E-book jest zabezpieczony znakiem wodnym

Moim rodzicom, którzy pierwsi pokazali mi świat książek.

Kocham Was

Gorąco dziękuję wszystkim wspaniałym ludziom z Domu Wydawniczego REBIS, dzięki którym powstała ta książka oraz cała trylogia „Sejf”.

„Pchnąłem‍ okno. I z łopotem skrzydeł,

z czarnych piór furkotem

Wdarł się przez nie szumnym lotem kruk,

ptak święty w dawnych dniach.

Musiał‌ znać swą przeszłość – zatem,

jakby gardził ludzkim światem,

Z wielkopańskim majestatem zasiadł w ciszy

tuż przy drzwiach,

Na Atenie marmurowej tkwiącej w niszy

tuż przy drzwiach:

Siadł,‍ a mnie ogarnął strach”.

Edgar Allan Poe, Kruk

przekład‌ Stanisław Barańczak

PROLOG

Sikanie w kajdankach i ze skutymi nogami jest czynnością z gatunku ekwilibrystycznych. Jednak zgodnie z procedurami szczególnie niebezpieczni więźniowie przebywający poza celą nie mogą liczyć w tej sprawie na inne traktowanie. Pisuar, fiut w ręku i balansowanie ciałem tak, by nie osikać łańcucha łączącego skute ręce i nogi. To ważne, bo w przeciwnym razie na czerwonym więziennym drelichu pojawią się ciemne plamy. A przecież nikt nie chce wyglądać, jakby się posikał ze strachu przed wysokim sądem. Szczególnie w dniu ogłaszania wyroku byłby to żałosny widok. Oddawanie moczu w warunkach ograniczonej swobody ruchów wymagało zatem wprawy. Więzień radził sobie z tym całkiem nieźle. Lewą dłonią na ile mógł odciągał łańcuch prowadzący od pasa do stóp, prawą trzymał penisa i sikał w bok, nie przejmując się tym, czy trafia do pisuaru. Najważniejsze były suche spodnie. Jego wyczynom z wyraźnym rozbawieniem przyglądało się trzech postawnych mężczyzn. Zachowywali się niczym jury Mam talent!

– Trzymaj bestię krótko, bo się wyrwie.

– Balans, balansuj. Liczy się praca ciałem.

– Nie po ścianie!

Kwestiom tym obowiązkowo towarzyszył rechot, który miał być potwierdzeniem jakości serwowanych dowcipów. Trzej mężczyźni nie wyglądali jednak na grupę kabaretową. Ich strój mocno kontrastował ze swawolnym zachowaniem.

Każdy miał na sobie czarny kombinezon ochronny z nomeksu – specjalnej niepalnej tkaniny. Do tego dochodziły kamizelka kuloodporna, kamizelka taktyczna, kevlarowy hełm, gogle, rękawiczki i kominiarka. Jeśli o kimś można było powiedzieć, że jest uzbrojony po zęby, to na pewno o tej trójce. Pistolety, karabiny, ładownice z amunicją, granaty hukowe i łzawiące. W sumie ponad dwadzieścia kilogramów wyposażenia na osobę. Odpowiadali między innymi za to, by w toalecie na drugim piętrze budynku Sądu Okręgowego w Warszawie nie stało się nic, co uniemożliwiłoby udział więźnia w kończącym się procesie. Facet, który z takim przejęciem próbował właśnie trafić strugą moczu do pisuaru, musiał bezpiecznie dotrzeć przed oblicze sądu, a później z powrotem do aresztu. Obsikany czy nie, to nie miało znaczenia.

– Dalej,‍ redaktor, idziemy, sędzia już czeka! – Wydana głośno, jak na ćwiczeniach, komenda zbiegła się idealnie w czasie z zapięciem rozporka.

Artur Solski odwrócił się i uśmiechnął do swojego anioła stróża stojącego z gotowym do strzału karabinem automatycznym HK416. Typowa broń jednostek antyterrorystycznych. Sprawny operator jest w stanie oddać z niej nawet sto strzałów na minutę, wliczając w to wymianę magazynków.

– Już skończyłem – zameldował Solski, uśmiechając się jeszcze szerzej. – Może chcecie sprawdzić, czy nie ukryłem tam niczego poza moją pałą? – Ogolony na łyso, za to z kilkudniowym rudobrązowym zarostem Artur wskazał na krocze.

– Przestań się szczerzyć i lepiej uważaj, żebyś się nie poślizgnął na schodach – wycedził jeden z zamaskowanych policjantów.

Ruszyli do drzwi, za którymi czekało na nich kolejnych trzech antyterrorystów. Poszli w prawo, w kierunku sali 252 znajdującej się za rogiem długiego, pustego korytarza. Solski pamiętał tę część gmachu jeszcze z czasów, gdy przychodził tu jako dziennikarz śledczy. Te same pożółkłe ściany, wytarta wykładzina i ciemnobrązowa boazeria. Dobrze pamiętał też salę 252, bo to właśnie w niej ogłaszano zazwyczaj wyroki w najgłośniejszych kryminalnych procesach. Już z daleka słychać było narastający szum, jakby zbliżali się do wodospadu. Artur wiedział, co za chwilę zobaczy. Przed drzwiami kłębił się tłum dziennikarzy, fotoreporterów i operatorów kamer. Zobaczyli go i harmider stał się jeszcze głośniejszy, jeden po drugim błyskały flesze. Sępy‌ wyczuły padlinę. Gdyby nie policyjna taśma na stojakach i kilkunastu funkcjonariuszy pilnujących, by nikt jej nie przekroczył, rzuciliby się na niego i przekrzykując się, zadawali te same, powtarzane od miesięcy pytania.

– Dlaczego to zrobiłeś? – Światło lamp prosto w oczy. – Czy czujesz się winny? – Obiektyw kamery niemal dotyka twarzy. – Co masz do powiedzenia bliskim ofiar? – Kordon mikrofonów dookoła, oskarżony, skazany, osaczony jak zwierzę.

Media nie żyły niczym innym i Artur to rozumiał. Był bohaterem procesu stulecia, a kto wie – może nawet tysiąclecia. Już za kilkanaście minut były dziennikarz DTV miał usłyszeć wyrok wydany przez sędziego. Przez opinię publiczną i byłych kolegów już dawno został skazany. Z jego ręki zginęli szef Biura Antyterrorystycznego Dariusz Wyrwicki oraz biznesmen Leonard Bielak, do którego należały m.in. telewizja DTV, koncern metalurgiczny B-Steel Group oraz firma naftowa B-Eagle Resources of Iraq. Młody prokurator o twarzy prymusa i oczach natchnionego pogromcy zła nie miał wątpliwości. Domagał się dla Artura Solskiego dwudziestu pięciu lat pozbawienia wolności bez prawa ubiegania się o przedterminowe zwolnienie.

Ćwierć wieku za kratkami. Artura przerażała myśl, że wyjdzie na wolność w wieku 62 lat. Będzie starym, przegranym człowiekiem, złamanym przez tych, którzy skrywali tajemnice o spisku tak ogromnym, że w jego istnienie nikt w prokuraturze nie chciał wierzyć, a on nie miał dowodów na potwierdzenie swych słów. Zresztą czasami nawet on się zastanawiał, czy tego wszystkiego nie stworzyła jego pokręcona, żywiona przez lata tonami leków psychotropowych i pojona alkoholem wyobraźnia. Dlatego wbrew radom obrońcy wycofał zeznania i odmówił składania dalszych. Nie odpowiadał także na pytania sądu. Zamknął się w sobie. Zamachy, zabójstwa, szpiedzy, tajne akta – wydarzenia z ostatnich dwóch lat krążyły mu po głowie, przypominając sen wariata, z którego nie można się obudzić. Były jak mamidła osaczające człowieka, który powoli przestaje odróżniać prawdę od fikcji. Co gorsza, te wizje wywoływały poczucie winy. Artur zrozumiał, że gdyby nie zaczął prywatnego śledztwa, sprawy nie zakończyłyby się tak krwawo i tragicznie. Uruchomił lawinę, która pociągnęła w przepaść wiele przypadkowych osób. Żałował swojej dociekliwości i przywiązania do zasad, które dla dzisiejszych mediów nic już nie znaczą. Odgrywał ostatniego sprawiedliwego w czasach, w których w superbohaterów wierzą wyłącznie dzieci. Nikt nie potrzebował prawdziwych śledczych psów wyczulonych na smród afer, przekrętów i politycznych układów. Sukces odnosili ci pokorni, znający swoje miejsce w szeregu i z uśmiechem wchodzący aż po zelówki butów w tyłki szefom, wpływowym biznesmenom i politykom.

Trzydziestosiedmioletni były dziennikarz miał poczucie zmarnowanego życia. Mimo to wolał je spędzić na wolności. Nie bał się więzienia jako takiego. Historie o bójkach i gwałtach nie robiły na nim wrażenia, ale myśl o zamknięciu, wciśnięciu do klitki nazywanej celą wywoływała klaustrofobiczną panikę. Przedsmakiem tego, co go czeka, był kilkumiesięczny pobyt w izolatce na oddziale zamkniętym szpitala psychiatrycznego. Nie przemawiały do niego słowa Platona, że człowieka prawdziwie wolnego nie można zniewolić, bo nawet w więzieniu będzie wolny. Filozoficzne pierdoły. Jako dziecko Solski nie lubił chodzić do zoo. Choć nie potrafił wytłumaczyć dlaczego, widok dzikich zwierząt zamkniętych w klatkach napawał go lękiem i smutkiem. Pamiętał też kary wymierzane przez ojca, który zamykał go w ciemnej piwnicy, gdzie krążyły dziecięce demony o twarzach tak strasznych i oczach tak przerażających, że jedno ich spojrzenie paraliżowało. Stał bezbronny, czując ich lepki dotyk i palący oddech. Przeżycia z dzieciństwa musiały mieć duży wpływ na psychikę Solskiego, który nerwowo, niemal agresywnie reagował na wszelkie próby ograniczania jego życiowej wolności czy dziennikarskiej niezależności. Był pyskatym, bezczelnym reporterem kwestionującym decyzje szefów, gdy tylko uważał, że ktoś próbuje nim kierować i czegoś mu zakazywać. Nawet jeśli nie miał racji, walczył, spotykając się z krytyką i niezrozumieniem kolegów. Momentami przypominał rozkapryszoną primadonnę. Teraz jednak wiedział, że opór nic nie da. Wróci do ciemnej piwnicy z dziecięcego koszmaru. Po miesiącach spędzonych w psychiatryku Artur Solski został uznany za poczytalnego, co oznaczało, że może odpowiadać za swoje czyny jak każdy normalny człowiek. Dwadzieścia pięć lat za kratkami.

Wchodząc na salę rozpraw, nie odezwał się do dziennikarzy. Ich wykrzykiwane jednocześnie pytania zlały się w jeden jazgot. Przez moment wydawało mu się, że w tym tłumie dostrzegł gniewnie wykrzywioną twarz ojca. Niemal czuł jego śmierdzący nieprzetrawionym alkoholem oddech. „Marsz, gnoju, do piwnicy!” Kopniak i uderzenia paskiem po plecach. Łzy płynące po policzkach. „Nie rycz, ty jebany bachorze”. Kolejne ciosy. Nikt nie przyjdzie z pomocą. Wyjście z ciasnego mieszkania, na klatce schodowej czuć smród starej, gnijącej kamienicy, skrzypiące drzwi, a za nimi długie schody prowadzące prosto w czarną piwniczną otchłań. Byle się nie potknąć i głośno nie zapłakać. Bo Zły to usłyszy i będzie bardziej bolało. Jeszcze kilka kroków, otwarcie kłódki i ostatni kopniak wpychający go do ciemnej, wilgotnej pakamery, w której przechowują ziemniaki, rowery i słoiki z przetworami mamy, zapas na całą zimę.

Ojciec odwiedził go w szpitalu tylko raz. Siedzieli naprzeciwko siebie, milcząc jak dwóch obcych sobie ludzi.

– Przyniosłeś‌ wstyd rodzinie. Matka przewraca się w grobie.

To były jedyne słowa, jakie wtedy usłyszał. Nie odpowiedział, nie czuł strachu ani gniewu. Było mu obojętne, co sądzi o nim ten zgarbiony, pomarszczony facet ze strąkami przetłuszczonych włosów opadających na twarz. Dawca spermy. Nic ich nie łączyło, dzieliło wszystko. Ojciec wyszedł, zostawiając na stole zdjęcie matki Artura. Miało mu pewnie przypominać, jak złym synem się okazał. Dopiero teraz dotarł do niego głos sędziego.

– Wyrok w imieniu Rzeczpospolitej Polskiej. Trzeciego grudnia 2009 roku Sąd Okręgowy w Warszawie, VIII Wydział Karny w składzie… – Artur rozejrzał się po sali. Znał dobrze twarze wszystkich obecnych. Po jego prawej za masywnym drewnianym stołem siedziało trzech sędziów, naprzeciwko pod ścianą stał prokurator, w ławie przed nim, odwrócona tyłem, tkwiła Klara Zegert, jego obrońca. – …po rozpoznaniu sprawy Artura Solskiego, syna Bogusława i Danuty z domu Rudzkiej… – Przewodniczący składu sędziowskiego odczytywał wyrok mechanicznie, nie odrywając wzroku od kartki, którą trzymał w rękach. – …oskarżonego o to, że w dniu 1 sierpnia 2008 roku w Warszawie, działając z zamiarem pozbawienia życia Leonarda Bielaka i Dariusza Wyrwickiego, zwabił ich podstępnie do studia telewizyjnego, gdzie przy użyciu pistoletu typu Glock oddał dwa strzały, trafiając obie ofiary w głowę, co spowodowało śmiertelne obrażenia. W trakcie popełniania zarzucanych mu czynów podsądny był poczytalny i w pełni kontrolował swoje zachowanie… – Artur zacisnął pięści. Słuchał kolejnych paragrafów wymienianych przez sędziego. Wyliczanka się skończyła. – …oskarżonego Artura Solskiego uznaje za winnego zarzucanych mu czynów. Przyjmując za podstawę wymiaru kary artykuł 148 paragraf 2 kodeksu karnego, skazuje oskarżonego Artura Solskiego na karę dwudziestu pięciu lat pozbawienia wolności… – Dopiero w tym momencie sędzia spojrzał mu w twarz. Patrzył złowrogo, po czym nagle zaczął się diabolicznie śmiać, wyciągając w jego stronę zakrzywione niczym szpony palce.

Krzyk, przyspieszone oddech i tętno. Serce bije tak szybko, jakby miało eksplodować i rozsadzić klatkę piersiową. To koniec. Głos grzęźnie mu w gardle, charczy jak ktoś śmiertelnie ranny. Otwiera oczy. To tylko sen, zły sen. Od miesięcy miał podobne, bardzo realistyczne koszmary.

Leży‌ i patrzy na dobrze mu znany szarobiały sufit i dwie zawieszone na nim świetlówki. Początkowo nie mógł się przyzwyczaić do ich charakterystycznego pobrzękiwania i migotania przypominającego światło stroboskopowe. Jednak w połączeniu z podawanym w zastrzykach silnym neuroleptykiem to było jak trans. Czas przestawał istnieć, a bezbarwny szpitalny sufit zmieniał się w ruchome, tętniące barwami i dźwiękami sklepienie. Oddycha głośno, z czoła ściekają mu krople potu. Słychać dźwięk otwieranych drzwi.

– Jak się czuje nasz pacjent? – rozlega się znajomy głos doktora Sumińskiego.

Artur Solski nienawidzi, gdy ktoś mówi do niego w trzeciej osobie, ale teraz nie ma to dla niego znaczenia.

– Świetnie – odpowiada krótko i zamyka oczy. Znowu jest u siebie, w sali numer 25 na oddziale zamkniętym szpitala psychiatrycznego w Choroszczy. Tu czuje się bezpiecznie.

1

2.10.1919,‍ środa

pociąg relacji Moskwa–Piotrogród

godzina 10.30

Silny deszcz właściwie uniemożliwiał dostrzeżenie czegokolwiek za oknem. Strugi wody na szybach rozmazywały świat, sprowadzając go do niewyraźnych konturów i plam, w których uważny obserwator mógł co jakiś czas dostrzec budynki i drzewa. Wyprodukowana jeszcze za cara w petersburskich Zakładach Putiłowskich lokomotywa dawała z siebie wszystko. Czarny parowóz klasy U oddychał ciężko, ale miarowo, wyrzucając w górę kłęby dymu. Jego smuga momentami oplatała cały skład, jeszcze bardziej przesłaniając podróżnym widok. Lokomotywa ciągnęła trzy wagony pasażerskie, w tym carską salonkę, oraz jeden wagon pancerny z otworami strzelniczymi niczym puste czarne oczodoły i dwiema wieżyczkami, z których wystawały potężne lufy ciężkich karabinów maszynowych. Ten specjalny pociąg, który nie był uwzględniony w żadnym rozkładzie jazdy, pędził dwutorową magistralą Nikołajewską ponad sto kilometrów na godzinę. Po opuszczeniu Moskwy nie zatrzymał się nigdzie, do przejechania miał prawie siedmiusetkilometrową trasę.

Pogoda i miarowy stukot kół działały usypiająco na pasażerów. Stiepan Kazimierowicz Gil, niewysoki, drobny mężczyzna po trzydziestce, poprawił kaszkiet, który zsuwał mu się na oczy, co dodatkowo zachęcało do drzemki, tym bardziej że siedział w głębokim, miękkim fotelu. Na sen jednak nie mógł sobie pozwolić, nie w tych okolicznościach. Spojrzał w bogato zdobione lustro, jakby chciał się upewnić, że on, syn prostego robotnika z moskiewskich zakładów Michelsona, naprawdę jedzie w salonce przygotowanej dla carskiej rodziny. Potarł pękaty czerwony nos, wstał i przeciągnął się, wydając cichy pomruk. Poprawił marynarkę, choć dobrze wiedział, że i tak nic jej nie pomoże. Była stara i mocno znoszona, zresztą tak jak spodnie i buty. W tym stroju wyglądał na złodzieja, który wkradł się do pałacu, albo na żebraka, który przez kuchenne drzwi zajrzał na pańskie salony.

Za ścianą, obitą pluszem i błyszczącym złotobordowym materiałem, spał Lenin. Stiepan, jego osobisty kierowca i ochroniarz, czuwał, by nic nie przerwało drzemki wodza. Od czasu zamachu, który w fabryce jego ojca przeprowadziła szalona Żydówka Fanny Kapłan, nie odstępował Lenina na krok. Żydowska‍ suka. Stiepan nie rozumiał, jak można chcieć śmierci kogoś, kto tworzył pierwsze na świecie państwo robotników i chłopów. Wydarzenia sprzed ponad roku tak mocno utrwaliły się w jego pamięci, jakby to było wczoraj. Lenin stojący na samochodowej platformie grzmiał: „Weźmy taką Amerykę. Rządzi tam grupka nawet nie milionerów, ale miliarderów, a reszta narodu jest u nich w niewoli. Tam, gdzie rządzą demokraci, tam zawsze jest zniewalany i okradany lud pracujący”.

Jego wystąpienie przyjęto owacyjnie. Duże moskiewskie fabryki, w tym Michelson, były matecznikami bolszewików. Tu robotnicy kochali Włodzimierza Iljicza Lenina i wspierali rewolucję. Dlatego na takich spotkaniach Lenin pojawiał się bez większej ochrony. Stiepan czekał na wodza przy samochodzie przed fabryką, widział, jak idzie w jego kierunku otoczony rozentuzjazmowanymi ludźmi. Każdy chciał zamienić z nim choćby słowo. Akurat rozmawiał z pielęgniarkami, które skarżyły się na problemy z zaopatrzeniem. Lenin potakiwał. Nagle padły trzy strzały i wszystko ucichło – tłum, odgłosy ulicy, dźwięki pracującej fabryki. Jakby czas na sekundę się zatrzymał. Twarz Lenina wykrzywił grymas bólu, wyciągnął rękę w kierunku Stiepana, zachwiał się i przewrócił. Już później, w szpitalu, okazało się, że wódz rewolucji został trafiony dwiema kulami. Jedna zraniła go w ramię, nie czyniąc większych szkód, ale druga przeszyła płuco. Lenin jeszcze kilka miesięcy po zamachu dochodził do zdrowia. Wówczas to Stiepan Kazimierowicz Gil przysiągł sobie, że nie odstąpi go na krok. Nie mógł sobie darować, że wtedy, po wiecu, nie był przy nim.

Poprawił pistolet, który nosił za paskiem, upewniając się, że jest na swoim miejscu. Śmierć‌ białej zarazie. Był gotowy oddać życie za Lenina i ślepo wykonać każdy jego rozkaz. Czasy nadal były niespokojne. Choć od wybuchu rewolucji październikowej minęły prawie dwa lata, Rosją wciąż targała wojna domowa. Budowany z wielkim trudem Kraj Rad krwawił od ciosów, jakie zadawali mu kontrrewolucjoniści, zwolennicy caratu i kapitaliści. Z tego powodu w podróży Leninowi towarzyszył oddział czerwonych strzelców łotewskich, najwierniejszych z wiernych pretorianów rewolucji. To ich działania przeciwko politycznym wrogom w lipcu 1918 roku utrzymały bolszewicką władzę w Moskwie. Lenin zdawał sobie z tego sprawę i był im wdzięczny. Dlatego dowódca pułku strzelców łotewskich został mianowany głównodowodzącym powstającej Armii Czerwonej i dlatego to strzelcy łotewscy stanowili ochronę Lenina. Gdyby to zależało od Stiepana, nie pozwoliłby na tak ryzykowną wyprawę. Ale wódz się uparł, koniecznie chciał się spotkać z Iwanem Pawłowem. Stiepan nie rozumiał, po co jadą do Piotrogrodu do jakiegoś naukowca, który bada psy. Oczekujący ich w Piotrogrodzie akademik Pawłow też się nad tym zastanawiał.

2

3.01.2009, sobota

Warszawa, siedziba Agencji Wywiadu

godzina 9.00

Rzadko noszony mundur nie leżał na nim dobrze, pewnie dlatego, że on sam czuł się w nim głupio i sztywno. Uważał, że w mundurze powinni się pokazywać tylko ci wysportowani i szczupli, a nie tacy jak on, przez lata zajmujący się hodowlą mięśnia piwnego. Nie był specjalnie gruby, ale brzuch wyraźnie odznaczał się w opiętym mundurze. Nawet przy wdechu widać było, że siłownia nie jest miejscem, które regularnie odwiedza. Jego aktywność sprowadzała się głównie do spacerów na trasie dom–pub i z powrotem. Żona przekonała go jednak, że oficer wywiadu musi trzymać fason do końca, dlatego jeszcze ten jeden, ostatni raz wcisnął się w mundur. Lata spędzone w służbie ojczyźnie, która po drodze zgubiła przydomek „Ludowa”, kończyły się katastrofą. Szambo eksplodowało, a on stał w pierwszym rzędzie, na który spadło gówno. Po samobójczej śmierci generała Pietkiewicza i zabójstwie pułkownika Wyrwickiego to on tymczasowo był dowódcą i jednocześnie likwidatorem tajnej jednostki, o której wiedzieli tylko premierzy i szefowie wywiadu. Byli niczym widma, fantomy, o których nic nie wiadomo i których istnienie wydaje się nieprawdopodobne nawet ludziom z branży. Sekcja „1” przez dziesięciolecia zajmowała się rozwiązywaniem nierozwiązywalnych problemów za pomocą wszelkich dostępnych metod. Sprzątała po tych, którzy nie powinni i nie chcieli brudzić sobie rąk. Działała w imieniu ludzi władzy, którzy czekali na efekty, ale nie interesowali się szczegółami każdej operacji. Naprawiała błędy, pozbywała się kłopotów, usuwała przeszkody. Najważniejszy był cel, nie środki. Sekcja „1” funkcjonowała ponad prawem i bez jakiejkolwiek politycznej kontroli. Oficjalnie nie istniała.

Major Stefan Jędrzejczyk, lekko łysiejący, niepozorny mężczyzna po pięćdziesiątce, znał wiele śmierdzących sekretów, które nie powinny ujrzeć światła dziennego. W ciągu ponad trzydziestu lat pracy w wywiadzie większość czasu spędził w Sekcji „1”. Był jednym z kilku „kasjerów”. Tak nazywano agentów, którzy zajmowali się przede wszystkim zdobywaniem lewych funduszy niezbędnych do przeprowadzenia nieautoryzowanych operacji. Działania wywiadowcze kosztują, a oficjalny budżet wywiadu nie był imponujący, do tego podlegał zewnętrznym audytom. Nadgorliwy urzędas albo zbyt dociekliwy poseł z Sejmowej Komisji do spraw Służb Specjalnych mogli narobić wiele szkód. Szukając kasy, Jędrzejczyk dobrze poznał Afrykę, a szczególnie te jej zakątki, które bogate są w diamenty, złoto, miedź i metale rzadkie. Kilka razy otarł się o śmierć, co akurat w tej branży nie jest niczym niezwykłym. Wreszcie po latach tułaczki na własną prośbę trafił do Iraku, gdzie przez dwa lata był oficerem kontaktowym przy amerykańskim dowództwie w Bagdadzie. Pobyt w tak zwanej Zielonej Strefie mimo zdarzających się ostrzałów moździerzowych był niczym urlop. Zajmował się głównie pisaniem raportów, żadnych niebezpiecznych akcji w terenie. Zamiast tego klimatyzowany pokój, knajpy, a nawet basen. Wrócił do kraju, by pomóc pułkownikowi Wyrwickiemu opanować sytuację po nagłej i niespodziewanej śmierci generała Pietkiewicza. Wszystko było dokładnie zaplanowane, jednak wydarzenia wymknęły się spod kontroli. I to w momencie, gdy wydawało się, że są ustawieni do końca życia. Iracki kontrakt na ropę miał być ich funduszem emerytalnym, mieli przejść do biznesu, a wywiadowczą robotę zostawić młodszym, wciąż wierzącym w służbę ojczyźnie. Teraz był gotowy na pokazowy proces, co oczywiście nie było aż takie złe, szczególnie w porównaniu z Wyrwickim, który skończył z kulką w czole.

– Major Stefan Jędrzejczyk. – Słowa odbiły się echem w pustym korytarzu. Strażnik pilnujący wejścia do sali odpraw zasalutował. – Bardzo proszę, panie majorze, komisja już czeka.

Jędrzejczyk uchylił ciężkie drewniane drzwi, za którymi znajdowała się przeszklona śluza bezpieczeństwa. Do jednej z otwartych metalowych kaset włożył telefon, innych elektronicznych urządzeń przy sobie nie miał. Rozległ się pisk i dźwięk zwolnionego zamka magnetycznego przypominający głuche puknięcie. Major pchnął kolejne drzwi i wszedł do sali odpraw, którą ze względu na kolisty kształt oraz stojący pośrodku duży okrągły stół ze szkła i stali nazywano Kamelotem. Jak zwykle panował tu półmrok, ale bez trudu rozpoznał siedzące przed nim postaci. Światła punktowych halogenów, odbijając się od szklanej tafli, podświetlały od dołu twarze członków komisji, co sprawiło, że poczuł się jak na planie filmowym, na którym miały się rozpocząć zdjęcia do horroru o współczesnej świętej inkwizycji. Wielki Likwidator uwielbiał takie klimaty, uważał, że to dodaje powagi całemu przedsięwzięciu.

– Dzień dobry, panie majorze, proszę usiąść. – Siedzący w środku mężczyzna wskazał obrotowe krzesło na wprost dziewięcioosobowej komisji.

Jędrzejczyk usiadł tyłem do wejścia.

– Uprzedzam pana, że przesłuchanie jest nagrywane – odezwał się ten sam mężczyzna, Emil Fiedorczyk nazywany Wielkim Likwidatorem. Jędrzejczyk tylko skinął głową; dobrze znał procedurę, gdyż był już przesłuchiwany. – Przed komisją weryfikacyjną stanął major Stefan Jędrzejczyk, oficer Agencji Wywiadu, ostatni przydział służbowy Biuro Studiów i Prognoz. Panie majorze, czy wie pan, dlaczego został tu wezwany i jaki jest cel pracy naszej komisji? – spytał Fiedorczyk.

– Chcecie pogrzebać w archiwach i rozwalić polski wywiad? – odpowiedział pytaniem Jędrzejczyk, sam siebie zaskakując własną stanowczością. Odwaga czy brawura?

Po drugiej stronie stołu rozległ się szmer niezadowolenia. Fiedorczyk pogładził sumiaste wąsy i niewzruszony kontynuował:

– Na mocy specjalnej uchwały sejmowej z 30 września 2008 roku zostaliśmy wyznaczeni do przeprowadzenia weryfikacji funkcjonariuszy i pracowników Agencji Wywiadu oraz wyjaśnienia wszystkich okoliczności związanych z wydarzeniami, do których doszło 1 sierpnia 2008 roku w siedzibie telewizji DTV, a które zakończyły się śmiercią pułkownika Dariusza Wyrwickiego, szefa Biura Antyterrorystycznego, oraz Leonarda Bielaka, prezesa DTV. Zgodnie z tą samą uchwałą komisja weryfikacyjna ma zbadać nieprawidłowości dotyczące planowania i realizacji operacji „Nabucco” oraz „Gilgamesz” – Wielki Likwidator z namaszczeniem wygłaszał przygotowaną wcześniej oficjalną formułkę, od której rozpoczynało się każde przesłuchanie. – Przypominam panu o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań i jednocześnie informuję, iż ma pan prawo do odmowy składania zeznań, jeśli mogą one narazić pana lub osoby panu najbliższe na odpowiedzialność karną. Czy zrozumiał pan wszystko?

W sali odpraw zamienionej na pokój przesłuchań zapanowała cisza.

– Tak – odparł Stefan Jędrzejczyk, poprawiając się na krześle.

– W takim razie zaczynamy – zakomenderował Fiedorczyk i rozejrzał się. – Proszę bardzo, najpierw profesor Krystyna Ignaciuk. – Wskazał wysuszoną siwą kobietę, która na co dzień pracowała w Instytucie Pamięci Narodowej i uchodziła za ekspertkę w kwestii PRL-owskiego wywiadu.

Profesor poprawiła okulary i odgarnęła opadające na czoło włosy. Jej pomarszczone dłonie i twarz wyglądały trupio blado w odbitym świetle halogenu.

– Co panu wiadomo o tak zwanym archiwum Saddama przywiezionym do Polski w październiku 2007 roku? – Zadając pytanie, Ignaciuk nie patrzyła na przesłuchiwanego. Była skupiona na swoich notatkach.

– Nie znam żadnych konkretów, wszystkie informacje, jakie posiadam na ten temat, są ogólnikowe i pochodzą z drugiej ręki – odpowiedział Stefan Jędrzejczyk, wzruszając ramionami. – Wiem tyle co państwo.

– I chce pan powiedzieć, że pułkownik Wyrwicki nie zostawił panu choćby najmniejszej wskazówki co do tego, gdzie zostało ukryte archiwum Saddama? – dopytywała profesor, wciąż wpatrując się w leżące przed nią papiery.

– Dokładnie tak. Nie mam pojęcia, gdzie jest archiwum ani co dokładnie zawiera – odparł Jędrzejczyk.

Krystyna Ignaciuk po raz pierwszy spojrzała majorowi prosto w oczy. Poczuł się dziwnie. Stara wiedźma.

Kobieta nieznacznie się uśmiechnęła, jak belfer, który przyłapał ucznia na kłamstwie.

– Dobrze, zaraz do tego wrócimy, panie majorze. Może pan po prostu nie wie, że coś wie – powiedziała i ponownie zagłębiła się w swoich notatkach.

Jędrzejczyk odpowiadał już wcześniej na pytania o archiwum Saddama i za każdym razem mówił to samo. Poszukiwania dziesięciu wielkich metalowych skrzyń, które Sekcja „1” przemyciła z Iraku do Polski, trwały od pięciu miesięcy. Gdy tylko zginął pułkownik Wyrwicki, do Agencji Wywiadu wkroczyli ludzie Emila Fiedorczyka. Oficjalnie mieli przygotować i przeprowadzić weryfikację. Jak mawiał Wielki Likwidator: „Trzeba raz na zawsze oczyścić służby niepodległej Polski z esbeckich pomiotów i pachołków Kremla”. Jednak prowadząc swoją krucjatę, Fiedorczyk – co absolutnie zrozumiałe – równolegle poszukiwał skarbów irackiego dyktatora. Dziesięć metalowych skrzyń wypełnionych było starożytnymi dziełami sztuki ukradzionymi z bagdadzkich muzeów, złotem i szlachetnymi kamieniami, ale nie to było w nich najbardziej wartościowe. Nie po to zabito w sfingowanym zamachu polskiego ambasadora i niemal całą jego ochronę, nie dla świecidełek zawiązano spisek, za którym stali ludzie z Sekcji „1”. Skrzynie z Bagdadu zawierały coś o wiele cenniejszego – informacje. Teczki zbierane i kompletowane na polecenie Saddama przez irackie służby specjalne były niczym broń masowego rażenia. To była esencja tajnej wiedzy, jaką dysponował nieżyjący dyktator. Marzenie każdej służby wywiadowczej na świecie. W archiwum Saddama znajdowały się nazwiska najważniejszych światowych polityków i ludzi biznesu, a wszyscy oni mieli poważne grzechy na sumieniu i woleli, by nikt się o nich nie dowiedział. Były tam też nazwiska z Polski. Znakomite narzędzie szantażu i nacisku, bezcenne w dyplomacji, interesach i walce o władzę.

– Pożartowaliśmy sobie, panie Jędrzejczyk, i wystarczy – powiedział Emil Fiedorczyk, odkładając na stół druciane okulary. – Tylko idiota uwierzy, że nic pan nie wie o archiwum Saddama. Może i wyglądamy panu na bandę niedorozwojów, ale tym razem się pan zdziwi.

Jędrzejczyk‌ pokręcił głową i przez dłuższą chwilę zastanawiał się, czy w ogóle odpowiadać na słowa Wielkiego Likwidatora.

– Panie przewodniczący, nie mam bladego pojęcia, gdzie obecnie znajduje się archiwum. Po przetransportowaniu go do Polski zostało przewiezione, jak państwo wiedzą, do ośrodka wywiadu w Kiejkutach, tam gdzie Wujek Sam przesłuchiwał swoich więźniów. Co stało się z nim później, nie wiem. – Major zachowywał spokój.

– To może o pomoc poprosimy wróżkę albo jasnowidza? – Fiedorczyk wyraźnie podniósł głos.

– Albo Kruka… – zaproponował Jędrzejczyk, patrząc prosto w rozpalone jak w gorączce oczy Wielkiego Likwidatora.

– Kruka? – spytał Fiedorczyk, jakby nie dosłyszał.

Major nie potrafił ocenić, czy to słowo zrobiło na Wielkim Likwidatorze jakiekolwiek wrażenie.

– Tak,‌ Kruka. Rosyjskiego agenta ulokowanego w naszych strukturach rządowych. Trafiliśmy na jego ślad tuż przed tymi… tymi tragicznymi wydarzeniami. – Mówił bez emocji, ale nikt z komisji nie wyglądał na zainteresowanego jego rewelacjami. Więcej życia było w figurach woskowych z muzeum Madame Tussaud w Londynie.

W sali‍ rozległ się chichot Emila Fiedorczyka szybko podłapany przez pozostałych członków komisji weryfikacyjnej. Śmiali się coraz głośniej, chcąc okazać przewodniczącemu swoją lojalność i oddanie. Pacynki. Wykrzywione w sztucznych grymasach twarze podskakiwały w światłach halogenów.

– Naprawdę? A może ma pan także jakieś informacje na temat lądującego w stolicy UFO? – Fiedorczyk uśmiechał się pobłażliwie. Jednak po chwili zacisnął usta i wycedził: – Zakładaliśmy, że coś takiego się wydarzy. Podobne gierki prowadzili z nami cwaniacy z WSI. – Rozejrzał się po członkach komisji, choć dobrze wiedział, że z ich strony nie czeka go żadna niemiła niespodzianka. Wraz z nim przy stole zasiadali sprawdzeni, odpowiednio wyselekcjonowani śledczy, a on był ich przewodnikiem po ciemnych, cuchnących zaułkach świata postkomunistycznych służb specjalnych. – Dziwię się, że dopiero teraz próbujecie odpalić tę ubecką prowokację. Nikt się na to nie złapie, wasze czasy się kończą, pieprzeni zdrajcy! – wykrzyczał teatralnie i uderzył dłonią w stół. Ze względu na szklany blat efekt nie był tak imponujący jak przy uderzeniu w klasyczny drewniany. – No, chyba że tu i teraz przedstawi pan niezbite dowody na swoje słowa.

– Proszę uznać moją wypowiedź za niebyłą – Jędrzejczyk wycofał się pokornie. Oddał jedynie próbny strzał. Partia, którą chciał rozegrać, wymagała spokoju i większej precyzji. Major dobrze wiedział, że posiedzenie komisji weryfikacyjnej to nie miejsce na podnoszenie sprawy rosyjskiego szpiega. Gniazdo Kruka.

Wielki Likwidator uśmiechał się pod wąsem, patrząc prosto w oczy Jędrzejczyka. Pokaz siły przerwała chrząknięciem profesor Ignaciuk, dając znak, że chce kontynuować przesłuchanie. Emil Fiedorczyk kiwnął głową, wyrażając zgodę. Kobieta jak gdyby nigdy nic wróciła do zadawania pytań.

– Czy według pańskiej wiedzy dokonano szczegółowej kwerendy zbiorów określanych jako archiwum Saddama?

– Nic‍ mi na ten temat nie wiadomo. – Jędrzejczyk odpowiadał automatycznie, jakby jego myśli krążyły wokół spraw i miejsc niezwiązanych z przesłuchaniem.

– Czy to pański podpis? – spytała profesor Ignaciuk, trzymając przed sobą coś, co z daleka przypominało kartę ewidencyjną, jaką wypełnia się przy przeglądaniu archiwów.

Kurwa! Major nie musiał podchodzić bliżej – dobrze wiedział, co to jest. Na prośbę pułkownika Wyrwickiego przejrzał spis rzeczy znalezionych w skrzyniach z Iraku i zgodnie z procedurą złożył podpis na karcie ewidencyjnej. Jeden jedyny podpis, ktoś go jednak znalazł. Spis razem ze skrzyniami zniknął, ale jakiś idiota najwyraźniej zapomniał o karcie.

– Odmawiam odpowiedzi na to pytanie. – Stefan Jędrzejczyk postanowił skorzystać z przysługujących mu praw. Miał serdecznie dość całej tej szopki. Teraz liczyło się jedno: zdekonspirowanie Emila Fiedorczyka. To sprawa osobista. Major, uchodzący wśród kolegów za koniunkturalistę i życiowego lawiranta, niemal wbrew sobie już jakiś czas temu uznał, że nie może i nie chce odpuścić sprawy Kruka.

– Kto przygotował plan operacji „Gilgamesz”? – Krystyna Ignaciuk pochyliła się do przodu, wyłaniając się z mroku niczym zombi.

– Odmawiam odpowiedzi na to pytanie – burknął Stefan Jędrzejczyk. Najchętniej wstałby i wyszedł. Tracił czas na spotkanie z ludźmi, którzy patrząc na mały szczegół, nie dostrzegają całości obrazu. On spoglądał na wydarzenia z szerszej perspektywy, dlatego wiedział, że musi działać szybko. Chyba pierwszy raz w jego życiu sprawy materialne zeszły na dalszy plan. Jako „kasjer” wywiadu zawsze kombinował, jak dorobić do pensji. Z czasem wszystko zaczął przeliczać na mamonę. Trochę pomogła mu w tym żona, stawiając co rusz żądania, których spełnienie wymagało zarobków na poziomie prezesa średniej wielkości banku. Dwupoziomowe mieszkanie, dwa samochody, dom na Mazurach, jacht i wakacje za granicą. Przełożeni przymykali oko, choć musieli się domyślać, skąd bierze pieniądze na tak wystawne życie. Był skuteczny w załatwianiu czarnej kasy, dlatego nikt się nie czepiał, że uszczknął coś dla siebie.

– Jaki był pański udział w operacji „Gilgamesz”? – profesor Ignaciuk brnęła dalej.

– Odmawiam odpowiedzi na to pytanie – rzekł Jędrzejczyk, patrząc ponad głową śledczej. Wzrok utkwił w ciemnych monitorach na ścianie. Były wyłączone.

3

17.09.2009, czwartek

Warszawa, studio DTV

godzina 10.15

– Do jasnej cholery, czy ktoś może uruchomić ten monitor?! – Słowa, które wywołały poruszenie w reżyserce, z pozoru nie pasowały do wypowiadającej je osoby. Jednak ci, którzy ją znali, nie byli bynajmniej zdziwieni. – Pieprzę to! Jak mam pracować w takich warunkach?! – krzyknęła ponownie Izabela Głowacka, wskazując ustawiony przed stołem prezenterskim monitor podglądowy, na którym zamiast obrazu ze studia lub materiału reporterskiego ostentacyjnie widniała czerń. – Kolanko, czy to transmisja z wnętrza czarnej dziury czy z twojego tyłka? – Pytanie skierowane było do realizatora, lecz ten na wszelki wypadek nie odpowiedział. Tylko szaleniec drażni rozwścieczoną tygrysicę.

W studiu‌ pojawił się technik i podbiegł do odmawiającego współpracy urządzenia. Kucnął i zaczął grzebać przy kablach wystających z monitora, a następnie zrobił mądrą minę, która miała zamaskować jego bezradność w starciu z koreańską technologią. W geście desperacji wyciągnął pilota z tylnej kieszeni jeansów, które w tym czasie zsunęły się, odsłaniając znaczną część pośladków, co w kręgach fachowców nazywano uśmiechem hydraulika. Drżącą ręką wciskał kolejne przyciski. Iza Głowacka, kobieta o czarującym uśmiechu, fryzurze na chłopczycę i radosnym spojrzeniu, kręciła z niedowierzaniem głową. Już miała się odezwać, gdy jakimś cudem bliski zawału technik nacisnął wreszcie właściwy guzik i ekran ożył, co w reżyserce i newsroomie przyjęto z wyraźną ulgą.

