjna.

Rozbiłem szybkę, wcisnąłem guzik alarmu i odsunąłem się, wiedząc, że sześć niedużych ładunków wybuchowych zerwie śruby. Gdy tak się stało, pchnąłem właz i poczułem falę lodowatego powietrza. Odetchnąłem głęboko i przymknąłem oczy, żeby zapanować nad burzą emocji. Jakimś cudem przetrwałem. Żyłem. Byłem wolny.

Wspiąłem się przez otwarty właz i stanąłem na mostku nawigacyjnym. Rozejrzałem się i…

…zamarłem, ale nie z powodu niskiej temperatury.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

21

A zatem, panie Armstrong, jak to było podczas spaceru po Księżycu? Tylko na taką myśl potrafiłem się zdobyć, gdy zobaczyłem, gdzie jestem.

Tak, to był Nowy Jork. Miałem przed sobą zamarznięty Hudson, a dalej szczątki Statuy Wolności; zgubiła gdzieś swoją pochodnię, straciła głowę, a korpus był rozpłatany na dwoje. Dalej rozciągał się Manhattan oraz ruiny pozostałych dzielnic niegdyś wspaniałego miasta. Wynurzyłem się z otchłani u kresu świata i u schyłku dnia.

Jak okiem sięgnąć legendarne nowojorskie drapacze chmur – a raczej to, co z nich zostało – były już tylko górami gruzów lub poczerniałymi szkieletami podświetlonymi promieniami zachodzącego słońca. Była to zaiste magiczna godzina, tyle że magia najwyraźniej była czarna. Słupy dymu wznosiły się ku niebu na północy, gdzieś za Central Parkiem, a wzdłuż East River tu i ówdzie płonęły ogniska. Oszałamiająco piękne i równie oszałamiająco drogie apartamenty z widokiem, za który wielu gotowych było zabić, także legły w gruzach, a wśród ruin przemykały, jak mi się zdawało, drony bojowe. Z kilkunastu okien wypalonych apartamentów pruły do nich karabiny maszynowe, tnąc powietrze seriami pocisków smugowych. Opodal Battery Parku ostrzał prowadziły haubice – ich celem było New Jersey, a konkretnie stojące po drugiej stronie rzeki szkielety wieżowców.

Nie mogłem tego pojąć. Otaczało mnie piekło wojny, czułem kwaśny smród paliwa rakietowego i łusek artyleryjskich, a tylko jedna myśl jakoś się z tym wszystkim wiązała: jeśli wierzyć wiadomości, którą usłyszałem, Stacja Londyn przegrała swoją bitwę. Tu jednak, w Nowym Jorku, walka jeszcze trwała, tylko nie miałem pojęcia, kto i z kim ją toczył.

Chwyciłem się relingu i szerzej rozstawiłem stopy – potrzebowałem podparcia, bo świat wokół mnie zwariował. Byłem niczym dziecko wszechświata stojące u progu nieskończoności – wszystko, co miałem przed sobą, było tajemnicze i niepoznawalne. Ostrzał artyleryjski brzmiał jednak dość znajomo, a w pobliżu Empire State Building czterowirnikowy dron, który właśnie wpadł w niekontrolowany korkociąg, całkiem realnie został ostrzelany z broni maszynowej.

Siłą woli wyrównałem oddech; musiałem za wszelką cenę wrócić do rzeczywistości. Przypomniałem sobie zegary, które zwariowały, gdy tylko został włączony system maskujący okrętu, i już nigdy nie wróciły do normalnej pracy. Pamiętałem też wrażenie jazdy wagonem, który wypada z toru, gdy jeden z potężnych wstrząsów omal nie skręcił kadłuba. I wreszcie zadźwięczały mi w uszach słowa noblisty, który wyraził obawę, że kiedy uginamy światło, zaczynamy igrać z czasem. Baxter powiedział też, że nikt nie wie, co się może wydarzyć, bo nikt jeszcze nie próbował tego robić. Cóż, być może sceny, które rozgrywały się na moich oczach, stanowiły odpowiedź na to pytanie.

Patrzyłem dalej na ów świat, który był mi obcy. Nie wątpiłem, że to naprawdę Nowy Jork, ale – choć budziło to we mnie przemożną egzystencjalną grozę – musiałem zadać sobie pytanie: kiedy?

Nie mogłem sobie przypomnieć, jaką datę wskazywały zegary. Już miałem zejść pod pokład, żeby to sprawdzić, gdy haubice opodal Battery Parku wystrzeliły kolejną salwę. Z ich luf buchnęły na czterdzieści stóp płomienie, oświetlając akry zamarzniętej rzeki.

W ich blasku dostrzegłem pędzące ku mnie po lodzie i śniegu pojazdy: ratrak z otwartą kabiną, trzy ciężkie skutery śnieżne oraz cztery zmodyfikowane skutery wodne. Wszystkie wzniecały tumany lodowo-śnieżnego pyłu, były mocno poobijane oraz wyposażone w karabiny maszynowe.

W jadącym na czele ratraku dostrzegłem sześciu ludzi, którzy mieli na sobie kamizelki kuloodporne i bandoliery z amunicją. Ich hełmy z goglami noktowizyjnymi wyglądały na supernowoczesne, a oni sami sprawiali wrażenie zaprawionych w boju partyzantów. Jeden z nich włączył reflektor i skierował go prosto na mnie. Karabiny maszynowe zamocowane w przedniej części błotników były zdalnie sterowane i najwyraźniej sprzężone z reflektorem, bo natychmiast wycelowały we mnie.

Ucieczka pod pokład nie miała sensu; gdybym choć drgnął, byłoby po mnie. Uniosłem ręce i splotłem palce za głową. Przyszło mi na myśl, że wkrótce się dowiem, w którym roku wynurzyłem się z głębin.

– Marynarka wojenna? – zawołał mężczyzna kierujący ratrakiem, gdy tylko znalazłem się w zasięgu głosu.

Mrużąc oczy w blasku mocnego reflektora, spróbowałem przyjrzeć się kierowcy szybko zbliżającego się pojazdu. Był zaskakująco młody, mógł mieć niewiele ponad dwadzieścia lat. Jasnowłosy, wysoki i szczupły, z kilkudniowym zarostem był – pomijając brud pola bitwy – całkiem przystojny. Miał zdecydowanie zarysowaną szczękę i stanowcze spojrzenie. Czasem na pierwszy rzut oka można odgadnąć, że ktoś jest dobrym żołnierzem, bez względu na to, dla kogo walczy.

– Tak, marynarka – odkrzyknąłem, nie opuszczając rąk.

Pojazdy się rozdzieliły, by oflankować okręt. Młody dowódca nie zamierzał ryzykować. I słusznie, pomyślałem, w końcu jesteśmy w samym środku strefy działań wojennych.

Ratrak zatrzymał się z poślizgiem gąsienic, podobnie jak reszta plutonu. Mężczyzna omiótł spojrzeniem lśniący, biały kiosk Leviathana i niewielką część kadłuba, która przebiła się przez lód. Mogłem jedynie zgadywać, co sobie pomyślał, gdy zobaczył tak niezwykłą jednostkę.

Przyglądając się okrętowi, zatrzymał wzrok na pogiętej masie żelastwa, która niedawno była masztem fotonicznym.

– Tego się raczej nie wyklepie – stwierdził. – Co to za okręt?

– Nie ma jeszcze oficjalnej nazwy – odpowiedziałem. – To eksperymentalna jednostka badawcza.

– W to mogę uwierzyć – odparł, najwyraźniej mając na myśli niezwykły kształt Leviathana. – Ilu was tam jest?

– Tylko ja – odrzekłem. Widząc niedowierzanie w jego oczach, pospieszyłem z wyjaśnieniem: – Mieliśmy stusześćdziesięcioośmioosobową załogę, póki nie zawiodły generatory tlenu.

Usłyszałem za plecami odgłosy wspinaczki na kadłub i dotarło do mnie, że ludzie ze skuterów śnieżnych stanowią w istocie dobrze uzbrojony oddział abordażowy. Opuściłem ręce, ale na wszelki wypadek trzymałem je na widoku, wsparte na relingu.

– Jedynie ja i jeszcze jeden człowiek dotarliśmy w porę do komór dekompresyjnych – ciągnąłem. – Ten drugi nie przeżył.

– Do komory dekompresyjnej? Jesteś nurkiem? A może służyłeś w SEAL? Musimy się spieszyć – dodał, rozglądając się niespokojnie.

Zyskałem pewność, że ktokolwiek znajdował się po przeciwnej stronie, w Jersey, wkrótce zacznie nas ostrzeliwać.

– Nie, naukowcem – powiedziałem. – Jak mówiłem, to eksperymentalna jednostka.

Nie zamierzałem ujawniać mojej prawdziwej misji ani zdradzać szczegółów na swój temat. Kręciło mi się w głowie od nadmiaru zdarzeń i nie miałem pojęcia, co się dzieje wokół, więc uznałem, że jeśli kiedykolwiek ważne było przestrzeganie jednej z podstawowych zasad szpiegostwa, to właśnie teraz: żyj swoją legendą. Zawsze.

Od strony dzioba dobiegł huk kilku niewielkich eksplozji. Oddział abordażowy musiał odpalić śruby włazu ewakuacyjnego, by dostać się do wnętrza okrętu.

– Skąd przypłynąłeś? – spytał jasnowłosy.

– Z Diego Garcia – odparłem.

Nie zdołał ukryć zaskoczenia.

– Z tej bazy morskiej na Oceanie Indyjskim? Przyznaję, świetne miejsce na przeżycie końca świata. Jakoś się tam trzymaliście?

Nie wiedziałem, o co mu chodzi. Jak wszystko, i to pytanie było dla mnie zagadką.

– Mniej więcej – powiedziałem.

– Aż w końcu wszystko szlag trafił?

– Tak. Jak w Londynie – zaryzykowałem.

– Słyszałeś o Londynie?

– Słyszałem – odrzekłem, siląc się na swobodę. Musiałem jednak pilnie zmienić temat, na wypadek gdyby miał w zanadrzu więcej trudnych pytań. Zwłaszcza że i ja musiałem się czegoś dowiedzieć. Spojrzałem na zrujnowane miasto. – Możesz mi powiedzieć… – Urwałem. – Właściwie jak mam się do ciebie zwracać? Dowódco?

– Wystarczy Tokyo. Używamy kryptonimów, to łatwiejsze niż zapamiętywanie nazwisk. Od początku tak robimy. Ginęło tylu ludzi, że nie było sensu się interesować, kim naprawdę są.

– W takim razie powiedz mi, Tokyo… Jaki dziś mamy dzień?

Przez chwilę przyglądał mi się, nie kryjąc zaskoczenia; widocznie uznał to pytanie za dziwaczne. Ale odpowiedział. Musiałem się bardzo postarać, żeby nie zdradzić się z żadną reakcją.

Minęły dwadzieścia cztery lata od aktywacji systemu maskującego, która poddała okręt działaniu sił przekraczających wyobrażenie. Dwadzieścia cztery lata. Zupełnie jak wagon w mojej wyobraźni wyskoczyliśmy z szyn – szyn czasu. Dwie dekady z górką były niczym w porównaniu z ponad czterema miliardami lat, które minęły od powstania Ziemi, jeszcze mniej znaczyły wobec wszechświata starszego o dziesięć miliardów lat, jednakże dla szarego człowieka była to miażdżąca strata.

Zatem tak wygląda przyszłość, pomyślałem, patrząc na dalekie eksplozje i gruzowisko ciągnące się całymi milami. Tokyo przyglądał mi się bacznie i zaczynałem podejrzewać, że nie do końca przekonała go moja próba bycia „normalnym”.

Byłem tak pochłonięty własnymi myślami, że nawet nie zauważyłem, iż nie jestem już sam na mostku nawigacyjnym. Jeden z żołnierzy oddziału abordażowego wyszedł tym samym włazem co ja i napędził mi strachu, gdy nagle położył dłoń na moim ramieniu. Odwróciłem się odruchowo, by ją strącić.

– Hej! Spokojnie, tygrysie – powiedział mężczyzna.

Był prawdziwym mocarzem: potężnej budowy, sześć stóp i pięć cali wzrostu, o szerokich ramionach, wąskim pasie – choć był dobrze po czterdziestce – i pięściach mistrza wagi ciężkiej. Używał zmodyfikowanego karabinu szturmowego z lunetą i długą na dwie stopy włócznią umocowaną pod lufą. Zapatrzyłem się na tę broń, bo nigdy nie widziałem niczego podobnego. Dopiero po chwili dostrzegłem kryptonim wypisany na kamizelce kuloodpornej: wołali na niego MartinLuther.

Unosząc w ręku tablet znaleziony na mostku, zawołał do Tokyo:

– Mam tu listę załogi. Mówił prawdę: sto sześćdziesiąt osiem osób. Wszędzie ciała. Zdaje się, że wszyscy się podusili.

Tokyo pokiwał głową, przyglądając się, jak MartinLuther ściąga identyfikator, który wciąż miałem na szyi, odczytuje nazwisko i porównuje je z listą.

– Daniel Raymond Greenberg – oznajmił. – Zdjęcie też się zgadza. Jest mnóstwo innych danych, ale ważne, że to on.

– Dobra. Dajcie panu Greenbergowi kamizelkę i hełm – rozkazał Tokyo. – I sprowadźcie go na dół. Musimy się spieszyć.

– Dokąd jedziemy? – spytałem.

– Zobaczyć się z Krisem – odparł enigmatycznie Tokyo, podkręcając obroty silnika ratraka.

– To też kryptonim?

– Nie, to akurat prawdziwe nazwisko – odpowiedział. – Kristofferson jest dowódcą Ruchu Oporu.

MartinLuther podał mi hełm i kamizelkę kuloodporną. Gdy je wkładałem, Tokyo wciąż patrzył na mnie podejrzliwie. Spojrzeliśmy sobie w oczy, a on nie odwrócił wzroku.

– Kris to prawdziwy twardziel – rzekł. – Przed Upadkiem był pułkownikiem Korpusu Marines. Bardzo jestem ciekaw waszej rozmowy.

– Dlaczego?

– Dlatego że on będzie umiał zadać ci właściwe pytania. Jest w tobie coś, co nie budzi mojego zaufania.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

22

Zostawiwszy Leviathana pod ochroną połowy oddziału abordażowego, pognaliśmy ratrakiem z maksymalną prędkością po skutej lodem rzece. Dwie kobiety z załogi nieustannie obserwowały przez lornetki brzegi New Jersey.

Zniszczenia, które oglądałem po drodze, wręcz szokowały. Postawiłem kołnierz kurtki i skuliłem ramiona, chroniąc się przed mroźnym wiatrem. Zaczął padać śnieg i mimowolnie wspomniałem słowa Sokoła o „ponurej zimie”, które usłyszałem w Langley wieki wcześniej – miałem wrażenie, że świetnie pasują do otaczającego mnie pejzażu.

Pojazd nieznacznie zmienił kurs i ujrzałem przed sobą ruiny mostu Brooklińskiego. Zastanawiałem się, czy nie wysadzono go celowo. Może Ruch Oporu – czymkolwiek był – postarał się w ten sposób, żeby Manhattan stał się jeszcze mniej dostępny. Z drugiej strony, niezliczone kratery i wypalone skorupy budynków wskazywały, że w mieście niewiele budowli uniknęło upadku.

– Możesz sobie myśleć, że to Hudson – zawołał Tokyo, przekrzykując wiatr. Pokazał przy tym na lodową połać, po której sunął nasz ratrak. – Ale to raczej pieprzona Wołga.

– Że niby w Rosji? – upewniłem się.

– Tak. Zima czterdziestego drugiego, miasto w ruinie…

– Stalingrad?

– Widzę, że znasz historię, Greenberg. Według Krisa też właśnie toczymy najbrutalniejszą bitwę w dziejach. Wiesz, ile przeciętnie żył rosyjski żołnierz, który ruszał wtedy do walki? Dwadzieścia cztery godziny.

– Kris może mieć rację. Dwa miliony ofiar – odpowiedziałem. – Ale kim jesteśmy? Niemcami czy Rosjanami?

– Niestety Niemcami. Zostaliśmy okrążeni – wyjaśnił Tokyo. – Od Orków oddziela nas jedynie woda. I podobnie jak niemiecka Szósta Armia, nie mamy co liczyć na zaopatrzenie, przybycie posiłków czy choćby ucieczkę. Możemy jedynie powstrzymywać ich napór.

Orków? Kogo – lub co – nazywano w taki sposób? Nie miałem pojęcia, ale milczałem. Skoro byłem jednym z obrońców Diego Garcia, musiałem przecież wiedzieć, z kim walczymy.

– A co z innymi miastami? – spytałem.

– Londyn był ostatnią twierdzą, o której słyszeliśmy – padła odpowiedź. – Sydney i Rio dzielnie walczyły, ale od miesięcy nie dają znaku życia. Uznaliśmy więc, że wszyscy oprócz nas ponieśli klęskę. – Tokyo uśmiechnął się ironicznie. – Jesteśmy ostatnią redutą.

Odwróciłem głowę. Wspomniał o Europie, Australii i Ameryce Południowej – naprawdę cały świat wyruszył na wojnę?

Byliśmy już niemal u brzegu Manhattanu. Przed nami ciągnął się długi pomost, a dalej hangary zwieńczone wyblakłym i podziurawionym odłamkami szyldem Circle Line – firmy, która dawno temu oferowała rejsy wycieczkowe wokół wyspy. Tokyo przyhamował nieco, by rozpocząć manewry na cmentarzysku zdewastowanych i na wpół zatopionych stateczków.

Spojrzałem ponad nimi na północ i zobaczyłem potężną sylwetę USS Intrepid, lotniskowca z czasów drugiej wojny światowej, który przetrwał pięć ataków kamikadze, nim wrócił do kraju, gdzie zachowano go jako pływające muzeum. Nie oparł się jednak ostatniej wojnie: ledwie unosił się na wodzie, mocno przechylony na lewą burtę. Nadbudówkę zżerała rdza, a kadłub był nakrapiany otworami po ostrzale artyleryjskim.

Nieco dalej, przy długim nabrzeżu używanym niegdyś przez wielkie transatlantyki dojrzałem siedem znajomych konturów. Zdumiony spojrzałem pytająco na Tokyo.

– Okręty podwodne? – rzuciłem. – Widzę wierzchołki kiosków. Co najmniej dwa z pociskami balistycznymi.

– Jasne – odparł dowódca. – Nikt nie miał tyle szczęścia co ci marynarze. Jak mogli nawdychać się zarodników, skoro znajdowali się sześćset stóp pod wodą? I tak pewnego ranka powitaliśmy tu konwój pięciu okrętów. Kolejne dziesięć stoi na kotwicy na East River.

Tokyo odwrócił się, by wydać rozkazy ludziom kręcącym się po nabrzeżu: mieli otworzyć wrota jednego z hangarów Circle Line.

Informacje napływały lawinowo i musiałem się postarać, by nie pogrzebały mnie żywcem. Usłyszałem o zarodnikach, światowym konflikcie, Orkach u bram Stalingradu, o ostatniej reducie…

I właśnie wtedy dopadła mnie najgorsza myśl: co się stało z Marylandem? Czy domki na peryferiach przy spokojnej uliczce wysadzanej drzewami mogły przetrwać coś takiego? Gdzie Rebecca? Czy urodziła bliźnięta? Czy przeżył ktokolwiek z mojej rodziny?

Rozejrzałem się w panice. Rozpaczliwie pragnąłem wiedzieć, ale nie mogłem zadawać pytań. Musiałem jakoś dostać się do Marylandu. Minęło sporo czasu, nim uświadomiłem sobie, że w tamtej chwili nie myślałem racjonalnie. Upłynęły przecież dwadzieścia cztery lata. Cokolwiek tam istniało, zostało zmiecione przez wichry wojny, a szanse na to, by ktoś przeżył, były pomijalnie małe.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

23

Ratrak wjechał do hangaru, a chwilę później zamknęła się za nim masywna brama, odcinając nas od rzeki. Pod stropem zapaliły się silne lampy.

W ich świetle zobaczyłem, że niemałe stadko psów – kilkanaście, a wszystkie wesoło merdały ogonami – wyczekuje powrotu oddziału.

Zeskoczyłem na ziemię i rozejrzałem się uważnie. Przestronny, dość ciemny budynek wznosił się na czterdzieści stóp, a wieńczył go dach z żelbetu i stalowych płyt.

Pracując w zespołach, mniej więcej osiemdziesięciu ludzi zajmowało się serwisowaniem różnych pojazdów śnieżnych, a nawet jednego wojskowego poduszkowca. Mechanicy, których widziałem raz po raz w blasku spawarek, mieli na sobie brudne kombinezony i wszyscy, bez względu na płeć, nosili krótkie włosy, co upodabniało ich do więźniów. Biorąc pod uwagę, że znajdowali się na oblężonym Manhattanie, może faktycznie nimi byli. I wszyscy patrzyli na mnie.

– Niezłe wejście – pogratulował mi MartinLuther. – Od lat nie mieliśmy tu gości.

Psy, w większości owczarki niemieckie, ale także beagle i czarno-białe pointery, podbiegły bliżej.

– Zdaje się, że porządny z ciebie facet – dorzucił, witając się ze zwierzętami.

Może zabrzmi to niedorzecznie, ale ten drobny gest poruszył mnie do głębi: odrobina normalności w samym środku szaleństwa.

– Wszyscy tu jesteśmy psiarzami – wyjaśnił MartinLuther. – Bez nich już byśmy nie żyli. – Otworzył worek, wyjął zeń stertę misek i zaczął napełniać je karmą. – Psy nas ostrzegają – ciągnął. – Za dnia Orkowie atakują artylerią, rakietami i dronami, więc chronimy się w tunelach metra i kanalizacji. Za to nocą fatygują się do nas osobiście. To dlatego trzymamy tyle skuterów. Od zmierzchu trzeba patrolować wody wokół wyspy. A zła wiadomość jest taka, że i Orkom zdarza się skorzystać z tuneli.

Wziąłem od niego kilka misek i zacząłem nakładać do nich porcje karmy, a następnie stawiać na posadzce.

– Atakowaliby z zaskoczenia, gdyby nie psy – kontynuował MartinLuther. – Większość psów szuka śladów zapachowych na ziemi, ale owczarki niemieckie potrafią je wyczuć w powietrzu. Daje nam to wielką przewagę: wyczuwają Orków z odległości kilkuset jardów. W tunelach bylibyśmy już martwi.

Żołnierz postawił ostatnią miskę i zawiązał worek. Najedzone psy zaczęły się rozchodzić w stronę koców, ale MartinLuther zatrzymał przy sobie młodą suczkę. Wabiła się Ella i była nieduża jak na swój wiek. Miała jasne oczy i często przechylała łeb, jakby kwestionowała wszystko, co widzi.

– Co teraz? – zapytałem.

– Idziemy do centrum spotkać się z Kristoffersonem. Musimy dotrzeć do pierwszego tunelu, a to oznacza przeprawę Aleją Snajperów. Będziemy mogli zaryzykować dopiero o zmroku, więc zostało nam jeszcze parę minut.

Rozejrzałem się po otaczającym mnie chaosie. Obawa o los Rebekki nie słabła, ale trzeba było stawić czoło rzeczywistości: od Marylandu dzieliło mnie dwieście pięćdziesiąt mil, a podróżowanie przez tę strefę wojny zapowiadało się na coś, czego nigdy w życiu nie doświadczyłem. Jeżeli miałem kiedyś odnaleźć drogę do domu, potrzebowałem przede wszystkim informacji.

– Jesteś ze Wschodniego Wybrzeża, Martin?

Łagodnie wyciągnął nos Elli ze swego plecaka, gdzie wśród amunicji i krótkich włóczni zwęszyła pudełko apetycznych wojskowych racji żywnościowych.

– Z Philly, ale gdy miałem dwadzieścia lat, przeniosłem się do Atlantic City. Pewien wpływowy człowiek, którego znałem, zaproponował mi udział w świetnym biznesie. – MartinLuther uśmiechnął się lekko.

– Naprawdę? Brzmi podejrzanie – stwierdziłem.

– FBI też tak uważało – odparł ze śmiechem. – Podsłuchiwali jego telefon ponad rok, zanim zrobili nalot na jego dom i go przymknęli. A wieczorem zgarnęli i mnie z mety, w której liczyłem dla niego pieniądze. Tymczasowo zamknęli w piwnicy, żeby w spokoju skatalogować i spakować to, co znaleźli. Tak się złożyło, że była to Diabelska Noc, a ja… nawet nie widziałem zarodników. – Zaśmiał się po raz drugi. – Zawdzięczam życie stróżom prawa: ilu Czarnych może się pochwalić czymś takim?

– Próbowałeś wrócić do Philly albo do Atlantic City? – spytałem.

Spojrzał na mnie ze zdziwieniem.

– Ale… jak miałbym to zrobić? Po co? Istnieją prostsze sposoby na popełnienie samobójstwa.

– Tak samo było na całym wybrzeżu? – indagowałem.

– Tak samo było wszędzie.

– Miałem rodzinę w Marylandzie – wyjaśniłem wreszcie.

Wzruszył ramionami.

– Każdy miał gdzieś rodzinę.

Usłyszałem za plecami szczęk ładownika, a zaraz potem odgłos przeładowywania karabinu. Odwróciłem się. Tokyo był gotów przemówić do swego plutonu.

– Dobra. Zbierać graty i przygotować się. Trzydzieści sekund. Oczy w niebo, wypatrywać dronów.

MartinLuther przypiął smycz do obroży Elli i rzucił mi karabin. Chwytając go, skrzywiłem się z bólu, ale przynajmniej czułem, że mogę już trochę poruszać kontuzjowanym lewym barkiem.

– Wiesz, jak tego używać? – spytał.

– Rozgryzę – odparłem.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

24

W innym czasie, w innym świecie Aleja Snajperów była znana jako Czterdziesta Druga Ulica. Kryjąc się w dwadzieścia osób za stertą gruzu, która niegdyś była drapaczem chmur, spoglądaliśmy na skrzyżowanie z Dwunastą Aleją. Oprócz wielkich kraterów widziałem tam jedynie zardzewiałe wraki samochodów na wpół przysypane świeżym śniegiem.

– Odliczam od pięciu i lecimy – zapowiedział Tokyo.

MartinLuther poluzował nieco smycz, dając Elli więcej swobody na czas biegu.

– Trzymaj się za mną – polecił. – Wiem, gdzie zachowały się bramy i gdzie są dziury w ziemi. Wróg używa dronów ze zdalnie sterowanymi działkami kalibru zero pięć. Ich wirniki hałasują jak miksery. Gdy je usłyszysz, masz dwie sekundy. A kiedy się kryję, ty też się kryjesz.

– Cztery – odliczał Tokyo.

– Od dworca autobusowego Port Authority dzieli nas tysiąc dwieście jardów – ciągnął MartinLuther. – To oznacza pięć minut biegu. W budynku są zejścia do sześciu tuneli metra, reszta się zawaliła. Ruszymy lewą stroną, ale dworzec będzie po prawej.

– Trzy.

– Jeżeli zobaczysz, że ktoś dostał, nie zatrzymuj się. Nikt też nie zatrzyma się dla ciebie: wszyscy znamy zasady.

– Dwa.

– Wszędzie są gruzy, po ciemku łatwo się wywalić. Na hełmie masz latarkę, włącz ją.

Spojrzałem na niego z niedowierzaniem.

– Przecież operatorzy dronów mnie zobaczą.

– To bez znaczenia. I tak mają kamery termowizyjne. Najważniejsze, żebyś utrzymał się na nogach i biegł. Zresztą możliwe, że dziś w ogóle nie będą latali, może śnieg nam pomoże.

– Jeden.

Podobnie jak inni, włączyłem latarkę, przeładowałem broń i dyskretnie ją odbezpieczyłem. Nie miałem nic przeciwko sprintom, ale nie zamierzałem ryzykować.

– Jazda! – wrzasnął Tokyo.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

25

Wbrew pobożnym życzeniom MartinLuthera tego wieczoru drony jednak latały. Pluton rozproszył się, gdy tylko Tokyo wydał rozkaz: każdy szukał własnej drogi przez rumowisko Czterdziestej Drugiej Ulicy, starając się być możliwie najtrudniejszym ruchomym celem.

Dwadzieścia latarek tańczyło w ciemności, gdy podążałem śladem MartinLuthera. Serce biło mi już dość szybko, gdy mijaliśmy ruiny kręgielni Lucky Strike. Wspięliśmy się na kolejną kupę gruzu, a potem zbiegliśmy w kaniony pełne wraków. Ella upierała się, by podążać inną drogą, aż w końcu zmusiła swego opiekuna, żeby spuścił ją ze smyczy.

Natychmiast odbiła w bok, błyskając w ciemności LED-ami na obroży, a MartinLuther gwałtownie skręcił w ciemną bramę. Uznałem, że musiał usłyszeć nadlatujące miksery, ale biegłem kilka jardów za nim i nie zdążyłem powtórzyć jego manewru. Jak powiedział, miałem teraz dwie sekundy, zanim zostanie ze mnie krwawa miazga. Rzuciłem się więc na oślep na usianą gruzem ulicę.

Alarm okazał się fałszywy, w przeciwieństwie do odłamków cegieł, które wbiły mi się w czoło. Z długiego rozcięcia popłynęła krew, ale zdołałem dostrzec MartinLuthera, który właśnie wyłaniał się z mroku. Spojrzał na moją zakrwawioną twarz, ale nie skomentował.

– Powstań! Biegniemy.

Chwyciłem karabin, poderwałem się i ruszyłem za nim. Musiałem co chwilę ocierać krew z oczu, więc zostałem nieco w tyle, gdy wypadliśmy na duży plac. Otoczony ruinami kiedyś niebosiężnych biurowców, był teraz połacią kraterów i gór wyrwanej z nich ziemi, tu i ówdzie upstrzoną nagimi kikutami drzew. Pejzaż żywo przypominał Passchendaele w 1917 roku.

Ella wskoczyła na wierzchołek jednego z pagórków pośrodku placu i na poły biegnąc, na poły się ślizgając, pomknęła dalej. Była mniej więcej w połowie drogi między mną a MartinLutherem. I wtedy naprawdę usłyszałem ten dźwięk.

Mikser. Jak na komendę obaj rzuciliśmy się na ziemię. Świetnie wyszkolona Ella także przypadła do rumowiska i znieruchomiała.

Spojrzałem przed siebie między ramionami, którymi próbowałem chronić głowę, i zobaczyłem drona pikującego w naszą stronę niczym bombowiec nurkujący Stuka. Był czarną, paskudną machiną z wirnikami na obu końcach zagiętego skrzydła, lasem anten na czubku i karabinem maszynowym podwieszonym na brzuchu.

Pięćdziesiąt stóp nad poziomem ulicy wyrównał lot i otworzył ogień. Huk był ogłuszający, a potęgowało go echo niosące się ruinami. Pociski kalibru 12,7 milimetra przeplatane smugowymi pomknęły w kierunku trzech latarek, które szukały schronienia wśród gruzów przed starym kościołem.

Huragan metalu bez trudu odrywał kawałki betonu i cegieł. Musiał trafić co najmniej jedną osobę, bo noc przeszył przeraźliwy kobiecy krzyk.

Dron wytracił prędkość i zmniejszył pułap, a gdy zawisł nieruchomo, domyśliłem się, że operator – siedzący pewnie parę mil stąd, gdzieś w New Jersey – wpatruje się w obraz termowizyjny, szukając kolejnych celów.

Nagle maszyna wzniosła się wyżej i znowu zaczęła strzelać. Czerwony pocisk smugowy odbił się od ściany kościoła i przeleciał czterdzieści jardów, w pobliże miejsca, w którym leżeliśmy.

Zrozumiałem, że skoro smugowy miał taką trajektorię, to pozostałe pociski też trafią niebezpiecznie blisko nas.

– Padnij! – ryknąłem ostrzegawczo, choć obaj z MartinLutherem wciąż leżeliśmy na ziemi.

Zauważyłem ślad smugacza nad łbem Elli i pomyślałem przelotnie, że jest bezpieczna, lecz sekundę później usłyszałem jej skowyt. Wiła się na ziemi, a z jej tylnej łapy tryskała krew: któraś z rykoszetujących kul musiała ją jednak dosięgnąć.

Skomląc żałośnie, próbowała doczołgać się do MartinLuthera, wlokąc za sobą bezwładną łapę, ale ból i szok były zbyt silne.

Dron tymczasem wzniósł się wyżej i zawrócił, lecz wcale nie byłem pewny, czy to już koniec. Tokyo, przyczajony gdzieś dalej u wylotu ulicy, w pobliżu bramy dworca Port Authority, zawołał:

– Zostaw ją, Martin! Uciekaj, ale już!

MartinLuther wstał, by zgodnie z rozkazem pobiec w stronę dworca. Ella, skomląc jeszcze głośniej, próbowała podnieść się z ziemi i podążyć za nim, ale upadła, krwawiąc obficie. MartinLuther zawahał się, po czym skręcił, by wrócić po postrzelonego psa. To tyle, jeśli chodzi o zostawianie rannych na polu walki, pomyślałem. A może chodziło tylko o ludzi?

Właśnie miałem się poderwać i zawołać do niego, że zabiorę Ellę po drodze, ale słowa uwięzły mi w krtani. Zadarłem głowę i dostrzegłem drona, który nawrócił w ciemności i właśnie zaczynał nurkować ku ulicy, za plecami MartinLuthera. Poczciwy siłacz nie miał szans, seria pocisków takiego kalibru przecięłaby go na pół.

Nie miałem czasu go ostrzec. Zamiast tego przyklęknąłem na jednym kolanie i zdjąłem z ramienia karabin, w duchu dziękując opatrzności, że zawczasu go przeładowałem i odbezpieczyłem.

Jak już wspominałem, nie jestem wybitnym strzelcem, ale mając w ręku przyzwoitą broń z dobrym celownikiem, potrafię zrobić swoje. Znacznie ważniejsze było zresztą to, że nauczono mnie zachowywać spokój w ekstremalnych sytuacjach. To nie broń ratuje nam życie, ale wyszkolenie.

Widziałem w celowniku, jak karabin pod dronem obraca się nieznacznie, biorąc MartinLuthera na cel. Żadna kamizelka kuloodporna i nawet najlepszy pancerz nie mogły zatrzymać tych pocisków.

Przełączyłem broń w tryb ognia ciągłego, wziąłem wdech, zaparłem kolbę o ramię, znieruchomiałem i nacisnąłem spust.

Odrzut był mocny, ale byłem przygotowany i skompensowałem jego siłę. Łuski spadały kaskadą na ziemię, a ja nie odrywałem oka od celu i nie zdejmowałem palca ze spustu.

Dostrzegłem pomarańczowe iskry, gdy kilkanaście moich pocisków dosięgło karabinu pod dronem. Właśnie miał zacząć ostrzał, lecz seria oddana z tak niewielkiej odległości skutecznie zepchnęła lufę z obranego kierunku. W rezultacie pociski rozerwały jedynie asfalt kilka cali od MartinLuthera, który rzucił się na ziemię, by osłonić Ellę własnym ciałem.

Dron nie przestał jednak strzelać, a grad kul uderzał coraz bliżej mnie, siejąc odłamkami na wszystkie strony. Teraz nie miałem już wyboru, musiałem kontynuować ogień. Wstałem pospiesznie i w obłoku dymu znowu nacisnąłem spust. Dystans nie był większy niż pięćdziesiąt jardów; kule zabębniły o korpus drona i wreszcie dosięgły wirnika.

Strzępy metalu z płatów poleciały we wszystkie strony, a maszyna przechyliła się gwałtownie. Ocalały wirnik próbował utrzymać ją w powietrzu, karabin maszynowy zaś nie przestał strzelać, sypiąc kulami zupełnie na oślep.

Dwaj żołnierze, którzy ukryli się przed kościołem, dostrzegli szansę. Chwycili pod ramiona ranną towarzyszkę i puścili się biegiem w stronę dworca autobusowego. Gdy niekontrolowany ostrzał skierował się ku nim, przypadli znowu do ziemi. Jeden z nich krzyknął przeraźliwie.

Tokyo rzucił się w bok, widząc, że nawała ognia zbliża się do niego. Na szczęście pociski rozbiły tylko resztki szyldu nad jego głową.

Dron opadał ku ziemi spiralnym kursem, aż wreszcie zderzył się z fasadą oddziału banku Chase i się rozpadł. Na chodnik spadły już tylko skrawki metalu i kawałki taśmy z nabojami.

Podniosłem się, zarzuciłem na ramię gorący karabin i popędziłem do MartinLuthera. Zdążył już założyć opaskę uciskową na łapę Elli i próbował podnieść ją z ziemi, ale cierpiała tak bardzo, że usiłowała zębami go od tego odwieść. Zacisnąłem jej dłoń na pysku i razem ułożyliśmy ją na ramieniu mojego towarzysza.

– Straci łapę – oceniłem, gdy znowu ruszyliśmy biegiem. – W najlepszym wypadku.

– Też tak myślę – odparł. – Byle przeżyła. Najwyżej zmienię jej imię.

– Na jakie? – zdziwiłem się.

– Statyw.

Roześmiałem się mimo niewesołych okoliczności.

– Nie trzeba było tego robić – odezwał się poważnie. – Strzelać do drona.

– Nie trzeba było po nią wracać – ripostowałem.

– Po ciebie bym nie wrócił. Ale pies to co innego. – Spojrzał na mnie z ukosa. – Dzięki – dorzucił po chwili.

Nie miałem czasu odpowiedzieć – byliśmy już u bramy dworca, gdzie czekał na nas Tokyo.

– Coś ty, kurwa, sobie myślał?! – ryknął. – Obaj mogliście zginąć!

– Wiem – odpowiedział MartinLuther. – Popełniłem błąd, należało ją zostawić. To się więcej nie powtórzy.

Tokyo zwrócił się do mnie:

– Zajebiste strzelanie – pochwalił. – Gdzie się tego nauczyłeś?

Wzruszyłem ramionami.

– Wychowałem się na Florydzie. Całe życie obcowałem z bronią.

– Nie, nie – odparł. – Trzeba czegoś więcej niż florydzkiego rodowodu, żeby z kamiennym spokojem strzelać do drona uzbrojonego w gnata takiego kalibru. Może chciałbyś mi o czymś powiedzieć?

Milczałem. Wiedziałem, że na starcie z trudnymi pytaniami i sceptycyzmem przyjdzie czas, gdy dotrzemy do Kristoffersona.

Tokyo miał ochotę mnie przycisnąć, ale w tym momencie zawołał go jeden z żołnierzy, mężczyzna po czterdziestce służący w plutonie jako sanitariusz. Opatrywał nogi kobiecie postrzelonej pod bramą kościoła. Inny członek tego tria, jegomość po pięćdziesiątce, próbował zatamować krew płynącą z rykoszetowej rany na ramieniu.

– Marta straciła dużo krwi – oznajmił medyk. – Oboje powinni trafić do Bergdorfa.

Do Bergdorfa? A cóż to, u licha, miało znaczyć? Zanim zdążyłem zapytać, Tokyo zaczął wydawać rozkazy:

– Dobra. Zatrzymamy się tam w drodze do Kristoffersona. Przeładować broń!

Bojownicy zarzucili plecaki i broń na ramiona i zaczęli podskakiwać w miejscu, by sprawdzić, czy ekwipunek zbytnio nie hałasuje. Zadowoleni przyklęknęli, by owinąć buty szmatami.

Wyjątkiem był MartinLuther, który w pośpiechu wyciągał z plecaka i rozdawał innym racje żywnościowe, amunicję i zapasowe włócznie. Zrozumiałem, co zamierza zrobić, i przyklęknąłem obok, żeby mu pomóc.

Gdy plecak był pusty, unieśliśmy Ellę, wsunęliśmy ją do środka ogonem w dół i delikatnie umieściliśmy plecak na ramionach MartinLuthera. Suka nie była zachwycona, wciąż dokuczał jej ostry ból w łapie, ale nie mieliśmy wyboru. Tylko tak mogliśmy ją transportować w biegu.

– Czekajcie – odezwał się sanitariusz. – Dam jej zastrzyk znieczulający.

– Nie – zaoponował ostro MartinLuther. – Musi być przytomna, potrzebny nam jej nos.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

26

Ella w ciszy znosiła ból i niewygodę transportu w plecaku, rozglądając się czujnie i nadstawiając spiczastych uszu.

Biegłem tuż za nią z karabinem gotowym do strzału i z plecakiem wypełnionym amunicją i owymi tajemniczymi włóczniami. Wypatrywałem wroga, o którym nie wiedziałem absolutnie nic. Nasze otoczenie nie należało do przyjemnych. Po sczerniałych ścianach tunelu lała się woda, błoto i gnijące śmieci zalegały na torach, a spod stropu zwieszały się pozrywane kable. Jeśli chodzi o dźwięki, to towarzyszyło nam głównie popiskiwanie szczurów umykających spod naszych stóp.

Ktoś – zapewne żołnierze Ruchu Oporu – pozawieszał co kilkaset jardów nagie żarówki, by wskazywały drogę w tym podziemnym królestwie. Żółtawe plamy światła, rozdzielone tak długimi odcinkami ciemności, nie łagodziły jednak klaustrofobicznej atmosfery, tylko ją pogłębiały.

Z wysiłku coraz ciężej oddychałem zatęchłym, nieruchomym powietrzem. Biegliśmy grupkami po dwie, trzy osoby, rozproszeni na wypadek ataku. Wszyscy milczeli z bronią gotową do strzału i niespokojnie rozglądali się po wnękach serwisowych i licznych odnogach tunelu. Na ile zdążyłem się zorientować, Orkowie mogli czaić się wszędzie, więc starałem się obserwować Ellę, ufając jej zmysłom bardziej niż własnym. Miałem nadzieję, że mimo poważnej rany jest przytomna. Dyszała, zwiesiwszy łeb ponad brzegiem plecaka. Nie wyglądało to dobrze.

– Psiakrew – rozległ się szept wystarczająco głośny, byśmy obaj z MartinLutherem to wyłapali.

Wiedzieliśmy, że odezwał się Tokyo prowadzący oddział. Zatrzymał się pośrodku tunelu, a gdy dotarliśmy do niego, sami zobaczyliśmy, o co chodzi: tory biegły tu w dół, by potem ostro się wznieść, pośrodku zaś rozciągało się głębokie na co najmniej dziesięć stóp rozlewisko brudnej wody spływającej zapewne z uszkodzonej kanalizacji deszczowej.

Najbardziej oczywiste rozwiązanie wydawało się proste: przepłynąć na drugą stronę. Woda mogła jednak zawierać Bóg wie jakie toksyny, a my mieliśmy ze sobą dwoje rannych – nie licząc psa – oraz ciężkie plecaki i broń. Przeprawa wpław nie była możliwa.

– Pewnie ostrzał artyleryjski rozwalił rury – orzekł Tokyo.

– Albo Orkowie zalali tunel – zasugerowałem. – Chcą nas zmusić, żebyśmy poszli inną trasą, prosto w pułapkę.

Tokyo spojrzał na mnie z namysłem.

– Możliwe – przyznał. – Ale jeśli oni mają przeżyć – wskazał na dwoje rannych – musimy się dostać do Bergdorfa.

– A nie możemy wrócić i pójść górą?

– Nie – padła stanowcza odpowiedź. – Nocą każda trasa przypomina Czterdziestą Drugą Ulicę. – Tokyo się odwrócił, by wezwać jednego z żołnierzy. – Quaalude.

Wysoki, chudy mężczyzna dobiegający trzydziestki – brodaty, wyluzowany, jednooki i krzywo uśmiechnięty – wystąpił.

– Mapy – rzucił Tokyo.

Quaalude wyjął z plecaka stare papierowe plany, ewidentnie wykradzione z ratusza, a przedstawiające układ tuneli kolei podziemnej oraz kanalizacji i tuneli technicznych.

– Znajdź najkrótsze obejście – polecił. – Cupcake.

Umięśniona kobieta o doskonale wyrzeźbionej sylwetce, ubrana w T-shirt khaki, kamizelkę kuloodporną oraz wysokie buty, odezwała się zza pleców towarzyszy:

– Tak, szefie?

– Gdy wyznaczymy trasę, biegnij z powrotem do dworca Port Authority, wyjdź na górę i skontaktuj się z moją siostrą. Nie wiem, gdzie dokładnie jest, ale na pewno w centrum. Powiedz jej, którym tunelem idziemy, i poproś, żeby tam zeszła. Jeśli czeka na nas zasadzka, przyda się wsparcie.

Cupcake skinęła głową i wydobyła z plecaka poobijaną krótkofalówkę, żeby sprawdzić stan baterii.

– Stąd nie złapie zasięgu? – spytałem.

– Za głęboko. Nawet między tunelami nie ma łączności – odparł Tokyo.

– Mam – obwieścił Quaalude, rozkładając na ziemi plan, by pokazać dowódcy drogę wiodącą wąskim bocznym tunelem.

– Co znaczy XR-236? – zapytałem, wskazując jego oznaczenie.

– Sanitarny – odparł Quaalude.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

27

Tunel był ciemny, na wpół zawalony i naprawdę niełatwy do sforsowania, ale najgorszy był fetor. Przeszliśmy może czterdzieści czy pięćdziesiąt jardów, brodząc w płytkiej brei, której składu wolałem sobie nie wyobrażać, i właśnie wyłoniliśmy się zza zakrętu, gdy w nasze nozdrza uderzył smród tak nieznośny, że musieliśmy się zatrzymać, by owinąć nosy i usta chustami.

MartinLuther próbował wykpić problem.

– Sądzicie, że jest strasznie? Pomyślcie lepiej, że mamy tylko około pięciu milionów receptorów węchowych. Owczarek niemiecki ma dwieście milionów!

– Myślisz, że Ella zdoła wyczuć Orków w takich warunkach?

– Wątpię. Stężenie tego smrodu jest chyba za duże. Kto by to wytrzymał?

– To co robimy?

– A co możemy zrobić? Jak powiedział Tokyo, nie możemy zawrócić. Trzeba dotrzeć do Bergdorfa. No, zawsze możemy też wykitować – dodał z uśmiechem. – Witamy w Syfie, panie Greenberg.

Z bandanami na twarzach ruszyliśmy w głąb podziemnego świata. Wreszcie zwiadowca idący na czele włączył i uniósł latarkę, a wtedy wszyscy zobaczyliśmy, że tunel jest prawie zablokowany. W bladym świetle dostrzegłem sylwetę zardzewiałej lokomotywy porzuconej na torach.

Wyblakłe oznaczenie na płycie czołowej identyfikowało ją jako „Diesel roboczy 52”. Pomyślałem, że musiała należeć do służb porządkowych w tunelach i na stacjach. Przekonałem się, że mam rację, gdy wyjrzałem zza niej i zobaczyłem platformy załadowane dziesiątkami kubłów pełnych śmieci, które wysypywały się z worków rozprutych przez szczury. Ich zawartość stała się już częściowo płynna – po latach trudno było nawet rozpoznać, czym kiedyś była – ale obezwładniający smród pozostał.

Za ostatnią platformą tunel się rozszerzał, a następnie rozwidlał. Przypomniałem sobie to miejsce na planie: teraz mieliśmy wybrać jedną z opcji. Niestety musieliśmy się rozdzielić na dwie grupy i gęsiego przecisnąć po bokach pociągu.

Poczułem chłód na plecach. Gdybym chciał zastawić pułapkę, to właśnie w takim miejscu, gdy utkniemy między platformami a ścianą tunelu. W przypadku ostrzału nie moglibyśmy pójść dalej, a szybki odwrót w takiej ciasnocie byłby niemal niemożliwy. Ale jeśli tak właśnie miało się to odbyć, to gdzie ukrył się wróg? Spojrzałem raz jeszcze w głąb tunelu, lecz niczego podejrzanego nie dostrzegłem.

Głęboką ciszę podziemia zakłócał jedynie chlupot błota pod naszymi stopami. Raz poczuliśmy lekki podmuch wiatru, od którego zaszeleściły porwane worki na śmieci. Pluton podzielił się niespiesznie, gdy wszyscy dotarli do lokomotywy numer 52. Teraz słyszeliśmy już tylko kapanie wody.

Uniosłem karabin i skierowałem go w stronę głębokiej niszy w ścianie. Miałem przeczucie, że za chwilę stanie się coś złego. Wpatrywałem się w ciemność, ale nic tam nie było. Zrobiłem krok.

Kątem oka spojrzałem na plecak MartinLuthera. Ella dyszała ciężko; widać było, że ból nie ustępuje. Uniosła łeb i spojrzała na mnie błagalnie… Nagle w jej oczach pojawił się błysk, zaczęła węszyć, marszcząc nos, po czym obnażyła kły w warknięciu.

– Padnij! – wrzasnąłem, w rozpaczliwej chwili olśnienia pojąwszy, gdzie ukrył się przeciwnik.

Jedno uderzenie serca później wypaliłem serią prosto w najbliższe worki ze śmieciami w wielkich kubłach.

Pozostali rzucili się w błoto lub przypadli do stalowego korpusu lokomotywy, a ja strzelałem krótkimi seriami jak opętany, mierząc w worki na pierwszych trzech platformach. Widziałem, że niektóre zaczynają się poruszać, rozdzierać, fruwać na boki…

Wychynęły z nich zastępy wrogów strzelających z biodra ciągłym ogniem pistoletów maszynowych. Byłem tak zszokowany ich widokiem, że niemal zapomniałem naciskać spust. Przemogłem się jednak i dalej robiłem swoje, choć nie potrafiłem pojąć, co to wszystko znaczy: napastnicy byli bladzi, bezwłosi, u kilku półnagich dostrzegłem na plecach grzebień grubej, zrogowaciałej skóry. Ich oczy, zielone z nitkami złota, nie zdradzały strachu ani żadnych innych emocji; wydawały się ludzkie, a zarazem nieludzkie.

– Orkowie – wymamrotałem, oddychając ciężko i z trudem przełykając ślinę.

– No – odezwał się MartinLuther. – Wy też ich tak nazwaliście? Niektórzy mówią na nich grzebieniaki czy jakoś tak. Wszystko jedno, tak czy inaczej skurwiele.

Nie przestawałem strzelać. Byłem pewny, że trafiłem co najmniej czterech najbliżej mnie, lecz choć pociski zmusiły ich, by się cofnęli, byli najwyżej ranni, nie padli. Zupełnie jakby nie czuli bólu albo jakby ich dziwna blada skóra zachowywała się jak pancerz. Niepohamowana agresja kazała im zaś natychmiast wznowić atak. Przerażali mnie pod każdym względem.

Prawie nie słyszałem, jak tuż obok kolejne lufy plunęły ogniem, zmuszając wrogów do wycofania się. I dobrze się stało, bo z wrażenia nawet nie zauważyłem, że wciąż naciskam spust, chociaż skończyła mi się amunicja. Otrząsnąłem się wreszcie i przykucnąłem obok MartinLuthera, częściowo osłonięty przez masywny kadłub lokomotywy. Wpychając nowy magazynek do karabinu, zauważyłem, że mój towarzysz starannie mierzy z broni.

Potężny Ork z odrażającą blizną przecinającą mu pół nagiej czaszki zbliżał się do nas szybko. Kule biły w jego ciało, lecz mimo to zdołał podrzucić do ramienia granatnik. Z tej odległości, nawet skuleni za lokomotywą, nie mielibyśmy szans.

Uniosłem głowę i zacząłem strzelać – z marnym skutkiem – zastanawiając się jednocześnie, dlaczego MartinLuther nie pomaga mi pozbyć się napastnika.

– Strzelaj, do cholery! – ryknąłem wściekle.

Zignorował mnie i dalej po prostu mierzył. Przygarbił się mocniej, jakby starał się dobrać idealny kąt strzału.

Ork był parę jardów od nas, gdy MartinLuther w końcu nacisnął guzik z boku karabinu.

Włócznia, potraktowana impulsem elektrycznym i napędzana ładunkiem wybuchowym ukrytym w jej wnętrzu, wyrwała się z mocowania pod lufą karabinu. Niczym harpun pofrunęła lotem błyskawicy prosto do celu.

Odległość była tak niewielka, że wróg nie zdążył zareagować. Zaostrzony grot metalowej strzały trafił go tuż pod lewym uchem, kierując się w górę pod ostrym kątem. Przebił ciało, kość i tętnicę, która bluznęła fontanną jasnej krwi.

Musiał w końcu uszkodzić także ważny ośrodek nerwowy, bo dłonie Orka pomknęły ku szyi, a jednocześnie zaczął się kręcić wokół własnej osi. Miałem wrażenie, że się skurczył, ale to tylko nogi ugięły się pod nim w piruecie, nim runął na stertę śmieci.

– Gotów! – wrzasnął triumfalnie MartinLuther. Koledzy z plutonu odpowiedzieli mu gromkimi wiwatami, a on odwrócił się do mnie i zawołał: – Włócznia!

Nie przestając jedną ręką ostrzeliwać się krótkimi seriami, prawie bez mierzenia, drugą sięgnąłem do plecaka, wymacałem na oślep włócznię i rzuciłem ją MartinLutherowi.

– Dobrze się spisałeś, trzymałeś ich w szachu – pochwalił mnie. Przypuszczalnie sądził, że wiedziałem, co robię. – A gdybyś nas nie ostrzegł, byłoby już po nas. Sprytne bydlaki, co? Gorsze od handlarzy narkotyków – stwierdził i roześmiał się.

Wystrzeliłem kilka kolejnych krótkich serii, wodząc lufą po łuku, i znowu dostrzegłem błysk włóczni – tym razem wystartowała z drugiej strony lokomotywy. Ork zbiegający ze sterty śmieci padł jak rażony gromem.

– Gotów! – Zwycięski okrzyk musiał paść z ust Tokyo.

Pluton znowu wiwatował, lecz ja nie spuszczałem oka ze szturmujących wrogów – z kubłów wyskakiwało ich z każdą chwilą więcej. Byliśmy bez szans. Mieli druzgocącą przewagę liczebną.

MartinLuther załadował już włócznię i znowu przyciskał celownik do oka. Kąt strzału musiał być kluczowy, bo ponownie przyjął bardzo niską pozycję, na mocno ugiętych nogach.

Też przykucnąłem, bo Orkowie ostrzeliwali się coraz intensywniej. Spojrzałem na własny karabin: miał uchwyty pod lufą oraz guzik z boku, nad spustem, jak broń MartinLuthera.

– Gotów! – krzyknął sekundę później.

Tym razem wydobyłem z plecaka dwie włócznie: jedną rzuciłem towarzyszowi, a drugą wsunąłem w uchwyty własnej broni. Pochyliłem głowę, widząc czerwone linie smugaczy biegnące w moją stronę, a potem wziąłem na cel potężnie zbudowanego Orka. Brakowało mu palców u jednej dłoni, ale nie przeszkadzało mu to w strzelaniu drugą ręką z wielkokalibrowej pompki.

Patrzyłem przez celownik na punkt tuż poniżej lewego ucha i gdy kąt strzału wydał mi się odpowiedni, podparłem się kolanem i nacisnąłem guzik. Rozległ się huk i włócznia pomknęła do celu. Srebrzysta smuga wystrzelona zza lokomotywy niemal musnęła kubły na kilku platformach, nim wbiła się z impetem tuż przy szczęce wojownika. Jego głowa gwałtownie odskoczyła i upuścił strzelbę, ale nie upadł. Dysząc ciężko, schylił się po broń i chwiejnym krokiem ruszył naprzód. Był gotów do strzału, gdy druga włócznia przebiła mu czaszkę tuż pod drugim uchem. Raz jeszcze głowa poleciała mu do tyłu, znowu upuścił broń, lecz tym razem skonał, zanim padł na ziemię.

– Gotów! – wrzasnął MartinLuther, chowając się znowu za lokomotywą, by załadować następną włócznię. – Ostrzejszy kąt – pouczył mnie. – Staraj się jak najbardziej zbliżyć do sześćdziesięciu dwóch stopni, to magiczna liczba! Tylko tak można przebić ten ich pancerz. W tym miejscu skóra jest cieńsza, inaczej nie mogliby poruszać głową, a kość nie dość mocna, żeby zatrzymać grot. Chociaż tę jedną rzecz, dzięki Bogu, spierdoliła im ewolucja.

Gotowy do strzału odczekał, aż ogień z naprzeciwka zelżeje, po czym uniósł głowę i wymierzył w kierunku kobiety Orka.

– Kula też dałaby radę, ale doświadczenie nauczyło nas, że dzięki szerokości grotu włócznia jest o wiele skuteczniejsza – ciągnął, przysiadając z karabinem przy oku. – Ma też mniejszą prędkość. Amunicja ma tendencję do przebijania się na wylot. Wielka rana wylotowa może i wygląda ślicznie, ale tu potrzeba czegoś, co po drodze rozwali im płytę główną. Niestety to się udaje tylko z krótkiego dystansu…

Strzelił mniej więcej w tej samej chwili, gdy kilka kul rykoszetowało od lokomotywy. Zignorowałem je, w skupieniu przyglądając się temu, czego dokonał MartinLuther. Włócznia weszła głęboko w szyję kobiety. Jej oczy nabiegły krwią i nawet gdybym nie dostrzegł czerwonej piany na jej ustach, wiedziałbym, że choć jeszcze stoi, to już jest po niej. Zanim upadła, analizowałem wszystko jakby w zwolnionym tempie, skupiając się przede wszystkim na kącie wejścia grotu w ciało. Musiałem go zapamiętać.

Gdy tylko spoczęła na stercie cuchnących śmieci, chwyciłem kolejną włócznię, załadowałem i rozejrzałem się. Orkowie nadciągali w bardziej zorganizowany sposób, gdzieniegdzie tratując własnych poległych. Przypomniały mi się relacje o rosyjskich skazańcach, których rzucano do morderczej walki podczas pierwszej wojny ukraińskiej – oni także szli do ataku po trupach swych towarzyszy.

Strzeliłem – tym razem włócznia wbiła się w szyję młodego półnagiego wojownika o bladym ciele lśniącym od potu. Zachwiał się, padł na kolana i już zaczynałem wierzyć, że trafiłem pod właściwym kątem… ale nie.

Zdołał wstać i sięgnął po karabin. Był jak wirus: ani żywy, ani martwy. Gdy wycelował we mnie, pochyliłem się, by załadować nową włócznię. Nie zważając na to, że pierwsza sterczy z jego ciała, patrzył prosto w celownik i w tym momencie dostrzegłem drugą stronę jego szyi. On pomału naciągał język spustowy, a ja jeszcze poprawiałem pozycję, zachodząc w głowę, czy to już magiczne sześćdziesiąt dwa stopnie. Wystrzeliliśmy w tej samej sekundzie.

Rzuciłem się w bok, za koło lokomotywy, by nie dać się skosić długą serią, po czym ostrożnie wyjrzałem. Mój drugi strzał był idealny: Ork uniósł dłoń, widząc nadlatującą włócznię, ale grot przebił ją bez trudu, a potem przygwoździł do szczęki i wszedł głęboko w czaszkę.

Oczy podeszły mu krwią i już wiedziałem.

– Gotów! – ryknąłem.

Magiczne sześćdziesiąt dwa, pomyślałem, sięgając po następne dwie włócznie. W tym momencie dostrzegłem Tokyo. Zaintrygowany moim sukcesem przyglądał mi się bacznie z drugiej strony lokomotywy. Oddanie strzału pod idealnym kątem nie jest łatwe, zwłaszcza dla naukowca, nawet jeśli dorastał na Florydzie.

Nie miałem jednak czasu dłużej się nad tym zastanawiać. Rzuciłem jedną włócznię MartinLutherowi i spojrzałem na zastępy Orków prących do szturmu mimo naszego ostrzału, a potem oszacowałem, jak niewiele grotów nam zostało. Czułem, że zostaniemy pokonani.

– Musimy się wycofać! – krzyknąłem do MartinLuthera, ładując włócznię pod lufę.

– Zginiemy, jeśli to zrobimy.

– Zginiemy, jeśli tego nie zrobimy.

– Albo obronimy się tutaj, albo będzie po nas – uciął stanowczo, po czym uniósł się nieco na nogach i strzelił.

– To już nie Syf – stwierdziłem ponuro, mierząc do kolejnego wroga. – To, kurwa, Rorke’s Drift!

– Gotów! – zawołał MartinLuther, sięgając po nowy pocisk. – Kim był ten cały Rorke?

Wymierzyłem, strzeliłem i odczekałem moment.

– Gotów! – krzyknąłem. – Nie kto, tylko co! Stacja misyjna nad rzeką Buffalo, gdzie stu pięćdziesięciu Brytyjczyków stawiło czoło czterem tysiącom Zulusów.

Przeładowaliśmy broń jednocześnie, podczas gdy chmurę dymu przed nami przebijały włócznie innych żołnierzy.

– I jak to się skończyło? – spytał.

– Bitwa trwała całą noc. O świcie czerwonym kurtkom zostało tylko dziewięćset kul, a wystrzelili dwadzieścia tysięcy. Legendarny akt bohaterstwa.

Chwilę później, znowu jednocześnie, zawołaliśmy: „Gotów!” i ponownie przeładowaliśmy broń. Zostały nam ostatnie cztery włócznie.

– Żołnierze dostali jedenaście Krzyży Wiktorii – dodałem. – Nigdy w dziejach żaden pułk nie zdobył tyle za jedną akcję bojową. O siódmej rano Zulusi mieli dość i się wycofali…

– No to, kurwa, czego narzekasz?! – obruszył się MartinLuther. – Da się? Da się!

Wychyliliśmy się zza lokomotywy i znowu tuż obok mnie zagrzechotały pociski. Także wystrzeliłem.

– Gotów! – zawołałem, podświadomie czekając na odzew MartinLuthera.

Milczał, więc się odwróciłem.

Odrzucony impetem strzału leżał oparty plecami o koło. Obficie krwawił z rany na piersi i żył jeszcze chyba tylko dlatego, że kamizelka kuloodporna spowolniła kulę. Tak czy inaczej, jego stan był poważny.

– Może miałeś rację – powiedział cicho, próbując się uśmiechnąć. Z trudem łapał powietrze. – Może trzeba było się wycofać.

Pokręciłem głową. Chciałem opatrzyć mu ranę, ale nie mogłem zignorować faktu, że Orkowie wciąż napierali.

– Sam… nie masz… szans – wystękał. – Właź pod lokomotywę… idź na drugą stronę.

– Nie ma mowy. Przeciągnę cię tam.

Załadowałem nową włócznię, wymierzyłem w najbliższego wroga i patrzyłem, jak oczy nabiegają mu krwią, gdy upadał. Nie miałem czasu, by krzyknąć: „Gotów!”. Odwróciłem się.

– Nie możesz mnie ciągnąć – powiedział MartinLuther – a sam nie dopełznę. – Widziałem, że cierpi, próbując zdjąć kamizelkę. – Rozniosą nas. Zjeżdżaj stąd.

Pokręciłem głową, ładując włócznię.

– No idź! – rozkazał. – Tylko jedna sprawa… weźmiesz Ellę? Będziesz ją kochał, dobra?

Suka spojrzała na mnie i – przysięgam na Boga – potrząsnęła łbem.

Chciałem znowu wyjrzeć zza osłony, żeby oddać strzał, ale ogień z przeciwka był zbyt mocny. Orkowie byli coraz bliżej.

– To nie jest Rorke’s coś tam – wysapał MartinLuther. – Czerwone kurtki nie wygrają. Nie dziś.

Zignorowałem go, czekając, aż ostrzał zelżeje.

– Proszę cię… weź ją. I idź.

Zdążyłem unieść głowę, by rozejrzeć się za kolejnym celem, gdy zza lokomotywy dobiegł krzyk Tokyo:

– Odwrót! Wycofać się!

– Słyszałeś? – odezwał się MartinLuther. – Spieprzaj stąd! – dorzucił i zaczął zdejmować z ramion plecak z Ellą, chcąc naprawdę mi ją oddać.

Odtrąciłem jego ręce i chwyciłem pod ramiona, by odciągnąć go w głąb tunelu. Nagle rozległ się ogłuszający huk eksplozji wzmocniony ciasnotą betonowych ścian, które aż zadrżały. W powietrze poszybowała fontanna śmieci.

Wyjrzałem zza lokomotywy i zdążyłem jeszcze zobaczyć, jak dwóch Orków – w tym jeden z urwaną nogą – wylatuje zza stalowego kubła i z upiornym chrzęstem zderza się z betonowym stropem, po czym spada na ziemię.

– Granat? – rzuciłem do MartinLuthera. – Kto mógł odpalić granat?

Nie zdążył mi odpowiedzieć, bo nastąpił drugi wybuch, a po nim kolejne. Kubły i ukryci w nich Orkowie nie mieli szans wobec takiej siły ognia.

– Ktoś ich ostrzeliwuje od tyłu! – zawołałem, próbując przebić wzrokiem dym i chmury pyłu oraz odłamków. Seria eksplozji ograniczyła widoczność niemal do zera.

Mimo bólu MartinLuther zaśmiał się zwycięsko.

– Granaty? To musi być ona! – stwierdził.

– Kto? – spytałem, odwracając się.

– Siostra Tokyo – wyjaśnił. – Tylko jej pluton ma na stanie granatnik automatyczny.

Eksplozje były coraz dalsze i rzadsze, więc znowu wyjrzałem z kryjówki, by spojrzeć na strzaskane platformy, na których jak okiem sięgnąć zalegały szczątki Orków. Po dłuższej chwili z tumanu pyłu i dymu wyszła może dwudziestoparoletnia kobieta.

Miała na sobie spodnie we wzór maskujący, wojskowe buty i podarty T-shirt, a na piersi dźwigała bandolier z amunicją sporego kalibru. Miała jasne włosy i oczy, a pot i brud bitewny nie zdołały całkiem przesłonić wysokich kości policzkowych oraz czoła przeciętego w poprzek długą blizną.

Gdy szła w stronę Tokyo, w oddali pojawiła się reszta jej plutonu. Dwóch żołnierzy dźwigało mocno zużyty granatnik automatyczny MK 47 Striker oraz amunicję do niego. Nic dziwnego, że dokonali takiej rzezi Orków: była to śmiercionośna broń zdolna wystrzeliwać do dwustu pięćdziesięciu granatów na minutę.

Odwróciłem się i przyklęknąłem, by w końcu odsłonić ranę na piersi MartinLuthera. Gdy zerknąłem za siebie, zauważyłem jeszcze, że kobieta i Tokyo padają sobie w ramiona.

– Dzięki – powiedział on, ściskając ją serdecznie. – Jeszcze parę minut i… – Nie dokończył.

Dopiero teraz pojąłem, jak bardzo był przerażony i jaki jest młody.

Pochyliłem się nad towarzyszem i zdecydowanym ruchem rozerwałem mu czarny T-shirt od szyi aż do pępka. Dziura w jego piersi była naprawdę duża, widać w niej było kilka zdruzgotanych żeber. Gdyby nie kamizelka…

– Przybiegliśmy, gdy tylko odezwała się Cupcake – odpowiedziała siostra Tokyo. – Ilu macie rannych?

– Czterech. Na szczęście niezbyt poważnie.

– Tu mamy cholernie poważną ranę! – krzyknąłem zirytowany. – Medyk, gazem!

Sanitariusz sięgnął po plecak i ruszył biegiem w naszą stronę.

Siostra Tokyo spojrzała na mnie, a ja na nią. Nie mogłem się oprzeć przedziwnemu wrażeniu, że skądś się znamy.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

28

Nie trwało to długo. Widząc, że MartinLuther jest ranny, dwoje młodych dowódców przeskoczyło nad sprzęgiem łączącym lokomotywę z platformą i chwilę później przykucnęli obok.

– QuikClot! – zawołałem do sanitariusza.

W biegu otworzył plecak, wyjął pakiet i rzucił mi przez całą długość lokomotywy, żeby nie tracić czasu. Nie był to mistrzowski rzut, ale kobieta zdążyła podskoczyć i złapać opatrunek w locie.

Rozdarła opakowanie i razem zaczęliśmy oczyszczać ranę i tamować krwawienie. Tokyo, pochylony nad nogą MartinLuthera, grotem włóczni rozcinał mu nogawkę dżinsów. W ferworze walki nawet nie zauważyłem, że dostał też postrzał w łydkę.

Tokyo oderwał pas czarnego materiału z koszulki i obwiązał nim nogę rannego, po czym znowu użył włóczni – tym razem po to, by obracając ją, zacisnąć zaimprowizowaną opaskę. Jego siostra otworzyła tymczasem drugi pakiet opatrunkowy i odsunęła moje ręce, gdy próbowałem pomóc.

– Sądzę, że mam większe doświadczenie – powiedziała. Jej ton wskazywał, że nie ma ochoty na dyskusję.

Manewrowanie przy połamanych żebrach rzeczywiście wymagało delikatności i nie wątpiłem, że miała rację. Obserwując, jak sobie radzi, zastanawiałem się nawet, czy studiowała medycynę.

– Nie jest tak źle – stwierdziła, ignorując płytki oddech rannego.

Sprawnie doczyściła ranę i zatamowała krwawienie, a ja tylko się przyglądałem. Była odważna, zdecydowana, najwyraźniej nawykła do wydawania rozkazów – wydawała się urodzonym dowódcą.

Byłem pod wrażeniem, więc nie zamierzałem mieć jej za złe, że szorstko mnie potraktowała. Gdy sanitariusz przejął od niej rannego, uśmiechnąłem się i podałem jej manierkę z wodą. Spojrzała mi w oczy.

– Słyszałam już, że mamy gościa.

Skinąłem głową, nie przerywając kontaktu wzrokowego.

– Cupcake mówiła, że przypłynąłeś z jakiejś wyspy na Oceanie Indyjskim – ciągnęła. – Palmy, złoty piasek i mango? – Szerokim gestem wskazała zdewastowane platformy pełne śmieci i stosy trupów. – Jak sądzisz, podjąłeś słuszną decyzję?

Uśmiechnęła się, a ja po raz drugi poczułem coś w rodzaju déjà vu. Zrozumiałem, że po prostu bardzo mi kogoś przypomina.

Przekazała manierkę bratu i wyciągnęła rękę.

– Mówią na mnie Dior.

– Jak na tego typa od ubrań?

– No – przytaknęła, po czym pokazała swój podarty T-shirt i bandolier. – Nazywamy to modą bojową. Pracuję nad nowym AK-47 do kolekcji jesiennej.

– Danny Greenberg – przedstawiłem się, ściskając jej dłoń.

– Danny jest naukowcem – dodał Tokyo. – Ale ja myślę, że nie tylko.

– To prawda? – spytała Dior.

– Nie – odpowiedziałem i szybko zmieniłem temat: – Podobno jesteście rodzeństwem.

– Zgadza się – odpowiedziała Dior.

Przyjrzałem się ich twarzom.

– A kto jest starszy?

– Ja – odrzekła.

– O dziesięć minut – wtrącił Tokyo.

– Bliźnięta – zdziwiłem się. – No, nieidentyczne.

– Dzięki Bogu! – odpowiedzieli równocześnie.

Uśmiechając się, dostrzegłem za ich plecami, że sanitariusz wstaje i ściąga lateksowe rękawiczki. Dior i Tokyo odwrócili się ku niemu.

– Kula wciąż siedzi – powiedział medyk. – Całe szczęście, że kamizelka i żebra ją zatrzymały. Cal i trafiłaby w serce. Zorganizuję ekipę, trzeba go zanieść do Bergdorfa.

Odwrócił się, by zawołać ludzi, a MartinLuther, blady z upływu krwi, z bandażem na piersi i na łydce, uniósł rękę i zasalutował mi.

– Dzięki, chłopie.

Wzruszyłem ramionami, a bliźnięta spojrzały na nas pytająco.

– Za co? – spytała Dior.

– Gdy oberwałem – MartinLuther dotknął piersi – kazałem mu spieprzać, ale nie chciał.

Dior i Tokyo milczeli, przyglądając mi się jakby z uznaniem. MartinLuther spróbował się do mnie uśmiechnąć.

– Spytaj ich – powiedział, wskazując dowódców.

– O co? – zdziwiłem się.

– O Maryland. Tam się urodzili.

– Niezupełnie. Urodziliśmy się tu, w mieście – sprostowała Dior. – Ale nasza rodzina pochodzi z Marylandu.

– A dokładniej? – spytałem.

Wzruszyli ramionami.

– Z jakiegoś przedmieścia – odpowiedziała. – Mama uciekła stamtąd w Diabelską Noc. Koszmarna przeprawa oczywiście. Była w ciąży, a towarzyszyła jej tylko nastoletnia przyjaciółka, ale jakoś sobie poradziła. Nie było nas jeszcze na świecie, a już ocaliła nam życie.

– Imponujące – odrzekłem. – Dlaczego była sama? Wasz ojciec zginął… – Nie dokończyłem, tylko kiwnąłem głową ku trupom Orków.

– Nie, nie – zaprzeczył Tokyo. – Tata stracił życie trochę wcześniej.

– Na morzu – dodała Dior.

Poczułem nagle, że ledwie mogę oddychać, jakby ktoś wyrwał mi dziurę w piersi. Kobieta z Marylandu… w ciąży z bliźniętami… ojciec, który zginął na oceanie – mój świat właśnie poruszył się w posadach. Próbowałem odzyskać grunt pod nogami, ale mój umysł był teraz wirem emocji i możliwości, a ja sam trwałem w bezruchu, osadzony w przyszłości i utracony w przeszłości. Na szczęście Dior i Tokyo już mnie zostawili, by przygotować swoje plutony do wymarszu. Patrzyłem na ich plecy coraz bardziej zagubiony: nawet jeśli to prawda, jeśli te bliźnięta były moimi dziećmi, które widziałem dotąd tylko jako plamy na wydruku z ultrasonografu, to w jaki sposób miałbym im wytłumaczyć – tu, w zrujnowanym tunelu metra w Nowym Jorku, o krok od końca świata – że przybywam z przeszłości? Że obcy człowiek, ledwie dziesięć lat od nich starszy, walczący u ich boku, jest ojcem, którego nigdy nie poznały?

Próbowałem znaleźć jakiś sposób, by ruszyć z miejsca, sformułować dobre pytanie, które nie zrobiłoby ze mnie wariata w ich oczach, gdy nagle zauważyłem, że oboje skończyli już swoją robotę i bacznie mi się przyglądają.

– Coś blado wyglądasz – zauważyła Dior. – Dobrze się czujesz?

– To tylko zmęczenie – odpowiedziałem. – Poza tym rozmyślałem o ludziach ginących zbyt młodo. – Nagle znalazłem odpowiedź, a ściślej mówiąc pytanie: – Mówiliście, że wasz tata stracił życie na morzu… Był marynarzem?

– Przypuszczalnie – odparł niepewnie Tokyo.

– Nie wiecie? – spytałem.

– Nie – rzuciła ze śmiechem Dior. – Widzisz, mama zawsze robiła z niego Bóg wie kogo: twierdziła, że był szpiegiem i zginął na okręcie podwodnym.

Tokyo też się roześmiał, więc i ja uśmiechnąłem się wątło. Naprawdę chciałem dzielić z nimi tę wesołość, ale gdy patrzyłem na syna i córkę, myśląc o tym, jak wspaniale spisała się Rebecca, ratując im życie i wychowując ich… mogłem się tylko odwrócić. Emocje były zbyt silne.

Bałem się, że głos odmówi mi posłuszeństwa. Pochyliłem się nad Ellą, upewniłem się, czy jest jej znośnie w plecaku, i przygotowałem się do podniesienia jej z ziemi. Zyskałem dość czasu, by się opanować i względnie swobodnie zadać pytanie, choć wcale nie byłem pewny, czy chcę znać odpowiedź:

– A co z waszą matką? Ją także straciliście?
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

29

– Mamę? – Tokyo wyszczerzył zęby w uśmiechu. – Gdybyś ją znał, nie pytałbyś. „Twarda”, tak o niej mówi większość ludzi. Jest kawałek stąd, w Bergdorfie, i pewnie jak zwykle doprowadza swoją ekipę do szału.

Żyje. Odetchnąłem głęboko. Otrzymałem swoją odpowiedź, teraz wolałem milczeć. Nie mogłem ciągnąć tego tematu. Zająłem się zakładaniem plecaka z Ellą, by znowu kupić sobie trochę czasu, jakoś zapanować nad burzą emocji.

Spojrzałem w głąb tunelu, jakbym sprawdzał czekającą nas drogę, ale w rzeczywistości prawie nie widziałem otoczenia. Po długiej chwili, gdy już trochę doszedłem do siebie, znowu zwróciłem się do bliźniąt:

– Kto albo co to jest Bergdorf?

– To stary dom towarowy przy Piątej – wyjaśniła Dior. – Ma ogromne piwnice, bardzo bezpieczne, bo dawno temu miały służyć jako schrony przeciwatomowe. A potem urządzono tam szpital, mama kieruje nim od lat.

Naturalnie, pomyślałem. Z jej doświadczeniem z oddziału ratunkowego… Dobrze pamiętałem, w jakim stanie wracała ze szpitala MedStar: wycieńczona, z trudem docierała do łóżka.

Ciekawe, czy teraz ktoś na nią czekał, jak ja dawniej.

– Nie wyszła ponownie za mąż? – spytałem cicho.

– Szefie! – zawołał w tej samej chwili donośny głos, a tunel zwielokrotnił go echem. Tokyo i Dior nie usłyszeli mojego pytania. Krzyknął sanitariusz, wskazując jednocześnie cztery zespoły noszowych, które już przygotowały rannych do drogi. – Zanieśmy ich wreszcie do Bergdorfa. Jestem gotowy.

To dobrze, pomyślałem. Sam nie miałem pewności, czy jestem gotowy na to, co ma nastąpić. I czy moi bliscy są gotowi.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

30

Pierwszy szok czekał mnie już kilka chwil po tym, jak dotarliśmy do ogromnych podziemi dawnego domu towarowego Bergdorf Goodman.

O dziwo, nie miało to nic wspólnego ze spotkaniem z Rebeccą, choć poprzednie trzydzieści minut biegu tunelami spędziłem głównie na mentalnych przygotowaniach właśnie do tego. Posuwając się w luźnym szyku, wkrótce zostawiliśmy za sobą fetor składu porządkowego i podążając za Quaaludem i jego planami, zagłębiliśmy się w labirynt pomniejszych korytarzy i łączników. Na szczęście nie natknęliśmy się już na Orków.

Ella nie skarżyła się na swój los, choć na pewno cierpiała, gdy biegłem po nierównym podłożu. Kombinacja kilku okoliczności – tego, że niosłem na plecach dorosłego owczarka, że dźwigałem karabin gotowy do strzału i że na piersiach zawiesiłem sobie torbę z amunicją, jedzeniem i kilkunastoma włóczniami – sprawiła, że brakowało mi tchu, kiedy nareszcie wkroczyliśmy do szerokiego i dobrze oświetlonego tunelu kolei podziemnej.

Szedłem z Tokyo i Dior na czele oddziału, przy czym bardziej niż moja obecność liczył się czuły nos Elli, gdy minęliśmy kolejny zakręt i stanęliśmy oko w oko z dwoma ciężkimi karabinami maszynowymi Browninga, bronią nazywaną przez pokolenia żołnierzy „Ma Deuce”. Silnie ufortyfikowane betonowymi stanowiskami ogniowymi miały system zdalnego sterowania sprzężony z istnym lasem kamer i czujników.

Tokyo przystanął, by umożliwić pracę oprogramowaniu do rozpoznawania twarzy.

– Tylko cztery tunele łączą się z tymi piwnicami – powiedział, czekając na weryfikację. – Wszystkie są strzeżone w taki sposób. Orkowie od dwudziestu lat nie dostali się do środka.

– I wszystko to dzięki dwóm browningom? – zdziwiłem się. – Zdawało mi się, że…

– Zaczekaj – rzucił z uśmiechem.

Gdy system w końcu go rozpoznał, otworzyły się masywne stalowe drzwi na tyłach stanowisk ogniowych. Przed nami był kolejny, celowo zwężający się tunel o stalowo-betonowych ścianach. Podobnie jak hipotetyczni intruzi, musieliśmy iść gęsiego, mijając wąskie otwory strzelnicze ciągnące się po obu stronach. Wyobraziłem sobie, że za nimi – niczym w średniowiecznej fortecy – znajdują się kładki i drabiny dające obrońcom dostęp do co najmniej kilkunastu stanowisk strzeleckich.

– To strefa śmierci – wyjaśnił Tokyo, nie zatrzymując się w wąskim korytarzu.

– Często używana? – spytałem, przyglądając się rdzawemu nalotowi na ścianach. Dostrzegłem też ruch po drugiej stronie szczelin, które mijaliśmy. Może i przeszliśmy weryfikację, ale obrońcy Bergdorfa nie zamierzali ryzykować.

– W pierwszych dniach praktycznie non stop – odpowiedziała Dior. – Jeśli się dobrze przyjrzysz, przekonasz się, że ten nalot na ścianach to wcale nie rdza.

Zerknąłem na nią z ukosa. Nie żartowała.

Zatrzymaliśmy się przed kolejnymi stalowymi drzwiami, a gdy się otworzyły, wreszcie wkroczyliśmy do izby przyjęć. Tak naprawdę niewiele się różniła od innych tego typu przybytków, których przez lata odwiedziłem całkiem sporo. Może z jednym wyjątkiem: na ścianach wisiały tu ogromne postery przedstawiające między innymi muskularnych młodzieńców w bieliźnie, kobietę w szpilkach od Louboutina spacerującą z wielkim dogiem oraz trzy elegantki raczące się ciasteczkami Ladurée. Podobnych dzieł było tu znacznie więcej – widocznie lata temu ktoś ocalił je z magazynu i wpadł na pomysł, by ozdobić nimi izbę przyjęć. Może dzięki nim miała się wydawać mniej ponura? Tak czy inaczej, skutecznie współtworzyły surrealistyczny klimat.

W sali posterów przelewał się wielki tłum żołnierzy i personelu. Ranni z kilku patroli przybyli tu innymi tunelami, a pielęgniarki w pośpiechu oglądały ich obrażenia i dostarczały do punktów triażu. Mimo obecności artefaktów z zupełnie innej epoki był to po prostu szpitalny oddział ratunkowy, a w tej materii nic nie mogło się zmienić: królowały w nim kontrolowany chaos, strach oraz zgiełk.

Tokyo zatrzymał swój pluton w przestronnym holu i wezwał pomoc dla naszych rannych, a ja od razu zacząłem się przyglądać twarzom kobiet, które wyglądały na ważne w tutejszej hierarchii. Szukałem Rebekki rzecz jasna. Nie dostrzegłem jej, a kilka chwil później nie miałem już na to szans, bo otoczyła nas gromada pielęgniarek i salowych. Wszyscy mieli na sobie mundury polowe z wymalowanymi czerwonymi krzyżami.

Zdejmując plecak, spostrzegłem kątem oka lekarkę, która pomagała MartinLutherowi ułożyć się na szpitalnym łóżku, po czym przystąpiła do zdejmowania opatrunków z jego ran. Dwaj pielęgniarze podeszli tymczasem do mnie, odebrali Ellę i położyli ją na stole. Gdy tylko zobaczyli jej łapę, jeden z nich zawołał:

– Chirurgia!

Odwróciłem się, szukając wzrokiem Rebekki. Znowu zerknąłem na MartinLuthera i tym razem omal nie upuściłem karabinu. Lekarką, która go badała, była Laleh.

Była już po czterdziestce i niewiele w niej zostało z dziewczyny, która ocaliła mi życie w wodach Zatoki Perskiej. Stała się silną i zdecydowaną kobietą o wyrzeźbionych ramionach, z pasemkami siwizny na skroniach i czołem naznaczonym głębokimi zmarszczkami od trosk. Mimo to wciąż miała to, co przykuło moją uwagę wiele lat wcześniej: najłagodniejsze oczy, jakie w życiu widziałem.

Patrzyłem na nią z otwartymi ustami, choć przecież znałem Rebeccę i oczywiście wiedziałem, że nigdy, przenigdy nie porzuciłaby Laleh. Korzystając z chaosu, który nas otaczał, mogłem poobserwować ją przez chwilę i porozmyślać. Nie liczy się to, gdzie zaczynamy, powiedziałem sobie w duchu, ale to, gdzie kończymy. Najważniejsza jest długość drogi, którą pokonujemy.

Trudno mi było wyobrazić sobie kogoś, kto przebyłby dłuższy szlak niż Laleh. Wyglądało na to, że udało jej się zrealizować co najmniej jedno marzenie: została lekarką. Może nie zdobyła wszystkich certyfikatów, ze względu na okoliczności, ale zapewne dzięki wsparciu i doświadczeniu Rebekki naprawdę została lekarką.

Inszallah, pomyślałem z nostalgią, jeśli Bóg pozwoli. W tym momencie kobieca dłoń dotknęła mojej głowy i zamarłem, przez chwilę pewny, że to Rebecca, ale to tylko pielęgniarka próbowała rozdzielić moje zlepione krwią włosy. Zdążyłem zapomnieć, że też jestem ranny.

– Trzeba to zszyć – stwierdziła po chwili. – Nic poważnego. Obejrzymy jeszcze ramię, ale z tym możesz trochę zaczekać, zgoda?

Skinąłem głową. Podeszła do innego spośród rannych, którzy byli w stanie poruszać się o własnych siłach, a ja podniosłem małe lusterko z wózka z instrumentami i przyjrzałem się swemu odbiciu. Zakrzepła krew skleiła mi włosy w cienkie strąki, czoło i okolice oczu zaczynały przypominać jeden wielki strup, a zarośnięta twarz była spocona i strasznie brudna.

– Nie za pięknie wyglądasz – oznajmił ktoś.

Odwróciłem się i ujrzałem Dior, która właśnie zdejmowała kamizelkę kuloodporną, uśmiechając się do mnie.

– Nie martw się – odparłem. – Umyty jestem niebywale przystojny.

– Wszyscy faceci tak twierdzą – odrzekła i ci, którzy nas słyszeli, parsknęli śmiechem.

Podeszła bliżej.

– To może trochę potrwać – dodała, wskazując moje czoło, a potem rząd krzesełek pod ścianą. – Może powinieneś usiąść? Poproszę mamę, żeby w wolnej chwili zajrzała do ciebie. Możesz ją wypytać o Maryland.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

31

Siedziałem obok mężczyzny, który był wszystkim, czym ja niestety nie byłem: miał nieskazitelnie czyste ubranie, uśmiechał się swobodnie i w ogóle sprawiał wrażenie wyrafinowanego bogacza. Wtedy ją zobaczyłem.

Opuściwszy salę operacyjną, podeszła do grupy personelu medycznego i rannych. Chwilami znikała mi z oczu, ale pomału kierowała się prosto na mnie – i na tego eleganckiego faceta z plakatu za moimi plecami, który stał przy swoich walizkach marki Rimowa i wskazywał nam drogę do salonu na czwartym piętrze, w którym można było je nabyć.

Gdy wreszcie uwolniła się od towarzystwa, miałem dłuższą chwilę, by móc nacieszyć nią oczy i bardzo wyraźnie poczuć, jak moje serce balansuje na granicy ciężkiego zawału, a umysł szybuje ku niezbadanym terytoriom. Ludzie mówią, że zawsze lepiej jest mieć czas, by się na coś przygotować, ale tamtego dnia, w takiej chwili to się po prostu nie sprawdziło.

Była w średnim wieku, a lata i mnóstwo stresów nie przeminęły bez śladu. Jej przyprószone siwizną włosy były krótko obcięte, a w oczach pojawił się smutek, którego nie widziałem nigdy wcześniej – jakby nie miała już ochoty cieszyć się życiem, a musiała je tylko znosić. To była najgłębsza zmiana, ten brak iskry, radości, co sprawiło, że i mną owładnął dojmujący smutek. Jej twarz, blada ze zmęczenia i pożłobiona zmarszczkami, nie promieniała jak dawniej i trochę się wypełniła, podobnie jak reszta ciała. A w jej ruchach dostrzegłem ślad trudnej przeszłości: wiedziałem z doświadczenia, że musiała być kiedyś poważnie ranna w udo.

Gdy tak na nią patrzyłem, zastanawiając się, ile straciliśmy w tej pożodze, doszedłem do wniosku, że w ostatecznym rozrachunku – którego właśnie doświadczał cały świat – nie miało to znaczenia. Wiele lat wcześniej w podobnie zatłoczonej sali w Nowym Jorku ujrzałem kobietę, którą pokochałem. Świat zmienił się nie do poznania, ale jedno pozostało niezmienne: może moje serce w tym momencie pękało, lecz dobrze wiedziałem, do kogo należy.

Podeszła bliżej, zatrzymała się i w profesjonalny sposób skinęła głową.

– Córka sugerowała, żebym z panem porozmawiała. Przykro mi, że musiał pan tyle czekać, ale mamy tu spory ruch.

Jej głos w ogóle się nie zmienił. Nie byłem pewny, czy mogę zaufać własnemu, więc bez słowa wbiłem wzrok w podłogę.

Odwróciła się do wózka ze sprzętem, włożyła rękawiczki i zabrała się do rozklejania moich włosów. Zerknęła na identyfikator na mojej szyi.

– Pan Greenberg, prawda?

Skinąłem głową.

– Będzie z tym trochę pracy – stwierdziła po chwili, wodząc palcami po ranie na moim czole. – Chciałby pan coś przeciwbólowego?

Pokręciłem głową.

– Przyjemnie nie będzie, ale mogę pana pozszywać w znieczuleniu miejscowym. Jakieś alergie, panie Greenberg? Może lęk przed igłami? W ciąży raczej pan nie jest, co? – dorzuciła ze śmiechem. Czekała na odpowiedź. – Uznam, że nie – dodała w końcu.

Pokiwałem głową.

– Gaduła z pana, co?

Znowu skinąłem głową, a gdy dotarło do mnie znaczenie jej słów, zaprzeczyłem milcząco.

Popatrzyła na mnie w skupieniu, ujęła mój podbródek i skłoniła, bym uniósł głowę.

– Dobrze się pan czuje, panie Greenberg? – spytała, spoglądając mi prosto w oczy.

I tym razem tylko skinąłem głową.

Westchnęła zrezygnowana, po czym przyciągnęła bliżej wózek i sięgnęła po waciki i blaszaną nerkę. Zaczęła obmywać mi twarz z krwi i brudu, szukając innych ran.

– Dzieci wspominały, co pan zrobił w tunelu – odezwała się po chwili. – Został pan z MartinLutherem… To wymagało odwagi. Dziękuję.

Oczyściła już czoło oraz policzki i zabierała się do szczęki, gdy nagle znieruchomiała.

Spojrzeliśmy sobie w oczy.

– Przepraszam – powiedziała po krótkiej pauzie, potrząsając głową. – Po prostu kogoś mi pan przypomina – wyjaśniła i zaśmiała się lekko. – Słowo daję, miał pan sobowtóra: mój mąż wyglądał tak samo w pańskim wieku.

Nie odpowiedziałem, tylko uporczywie patrzyłem jej w oczy.

– To znaczy… mój zmarły mąż – dodała, próbując otrząsnąć się z dziwnego stanu. – Wiem, że to głupie, zwłaszcza po tylu latach, ale wciąż bardzo mi go brakuje. Pewnie zaczynam widzieć coś, co nie istnieje.

Zauważyłem, że jej warga nieznacznie drży.

– Mam dwoje dzieci, już je pan poznał. Są wszystkim, co mi po nim zostało. Niczego nie żałuję tak bardzo jak tego, że nie miał szansy ich poznać.

Uśmiechnąłem się do niej.

– Nie wyciągajmy pochopnych wniosków. Jak się masz, Becco?
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

32

Wyciągnąłem ręce, na wypadek gdyby miała upaść. Nie upadła, ale się zachwiała, więc chwyciłem ją za nadgarstki. Gdy jej dotknąłem, było tak, jakby przeszył mnie prąd.

Patrzyła na mnie, nic nie rozumiejąc – tym razem to jej odebrało mowę. Kim byłem? Skąd znałem jej imię?

– Ridley? – szepnęła wreszcie.

Skinąłem głową, wciąż ściskając jej ręce. I tak trwaliśmy, jak dwa posągi u kresu znanego nam świata, a otaczający nas chaos izby przyjęć pomału odpływał w niebyt.

Przez kilka uderzeń serca naprawdę byliśmy sami, tylko we dwoje, złączeni dziwnym kaprysem czasu. W końcu jednak dostrzegłem, że Rebecca pomału wraca do rzeczywistości. Szpitalny zgiełk także powrócił – teraz po prostu patrzyła na mnie w milczeniu, z niedowierzaniem kręcąc głową.

– Okręt podwodny nie zatonął, Rebecco – powiedziałem. – Zaginął, ale nie zatonął. Był przedmiotem pewnego eksperymentu, ściśle tajnej próby nowej technologii stealth.

Pokiwała głową, ale nie byłem przekonany, czy rozumie, co mówię. Może chciała po prostu słuchać i wykorzystać tę chwilę, by się pozbierać.

– Pomyśl o Projekcie Manhattan. Tyle że tym razem uczeni uginali światło, by zamaskować okręt podwodny, uczynić go niewidzialnym – kontynuowałem. – Nie przewidzieli jednak, że on… niejako wyskoczy z torów, tylko tak potrafię opisać to, co się stało. Nie mówię o wyskakiwaniu z wody, ale o przeskoku w czasie. Wynurzył się tutaj, po dwudziestu czterech latach, które dla mnie były jak mgnienie oka, jak rozbłysk na Drodze Mlecznej złożonej z dwustu miliardów gwiazd, jak ziarnko czasu w bezmiarze wszechświata, którego w sumie nie pojmujemy. – Umilkłem wreszcie i spojrzałem na nią.

Prawie się nie poruszała, najwyraźniej przytłoczona tym wszystkim.

– Kiedy zrozumiałeś… – odezwała się w końcu – …że to ja… – Słowa przychodziły jej z widocznym trudem. – …że tu jestem?

– Godzinę temu, gdy dzieci zaczęły opowiadać o sobie.

Znowu skinęła głową, ale nic nie odrzekła. I wtedy dotarło do mnie, co właśnie powiedziałem.

– Dzieci, Becco – powtórzyłem. – Nasze dzieci. Boże, jak doskonale się spisałaś…

– Dziękuję. – Była bliska łez. – Sama – szepnęła ledwie słyszalnie. – To było najgorsze. Że musiałam je wychowywać całkiem… sama.

Delikatnie pociągnąłem ją za nadgarstki, by zbliżyła się do mnie, a potem objąłem ją, próbując powstrzymać łzy.

– Sama? Nie wyszłaś za mąż, Rebecco? Nie masz nikogo? – spytałem cicho.

– Byli inni… – odpowiedziała. – Ale bez ślubu… w tym wszystkim… – Machnęła ręką, jakby tym gestem chciała mi pokazać, co się stało ze światem. – Ale byli… inni mężczyźni. – Uśmiechnęła się lekko. – I kobieta.

Ja także się uśmiechnąłem. Byłem dla niej martwy, koniec świata był bliski, więc czy mogłem się dziwić, że szukała jakiegoś pocieszenia?

– Ale tylko ty… w moim sercu zawsze byłeś tylko ty – dodała po chwili, a gdy na mnie spojrzała, nachyliłem się i pocałowałem ją w usta.

Odwzajemniła pocałunek, choć nie wiedziałem, czy jest gotowa roześmiać się, czy rozpłakać. Wreszcie odsunąłem się nieco, znowu popatrzyłem jej w oczy – chyba chciałem się upewnić, że to wszystko dzieje się naprawdę – i w końcu rozejrzałem się po sali.

Tokyo i Dior stali nieopodal w gwarnej izbie przyjęć i przyglądali się w zdumieniu naszym poczynaniom. O tak, ich miny zdecydowanie wskazywały na to, że byli świadkami czegoś niezwykłego.

Rebecca chyba wyczuła, że zesztywniałem, bo wyplątała się z mojego uścisku i zerknęła za siebie.

Przez moment patrzyła w oczy naszych dzieci.

– Chloe, Ridleyu – powiedziała. – Poznajcie ojca.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

33

Chwila absolutnego zdumienia zmieniła się w grad pytań, z których trudno było cokolwiek zrozumieć. Rebecca tylko kręciła głową; jeszcze nie była gotowa na odpowiedzi.

– Nie bez Laleh – oznajmiła. – Podobnie jak wy, ona musi tego posłuchać.

Chloe odwróciła się natychmiast i puściła biegiem przez tłum. Chwilę później, którą spędziliśmy z Rebeccą i Ridleyem w pełnym napięcia milczeniu, wróciła z sali, gdzie opatrywano najciężej rannych, holując za sobą Laleh.

Towarzyszył im wysoki, przystojny mężczyzna przed czterdziestką. Miał oliwkową cerę i ciemne włosy, a w jego oczach, mimo dość ponurych okoliczności, nieustannie błyszczały jakby iskierki uśmiechu. Był lekarzem, a z mowy ciała wywnioskowałem, że także partnerem Laleh. Nie wiem, dlaczego tak mnie to zdziwiło, chyba tylko dlatego, że gdy widziałem ją ostatnio, była nastolatką, naiwną i niewiedzącą zgoła nic o mężczyznach i zachodnim świecie.

– Chloe mówiła, że to coś pilnego – powiedziała lekko zdyszana do Rebekki, skinieniem głowy pozdrawiając Ridleya. Widać było od razu, że dorastali razem jak rodzina. – Co się stało?

Zanim Rebecca zdążyła odpowiedzieć, Laleh spojrzała na moją na wpół umytą twarz. Wyciągnęła rękę.

– Pan jest chyba tym nowym… – Nie dokończyła. Rozpoznała mnie. Odwróciła się gwałtownie ku Rebecce, która chwyciła ją pod ramię.

– Tak, to pilne – potwierdziła. – On wrócił.

Laleh mogła tylko patrzeć na mnie w niemym oszołomieniu, jej partner zaś – Jonathan Gee, jak przeczytałem na identyfikatorze – który pewnie nawet nie wiedział o moim istnieniu, nie miał pojęcia, o co chodzi.

Na szczęście chaos oddziału ratunkowego trwał w najlepsze i nikt inny nie zwrócił uwagi na to, że dzieje się coś niezwykłego.

– No to skoro już jesteśmy w komplecie – odezwała się Rebecca i wszyscy na nią spojrzeliśmy, choć tak naprawdę mówiła przede wszystkim do bliźniąt. – Dwadzieścia cztery lata temu wasz ojciec wyruszył z misją tak tajną, że nie mógł mi o niej powiedzieć. Pamiętasz, Laleh?

Kobieta skinęła głową.

– To był trudny czas – mruknęła.

– Owszem – zgodziła się Rebecca. – Nie rozstaliśmy się w pełnej zgodzie. Przeciwnie… i dręczyło mnie to przez długie lata. – Wzruszyła ramionami zrezygnowana. – Co nagle, to po diable. Może dlatego było mi tak strasznie ciężko żyć, gdy lekkomyślnie rzucone słowa okazały się ostatnimi, jakie dane nam było wymienić.

Uścisnąłem czule jej dłoń.

– Fakty są takie – ciągnęła – że wasz ojciec miał taką pracę, a ja nigdy się z tym nie pogodziłam. No, może po latach, gdy było już za późno – dodała i uśmiechnęła się do córki. – Tak, Chloe, on naprawdę był szpiegiem.

Chloe też się uśmiechnęła, choć oczy miała pełne łez.

– Chodziło o rejs na okręcie podwodnym – powiedziałem, by wypełnić ciszę, która nastała. – A wśród wielu nieprzewidzianych konsekwencji tego faktu było i to, że nigdy nie miałem kontaktu z zarodnikami.