– Dziękuję‌ – powiedziała Iza.

Technik odetchnął głęboko. Jej dziewczęcy urok mógł sprawiać wrażenie, że jest kolejną ładną telewizyjną buzią, wieczną laseczką z kształtnymi piersiami i pustą głową, która bez telepromptera nie jest się w stanie przedstawić, nie mówiąc już o zapowiedzeniu materiału. Nic bardziej mylnego – była jak wilk w owczej skórze. Pod maską słodkiego niewiniątka kryła się dziennikarska bestia. Jej proste, niemal dziecięce pytania uśpiły czujność niejednego otrzaskanego w słownych potyczkach szermierza. Zazwyczaj, gdy było już po wszystkim, delikwent nie mógł uwierzyć, że wpadł w zasadzkę, którą zastawiła na niego piękna dziennikarka. Zapatrzeni w Izabelę politycy przestawali myśleć, jakby mieli przed sobą Meduzę, której spojrzenie zniewalało i paraliżowało. Widzowie ją kochali, od adoratorów dostawała takie ilości róż, że mogłaby założyć kwiaciarnię.

Była‌ singielką, a przynajmniej tak uważano, bo nikt nie znał szczegółów jej prywatnego życia. W dobie dziennikarzy celebrytów była chlubnym wyjątkiem unikającym pokazywania się w kolorowej prasie. Stroniła też od oficjalnych przyjęć i rautów, które wiązały się z tak zwanym ustawianiem na ściance. W pracy nie miała przyjaciół, ale nie wynikało to z zadufania czy z poczucia wyższości – była po prostu urodzonym samotnikiem. Niemniej dobrze współpracowała z zespołem wydawców, producentów i reporterów. Jak każda telewizyjna gwiazda miała swoje humory i oczekiwania, lecz mieściły się one w średniej krajowej. Lubiano ją i dla wszystkich było naturalne, że po kompromitacji Ludwika Tokarczyka stała się główną twarzą stacji. Prowadzony przez nią serwis informacyjny Godzina Szczytu zastąpił zdjęty z anteny Raport Dnia. Często też prowadziła wydania specjalne swojego programu, na przykład gdy – tak jak teraz – sejm debatował nad ważną, wywołującą kontrowersje ustawą. Na tapecie był rządowy program „Bezpieczna Polska”, który opozycja nazywała „Polska 84”. Nawiązanie do Orwella nie było przypadkowe. Niezależni eksperci byli właściwie zgodni, że przyjęcie proponowanego przez rząd pakietu ustaw i nowelizacji oznacza powstanie państwa Wielkiego Brata, w którym każdy wszędzie i zawsze narażony będzie na inwigilację przez służby specjalne. Program „Bezpieczna Polska” był reakcją na tragiczne wydarzenia sprzed ponad roku, które rozegrały się w siedzibie DTV. Rządzący odpowiedzieli w ten sposób na społeczne nastroje i oczekiwania, które wyraźnie rozmijały się z opiniami ekspertów. Ludzie byli gotowi oddać znaczną część prywatności w zamian za złudne poczucie bezpieczeństwa.

– Dobrze wygląda – powiedziała Izabela do siebie, patrząc z lekką zazdrością w monitor, na którym widać było pięćdziesięciojednoletnią premier. Alicja Berchart, elegancka brunetka, stała za sejmową mównicą. Iza nie tylko słuchała, co szefowa rządu ma do powiedzenia, ale też uważnie obserwowała, jak ona wygląda. Żyli w czasach, w których opakowanie było często ważniejsze od zawartości. Delikatny makijaż i pełne usta nadawały Alicji Berchart zmysłowość. Z pewnością podobała się mężczyznom, choć jej uroda nie była wyzywająca, a ona sama nie miała nic wspólnego z typem kobiety wampa. – Mamy najpiękniejszego premiera w Europie. To dlatego Angela Merkel jej nie lubi – ponownie odezwała się dziennikarka, uśmiechając się do swoich myśli.

– A podobno to faceci zwracają uwagę jedynie na wygląd – zauważył realizator Kolanko, musiał jednak przyznać, że pani premier wygląda rewelacyjnie i że trudno tego nie dostrzec. Granatowy, dopasowany żakiet, biała bluzka z idealnym dekoltem, który sporo odsłaniał, ale nie aż tyle, by wywołać niezdrowe podniecenie u partyjnych stróżów moralności.

– Niesamowita kariera, i to zrobiona w męskim świecie polityki. – Izabela Głowacka nie kryła podziwu; sama dobrze wiedziała, jak trudno jest odnieść kobietom sukces zawodowy i jak wiele je to kosztuje.

– Podobno miała dobrego promotora – wtrącił się Kolanko.

Iza nie odpowiedziała, skrzywiła się tylko. Ona też znała plotki, według których pani premier nie zaszłaby tak wysoko, gdyby nie popychał jej Wielki Likwidator. Z Emilem Fiedorczykiem poznali się podczas pracy w komisji weryfikacyjnej WSI, do której Alicja Berchart trafiła z IPN-u. Gdy zweryfikowała już to, co miała do zweryfikowania, dostała ku zaskoczeniu wszystkich stanowisko szefowej nowo powołanej Służby Wywiadu Wojskowego. Złośliwi twierdzili, że zawdzięcza to seksoperacyjnej pracy z Fiedorczykiem. To właśnie Wielki Likwidator namówił premiera Andrzejewskiego, by oddał jej we władanie SWW. A gdy po strzelaninie w DTV i rewelacjach ujawnionych przez Artura Solskiego stało się jasne, że musi dojść do dymisji rządu, to podobno Emil Fiedorczyk wymyślił, by zamiast wcześniejszych wyborów i oddania władzy liberałom zmienić tylko premiera i kilku ministrów. Tak też się stało. Nazwano to dogłębną rekonstrukcją gabinetu. Starego i wypalonego już profesora Andrzejewskiego zastąpiła energiczna i bardzo kobieca Alicja Berchart.

– Stojąc tu dziś przed państwem, zdaję sobie sprawę z odpowiedzialności, jaka spoczywa od roku na moim rządzie i na mnie. – Szefowa rządu zrobiła przerwę i rozejrzała się po sali. – Polska bezwzględnie potrzebuje moralnego porządku, a ten moralny porządek to także nasze starania o odrzucenie brzemienia historii. To lustracja. Lustracja musi zostać przeprowadzona z całym zdecydowaniem i dotyczy to wszystkich agentów, gdziekolwiek są. Rząd popiera uchwalenie nowej ustawy lustracyjnej i będzie dążył do tego, aby była ona realizowana.

Rozległy się oklaski, posłowie Obywatelskiego Porozumienia Patriotycznego wstali z miejsc. Wiedzieli, że nadchodzi ich czas. Będą rozliczać i karać. To, czego nie zrobił Józef Andrzejewski, wreszcie nastąpi.

Alicja Berchart ruchem dłoni uspokoiła rozentuzjazmowanych polityków. Uśmiechnęła się.

– Sprawy moralnego porządku to także kwestie związane z materialną sytuacją polskich elit, w szczególności elit politycznych. Konieczna jest lustracja majątkowa. Chcę to mocno podkreślić: prawdziwa lustracja majątkowa.

Premier usiłowała kontynuować, ale znowu jej wystąpienie przerwały brawa. Któryś z posłów krzyknął:

– Dorżniemy te sprzedajne watahy i ruskich agentów!

Alicja Berchart nie skomentowała tego, ale wyraźnie była z siebie zadowolona. Wyborcy będą zachwyceni.

– Mój rząd nie ma nic przeciwko ludziom zamożnym. Ale jeśli chodzi o ludzi funkcjonujących w życiu publicznym, ta zamożność musi zostać bardzo dokładnie sprawdzona, musimy wiedzieć, kto i z jakich powodów jest zamożny. Tak jak musimy wiedzieć, kto czyje interesy reprezentuje. – Premier podniosła głos, jej spojrzenie stało się groźne. Niech wiedzą, kto rządzi. Przebiegła wzrokiem po poselskich ławach, na sali zapanowała cisza. – Musimy odbudować nasz kraj i wyczyścić go z wszelkiego plugastwa, sitw i układów, które na nim żerują. Tylko tak zagwarantujemy bezpieczeństwo naszym rodzinom i naszej ojczyźnie. Musimy zrobić wszystko, by już nigdy nie doszło do tak tragicznych wydarzeń jak te, które doprowadziły do dymisji rządu profesora Andrzejewskiego. – Wykonała delikatny ukłon w kierunku swojego poprzednika. – Mieliśmy dobry rząd i dobrego premiera – pauza na oklaski – jednak wspólnie uznaliśmy, że potrzebne są zmiany, by prowadzić trudną walkę z siłami, które zagrażają Polsce. – Alicja Berchart mówiła to, co wypada, a nie to, co myśli. Prywatnie uważała Andrzejewskiego za stetryczałą świnię nagrzaną na każdą kobietę, która znajduje się w zasięgu jego lepkich łap. Dla niej były premier był marionetką, którą kierowali dawni towarzysze ze służb specjalnych. – Nie poddajemy się, dobiega końca weryfikacja funkcjonariuszy Agencji Wywiadu. Czas, by polskie służby specjalne były naprawdę polskie!

Wybuchła kolejna owacja. Także Józef Andrzejewski z przyklejonym do twarzy uśmiechem, przygarbiony, jakby na swoich barkach dźwigał wszystkie problemy świata, wstał i klaskał. Mała‌ kurewka. W takich chwilach jak ta były premier jeszcze bardziej czuł gorycz porażki i strach przed tajemnicami, które nigdy nie powinny ujrzeć światła dziennego. Wszystko zależało teraz od kobiety, która stała za sejmową mównicą i patrząc mu w oczy, cytowała jego ulubionego poetę – Herberta.

– Bądź odważny gdy rozum zawodzi bądź odważny/ w ostatecznym rachunku jedynie to się liczy.

Słowa były jak precyzyjnie wymierzony i odpowiednio silny policzek. Andrzejewski potarł twarz. Odwrócił ze wstydem głowę. Co za burdel. Po zabójstwie pułkownika Wyrwickiego nie miał pojęcia, co się stało z kwitami dotyczącymi jego współpracy z esbecją. Nie wiedział, gdzie jest i kto ma dostęp do archiwum Saddama i znajdującej się w nim teczki przypominającej o niechlubnych kontaktach z irackim dyktatorem, któremu sprzedawali składniki do produkcji sarinu. Ten wysoce toksyczny środek bojowy nazywano cichym zabójcą, gdyż był bezwonny i bezbarwny. Niewielka jego ilość zabijała człowieka w ciągu paru minut. Do dealu doszło pod koniec 1989 roku. Andrzejewski był wówczas członkiem rady nadzorczej szwajcarskiej firmy chemiczno-farmaceutycznej założonej przez Leonarda Bielaka. Polonijny biznesmen należał do wąskiego grona zaufanych, którzy w imieniu służb specjalnych obracali pieniędzmi FOZZ-u. Instytucja stworzona do wykupywania polskiego długu stała się kasą pożyczkową dostarczającą dewizy na rozkręcenie interesów, w których partycypowali ludzie służb.

O tej i innych tajemnicach Bielaka profesor dowiedział się po latach, gdy żegnał się już ze stanowiskiem. Dopiero wtedy dotarło do niego, że był marionetką w rękach komunistycznych służb, które po przełomie 89 roku postanowiły odnaleźć się w nowej politycznej rzeczywistości, tworząc ją od podstaw. Operację nazwano „Wieża Babel”, a wymyślili ją ludzie z Sekcji „1”, tajnej, głęboko zakonspirowanej grupy w strukturach wywiadu. Głównym celem było przejęcie kontroli nad tworzącymi się partiami politycznymi, które już wkrótce miały odebrać władzę dogorywającej Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. Jednym z liderów nowej niepodległościowej elity był profesor Józef Andrzejewski, działacz opozycyjny i ceniony wykładowca historii na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu. To jemu zaproponowano przewodniczenie powstającej właśnie Prawicy dla Polski. Wtedy też profesor poznał Leonarda Bielaka, polskiego biznesmena, który osiągnął wielki sukces w Szwajcarii i jako zamożny patriota postanowił wspomóc finansowo partię Andrzejewskiego. Nikt nie pytał, skąd naprawdę pochodzą pieniądze, które wydawano na garnitury, lokale partyjne i kampanie wyborcze. Leonard Bielak stał się szarą eminencją Prawicy dla Polski. Dzięki politycznym koneksjom dostawał koncesje, prywatyzował największe polskie przedsiębiorstwa, spekulował walutą. Był bezkarny, gdyż rozpostarto nad nim parasol ochronny. Olbrzymie pieniądze zarobił między innymi, dostarczając Saddamowi Husajnowi składniki chemiczne niezbędne do produkcji sarinu. Był koniec roku 89. Iracki reżim szykował się do wojny z Kuwejtem i kolejnych krwawych porachunków z Kurdami. Interesu dobito w Bagdadzie, gdzie Leonardowi Bielakowi towarzyszyli dwaj politycy PdP i zarazem członkowie rady nadzorczej jednej z jego firm – ci sami, którzy po latach zajęli dwa najważniejsze stanowiska w państwie. Opublikowanie zdjęć premiera i prezydenta Polski z Saddamem, „Chemicznym Alim” i innymi irackimi prominentami oraz ujawnienie informacji o kontrakcie zakończyłoby błyskawicznie ich karierę. Sekcja „1” nie mogła na to pozwolić – zbyt dużo zainwestowano w obu polityków. Dlatego, gdy tylko pojawiły się informacje o możliwości przejęcia najcenniejszych teczek irackiej bezpieki, ukrytych przez ludzi dyktatora, zdecydowano o przeprowadzeniu operacji „Nabucco”. Pomysł był prosty: zorganizowano zamach na polskiego ambasadora w Bagdadzie. Dzięki zamieszaniu, jakie po nim powstało, ludzie wywiadu niepostrzeżenie wywieźli z Iraku skrzynie ze skarbami Saddama.

Teraz jednak nie było wiadomo, gdzie są i kto ma w ręku kwity obciążające nie tylko polskich polityków. Ożeż‌ kurwa! Profesor Andrzejewski szczegóły te poznał dzięki Emilowi Fiedorczykowi. Dla nich obu było jasne, że trzeba zrobić wszystko, by sprawy z przeszłości pozostały tajne. Tym bardziej że umoczony był także urzędujący wciąż prezydent. Andrzejewski nigdy go nie lubił. Zakompleksiony fiut. Ich ostatnia rozmowa była oficjalna, chłodna. Profesor przyjechał do pałacu prezydenckiego złożyć dymisję. Jego dawny kolega z czasów opozycji solidarnościowej nie miał mu wiele do powiedzenia: „Zniknij, Józek, przejdź na emeryturę, wycofaj się z polityki”. Andrzejewski odebrał to jako zawoalowaną groźbę. Przez chwilę myślał nawet o ujawnieniu całego tego bagna, gdyż bardzo nie chciał tonąć sam. Wiedział wystarczająco dużo, by pociągnąć za sobą kilka wpływowych osób. Ale jako dobry strateg szybko zdał sobie sprawę, że nim ujawni swoje rewelacje, zginie w wypadku samochodowym albo popełni samobójstwo. Nie był naiwny i nie wierzył, że śmierć pułkownika Wyrwickiego oraz Leonarda Bielaka była przypadkowa i że odpowiadał za nią ten dziennikarzyna Solski. On był jedynie kozłem ofiarnym, psycholem, któremu można było przypisać podwójne zabójstwo. Ale gówno.

Wystąpienie pani premier dobiegło końca. Co więksi partyjni lizusi ruszyli na wyścigi, by uścisnąć dłoń Alicji Berchart i szepnąć kilka słów uznania. Doszło do gorszących przepychanek, bo każdy chciał być pierwszy, zupełnie jakby przez rok nie ustalono jeszcze nowej kolejności dziobania. Amatorzy‌ i eunuchy. Andrzejewski wstał i między rzędami poselskich ław ruszył w kierunku wahadłowych drzwi prowadzących do sejmowych kuluarów. Zrobił kilka kroków, gdy nagle poczuł zawroty głowy i szum w uszach. Próbował złapać się drewnianego oparcia, ale nie trafił ręką i upadł na szarą wykładzinę, którą wyłożona była podłoga w sali posiedzeń sejmu. Usłyszał czyjś przytłumiony krzyk wzywający lekarza. Poczuł jeszcze ręce, które rozpinały mu koszulę. Nic już nie widział, spadał w pustkę.

4

17.09.2009,‍ czwartek

Warszawa,‌ Kancelaria Premiera

godzina‌ 12.45

Jeszcze‍ nigdy nie czuła się tak samotna. Teraz rozumiała tych, którzy ostrzegali ją, mówiąc, że gdy dojdzie na szczyt, będzie sama, bo tam człowiek zawsze jest sam. Ci, którzy tu jeszcze nie byli, nie rozumieją, ci, którzy upadli, nie są już w stanie pomóc. Na szczycie każdy jest zdany na siebie. Wspaniałe i tragiczne zarazem uczucie. Lata wyrzeczeń, ciężka praca, pełne poświęcenie, a wszystko po to, by zajść wyżej niż inni. W przypadku Alicji Berchart oznaczało to fotel premiera. To był jej szczyt. Najważniejsze polityczne stanowisko w państwie, realna władza pozwalająca kierować krajem. Formalnie głową państwa był prezydent, ale konstytucja i wieloletni uzus czyniły z niego przecinacza wstęg, wodzireja na rocznicowych uroczystościach i orderowego. Rządził ten, kto siedział w fotelu premiera.

Na‌ specjalne życzenie Alicji Berchart klasyczny mebel, na którym swoje cztery litery mościł jej poprzednik, zastąpiono designerską nowością włoskiej firmy Olivo & Groppo. Fioletowa skórzana tapicerka fotela, co było do przewidzenia, gryzła się ze starym, ciężkim drewnianym biurkiem i szafkami. Dlatego wystrój gabinetu zmieniono na lekkie i proste meble ze szkła i stali. Co prawda kolorowa prasa oskarżyła nową premier o rozrzutność, ale Alicja Berchart szybko obłaskawiła tabloidy, organizując specjalną sesję zdjęciową w swoim gabinecie. Przy tej okazji natychmiast odezwali się stróże moralności, którzy wszędzie potrafią dostrzec seksualny podtekst. Poszło o cygaro, które na jednej z fotek trzymała w dłoni szefowa rządu. To wystarczyło, by politycy Obywatelskiego Porozumienia Patriotycznego z tak zwanej frakcji Rydzyka szemrali po kątach, że premier katolickiego kraju robi sobie wyuzdane zdjęcia, a wszystko dlatego, że nie ma męża. Na szczęście dla Berchart tych zarzutów nikt nie brał poważnie. Homoseksualiści nadal traktowani byli przez znaczną część rodaków jak dziwadła, ale bycie singlem nie oznaczało już społecznego ostracyzmu. Jak mawiał dyrektor Radia Maryja, ludzie są ułomni. Tym samym nawet na prawicy zaczęto tolerować polityków, którzy nie żyli w stałych związkach małżeńskich pobłogosławionych przez Kościół.

– Czekam‌ na tego jedynego – mówiła zazwyczaj w wywiadach Alicja Berchart pytana o brak życiowego partnera i zaraz dodawała: – Poświęciłam się służbie ojczyźnie. Mężczyźni, których spotkałam na swojej drodze, nie chcieli albo nie potrafili się z tym pogodzić.

Szefowa‍ rządu znakomicie wypadała w mediach, dziennikarze ją lubili. Szlag‍ by to trafił. Tym bardziej nie cierpiała, gdy ktoś kradł jej show. Tak było dzisiaj. Przygotowywana od tygodni debata na temat bezpieczeństwa państwa straciła na znaczeniu w związku ze śmiercią Józefa Andrzejewskiego. Stary‍ ramol. Była zła. Zamiast widzieć, że dotrzymuje słowa i wdraża program „Bezpieczna Polska”, wyborcy będą zasypywani informacjami o zmarłym profesorze. Zamiast nabijać punkty u ludzi bojących się o swoje bezpieczeństwo, jej partyjne zaplecze pogrąży się w żałobie i dyskusjach na temat ideologicznej i politycznej spuścizny po Józefie Andrzejewskim. Plus był jeden – przez jakiś czas nikt nie będzie wracał do wpadek i afer, gdyż o zmarłym można mówić jedynie dobrze. Trzeba było jeszcze tylko podjąć decyzję w sprawie pogrzebu i miejsca pochówku. Wszak to, gdzie w oczekiwaniu na wieczność gnić będzie truchło byłego premiera, stało się sprawą wagi państwowej.

– Pani‌ premier, przepraszam bardzo…

Alicja‌ Berchart dopiero teraz zauważyła stojącą w drzwiach sekretarkę.

– Tak,‍ słucham. – Poprawiła się na fotelu.

– Tak‍ jak pani prosiła, zamówiłam klepsydrę na pierwszych stronach jutrzejszych dzienników, przekazano też w pani imieniu kondolencje rodzinie profesora Andrzejewskiego. Szef naszej kancelarii jest w stałym kontakcie z kancelarią prezydenta w sprawach dotyczących pogrzebu – wyliczała kobieta, nie spuszczając wzroku z szefowej. – Czy ma pani jeszcze jakieś życzenia?

– Nie,‍ chyba nie… – odpowiedziała Alicja Berchart, ale gestem zatrzymała sekretarkę. – Czy namierzyła już pani Wiktora Hofmanna?

– Jeszcze‌ nie, ale pamiętam o tym – powiedziała sekretarka tonem, który oznaczał, że robi wszystko, by dodzwonić się do szefa Agencji Wywiadu. – Pan Hofmann jest na urlopie, ale go znajdziemy.

Szefowa‍ rządu nie miała wątpliwości, że tak się stanie.

– Jeszcze‍ jedno: proszę połączyć mnie z panem Emilem Fiedorczykiem.

– Tak‌ jest. – Kobieta skinęła głową i wyszła, zamykając za sobą grube, dźwiękoszczelne drzwi oklejone dębowym fornirem.

W gabinecie‌ znowu zapanowała cisza. Alicja Berchart wstała i podeszła do stolika, na którym ustawiona była tacka z napojami. Sięgnęła po sok aloesowy, najnowszy przebój w dziedzinie dietetyki. Jego skuteczność zachwalały rodzime gwiazdeczki, które po tym cudownym specyfiku nie tylko chudły, ale i młodniały. Niektóre tak bardzo, że nie poznaliby ich rodzice albo dorosłe dzieci. Złośliwi twierdzili, że te metamorfozy to przede wszystkim zasługa skalpela jednego z warszawskich chirurgów plastycznych, jednak oficjalnie przemianę w nastolatki zawdzięczały ryczące czterdziestki darom natury i zabiegom terapeutycznym, takim jak hydrokolonoskopia czy akupunktura. Alicja Berchart nie należała do desperatek, które walczą z każdą zmarszczką, naciągając skórę tak bardzo, że przypominają ufoludki, albo próbują oszukać grawitację, podnosząc sobie cycki tak wysoko, że na plecach robią im się fałdy. Nie potrafiła się jednak oprzeć cudownym sokom czy kremom, nawet jeśli zdawała sobie sprawę, że równie dobrze mogłaby pić sok z polskiej porzeczki i smarować się kremem Nivea. Wróciła do biurka dokładnie w tym momencie, w którym zadzwonił stojący na nim telefon.

– Tak?

– Pani‍ premier, pan Fiedorczyk na linii – poinformowała sekretarka i nie czekając na odpowiedź, przekierowała połączenie.

– Emil?

– Tak,‌ pani premier, to ja, sługa uniżony. – Wielki Likwidator tryskał humorem.

– Co‌ cię tak cieszy, stary capie? Dorwałeś jakąś młodą kózkę? – spytała Alicja Berchart, żartując, choć w jej głosie dało się usłyszeć nutkę zazdrości.

– Gdzieżbym‌ śmiał, moja pani, jestem cały twój. – Znakomicie się bawił, a to oznaczało, że wszystko idzie zgodnie z jego planem.

Alicja‍ Berchart dobrze znała ten jego pełen euforii i pobudzenia stan. Ich romans trwał już pięć lat, a to sporo czasu, by poznać czyjeś zachowania, nawyki, fobie i obsesje. Wielki Likwidator pragnął władzy i kontroli nad wszystkim. Niekiedy się go bała, szczególnie gdy z rozpalonym jak w gorączce wzrokiem snuł plany i roztaczał wizje ich wspólnej politycznej przyszłości. Fiedorczyk nie był łasy na pieniądze i blichtr związane ze sprawowaniem władzy. Dla niego władza była środkiem i celem jednocześnie. Nie zależało mu na służbowych samolotach, gabinetach i apartamentach. Był ponad to. Dlatego wyglądał jak mól książkowy i ostentacyjnie nie dbał o ubiór, uznając, że to strata czasu. Zazwyczaj miał na sobie znoszoną marynarkę, która idealnie komponowała się z jego przerzedzonymi, tłustymi włosami, sumiastymi wąsami i drucianymi okularami, zza których spoglądał swoim szklistym wzrokiem. To spojrzenie sprawiało, że wyglądał, jakby trawiła go gorączka albo opanowało szaleństwo. Ci, którzy stawali przed jego komisją weryfikacyjną, na długo zapamiętywali te oczy.

– Jak‍ dzisiejsze przesłuchania? – spytała premier.

– Już‌ kończymy, zaczynamy pisać raport. Pieprzeni esbecy pożałują, że się urodzili. – Fiedorczyk był, jak zwykle w trakcie prac komisji weryfikacyjnej, w bojowym nastroju. Miał do wypełnienia misję, tylko ona się liczyła. Słychać było, jak zaciąga się papierosem. – Coś się stało? Dlaczego chciałaś ze mną rozmawiać?

– Sama‌ nie wiem. Wytrąciła mnie z równowagi śmierć Andrzejewskiego… – zaczęła Berchart, ale uznała, że nie jest to rozmowa na telefon. – O której możemy się spotkać?

– Jeszcze‍ nie wiem – odparł Fiedorczyk. – Odezwę się do ciebie. I nie przejmuj się za bardzo Andrzejewskim. On ma już święty spokój. Jeszcze parę dni i zamkniemy tę historię w archiwach.

– Masz‌ rację – przytaknęła Alicja Berchart, popijając sok. Był słodki i lekko galaretowaty. – Do zobaczenia później. – Odłożyła słuchawkę, nie czekając na słowa pożegnania.

Bądź‌ twarda. Żałowała, że zadzwoniła. Nie lubiła, gdy mężczyźni myśleli, że jest od nich uzależniona albo że nie potrafi samodzielnie podejmować decyzji. W męskim świecie polityki musiała na każdym kroku udowadniać, że jest równie dobra, twarda, sprytna i bezwzględna jak faceci. A to, że nie miała penisa i włochatego wora z jądrami, nie czyniło z niej człowieka drugiej kategorii. Wiedziała, że dla wielu ludzi jest marionetką Wielkiego Likwidatora i że w ich oczach zrobiła karierę przez łóżko, nie wybrzydzając i odpowiednio szeroko rozkładając nogi. Taki obraz nasuwał się sam. Jej romans z o dziesięć lat starszym Fiedorczykiem był dziwnym związkiem także dla niej. Kompletnie do siebie nie pasowali – ona elegancka i atrakcyjna, on zdecydowanie zniszczony przez życie, używki i trawiącą go żądzę władzy.

Mimo‌ kiepskiej aparycji Wielki Likwidator nigdy nie narzekał na brak kobiet. Głośno było zwłaszcza o jego romansach w czasach stanu wojennego. Wtedy podrywał na opozycjonistę, więźnia komunistycznego reżimu. Często żartował, że gdyby Jaruzelski nie wprowadził stanu wojennego, on nigdy nie zaliczyłby tylu panienek. Studentki z NZS-u patrzyły w niego jak w obraz, uważały za ikonę podziemia. Dymanko z Fiedorczykiem było dla nich patriotycznym obowiązkiem. Z seksu za ojczyznę nie trzeba się było nawet spowiadać. Fiedorczyk był bojownikiem o wolność, a bojownikowi się nie odmawia. W wolnej Polsce też nie miał się na co skarżyć. Jego erotyczne podboje z początku lat dziewięćdziesiątych obrosły legendą. Miał czteropokojowe mieszkanie na Mariensztacie z widokiem na tyły kościoła św. Anny przy Krakowskim Przedmieściu. W trójkątnym szczycie świątyni umieszczona była otoczona pilastrami płycina, a w niej obraz Matki Boskiej. Oczy Przenajświętszej Panienki musiały oglądać wszystko, czego dopuszczali się Fiedorczyk i jego goście. Imprezy był tak huczne, że o mało nie zakończyły się tragedią, gdy jedna z pijanych narzeczonych gospodarza postanowiła się przewietrzyć i wyszła na balkon, którego nie było. Upadek z drugiego piętra zakończył się złamaniem obu rąk i pęknięciem miednicy. Od tamtej pory Emil Fiedorczyk się wyciszył.

Przyszły‍ Wielki Likwidator równie często jak kobiety zmieniał partie polityczne. Zaczynał w Prawicy dla Polski profesora Andrzejewskiego, później byli Narodowi Chrześcijanie, Ruch Zjednoczonej Prawicy, Konfederacja Konserwatystów Rzeczpospolitej i jeszcze kilka innych kanapowych stronnictw, których nikt już nie pamiętał. Do współpracy z Józefem Andrzejewskim wrócił, gdy powstało Obywatelskie Porozumienie Patriotyczne. Po przejęciu władzy przez OPP Emil Fiedorczyk otrzymał misję likwidacji Wojskowych Służb Informacyjnych. Premier Andrzejewski uważał, że tylko on jest wystarczająco szalony, by podjąć się tego zadania i odnieść sukces. Jak się okazało – słusznie. Na gruzach WSI powstały dwie nowe agencje: Służba Wywiadu Wojskowego i Służba Kontrwywiadu Wojskowego. Na czele tej pierwszej stanęła Alicja Berchart, która ciężko pracowała w komisji weryfikacyjnej oraz w łóżku Wielkiego Likwidatora. Nie miała doświadczenia, ale miała znakomitego promotora i nauczyciela. Ku zaskoczeniu wielu ekspertów dobrze poradziła sobie na trudnym stanowisku, i to mimo że była cywilem i kobietą, co w wojsku ma jeszcze większe znaczenie niż w świecie polityki. Generałowie musieli zacisnąć zęby i grzecznie wykonywać polecenia pani minister. Nie przez przypadek nazywano ją za plecami Krwawą Mary. Nie było to nawiązanie do znanego drinka, lecz do Marii I Tudor, słynącej z okrucieństwa królowej angielskiej.

Ponownie‍ zadzwonił telefon na biurku. Alicja Berchart niespiesznie podniosła słuchawkę.

– Tak?

– Mam‌ na linii ministra Hofmanna – poinformowała sekretarka i tradycyjnie nie zadając zbędnych pytań, co bardzo podobało się premier Berchart, połączyła ją.

5

17.09.2009,‌ czwartek

Łotwa,‌ Ryga, Red King’s Casino

godzina‍ 14.20

Z nerwów‌ trzęsły mu się ręce, a twarz zrobiła się czerwona. Był wściekły, co pierwsza odczuła Bogu ducha winna krupierka Aija. Najpierw usłyszała, że jest ruską pizdą, która nie potrafi rozdawać kart, a później, że jest szmatą i kurwą, która powinna się zajmować obciąganiem bezdomnym, a nie pracą w kasynie. Za takie słowa delikwent zostałby wyproszony z sali, ale ponieważ był gościem właścicieli kasyna i grał w zamkniętym specjalnie dla niego i dwóch innych graczy pokoju dla VIP-ów, udawano, że nic się nie stało. Zmieniono jedynie krupierkę na krupiera. Ta część kasyna była niedostępna dla zwykłych śmiertelników. Ekskluzywny wystrój nie był ostentacyjny, ale widoczny dla koneserów. Skórzane fotele i hokery w czerwonej tonacji, prawdziwe wzorzyste perskie dywany, kryształowe lustra i żyrandole, najlepsze alkohole i cygara. Nad wszystkim czuwała dyskretna obsługa. Tu obstawiano naprawdę wysoko, a przegrywano jeszcze więcej, dlatego napady złości, jakie przydarzały się graczom, traktowane były ze zrozumieniem. Dopóki gość grał i nie posuwał się do rękoczynów, wybaczano mu wiele.

– Karta‌ – powiedział piskliwym głosem niski, gruby mężczyzna z pedantycznie przystrzyżonymi rzadkimi wąsami i brodą. Teraz,‍ kurwa, teraz. W ręku ściskał nerwowo okulary w rogowej oprawce, a do twarzy przyklejony miał uśmiech. Grymas ten sprawiał, że wyglądał, jakby właśnie tracił zmysły.

– Może‍ chwilę odsapnij, Wiktorze.

Usłyszawszy‌ te słowa, mężczyzna odwrócił się od stołu, na którym rozgrywał partię blackjacka. Po jego rozbieganych oczach trudno było ocenić, czy poznał, kto do niego mówi. Otarł pot z czoła. Chwilę trwało, zanim się odezwał.

– Aaa…‌ Cześć, Piotrze. – Wstał i podszedł się przywitać. Był dużo niższy od swojego znajomego. Uścisnęli się serdecznie jak starzy, dobrzy kumple. Wymienili kilka grzecznościowych uwag, typowy small talk.

Wiktor‌ Hofmann wciąż rozglądał się nerwowo i co rusz zerkał na stół, przy którym obstawiał. Karta mu nie szła, ale jak każdy hazardzista wierzył, że się to zmieni… za chwilę, za minutę, zaraz. A wtedy się odkuje za wszystkie czasy i pokaże tym wszystkim, którzy postawili na nim krzyżyk, że się pospieszyli. Sztuczny uśmiech nie zniknął z jego twarzy.

– Nie‍ martw się, żetony poczekają. Nic nie zginie, przecież to moje kasyno – powiedział mężczyzna o imieniu Piotr, wskazując drzwi, za którymi znajdowała się mała sala restauracyjna. Korzystali z niej wyłącznie goście pokoju dla VIP-ów. – Zjemy coś i pogadamy. Oczywiście ja zapraszam.

Dopiero‍ teraz Wiktor Hofmann poczuł, jak bardzo jest głodny. Jego ostatnim posiłkiem był lunch na pokładzie samolotu, którym dzień wcześniej o osiemnastej przyleciał z Warszawy do Rygi. Podróżował klasą business, więc w przeciwieństwie do plastikowego jedzenia rozdawanego w ekonomicznej wybierał z prawdziwego restauracyjnego menu. Skusił się na roladki z łososia, tartę z warzywami i sałatkę owocową. Półtoragodzinny lot umilał sobie, popijając szampana. Samolot opuszczał na małym rauszu. Urlop‌ to urlop. Z lotniska pojechał prosto do hotelu Radisson Blu, gdzie miał zarezerwowany apartament. Za wszystko płacił kolega, którego kasyno mieściło się w tym samym budynku. Lokalizacja ta bardzo odpowiadała szefowi Agencji Wywiadu – żadnych zbędnych wycieczek czy łażenia po starym mieście i oglądania zabytków, z których słynęła Ryga. Nie planował też romantycznych spacerów bulwarami i deptakami nad Dźwiną, która przecinała miasto na pół. Wiktor Hofmann przyjechał na Łotwę, by w spokoju oddać się swojej wielkiej namiętności – hazardowi. Czuł się tu anonimowo i bezpiecznie, tym bardziej że współwłaścicielem Red King’s Casino był jego dobry znajomy Piotr Duch. Należąca do niego sieć kasyn miała lokale także w Polsce, ale ze zrozumiałych względów szef Agencji Wywiadu wolał się w nich nie pokazywać. Ryzyko rozpoznania było zbyt duże.

– Czego‌ się napijesz na początek? – spytał Duch.

– Może‍ jakieś wino. – Hofmann był niezdecydowany.

– Bardzo‍ proszę. Proponuję rieslinga, właśnie otrzymaliśmy nową dostawę. Półwytrawny i delikatny – zachwalał Piotr Duch, dając znak kelnerowi, by podszedł.

Zamówili‌ butelkę niemieckiego wina i zaczęli przeglądać kartę dań. Minister Hofmann wybrał zapiekany camembert na rukoli z żurawiną, a na danie główne królika duszonego w śmietanie.

– Świetny‌ wybór. Dla mnie też królik, ale zacznę od blinów z kawiorem – oznajmił gospodarz.

Kelner‌ ukłonił się nisko i zniknął za pojedynczymi drzwiami ukrytymi za czerwoną kotarą.

– Słyszałem,‌ że nerwowy coś jesteś. Dziewczyny mi obrażasz – powiedział Duch, podnosząc do ust kieliszek z białym winem. Miało wyraźną kwiatową nutę i wbrew stereotypom nie przypominało w smaku kwaśnego wina mszalnego.

– Wszystko‌ się pieprzy w robocie, karta nie idzie. – Hofmann machnął z rezygnacją ręką. – I jakby tego było mało, przekręcił się dziś profesor Andrzejewski…

– Stary‍ nie żyje? – Właściciel kasyna był wyraźnie zaskoczony. Tak jak Wiktor Hofmann znał profesora jeszcze z czasów studenckich.

Józef‍ Andrzejewski uchodził za wymagającego wykładowcę. Historia była jego pasją i oczekiwał, że tak samo traktować ją będą jego studenci. W czasach komuny nie bał się mówić prawdy o najnowszej historii Polski – dla niego nie istniały białe plamy. Gdy powstała Solidarność, Andrzejewski czynnie włączył się w działalność opozycyjną, ciągnąc za sobą między innymi Wiktora Hofmanna.

W przeciwieństwie‌ do przyszłego szefa Agencji Wywiadu Piotr Duch nie pasjonował się polityką i miał gdzieś, czy krajem rządzą czerwoni czy czarni. Jeden‌ szajs. Dla niego liczyły się interesiki. „Tanio kupić, drogo sprzedać” – ta podstawowa zasada kapitalizmu obowiązywała także w socjalistycznej Polsce. Gdy Wiktor Hofmann jako młody zapaleniec drukował ulotki i zastanawiał się, jak obalić rządy faceta w spawalniczych okularach, Duch postawił na turystykę zarobkową. Jeździł przede wszystkim w południowo-wschodnie rejony Europy. W podróż zabierał zawsze torby wypchane kremami, mydłem, kryształami i kapami na wersalki. Towar sprzedawał w Rumunii i Bułgarii, a za zarobioną kasę kupował w Turcji kożuchy. Interes się kręcił i szybko zarobił tyle, że nie musiał już jeździć tam i z powrotem. Wynajmował ludzi, a sam kombinował, w co inwestować pieniądze. Był biznesowym samoukiem, ale nadrabiał bezczelnością i bezwzględnością. Przełom roku 1989 był wymarzonym czasem dla ludzi takich jak on, którzy nie bali się brać spraw we własne ręce i nie przejmowali się, czy je pobrudzą, gdyż prawo mieli w głębokim poważaniu. Piotr Duch handlował spirytusem z przemytu, tajwańską elektroniką i walutami. Od pucybuta do milionera – ten amerykański sen spełnił się w jego wypadku nad Wisłą.

– Mam‌ przerąbane – Hofmann kontynuował użalanie się nad sobą, jednak piskliwy głos i grymas uśmiechu na twarzy powodowały, że jego opowieść nie budziła współczucia. – Andrzejewski był gwarantem mojej nietykalności. Teraz ta wściekła suka nie będzie miała oporów, by obciąć mi jaja i kazać je zjeść na deser.

Piotr‌ Duch skrzywił się, usłyszawszy tę mało wyrafinowaną wypowiedź.

– Przesadzasz,‌ kolego. Poza tym pani premier nie ma aż tyle czasu, by szukać twoich jąder. Łatwiej znaleźć Bursztynową Komnatę – próbował zażartować.

Jego‌ dowcip nie spotkał się z uznaniem szefa Agencji Wywiadu. Ludzie na stanowiskach nie mają dystansu do siebie, a ci, którzy – tak jak Hofmann – odliczają dni do dymisji, są całkowicie odporni na żarty. Dla nich kończy się życie. Panowie świata, depozytariusze wielkich tajemnic, władcy marionetek nagle zdają sobie sprawę, że jednak są zwykłymi śmiertelnikami. Za chwilę będą przedstawiani jako „byli”.

– Krwawa‍ Mary dzwoniła do mnie. Mam w trybie pilnym wrócić do Warszawy… – Hofmann przerwał, bo zza kotary wyszedł kelner, niosąc przystawki i kolejną butelkę wina. Gdy zostali sami, znów wylewał swoje gorzkie żale: – Sam wiesz, jak docinałem tej cipie przy każdej możliwej okazji. Nie było narady, żebym jej nie dowalił. Nienawidzi mnie, zresztą z wzajemnością – powiedział, sięgając po sztućce.

– Wciąż‍ nie mogę uwierzyć, że to właśnie ona została premierem – wtrącił się Duch i na dowód dezaprobaty wykrzywił z niesmakiem usta.

– Mówiłem‌ ci, że to robota Fiedorczyka. Chujek od zawsze miał olbrzymi wpływ na starego. Andrzejewski mu ufał i traktował jak równego sobie. – Hofmann nie potrafił ukryć zawiści, gdy mówił o Wielkim Likwidatorze hołubionym przez byłego szefa rządu. Dla niego profesor Andrzejewski był niczym surowy ojciec, na którego uznanie musiał ciężko pracować. – Gdy było jasne, że po skandalu z zamachem w Iraku i jatce w DTV stary nie utrzyma się na stołku, Fiedorczyk wymyślił, kurwa jego mać, dogłębną rekonstrukcję. Zamiast wyborów nowy premier i nowy rząd. – Odkroił kawałek pieczonego sera. – Andrzejewski nie miał wyjścia. Zażądał jedynie nietykalności dla swoich najbardziej zaufanych ludzi. I w ten oto sposób Najjaśniejsza Rzeczpospolita ma panią premier i nowe rozwarcie – zakończył złośliwie, pakując do ust spory kawałek zapieczonego camembertu.