– Chwała Allahowi – szepnęła Laleh.

– Dopiero przed paroma minutami – wtrąciła znowu Rebecca – usłyszałam, że okręt miał przeprowadzić eksperyment, który okazał się katastrofą. W jej wyniku – tak, wiem, że to dziwne – dokonał skoku w czasie i wynurzył się dwadzieścia cztery lata później. Z całej załogi ocalał tylko jeden człowiek. – Pokręciła głową z niedowierzaniem. – I tak to wygląda.

Przez jakiś czas nikt się nie odzywał; zaiste mieli sporo do przetrawienia. Wreszcie Laleh przerwała milczenie.

– Modliłam się za ciebie co noc – powiedziała łamiącym się głosem. – „Wzywajcie mnie, a odpowiem wam” – zacytowała czterdziestą surę Koranu[1].

– Trzeba wierzyć w cuda, ale nie wolno na nich polegać – dorzucił z uśmiechem Jon Gee. Nie byłem pewny, czy to mądrość Talmudu, czy Tory, ale uświadomiłem sobie, że Jon jest Żydem. Skinął głową w moją stronę, po czym wskazał Laleh. – Zawsze mówiono, że żydzi i muzułmanie nie pogodzą się do końca świata.

– I właśnie na to się zanosi – odparłem z szerokim uśmiechem.

– Wszystko w tej sprawie jest… przytłaczające, szalone, niewiarygodne – powiedziała Rebecca. Rozejrzała się po zatłoczonej sali. Ludzie zaczynali się nam przyglądać. – Zwłaszcza dla mnie i dla dzieci. Musimy porozmawiać na osobności.

Wzięła mnie za rękę i poprowadziła do drzwi. Gdy wychodziliśmy na korytarz, spojrzałem na Jona. Cieszyłem się szczęściem Laleh, wyglądał na porządnego faceta, a w nadchodzących tygodniach okazał się też jednym z najinteligentniejszych ludzi, jakich dane mi było poznać.

Myślę, że już wtedy, gdy zmierzaliśmy do miejsca, które Rebecca nazywała domem, w przeciwieństwie do nas wszystkich zaczynał rozumieć, iż moje przybycie oznacza niebywałą sposobność.

1. Koran, sura 40,60, w przekładzie Rafała Bergera. ↩

===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

34

Przystanąłem tuż za progiem siedziby mojej rodziny. Zaiste daleko odeszliśmy od naszej cichej uliczki w Marylandzie…

Kilkupokojowe mieszkanie powstało na miejscu stołówki, a jego wystrój tworzyły meble i sprzęty wyniesione z najlepszych sklepów przy Piątej Alei. Centralnym pomieszczeniem była kuchnia z wyspą w stylu industrialnym, z blatami ze stali nierdzewnej, otoczona skórzanymi kanapami marki B&B, szafkami Lalique oraz kilkoma imponującymi orientalnymi dywanami, a nad wszystkim wisiał ozdobny żyrandol. Poza tym, że nie było okien, bo znajdowaliśmy się głęboko pod ziemią, jedyny poważny dysonans stylistyczny stanowił długi na dwadzieścia stóp i ważący trzydzieści ton bojowy wóz piechoty Bradley, stojący w dawnym zakątku miłośników kawy, gotowy bronić dwóch korytarzy, które umożliwiały dostęp do tej części piwnic. Słowo „osobliwe” nie mogło opisać tego miejsca.

– Co się stało? – spytałem, gdy tylko Rebecca zamknęła za wszystkimi drzwi. – Słyszałem o jakichś zarodnikach.

– Wiatr rozniósł je po całej ziemi – odrzekła, prowadząc nas ku kanapom. – Było to jedno z najbardziej niezwykłych widowisk w dziejach ludzkości. Jakby niebo zapełniło się ogniami sztucznymi, z których sypały się mikroskopijne błękitnawe światełka. Czy coś tak pięknego mogło stanowić zagrożenie? Kto mógł przypuszczać, że katastrofa nawiedzi nas w przebraniu czystej magii?

– To była ta Diabelska Noc?

– Nazwa pojawiła się później. Ludzie wylegli z domów, stawali na ulicach i polach, żeby podziwiać spektakl, i wdychali to cholerstwo. W ciągu godziny, a czasem jeszcze szybciej, zarodniki przejmowały kontrolę, dołączając własne DNA do ludzkiego. Tak powstała nowa forma życia wykarmiona przez starą. Teraz już nie jesteśmy potrzebni, Orkowie rozmnażają się sami, ale muszą z nami konkurować o surowce, o dominację, o samo życie. – Wzruszyła ramionami. – W sumie nie różni się to tak bardzo od tego, co sami zrobiliśmy. Przez jakiś czas neandertalczycy i przedstawiciele Homo sapiens koegzystowali. A widziałeś kiedyś jakichś neandertalczyków? Nie wyginęli sami, zostali wytępieni, a zwycięzcy, czyli my, odziedziczyli planetę. Do niedawna. – Przemierzyła przestronną kuchnię, by stanąć przy wielkich stalowych drzwiach osadzonych w ścianie obok rzędu palników gazowych. – Przetrwali wyłącznie ci, którzy nie dołączyli do gapiów. Ja w sumie nie miałam wyboru: zamknęłam się w domu na głucho i opłakiwałam cię.

– Rebecca uratowała mi życie – wtrąciła Laleh. – Chciałam wyjść jak inni, ale mi nie pozwoliła.

– MartinLuther był w tym czasie w rękach policji… – ciągnęła Rebecca.

– Mówił mi.

– Jon pracował w rodzinnych delikatesach przy Houston Street.

Jon uśmiechnął się do niej.

– Najlepsza potrójna kanapka z pastrami w Nowym Jorku – pochwalił się. – Wiem o tym, bo dziadek umieścił taki napis na markizie, gdy pierwszego dnia otwierał biznes. – Odwrócił się do baru i zaczął przygotowywać kawę. – Miałem czternaście lat. Stałem akurat obok frytkownicy, gdy nowy pracownik upuścił do niej szklankę z wodą. Wrzący tłuszcz był wszędzie, także w moich oczach, a tata ani myślał czekać na karetkę, od razu zawiózł mnie do szpitala Presbyterian. Właśnie tam siedziałem, z zabandażowanymi oczami, gdy zaczął się opad zarodników. Nie miałem powodu, żeby wyjść na zewnątrz, gdy wszyscy się na nie gapili. Zadzwonili rodzice, powiedzieli, że są na ulicy i filmują wszystko, żeby mi później pokazać. – Jon uśmiechnął się smutno. – Nigdy więcej ich nie spotkałem.

Podał mi espresso. Pociągnąłem łyczek i spojrzałem na baristę.

– W życiu bym nie zgadł, że podczas apokalipsy dostanę taką dobrą kawę.

– Starbucks miał ogromny magazyn przy Sto Dwudziestej Dziewiątej Ulicy, a w nim całe skrzynie świetnego ziarna – wyjaśniła Chloe. – Na szczęście już na samym początku ktoś wpadł na to, żeby je zabezpieczyć, zanim szczury rozsmakują się w kawie.

– Ale to już ostatki – dodał Jon. – Podobnie jak my.

– Ile to jeszcze potrwa? – spytałem.

– Sześć miesięcy – odparł. – Może mniej.

– Co wtedy?

– Uzgodniliśmy, że każdy sam podejmie decyzję. – Uścisnął dłoń Laleh. – My albo skończymy ze sobą, albo poddamy się transformacji.

Miałem wrażenie, że już podjęli decyzję. Spojrzałem pytająco na bliźnięta. Nie odpowiedziały ani słowem i poczułem, że moje serce spada w przepaść.

– Ridleyu – zawołała Rebecca i się zreflektowała. – To znaczy Kane, chodź tutaj, coś zobaczysz.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

35

Otworzyła stalowe drzwi. Zbliżywszy się do nich wraz z Laleh, Jonem i bliźniętami, ujrzałem za progiem sporą, od lat nieczynną chłodnię. Rebecca włączyła światło i z ciemności wyłoniły się rzędy wysokich regałów z setkami pudeł na akta, dwa fotele w kącie, dywany oraz kilka biurek pod ścianą. Wbrew pierwotnemu przeznaczeniu pokój wydawał się przytulny. Może sprawiły to mapy wiszące na ścianach albo kilka naprawdę świetnych obrazów, które musiały pochodzić z pobliskiego Metropolitan Museum of Art.

– Boże, nie byłam tu od lat – powiedziała Chloe. – Kiedyś tu była nasza klasa, a wieczorem… Pamiętasz, mamo? Leżeliśmy na podłodze i wyświetlał nam filmy.

– Kto taki? – spytałem, ciesząc oczy Monetem wiszącym nad pojedynczym łóżkiem.

– Kryptonim Radar – odpowiedziała Rebecca. Zdążyła już zajrzeć do kilku pudeł, a teraz uruchamiała komputer. – Starszy facet, wtedy sporo po pięćdziesiątce. Był archiwistą w Bibliotece Kongresu. W Diabelską Noc utknął w windzie, wyobrażasz to sobie? Gdy tylko się pojawił, uznał, że to ważne, żeby jakoś utrwalić to, co się dzieje, dla przyszłych pokoleń. Nazywał to Historią Wielkiego Upadku. Wtedy jeszcze nam się wydawało, że mamy szansę zwyciężyć.

– Co się z nim stało? – zapytałem.

Rebecca tymczasem włączyła projektor zawieszony pod sufitem.

– Pod koniec czternastej zimy było naprawdę ciężko i na froncie potrzebna była każda para rąk. Wtedy już się nie mówiło o zwycięstwie. Dopadli go na linii frontu. Zginęło w sumie dwudziestu ludzi, gdy Orkowie zaczęli ostrzał i zawalił się cały budynek. Naprawdę nazywał się Don Steele, nigdy go nie zapomnę. A oto jego dzieło.

Światła przygasły i projektor rzucił obraz na ścianę. Było to wspaniałe ujęcie pogodnej nocy w Waszyngtonie z wszystkimi jego atrakcjami: Kapitolem, Białym Domem i wielkim stawem, nad którym spotkałem się z Sokołem, gdy miała się rozpocząć moja epicka wyprawa. Jednakże najpiękniejszym elementem tych kadrów było coś, co przypominało spadające gwiazdy; patrzyłem jak urzeczony na drobniutkie świetliste zarodniki opadające ku ziemi.

– Któż mógłby się oprzeć i nie wyjść na zewnątrz? – spytałem cicho.

– Don zawsze twierdził, że to było istotne u tych zarodników – odrzekła Rebecca. – Kto chciałby się pokazać, gdyby wyglądały przerażająco? Nie, nasz gatunek zawsze miał słabość do piękna. No, przynajmniej mężczyźni – dorzuciła ze śmiechem.

Na ścianie pojawiły się nagrania z innych miast na całym świecie, a następnie materiał z teleskopu kosmicznego, na którym widać było całą planetę zawieszoną w czarnej pustce, spowitą welonem mikroskopijnych światełek niesionych wiatrem.

– Skąd się wzięło to draństwo? – zainteresowałem się.

Rebecca wskazała mapy na ścianach.

– Tego nie wie nikt – odparła. – Na początku mówiło się, zresztą do dziś niektórzy tak sądzą, że znowu doszło do przeskoku międzygatunkowego jakiegoś nieznanego wirusa gdzieś na azjatyckim targowisku. Inni wierzyli, że do mutacji doszło, gdy ludzie zjedli zakażone mięso gdzieś w Afryce, a jeszcze inni obstawiali ogromny wyciek z któregoś z rosyjskich laboratoriów broni chemicznej…

– …albo przypadkowe skażenie z kosmosu – dorzucił Jon w ciemności na lewo ode mnie. – Zarodniki mógł przywlec na ziemię meteoryt albo inny kosmiczny śmieć.

– Taką teorię miał Don – przytaknęła Rebecca. – Zawsze wierzył w pozaziemski rodowód tej plagi. Uważał, że zarodniki to produkt inżynierii genetycznej, specjalny pakiet DNA dobrze zabezpieczony w uroczej łupince. Jego zdaniem ktoś – lub coś – gdzieś kiedyś po prostu wysłał to w kosmos. Uważał, że odległości w kosmosie są zbyt wielkie, by jakaś wysoko zorganizowana istota mogła sobie pozwolić na takie podróże. I że ten, kto chciałby skolonizować tę wielką pustkę, nie mógłby wybrać się na podbój osobiście, tylko wysłałby kod genetyczny.

– Wystarczy rozpylić zarodniki z kosmicznym wiatrem, a prędzej czy później gdzieś wylądują – wtrącił Jon. – Często rozmawiałem o tym z Donem. Byliśmy zgodni co do tego, że zarodniki mogły hibernować w swoich osłonkach tak długo, aż napotkały istotę lub miejsce zdolne do podtrzymania życia.

Prawdę mówiąc, prawie nie słuchałem. Patrzyłem na jedną z kilkunastu map oraz na kolaż zdjęć wyświetlanych na ścianie.

– Gdzie to jest? – Wskazałem posępny, smagany wiatrem krajobraz. – Tam, po lewej… To Wielkie Stepy?

Rebecca nieznacznie przesunęła projektor, poprawiła ostrość obrazu i zerknęła na monitor, by odczytać dane.

– Kazachstan – odpowiedziała.

– Masz jakieś szczegóły? Która część Kazachstanu?

Wiedziałem, że Jon i pozostali wyczuwają napięcie w moim głosie. Rebecca przez chwilę szukała informacji, po czym wyświetliła na ścianie nowe obrazy. Jeden od razu rzucił mi się w oczy: przedstawiał rdzewiejące wraki statków na Morzu Aralskim.

– Bajkonur – powiedziałem cicho.

– Zgadza się – potwierdziła lekko zaskoczona Rebecca.

– Dlaczego Don interesował się kosmodromem? – spytałem.

– Interesował się setkami miejsc. Nieustannie szukał „pacjenta zero”. Chciał wiedzieć, gdzie to wszystko się zaczęło, kto pierwszy został zakażony.

– I co zdołał ustalić?

– Że prawdopodobnych odpowiedzi jest bez liku – odrzekła z uśmiechem. – Setki w samym Bajkonurze.

– Pokaż mi je, proszę. Chcę zobaczyć ludzi z Bajkonuru – powiedziałem tonem tak poważnym, że w ciemnym pokoju zrobiło się jeszcze mroczniej.

Spojrzała na mnie z niepokojem, ale zabrała się do przeglądania pudeł zalegających na półkach. Znalazła jedno z napisem „Bajkonur”, otworzyła je i wśród teczek z papierowymi notatkami odkryła zewnętrzny twardy dysk. Podłączyła go do komputera, a projektor natychmiast wyświetlił jego zawartość: na ścianie zaczęły się pojawiać miniaturowe zdjęcia kobiet i mężczyzn.

Podszedłem bliżej, by przyjrzeć się twarzom osób, które dawno nieżyjący archiwista uznał za pierwszych zakażonych w okolicy kosmodromu. Oglądałem je kolejno, rząd za rzędem: rzeczywiście było ich mnóstwo i naturalnie każda inna, ale nikt poza mną nie zwracał na nie uwagi. Pozostali obserwowali tylko mnie.

Wreszcie zatrzymałem się na starym, niezbyt ostrym, źle naświetlonym zdjęciu przedstawiającym profil mężczyzny. Przystrzyżona broda zasłaniała linię żuchwy, więc nie byłem pewny. Spojrzałem na podpis: „Nieznany”. Mimo to wpatrywałem się w zdjęcie jak zahipnotyzowany.

Czy mogłem się mylić? Może to tylko złudne podobieństwo? Może gra światła? Wciąż nie miałem pewności.

– Ten – powiedziałem do Rebekki. – Numer sto dwadzieścia dziewięć. Masz coś na jego temat?

Przez chwilę przekładała papierowe dokumenty, a dwóm przyjrzała się bliżej.

– Naprawdę niewiele. Ale jak chcesz, mogę ci go pokazać.

Spojrzałem na nią nierozumiejącym wzrokiem.

– Znaczy… żywego?

– Powiedzmy – odrzekła z uśmiechem i od razu wiedziałem, że chwilowo nie dowiem się niczego więcej.

Ruszyła do drzwi.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

36

Była to jedna z tych nocy, których niepodobna zapomnieć: śnieżyca ustała i cały Manhattan lśnił w przejrzystym powietrzu, wschodził żółty księżyc, a po całym mieście rozsiane były pomarańczowe plamy niezliczonych ognisk.

Szkielety zrujnowanych drapaczy chmur otaczały nas ze wszystkich stron, a daleko w dole zaczynał się Central Park, o który już dawno upomniała się natura. Kilka zdziczałych psów i jeleń wirginijski zmierzały w stronę zapomnianej sadzawki, by zaspokoić pragnienie.

Staliśmy na dachu na wpół zniszczonego domu towarowego Bergdorf Goodman, po sąsiedzku mając strzaskaną szklaną elewację sklepu Louis Vuitton, a w dole cały Nowy Jork. Dziesiątki dronów obserwacyjnych i szturmowych kluczyły nisko nad ulicami, próbując unikać blasku reflektorów Ruchu Oporu, a po niebie, raz po raz rozświetlanym racami, co parę sekund przemykały serie czerwonych pocisków smugowych.

Przyczailiśmy się w sześcioro w głębokim cieniu. Otoczywszy ramieniem Rebeccę, czekałem – podobno – na człowieka, którego chyba zidentyfikowałem na zdjęciu. Becca znowu spojrzała na zegarek.

– Cztery sekundy. Jedno trzeba im przyznać: są punktualni. Patrz na wschód, wzdłuż Pięćdziesiątej Siódmej, za dawnym Szeregiem Miliarderów.

Posłuchałem i rzeczywiście, o wyznaczonej porze zza wieżowca wyłonił się płynący dostojnie sterowiec reklamowy firmy Goodyear. Gdy się zbliżył, stwierdziłem, że sporo się w nim zmieniło: usunięto ikoniczne barwy i napis, a ich miejsce zajęła wielka, czarno-czerwona flaga Orków, niemniej była to ta sama pękata sylwetka, którą dobrze znałem. Po obu stronach zawieszono na nim ogromne ekrany, zapewne wyświetlające jakieś obrazy, lecz na razie nie mogłem ich dostrzec – sterowiec leciał prosto na nas.

– Jeszcze kilka sekund, zaraz go zobaczysz – zapewniła mnie Rebecca. – Będzie skręcał na południe. – Ledwie to powiedziała, a olbrzymi sterowiec rzeczywiście zaczął wykonywać zwrot. – Lata nad wyspą co noc, przekazując wieści o naszych ostatnich porażkach – dodała z goryczą. – W ten sposób dowiedzieliśmy się o upadku Sydney i Londynu. Człowiek, o którego pytałeś, jest, zdaje się, jakimś dowódcą wojskowym. Namawia nas, żebyśmy się poddali, a potem pokazuje zdjęcia naszych zabitych i rannych. – Wyraz twarzy wyrażał jej rozpacz znacznie dobitniej niż jakiekolwiek słowa.

– Dlaczego go nie zestrzelicie? – spytałem, przyglądając się sterowcowi.

– A nie szkoda rakiet? – odparł Ridley.

Miał rację.

Sterowiec ukończył już zwrot i gdy ustawił się burtą do nas, ujrzałem tego człowieka. Potężnie zbudowany i umięśniony, ubrany w mundur polowy, miał bladą, niemal przezroczystą twarz i był zupełnie łysy. Jeżeli kiedyś nosił brodę, to nie został po niej nawet ślad. Skóra na jego nagich przedramionach – zapewne jak i reszta ciała – przekształciła się w coś na kształt pancerza. W olbrzymim zbliżeniu wyglądał na najbardziej brutalne stworzenie, jakie zdarzyło mi się w życiu napotkać. Minęły dziesięciolecia, każdy rok przynosił zmiany i pewnie to sprawiło, że Laleh go nie rozpoznała. Naturalnie w Iranie była bardzo młoda, a w przeciwieństwie do mnie nie spędziła miesięcy na studiowaniu nagrań i zdjęć tego mężczyzny. Zresztą i ja być może nie byłbym pewny jego tożsamości, gdyby nie oczy. Choć też zmieniły kolor, wciąż były równie okrutne, inteligentne i urzekające jak dawniej. Tatuaż na plecach nie był widoczny, ale nie było mi to potrzebne: po oczach rozpoznałbym go wszędzie.

– Oto on – powiedziała Rebecca. – Jak mówiłam, jest chyba… – Urwała, zapewne dlatego, że wyczuła, jak cały zesztywniałem. Uwolniła się spod mojego ramienia i spojrzała mi w oczy. – Co jest?

– Jestem przekonany, że to nasz pacjent zero.

Oderwali wzrok od dostojnie szybującego sterowca, by spojrzeć na mnie.

– Skąd ta pewność? – zapytał Jon.

– Znam go – odrzekłem. – Na wylot. Na liście Dona figurował jako „nieznany”, ale to już nieaktualne. Wychował się na Syberii, wstąpił do wojska i dosłużył się stopnia pułkownika Specnazu. Nazywa się Roman Kazinsky. – Odwróciłem się do Laleh.

Pobladła na dźwięk tego nazwiska i zaczęła się trząść. Wyciągnęła ręce, by wtulić się w Jona.

– Strąćcie go – rzuciłem. – Zestrzelcie w cholerę.

Twarze wszystkich oprócz Laleh wyrażały nieme pytanie: „Co takiego?!”. Nikt się nie poruszył.

– Zestrzelcie go! – rozkazałem niczym oficer, którym kiedyś byłem. Nie chciałem oglądać tego człowieka, czy choćby jego wizerunku, w pobliżu bliskich mi osób.

– Słuchajcie ojca – powiedziała Rebecca, widząc, że Chloe i Ridley jeszcze się wahają.

Dopiero teraz zaczęli ładować granatniki. Rebecca spojrzała na mnie pytająco.

– Poznałem go. Przez parę dni byłem jego jeńcem – wyjaśniłem, a moje słowa zdumiały ich jeszcze bardziej.

– Poznałeś… gdzie? – spytała Rebecca w imieniu wszystkich.

– W Iranie.

– Poleciałeś tam, żeby się z kimś spotkać, dobrze pamiętam? Z kurierem, ale on został ukrzyżowany. Mówiłeś, że zabiłeś jakichś ludzi, ocaliłeś dwie dziewczynki…

Chloe i Ridley przerwali ładowanie broni i spojrzeli po sobie. Jeniec? Ukrzyżowanie? Zabił jakichś ludzi? I to ma być ich ojciec?

– To Kazinsky wydał rozkaz ukrzyżowania – powiedziałem. – Był dowódcą wojskowym organizacji terrorystycznej zwanej Armią Czystych. Tropiłem go od granicy z Afganistanem aż do portu opodal Teheranu, a potem śledziłem jego podróż przez Morze Kaspijskie do Azerbejdżanu i wreszcie do Rosji. Wiem, że dotarł do Bajkonuru.

– Śledziłeś… po co? – spytał Jon. – Żeby go zabić?

– Taki był plan. Przynajmniej mój.

– I co się stało?

– Bajkonur to ZATO, miasto zamknięte. Agencja uznała, że trzeba się wycofać. Czekać i obserwować.

– Sądzisz, że pracował tam w laboratorium broni biologicznej? – zapytała Rebecca. – I że przypadkiem się zakaził? Don mówił, że było tam kilkanaście takich przybytków.

– Nie. Pewną część Bajkonuru Rosjanie przeznaczyli na poligon zupełnie innej technologii – odparłem. – Lata temu tamtejszy kosmodrom był pionierskim ośrodkiem podboju kosmosu, a potem właśnie tam eksperymentowali z górnictwem pozaziemskim. Wydobywali z asteroid ogromne ilości rudy i sprowadzali na Ziemię. Jestem pewny, że Don miał rację: zarodniki pochodzą z kosmosu.

– Przecież Rosjanie musieli mieć jakieś zabezpieczenia, procedury – wtrącił Jon.

– Może i mieli, ale dla Kazinskiego przez długie lata jedynym zbiorem zasad była religia – odrzekłem. – Zgaduję, że uznał się za wybrańca, wykonawcę woli Boga. Znam go na tyle, żeby podejrzewać, że celowo uwolnił zarodniki.

Miałem wrażenie, że tym jednym zdaniem odebrałem bliskim tlen. Odwrócili się bez słowa, by spojrzeć na wielką, bladą gębę pułkownika spoglądającą na nas z nieba.

– Ognia – powiedział cicho Ridley i niemal równocześnie z Chloe nacisnęli spust.

Dwa pociski pomknęły w blasku księżyca, ciągnąc za sobą cienkie kreski płomieni.

Uderzyły dokładnie w portret Kazinskiego i eksplodowały, rozrywając sterowiec w kilkunastu miejscach. Hel jest niepalny, ale uszkodzenia strukturalne były na tyle poważne, że olbrzymi pojazd zapadł się w sobie i runął ku gruzom Muzeum Sztuki Nowoczesnej. Przez chwilę się zdawało, że spadnie na ulicę, ale wpadł w rotację, gdy zapalił się i eksplodował jeden z silników. W niekontrolowanym korkociągu skręcił ku budynkowi i zawisł na potężnym, ostro zakończonym fragmencie stalowo-szklanej konstrukcji.

Siedzieliśmy w kucki jeszcze długą chwilę, patrząc na dymiące szczątki sterowca, pogrążeni we własnych myślach. Ciszę przerwał w końcu Jon:

– Wiesz, gdy Rebecca nam powiedziała, w jaki sposób tu przybyłeś, przyszła mi do głowy pewna myśl. – Umilkł na moment. – Może byś tam wrócił?

Odwróciłem się do niego. Co takiego?

– Użyj jeszcze raz okrętu podwodnego. Spróbuj znowu wyskoczyć z torów i wróć – wyjaśnił.

Rebecca pokiwała głową.

– Myślałam o tym samym. Odwiedź Bajkonur. Dokończ misję.

– Podobno nie akceptowałaś mojej pracy – zauważyłem.

– A teraz akceptuję. Wróć i wykończ go.

Powiodłem wzrokiem po ich twarzach. Czy oni powariowali?
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

37

– Nie rozumiecie? – Ledwie nad sobą panowałem. – Nikt poza mną nie przeżył tej podróży.

Wróciliśmy już do kwatery Rebekki. Leżałem na plecach na miękkiej sofie, próbując dyskutować z pięcioma osobami naraz. Jakim cudem nie zauważyli, w jakim stanie wynurzył się Leviathan? Sto sześćdziesiąt siedem trupów na pokładzie i okręt niemal rozpruty od dziobu po rufę to chyba dość jasna wskazówka, pomyślałem.

Chwilę po tym, jak na dachu usłyszałem propozycję Jona i Rebekki, odpowiedziałem zwięzłym „nie”, wstałem i ruszyłem w stronę na wpół zrujnowanych schodów pożarowych.

Teraz zaś patrzyłem w oczy Rebecce siedzącej naprzeciwko mnie.

– Twierdzisz, że nikt nie przeżyje powrotnego skoku – powiedziała. – Nikt też nie przeżyje tego. – Wskazała bradleya, ale miała na myśli wojnę. – Brakuje żywności i paliwa, prawie nie mamy opału. Ludzie umierają, naprawdę w szybkim tempie idziemy na dno. Słyszałeś, co mówił Jon: zostało nam najwyżej sześć miesięcy.

– To o sześć miesięcy więcej, niżbym przeżył na tym cholernym okręcie. Cała załoga zginęła po drodze.

– Ale ty nie – zauważyła.

– Bo miałem szczęście. Drugi raz mogę go nie mieć.

– Tego nie wiemy.

– Moim zdaniem wiemy, a tak się składa, że jestem jedyną osobą, która może to ocenić, choćby dlatego, że tylko ja pływałem na okrętach podwodnych. Nie, nie podejmę takiego ryzyka. Nie mogę – oznajmiłem. Widziałem, że Rebecca jest rozdarta: ledwie los na nowo nas połączył, a już próbowała mnie przekonać, bym ją opuścił.

Uczucia nie powstrzymały jej jednak od nalegań.

– Mylisz się – powiedziała. – Naprawdę to do ciebie nie dociera? Jesteś naszą jedyną szansą.

– Nieprawda – odparowałem. – Wojna to dynamiczne zjawisko. Ruch Oporu nie upadł. Sytuacja może się odmienić nawet w ciągu jednej nocy.

– Nie w tej wojnie, nie w tych czasach – mruknął kwaśno Ridley.

– Zaczniecie wreszcie słuchać? – Byłem już mocno zirytowany. – Nadzieja to żadna strategia. Nigdzie się stąd nie ruszę. Tu jest moje miejsce. Z rodziną.

– Nie jesteśmy twoją rodziną – odpowiedziała spokojnie Chloe.

Spojrzałem na nią zszokowany i w tym momencie poznałem prawdę, którą każdy rodzic prędzej czy później sobie uświadamia: nikt nie potrafi zranić tak dotkliwie jak własne dziecko.

– Widzę, że poczułeś się urażony – zauważyła Rebecca – ale Chloe ma rację.

– Może mama jest twoją rodziną – przyznała córka – ale dla nas jesteś tylko dawcą nasienia. Ridley i ja cię nie znamy. Nigdy nie znaliśmy.

– Zastanów się – dodała Rebecca. – Proszę. Pomijając wszystko, masz szansę naprawdę być ojcem. Wychowywać ich, być przy nas, stać się częścią rodziny. Wróć, zabij go i daj światu szansę.

– Miałbym odmienić przyszłość? – spytałem sceptycznie. – To próbujesz mi powiedzieć? I naprawdę wierzysz, że to możliwe?

– Sądzisz, że w ogóle mógłbyś wykonać jeszcze jeden skok w czasie? – odezwał się Jon.

Spojrzałem na niego, ale nie umiałem odpowiedzieć.

– Oczywiście, że możesz odmienić przyszłość – powiedziała Rebecca. Podeszła do mnie i uścisnęła mi dłonie. – Nie istnieje jedna przyszłość, są jej nieskończone warianty. To jak z wszechświatem, który wiecznie się rozszerza. Na tym polega jego cud, cały majestat. O przyszłości decyduje to, co robimy w teraźniejszości, chwila po chwili, krok po kroku, życie po życiu. Zabij Kazinskiego, a zapobiegniesz rozprzestrzenianiu się zarodników i dasz nam nową przyszłość. Zupełnie inną. Żadna jej wersja nie będzie gorsza od tej.

Milczałem. Myślami znowu przeprawiałem się przez barierę czasu. Byłem w Paryżu i patrzyłem, jak Saloth Sar szykuje się do przejścia przez ulicę. Gdyby zrobił dwa nieco dłuższe kroki, pokonał o cal więcej, samochód potrąciłby go z dużą prędkością i może przyszłość dwóch milionów Kambodżan wyglądałaby zgoła inaczej. Może, Becco… ale tylko może…

– O czym myślisz? – spytała.

– O pewnym facecie sprzed wielu lat – odparłem. – Nieważne.

Mówiła tak cicho, że pozostali musieli się nachylić, by ją słyszeć.

– Nie wiem, gdzie zaczęła się twoja rola w tym wszystkim. Możliwe, że sam tego nie wiesz.

Pomyślałem o pewnym zimowym piątku w moim biurze, kiedy to miałem iść na lunch, ale otworzyłem przysłany mi plik i osobliwa cisza zawładnęła światem.

– Mówiłeś mi kiedyś o tym, jak miałeś wejść do kanionu, lecz usłyszałeś echo strzałów z przyszłości.

Reszta spojrzała na mnie, nie rozumiejąc. A ja znowu stałem na linii ostatnich drzew, w morderczym żarze słońca niknącego za horyzontem w Iranie, z Sakabem u boku, mając przed sobą kanion zmieniający kolor z różu na oranż… I znowu słyszałem ów dźwięk, który potrafiłem zidentyfikować, ale nie wyjaśnić.

– Wiem o Zatoce Perskiej – ciągnęła Rebecca. – O tym, że fale i szamal powinny cię zabić.

Zerknąłem na Laleh, dziewczynę, która wtedy ocaliła mi życie. Spojrzenie odwzajemniła dojrzała kobieta, która została lekarką.

– Wyruszyłeś na misję najbardziej zaawansowaną jednostką, supertajnym okrętem podwodnym, i jako jedyny naprawdę wiesz, jak źle się to skończyło. Przecież tylko ty ocalałeś. Dlaczego? Jaki jest w tym cel? – indagowała Rebecca.

Milczałem. Nie umiałem odpowiedzieć. W tym, co się wydarzyło na pokładzie, nie było żadnego sensu ani celu; ludzie, pewnie wielu lepszych ode mnie, zginęli straszną śmiercią. Baxter, gdyby nie zapomniał o pigułkach, może by ocalał. Naprawdę nie miałem pojęcia, dlaczego to właśnie ja przeżyłem.

– Nadal słyszysz wilki? – spytała. – Wciąż cię przyzywają swoim wyciem?

Z jakiegoś powodu wezbrały we mnie potężne emocje; niemal czułem, jak mielą młyny przeznaczenia…

– Niektórzy uważają, że omeny są językiem Boga – ciągnęła Rebecca. – Co o tym sądzisz?

– Wilki? – zainteresowała się Chloe. – Jakie wilki?

Ani Rebecca, ani ja nie znaliśmy dobrej odpowiedzi na to pytanie.

– Nadal je słyszę – odpowiedziałem cicho.

– Moim zdaniem jest jakiś cel w tym, że akurat ty przeżyłeś – oznajmiła Rebecca. – Zawsze byłeś samotnikiem, kroczyłeś swoją ścieżką solo, w dodatku gotów pójść tam, gdzie nawet diabeł boi się zapuszczać. Jak sądzisz, dlaczego znasz rosyjski? – Nie czekała na odpowiedź. – Dlatego że urodziłeś się, by wykonać tę misję. – Mocniej uścisnęła mi dłonie. – Może kiedyś ktoś powie, że historia zarodników została napisana już dawno, ale podobnie jest z twoją historią, Ridleyu. To twoje zadanie. To zawsze było twoje zadanie. Wróć.

Przez dłuższy czas trwałem w głębokim milczeniu. Rozumiałem, co próbuje mi powiedzieć, ale jednocześnie wiedziałem, że nie zawsze należy otwierać, gdy do drzwi puka przeznaczenie. Wędrując korytarzami pamięci, pomyślałem o Baxterze w komorze dekompresyjnej ze zdjęciem żony na sercu. A potem o matce na oddziale onkologicznym. O ostatnich słowach, które wypowiedział mój ojciec, leżąc na rozgrzanym asfalcie. Ale przede wszystkim o chwili, gdy w pułapce tonącego okrętu podwodnego myślałem tylko o Rebecce i naszych nienarodzonych dzieciach. A tak naprawdę myślałem o miłości – o tym, jak trudno ją znaleźć i jak niełatwo bez niej żyć.

Nie wiem, jak długo jeszcze bym tak leżał, zadumany, gdyby nie Jon.

– Komputery pokładowe musiały realizować program i rejestrować przebieg rejsu. Można odtworzyć tę podróż – powiedział cicho i westchnął. – Wiem, że to niewiele, ale zawsze jakaś szansa. Są tu ludzie, którzy się na tym znają.

– Myślałem o tym – odrzekłem. – Ale to nie jest kwestia komputerów, tylko samego okrętu. Martwy na co się komu przydam? – Spojrzałem na Rebeccę. – Jesteś dla mnie wszystkim, i to od wielu lat. Może nasze dzieci nie uważają mnie za członka rodziny, ale ja tak o nich myślę. Jest tak, jak kiedyś sama powiedziałaś: to nie przypadek, że budowa DNA przypomina łańcuch. Tu jest moje miejsce, tu są ludzie, których kocham, i tutaj zostanę.

Zdaje się, że powiedziałem to wszystko tonem ostatecznej decyzji, bo już nikt nie próbował się spierać. Rebecca odwróciła się ku Laleh i Jonowi.

– Myślę, że już po wszystkim – odezwała się cicho i ruchem głowy wskazała drzwi, za którymi mieścił się oddział ratunkowy. – Pora wracać do pracy.

Ridley i Chloe nawet nie próbowali ukrywać gniewu.

– Idziemy na nocny patrol – powiedział syn do matki. – Zobaczymy się rano.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

38

Gdy zostałem sam, wstałem, założyłem plecak z kilkoma włóczniami, zarzuciłem na ramię karabin i wróciłem na schody pożarowe. Wspiąłem się cztery kondygnacje wyżej i znalazłem na pustym parterze gmachu.

Wdrapałem się na stertę połamanych gablot i zakurzonych terminali komputerowych, by z jej wysokości dostrzec to, czego szukałem: pozostałości jednej z najdroższych witryn sklepowych świata. Przecisnąłem się między stalowymi płytami pancernymi, zaporami przeciwczołgowymi i kłębami drutu kolczastego i wreszcie zeskoczyłem na potłuczone szkło, którym zasypana była Piąta Aleja.

Być może Orkowie stanowili realne zagrożenie, ale musiałem pomyśleć. Nabrać pewności, by podjąć dobrą decyzję. Nie zaniedbałem jednak czujności. Rozejrzałem się bacznie i znieruchomiałem: na niegdyś wspaniałą aleję, skąpaną teraz w blasku księżyca i przyprószoną śniegiem, który skrył kupy gruzów, spoglądały z wysoka dwie sowy siedzące na nieczynnej latarni. Wyglądało to wszystko surrealistycznie, niczym kartka świąteczna z Księżyca. Cicha noc, święta noc.

Odwróciłem się po dłuższej chwili i przerabiając w pamięci wszystko, co usłyszałem w mieszkaniu, skuliłem ramiona, bo wiatr był mroźny i porywisty, i ruszyłem w głąb miasta. Przezornie trzymałem się ciemnych miejsc, ale szedłem dość szybko, chwilami przecinając hole niegdyś wspaniałych gmachów. Miałem nadzieję, że jeśli nawet wypatrzy mnie jakiś dron obserwacyjny, to może jego operator weźmie moją samotną sylwetkę za cień zwierzęcia szwendającego się ulicami.

Mijając rozbity szklany sześcian sklepu Apple’a, a następnie przemierzając wielkie lobby hotelu Sherry-Netherland, rozmyślałem o tym, że jako szpieg specjalista od Regionów Niedostępnych wiem więcej o szacowaniu prawdopodobieństwa powodzenia misji – choćby i najbardziej niezwykłych – niż ktokolwiek z ocalałych ludzi.

Wyszedłem na asfalt, wspominając przeszłość i tę jedną nić, która przenikała całą tkaninę mojej kariery zawodowej: doświadczenie strachu. Nie było go mało. Najpierw na frachtowcu na Morzu Andamańskim, potem w Syrii i Turcji, trzy razy w Rosji, w Iraku i Afganistanie, w Iranie, Egipcie i Pakistanie – lista była naprawdę długa. Co najmniej pięć razy był to strach niemal paraliżujący, ale odwaga zawsze zwyciężała. To prawda, tym razem nie miałem się starać wrócić do domu, ale nikt nie miał prawa twierdzić, że zwyczajnie się bałem. Nie byłem tchórzem.

Nieco spokojniejszy szedłem z większą swobodą, spoglądając nad zasypaną gruzem ulicą na dżunglę, która była niegdyś Central Parkiem. Nurtowało mnie pytanie, czy lamparty, niedźwiedzie grizzly, małpy i inne zwierzęta z tamtejszego zoo zdołały wyrwać się na wolność i zamieniły osiemset akrów zieleni miejskiej w swój teren łowiecki. Właściwie nie miałem ochoty się o tym przekonywać, więc zamiast skręcić w jedną z przelotowych alei parkowych, zsunąłem karabin z ramienia i trzymałem się swojej strony ulicy. Co to za świat, myślałem, w którym spacerując po centrum Nowego Jorku, trzeba się bać ataku dzikich zwierząt. Choć z drugiej strony może nie zmienił się aż tak bardzo.

Przyspieszyłem nieco, choć nie było to łatwe, i wróciłem myślami do ostatniej rozmowy. Chloe miała rację: nie miałem żadnych relacji z dziećmi. Nigdy nie istniałem w ich życiu; dojrzewały i dorosły, nie mając ze mną kontaktu. Teraz, gdy zostało nam być może niewiele czasu, musiałem znaleźć jakiś sposób, by zbudować most nad dzielącą nas przepaścią. Jaki miałem wybór? Tu mogliśmy tylko walczyć i prawdopodobnie zginąć ramię w ramię, ale jako obcy sobie ludzie.

Przed sobą, po lewej stronie miałem niewysoki acz imponujący gmach Metropolitan Museum of Art. Choć częściowo przesłaniały go drzewa, w świetle księżyca dobrze widziałem to, co zostało z jego jasnej bryły, oraz dwie fontanny pełne śmieci i cuchnącej wody. Może bardziej niż każdy inny budynek na świecie właśnie to muzeum, gromadzące pod jednym dachem wszystko, od staroegipskich artefaktów po trzy tysiące dzieł europejskich mistrzów, było świadectwem cywilizacji, którą rodzaj ludzki zdołał stworzyć. Dziś leżało w gruzach, ale wciąż było świadectwem – symbolicznym i dosłownym – tego, co się z nami stało. Warto zobaczyć je po raz ostatni, pomyślałem.

Przeszedłem na drugą stronę ulicy, a gdy znalazłem się dalej od skorup wypalonych budynków, poczułem przenikliwie zimny wiatr. Obejrzałem się przez ramię na drogę, którą już przebyłem… i stanąłem jak wryty.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

39

Było coś znajomego w tym, jak światło księżyca padało na krajobraz… jak układały się ruiny drapaczy chmur… jak wiatr wzbijał tumany śniegu. Kiedyś już widziałem tę scenę.

Serce gwałtownie mi przyspieszyło. Przypomniałem sobie wczesny poranek w Marylandzie i klucz dzikich gęsi na tle księżyca. Opisałem wtedy Rebecce zgliszcza miasta, które pojawiło się w mojej wizji – wizji jej nieuchronnej śmierci – a wśród nich wielki napis na zrujnowanym budynku. Brakowało w nim liter: Be… Good…

Stojąc na Piątej Alei i spoglądając w głąb Manhattanu, zobaczyłem na wpół zburzony gmach domu towarowego Bergdorf Goodman i resztki szyldu na elewacji. Zostało tylko kilka liter…

Zapomniałem o dzikich zwierzętach i dronach. Poderwałem się do biegu. Śmierć zawitała w naszym domu.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

40

Pędząc pustą aleją, snułem wizje hordy Orków, która rozniósłszy rzeczne patrole Ruchu Oporu, wlewała się w ulice Manhattanu i zbliżała do Bergdorfa. Nie zobaczyłem tam jednak nikogo i nagle zmroziła mnie nowa myśl: atak mógł nadejść spod ziemi.

Czysty przypadek utwierdził mnie w tym podejrzeniu. Wiatr zelżał, księżyc wyjrzał zza szkieletu wieżowca, a ja wbiegałem na kolejną hałdę gruzu. Z wysoka, w powodzi światła i nieoczekiwanie bezwietrznym momencie ujrzałem wąską smużkę pyłu unoszącą się pionowo nad kratą wentylacyjną, może trzydzieści jardów na południe od Bergdorfa. Przebijali się piwnicami od strony sklepu Louisa Vuittona.

Przedarłem się przez drut kolczasty i resztę zapór osłaniających witrynę od Piątej Alei, wpadłem na schody pożarowe i zbliżając się do izby przyjęć, ryknąłem:

– Uciekać! Natychmiast!

Gdy wbiegłem do środka, nikt się nie ruszył: Rebecca, Jon, Laleh i bliźnięta, które właśnie miały się udać na nocny patrol, oraz wszyscy inni obecni spojrzeli na mnie ze zdziwieniem.

– Nadchodzą – wysapałem, z trudem łapiąc oddech. – Przebiją się… z piwnic sąsiedniego budynku… przebiją tę pieprzoną ścianę.

Spojrzeli po sobie wystraszeni.

– Którą ścianę? – zapytała Chloe. – I w jaki sposób?

Nie było czasu na wykłady i spory. Przebiegłem między nimi, odpychając wózki z instrumentami medycznymi i przeciskając się obok łóżek z rannymi.

– Gdzie jest południe? – zawołałem. – Budynek Louisa Vuittona?

Przez chwilę wszyscy milczeli.

– Masz go przed sobą – odpowiedziała w końcu Rebecca, wskazując najdłuższą ścianę, długą na sto stóp i przyozdobioną starymi plakatami. Przynajmniej nie założyła od razu, że bredzę.

Podbiegłem do krańca ściany, by działać metodycznie, przewróciłem wysoką gablotę i przycisnąłem ucho do betonu, bojąc się, że usłyszę odgłos wiercenia lub kucia.

Przesunąłem się może o krok, gdy olśniła mnie nowa myśl: może wcale nie drążą otworu. Jeżeli są już w sąsiedniej piwnicy, dlaczego nie mieliby obłożyć ściany materiałami wybuchowymi i przebić się jednym strzałem?

Mimo wszystko próbowałem się skupić. Postąpiłem kilka kroków wzdłuż ściany i przycisnąłem policzek do reklamy męskiej bielizny „dostępnej na czwartym piętrze”. Wodząc uchem po idealnie umięśnionych udach modela, wytężałem słuch.

Zauważyłem, że Chloe, podobnie jak inni, stoi bezczynnie i obserwuje mnie.

– Wyprowadź ich! – rozkazałem. – Ruszcie się! Zmasakrują nas tu. Ratujcie się!

Rebecca zastanawiała się tylko sekundę, po czym odwróciła się do Laleh i reszty personelu.

– Słyszeliście? Jazda stąd! Wyprowadzajcie pacjentów przez ambulatorium. Ciężko ranni od razu na drugie piętro. Jon, wezwij patrole. Powiedz, że nas atakują. Idź!

Jej autorytet i zdecydowanie sprawiły, że w wielkiej sali natychmiast zapanował gorączkowy ruch: pielęgniarki i salowe porzuciły swoje zajęcia i zaczęły ewakuację. Leżący opuszczali oddział na łóżkach, lżej ranni kuśtykali o kulach, a leki i sprzęt pospiesznie ładowano na wózki. Kto tylko był zdolny do walki, stawał przy szafach z bronią, by pobrać karabin i włócznie.

Prawie nie zwracałem na to wszystko uwagi. Wciąż szedłem wzdłuż ściany, nasłuchując jakiegoś dźwięku, który pozwoliłby mi zidentyfikować miejsce ataku. Ridley pobiegł na przeciwny kraniec ściany.

– Zacznę stąd – zawołał. – Spotkamy się pośrodku.

Powiedzmy, że była to ręka wyciągnięta na zgodę.

– Dzięki, ale nie trzeba – odkrzyknąłem. – Trzeba tu wjechać bradleyem. Jeżeli zdołają się przebić…

– Jasne, już lecę – odpowiedział, po czym zawrócił i pobiegł w stronę mieszkania.

Minął po drodze MartinLuthera, który kuśtykał z grubo obandażowaną piersią i workiem kroplówki przerzuconym przez ramię. Dźwignął Ellę – z równie mocno zabandażowanym kikutem łapy – ze szpitalnego łóżka, by położyć ją na wózku inwalidzkim; nie mieściło mu się w głowie, że mógłby ją tu zostawić.

Widząc, że Ridley wybiega, zawołał do mnie:

– Ja się zajmę drugim końcem! – Skinąłem głową, a on podprowadził wózek z Ellą do ściany i zaczął nasłuchiwać, wolno przesuwając się w moją stronę.

Pokonałem szerokość czterech wielkich plakatów i niczego podejrzanego nie usłyszałem. Zaczynałem już wątpić, czy Orkowie rzeczywiście nam zagrażają, gdy nagle MartinLuther gwizdnął na tyle głośno, bym go posłyszał mimo zgiełku ewakuacji.

– Co o tym myślisz? – zawołał.

Podbiegłem do niego i przycisnąłem ucho do ściany, ale znowu niczego nie usłyszałem.

– Cisza! – ryknął, odwracając się do sali.

Gdy wszyscy ucichli, ponownie skupiłem się na nasłuchiwaniu i tym razem odniosłem wrażenie, że zza ściany dobiega jakiś dźwięk.

– Sądzisz, że wiercą? – spytałem z wahaniem.

– Możliwe – odparł. – W każdym razie tak mi się wydawało.

Przesunęliśmy się nieco, żeby sprawdzić, czy dźwięk stanie się głośniejszy. MartinLuther opierał się o wózek z prawie nieruchomą, ciężko dyszącą po operacji Ellą, która nagle spróbowała wstać. Spojrzeliśmy na nią zaskoczeni. Nie zdołała się podnieść na trzech łapach, ale spojrzała na ścianę i warknęła.

– Nie ma mowy, żeby zwęszyła coś przez beton – stwierdziłem.

– Nie, ale może coś słyszy – stwierdził MartinLuther. W jego głosie niespodziewanie zabrzmiała nuta strachu. Znowu przycisnął ucho do ściany. – Są tam – dodał. – Ledwie ich słyszę, ale są. Może cztery stopy od nas.

– Detonatory? – domyśliłem się.

– Tak. Mocują je na ścianie.

Obróciłem się na pięcie.

– Uciekajcie! Już! – huknąłem.

Ci, którzy jeszcze byli na miejscu, rzucili wszystko i ruszyli sprintem do niezbyt szerokich drzwi.

Chloe natychmiast zrozumiała, że będą one wąskim gardłem.

– Najpierw łóżka! – krzyknęła, wskakując między ludzi i rozpychając ich na boki.

Spojrzałem na Rebeccę podnoszącą z posłania ciężko rannego, by posadzić go na wózku. Ignorując jego krzyki, walczyła, by uratować mu życie.

– Wiej! – wrzasnąłem do niej. – Zostaw go! Zaraz wysadzą…

Usłyszała mnie, uniosła głowę… i zniknęła w chmurze pyłu i odłamków, gdy z ogłuszającym hukiem eksplodowała spora część ściany.

Sanitariusz w średnim wieku, z wojskowym tatuażem na przedramieniu, zginął w sekundę, gdy bryła betonu trafiła go w pierś i niemal wybiła w niej dziurę. Quaalude, nasz spec od map i planów, pofrunął na drugi koniec sali, zderzył się z mobilnym aparatem rentgenowskim i upadł bezwładnie na posadzkę. Pacjent Rebekki koziołkował w powietrzu wraz z wózkiem, na którym ledwie zdążył usiąść.

Podmuch porwał też mnie. W locie potrąciłem plecami stalową szafę, która runęła i chyba zawdzięczam jej życie, bo osłoniła mnie przed znacznie potężniejszą falą dużych odłamków nadlatujących ułamek sekundy później.

Bryły betonu i fragmenty miedzianych rur niczym kosa cięły wszystko, co napotkały na swojej drodze. Rozległy się krzyki i inne typowe odgłosy każdego pola walki: jęki rannych oraz błagania o pomoc. Zrzuciłem z siebie masywną szafę, ale w tumanach kurzu nie widziałem już nic. Nie dostrzegałem Rebekki.

Cementowy pył i cuchnący dym materiałów wybuchowych spowijały całą salę; widoczność nie przekraczała stopy. Podniosłem się z podłogi i ruszyłem po omacku przed siebie, próbując kierować się tam, gdzie po raz ostatni widziałem Rebeccę. W pobliżu usłyszałem skomlenie Elli i głos MartinLuthera, który próbował ją uspokoić. Przynajmniej żyją, pomyślałem. A teraz, Boże, spraw jeszcze jeden cud…

Nie było łatwo utrzymać się na nogach, gdy tak brnąłem przez gruzy i szczątki sprzętu medycznego, ale na poły idąc, na poły pełznąc na czworakach, jakoś posuwałem się naprzód. Pokonałem jeszcze kilka stóp, gdy zaczęło się przejaśniać. Nie był to dobry znak.

Orkowie uruchomili potężne wentylatory, by oczyścić pole i w cywilizowanych warunkach dokończyć dzieło zniszczenia. Musiałem dokonać wyboru: rzucić się naprzód na oślep w poszukiwaniu Rebekki czy znaleźć jakąś broń i pomóc w zatrzymaniu szturmu?

Pomyślałem, że na nic nie przydam się Rebecce, jeśli wszyscy damy się pozabijać. Rozejrzałem się po rumowisku. Tylko jeden wieszak z bronią ocalał z eksplozji. Skoczyłem w jego stronę, a gdy dojrzałem przez ulatniający się szybko pył MartinLuthera, chwyciłem pierwszy z brzegu karabin i kołczan włóczni.

Odwrócił się na mój okrzyk i rzuciłem mu broń. Ledwie zdążył ją złapać, gdy zza kupy gruzu wyłoniły się kolejne postacie: biali od pyłu niczym duchy nasi żołnierze nawoływali się, szukając karabinów i włóczni.

Rzucałem broń jedną po drugiej, także Chloe, która właśnie pojawiła się w sali.

– Nadchodzą! – krzyknął MartinLuther.

Odwróciłem się i zobaczyłem niezliczonych Orków – potężnych i upiornych w półmroku piwnic sklepu Louisa Vuittona rozświetlanym tylko przez tlący się tu i ówdzie ogień – wyłaniających się kolejno z zakamarków, w których schronili się przed wybuchem.

– Dwójkami! – krzyknęła Chloe. – Jeden bierze włócznie, drugi daje wsparcie ogniem ciągłym! Czekać na mój rozkaz!

Kątem oka dostrzegłem kolejnych obrońców, sanitariuszy i salowe, w miarę sprawnych pacjentów oraz lekarzy, którzy wbiegali do sali z ambulatorium, znajdowali sobie broń i zajmowali pozycje. Wokół nas leżeli ciężej ranni wzywający pomocy, ale w tej chwili nic nie mogliśmy dla nich zrobić.

Wtedy go zobaczyłem. Był starszy, niewiarygodnie mocarny, cały w bliznach – może przez to ostatnie wydał mi się przerażający. Nadchodził z flanki, by zająć pozycję pośrodku szyku.

Kazinsky.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

41

Parł naprzód, a ja zrozumiałem nagle, że jest już w zasięgu strzału i nie ma drogi ucieczki. Uchwyciłem go w celowniku karabinu, mierząc w punkt tuż pod lewym uchem. Uspokoiłem oddech, skupiony tylko na tym, by włócznia trafiła go pod magicznym kątem sześćdziesięciu dwóch stopni. Widząc go w ten sposób, nadal nie byłem wolny od emocji, ale odsunąłem je na bok, tak jak mnie uczono, by skoncentrować się na oddaniu idealnego strzału.

Zmiażdżył kilka połamanych skrzynek i na chwilę zniknął za szczątkami dwóch betonowych filarów uszkodzonych eksplozją. Z tego, co krzyczał do swoich, wynikało, że akcja nie przebiegła zgodnie z planem: zapewne liczył na element zaskoczenia i na znacznie bardziej śmiercionośne skutki wybuchu, a gdy przekonał się, że nie uzyskał ani jednego, ani drugiego, był zmuszony na poczekaniu opracować nową strategię.

Ukrywszy się za przewróconym łóżkiem, czekałem, aż wyjdzie zza słupów. Mój strój, ciężki od grubej warstwy pyłu, przypadkiem stał się niezłym elementem kamuflażu – snajper nie mógłby sobie wymarzyć lepszego. Nie odrywając oka od celownika, pomyślałem o długiej drodze, którą obaj przebyliśmy, by trafić do tej zrujnowanej piwnicy przy Piątej Alei. Jeszcze minuta, może mniej, i jego podróż dobiegnie końca.

Wychodząc zza filaru, przystanął, by rzucić rozkaz. Jego bojownicy na obu flankach wyszli z ukrycia i ruszyli naprzód, by wziąć nas w kleszcze i zmiażdżyć. Rozluźniłem barki, położyłem palec wskazujący na guziku z boku karabinu i ostatni raz oszacowałem kąt. Kazinsky był już trupem.

– Ognia! – krzyknęła Chloe i nagle rozpętało się piekło.

Powódź włóczni i ognia z broni automatycznej bluznęła z wielu miejsc jednocześnie. Żołnierze i medycy ukryci w rumowisku strzelali i trafiali Orków. Niech Bóg błogosławi moją córkę, ale…

Wrogowie przypadli do ziemi. Było już za późno, nie mogłem przerwać ataku – włócznia wystrzeliła spod lufy mojego karabinu i błysnęła w smudze pyłu, mknąc do celu pod idealnym kątem. Był tylko jeden problem: Kazinsky także rzucił się na podłogę i był już w ruchu.

Włócznia rozdarła mu policzek i poleciała dalej, by trafić kobietę Orka prosto w czoło. Upadła oszołomiona.

Kazinsky zaś, nie zważając na krew spływającą mu po twarzy, zerwał się na równe nogi i potoczył dokoła wściekłym wzrokiem. Z tej odległości, w takich warunkach? Czyżby mieli snajpera? Chwyciłem nową włócznię, żeby przeładować. Ręce mi się trzęsły, bo wiedziałem, co za chwilę nastąpi.

Ledwie zdążyłem zatrzasnąć pocisk w klamrach pod lufą, ale już nie zdołałem wycelować w Kazinskiego – gdy się zaczęło. Najpierw usłyszałem jego rozkazy wykrzykiwane po rosyjsku i po angielsku, a sekundę później Orkowie powstali zza kup gruzu i zniszczonych sprzętów, by ruszyć do ataku. Ostrzeliwali się, przecinając dym i mrok czerwonymi promieniami celowników laserowych, upadali i ginęli, ale wciąż wierzyli w swą przewagę liczebną i parli naprzód. Zauważyłem, że kilku ładuje granatniki, a zaraz potem w pierwszym szeregu pojawili się ich towarzysze z pękatymi zbiornikami na plecach i dyszami w dłoniach.

Co takiego w miotaczach ognia sprawia, że nawet u doświadczonych żołnierzy budzą znacznie większą grozę niż broń palna czy granaty? Nie wiem, ale i ja ją poczułem, a w naszych szeregach rozległy się ostrzegawcze okrzyki. Wróg zamierzał spalić nas żywcem.

Strzeliłem, kładąc trupem masywnego Orka, a gdy ładowałem włócznię, miałem czas się zastanowić, co przyniosą najbliższe dwie minuty. Nie mieliśmy szans: przeciwnik miał zbyt dużą przewagę liczebną, jego granatniki były zbyt skuteczne, a miotacze ognia zbyt przerażające.

Uniosłem głowę i przez dym oraz smugi pocisków dostrzegłem Chloe. Skinąłem głową w kierunku drzwi. Wiedziała, co mam na myśli: pora się wycofać. Odrzucając pusty magazynek i wpychając kolejny, krzyknęła:

– Martin, ty i twoja grupa idziecie pierwsi. Będziemy was osłaniać.

– Nie! – zawołałem, z trudem przekrzykując kanonadę. – Ty idź pierwsza, a ja ich przycisnę.

Nie powiedziałem jej tego, ale nie zamierzałem się wycofywać – ani z MartinLutherem, ani z nikim innym – póki nie odnajdę Rebekki. Odwróciłem się, by wyjaśnić mu, co ma robić, ale okazało się, że usłyszał, a dwadzieścioro jego towarzyszy już przekazywało sobie rozkaz z ust do ust. Przeładowali broń i zaczęli się przemieszczać, by rozpocząć zmasowany ostrzał z naszego skrzydła.

Musiałem już tylko wybrać właściwy moment. Nadarzył się sekundę później: Chloe właśnie miała się wycofać, a MartinLuther i jego drużyna chwilowo trzymali w szachu Kazinskiego i jego sforę.

Poderwałem się do biegu i pochylony ruszyłem przez ziemię niczyją, by po kilku krokach rzucić się za stertę betonowych odłamków. Padając na brzuch, zgubiłem gdzieś karabin. Zauważyłem, że pogięty wózek inwalidzki wylądował na przewróconym regale – przynajmniej wiedziałem, dokąd mniej więcej mam się kierować. Rebecca musiała być gdzieś w pobliżu.

Z twarzą wciśniętą w odłamki zerkałem, jak kule wzbijają w powietrze fontanny pyłu. Smród benzyny był coraz silniejszy; ekipa z miotaczami ognia szykowała się do ataku.

Podciągnąłem nogi niemal pod brodę i czekałem, aż ostrzał ze skrzydła MartinLuthera osiągnie maksymalne natężenie. Niepokojące było to, że Chloe i jej ludzie prawie się nie posunęli dalej – gdyby wyskoczyli zza osłon, kule rozerwałyby ich na strzępy.

Nagle snop światła, a zaraz potem drugi przecięły kurzawę nad polem walki. Odwróciłem głowę i ujrzałem reflektory zbliżające się z głębi korytarza prowadzącego do mieszkania mojej rodziny. Nareszcie nadjeżdżał trzydziestotonowy kolos, bojowy wóz piechoty Bradley, uzbrojony w armatę automatyczną kalibru 25 milimetrów, zdolną wystrzelić trzysta pocisków na minutę do celów odległych nawet o dwie mile – nie mówiąc o dystansie stu stóp – oraz w dwie czterolufowe wyrzutnie granatów.

Spojrzałem na Chloe, chcąc krzyknąć, żeby wstrzymała się z odwrotem, lecz w tej samej chwili reflektory bradleya wyłowiły z półmroku Rebeccę. Obsypana pyłem, krwawiąca z głębokiego rozcięcia na policzku, wyplątywała się właśnie ze sterty pogiętych łóżek i stolików. Nisko pochylona, by uniknąć ostrzału, i kulejąca – najwyraźniej była ranna w nogę – uparcie holowała za sobą pacjenta.

– Padnij! Padnij! – wrzasnąłem uradowany jej widokiem.

Uniosła głowę i dostrzegła mnie od razu, ale nie rozumiała, dlaczego każę jej rzucić się na posadzkę, bo ze swojej pozycji jeszcze nie widziała bradleya. Za to Kazinsky już go zauważył. Patrzył w głąb korytarza na zbliżające się reflektory. Lepiej niż ktokolwiek inny w tej sali wiedział – bo widział takie pojazdy na polach bitew od Iraku po Syrię – jakie zniszczenia może powodować ostrzał z jego działka. Wrzasnął do trębacza, może czternastoletniego chłopaka, by dał sygnał do odwrotu. Ledwie rozbrzmiały pierwsze przenikliwe tony, Kazinsky poderwał do ramienia ciężki karabin szturmowy i w akcie wściekłości wywalił cały magazynek w kierunku MartinLuthera i jego towarzyszy. Najwyraźniej to mu nie wystarczyło, bo schował się za filarem, żeby przeładować broń, i wtedy spostrzegł Rebeccę powstającą z kolan, by pociągnąć rannego dalej w stronę wyjścia.

Wbił świeży magazynek i starannie wycelował. Krzyknąłem do Rebekki, ale nie usłyszała mnie w zgiełku. Parła naprzód…

Wiedziałem, że Kazinsky nie chybi, nie z takim doświadczeniem i nie z tak absurdalnego dystansu. Próbowałem dosięgnąć mojego karabinu, ale oczywiście nie było go w zasięgu rąk. W rozpaczy poderwałem się, by rzucić się do niej sprintem. Kazinsky nacisnął spust…

…i nic się nie stało. Karabin albo się zaciął, albo przegrzał, a może trafił się wadliwy nabój? Nie obchodziło mnie to, nadal miałem szansę.

Gnałem co sił w nogach, gotów rzucić się na Rebeccę i powalić ją na ziemię, zanim Kazinsky upora się z bronią. Kątem oka spostrzegłem, że bradley wjeżdża do izby przyjęć. W wieżyczce siedział Ridley; widziałem wyraźnie, jak przygląda się polu walki zza przezroczystej kuloodpornej osłony. Gąsienice pracowicie mieliły gruz i resztki sprzętów.

Miałem ochotę krzyczeć z radości. Bradley był gotów do strzału, musiał tylko otworzyć ogień, zanim Kazinsky poradzi sobie z karabinem.

Tyle że pułkownik nawet nie próbował. Odrzucił broń i z braku kabury z pistoletem wyjął zza paska przy kamizelce kuloodpornej MPL-50.

Wynalezione ponad sto pięćdziesiąt lat temu narzędzie wygląda całkiem niepozornie – chyba że ktoś miał okazję zobaczyć je w walce. W teorii jest to po prostu niewielka saperka służąca do okopywania się, ale niczym szwajcarski scyzoryk pełni też mnóstwo innych funkcji. Może być patelnią, młotkiem, wiosłem, piłą, a dzięki ostrym krawędziom z hartowanej stali skutecznie zastępuje też bagnet w walce wręcz.

Żołnierze Specnazu, którzy przechodzili specjalne szkolenie w posługiwaniu się tym narzędziem, wiedzieli też o mniej popularnej właściwości saperki MPL-50: była świetnie wyważona i można było nią rzucać jak toporkiem bojowym.

Przez ryk silnika bradleya Rebecca nie mogła usłyszeć moich krzyków. Słyszeli go za to Orkowie i na widok nadjeżdżającego pojazdu rzucili się do ucieczki. MartinLuther z garstką żołnierzy powitali go wiwatami, a zaraz potem posłali huragan ognia w ślad za wycofującym się wrogiem. Była to istna symfonia ruchu i dźwięku.

Kazinsky zaś niczym dyrygent orkiestry wyprostował się, uniósł ramię i odwiódł MPL-50 aż za plecy…

Nie dawałem rady biec szybciej.

Rebecca zauważyła już bradleya i chyba odetchnęła z ulgą, bo nie przestając ciągnąć pacjenta, podniosła się nieco wyżej.

Chloe już nie myślała o ewakuacji. Widząc matkę całą i prawie zdrową, uśmiechnęła się do niej, lecz sekundę później na jej twarzy pojawił się grymas trwogi: dostrzegła Kazinskiego z saperką w ręku.

Ridley był skupiony na przeciwniku: otworzył ogień z armaty automatycznej, ogłuszający i brutalny, zdolny rozrywać beton, gruz i ciała.

Gdy Kazinsky wykonywał rzut, za jego plecami eksplodował pocisk. Ostrze saperki błysnęło złowrogo.

Pomknęła.

Patrzyłem bezradnie, jak obraca się w locie, przebija chmury dymu i pyłu, bezbłędnie zmierzając do celu. Próbowałem biec dalej, ale nogi miałem jak z ołowiu.

Ridley dostrzegł matkę kątem oka. Zauważył też saperkę i na moment przerwał ostrzał, by krzyknąć ostrzegawczo.

Rebecca usłyszała go i odwróciła się.

MPL-50 była coraz bliżej.

Teraz dostrzegła ją i Rebecca. Chciała rzucić się w bok, lecz było już za późno. Zdążyła jedynie krzyknąć, zanim saperka wbiła się jej tuż nad mostkiem i głęboko rozpłatała szyję.

Krew tętnicza musiała buchnąć potężnym strumieniem, ale nie pamiętam tego. Rebecca osunęła się na kupę gruzu, ostatkiem sił wyrywając saperkę z rany. Biegłem dalej, lecz wiedziałem już, co zastanę. Czułem się tak, jakby ktoś zgasił światło w moim sercu.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

42

Dopadłem do niej pierwszy i uniosłem w ramionach; jej krew ściekała mi po szyi. Zdołała jeszcze mnie rozpoznać. Przez dojmująco krótką chwilę patrzyliśmy sobie w oczy i leciutko uścisnęła moją dłoń.

Potem jej oczy zaszkliły się i już jej nie było.

Ludzie twierdzą, że patrzenie w oczy ukochanej osoby w chwili śmierci to jakaś forma pocieszenia. Nic podobnego.

Gdzieś za moimi plecami trębacz przestał grać, armata automatyczna, która jeszcze przez chwilę strzelała obsługiwana przez kogoś innego, w końcu umilkła, karabiny maszynowe też cichły jeden po drugim. Wróg się wycofał. Ruch Oporu odniósł pyrrusowe zwycięstwo.

Chloe uklękła obok, objęła matkę i mnie. Otoczyłem ją ramieniem, a zaraz potem poczułem na barkach dwie dłonie – to Ridley się pochylał, by oprzeć policzek o moją głowę. Poczułem na twarzy jego łzy. Wreszcie byliśmy rodziną zjednoczoną w żałobie.

Chloe uniosła zapłakaną twarz, by na mnie spojrzeć.

– Zawsze nam powtarzała, że kochałeś ją całym sercem – powiedziała, szlochając.

– Gdyby miłość wystarczyła, żeby utrzymać ją przy życiu, żyłaby wiecznie – odparłem.

Laleh i Jon przystanęli kilka stóp od nas, także pogrążeni w rozpaczy. Kobieta nisko pochyliła głowę; byłem pewny, że się modli. Za ich plecami wciąż przybywało wojowników Ruchu Oporu.

Stali w milczeniu, pełni szacunku dla kobiety, która ocaliła tyle istnień.

Spojrzałem na pobladłego Jona.

– Ilu? – spytałem.

– To znaczy? – nie zrozumiał.

– Ilu marynarzy okrętów podwodnych macie w Nowym Jorku?

– Nie wiem. W pierwszych latach dotarło tu siedemnaście jednostek. To by dawało… jakieś dwa i pół tysiąca ludzi? Na pewno wielu zginęło, ale pięciuset, sześciuset może jeszcze żyje. Wystarczy, żeby skompletować załogę.

– Nie potrzebuję załogi – odparłem. – Tylko ludzi, którzy służyli na okrętach podwodnych klasy Virginia, znających ich budowę jak własną kieszeń. Inżynierów, absolwentów Szkoły Atomowej, mistrzów spawalnictwa, ekspertów od komputerów. Leviathan musi być zdolny do wyjścia w morze.

Dzieci, Laleh i Jon spojrzeli na mnie jednocześnie. Chloe ścisnęła mi rękę tak mocno, że poczułem ból.

– Tato… – powiedziała. – Naprawdę? Czy ty…?

Rozpacz nie pozwoliła jej dokończyć, ale wiedziałem, że oczekuje odpowiedzi. Spojrzałem na nieruchome ciało Rebekki.

– Wracam – oznajmiłem.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

43

Nie powiedziałbym, że nowa misja uratowała mi życie, ale z całą pewnością ocaliła mój umysł.

Wydawało nam się, że spędziliśmy nad ciałem Rebekki długie godziny, mocno spleceni ramionami, podczas gdy wokół nas z wolna opadał kurz, dogaszano ogień, a zabitych i rannych stopniowo przenoszono do innych pomieszczeń.

Pamiętam jak przez mgłę, że pojawiła się też ekipa, której zadaniem było uprzątnięcie trupów Orków, wydobycie ich na powierzchnię i wyrzucenie na Piątą Aleję. Chyba słyszałem czyjś meldunek: widziano, jak Kazinsky wyprowadzał niedobitki swojego oddziału w stronę rzeki.

Niedługo po tym załoga bradleya otworzyła ogień z działka do ocalałych filarów w piwnicach. Zamysł był taki, żeby zburzyć je wszystkie i spowodować zawalenie sąsiedniego podziemia i całego parteru, tak aby już nikt nigdy nie przedostał się do nas tą drogą. Uznałem, że to dobry moment, aby opuścić salę.

Poczciwy Jon przewidział, że ta chwila w końcu nastąpi, i podjął się ponurego zadania, które pozostało do wykonania. Zanim wezwał do pomocy czterech salowych, którzy czekali w pobliżu, pozwolił nam ostatni raz spojrzeć na poranione ciało Rebekki, po czym odprowadził nas do wyjścia. Gdy odwróciliśmy się plecami, obejrzałem się jeszcze przez ramię i zobaczyłem, jak salowi umieszczają zwłoki w czarnym worku.

Już w korytarzu wiodącym ku schodom pożarowym mój wiecznie aktywny mózg uznał, że trzeba skupić się na działaniu, na tym, co czeka nas już wkrótce: miałem misję do zaplanowania. Na widok otwartych drzwi mieszkania przystanąłem i puściłem dłoń Chloe.

– A ty dokąd? – spytała zaskoczona moim nagłym ożywieniem.

– Przede mną trzy cele: muszę zaplanować misję, oszacować zagrożenie oraz rozdzielić zadania – odrzekłem. – Idę do pracy.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

44

Zapadała noc i znad rozległego stepu napływała ku światłom Bajkonuru gęsta mgła. Siedziałem samotnie w dawnej chłodni – która stała się gabinetem Dona Steele’a i składowiskiem zebranych przezeń materiałów, a teraz także moim centrum operacyjnym – i oglądałem kolejny materiał z Diabelskiej Nocy.

W ciągu czterdziestu sekund od wymiany zdań z Chloe w korytarzu i zamknięcia drzwi mieszkania wiedziałem już, jaki będzie mój pierwszy i najważniejszy krok: musiałem precyzyjnie ustalić datę i godzinę wydarzenia sprzed dwudziestu czterech lat. Badania Dona były moją jedyną nadzieją. Kiedy więc otworzyłem ciężkie stalowe drzwi i wszedłem do ciemnego pomieszczenia, zignorowałem Moneta oraz inne bezcenne obrazy i od razu zasiadłem do pracy przy samotnej lampie stojącej na biurku. Dawne biurka szkolne dzieci ustawiłem tak, by utworzyły długi stół roboczy, po czym zacząłem zdejmować z półek pudła z dokumentami i nagraniami. Wyświetlałem filmy, czytałem notatki, do których od lat nikt nie zaglądał, i trałowałem sterty starych twardych dysków i pendrive’ów, poszukując danych.

Z głębokiego skupienia wyrwało mnie dopiero mocne światło, które zapaliło się nagle nad moją głową. Odwróciłem się zaskoczony i zobaczyłem Chloe i Ridleya, a raczej ich ciemne sylwetki w progu.

– Możemy ci pomóc, jeśli nas potrzebujesz – powiedziała córka.

Odniosłem wrażenie, że jest zdruzgotana.

– Pewnie.

– Mieliście może w Agencji jakieś określenie na kompletnie niewyszkolonych pracowników? – zainteresował się Ridley.

– Szefowie – odparłem.

Uśmiechnęli się, zasiadając przy swoich starych biurkach.

– To jaki masz plan? – zapytał Ridley.

– Staram się wyciągać informacje z rozmaitych źródeł – zacząłem. – Powiedzmy, że chcę dokonać triangulacji danych, żeby precyzyjnie ustalić drogę, którą przebyły zarodniki. Jeśli dopisze nam szczęście, prześledzimy ją wstecz i w ten sposób dowiemy się, kiedy dokładnie Kazinsky zapoczątkował ten proces.

– Rozumiem – odparł. – Myślę, że jeden fakt działa na naszą korzyść: już wiemy, że źródłem zarazy jest Bajkonur. – Otworzył pierwsze pudło i sięgnął do środka po dokumenty. – Bez tego nie mielibyśmy szans.

Nie dysponowaliśmy może wielką mocą obliczeniową, za to mieliśmy tablicę, mapy na ścianie, a wkrótce także mnóstwo notatek, które układaliśmy na podłodze. Chloe zapisywała współrzędne na tablicy, a my karton po kartonie, teczka po teczce przesiewaliśmy informacje. Don wykonał doprawdy ogromną żmudną robotę, zbierając nawet raporty o kierunku i prędkości wiatrów, szczegółowe zapisy zmian pogody, zeznania naocznych świadków z całego świata i dosłownie mrowie innych danych. Wreszcie Chloe dopisała kolejne współrzędne na tablicy, porównała z poprzednimi i z westchnieniem oparła się plecami o ścianę.

– Jesteśmy w domu – orzekła.

Spojrzałem na nią z wahaniem. Absolutnie nie mogliśmy pozwolić sobie na błędy.

– Wszystko się zgadza – zapewniła. – Między pierwszą szesnaście a pierwszą pięćdziesiąt siedem w nocy z soboty na niedzielę ósmego lipca, dwadzieścia cztery lata temu, Roman Kazinsky przebywał w hucie w Bajkonurze przetwarzającej rudę pozaziemskiego pochodzenia i w jakiś sposób uwolnił zarodniki.

Podszedłem do tablicy, by przyjrzeć się skomplikowanym liniom naniesionym na wyświetloną mapę Kazachstanu oraz zapisanym przy nich uwagom. Rzeczywiście, wszystkie tropy zdawały się potwierdzać datę i godzinę ustalone przez córkę.

– Wobec tego dalej powinno być już z górki, nie? – powiedziałem. – Mam na myśli cel misji: wystarczy, że dotrę do kosmodromu Bajkonur przed pierwszą w nocy tamtej niedzieli i powstrzymam Kazinskiego.

Skinęli głowami. Trwałem w bezruchu, patrząc na tablicę, lecz nawet jej nie widząc, bo rozmyślałem już o wszystkim, co trzeba będzie zrobić, zanim wyruszę w drogę powrotną: musieliśmy naprawić Leviathana, przeprogramować komputery tak, by poprowadziły okręt dokładnie odwrotnym kursem, ale i z takimi samymi ustawieniami, jakie wprowadzono przed podróżą, która ostatecznie zakończyła się w Nowym Jorku.

– Wszystko w porządku? – spytała po chwili Chloe.

– Tak, tylko się zamyśliłem. – Wróciłem do biurka, sięgnąłem po kartkę, na której wcześniej notowałem, i przypiąłem ją do tablicy.

– Co to? – zapytała.

– Rozkład jazdy po wynurzeniu – odpowiedziałem i uśmiechnąłem się lekko. – Nie możecie powiedzieć, że brakuje mi optymizmu.

– Rozkład jazdy? – powtórzyła Chloe. – Co masz na myśli?

– Jeżeli się nie pomylimy, okręt wynurzy się na Oceanie Południowym i będę musiał jakoś dotrzeć do Bajkonuru – wyjaśniłem, wskazując moje notatki. – Rozpisałem plan działania najlepiej jak umiałem i wygląda na to, że będę potrzebował trzech i pół dnia, żeby pokonać tę drogę.

– To oznacza, że okręt musi się wynurzyć prawie cztery dni przed wypuszczeniem zarodników przez Kazinskiego – zauważył Ridley. – Wtedy na pewno wystarczy ci czasu, żeby go odnaleźć i powstrzymać.

– Zgadza się – przytaknąłem. – Niedziela, pierwsza w nocy, to absolutnie ostatnia chwila, bym znalazł się w Bajkonurze. Trzy i pół dnia wcześniej to środa. Tak się składa, że będzie to czwarty lipca, Dzień Niepodległości.

– Musisz wyjść na powierzchnię mniej więcej godzinę po południu – dodała Chloe.

Skinąłem głową.

– Jeśli się spóźnię, nie dam rady.

– Osiemdziesiąt cztery godziny – policzył Ridley, spoglądając na moje notatki. – Osiemdziesiąt cztery godziny, żeby dotrzeć z Oceanu Południowego do Bajkonuru w Kazachstanie… To naprawdę wykonalne?

– A czy coś w tej misji takie jest? – odparowałem. – Czy okręt przetrwa podróż powrotną? A jeśli tak, to czy wasza mama miała rację i nie istnieje jedna przyszłość, tylko podobnie jak ze wszechświatem, nieskończenie wiele jej wariantów? Cóż, wkrótce się przekonamy.

Wyłączyłem lampkę na biurku, a Chloe górne oświetlenie. Byliśmy wykończeni, ale żadne z nas nie zamierzało się kłaść – wiedzieliśmy, że sen i tak nie przyjdzie.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

45

– Gwiezdny pył – powiedziałem cicho do bliźniąt, gdy przykucnęliśmy razem na dachu. Było bardzo zimno, ale przynajmniej wiatr zelżał, przegoniwszy wcześniej chmury, i mieliśmy nad sobą gwiazdy. Wydawały się tak bliskie, że moglibyśmy ich dotknąć. – Tak mi powiedziała krótko po tym, jak się poznaliśmy. Każdy atom w naszym ciele, tlen, którym oddychamy, minerały w naszych kościach, żelazo we krwi powstały we wnętrzu jakiejś gwiazdy i rozproszyły się w przestrzeni kosmicznej na długo przed tym, nim narodziła się Ziemia. Uznawała to za najbardziej niezwykły aspekt życia: tak naprawdę wszyscy jesteśmy dziećmi wszechświata. – Opuściłem głowę i zobaczyłem uśmiechy na twarzach dzieci. – No co?

– Nam mówiła to samo – wyjaśniła Chloe.

– Ze sto razy – dodał smutno Ridley. – Gdy byliśmy mali i codziennie patrzyliśmy, jak giną ludzie, byliśmy przerażeni, a ona nas przytulała i powtarzała, że wszyscy jesteśmy gwiezdnym pyłem. Mówiła, że śmierć nic nie znaczy, że czeka każdego, że tak naprawdę liczy się tylko to, czego zdążymy dokonać, zanim nas dopadnie.

– A ona dokonała wiele, prawda? – spytała Chloe drżącym głosem.

– Dokonała wszystkiego – odparłem, przytulając ją. – Przeżyła dziesięć żyć w jednym. Co więcej, miała dzieci, które kochała i które kochały ją. Czegóż więcej można pragnąć? Zamierzałem spytać ją o wasze imiona. Skąd się wzięły? Oczywiście wiem, dlaczego Ridley, ale…

– Była tak podekscytowana ciążą, że zaczęła układać listę imion dzień po tym, jak wypłynąłeś w rejs – odpowiedział syn. – W jednej kolumnie imiona dla chłopców, w drugiej dla dziewczynek. Te ulubione zapisała na odwrocie pierwszego zdjęcia z ultrasonografii, z badania, które wykazało, że jest w ciąży bliźniaczej.

Pamiętałem to zdjęcie. Widziałem je tamtego ranka, gdy wyruszałem na Diego Garcia.

– W ciągu pięciu dni po twoim wyjeździe lista wciąż się wydłużała. Znasz mamę, zawsze była skrupulatna. – Ridley próbował się uśmiechnąć. – W końcu przyszła wiadomość o zaginięciu eksperymentalnego okrętu podwodnego. Wtedy miała już kilkanaście imion męskich i tyle samo żeńskich – ciągnął. – Potem nic nie dodała do listy, była zbyt załamana. Zabrała się do ich szeregowania i na szczycie listy imion dla chłopców znaleźli się nagle Xander i Panama.

– Co?! – nie wytrzymałem.

– No, wiem – mruknął. – Ocaliło mnie to, że uznano cię za zmarłego. Mama postanowiła, że da mi imię po tobie.

– No tak. Nie ma tego złego, co by na dobre nie wyszło – stwierdziłem. – Ale… Panama? Jesteś pewny, że nie żartowała?

– Widzieliśmy tę listę – odparł Ridley. – Nosiła ją w portfelu, bo była zapisana na odwrocie naszego pierwszego zdjęcia.

– Na liście imion żeńskich królowały Megan i Olivia – wtrąciła jego siostra. – Chloe była na szarym końcu, ale mama zrozumiała, że kieruje się wyłącznie własnymi preferencjami, a nie twoimi. Spróbowała więc zgadnąć, które imię tobie najbardziej by się spodobało. I jak jej poszło?

– Świetnie – odrzekłem. – Chloe to piękne imię.

– Rozmawialiśmy o czymś z Ridleyem – dodała poważnie po krótkiej pauzie. – Chyba rozumiemy sytuację: jesteś gotów wrócić, choć nie wierzysz, że uda ci się przeżyć tę podróż, prawda?

Nie odpowiedziałem, ale nie myliła się.

– W takim razie wiedz, że my… nigdy nie zapomnimy, co zrobiłeś.

– I to właśnie jest najdziwniejsze – powiedziałem – bo jeśli moja misja się powiedzie, w ogóle nie będziecie o tym wiedzieli. Nikt nie uwolni zarodników, nie będzie Diabelskiej Nocy, ta rzeczywistość w ogóle nie zaistnieje. Przyjdziecie na świat w szpitalu MedStar w Waszyngtonie, pójdziecie do szkoły, a tata będzie was okłamywał, gdy go zapytacie, czym się zajmuje. To, co dzieje się teraz, nigdy się nie wydarzy.

Ridley spojrzał na mnie zaskoczony.

– W ogóle o tym nie pomyślałem. A ty będziesz nikomu nieznanym bohaterem, anonimowym dla całego świata, włącznie z twoją żoną i rodziną.

– Witajcie w świecie szpiegów – rzuciłem z uśmiechem. – A jeśli zawiodę, to wszystko nie będzie miało znaczenia, bo po prostu będzie po nas. Nikt się nawet nie dowie, że próbowaliśmy. Bo jak ktoś kiedyś powiedział, historię piszą zwycięzcy.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

46

Choć spośród żyjących marynarzy atomowych okrętów podwodnych zebraliśmy liczną i bardzo doświadczoną załogę, która pracowała na dwie zmiany całą dobę, naprawa i przygotowanie Leviathana trwały niemal trzy tygodnie.

Nikt nie był pewny, czy okręt przetrzyma tę podróż, ale byliśmy zgodni co do tego, że tajemniczy system maskujący, z uwagi na swą eksperymentalną naturę, musiał zostać zbudowany według najwyższych standardów i uniknął poważniejszych uszkodzeń. Nie mieliśmy suchego doku, ale wszystko wskazywało na to, że także kadłub pozostał nienaruszony.

Wysłaliśmy ekipę nurków ze sprzętem wyciągniętym z porzuconych okrętów, by spróbowała poszukać na poszyciu ewentualnych uszkodzeń zmęczeniowych albo innych oznak słabości konstrukcji. Niczego takiego nie znaleziono, więc można było kontynuować robotę we wnętrzu i na pokładzie. Gdy tylko zapadła decyzja o moim powrocie, postaraliśmy się z Jonem o uruchomienie porzuconego przed laty lodołamacza Straży Przybrzeżnej. Gdy oczyścił drogę, dwie stare, poobijane nowojorskie jednostki strażackie wzięły Leviathana na hol i wyprowadziły z Hudsonu, a następnie przycumowały go między dwoma głębokimi pirsami w zakolu East River.

Ściana zrujnowanych drapaczy chmur rzucała długi cień na całe nabrzeże i stanowiła całkiem skuteczną osłonę przed atakiem z powietrza. Na dachach rozlokowano karabiny maszynowe i działa, pontony i skutery patrolowały rzekę, a drony krążyły w górze dzień i noc – Orkowie naprawdę nie mieli wielkich szans, by nam przeszkodzić w pracy.

Pod koniec trzeciego tygodnia, w jeden z tych przepięknych dni, które zdarzają się wczesną wiosną – statki strażackie wróciły. Przybiły do pirsów, a ich załogi przerzuciły grube liny holownicze na pokład Leviathana.

Trwał wysoki przypływ, gdy marynarze mocowali liny do haków, szykując okręt do wypłynięcia. Staliśmy z Chloe i Ridleyem na nabrzeżu, przyglądając się tym manewrom w milczeniu. U moich stóp leżała mała torba z rzeczami osobistymi, miałem na sobie to samo ubranie i identyfikator, w których przybyłem do Nowego Jorku. Znowu byłem Danielem Raymondem Greenbergiem, naukowcem z Oak Ridge w Tennessee. Nadeszła chwila pożegnania.

Patrzyliśmy, jak ostatnia zmiana załogi remontowej schodzi z pokładu i gromadzi się na nabrzeżu. Większość marynarzy zatrzymywała się przy Jonie, by zamienić z nim kilka słów albo chociaż uścisnąć mu dłoń. Choć nikt nie wyznaczał hierarchii, Jon wziął na siebie odpowiedzialność za koordynację prac. Bez niego niewiele byśmy osiągnęli.

Stali z Laleh objęci, plecami do nas, gdy nad nurtem rzeki pojawiło się duże stado pięknie upierzonych kacyków. Nowy Jork leży na jednym z głównych szlaków ptasich migracji i każdej wiosny można tam zobaczyć skrzydlatych gości podążających na północ.

Ich barwne pióra cudownie kontrastowały z błękitem wiosennego nieba i srebrzystą taflą wody, tak że wszystkim od razu poprawiły się humory. Z wyjątkiem Jona i Laleh. Gdy się odwrócili, by odprowadzić wzrokiem ptaki, dostrzegłem przygnębienie na twarzy Jona. Laleh także wydawała się bliska łez.

– Co się z nimi dzieje? – spytałem.

– Prosili, żeby ci nie mówić – odpowiedział Ridley. – Chodzi o to, że jeśli zabijesz Kazinskiego, to nigdy się nie poznają tu, w Nowym Jorku.

– Oczywiście życzą ci powodzenia – dorzuciła Chloe – ale dla nich będzie to słodko-gorzki sukces. Niewykluczone, że to ich ostatnie wspólne dni.

Rozumiałem ich ból. Pokiwałem głową, po czym zawołałem:

– Laleh!

Odwróciła się zaskoczona. Pożegnanie mieliśmy już za sobą. Skinąłem, by oboje do nas podeszli.

– Pamiętasz, jak siedziałem w metalowej klatce? – spytałem.

– Pewnie – odparła. – A dlaczego pytasz?

– Byłaś przerażona. Myślałaś, że amerykańskie wojsko spróbuje uwolnić swojego szpiega.

– Tak. A mnie zostawi samą z tymi ludźmi.

– Pamiętasz, co ci wtedy powiedziałem?

– Że jeśli zdołasz uciec, na pewno mnie nie zostawisz. Zabierzesz mnie ze sobą.

– Złożyłem obietnicę, prawda?

– Tak. I dotrzymałeś jej.

– Właśnie. A teraz złożę jeszcze jedną: jeżeli uda mi się wrócić, dopilnuję, żebyście się poznali. Reszta będzie zależała od was, ale tyle mogę ci obiecać. Masz moje słowo.

Spojrzała na mnie i wyciągnęła ramiona, by mnie uściskać. Popatrzyłem nad jej barkiem. Ostatni marynarze opuścili już Leviathana i dołączyli do grupy na pirsie. Najstarszy stopniem pierwszy oficer mechanik zmierzał w moją stronę.

Był niemłodym już człowiekiem, w kombinezonie roboczym świecącym się od smaru po tygodniach ciężkiej pracy, ale gdy stanął przede mną, wyprostował się dumnie i zasalutował. Wiedziałem, że wśród załogi remontowej rozeszła się wieść, iż wbrew temu, co można było wyczytać z mojego identyfikatora i listy załogi, jestem w istocie oficerem marynarki wyszkolonym do dowodzenia okrętami podwodnymi. Podobno miałem służyć w bazie na Diego Garcia, gdzie zdarzyło mi się uczestniczyć w jakiejś szpiegowskiej misji.

Oddałem salut, myśląc o tej ironii losu: w końcu miałem zaspokoić moją młodzieńczą ambicję jeszcze z czasów dorastania na Florydzie – oto powierzano mi dowodzenie atomowym okrętem podwodnym. Przeznaczenie rozdaje nam niekiedy dziwaczne karty.

Odwróciłem się, by spojrzeć na jednostkę, od której miało zależeć moje – i nie tylko moje – życie. Ktoś dopilnował, żeby na kiosku pojawił się numer identyfikacyjny Marynarki Wojennej Stanów Zjednoczonych: SSN-212. SSN oznacza, rzecz jasna, atomowy okręt podwodny, 212 zaś to numer kierunkowy Manhattanu. Na bocznej ścianie kiosku widniała też zdejmowana drewniana tabliczka z nazwą USS Leviathan. Miałem więc przed sobą najprawdziwszy w pełni sprawny okręt mogący stoczyć kolejną walkę.

– Okręt gotów do wyjścia w morze – zameldował pierwszy oficer.

Skinąłem głową. Ja także byłem prawie gotowy, została jedna sprawa.

Dałem sobie kilka sekund, by zebrać siły, po czym odwróciłem się ku dzieciom. Objąłem Chloe i ucałowałem ją w czubek głowy.

– Zobaczymy się po drugiej stronie – powiedziałem.

– Życia? – spytała, powstrzymując łzy.

– Czasu – sprostowałem. Uwolniłem ją z uścisku i otoczyłem ramionami Ridleya. – Dbajcie o siebie – szepnąłem.

Skinął głową, bo chyba nie ufał głosowi. Gdy schyliłem się po torbę, wyjął z kieszeni nieduży pakunek owinięty w wyblakły niebieski jedwab i przewiązany sznurkiem. Podał mi go i zerknął na siostrę, żebym wiedział, że to ich wspólny gest.

– To pamiątka z… – Odetchnął głęboko, żeby się uspokoić, i zaczął od nowa: – To pamiątka z dawnych lat. Jeden z pierwszych ludzi, którzy tu dotarli, przebywał w Waszyngtonie, gdy miasto upadło. Znalazł ją w gruzach Białego Domu.

– Taka była oficjalna wersja – wtrąciła Chloe. – Ja tam myślę, że kupił to w Internecie, jeśli jeszcze wtedy działał oczywiście. – Spróbowała się uśmiechnąć. – I oddał mamie przed śmiercią.

– Uznaliśmy, że może ci się przydać – ciągnął Ridley. – Bo wiesz, podobnie jak ty… ona przetrwała.

– Dziękuję. – Nie miałem pojęcia, co dostałem, ale nie było sensu dłużej zwlekać.

Zabrałem torbę i w asyście starszego mechanika pomaszerowałem do Leviathana. Gdy podeszliśmy do trapu, załoga w kombinezonach roboczych stanęła przy nim szpalerem. Ktoś znalazł bosmańskie gwizdki na jednym z porzuconych okrętów i teraz, gdy na nabrzeżu zapanowała cisza, mojemu wejściu na pokład – po raz pierwszy i jedyny, jak sobie uświadomiłem – towarzyszył przenikliwy świst.

Dźwięk poniósł się daleko nad nurtem rzeki i wrócił odbity od ruin, gdy kroczyłem po stalowym trapie.

Nadszedł czas, by wyruszyć w drogę.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

47

Grube liny łączące okręt z jednostkami strażackimi naprężyły się i chwilę później Leviathan oddalił się od pirsów. Płynął już środkiem East River, gdy po kilku drabinkach wspiąłem się na mostek nawigacyjny na szczycie kiosku.

Po drodze rzuciłem torbę na stanowisko dowodzenia i otworzyłem paczuszkę od Chloe i Ridleya. Patrzyłem na jej zawartość przez dłuższy czas, zastanawiając się, czy rzeczywiście pochodzi z Białego Domu. Na pewno prezentowała się wiarygodnie, przyprószona pyłem, rozdarta w paru miejscach i mocno wystrzępiona na krawędzi.

Wcisnąłem ją pod pachę, wspiąłem się po ostatniej drabince i przez właz wyszedłem na zewnątrz. Natychmiast poczułem na twarzy chłodny wiatr. Zerknąłem przelotnie na brzeg, a potem odnalazłem linkę, której szukałem, przywiązałem do niej zabytkową tkaninę i wciągnąłem na szczyt naprawionego masztu fotonicznego.

Bryza rozwinęła ją natychmiast i wytrzepała większość kurzu. Gwiazdy pozostały nietknięte, gorzej było z naderwanymi i wystrzępionymi paskami. Popatrzyłem na nabrzeże. Ridley i Chloe trzymali się na uboczu, z dala od pozostałych. Domyślałem się, że widok zrobił na nich spore wrażenie: lśniący biały okręt, połyskliwa tafla błękitnej wody, dwa statki strażackie ze spienioną kipielą nad pracującymi śrubami, a teraz jeszcze stara, wysłużona flaga na maszcie.

Przed sobą miałem ruiny Statuy Wolności. Haubice z Battery Parku wystrzeliły ogłuszającą salwę – nie wiem, czy na pożegnanie, czy Orkom na zgubę – a statki strażackie uwolniły Leviathana z holu i syrenami dały mi znak, że znaleźliśmy się dokładnie w tym miejscu, w którym okręt się uprzednio wynurzył.

Zerknąłem na zegarek. Za trzy minuty komputery miały wysłać złożoną sekwencję komend do reaktora atomowego, steru i mnóstwa innych podzespołów. Innymi słowy, rozpoczął się rejs.

Na wschodzie, ponad zburzonym nabrzeżem, piętrzyły się poskręcane stalowe konstrukcje, które dawniej były pięknym mostem Verrazano-Narrows – bramą Atlantyku. Odwróciłem się, by spojrzeć jeszcze na szkielety budynków na wybrzeżu Jersey i Dolnym Manhattanie. Na horyzoncie wznosiły się wysokie słupy ognia, a nieco bliżej, przy wyspie Ellis, rdzewiały wraki frachtowców.

To było moje ostatnie spojrzenie na przyszłość. Zatrzasnąłem za sobą właz i zszedłem na stanowisko dowodzenia.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

48

Technicy i programiści, którzy ciężko pracowali, żeby doprowadzić okręt do stanu używalności, podarowali pokładowym komputerom głos. Najwyraźniej uznali, że będzie mi przyjemniej, jeśli wybiorą spokojny i budzący zaufanie.

– Dzień dobry, mówi komandor Alexandra Roberts – przemówił komputer miękko, gdy zeskakiwałem z ostatniego szczebla drabinki. – Okręt przygotowuje się do zanurzenia. Trzy minuty.

Geniusze. Uczynili Alexandrę pierwszą kobietą na stanowisku dowódcy atomowego okrętu podwodnego w całej jakże męskiej Marynarce Wojennej Stanów Zjednoczonych. Cóż, w końcu byli dziećmi przyszłości.

Zgodnie z planem w ciągu dwóch minut miałem się znaleźć w komorze dekompresyjnej i uruchomić wszystkie jej systemy. Sześćdziesiąt sekund później pompy Leviathana miały rozpocząć napełnianie zbiorników balastowych morską wodą. Ruszyłem w głąb naprawionego, nieskazitelnie czystego okrętu. Zwłoki zostały usunięte i wnętrza w niczym już nie przypominały owego pływającego wraku, w którym się wynurzyłem, z na wpół zalanymi pomieszczeniami, ze spaloną instalacją elektryczną i zrujnowanymi korytarzami.

Miałem jeszcze minutę w zapasie, gdy dotarłem do platformy wielozadaniowej, włączyłem światła i stanąłem przy skrzynce elektrycznej na grodzi.

Dostałem precyzyjne instrukcje, w jaki sposób nastawić jedną z żółtych komór dekompresyjnych, świetnie je pamiętałem. Wprowadziłem serię komend na dotykowym ekranie komputera, ustawiłem poziomy, a wchodząc do środka, usłyszałem syk tłoczonego tlenu. Termometr we wnętrzu szybko wskazał prawidłową temperaturę operacyjną.

W samą porę ułożyłem się na koi i domknąłem hermetyczną pleksiglasową kopułkę. Wyjrzałem przez nią na sprawny wskaźnik jakości powietrza. Jeżeli okręt miał znowu wyskoczyć z szyn czasu i dowieźć mnie żywego na drugą stronę, musiałem mieć pewność, czy wyjście z komory będzie dla mnie bezpieczne. W tej chwili ów wskaźnik był jedynym źródłem światła w całym pomieszczeniu i pokazywał siedem zielonych kresek. Wszystkie inne zdążyły już zgasnąć, więc w ciemności słuchałem, jak pracują potężne pompy Leviathana.

Leżąc z otwartymi oczami pod szczelną kopułą iluminatora i mając przed sobą podróż w bezkres oceanu, zadałem sobie pytanie, na które nie znalazłem odpowiedzi.

Czy mamy prawo modlić się do Boga, w którego nie wierzymy?
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

49

Trwałem w letargu. Starałem się oddychać wolno i głęboko, dryfując gdzieś między snem a wytężoną pracą wyobraźni. Nie miałem pojęcia, jak długo już leżę w komorze; nieoczekiwaną ironią losu było to, że czas przestał mieć znaczenie.

Tak było, póki gwałtowny ruch nie przywrócił mnie do rzeczywistości. Pofrunąłem w górę i nagle moja twarz została wciśnięta w pleksiglasową kopułkę, a serce gwałtownie przyspieszyło. W poprzedniej podróży nie doświadczyłem nawet w przybliżeniu tak silnych wstrząsów. Zaparłem się stopami o stalową ramę komory, zastanawiając się, czy kadłub Leviathana zniesie takie przeciążenia.