– Aż‌ dziw, że zostałeś na stanowisku. Przecież to twoi ludzie odpowiadają za cały ten bajzel. Spiskowali, a ty nic nie wiedziałeś – zauważył Piotr Duch, powtarzając to, co mówili eksperci, komentatorzy i politycy opozycji zaskoczeni pozostawieniem na stanowisku szefa Agencji Wywiadu człowieka, który w najlepszym wypadku był nieudacznikiem niepanującym nad podległymi mu służbami.

– Andrzejewski‍ przekonał prezydenta, że tylko ja zagwarantuję dyskretne wyczyszczenie archiwów z rzeczy, o których nikt nie powinien się dowiedzieć. Taka zabawa w dobrego i złego glinę. Wielki Likwidator żywym ogniem wypala czerwoną zarazę ukrywającą się w mrocznych korytarzach agencji, a ja po cichu zamiatam śmieci pod dywan. – Hofmann przełknął kolejny kawałek sera. – Oficjalnie ze zmianami personalnymi wstrzymano się do zakończenia prac komisji weryfikacyjnej, wszystko po to, by nie wprowadzać dodatkowego zamieszania w Agencji Wywiadu i zachować ciągłość działań operacyjnych. Ble, ble, ble – powiedział i machnął ręką.

– Złapał‌ Kozak Tatarzyna, a Tatarzyn za łeb trzyma – podsumował wywód kolegi Piotr Duch. Klasyczny‍ pat.

Przerwali‌ dyskusję i oddali się jedzeniu. Camembert zapieczony bez panierki, za to posypany grubo zmielonym pieprzem oraz ziołami i oblany żurawiną rozpływał się w ustach. Wyrazisty, ostry smak sera przełamywała słodko-kwaśna konfitura, a całości dopełniał riesling. Wiktor Hofmann mruczał z zadowolenia, maczając w serze kolejny kawałek bagietki. Piotr Duch także wyglądał na zadowolonego. Pochłaniał przekąskę carów – delikatne drożdżowe placuszki przykryte kwaśną śmietaną i solidną warstwą grubego czarnego kawioru.

– To‌ z astrachańskiej bieługi – powiedział Duch z pełnymi ustami, pokazując kawior. – Towar deficytowy. Ruscy wprowadzili limity na odławianie tych ryb w Morzu Kaspijskim. Trzeba mieć specjalne dojścia, żeby kupić świeży towar. – Pochłaniał kolejne kawałki blinów, delektując się każdym kęsem.

Hofmann‍ nie widział nic zachwycającego w rybiej ikrze – dla niego kawior był fanaberią, kulinarnym snobizmem ludzi, którzy aspirowali do klasy wyższej.

– Naprawdę‍ tak ci to smakuje?

Usłyszawszy‌ to pytanie, biznesmen oderwał się od jedzenia i patrząc w talerz, z poważną miną powiedział:

– Co‌ robić? Człowiek z głodu to i kawior do gęby weźmie.

Wybuchnęli‌ śmiechem. Dobre jedzenie i wino wyraźnie rozluźniły atmosferę. Przez chwilę wspominali Józefa Andrzejewskiego i szalone studenckie czasy w Toruniu. Obaj jednak zdawali sobie sprawę, że nie spotkali się na wspominkowe pogaduchy.

– Czyli‌ jesteś na wylocie – Piotr Duch wrócił do przerwanej rozmowy.

– Tak‌ myślę. Stary nie żyje, więc Krwawa Mary i Wielki Likwidator mogą się mnie pozbyć. Nie ma Andrzejewskiego, umowa nieważna – powiedział Hofmann i uniósł kieliszek jak do toastu. Bal‍ na Titanicu. Czasami myślał o ucieczce z Polski. Dziki‍ kraj. Miał nawet w głowie listę państw, w których nie groziłaby mu ekstradycja. Jednak dobrze wiedział, że nie uda mu się uciec, a nierozliczona przeszłość prędzej czy później go dopadnie.

– A jak‌ nasze sprawy? – spytał Duch.

Wiktor‌ Hofmann wyraźnie zesztywniał. Przez chwilę się wahał, choć wiedział, że tej rozmowy nie da się odłożyć na później.

– Potrzebuję‌ jeszcze czasu. Jak znajdę te pierdolone skrzynie, rozliczę się z tobą co do grosza i dorzucę bonus za cierpliwość.

Duch‍ uśmiechnął się i pokiwał głową.

– Ja‍ to rozumiem, ale moi wspólnicy stracili już cierpliwość. Chyba wiesz, co to znaczy… – Zawiesił głos, jakby sprawdzał, czy wypowiedziane słowa dotarły do Wiktora Hofmanna.

– No‌ co ty? Nie jestem byle pionkiem, którego można ot tak sobie odstrzelić. Co wy sobie wyobrażacie?! – szef Agencji Wywiadu prawie krzyczał. – Chyba ochujałeś, nie dam się zastraszyć! – Teatralnie parsknął. Odgrywał twardziela, ale drżące ręce i ściekający po skroniach pot zdradzały jego prawdziwe emocje. – Piotr, wyżej wała nie podskoczysz. Mam kwity na was wszystkich!

Pisk‍ Wiktora Hofmanna nie robił większego wrażenia na Duchu. Dla niego była to sprawa czysto biznesowa. Nothing‍ personal. Powoli, z namaszczeniem dokończył bliny z czarnym kawiorem z astrachańskiej bieługi, otarł usta serwetką i sięgnął po wino.

– Kredytowaliśmy‌ twoje zabawy, rozwiązaliśmy twój problem z tą dupą, którą posuwałeś na zmianę ze świętej pamięci premierem Andrzejewskim. Byłem na każde twoje zawołanie, a teraz na mnie krzyczysz, grozisz mi jakimiś kwitami i mówisz, że ochujałem? – Piotr Duch cedził każde słowo. – Wiesz, chyba masz rację. Ochujałem, tolerując cię tak długo. Pamiętaj o Papale: nie ma ludzi nietykalnych…

Hofmann‌ schylił pokornie głowę. Wiedział, że jego groźby na niewiele się zdadzą. Sam głęboko tkwił w szambie. Pogrążając Ducha i jego rosyjskich wspólników, pogrążyłby siebie.

– Przepraszam,‍ Piotrze, poniosło mnie. Jestem kłębkiem nerwów. Wiem, ile wam zawdzięczam, ale też wiele dla was zrobiłem. Proszę, pamiętaj o tym.

– Masz‌ miesiąc i ani dnia dłużej. – Mężczyzna poprawił perłowe spinki w mankietach koszuli, wstał i bez słowa pożegnania wyszedł.

Hofmann‍ odetchnął. Wyrok‌ odroczony. Odczekał chwilę i opuścił strefę dla VIP-ów w Red King’s Casino. Zdecydowanie przeszła mu ochota na królika duszonego w śmietanie. Musiał szybko wracać do Warszawy – pętla się zaciskała, niemal czuł ją na szyi.

6

18.09.2009,‍ piątek

Choroszcz,‍ szpital psychiatryczny

godzina‌ 10.20

Nie‌ wytrzymała. Na jego widok łzy same zaczęły płynąć, rozmazując tusz i zostawiając ciemne ślady na policzkach. Bała się, że tak właśnie będzie, ale jadąc tu, cały czas przekonywała siebie, że da radę, że tym razem się nie rozklei. Boże. Siedział‍ zgarbiony na wózku, klasyczny przykład osłupienia katatonicznego. Otwarte oczy patrzyły gdzieś daleko przed siebie. Nie wiedziała, czy ją rozpoznał, czy w ogóle wie, że ktoś go odwiedził. Ogolona na łyso głowa, kilkudniowy zarost, sińce pod oczami, zapadnięte policzki i poszarzała skóra – wyglądał jak przerażająca drewniana lalka porzucona przez brzuchomówcę, który straszył nią dzieci na wiejskich odpustach. W Arturze Solskim trudno było dostrzec choćby iskierkę życia. Był wypaloną skorupą człowieka. To jednak mogło się w każdej chwili zmienić. Ze stuporu wpadał w stan pobudzenia. Zachowywał się wtedy agresywnie, wręcz dziko. Nie pozwalał się dotykać. Stawał się niebezpieczny dla otoczenia i dla siebie. W takich wypadkach faszerowano go Clopixolem, silnym neuroleptykiem, po którym świat zwalniał i konsystencją zaczynał przypominać wylewający się ze słoika dżem. Wystarczał jeden głęboki zastrzyk w pośladek lub ramię, dwa mililitry roztworu zawierające 400 miligramów dekanonianu zuklopentiksolu, by opanować pacjenta z szalejącym w głowie tornadem. Nikt nie był w stanie przewidzieć kolejnego ataku furii, więc na wszelki wypadek podczas wizyty miał ręce przypięte skórzanymi pasami do podłokietników i skrępowane nogi. Jako pacjent oddziału psychiatrii sądowej szpitala psychiatrycznego w Choroszczy podlegał specjalnym procedurom bezpieczeństwa. Był oskarżony o zabójstwo prezesa DTV oraz szefa Biura Antyterrorystycznego. Od ponad roku biegli nie mogli się zdecydować, czy w momencie popełniania zbrodni dziennikarz był poczytalny czy nie. Opinia psychiatryczna miała dla sądu kluczowe znaczenie. Jeśli Solski wiedział, co robi, i działał z premedytacją, czekało go przynajmniej 25 lat więzienia.

– Artur,‍ kochanie – wyszeptała Anna Kaliska, wyciągając rękę w jego kierunku.

– Żadnego‌ dotykania ani podawania czegokolwiek, tylko rozmowa – stojący za jej plecami zwalisty pielęgniarz przypomniał o zasadach obowiązujących podczas odwiedzin.

Anna‌ i Artur siedzieli naprzeciwko siebie przy niewielkim kwadratowym stoliku pośrodku sali numer 25, którą przydzielono Solskiemu. Kraty w oknach, metalowe łóżko, szafka nocna – przygnębiająca szpitalno-więzienna rzeczywistość. Nad głową brzęczały im świetlówki. Sala była monitorowana dwadzieścia cztery godziny na dobę. Dwie działające niezależnie od siebie kamery i opaska z czujnikiem pulsu na nadgarstku aresztanta miały zagwarantować, że Artur Solski nie dołączy nagle do grona przestępców, którzy targani poczuciem winy, postanowili sami wymierzyć sobie karę i odeszli z tego świata, popełniając samobójstwo. Jakoś jednak dziwnie często żegnali się z życiem, nim zdążyli podzielić się z prokuratorem swoją wiedzą na temat zleceniodawców, mocodawców i innych bezimiennych ludzi pociągających za sznurki.

W sprawie‍ Solskiego od początku było jasne, że nie działał sam. Śledczy nie mieli wątpliwości, że musiał być ktoś, kto wniósł mu atrapę bomby do siedziby DTV i ukrył ją w toalecie, skąd zabrał ją Artur. Tajemniczy pomocnik wyłączył też elektroniczne systemy bezpieczeństwa, w tym urządzenia antypodsłuchowe w gabinecie Leonarda Bielaka. Dzięki temu po zainstalowaniu pluskiew dziennikarz prawdopodobnie słyszał, co się dzieje w pokoju prezesa DTV, i poznał szczegóły jego ostatniej rozmowy z pułkownikiem Wyrwickim z Biura Antyterrorystycznego. Prokuratorzy założyli, że istnieje nagranie tego spotkania, ale nie mieli pojęcia, kto nim dysponuje. Zaraz po zatrzymaniu Solski został przewieziony na obserwację do Choroszczy, gdzie leczono go już wcześniej w związku z ostrym atakiem psychozy. Początkowo stan psychiczny dziennikarza był dobry, lecz mimo to sąd zdecydował, że powinien on pozostać w szpitalu. Przydzielono mu też adwokata z urzędu – Klarę Zegert, młodą, niespełna trzydziestoletnią mecenas. Jej nazwisko wydało mu się znajome, ale nie potrafił skojarzyć, skąd je zna.

– Jestem‍ tu, by panu pomóc – powiedziała, witając się z nim na pierwszym spotkaniu w szpitalu. – Ma pan do mnie jakieś pytania?

Była‌ średniego wzrostu, miała długie, czarne kręcone włosy spięte w kok. Dziennikarz z rozbawieniem obserwował, jak próbowała dyskretnie walczyć z niesfornym kosmykiem, który co rusz opadał jej na czoło. Nosiła dopasowany w talii ciemnogranatowy żakiet zapinany na jeden guzik i prostą białą bluzkę ze stójką. Delikatny makijaż podkreślał jej naturalną urodę, a jedyną widoczną biżuterię stanowiły małe srebrne kolczyki w kształcie listków. Profesjonalna prawnicza elegancja. Gdy siadając, Klara Zegert rozpięła żakiet, Artur zauważył na podszewce metkę Alexander McQueen. Niespecjalnie interesował się modą, ale o tym brytyjskim projektancie słyszał nawet on. Modnisia.

Jednak‌ znakomita prezencja i świetnie dobrany ubiór nie były w stanie ukryć zdenerwowania mecenas Zegert, a to z kolei zdradzało brak doświadczenia w takich jak ta sprawach. Z pewnością nie była grubą rybą warszawskiej palestry, co najwyżej uczącą się fachu płotką. Solski zauważył jeszcze jedno – nie miała obrączki. Panna‌ Klara. Uśmiechnął się do niej, by poczuła się swobodniej. Odpowiedziała uśmiechem, patrząc mu prosto w oczy.

– Jest‍ pan dobrze traktowany? – spytała, kładąc przed sobą kartkę z notatkami.

– Jest‍ w porządku, nie mogę narzekać – odpowiedział Solski. Postanowił nie wracać do samego zatrzymania, kiedy to któryś z nadgorliwych antyterrorystów wypróbował na jego głowie twardość kolby karabinu. W tej konfrontacji Artur był bez szans i stracił przytomność.

– Czy‌ w takim razie możemy porozmawiać o… – Klara Zegert uważnie dobierała słowa, najwyraźniej nie chcąc zdenerwować lub urazić klienta – …tym, co się wydarzyło w siedzibie DTV pierwszego sierpnia?

Solski‍ znowu się uśmiechnął. Przez chwilę zastanawiał się, czy wdać się w dyskusję z panią adwokat. Z jego punktu widzenia była to strata czasu – został wrobiony przez bardzo wpływowych ludzi i żaden obrońca, bez względu na to, jak się nazywał, nie mógł mu pomóc. Toczyła się rozgrywka, wobec której działania prokuratury czy sądu nie miały znaczenia. Dobrze wiedział, że wymiar sprawiedliwości jest jedynie fasadą mającą dać poczucie bezpieczeństwa zwykłym zjadaczom chleba i zaspokoić ludzką potrzebę wiary w system, wobec którego wszyscy są równi. Byli jednak równiejsi, ci, których nie obowiązywały ramy prawne funkcjonowania państwa. Bo oni stali ponad prawem i to właśnie z nimi Artur Solski musiał zagrać o swoje życie. Przepierdolone.

Dziennikarz‍ z namysłem pogładził się po rudobrązowej brodzie.

– Nie‌ chcę, by stała się pani krzywda. To, co mam do powiedzenia, ma siłę bomby atomowej – rzekł, nie spuszczając wzroku z Klary Zegert. – Nie przez przypadek wybrano przecież panią, młodą prawniczkę bez doświadczenia. A może pani z nimi współpracuje? – Widział, jak zadrżały jej mięśnie twarzy, jak poszerzyły się źrenice, jak zacisnęła dłoń na długopisie. Organizm ruszył z produkcją adrenaliny. Strach,‌ trafiona zatopiona. Jednak to, co wydarzyło się po chwili, całkowicie go zaskoczyło.

– Po‍ pierwsze, nikt mnie nie wybrał. Sama poprosiłam o tę sprawę. – Zegert przestała zachowywać się jak niepewna siebie grzeczna dziewczynka. – Po drugie, jeśli chodzi o moje zawodowe doświadczenie, to wraz z ojcem broniłam Grzegorza Hetmana. – Spojrzała na zmieszanego Artura i zaraz dodała: – Sprawa asystenta przewodniczącego sejmowej komisji śledczej, którego Agencja Bezpieczeństwa Wewnętrznego oskarżyła o współpracę z rosyjskim szpiegiem.

Solski‌ tylko kiwał głową; teraz już wiedział, skąd zna panią mecenas. To była głośna sprawa prowokacji służb specjalnych, które chciały zablokować pracę komisji śledczej, atakując asystenta jej przewodniczącego. Za dużo brudów zaczęło wypływać, zbyt wiele przekrętów w branży paliwowej zaczęto ujawniać, więc ktoś pociągnął za sznurki i opinii publicznej zaserwowano spektakl szpiegowski. Rzekomy agent po kilku latach został uniewinniony przez sąd. Klara‍ Zegert, córka Edwarda Rockiego. Artur był zły na siebie. Jak mógł zapomnieć o tej sprawie i o pani adwokat, która wspierała ojca w batalii sądowej przeciwko ludziom służb specjalnych.

– Bardzo‌ panią przepraszam. Jednak z moją głową nie wszystko jest jeszcze w porządku. – Solski uśmiechnął się przepraszająco, robiąc minę „Ale ze mnie pierdoła”. Edward Rocki był legendą wśród adwokatów, człowiekiem niebywale inteligentnym, bezkompromisowym i co najważniejsze, skutecznym. Uchodził za autorytet nie tylko prawniczy. W stanie wojennym bronił represjonowanych działaczy Solidarności, sam zresztą był zaangażowany w działalność niepodległościową. W wolnej Polsce wciąż stawał w obronie praw obywatelskich.

– Cóż,‍ tak to już jest żyć w cieniu sławnego ojca – powiedziała Klara Zegert, która nosiła panieńskie nazwisko matki. – Zmienia pan adwokata czy zdaje się na mnie?

– Zdam‍ się na panią – odparł Artur, choć wciąż wątpił w to, czy jakikolwiek adwokat może być skuteczny w jego sprawie.

– Popatrz,‌ to Dominik. Ma już ponad półtora roku. – Anna Kaliska wyjęła z torebki zdjęcie i położyła na stoliku tak, by Solski je widział. Spoglądał z niego uśmiechnięty ciemnowłosy malec, jej syn. Artur nie zareagował, nawet nie spojrzał na fotografię. – Tęsknię za tobą – wyszeptała, a po policzkach znowu popłynęły jej łzy.

Była‌ zła i przestraszona zarazem. Ostatnie dwa lata wywróciły jej życie do góry nogami. To było jak niekończąca się przejażdżka kolejką górską. Drobna blondynka z Orzysza znalazła się w samym środku szpiegowsko-politycznej intrygi. Ona, lekarka z małego mazurskiego miasta, została wciągnięta w wir wydarzeń, których nie rozumiała i które ją przerażały.

Zaczęło‌ się od śmierci jej męża. Kapitan Robert Kaliski został zabity w Iraku, bo przez przypadek dowiedział się o wspólnej operacji polskiego wywiadu i Abu Marwana, irackiego zbrodniarza poszukiwanego przez Amerykanów. Wmawiano jej, że to był nieszczęśliwy wypadek. Gdy okazało się, że tej wersji nie da się obronić, wymyślono kolejną historię. Robert Kaliski miał zostać zabity przez kolegę, pasera Jusufa al-Jasina, z którym ukradł starożytne dzieła sztuki. Ten z kolei rzekomo zginął zamordowany przez handlarzy, którym próbował sprzedać łupy z Bagdadu. Anna wypłakiwała oczy i tęskniła samotna w jednopokojowym mieszkaniu. Nie zdążyła nawet powiedzieć mężowi, że będą mieli dziecko. Czuła się odpowiedzialna za jego śmierć. Nie sprzeciwiła się, gdy postanowił wyjechać do Iraku z IX zmianą. Załapał się na nią dzięki pomocy dowódcy z Orzysza, który wykorzystał swoje znajomości i dokooptował kapitana Kaliskiego do grupy saperów wyruszających na misję. Gdy wylatywali w lipcu 2007 roku, żegnał ich sam minister obrony. Padło wiele gładkich słów o walce z międzynarodowym terroryzmem i o pomocy uciśnionemu narodowi irackiemu.

Anna‌ wciąż pamiętała ostatnie chwile spędzone z Robertem, który ocierał jej łzy płynące strumieniami po policzkach i kapiące z brody. Miał wrócić za pół roku. Podczas sześciu miesięcy spędzonych w Iraku zarobiłby więcej niż przez dwa lata w kraju. To był główny argument przemawiający za wyjazdem. Gdyby mogła cofnąć czas… ale nie mogła. Była zrozpaczona i przerażona, że prawda o przestępczej działalności jej męża wyjdzie na jaw. Dopiero gdy zobaczyła dokumenty dotyczące operacji „Nabucco”, zrozumiała, jak bardzo ją oszukano. Opleciono ją pajęczyną kłamstw i półprawd, przez które nie mogła dostrzec rzeczy takimi, jakie były naprawdę. Zwróciła się o pomoc do Artura Solskiego. Dwoje poranionych, zagubionych ludzi, którzy nie ufali nikomu poza sobą, postanowiło rzucić wyzwanie własnym lękom i osobom z najwyższych kręgów władzy. Tej prawdziwej, a nie z politycznego nadania. Plan zawiódł i Anna znowu była sama. Nie potrafiła nawet wyrazić słowami tego, jak bardzo brakuje jej Artura, zarówno jako kochanka, jak i przyjaciela, doradcy i powiernika.

– Nie‌ ma powodu do płaczu.

Anna‍ drgnęła zaskoczona. W sali pojawił się przygarbiony starszy mężczyzna w białym kitlu, doktor Sumiński. Mówił powoli i cicho, potrząsając siwą czupryną. Zajmował się Arturem już po raz drugi. Pierwszy raz Solski został jego pacjentem w 2007 roku, po przejściu ostrego ataku psychozy, która objawiała się urojeniami i omamami. Dziennikarz był przekonany, że jego najbliżsi – żona i dzieci, którzy zginęli w wypadku samochodowym pięć lat wcześniej – wciąż żyją. Twierdził, że za ich zniknięcie odpowiadają ludzie ze służb specjalnych próbujący powstrzymać go przed ujawnieniem prawdy o spisku na życie polskiego ambasadora w Iraku. Terapia trwała ponad pół roku. Nafaszerowany lekami Artur Solski opuścił gościnne mury szpitala, znanej nie tylko na Podlasiu placówki, która nie była powodem do dumy dla mieszkańców Choroszczy. Wiadomo, psychiatryk, i to jeszcze z zamkniętym oddziałem dla różnych zboczeńców i przestępców – słaby PR dla miasta. Dla dziennikarza zostawienie za sobą tego przygnębiającego miejsca nie było jednak równoznaczne z zamknięciem trudnych spraw z przeszłości. Te podążały za nim jak cień – nie było na to lekarstwa ani terapii. Przeszłość w końcu go dopadła, a on wrócił na dobrze już sobie znany oddział. Znowu spotkał się z doktorem Sumińskim.

– Wyjdzie‍ z tego, potrzebuje tylko czasu i spokoju – powiedział doktor, wskazującym palcem nasuwając okulary głębiej na nos. Były zdecydowanie za duże, wręcz karykaturalne. Współpracownicy często zastanawiali się, czy Sumiński nie ma gustu i poczucia estetyki czy też założywszy wielkie okulary, bawi się, obserwując ludzkie reakcje. Niewykluczone, że w grę wchodziło jedno i drugie. Anna Kaliska po kilku wizytach przestała zwracać na nie uwagę. Skupiała się wyłącznie na Arturze.

– Ale‍ to trwa już prawie pół roku… Znajomy psychiatra jest zdziwiony, że taka długa terapia nie przynosi żadnych efektów. – Otarła oczy chusteczką, którą podał jej lekarz. Czuła się oszukana. Nie dość, że Artur był chory, to wciąż ciążył na nim zarzut podwójnego zabójstwa. Nie tak to miało wyglądać.

– Proszę‌ mi wierzyć, jest wyraźna poprawa. Poza tym to nietypowy przypadek – zapewnił doktor Sumiński, choć patrząc na Solskiego, trudno było dostrzec pozytywne strony terapii. Podszedł do nocnej szafki, na której leżały jakieś kartki. Podniósł je i podał Annie. – Proszę spojrzeć, to jego rysunki. Gdy czuje się lepiej, bierze udział w grupowych zajęciach plastycznych. – Na czterech starannie zamalowanych kartkach powtarzał się ten sam motyw: czarny ptak przypominający kruka.

– Czy‌ mogę jeszcze chwilę pobyć z Arturem? – spytała Anna.

– Oczywiście.‍ Nie widzę przeciwwskazań.

Sumiński‌ ukłonił się i wyszedł z sali. Szedł ciemnym, wąskim korytarzem, mijając zamknięte izolatki, w których przebywali niebezpieczni pacjenci. Na oddziale panowała cisza, którą zakłócał, szurając nogami po gładkiej lastrykowej posadzce. Przyspieszył, ale szuranie nie ustało, zupełnie jakby nie miał siły podnieść wyżej stóp. Zostawił za sobą dwie stalowe kraty i drzwi z czytnikiem magnetycznym, które odgraniczały oddział zamknięty od reszty szpitala. Wszedł do dyżurki, gdzie znajdowały się monitory wyświetlające obraz z kamer zainstalowanych w salach pacjentów. Usiadł obok ochroniarza i poprosił o widok z pokoju Artura Solskiego. Pieprzeni‌ zakochani. Nie działo się nic niepokojącego.

– Obserwuj‌ ich uważnie, zaraz wracam – powiedział i wyszedł na korytarz. Z kieszeni fartucha wyjął komórkę, chwilę wybierał numer, a potem czekał na połączenie. – Znowu jest u niego. Wyraźnie coś podejrzewa – powiedział szeptem, zasłaniając usta dłonią. Stał tak przez moment w milczeniu, potakując jedynie. – Trzeba to skończyć, bo jak sprawa wyjdzie na jaw, to poleci nie tylko moja głowa… Nie zrobicie ze mnie kozła ofiarnego. Rozumiesz? Finito! – Skończył rozmowę i nerwowo rozejrzał się po pustym korytarzu, sprawdzając, czy nikt go nie podsłuchiwał. Schował telefon, przeczesał dłonią włosy, wziął głęboki oddech i wrócił do dyżurki. – Jak tam nasze gołąbeczki? – spytał ochroniarza, który całym sobą wyrażał obojętność na to, co się dzieje w sali numer 25.

Mężczyzna‍ właśnie dłubał w nosie i nie zamierzał przerywać tego pasjonującego zajęcia. Z palcem w lewej dziurce zwrócił się w kierunku doktora, który czekał na odpowiedź.

– Patrzą‍ sobie czule w oczy i tyle. Ona to też musi być nieźle pojebana – oznajmił.

Co‌ za debil. Doktor Sumiński spojrzał na monitor. Anna Kaliska przeglądała rysunki, Artur Solski siedział nieruchomo. Zwalisty pielęgniarz stojący przy drzwiach za Anną ziewał znudzony.

7

18.09.2009,‌ piątek

Warszawa,‌ willa premiera, ulica Parkowa

godzina‍ 12.20

Czas‍ płynął powoli, leniwie. Ciepłe wrześniowe słońce zachęcało do odpoczynku na tarasie, z którego rozpościerał się widok na wciąż jeszcze zielony i pachnący latem ogród. Teren był otoczony murowanym parkanem, co gwarantowało ochronę przed wzrokiem wścibskich przechodniów. Tacy jednak tu nie trafiali, gdyż ulica Parkowa wraz z przylegającym do niej kompleksem hotelowo-rezydencyjnym była zamknięta dla zwykłych warszawiaków. Miejsce to sąsiadowało z Łazienkami Królewskimi i pozwalało choć trochę odseparować się od tętniącej życiem, zanurzonej w kakofonii dźwięków i duszącej się od spalin stolicy. Zamiast wielkomiejskiego harmidru w tle pobrzmiewał świergot ptaków i szum wody z fontanny. Na marmurowej posadzce tarasu stały cztery głębokie ratanowe fotele z miękkim siedziskiem i oparciem. Przy dwóch z nich na wyciągnięcie ręki ustawiono kawowe stoliki z drewna tekowego, a na nich chłodne napoje, słodkie przekąski i filiżanki z kawą. W takiej chwili można zacząć tęsknić za słonecznym latem, mając świadomość nadchodzących chłodów, deszczu i śniegu. Dzień wygrywał jeszcze z nocą, ale wkrótce miało się to zmienić.

Alicja‌ Berchart zamknęła oczy i skierowała twarz ku słońcu. Milczała. Każdy jej ruch i gest był dokładnie wystudiowany. Celowo przerwała dopiero co rozpoczętą rozmowę, by jej gość poczuł się jeszcze bardziej niepewnie. Była panią sytuacji i zamierzała w pełni skorzystać z tej przewagi. Wiedziała, że nazywana jest Krwawą Mary, i schlebiało jej to. Zaczynamy‍ grillowanie.

Dla‍ Wiktora Hofmanna przeciągająca się cisza stawała się bardzo niezręczna, jakby bał się swoich myśli, a raczej tego, że ktoś je w tej ciszy usłyszy. Zaczął się pocić, sięgnął po szklankę z colą, w której pływały kostki lodu. Wziął dwa głębokie łyki i odetchnął zdecydowanie głośniej, niż zamierzał. Zabrzmiało to lękliwie i nerwowo.

– Nie‌ denerwuj się, Wiktorze, nie ma potrzeby – Alicja Berchart mówiła z wciąż zamkniętymi oczami. – Chyba że stało się coś, o czym powinnam wiedzieć. – Zabrzmiała jak matka, której ukochany synek wrócił właśnie z wypiekami z imprezy i udaje, że nie pił alkoholu.

– Nie,‌ nie – zapewnił natychmiast Hofmann swoim piskliwym głosem, ale jego słowa nie były przekonujące.

– Masz‌ jakieś problemy, Wiktorze? Mogę ci jakoś pomóc? – spytała premier, powoli otwierając oczy. Patrzyła z troską na szefa Agencji Wywiadu, który otarł pot z czoła i wyprostował się na fotelu, poprawiając podwinięte rękawy koszuli.

Zrób‍ mi laskę, suko. Hofmann starał się opanować nerwy.

– Nie,‌ pani premier. To tylko stres związany z pracą. Sama pani wie, jak wygląda robota w wywiadzie, a tu jeszcze trzeba posprzątać po tych esbekach – powiedział, unikając jej spojrzenia. Głupia‌ pizda. Miał żal do siebie, że zamiast rozmawiać twardo z szefową rządu, zachowuje się jak klasyczny włazidupek. Cały aż błyszczał od wazeliny. Bał się jednak otwartej konfrontacji. Zresztą to nie był najlepszy czas na wojnę z Alicją Berchart. Najpierw musiał wyczyścić sprawy z kasynem.

– Wciąż‌ uważasz mnie za głupią cipę, która potrafi jedynie dawać dupy Fiedorczykowi… – Było to raczej stwierdzenie niż pytanie.

Wiktor‍ Hofmann zamarł. Gdzie‍ jest haczyk? Idąc na spotkanie z szefową rządu, spodziewał się wszystkiego, co najgorsze, ale do głowy mu nie przyszło, że czeka go popołudnie zwierzeń przy kawie. Jakby trafił na nagranie Rozmów‌ w toku. Za chwilę złapią się za ręce, wybaczą sobie krzywdy i będą płakać ze szczęścia. Co‍ to, kurwa, ma być?! Szef Agencji Wywiadu rozważał możliwe odpowiedzi. Wieloletnie doświadczenie podpowiadało, że politycy na stanowiskach nie lubią zbytniej szczerości. Wolą pochlebstwa i półprawdy, nawet jeśli wiedzą, że są oszukiwani przez dworzan. Jednak czuł, że Alicja Berchart jest inna. Czas uciekał, niewidzialna publiczność czekała na odpowiedź.

– Tak,‌ wciąż uważam cię za głupią cipę. I co z tego? – Był zaskakująco spokojny. Właśnie rozpoczął grę va‌ banque, której stawką było nie tylko jego stanowisko, ale pewnie i życie. – Przecież dla ciebie jestem chujkiem, drobnym cwaniaczkiem, przydupasem Andrzejewskiego. – Premier słuchała, ale na jej twarzy nie widać było żadnych emocji. Hofmann kontynuował: – To wszystko nie ma znaczenia. Liczą się tylko skrzynie z Bagdadu. Daj mi miesiąc, a ci je dostarczę. Nic nie tracisz, niczego nie ryzykujesz. Jeden miesiąc.

Alicja‍ Berchart znowu zamknęła oczy. Teraz ona potrzebowała chwili do namysłu.

– Dobrze,‍ Wiktorze, zgadzam się. – Uśmiechnęła się tajemniczo. – Nie przypuszczałam, że masz jaja. Myślałam, że dawno już wyciął ci je Andrzejewski. Swoją drogą szkoda starego.

Hofmann‍ przytaknął. Napięcie opadło i dopiero teraz z całą mocą dotarło do niego, że jego mentor nie żyje. Dawno nie rozmawiali, od dwóch miesięcy umawiali się na kawę, ale jakoś nie mogli zgrać terminów. Józef Andrzejewski bardzo przeżył swoją dymisję. On, człowiek, który chciał zrobić rzeczy wielkie i zapisać się na kartach historii jako mąż stanu, odchodził w niesławie.

– Wiesz‌ – powiedział, gdy jego dymisja była już przesądzona – rację miał Honoré de Balzac, mówiąc, że wspomnienia upiększają życie, ale tylko zdolność zapominania czyni je znośnymi.

Hofmann‌ nie miał pojęcia, co powiedzieć, ale premier nie oczekiwał od niego życiowych rad. Chciał się wygadać, wyżalić zaufanemu współpracownikowi przy kieliszku koniaku. Profesor Andrzejewski, który rzadko sięgał po alkohol, tego wieczoru opróżnił z szefem Agencji Wywiadu całą butelkę hiszpańskiej brandy Casajuana. Złotawomahoniowy trunek miał intensywny dębowy smak.

– Chcę‌ szybko zapomnieć o tym wszystkim. Zadbaj, bym nie dostał po dupie bardziej, niż to konieczne.

Wiktor‍ Hofmann wiedział, co ma robić. Plan był już gotowy. Przede wszystkim trzeba było zadbać o to, by opinia publiczna nie poznała wszystkich okoliczności i powodów rezygnacji profesora Andrzejewskiego. Pojawiły się więc jedynie szczątkowe informacje na temat operacji „Nabucco” i „Gilgamesz”. Po tym jak Solski wymienił je podczas transmisji z okupowanego studia DTV, nie można było powiedzieć, że to jedynie wymysły szalonego reportera. Należało rzucić mediom jakieś ochłapy, nakarmić nimi dziennikarskie kundle, by najedzone nie węszyły za świeżym mięsem. Solskiego uciszono zaś, zamykając go w psychiatryku.

Hofmann‍ osobiście nadzorował sprzątanie burdelu, jaki zostawili po sobie chłopcy pułkownika Wyrwickiego. Rozwiązano Biuro Antyterrorystyczne i przeprowadzono czystkę w Sekcji „1”. To, że nikt nie trafił za kratki w związku z przestępczymi działaniami, wynikało jedynie z obawy, że podczas procesu oskarżeni, broniąc się, ujawnią zbyt wiele. Zresztą osoby mające najwięcej na sumieniu nie żyły. W tej sytuacji publiczne pranie brudów byłoby szaleństwem i masochizmem, przy którym seppuku popełnione piłą spalinową jest co najwyżej sportem ekstremalnym. Trudno sobie wyobrazić, co by się stało, gdyby Polacy dowiedzieli się, że zamach na ich ambasadora w Iraku przygotowała tajna jednostka Agencji Wywiadu, by niepostrzeżenie wywieźć z Bagdadu skrzynie z archiwami Saddama. A to był zaledwie fragment spisku, który miał zapewnić ludziom służb specjalnych dostęp do irackiej ropy. I nie skończyło się na szantażach i łapówkach. Nie tylko Polacy grali znaczonymi kartami – chętnych, by doić iracką ropę, było wielu. Największe światowe koncerny walczyły o położone na południu kraju pole naftowe Ar-Rumajla, które zaliczano do tak zwanej dziesiątki światowych gigantów. Jego wielkość szacowano nawet na dwadzieścia dwa miliardy baryłek, co stanowiło ponad dwie trzecie wszystkich amerykańskich złóż razem wziętych. Było jasne, że ten, kto dostanie to naftowe Eldorado, zgarnie niewyobrażalne pieniądze i będzie miał olbrzymią władzę.

Pułkownik‌ Wyrwicki i jego ludzie postanowili uderzyć w konkurencję. Dostarczono więc kontener broni walczącym na południu Iraku terrorystom Abu Hamzy al-Muhadżira, poszukiwanego przez Amerykanów jednego z liderów Al-Kaidy. Sprzętu było tyle, że można by otworzyć hipermarket z bronią. Żołnierze Allaha, wyposażeni i sowicie opłaceni przez polski wywiad, ruszyli zgotować piekło na ziemi niewiernym z BP i ExxonMobil. Niszczono instalacje próbnych odwiertów, atakowano obozy Brytyjczyków i Jankesów. Wiktor Hofmann wolał nie myśleć, co by się stało, gdyby Wuj Sam poznał szczegóły operacji „Gilgamesz”… bo Angoli miał w dupie. Tu już nie chodziło o utrzymanie władzy przez Obywatelskie Porozumienie Patriotyczne. Stawką była reputacja Polski na arenie międzynarodowej. Po takim skandalu Najjaśniejsza Rzeczpospolita mogłaby szukać sojuszników jedynie na Malediwach albo w Republice Nauru, czternastotysięcznym kraju o powierzchni dwudziestu jeden kilometrów kwadratowych.

– Wierzę‌ w twój rozsądek – powiedziała premier Berchart, przerywając Hofmannowi projekcję wspomnień.

– Tak,‍ rozsądek… – szef Agencji Wywiadu powtórzył odruchowo, udając skoncentrowanego na rozmowie. Nawyk z czasów współpracy z Józefem Andrzejewskim. Stary nienawidził, gdy słuchacze nie byli skupieni na tym, co mówi. – Rozsądek jest jak dworak, który usłużnie dostosowuje się do humorów swego pana: dla każdej żądzy, dla każdego zamierzenia umie dostarczyć racji uzasadniających – wyrecytował już w pełni świadomie.

– Brawo,‍ Hegel. A miałam cię za idiotę i prostaka – rzekła Berchart, uśmiechając się serdecznie.

– Oboje‌ byliśmy na pożegnalnej kolacji starego, to on cytował Hegla. Jakoś tak zapamiętałem, ale widzę, że ty też czegoś się nauczyłaś, zajadając sarninę pieczoną z kasztanami. A myślałem, że nie masz podzielnej uwagi – Hofmann nie mógł darować sobie drobnych złośliwości. Nie uważał się za erudytę i śmieszyło go zachowanie szefowej rządu, która pozowała na znawczynię niemieckiej filozofii.

Alicja‍ Berchart nie przestała się uśmiechać.

– Posłuszeństwo‌ jest początkiem wszelkiej mądrości. Tego twój mentor cię nie nauczył – powiedziała, z satysfakcją obserwując zdziwienie Hofmanna. Jego okrągła, nalana twarz zrobiła się czerwona.

Głupia‌ cipa. Szef Agencji Wywiadu desperacko szukał w głowie jakiegoś cytatu, choć wiedział, że jest na przegranej pozycji. Nie miał daru zapamiętywania mądrych sentencji. W jego wykonaniu erystyka nie przypominała kunsztownej szermierki słownej, lecz proste okładanie kijem bejsbolowym.

– Czy‌ to Fiedorczyk przelał na ciebie te mądrości? – spytał, nawiązując do kilkuletniego romansu Berchart z Wielkim Likwidatorem.

– Nie‌ bądź prostakiem, Wiktorze – rzuciła premier, podnosząc się z fotela.

Niezła‍ sucz. Hofmann podziwiał krągłości Alicji Berchart, zastanawiając się, co ta dojrzała, ale wciąż atrakcyjna kobieta widzi w Emilu Fiedorczyku. Równie dobrze mogłaby wybrać jego, małego, wiecznie uśmiechniętego grubasa ze śmiesznym, piskliwym głosikiem i równo przystrzyżoną bródką, która miała dodawać mu powagi. Szefowa rządu przypominała mu Luizę, kobietę doskonałą, z którą romansował i dla której gotowy był zostawić rodzinę, rzucić pracę, zmienić całe życie. Jej niski, zmysłowy głos, duże, ciężkie piersi, pełne usta i czułe dłonie, które potrafiły zadawać ból, doprowadzały go do obłędu. Ona jednak miała inne plany – związała się z premierem Andrzejewskim, gdy zaczęła pracę w jego kancelarii. Paradoksalnie załatwił ją jej nie kto inny jak Hofmann. Był ślepy jak przeżywający pierwsze miłosne uniesienie nastolatek. Skazany na wieczną masturbację i pornosy zakompleksiony nastolatek, przed którym nagle otwiera się uniwersum waginy. Tak właśnie zachowywał się szef Agencji Wywiadu. Zaślepiony nie dostrzegł, że oddaje Luizę w ręce profesora Andrzejewskiego. Władza to potężny afrodyzjak. Mężczyzna może być stary, pomarszczony, gruby, łysy, może mu nie stawać, a i tak znajdą się młode, seksowne kobiety gotowe go kochać prawie naprawdę. Warunek jest jeden – posiadanie władzy. Wiktor Hofmann był nawet gotowy wybaczyć Luizie bzykanko z profesorem, ale ta nie zamierzała do niego wracać.