Odwróciłem głowę, by spojrzeć na wskaźnik jakości powietrza. Zgasł na moich oczach – widocznie padło zasilanie w całym okręcie. Wreszcie seria wstrząsów ustała i poczułem, że spadamy…

…prosto w otchłań. Wstrzymałem oddech, Bóg jeden wie dlaczego, nie byłem w stanie się nad tym zastanawiać. Znowu poczułem wstrząs i kolejny skok, jeszcze silniejszy, bardziej przerażający. Nawet w zamkniętej komorze wyraźnie słyszałem – a może też czułem – jak fruwają i rozbijają się niezabezpieczone sprzęty i jak jęczy konstrukcja kadłuba, gdy Leviathan zdawał się skręcać wokół własnej osi, walcząc o przetrwanie.

W końcu i to minęło, a potem nastało coś jeszcze straszniejszego: martwa cisza. Żadnego światła, dźwięku, tylko poczucie – realne lub wyimaginowane, nie umiałem tego rozstrzygnąć – że spadam, choć tym razem znacznie wolniej. To był początek kolejnej serii zdarzeń: okręt spadał i dryfował na przemian, aż wreszcie, po wielu godzinach, jak mi się zdawało, opadłem ciężko na posłanie. Mogła to być kwestia minut albo dni – naprawdę nie miałem pojęcia.

Obudziło mnie światło. Właściwie ledwie czerwona poświata wskaźnika jakości powietrza, ale dla moich oczu, nawykłych do całkowitej ciemności, była niczym reflektor. Zmiana mogła oznaczać tylko jedno: zaczęło działać zasilanie awaryjne. Patrzyłem, jak czerwone kreski na wskaźniku niespiesznie zmieniają się na zielone; generatory tlenu budziły się ze snu. W końcu sama komandor Roberts potwierdziła, że okręt wraca do życia.

– Przygotować się – powiedziała.

Ale na co? Miałem ochotę otworzyć kopułkę i wyskoczyć na zewnątrz, sprawdzić, co się dzieje, ale wiedziałem, że przy zaledwie dwóch zielonych kreskach na wskaźniku uduszę się niemal natychmiast.

Leżałem więc i czekałem absolutnie bezczynnie. Jeżeli okręt wykonał skok zgodnie z planem, znajdowałem się znowu w mojej teraźniejszości. Wskaźnik pokazywał jednoznacznie, że powietrze nie nadaje się do oddychania, a to oznaczało, że – jak to przewidziałem już w Nowym Jorku – cała załoga znowu jest martwa, a ja ocalałem jako jedyny.

Może z wyjątkiem Baxtera. Nie wiedziałem, w którym momencie jego serce się zatrzymało. Może właśnie w tej chwili w swojej komorze walczył o kolejny oddech?

Spojrzałem znowu na wskaźnik. Pięć z siedmiu kresek świeciło na zielono – uznałem, że to wystarczy. Otworzyłem kopułkę, zeskoczyłem na pokład i podbiegłem do komory Baxtera.

Chwyciłem zatrzaski, ale gdy zajrzałem do środka, od razu wiedziałem, że nie muszę ich otwierać. Jego twarz miała kolor popiołu, usta były bladosine, a oczy szkliste. Musiał umrzeć chwilę po wejściu do komory, jeszcze zanim skoczyliśmy w przyszłość.

Zalała mnie fala emocji – przede wszystkim potworne poczucie straty. Chyba w głębi serca żywiłem nadzieję.

Nie miałem jednak czasu, by oddać się rozpaczy.

– Przygotować się. Zostały cztery sekundy – obwieściła komandor Roberts.

Cztery sekundy do czego?

– Inicjuję awaryjne wynurzenie – poinformowała.

Nie ruszałem się i prawie nie oddychałem – wykonaliśmy skok, a ja wciąż żyłem!

Gdy tylko dotarło to do mnie, puściłem się biegiem przez zawaloną sprzętem platformę wielozadaniową, kierując się do centrum dowodzenia. Tylko tam mogłem odczytać z ekranów to, co tak bardzo chciałem wiedzieć.

Gdzie jesteśmy? Jaki to dzień? Która godzina?
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

50

Przedzierając się przez niekończące się zwały rozbitych sprzętów i pozrywanych instalacji, wśród pogiętych blach i poskręcanych drabinek, orientując się wyłącznie dzięki z rzadka rozrzuconym lampkom awaryjnym, nie przestawałem nawoływać:

– Odpowiedzcie, jeśli mnie słyszycie! Jest tu ktoś żywy? Odpowiedzcie…

Mój głos niósł się echem po zdewastowanych korytarzach, ale odpowiadał mi jedynie cichy szum pomp wypychających balast ze zbiorników, a może także próbujących odprowadzić wodę z zalanych przedziałów. Wołałem, nie tracąc nadziei, ale w głębi serca już wiedziałem, że nikt mi nie odpowie.

Cała załoga zginęła z braku tlenu, zanim Leviathan dokonał pierwszego skoku, więc i teraz wszyscy musieli być martwi.

Zdyszany dotarłem wreszcie na mostek. Martinez z większością oficerów zapewne próbował dostać się do mesy – być może w rozpaczliwej próbie ponownego uruchomienia generatorów tlenu – bo nie znalazłem ich ciał. Tylko radiooficer i operator sonaru pozostali na swoich fotelach; obaj mieli lekko siną skórę i drobne krwawe wybroczyny na twarzach. Zginęli na posterunku.

Ekrany ich komputerów były czarne, podobnie jak na innych stanowiskach, więc nie mogłem odczytać ani głębokości zanurzenia, ani położenia Leviathana, ani daty i godziny. Kierunek ruchu i nachylenie okrętu wskazywały, że zmierzamy ku powierzchni, ale bez sprawnego głębokościomierza i echosondy nie mogłem ustalić, jak długo to jeszcze potrwa. Pozostało jedno: mogłem wysunąć maszt fotoniczny. Biorąc pod uwagę rozległe uszkodzenia w innych przedziałach, nie bardzo wierzyłem, że ocalał, ale ku mojemu zaskoczeniu, gdy spróbowałem go uruchomić, panel kontrolny natychmiast się rozjarzył.

Z grafiki na ekranie wynikało, że maszt teleskopowy się wysuwa. Gdy osiągnął pełną wysokość, przycisnąłem twarz do okularu – w samą porę, by zobaczyć, jak czujniki i kamery wysokiej rozdzielczości wynurzają się na powierzchnię.

Spojrzałem na świat, którego, jak się obawiałem, miałem już nigdy nie zobaczyć. Długie fale marszczyły powierzchnię bezkresnego oceanu, wiatr zrywał pianę z ich grzbietów, a błękitne niebo z nielicznymi białymi chmurami ciągnęło się po horyzont. Świat nigdy nie wyglądał piękniej.

Obracając kamery wokół osi masztu, nagle znieruchomiałem: mniej więcej milę ode mnie ciął fale okręt wojenny. Był to lotniskowiec Marynarki Wojennej Stanów Zjednoczonych, tyle że nietypowo przyozdobiony mnóstwem kolorowych chorągiewek. Jeszcze dziwniejsze było to, że na pokładzie roiło się od marynarzy, z których wielu miało na sobie cywilne ubrania. Niektórzy stali przy rusztach, grillując mięso na pokładzie startowym. I wtedy zrozumiałem.

Wynurzyłem się w porze lunchu w święto Czwartego Lipca.

Cofnąłem się, oddychając głęboko. Udało się. Wróciłem zgodnie z planem. Pamiętałem, jak trzymałem w ramionach umierającą Rebeccę, a teraz będę mógł znowu ją zobaczyć, młodą i pełną życia. Chloe i Ridley jeszcze się nie urodzili…

Miałem czterdzieści osiem godzin, by zabić człowieka.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

51

Na mostku lotniskowca krzątali się stewardzi, roznosząc półmiski ze świeżo upieczonym mięsem. Wśród posilających się byli wiceadmirał dowodzący flotą, kapitan oraz spora grupa oficerów i techników odpowiedzialnych za bezpieczeństwo największego okrętu świata o niewiarygodnej długości tysiąca stu stóp.

Operator sonaru, który właśnie się obracał, by przyjąć talerz, nagle przycisnął słuchawkę do ucha, nasłuchiwał przez moment, po czym pochylił się nad ekranem. W ekspresowym tempie wpisał serię komend, po czym popatrzył na powódź danych, wśród których pojawiło się kilka linii kompletnie pozbawionych sensu. Nasłuchiwał dalej, kontrolując pracę urządzeń.

Kapitan okrętu, jak wynikało z nagrań pokładowego monitoringu, zauważył jego gwałtowny zwrot w stronę stanowiska i zaraz podszedł bliżej.

– Co masz?

Operator nie oderwał wzroku od ekranu.

– Nie jestem pewny. System dopiero buduje obraz, ale… – Urwał, chłonąc kolejne dane. – To okręt.

Wiceadmirał i pozostali oficerowie dołączyli do kapitana. Operator znowu przycisnął do ucha słuchawkę.

– Rozpoznaję sygnaturę reaktora – zameldował, po czym spojrzał na dowódcę. – To oni.

Wszyscy obecni znieruchomieli.

– Jak to? Gdzie są? – spytał wreszcie kapitan.

– Milę stąd, po lewej burcie – odpowiedział operator. – Powiedziałbym, że się wynurzają. Są już na głębokości peryskopowej.

Wiceadmirał także patrzył na ekran. Obraz był coraz wyraźniejszy i trudno było z czymś pomylić niezwykłą sylwetkę Leviathana.

– Skąd, u diabła, on się tutaj wziął? – spytał kapitan. – Jakim cudem podszedł tak blisko niezauważony?

Operator nie odpowiedział, ale kapitan nie oczekiwał wyjaśnień. Odwrócił się do pierwszego oficera.

– Wszyscy na stanowiska.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

52

Głośniki na całym okręcie ryknęły sygnałem alarmowym, który poniósł się echem po korytarzach, hangarach i pokładzie startowym.

– Alarm ogólny. Wszyscy na stanowiska bojowe. Stan sprzętu: Zebra. Okręt podwodny milę od lewej burty. Wszyscy na stanowiska bojowe…

Na wielkim okręcie zapanował tumult. Jeden z obserwatorów na mostku uniósł do oczu lornetkę.

– Widzę maszt fotoniczny – zameldował po chwili i dorzucił serię współrzędnych.

Kapitan i wiceadmirał także mieli lornetki, ale nie musieli ich użyć: najpierw dziób, a potem cały potężny kadłub Leviathana wynurzył się nagle z bulgoczącej lodowatej kipieli. Okręt o długości sześciuset stóp, niesiony mocą awaryjnego wynurzenia, wyskoczył z wody niczym ogromny waleń, lecz na tym kończyły się podobieństwa: na kanciastym kadłubie, niegdyś śnieżnobiałym i gładkim, a teraz miejscami powgniatanym, brakowało całych płatów lśniących płytek; spowijały go girlandy wodorostów, a uszkodzenia kiosku wydawały się niemożliwe do naprawienia. Leviathan wyglądał tak, jakby powracał ze świata umarłych.

Gdy znieruchomiał na powierzchni, oficerowie i technicy z mostka wreszcie mogli mu się dokładnie przyjrzeć. Żaden z nich nie widział wcześniej niczego podobnego, nawet wiceadmirał. Przedwcześnie posiwiały, wielokrotnie odznaczany weteran po pięćdziesiątce, był zdecydowanie niższy, niż mogło się wydawać z oficjalnych materiałów udostępnianych przez marynarkę wojenną, ale nadrabiał to władczą postawą. Gdy nasycił oczy widokiem, odwrócił się ku radiooperatorowi.

– Wiadomość do Pentagonu pod moim nazwiskiem – rzucił rozkazującym tonem. – Powiadom przewodniczącego Kolegium Połączonych Szefów Sztabów i sekretarza obrony, że odnaleźliśmy Leviathana.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

53

Powrót naszego okrętu podwodnego odmienił bieg wydarzeń. Rebecca, która przebywała w szpitalu, gdy dotarła do niej wiadomość o zaginięciu Leviathana, wróciła z Laleh do domu i od tego czasu, nie śpiąc po nocach z niepokoju, wyczekiwała nowin.

Seria alertów w telefonie kazała jej włączyć kanał informacyjny, lecz tym razem rzecznik Pentagonu nie ogłosił, że działania marynarki, do tej pory nazywane akcją ratunkową, zmieniły się w zadanie wydobycia okrętu.

– Eksperymentalny okręt podwodny USS Leviathan został odnaleziony – obwieścił. Rebecca musiała czym prędzej usiąść, bo nogi się pod nią ugięły. – Wynurzył się piętnaście minut temu, a w tej chwili żołnierze jednostki SEAL przygotowują się do wejścia na pokład. Jak dotąd nie mamy żadnych informacji o stanie stusześćdziesięcioośmioosobowej załogi. – Rzecznik kompletnie zignorował grad pytań, którymi zasypali go reporterzy. – Gdy tylko otrzymamy nowe informacje, przekażemy je państwu – zakończył i opuścił salę.

Rebecca i Laleh nadal patrzyły na ekran, ale ulga nie trwała długo. W kanale informacyjnym pokazano obraz ze studia, a prowadzący zaczął czytać z telepromptera:

– Z ostatniej chwili: wysoki rangą przedstawiciel Białego Domu przekazał nieoficjalnie, że okręty grupy bojowej próbowały nawiązać kontakt z Leviathanem po jego wynurzeniu, ale bezskutecznie. Nasz informator stwierdził, że stan okrętu podwodnego oraz czas, który minął od jego zniknięcia, nie dają wielkich nadziei na to, że załoga pozostała przy życiu.

Rebecca pokręciła głową.

– Nie mogą tego wiedzieć. – Popatrzyła na Laleh. – Nawet nie weszli na pokład.

W głębi duszy czuła jednak, że chwyta się jak tonący brzytwy.

Po chwili wyszła z salonu i usiadła na werandzie. Skierowała wzrok na ulicę, by z lękiem obserwować każdy pojawiający się na niej samochód.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

54

Nie chcąc tracić ani chwili, porzuciłem stanowisko obsługi masztu fotonicznego i skoczyłem prosto na pierwszą drabinkę prowadzącą w górę, do otwartego mostka nawigacyjnego na szczycie kiosku.

Zamierzałem jak najszybciej zasygnalizować załodze lotniskowca, że żyję, ale tuż przed włazem prowadzącym na mostek drogę zagrodziła mi pogięta drabinka splątana z masą żelastwa i iskrzącymi kablami.

Zakląłem pod nosem i zawróciłem w kierunku rufy, do najbliższego z trzech włazów ewakuacyjnych. Przeprawiłem się przez korytarz częściowo zalany wodą z rozerwanych rur i wreszcie trafiłem na lepiej zachowany przedział. Usłyszałem nad sobą jakiś dźwięk i przystanąłem, nadstawiając uszu: z pokładu dobiegał odgłos kroków. Ekipa ratunkowa wylądowała na kadłubie.

Przyspieszyłem, wspiąłem się po drabince i znowu znieruchomiałem: seria cichych eksplozji oznaczała, że ratownicy właśnie otworzyli inny właz ewakuacyjny.

Pognałem w tamtą stronę i po chwili zobaczyłem przed sobą słabe światło, mniej więcej w przedziale generatorów tlenu. Pomyślałem, że uchowało się tam oświetlenie awaryjne, ale zaraz dotarło do mnie, że to latarki na hełmach żołnierzy.

Jedna z drużyn SEAL rozpoczęła przeszukiwanie okrętu właśnie stamtąd. Już miałem dać znać ratownikom, że tu jestem, gdy usłyszałem, jak dowódca składa meldunek:

– Znaleźliśmy kapitana i większość oficerów. Nie żyją. Sądząc po ich stanie, udusili się. Idziemy w stronę śródokręcia. Spodziewam się, że ofiar będzie więcej.

Postąpił krok naprzód i w tym momencie wyłoniłem się zza pogiętej grodzi wprost w snop światła jego latarki. Spojrzeliśmy na siebie.

– Czekajcie – rzucił do mikrofonu. – Mamy co najmniej jednego ocalałego.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

55

Podczas gdy pozostali ratownicy przeszukiwali Leviathana, dowódca i trzej jego ludzie zaprowadzili mnie do pontonu Zodiac.

Odprowadzany zaciekawionym wzrokiem osób pracujących na pokładzie startowym oraz tych, którzy zdołali znaleźć inne dogodne punkty widokowe, dałem się wpiąć w uprząż i zostałem wciągnięty na górę, a potem doprowadzony na mostek, gdzie czekali na mnie wiceadmirał, kapitan, kilku oficerów oraz lekarka z własną ekipą.

– Pan Greenberg? – spytał wiceadmirał, spojrzawszy na moje cywilne ubranie, a potem na identyfikator, który miałem na szyi. Zerknął też na listę załogi wydobytą z Leviathana.

Skinąłem głową.

– Nadal przeszukujemy okręt, ale prawdopodobnie tylko pan przeżył – powiedział. – Zechce mi pan opowiedzieć, co się wydarzyło?

– Przykro mi, admirale, ale nie jestem upoważniony do rozmowy z panem.

Popatrzył na mnie tak bezgranicznie zdumiony, że prawie się uśmiechnął, po czym zerknął na oficerów, jakby chciał powiedzieć: słyszeliście go? Nie miałem ani nadziei na to, że zdołam mu wytłumaczyć, co naprawdę się stało, ani czasu na snucie opowieści, więc po prostu czekałem.

– Jest pan cywilem, zatem potraktuję pana ulgowo. Wyobrażam sobie, że przeżył pan ogromny stres, ale wyjaśnijmy coś sobie: dowodzę tą grupą bojową, a to jest mój okręt flagowy. Tam, na wieżyczce, powiewa moja flaga. Muszę złożyć sprawozdanie z tej akcji przed przewodniczącym Kolegium Połączonych Szefów Sztabów i przed sekretarzem obrony. A więc co się wydarzyło?

– Nie jestem uprawniony do udzielania informacji, admirale. Bardzo proszę zadzwonić pod ten numer – dodałem, po czym odwróciłem się i sięgnąłem po leżące opodal notatnik i długopis, by zapisać numer telefonu wraz z kierunkowym.

Wiceadmirał nawet nie wyciągnął po niego ręki.

– Nie będzie mi pan mówił, co mam robić, zwłaszcza na tym okręcie, doktorze Greenberg – wycedził, dobitnie podkreślając, że nie mam stopnia wojskowego.

– Zadzwoni pan pod ten numer. Zrozumiał pan, admirale? Teraz.

W głębokiej ciszy, która zapadła na mostku, dowódca grupy bojowej zwrócił się do lekarki:

– Proszę go zabrać na dół i zbadać. To oczywiste, że ma jakiś problem.

Skinęła głową i już miała mi oznajmić, że zaprowadzi mnie do lazaretu, gdy kapitan lotniskowca przyjął ode mnie notatnik.

– Nie ma takiego numeru kierunkowego. – Pokręcił głową.

– To, że pan go nigdy nie używał, kapitanie, nie znaczy jeszcze, że nie istnieje. Proszę spróbować – odpowiedziałem.

Spojrzał na mnie surowo i podał notatnik radiooperatorowi.

– Dzwoń – polecił. – Może pan doktor sam zrozumie, że potrzebuje pomocy lekarskiej.

Wiceadmirał, który nie posiadał się z wściekłości, patrzył w milczeniu, jak technik otwiera kanał łączności satelitarnej i wybiera numer. Wszyscy się spodziewali, że nic z tego nie będzie, więc nie potrafili ukryć zaskoczenia, gdy radiooperator się odezwał:

– Tu okręt Marynarki Wojennej Stanów Zjednoczonych – powiedział i umilkł. – Skąd mam ten numer? Dostałem go od niejakiego Daniela Greenberga. Z kim rozmawiam? – Skulił się w sobie, słuchając odpowiedzi, a po chwili zwrócił się do wiceadmirała: – Myślę, że powinien pan tego posłuchać.

– Kto mówi? – spytał wiceadmirał równie zdezorientowany jak wszyscy pozostali.

– Myślę, że powinien pan tego posłuchać – powtórzył technik.

Wiceadmirał podniósł słuchawkę.

– Tak? – rzucił nieprzyjaznym tonem, a potem już milczał. – Rozumiem – powiedział po chwili znacznie łagodniej. – Tak… naturalnie… tak zrobimy… dziękuję. – Odłożył słuchawkę i odwrócił się do mnie. – Zdradzi mi pan, skąd naukowiec z Tennessee ma numer prywatnej komórki dyrektora CIA?

– Przykro mi, admirale, ale nie jestem upoważniony do rozmowy na ten temat. Potrzebna mi zabezpieczona kabina, szyfrowany telefon satelitarny, notatnik oraz, kiedy skończę, spalarka.

Nie wiem, czy ze zdumienia, czy z niechęci do mnie wiceadmirał nie odezwał się ani słowem.

Ale nie miałem czasu do stracenia.

– Jeśli pan chce, mogę zadzwonić do prezydenta – zablefowałem.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

56

Rebecca nie usłyszała telefonu, który zostawiła w kuchni, ale Laleh pobiegła odebrać. Gdy usłyszała, kto dzwoni, natychmiast zaniosła komórkę na werandę.

– Telefon do ciebie – zawołała już od progu.

– Trzeba było zaczekać, aż włączy się poczta głosowa – odpowiedziała łamiącym się głosem Rebecca wciąż wpatrzona w przejeżdżające samochody.

– To Sokół Rourke.

Rebecca chwyciła telefon.

– On żyje – powiedział dyrektor. – Ocalał jako jedyny.

Rebecca opadła ciężko na stopień, starając się oddychać.

– Pakuj się, Rebecco – dodał. – Samochód jest w drodze.

– Dokąd jedziemy? – spytała.

– Do Andrews – odparł, celowo nie wchodząc w szczegóły. Nigdy nie ufał telefonom. – Dziesięć minut – rzucił i przerwał połączenie.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

57

– Pamiętasz Grozny? – spytałem, siedząc samotnie z telefonem satelitarnym w ręku w oszklonej kabinie oficera hangarowego z widokiem na dziesiątki samolotów parkujących tuż pod pokładem startowym lotniskowca.

Wybrałem to miejsce, ponieważ jako jedno z niewielu z konieczności było dźwiękoszczelne: dokoła nieustannie pracowały wózki widłowe przewożące materiały i uzbrojenie, a z pobliskich stanowisk remontowych dobiegało nieustające wycie elektronarzędzi. Z mojego punktu widzenia było to najlepiej zabezpieczone pomieszczenie na całym okręcie.

– Lotnisko i punkt rekrutacyjny? Jasne – odpowiedziała Madeleine O’Neill ze swego biura w Langley. – A dlaczego pytasz?

– Bo się tam wybieram.

– Do Groznego? Kiedy? – rzuciła z niedowierzaniem.

– Dziś wieczorem albo jutro. Tak szybko, jak to będzie możliwe.

– Chcesz się dostać do Bajkonuru? – domyśliła się.

– Zgłoszę się tam do pracy – odparłem.

– Bajkonur to ZATO, Kane. Weryfikacja będzie nie do przejścia. Nawet gdybyś miał za sobą miesiące przygotowań i perfekcyjną legendę, nie da się…

– Da się. I będę miał sensowną legendę.

– Opracujesz ją w jeden dzień?

– Wcześniej nie zdawałem sobie z tego sprawy, ale wszystko prowadziło mnie w tamto miejsce. Każdy szczegół, każde zdarzenie, wszystko miało swój cel. To misja mojego życia, zresztą nie tylko mojego. Dlatego potrzebuję twojej pomocy.

– Sokół już wie?

– Jeszcze nie, ale słyszałem, że jest w drodze, żeby się ze mną zobaczyć.

– Jesteś na lotniskowcu?

– Tak.

– W takim razie zgadza się. Towarzyszą mu twoja żona i Lucas Corrigan.

– Rebecca? Dzięki Bogu. Ale Lucas? Sokół pewnie chce nie tylko usłyszeć raport, ale i zafundować mi ocenę psychologiczną. Opowiem mu o Bajkonurze, gdy się spotkamy.

– Zgodzi się?

– Będę musiał go przekonać. Ale my możemy zacząć przygotowania już teraz. Mamy bardzo mało czasu.

– Czego potrzebujesz?

– Szczegółów, zdjęć. Odciski palców będą priorytetem. Pojadę tam jako Rosjanin, były terrorysta z Armii Czystych, który powinien figurować w waszych aktach. Walczył w Aleppo jako żołnierz Specnazu, a potem podążył za Kazinskim na pogranicze. Mamy szczęście, bo wiem o nim całkiem sporo.

– Gdzie jest teraz?

– Nie żyje, ale jako że został zabity i pogrzebany w Iranie, Rosjanie nie mają o tym pojęcia. – Spojrzałem na zegarek. – Licząc od tej chwili, mamy osiemdziesiąt jeden godzin, żeby przywrócić go do życia.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

58

Gdy w nieustannym kontakcie z Madeleine pracowałem nad moją legendą, odrzutowiec G800 należący do firmy GreenEnergy, zdolny rozwinąć prędkość sześciuset mil na godzinę, był już w drodze z bazy Andrews. Potrzebował popołudnia i nocy, by dotrzeć na dalekie południe Oceanu Indyjskiego.

Siedziałem w kabinie oficera hangarowego, zbierając i porządkując fakty, z których miała być zbudowana moja nowa tożsamość, gdy młody marynarz zapukał do drzwi i zameldował, że oczekiwany samolot właśnie pojawił się na radarze lotniskowca. Wstałem, otrząsnąłem się z senności i ruszyłem na pokład.

Popatrzyłem na skromny pas startowy. Nocne niebo było niemal bezchmurne, wiatr prawie ustał, a oceaniczne fale były na szczęście długie i w miarę równe. Lądowanie na lotniskowcu to zawsze trudna sztuka – bodaj najtrudniejsza w karierze każdego pilota marynarki wojennej – ale przynajmniej tym razem sprzyjała nam aura. Ekipa pokładowa właśnie rozpinała cztery przewody hamujące, a strażacy zajmowali miejsca w swoim pojeździe, gdy spojrzałem w kierunku rufy i spostrzegłem gulfstreama podchodzącego do lądowania – niemal równo nad Leviathanem otoczonym pontonami nośnymi i obsadzonym załogą szkieletową.

Nadlatująca maszyna była jedną z tych, które zmodyfikowano specjalnie na potrzeby Agencji. Widziałem, jak spod jej ogona opuszcza się hak lądowniczy.

Samolot wyrównał lot i kąt podejścia, mierząc hakiem w trzeci przewód. Seria zielonych świateł na pokładzie lotniskowca pomagała pilotowi wyczuć właściwy moment.

Za każdym razem, gdy byłem świadkiem lądowania samolotu w takich warunkach, byłem pewny, że podchodzi zbyt szybko. Tak było i tym razem.

– Zwolnij – mruknąłem, wstrzymując oddech. Sądziłem, że troje pasażerów na pokładzie reaguje podobnie.

Gulfstream z rykiem przemknął nad rufą lotniskowca, koła uderzyły o pokład i lekko zadymiły, a hak ogonowy pochwycił trzeci przewód. Siłowniki hydrauliczne pod pokładem regulowały jego naprężenie, sprawiając, że maszyna wytraciła prędkość, ale zatrzymała się dość gwałtownie. Pobiegłem ku niej, podczas gdy ekipa pokładowa już holowała ją na miejsce postojowe obok pasa, gdzie natychmiast unieruchomiła podwozie. Pilot otworzył drzwi ze schodkami, wbiegłem po nich i ujrzałem w środku Sokoła, Corrigana i Rebeccę, wciąż odrobinę wstrząśniętych po gwałtownym hamowaniu, ale już zbierających bagaże.

Rebecca odwróciła się, gdy przeciskałem się w jej stronę. Omal się nie rozpłakała; głęboka ulga na sekundę zmarszczyła jej twarz. Wziąłem ją w ramiona i całowałem jej włosy, oczy.

– Wróciłeś – szepnęła. – Dzięki Bogu jesteś bezpieczny.

– Ty też. – Patrzyłem na nią jak na niepojęte zjawisko. – Trzymałem cię w ramionach, kiedy… – Urwałem w porę. – Proszę: oboje jesteśmy cali i zdrowi. – Uścisnąłem ją raz jeszcze, kątem oka widząc, że Sokół i Lucas wymieniają porozumiewawcze spojrzenia. Zignorowałem ich.

– Trzymałeś mnie w ramionach, kiedy co? – spytała zdziwiona.

– To była długa podróż. Widziałem różne rzeczy… Mroczne dni, Becco. Koniec naszych czasów.

– Gdzie? Gdzie widziałeś? – dopytywała.

– Nieważne. – Sokół i Corrigan przyglądali mi się z nieskrywaną troską. – Porozmawiamy o tym po drodze.

– A dokąd, u diabła, twoim zdaniem mielibyśmy się teraz wybrać? – zapytał Sokół.

– Do Maroka – odparłem. – Agencja ma tam nieoficjalne więzienie z własnym pasem startowym. Tam będę mógł dokończyć przygotowanie mojej legendy.

– Legendy? Co ci chodzi po głowie?

– Bajkonur.

– Naprawdę ci się zdaje, że tam polecisz? Do pieprzonego ZATO? Czyś ty oszalał?

– Nie mamy czasu, Sokół. Musimy zatankować i lecieć dalej.

– Nie – odparł twardo. – Wysiądziemy teraz z samolotu i bez względu na to, co cię spotkało, pogadamy o tym spokojnie.

– Sokół ma rację – wtrącił Lucas tonem wytrawnego psychologa. – Zaczniemy od tego, jak wszedłeś na pokład Leviathana…

Pokręciłem głową.

– Nie ma czasu. – Podszedłem do niedużego stołu konferencyjnego w przedniej części kabiny i usiadłem. Skoro chcieli rozmawiać, proszę bardzo. Ale nie zamierzałem wysiadać.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

59

Siedzieliśmy we czworo wokół stołu, a ja mówiłem – tak szybko i jasno, jak umiałem – o wszystkim, co uznałem za istotne. Opisałem, co się działo z okrętem podczas skoku w czasie, Nowy Jork w gruzach oraz nowy świat, który powstał w ciągu ćwierćwiecza.

Streściłem badania Dona Steele’a, który prześledził trasę zarodników wstecz, aż do Bajkonuru. Opowiedziałem im o pięknie Diabelskiej Nocy, a nawet o tym, że nasza ewolucja jeszcze nie dobiegła końca i że zgubiliśmy drogę jako gatunek, a przede wszystkim że mamy coraz mniej czasu. W szczegółach opisałem śmierć Rebekki, a w głębokiej ciszy, która zapadła, dorzuciłem jeszcze parę słów o miłości, o naszych dzieciach, które poznałem, oraz o tym, dlaczego musiałem zaryzykować i spróbować wrócić do teraźniejszości.

Becca była wyraźnie przejęta moją relacją i dość szybko okazało się dlaczego.

– To musiało być straszne: brak tlenu, pożary, sam fakt, że zaginęliście gdzieś w odmętach… – powiedziała.

– Bóg jeden wie, co takie przeżycia mogą zrobić z ludzkim umysłem – dodał Sokół.

– Ale wszystko to można naprawić – dorzuciła prędko Becca. – Lucas na pewno się ze mną zgodzi.

Popatrzyłem im kolejno w oczy.

– Nie mam pieprzonego PTSD – oświadczyłem. – Chyba to właśnie podejrzewacie.

– Posłuchaj – odezwał się łagodnie Sokół. – Zamknąłeś się w komorze dekompresyjnej i to uratowało ci życie. Niewykluczone, że tylko szpieg z Regionów Niedostępnych, który potrafi przetrwać w kotle, mógł wpaść na coś takiego. Genialny ruch.

– Dziękuję – odparłem.

– Bądźmy więc wdzięczni, że tak się to skończyło – ciągnął. – Jak sam powiedziałeś, byłeś tak wyczerpany, że po prostu odpłynąłeś. Kiedy spałeś albo byłeś nieprzytomny, przyśniły ci się różne okropne rzeczy. Po pewnym czasie komputery ożyły, generatory tlenu zaczęły znowu pracować, a oprogramowanie okrętu zainicjowało awaryjne wynurzenie. Czyli zadziałało dokładnie tak, jak miało zadziałać. Oto, co się wydarzyło. W rzeczywistości ani na chwilę nie opuściłeś komory dekompresyjnej.

Popatrzyłem na niego bez słowa, a potem spojrzałem na Rebeccę, licząc na wsparcie. Daremnie.

– Wyobraźnia to niewiarygodnie potężne narzędzie – powiedział Lucas. – To moim zdaniem jedyne wyjaśnienie. Przebywałeś w zamkniętej komorze, nieróżniącej się zbytnio od kapsuły sensorycznej. Przeprowadzono mnóstwo eksperymentów polegających na całkowitym odcięciu badanych od bodźców zewnętrznych i wywołaniu u nich odmiennych stanów świadomości. Naturalnie wszyscy byli przekonani, że naprawdę coś przeżyli. Taki zresztą był sens tych badań.

– A ty byłeś na ten stan szczególnie podatny – dorzuciła Rebecca, ujmując mnie za rękę. – Perspektywa śmierci w stalowej puszce opadającej w najciemniejszą głębię oceanu. Potrafisz sobie wyobrazić lepszą pożywkę dla nieświadomości? Podręcznikowa sytuacja.

– Nieświadomość nie ma z tym nic wspólnego – wycedziłem. – Musicie wreszcie zrozu…

– Nie, to ty musisz zrozumieć – przerwał mi Lucas. – Ridleyu, jesteśmy twoimi przyjaciółmi. Zaginąłeś w głębinach i byłeś przekonany, że umrzesz. Twój świat się rozpadał i przerażała cię myśl, że nie zobaczysz Rebekki i swoich nienarodzonych dzieci. Twój umysł zareagował stworzeniem historii o człowieku, na którego polujecie od lat. Wyobraziłeś sobie, że Kazinsky powraca, żeby cię zniszczyć. Nie lekceważ tego. Nasze najgłębsze lęki naprawdę przemawiają do nas poprzez sny.

– Uważasz, że majaczyłem? A może powiedz wprost, że zwariowałem – rzuciłem, mimo wszystko starając się pohamować furię. – Dobra… może masz rację. Może nic z tego się nie wydarzyło. Może nie opuściłem komory, nie było echa strzałów w kanionie ani tej absolutnej ciszy, która wtedy zapadła, jakby wszechświat wstrzymał oddech. I nigdy Rebecca nie umarła w moich ramionach ani nie słyszałem wilczego wycia. Tak, może to nie wydarzyło się naprawdę, Lucasie, ale jest prawdą. Coś ocaliło mi życie w kanionie, Rebecca umrze w piwnicy w Nowym Jorku, a koniec świata zacznie się w Kazachstanie. Mówię wam.

Lucas uśmiechnął się i wskazał iluminator.

– Umysł jest jak ocean: bez względu na to, co widzisz na powierzchni, prawdziwe życie toczy się w głębi. Musimy cię zabrać do domu.

– Nie lecę do domu. Wybieram się do Bajkonuru.

Sokół westchnął zrezygnowany.

– Ja nie umrę w Nowym Jorku, za to ty możesz zginąć w Kazachstanie – wtrąciła Rebecca bliska łez i wściekłości jednocześnie.

– To prawda – przytaknął Lucas. – Rebecca powiedziała nam, że jest w ciąży. Nie możesz tego zrobić waszym dzieciom.

– Nie mogę? A jak było w Sajgonie? – odparowałem. – Opowiesz nam może o ostatnim dniu wojny? Co zrobił twój ojciec, żeby ratować syna?

Sokół spojrzał na mnie zdezorientowany.

– W Sajgonie? Dlaczego, u diabła, nagle zaczynamy gadać o Sajgonie?

Zignorowałem go.

– Powiedz, Lucasie, co myślał twój ojciec, gdy helikopter zawracał? Albo ja ci powiem: to samo co ja. Myślał o swojej rodzinie, o tym, że musi ocalić syna. Więc nie mów mi, że nie mogę tego zrobić moim dzieciom.

To wystarczyło, by uciszyć Lucasa. Trafiłem w czuły punkt. Dla Sokoła moje argumenty nic nie znaczyły.

– Sajgon to fakty – rzekł. – Na tym polega różnica.

– Tak – zawtórowała mu Rebecca. – A twoja historia to zły sen…

– Koszmar – podchwycił Sokół. – Nie zezwolę na żadną akcję w Bajkonurze. Nigdy. Nie mogę. Zaniedbałbym swoje obowiązki, gdybym postąpił inaczej. A na pewno nie poślę tam ciebie.

Nie odpowiedziałem. W kabinie zapadła niezręczna cisza, która zawsze towarzyszy nierozwiązanym konfliktom. Oni nie chcieli zmienić zdania, a ja nie mogłem się poddać. Mieli nade mną jedną przewagę: nie miałem szans na zinfiltrowanie kosmodromu bez wsparcia Agencji. Spojrzałem na zegar cyfrowy na ścianie. Rozpaczliwie potrzebowałem argumentu. Szukając go, patrzyłem kolejno na otwarte drzwi kokpitu, na czysty blat stołu, a potem na torebkę Rebekki leżącą obok niej na siedzisku.

Fortuna sprzyja kreatywnym, pomyślałem. A może potrzeba jest matką wynalazku?

– Otwórz ją – poleciłem.

Spojrzała na mnie ze zdziwieniem.

– Otwórz torebkę – sprecyzowałem. – Wyjmij zdjęcie z ultrasonografii.

– Skąd wiesz, że je zabrałam?

– Zawsze nosisz je przy sobie. Od dnia po moim wylocie na Diego Garcia.

Znowu posłała mi zdziwione spojrzenie.

– Tamtego ranka znalazłem je w szufladzie twojego biurka. Czy od tamtej pory mogłem je widzieć?

– Niby jak? – odpowiedziała zbita z tropu. – Przecież byłeś na okręcie.

– Właśnie. Na odwrocie zapisałaś dwie listy imion, prawda? Dopiero po moim wyjeździe. Pokaż je Sokołowi i Lucasowi. Proszę, zrób to.

Była coraz bardziej skonsternowana. Nie miała pojęcia, skąd o tym wiem, ale usłuchała mnie.

– Imiona są ułożone według preferencji, zgadza się? – Nerwowo skinęła głową. – W jaki sposób je uszeregowałaś? Podkreślając te, które najbardziej ci się podobają, otaczając je kółkiem czy numerując?

– Numerując.

– Ile imion jest na każdej liście? – indagowałem. – Dwanaście, prawda?

– Dwanaście – potwierdził Sokół. Był dość blady.

– Zaczynasz mnie przerażać, Ridleyu – wyznała Rebecca.

– To dobrze, bo właśnie taki mam zamiar. A teraz spójrzcie na dwa wybrane imiona dla chłopców. Xander i Panama, zgadza się?

– Tak jest – potwierdzili Sokół i Lucas niemal jednocześnie i równie cicho.

– A na liście imion dla dziewczynki Megan i Olivia – ciągnąłem. – Chloe jest ostatnia.

Nikt się nie odezwał, ale nie było to konieczne: ich twarze wyrażały wszystko.

– Skąd to wiesz, skoro nigdy nie widziałeś tych list? – spytała wreszcie Rebecca.

– Właśnie o to chodzi – odparłem. – Bliźnięta mi powiedziały. Krótko po tym, jak Kazinsky cię zabił, siedzieliśmy na dachu Bergdorfa Goodmana. Pamiętasz „Be… Good…”? I wtedy zapytałem, skąd wzięły się ich imiona. Opowiedziały mi o zdjęciu, które trzymałaś w portfelu, i o listach na jego odwrocie.

Warga Rebekki zaczęła nieznacznie drżeć, ale nigdy się nie dowiedziałem, czy ze strachu, czy z niedowierzania.

– Na dachu? Dwadzieścia cztery lata, licząc od dziś? – spytał Lucas najspokojniej, jak potrafił.

– Tak – odpowiedziałem. – Jak inaczej mógłbym znać takie szczegóły? Jakie inne rozwiązanie widzisz?

– Nie mam pojęcia – przyznał potulnie. – Może… nie istnieje inne rozwiązanie.

Spojrzał na Sokoła, który siedział z kamienną twarzą, próbując przeanalizować wydarzenia wykraczające dalece poza jego dotychczasowe doświadczenie, a nawet wyobrażenie. To coś jak wiara, pomyślałem. Albo człowiek wykona ten krok i uwierzy, albo nie.

– W najgorszym przypadku, jeśli się mylę i wszystko to jest wytworem przeciążonego umysłu – odezwałem się do dyrektora – po prostu zabiję najbardziej poszukiwanego terrorystę świata, inszallah. W najlepszym ocalę ludzkość. Co mamy do stracenia?

– W najgorszym przypadku mylisz się i zginiesz – odpowiedział.

Rebecca starała się zapanować nad oddechem.

– Ze względu na pracę Ridleya przeżyłam u boku męża więcej trudnych chwil niż większość kobiet – powiedziała. – Myślę, że mam sporo do stracenia.

Sokół i Lucas pokiwali głowami.

– Wierzę mu. Nie wiem dlaczego, ale wierzę – ciągnęła. – I w echo strzałów, i w wycie wilków – dodała, po czym wskazała na zdjęcie z USG. – We wszystko. Sądzę, że Ridley powinien tam pojechać.

Nie wiedziałem, co odpowiedzieć. Jak zareagować, gdy ukochana osoba okazuje taką wiarę, takie zaufanie? Cóż, może słowa nie zostały stworzone po to, by wyrażać takie uczucia. Uniosłem jej dłoń i przycisnąłem do ust.

Sokół uśmiechnął się lekko.

– Powiadasz, Rebecco, że powinien jechać? Ty, która tak pięknie obrzuciłaś mnie gównem tamtej nocy w szpitalu? Powiedziałaś wtedy, że chętnie wysyłam młodych ludzi w jakieś zapomniane przez Boga miejsce, skąd wielu może nigdy nie wrócić. A często wracają w kawałkach. Bardzo głęboko mnie wtedy zraniłaś. I teraz mówisz, że powinienem posłać Ridleya do najmroczniejszego miejsca – do ZATO! – gdzie będzie całkiem sam i skąd prawdopodobnie nie zdoła wrócić?

– Może nigdy nie rozumiałam, jak wysoka jest stawka. Aż do dziś.

– To właśnie tragedia naszego tajnego świata: ludzie nigdy nie rozumieją. Ale każde z nas ma za sobą długą podróż i wyciąga nowe wnioski z jej kolejnych etapów. Ja na przykład wróciłem z Egiptu jako zupełnie inny człowiek. A teraz… zapewne żadne z nas nigdy nie zapomni tej chwili na dalekim południu Oceanu Indyjskiego. – Sokół odwrócił się do kokpitu. – Kapitanie! – zawołał. – Nie mam pojęcia, w jaki sposób ktoś, kto nie miał czasu na zbudowanie legendy, zamierza dostać się do ZATO – spojrzał na mnie – ale jestem pewny, że masz już jakiś plan.

Pilot stanął w drzwiach.

– Tak, szefie?

– Proszę wytyczyć kurs na placówkę Agencji w Ourice – polecił Sokół. – Lecimy do Maroka.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

60

Widok z pokładu odrzutowca był doprawdy spektakularny: ośnieżone szczyty Atlasu wieńczące strome skalne urwiska górowały nad dolinami pełnymi bujnej zieleni, gdzie migdałowce i czereśnie porastały brzegi rwących strumieni. Woda spływała wodospadami coraz niżej, a w wyżłobionych przez nią kanionach mieściły się niewielkie wioski Berberów.

Byłem wyczerpany, podobnie jak Rebecca, Sokół i Lucas, którzy mieli za sobą bardzo długi lot, toteż odłożyliśmy dalszą dyskusję na później i gdy tylko katapulta pomogła gulfstreamowi oderwać się od pokładu lotniskowca, zapadliśmy w sen, zanim jeszcze obrał kurs na północ. Obudziły nas dopiero silne turbulencje nad górą Tubkal, najwyższym szczytem arabskiego świata. Uniosłem roletę i zobaczyłem przez iluminator, że podchodzimy do lądowania. Powietrze było krystalicznie czyste, więc z daleka dostrzegłem wioskę Ourika – wielkie odkrycie hipisów sprzed dziesięcioleci – otoczoną kwieciem. Pośrodku niej mosty linowe spinały brzegi rzeki o bystrym nurcie, a na niedużym suku wśród licznych straganów stały kolorowe namioty kryjące ruszty do pieczenia mięsa.

Wytracając wysokość, wlecieliśmy między góry i zanim na naszej drodze stanęło ogromne urwisko, odbiliśmy ostro w głąb poprzecznej doliny, niedostępnej nawet dla mułów, których ścieżki krzyżowały się na okolicznych stokach. Otoczona murem baza, położona na jej dalekim krańcu, figurowała na większości map jako „królewski domek myśliwski” i może dawno temu rzeczywiście nim była. Może w ten sposób dałoby się wyjaśnić obecność długiego pasa startowego, strefę zakazu lotów obejmującą całą okolicę oraz kolonię budynków przypominających koszary. Samo więzienie mieściło się w pobliskich jaskiniach i było praktycznie niewidoczne. Nasza meta ukryta w ogrodach, kolejnej świetnej przykrywce dla rzekomego królewskiego domku myśliwskiego, była zaiste pięknym miejscem: tworzyła ją grupa pawilonów o różowych ścianach wraz z pokaźnym basenem otoczonym łukami w stylu mauretańskim.

Gdy koła odrzutowca dotknęły asfaltu, dostrzegłem jeepa zaparkowanego w pobliżu pasa startowego. Jego kierowca stał obok i czekał na nas. Była nim Madeleine O’Neill.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

61

Wsiedliśmy we czworo do terenówki i muszę przyznać, że w tych ostatnich desperackich godzinach – gdy zbliżał się końcowy etap najdłuższej podróży mojego życia – Madeleine pomogła mi znacznie bardziej, niż się spodziewałem; ba, niż zasługiwałem. Czas pokazał, że z co najmniej jednego powodu zawdzięczam jej życie.

Gdy jechaliśmy w stronę imponującej, wysadzanej palmami alei wiodącej do jednego z różowych pawilonów, wskazała betonowy plac parkingowy lotniska, na którym stał już transportowy samolot C-17 Globemaster wielkości szerokokadłubowego odrzutowca pasażerskiego, okryty siatką maskującą.

– Sokół polecił mi zorganizować transport wszystkiego, co będzie nam potrzebne.

Maszyna o skrzydłach zakończonych charakterystycznymi wingletami umożliwiającymi skrócenie rozbiegu miała czysto wojskowy charakter, ale ten egzemplarz, pomalowany na biało i ozdobiony zarówno pięknym, jak i niemożliwym do zidentyfikowania herbem na kadłubie, bez numeru seryjnego ani innych oznaczeń, z powodzeniem mógł uchodzić – przynajmniej na zdjęciach satelitarnych – za prywatny odrzutowiec jakiegoś bogacza. W rzeczywistości był agencyjnym odpowiednikiem samolotu ConAir, służącym do przewozu wyjątkowo cennych jeńców, a także personelu CIA i zaopatrzenia dla sieci nielegalnych więzień rozsianych po całym świecie.

– Zabawne, nie? – odezwał się do mnie Sokół, wskazując bramę więzienia. – Według twojej ostatniej legendy podczas misji w Iranie szukałeś brata. Wiedzieliśmy, że nigdy go nie znajdziesz, ponieważ siedzi w naszym więzieniu w Maroku. I oto jest. Ledwie kilkaset jardów stąd. Magiczny krąg życia.

– A co z Busterem? – zagadnąłem Madeleine. – Też przyleciał?

– Mam nadzieję – odpowiedział mi Sokół z uśmiechem. – Parę dni temu zapowiedziałem mu, że nie ma co marzyć o wcześniejszej emeryturze.

– Jest z nami Margaret – dodała Madeleine. – Kopci jak lokomotywa, ale kompiluje dane wywiadowcze z Groznego. Zgarnęłam zbrojmistrza i dwóch jego techników. Pomyślałam, że przyda ci się broń, którą da się ukryć. Mamy też czterech ludzi z TripAdvisora, dwoje najlepszych fałszerzy, kostiumografkę z ekipą, żeby twój wygląd przynajmniej z grubsza odpowiadał legendzie, oraz sześciu analityków, w tym Claya Powella z Grobowca i Darrena, naszego nadwornego speca od rosyjskiego.

– Świetnie – rzucił drwiąco Sokół. – Gang wariatów w komplecie. Co może pójść nie tak?
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

62

– No dobra, co mamy? – Sokół zwrócił się do Madeleine, po tym jak weszliśmy do pawilonu rozrywkowego i rzucił plecak na marmurowy stół.

Madeleine wybrała ten budynek głównie ze względu na rozmiary, ale także dlatego, że stał na uboczu. Miała dość czasu, żeby urządzić w nim centrum dowodzenia.

Zatrzymaliśmy się z Rebeccą na progu, by się rozejrzeć. Na dwóch końcach rozległej posadzki z piaskowca stały masywne kominki – idealne na chłodne noce w górach – ściany zdobiła piękna mauretańska mozaika z terakotowych zellige, bliżej otwartej kuchni stał stół do tryktraka, a z wygodnych białych foteli można było podziwiać przez taflę szklanych drzwi stanowisko do grillowania i basen o czarnym dnie, a co najważniejsze – ośnieżone szczyty.

– Trochę jak w Tahoe – zauważyła Rebecca, odnosząc się do wyjątkowej urody tego miasta i jego ekstrawaganckich rezydencji.

Madeleine siedziała już za zaimprowizowanym biurkiem. Sięgnęła po tekturową teczkę ze starym ziarnistym zdjęciem młodego żołnierza w rosyjskim mundurze na okładce, zawierającą dwadzieścia, trzydzieści luźnych kartek.

– To z mojego archiwum terrorystów, których śledziliśmy aż na terytorium Iranu. Większość dokumentów NSA zhakowała z rosyjskiego Ministerstwa Obrony.