– A jeśli‍ będziesz mnie nękał albo próbował popsuć moje relacje z Józefem – zawiesiła głos i spojrzała groźnie na byłego kochanka – to ujawnię twoje związki z ruskimi i opowiem wszystkim o długach w kasynie. – Mówiąc to, podeszła do niego i złapała go za krocze. Zawył przez zaciśnięte zęby. Luiza była specjalistką od zadawania bólu. Miała do perfekcji opanowane odpowiednie techniki, wiedziała, gdzie i jak uderzyć. – Zrozum: było miło, ale się skończyło. – Nawet w takiej chwili jej niski, zmysłowy głos podniecał go. I choć fizyczny ból doprowadzał go do szału, był gotowy na orgazm, pragnął tego. Ostatni raz. – Zapomnij, z nami już koniec – powiedziała Luiza, uwalniając jego jądra z uścisku. – Sam się obsłuż.

To‌ był koniec ich bliskich relacji, ale Wiktor nie mógł tak zostawić tej sprawy. Nie chodziło już o urażoną męską dumę, lecz o tajemnice, o których nikt nie mógł się dowiedzieć.

Hofmann‌ uśmiechnął się do swoich myśli, nie odrywając wzroku od premier Berchart, a dokładnie od jej dużych, krągłych piersi w koronkowym staniku, których kształt wyraźnie odznaczał się w prześwitującej pod słońce bluzce.

– Czyli‍ jesteśmy umówieni, Wiktorze – powiedziała Alicja Berchart, dostrzegłszy błądzący po zakazanych rewirach wzrok szefa Agencji Wywiadu. Nie oburzyło jej to, wręcz przeciwnie, specjalnie stanęła tak, by zwrócić jego uwagę. Lubiła, gdy mimo swoich lat była obiektem męskich fantazji.

– Tak,‍ jesteśmy umówieni – wydukał w końcu Wiktor Hofmann zawiedziony, że pokaz się skończył.

– Widzimy‌ się w poniedziałek, na pogrzebie – przypomniała szefowa rządu.

– Tak,‌ tak, pogrzeb. Oczywiście będę – zapewnił, wciąż żałując, że nie wypił tej ostatniej kawy z profesorem Andrzejewskim.

8

2.10.1919,‍ środa

Piotrogród,‍ Instytut Medycyny Eksperymentalnej

godz.‌ 12.30

Konwój‌ składający się z dwóch berlietów i rolls-royce’a jechał brukowaną ulicą prowadzącą nabrzeżem Wyspy Aptekarskiej. Po prawej stronie leniwie przelewały się wody Wielkiej Newki, jednej z wielu odnóg Newy, głównej rzeki Piotrogrodu. Z lewej kolumna samochodów mijała Carski Ogród Botaniczny, który lata świetności miał już za sobą. Rewolucja i wojna domowa doprowadziły do ruiny miejsce, które szczyciło się kilkudziesięcioma tysiącami gatunków roślin, olbrzymimi szklarniami, palmiarnią oraz parkiem zajmującym ponad dwadzieścia hektarów. W założonym na początku XVIII wieku ogrodzie początkowo hodowano rośliny głównie na potrzeby produkcji różnego rodzaju leków i mikstur medycznych. Tuż obok znajdowała się siedziba dawnego Prikazu Aptekarskiego, jednego z carskich urzędów centralnych, zajmującego się między innymi zaopatrywaniem armii w lekarstwa. Stąd też nazwa wyspy. Obecnie park był zdewastowany, a szklarnie splądrowane – aż dziw, że nie ukradziono wszystkiego łącznie z drzewami. Wielkie dęby, rozłożyste klony palmowe, smukłe brzozy mieniły się wciąż jesiennymi kolorami liści. Dominowały żółty, czerwony i złoty. Nawet w deszczowy październikowy dzień zapuszczony carski ogród wyglądał majestatycznie.

Prowadzący‍ rolls-royce’a Stiepan Kazimierowicz Gil zerknął na park, ale nie zrobił on na nim wrażenia. Dla niego drzewo było jedynie surowcem do produkcji listew, desek czy bali albo materiałem do palenia w piecu. Poza tym nie miał czasu na zachwycanie się urokami Piotrogrodu. Siedział przemoczony w odkrytej szoferce i bacznie obserwował drogę, wypatrując zagrożenia. Czasy były niespokojne i choć przyjazd Lenina utrzymywano w tajemnicy, nie można było wykluczyć, że wrogowie rewolucji dowiedzieli się o eskapadzie do dawnej stolicy Imperium Rosyjskiego. Rolls-royce model Silver Ghost z 1907 roku podskakiwał na nierównościach. Stiepan robił, co mógł, by omijać przeszkody, ale miał z tym problemy i co rusz któreś ze szprychowych kół carskiej limuzyny sprawdzało głębokość ulicznych dziur. Długa, wysoka maska zwieńczona charakterystyczną srebrną statuetką kobiety w zwiewnych szatach przesłaniała niskiemu szoferowi drogę, co dodatkowo utrudniało manewrowanie. Wykonana na zamówienie Mikołaja II limuzyna była na tyle komfortowa, a podwozie solidne i dobrze amortyzowane, że jadący w kabinie pasażerskiej Włodzimierz Iljicz Lenin odczuwał jedynie delikatne kołysanie. Obok niego na szerokiej kanapie obitej szarym zamszem siedział mniej więcej trzydziestoletni mężczyzna w rozpiętym wojskowym płaszczu i mundurze. Mimo młodego wieku z jego dystynkcji wynikało, że jest dowódcą dywizji. Lekko pofalowane blond włosy miał zaczesane na bok, zielone, pozornie nieruchome oczy zaś bacznie obserwowały otoczenie. Na jego pociągłej twarzy nie widać było emocji, zupełnie jakby była odlaną w gipsie maską, którą przecinały dwie głębokie bruzdy biegnące od nosa do kącików ust i uwydatniające policzki.

– Janie‍ Karłowiczu, musimy przekonać akademika Pawłowa do współpracy. To bardzo ważne. Pomyśl, kontrola nad odruchami mas… – powiedział Lenin, ale zaraz przerwał, zanosząc się kaszlem. Zacisnął dłoń na nadgarstku swojego towarzysza, a z gardła wydobył mu się dźwięk przypominający szczeknięcie. Skrzywił się z bólu i przełknął ślinę. – Mam nadzieję, że Iwan Piotrowicz będzie tak dobry i da mi jakieś psie lekarstwo na ten kaszel – rzekł i uśmiechnął się, próbując ukryć zmęczenie. Nie dało się jednak ukryć worków pod oczami i sińców, które rozlewały się poza oczodoły. Od czasu zamachu Lenin nie wrócił w pełni do zdrowia.

– Zaraz‌ będziemy na miejscu – oznajmił wojskowy, jakby obawiał się, że Włodzimierz Iljicz nie dojedzie do Instytutu Medycyny Eksperymentalnej, gdzie swoją pracownię miał Iwan Pawłow, wybitny fizjolog i laureat Nagrody Nobla.

Jan‍ Karłowicz Berzin znał Lenina z czasów przedrewolucyjnych. Za działalność wywrotową został skazany na zesłanie w okolice Irkucka na Syberii. Uciekł stamtąd jeszcze przed wybuchem rewolucji. Był wśród tych, którzy prowadzili szturm na Pałac Zimowy w listopadzie 1917 roku. Jego zasługi dla bolszewików i proletariatu zostały docenione – był szefem ochrony osobistej Lenina i dowodził 11. Dywizją Strzelców. Od kilku tygodni pracował dla Oddziału Specjalnego Czeka, wszechpotężnej służby specjalnej, na której czele stał Feliks Dzierżyński. Młody Berzin był komunistą z przekonania, w pełni oddanym sprawie, gotowym zrobić wszystko, co konieczne, by rewolucja wygrała. Nie robiły na nim wrażenia masowe mordy, egzekucje i czerwony terror, jaki zapanował w sowieckiej Rosji. Wszak, jak mawiał jego siedzący obok i patrzący w spokojny nurt rzeki mentor: „Wolność jest rzeczą cenną. Tak cenną, że musi być dozowana”.

Jan‍ Karłowicz Berzin, syn łotewskiego chłopa, wierzył Leninowi i wierzył w Lenina. Ale nawet bez tej wiary dobrze wiedział, jak ważna może się okazać dzisiejsza wizyta u Iwana Pawłowa. Sterowanie ludźmi jak psami – szalony, a zarazem genialny pomysł. O ile łatwiej kierowałoby się państwem, gdyby można kontrolować niepostrzeżenie masy ludu pracującego miast i wsi! Jadąca przodem wojskowa ciężarówka skręciła w parkową alejkę. Mogący przewieźć pięć ton ładunku berliet nagle podskoczył na nierównościach. Samochodem niebezpiecznie zachwiało. Bujnięcie było na tyle mocne, że dwóch żołnierzy na pace straciło równowagę. Szybko jednak podnieśli się i zajęli pozycje przy burtach skrzyni, na których zainstalowane były dwa ciężkie karabiny maszynowe Maxim. Już sam ich widok miał odstraszać potencjalnych zamachowców. Była to broń skomplikowana zarówno w produkcji, jak i w obsłudze, ale w rękach dobrze przeszkolonych strzelców, a do takich należeli Łotysze, stawała się niezwykle skuteczną maszyną do zabijania – w ciągu minuty mogła wypluć 250 pocisków, dokładnie tyle, ile mieściło się na parcianej taśmie amunicyjnej.

– Job‌ twoju mat’! – zaklął głośno Stiepan Kazimierowicz Gil. Nie chcąc powtórzyć ewolucji wykonanej przed chwilą przez ciężarówkę, kierowca Lenina zwolnił przy wjeździe w alejkę, która za sprawą deszczu zmieniła się w jedną wielką gliniastą kałużę. Spod kół bryznęła breja, pokrywając błotem fioletowo-czarną karoserię samochodu. Stiepan delikatnie przyspieszył, by nie utknąć w tym grzęzawisku. Włodzimierz Iljicz i jego towarzysz nie byliby zachwyceni spacerem po kolana w błocie. Siedmiolitrowy silnik rolls-royce’a zwiększył obroty i carska limuzyna toczyła się naprzód w kierunku budynku nazywanego Wieżą Ciszy.

Trzypiętrowa‌ budowla z czerwonej cegły została wzniesiona na specjalne zamówienie Iwana Pawłowa, który chciał, by podczas badań psy były odseparowane od jakichkolwiek bodźców z zewnątrz. Od frontu i z tyłu z sześciennej bryły budynku wystawały poza obrys elewacji półkoliste wieże mieszczące klatki schodowe. W ten sposób dodatkowo ograniczono poruszanie się osób i hałas w pobliżu ośmiu dźwiękoszczelnych komór, w których przebywały zwierzęta. Wieża Ciszy stała tuż obok dwupiętrowego pawilonu, w którym znajdował się wydział fizjologii Instytutu Medycyny Eksperymentalnej. Kolumna samochodów zatrzymała się na niewielkim placu wyłożonym kamiennymi płytami.

– Jesteśmy‍ na miejscu – zameldował Stiepan, jakby nie było to oczywiste dla wszystkich.

Lenin‌ wysiadł z przytulnej kabiny i stawiając kołnierz płaszcza, wzdrygnął się. Deszcz wciąż padał, a od Zatoki Fińskiej zaczął wiać ostry, chłodny wiatr, przynosząc zapach morza i krzyk mew. Jan Berzin stanął obok wodza, dając znak swoim żołnierzom, że podczas spotkania ich asysta nie będzie potrzebna. Raczej mało prawdopodobne było, by siedemdziesięcioletni naukowiec zamierzał zostać terrorystą i zabójcą.

Iwan‌ Piotrowicz Pawłow oczekiwał niecodziennych gości w swoim gabinecie, pracując przy masywnym biurku. Gdy weszli, nawet nie podniósł się z fotela, manifestując swój krytyczny stosunek do nowej, komunistycznej władzy. Nie ukrywał, że jest przeciwnikiem rewolucji.

Włodzimierz‌ Iljicz nie przejął się tym – genialnemu naukowcowi był w stanie wybaczyć wiele. Jego poglądy polityczne nie miały teraz znaczenia.

– Chcę,‍ aby rosyjskie masy działały według jednego komunistycznego wzorca reagowania i myślenia – zaczął bez zbędnych wstępów. Nie czekał na reakcję Pawłowa. – Do tej pory w Rosji było zbyt dużo indywidualizmu. Indywidualizm jest szkodliwy. Koliduje z naszymi planami. Musimy go wyeliminować.

Siwiejący‍ już mocno Pawłow słuchał Lenina, przeczesując palcami gęstą brodę. Zachowywał spokój, ale czuć było, że słowa, które padły, zaskoczyły go.

– Chcecie,‌ by wszyscy zachowywali się tak samo i przewidywalnie? – spytał w końcu, a Lenin potwierdził skinieniem głowy. Akademik wstał i zrobił kilka kroków w stronę okna. Drewniana podłoga zaskrzypiała głośno, jakby ugięła się nie tylko pod nim, ale i pod ciężarem jego myśli. – Chcecie wytresować masy jak ja swoje psy?

W gabinecie‌ zapadła cisza, pytanie zawisło w powietrzu.

– Tak‍ – odparł po chwili Lenin.

9

21.09.2009,‌ poniedziałek

Warszawa,‍ siedziba Biura Ochrony Rządu

godzina‌ 10.35

Szary‌ trzypiętrowy betonowy klocek łączył w sobie styl koszarowy z siermiężną elegancją gmachu biurowego, stanowiąc modelowy przykład osiągnięć architektonicznych minionej epoki. Budynek usytuowany tuż przy ulicy Podchorążych i odgrodzony od niej wysokim płotem nazywany był matecznikiem. Urzędowało tu dowództwo Biura Ochrony Rządu i to tutaj spływały bardzo ekskluzywne informacje o tym, co robiły, robią i będą robić najważniejsze osoby w państwie. Bycie ochranianym oznaczało bycie pod obserwacją. Funkcjonariusze BOR-u wiedzieli o VIP-ach więcej niż ich spowiednicy. Kto, z kim, o czym, gdzie – bezcenne informacje dające realną władzę nad tymi, którym się wydaje, że pociągają za sznurki. Wchodząc na teren jednostki, nie można było nie zauważyć pomnika upamiętniającego poległych funkcjonariuszy BOR-u. Wyciosany w kamieniu orzeł siedział na granitowej skale. Całość ustawiona była na czarnym postumencie, do którego przytwierdzono tablicę z nazwiskami tych, którzy zginęli na służbie.

Anna‍ Kaliska na chwilę przystanęła, patrząc na pomnik, jakby zastanawiała się, czy podejść bliżej. Nie zrobiła tego, opuściła głowę i skierowała się do wejścia pod masywną, opartą na dwóch słupach wiatą. Za przeszklonymi drzwiami stał umundurowany strażnik uprzedzony o pojawieniu się Anny. Dla formalności poprosił ją o dowód osobisty. Musiał potwierdzić tożsamość każdego, kto wchodził do budynku bez stałej przepustki i karty magnetycznej otwierającej obrotową bramkę.

– Pani‍ Anna Kaliska – ni to spytał, ni to stwierdził, patrząc na dokument.

Nie,‌ Matka Boska. Anna opanowała niezrozumiałą dla niej samej irytację i zaprezentowała nieśmiały uśmiech, który wypadł zbyt zalotnie. Pilnujący wejścia drągal wyszczerzył kły, jakby spodziewał się czegoś więcej.

– Bardzo‍ panu dziękuję – powiedziała Anna, odbierając dowód. Już nie uśmiechała się jak podlotek. – Dokąd mam iść? – spytała nieco zdezorientowana.

Strażnik‍ wskazał jej metalowe bramki z obrotowym ramieniem.

– Proszę‌ podejść, a gdy zapali się zielona lampka, przejść.

Anna‌ zastosowała się do instrukcji. Dopiero teraz zobaczyła na schodach kobietę, która na nią czekała.

– Zapraszam‌ – powiedziała pracownica BOR-u i bez zbędnych wyjaśnień ruszyła na pierwsze piętro. Weszły do sekretariatu, na którego drzwiach wisiała mosiężna tabliczka „Generał brygady Marcin Rokita, szef Biura Ochrony Rządu”.

Fiut. Anna‍ Kaliska zacisnęła zęby. Nie chciała, by poniosły ją emocje. Na tę okazję przygotowała maskę chłodnej, opanowanej suki. Sekretariat wydał jej się zaskakująco przestronny jak na administracyjne standardy w sektorze państwowym.

– Szefie,‍ pani Anna Kaliska – zaanonsowała ją sekretarka, otwierając drzwi gabinetu Rokity. W porównaniu z nim sekretariat był ciasną klitką.

– Aniu,‌ jak miło cię widzieć. – Marcin Rokita, przez znajomych nazywany Diabłem, poderwał się zza biurka, które wyglądało na tak masywne i solidne, że pewnie mogłoby przetrwać ostrzał rakietowy.

– Dzień‌ dobry, panie generale. – Anna postanowiła zachować dystans. Żadnych‍ buziaczków i kizi-mizi.

Diabeł‌ właściwie odczytał wysłany sygnał i ograniczył się do uściśnięcia jej dłoni. Nie widzieli się prawie od roku. Anna od razu dostrzegła, jak bardzo postarzał się w tym czasie Rokita. Jego twarz nie była już buzią niewiniątka. Pojawiły się na niej siatki zmarszczek i straciła chłopięcy urok. Zawsze żywe, bystre oczy wydawały się zamglone, a czoło przesunęło się wyraźnie w kierunku czubka głowy.

– Czego‌ się napijesz? – spytał, wskazując Annie krzesło przy okrągłym stoliku.

– Kawę‍ poproszę… czarną.

Rokita‍ uchylił drzwi do sekretariatu i zamówił dwie kawy. Usiadł naprzeciwko Anny. W ciemnym garniturze, śnieżnobiałej koszuli i krawacie nie przypominał dawnego Diabła, którego Artur nazywał przyjacielem.

– Masz‌ pozdrowienia od Natalii. Serdecznie zaprasza na kolację – zaczął, próbując nieudolnie maskować zakłopotanie.

– Znowu‌ jesteście razem? Co za radość. Zasłużyłeś na to. – Anna zadbała, by w jej głosie wyraźnie zabrzmiał sarkazm. Nie rozumiała, jak – wydawałoby się – mądra kobieta, przez lata okłamywana i zdradzana, może wybaczyć komuś, kto myśli fiutem, nie przejmując się rodziną. Bo bzykanie żony swojego przyjaciela, Artura Solskiego, było szczytem zakłamania i podłości.

– Tak…‍ uznaliśmy, że chłopcy nie powinni wychowywać się bez ojca. – Mówiąc to, Diabeł unikał kontaktu wzrokowego. – No i tak jakoś daliśmy sobie drugą szansę. Jest naprawdę super.

Zapewnienie‌ Rokity nie zabrzmiało szczerze, ale Anny to nie interesowało. Nie przyszła tu stęskniona rozmów o rodzinie, zdrowiu i pogodzie.

– Gratuluję,‌ nie wszyscy mają tyle szczęścia – wyrzuciła z siebie niedopowiedziane oskarżenie. Nie musiała mówić nic więcej – Diabeł dobrze wiedział, co ma na myśli.

– Jak‌ się czuje Artur?

Usłyszawszy‌ to pytanie, Anna aż zacisnęła pięści. Bydlak! Przywołała‍ się do porządku, rezygnując z całej litanii obelg i przekleństw, jakie najchętniej rzuciłaby w twarz generałowi brygady.

– Jeśli‍ cię to interesuje, możesz go odwiedzić. Komu jak komu, ale tobie nie zabronią. – Mówiąc to, przed oczami miała widok Artura siedzącego bez ruchu, zamkniętego w swoim świecie, do którego nikt nie miał dostępu. – Ale skoro już pytasz, ostatnio wyglądał jak roślina. Nie ma z nim kontaktu. – Przełknęła ślinę; zbierało jej się na płacz. Nie‌ teraz, nie przy tym złamasie.

Rokita‍ westchnął i oderwał wzrok od srebrnej łyżeczki, którą zdecydowanie za długo mieszał kawę. W sytuacjach stresujących ludzie szukają jakiejś podpórki, czegoś, co zamaskuje ich niepewność. Jedni bawią się długopisem, drudzy zegarkiem, a jeszcze inni na przykład – łyżeczką. Byle zająć czymś ręce.

– Aniu,‌ to nie jest takie proste… – Diabeł wyraźnie nie wiedział, co powiedzieć. – Musisz mi uwierzyć. Pamiętam o Arturze i nie zostawię go na pastwę losu w tym psychiatryku.

Ta‌ deklaracja wywołała śmiech Anny. Drobna, krótko ostrzyżona blondynka z małym, zadartym nosem i delikatnymi piegami spojrzała na Rokitę z pogardą i nienawiścią.

– Ty‌ już go zostawiłeś. Razem z tą Berchart wrobiliście go, a teraz przetrzymujecie w szpitalu. – Jej oczy błyszczały gniewem. Diabeł pomyślał o Furiach, mitycznych boginiach zemsty. Istotach bezlitosnych, okrutnych, których nie sposób powstrzymać. Anna Kaliska mogłaby teraz być jedną z nich. – Sprzedałeś przyjaciela za generalskie lampasy i wygodny fotel. Czy ty w ogóle masz sumienie?

Wypowiadane‌ ostro, stanowczo, ale bez podnoszenia głosu oskarżenia cięły precyzyjnie i głęboko. Rokita żałował, że zgodził się na to spotkanie. Przez ostatnie miesiące trzymał się na bezpieczną odległość od sprawy, która wciąż była tykającą bombą. Grzebanie przy niej groziło utratą nie tylko rąk. A on lubił życie.

– Są‍ sprawy ściśle tajne, o których nie mogę mówić. Trwają operacje, których powodzenie będzie miało olbrzymi wpływ na bezpieczeństwo kraju. W takich sytuacjach siłą rzeczy najważniejszy jest interes państwa, interes jednostki schodzi na drugi plan. Niestety dotyczy to Artura. – Diabeł widział, że jego wersja obrony nie przekonuje Anny. Nie dał jej jednak dojść do słowa. – Wiem, że to wszystko wygląda dziwnie i podejrzanie. Sam miałbym wątpliwości, gdybym był na twoim miejscu. To normalne. Ale mimo wszystko musisz mi zaufać. – Zrobił krótką pauzę, by zebrać myśli. Nie był przygotowany na frontalny atak, zapewniano go, że kobieta nie stwarza problemów i nie zadaje niewygodnych pytań. – Domyślam się, że dla ciebie jestem zaprzeczeniem osoby godnej zaufania. Masz prawo źle o mnie myśleć, szczególnie po tym, co zrobiłem Natalii i Arturowi. – Patrzył jej prosto w oczy. – Ale nie jestem aż takim padalcem, żeby wrobić kumpla w zabójstwo. Sam chcę się dowiedzieć, o co w tym wszystkim chodzi, ale trzeba zachować cierpliwość.

Anna‍ słuchała z rękoma skrzyżowanymi na piersi. Gniew znikł z jej oczu, zastąpił go smutek wymieszany z rezygnacją.

– Najważniejszy‌ jest interes państwa – powiedziała cicho, jakby do siebie, powtarzając słowa Rokity. – A co z tymi, których zabito w Iraku dla złota i informacji? Przecież tam zginęli także twoi ludzie. – Pokręciła głową. – Kto odpowie za ich śmierć? Kto stanie przed sądem za zabójstwa popełnione w kraju, by tuszować wielki spisek? Co z rodzinami tych, którzy nie żyją? Nie mają prawa poznać prawdy?

Rokita‌ bezradnie rozłożył ręce. Nie wiedział, jak wiarygodnie odpowiedzieć. Nie był gotowy na szczere wyznanie grzechów. Zbyt długo żył w kłamstwie, oszukując samego siebie. Fucking‍ all. Chciał, żeby to spotkanie już się skończyło. Dłuższą chwilę siedzieli w milczeniu. Wreszcie Anna wstała.

– Życzę‍ panu szczęścia, generale. Choć nie wiem, jak bez odruchu wymiotnego może pan patrzeć w lustro – powiedziała, odwróciła się energicznie i wyszła z gabinetu, zostawiając Rokitę z dłonią wyciągniętą do pożegnania.

Czuł‌ się, jakby ktoś dał mu w twarz, odruchowo pogładził się po policzku. Skrzypnęły drzwi w przeciwległej do sekretariatu ścianie. Za nimi znajdował się pokój narad naszpikowany elektroniką i przystosowany do prowadzenia poufnych rozmów. Wyszła z niego Alicja Berchart. Szefowa rządu nie przez przypadek została w gmachu po rutynowej odprawie z dowództwem BOR-u – chciała posłuchać, z czym do Marcina Rokity przyszła Anna Kaliska. Obawiała się, że ta wizyta to dopiero początek kłopotów.

– Proszę,‌ proszę, Anna K. zaczęła brykać. Najwyraźniej twój urok osobisty nie działa na nią, generale – rzekła, kręcąc z niezadowoleniem głową.

Diabeł‍ odwrócił się w jej stronę i machnął ręką, bagatelizując całe zajście.

– Na‍ razie nie ma się czym martwić. Zresztą z tego, co pani mówi, operacja „Gniazdo Kruka” już wkrótce się zakończy. Solski będzie mógł wrócić do żywych – powiedział, czekając na potwierdzenie Alicji Berchart.

– Tak,‌ wszystko na to wskazuje. Byłoby jednak niedobrze, gdyby przez rozhisteryzowaną paniusię cała akcja spaliła na panewce. Miej ją na oku.

Diabeł‍ wiedział, co to oznacza – pełna inwigilacja i stosowanie wszystkich dostępnych środków. Bez jego wiedzy Anna Kaliska nie zrobi nawet siku.

– Czas‍ ruszać na pogrzeb – zauważył, patrząc na zegarek.

Rodzina‌ zdecydowała, że Józef Andrzejewski zostanie pochowany w rodzinnym Toruniu. Takie było też życzenie dyrektora Radia Maryja. Pogrzeb zaplanowano na 14.00. Najpierw msza święta w bazylice katedralnej celebrowana przez ojca Rydzyka, na co, chcąc nie chcąc, przystać musiał sam biskup diecezji toruńskiej. Następnie kondukt pogrzebowy miał przejść ze starego miasta na cmentarz św. Jerzego. Dla generała Rokity i jego ludzi było to olbrzymie wyzwanie logistyczne. Przyjazd do Torunia zapowiedziały najważniejsze osoby w państwie na czele z prezydentem. Biuro miało zaledwie trzy dni na przygotowanie planu zabezpieczenia.

– Ruszajmy,‌ nie wypada się spóźnić – powiedziała Alicja Berchart.

– Pani‌ premier, pani garderoba jest już w limuzynie – zameldowała sekretarka Rokity, gdy wychodzili z gabinetu, a szefowa rządu podziękowała skinieniem głowy.

Śmigłowiec‍ Mi-8, numer boczny 660, czekał w gotowości na lotnisku wojskowym. Maszyna przystosowana do przewozu VIP-ów na krótkich trasach krajowych była na wyposażeniu 36. Specjalnego Pułku Lotnictwa Transportowego. W salonce znajdowały się dwa fotele i wąska kanapa pokryte białą skórą, drewniane wykończenia były w kolorze ciemnobrązowym. Śmigłowiec radzieckiej konstrukcji wyprodukowano pod koniec lat osiemdziesiątych ubiegłego wieku. Po wypadku z 2003 roku, w którym o mało nie zginął ówczesny premier, zaczęto mówić o potrzebie odmłodzenia i unowocześnienia floty powietrznej. Na słowach się skończyło. Nie było nikogo, kto podjąłby decyzję o wydaniu milionów złotych na nowe śmigłowce dla VIP-ów. Obawiano się reakcji mediów, szczególnie brukowców.

Marcin‍ Rokita nie zaprzątał sobie tym teraz głowy. Co ma wisieć, nie utonie. Był skupiony na czymś innym, wyobrażał sobie szefową rządu w czerni. Wiedział, że to chore, ale to było silniejsze od niego. Miał wspaniałą żonę, która wybaczyła mu podwójną zdradę. Obiecał, że już nigdy jej nie zrani, przestanie kłamać i prowadzić podwójne życie. Ale nie potrafił się opanować. Mom‌ I’d like to fuck. Teraz myślał o Alicji Berchart. Zazwyczaj faceci w jego wieku interesują się młodszymi, on jednak gustował w dojrzałych. Oczywiście nie gardził tymi pierwszymi, ale gdy miał wybór, wolał kobiety doświadczone, które wiedzą, czego chcą i jakie oczekiwania mają mężczyźni.

– Szatan nie przestał działać, tylko udoskonalił swoją taktykę, także w naszej ojczyźnie! – grzmiał z ambony dyrektor Radia Maryja, wymachując ręką z uniesionym palcem wskazującym. – Nasz naród jest deprawowany i w dużej mierze zdeprawowany, zwłaszcza świat polityki i mediów. – Słowa odbiły się echem od bielonych ścian i gwiaździstych sklepień bazyliki katedralnej w Toruniu. Ojciec Rydzyk spojrzał na siedzących w pierwszym rzędzie prezydenta i panią premier. – Profesor Józef Andrzejewski był inny, był wyjątkiem. Chlubnym wyjątkiem, jednym z ostatnich. Człowiekiem bogobojnym, oddanym ojczyźnie, rodzinie i Kościołowi. Przykładem dla nas wszystkich.

Alicja Berchart spojrzała na czarną dębową trumnę ustawioną na katafalku. Dziwkarz, choleryk, współpracownik SB, marionetka… Józef Andrzejewski zostawił po sobie bałagan, którego wciąż jeszcze nie posprzątano. Stanowisko premiera przerosło go, a jego błędne decyzje i nieporadne działania zawiodły Polskę na skraj katastrofy. Brak kontroli nad cywilnymi służbami specjalnymi, nielegalne operacje wywiadu, spiski, morderstwa, defraudacje i kochanka szpieg na dokładkę. A jeszcze wraz z prezydentem wymusili na niej pozostawienie Hofmanna na stanowisku szefa Agencji Wywiadu. Partacz i obleśna świnia. Wiktor Hofmann siedział w bocznej nawie na lewo od szefowej rządu, ona zaś z obrzydzeniem patrzyła na uśmiechniętego kretyńsko podwładnego ocierającego chusteczką pot z czoła. Dosłownie płynęło z niego. Jednorazowa chusteczka nie wchłaniała już wilgoci, odrywały się od niej za to kolejne fragmenty. Białe paprochy opadały na ciemną marynarkę niczym monstrualny łupież. Fleja. Alicja Berchart była pewna, że Hofmann dostał do wypełnienia konkretną misję – czyszczenie archiwów. Miała już dość odpowiadania na pytanie, dlaczego Hofmann, skompromitowany minister, stoi ciągle na czele Agencji Wywiadu. Tłumaczenie, że nikt lepiej niż on nie wyjaśni wszelkich nieprawidłowości i nadużyć, wzbudzało śmiech. Na miejscu dziennikarzy i posłów opozycji szefowa rządu też by się śmiała. Jak ktoś, kto nie potrafił kontrolować podległej mu służby, ma teraz ustalić przebieg zdarzeń? Pocieszało ją to, że czas Wiktora Hofmanna dobiega końca. „Odchodzę z podniesionym czołem. Służyłem ojczyźnie najlepiej, jak potrafiłem. Jestem przekonany, że historia przyzna mi rację” – przypomniała sobie słowa, jakie padły w ostatnim telewizyjnym wystąpieniu premiera Andrzejewskiego. Trzeba być hipokrytą, by bez mrugnięcia okiem mówić takie rzeczy, patrząc prosto w kamerę. Wraz z profesorem pochowanych miało zostać wiele brzydkich tajemnic. Cuchnące sekrety władzy przegniłego państwa. Premier znała je aż za dobrze, dlatego tak bardzo irytowało ją kazanie klechy. Ich spojrzenia się skrzyżowały. Berchart nie dostrzegała w nim charyzmy, o której tyle słyszała od świętoszkowatych kolegów regularnie pielgrzymujących do Torunia. Wierzyli w cudowną moc Ojca Dyrektora i jego mediów bardziej niż w samego Boga.

– Czy więc wszyscy będą zbawieni? Czy Polska będzie istnieć? Czy zrealizuje Boże zamiary wobec siebie? Sytuacja jest trudna. Pogłębia tę trudność kondycja intelektualna i duchowa naszego narodu – duchowny zmierzał do końca.

Alicja Berchart wygładziła sięgającą do kolan czarną spódnicę i spojrzała na klasyczne czarne czółenka Casadei na trzynastocentymetrowym obcasie. Lubiła dobrze wyglądać, a jeszcze bardziej lubiła, gdy inni to widzieli, przede wszystkim panie. Cieszyły ją zazdrosne ukradkowe spojrzenia i przywoływanie do porządku mężów, którzy o kilka sekund za długo zawiesili na niej wzrok. Kobiety nie stroją się dla mężczyzn, ale po to, by zdenerwować inne kobiety. Bycie szefową rządu miało pod tym względem niewątpliwe plusy – wydatki na garderobę pokrywała Kancelaria Premiera; w tym przypadku zasada taniego państwa nie obowiązywała.

– Życzę pani premier, by spełniła pokładane w niej nadzieje. Naród pani ufa, proszę o tym nie zapominać i dzielnie kontynuować wielkie dzieło świętej pamięci profesora Józefa Andrzejewskiego. Panie, świeć nad jego duszą!

Gdzieś z tyłu kościoła rozległy się brawa. Ktoś zaintonował Boże, coś Polskę. Alicja Berchart wstała jak wszyscy i przyłączyła się do zawodzącego chóru żałobników: „Przed Twe ołtarze zanosim błaganie: Ojczyznę wolną pobłogosław Panie!”.

Wsłuchując się w słowa pieśni, Wiktor Hofmann zastanawiał się nad tym, czym w dzisiejszych czasach są wolność i ojczyzna. Dla niego były to już pojęcia całkowicie abstrakcyjne. Poznał kulisy, widział mechanizmy tworzenia rzeczywistości, nie tylko tej politycznej. Żyjemy w ułudzie. Zerknął w kierunku Alicji Berchart, ale tym razem nie skupiał się na jej kształtach, seksownych szpilkach i pełnych ustach. Zastanawiał się, kiedy zada mu śmiertelny cios. Wyrok zapadł, egzekucja została chwilowo wstrzymana. Wciąż nie potrafił jej rozgryźć. Długo uważał ją tylko za cwaną panienkę z dużymi cyckami, która dzięki umiejętnemu rozkładaniu nóg, silnym mięśniom Kegla i szczęśliwym zbiegom okoliczności znalazła się na politycznym szczycie. Coraz częściej jednak zastanawiał się, czy nie jest to tylko parawan, za którym kryje się kobieta inteligentna i przebiegła, działająca zgodnie z precyzyjnym planem, niezostawiająca niczego przypadkowi. Modliszka. Za dobrze radziła sobie w męskim świecie. To nie mogła być jedynie zasługa gościnnej waginy.

10

21.09.2009, poniedziałek

Warszawa, plac Trzech Krzyży

godzina 21.10

Odetchnęła głęboko wieczornym powietrzem. Właśnie pożegnała się z ojcem i zmierzała do swojego przytulnego mieszkania w jednej z kamienic przy Żurawiej. Miała mętlik w głowie. Wydarzenia potoczyły się w kierunku, którego nawet Krzysztof Jackowski, jasnowidz z Człuchowa, nie byłby w stanie przewidzieć. Like a Rolling Stone. Poczuła mdłości, jej organizm dawał znać, że potrzebuje odpoczynku. Po ponaddwugodzinnej kolacji opuszczała restaurację AleGloria z niedosytem. Zbyt wiele pytań pozostało bez odpowiedzi. To miał być jeszcze jeden wieczór zmarnowany na nudne służbowe spotkanie. Firmowany przez Magdę Gessler lokal cieszył się dobrą renomą, a odpowiednio wysokie ceny sprawiały, że także klientela trzymała poziom. Rustykalne wnętrza, będące wyrazem tęsknoty mieszczuchów do sielsko-anielskich klimatów, tworzyły atmosferę biesiady, która udzielała się gościom. Porcelanowe wazony wypełnione kwiatami, bogato zdobione obrusy, wzorzyste narzuty, haftowane poduszki, gipsowe gęsi, lampy ozdobione pierzastymi kloszami, wielkie lustra w drewnianych ramach i mnóstwo świec – to była uczta dla oczu. Smaczne jedzenie i dobre alkohole sprzyjały nieformalnym rozmowom biznesowym, których w tym miejscu przeprowadzano każdego dnia dziesiątki. Siedzieli w jednej z bocznych sal, nazywanej Kominkową, wynajętej specjalnie na to spotkanie przez potencjalnego klienta kancelarii Rocki & Partnerzy. Ceglane ściany i łukowe sklepienie tworzyły klimat zamkowej piwnicy, który został złagodzony lustrami i białymi zasłonami. Głównym elementem dekoracyjnym był gigantyczny kominek z szeroką drewnianą belką nad paleniskiem wyfrezowaną tak, by przypominała gzyms. Gabarytami bardziej pasowałby do hali odlotów lotniska Chopina niż do sali o powierzchni około trzydziestu metrów kwadratowych. Dekoratorzy wnętrz bez wątpienia zaszaleli, ale miało to swój urok. Poza wrażeniami estetycznymi i smakowymi miejsce to zapewniało także dyskrecję.

To ojciec poprosił Klarę Zegert, by towarzyszyła mu w spotkaniu z adwokatami Adama Flisa, jednego z najbogatszych Polaków. Miliarder podejrzewany był o pedofilię i zabójstwo. Edward Rocki, żywa legenda wśród adwokatów, otrzymał propozycję poprowadzenia tej sprawy dwa dni temu, ale wykręcił się, zasłaniając się złym stanem zdrowia i brakiem czasu, co zresztą było zgodne z prawdą. Mimo gigantycznego honorarium nie miał ochoty bronić biznesmena, którego uważał za indywiduum spod ciemnej gwiazdy. Jako adwokat nie mógł odmówić obrony, bo nie podoba mu się czyn albo oskarżony. Takie zachowanie podważałoby fundamenty prawa i sens sprawiedliwego procesu. Jednak tym razem profesor Rocki kierował się nie doktryną, lecz emocjami. Niechęć do potencjalnego klienta zwyciężyła. Niespełna czterdziestoletni Adam Flis był rekinem wśród giełdowych spekulantów, i to na skalę europejską. Nawet słynny George Soros wspomniał o nim w jednym z wywiadów, określając mianem „wschodzącej gwiazdy” i przedstawiając jako reprezentanta nowego pokolenia biznesmenów z krajów postsowieckich. O początkach kariery Flisa krążyły legendy, łączono go z mafią, której pieniądze podobno inwestował. Mówiono, że dostawał sowitą prowizję za pranie i pomnażanie brudnej kasy. W ten sposób zarobił rzekomo pierwszy milion. Ci, którzy go poznali, byli zgodni, że w obejściu jest prostakiem, że zachowuje się jak nuworysz, który dorwał się do pańskiego stołu i obnosi się ze swoim bogactwem. Nikt jednak nie odmawiał temu cwanemu chłopakowi z małej podwarszawskiej wsi ponadprzeciętnej inteligencji. Znał kilka języków, ukończył ekonomię i równolegle informatykę. To legło u podstaw innego mitu – o biznesmenie hakerze, który majątek zawdzięcza wiedzy wykradzionej z cudzych komputerów. Wszystko, co dotyczyło Adama Flisa, pachniało przestępstwem i właśnie dlatego Edward Rocki nie zamierzał choćby kiwnąć palcem w jego sprawie. Z sześćdziesiątką na karku nie chciał psuć sobie opinii, na którą ciężko pracował. Często powtarzał córce, że adwokat to jedynie sumienie do wynajęcia. Na szczęście mógł sobie pozwolić na przebieranie w ofertach najmu. Jego kancelaria działała prężnie i miała dobrą markę na trudnym warszawskim rynku. Z tym większą niechęcią zgodził się na jeszcze jedno spotkanie z adwokatami biznesmena, którzy zaproponowali rozmowę w mniej oficjalnej atmosferze. Stary trik – wykwintne jedzenie i markowy alkohol potrafią zmiękczyć niejednego opornego. Oni jeszcze wierzyli, że Rocki zmieni zdanie.

Do sali wszedł kelner i zapytał, czy może przyjąć zamówienie.

– Na początek polecam Pole Truskawkowe. To cienkie plastry rostbefu na rukoli i roszponce z dodatkiem granatu polane truskawkowym dressingiem – odezwał się starszy z dwójki adwokatów Flisa.

Udając, że przegląda kartę, Edward Rocki dyskretnie lustrował siedzących naprzeciwko mężczyzn, zwłaszcza tego, który się odezwał. Złote oprawki okularów, złoty Breitling z grubą bransoletą wart pewnie co najmniej sto tysięcy złotych i złote prostokątne spinki do mankietów z wizerunkiem skrzydlatego lwa będącego symbolem św. Marka Ewangelisty i herbem Republiki Weneckiej. Całość była ostentacyjnie droga i brakowało jedynie wielkiego sygnetu z drogim kamieniem i łańcucha na szyi. Pan mecenas lubił bogactwo i chciał, by wszyscy o tym wiedzieli. Chwilowo jednak występował w roli krytyka kulinarnego.

– Równie dobry jest tatar z sardelą lub carpaccio z sarny na kisielu żurawinowym. Chudziutkie, delikatne, kruche mięso polecane dla smukłych łań, znaczy pań – rzekł i zaśmiał się ze swojego dowcipu.

Jego młodszy kolega, który ochoczo mu zawtórował, z pozoru wyglądał skromniej, ale wprawne oko mogło dostrzec tytanowy zegarek szwajcarskiej firmy IWC Schaffhausen słynącej z zaawansowanych technologicznie czasomierzy. Także spinki przy mankietach nie były masową produkcją z jednej z sieciówek. Zdobiące je charakterystyczne lilie świadczyły, że są autorstwa Davida Oscarsona znanego głównie z wyrobu ekskluzywnych piór. Nazwę tej konkretnej kolekcji – Przypatrzcie się liliom – zaczerpnięto z Ewangelii wg św. Łukasza. Edward Rocki wiedział to, gdyż został obdarowany przez żonę spinkami i czarnym piórem ozdobionym złoto-czerwoną lilią. W eleganckim pudełku znajdował się opis i cytat z Biblii: „Przypatrzcie się liliom na polu, jak rosną: nie pracują ani przędą. A powiadam wam: nawet Salomon w całym swoim przepychu nie był tak ubrany jak jedna z nich”. Adwokat uśmiechnął się do swoich myśli. Siedziało przed nim dwóch hedonistów, ludzi bez skrupułów, dla których jedyną świętością były pieniądze. Gotowi byli poprowadzić sprawę choćby przeciwko swojej matce, o ile tylko klient zapłaci odpowiednio dużo. Pewnie nawet nie wiedzieli, że częścią ich garderoby są symbole związane z wiarą, miłosierdziem, pokorą i skromnością.

– Ja poproszę Pole Truskawkowe, a jako danie główne dorsza à la Sinatra – zdecydowała szybko Klara Zegert i odłożyła menu. Po całym dniu pracy odczuwała głód, który spotęgowały unoszące się w restauracji smakowite zapachy. Żołądek wysłał do mózgu sygnał alarmowy, domagając się jedzenia. Spojrzała na pozostałych, ponaglając ich wzrokiem. Jej ojciec zamówił tatara z sardelą i comber z sarny. Adwokaci Adama Flisa po krótkiej naradzie wzięli Pole Truskawkowe, które miało być podkładem dla steku z polędwicy argentyńskiej na gorącym kamieniu. Klarę rozśmieszyło, że dorośli mężczyźni zamawiają ten sam zestaw, jakby był obowiązkowy. Ciekawa była, czy wszystko robią tak samo i razem.

Kelner przyjął zamówienie i zaproponował wino, co wszyscy przyjęli z aprobatą. Polecał kalifornijskie Opus One rocznik 2005, dzieło samego Roberta Mondavi, ojca amerykańskiego winiarstwa, który zmarł w 2008 roku, dożywszy 94 lat.

W oczekiwaniu na przystawki dyskutowali o polityce. Prasa huczała od spekulacji na temat przyspieszonych wyborów. I choć informacje opierały się jedynie na plotkach, nie można było wykluczyć, że jest w nich ziarno prawdy. Pytanie, jak długo na stanowisku utrzyma się premier Berchart, która próbowała jednocześnie zapanować nad rozbujaną rządową łódką i zrobić porządek w służbach specjalnych. Jej misja mogła się okazać niewykonalna. Panowie, łącznie z Edwardem Rockim, zgodnie stwierdzili, że szkoda byłoby tak urodziwego szefa rządu. Gdy skoncentrowali się na wdziękach Alicji Berchart, zbliżając się do cienkiej linii oddzielającej dżentelmenów od panów spod budki z piwem, Klara chrząknęła, by przypomnieć o swojej obecności. Żadnej reakcji. Dopiero po drugim, głośniejszym chrząknięciu zorientowali się, o co chodzi, i płynnie przeszli na tematy sportowe. Dyskusję o blamażu polskich piłkarzy, którzy w eliminacjach mistrzostw świata przegrali ze Słowenią 0:3, przerwało wejście kelnera niosącego przystawki. Tuż za nim pojawił się mężczyzna z butelką wina i pękatą karafką. Gdy goście skupili się na jedzeniu, sommelier otworzył butelkę czerwonego wina i oświetlając szyjkę płomieniem świecy, zaczął powoli i ostrożnie przelewać alkohol do karafki. W dekantowaniu wina chodzi o oddzielenie płynu od osadu, który zbiera się na dnie butelki. Sommelier co jakiś czas okrężnymi ruchami karafki delikatnie mieszał przelany już trunek, dodatkowo go napowietrzając. Cała ta czynność miała w sobie coś z sekretnego rytuału. Zgodnie ze starymi regułami mistrz ceremonii przygotowywał wino do degustacji, opowiadając o jego zaletach. Ten konkretny rocznik leżakował w beczce osiemnaście miesięcy i jak zapewniał sommelier, był mieszanką najlepszych kalifornijskich szczepów Cabernet Sauvignon, Merlot i Malbec.

– Świetna robota, człowiek może się opić najlepszych na świecie win, i to za darmo – odezwał się młodszy z adwokatów Flisa, ale nawet jego partner pokręcił z zażenowaniem głową.

Klara Zegert skupiła się na sałacie z plastrami rostbefu skropionymi truskawkowym sosem z wyczuwalnym słodko-kwaśnym smakiem granatu. Po degustacji dokonanej przez Edwarda Rockiego kelner z namaszczeniem rozlał wino do kieliszków. Aromatyczne Opus One znakomicie komponowało się z Polem Truskawkowym znikającym z talerza Klary Zegert; naprawdę jej smakowało, choć była zwolenniczką mocniejszych alkoholi i drinków. Nawet ona, absolutny laik w kwestii degustacji win, wyczuwała delikatny posmak borówek, malin i czekolady.

Starszy z adwokatów postanowił wznieść toast.

– Niech nazwa tego wina będzie dobrą wróżbą co do naszej współpracy – powiedział, zwracając się do Edwarda Rockiego.

Ten bez wahania uniósł kieliszek do ust. Nie zamierzał udawać abstynenta, szczególnie że nie on płacił za kolację i drogi trunek.

– Świetne wino, mistrzowskie dzieło. – Nie odpowiedział na toast. Postanowił pobawić się w podchody z emisariuszami Adama Flisa.

Klara obserwowała to wszystko z rozbawieniem. Nie wtrącała się do rozmowy – jej rola ograniczała się do bycia świadkiem. Audi, vide, sile. Słuchała, patrzyła, milczała. Trwało przeciąganie liny. Adwokaci kusili i przekonywali, co rusz wychwalając Edwarda Rockiego.

– Panowie są nad wyraz uprzejmi. Tylu pochlebstw nie usłyszałem nawet od studentów. – Rocki skończył właśnie tatara z sardelą i popił go winem. Otarł usta i wąsy białą lnianą serwetką. Poprawił okulary i uniósł krzaczaste brwi w oczekiwaniu na kolejną tyradę mającą nakłonić go do zmiany zdania. Miał w sobie, jak wielu wielkich ludzi, pierwiastek próżności.

– Panie profesorze, rozumiemy, że musi pan dbać o zdrowie. Oczywiste jest dla nas, że jest pan zapracowany. Jednak kto, jeśli nie pan, wie najlepiej, jak ważne dla naszego systemu sprawiedliwości są uczciwy proces i prawo do obrony.

Starszy z dwójki adwokatów nie poddawał się, ale jeśli nie miał czegoś w zanadrzu, to Klara nie wróżyła mu sukcesu. Dobrze znała ojca i wiedziała, że potrafi być uparty, nawet jeśli nie ma racji.

– Pamiętam, jak broniąc matki, która zamordowała pięcioro swoich dzieci, tłumaczył pan dziennikarzom, że adwokat nie broni przestępstwa. Broni oskarżonego. A przecież obrona człowieka nie oznacza akceptacji jego czynu.

Klara Zegert z coraz większym zainteresowaniem przysłuchiwała się rozmowie. Czekała na odpowiedź ojca, który stał się zakładnikiem własnych słów i poglądów.

– Przestańmy się oszukiwać. Panowie nie potrzebują mojej wiedzy i prawniczych umiejętności. Chodzi wam o moje nazwisko – zaczął Edward Rocki, dając znak kelnerowi, który akurat zajrzał do sali, by napełnił kieliszki. Postanowił zagrać w otwarte karty.

Klara spojrzała na parę adwokatów – nie wyglądali na zaskoczonych.

– Skoro przyszliście do mnie, to sprawa jest poważna. Gdyby wasz klient był niewinny, nie zawracalibyście sobie i mnie głowy. Pomówieniami i oszczerstwami sami byście się zajęli – powiedział Rocki i czując, że zaschło mu w gardle, popił Opus One. Miał jeszcze kilka słów do powiedzenia. – Domyślam się także, że wasz klient sięgnie po wszelkie dostępne metody i środki, by uniknąć odpowiedzialności. A prawo i sprawiedliwość nie mają dla niego żadnego znaczenia. Nie chcę brać udziału w tych machlojkach, za długo pracowałem na swoją reputację. – Edward Rocki patrzył prosto w oczy starszemu adwokatowi.

Na mecenasie Adama Flisa wygłoszona właśnie płomienna mowa nie zrobiła wrażenia, a przynajmniej tak wyglądał. Nie potrzebował czasu na zastanowienie. Wiedział, co powiedzieć, zupełnie jakby przewidział, że rozmowa dotrze właśnie do tego punktu.

– Zawsze uważałem pana za wybitny umysł i byłbym zdziwiony, gdyby nie dostrzegł pan drugiego dna tej sytuacji. Dwa plus dwa musi równać się cztery – mówiąc to, adwokat się uśmiechnął. Było jasne, że dopiero teraz przejdzie do konkretów. – Oto moja propozycja. Reprezentuje pan Adama Flisa tak długo, jak długo pozwala panu na to etyka zawodowa. Otrzymuje pan honorarium z góry i nie podlega ono zwrotowi. – Mecenas zrobił przerwę i ściszył głos. – Jeśli pan się zgodzi, dostarczymy bardzo ciekawe dokumenty dotyczące Artura Solskiego. – Usłyszawszy to, Klara prawie podskoczyła na krześle. – Jeśli dobrze pamiętam, to pani prowadzi jego sprawę – rzekł starszy z adwokatów i sięgnął po kieliszek Opus One uznawanego za najlepsze kalifornijskie wino. Prawie trzy tysiące za butelkę płacił Adam Flis.

– Wasze zdrowie! – powiedział mężczyzna, wznosząc szklankę z białym drinkiem. – White Russian: wódka, likier kawowy Kahlúa i mleko. Wymieszane w shakerze, podawane z kostkami lodu. Koktajl wydaje się niegroźny, delikatny i słodki. Ten, kto da się zwieść pozorom, odczuje to następnego dnia. – Mężczyzna opróżnił szklankę trzema łykami. Usta otarł w rękaw białej koszuli. Musiała być szyta na miarę; świadczyły o tym krój, jakość tkaniny, guziki z macicy perłowej i wyhaftowane inicjały A.F.

Adam Flis, trzydziestoośmioletni miliarder, siedział w gabinecie, w którym poza dużym mlecznobiałym biurkiem na jednej nodze, fotelem i szafą przy ścianie nie było żadnych mebli. Biurko pochodziło z limitowanej serii Milk Grande duńskiego projektanta Sørena Rose. Stworzono je z myślą o osobach pracujących na komputerze i potrzebujących dużo miejsca. Adam Flis był takim właśnie człowiekiem. Na biurku znajdowały się dwa panoramiczne monitory i klawiatura, nie widać było za to ani laptopa, ani komputera stacjonarnego. Ten mieścił się w szafie, która w rzeczywistości była specjalnie wentylowanym sejfem, tak by tkwiące w nim urządzenie mogło działać bez obawy o przegrzanie.

– Brawo, kurwa, brawo! – Adam Flis obrócił się na fotelu, który wyglądał jak wyjęty z samochodu rajdowego. Na monitorze po prawej migotał czarno-biały obraz z Sali Kominkowej restauracji AleGloria. Jego ludzie zainstalowali mikrokamerę na kominku tuż przed spotkaniem; było to prostsze niż wbijanie gwoździ. Samoprzylepny szpiegowski gadżet łączył się z telefonem jednego z adwokatów i za pośrednictwem sieci komórkowej obraz z niewielkim opóźnieniem trafiał do gabinetu Flisa. Ten sam telefon działał jak mikrofon. Sprzęt zestroili mu zawodowcy, technicy ze służb, którzy po odejściu z firmy chętnie świadczyli rozmaite usługi ludziom o odpowiednio grubym portfelu. – Wszystko jest, kurwa, kwestią ceny! – Biznesmen zaśmiał się i sięgnął po stojący na biurku shaker. Zostało w nim jeszcze trochę jego ulubionego Białego Rosjanina. Napełnił szklankę i wziął solidny łyk.

Adam Flis był przystojnym, wysokim, dobrze zbudowanym mężczyzną z długimi, czarnymi, zaczesanymi do tyłu włosami. Jego rysy były ostre i surowe, niczym wyciosane w kamieniu, a ciemne, magnetyczne oczy przypominały studnie bez dna. Z jednego ze schowków w biurku wyjął apteczną buteleczkę ze szklaną zatyczką wypełnioną w połowie białym proszkiem. Postawił ją tuż obok srebrnej tacy, na której leżały karta kredytowa i metalowa rurka o średnicy słomki do picia. Długą, zakrzywioną łyżeczką, fachowo nazywaną przez laborantów Poly, nabrał proszku i wysypał na tacę. Szybkimi ruchami karty kredytowej szatkował i rozcierał towar, formując dwie równe kreski. Wprawna rąsia. Przez metalową rurkę wciągnął pierwszą z nich. Podniósł głowę, pociągając nosem; towar musiał być mocny, bo aż zaszkliły mu się oczy. La vida loca colombiana. Nie czekał na reakcję organizmu, znał swoje możliwości. Rurka, nos, wdech i druga porcja kokainy dotarła do śluzówki, która ją wchłonie, dzięki czemu narkotyk trafi do krwiobiegu. Teraz musiał poczekać, aż mózg zareaguje zwiększoną produkcją dopaminy. Tak to działało – haj. Opadł na fotel, trzymając szklankę z drinkiem. Patrzył, jak jego ludzie regulują rachunek. Jeden z nich wstał, podszedł do kamery, spojrzał prosto w obiektyw i uśmiechnął się szeroko. Koniec transmisji.

11

23.09.2009, środa

Warszawa, siedziba Agencji Wywiadu

godzina 18.20

Przez chwilę zastanawiał się, czy włączyć zawieszony na ścianie telewizor, ale nie zrobił tego. Po pierwsze, musiałby odszukać pilota, którego gdzieś cisnął, a po drugie, miał dość słuchania słodkich panienek i lukrowanych chłopców, którzy z miną znawców opowiadali dyrdymały o tym, co się dzieje na Wiejskiej. Polscy Liberalni Demokraci już któryś tydzień z rzędu domagali się powołania komisji śledczej w sprawie afery irackiej. Lider PLD Eryk Prange przy każdej okazji grzmiał, mówiąc o brunatnej dyktaturze prawicy i ukrywaniu spisku wymierzonego w polski naród i Rzeczpospolitą. Jebany chujek. Dla Wiktora Hofmanna Prange był leniwym gogusiem, który nie ma jaj, by rządzić. Lubiący drogie cygara i jeszcze droższą whisky lider opozycji nie lubił się przemęczać. Był zaprzeczeniem tezy, że to ciężka praca jest podstawą sukcesu. Zazwyczaj pierwszą połowę dnia spędzał na sofie w swoim sejmowym gabinecie z ulubionym kubańskim cygarem Cohiba w ręku. Po południu wymykał się na partyjkę tenisa albo squasha, później jakieś winko, kolacyjka na koszt wpływowego biznesmena, a wieczorem romans z Eurosportem. Jednak znakomicie wypadał przed kamerą, słynął z gładkiej gadki i miał znakomitych doradców, którzy zrobili z niego marketingową wydmuszkę.

Hofmann zerknął na swój odstający brzuch i na plamę na krawacie po sosie, który podano do obiadu w firmowej stołówce. Jeszcze bardziej znienawidził przystojnego Eryka Prangego. Frustracja szefa Agencji Wywiadu rosła nieustannie, ale lider opozycji był jedynie projekcją, na którą akurat dziś skierował swój gniew. Odliczał nerwowo dni, jakie mu pozostały na wyrównanie rachunków z Duchem i ruskimi. Dwadzieścia cztery – trzy tygodnie i trzy dni. Zaczął krążyć po swoim gabinecie urządzonym w starym stylu, bez ekstrawagancji. Były w nim dębowe biurko, gdańska szafa, prosty stół z ciemnym szklanym blatem, pod ścianą skórzana kanapa. Przypomniał sobie, jakie figury wykonywała na niej Luiza. Tęsknił za nią, ale nie było wyjścia. Wiedziała za dużo i nie mógł jej ufać, odkąd zaczęła ujeżdżać Andrzejewskiego. Nielojalna suka.

Rozległo się pukanie do drzwi.

– Wejść – powiedział Hofmann, ale przez jego falset nie zabrzmiało to władczo, lecz strachliwie. Swojego głosu nienawidził tak samo jak nalanej gęby z kępkami włosów udających zarost i grymasem uśmiechu. Nawet na pogrzebie matki wyglądał jak rozradowany kretyn. Bulwarówki miały później używanie: „Minister rechocze nad trumną matki”, „Chichot wyrodnego syna”, „Żałoba na wesoło”.

Drzwi otworzyły się i do gabinetu wszedł Stefan Jędrzejczyk.

– Witam, majorze, i dziękuję, że pofatygował się pan do mnie. – Hofmann był zaskakująco miły, co nie uszło uwagi wytrawnego szpiega.

– Czym mogę panu służyć, ministrze? – odpowiedział Jędrzejczyk, ściskając dłoń byłego szefa. Ze służby odszedł w styczniu, gdy odmówił współpracy z komisją weryfikacyjną. Zaproszenie szefa agencji zaskoczyło go. – Nie spodziewałem się, że spotka mnie taki zaszczyt i odwiedzę jeszcze stare śmieci.

Hofmann nie skomentował tego. Usiedli przy szklanym stole, na którym stały dwie szklanki i butelka Wild Turkey Rare Breed.

– Dostałem w prezencie od szefa CIA, gdy się ostatnio widzieliśmy.

Jędrzejczyk nie miał nic przeciwko degustacji tego szlachetnego trunku, co potwierdził skinieniem głowy. W duchu śmiał się z wymyślonej jego zdaniem historii o szefie amerykańskiej agencji, który obdarowuje Hofmanna burbonem. Ale kto wie? Wziął kryształową szklankę i już po zapachu wiedział, że mistrzowie destylacji z Wild Turkey spisali się świetnie.

– Emeryt nie odmawia w takich sytuacjach. Nie wiadomo, kiedy znowu będzie okazja wypić darmowego drinka albo dwa – zażartował, z radością sącząc alkohol. Burbon miał delikatny słodki posmak kukurydzy doprawiony ostrą papryką, co było znakomitym połączeniem.

– Tęskni pan czasem za firmą i Sekcją „1”? – piskliwy głos Hofmanna przeciął ciszę; nie było mowy o błogim delektowaniu się trunkiem z Kentucky.

– Dziękuję, ale nie szukam pracy. Wreszcie spędzam czas z żoną, nadrabiam stracone lata. – Major chciał oszczędzić byłemu szefowi czczej gadaniny.

– Nie chodzi o pracę – kontynuował niezrażony Hofmann. – Chcę panu coś pokazać i poradzić się w kwestii działki na Mazurach. – Przerwał, by zobaczyć reakcję rozmówcy. Jędrzejczyk przestał podziwiać kolor burbona i patrzył na niego jak na wariata. – Dostałem ofertę, ale jest podejrzanie atrakcyjna. Przez przypadek dowiedziałem się, że ma pan w okolicy działkę z siedliskiem. Pewnie zna pan faceta, który sprzedaje ten teren. – Hofmann podał wciąż zaskoczonemu majorowi kartkę formatu A4.

Jędrzejczyk spojrzał na nią i wszystko stało się jasne. Wiktor Hofmann obawiał się podsłuchu w gabinecie. Dlatego to, co miał naprawdę do zakomunikowania, napisał na papierze. Najwyraźniej obawiał się także, że jest śledzony, uznał więc, że tylko w tym miejscu i w takiej formie może złożyć swoją ofertę. Przeczytanie tekstu zajęło kilka sekund.

– Fiu, fiu, bardzo ciekawe. Nie wiedziałem, że ten dom jest na sprzedaż, i nie jestem pewny, czy ta transakcja to dobry pomysł. Chyba nie mogę pomóc – rzekł major, nie odrywając wzroku od kartki z bazgrołami szefa Agencji Wywiadu. Kluczowe zdanie było jasne i czytelne: „Kwity na Kruka i papiery z Sejfu w zamian za skrzynie”. Nie wiedział, czy może ufać Hofmannowi. Z tyłu głowy krążyła natrętna myśl, że to wszystko to prowokacja, spektakl wyreżyserowany przez Emila Fiedorczyka, który chce położyć swoje brudne łapy na skarbach Saddama. Dla Jędrzejczyka było jasne, że właśnie po to powstała komisja weryfikacyjna i że przy okazji rozjechano Sekcję „1”. Dzięki temu rosyjski szpieg o pseudonimie Kruk mógł działać bezkarnie. Dokumenty, które obciążały Fiedorczyka, zniknęły w niejasnych okolicznościach z Sejfu. Bunkier został zajęty na polecenie Hofmanna, który powołał do tego specjalny zespół operacyjny. Akcja odbyła się na tyle szybko i dyskretnie, że nikt z Sekcji „1” nie wiedział, gdzie i w czyich rękach są materiały z Sejfu. Nie sporządzono protokołu przekazania tajnych dokumentów, a pytania o nie zbywane były milczeniem. Sekcja „1” przestała istnieć, ludzi w niej pracujących zaczęto zaś traktować jak trędowatych, renegatów bez jakichkolwiek praw.

Major postanowił zaryzykować, grał w ciemno.

– Zapraszam do mnie na weekend. Pójdziemy i obejrzymy tę działkę oraz dom. Pogadamy z miejscowymi. To jedyne, co mogę zaproponować. – Powiedział to z takim przekonaniem, jakby wierzył, że już wkrótce będą z Hofmannem organizować sąsiedzkie grille i wypady na żagle.

– Świetnie, o nic więcej nie proszę. To co, jesteśmy umówieni? – upewnił się Hofmann, dolewając gościowi burbona.

Jędrzejczyk tylko pokiwał głową. Całkiem dobry ten burbon. Jeszcze chwilę porozmawiali o doli i niedoli emerytowanego szpiega, ponarzekali na państwo, które nie ma nic do zaoferowania wyszkolonym ludziom, i wymienili kilka ogólnikowych uwag na temat kobiet w polityce. Szef Agencji Wywiadu skarżył się, że przejęcie władzy przez Alicję Berchart spowodowało, iż wszędzie zaczęto ględzić o parytetach, równouprawnieniu i dyskryminacji płci pięknej. Nagle wszyscy stali się feministkami.

– Już sobie, kurwa, wyobrażam, jak każą przestrzegać limitu wagin w służbach specjalnych. Ma pan u siebie za dużo penisów, panie ministrze – zażartował Jędrzejczyk.

Atmosfera wyraźnie się rozluźniła. Nawet Wiktor Hofmann przestał być sztywny i pozwolił sobie na fraternizację z byłym podwładnym. Jeśli ktoś rzeczywiście ich podsłuchiwał, musiał być zawiedziony – typowe męskie gadanie, niewybredne żarty i zgrywanie macho. Major z przykrością stwierdził, że skończyło im się paliwo. Butelka Wild Turkey Rare Breed o pojemności 0,75 litra była pusta.

– Patrz, jebana musiała być dziurawa – rzucił Hofmann.

Jędrzejczyk pokiwał palcem – miał inną teorię. Wskazując na etykietę, rzekł:

– To ten pieprzony indor wypił!

– Jeszcze raz to samo! – krzyknęła, gdyż w lokalu było głośno i kelner mógł nie usłyszeć.

Mężczyzna za barem dał znak, że zrozumiał. Klara Zegert wiedziała, że nie powinna już pić, jeśli chce przetrwać następny dzień. Zwyciężyło jednak głębokie wewnętrzne przekonanie, że potrzebuje restartu, chwili wyłączenia. Ostatnie czterdzieści osiem godzin zachwiało jej światem wartości. Zajrzała na drugą stronę lustra i to, co zobaczyła, bardzo jej się nie spodobało. Na barze pojawił się kieliszek z drinkiem Daiquiri w preferowanej przez Ernesta Hemingwaya wersji Papa Doble, czyli z podwójnym rumem uzupełnionym o odrobinę likieru Maraschino, sok z limonki i syrop cukrowy. Podczas wizyt na Kubie pisarz wypijał litry tego wyskokowego napoju. Klara Zegert nie miała tak mocnej głowy. Tym jednak się nie przejmowała. Nie zareagowała też na pierwszy sygnał ostrzegawczy, gdy świat przed jej oczami wyraźnie się zakrzywił. Poczuła na odsłoniętym ramieniu dotyk, delikatny, kobiecy. Przeszedł ją przyjemny dreszcz. Mimo że klub wypełniony był gęstą, zawiesistą wręcz mieszaniną zapachów perfum, alkoholu, papierosów i spoconych ciał, do jej nozdrzy dotarł aromat Orientu z wyczuwalną nutą drzewa sandałowego, kwiatów ylang-ylang i jaśminu. Znała te perfumy – Samsara. Tak w hinduizmie i buddyzmie nazywano nieustanne wędrowanie, cykl reinkarnacji. Zakręciło jej się w głowie. Nie wiedziała, czy to alkohol, zmęczenie czy może wspomnienia związane z tym intensywnym zapachem. Zmysłowa woń oplotła ją tak, jak zwiewne woale oplatają egipskie tancerki wykonujące ar-raks – taniec brzucha. Klara Zegert nabrała głęboko powietrza i zmrużyła oczy. Chciała, by ten aromat ją wypełnił. Poczuła drugą dłoń, tym razem na biodrze. Kobieta przysunęła się do niej tak blisko, że na plecach czuła jej sterczące sutki, a na karku oddech.

– Przepraszam, jesteś sama? – ciepły, cichy głos zabrzmiał tuż przy uchu.

Klara odchyliła głowę i zwilżyła wargi.

– Tak, zupełnie sama.

Kobieta wzięła ją za rękę i poprowadziła do wyjścia. Nie opierała się, gdy usłyszała zadane szeptem pytanie:

– Do ciebie czy do mnie?

– Do mnie – odpowiedziała.

Wyszły z You&Me, modnego warszawskiego klubu, i skręciły w prawo, w kierunku Kruczej. Do przejścia miały paręset metrów. Klara Zegert mieszkała w odrestaurowanej kamienicy przy Żurawiej 24, naprzeciwko Ministerstwa Rolnictwa. Pięćdziesięciometrowe mieszkanie kupiła na kredyt, zdecydowanie zaprotestowawszy, gdy ojciec zaproponował jej bezzwrotną pożyczkę. To była manifestacja samodzielności. Jako córeczka tatusia postanowiła stanąć na nogi bez podpórek. Po remoncie nieustawne trzypokojowe mieszkanie zmieniło się w otwarte studio. Kuchnia łączyła się z jadalnią, a ta przechodziła w salon będący jednocześnie pokojem telewizyjnym i gabinetem. Za ceglaną ścianą mieściła się sypialnia, prywatny zakątek Klary urządzony w stylu kolonialnym. Centralnym jej punktem było łóżko z baldachimem. Taka fanaberia, wspomnienie z podróży do Azji.

I to właśnie tu po kilkuminutowym spacerze wylądowały pani adwokat i jej przyjaciółka. Nie spieszyły się, ostrożnie wymieniały delikatne pocałunki. Drżące, jakby zawstydzone dłonie rozpoczęły wędrówkę po ciele, pierwsze nieśmiałe pieszczoty. Powoli, tak by nie spłoszyć narastającego podniecenia. Mrucząc cicho, Klara zawisła między jawą a snem, gdzie być oznaczało czuć. Każdym skrawkiem ciała, każdym porem i każdą komórką. Czuć dotyk, zapach, smak. Słyszeć dźwięki miłosnego uniesienia. Leżała naga, a gorące i wilgotne wargi kochanki muskały jej najczulsze miejsca z taką precyzją, jakby ta miała w głowie mapę jej ciała.

Zatopione w sobie nie mogły zauważyć, że w ministerialnym budynku po drugiej stronie ulicy, w pomieszczeniu na wysokości ich okna błysnęło światło latarki. Przez moment widoczny był tam umieszczony na trójnogu aparat fotograficzny z teleobiektywem. Mierzył w okna sypialni Klary Zegert. Zwisające z sufitu chińskie lampiony dawały wystarczająco dużo światła, zapewniając odpowiednią ekspozycję. Nagie kobiety wiły się na łóżku w ekstazie.

Fotograf nacisnął spust migawki.

12

26.09.2009, sobota

Stare Sady, Mazury

godzina 17.10

Przyciskał guzik na pilocie, ale mechanizm bramy nie reagował. Ciężkie krople deszczu dudniły o dach jego terenowego mercedesa. Nie zachęcało to do opuszczenia przytulnego samochodu, by ręcznie otworzyć bramę. Naciskał pilota, wymachując nim przed sobą, choć kąt jego ustawienia nie miał wpływu na działanie, gdyż sygnał przekazywany był drogą radiową, a nie za pomocą podczerwieni jak w przypadku pilotów telewizyjnych. W końcu się poddał. Wydając pomruk niezadowolenia, uchylił drzwi wozu, wystawił lewą nogę i wytaszczył się zza kierownicy. Na zewnątrz było bardziej niż nieprzyjemnie. Pogoda wybitnie barowa. W dodatku deszcz miał sojusznika w postaci porywistego wiatru znad jeziora Tałty. Stefan Jędrzejczyk nie był na to przygotowany – jakby dostał się pod silny strumień wody ze szlaucha, który jakiś wesołek skierował prosto na niego. Wystarczyło parę minut, by poczuł, że nawet bokserki ma przemoczone. Ja pierdolę. Zimne, mokre ubranie kleiło się do skóry i utrudniało ruchy. Walcząc z ulewą, wiatrem i zardzewiałym zamkiem zwalniającym mechanizm bramy, major marzył już tylko o ciepłej kąpieli i grzanym winie. W końcu, gdy wydawało się, że ta bitwa jest przegrana, siła ludzkiej woli po raz kolejny pokonała opór materii. Ślizgając się na błocie, Jędrzejczyk wrócił do auta. Wjechali pod przylegającą do budynku wiatę.

– Jestem pod wrażeniem. – Wiktor Hofmann z nieukrywanym podziwem patrzył na mazurskie siedlisko byłego podwładnego. Stara kamienno-ceglana stodoła została zaadaptowana na budynek mieszkalny. W miejsce wysokich łukowatych drzwi wstawiono olbrzymie okna. Parter stanowił jedną otwartą przestrzeń urządzoną z klasyczną elegancją. Stare komody, stoły, lustra, skórzane fotele i kanapa. Na ścianach zawieszono uprzęże, siodła, chomąta i szpicruty. Pośrodku stał kominek z otwartym paleniskiem, by ogień był widoczny z każdej strony. Poddasze zamieniono w antresolę, która prowadziła do czterech pokoi. – Tak to ja też mógłbym spędzać emeryturę. – Szef Agencji Wywiadu z uznaniem kiwał głową, choć nie dawało mu spokoju pytanie, skąd Jędrzejczyk ma na to wszystko pieniądze.

– Na górze są sypialnie i łazienka. Przepraszam cię na chwilę, włożę suche rzeczy. Aha, tam jest barek – rzekł major, stojąc już na schodach. Wskazał na wiekowy kredens przylegający do ściany szczytowej. – Lodówka ma kostkarkę do lodu – dodał i zniknął w jednym z pokoi na górze.

Hofmann nie zamierzał się krępować. Uchylił przeszklone drzwiczki kredensu i jego oczom ukazał się zbiór trunków, którego nie powstydziłyby się najlepsze knajpy. Chwilę się zastanawiał. Wybór nie był łatwy, ale nie chcąc umrzeć z pragnienia, zdecydował się na sprawdzony trunek – Jack Daniel’s. Z butelką i szklanką w ręku podszedł do lodówki. Podstawił naczynie pod podajnik lodu, coś zachrobotało i po chwili rozległ się dźwięk kostek uderzających o szkło – odgłos, na który zareagował jak pies Pawłowa, cicho mlaskając i przełykając ślinę.

Stefan Jędrzejczyk potrzebował pół godziny na kąpiel i zmianę garderoby. Hofmann zdążył w tym czasie obrócić trzy kolejki i czuł przyjemny szmerek w głowie. Siedział w fotelu i z rozmarzeniem spoglądał na wiszące na ceglanej ścianie zdjęcia z afrykańskich misji majora. Jebany turysta. W takich chwilach jak ta odzywała się w nim tęsknota małego chłopca za niebezpiecznymi przygodami i podróżami w dzikie zakątki świata. Zastanawiał się, czy byłby dobrym szpiegiem. Skoro ktoś taki jak Jędrzejczyk nim był… Rozważał za i przeciw, nie zdążył jednak rozstrzygnąć tego dylematu.

– Widzę, że jestem do tyłu – zauważył Jędrzejczyk, schodząc z antresoli. – Zostało jeszcze coś dla mnie?

Hofmann uniósł butelkę.

– Weź tylko szklankę i lód.

Major pokiwał głową; nie zamierzał zwlekać. Co prawda nie było to grzane wino, ale uznał, że summa summarum Jack Daniel’s zadziała podobnie. Nalał sobie solidną porcję, która kilkoma łykami została przelana do organizmu czekającego na nagrodę za niedawne trudy. Poczuł ciepło w przełyku i przyjemny dreszcz.

– Masz rodzinę? Chodzi mi o dzieci, bo o żonie kiedyś opowiadałeś – spytał Wiktor Hofmann, choć o życiu prywatnym Józefa Jędrzejczyka wiedział chyba więcej niż on sam. Gdy podpisywał decyzję o jego zwolnieniu, bardzo dokładnie przejrzał teczkę osobową i teczkę pracy majora. Przed spotkaniem odświeżył sobie tę wiedzę, więc przyjechał dobrze przygotowany. W drodze z Warszawy do Starych Sadów, wsi koło Mikołajek, prawie w ogóle nie rozmawiali. Wymienili parę uwag na temat polityki i mercedesa GLK 350, którym jeździł Jędrzejczyk. Był to nowy model, zaprezentowany po raz pierwszy rok wcześniej w Pekinie. Srebrny SUV z napędem na cztery koła znakomicie radził sobie zarówno na asfalcie, jak i w terenie.

– Mam córkę i syna, oboje mieszkają w Stanach – odpowiedział lakonicznie Jędrzejczyk, dając do zrozumienia, że Hofmann nie powinien nastawiać się na pełne anegdot rodzinne opowieści.

– Taaa, Kalifornia to piękne miejsce do zamieszkania i oczywiście wspaniałe wina – rzekł jakby od niechcenia Hofmann, podziwiając wystrój wnętrza.

– Dzieciaki też tak mówią – powiedział major i podszedł do kominka. Umieścił kilka szczap na palenisku i zapalił podpałkę. Po chwili płomienie wystrzeliły w górę, a świetlne refleksy zatańczyły na ścianach.

– Ja mam dwóch chłopaków. Pewnie jak dorosną, też wyjadą z tego pierdolnika. – Hofmann uśmiechnął się smutno. Miał czterdzieści siedem lat, a jego błyskotliwa kariera dobiegała końca. Teraz walczył już tylko o przeżycie. Dwadzieścia jeden dni. Nie miał planów na przyszłość. Oczywiście jeśli dostanie skrzynie, wszystko się zmieni. Spłaci długi, a w rękach będzie miał haki na tak ważne osoby, że sam prezydent będzie go prosił o pozostanie na stanowisku. Będzie całowanie po dupie. Tak naprawdę zależało mu jedynie na złocie. Chciał zniknąć, wyjechać gdzieś daleko i zapomnieć o polityce, służbach specjalnych i ruskich zakapiorach. Miał asa w rękawie i nadzieję, że to wystarczy. Nadzieja umiera ostatnia. Trzeba było tylko przekonać Jędrzejczyka, żeby podzielił się swoją wiedzą o skrzyniach z Bagdadu.

Przez ostatni rok major był pod stałą obserwacją, podsłuch zainstalowano nawet w jego kiblu. Po odejściu ze służby pięćdziesięciosześcioletni emeryt, jak wielu mu podobnych, trafił do sektora prywatnego, który potrzebował speców od bezpieczeństwa. Zatrudnił się w agencji Arx. Hofmanna śmieszyły łacińskie nazwy firm ochroniarskich, tym bardziej że w tym przypadku znaczyło to „Twierdza” i brzmiało zdecydowanie lepiej po polsku. Firma powstała na początku lat dziewięćdziesiątych ubiegłego wieku jako agencja detektywistyczno-ochroniarska, cokolwiek to wówczas znaczyło. Nie było dla nikogo tajemnicą, że założyli ją funkcjonariusze Służby Bezpieczeństwa, którzy po upadku systemu nie przeszli weryfikacji i stracili pracę. Dysponowali jednak ogromną wiedzą, kontaktami oraz umiejętnościami i nie mieli skrupułów, więc na własną rękę i za dużo większą kasę robili to samo, co wcześniej na państwowym etacie – zbierali haki, inwigilowali, załatwiali rzeczy nie do załatwienia i ochraniali tych, których było na to stać, czyli pierwszych polskich milionerów. O ich możliwościach i wpływach krążyły legendy. Co więcej, nie były to opowieści przesadzone. Na ich usługach byli prokuratorzy, policjanci i sędziowie. Mieli wejścia w najważniejszych instytucjach państwa. Bez problemów dostawali koncesje, zgody i pozwolenia, w tym na posiadanie i handel bronią. Na początku istnienia Arx, walcząca o jak największy udział w rynku ochrony ludzi i mienia, właściwie działała jak grupa przestępcza. Media pełne były informacji o strzelaninach, napadach, porwaniach, a nawet egzekucjach, w których mieli brać udział ludzie z tej agencji. Jednak nikt nigdy nie został skazany – w cudowny sposób znikały dowody, akta spraw, a poszkodowani i świadkowie zmieniali zeznania. Jeden z dziennikarzy, którzy tropili działania Arx oraz jej powiązania, zniknął w tajemniczych okolicznościach i nigdy go nie odnaleziono. Po tym wydarzeniu dziennikarze śledczy zaczęli powoli tracić zainteresowanie esbecką firmą. Media, które wciąż węszyły, popadały w problemy finansowe albo były przejmowane przez zaprzyjaźnionych z Arx biznesmenów. Przysługa za przysługę i układ trzymał się mocno. Z czasem zmieniła się jedynie fasada, opakowanie – garnitury zamiast dresów, whisky zamiast wódki, limuzyny zamiast kradzionych aut, obrazy zamiast fototapet, stylowe meble zamiast meblościanek, biuro w wieżowcu zamiast szczęki na straganie, własny bank zamiast kantoru. Przez te wszystkie lata firma okrzepła, ucywilizowała się, zdobyła markę i nikt już nie wspominał o jej kryminalnych początkach.

Stefan Jędrzejczyk został zatrudniony jako konsultant. Przychodził do pracy na dziewiątą i po odbębnieniu ośmiu godzin wracał do domu, gdzie czekały na niego ukochana żona, kolacja, szklaneczka whisky i łóżko. Gdyby nie bzykanko z żoną, można by uznać go za mnicha stroniącego od wszelkich niemal cielesnych uciech. Śledzono jednak wytrwale każdy jego ruch i nagrywano każde słowo. W tym czasie Jędrzejczyk nie powiedział i nie zrobił niczego, co mogłoby świadczyć o tym, że zna miejsce ukrycia skarbów Saddama. Dobrze się maskował, ale nikt rozsądny by się na to nie nabrał. A już na pewno nie Wiktor Hofmann. Zbyt dobrze poznał pułkownika Wyrwickiego – on nie zostawiłby Sekcji „1” bez wiedzy o tym, gdzie ukryto skrzynie z Bagdadu. Major Jędrzejczyk, jego zastępca i ostatni ze starej gwardii, musiał poznać ów sekret. To była polisa ubezpieczeniowa dla ludzi służących w tej tajnej jednostce wywiadu.

– Jak tam praca w Twierdzy? – spytał Hofmann, człowiek o wiecznym uśmiechu. Uznał, że powoli trzeba przechodzić do konkretów.

– Świetnie. Żałuję tylko, że tak długo byłem na państwowym żołdzie. Trzeba to było rzucić w pizdu dawno temu – odpowiedź zabrzmiała szczerze.

Major Jędrzejczyk często się zastanawiał, dlaczego tak długo pozostawał w służbie. Władza, pociąganie za sznurki, tajna wiedza? A może, mimo upływu lat, szczeniackie poczucie dumy z bycia funkcjonariuszem wywiadu, i to najtajniejszej z tajnych jednostek? Nie potrafił odpowiedzieć sam sobie dlaczego.

– Też myślę o odejściu – oświadczył Wiktor Hofmann.

– Naprawdę? To będzie wielka strata dla polskich służb specjalnych.

Szyderstwo majora zawisło w zgęstniałym nagle powietrzu. Tłuste ciało Hofmanna zadrżało, głowa schowała się między ramionami, przez co pojawił się czwarty podbródek. Szef Agencji Wywiadu nabzdyczył się jak kwoka i gdy wydawało się już, że za chwilę da upust swojej wściekłości, zaczął się śmiać nieco zbyt głośno, na pokaz. Nie zostało mu nic innego. Obrażanie się na Jędrzejczyka byłoby dziecinadą. Kutas dostanie za swoje, tyle że później. Teraz musiał być miły dla majora, nawet jeśli jego ego wyło i skomlało, domagając się riposty.

– Zgłodniałem – rzekł. – Jest tu jakaś knajpa w okolicy?

Jędrzejczyk przytaknął. Obaj wiedzieli, że chałupa jest na podsłuchu. Rozmowa o interesach musiała się odbyć w innym miejscu.

– Oczywiście, mijaliśmy ją po drodze. Tawerna Zielony Wiatr, mają wspaniałe ryby i pierogi – zareklamował major, a Hofmann poczuł się naprawdę głodny. Zamarzył mu się sandacz zapiekany w migdałach albo jeszcze lepiej lin w śmietanie.