Podała teczkę Sokołowi, który na początek przyjrzał się zdjęciu.

– To on? – zwrócił się do mnie. – Twoja legenda, o której mówiłeś Madeleine? Tego człowieka zamierzasz udawać?

– Tak.

– Dlaczego właśnie jego? Jaką ma przewagę nad innymi?

– Przede wszystkim nie żyje.

– Jesteś pewny?

– Całkowicie. Został pochowany na pograniczu z wojskowymi honorami, ale Rosjanie o tym nie wiedzą. Z ich punktu widzenia to były członek Specnazu, który w stopniu kaprala walczył w Aleppo, wstąpił do ISIS, potem związał się z Armią Czy…

– A teraz wraca do Mateczki Rosji, szukając dobrze płatnej roboty w Bajkonurze – dokończył Sokół. – Jako były wojskowy ma prawo oczekiwać, że z powodzeniem przejdzie weryfikację. Lubią ten swój Specnaz, nieprawdaż?

– Otóż to. Wiem o nim znacznie więcej, niż można wyczytać w tej teczce. Nie musimy poświęcać wiele czasu obmyślaniu detali legendy i nie muszę się ich uczyć. To nam daje przyzwoitą przewagę na początek.

Sokół spojrzał na mnie pytająco.

– Skąd tyle o nim wiesz?

– Zajrzyj do teczki, to się dowiesz. Jest tam jego nazwisko, miejsce urodzenia, dane dotyczące rodziny, przebieg służby. Charakterystyka fizyczna. Historia urazów i chorób…

Sokół otworzył teczkę, przejrzał kilka stron i znieruchomiał. Domyślałem się, że dotarł do miejsca, w którym tożsamość Rosjanina została opisana bardziej szczegółowo. Przeczytał fragment tekstu i popatrzył na mnie zszokowany.

– Naprawdę zamierzasz tam pojechać jako on?

– Spróbuję.

Sokół pokręcił głową.

– Nie… nie. Oszalałeś. – Zamyślił się na chwilę. – Jesteś pewny?

Skinąłem głową. Rebecca wodziła wzrokiem ode mnie do niego.

– W czym problem? – zapytała wreszcie.

Sokół podał jej teczkę otwartą na szczegółowym opisie tożsamości.

– Angielskie tłumaczenie jest u dołu strony.

Rebecca wpatrywała się w dokument przez dłuższą chwilę, po czym spojrzała na mnie.

– Jezu – szepnęła. – Czyś ty zwariował?
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

63

W pokoju panował półmrok. Margaret stanęła przy jednym z dwóch wielkich kominków. Naprzeciwko siebie miała kilka osób, które dołączyły do naszej grupy. Używała elektronicznego wskaźnika, objaśniając obrazy widoczne na ekranie dużego telewizora na co dzień służącego do oglądania filmów i transmisji sportowych. Tym razem były to nagrania satelitarne prezentujące hangar i lotnisko nieopodal Groznego.

– Próbowaliśmy wszystkiego, ale nie udało się nam dotrzeć do wnętrza hangaru, więc nie jesteśmy pewni, jak dokładnie przebiega proces rekrutacji do pracy w Bajkonurze – powiedziała. – Może gdybyśmy mieli więcej czasu… niestety na ten luksus nas nie stać – dodała, spoglądając na zegar na ekranie. – Mamy pięćdziesiąt godzin na dotarcie do kosmodromu, a to oznacza, że musi nam wystarczyć materiał, który już zgromadziliśmy. Jak widzicie, mają tam dwa parkingi: jeden dla kandydatów, drugi dla personelu i właśnie ten nas interesuje. Z obserwacji satelitarnej wiemy, że pracuje tam mniej więcej sto czterdzieści osób.

– Aż tyle? – zdziwił się Sokół.

Ja także byłem zaskoczony.

– Tak, wiem, nikt by nie zgadł – odpowiedziała Margaret. – Przeprowadziliśmy analizę sieci energetycznej w Groznym. Wynika z niej, że hangar ma odrębne źródło zasilania i rezerwowe akumulatory, a to z kolei oznacza, że mają też niezależną sieć komputerową. Uważamy, że dysponują dostępem do zasobów rosyjskich służb, w tym wywiadu i sił zbrojnych, a także do archiwów państwowych i innych, mniej oficjalnych źródeł danych. Do wszystkiego, krótko mówiąc.

Użyliśmy systemu rozpoznawania twarzy i udało się zidentyfikować kilkanaście osób z personelu. Na tej podstawie uważamy, że większość zatrudnionych stanowią funkcjonariusze wywiadu i naukowcy z uczelni w Moskwie i Petersburgu. – Margaret umilkła na chwilę, po czym dodała: – To nie jest typowa rosyjska organizacja w duchu „maszyny Rube’a Goldberga”, Sokół. Tu chodzi o ZATO. Traktują sprawę śmiertelnie poważnie.

– Rozumiem – mruknął zasępiony dyrektor.

Zerknąłem na Rebeccę. Z każdym przedstawianym faktem na jej twarzy malował się coraz głębszy niepokój. Uświadomiłem sobie nagle, w jak nietypowej sytuacji się znalazła: była zapewne pierwszym członkiem rodziny amerykańskiego agenta, w dodatku cywilem, który miał okazję być świadkiem planowania tajnej misji, z pełną świadomością niebezpieczeństw, jakie jej towarzyszyły. Niektórzy powiedzieliby, że to wyjątkowy przywilej. Ja zaś zobaczyłem, że żona tylko potrząsa głową, bliska rozpaczy.

– Ponadto nasłuch satelitarny zarejestrował rozmowy, które odrzuceni kandydaci przeprowadzili z bliskimi po opuszczeniu budynku – ciągnęła Margaret. Na ekranie ukazały się twarze podsłuchanych ludzi. Wszyscy, bez względu na płeć, sprawiali wrażenie brutali, z którymi zwykli obywatele raczej nie chcieliby spędzać czasu. – Wynika z nich, że rekruterzy mieli dostęp do wszystkich danych, a to oznacza, że próba wcielenia się w człowieka, którego wybrałeś, będzie szalenie ryzykowna. Szczerze mówiąc, nie sądzę, byśmy kiedykolwiek tak balansowali na skraju katastrofy. – Umilkła i spojrzała po twarzach zebranych, nim zatrzymała wzrok na mnie.

Od początku wiedziałem, że będzie ciężko, ale jej analiza naprawdę sprowadziła mnie na ziemię.

– Podczas spotkania zafundują ci rewizję z gatunku bardzo osobistych – kontynuowała Margaret. – Zbadają każdy przedmiot, który zechcesz ze sobą zabrać, i w miarę możliwości go prześwietlą. Będą przede wszystkim szukali telefonów, urządzeń rejestrujących, aparatów, to akurat normalne, ale także narkotyków. W obrębie ZATO handel heroiną, kokainą i metamfetaminą jest wyjątkowo lukratywny. Tam gdzie obowiązują takie rygory, ludzie zawsze szukają ucieczki. Trawka ich nie obchodzi, wódka jest tam oczywiście ulubioną trucizną niemal wszystkich, ale na twarde narkotyki są bardzo wyczuleni. A teraz proszę, rozbierz się. – Popatrzyła na mnie. – Do majtek.

Rebecca spojrzała z ukosa.

– Mam nadzieję, że włożyłeś rano świeże – powiedziała ze śmiertelną powagą.

Wszyscy się uśmiechnęli. Potrzebowaliśmy tego.

Kobieta przed czterdziestką, o obgryzionych paznokciach, ubrana w koszulę i dżinsy poplamione atramentem, wyszła z plamy mroku w pobliżu kuchni. Rozpoznałem w niej jedną z najlepszych fałszerek pracujących dla Agencji. Zdeprymowana tym, że musi wystąpić przed Sokołem i Busterem, wzięła pilota.

Na ekranie pojawiły się zdjęcia kilkunastu tatuaży. Gdy stanąłem przy niej w samej bieliźnie, zaczęła swoją część wykładu:

– Biorąc pod uwagę losy tego człowieka, uważam, że najbardziej odpowiednie będą następujące dziary: oczywiście kostucha z karabinem szturmowym jako symbol Specnazu, a ponadto stopień wojskowy i numer jednostki, nazwy miejscowości, w których walczył, oraz mapa z miejscem i datą urodzenia. Niektórzy żołnierze frontowi robią sobie takie tatuaże z myślą o tym, żeby można było ich zidentyfikować w przypadku spalenia twarzy albo obcięcia rąk w charakterze trofeów.

Tym razem wolałem nawet nie patrzeć na Rebeccę. Odetchnąłem z ulgą, gdy kobieta znowu zaczęła wciskać guziki na pilocie i nagle proponowane tatuaże zostały wyświetlone wprost na moim prawie nagim ciele.

– Oto sugerowane rozmieszczenie, ale zanim zaczniemy, będę potrzebowała zgody zainteresowanego.

Rebecca pokręciła głową.

– Gdybym chciała faceta z tatuażami, poszukałabym sobie gwiazdora rocka. Są permanentne?

– To specjalne barwniki, który przetrwają wodę, mydło i praktycznie każdy rodzaj badania. Zaczną blaknąć mniej więcej po miesiącu.

– Po miesiącu? – powtórzyła Rebecca. – W porządku, przygotuję dla niego pokój gościnny.

Ekran pociemniał, a Margaret przejęła pilota.

– Nikt nie ma nic przeciwko takim tatuażom? – Nie było sprzeciwu. – W takim razie zajmijmy się jąkaniem.

Znieruchomiałem na wpół ubrany.

– Jąkaniem? – powtórzyłem. – Po rosyjsku?

– To skutek traumy z dzieciństwa – wyjaśniła. – To był inteligentny, dobry żołnierz, ale się jąkał, dlatego nigdy nie został oficerem. Jest o tym mowa w dokumentach, więc nie mamy wyboru.

Rozmowa o pracę w warunkach niesamowitego stresu, gdy najmniejszy błąd mógł mnie kosztować życie, oraz zapamiętanie na wyrywki każdego szczegółu opartej na faktach legendy i szybkie udzielanie odpowiedzi w języku rosyjskim na pytania świetnie przygotowanych rekruterów – wszystko to wydawało się dostatecznie trudnym zadaniem. Teraz się okazało, że muszę do tego dołożyć przekonującą wadę wymowy. Nie byłem pewny, czy nie porywam się z motyką na słońce. I chyba widać to było po mojej minie.

– To nie takie trudne – wtrącił z ciemności Darren swym monotonnym głosem. – Kluczowe jest zaledwie sześć elementów.

– Skąd wiesz? – spytał Sokół.

– Po przeczytaniu akt zajrzałem w Google.

– Powinienem się domyślić – mruknął dyrektor. – Co u twojego ojca?

– A, dziękuję. Mówi, że przeprowadza się do Korei Północnej. Ponoć tam władza nie inwigiluje obywateli tak jak u nas.

Rebecca odwróciła się, by spojrzeć na Darrena. Jeżeli na tym etapie miała jeszcze jakieś wątpliwości co do kondycji psychicznej personelu z Langley, to właśnie się ich pozbyła.

– Mogę pomóc, panie Kane – zaoferował Darren.

– Dzięki – odrzekłem. – Bardzo przyda mi się pomoc – dodałem całkiem szczerze.

– Mamy niewiele czasu. Powinniśmy już iść do samolotu. – Madeleine wyłączyła telewizor.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

64

Plecak – stary, brudny i poszarpany – leżał na stole roboczym, na zaimprowizowanym warsztacie tuż za kokpitem.

Opuściliśmy pawilon w niewielkim konwoju, gdy słońce znikało już za górami. Wkrótce wjechaliśmy pod siatkę maskującą i weszliśmy po stopniach na pokład transportowca Globemaster.

Idąc za Madeleine w głąb samolotu, przyglądałem się jego gruntownie przerobionemu wnętrzu. Niemal wszystkie siedzenia i zbędny osprzęt zostały usunięte, by znalazło się miejsce do pracy dla zespołu TripAdvisora i jego map, dla nominowanej do Oscara kostiumografki i jej wieszaków z używanymi rosyjskimi ciuchami, dla fryzjera z kompletem przyborów, dla speców od odcisków palców oraz ich form i tworzyw i wreszcie dla zbrojmistrza i jego pomocników, którzy przywieźli ze sobą precyzyjne narzędzia i drukarkę 3D.

– Nie wiedziałem, że mamy w Agencji tyle cudów – stwierdziłem.

– Ja też – przyznał Sokół.

– Mieliśmy tylko trzy godziny, żeby zebrać to wszystko do kupy – powiedziała Madeleine. – Jedna ekipa z Andrews demontowała siedzenia, a druga instalowała elementy warsztatów. Dwadzieścia pięć ciężarówek zwiozło to wszystko z Langley. Ostatnie skrzynie załadowaliśmy pięć minut przed wylotem.

Zatrzymaliśmy się w kąciku zbrojmistrza. Facet o gabarytach niedźwiedzia – wirtuoz rzemiosła, którego spotkałem ostatnio przed misją w Iranie – uśmiechnął się i podał mi na powitanie ogromną łapę.

– Słyszałem, że nawigacja w starym AK-47 spisała się całkiem nieźle.

Spojrzałem na niego, udając zaskoczenie.

– Żartujesz? Nie zliczę, ile razy zabłądziłem.

Śmiech miał równie potężny jak sylwetkę. Odwrócił się do pomocnika, drobnego mężczyzny przed trzydziestką, którego cera dowodziła, że od lat nie widział światła dziennego.

– Pokaż mu naszą najnowszą porażkę, Matty.

Mężczyzna podszedł do stołu roboczego, na którym leżał plecak, i włączył spoczywający obok stoper. Sprawnie odpiął sześć pasków na rzepy oraz dwie plastikowe klamry, a następnie zdjął brudny nylonowy worek z metalowo-plastikowego stelaża. Odłożył go, po czym rozkręcił i rozłożył stelaż na części, a następnie złożył z nich coś zgoła innego i znacznie bardziej niebezpiecznego: krótkolufowy karabin.

Przyglądałem się temu z podziwem. Matty zatrzymał stoper.

– Czterdzieści trzy sekundy – obwieścił. – I można z tym iść na niedźwiedzie.

Sięgnąłem po karabinek i obróciłem go w rękach.

– Niesamowicie lekki.

– Tytan i plastik z drukarki, gdzie się dało – wyjaśnił zbrojmistrz. – Rosjanie pewnie opróżnią ci plecak i go zważą. Gdyby był za ciężki, przyjrzeliby mu się dokładniej, więc musieliśmy się postarać. Widzisz? Mechanizm spustowy jest ukryty w uchwycie plecaka, na górze.

Skinąłem głową.

– Bardzo sprytnie. Co z amunicją?

– Będziesz ją nosił na szyi. – Sięgnął po srebrny łańcuszek także leżący na stole. Były na nim zawieszone brudne nieśmiertelniki, a także trzy naboje. – Na każdej łusce są wygrawerowane data i miejsce, to pamiątki po amerykańskich żołnierzach, których zabiłeś w bitwach.

– Oni naprawdę robią takie rzeczy? – spytała Rebecca.

Zbrojmistrz wzruszył ramionami.

– Dlaczego nie? Jeszcze bardziej popularną pamiątką są suszone uszy. Trzy naboje wystarczą? – zwrócił się do mnie. – Tyle pomieści magazynek. Gwarantowana celność: dziesięć metrów.

– Trzy powinny wystarczyć – odrzekłem. – A czy stelaż mógłby być jeszcze lżejszy? Potrzebuję dwóch włóczni montowanych pod lufą z napędem gazowym, odpalanych pojedynczo przez mechanizm ukryty w karabinie.

Wszyscy spojrzeli na mnie ze zdziwieniem. Cóż, nie mieli o niczym pojęcia.

– Włóczni? – powtórzył Sokół. – Po co?

– Na wypadek gdybym się trochę spóźnił. Inaczej wszystko szlag trafi – wyjaśniłem.

– Rozumiem, ale dlaczego potrzebujesz akurat włóczni?

– Zaufaj mi, Sokół.

Skinął głową, a ja odezwałem się do zbrojmistrza:

– Daj mi papier i długopis. Naszkicuję ci kształt grotu. Może się okazać, że będzie to kluczowy szczegół.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

65

Czułem się jak klient salonu kosmetycznego w najbardziej porąbanym pasażu handlowym świata. Otoczony przenośnymi warsztatami różnych specjalności, ubrany w fartuch ochronny, siedziałem z dłońmi w elektrycznych suszarkach, podczas gdy troje ekspertów od odcisków palców – dwaj mężczyźni i kobieta, wszyscy po czterdziestce i w maskach chirurgicznych – czekało przy mnie.

Gdy pisnął minutnik, dali mi sygnał, bym wyciągnął dłonie z suszarek. Szefowa ekipy zdjęła maskę, sięgnęła po lupę i bacznie przyjrzała się mojemu palcowi wskazującemu. Jej pomocnicy zajęli się drugą dłonią: ułożyli ją pod mikroskopem, by przestudiować wszystkie drobniutkie bruzdy i grzbiety w skórze mojego kciuka oraz palca środkowego. Tak naprawdę oglądali jedynie wsunięte na palce cieniutkie syntetyczne nakładki stworzone na wzór trzech udokumentowanych odcisków palców człowieka, którego miałem udawać.

– Pasują idealnie – stwierdził jeden z fachowców przy mikroskopie, odrywając oko od okularu. Spojrzał na wydruk z wojskowych akt Rosjanina i porównał powiększony oryginał z dziełem swojej ekipy. – Z układem też nie ma problemu, wzór jest identyczny.

Zauważyłem, że wszyscy wyraźnie się odprężyli.

– Dobra, zatem mamy trzy palce – powiedziałem. – Ale czy nie będą chcieli pobrać ode mnie odcisków pozostałych siedmiu, a może i wnętrza dłoni? To w sumie dwanaście elementów do sprawdzenia, a my mamy dopiero trzy.

Szefowa podała mi wojskowe akta.

– Mamy szczęście. Ten człowiek wstąpił do armii wiele lat temu, a wtedy rejestrowano łącznie pięć odcisków z obu dłoni oraz wnętrze lewej.

– W porządku – odrzekłem. – To oznacza sześć elementów, a mamy trzy. Brakuje dwóch palców i dłoni.

Skinęła głową.

– Nie możemy zrobić nakładki na wnętrze dłoni, to fizycznie niemożliwe. Poza tym musimy jeszcze zamaskować miejsca, w których fałszywki graniczą ze skórą. Nie damy rady obrobić więcej niż trzech palców.

Patrzyłem na nią, nie kryjąc rozczarowania.

– Nie mogę przecież tam wejść i po prostu się modlić, żeby wybrali akurat te palce, nad którymi popracujecie. Będę trupem, jeśli wskażą inne. Co jeszcze możemy zrobić?

Zerknąłem na Sokoła. Najwyraźniej nie miał pojęcia, co począć z tym fantem. Szefowa zespołu spojrzała na Bustera, jakby szukała pomocy. Widziałem, że zastępca dyrektora czuje się niezręcznie; poprawił koszulę w spodniach, by zyskać na czasie.

– Poparzymy ci pozostałe dwa palce i wnętrze lewej dłoni.

– Naprawdę poparzycie? – spytałem.

– Tak. Będą pęcherze i opuchlizna, jakbyś kilka dni wcześniej miał jakiś drobny wypadek – wyjaśnił. – Rosjanie nie będą w stanie zdjąć odcisków, więc zadowolą się trzema pozostałymi palcami. Czyli naszymi fałszywkami.

– Poza tym – dorzuciła kobieta – bandaże się przydadzą. Pomogą zamaskować brzegi fałszywek.

Przemyślałem to wszystko i pokręciłem głową.

– Nawet jeśli to wypali, dlaczego w takiej sytuacji mieliby mnie przyjąć, Buster? Przecież z poparzonymi rękami nie będę się nadawał do pracy w Bajkonurze.

– Będziesz miał przy sobie zaświadczenie ze szpitala w Groznym, że obrażenia są niegroźne i będziesz zdolny do pracy w ciągu trzech dni – odparł. – Fałszerze już nad nim pracują.

– Ciężkie mają być te poparzenia? – spytała Rebecca.

– Takie, żeby wyglądały przekonująco – odpowiedział jej Buster.

– Opuszki palców są naszpikowane receptorami czuciowymi. Nawet jeśli poparzenia będą powierzchowne, a nie mogą takie być, skoro mają się pojawić bąble, to będą cholernie bolesne…

– Pomyśleliśmy o tym. Zrobimy to w znieczuleniu – uspokoił ją Buster.

– Nie możecie – zaoponowała Rebecca. – Jeżeli Rosjanie zrobią mu badanie krwi, wykryją ślady środka znieczulającego i będą wiedzieli, że coś jest nie tak. Trzeba to zrobić na żywca.

Nikt się nie odezwał. Sokół spojrzał na mnie pytająco.

– Zgoda. – Wzruszyłem ramionami. – Niech będzie na żywca – dodałem, nie przerywając kontaktu wzrokowego z szefem, który nerwowo zaciskał i rozluźniał pięść. – Co się dzieje? – spytałem.

– Martwi mnie ten karabin – odparł. – Obstawiam, że Rosjanie będą bardzo zainteresowani plecakiem i rozbiorą stelaż na części.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

66

Szukając odrobiny prywatności, przeszliśmy do części kadłuba, w której urządzono jadalnię: były tam wąskie kanapy, a wzdłuż ścian ustawiono automaty serwujące podłą kawę i jeszcze bardziej podłe przekąski.

Plecak leżał na stole. Sokół zdjął nylonowy worek i zabrał się do rozkładania stelaża. Słyszałem kiedyś, że dawno temu potrafił błyskawicznie rozmontować karabin szturmowy; obserwując go teraz, uznałem, że nie zatracił zbyt wiele z tej umiejętności. Zręcznie przekręcił i wysunął z rączki plecaka mechanizm spustowy, wepchnął go między pozostałe elementy karabinka i przeładował. Gdyby włożył naboje, broń byłaby gotowa do strzału.

Przez chwilę znowu był agentem w terenie.

– Czterdzieści trzy sekundy. Niesamowity wynalazek – stwierdził. – Problem w tym, że gdy ktoś się połapie, że te części można rozkręcić i poskładać inaczej, będzie jak z kostką Rubika: rozpracowanie właściwej kombinacji to tylko kwestia czasu. Z tego, co mówiła Margaret, wynika, że w centrum rekrutacyjnym nie brakuje osób zdolnych rozwikłać taką zagadkę. – Sokół spojrzał na mnie.

– Jeżeli znajdą broń, będzie i po mnie, i po misji – powiedziałem. Sięgnąłem po karabin, by podjąć decyzję. Po chwili namysłu zwróciłem go zbrojmistrzowi. – Przykro mi, wiem, że się napracowaliście, ale Sokół ma rację. Ryzyko jest zbyt duże, nie wezmę tego plecaka.

Przez moment wszyscy to rozważali. Pierwsza odezwała się Margaret:

– Co zatem zrobisz?

– Pojadę bez broni – odparłem.

– Nie możesz, to samobójstwo. Nie pojedziesz tam nieuzbrojony i kropka – oznajmił szorstko Sokół.

– Nie mam wyboru – odrzekłem równie stanowczo. – Widzisz alternatywę? Muszę się dostać do Bajkonuru, a na miejscu będę improwizował. – Sama myśl o tym, że będę musiał stawić czoło Kazinskiemu uzbrojony tylko w to, co będzie pod ręką, mnie przerażała, ale cóż miałem zrobić?

– Improwizował?! To pieprzone ZATO – odpowiedział Sokół, spoglądając na mnie gniewnie. – Nigdzie nie pojedziesz. Zostajemy w Maroku, nie widzę innej opcji jak przerwanie misji. Nie pozwolę, żebyś był bezbronny.

Zbyt dobrze znałem Sokoła, by nie wiedzieć, że jego zaciśnięte szczęki oznaczają jedno: nie ustąpi.

– Poparzymy mu nogę – odezwała się Madeleine.

– Co? – rzuciłem zdumiony.

– Poparzymy nogę – powtórzyła.

– Po co? – spytał równie zdezorientowany Sokół.

Ale ja właśnie zaczynałem rozumieć.

– Genialne – pochwaliłem. – Będę musiał poruszać się o kulach…

– Właśnie – wpadła mi w słowo Madeleine. – Damy im coś, czym na pewno się zainteresują. Kule odwrócą ich uwagę…

– …od plecaka? – dokończył Sokół.

– Tak to sobie wyobrażam – przytaknęła Madeleine.

– A nogę możemy poparzyć naprawdę porządnie – dorzuciła Margaret. – W ten sposób łatwiej będzie sprzedać poparzenia dłoni.

– Dzięki, Margaret – rzuciłem kwaśno. – Bardzo pomocne – dodałem, nie spuszczając oka z Sokoła, który po długim namyśle zwrócił się do zbrojmistrza:

– Dacie radę zmajstrować coś przy kulach? Żeby wyglądały podejrzanie?

– Jasne, szefie. Przecież czasu mamy pod dostatkiem – odparł z uśmiechem zbrojmistrz.

Czterdzieści dwie godziny.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

67

Zacisnąłem dłonie na uchwytach metalowej brytfanki znalezionej w kredensie w kuchni pawilonu rozrywkowego. Staliśmy w sześcioro wokół wyspy, słuchając scenariusza wymyślonego przez Margaret.

– W drodze do Groznego zatrzymałeś się w mieszkaniu kolegi i postanowiłeś, że zrobisz sobie pierożki – zaczęła. – Wiesz, co to takiego?

– Tradycyjne rosyjskie danie. Cienkie ciasto nadziewane kapustą, serem albo mięsem, o które lepiej nie pytać. Smaży się je albo zapieka – odpowiedziałem.

– Twoje były zapiekane – oznajmiła Margaret. – Włożyłeś rękawice kuchenne, wyciągnąłeś brytfankę z piekarnika i postawiłeś na blacie. Zdjąłeś rękawice i zapomniawszy o tym, chciałeś przestawić naczynie. Dobra, możesz puścić.

Buster, który bacznie przyglądał się mojej nodze, podwinął mi nogawkę dżinsów i markerem zaznaczył kilka cali kwadratowych na goleni.

– Teraz ręce – powiedział.

Pokazałem mu dłonie, a on zakreślił miejsca na palcach i wnętrzu lewej dłoni, które miały styczność z uchwytami brytfanki.

– W porządku? – spytał Rebeccę.

Skinęła głową, po czym wyjęła z apteczki bandaże, waciki do znieczulenia miejscowego, płyn antybakteryjny oraz gazę. Zapaliła palnik gazowy i włożyła w ogień łyżkę z długim uchwytem, którą uznała za najbardziej odpowiednie narzędzie.

– Potrzebujesz pomocy? – spytał Corrigan. W końcu i on był lekarzem.

Rebecca pokręciła głową.

– Dzięki, Lucas, ale chyba będzie lepiej, jeśli zostaniemy tu sami.

Corrigan pokiwał głową, a Sokół wyprowadził wszystkich. Rebecca odkręciła zimną wodę.

– Zaczniemy od palców prawej dłoni – powiedziała. – Gdy skończę, włóż dłoń pod wodę, to powinno zmniejszyć opuchliznę i ból – wyjaśniła, rzucając mi ręcznik.

– Po co to? Do wytarcia? – spytałem.

– Do ust. Zroluj i zaciśnij na nim zęby. To naprawdę będzie kurewsko bolało. Gotów?

Włożyłem do ust zwinięty ręcznik i skinąłem głową. Obserwowałem, jak Rebecca wyciąga z ognia rozżarzoną łyżkę i zbliża ją do moich rozcapierzonych palców.

– Postaraj się nie wciągać powietrza – doradziła mi rzeczowo. – U niektórych swąd spalonego ciała wywołuje torsje.

Świecący na czerwono metal zbliżył się do mojego palca wskazującego. Napiąłem mięśnie i w tym momencie poczułem ostry ból promieniujący na całe ramię. Rebecca mocniej ścisnęła mój nadgarstek, bym odruchowo nie cofnął ręki. Wbiłem zęby w zwinięty ręcznik. Oczy mi łzawiły, a gdy je otworzyłem, zobaczyłem smużkę dymu nad palcem; ból był coraz bardziej dojmujący. Oddychając coraz szybciej i coraz mocniej zaciskając szczęki, poczułem, że łyżka już nie dotyka mojej skóry, a Rebecca rozluźnia uchwyt. Palec był zaczerwieniony i pojawiały się na nim pierwsze pęcherze.

– Powierzchowne oparzenia są najbardziej bolesne – powiedziała. – Muszę uważać, nie chcę uszkodzić nerwów.

– Absolutnie – wysapałem pospiesznie, próbując zapanować nad bólem. – Jeśli przesadzisz, to dotykając cię, nie będę nic czuł. Kiedy wrócę.

– Zgadza się – odrzekła cicho. – Kiedy wrócisz. – W jej oczach pojawiły się łzy, więc odwróciła się prędko niby tylko po to, żeby podgrzać łyżkę. – Teraz następne dwa palce, potem dłoń i noga. Za godzinę będziesz mógł ruszać.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

68

W czystym powietrzu, pod spektakularnym firmamentem gwiazd, u stóp gór skąpanych w blasku księżyca w pełni, staliśmy we czworo na skraju pasa startowego.

Plecak z wbudowanym karabinem i włóczniami trzymałem na ramieniu, a parę specjalnie zaprojektowanych, poobijanych kul pod pachami. Dłonie miałem częściowo owinięte brudnymi bandażami, spod nogawki rozdartych tandetnych rosyjskich dżinsów wyzierała paskudnie przypalona skóra, krótki marynarski płaszcz miał wszywkę z lumpeksu gdzieś nad Morzem Kaspijskim, włosy były źle, krótko przystrzyżone – bo taki styl upodobali sobie wojownicy wracający z południowych pustkowi – a w wodoodpornej sakwie przypiętej do pasa schowałem akt urodzenia, paszport, dokument potwierdzający zwolnienie z wojska oraz kilka innych fałszywek, których nawet najlepszy spec nie odróżniłby od oryginałów.

Nieduży odrzutowiec zatrzymał się tuż obok nas. Gdy opuszczały się schodki, odwróciłem się do Lucasa i wyciągnąłem rękę.

– W Sajgonie – powiedziałem.

Uśmiechnął się.

– Ech, miasto mojego dzieciństwa. Gdybyż jeszcze istniało…

– Istnieje w twoich wspomnieniach.

– Wobec tego w Sajgonie – odparł.

Odwróciłem się.

– W Kairze, Sokół.

Skinął głową.

– W Egipcie, gdzie dokonały się wszystkie moje przemiany – odpowiedział, po czym rozłożył ramiona i uścisnął mnie.

Rebecca próbowała się uśmiechnąć.

– W Soho – szepnąłem do niej. – W barze pełnym ludzi o ostrych łokciach, gdzie wszyscy gadają, ale nikt nie słucha.

Zrozumiała, o co w tym chodzi.

– W Soho – powtórzyła. – Gdzie wszystko się zaczęło lata temu.

Przytuliłem ją mocno, a ona mnie. Gdy się odsunąłem, wziąłem kule pod pachę i ruszyłem do samolotu. Nie oglądałem się za siebie; zachodziła obawa, że zabraknie mi odwagi.

Wspiąłem się po stopniach gotów wyruszyć w podróż do miejsca, w którym, inszallah, miały się zderzyć przeszłość, teraźniejszość i przyszłość.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

69

Pilot, który czekał na mnie u szczytu schodów, rozejrzał się po okolicy.

– Powietrze gorące i dość suche – stwierdził. – Właściwie zdecydowanie suche. – Roześmiał się.

To z nim leciałem wcześniej do Rijadu i w tej chwili, gdy zżerał mnie niepokój, miło było zobaczyć znajomą twarz.

– Do Baku? – zapytał, odprowadzając mnie na miejsce. Skinąłem głową, gdy pomagał mi schować plecak i płaszcz. – Był pan tam kiedyś? Widział ognistą falę?

– Tylko raz – odrzekłem.

– To wystarczy. Takich rzeczy się nie zapomina, prawda?

– Rzeczywiście. To jakby widowisko z innej epoki, z czasów, gdy Ziemia była jeszcze młoda.

– Właśnie. Mam puścić filmik promocyjny GreenEnergy?

– Myślę, że i to wystarczy obejrzeć raz – odparłem.

– Słuszna decyzja – pochwalił.

Gdy już sunęliśmy pasem startowym, a potem wznosiliśmy się ostro, by nie zahaczyć o ośnieżone szczyty oblane księżycowym blaskiem, wyświetlił mi zamiast filmiku mapę z zaznaczoną trasą przelotu i ruchomym punktem symbolizującym nasze położenie.

Zgodnie z planem mieliśmy ominąć Marrakesz, na wysokości Casablanki skręcić na wschód, polecieć nad Morzem Śródziemnym, mijając od południa włoski but, przemknąć nad wyspami greckimi – w tym nad archipelagiem tych niewielkich, z których sporo nawet nie ma nazwy, ale jedną wyróżnia wonny las piniowy oraz piękna willa porośnięta czerwonymi bugenwillami – przeciąć przestrzeń powietrzną Turcji, wlecieć do Azerbejdżanu i podejść do lądowania w Baku, kierując się światłami LED-owych ekranów Ognistych Wież. Według zespołu TripAdvisora cała podróż miała trwać jedenaście godzin.

Lotnisko miałem opuścić taksówką cuchnącą dieslowymi spalinami, dotrzeć do krytego szklanym dachem pasażu handlowego Gandżlik, a następnie – podążając szlakiem wytyczonym na mapie, której musiałem się nauczyć na pamięć – wydostać się zeń tylnym wyjściem i zniknąć na zatłoczonym dworcu autobusowym. Stamtąd, w tłumie, z licznymi przystankami przy witrynach sklepowych, dzięki którym miałem się upewnić, że nie jestem śledzony, miałem się udać pieszo w kierunku Złotej Ulicy.

Nakazano mi poruszać się niespiesznie, by kamery monitoringu wyraźnie widziały mnie i moje nędzne ubranie. U trzech handlarzy złotem miałem się targować o najlepszą cenę za moje tola. Po moim wyjściu od nich z garścią rubli każdy agent wywiadu zatrudniony w hangarze opodal Groznego, który zechciałby sprawdzić mój szlak, musiałby już uwierzyć, że jestem kolejnym rozczarowanym wiernym wracającym do domu z Afganistanu, Iraku, Iranu albo Syrii. Dzięki skrupulatnemu planowaniu prawda miała zostać zatarta niczym ślady stóp na piasku.

Podążałem tą samą trasą, którą nie tak dawno pokonał Kazinsky. Choć nie miał o tym pojęcia, od chwili, gdy kuśtykając, opuszczę Złotą Ulicę, będzie dzieliło mnie od niego niewiele ponad dwadzieścia cztery godziny drogi…

Zbliżałem się w dobrym tempie.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

70

Choć raz podczas misji w Regionie Niedostępnym wszystko poszło zgodnie z planem. Wymieniwszy sztabki na ruble, opuściłem Złotą Ulicę, zatrzymałem się przy jednym z dziesiątek straganów sprzedających bodaj najlepsze uliczne jedzenie na świecie i podjadając tantuni, ruszyłem w stronę podziemnego parkingu położonego z dala od obiektywów kamer. Zszedłem na dolny poziom i w dalekim kącie hali wypatrzyłem niczym niewyróżniającą się toyotę z otwartym bagażnikiem, przy której stały dwie torby z zakupami i wózek dziecięcy, czekające na załadunek.

Ostrożnie sunąc między filarami i zaparkowanymi samochodami – by utrudnić robotę komuś, kto by do mnie celował – okrężną drogą zbliżyłem się do toyoty od tyłu. Dwoje lokalnych współpracowników Agencji, kobieta i mężczyzna po trzydziestce – „tandem” w naszym żargonie – miało na mnie czekać w wozie. I rzeczywiście, dostrzegłem w środku dwie postacie odpowiadające rysopisom, ale byłem tak spięty okolicznościami, które mnie tam doprowadziły, że wcale mnie to nie niepokoiło. Agenci jeszcze mnie nie zauważyli, więc zsunąłem plecak z ramion, gotów rzucić się na beton, gdyby rozpętało się piekło, i w duchu napomniałem się, że będę miał tylko czterdzieści trzy sekundy i trzy kule, by ułatwić sobie ucieczkę. Nie miałem tylko pojęcia, co bym zrobił później.

– Gdzie Dasza? – zawołałem, a echo poniosło mój głos w półmroku parkingu.

Zgodnie z planem miałem się odezwać, dopiero gdy będę przy nich, ale już dawno porzuciłem ten pomysł: kontakt z tak niewielkiej odległości byłby zbyt ryzykowny.

Wystraszyłem ich, najwyraźniej nie nawykli do pracy na takim poziomie ostrożności i zabezpieczeń. Czym prędzej wyskoczyli z samochodu. W innych okolicznościach zginęliby w sekundę.

Kobieta pozbierała się jako pierwsza.

– Z nianią – odpowiedziała, próbując mnie dojrzeć.

Odzew na hasło był prawidłowy, więc wyłoniłem się zza filaru z kulami pod pachą i pobiegłem do toyoty. Wskoczyłem na tylną kanapę i rzuciłem po rosyjsku tylko jedno słowo:

– Jedziemy.

W zgodzie z uświęconą tradycją naszego rzemiosła jechaliśmy w milczeniu, aż dotarliśmy do jaskrawych latarń na obrzeżu miasta oświetlających duży plac parkingowy dla ciężarówek przy biegnącej wzdłuż wybrzeża drodze E119, którą Kazinsky podążył do Groznego.

Zatrzymaliśmy się w najciemniejszym kącie placu, za ciągnikiem siodłowym z naczepą, który skutecznie osłonił nas przed kamerami. Bez słowa przerzuciłem kule i plecak do kabiny ciężarówki i chwilę później znowu byłem w drodze, siedząc obok innego lokalnego agenta.

Chudy, żylasty facet po trzydziestce, z burzą włosów i sympatycznym uśmiechem, wyprowadził osiemnastokołowca z parkingu na kilkupasmową szosę i mocno dodał gazu. Za niespełna dziewięć godzin, minąwszy dziesięć stacji benzynowych, które tak dobrze poznaliśmy, ślęcząc w Grobowcu nad materiałami z obserwacji satelitarnej, miałem dotrzeć na lotnisko polowe pod Groznym.

Po raz pierwszy pomyślałem, że to naprawdę może się udać.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

71

Czas był jednym z naszych najgroźniejszych wrogów i już w Maroku podjęliśmy decyzję, że trzeba będzie ryzykować. Ciężarówka nie zatrzymała się więc przy stacji kolejowej w Groznym, a ja nie przesiadłem się do taksówki, by jeszcze bardziej zatrzeć ślady – pojechaliśmy prosto do zrujnowanego zajazdu, oszczędzając tym sposobem kilka godzin.

Podczas długiej podróży z Baku przekonałem się, że kierowca jest świetnie wyszkolonym agentem. Dawniej był zawodnikiem w europejskim cyklu wyścigowym MotoGP, lecz zdecydował się realizować swoje zamiłowanie do ryzyka w niebezpiecznym świecie szpiegów. To właśnie on wpadł na genialny pomysł, że podaruje mi pistolet.

– Wiem, to nie moja sprawa – odezwał się, gdy mijaliśmy parking dla ciężarówek numer siedem – ale wspomniałeś, że jesteś nieuzbrojony. Sądzisz, że ktoś, kto wraca z Afganistanu, przez Iran i Morze Kaspijskie, naprawdę tak by ryzykował? Wiesz, jesteśmy w Czeczenii, tu nawet imamowie noszą gnata.

Spojrzałem na niego z uznaniem i skląłem się w duchu, że sam na to nie wpadłem.

– Gdy pojawisz się goły, nabiorą podejrzeń – stwierdził, po czym sięgnął pod fotel i wydobył glocka 17 kalibru 9 milimetrów z magazynkiem na trzydzieści dwa naboje, bodaj najpopularniejszy pistolet na świecie. – To oczywiście duch, nikt go nie namierzy – dodał. – Na miejscu pokaż go wartownikom. Przynajmniej będą widzieli, że jesteś żołnierzem i wiesz, że nie wolno wnosić nielegalnej broni na teren bazy.

Skinąłem głową w podziękowaniu i schowałem glocka.

– Diabeł tkwi w szczegółach, nie? – rzucił.

– Tak, a szczegóły sprzedają legendę – odrzekłem. – Ludziom trzeba wcisnąć milion małych prawd, żeby uwierzyli w jedno wielkie kłamstwo.

Prawdopodobnie obaj właśnie o tym myśleliśmy, skręcając na zapuszczony parking przy zajeździe. Niemal na pewno byliśmy pod obserwacją – albo satelitarną, albo prowadzoną przez kamery na słupach linii wysokiego napięcia biegnących wzdłuż drogi. Niezdarnie wygramoliłem się z kabiny i ostentacyjnie wręczyłem kierowcy trzy tola jako rzekomą zapłatę za podróż.

Zaczekałem, aż ciężarówka opuści zarośnięty chwastami plac, nim zarzuciłem plecak na ramię, wepchnąłem kule pod pachy i pokuśtykałem obok sterty łusek w stronę drogi. Stanąwszy na poboczu, wystawiłem kciuk, próbując zatrzymać jakiś samochód, ale nikt nie zaryzykował. Trudno się dziwić, mój wygląd nie budził zaufania.

Nie miałem przed sobą zbyt dalekiej drogi, ale teren był nierówny, a kule, do których nie byłem przyzwyczajony, boleśnie wbijały mi się w pachy. Może i dobrze, bo gdy dotarłem na miejsce, twarz miałem zlaną potem, ściągniętą bólem i zmęczeniem. Krótko mówiąc, gdy podchodziłem do stalowej bramy i betonowej wartowni strzegącej lotniska, wyglądałem dokładnie tak, jak powinien wyglądać znużony bojownik.

Jąkając się przez szybę, przedłożyłem młodemu porucznikowi armii rosyjskiej przyczynę mojej wizyty. Spojrzał na mnie z mieszaniną niedowierzania i pogardy.

– Ty? – zapytał wyniośle, wskazując moje zniszczone ubranie i obandażowane ręce. – Chcesz pracować w Bajkonurze?

Skinąłem głową, odpiąłem od pasa wodoszczelną sakwę i podałem mu moje papiery potwierdzające zwolnienie z wojska. Spojrzał na nie i jego nastawienie zmieniło się natychmiast.

– Specnaz? – zapytał.

– Ja z Syrii – wyjąkałem. – Przez Irak i pogranicze z Afganistanem.

– Specnaz w Syrii – mruknął z jeszcze większym szacunkiem.

– Wyjmę teraz broń – zapowiedziałem i zauważyłem niepokój w jego oczach.

Wyciągnąłem glocka z kieszeni płaszcza, trzymając go lufą w swoją stronę, i oddałem porucznikowi.

Przyjął pistolet z ulgą.

– Miło spotkać zawodowca – rzekł z uśmiechem. – Paszport wewnętrzny?

Pokazałem sakwę i podświadomie napiąłem mięśnie, gdy oficer przeglądał dokument i sprawdzał w komputerze, czy nie został skradziony. Po chwili z zadowoleniem oddał mi paszport. Dzięki ci, Boże, za fałszerzy Agencji, pomyślałem.

– Zorganizuję samochód, który podwiezie cię do punktu rekrutacyjnego – powiedział porucznik. – A teraz, bracie, skoro już musisz zaczekać, skorzystaj z naszej łazienki. Umyj się trochę. Ludzie w hangarze są twardzi, nawet dla weteranów. I postaraj się unikać Strielnikowa. Poznasz go bez trudu: jest taki zimny, że zamarzniesz na sam jego widok.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

72

Odrapany UAZ-469, rosyjski odpowiednik jeepa, podrzucił mnie do bramy samotnego hangaru. Ze świeżo umytą twarzą, włosami zaczesanymi do tyłu i z czystym bandażem na nodze stanąłem w kolejce kandydatów do pracy.

Była znacznie krótsza od tej, którą widziałem na zdjęciach satelitarnych, gdy Kazinsky szukał tu zatrudnienia, ale stali w niej bardzo podobni ludzie: cywile, w większości znużeni i przygnębieni, podawali sobie z rąk do rąk ten sam dokument opisujący szczególne warunki pracy w Bajkonurze.

Gdy i ja go dostałem, przeczytałem dla zachowania pozorów, a gdy kończyłem, stałem już u drzwi. Jeden z trzech umundurowanych wartowników wręczył mi krążek z numerkiem, spisał moje nazwisko z paszportu wewnętrznego i odstąpił na bok, żeby wpuścić mnie do środka.

Zaniedbany, zardzewiały hangar nie zapowiadał tego, co ujrzałem we wnętrzu. Wielka, oślepiająca bielą świeżej farby i fluorescencyjnych lamp zawieszonych pod łukowatym stropem przestrzeń wydała mi się nie tylko sterylna, ale i przytłaczająca. Na podłodze wyłożonej jasnoszarym linoleum stały rzędami białe biurka, przy wszystkich wejściach czuwali żołnierze, a pod ścianami piętrzyły się szafy czarnych serwerów i kabin z aparatami rentgenowskimi. Wszystko to sprawiało wrażenie, jakby projektantem był człowiek o duszy z żelaza. Niewykluczone, że celowo.

Usiadłem na zwykłym krześle w towarzystwie kilkudziesięciu innych kandydatów i spojrzałem na ekran ścienny, na którym wyświetlały się numery informujące posiadaczy krążków, do którego biurka mają podejść. Byłem ciekaw, gdzie czai się największe niebezpieczeństwo. Spojrzałem w lewo i zobaczyłem kolejkę mężczyzn i kobiet rozebranych do bielizny, którzy układali swoje ubrania i bagaże na przenośniku taśmowym aparatu rentgenowskiego. Półnadzy czekali potem przy stalowych stołach, przyglądając się, jak funkcjonariusze ochrony dokonują ręcznej inspekcji prześwietlonych już przedmiotów.

Zerknąłem na owe stoły i z niepokojem stwierdziłem, że ze wszystkich plecaków zdejmowane są worki, a stelaże są demontowane i drobiazgowo sprawdzane.

Poczułem ucisk w żołądku i instynkt podpowiedział mi, że powinienem uciekać, lecz teraz nie mogłem się wycofać. Na listwach pod sklepieniem hangaru zainstalowano sieć kamer monitorujących całe wnętrze – ich operatorzy bez wątpienia byli wyczuleni na wszelkie podejrzane zachowania. Nieco wyżej, na galerii ze szklanymi ścianami dostrzegłem mężczyzn w garniturach obserwujących to, co się dzieje w dole. Margaret twierdziła, że tym razem nie mamy do czynienia ze zwyczajową maszyną Rube’a Goldberga – i miała rację. Byłem sam, w pułapce, bez szans.

Myśląc gorączkowo, przyglądałem się kolejnej grupie rekrutów w bieliźnie, którzy przechodzili przez komorę skanera, by ustawić się w kolejce do prowizorycznych przepierzeń, za którymi poddawano ich skrupulatnej rewizji osobistej. Tu nie było miejsca na skromność.

Donośny głos przerwał ciszę. Odwróciłem się i zobaczyłem wkurzonego ochroniarza, który darł się na nas, pokazując ekran.

Spojrzałem na swój metalowy krążek. Tak pochłonęło mnie to, co mogło mnie za chwilę spotkać, że się zapomniałem. Nadeszła moja kolej.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

73

Sięgnąłem po kule, wypatrzyłem słupek z numerem osiemnastym przy jednym z biurek stojących w pierwszym rzędzie i ominąwszy kilku innych kandydatów, stanąłem przed szczupłym mężczyzną o gładko ogolonej twarzy i okrutnych ustach, w idealnie wyprasowanym mundurze i okularach w drucianej oprawie. Obserwował mnie zza biurka szarymi oczami.

Przełknąłem ślinę, bo odgadłem jego nazwisko, zanim jeszcze zobaczyłem naszywkę nad kieszenią na piersi: Strielnikow. Insygnia na mundurze podpowiedziały mi, że mam do czynienia z majorem wywiadu wojskowego. Mógł mieć trzydzieści parę lat – młody jak na taki stopień – a gorliwy zapał w jego bystrych oczach przypomniał mi zdjęcia żołnierzy wyganiających więźniów z wagonów na rampie w Auschwitz.

Stanąwszy przed nim, oparłem kule o biurko i jak każdy porządny kapral, nawet były, zasalutowałem. Nie oddał salutu, nie pozdrowił mnie, tylko patrzył i oceniał mniej więcej tak, jakby szacował, czy się zmieszczę w trumnie.

Spodziewałem się, że każe mi usiąść na krześle naprzeciwko biurka, ale tego nie zrobił. Poprawił okulary i otworzył teczkę.

– Aleppo – powiedział, wpatrując się w jeden z dokumentów.

– Tak jest – odpowiedziałem, jąkając się.

Słysząc to, uniósł głowę, ale znowu tylko popatrzył. Wyciągnąłem rękę po kule; skoro kazał mi stać, mogłem przynajmniej przekonująco udawać kontuzjowanego.

– Byłeś w najgorszym kotle?

– Tak jest, panie majorze – wydukałem znowu.

– Po wszystkim Amerykanie wyszli, żeby pogrzebać poległych ze Specnazu – powiedział Strielnikow. – Co robili, gdy kładli ich do grobu, kapralu?

– Chodzi panu majorowi o to, że zabierali nieśmiertelniki, zegarki, zdjęcia i inne osobiste przedmioty? – zapytałem.

– Mów dalej.

– Zebrali je, wrzucili do pudełka i oddali nam. Na znak szacunku, jak powiedzieli. Jak wojownicy wojownikom.

Nie zasygnalizował mi w żaden sposób, że moja relacja nie mija się z prawdą.

– Zdejmij koszulkę – rozkazał.