Odsunął talerz, na którym nie został najdrobniejszy nawet ślad po uczcie, jaką sobie zaserwował. Pierś z kaczki w sosie malinowym spełniła pokładane w niej nadzieje. Kluczem do sukcesu był właśnie sos – jego przygotowanie wymagało cierpliwości. To nie było danie typu fast food: zagrzać, zeżreć, zapomnieć. Najpierw w rondelku zagotował porto z dodatkiem cukru, wody i malin. Całość przetarł przez sitko, dodał mąki kukurydzianej i jeszcze raz zagotował, mieszając, aż sos zgęstniał. Grillowaną kaczą pierś pokroił w plastry. Nie był może Gordonem Ramseyem, ale odkąd owdowiał, a córka założyła rodzinę, nauczył się gotować. Odkrył smaki i zapachy, o których wcześniej nie miał pojęcia. Zrozumiał, dlaczego mówi się o sztuce kulinarnej. Z przygotowaniem potraw było jak z malowaniem. Są malarze pokojowi i artyści. To samo tyczy się kuchni – prawdziwi mistrzowie nie gotują, oni tworzą dzieło. A do tego potrzeba artyzmu.

Doktor Sumiński rozsiadł się na krześle z kieliszkiem w dłoni. Pił australijskie wino, tak przynajmniej wynikało z etykiety na butelce – Peter Lehmann Art ’n’ Soul Shiraz. Na winach się nie znał. Odróżniał tylko dwa gatunki – dobre i złe. To należało do pierwszego rodzaju. Lekko słodkie i intensywnie owocowe, znakomicie uzupełniało smak malinowej kaczki. Przeciągnął się, głośno ziewając, zmęczony po dwunastogodzinnym dyżurze w szpitalu. Schizofrenicy, dewianci seksualni, niedoszli samobójcy, psychopaci, alkoholicy, narkomani – coraz trudniej było mu okazywać im wszystkim empatię. Przez lata pracy nauczył się dystansować od cierpienia pacjentów, wyznaczył sobie nieprzekraczalną granicę, swój Rubikon. Musiał zachować dystans, w przeciwnym razie sam by zwariował. Ale teraz czuł do nich niechęć, a nawet odrazę. Jednocześnie miał wrażenie, że przenosi na pacjentów złość na samego siebie. Trwało to już dobrych kilka miesięcy i wiedział, że nie jest to stan chwilowy. Uciekał więc w gotowanie, alkohol i psychotropy. Żył na haju z poczuciem, że kontroluje sytuację. Przecież znał siebie, swoje możliwości i ograniczenia.

Kościstymi palcami podrapał się po głowie. Czas do łóżka. Pogrążony w myślach nie zauważył, kiedy za jego plecami pojawiła się zamaskowana postać. Dostrzegł jej odbicie w przeszklonej witrynce kredensu. Zareagował zaskakująco spokojnie, zapewne dzięki lekom.

– Co to, do cholery, ma znaczyć?! – spytał, próbując wstać.

Silna męska dłoń wylądowała na jego barku i wcisnęła go w krzesło. Do pokoju pełniącego funkcję jadalni wszedł ktoś drugi. Dopiero teraz mózg psychiatry wysłał sygnał o zagrożeniu, nadnercza rozpoczęły produkcję adrenaliny, serce zabiło szybciej, a źrenice się rozszerzyły.

– Słyszałem, że nie chcesz z nami współpracować.

Doktor Sumiński zadrżał, usłyszawszy basowy tembr głosu. Poczuł lodowaty powiew wokół szyi, który zmroził mu gardło, nie pozwalając wydać żadnego dźwięku. W jego głowie trwała gorączkowa gonitwa myśli. Przecież nie o to mu chodziło, nie zamierzał zrywać współpracy, został źle zrozumiany. Chciał jedynie zwrócić uwagę na kłopoty, jakie mogą wyniknąć w związku z przetrzymywaniem w szpitalu Artura Solskiego.

– Jaa… – Odkaszlnął, by odzyskać głos. – Ja mam tylko obawy, że ktoś się dowie o fałszowaniu dokumentacji medycznej i eksperymentach, jakie na nim przeprowadzamy. To jakaś pomyłka, dokończę swoją pracę. – Poczuł, że nacisk na bark zelżał, i odetchnął głęboko. Nie próbował wstawać. Czekał, słysząc tylko dudniący puls w uszach. Jakikolwiek opór czy próba ucieczki nie miały sensu.

– Czyli to tylko pomyłka – odezwał się ten sam mężczyzna o niskim głosie. I choć to nie było pytanie, doktor Sumiński ochoczo potwierdził:

– Tak, to tylko pomyłka. Nie zrozumieliśmy się. – Mówiąc to, potakiwał energicznie. Musiał zacisnąć dłonie, by powstrzymać ich drżenie. Ja pierdolę.

Gdy przyszli do niego po raz pierwszy, wiedział, że czas zapłacić za grzechy młodości. Natychmiast przypomniał sobie Olę i Dorotkę. Dziewczynki miały gładką, mleczną skórę, jędrne ciała, które nabierały nieśmiało kobiecych kształtów, i ufne spojrzenie. On był tuż po studiach, rozpoczął właśnie staż w małym szpitalu na południu Polski. Miał świetne oceny i mógł trafić do renomowanej kliniki, ale wybrał to miejsce, specjalizujące się w problemach psychicznych dzieci i młodzieży. Przecież nie robił im krzywdy, był delikatny, czuły. Był niczym doświadczony przewodnik oprowadzający je po labiryncie rozkoszy. Zresztą one nawet nie pamiętały, co się działo, zanurzone w farmakologicznym półśnie. Innego zdania byli jednak milicjanci, którzy przyszli po niego pewnego styczniowego wieczoru, rzucili na podłogę, skopali, skuli i zabrali na dołek.

– Jebany zboczek, dzieci mu się zachciało. Zobaczysz, co z takimi robią chłopcy spod celi. Przecwelą cię na wylot! – śmiali się głośno, wymyślając jeden przez drugiego, w jakim stanie będzie odbyt doktorka, gdy skończą z nim grypsujący.

Okazało się, że doniosła pielęgniarka zaniepokojona opowieściami dzieci o wujku, który w nocy przychodzi je głaskać i dotykać ich wstydliwe miejsca, a także pokazuje siusiaka i każe go całować. Wszczęto śledztwo, które potwierdziło obawy pielęgniarki – ofiarą pedofila padło w sumie dziesięcioro dzieci. Prokurator przygotował akt oskarżenia, ale nie został on skierowany do sądu. Dzięki interwencji ojca, generała Ludowego Wojska Polskiego, zamiast trafić do więzienia, Sumiński wcielony został do armii i skierowany do pracy w szpitalu wojskowym.

– Jeszcze raz tkniesz dziecko, a osobiście cię zabiję, zwyrodnialcu!

Ojciec nie musiał mówić nic więcej – każdy, kto go znał, wiedział, że nie rzuca słów na wiatr. Na wszelki wypadek, by nie było wątpliwości, wymierzył synowi siarczysty policzek, powalił go na podłogę i z furią zaczął okładać generalskim pasem. Nigdy więcej nie wrócili do sprawy, która była rodzinną hańbą. Gdy ojciec zmarł, doktor Sumiński przeszedł do cywila i z czystą kartą rozpoczął pracę w szpitalu psychiatrycznym w podwarszawskich Tworkach. Szybko się jednak przekonał, że mimo upływu lat nie zapomniano o jego przeszłości. Przypomnieli mu o niej smutni panowie ze Służby Bezpieczeństwa, proponując współpracę. Sumiński nie miał wyjścia – zgodził się. Tłumaczył sobie, że jest to forma służby krajowi. Stawiał fałszywe diagnozy, preparował ekspertyzy dla sądów, przetrzymywał pacjentów w szpitalu i testował na nich leki. Bez szemrania robił to, czego od niego oczekiwano. Po 1989 roku miał nadzieję, że wreszcie będzie wolny, że wraz z rozwiązaniem SB skończą się jego problemy i przestanie być szantażowany. Im więcej czasu mijało od upadku komunizmu, tym bardziej w to wierzył. Przestał się bać i czekać na pojawienie się esbeckich widm. Ale ci ludzie wrócili, wychynęli z jakiejś mrocznej nory i zapukali do jego drzwi.

Gdy przyszli po raz pierwszy przed dwoma laty, nie znał ich, ale domyślił się, kim są i jaki jest cel ich wizyty. Powiedzieli mu, że wkrótce będzie miał specjalnego pacjenta, którego trzeba otoczyć troskliwą opieką. Wiedział, co to znaczy. Minęło kilka tygodni i do szpitala trafił Artur Solski; miał ostry atak psychozy, omamy i halucynacje. Leczony w standardowy sposób wróciłby do zdrowia w ciągu trzech miesięcy. On jednak spędził w szpitalu pół roku faszerowany prochami, które otępiały go i wywoływały urojenia i majaki.

Raz w miesiącu, pod pretekstem konsultacji, Sumiński zabierał go na trzy dni do Warszawy. Ale dziennikarz nigdy nie dotarł na ulicę Sobieskiego, gdzie mieścił się Instytut Psychiatrii i Neurologii. Nawet nie przejeżdżali na lewobrzeżną stronę stolicy. Doktor jechał do miasta przez Rembertów i kierował się na Wał Miedzeszyński. Następnie zmierzał w stronę Józefowa, aż do ulicy Romantycznej, która odbijała w prawo, w kierunku Wisły. Mijali Panorama Country Club, miejsce restauracyjno-rekreacyjne z dwoma kortami tenisowymi, i skręcali w lewo w wąską ulicę dojazdową, na której końcu stał ogrodzony wysokim płotem dwupiętrowy dom. Z pozoru była to zwykła podmiejska rezydencja z zadbanym ogrodem, basenem na tyłach i wyłożonym kostką podjazdem pod wejście. Sumiński dostał klucze i kody bezpieczeństwa do willi. Zostawiał w niej Solskiego, a sam jechał do odległego o trzy kilometry hotelu Julianów. Dwie gwiazdki, którymi szczyciło się to miejsce, najlepiej oddawały jego klimat. Psychiatra był jednym z nielicznych gości, którzy wynajmowali pokój na dłużej niż kilka godzin potrzebnych na zabawę z panienką.

Początkowo nie interesowało go, co dzieje się z dziennikarzem pod jego nieobecność. Zgodnie z wytycznymi siedział grzecznie w hotelu, oglądał filmy, czytał i czekał na sygnał, by odebrać pacjenta. Artur Solski, odurzony lekami, nie pamiętał podróży do i z Warszawy ani pobytów w tajemniczym domu. Jeden jedyny raz – wbrew instrukcjom – Sumiński zostawił dziennikarza w salonie, ale zamiast wyjść, zaczął zwiedzać willę. Pierwsze drzwi, jakie otworzył, prowadziły do piwnicy. Wyłożone terakotą schody niknęły w mroku. Psychiatra rozejrzał się po ścianach w poszukiwaniu włącznika. Znalazł go, ale przez dłuższą chwilę zastanawiał się, czy go nacisnąć. Zwyciężyła ciekawość. Piwnica okazała się pomieszczeniem, które z pewnością wykraczało poza obrys budynku. Tuż przy schodach znajdowała się przeszklona izolatka ze szpitalnym łóżkiem, do którego przymocowane były skórzane pasy. Naprzeciwko niej doktor odkrył salę operacyjną, jakiej nie powstydziłby się żaden szpital, a niejeden marzył o tak nowoczesnym wyposażeniu. Pośrodku tkwił stół operacyjny z regulowaną wysokością i nachyleniem. Bezpośrednio nad nim na wysięgniku zawieszone były lampy diodowe wraz z soczewkami, całość na trójkątnej kopule z rozchylanymi skrzydłami. Po bokach na ruchomych ramionach wisiały monitory. W tyle ustawiono kolumny zasilające z urządzeniami do monitorowania i podtrzymywania funkcji życiowych. Pod ścianą błyszczały szafki i wózki ze stali nierdzewnej. Sumiński dostrzegł tam narzędzia potrzebne przy borowaniu czaszki, wiertła, frezy, specjalne ramy czaszkowe do unieruchamiania głowy pacjenta, kleszcze, haki do nerwów i sondy. Co to, kurwa…?! Wiedział, że i tak zobaczył za dużo, chciał wrócić na górę, ale zauważył coś za salą operacyjną. Uchylone grube na pół metra dźwiękoszczelne drzwi kusiły. Zrobił kilka kroków i znalazł się w środku. Z wrażenia nabrał powietrza i ze świstem je wypuścił. Komora bezodbiciowa. Widział już taką konstrukcję, ale tylko na filmach podczas naukowych prezentacji. Ściany, sufit i podłoga wyłożone były sterczącymi jeden obok drugiego ostrosłupami z włókna szklanego. Pośrodku na stalowym stelażu ustawiono cylindryczną wannę mogącą bez problemu pomieścić nawet dwóch dorosłych mężczyzn. Wanna miała wieko, w którym zainstalowano lampy ledowe i głośniki. Sumiński domyślił się, że jest to jakiś rodzaj komory deprywacyjnej. W normalnej wersji, stosowanej w gabinetach odnowy biologicznej, był to zbiornik wypełniony roztworem soli o temperaturze około trzydziestu pięciu stopni Celsjusza. Zamykano w nim klienta, który swobodnie unosił się na wodzie w stanie niemal idealnej izolacji zmysłowej. Niczego nie widział, nie odczuwał grawitacji, słyszał tylko własny organizm. Odcięty od jakichkolwiek bodźców mózg relaksował się. Urządzenie, przed którym stał Sumiński, nie do tego jednak raczej służyło. Ktoś prowadził tu eksperymenty nad kontrolą umysłu. Przypuszczenia doktora potwierdziły się, gdy Artur Solski po raz drugi trafił do szpitala w Choroszczy. Wówczas psychiatra zażądał informacji i dopuszczenia do badań. Ku jego zaskoczeniu otrzymał jedno i drugie. Dzisiaj tego żałował.

Obrócił głowę, próbując spojrzeć w oczy zamaskowanemu mężczyźnie, który stał za jego plecami, i cicho powtórzył:

– To jakaś pomyłka. Uznajmy, że nie było tego telefonu. – Jeszcze mocniej zacisnął pięści. Tak bardzo chciał żyć…

– Obawiam się, doktorku, że to ty jesteś pomyłką – dudniący basowy głos nie zapowiadał niczego dobrego.

Sumiński spojrzał na pusty talerz. Ostatnia wieczerza. Przełknął ślinę i poczuł smak kaczki w malinowym sosie – była idealna.

Jeden z mężczyzn położył na stole kartkę i długopis.

– Pożegnaj się ładnie ze światem. Wiesz, coś wzruszającego od siebie.

Usłyszawszy to, Sumiński drgnął. Nie chciał skończyć jako samotny samobójca. Kwity, przecież są kwity. Spróbował się targować, i tak nie miał wyjścia. Odchrząknął, żeby jego głos zabrzmiał stanowczo.

– Jeśli mnie zabijecie, dokumenty z opisem eksperymentów na Solskim trafią do prasy. Zadbałem o to, nie wywiniecie się.

W odpowiedzi na stole z hukiem wylądowała szara teczka. Od razu ją rozpoznał.

– Chodzi ci o te papiery?

Sumiński spuścił głowę, przegrał. Całe jego pieprzone życie zmierzało właśnie do nędznego końca. Nie powinien być zaskoczony. Ciężko na to pracował.

– Albo napiszesz list pożegnalny i zrobisz sobie zastrzyk, albo sami cię uśpimy. Ale wtedy twoja ukochana córeczka dowie się, co jej tatuś robił małym dziewczynkom.

Doktor raz jeszcze podniósł głowę.

– Nie, nie. Nie będzie takiej potrzeby. – Drżącą ręką sięgnął po długopis. Zważył go w dłoni i zaczął pisać. Nie spieszył się, kreślił możliwie równe i kształtne litery. Ostatnie. Napisał kilka zdań, złożył podpis. Mężczyzna w czarnej rękawiczce podał mu strzykawkę z bezbarwnym płynem. Pentotal. Sumiński dolał sobie wina i wypił duszkiem. Podwinął rękaw. Spojrzał na zdjęcie stojące na kredensie, taniej imitacji biedermeiera. Na wyblakłej już fotografii był on, żona i ich córeczka. Ulotne wspomnienie chwil szczęścia. Za kilkadziesiąt sekund ten świat zniknie, na zawsze. Dawka stosowanego w anestezjologii środka, który miał sobie wstrzyknąć, kilkakrotnie przekraczała dopuszczalne normy. Wieczny sen bez możliwości przebudzenia. Dłonie już mu nie drżały. Wkłuł się w żyłę i powoli nacisnął tłok.

13

26.09.2009, sobota

Warszawa, kancelaria Rocki & Partnerzy

godzina 20.45

Przedwojenna kamienica z trójkątnymi wykuszami w stylu art déco zamykającymi obrys budynku nie wyróżniała się niczym szczególnym. Ot, typowa warszawska śródmiejska zabudowa. Trzy tablice na frontowej elewacji informowały przechodniów, że przy Chocimskiej 35 mieszkali przed laty pisarz Witold Gombrowicz, dyrygent Witold Rowicki i filozof Władysław Tatarkiewicz. Naprzeciwko kamienicy w masywnym, ustawionym skosem do ulicy budynku siedzibę miała warszawska Prokuratura Okręgowa. Na jej tyłach znajdował się ogrodzony parking, gdzie co jakiś czas podjeżdżały samochody przywożące delikwentów na przesłuchania. Podejrzani w kajdankach, często w asyście zamaskowanych i uzbrojonych funkcjonariuszy, wprowadzani byli bocznym wejściem. Gdy aresztantem był ktoś ważny, na spokojnej zazwyczaj Chocimskiej osłoniętej starymi kasztanowcami pojawiały się wozy transmisyjne. Tłum operatorów, dziennikarzy i fotoreporterów tłoczył się wówczas, walcząc o jak najlepsze miejsce, a co za tym idzie – ujęcia.

Anna Kaliska, jako przeciętna konsumentka telewizyjnej papki przyrządzanej z pseudonewsów, nie poznałaby tego miejsca, gdyby nie czerwona tablica z nazwą instytucji i druga, wisząca nad nią, z państwowym godłem. Mijając budynek prokuratury, nieraz zastanawiała się, jak będzie wyglądał dzień, gdy wprowadzą tu Artura. A może wcale nie dowiozą go na przesłuchanie, tylko prokuratorzy pojadą do szpitala w Choroszczy? Teraz nie było to ważne.

Zawiał lekki wiatr i strącił liście z drzew, przypominając o jesieni, która już nadeszła. Anna prawie nie zauważała zmieniających się pór roku. Od śmierci męża czas biegł gdzieś obok, niepostrzeżenie. Dwa lata upłynęły jej na odbudowywaniu życia, które wskutek jednej decyzji ludzi z wywiadu legło w gruzach. A wszystko dlatego, że kapitan Robert Kaliski mógł przeszkodzić w ich brudnych interesach. „Kapitan Robert Kaliski zginął dziś w Iraku”. Gdy pierwszy raz usłyszała ten prosty i oczywisty komunikat, nie mogła go zrozumieć. Przecież to niemożliwe. Jej mózg nie przyjmował go do wiadomości, jakby nie chciał połączyć wypowiedzianych słów w logiczną całość. Robert, Irak, śmierć. Pierwsze dni przeżyła jak w transie, przygotowując pogrzeb męża, co wiązało się z wieloma czasochłonnymi formalnościami. Chciała umrzeć, ale szybko ból, łzy i żałobę zastąpiła troska o dziecko, które miała urodzić. To stało się najważniejsze i dało jej siłę niezbędną do przetrwania. Później przyszła radość macierzyństwa i w końcu dziwny, pokręcony związek z Arturem Solskim.

Spojrzała na tabliczkę z numerem domu – 35. Była na miejscu. Zadzwoniła domofonem.

– Słucham? – w głośniku rozległ się zniekształcony kobiecy głos.

– Dzień dobry, tu Anna Kaliska. Jestem umówiona z mecenas Zegert.

W odpowiedzi zabuczała zwalniana blokada zamka w drewnianych drzwiach bramy.

– A dokąd panienka tak pędzi? – spytał starszy jegomość w kapeluszu, na którego wpadła w wejściu.

– Bardzo pana przepraszam, gapa ze mnie. – Anna odruchowo złapała mężczyznę za rękę, by nie stracić równowagi.

– Niech panienka uważa. Nie wiadomo, na kogo po ciemku człowiek wpadnie.

Wymienili uśmiechy i każde poszło w swoją stronę.

Kancelaria adwokacka znajdowała się na parterze kamienicy, w pierwszej klatce schodowej po lewej stronie. Coś metalicznie uderzyło o betonową kostkę, którą wyłożone było podwórze. Anna drgnęła i spojrzała na pogrążony w mroku dziedziniec, który po zmierzchu przypominał jej głęboką, ciemną studnię. Na samą myśl o zanurzeniu się w tej gęstej czerni przeszedł ją dreszcz. To był całkowicie irracjonalny, dziecięcy lęk przed ciemnością. Przez moment wydawało jej się, że zauważyła kogoś stojącego pod ścianą budynku w miejscu, gdzie nie dochodziło światło. Ten ktoś ją obserwował. Pokręciła głową. Paranoja, obłęd. Coraz częściej miała wrażenie, że jest śledzona i obserwowana. Ta natrętna myśl nie dawała jej spokoju. Na co dzień przyglądała się bacznie obcym ludziom, próbując dostrzec w ich zachowaniu coś nienaturalnego, podejrzanego. Zmierzała prostą drogą do szaleństwa. Dlatego teraz, patrząc na ciemny dziedziniec, postanowiła udowodnić samej sobie, że to tylko przywidzenie, przeczulony umysł osoby żyjącej w ciągłym stresie i wbrew woli uwikłanej w polityczno-szpiegowskie rozgrywki. Chciała przekonać samą siebie, że jest przewrażliwiona. Mały test na odwagę i racjonalność.

Zamiast wejść do klatki schodowej, ruszyła w kierunku dziedzińca. Zrobiła pierwszy niepewny krok, potem drugi i kolejne. Powoli zbliżała się do miejsca, w którym żółte światło żarówki zawieszonej w bramie oddawało pole ciemności. Usłyszała dochodzące z mroku ciche pojękiwanie. Coś zachrobotało i zaszurało. Zatrzymała się. Równie dobrze mógł to być odgłos dobiegający z jakiegoś mieszkania. Może telewizor. Ruszyła dalej. Weszła na dziedziniec. Jej oczy powoli przyzwyczajały się do mroku. Jeszcze tylko kilka kroków…

– Poszła pani za daleko!

Usłyszawszy krzyk za plecami, Anna aż podskoczyła.

– O Jezu, ale się przestraszyłam – powiedziała, odwracając się i kładąc rękę na piersi.

– Zapomniała pani, gdzie jest nasza kancelaria? – spytała młoda sekretarka, której imienia Anna nie pamiętała.

– Coś mi się pokręciło – odrzekła z uśmiechem i ruszyła w kierunku klatki schodowej, z której wyszła dziewczyna. Drzwi do kancelarii Rocki & Partnerzy były uchylone. Weszła pierwsza.

– Witaj, cieszę się, że mogłaś przyjechać. – Klara Zegert czekała na nią w recepcji najwyraźniej zdenerwowana. Podeszła z wyciągniętą dłonią.

Uścisk był silny, obezwładniający. Wyćwiczona ręka niczym krawat oplotła szyję od tyłu. Jednym chwytem ściśnięte zostały krtań, tchawica i tętnica szyjna. Do płuc przestało dopływać powietrze, a do mózgu krew. Atak był szybki, zaskakujący. Pistolet wypadł mu z dłoni i uderzył o wyłożony kostką dziedziniec. Sięgnął rękoma za siebie. Palce wbiły się w skórzaną kurtkę przeciwnika. Mocne szarpnięcie, jedno, drugie. Ale próba wyrwania się z morderczej klamry tylko zacieśniła uchwyt. Organizm domagał się tlenu. Już, teraz, natychmiast.

Do tej pory to zawsze on zaskakiwał swoje ofiary. Był jak zjawa. Nieuchwytne widmo wykonujące najtrudniejsze zlecenia. Jeszcze przed chwilą mierzył do drobnej blondynki. To miała być prosta, szybka robota. Zleceniodawcą był Kruk. Tak jak ostatnim razem. Ponad rok temu też był w Warszawie. Wówczas do pomocy dostał snajpera. Odstrzelili faceta w hotelu Bristol i zabrali jego laptop. Musiał być szychą, bo na miejscu pojawił się natychmiast jakiś facet z jednostką specjalną. Tym razem robotę miał wykonać sam. Zlecenie było precyzyjne i nie wymagało dodatkowych przygotowań czy śledzenia ofiary. Wiedział, o jakiej porze i gdzie pojawi się kobieta, której zdjęcie przekazał mu Kruk.

Zatrzymał się w hotelu Karat na tyłach rosyjskiej ambasady, od której dzieliła go ulica Spacerowa. Niemal równie blisko miał na Chocimską 35, ledwie kilka minut pieszo. Krótki spacer pod górkę i był na miejscu. Przyszedł pół godziny wcześniej. Poznał już okolicę, ale raz jeszcze zrobił szybki rekonesans, sprawdził drogi ucieczki i wybrał najlepsze miejsce do strzału. Właśnie tak miała zostać zabita – strzałem z pistoletu. Tego chciał zleceniodawca.

W bramie było zbyt jasno, wycofał się więc na dziedziniec. Miał ze sobą swojego ulubionego smitha & wessona Mk 22 z tłumikiem – prezent od ojca, który zdobył go na amerykańskim komandosie w Afganistanie w czasach, gdy to Matuszka Rossija próbowała podbić ten dziki kraj. Wówczas głupi jankesi stanęli po stronie talibów. Czekał w mroku. Gdyby nie napatoczył się ten starzec w kapeluszu, gdyby nie zderzył się z kobietą w drzwiach, gdyby… Przypadek, który zadecydował o wszystkim.

Zostało mu kilka sekund życia. Obraz przed oczami falował i coraz mocniej się rozmazywał. Widział, jak kobieta robi kilka kroków w jego stronę, a potem zawraca i znika w klatce schodowej. Wreszcie dosięgnął dłonią ukrytego przy kostce noża i zadał intuicyjnie cios ostatniej szansy. Sprężynowiec zagłębił się w ciało. Poczuł szarpnięcie głowy. Chrupnęło, jakby ktoś nastawił wybity staw albo skręcił komuś kark.

– Fajna ta dupeńka, co tu szła przed chwilą – zauważył siedzący na ławce potężny mężczyzna. – Mała blondi, chudziutka dupka. W sam raz na grilla – dodał, biorąc potężny łyk piwa z puszki.

– Ty, Maniek, nie zagaduj, tylko piwo dawaj – burknął jego kompan, znając możliwości kolegi, który potrafił wziąć bełta na raz. – Kurwa, wyjebałeś ponad pół piwa! – Wyraźnie zdenerwowany potrząsał odzyskaną puszką.

– Zaraz kupię, zamknij ryj, Tadziu – wyszeptał Marian, uciszając kolegę. Nie miał ochoty na awanturę. Noc była młoda, żona w pracy, a on czekał, aż stary Zośki, sąsiadki z kamienicy obok, wsiądzie do swojej czerwonej taksówki z kogutem Wawa Taxi i ruszy na miasto. Wtedy on ruszy ujeżdżać jego żonkę. Zośka uwielbiała się dymać i prawie nigdy nie odmawiała. Zupełnie jak Marian. Jeszcze kilka minut. Cierpliwości.

Skwer imienia Tarasa Szewczenki przy Chocimskiej był miejscem spotkań lokalnej elity smakoszy tanich alkoholi. Zazwyczaj zachowywali się kulturalnie, nikt więc nie wzywał policji, bo i po co. Mieli swoje stałe miejsce konsumpcji, osłoniętą krzakami ławkę przy płocie okalającym parking prokuratury. Rozciągał się z niej znakomity widok na ulicę. Dodatkowy plus tej lokalizacji był taki, że po zmierzchu degustatorzy byli niewidoczni dla przechodniów, sami jednak doskonale ich widzieli.

Marian nie odrywał wzroku od bramy kamienicy z numerem trzydzieści pięć. Duże drewniane drzwi uchyliły się, ale zamiast łysego wąsacza, męża Zośki, wyszedł z nich niewysoki, szczupły facet w krótkiej skórzanej kurtce z postawionym kołnierzem. Wyglądał, jakby się spieszył. Trzymał telefon i wybierał numer. Nie zauważył Mariana i jego kolegi, choć przeszedł bardzo blisko. Kamuflaż z krzaków działał niezawodnie. Podniósł telefon do ucha i idąc powoli, czekał na połączenie.

– Wrócił nasz przyjaciel z Moskwy, niestety poszedł spać – oznajmił zdawkowo. Jego rozmówca też najwyraźniej nie był gadułą. Już po kilku sekundach mężczyzna zakończył rozmowę: – Zrozumiałem, do jutra. – Przeszedł kilkanaście metrów, stanął przy ustawionym na trawniku koszu na śmieci i rozejrzał się.

Kolega Mariana wyraźnie się ożywił.

– Ty, co ten goguś tam kombinuje? Nie wygląda na takiego, który po kiblach chodzi za złomem – powiedział tonem znawcy.

– Idź się zapytaj – rzekł Marian, wzruszając ramionami. Nie odrywał wzroku od bramy, z której wciąż jeszcze nie wyszedł mąż Zośki. No dalej, rogaczu. Był naprawdę nagrzany, przez cały tydzień pościł. Żona dała mu szlaban na seks po tym, jak w przypływie szczerości powiedział jej, że powinna przejść na dietę, bo to nie wina pralki, że jej ciuchy się skurczyły.

– Patrz, kurwa, a nie mówiłem.

Marian spojrzał na kolegę, który zlustrował śmietnik, a teraz stał przed nim i z dumą trzymał w wyciągniętej ręce rozłożony telefon komórkowy.

– Goguś wyrzucił całkiem nową słuchawę. Pchnie się dziadowi, to będzie na pifffko – dodał Tadziu, odsłaniając w szerokim uśmiechu wyraźnie przetrzebione uzębienie.

– Tak, wiem, ale nie mogę teraz rozmawiać… – Major Jędrzejczyk odłożył telefon i zrobił przepraszającą minę. – Żona tęskni – wyjaśnił.

Wiktor Hofmann przyjął to ze zrozumieniem. Kobiety, szczególnie te mające stałych partnerów, potrafią być męczące. I prawie zawsze dzwonią w najmniej odpowiednim momencie.

– Aż mnie dziw bierze, że moja jeszcze nie zadzwoniła. – Szef Agencji Wywiadu udał zaniepokojonego i spojrzał na swój telefon.

Znowu siedzieli na kanapach w przerobionej na dom kamienno-ceglanej stodole. Wypad do tawerny Zielony Wiatr, położonej tak jak posiadłość Jędrzejczyka w Starych Sadach nad jeziorem Tałty, okazał się udany pod względem kulinarnym. Pani Alicja, korpulentna brunetka szefująca temu przybytkowi, była mistrzynią w przyrządzaniu ryb i lepieniu pierogów. Tawerna słynęła ze smacznego, zdrowego jedzenia. Nie stosowano w niej mikrofalówek, a potraw nie odgrzewano czy odsmażano po kilka razy. Minus był taki, że na niektóre dania trzeba było poczekać.

Zaczęli od rosołu z węgorza. Aromatyczny, klarowny bulion z kawałkami ryby i czarną soczewicą był idealnym remedium na panującą za oknem zawieruchę. Rozgrzewał i rozbudzał apetyt. Na drugie danie Hofmann wziął sandacza z masłem czosnkowym oraz gotowanymi ziemniakami i surówką z pora. Jędrzejczyk postanowił zagrać ostrzej i zamówił porcję natartej czosnkiem i majerankiem pieczonej gęsiej piersi z dodatkiem pieczonych jabłek. Oprócz nich w tawernie stołowało się kilkunastu młodych ludzi, zapewne studentów, którzy zrobili sobie ostatni wypad na żagle przed kolejnym semestrem. Głośno dyskutowali i popijali piwo przy złączonych stolikach pod oknem. Jędrzejczyk i Hofmann mogli rozmawiać bez obawy, że ktoś ich podsłucha w tym harmidrze.

– Co myślisz o mojej propozycji? – Szef Agencji Wywiadu przeszedł do konkretów, gdy tylko skończyli jeść.

– Ciekawa, ale ja naprawdę nie wiem, gdzie są skrzynie – odrzekł major, bawiąc się kluczykiem do samochodu, wskutek czego sprawiał wrażenie, jakby lekceważył rozmówcę.

– To nie jest prowokacja, nie przysłał mnie Wielki Likwidator ani jego laska, przepraszam: pani premier – zapiszczał Hofmann. Starał się nie emocjonować, gdyż wtedy jego głos przechodził w falset. – Mam w dupie tajne informacje, haki i kwity. Chcę tylko kilka sztabek złota, by móc wyjechać stąd i dożyć spokojnie starości. Najlepiej gdzieś, gdzie jest dużo młodych, cycatych panienek – wyjaśnił, obserwując uważnie twarz majora.

– Też bym tak chciał. – Jędrzejczyk zrobił rozmarzoną minę. – Niestety nie mam złota i nawet nie wiem, gdzie go szukać, Wiktorze.

Nie takiej odpowiedzi Hofmann oczekiwał, ale wiedział, że negocjacje nie będą łatwe. Za wcześnie, by się poddawać.

– Stefan, mam informacje, dzięki którym dopadniesz Kruka, złapiesz go za jaja i zrobisz z nim, co zechcesz.

Jędrzejczyk zmarszczył nos, jak zawsze, gdy się nad czymś poważnie zastanawiał.

– Dlaczego nie pójdziesz z tym do prokuratury? Kto wie o przestępstwie i nie powiadamia właściwych organów, sam popełnia przestępstwo – rzekł, patrząc byłemu szefowi prosto w oczy. – Stoisz na czele Agencji Wywiadu, służby, która ma dbać o bezpieczeństwo Polski, i pozwalasz na to, by rozpierdalał ją ruski szpion. Skoro masz tak mocne materiały, zdemaskuj Kruka. – Tyrada Jędrzejczyka brzmiała jak oskarżenie. Może trochę patetycznie, ale prawdziwie.

Wiktor Hofmann poczuł się głupio – wyszedł na małego geszefciarza. Jeszcze bardziej nienawidził za to tego pieprzonego, zadowolonego z siebie esbeka, przed którym się płaszczył.

– Masz rację. Powinienem sam to zrobić, ale potrzebuję kasy. W przeciwnym razie po moją dupę zgłoszą się bardzo nieprzyjemni faceci. To sprawa życia lub śmierci.

Ten wątek wyraźnie zainteresował Jędrzejczyka. Usłyszał coś, o czym nie wiedział.

– Kto cię szantażuje? – spytał tonem, którym równie dobrze mógł zagadnąć panią Alicję o przepis na gęś.

Wiktor Hofmann chwilę się wahał.

– Ruscy od hazardu. Są właścicielami Red King’s Casino w Rydze – wydusił z siebie.

Jędrzejczyk nie wierzył własnym uszom. Złapał się za głowę.

– Ile? – Pytanie zawisło w powietrzu.

– Dwa… miliony… euro – wycedził Hofmann.

Major pokręcił tylko głową. Nie chciał wiedzieć, jak doszło do tego, że szef Agencji Wywiadu stał się dłużnikiem rosyjskiej mafii. Jednak Hofmann najwyraźniej chciał się wytłumaczyć.

– Jestem hazardzistą, przez lata udawało mi się to ukrywać. Ale potem spotkałem Piotra Ducha, to mój stary kumpel, a jednocześnie jeden ze wspólników Red King’s Casino. Pogadaliśmy trochę i zaprosił mnie na weekend do swojego kasyna. Rozumiesz: kasa, panienki, alkohol. On stawiał. Później poprosił o drobną przysługę. Chodziło o koncesję na kasyno we Wrocławiu. Zadzwoniłem, pomogłem, a on się odwdzięczył. Zacząłem regularnie odwiedzać Rygę – mówił wyraźnie zawstydzony szef Agencji Wywiadu. To była jego spowiedź. Z pewnością nigdy nie przypuszczał, że w roli spowiednika wystąpi były funkcjonariusz Służby Bezpieczeństwa. – Padła kolejna prośba i konkretna suma za ewentualną pomoc. Chodziło o zmiany w ustawie hazardowej, dzięki którym ludzie z branży mieli zarobić jeszcze więcej. Tu wstawiono przecinek, tam dodano podpunkt, a jeszcze gdzie indziej procenty zamieniono na stałe kwoty ryczałtu. Skusiłem się. Za załatwienie sprawy dostałem milion euro w formie depozytu w kasynie. Mogłem tam pojechać i zabrać je jako wygraną… – Hofmann przerwał i oblizał wargi; zaschło mu w gardle – …ale pewnie się domyślasz, co się stało. Postanowiłem pomnożyć majątek. Przegrałem i zacząłem pożyczać, by się odegrać.

Stefan Jędrzejczyk nie bawił się już kluczykiem do samochodu. Zmarszczył nos. Hofmann był tak głupi, że nawet nie zdawał sobie sprawy, w jakie bagno się wpakował. Dług u rosyjskich gangsterów oznaczał, że haki na niego miały rosyjskie służby specjalne. I tylko czekały z odpaleniem afery, która wywróci do góry nogami polską scenę polityczną. Oczywista oczywistość, jak mawiał Emil Fiedorczyk – Wielki Likwidator. Sytuacja była bardziej skomplikowana i niebezpieczna, niż major mógł przypuszczać. Kto jeszcze jest umoczony? Musiał jak najszybciej skorygować plany, które wdrażał od kilku miesięcy. Myślał, że będzie miał więcej czasu. Trudno, pora zamieszać w garnku. Polowanie na Kruka wchodziło w decydującą fazę.

– Pomogę ci ze spłaceniem ruskiej mafii, ale skrzyń nie mam – rzekł.

Wiktor Hofmann odetchnął.

– Wielkie dzięki!

Jędrzejczyk podniósł rękę, dając znak, że ma coś jeszcze do powiedzenia.

– Pomogę ci, ale najpóźniej w poniedziałek przekażesz mi wszystkie dokumenty z Sejfu i informacje dotyczące Kruka.

Szef Agencji Wywiadu potwierdził skinieniem głowy. Negocjacje skończone, kolacja zjedzona, można wracać.

– Widziałeś wczorajsze wyczyny tej Głowackiej z DTV? – spytał Hofmann, gdy wyszli z tawerny.

W tym czasie przestało padać, choć wciąż wiał silny wiatr od jeziora.

– Dała czadu dziewczyna. Ma jaja – powiedział Jędrzejczyk. Był zdziwiony, że jego były szef dopiero teraz poruszył ten temat. Spodziewał się, że o sensacyjnych informacjach ujawnionych przez dziennikarkę będą rozmawiać wcześniej. W końcu pośrednio mogły mieć wpływ na ich negocjacje. – Coś mi się wydaje, że będziecie mieli problem – dodał, wsiadając do mercedesa.

– Ktoś próbuje nam bruździć. Może wiesz kto? – rzucił szef Agencji Wywiadu, obchodząc samochód.

Major spojrzał na niego uważnie. Idiota czy tylko gra? Chciał powiedzieć coś złośliwego, ale się powstrzymał.

– Nie mam pojęcia. To już nie moja sprawa… na szczęście. – Nie dostrzegł żadnej reakcji na twarzy Hofmanna, który jak zwykle uśmiechał się kretyńsko.

– Tak też myślałem. Tylko czy Kruk również tak uważa… – mówił powoli Wiktor Hofmann, patrząc przed siebie w mrok przecinany reflektorami mercedesa – …bo jeśli uzna, że ktoś próbuje go w ten sposób wypłoszyć z gniazda, może się stać niebezpieczny.

Stefan Jędrzejczyk nie kontynuował dyskusji. Zastanawiał się, w co tak naprawdę gra Hofmann. Czuł się zmęczony, potrzebował odpoczynku.

14

27.09.2009, niedziela

Warszawa, mieszkanie Klary Zegert

godzina 9.10

Niedzielne poranne leniuchowanie, przywilej wszystkich tych, którzy nie mają na głowie dzieci. Żadnych krzyków, przepychanek, płaczu, żądań dotyczących śniadania i wymuszania zabaw. Klara przeciągnęła się w łóżku dokładnie w chwili, w której dotarł do niej zapach świeżo zaparzonej kawy. Zmrużyła oczy i zamruczała niczym kocica. Uwielbiała takie pobudki. W kuchni słychać było odgłosy krzątaniny. Niespiesznie usiadła. Długie kręcone włosy opadły na jej nagie piersi i plecy. Spojrzała w ustawione pod ścianą lustro, niemego świadka rozpusty, jaka dokonywała się w tej sypialni. Niezła laska. Zagryzła delikatnie wargi, zerkając na swe odbicie. Lubiła swoje ciało i podobało jej się to, jak wygląda. Płaski brzuch, jędrne, ale nie za duże piersi i długie, zgrabne nogi, na których opierały się krągłe półkule pośladków. Patrzyła w lustro i przypominała sobie to, co działo się w tym miejscu przed kilkoma godzinami. Wtedy też patrzyła – na odbicia ich splątanych ciał. Jak zwykle spotkały się w You&Me i udając nieznajome, wypiły kilka drinków. To była taka ich zabawa, rodzaj gry wstępnej. Z klubu zawsze szły do Klary, by kochać się i pieścić. Łączyło je coś więcej niż seks i pożądanie. Dwie piękne, inteligentne kobiety sukcesu. Potrafiły godzinami prowadzić poważne dysputy lub gawędzić o wszystkim i o niczym, albo też milczeć wtulone w siebie. I choć nie zdecydowały się jeszcze zamieszkać razem, decyzja ta wydawała się jedynie kwestią czasu.