Zrobiłem to, a on przywołał mnie nieco bliżej i uważnie obejrzał tatuaże. Nie wiedziałem, jak dobry jest atrament, którego użyto, ani czy Strielnikow w ogóle ma pojęcie, na co patrzy. Jedno było pewne: moje życie spoczywało teraz w rękach kobiety, która pojawiła się na arcyważnym spotkaniu w Ourice w poplamionych dżinsach i z poobgryzanymi paznokciami.

Major skupił się przede wszystkim na nazwach pól bitewnych i datach na mojej piersi. Porównał je z zapiskami o przebiegu służby i chyba usatysfakcjonowany zainteresował się datą i miejscem mojego urodzenia.

– Matka cię porzuciła, gdy byłeś bardzo młody – zauważył, przekładając kartki. – Dziesięć lat później ojciec zginął gwałtowną śmiercią i zostałeś sierotą. Zgadza się?

Skinąłem głową i chyba się ucieszył, że nie musi czekać, aż wyduszę z siebie kolejną odpowiedź.

– Byłeś świadkiem jego zgonu i od tego czasu się jąkasz.

– Tak. Przez to w wojsku nie mogłem awansować.

– Tak też napisano – mruknął, wskazując miejsce w dokumencie. – Widzę, że byłeś dobrym żołnierzem. – Machnął ręką, sygnalizując, że mogę już włożyć T-shirt. Przynajmniej tyle, dzięki Bogu, mam za sobą, pomyślałem, ale moja ulga nie trwała długo. – Odciski palców – powiedział major i włączył stojący na biurku skaner ultradźwiękowy, najdokładniejszy z czterech typów czytników dostępnych służbom mundurowym.

Wyciągnąłem palec wskazujący prawej dłoni oraz kciuk i środkowy palec lewej, na których umieszczono mi syntetyczne nakładki, i zaczekałem, aż urządzenie wczyta oprogramowanie.

Oficer nie spuszczał ze mnie oka.

– Zdejmij bandaże – rozkazał.

Wiedziałem, że jeśli dostrzeże połączenia między nakładkami a skórą, będzie po mnie, ale nie miałem wyjścia. Przyglądał się uważnie, gdy odwijałem bandaże z dłoni.

– Pocisz się – zauważył.

– Bo boli, panie majorze – odpowiedziałem. – Gdy ucisk zelżeje, krew zaczyna krążyć, to i ból większy. – Cieszyłem się w duchu, że muszę się jąkać; dzięki temu łatwiej mi było ukryć strach.

Odwinąłem bandaż do końca, ale nie wyprostowałem palców, teoretycznie, żeby oszczędzić sobie bólu, a w rzeczywistości starając się ukryć miejsca połączeń. Chwycił mnie za nadgarstki – miał zaskakująco miękkie, jakby kobiece dłonie – i byłem pewny, że siłą odegnie mi palce i dostrzeże to, czego nie powinien dostrzec. Oddychając ciężko i nie mając już żadnych opcji, po prostu czekałem.

Major nie rozprostował mi palców. Przyciągnął jedynie moje dłonie, by się przyjrzeć, czy opuszki rzeczywiście są uszkodzone. Sporo mnie kosztowało, by nie odetchnąć z ulgą. Popatrzył na pęcherze – większość już pękła i sączył się z nich płyn, przez co obrażenia wyglądały nawet gorzej, niż bolały – po czym skinął głową i puścił moje nadgarstki.

– Co się stało? – spytał.

– Robiłem pierożki – odpowiedziałem, starając się zapanować nad przyspieszonym biciem serca. – Wyjąłem już brytfankę z piekarnika, zdjąłem rękawice i wtedy chciałem ją przestawić. Poparzyłem dłonie. – Wzruszyłem ramionami. – A potem jeszcze ją upuściłem – dodałem, wskazując goleń. Szczegóły, pomyślałem. Zawsze szczegóły.

– Jakiego mięsa użyłeś do tych pierożków? – zainteresował się.

– Wołowiny – odparłem.

– Nie psiego?

– Nie, panie majorze. Przyrządzałem je dla przyjaciół, nie na sprzedaż.

Wskazał moje dłonie, gdy na powrót owijałem je bandażami.

– Nie dasz rady pracować – zauważył.

– Nie zgodzę się z panem majorem. Mam zaświadczenie ze Szpitala Numer Cztery w Groznym. Piszą, że za trzy dni będę zdrów – odpowiedziałem, pokazując wodoszczelną sakwę.

Wyjmując z niej kolejny sfałszowany dokument, major skinął głową w stronę skanera.

– Włóż trzy zdrowe palce – polecił. – To będzie musiało wystarczyć.

Podstęp zadziałał. Wsunąłem palce do skanera i czekałem, aż fale dźwiękowe odczytają dokładny obraz moich linii papilarnych. Gdy zgasła zielona dioda, wiedziałem, że system zaczął porównywanie skanu z odciskami palców przechowywanymi zapewne w którejś z wielkich moskiewskich baz danych personelu wojskowego.

Strielnikow zerkał to na mnie, to na monitor na skraju biurka. Ja gapiłem się w przestrzeń, jakby interesowali mnie ludzie kręcący się po oszklonej galerii nad nami.

– Wynik będzie za sześćdziesiąt sekund – powiedział. – Miałem pewne wątpliwości co do ciebie, kapralu. Te bandaże, kule, dziwny akcent z dalekiej Północy… Ale może to przez to, że się jąkasz. Cóż, taką mam pracę: muszę kwestionować wszystko i wszystkich. Niektórzy bardzo by chcieli podesłać nam kogoś do Bajkonuru. Amerykanie mają na przykład elitarną grupę szpiegów wyszkolonych do infiltrowania, jak to mówią, Regionów Niedostępnych. Przypuszczam, że kogoś takiego mogliby nam tu podesłać.

– Naprawdę, panie majorze?

– Naprawdę. Jestem tego nawet pewny. Nigdy o nich nie słyszałeś?

– Powtórzy pan tę nazwę?

Pewnie by powtórzył, lecz w tym momencie skaner zapiszczał. Strielnikow spojrzał na ekran i zmarszczył brwi. Jeśli rzeczywiście miał jakieś wątpliwości co do mojej osoby, to właśnie zostały rozwiane.

– Zgadza się – oznajmił.

Tak mi ulżyło, że odruchowo przygryzłem wargę, ale pozostała jeszcze jedna przeszkoda do sforsowania.

– Zbieraj manatki – rozkazał. – Zanieś na prześwietlenie.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

74

Rozebrałem się do bokserek, opróżniłem plecak i położyłem cały mój dobytek wraz z ubraniem i kulami na ruchomej taśmie.

Wciąż obficie się pociłem, ale choć raz nie musiałem tego ukrywać. Wiedziałem, co mnie czeka za minutę albo mniej; każda oznaka zdenerwowania czy stresu była teraz na wagę złota. Ba, mogła nawet ocalić mi życie.

Patrzyłem, jak moje rzeczy znikają w trzewiach maszyny, a gdy straciłem je z oczu, spojrzałem na kobietę i mężczyznę siedzących przed dwoma ekranami i w skupieniu oglądających każdy prześwietlany przedmiot. Trzeba przyznać, że byli bardzo drobiazgowi.

Przenośnik wydobył z maszyny najpierw moje ubranie, potem kule, a następnie pusty plecak. Strielnikow nie odstępował mnie na krok, gdy podchodziłem do stalowego stołu. Starałem się patrzeć z niepokojem na części mojej garderoby, ale przede wszystkim na kule, czekając, aż czworo funkcjonariuszy po drugiej stronie zimnego blatu dokona dalszej inspekcji.

Jeden chwycił mój pusty plecak i zaniósł do swoich kolegów, którzy mieli rozebrać go na części. Lodowaty chłód ściskał mi żołądek, ale nawet nie spojrzałem w ich stronę, tylko wciąż nerwowo wodziłem oczami za moim ubraniem i kulami. Wreszcie, gdy tylko mogłem to zrobić, sięgnąłem po nie i właśnie miałem się na nich oprzeć, udając, że noga odmawia mi posłuszeństwa…

– Stój – rzucił Strielnikow.

Wszyscy – włącznie z trojgiem kontrolerów przy stole, którzy zamierzali rozłożyć mój plecak – znieruchomieli. Popatrzyłem na majora.

– Wyglądasz na zdenerwowanego, kapralu – stwierdził. – I znowu się pocisz, tym razem na pewno nie z powodu poparzonych palców. Dlaczego ciągle zerkałeś na te kule?

– Zerkałem, panie majorze? – powtórzyłem. – No bo chciałbym je odzyskać. Potrzebne mi do chodzenia.

– Nie – zaoponował stanowczo. Podszedł bliżej, bardzo blisko, by spojrzeć mi w oczy. Czułem na policzku jego oddech. – Nie – powtórzył z emfazą, kręcąc głową.

Wzruszyłem ramionami, co miało oznaczać, że nie mam nic do ukrycia. Para obsługująca maszynę zatrzymała przenośnik i przyglądała się poczynaniom majora. Równie milczący i nieruchomi byli ci, którzy ręcznie przeszukiwali nasze rzeczy osobiste, pozostali rekruci oraz troje funkcjonariuszy z moim plecakiem.

Wąskie wargi Strielnikowa rozchyliły się w uśmiechu.

– Podaj mi je.

Spojrzałem mu w oczy, zanim usłuchałem. Oddałem je jakby z niechęcią, lekko drżącą ręką. Dał znak trojgu funkcjonariuszy, by zostawili mój plecak i dołączyli do niego.

– Przyjrzyjcie się im – polecił. – Tylko bez pośpiechu.

Cofnąłem się o krok, by zrobić miejsce trzem osobom. Wiedziałem, że położą kule na stalowym blacie i będą drobiazgowo badali rurki i każde ich połączenie.

– Cięższa, niż mogłoby się wydawać. – Mężczyzna w średnim wieku, któremu brzuch mocno napinał kurtkę mundurową, zważył kulę w ręku.

– Może ktoś wyłożył aluminiowe rurki ołowiem, żeby prześwietlenie niczego nie wykazało? – zasugerował Strielnikow, obserwując mnie bacznie.

– Możliwe, panie majorze – odpowiedział pulchny funkcjonariusz. – Ludziom się wydaje, że są geniuszami. Czy już cały świat zszedł na psy?

– Nie znam całego świata – odparł lodowatym tonem Strielnikow.

Milczałem, wbijając wzrok w swoje ubranie i celowo nie interesując się plecakiem, który leżał sobie spokojnie na końcu stołu.

Trzy pary oczu badały każdy cal moich kul, a dłonie obracały je na wszystkie strony, bez powodzenia próbując rozkręcić gwintowane końcówki rurek albo znaleźć inny sposób na ich rozdzielenie.

– Powinny dać się rozłączyć – zauważyła kobieta o ostrych rysach twarzy. – Przecież nie mogą być odlane z jednego kawałka aluminium.

– Nie ma tam jakiejś blokady, jakiegoś mechanizmu? – podpowiedział grubasek.

Wszyscy, włącznie z resztą kontrolerów i kilkoma rekrutami, podeszli bliżej, by rzucić okiem.

– No, kapralu? Jak sądzisz? – spytał Strielnikow. – Jest tam jakaś blokada?

– Nie mam pojęcia, panie majorze – odpowiedziałem. – Kupiłem je w Baku, używane.

– Aha – mruknął. – Naturalnie. Kupiłeś używane. – Obrócił się ku kobiecie o ostrych rysach. – Zerwijcie obicie. – Pokazał sztuczną skórę na gąbce, którą się wsuwa pod pachę.

Kobieta wyjęła zza paska narzędzie wielofunkcyjne i rozkładanym ostrzem rozcięła miękki materiał, odsłaniając metal.

– Jest tu spora śruba – zameldowała. Schowała ostrze i rozłożyła końcówkę wkrętaka, by spróbować ją poluzować. – A przynajmniej wygląda jak śruba, ale obraca się luźno.

– Może gwint zerwany? – poddał znowu ten pulchny.

– Nie jestem pewna – odpowiedziała.

– Rozetnijcie okładzinę – rozkazał Strielnikow, wskazując miejsce w połowie długości kuli.

Bez słowa wykonała polecenie.

– Identyczna śruba – oznajmiła po chwili. – Próbuję wkrętakiem, ale też nie idzie.

Nachylili się nad kulą, zastanawiając się, co to wszystko oznacza.

– Dziwne, prawda? – rzekł do mnie Strielnikow. – Dwie identyczne duże śruby, a żadna nie działa.

Bezradnie rozłożyłem ręce, udając równie zdziwionego jak oni. Major namyślał się chwilę, a potem spojrzał na kobietę i mężczyznę po drugiej stronie stołu.

– Przekręćcie obie śruby jednocześnie – polecił.

Posłusznie przycisnęli do nich wkrętaki.

– Zgodnie z ruchem wskazówek zegara – powiedziała kobieta. – Teraz.

Przekręcili.

Kula z ukrytym mechanizmem sprężynowym rozpadła się na kilka części. Strielnikow uśmiechnął się zwycięsko.

Rekruci spojrzeli na mnie ze zdziwieniem, a kontrolerzy znowu pochylili się nad kulami, tym razem kręcąc głowami z niechętnym podziwem.

– Niezły interes zrobiłeś, kupując coś takiego z drugiej ręki – rzekł major. – A może sam to zmajstrowałeś?

Zapadłem się w sobie, jakbym poczuł, że dalsze zaprzeczanie nie ma sensu. Skinąłem głową.

– Zawsze byłem dobry z techniki, umiem budować – wyznałem.

– Bardzo sprytne – pochwalił Strielnikow. – Ale niewystarczająco. Powinieneś zapamiętać tę lekcję: czasem możesz spotkać na swej drodze ludzi bystrzejszych od ciebie.

– Tak jest, panie majorze – odpowiedziałem, nie patrząc mu w oczy. – Zapamiętam lekcję. Ma pan rację.

– Co jest w środku?

– Trawka. Lubię sobie zapalić. Gdy się odprężę, mniej się jąkam.

– Skąd ją wziąłeś?

– Z Afganistanu.

– Wiozłeś ją taki kawał drogi? – spytał zaskoczony. – Skąd dokładnie?

Takiego pytania się nie spodziewałem. W panice próbowałem przypomnieć sobie jakąś nazwę afgańskiej wioski czy choćby prowincji. I nagle mnie olśniło: Connor Bryant, pomyślałem o młodym pilocie dronów z Huntington Beach.

– Kupiłem ją w Balchu – powiedziałem. – Mówią, że rośnie tam najlepsza trawka na świecie, ale tak naprawdę pojechałem tam z innego powodu. Jest tam meczet dziewięciu kopuł, najstarszy w kraju. To święte…

– Meczet dziewięciu kopuł? – powtórzył Strielnikow. Najwyraźniej nie miał pojęcia o jego istnieniu, ale wyczuwał, że mówię prawdę.

– Panie majorze – odezwał się pulchny, pokazując przełożonemu pokaźną stertę torebek z marihuaną wydobytych z obu kul.

– Gdyby to były inne narkotyki, aresztowałbym cię – rzekł do mnie major. – Poparzyłeś sobie ręce i nogę tylko po to, żeby mieć pretekst do używania kul?

– Tak jest – przyznałem skruszony.

Nawet inni oficerowie pojawili się przy stole, by podziwiać dzieło naszego zbrojmistrza. Strielnikow dał sygnał, by operatorzy rentgena na powrót uruchomili przenośnik taśmowy. Przez chwilę nikt nie zwracał na mnie uwagi. Carpe diem, pomyślałem.

Najwolniej jak się dało, starając się zapanować nad niepokojem, który mnie trawił, i nie myśleć o straszliwych konsekwencjach porażki, zacząłem zbierać swoje ubrania i dobytek ze stalowego stołu. Z naręczem rzeczy, jak gdyby nigdy nic, podreptałem na jego koniec.

Prawie nie oddychałem i byłem tego świadomy, ale moje ciało działało jak automat. Przyciągnąłem plecak i zacząłem upychać w nim swoje graty, spodziewając się w każdej chwili okrzyku Strielnikowa lub któregoś z jego towarzyszy, nakazującego mi, bym się odsunął. Nikt się jednak nie odezwał.

Dwaj kontrolerzy podeszli do mnie, by oddać mi już poskładane kule. Ani oni, ani major nie wspomnieli choćby słowem o plecaku, a może nawet nie zauważyli, że go zabrałem. Dziękuję ci, Madeleine, pomyślałem. Dziękuję, że doprowadziłaś mnie tak daleko.

– Zadałeś sobie sporo trudu. – Strielnikow wskazał kule. – Widać, że faktycznie masz techniczny umysł, ale nigdy więcej nie próbuj takich sztuczek.

– Tak jest – odpowiedziałem, mając nadzieję, że nie będę musiał. – Czy to znaczy, że jestem przyjęty, panie majorze?

– Służyłeś w Specnazie, kapralu. Wiemy, że możemy liczyć na twoją lojalność. I temu zawdzięczasz moją zgodę.

– Dziękuję, panie majorze. – Choć raz nie musiałem udawać wdzięczności.

Położył na stole moją teczkę oraz formularz rozkazu przeniesienia, podpisał go i podbił pieczątkę na trzech egzemplarzach, po czym wręczył mi jeden.

– Na tyłach hangaru jest stołówka i kilka łóżek. Twój samolot odlatuje jutro w południe. – To rzekłszy, odwrócił się i odszedł.

Patrzyłem za nim zszokowany. Jeszcze w Maroku przyjrzeliśmy się dokładnie rozkładowi lotów między tą bazą a Bajkonurem i wiedziałem, że najbliższy samolot startuje za dwie godziny. Na tym właściwie zasadzał się cały plan. Gdybym z jakiegoś powodu nie załapał się na ten lot, nie dotarłbym na czas do kosmodromu.

– Panie majorze, jeszcze jedno! – zawołałem.

Oficerowie i rekruci przy taśmie przenośnika spojrzeli na mnie ze zdziwieniem. Strielnikow przystanął i odwrócił się.

– Czego? – rzucił, nie kryjąc zniecierpliwienia.

– Słyszałem, że jakiś samolot odlatuje jeszcze dziś – powiedziałem. – Mógłbym się nim zabrać, panie majorze?

– Nie ma miejsca – odparł, odwracając się.

– To sprawa rodzinna – dorzuciłem. Połknął haczyk. Obejrzał się i patrzył na mnie pytająco. – Chodzi o urodziny – wyjaśniłem prędko.

– Co takiego? – Usłyszał, co powiedziałem, po prostu był zirytowany.

Podszedłem bliżej. Byłem już przy nim, a stojący w pobliżu z ciekawością nadstawili uszu, gdy nagle w hangarze zawyła syrena. Oficerowie, personel techniczny i warta zaczęli zbierać swoje rzeczy – zbliżał się koniec zmiany.

Wycie syreny zagłuszyło moje słowa. Musiałem nachylić się do ucha majora, dzięki czemu nikt inny nie usłyszał, co mówiłem.

Zanim po dwudziestu sekundach umilkła, ja też zdążyłem skończyć, a Strielnikow spojrzał na mnie i westchnął. Potem zerknął na listę wśród innych papierów i głośno zawołał w kierunku stołówki w głębi hangaru:

– Abramowicz!

Dwudziestoparolatek w obcisłym T-shircie podszedł szybkim krokiem.

– No?

Strielnikow spiorunował go wzrokiem.

– Polecisz jutro – oznajmił. – Daj swoje dokumenty podróżne temu człowiekowi.

Abramowicz wręczył mi je bez słowa. Za dwie godziny miałem lecieć do Bajkonuru. Policzyłem, że gdy tam dotrę, zostaną mi dwie godziny i siedem minut na zabicie Kazinskiego.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

75

Transportowy Ił-76 sunął dość nisko nad Morzem Aralskim, którego monotonna, piaszczysto-trawiasta połać lśniła srebrzyście w mocnym blasku księżyca. Przez iluminator dostrzegłem stado wielbłądów spacerujące pośrodku flotylli porzuconych statków.

Dziesiątki rekrutów tłoczyły się przy oknach, a gdy maszyna nawróciła i zaczęła schodzić do lądowania, kilku zawołało:

– Wilki!

Rozejrzałem się i rzeczywiście dostrzegłem niedużą watahę: cztery potężne drapieżniki stały na szczycie pagórka, z basiorem na czele grupy, absolutnie nieruchome, zwrócone łbami w stronę samolotu.

Milczały, a ja miałem wrażenie, że już nigdy nie usłyszę ich wycia. Gdzieś w tle buchnęły pomarańczowe płomienie; piece w hucie przetwarzającej pozaziemską rudę pracowały pełną parą. Wilki już nie musiały mnie przyzywać – byłem na miejscu.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

76

Widok był zaiste spektakularny. Snopy światła z lądowisk Bajkonuru sięgały ku niebu, a na długim pasie startowym rozjarzyły się rzędy mocnych lamp, gdy iliuszyn podchodził do lądowania.

Właśnie taki obraz pokazywały na żywo kamery satelitarne na wielkim ekranie pawilonu na terenie tajnego więzienia CIA w Maroku. Rebecca, Sokół, Buster, Madeleine i kilkoro ekspertów stali przed nim w milczeniu i przyglądali się, jak koła samolotu dotykają asfaltu, a potem konwój autobusów wyrusza mu na spotkanie.

– Musimy założyć, że dostał się na pokład i właśnie dotarł do Bajkonuru – rzekł Buster, po czym zwrócił się do Sokoła: – Zadzwonisz?

– Chcę zyskać pewność – odparł dyrektor. – Może kiedy wszyscy pasażerowie wysiądą? Sądzisz, że go zidentyfikujemy?

– Nie – odparł Buster. – Używają krytych schodów ze względu na nieprzyjazny klimat. Pasażerowie zejdą prosto do autobusów.

– W porządku – mruknął Sokół. – W takim razie wierzymy, że jest na miejscu. Zrobię to od razu. – To rzekłszy, wyszedł na zewnątrz, stanął na brzegu basenu, wyjął telefon i wybrał numer. Znieruchomiał, czekając na szyfrowane połączenie satelitarne.

– Ale co zrobi? – spytała cicho Rebecca.

– Dzwoni do Langley – wyjaśnił Buster – żeby przekazać, że mają użyć jednego z najtajniejszych systemów łączności do skontaktowania się z naszą agentką na miejscu.

– W Bajkonurze?

– Tak. Gdy dostanie powiadomienie, będzie wiedziała, że nasz człowiek dotarł i misja jest w toku.

– Co wtedy zrobi? – dociekała Rebecca.

– Nic. Będzie czekać – odpowiedział Buster. – Kane wie, że gdy zabije Kazinskiego, będzie musiał włączyć w hucie alarm używany do wzywania pomocy medycznej. Postaraliśmy się, żeby nasza agentka miała dziś nocną zmianę. Stawi się natychmiast, jak zwykle w razie wypadku.

– I pomoże mu, jeśli będzie ranny? – domyśliła się Rebecca.

– Tak, to też – odparł Buster. – Ale przede wszystkim zabierze go stamtąd w cholerę.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

77

Stu czterdziestu pasażerów iliuszyna przyglądało się, jak między rzędami siedzeń kroczą trzej oficjele. Zerkając na listę, przydzielali nowo przybyłych mężczyzn i kilka kobiet do poszczególnych części ogromnego kompleksu przemysłowego.

Mężczyzna przed pięćdziesiątką, o fizjonomii i muskulaturze barowego wykidajły oraz podobnych manierach, zatrzymał się przy moim rzędzie.

– Abramowicz – zawołał.

– Abramowicz został przeniesiony na inny lot – wyjąkałem, podając mu teczkę z moimi dokumentami. – Jestem tu za niego.

Tamten nawet nie zajrzał do teczki, tylko zmierzył mnie pogardliwym spojrzeniem.

– No to zrobiliśmy złoty interes – wymamrotał, spoglądając znowu na listę. – Transport lądowy do przystanku trzeciego. Jesteś robotnikiem klasy drugiej, północno-wschodni magazyn oleju napędowego.

– Nie – zaprotestowałem.

W hangarze rekrutacyjnym bardziej martwiło mnie to, jak dostanę się na pokład samolotu, niż do której części Bajkonuru mnie wyślą. Za to podczas lotu miałem dość czasu, żeby opracować plan.

– Nie? – powtórzył Wykidajło, robiąc krok w moją stronę. – Jak to: „nie”?

– Abramowicz jest robotnikiem – odparłem gładko. – Ja mam przygotowanie inżynierskie, dlatego nas zamienili. Zostałem przydzielony do huty, do pracy z rudą pozaziemską.

– Kto tak twierdzi?

– Strielnikow.

– Ten zasraniec? – mruknął.

– Właśnie ten – przytaknąłem.

Popatrzył na mnie i prawie się uśmiechnął.

– Dobra, pojedziesz motowozem. Huta jest na Syberii, czyli na samym końcu bazy. Ostatni przystanek. Jasne?

Z ulgą skinąłem głową, a Wykidajło oddał mi nietkniętą teczkę i wywołał kolejne nazwisko.

Spojrzałem na zegarek: 00.47. W Nowym Jorku Chloe obliczyła, że zarodniki zostały uwolnione między 1.16 a 1.57. Zostało mi więc dwadzieścia dziewięć minut na dotarcie do huty.

Wiedziałem, że jeśli pojawię się tam po 1.16, prawdopodobnie nie spotkam już Kazinskiego, tylko coś potężniejszego od człowieka i znacznie mniej ludzkiego.

Chwyciłem plecak, który trzymałem pod nogami, i wstałem gotów do wyjścia. Dwadzieścia osiem minut.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

78

Motowóz przecinał ciemność, a stara spalinowa lokomotywa pluła czarnym dymem i rwała na strzępy nocną ciszę.

Cztery wagony były niemal puste; większość rekrutów wysiadła na poprzednich przystankach. Z rosnącym niepokojem liczyłem, jak zatrzymujemy się aż pięć razy: o dwa więcej, niż zakładaliśmy, analizując trasę w Maroku. Czas zdecydowanie nie działał na moją korzyść.

Pociąg zwolnił i wtoczył się na kolejną stacyjkę z rozklekotanym drewnianym peronem, obsługującą rozległy kompleks oczyszczalni ścieków. Kępy trawy fruwały między walącymi się budynkami i zardzewiałą przepompownią a skupiskiem rozległych sadzawek pełnych cuchnącej brei.

Smród niesiony wiatrem znad Wielkich Stepów był tak dokuczliwy, że mężczyźni, którzy wysiadali na tym przystanku, natychmiast obwiązali nosy i usta chustami, jeszcze zanim zebrali swoje bagaże i ruszyli do wyjścia.

Zostałem sam na sam z Wykidajłą. Lokomotywa zagwizdała donośnie i znowu pociągnęła wagony, tym razem w głąb Syberii i do ostatniego przystanku.

– Masz szczęście. – Wykidajło ruchem głowy wskazał przed siebie.

Za oknem widać już było zewnętrzne światła huty oraz pomarańczowe płomienie na tle nieskończonej ciemności.

Po raz pierwszy zobaczyłem to miejsce na własne oczy. Patrzyłem przez dłuższą chwilę.

– Parę dni nie działała – ciągnął Wykidajło. – Jakiś skurwiel załatwił instalację elektryczną. No, ale jak widać, udało się naprawić. – Już miał się odwrócić od okna, gdy nagle zamarł. – Hej, popatrz na to – powiedział.

Ujrzałem potężną spiralę popiołu, dymu i iskier, która nagle wzniosła się nad dachem hali produkcyjnej.

– Co to jest, u diabła? – spytał.

Znałem odpowiedź i wiedziałem, że wbrew temu, co powiedział Wykidajło, wcale nie jestem aż takim szczęściarzem. Kazinsky właśnie otworzył klapy otworów wentylacyjnych w dachu huty.

Jeszcze krok, pomyślałem, i już nic nie da się zrobić…
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

79

Pociąg wszedł w kolejny szeroki łuk i zwolnił biegu. Znowu spojrzałem na zegarek: 1.21, pięć minut po pierwszym terminie, ale wciąż jeszcze mieściłem się w okienku czasowym. Nadal mogłem mieć nadzieję na sukces, choć tak naprawdę nie miałem pojęcia, jaką sytuację zastanę w hucie.

Wyjechaliśmy z łuku szybciej, niż się spodziewałem, i oto wyrosła przed nami z ciemności ogromna ceglana hala. Wielka brama była otwarta, a ze środka dobiegał potężny zgiełk, któremu towarzyszyły fale gorącego powietrza oraz ostry i mdlący zarazem fetor.

Jechaliśmy coraz wolniej, jakby pociąg docierał na kraniec świata, gdzie już zapadła noc, a wraz z nią prawdziwy mrok.

Wykidajło stanął przy mnie.

– Facet, który tu rządzi, nazywa się Kazinsky – powiedział, przekrzykując huk maszyn. – Był pułkownikiem Specnazu. Nazywaj go albo pułkownikiem, albo Emirem, jasne? Pierwszego dnia, kiedy tu przyjechał, zatłukł dwóch ludzi zaimprowizowanym pejczem, więc chyba nic więcej nie muszę ci o nim mówić. – Zaśmiał się, a potem wyciągnął moją teczkę z dokumentami i otworzył.

Patrzyłem na rozwartą bramę huty i na to, co widać było za nią. W poświacie działających pieców i z rzadka rozwieszonych latarń dostrzegłem suwnicę przejeżdżającą na tle portretów Lenina i bohaterskich sowieckich robotników. Nie zauważyłem, co wisi na masywnym haku, póki nie dotarła w strefę intensywnego blasku bijącego z pieca: była to wielka kadź.

– Powinniśmy się pospieszyć – odezwałem się do Wykidajły.

Spojrzał na mnie pytająco.

– Takiś gorliwy? – Wyjął pierwszy dokument. – Pułkownik musi podpisać mi formularz przeniesienia, żeby było wiadomo, że dotarłeś… – Urwał. – Ależ zbieg okoliczności – mruknął.

– Co takiego? – spytałem.

– Nazwisko – odparł. Znowu spojrzał na dokument, a potem jeszcze raz na mnie.

– Nie bardzo – rzuciłem.

– Jak to?

Zacząłem mówić, ale hamulce motowozu zapiszczały tak przeraźliwie, że musiałem nachylić się do ucha Wykidajły.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

80

Chwyciłem plecak i niemal wyprowadziłem Wykidajłę z pociągu.

Razem weszliśmy do rozpalonego wnętrza hali pełnej dudniących maszyn. Zobaczyłem kontener za szklanymi taflami, ogromną kadź na suwnicy, a gdy podszedłem bliżej, rzekę metalu podobnego do lawy. Z boku znajdowała się pusta o tej porze stołówka, a w niej przycisk, którym można było wezwać pilnie pomoc medyczną.

– Pułkowniku Kazinsky – zawołał Wykidajło dość głośno, ale i z szacunkiem.

– O co chodzi? – odpowiedział mu głos.

Próbowałem porównać go z tym, który słyszałem w Iranie, by się przekonać, czy zaszła w nim jakaś zmiana, ale Kazinsky krzyczał, a zgiełk pracujących maszyn był niemal ogłuszający.

– Nowy rekrut, pułkowniku.

– Zostaw tam jego papiery. Podpiszę i zwrócę ci je jutro. Każ mu zaczekać. Zejdę za minutę.

Wykidajło uśmiechnął się do mnie i odkrzyknął:

– To pana brat, pułkowniku!

Pauza trwała dłuższą chwilę.

– Mój brat zginął w Iranie zastrzelony przez Amerykanina.

– Ale wrócił – zawołał wesoło Wykidajło. – I jest tutaj.

– Niemożliwe! – ryknął Kazinsky.

– Brat się jąkał?

– Tak.

– No to na pewno on – stwierdził Wykidajło i znowu spojrzał na mnie.

Uśmiechnąłem się, jakbyśmy razem szykowali pułkownikowi wspaniałą niespodziankę, po czym spojrzałem w górę na suwnicę, która na chwilę się zatrzymała. Ulga szybko ustąpiła niepokojowi: Kazinsky zapewne szedł już w naszą stronę.

Na zewnątrz zagwizdała lokomotywa, maszynista dał sygnał do odjazdu. Wykidajło podał mi papiery do podpisania przez pułkownika.

– Dopilnuj, żeby mi je jutro zwrócił. Przyjemności na zjeździe rodzinnym!

Odwrócił się i ruszył truchtem w stronę bramy, a ja padłem na kolana i zacząłem demontować plecak. Czterdzieści trzy sekundy.

Zdążyłem ściągnąć nylonowy worek ze stelaża, gdy uniosłem głowę i zobaczyłem na ścianie ruchomy cień. Moje ręce zatańczyły na metalowych rurkach, próbując przyspieszyć demontaż.

Sekundę później był już przy mnie. Zabrakło mi dwudziestu dwóch sekund.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

81

Spóźniłem się może cztery minuty. Przeznaczyłem dwadzieścia jeden sekund na składanie karabinu. Przez to wszystko ujrzałem Kazinskiego już po jego transformacji.

Dzieliło mnie od niego dziesięć stóp toksycznego powietrza, gdy nieuzbrojony patrzyłem na to, co widziałem w Nowym Jorku: na jego potężną sylwetę, węzły mięśni oraz bezwłosą, bladą, niemal przezroczystą skórę podobną do pancerza. Gdybym pożył dostatecznie długo, pewnie miałbym też szansę zobaczyć na jego plecach stwardniały grzebień wzdłuż kręgosłupa.

Przez chwilę patrzył na mnie w bezbrzeżnym zdumieniu.

– To ty – odezwał się wreszcie.

– W Iranie powiedziałeś, że nie możesz się doczekać kolejnej niespodzianki. – Nie patrzyłem na niego. Musiałem grać na zwłokę, jakoś pozbierać elementy stelaża, przygotować się na atak. – I oto niespodziankom nie ma końca.

Mocniej zacisnąłem dłonie na kawałkach konstrukcji; gdyby zabrakło choć jednego, zostałbym bez broni. Już po mnie, pomyślałem.

Jego zimne oczy naznaczone nitkami złota błysnęły nagle, gdy zdumienie ustąpiło czystej furii.

– Za brata! – warknął, rzucając się na mnie.

Wyciągnął ręce do mojej szyi. Był znacznie młodszy niż w Nowym Jorku, a także silniejszy i sprawniejszy. Jednym szarpnięciem mógł bez trudu skręcić mi kark i zabić mnie na miejscu.

Na szczęście spodziewałem się ataku i zdążyłem uskoczyć. Jego bark otarł się o mój łokieć, ale najważniejsze było to, że dłonie minęły o cal moje gardło. Padłem na ziemię i przetoczyłem się – całkiem zręcznie, w bojowym stylu – do przemysłowego wózka o masywnych stalowych kołach.

Naprawdę dobrze wyszkolony żołnierz toczyłby się dalej, wstał po drugiej stronie wózka i rzucił się do ucieczki. Ja jednak nie miałbym szans w wyścigu z Kazinskim.

Dlatego gdy znalazłem się pod wózkiem, chwyciłem się go ze wszystkich sił, lekko nadwerężając przy tym bark, i zatrzymałem się gwałtownie. Zaraz potem potoczyłem się w przeciwnym kierunku, w samą porę, by zobaczyć w powietrzu stopy Kazinskiego, który właśnie przeskakiwał nad wózkiem.

Gdy wylądował, miał mnie za plecami. Z całej siły pchnąłem wózek, gdy pułkownik się rozglądał, szukając mnie. Uderzenie rzuciło go na kolana, a ja nie czekałem, tylko powtarzałem manewr, powalając pułkownika coraz niżej. Wreszcie koło przejechało po jego wyciągniętym ramieniu, częściowo miażdżąc łokieć.

Dopiero teraz rzuciłem się do ucieczki. Wcisnąłem elementy karabinu do kieszeni płaszcza i zapiąłem je, by nie wypadły – miałem wolne ręce. Po dziesięciu krokach znalazłem się w samym sercu opustoszałej huty, wśród pieców sypiących iskrami, obok rzeki płynnego metalu i wysokich kolumn popiołu wznoszących się ku otworom wentylacyjnym. Stalowe drzwi pokoju kierownika zmiany były otwarte, a nade mną wisiała na haku suwnicy ogromna kadź.

Tak naprawdę prawie nie zwracałem na to wszystko uwagi, bo miałem już coś w rodzaju planu. Pobiegłem w stronę przeciwległej ściany, obok pieców i stert żużlu, minąłem rzekę metalu, w pędzie zgarniając szuflę z wielkiej taczki.

Słyszałem za sobą tupot Kazinskiego. Był coraz bliżej, aż wreszcie spostrzegłem jego odbicie w ścianie zbiornika na wodę ze stali nierdzewnej. Zostało mu już tylko kilka stóp do nadrobienia i błyskawicznie skracał dystans. Jeszcze trzy kroki i…

…gdy skoczył, skręciłem gwałtownie, chwyciłem się drabinki i wspiąłem na najniższą z wielu kładek. Nie mógł wykonać tak ciasnego skrętu; wylądował nieco dalej, klnąc głośno.

Biegnąc po chybotliwym gretingu, widziałem go w dole – doganiał mnie.

– Zmęczyłeś się trochę? – zawołał i roześmiał się maniakalnie.

Zignorowałem go. Byłem już przy ścianie, odetchnąłem głęboko, po czym zamachnąłem się i grzmotnąłem stalowym ostrzem szufli w ciężki łańcuch.

Spadł z haka i pomknął ku górze, grzechocząc i brzęcząc donośnie, aż wreszcie z głośnym trzaskiem zamknęły się grube szklane klapy otworów wentylacyjnych.

Kazinsky patrzył na nie bez słowa. Naturalnie nie zapobiegłbym w ten sposób rozprzestrzenianiu się zarodników, ale z całą pewnością bym je spowolnił. Pułkownik ryknął wściekle i podskoczył. Chwycił się rury pod kładką, podciągnął się w górę i po sekundzie już biegł prosto na mnie.

Znowu uskoczyłem i po kolejnej drabince wspiąłem się na wyższą i mniej stabilną konstrukcję ze stali. Po chwili odbiłem w prawo, ku stanowisku nadzorcy.

Gdybym się schronił za jego grubymi szybami i zdołał zatrzasnąć drzwi, może zyskałbym dość czasu, żeby poskładać karabin. Uzbrojony mógłbym dać sobie radę, pokonać go…

Kazinsky był już na mojej kładce i pędził w sprinterskim tempie, tak że trzęsła się na wszystkie strony pod naszym ciężarem. Musiałem się złapać barierki, by nie upaść, a to nieco mnie spowolniło. Czułem, że nie zdążę dobiec do oszklonego biura.

Znowu odbiłem w prawo, przeskoczyłem nad barierką i wylądowałem na kładce poniżej, po czym natychmiast wykonałem kolejny skok i znalazłem się z powrotem na betonowej posadzce. Obsypał mnie deszcz iskier z najbliższego pieca, ale nawet nie zwróciłem na to uwagi. Obejrzałem się przez ramię.

Kazinsky znalazł się na podłodze jednym skokiem, nadrabiając w ten sposób kilka kluczowych jardów. Skręciłem w lewo i dopadłem stopni prowadzących na stary, zardzewiały mostek nad najszerszym miejscem rzeki ciekłego metalu.

Byłem w połowie jego długości i spodziewałem się, że usłyszę kroki Kazinskiego na gretingu, ale tak się nie stało. Znowu obejrzałem się w pełnym biegu.

Pochylał się i wykorzystywał całą swoją brutalną siłę, próbując rozerwać skorodowane mocowania mostka. Gdyby mu się udało, nie miałbym szans – cała konstrukcja runęłaby wraz ze mną w metaliczną lawę.

Gdy do moich uszu dobiegł odgłos pękających kształtowników, siłą woli przyspieszyłem. Poczułem, że greting osuwa mi się spod nóg, i znalazłem się ledwie kilka cali nad rozżarzoną kipielą. Nie miałem wyboru: skoczyłem.

Pękający metal zajęczał ponownie, gdy w locie wyciągnąłem ręce, próbując się chwycić pionowego słupa na przeciwległym krańcu mostka. Zrobiłem to w ostatniej chwili i natychmiast podciągnąłem nogi. Konstrukcja runęła w leniwy nurt i od razu zaczęła się topić.

Zeskoczyłem na posadzkę i zaraz się wyprostowałem. Sprawdziwszy, czy nadal mam w kieszeniach wszystkie elementy karabinu, znowu puściłem się biegiem w stronę stanowiska kierownika zmiany. Rozejrzałem się, podejrzewając, że Kazinsky pędzi równolegle, po drugiej stronie wrzącej rzeki, ale nie było go tam.

Przyspieszyłem. Od stanowiska dzieliło mnie najwyżej dziesięć jardów, byłem już niemal pewny, że tym razem zdołam poskładać broń, i wtedy go zobaczyłem. Stał przy wieszaku umocowanym do ściany i spokojnie odpinał pilota sterującego suwnicą. Wystraszony zadarłem głowę i ujrzałem, że ogromna kadź ze złomem wisi niemal dokładnie nade mną.

Nie miałem się gdzie schronić. Kątem oka zauważyłem, że Kazinsky wciska guzik.

Gdzieś w górze rozległ się mechaniczny trzask, a ja w tej samej sekundzie dałem nura w bok.

Kadź runęła, zrywając po drodze kładki prowadzące do stanowiska nadzorcy, rozbijając jego szklane ściany i posyłając w powietrze masywne drzwi. Zaraz potem zderzyła się z posadzką i ostre, ciężkie odłamki metalu rozprysły się na wszystkie strony.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

82

Ocaliła mnie potężna kruszarka – prawdopodobnie jedyna rzecz w całej wielkiej hali zdolna wytrzymać napór nadlatujących pocisków. Skoczyłem w jej stronę i zdążyłem wtoczyć się między amortyzowane wsporniki.

Było to jednak pyrrusowe zwycięstwo: stalowy kołnierz u podstawy maszyny głęboko rozorał mi ramię, a ostry narożnik miski olejowej najpierw rozciął lewą stronę twarzy, a następnie tył głowy, gdy dość chaotycznie toczyłem się i pełzłem w głąb ciemnego prześwitu.

W końcu znieruchomiałem w kryjówce, a odłamki jakimś cudem mnie ominęły. Czułem, że krew wsiąka mi we włosy i koszulkę, ale nie miało to znaczenia – jakimś sposobem nadal byłem wśród żywych.

Nadstawiłem uszu: eksplozja kadzi ze złomem musiała uszkodzić zasilanie w kilku sekcjach hali, bo większość maszyn znieruchomiała i, jak się domyślałem, zgasło też sporo lamp. Podczołgałem się i wyjrzałem; po podłodze były rozrzucone tony złomu. Niemal w tej samej chwili zobaczyłem ciężkie buciory szukające przejścia w tym labiryncie. Kazinsky także zdołał się schronić, a teraz szukał albo mnie, albo moich zwłok.

Wiedziałem, że nie będzie potrzebował wiele czasu, żeby zgadnąć, gdzie się schowałem – tylko kruszarka dawała tutaj szansę na przeżycie. Parę sekund i będzie mnie miał.

Podpierając się na łokciach, bezszelestnie popełzłem wstecz, jak najdalej od niego, by wyłonić się spod maszyny po przeciwnej stronie. Dopiero gdy spróbowałem wstać, uświadomiłem sobie, jak dotkliwie się poraniłem.

Czułem nieznośne pulsowanie twarzy i z tyłu głowy, a przez poszarpany mięsień naramienny prawie nie mogłem ruszać lewą ręką. Co gorsza, rozciąłem sobie także, i to bardzo głęboko, prawą łydkę i mocno krwawiłem. Zmusiłem się do zignorowania wszystkich tych obrażeń i możliwie najszybciej ruszyłem do bramy. Trzymałem się cienia i starałem nie wydawać żadnych dźwięków. W połowie drogi odbiłem w lewo i co sił w nogach pobiegłem do stołówki.

Panowała tam głęboka ciemność, co bardzo mi odpowiadało. Wbiegłem do części kuchennej. Małe płomyki przy wyłączonych palnikach gazowych na szczęście nie zgasły – wykorzystałem ich wątły blask, by znaleźć ścierkę do naczyń wiszącą przy zlewie, i przyklęknąłem w kącie.

Pod osłoną ciemności i wyspy pośrodku wreszcie rozpiąłem kieszenie podartego, brudnego płaszcza, wydobyłem elementy stelaża i rozłożyłem je na podłodze. Ręce mi się trzęsły z bólu, wyczerpania i Bóg wie czego jeszcze, ale zacząłem składać broń precyzyjnie tak, jak mi pokazano.

Chwilowo nie musiałem się bardzo spieszyć, więc ścierką przetarłem każdy element, zanim złożyłem mój karabin. Na koniec chwyciłem rączkę plecaka, uwolniłem mechanizm spustowy i wcisnąłem na miejsce. Broń, istne arcydzieło techniki, była gotowa.

Z ostatnich dwóch rurek stelaża wysunąłem dwie krótkie włócznie, a z naszyjnika zerwałem trzy naboje.

Zdążyłem wprowadzić jeden do magazynka, gdy usłyszałem odgłos kroku i znieruchomiałem.

Wyspa kuchenna miała niewysokie nóżki, więc nachyliłem się, żeby wyjrzeć pomiędzy nimi. Zobaczyłem w drzwiach ciemną sylwetkę Kazinskiego – stał w progu, rozglądając się w skupieniu. Sięgnął do włącznika światła, ale nic to nie dało; nie było zasilania.

Przez chwilę trwał nieruchomo. Prawie nie oddychałem, marząc, żeby sobie poszedł, lecz on wkroczył do stołówki i rozpoczął poszukiwania.

Bezszelestnie szedł w głąb sali, raz po raz całkowicie przepadając w ciemnościach. Zaglądał w każdy kąt i był coraz bliżej.

Przesunąłem się po cichu, by móc obserwować go zza narożnika wyspy. Mrok był teraz moim największym sprzymierzeńcem.

– Jesteś tu? – zapytał cicho. – Tak się zastanawiam.

Kusiło mnie, żeby załadować włócznię i strzelić, ale ryzyko było zbyt duże. Usłyszałby mnie, gdybym tylko spróbował wsunąć metalowy grot w zatrzaski pod lufą karabinka. Nie miałbym szans wymierzyć i oddać celnego strzału.

Zmieniłem pozycję, korzystając z osłony długiej stalowej wyspy. Chcąc śledzić jego ruchy, musiałem znowu zajrzeć pod nią. Jego nogi były coraz bliżej.

Ledwie pięć stóp ode mnie, gdy dzieliła nas już tylko wyspa, wreszcie się zatrzymał. Wiedziałem, że nasłuchuje. Wyjrzałem ostrożnie i zobaczyłem rękę sięgającą do pokrętła palnika gazowego.

Znowu zamarł w bezruchu. Zadowolony, że jego ostatni ruch jednak nic nie znaczył, obserwowałem go w nadziei, że pójdzie dalej.

I wtedy ręka błyskawicznie kolejno przekręciła długi rząd pokręteł. Palniki zapaliły się jeden po drugim, rzucając ciepły blask na całą kuchnię.

W świetle natychmiast dostrzegł ścierkę rozłożoną na posadzce i niepotrzebny fragment stelaża plecaka. Szybko wskoczył na wyspę, by rozejrzeć się po wszystkich kątach.

Był tuż nade mną. Wreszcie opuścił głowę i przez chwilę patrzyliśmy sobie w oczy. Gdy szykował się do skoku, uniosłem do ramienia karabin z jednym jedynym nabojem w magazynku…

…wycelowałem jak najlepiej i nacisnąłem spust. Kula trafiła go w szczękę i oderwała jej fragment, a impet strzału zepchnął go w bok. Przetoczyłem się w prawo i chyba tylko dlatego mimo swej szybkości nie zdołał mnie pochwycić.

Poderwałem się i pognałem do drzwi. W biegu zgubiłem obie włócznie, ale miałem jeszcze dwa naboje w zapasie. Czułem, że jest tuż za mną, i może po dwóch krokach jego ręka opadła na moje ramię i pociągnęła mnie ku ziemi. Gdybym wcześniej nie zmiażdżył mu łokcia, nie miałbym szans: chwyciłby mnie za gardło i z łatwością udusił.

Wyrwałem się nagłym skokiem naprzód; kosztowało mnie to rozdarty płaszcz oraz karabin, którego nie utrzymałem w dłoniach.

Bezbronny skręciłem w prawo, zamiast biec dalej do drzwi. Obejrzałem się i zobaczyłem, że Kazinsky znowu jest tuż za mną. Jeszcze moment i mnie dopadnie, a tym razem już się nie wyrwę…

Ujrzałem przed sobą rząd gaśnic stojących pod apteczką. Przypomniałem sobie ukrytą willę na maleńkiej wyspie i z nową nadzieją raz jeszcze gwałtownie zmieniłem kierunek: rzuciłem się ku gaśnicom. Chwyciłem po jednej w każdą rękę, odbiłem się od ściany i przetoczyłem po podłodze w chwili, w której skoczył na mnie mój prześladowca.

Nie dosięgnął mnie. Zerwałem się na równe nogi i ruszyłem sprintem ku włączonym palnikom gazowym. Obejrzałem się. On także wstał i właśnie ruszał do biegu, lecz ja byłem już przy wyspie. Cisnąłem w ogień pierwszą gaśnicę. Drugą rzuciłem w ślad za nią. Spadła na sąsiednie palniki, a zanim płomienie ogarnęły ją na dobre, rzuciłem się na ziemię, pod stalowy blat.

Kazinsky zwolnił, zaskoczony, i patrzył na gaśnice. Wreszcie zrozumiał i skoczył…

…za późno. Pierwsza gaśnica eksplodowała i odłamki z ogromną siłą pomknęły we wszystkie strony. Jeden trafił go w pierś, tak że pułkownik prawie się wyprostował, ale potem nie upadł. Wtedy wybuchła druga. Kolejna fala odłamków trafiła go w nogi i tym razem padł na kolana.

Wstałem, przebiegłem kilka jardów i zgarnąłem z podłogi dwie włócznie i karabin. Kierowałem się do drzwi.

Dzięki Magowi wciąż żyłem. Teraz musiałem już tylko załadować broń i dokończyć dzieła. Obejrzałem się przez ramię.

Może i Kazinsky był ranny i ciężko dyszał, ale znowu był na nogach i szedł po mnie.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

83

W pełnym biegu ominąłem jedną z nieruchomych kruszarek i znalazłem plamę głębokiej ciemności za piecem numer cztery. Osłonięty z trzech stron przez ceglany mur, piec i stalową ścianę kruszarki po prostu nie mogłem dać się zaskoczyć.

W blasku płomieni buchających po drugiej stronie wielkiego pieca przyklęknąłem i wytarłem w koszulkę włócznie. Pierwszą wsunąłem od razu w zatrzaski pod lufą i sprawdziłem, czy mechanizm odpalania działa, a drugą wetknąłem sobie za pasek na plecach, by sięgnąć po nią w razie potrzeby.

Następnie wsunąłem rękę do kieszeni po ostatnie dwa naboje i… zakląłem. Miałem tylko jeden, drugi musiał mi wypaść podczas ucieczki. Wzruszyłem ramionami. Skoro tak, pomyślałem, wystarczą mi dwie włócznie i kula. Muszę dać radę.

Wcisnąłem nabój do magazynka i spojrzałem na drzwi stołówki. Kazinskiego tam nie było, za to w połowie drogi dostrzegłem zerwaną kładkę zwieszającą się ku posadzce. Przykręcona do niej lampa nadal działała, dając akurat tyle światła, bym mógł w tym miejscu wyraźnie zobaczyć cel.

Nad moją głową wciąż pracowała suwnica, podążając za komendami zapętlonego, uszkodzonego programu, ale oceniłem, że nie będzie miała wpływu na mój strzał. Przykucnąłem, szukając pozycji zapewniającej magiczny kąt sześćdziesięciu dwóch stopni, gdy ze stołówki wyłonił się Kazinsky.

Choć ranny, wciąż był niebezpieczny i niewiarygodnie silny. Przystanął i rozejrzał się po hali. Zerknąłem na moją rozciętą łydkę i uświadomiłem sobie, że w blasku pieca hutniczego i lampy pod kładką bez trudu wypatrzy szlak z kropel krwi.

To dobrze, pomyślałem. Bardzo dobrze. Pójdzie moim śladem, stanie w kręgu światła i będzie po wszystkim.

Prawie się nie poruszając, skupiony tylko i wyłącznie na celu, obserwowałem każdy jego ruch, kalkulując, ile kroków musi jeszcze zrobić, zanim znajdzie się pod lampą. Oszacowałem, że dziewięć.

Skorygowałem pozycję, kucając nieco niżej, i wziąłem na cel punkt tuż poniżej lewego ucha, gdzie włócznia miała szansę przebić pancerz. Kazinsky szedł krwawym tropem, wypatrując mnie w ciemnościach. Był coraz bliżej. Sześć kroków.

Śledząc jego ruchy, dokonałem minimalnej poprawki na wiatr zawiewający od otwartej bramy i wyrównałem oddech. Trzy kroki.

Mrużąc oczy, przycisnąłem kolbę do ramienia. Jeden krok. Nie mogłem chybić.

Gdy nacisnąłem spust, gdzieś nade mną rozległ się donośny trzask. Masywna suwnica uderzyła w zrujnowaną kładkę, strącając ją na posadzkę wraz z ocalałą lampą.

Wyrzucona elektronicznym impulsem włócznia wyrwała się z zatrzasków i niczym harpun pomknęła w stronę celu. Wymierzyłem idealnie… Tyle że pocisk musnął lampę na spadającej kładce i nieznacznie zmienił kierunek. Trafił Kazinskiego w ucho i oderwał je – nic ponadto.

Zmartwiałem.

Krwawiąc obficie, pułkownik nawet się nie zatrzymał. Widział, skąd nadleciała włócznia, i patrzył prosto na moją kryjówkę. Już nie byłem bezpieczny, tylko uwięziony między trzema ścianami.

Musiałem działać szybko, nie miałem czasu, żeby przeładować broń. Poderwałem się i pobiegłem w ciemność na tyłach wielkiego pieca. Dopiero tam sięgnąłem po ostatnią włócznię; prócz niej miałem tylko jeden nabój w magazynku. Załadowałem ją i sprawdziłem mechanizm spustowy.

Kazinsky wychynął z mroku, wypatrując mnie intensywnie. Wszedł w snop światła lampy, która nie rozbiła się przy upadku, i jego ogromny cień pojawił się na ścianie. Zbliżał się.

Uniosłem broń do ramienia, ale z tej pozycji nie mogłem oddać dobrego strzału.

Zmusiłem się, by pozostać na miejscu. Musiałem mieć pewność. Teraz albo nigdy, pomyślałem. Kazinsky zatrzymał się przy baterii brudnych wskaźników obok bocznej ściany pieca, nie przestając wpatrywać się w mrok.

Wciąż był częściowo zasłonięty, więc czekałem. Prędzej czy później musiał wyjść na otwartą przestrzeń.

Rozglądał się jeszcze przez chwilę, po czym nagle wskoczył na wielką stalową tacę służącą do podawania koksu do wnętrza pieca. Teraz miałem go jak na dłoni. Dzięki Bogu.

Wycelowałem, pilnując magicznego kąta, prosto w splot nerwowy poniżej urwanego ucha, wziąłem głęboki wdech i strzeliłem.

Włócznia wyrwała się z uchwytów, przecięła mrok i trafiła Kazinskiego w szyję.

Od razu wiedziałem, że chybiłem. Może fale rozedrganego gorącego powietrza buchające raz po raz od wielkiego pieca sprawiły, że źle wymierzyłem, a może kąt jednak nie był tak idealny, jak mi się zdawało. Dość powiedzieć, że pułkownik padł na kolana i w jednym jego oku błysnęła krew, ale wciąż był daleki od śmierci. Po chwili podniósł się i spojrzał w moją stronę. Musiałem z nim skończyć w tym momencie, bo walka wręcz byłaby moją ostatnią. Została mi jedna szansa.

Wstałem i wyszedłem z ciemności. Nie mogłem pozwolić, by zeskoczył ze stalowej tacy. Zobaczył mnie, nasze spojrzenia znowu się spotkały i zaraz ruszył z miejsca. Jeszcze chwila, a zeskoczy na beton i rzuci się na mnie. Uniosłem karabin do ramienia.

Roześmiał się. Cóż mogłem mu zrobić taką bronią? Ale ja nie celowałem w niego. Jedną nogę wysunął już poza tacę i szykował się do zeskoku, gdy moja ostatnia kula pomknęła do celu i ułamek sekundy później trafiła w klawisz sterujący tacą. System ruszył.

Taca przechyliła się gwałtownie i pod ostrym kątem nad wlotem wielkiego pieca. Kazinsky stracił równowagę, padł na plecy i zaczął się zsuwać prosto w płomienie. Próbował obiema rękami chwycić się bocznych krawędzi tacy, lecz zmiażdżony łokieć odmówił mu posłuszeństwa.

Trzymając się tylko jedną ręką, dzięki swej nadludzkiej sile zdołał jeszcze podciągnąć się nieco po stalowym zboczu, ale już byłem przy nim. Łypnął na mnie jednym okiem, wykrzywiając usta w nienawistnym grymasie. Stałem może dwie stopy od niego, gdy nasze spojrzenia się spotkały. Wziąłem zamach i rąbnąłem kolbą karabinu w jego kurczowo zaciśnięte palce.

Wytrzymał jeszcze sekundę, ale po drugim uderzeniu dłoń się rozluźniła. Wciąż patrząc mi prosto w oczy, zsuwał się w piekielną czeluść.

Wrzasnął, gdy jego buty, a potem całe nogi zanurzyły się w ogniu. Wkrótce zapłonęła skóra na jego twarzy i przez ułamek sekundy widziałem nagą czaszkę znikającą w piecu. Nigdy nie zapomnę tego obrazu.

A potem przepadł w płomieniach. Kopniakiem zamknąłem klapę wielkiego pieca. Moja misja niemal dobiegła końca.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

84

Spora część hali była w ruinie, głównie za sprawą ogromnej kadzi, której szczątki spoczywały na betonie. Szczelna komora rozładunku rudy na szczęście pozostała nienaruszona.

Dowlokłem się jakoś na drugą stronę rzeki płynnego metalu i przez plątaninę pozrywanych kładek parłem dalej, w ciemności mocno skaleczywszy rękę o odłamek szkła z rozbitej kabiny nadzorcy zmiany.

Oderwałem długi pasek z mojego T-shirtu, żeby zatamować krwawienie, i przeklinając pod nosem własną nieuwagę, dotarłem wreszcie do panelu pod ścianą komory rozładunkowej. Odetchnąłem z ulgą, gdy pstryknąłem włącznikiem i zaświeciły się lampki kontrolne.

Przejrzałem rosyjskie menu i odnalazłem opcję, na której mi zależało: serię komend oznaczonych dużymi czerwonymi trójkątami. Należało je wprowadzić, jak wyczytałem w legendzie wyświetlonej z boku ekranu, tylko w przypadku rozszczelnienia albo innych poważnych uszkodzeń. Starannie wykonałem sekwencję, a gdy system upomniał się o kod dostępu, którego nie znałem, wybrałem kursorem klawisz „Awaryjne sterowanie ręczne”. Na pulpicie rozsunęły się metalowe klapki, odsłaniając dwie dźwignie. Przestawiłem pierwszą.

Rzędy wielkich dysz pod sufitem komory obniżyły się nieco i trysnęły mgłą środka dezynfekującego, błyskawicznie sterylizując ładunek kontenera i jego otoczenie. Przestawiłem drugą dźwignię.

Światła we wnętrzu komory rozładunkowej przygasły, a w górnej części dysz otworzyły się boczne kanały. Wystrzelił z nich szary gaz, który zawirował w powietrzu, nim zaczął osiadać.

Obserwowałem, jak w półmroku unoszą się niezliczone świetliste zarodniki. Każdy prędzej czy później wchodził w kontakt ze środkiem dezynfekującym w spreju lub z gazem. Patrzyłem, jak emisariusze z dalekiego i przerażającego zakątka wszechświata gasną i giną jeden po drugim.

Moja misja naprawdę dobiegła końca.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

85

Rebecca, Sokół i reszta ekipy nie opuścili pawilonu w marokańskich górach, odkąd Ił-76 wylądował w Bajkonurze. Wciąż siedzieli przed wielkim telewizorem, choć od dłuższego czasu był ciemny.

Wreszcie ekran rozbłysł i pojawił się na nim obraz na żywo z obserwacji satelitarnej – najwyraźniej inżynierowie z NSA uznali, że kamery uchwyciły coś godnego uwagi.

Rebecca wstała i podeszła bliżej, wpatrzona w ponurą panoramę kompleksu przemysłowego, oświetloną jedynie blaskiem księżyca.

– Widzicie coś? Spójrzcie tam… czy to ambulans?

– Nawet jeśli, to nie wyciągajmy pochopnych wniosków – odezwała się Margaret, jak zawsze chłodna realistka. – Niewykluczone, że Kazinsky lub ktoś inny wezwał ochronę.

Jeszcze przez chwilę niewiele było widać, aż wreszcie Sokół wskazał lewy górny róg ekranu.

– Tam – powiedział. – Obłok kurzu, może pojazd albo pojazdy.

Wszyscy skupili wzrok na czymś, co z każdą chwilą nabierało kształtu.

– Jeden pojazd – zawyrokował Sokół. – Co oznacza, że to nie ochrona. Oni zawsze przyjeżdżają w większej sile. Moim zdaniem to ambulans.

Miał rację. Jak dowiedziałem się potem od Rebekki, na ekranie wreszcie pojawiło się zbliżenie i ujrzeli samotny pojazd półgąsienicowy pomalowany wprawdzie wojskową oliwkową farbą, ale z czerwonymi krzyżami na masce i na dachu.

Bliska łez Rebecca opadła ciężko na fotel.

– To znaczy, że on żyje? – upewniła się, spoglądając z nadzieją na Sokoła. I zaraz powtórzyła już bez znaku zapytania: – On żyje.

Sokół z rezerwą skinął głową. Widział zbyt wiele misji, które kończyły się katastrofą na ostatniej przeszkodzie.

– Nie wiemy, w jakim jest stanie. Poza tym trzeba go jeszcze stamtąd wydostać.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

86

Powiedzmy, że mój stan nie był najlepszy.

Po tym, jak zatrzasnąłem wielki piec i dokończyłem robotę, powlokłem się do stołówki, czując w skroniach pulsujący tępy ból. Wyczerpanie i utrata krwi w końcu zaczęły brać górę.

Maszyneria i kłęby poskręcanego żelastwa wirowały mi przed oczami i z trudem trzymałem się na nogach. Przystawałem trzy razy, by nie zemdleć, zanim wreszcie dotarłem do drzwi.

Palniki gazowe przetrwały wybuchy i nadal działały, choć pokrywała je stopiona, toksyczna masa pozostała po gaśnicach. Rozżarzone odłamki, które pofrunęły we wszystkie strony, w kilku miejscach wznieciły ogień. Powietrze było gęste od dymu i chemicznych oparów pochodzących głównie z piany z gaśnic.

Wiedziałem, że nie mogę tak po prostu wejść do środka. Ściągnąłem koszulkę, zmoczyłem ją pod kranem na zewnątrz, owinąłem twarz, zebrałem resztki odwagi i wbiegłem do stołówki.

Wstrzymując oddech i mrużąc oczy, dobrnąłem jakoś do przycisku systemu alarmowego. Wcisnąłem go ze wszystkich sił, a on rozświetlił się na czerwono. Pomoc medyczna była w drodze. Moje płuca domagały się powietrza, więc zaczerpnąłem tchu… i zaraz pożałowałem.

Kaszląc i dusząc się w kłębach dymu, zdołałem wybiec ze stołówki i z wielkim trudem łapiąc oddech, upadłem na beton opodal bramy głównej.

Nie wiem, jak długo tam leżałem. W pewnej chwili zdawało mi się, że słyszę syrenę, ale uznałem, że to tylko moja wyobraźnia. Po co ktoś miałby włączać sygnał dźwiękowy w tej bezludnej głuszy?

Ręce, które chwyciły mnie pod ramiona i przewróciły na plecy, wydały mi się jednak całkiem realne. Odwróciłem głowę i zobaczyłem jasnowłosą kobietę w lekarskiej kurtce, która klęczała przy mnie. Na piersi miała identyfikator: Tatiana Żukowa.

Omal się nie rozpłakałem. Możliwe, że dopiero w tej chwili dotarło do mnie, że jest prawie po wszystkim.

Odwróciła się do dwóch ratowników medycznych, którzy jej towarzyszyli, i kazała im biec po nosze, butlę z tlenem i kilka innych rzeczy, a gdy wrócili i ułożyli mnie na noszach, poleciła, by zaczekali w pojeździe. Potrzebowała chwili sam na sam ze mną.

– Co u matki? – zapytałem, gdy medycy znaleźli się poza zasięgiem głosu.

Spojrzała na mnie przenikliwie.

– Bez zmian – odpowiedziała. – Ale dzięki, że pytasz. A co u Sokoła?

– Również bez zmian.

– Nadal jest najlepiej ubranym mężczyzną w Stanach?

Spróbowałem się uśmiechnąć, a Tatiana bez słowa wyjęła z torby nożyce i rozcięła nogawkę moich dżinsów, by odsłonić ranę na łydce.

– Daj mi swoje papiery – powiedziała, przykładając mi opatrunki QuikClot.

Wskazałem wodoodporną sakiewkę. Wyjęła z niej dokumenty i schowała do torby lekarskiej, rozejrzała się, by sprawdzić, czy nikt jej nie obserwuje, i wsunęła tam inny komplet papierów.

– Nazywasz się Fiodor Pietrow. Jasne?

Skinąłem głową.

– Powtórz.

Spełniłem polecenie. Tatiana opatrzyła mi rany na twarzy i z tyłu głowy, kilka rozcięć tymczasowo zamykając klejem i mocno bandażując.

– Pietrow ma odlecieć do Groznego dziś o piątej rano w ramach ewakuacji medycznej – oznajmiła. – Zajmiesz jego miejsce. Na pokładzie znajdzie się trzydzieści osób i personel będzie miał pełne ręce roboty, więc nikt nie będzie z tobą gadał. Pietrow jest poważnie chory, na pewno nie byłby zbyt towarzyski.

Znowu skinąłem głową. W bandażach też wyglądałem na umierającego, a dodatkowy pożytek z opatrunków był taki, że prawie nie było widać mojej twarzy. Porównywanie jej ze zdjęciem w papierach zwyczajnie nie miałoby sensu.

– A co będzie z nim? – spytałem.

– Zostanie tutaj.

– I?

– Umrze. – Pochwyciła moje spojrzenie i zaraz dodała: – Nie martw się, to kawał bydlaka, regularnie znęca się nad żoną. W Groznym flota karetek będzie czekała na chorych i wszyscy trafią do Szpitala Numer Cztery. Naturalnie zupełnie przypadkowo pojawią się pewne problemy z listą pacjentów, w wyniku których zostaniesz umieszczony w innej karetce ze skierowaniem do innego szpitala.

– Kto będzie ją prowadził? – zapytałem.

– Dwoje ludzi w odpowiednich strojach i z odpowiednimi dokumentami. Rozpoznasz ich.

Spojrzałem na Tatianę pytająco.

– To ta para, którą spotkałeś na parkingu w Baku.

– W porządku, rozumiem. Ale nie zawiozą mnie do żadnego szpitala, prawda?

– Nie, Fiodorze. Zabiorą cię do nieczynnej hurtowni, w której kierowcy karetek lubią się zatrzymywać na papierosa. Tam trafisz do ciężarówki z naczepą…

– …którą będzie prowadził miejscowy agent, były zawodnik MotoGP – dokończyłem.

– Zgadza się. Zawiezie cię trasą E119 do Baku, a tam, na placu parkingowym dla ciężarówek, przejmie cię ktoś inny.

– I zabierze do samolotu.

– Tak – odpowiedziała z uśmiechem. – Może pewnego dnia, z bożą pomocą, też wybiorę się w taką podróż.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

87

Odrzutowiec firmy GreenEnergy, który czekał z włączonymi silnikami, nie zwlekał ani chwili. Gdy tylko znalazłem się na pokładzie, nawrócił i pokołował w stronę pasa startowego.

Po krótkiej pauzie silniki zawyły donośniej i z werwą ruszyliśmy z miejsca. Choć byłem znieczulony, doskonale czułem moment startu. Wyjrzałem przez iluminator na Ogniste Wieże niknące w oddali, a gdy weszliśmy w ostry skręt, zobaczyłem wielką połać Morza Kaspijskiego.

Wciąż podziwiałem widoki, gdy obraliśmy kurs na Turcję. Kiedy zgasła lampka nakazująca zapięcie pasów, podeszli do mnie lekarz pokładowy z pielęgniarzem.

Chcieli dać mi coś na sen, ale zbyłem ich machnięciem ręki. Na sen miałem jeszcze mnóstwo czasu.

Gdy wrócili na swoje miejsca, posłyszałem ich cichą rozmowę.

– Kto to jest? – zapytał pielęgniarz.

– Nie wiem – odparł lekarz. – Zdaje się, że jakiś Rosjanin.

– No – przytaknął tamten. – Widziałem nazwisko: Fiodor Pietrow.

– Nigdy o nim nie słyszałem.

Umilkli, bo otworzyły się drzwi kokpitu. Pilot, z którym leciałem niegdyś do Arabii Saudyjskiej, a ostatnio do Baku, przyklęknął obok mnie i uśmiechnął się.

– Cztery sekundy – powiedział, spojrzawszy na zegarek.

– Cztery sekundy? – powtórzyłem zaskoczony.

– Dwie sekundy. Jedna. Już. Jesteśmy w międzynarodowej przestrzeni powietrznej. Wraca pan do domu.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

EPILOG

Dostarczony przez kuriera list adresowany do Rebekki był pierwszym zwiastunem tego, co miało się wydarzyć.

Minęło sześć tygodni, odkąd odrzutowiec GreenEnergy wylądował w bazie Andrews, a Becca, która z Sokołem czekała na mnie na lotnisku, pojechała ze mną karetką do szpitala Waltera Reeda. Spędziłem tam kilka dni, raczej na obserwacji niż z powodu poważnych zabiegów, a potem pozwolono mi odpoczywać w domu.

Przeczytała wiadomość.

– Zostałam zaproszona na prywatną uroczystość w Langley – oznajmiła zaskoczona, podając mi kartkę.

Pobieżnie przeczytałem trzy akapity pod wielką pieczęcią. Wynikało z nich, że Sokół Rourke, dyrektor CIA, będzie uradowany, jeżeli Rebecca zechce się pojawić w następny piątek o dziewiętnastej w Dawnej Kwaterze Głównej. „Proszę zwrócić uwagę, że spotkanie ma charakter prywatny oraz tajny”, dopisano u dołu.

– Co to ma znaczyć? – spytała.

– Nie jestem pewny. Zwykle bliskich zaprasza się do Langley tylko w przypadku śmierci agenta, gdy odsłania się kolejną gwiazdę na ścianie pamięci. A i to dopiero po latach, gdy misja traci znaczenie wywiadowcze.

– Cóż, martwy jeszcze nie jesteś, chociaż czasem… – Uśmiechnęła się filuternie. – Zdaje się, że tego samego dnia i o tej samej porze masz się spotkać z Sokołem.

– Fakt – odpowiedziałem. Teraz, gdy mi o tym przypomniała, też się zdziwiłem. – Skoro tak, to stawimy się razem.

I tak przejechaliśmy punkt kontrolny w Langley, zaparkowaliśmy obok Dawnej Kwatery Głównej i przez bramę weszliśmy do imponującego foyer. Stąpając po marmurowych płytach, minęliśmy zdobiący ścianę cytat z Ewangelii według Świętego Jana: „I poznacie prawdę, a prawda was wyzwoli”[1], po czym wjechaliśmy windą na siódme piętro.

Wartownik za biurkiem wskazał nam drogę do prywatnej sali konferencyjnej dyrektora Agencji. Otworzyłem drzwi i… gwałtownie zatrzymaliśmy się na progu. W środku czekała na nas niewielka grupa, w większości członków ekipy mózgowców, z Sokołem i Lucasem Corriganem na czele.

Dyrektor uśmiechnął się na nasz widok, podszedł i uścisnął dłoń Rebecce.

– Dziękuję za przybycie – powiedział. – Jak postępy? – zapytał, wskazując na jej brzuch.

– Jak dotąd żadnych problemów – odpowiedziała.

– Nadal Chloe i Ridley na szczycie listy?

Uśmiechnęła się.

– Naturalnie. Jak mogłabym wybrać inne imiona?

Sokół wyciągnął rękę do mnie.

– Dziękuję – powiedział, po czym oddalił się, podniósł ze stolika nieduże aksamitne pudełko i otworzył je, zwrócony twarzą do zebranych.

Zajrzałem do środka. Było tam coś, czego jeszcze nigdy nie widziałem na żywo, gdyż niewielu ludzi posiadało taki skarb, ale od razu rozpoznałem najwyższe odznaczenie przyznawane w CIA: Krzyż Zasłużonego dla Wywiadu. Odkąd krótko po zakończeniu drugiej wojny światowej powołano do życia Centralną Agencję Wywiadowczą, przyznano je zaledwie dwadzieścia dwa razy i tylko czterokrotnie żyjącym, pozostałe osiemnaście osób otrzymało je pośmiertnie.

Sokół zawiesił wstęgę na mojej szyi.

– Za wyjątkową odwagę – rzekł – oraz służbę dalece wykraczającą poza wypełnianie obowiązków.

Ująłem dłoń Rebekki i położyłem na medalu. To była nasza nagroda: może to ja zbudowałem łódź, ale to ona była wiatrem, który sprowadził ją do domu.

Odwróciłem się, by podziękować tym wszystkim, którzy byli częścią mojej epickiej podróży. Ogarnął mnie przy tym niewypowiedziany smutek… albowiem wiedziałem, co oznacza ta ceremonia.

Gdy oklaski ucichły, Sokół zaprosił mnie i Rebeccę do prywatnego gabinetu sąsiadującego z salą.

– To koniec, prawda? Mój czas w Agencji minął? – zapytałem, gdy tylko zamknęły się za nami drzwi.

Sokół skinął głową.

– Nigdy więcej nie będę mógł wysłać cię za granicę – odpowiedział łagodnie. – Zbyt wiele widziałeś, znasz zbyt wiele tajemnic.

Rebecca patrzyła to na mnie, to na niego, nie rozumiejąc, na co się zanosi.

– Odchodzisz z Agencji? – spytała zdezorientowana. – Sądziłam, że dostaniesz pracę za biurkiem, będziesz kierował innymi agentami…

– Ja też – przytaknąłem. – Zawsze myślałem, że może za rok czy dwa, gdy Buster przejdzie na wcześniejszą emeryturę, wskoczę na jego miejsce. – Spojrzałem na Sokoła. – Dlaczego?

– Znasz odpowiedź. Chyba wszyscy ją znamy – odrzekł. – Wiele lat temu psychologowie stwierdzili, że nigdy nie zostaniesz dowódcą atomowego okrętu podwodnego, bo jesteś zbyt samodzielny i taki już pozostaniesz. Gdy byłeś świadkiem ukrzyżowania, złamałeś wszystkie reguły, postąpiłeś według własnych zasad. Boże, ależ cię za to podziwiałem… Ale praca za biurkiem to praca zespołowa. Nie takie jest twoje przeznaczenie. Jesteś stworzony do samotnego działania, do infiltrowania Regionów Niedostępnych. Dobiegłeś do mety, pora odejść. Ustatkuj się, skup na rodzinie – oto moja rada. Spróbuj być szczęśliwy. – Odwrócił się, by rozłożyć wachlarzem kilkanaście teczek leżących na jego biurku.

Rebecca wzięła mnie za rękę i spojrzała mi w oczy.

– Zasłużyłeś na to. Sokół ma rację: potrzebujemy odrobiny szczęścia. My wszyscy – dodała, dotykając brzucha.

Odwróciłem się do okna i popatrzyłem na kampus zalany księżycową poświatą. Oto całe moje tajne życie, pomyślałem, tyle wspomnień. Popatrzyłem znowu na Rebeccę i spróbowałem się uśmiechnąć.

– Może w życiu każdego człowieka przychodzi moment, kiedy musi się z czymś pogodzić… – Urwałem i zacząłem od nowa: – Oboje. Oboje na to zasłużyliśmy.

Objęła mnie, a w jej oczach pojawiły się łzy ulgi. Potem odwróciła się, by zerknąć na teczki, które rozłożył Sokół.

– Co to jest?

– Nasze mety – odparł krótko, po czym zwrócił się do mnie: – Ze względu na twoje zasługi rząd zgodził się odstąpić wam jedną po absurdalnie niskiej cenie.

– Rząd wie o misji SZARAŃCZA? – spytałem.

– Naturalnie. – Wzruszył ramionami. – Wie, że bezimienny agent do spraw Regionów Niedostępnych udał się do ZATO i zlikwidował jednego z najbardziej poszukiwanych terrorystów. A co, czyżby wydarzyło się coś jeszcze?

Pokręciłem głową.

– Nie, to chyba wszystko – powiedziałem z uśmiechem, po czym spojrzałem na Rebeccę.

Z zainteresowaniem przeglądała zdjęcia i opisy.

– Ta – obwieściła, wskazując teczkę.

Sokół spojrzał ponad jej ramieniem.

– Przepiękna posiadłość.

– Dlaczego właśnie ona? – spytałem.

– To stadnina – odpowiedziała Rebecca. – Jak się nazywał ten kuc, który uratował ci życie?

– Sakab. To znaczy „koń, który porusza się z gracją płynącej wody”.

Dom, który wybraliśmy, był w istocie starą rezydencją w stylu kolonialnym z pastelowo czerwonej cegły, z białymi okiennicami i szerokimi werandami, na działce o powierzchni stu dwudziestu akrów, ukrytej na samym końcu doliny w najbardziej malowniczym zakątku Wirginii.

Sokół nazwał go metą, bezpiecznym schronieniem, i rzeczywiście niewiele może zakłócić spokój tego miejsca: od najbliższego sąsiada dzieli nas dziesięć mil, a jedyna droga dojazdowa – z ubitej ziemi, nieco zarośnięta chwastami – wiedzie przez niedużą rzeczkę, którą nie tak łatwo sforsować.

Za bramą zaczyna się kręty podjazd, a kamery noktowizyjne obserwują ciągnące się całymi milami ogrodzenie z drucianej siatki. Na leśnych ścieżkach rozsiane są ukryte sensory nacisku. Zainstalowano je na moje żądanie i co wieczór sprawdzam, czy działają. Choć minęło już siedem lat, odkąd opuściłem Langley, stare nawyki nie dają za wygraną.

Sporą część tego czasu spędziłem w gabinecie wypełnionym książkami – z widokiem na padoki z białym ogrodzeniem i na wybiegi, po których harcowały konie – spisując relację z misji SZARAŃCZA, by nie zaginął po niej wszelki słuch. Ludzie mówią, że źle się dzieje, gdy świat zaczyna zapominać.

Często, także tego wieczoru, słyszę, jak Becca i dzieciaki śmieją się albo spierają gdzieś w głębi domu. Dziś mamy ich troje; kilka lat po bliźniętach przyszedł na świat nasz najmłodszy synek. Tym razem nie było listy imion; zgodziliśmy się z Rebeccą na bardzo wczesnym etapie ciąży, że nazwiemy go Baxter. Czasem siadam przy nim, gdy zasypia, i opowiadam o pewnym wybitnym człowieku, którego poznałem, laureacie Nagrody Nobla.

Nasza rodzina ma jeszcze jednego członka. Krótko po tym, jak się wprowadziliśmy, Rebecca wybrała się do pobliskiego schroniska dla psów i sprowadziła do domu rocznego kundelka, który stracił łapę w wypadku drogowym.

– Jak sądzisz, pasuje mu imię Statyw? – spytała.

Pokręciłem głową i choć psiak nie miał nic z owczarka niemieckiego, tylko odrobinę z beagle’a, wiedziałem, jak go nazwać.

– Ella – powiedziałem.

Becca spojrzała na mnie ze zdziwieniem.

– Ale zauważyłeś, że to pies, nie suczka?

– Jasne.

– No i?

– No i jest to pies ze wszech miar nowoczesny. Wabi się Ella.

Madeleine O’Neill stopniowo awansowała w agencyjnej hierarchii i dwa lata temu została szefową działu badań i analiz. Sześć miesięcy później niespodziewanie zmarł jej ojciec. Miała już zaplanowany ślub i zadzwoniła do mnie. Poleciałem do Bostonu, poznałem jej przyszłą żonę i dostąpiłem zaszczytu poprowadzenia Madeleine do ołtarza.

Co roku na urodziny dostaję – na adres Langley – pocztówkę z jakiegoś egzotycznego miejsca: z Dżuddy, Saint-Tropez, z Kairu, z Sofii… Życzenia brzmią zawsze tak samo: „Wszystkiego najlepszego od magika dla magika”. Agencja nadal nie schwytała Maga i podejrzewam, że nigdy tego nie dokona.

Margaret nie zerwała z papierosami elektronicznymi, nawet gdy zdiagnozowano u niej raka płuc trzeciego stopnia. Nie zerwała też ze swym cynizmem. „Całym sercem kocham ludzkość”, powiedziała podczas małej uroczystości pożegnalnej w Agencji. „Tylko ludzi nie znoszę”. Umarła cztery miesiące później.

Po trzech latach od pożegnania z Langley, w pewien ciepły wiosenny poranek wróciłem tam i poszedłem w zaciszne miejsce na skraju ogrodu pamięci. Na trawniku, wśród kwitnących kwiatów, zebrało się kilkuset krewnych załogi okrętu podwodnego USS Leviathan. Zaproszono ich na odsłonięcie tablicy upamiętniającej ich bliskich. Ze względu na ściśle tajny charakter tamtej misji można ją było umieścić tylko w takim mało uczęszczanym miejscu.

Obok odlanego z brązu profilu niezwykłej jednostki wygrawerowano nazwiska wszystkich oficerów, marynarzy i obserwatorów. „Stracili życie na morzu”, dopisano poniżej. O jedynym, który przeżył, nie było wzmianki.

Jeszcze niżej wyryto cytat, który od razu rozpoznałem. Podczas drugiej wojny światowej siły brytyjskie stanęły do walki z 15. Armią Cesarstwa Japonii o strategiczny szlak biegnący przez Kohimę. Ich poświęcenie zatrzymało nieprzyjaciela w Birmie, nie pozwalając mu na podbój najcenniejszego terytorium: Indii. Na cmentarzu, na którym spoczęło kilka tysięcy alianckich żołnierzy, stoi wysoka na piętnaście stóp kamienna kolumna zwieńczona krzyżem. Wypisano na niej tylko jedno zdanie nazywane Epitafium z Kohimy:

Gdy wrócisz, opowiedz o nas i przekaż taką myśl:

My za wasze jutro oddaliśmy nasze dziś.

Ktokolwiek zaprojektował tablicę upamiętniającą Leviathana, zapożyczył właśnie te piękne słowa i chyba nie umiałbym znaleźć lepszych, by wyrazić wdzięczność tym, którzy zginęli na okręcie przeniesionym w przyszłość; na okręcie, który odbył podróż do jutra nas wszystkich.

Buster w końcu przeszedł na emeryturę i przeprowadził się na Florydę, na wybrzeże Zatoki Meksykańskiej, gdzie – jeśli wierzyć wpisom w mediach społecznościowych – jest szczęśliwszy niż kiedykolwiek: niemal przez okrągły rok może chodzić w T-shircie, szortach i klapkach.

Zaraz po tym, jak w gabinecie Sokoła wybraliśmy nasz przyszły dom, zapytałem szefa, czy dałoby się zorganizować niewysokie rządowe stypendium dla Laleh. Załatwił to już następnego dnia, co pozwoliło dziewczynie zostać w Waszyngtonie, dokończyć studia, a nawet – choć Rebecca wkrótce odeszła z pracy – kontynuować nieoficjalny staż w szpitalu MedStar.

Rok później podczas zimowych ferii świątecznych spotkaliśmy się z nią w Nowym Jorku. Ubraliśmy się bardzo ciepło, bo chłody przyszły wyjątkowo wcześnie, i razem poszliśmy do Metropolitan Museum, a potem spacerowaliśmy Piątą Aleją. Gdy minęliśmy sklep Louisa Vuittona, zatrzymałem się na chwilę, by popatrzeć na dom towarowy Bergdorf Goodman.

– W porządku? – spytała cicho Becca.

– Pewnie – odparłem, otaczając ją ramieniem.

– Brakuje ci tego wszystkiego? – zapytała, zataczając ręką obszerny krąg. – Tych jaskrawych świateł, tłumów, energii?

– Nie. Stałem się stuprocentowym wieśniakiem. Dziwnie się czuję, kiedy wszystko dookoła mnie łazi na dwóch łapach.

Roześmiała się, a ja poprowadziłem naszą grupkę w stronę stacji metra i pojechaliśmy do Soho. Trochę pospacerowaliśmy, oglądając witryny galerii i butików, aż dotarliśmy do Houston Street.

– Chodźmy coś zjeść – zaproponowałem. – Może do delikatesów?

Rebecca spojrzała na mnie bez przekonania.

– Jestem głodna, ale… naprawdę? – W ciągu minionego roku zdążyła przejść na wegetarianizm.

– Dlaczego nie? Czymże byłby Nowy Jork bez lunchów w delikatesach?

Uniosła brwi w cierpiętniczym grymasie, ale pozwoliła, abym poprowadził nas na drugą stronę ulicy, do narożnego sklepu. Rozejrzałem się po części restauracyjnej i namierzyłem stolik, którego szukałem. Zagadałem do hostessy i przekonałem ją, żeby właśnie tam, na tyłach sali nas posadziła, zajrzałem przelotnie do menu i czekałem na kelnera.

I pojawił się: przystojny młodzieniec, jeszcze przed dwudziestką, o oliwkowej cerze, ciemnych włosach i uśmiechu, który nieustannie tlił się w kącikach oczu. Zerknąłem na identyfikator.

– Jak myślisz, Jonie Gee, czy to tu dają najlepszą potrójną kanapkę z pastrami w całym Nowym Jorku?

– Bez wątpienia, proszę pana – odpowiedział z uśmiechem. – Nie bez powodu tak głosi napis na markizie.

– Założę się, że twój dziadek go tam umieścił.

Roześmiał się.

– Skąd pan wie?

Zauważyłem, że przyjmując zamówienie, zerkał ukradkiem na Laleh; nie inaczej było, gdy zabierał talerze.

– Pracujesz tu na cały etat, Jonie? – spytałem.

– Nie. Pomagam tylko w święta. Wybieram się na medycynę.

– Ja też – wtrąciła Laleh, przezwyciężywszy nieśmiałość.

Spojrzeli sobie w oczy. Jon przyniósł rachunek, przyjął płatność kartą kredytową i choć Laleh, w przeciwieństwie do mnie, tego nie zauważyła, wsunął serwetkę pod jej torebkę.

Znalazła ją, dopiero gdy zbieraliśmy się do wyjścia. Rozwinęła serwetkę i spojrzała pytająco na Beccę.

– To numer telefonu – szepnęła do niej. – I co ja mam zrobić?

– Zadzwonić – odpowiedziałem niepytany.

– Naprawdę tak sądzisz? – spytała nerwowo.

– Naprawdę.

Becca popatrzyła mi w oczy.

– Ty coś wiesz? – spytała podejrzliwie.

– Absolutnie nic. – Wzruszyłem ramionami. – Po prostu miewam przeczucia. Uważam, że powinna zadzwonić.

Na jesieni przyszłego roku Laleh i Jon planują się pobrać.

Lucas Corrigan opuścił Agencję dwa lata po mnie. Nie mając rodziny ani innych zobowiązań, wybrał się w podróż starym frachtowcem TransPac wypływającym z portu w San Francisco. Przemierzył północny Pacyfik i Morze Południowochińskie, a potem niespiesznie popłynął w górę rzeki Sajgon, do miasta, które dziś nazywa się Ho Chi Minh.

Następnego dnia kupił bilet u ulicznego sprzedawcy i odwiedził wielki obiekt, który dawno temu był ambasadą Stanów Zjednoczonych, a teraz stał się muzeum. Zwiedzających nie było zbyt wielu; mógł samotnie przemierzyć dziedziniec, obejrzeć parking, na którym przed laty wycięto tamaryndowiec, by umożliwić lądowanie ciężkim śmigłowcom transportowym Sea Stallion. Nietrudno było wyobrazić sobie to miejsce w potokach deszczu i przy akompaniamencie strzałów z broni ręcznej.

W dalekim kącie odnalazł miejsce oznaczone niedużą plakietką, w którym jego ojciec spalił pięć milionów dolarów w gotówce. Zaszedł też do dawnej kancelarii, w której rozwieszono kolekcję dużych, bardzo wyraźnych zdjęć z tamtej nocy, kiedy upadła ambasada.

Sędziwy Wietnamczyk w muzealnym uniformie zauważył Lucasa i podszedł bliżej, uśmiechając się przyjaźnie. Wyjaśnił, że jest tu przewodnikiem i chętnie odpowie na wszelkie pytania.

– Amerykanin? – spytał.

Lucas skinął głową, a wtedy staruszek wskazał fotografię nagrodzoną Pulitzerem, która zajmowała większość jednej ściany. Przedstawiała czerwone smugacze tnące powietrze, walące się mury ambasady i tysiące przerażonych ludzi stłoczonych na dziedzińcu.

– Wie pan, byłem tu tamtej nocy – rzekł, wskazując na dach kancelarii pełen młodych żołnierzy Wietkongu.

Lucas skinął głową.

– Ja także – powiedział.

Staruszek popatrzył na niego, roześmiał się i potrząsnął głową.

– Niemożliwe. Jest pan o wiele za młody.

Lucas pokazał inne, równie duże zdjęcie przedstawiające małego chłopca owiniętego w amerykańską flagę, w ramionach ojca, na końcu liny wciąganej przez helikopter Air America.

Staruszek spojrzał na fotografię, na Lucasa i znowu na zdjęcie, nie mogąc w to uwierzyć. W końcu pergaminowa skóra jego twarzy zmarszczyła się, gdy szeroko się uśmiechnął.

– To szef placówki CIA – powiedział. – Wrócił po swojego synka. Pan był tym chłopcem?

Lucas znowu skinął głową.

– Tak.

Sędziwy dżentelmen wyciągnął rękę, a Lucas ją uścisnął.

– W sumie powinniśmy wtedy zastrzelić pańskiego ojca.

– Cieszę się, że tego nie zrobiliście – odparł Corrigan.

– Ja też. – Starzec skierował palec ku innym zdjęciom pokazującym konające miasto. – Nie mogliśmy tego zrobić – dodał. – Cholera, to najbardziej pamiętna noc całego mojego życia.

– Mojego też – odrzekł z uśmiechem Lucas.

Dziś bywa tam dwa razy w roku, zatrzymuje się u staruszka i jego rodziny i razem oprowadzają wycieczki, pokazując turystom bardziej malownicze zakątki miasta i wspominając żywą historię Starego Sajgonu. Najważniejszym punktem programu jest zawsze chwila, gdy zatrzymują się przed roztrzaskaną bramą ambasady – zachowaną w takim stanie dla potomnych – i opowiadają o tej historycznej nocy, której byli świadkami.

Po śmierci Clifforda Montgomery’ego i zaprzysiężeniu rządu, dla którego dyrektor CIA nie miał wielkiego szacunku, Sokół postanowił odejść. Choć proponowało mu to wielu zamożnych przemysłowców i spora grupa wpływowych polityków, nie zdecydował się walczyć o partyjną nominację w wyborach prezydenckich. Może po prostu wiedział z doświadczenia, jak wysoki bywa mur otaczający Gabinet Owalny.

Kupił sobie za to piękny dom w Marrakeszu, niemal trzystuletni, ocieniony dojrzałymi palmami daktylowymi, z licznymi ukrytymi dziedzińcami i fontannami. Stoi w środku kasaby, otoczonej murem dzielnicy, w której mieści się też pałac królewski. Co ważniejsze jednak, ledwie dzień jazdy samochodem dzieli to miejsce od Sahary – nieskończonego zacisza, w którym niezrównany szpieg odnajduje tak potrzebny mu spokój.

Kilka miesięcy w roku spędza w Afryce, ale bez względu na to, czy przebywa w Maroku, czy w domu w Georgetown, większość czasu poświęca na pisanie. Tylko kilka osób zna prawdę: jest autorem anonimowej kolumny w miesięczniku „Vogue Homme” zatytułowanej „Garderoba sukcesu”, zdecydowanie najpopularniejszej wśród czytelników z Waszyngtonu. Wbrew tytułowi nikt nie czyta tych felietonów po to, żeby dowiedzieć się czegoś o modzie – w trzydziestu akapitach można znaleźć najbardziej wiarygodne plotki ze stolicy.

A ja? Niekiedy – z reguły pod koniec roku, gdy ustaje wiatr z północy i zaczyna padać śnieg – zdarza się, że nad okolicą zapada głęboka cisza. Gdy staję wtedy i nasłuchuję, na chwilę przenoszę się z powrotem do mojego biura w Langley; znowu otwieram zaszyfrowany plik i wyruszam w podróż przez oceany znacznie dziwniejsze, niż mogłem sobie wyobrazić.

W takie wieczory wspinam się po schodach na piętro, patrzę na śpiące dzieci, a potem wymykam się po cichutku i spaceruję po naszym kawałku ziemi, aż przypomnę sobie, że czasem trzeba najpierw zgubić drogę, aby się odnaleźć.

Przez dłuższy czas sądziłem, że wilcze wycie było groźbą. Nieprawda. Był to raczej zew, który miał mi wskazać ścieżkę. Dziś już nie słyszę wilków – i one, i ja zrobiliśmy swoje.

Nie uważam, by istniało we wszechświecie coś, co mogłoby mnie jeszcze zaskoczyć. Jeżeli czegoś się nauczyłem, to właśnie tego: jesteśmy jeźdźcami burzy, tylko tym, i niczym więcej się nie staniemy.

Jeźdźcami burzy.

1. J 8,32. ↩

===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

TERRY HAYES jest wielokrotnie nagradzanym scenarzystą, twórcą scenariuszy między innymi filmów Mad Max II, Martwa cisza, Mad Max pod Kopułą Gromu, Godzina zemsty, Z piekła rodem oraz Granice wytrzymałości. Współtworzył też scenariusze Władców ognia, Na krawędzi i Planu lotu.

Rok szarańczy to jego druga powieść. Pierwsza, zatytułowana Pielgrzym (REBIS 2014), została przetłumaczona na wiele języków i stała się światowym bestsellerem. Autor mieszka z żoną i rodziną w Lizbonie.
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

Spis treści

1. Okładka

2. Strona tytułowa

3. Polecamy

4. Dedykacja

5. Motto

6. CZĘŚĆ PIERWSZA

1. 1

2. 2

3. 3

4. 4

5. 5

6. 6

7. 7

8. 8

9. 9

10. 10

11. 11

12. 12

13. 13

14. 14

15. 15

16. 16

17. 17

18. 18

19. 19

20. 20

21. 21

22. 22

23. 23

24. 24

25. 25

26. 26

27. 27

28. 28

29. 29

30. 30

31. 31

32. 32

33. 33

34. 34

35. 35

36. 36

37. 37

38. 38

39. 39

40. 40

41. 41

42. 42

43. 43

44. 44

45. 45

46. 46

47. 47

48. 48

49. 49

50. 50

51. 51

52. 52

53. 53

54. 54

55. 55

56. 56

57. 57

58. 58

59. 59

60. 60

61. 61

62. 62

63. 63

7. CZĘŚĆ DRUGA

1. 1

2. 2

3. 3

4. 4

5. 5

6. 6

7. 7

8. 8

9. 9

10. 10

11. 11

12. 12

13. 13

14. 14

15. 15

16. 16

17. 17

18. 18

19. 19

20. 20

21. 21

22. 22

23. 23

24. 24

25. 25

26. 26

27. 27

28. 28

29. 29

30. 30

31. 31

32. 32

33. 33

34. 34

35. 35

36. 36

37. 37

38. 38

39. 39

40. 40

41. 41

42. 42

43. 43

44. 44

45. 45

46. 46

47. 47

48. 48

49. 49

50. 50

51. 51

52. 52

53. 53

54. 54

55. 55

56. 56

8. CZĘŚĆ TRZECIA

1. 1

2. 2

3. 3

4. 4

5. 5

6. 6

7. 7

8. 8

9. 9

10. 10

11. 11

12. 12

13. 13

14. 14

15. 15

16. 16

17. 17

18. 18

19. 19

20. 20

21. 21

22. 22

23. 23

24. 24

25. 25

26. 26

27. 27

28. 28

29. 29

30. 30

31. 31

32. 32

33. 33

34. 34

35. 35

36. 36

37. 37

38. 38

39. 39

40. 40

41. 41

42. 42

43. 43

44. 44

45. 45

46. 46

47. 47

48. 48

49. 49

50. 50

51. 51

52. 52

53. 53

54. 54

55. 55

56. 56

57. 57

58. 58

59. 59

60. 60

61. 61

62. 62

63. 63

64. 64

65. 65

66. 66

9. CZĘŚĆ CZWARTA

1. 1

2. 2

3. 3

4. 4

5. 5

6. 6

7. 7

8. 8

9. 9

10. 10

11. 11

12. 12

13. 13

14. 14

15. 15

16. 16

17. 17

18. 18

19. 19

20. 20

21. 21

22. 22

23. 23

24. 24

25. 25

26. 26

27. 27

28. 28

29. 29

30. 30

31. 31

32. 32

33. 33

34. 34

35. 35

36. 36

37. 37

38. 38

39. 39

40. 40

41. 41

42. 42

43. 43

44. 44

45. 45

46. 46

47. 47

48. 48

49. 49

50. 50

51. 51

52. 52

53. 53

54. 54

55. 55

56. 56

57. 57

58. 58

59. 59

60. 60

61. 61

62. 62

63. 63

64. 64

65. 65

66. 66

67. 67

68. 68

69. 69

70. 70

71. 71

72. 72

73. 73

74. 74

75. 75

76. 76

77. 77

78. 78

79. 79

80. 80

81. 81

82. 82

83. 83

84. 84

85. 85

86. 86

87. 87

10. EPILOG

11. O autorze

12. Strona redakcyjna

===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

Tytuł oryginału: Year of the Locust

Copyright © Terry Hayes 2023

All rights reserved

Copyright © for the Polish e-book edition by REBIS Publishing House Ltd., Poznań 2023

Informacja o zabezpieczeniach

W celu ochrony autorskich praw majątkowych przed prawnie niedozwolonym utrwalaniem, zwielokrotnianiem i rozpowszechnianiem każdy egzemplarz książki został cyfrowo zabezpieczony. Usuwanie lub zmiana zabezpieczeń stanowi naruszenie prawa.

Redaktor: Agnieszka Horzowska

Opracowanie graficzne okładki oraz przygotowanie do druku: Michał Pawłowski

Ilustracja na okładce

© Ivana36 / Dreamstime.com

Wydanie I e-book (opracowane na podstawie wydania książkowego: Rok szarańczy, wyd. I, Poznań 2024)

ISBN 978-83-8338-863-2

Dom Wydawniczy REBIS Sp. z o.o.

ul. Żmigrodzka 41/49, 60-171 Poznań

tel. 61 867 81 40, 61 867 47 08

e-mail: rebis@rebis.com.pl

www.rebis.com.pl

Konwersję do wersji elektronicznej wykonano w systemie Zecer
===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=

===LxciECQWZVZlXGpbbAYwBjIHNVBmUmcDNFJgWWADNgU1UDIDZgc=