Klara wstała i nago ruszyła do kuchni. Starała się iść na palcach, by podejść jak najbliżej niezauważona.

– Cześć, kochanie – odezwała się, gdy uznała, że jest już wystarczająco blisko smukłej, obciętej na chłopczycę szatynki. Ta nie była na to przygotowana.

– Przestraszyłaś mnie. A mam nóż w ręku i mogłam się skaleczyć – powiedziała, robiąc nadąsaną minę.

– Iza, przestań, przecież nic się nie stało. – Klara dobrze wiedziała, że jej przyjaciółka wcale się nie gniewa. – Jeśli chcesz, mogę cię przeprosić, całując tam, gdzie najbardziej lubisz – dodała i objęła stojącą w samej koszulce Izabelę Głowacką.

Gwiazda DTV nadal udawała obrażoną i nieczułą na pieszczoty kochanki. Dopiero gdy Klara Zegert klękła przed nią, próbując dostać się między jej uda, stanowczo zareagowała:

– Dobrze, dobrze. Nie teraz. Najpierw śniadanie, które przygotowała i serwować będzie Izabela Głowacka – znakomicie sparodiowała samą siebie w roli telewizyjnej prezenterki.

Klara zaśmiała się głośno. Była szczęśliwa. Siadły do śniadania. Iza przygotowała jajka w koszulkach na grzance. Były idealne – po nacięciu na grzankę spłynęło żółtko. Klara nie potrafiła tak dobrze gotować, nawet nie próbowała.

– Pyszne, jak zwykle – skomplementowała telewizyjną gwiazdę.

Jadły, dyskutując o ostatnim piątkowym programie Izy, w którym gościła ministra sprawiedliwości. Wcześniej nie miały czasu, by spokojnie omówić to, co się wydarzyło, a co – jak się spodziewały – będzie miało brzemienne dla nich skutki.

– Co to za buc… – zaczęła Klara, ale przyjaciółka zaraz jej przerwała.

– Żebyś wiedziała, jaką awanturę urządził po wyjściu ze studia. „Nigdy więcej do pani nie przyjdę”, „To nie był wywiad, tylko dziennikarski magiel”, „Niech pani wróci na studia” – opowiadała Izabela Głowacka, naśladując ministra, który mówił przez nos, wskutek czego zawsze brzmiał jak zakatarzony.

– Prawdziwy dupek, wyglądał jak upieczony burak – podsumowała Klara.

To ona podsunęła dziennikarce temat i pytania, które zdenerwowały ministra. Wszystkie dotyczyły Artura Solskiego i wlokącego się od ponad roku śledztwa. Po konsultacjach z Anną Kaliską podjęły decyzję, że czas uruchomić machinę medialną. Ktoś próbował tuszować sprawę i zamiatać brudy pod dywan. Winny i osądzony miał być tylko jeden – Artur S. Dziennikarka w prosty sposób dowiodła, że prokuratura nie ma pojęcia, kto wraz z byłym reporterem mógł przygotować zamach w siedzibie DTV. Śledczy dreptali w miejscu, jakby nie chcieli podjąć tego wątku.

– Skąd w ogóle pomysł, że prokuratorzy nie szukają wspólników Artura S.? – zapytał poirytowany minister sprawiedliwości. – Sprawa jest wielowątkowa i rozwojowa. Powinna się pani lepiej przygotować do tego programu.

Izabela Głowacka czekała na ten moment, cała rozmowa zmierzała dokładnie w tym kierunku. Zwierzyna biegła prosto we wnyki. Dziennikarce aż zaświeciły się oczy. Zawsze reagowała w ten sposób, gdy udało jej się wciągnąć polityka w zasadzkę. Ci, którzy ją znali, wiedzieli, że teraz nastąpi atak.

– Już jest po gościu – powiedział ktoś w reżyserce, a wszyscy w pomieszczeniu jak na komendę kiwnęli głowami.

Izabela Głowacka uśmiechnęła się kącikami ust i uniosła kartkę, która do tej pory spoczywała na blacie stołu prezenterskiego.

– Dziękuję za radę, ale zawsze odrabiam zadania domowe. Rodzice mnie tego nauczyli. – Lekki klaps na początek, takie swoiste entrée. Czuła się jak toreador drażniący byka przed zadaniem decydującego ciosu. Publiczność uwielbiała takie zagrania. – Skoro według pana śledczy robią wszystko, co w ich mocy, to chciałabym się dowiedzieć, dlaczego wciąż nie przesłuchano generała Marcina Rokity, obecnego szefa Biura Ochrony Rządu.

Cisza, rozbiegane oczy.

– Przecież gdy doszło do tragicznych wydarzeń w waszym poprzednim studiu, pan generał nie pełnił żadnych funkcji państwowych. Z tego, co wiem, był na emeryturze.

Głowacka zatrzepotała rzęsami i z uśmiechem niewiniątka drążyła temat.

– I tylko dlatego prokuratury nie interesują kontakty pana Marcina Rokity z Arturem S. Jak to się stało, że śledczy nie przesłuchali człowieka, który jako jeden z niewielu utrzymywał stały kontakt z podejrzanym, i to do dnia zamachu?

Choć klimatyzacja w studiu działała sprawnie, minister sprawiedliwości zaczął się pocić.

– Nie będę się wdawał w dyskusję o szczegółach śledztwa, które objęte jest tajemnicą – padła sztampowa odpowiedź, formułka wygłaszana, ilekroć przepytywany potrzebował czasu na wymyślenie czegoś bardziej oryginalnego.

Izabela Głowacka dobrze znała ten mechanizm i nie zamierzała pozwolić ministrowi na zebranie myśli.

– Czy pan wie, że prokuratura nie dysponuje wszystkimi nagraniami z dawnej siedziby DTV w hotelu Marriott zarejestrowanymi w dniu zamachu przez kamery monitoringu?

Rozmowa nabierała tempa, atmosfera gęstniała.

– Ktoś naopowiadał pani bzdur. To, co pani teraz tutaj wyprawia, to akcja dezinformacyjna mająca zdyskredytować mnie, a co za tym idzie, rząd. – Minister postanowił zacząć z wysokiego C. – Nie wiem tylko, czy działa pani świadomie czy też ktoś panią manipuluje.

Klasyczne sprowadzenie rozmowy do ataku personalnego. Manewr skuteczny, o ile druga strona da się wciągnąć w pyskówkę. Izabela Głowacka była na to zbyt mądra i zbyt doświadczona.

– Dotarły do mnie informacje, że już wkrótce nagranie, o którym mówię, zostanie wyemitowane. Wtedy się przekonamy, kto prowadzi akcję dezinformacyjną. – Spokój nie znikał z twarzy prowadzącej Godzinę Szczytu. – Jeszcze jedno pytanie, na koniec. – Głowacka zawiesiła głos, wiedziała, jak budować napięcie przed wielkim finałem. W studiu i reżyserce zapanowała absolutna cisza. – Słyszał pan o tajnej amerykańskiej bazie nasłuchowej w Świadkach Iławeckich przy granicy z obwodem kaliningradzkim? – Mężczyzna jest całkowicie zdezorientowany, milczy. – To tam, jak się dowiedziałam, Artur S. spędził ostatnie tygodnie przed tak zwanym atakiem na DTV. Może pańscy ludzie powinni to wyjaśnić – zakończyła Izabela Głowacka, posyłając ministrowi promienny uśmiech, który jak wiedziała, będzie znakomicie kontrastował z wybuchem furii, jaki zaraz nastąpi.

– To jest skandal! Uprawia pani dziennikarskie gangsterstwo. Doprawdy nie wiem, jak szefowie DTV mogą się na to godzić. To niebywałe – oświadczył mocno już spocony polityk.

Klara Zegert miała przed oczami jego wykrzywioną gniewem twarz. Ujadał jak wściekły pies, któremu cieknie z pyska ślina. Po programie zapanowała cisza, tematu nie podchwyciły żadne media, nawet DTV go unikała. Milczeli też politycy – jedni z obawy, drudzy z niedowierzania, a jeszcze inni, bo takie dostali polecenie. Wszyscy czekali na więcej konkretów i dowodów. Jedynie „Polski Kurier Codzienny”, gazeta nieukrywająca swoich prorządowych sympatii, w komentarzu redakcyjnym piątkowe wydanie Godziny Szczytu nazwała „kłamliwym spektaklem nienawiści i pogardy”, a prowadzącą je dziennikarkę „cynglem liberałów”. Izabela Głowacka niespecjalnie się tym przejęła. Bardziej martwiło ją wezwanie do szefa w poniedziałek.

– Pokażesz mu materiał i będzie całował cię po rękach. – Klara podeszła od tyłu do siedzącej dziennikarki i czule ją objęła. Gdyby mogła, wzięłaby na siebie presję, jakiej poddana będzie w najbliższych dniach Iza. Atak polityków, nieprzychylnych mediów i ludzi służb specjalnych stojących za spiskiem. Musiały przez to przejść… razem. Świadomie rzuciły kamień do stojącej wody, aby wywołać fale w stawie. – Sama widziałaś wczoraj wieczorem to nagranie. To bardzo mocna rzecz – przypomniała, choć nie musiała tego robić.

– Tak, masz rację, ale wolałabym, żeby było już po wszystkim. To czekanie mnie dołuje. – Dopiero teraz Izabela Głowacka zdjęła maskę opanowanej profesjonalistki. Mimo olbrzymiego doświadczenia zawodowego jeszcze nigdy nie zajmowała się sprawą, która miała tak wielką siłę rażenia. – I jeszcze wszyscy patrzą na mnie jak na wariatkę, która opowiada bajki na wizji. – Zacisnęła oczy, ale nie powstrzymała łzy, która uciekła spod powieki i wolno płynęła po policzku. – We wtorek odpalamy naszą taśmę – powiedziała szeptem, jakby z obawy przed tym, co na niej widać.

Całe nagranie miały świeżo w pamięci – zapoznały się z nim razem z Anną Kaliską, która przyjechała specjalnie do Warszawy. Film z kamer przemysłowych obejrzały kilkakrotnie, by niczego nie przeoczyć i dostrzec każdy istotny szczegół. Siedziały w gabinecie Klary w kancelarii Rocki & Partnerzy urządzonym w klasycznym prawniczym stylu. Było tam dużo drewnianych mebli, skórzane fotele, a na ścianach oprawione stare obligacje, mapy i ryciny. Trzymały wysokie szklanki napełnione wodą z cytryną i świeżą miętą.

– Pięknie mu pani dowaliła. Dziękuję także w imieniu Artura – powiedziała Anna z wdzięcznością.

Izabela Głowacka tylko się uśmiechnęła.

– Cicho, dziewczyny, odpalamy. – Klara Zegert umieściła w porcie komputera pendrive, na którym przekazano nagranie. Automatycznie uruchomił się program do odtwarzania plików wideo.

Czerń, po paru sekundach pojawia się napis: „Nagranie CCTV 01.08.2008. Kamera #9/newsroom”. Obraz części starego studia DTV z góry. Przy stole prezenterskim siedzi Ludwik Tokarczyk, trwają ostatnie przygotowania do specjalnego wydania Raportu Dnia, które ma być poświęcone rocznicy Powstania Warszawskiego. Na górze ekranu widać godzinę – 16.58. Nie ma dźwięku. Otwierają się drzwi do newsroomu, wchodzi ogolony na łyso Artur Solski. Idzie pod ścianą, obchodząc stół, przy którym siedzi Tokarczyk. Wychodzi poza kadr. Po chwili znowu go widać – jest za prowadzącym i zmierza w jego kierunku. Staje obok, rozpina wojskową kurtkę. Ma na sobie kamizelkę z ładunkiem wybuchowym, w ręku ściska detonator. Cięcie. Obraz ze studia. Solski mówi coś do Tokarczyka. Jest 19.34. Artur idzie do drzwi, przekręca klucz. Do środka wchodzą Leonard Bielak, prezes DTV, i pułkownik Dariusz Wyrwicki, szef Biura Antyterrorystycznego. We trzech stają w pobliżu Tokarczyka. Trwa wymiana zdań. Godzina 19.38. Wyrwicki wyjmuje chustkę z górnej kieszonki marynarki i upuszcza ją na podłogę. Gasną światła, w studiu panuje półmrok, ale obraz jest wyraźny. Solski bezradnie obraca się i pada na podłogę. Widać błysk wybuchu. Drzwi do newsroomu zostały wysadzone. Do studia wbiegają ubrani na czarno antyterroryści z pistoletami maszynowymi w ręku. Ktoś rzuca granaty błyskowe, oślepiające światło. W pomieszczeniu panuje chaos. Tam, gdzie jeszcze przed chwilą stał Artur Solski, widać mężczyznę w kombinezonie antyterrorysty z kominiarką i hełmem na głowie. Macha do pułkownika Wyrwickiego. Szef BAT-u podnosi się i nachyla w jego kierunku. Mężczyzna wyciąga pistolet. Strzela dwa razy, nie widać ognia z lufy, ale broń wyraźnie odbija w górę. Pierwszy pada Wyrwicki, drugi Bielak. Strzelec kładzie pistolet na podłodze tuż obok Solskiego. Podchodzi do stołu i zabiera leżące na nim dokumenty. Niezauważony wychodzi z newsroomu. Godzina 19.39. Zmiana widoku. CCTV 01.08.2008. Kamera #31/garaż. Mężczyzna wyglądający jak strzelec z newsroomu idzie w kierunku wyjazdu z podziemnego parkingu hotelu Marriott. Nikt nie obstawia tego wejścia. Kamera rejestruje jeszcze, jak ściąga kominiarkę. Trudno rozpoznać twarz z profilu.

– To Marcin Rokita – wyszeptała Anna Kaliska, zasłaniając usta dłonią. Była przerażona.

– Ja pierniczę, naprawdę grubo. – Klara Zegert z wrażenia upuściła szklankę, która z brzękiem rozbiła się o ciemną dębową podłogę.

– Kiedy to puścicie? – spytała Anna, nie odrywając wzroku od monitora komputera.

– Pewnie we wtorek. Najpierw chcemy zobaczyć ich reakcje po programie Izy – odpowiedziała Zegert. Sięgnęła po leżącą na biurku chusteczkę, by zebrać potłuczone szkło.

– Boję się. – Anna Kaliska nie musiała tego mówić. Ręce drżały jej tak bardzo, że odstawiła szklankę.

– Wszystko będzie dobrze. Będziemy mieli za sobą media, a to najlepsza gwarancja nietykalności – powiedziała Izabela Głowacka, próbując choć trochę ją pocieszyć. Sama jednak nie była tego taka pewna.

15

16.09.1937, czwartek

Moskwa, Kreml, gabinet Stalina

godzina 13.20

Ciemne meble, ciężka boazeria, skórzane fotele. Bez przepychu, ale i bez określonego stylu, który świadczyłby o guście urzędującego w nim człowieka. W oczy rzucały się dwie zawieszone na ścianach mapy – jedna ZSRR, druga całego świata. Powbijano w nie szpilki, do których przywiązane były różnokolorowe nitki łączące odległe punkty. Gabinet Józefa Wissarionowicza Stalina oraz jego trzypokojowe mieszkanie znajdowały się w Pałacu Senackim, przylegającej jedną ścianą do murów Kremla trójkątnej budowli z charakterystyczną rotundą o średnicy blisko dwudziestu pięciu metrów. Pomieszczenia wodza były najlepiej strzeżonymi i najbezpieczniejszymi nie tylko w Moskwie, ale w całym Kraju Rad. Pancerne szyby, wzmocnione drzwi i tajne przejścia służące do ewakuacji. Stalin nie obawiał się jednak ataku z zewnątrz. Jego obsesją byli wrogowie wewnętrzni, ci realni i ci stworzeni przez chory umysł człowieka, dla którego władza była wszystkim. „Nie jest niebezpieczny wróg, który sam się ujawnia. Niebezpieczny jest wróg ukryty, którego nie znamy”, zwykł mawiać, tłumacząc bliskim współpracownikom potrzebę przeprowadzenia kolejnych czystek. Chciał wiedzieć wszystko, szczególnie o tych, którzy mogli choćby pomyśleć o obaleniu go. Potrafił całymi dniami podsłuchiwać rozmowy telefoniczne członków Komitetu Centralnego.

Właśnie tym zajmował się Stalin, gdy do jego gabinetu wszedł generał Jan Karłowicz Berzin, odwołany przed miesiącem szef Razwiedywatielnogo Uprawlenija – Zarządu Wywiadowczego armii ZSRR. Stanął przy drzwiach, nie chcąc przeszkadzać wodzowi siedzącemu za biurkiem ze słuchawką przy uchu. Jan Karłowicz Berzin znał jego sekret, tajną broń, dzięki której śledził myśli, plany, machinacje i knowania czerwonego dworu. Jeszcze w latach dwudziestych na polecenie Lenina zainstalowano automatyczną sieć telefoniczną dla partyjnych notabli, którzy obawiali się, że ich poufne rozmowy mogą podsłuchiwać pracujące w centrali telefonistki. Stalin zadbał jednak, by móc wpiąć się w łącza innych i słuchać, o czym rozprawiają. Poryta dziobami po przebytej ospie twarz nie wyrażała emocji. Gdy tak siedział za biurkiem, pykając fajkę i gładząc sumiaste wąsy, wyglądał jak dobrotliwy wujaszek. Maska, w którą nikt już nie wierzył. Był mściwy i bezwzględny. Wdzięczność, lojalność i przyjaźń nazywał psimi chorobami. Dlatego Jan Karłowicz Berzin nie miał złudzeń – wiedział, że nadeszła jego kolej.

– Co tam u was, towarzyszu Berzin? – Stalin skończył podsłuchiwanie i szedł, kołysząc się na boki, w kierunku gościa. Nie podał mu jednak ręki na powitanie.

– Dziękuję. Czekam na rozkazy. Jestem do dyspozycji partii – zameldował generał.

Józef Wissarionowicz coś zamruczał i usiadł za stołem, przy którym zwykł jadać obiad. Choć wizyta Berzina była wcześniej zapowiedziana, nakryto tylko dla jednej osoby. Kolejny sygnał.

– Pozwolicie, że się posilę? – spytał retorycznie Stalin, nawet nie proponując generałowi, by usiadł na którymś z krzeseł. – Słyszałem, że znowu chcecie jechać do Hiszpanii walczyć z faszystami.

Wypowiedź pozostała bez komentarza, bo do gabinetu wniesiono obiad dla wodza. Była to ucha, tradycyjna rosyjska zupa rybna z syberyjskiej nelmy, ryby, którą specjalnie sprowadzano do Moskwy. Jeden z ochroniarzy podszedł i spróbował potrawy. Test na obecność trucizny dał wynik negatywny. Znowu zostali sami.

– Nie zgodzę się na wasz wyjazd, towarzyszu Berzin. – Tryb oznajmujący, stanowcze brzmienie, żadnych szans na zmianę decyzji. – Wspaniała zupa, musicie kiedyś spróbować – powiedział Stalin, kończąc audiencję.

– Tak jest – rzekł generał i opuścił gabinet wodza. Idąc w kierunku wyjścia długimi korytarzami Pałacu Senackiego, miał wystarczająco dużo czasu, by opanować gniew i ochłonąć. Czekał go los tysięcy innych oficerów, partyjnych notabli i urzędników, którzy z nieznanych sobie powodów znaleźli się na liście osób do likwidacji. On sam zresztą kilka lat wcześniej kierował czystką przeprowadzaną wśród agentów NKWD. Wraz z grupą najbardziej zaufanych oficerów wywiadu wojskowego przemierzali Europę niczym szwadron śmierci. Teraz przyjdą po niego. Nie dziś, nie w tym tygodniu, a może nawet nie w tym miesiącu, ale wyrok nie zostanie cofnięty.

Jan Karłowicz Berzin, który pozyskał i wysłał w świat najlepszych radzieckich szpiegów, został skreślony. Zapewne oskarżą go o udział w kontrrewolucyjnej organizacji terrorystycznej. Zachciało mu się śmiać. Lenin, jego nieżyjący mentor i promotor, dobrze ocenił Józefa Stalina. „Jest zbyt brutalny i żądny krwi”, powiedział kiedyś w przypływie szczerości. Berzin nie zamierzał uciekać na Zachód ani zdradzać towarzyszy. Zniszczyłby w ten sposób dzieło swego życia, nad którym pracował przez ostatnich kilkanaście lat. Od czasu, gdy pewnego październikowego popołudnia wraz z Włodzimierzem Iljiczem Leninem spotkali się z akademikiem Pawłowem. Ich współpraca nie była łatwa. „To chore, by ludzi tresować jak psy”, powtarzał przy każdej okazji noblista. W końcu genialnego fizjologa zastąpił neurolog i psychiatra Władimir Biechtieriew. Jego nowatorskie badania nad hipnozą okazały się kluczem do sukcesu. Stworzono nowego człowieka – posłusznego, w pełni sterowalnego i oddanego rewolucji proletariackiej. Na razie były to pojedyncze egzemplarze, ale ich wartość dla generała Berzina i służb wywiadowczych była nie do przecenienia. To były jego dzieci, tak o nich myślał: Nadia Zero Dwa, Nadia Zero Sześć, Nadia Zero Dwadzieścia Cztery, Iwan Zero Dziewięć, Iwan Zero Piętnaście, Iwan Zero Trzydzieści Jeden. Odpowiednio wyselekcjonowani urodzeni szpiedzy. Gotowi czekali na pierwsze rozkazy i zadania.

16

27.09.2009, niedziela

Warszawa, siedziba agencji Arx

godzina 10.30

Jechał zdecydowanie za szybko, spieszył się. Nie było widać policyjnych patroli, a Wisłostrada o tej porze w weekend na szczęście nie była zakorkowana. W tygodniu, szczególnie rano i późnym popołudniem, jazda tą trzypasmową trasą bywała prawdziwą męczarnią. Jak na sygnał o tej samej godzinie mieszkańcy północnej części miasta wraz z przyległościami ruszali w stronę centrum, ale o dziwo w przeciwnym kierunku też sunął sznur samochodów. Pocieszał się, że to i tak nic w porównaniu z amerykańskimi metropoliami. Bywał w Los Angeles, gdy latał do Kalifornii odwiedzić dzieci, miał więc punkt odniesienia. Dlatego nie narzekał i nie brał udziału w ulicznych pojedynkach na wyciągnięte środkowe palce, nie zdzierał też sobie gardła, wykrzykując wiązanki przekleństw. Sięgnął po okulary przeciwsłoneczne; zapowiadała się piękna niedziela. Na wysokości Centrum Olimpijskiego zjechał z Wisłostrady w ulicę Gwiaździstą. Był już prawie na miejscu. Zwolnił i sunął wzdłuż starorzecza Wisły nazywanego przez mieszkańców Żoliborza kanałkiem. Wokół niego utworzono park Kępa Potocka, kilkanaście hektarów zieleni mieniącej się teraz jesiennymi kolorami. Jego nowa firma znajdowała się tuż obok parku, mniej więcej w połowie jego długości. Często przychodził tutaj na spacer, gdy chciał się odprężyć lub coś sobie przemyśleć. Jak cień podążała za nim wtedy ekipa z obserwacji. Chyba myśleli, że ich nie widzi. Żółtodzioby. Stefan Jędrzejczyk postanowił nie podważać ich wiary we własne umiejętności. Teraz też ciągnął za sobą ogon. Przez moment myślał nawet o tym, by im się zerwać, ale ostatecznie uznał, że nie ma czasu na zabawę w kotka i myszkę. Dziś nie miał też czasu na spacer i zazdrościł ludziom w parku, którzy mogli nacieszyć się ostatnią zapewne tak ciepłą i słoneczną niedzielą w roku. W radiu produkowała się jakaś nowa gwiazdeczka polskiego popu.

To nic, kiedy płyną łzy

To nic, że tak trudno być

Każdy dzień przynosi przecież nowe nadzieje

To nic, kiedy płyną łzy

Bo świat ma już dosyć ich

Dobrze wiesz, że warto zawsze próbować raz jeszcze

a, a, a, a, a, a, a

Tyle wystarczyło, by Jędrzejczyk wyrobił sobie zdanie na temat Sashy Strunin. To chyba starość. Wyłączył radio – był już na miejscu.

Budynek wyglądał jak współczesna technologiczna twierdza, dobrze więc pasował do nazwy firmy. Zaprojektowany w słynnej pracowni architektonicznej Kuryłowicz & Associates biurowiec wyróżniał się na tle warszawskiego blokowiska, z którym sąsiadował. Główną część gmachu stanowił prostopadłościan obłożony szarymi aluminiowymi płytami. Z jego rogów wysuwały się niczym wieże prostokątne ryzality pokryte brązowoczerwonymi płytami ze szlifowanego kamienia. Atrium przykryte zostało przeszkloną łukową konstrukcją. Nad głównym wejściem, powyżej metalowego dachu w kształcie samolotowego skrzydła, widniała nazwa firmy – Arx.

– Cześć pracy! – Jędrzejczyk opuścił szybę i przywitał się ze strażnikiem pilnującym wjazdu na parking. Cały teren o powierzchni prawie siedmiu tysięcy metrów kwadratowych otoczony był wysokim płotem. Zgodnie z procedurami major pokazał identyfikator.

– Dzień dobry, zapraszam do środka. – Strażnik dał znak koledze siedzącemu w budce za kuloodporną szybą, by podniósł szlaban i opuścił kolczatkę.

Mimo niedzieli na parkingu stało kilkanaście samochodów. Major podjechał jak najbliżej wejścia. Wybudowany w 1995 roku za dobrze ponad dwa i pół miliona dolarów biurowiec wciąż mógł się podobać. Ważniejsze było jednak to, że nadal spełniał normy bezpieczeństwa, jakich potrzebowała taka firma jak Arx.

Stefan Jędrzejczyk, ubrany w jeansy i sweter, wbiegł na schody prowadzące do przeszklonych drzwi. O cholera, nie te lata. Zdyszał się solidnie, co było tym bardziej irytujące, że sapiąc, wpadł na młodziaka, który pilnował bramek wejściowych.

– Dzwonić po karetkę? – zażartował strażnik, wywołując salwę śmiechu swoich dwóch wyraźnie znudzonych kolegów.

– A umiałbyś sam wybrać numer? – odgryzł się major, oddychając już nieco spokojniej. Dziadek dał radę.

Kumple strażnika znowu zarechotali.

Gabinet Jędrzejczyka znajdował się na pierwszym piętrze w okalającym atrium ciągu identycznych pokoi. Ale nie tam zmierzał. Narada miała się odbyć w centrum kryzysowym ukrytym głęboko pod ziemią. To tam biło serce Twierdzy – serwery i komputery o potężnych możliwościach.

– Jeśli porównać ich moc obliczeniową ze sprzętem, który stoi na pana biurku, to… – Jeden z informatyków próbował wytłumaczyć majorowi, co jest czym i jak dokładnie działa.

Ten uznał jednak, że i tak nie zapamięta, i darował sobie wykład mądrali w okrągłych okularach. Od techniki miał Plemnika, który po wyrzuceniu z wywiadu także wylądował w agencji Arx.

W windzie system wykorzystujący technologię biometryczną zidentyfikował twarz Jędrzejczyka, zeskanował jego siatkówki, sprawdził głos, odciski palców i układ naczyń krwionośnych dłoni. Brakowało jedynie badania moczu i kału.

– Muszę się odlać! – oznajmił z rozbrajającą szczerością Marian, podskakując śmiesznie w bramie kamienicy przy Chocimskiej 35. Nie chciało mu się wracać do domu. Wolał nie budzić żony, która odsypiała nocny dyżur dyspozytorki pogotowia.

– Idź do Zośki, jej stary na pewno się ucieszy. – Jego kolega Tadziu zachichotał.

– Zamknij ryj, matole, jeszcze ktoś usłyszy! – Ostatnią rzeczą, jakiej potrzebował bezrobotny Maniek, była sąsiedzka afera rozporkowa. Uwielbiał pieprzyć Zośkę, ale jeszcze bardziej lubił swoje mieszkanko, z którego wyleciałby na zbity pysk, gdyby żona nabrała podejrzeń, że ją zdradza. I to z tą cycatą lafiryndą z dupskiem na wierzchu, która zamiast majtek nosi sznurek w tyłku.

– Już dobrze, dobrze. – Tadziu odruchowo zasłonił twarz. Był dużo mniejszy od Mariana, który potrafił i lubił przywalić. – Może wejdź do śmietnika, nikt cię nie zauważy.

Przebłysk geniuszu kolegi uratował majtki i spodnie Mańka. Drągal zniknął za ażurowymi drzwiami w przybudówce, która pełniła funkcję śmietnika.

– Tadziuuu, Tadeeek!

Krzyk odbił się głośnym echem na dziedzińcu. W kilku oknach pojawiły się zaciekawione twarze mieszkańców. Wywołany z imienia mężczyzna ruszył biegiem tam, skąd dochodziło wołanie. Pewnie to jakiś głupi żart, ale wolał nie nadwerężać cierpliwości kolegi. Szarpnął za drzwiczki i z impetem wpadł do przybudówki. Na środku pomieszczenia, odwrócony do niego plecami, stał Marian.

– Co jest, kurwa? – spytał wystraszony Tadek.

Marian nie odezwał się, tylko wyciągniętą ręką wskazał coś, co leżało w rogu za pojemnikiem na śmieci. Nieprzyzwyczajone do ciemności oczy Tadzia dopiero po chwili wysłały do mózgu impuls, który pozwolił na identyfikację znaleziska. To były zwłoki, zwłoki mężczyzny.

– Psiarnia dostała zgłoszenie z Chocimskiej 35. Lokalsi znaleźli naszą skórę – zameldował chłopak z nasłuchu. Najwyraźniej unikał słońca w te wakacje, bo był blady jak ściana.

– Dzięki. – Major machnął ręką i wrócił do przerwanego wywodu.

Słuchało go kilka osób zebranych wokół stołu, na którym rozłożone były zdjęcia i teczki z dokumentami. Sala narad agencji Arx miała około trzydziestu metrów kwadratowych. Na surowych betonowych ścianach zawieszone były monitory, tak by każdy miał jeden przed sobą i nie musiał się rozglądać. Do tej pory wszystko szło zgodnie z planem uruchomionym w dniu śmierci pułkownika Wyrwickiego. Ludzie pracujący w Sekcji „1” słusznie uznali, iż wydarzenie to oznacza koniec istnienia ich tajnej jednostki w dotychczasowej strukturze wywiadu. Przystąpiono więc do wdrażania przygotowanego na taki wypadek planu awaryjnego. Zdziesiątkowana i wykrwawiona Sekcja „1” jeszcze bardziej się utajniła.

– Niedźwiedź, musiałeś go, kurwa, od razu zabijać?! – rzucił major Jędrzejczyk. Nie ukrywał złości i pretensji do Dawida Bylickiego, ciemnowłosego mężczyzny, który jeszcze rok wcześniej dowodził grupami zabezpieczenia w Biurze Antyterrorystycznym. Jego żywiołem były akcje w terenie, odbijanie zakładników, likwidowanie terrorystów i zdobywanie wyznaczonych punktów. Poruszał się szybko i energicznie, nawet chodząc po biurze. Było w nim coś, co powodowało, że mimo niepozornej postury budził respekt nawet u tych, którzy nie znali jego możliwości. Może działo się tak za sprawą jego mrocznego, zaciętego spojrzenia. Słynął z żelaznego uścisku, stąd ksywa Niedźwiedź.

– Ale Stefan, skąd miałem wiedzieć, że to nasz rosyjski przyjaciel? Facet chciał odstrzelić Kaliską – powiedział Bylicki z miną niewiniątka. – Nie było czasu, by go grzecznie poprosić o odłożenie broni.

Jędrzejczyk ze złością uderzył dłonią o metalowy stół.

– Nie pierdol mi tu! Czasem użyj mózgu! Nie zainteresowało cię, kto chce sprzątnąć naszego figuranta?! – major krzyczał. – To nie jest, kurwa, gra komputerowa, gdzie dostajesz premię za każdego kolejnego trupa. Zjebałeś to, Bylicki.

Nikogo ze zgromadzonych przy stole nie dziwiła złość, w jaką wpadł major. Facet, którego zabił Niedźwiedź, mógł ich doprowadzić prosto do Kruka. Rosjanin był killerem pracującym na zlecenie Kremla. Amerykanie podejrzewali go o zlikwidowanie osobistego wroga Władimira Putina – Aleksandra Litwinienki, którego ktoś otruł silnie radioaktywnym izotopem polonu. To właśnie przed szesnastoma miesiącami, śledząc killera, po raz pierwszy usłyszeli pseudonim Woron i to wówczas Sekcja „1” zaczęła szukać Kruka, rosyjskiego agenta ulokowanego wysoko w rządowych strukturach.

– Facet dźgnął mnie nożem. Zapomniałeś już? – Bylicki nie wytrzymał i zmarszczył brwi, które niczym ptasie skrzydła jednocześnie się uniosły. Jak każdy w tym pokoju chciał dopaść Kruka. To był ich cel i największe zawodowe wyzwanie. Wiedział, że przez moment miał w rękach klucz do rozwiązania tej sprawy.

– Dajcie już spokój, nikt z was nie ma mocy wskrzeszania zmarłych. Bierzmy się do roboty – wtrącił się mężczyzna z nieproporcjonalnie wielką głową, której zawdzięczał ksywkę Plemnik. Nazywał się Piotr Wełna i w Sekcji „1” odpowiadał za inwigilację oraz wywiad elektroniczny.

Jędrzejczyk pokiwał głową. Wełna miał rację: nie czas na głupie awantury, które nie wnoszą nic do śledztwa. Żałował, że dał się ponieść emocjom – nie tak zdobywa się autorytet podwładnych. Stres i zmęczenie dawały się im wszystkim we znaki. Operacja „Gniazdo Kruka” była najbardziej skomplikowaną grą operacyjną, jaką prowadził w swojej szpiegowskiej karierze. Podpisane przez premier Berchart specjalne tajne rozporządzenie o numerze 011/2008 pozwoliło Sekcji „1” dalej funkcjonować. Jednostka przeszła w stan jeszcze głębszej konspiracji.

– Nie wiem, czy dobrze robię, powierzając byłym esbekom tak ważną misję. Cóż… jeśli mnie pan zawiedzie, zapłaci za to wysoką cenę.

Jędrzejczyk puścił mimo uszu groźbę Alicji Berchart. Głupi babsztyl. Przez ostatnie lata była marionetką w rękach Emila Fiedorczyka. Kruk ją omotał, wypromował w świecie polityki i skutecznie kierował jej działaniami z drugiego rzędu. Powinna być wdzięczna majorowi i jego ludziom, bo zamierzali uratować także jej tyłek.

– Jedziemy na tym samym wózku, pani premier. Nie musi mnie pani straszyć. – Spojrzeli sobie głęboko w oczy. – Jeśli zaś chodzi o esbeków czy ubeków, to świętej pamięci profesor Berchart nie miał nic przeciwko nim.

Na wspomnienie ojca Alicja Berchart zacisnęła szczęki i z nienawiścią spojrzała na rozbawionego Stefana Jędrzejczyka. Kutas! Profesor Karol Berchart był wybitnym fizykiem, który w czasach PRL-u pracował nad stworzeniem polskiej elektrowni jądrowej. Zginął w tajemniczym wypadku drogowym, gdy Alicja miała 11 lat. Na prostej drodze jego samochód wpadł w poślizg i uderzył w drzewo. Słyszała później plotki, że jego badania miały związek z projektem budowy bomby atomowej i że zabili go amerykańscy lub rosyjscy szpiedzy. Gdy została szefową Służby Wywiadu Wojskowego, poprosiła o wszystkie dokumenty dotyczące jej ojca, które znajdują się w zbiorze zastrzeżonym IPN-u. Profesor Karol Berchart był tajnym współpracownikiem UB, a później SB o pseudonimie „Jesiotr”. Zwerbowano go pod koniec lat pięćdziesiątych dwudziestego wieku, kiedy rozpoczął pracę w Instytucie Badań Jądrowych w Świerku. Gdy na początku lat siedemdziesiątych został przeniesiony do instytutu wojskowego na warszawskim Bemowie, przeszedł pod skrzydła oficerów kontrwywiadu z Wojskowej Służby Wewnętrznej. Dostał też nowy pseudonim – „Albert”. Raporty, które pisał, a które przeczytała Alicja Berchart, dotyczyły wyłącznie spraw zawodowych. Nic nie wskazywało na to, by jej ojciec rzeczywiście pracował nad bronią jądrową, ale zdziwiło ją, że nie zachowały się nigdzie dokumenty dotyczące wypadku i prowadzonego w tej sprawie śledztwa.

– Mój ojciec był naukowcem, donosy pisał sam na siebie – powiedziała. Gdyby mogła, splunęłaby roześmianemu Jędrzejczykowi w twarz.

– Spokojnie, ja też jestem przeciwko przyklejaniu ludziom etykietek. To może być bardzo krzywdzące.

– Ma pan rację, chyba przesadziłam. – Oprawione długimi, podkręconymi rzęsami oczy Alicji Berchart rozpogodziły się.

17

28.09.2009, poniedziałek

Warszawa, siedziba DTV

godzina 8.00

Delikatny tusz na rzęsach, nieco szminki na ustach – jeszcze raz upewniła się, że wygląda dobrze i świeżo. Nie chciała, by ktoś pomyślał, że cały weekend zadręczała się sprawą piątkowego wywiadu z ministrem sprawiedliwości. Zadowolona schowała lusterko do torebki i weszła do sekretariatu szefa.

Nowa siedziba DTV mieściła się w Catalina Office Center, nowoczesnym budynku o szklanej elewacji wybudowanym nieopodal toru wyścigów konnych na Służewcu. Bryła biurowca przypominała postawione na sztorc skrzydło. Jeszcze gdy żył Leonard Bielak, postanowiono wykupić pięć najwyższych pięter i przenieść tu całą produkcję telewizyjną. Intensywne prace adaptacyjne były prawie na ukończeniu, gdy doszło do strzelaniny w poprzednim newsroomie DTV. Od razu podjęto decyzję o przeprowadzce. Nikt nie wyobrażał sobie prowadzenia serwisów informacyjnych w miejscu, gdzie zginęły dwie osoby. Nowa lokalizacja była poza tym zdecydowanie lepsza – więcej przestrzeni, więcej miejsc parkingowych i mniejsze korki.

– Cześć, piękna. W jakim nastroju jest nasz pan i władca? – Izabela Głowacka radośnie przywitała się z asystentką dyrektora audycji publicystycznych w DTV.

Dziewczyna, która zazwyczaj miała wiele do powiedzenia i chętnie dzieliła się nowymi ploteczkami, była zaskakująco małomówna i unikała wzroku Izy.

– Czeka już na ciebie – oznajmiła, wskazując drzwi do gabinetu.

Gwiazda DTV natychmiast spochmurniała. Nadciągała burza – to było widać i czuć. Trudno, nie pierwszy i nie ostatni raz. Zdecydowanie wkroczyła do gabinetu dyrektora.

– Dzień dobry, szefie – powiedziała głośno, jakby dodając sobie odwagi i pewności.

Chudy jak patyk mężczyzna garbił się nad biurkiem, podpierając głowę rękoma. W takim stanie jeszcze go nie widziała.

– To jest… nawet nie wiem, jak to nazwać – zaczął, powoli podnosząc oczy na Izabelę. – Może ty mi pomożesz. Wszak jesteś specjalistką od pięknych słówek, metafor i bon motów. – Dopiero się rozkręcał. – Kompromitacja? Blamaż? A może po prostu kaszana? – Wstał zza biurka; był bardzo wysoki. Zaczął nerwowo krążyć po gabinecie. – Najpierw Tokarczyk, który biega z chujem na wierzchu, a teraz ty…

Izabela drgnęła. Może i za ostro poprowadziła wywiad z ministrem sprawiedliwości, nie przedstawiając dowodów, ale porównywanie jej z niewyżytą seksualnie męską świnią to było grube przegięcie.

– Chyba przesadziłeś. Co ma wspólnego mój piątkowy program z seksaferą Ludwiczka? – rzuciła zdezorientowana.

– To ty jeszcze nic nie wiesz? – Teraz dyrektor wyglądał na zaskoczonego.

– Czego niby nie wiem? – spytała prezenterka, czując podskórnie, że odpowiedź nie będzie przyjemna. Cholera, co się dzieje? Najwyraźniej coś przegapiła. Przypomniała sobie te wszystkie dziwne spojrzenia ludzi, którzy mijali ją o poranku. Wstyd pomieszany z obrzydzeniem i satysfakcją z czyjegoś nieszczęścia.

– Nie czytałaś gazet? – Głowacka nie czytała. Wstała późno i nie chcąc spóźnić się na spotkanie z szefem, nie zaszła do kiosku po codzienną porcję prasy. – Proszę bardzo. Chyba lepiej zostawię cię samą. – Dyrektor podał jej zwiniętą gazetę i wyszedł z gabinetu.

Trzymała w ręku „Hot News”, największy krajowy tabloid. Nakład tego szmatławca dobijał w tygodniu do miliona egzemplarzy. Wydanie weekendowe sprzedawało się jeszcze lepiej. Rozłożyła gazetę na stole, przy którym za niecałą godzinę miało się rozpocząć kolegium redakcyjne. Ja pierdolę. Zrobiło jej się duszno. Rogalik, który zjadła na śniadanie, podszedł jej do gardła. Nie wierzyła własnym oczom. Na pierwszej stronie widniało wielkie zdjęcie, na którym nago, wypięta całowała się z Klarą Zegert. Tytuł krzyczał czerwonymi literami: SEKSNEWSY, a podtytuł informował: „Erotyczna orgia nagrodą za zniszczenie ministra. Lubieżna gwiazda DTV kłamie dla kochanki”.

Izabela Głowacka nie czytała dalej tekstu, cała się trzęsła. Uciekać, schować się, zniknąć. Wybiegła z gabinetu dyrektora.

– Możesz mi to wyjaśnić? – Nie podnosił głosu, jego twarz też nie zdradzała emocji, ale w środku był tykającą bombą.

Na biurku wylądowała gazeta, wywołując podmuch, który poderwał do powietrznych akrobacji kartki z notatkami i plik dokumentów.

– Co tu wyjaśniać? Wszystko widać: bzykamy się z Izą – odfuknęła Klara Zegert, wybierając kolejny raz numer przyjaciółki. Musiała mieć wyłączony telefon. – Tato, skandalem nie jest to, co robimy na tym zdjęciu, ale to, że zostało ono opublikowane. – Edward Rocki nie przerywał córce. – To są esbeckie metody gnojenia ludzi. Sam najlepiej o tym wiesz, byłeś obrońcą w stanie wojennym. Nie będziesz bronił ukochanej córki tylko dlatego, że jest lesbijką? – Klara przerwała, by zerknąć na smartfon. – Ja się nie dam zastraszyć i mam nadzieję, że będę mogła liczyć na twoje wsparcie. Chcę wytoczyć proces temu szmatławcowi i ujawnić nagranie z Marriotta.

Edward Rocki chciał coś powiedzieć, ale do gabinetu weszła sekretarka.

– Przyszli panowie z policji, chcą rozmawiać z panią mecenas.

Ojciec i córka wymienili zaskoczone spojrzenia.

– Może przyszli po autograf – zażartowała Klara Zegert, po czym wstała i poszła do recepcji.

Czekali na nią dwaj policjanci po cywilnemu. Przedstawili się, pokazali legitymacje.

– Proszę się nie obawiać, nie jesteśmy z obyczajówki – zaczął młodszy z nich, bezczelnie mierząc ją wzrokiem od stóp do głów.

– Mam się rozebrać? – spytała prowokacyjnie.

– Może później, ale jako mężczyzna pewnie nie mam szans – odparł policjant niespeszony. – Przyszliśmy w związku z morderstwem, do jakiego doszło w sobotę wieczorem tuż obok waszej kancelarii. – Policyjny gbur spojrzał na Klarę, by zobaczyć jej reakcję.

Była autentycznie zaskoczona. Zbyt wiele wrażeń jak na poniedziałkowy poranek.

– Byłam tu w sobotę wieczorem – powiedziała powoli. To musi być zbieg okoliczności. Jej podświadomość już połączyła dwa fakty. Jednak ona nie dopuszczała do siebie myśli, że to zabójstwo może mieć cokolwiek wspólnego z sobotnim spotkaniem. Brakowało jej danych, żeby wyciągać tak daleko idące wnioski.

– Kto jeszcze oprócz pani był tutaj między godziną dziewiętnastą a dwudziestą drugą? – Tym razem pytanie zadał drugi, milczący do tej pory policjant.

– Miałam spotkanie z klientką, Anną Kaliską. Towarzyszyła mi moja znajoma… Izabela Głowacka. W kancelarii była też sekretarka.

Policjant zamruczał pod nosem, podrapał się po skroni i rzucił jakby od niechcenia:

– Dziwne dzień i pora na służbowe spotkanie. Jest pani pracoholiczką?

Klara Zegert wzruszyła ramionami, dając do zrozumienia, że to jej sprawa, kiedy i ile czasu poświęca na pracę.

– Czyżby podejrzewał pan którąś z nas? – spytała nieco prowokacyjnie.

Znowu odezwał się ten młodszy, z chamstwem wypisanym na twarzy.

– To byłoby niezłe. – Zachichotał i zaraz dodał: – Komando lesbijek dusicielek krąży po Warszawie.

Usłyszawszy kolejną homofobiczną wycieczkę pod swoim adresem, Klara nie wytrzymała.

– Jeśli chcą panowie więcej informacji, proszę się umówić przez sekretariat albo wezwać mnie na przesłuchanie – zakomunikowała i wykonała zwrot w kierunku gabinetu.

– Chwileczkę, przepraszam za kolegę. – Starszy z policjantów złapał ją za rękę. Zrobił to na tyle mocno, by zatrzymać, ale jednocześnie na tyle słabo, by nie zostać posądzonym o naruszenie nietykalności cielesnej. Proces ze znaną papugą nie był trampoliną do kariery. – Czy mogłaby pani tylko spojrzeć na to zdjęcie?

Klara wzięła od niego fotografię. Był na niej mężczyzna, wyglądał, jakby spał oparty o ścianę. Od razu rozpoznała miejsce – śmietnik na dziedzińcu. To naprawdę tuż obok. Nieboszczyk miał rozpiętą koszulę, na szyi widać było grubą siną pręgę. Dopiero teraz zauważyła, że głowa jest nienaturalnie przekrzywiona. Pewnie skręcenie karku.

– Widziała pani kiedykolwiek tego mężczyznę?

Już chciała zaprzeczyć, gdy jej wzrok przykuł pewien szczegół. Stara, prawie niewidoczna na fotografii blizna na żuchwie. Spotkała tego człowieka w piątek, i to tu, na Chocimskiej. Stał przy wejściu na klatkę i przyglądał się tabliczkom z wygrawerowanymi nazwami firm. Zachowywał się, jakby czegoś szukał. Gdy go zagadnęła, odpowiedział, że pomylił adres. Oprócz blizny na szczęce zapamiętała jego wyraźny wschodni akcent.

– Tak, widziałam tego mężczyznę. – To, co jeszcze przed chwilą uważała za całkowicie nieprawdopodobne, ożyło na nowo i zaczynało natrętnie dobijać się do jej świadomości.

Stukanie ustało i zapanowała błoga cisza, ale tylko na chwilę. Wkrótce ktoś znowu postanowił sprawdzić na drzwiach jej gabinetu wytrzymałość swojej ręki. Oszaleć można. Zasłoniła uszy dłońmi i skuliła się w fotelu.

– Iza, otwórz, to ja, Ola. Proszę cię…

Izabela Głowacka nie odbierała telefonów, nie otwierała drzwi. Po pierwszym szoku wywołanym publikacją „Hot News” przyszło opanowanie i wróciła do szefa na rozmowę.

– Muszę cię zawiesić, przykro mi – oznajmił. Szybko zaznaczył, że chodzi tylko o kilka najbliższych dni i że jej wierzy, niemniej do ostatecznego wyjaśnienia sprawy nie mogła prowadzić programu.

– Puścisz nagranie, jeśli je przyniosę? – Była zdecydowana nie zostawić sprawy Solskiego. Ktoś bardzo bał się tego, co mogła ujawnić. Reakcja była natychmiastowa. Publikacja w tabloidzie miała ją zdyskredytować, zrobić z niej nimfomankę, która za nic ma dziennikarskie standardy. Wystarczy dobre ruchanko, by sprzedała swoich widzów i podważyła wiarygodność programu. Oczywiście koledzy po fachu, zamiast stanąć w obronie atakowanej dziennikarki, kibicowali raczej tym, którzy postanowili ją zniszczyć. Nikt nie wierzył w jej rewelacje na temat sprawy Solskiego – pikantne zdjęcie bardziej przemawiało do wyobraźni goniących za newsem ludzi mediów. Tylko publikacja nagrania mogła wszystko zmienić.

– Iza, nie stawiaj mnie w takiej sytuacji… – Dyrektor wyraźnie unikał jednoznacznych deklaracji. – Przyniesiesz, obejrzymy i zdecydujemy, OK?

Wiedziała, co to oznacza. Nikt w firmie nie chciał za nią umierać.

– Tak, szefie, jest super ekstra zajebiście. – Wyszła, trzaskając drzwiami. Mijała kolejne osoby, dla których była niewidzialna. Lepiej nie poznać, nie zagadnąć, udawać zamyślonego, uciekać wzrokiem, błądząc po pustych ścianach. Najchętniej przypieprzyłaby w te wszystkie zakłamane gęby.

– Iza, otwórz! – Pukanie znowu przybrało na sile. Tym razem dobijał się jej producent, na którego ze względu na sporą nadwagę wołano Misiek.

Dała za wygraną, przekręciła klucz w zamku i nacisnęła klamkę. Do środka od razu wpadł niewysoki, okrągły gość. Złośliwi mówili, że łatwiej go przeskoczyć, niż obejść. Bardzo go lubiła, często razem pracowali.

– Dzięki Bogu, żyjesz, a już chciałem wyważyć drzwi – powiedział zdyszany. – Dzwoni Klara Zegert – dodał, podając jej telefon. Nie słyszał drugiej kobiety, ale z miny koleżanki wnioskował, że informacje nie są dobre.

Izabela zaczęła nerwowo stukać palcami o biurko. Przetarła oczy, powstrzymując łzy.

– W co my wdepnęłyśmy, Klaro? – Odwróciła się w kierunku okna, plecami do producenta. Jej twarz wykrzywił grymas bólu, a może raczej bezsilności.

18

28.09.2009, poniedziałek

Pałac Łochów

godzina 10.00

Świeżo odrestaurowany dziewiętnastowieczny kompleks pałacowy był idealnym miejscem na poufne spotkanie. Znajdował się blisko Warszawy, a jednocześnie z dala od wścibskich oczu. Po drodze dwukrotnie gubił ogon, dla bezpieczeństwa zmienił też samochód. Nie mógł ryzykować, że przywlecze za sobą tajniaków z Agencji Wywiadu. Nie byłoby dobrze, gdyby stali się świadkami jego spotkania z ich szefem.

Wiktor Hofmann był już na miejscu i dostojnie przechadzał się po starym parku, trzymając splecione dłonie na plecach, przez co jego pokaźny brzuch wydawał się jeszcze większy. Panisko na włościach. Położony w dolinie rzeki Liwiec pałac wybudował Józef hrabia Hornowski, a częstym gościem był tutaj Cyprian Kamil Norwid. Stefan Jędrzejczyk lubił wiedzieć wszystko o miejscowościach, które odwiedzał. Takie zawodowe skrzywienie. Hofmann zauważył go i przyspieszył kroku, kołysząc się na boki jak pingwin.

– Witaj, Stefan. Ależ tu pięknie, spokój i cisza – zapiszczał.

Major uścisnął jego lepką od potu dłoń i z trudem powstrzymał się od wytarcia ręki w spodnie.

– Cisza jest głosów zbieraniem – postanowił błysnąć znajomością poezji Norwida.

Wiktor Hofmann nie poznał się na erudycji Jędrzejczyka. Spojrzał na niego z wyczuwalną troską o jego zdrowie psychiczne.

– Rozumiem, Stefan, że nasza umowa jest aktualna?

Major przytaknął, ale zaraz zaznaczył, kiwając palcem:

– Najpierw pokaż, co przywiozłeś.

Hofmann wskazał widoczny w oddali drewniany kościółek.

– Może się pomodlimy? – zaproponował i nie czekając na odpowiedź, ruszył w tamtą stronę.

Po drodze nie rozmawiali, szef Agencji Wywiadu pogwizdywał tylko skocznie, próbując nieudolnie maskować zdenerwowanie. Jakkolwiek patetycznie to brzmiało, spotkanie w Łochowie mogło przesądzić o jego życiu lub śmierci. W kościele nikogo nie było, sześć rzędów drewnianych ław tęskniło za wiernymi. Tłoczno robiło się tu głównie przy okazji uroczystości ślubnych, które organizowano w pałacu. Usiedli z boku, pod ścianą. Hofmann otworzył białą tekturową teczkę, którą cały czas miał przy sobie. Przywiózł w niej swoją polisę ubezpieczeniową.

– To materiały na temat Kruka. – Drżącą ręką wręczył je majorowi, jakby oddawał najcenniejszy skarb.

Jędrzejczyk rozłożył teczkę na drewnianym siedzisku. Teraz on zagwizdał. Zdjęcia, raporty z obserwacji, schematy powiązań biznesowych, karty pamięci. Emil Fiedorczyk już się nie wywinie. Na jednym ze zdjęć widać było nawet, jak Wielki Likwidator rozmawia z killerem z Moskwy.

– Skąd to wszystko masz? – Major najchętniej wyściskałby Hofmanna. Nagle nabrał sympatii do tego małego, pękatego człowieczka z wiecznie przyklejonym do twarzy uśmiechem.

– Pamiętasz Luizę, tę, która sypiała z premierem? – zapytał Wiktor Hofmann, szukając czegoś w teczce.

– Jasne, że pamiętam – odparł major. Nie dało się zapomnieć seksownej kobiety, która wykradała tajne dokumenty wywiadu, była kochanką szefa rządu, a na koniec została bestialsko zamordowana przez jakiegoś psychopatę, który odciął jej piersi. – Zdaje się, Wiktor, że ciebie też próbowała uwieść. – Starał się być delikatny. Dobrze wiedział, że panienka rozkochała w sobie szefa Agencji Wywiadu, który chciał dla niej zostawić rodzinę. Pieprzyli się jak króliki, nawet w jego gabinecie. Wielka miłość nie trwała jednak długo. Gdy tylko Luiza przesiadła się na większego rumaka, kopnęła Hofmanna w sam środek tyłka.

– Stare dzieje. Na szczęście jej nie uległem, bo jeszcze bym skończył jak ten chłopak od Wyrwickiego. No, ten… porucznik Szacki, Krzysztof Szacki. I pomyśleć, że zanim go zabiła, wyleczyła go z pedalstwa.

Zaśmiali się jak starzy kumple wspominający przy piwie studenckie czasy.

– O, jest… – Hofmann wskazał zdjęcia, na których widać było Luizę z Emilem Fiedorczykiem. – Po tym, jak ta paniusia bezskutecznie próbowała wskoczyć do mojego wyra, postanowiłem ją sprawdzić. Chodzili za nią chłopcy od nas. Tak trafiliśmy na Fiedorczyka. Bywali w tych samych dziwnych miejscach. Oboje mieli na przykład kontakty z rosyjskimi właścicielami firmy naftowej G&O Connection – mówił, a Jędrzejczyk wciąż nie mógł uwierzyć w swoje szczęście – ale dopiero gdy przejrzałem wasze materiały na temat Kruka, zrozumiałem, o co chodzi.

Major klepnął byłego szefa po przyjacielsku w ramię.

– Znakomita robota – pochwalił nieco protekcjonalnie. Zebrał wszystkie brakujące elementy. Wszystko do wszystkiego pasowało. – Wielki Likwidator ma wielki problem – zauważył, układając sobie w głowie całą historię.

KGB zwerbowało Fiedorczyka w latach osiemdziesiątych ubiegłego wieku. Pracował wówczas na Uniwersytecie Humboldta w Berlinie. Dostał zgodę na wyjazd, mimo że był jednym z naczelnych wrogów komunistycznej władzy. Tam poznał Luizę, przyszłą luksusową prostytutkę i kochankę premiera. W archiwach zachowała się nawet notatka rezydenta polskiego wywiadu w Berlinie, który informował Warszawę o romansie panny Luizy z doktorem Fiedorczykiem. Ów rezydent twierdził, że Emil Fiedorczyk jest rosyjskim szpiegiem, ale centrala kazała mu zapomnieć o całej sprawie. Zbliżał się przełom 1989 roku i służby specjalne zaczęły się przygotowywać na zmianę systemu. Chodziło o stworzenie struktur, dzięki którym radzieccy towarzysze utrzymaliby nieformalną kontrolę nad rozpadającym się blokiem demoludów. Na potęgę produkowano wówczas agentów, którzy mieli pilnować interesu w dotychczasowej strefie sowieckich wpływów. Jednym z nich był Emil Fiedorczyk, radykalny antykomunista i więzień PRL-u, budujący obraz człowieka oddanego Bogu i Ojczyźnie. Gdy system padał, wrócił szybko do kraju. Jako znany opozycjonista i działacz Solidarności witany był z otwartymi ramionami. Na początku lat dziewięćdziesiątych stał się jednym z liderów prawicy. Z perspektywy czasu patrząc, można się zastanawiać, czy jego ciągłe zmienianie partii, prowokowanie rozłamów, a następnie tworzenie nowych było wyłącznie przejawem niezaspokojonych ambicji czy celowym działaniem mającym osłabić wpływ środowisk niepodległościowych na sytuację polityczną w kraju.

– Pieprzeni prawicowi moraliści. Jebani w dupę prawdziwi Polacy, ulepieni z gówna patrioci – powiedział do siebie ni stąd, ni zowąd Jędrzejczyk, przeglądając dokumenty.

Hofmann uniósł brwi ze zdziwienia, ale nie skomentował analizy, jakiej dokonał właśnie major.

Jeden z dokumentów z teczki szefa Agencji Wywiadu dotyczył powiązań biznesowych G&O Connection. Firma zajmująca się importem ropy i gazu z Rosji miała dwóch udziałowców, obywateli Szwajcarii urodzonych w Rosji. Wokół G&O powstało całe mnóstwo zarejestrowanych w rajach podatkowych spółek córek, firm zależnych oraz fundacji. Właściciele stworzyli mętną sieć powiązań biznesowych o olbrzymich wpływach i koneksjach. Nie udało im się jednak dogadać z nowymi irackimi władzami w sprawie eksploatacji tamtejszych pól naftowych. I tu do gry wkroczył Kruk. Z dokumentów Wiktora Hofmanna wynikało, że Fiedorczyk sabotował plany stworzenia polskiego koncernu, który dostał koncesje na wydobycie ropy w Iraku. Ale wzmożona aktywność Kruka po latach zastoju wiązała się przede wszystkim z archiwami Saddama, które polski wywiad wywiózł z Bagdadu. To wtedy do rozgrywki weszła pozyskana jeszcze w Berlinie Luiza. Nic nie wskazywało na to, by Fiedorczyk wcześniej korzystał z jej usług. Nie musiał, bo jako Wielki Likwidator miał nieograniczony dostęp do tajnych archiwów. Trudno było sobie wyobrazić szkody, jakie poczynił podczas likwidacji Wojskowych Służb Informacyjnych. Teraz zaś demontował wywiad cywilny.

– Kto według ciebie sprzątnął tę dziwkę w Lasku Bielańskim? – Niewyjaśnione zabójstwo Luizy wciąż intrygowało majora. Odniósł wrażenie, że na moment grymas uśmiechu zniknął z twarzy Hofmanna.

– Zakładam, że załatwili ją ruscy cyngle na zlecenie Kruka – odpowiedział szef Agencji Wywiadu, wzruszając ramionami, jakby chodziło o ujadającego psa sąsiadów.

– Też tak myślę, tylko nie rozumiem, po co zabili tak cenną i utalentowaną agentkę, którą można było wykorzystać gdzieś poza Polską. Wystarczyła nowa tożsamość, nowa legenda. Straszne marnotrawstwo zasobów ludzkich – zauważył Jędrzejczyk, nie przestając przeglądać zawartości teczki.

– Duży kraj, dużo ludzi, mają to w dupie. – Wiktor Hofmann wyraźnie unikał tematu.

Major przestał się nad nim znęcać.

– Na wypłatę umawiamy się na pojutrze. Wtedy też dostarczysz wszystkie nasze kwity, które zostawiliśmy w Sejfie. Będzie premia – powiedział major, wyciągając dłoń na pożegnanie. Wyszedł z kościoła i truchtem ruszył przez park do samochodu zaparkowanego przy wjeździe.

Wiktor Hofmann nigdzie się nie spieszył. Patrzył na oddalającą się czarną hondę, którą przyjechał major. Zostało dziewiętnaście dni. Wyciągnął telefon i wybrał numer z folderu „Kontakty”.

– Przynęta zarzucona – zameldował i rozłączył się szybko.

19

28.09.2009, poniedziałek

Pisz

godzina 11.10

Spławik delikatnie zadrgał, podskoczył i zniknął pod wodą. Właśnie na to czekał mężczyzna siedzący nad brzegiem Pisy, która leniwie przepływała przez samo centrum miasta. Wprawnym ruchem podciął wędkę i poczuł opór, jaki stawia ryba.

– Jest, zaraz zobaczysz, co dziadek złapał – oznajmił, odwracając się w stronę spacerówki, w której spał malec niemający pojęcia o heroicznej walce starego człowieka z dziką naturą. Szczytówka pracowała rytmicznie, amortyzując szarpnięcia. Wędkarz ostrożnie zwijał żyłkę. Ryba nie miała już szans na ucieczkę. – Mam cię, bestio! – Mężczyzna uniósł zdobycz.

– Tato, przecież to maleństwo jest niewymiarowe – parsknęła Anna Kaliska, widząc w dłoni teścia płotkę. – Daj jej buzi i wrzuć do wody, może spełni twoje życzenie.

Mężczyzna zrobił nadąsaną minę, ale posłusznie wykonał polecenie. Wędkowanie było tylko pretekstem, by wybrać się z wnukiem na spacer, posiedzieć nad wodą. Po śmierci syna w Iraku to na tego malucha przelał całą swoją miłość. Nie widział świata poza Dominikiem.

– Andrzej, jak chcesz, to wezmę cię kiedyś na prawdziwe wędkowanie. – Głos dobiegał gdzieś z góry. Na przerzuconej przez rzekę kładce dla pieszych stał jakiś drągal i machał do nich.

– Tak, tak, Władek, tylko od tego waszego wędkowania to człowieka na drugi dzień strasznie łeb boli – odpowiedział Andrzej Kaliski, zadzierając głowę i na wszelki wypadek stukając się kantem dłoni w szyję, by nie było wątpliwości, co miał na myśli.

Dalszą wymianę uprzejmości przerwał dzwonek telefonu dobiegający z wózka, w którym spał Dominik.

– Cholera. – Anna poderwała się i zaczęła szperać w przepastnej torbie. Pieluchy, słoiczki z jedzeniem, kubeczki niekapki, rzeczy na przebranie, kosmetyki… było tam wszystko. – Gdzie jest ten głupi telefon? – wysyczała przez zaciśnięte zęby. Maluch dopiero co zasnął i ani on, ani tym bardziej ona nie byliby szczęśliwi z nieplanowanej pobudki. Jest. Anna odeszła na bok i odebrała niezidentyfikowane połączenie. – Tak, to ja. Cześć, Klaro…

Stojący tuż obok Andrzej Kaliski słyszał wyraźnie nie tylko to, co mówi Anna, ale i słowa wypowiadane przez Klarę Zegert.

– Zaczęło się… Widziałaś dzisiejsze wydanie „Hot News”? – Anna zaprzeczyła. – Zaatakowali mnie i Izę Głowacką. Stałyśmy się gwiazdami porno. Never mind. – Klara Zegert wyrzucała z siebie słowa z prędkością karabinu maszynowego. – Kup, obejrzyj i zadzwoń z recenzją. Teraz najważniejsze… tylko nie panikuj…

Anna zamknęła oczy. Boże, znowu. Czuła mrowienie na karku. Intuicja podpowiadała jej, że zaraz usłyszy coś, co znowu wstrząśnie jej życiem.

– Obiecuję, że będę spokojna – zapewniła, czekając na ciąg dalszy.

– W sobotę koło kancelarii zabito człowieka. Podejrzewam, że miało to związek z naszym spotkaniem, ale o szczegółach nie chcę mówić przez telefon – powiedziała Klara Zegert, otwierając w głowie Anny szufladkę ze wspomnieniem mrocznego dziedzińca kamienicy przy Chocimskiej 35 w Warszawie.

– To straszne – wyszeptała Kaliska, zdając sobie sprawę z tego, że jeśli Klara ma rację, to otarła się o zabójcę i jego ofiarę. A może to ona była celem?

– Mam jeszcze jedną złą wiadomość… – Prawniczka zaczęła nagle ważyć słowa. – Doktor Sumiński nie żyje. Podobno popełnił samobójstwo…

Annie zakręciło się w głowie.

– Co z Arturem?! – krzyknęła.

– Zniknął, nie ma go w szpitalu.

Spokojne poniedziałkowe przedpołudnie w jednej sekundzie zmieniło się w koszmar. Ukryć Dominika. Anna przestała mieć jakiekolwiek wątpliwości. Prędzej czy później przyjdą po nią.

– Jak katatonik mógł zniknąć? Wstał i poszedł na spacer? A może przeniknął przez ściany?

Klara ze spokojem przyjęła pytania zadawane agresywnym, oskarżycielskim tonem.

– Podejrzewają, że wyprowadził go doktor Sumiński. Ktoś wyłączył system zabezpieczeń w szpitalu – wyjaśniła pokrótce. – Byłoby dobrze, gdybyś przyjechała do Warszawy. Będziesz tu bezpieczniejsza z Dominikiem.

Anna spojrzała na teścia. Andrzej Kaliski pokiwał głową. On też uważał, że Pisz nie jest dla niej bezpiecznym miejscem.

– Dobrze. Jeszcze dziś będę w Warszawie. – Znowu musiała uciekać. Wrócił dobrze znany strach o życie dziecka. To ją motywowało do działania, nie pozwalało usiąść i płakać w oczekiwaniu na nieuchronne.

Najchętniej biegłaby bez końca przed siebie, zostawiając za plecami wszystkie problemy. Pęd przenosił ją w inny wymiar, dawał poczucie wolności. Samotny bieg był jej medytacją, walcząc ze słabościami własnego organizmu, pokonując kolejne psychiczne bariery, poznawała siebie. Gdy została szefową rządu, zrezygnowała z biegania na świeżym powietrzu, gdyż wiązało się to z obowiązkową eskortą co najmniej dwóch funkcjonariuszy Biura Ochrony Rządu. Biegała, od kiedy pamięta. Jako mała dziewczynka ścigała się na podwórku z koleżankami, ale szybko ją to znudziło, bo zawsze wygrywała. Przyszła więc kolej na rywalizację z chłopakami, lecz po pierwszym zwycięskim biegu została odsunięta od startów. Młode, dopiero kształtujące się męskie ego nie potrafiło się pogodzić z wygraną dziewczyny. Gdy była nastolatką, zaczęła biegać samotnie, z każdym kilometrem odkrywając nowe doznania. Matka namawiała ją, by zapisała się do klubu sportowego, ale jej już nie chodziło o rywalizację z innymi. Celem stała się walka z samą sobą. Mimo intensywnych regularnych ćwiczeń i wybieganych kilometrów nigdy nie była chudzielcem. Zawsze miała kształtną pupę i duże piersi. Cieszyło ją, że nie wygląda jak zawodowa, pozbawiona kobiecego wdzięku sportsmenka z szerokimi barami i bicepsem, którego nie powstydziłby się niejeden mężczyzna.

Zerknęła na wyświetlacz konsoli – zostało jeszcze dziesięć minut biegu. Elektryczną bieżnię kupiono na jej prośbę i wstawiono do rządowej willi przy Parkowej. Alicja Berchart ćwiczyła na piętrze; urządzenie stało w jednym z dwóch saloników, tuż obok sypialni i łazienki. Gości przyjmowała na parterze w przestronnym salonie albo jeśli pozwalała na to pogoda, na tarasie. W sumie miała do dyspozycji prawie pięćset metrów kwadratowych. Wystarczająco dużo dla jednej osoby.

Rozległ się krótki pisk sygnalizujący koniec zaprogramowanego ćwiczenia.

– Co za forma, jestem pełen uznania! – Rozległy się brawa, a za plecami Alicji Berchart pojawił się generał Rokita.

Nie zauważyła, kiedy wszedł. Ochrona powinna była ją powiadomić o przybyciu niezapowiedzianego gościa i poprosić o wytyczne. To, że facet jest szefem BOR-u, nie oznacza, że może bez pukania i zaproszenia pakować się do jej prywatnej życiowej strefy. Czegoś takiego nie mogła tolerować.

– Długo pan tak stoi? – Zeszła z bieżni i wytarła twarz w biały ręcznik. Była spocona i zmęczona, ale szczęśliwa… dopóki nie pojawił się Marcin Rokita.

– Czy to ma znaczenie?

Generał był bezczelny, tak przynajmniej odebrała jego zachowanie. Nienawidziła, gdy ktoś odpowiadał pytaniem na pytanie.

– Dla mnie ma – zaczęła i podeszła do Rokity, by z bliska spojrzeć mu w twarz, pokazać dominację, jak przystało na samicę alfa. – Powinnam wywalić na zbity pysk pana i pańskich ludzi, którzy podobno mnie ochraniają. Chyba się panu coś we łbie popieprzyło…

Alicja Berchart nie zamierzała ukrywać oburzenia, ale nim zdążyła dokończyć, Rokita złapał ją za rękę i przyciągnął jeszcze bliżej.

– Posłuchaj uważnie, paniusiu. Jedziemy na jednym wózku i jeśli ci się wydaje, że możesz ze mną pogrywać, to jesteś w błędzie. – To, co zrobił i co powiedział generał, kompletnie ją zaskoczyło. Była sparaliżowana. – Dałaś gwarancję bezpieczeństwa Solskiemu. Gdzie on, kurwa, jest?!

Alicja Berchart wyrwała się Rokicie.

– Nie wiem, o czym pan mówi, generale! – Odzyskała panowanie nad sobą. Szybka analiza sytuacji: Solski, szpital, lekarz. – A co mówi doktor Sumiński? – Było dla niej jasne, że pod tym adresem należy szukać wyjaśnień.

– Pan doktor odwalił kitę. Samobój, złoty strzał. Naszprycował się jakimś gównem. A w szpitalu mieli awarię monitoringu i nikt nie wie, jak nieprzytomny Artur Solski opuścił izolatkę, sforsował metalowe bramki i niepostrzeżenie wyszedł – odrzekł Rokita. Nie uszło jego uwagi, że Alicja Berchart jest rzeczywiście zdezorientowana i zaskoczona. Musiałaby być świetną aktorką, żeby tak znakomicie udawać.

– Kiedy to się stało? – Szefowa rządu potrzebowała więcej informacji. Właśnie straciła pełną kontrolę nad wydarzeniami.

– Doktorek odleciał w sobotę, w niedzielę rano zauważono, że nie ma Solskiego. Dopiero dziś te informacje dotarły do Warszawy. W niedzielę państwo ma wolne, nie funkcjonuje. – Rokita rozłożył bezradnie ręce. – Myślisz, że to robota Kruka?

– Nie wiem… mało prawdopodobne. – Alicja Berchart zamyśliła się. – Ten, kto uprowadził Solskiego, nie chce go zabić, w przeciwnym razie zrobiłby to w szpitalu. Na cholerę męczyć się z wywożeniem psychola z zamkniętego oddziału, jeśli i tak ma zginąć? – Wywód szefowej rządu był logiczny.

Marcin Rokita musiał się zgodzić z tym tokiem rozumowania. Tyle tylko, że takie postawienie sprawy rodziło inne pytanie: Kto i przed kim chce ochronić Artura? Rokita miał już je zadać, ale nagle zrozumiał, że zna odpowiedź na drugą jego część. Postanowił zachować ją dla siebie.

– Idź i jej to wszystko powiedz. Nie zachowuj się jak cipa. – Marian pchnął kolegę w kierunku drzwi, a sam wycofał się w głąb korytarza. Już od pół godziny na różne sposoby motywował Tadzia, ale ten, zamiast okazać wdzięczność za pomoc i wsparcie, zachowywał się arogancko.

– Sam, kurwa, idź, jak jesteś taki odważny. No dalej, pokaż, że masz ja…

Cherlawy mężczyzna nie zdążył dokończyć, bo drzwi do kancelarii adwokackiej Rocki & Partnerzy otworzyły się z impetem i stanęła w nich wściekła czarnowłosa piękność. Marian od razu rozpoznał mecenas Klarę Zegert, choć w żakiecie i spiętych w kok włosach wyglądała inaczej niż na zdjęciach, które widział w „Hot News”. Jednak ubranie zmienia człowieka.

Klara skrzyżowała ręce na piersiach.

– Słucham panów? – Mężczyźni spojrzeli na siebie zaskoczeni. – Drzwi nie są dźwiękoszczelne, a sekretarka ma już dość waszych podchodów i słuchania dyskusji o długości przyrodzenia, cipach, cwelach i pedałach. Dlatego, skoro nie macie odwagi wejść, ja wyszłam do was – wyjaśniła, wpędzając potencjalnych klientów w zakłopotanie.

– Eeee… znaczy… booo… my i ten… – Marian bezskutecznie próbował wydusić z siebie choćby jedno zdanie. Budowany z tak wielkim trudem autorytet coacha legł w gruzach na oczach Tadzia.

– Bardzo przepraszamy za zamieszanie. Bo my, pani mecenas, przyszliśmy w sprawie tego trupa. Możemy porozmawiać? – W jednej chwili uczeń przerósł mistrza.

Klara Zegert zaprosiła ich do środka. Usiedli w jej gabinecie, a sekretarka przyniosła kawę i ciastka.

– Proszę się częstować. – Mężczyźni byli wyraźnie skrępowani, ale w przeciwieństwie do policjantów, którzy przyszli wcześniej, nie zachowywali się chamsko i nie patrzyli na nią jak na gwiazdę porno. – Słucham panów. – Założyła nogę na nogę i popijała kawę z ulubionego kubka, na którym widniały logo programu Godzina Szczytu i twarz Izabeli Głowackiej.

Zaczął Tadziu, który wyraźnie przejął inicjatywę.

– To my znaleźliśmy tego kolesia w śmietniku. Znaczy się, trupa, co mu ktoś kark skręcił.

– Straszna sprawa – zauważyła Klara, która po wizycie policji przeprowadziła małe prywatne śledztwo i poznała wiele szczegółów dotyczących morderstwa. Wystarczyło porozmawiać z sąsiadami, którzy całą niedzielę patrzyli na ręce policyjnym technikom pracującym na dziedzińcu kamienicy. Wszystkie okna na podwórze były pootwierane i wystawały z nich głowy ciekawskich mieszkańców. Widowisko lepsze niż Komisarz Alex i W-11 razem wzięte. – Ale co ja mam z tym wszystkim wspólnego? – spytała, pragnąc przejść do rzeczy. Nie chciało jej się słuchać raz jeszcze historyjki o tym, jak wyglądały zwłoki i co mówili policjanci.

– Nic… znaczy się, pani oczywiście nie ma z tym trupem nic wspólnego. Ale potrzebuję rady kogoś, kto się zna na tych paragrafach i innych takich – mówił Tadziu, co rusz spoglądając błagalnie na Mariana, który unikał jego wzroku. – Tylko że ja nie mam kasy i pomyślałem, że pani mecenas wyświadczyłaby mi taką sąsiedzką przysługę…

– Najpierw muszę się dowiedzieć, o co chodzi, a później porozmawiamy o wynagrodzeniu. – Klarę zaintrygowała wizyta mężczyzn, których jak przez mgłę kojarzyła z koneserami tanich win wysiadującymi na ławeczce pod oknami prokuratury.

Tadziu wziął głęboki oddech i opowiedział o tym, co widzieli z Marianem w sobotę. Przede wszystkim o gogusiu, który wyrzucił nowy telefon do śmietnika na skwerze, a wcześniej poinformował kogoś o „przyjacielu z Moskwy, który poszedł spać”.

– Wciąż nie rozumiem, dlaczego panowie przyszliście z tym do mnie. To sprawa dla policji i prokuratury.

Tadziu ciężko westchnął. Wyjął z kieszeni czarny klasyczny telefon komórkowy, uruchomił go i zaskakująco sprawnie posługując się kciukiem, skakał po klawiaturze.

– To słuchawka tego gogusia – wyjaśnił, nie odrywając wzroku od wyświetlacza. W końcu wstał, podszedł do biurka i położył telefon przed Klarą Zegert. Był to tani Sagem stylizowany na aparaty znanych marek. Dodawano takie za grosze do prepaidowych pakietów startowych. Miały niewielki kolorowy wyświetlacz. – Zdjęcia przesuwa się tym okrągłym przyciskiem ze strzałkami. Prawo, lewo – powiedział z miną eksperta.

Klara podniosła telefon, by lepiej widzieć. Na pierwszej fotografii była Anna Kaliska. Nacisnęła strzałkę i na wyświetlaczu pojawiła się jej twarz.

– Co to ma znaczyć? – Spojrzała zdezorientowana na mężczyzn siedzących w jej gabinecie. Fotografie z pewnością nie zostały zrobione telefonem, który trzymała. Ich jakość była zbyt dobra jak na tak proste urządzenie. Zdjęcia zapewne skopiowano do pamięci komórki z komputera. Facet nie znał ani jej, ani Anny i chciał mieć pewność, że obserwuje odpowiednie osoby. Dobry Boże. Zasłoniła usta dłonią.

– Właśnie dlatego do pani przyszliśmy. Nie ufamy psiarni. Oni zawsze wszystko pieprzą, a na koniec jeszcze killer dostanie nasze nazwiska na tacy – nieoczekiwanie głos zabrał Marian, który przynajmniej częściowo odzyskał pewność siebie.

– Nie lubimy policji, a ci dwaj, którzy prowadzili śledztwo, byli szczególnie wkurwiający, oczywiście za przeproszeniem pani mecenas – rzekł Tadziu.

Przeprosiny nie były konieczne. Klara szczerze nienawidziła śledczych, którzy ją odwiedzili.

– Może mi pan zostawić ten telefon? Oczywiście zapłacę i nikomu nie powiem, skąd go mam – kuła żelazo, póki gorące. Nie znała się na wszystkich tych technologicznych gadżetach, ale jako adwokat dobrze wiedziała, jak cennym narzędziem przy poszukiwaniu kogoś może być komórka. Nawet bez karty SIM można się było dowiedzieć wiele o jej właścicielu. Potrzebny był tylko dobry haker, a ona takiego znała.

– Pani mecenas, proszę go zatrzymać. Żadnych pieniędzy nie chcemy, to taka sąsiedzka pomoc – oświadczył z dumą Tadziu, niepotrzebnie uśmiechając się szeroko, co zdecydowanie obniżyło wartość jego wystąpienia. Marian miał jeszcze nad czym pracować. W dzisiejszych czasach wygląd się liczył.

– Bardzo dziękuję, ale wciąż nie powiedział pan, w czym mogę pomóc.

– Nooo… Chodzi o to, pani mecenas, że troszeńku się poprzepychałem z jednym z tych kundli, co tu policyjnymi szmatami wymachiwali. – Tadziu zrobił minę niewiniątka, choć nie wypadło to przekonująco. – Czepiali się nas, a że człowiek był lekuchno przetrenowany po sobotnim wieczorku, to nerw puścił. Tak czy siak, mam wezwanie na komendę. Pobicie funkcjonariusza na służbie czy jakoś tak.

Klara Zegert uśmiechnęła się. Jaki świat jest mały… Nie trzeba jej było namawiać do wystąpienia w tej sprawie jako adwokat.

– Chętnie pomogę. Oczywiście za darmo – dodała szybko, widząc niepewną minę Tadzia.

Nic tak nie łączy ludzi jak wspólny wróg.

– A teraz wytłumacz mi, jakim cudem te fotki dostały się do mediów. – Marcin Rokita rzucił Alicji Berchart pod nogi zmięte wydanie „Hot News” z miłosnymi scenami z sypialni Klary Zegert. – Tylko ty i ja mieliśmy te zdjęcia. Mogłaś, do kurwy nędzy, chociaż mnie uprzedzić, że dajesz je hienom! – generał dawał upust swojej złości.

– Po pierwsze, zwracam panu uwagę, że nie jesteśmy na ty. Jeśli zakłada pan, że pozwolę na takie impertynencje, bo jestem kobietą, to się pan myli. Od połajanek jestem tutaj ja. I to ja zdecyduję, kiedy nie będzie pan musiał tytułować mnie „panią premier”. – Szefowa rządu spojrzała gniewnie na Rokitę, a ten stracił nieco pewności siebie. – Po drugie, jeśli chodzi o zdjęcia, nie było wyjścia. Trzeba było uderzyć, bo tylko w ten sposób uda się może zablokować emisję nagrania z panem w roli głównej. – Wbiła palec wskazujący w pierś Rokity tuż pod wpiętym w klapę znaczkiem Biura Ochrony Rządu. – Miałam pytać pana o zgodę? Staje się pan rozlazły jak stara baba. Generale, toczy się bitwa o przyszłość naszego kraju, a pan przejmuje się dwiema gołymi pindziami. – Poprawiła mokre włosy, odgarniając je do tyłu. – Jakoś nie drżała panu ręka, gdy odstrzeliwał pan kolejne cele. Ile to już trupów ma pan na koncie? Policzmy: Broker, Abu Marwan, Azrael, Wyrwicki, Bielak… Kogoś pominęłam? – Alicja Berchart siadła w fotelu i sięgnęła po Red Bulla. Rozległo się charakterystyczne syknięcie towarzyszące dehermetyzacji puszki. Piła duszkiem. Uwielbiała ten landrynkowy smak – przypominał jej oranżadę, jaką rozkoszowała się w dzieciństwie. Mała wytwórnia napojów gazowanych znajdowała się tuż obok ich domu na Saskiej Kępie. Mieszkali na Krynicznej w ciągu dwu- i trzypiętrowych kamienic z małymi ogródkami od strony ulicy. Beztroski czas młodości. Dietetyczka stanowczo odradzała jej słodkie napoje energetyzujące, ale ona nie potrafiła się im oprzeć. Wypijała kilka dziennie. – Może chce pan, generale, pochwalić się swoimi wyczynami? Niech pan zadzwoni do tej Głowackiej i udzieli jej wywiadu. Oszczędzi pan roboty prokuraturze. Albo niech pan od razu honorowo strzeli sobie w łeb.

Marcin Rokita zacisnął pięści. Pamiętał każde z wymienionych zabójstw. Broker odszedł do wieczności w hotelu Bristol zdjęty snajperką. Azrael, zabójca Sekcji „1” odpowiedzialny za zamach na polskiego ambasadora w Bagdadzie, został zastrzelony w samochodzie razem z Abu Marwanem, irackim zbrodniarzem, którego próbowano ukryć przed Amerykanami. Rokita był kierowcą i gdy zasnęli, wykonał egzekucję. Za chłopaków, którzy zginęli w stolicy Iraku. I wreszcie Bielak z Wyrwickim – zemsta się dopełniła.

Był zły na siebie za to, że wdał się w niepotrzebną pyskówkę i okazał słabość przed szefową. Wredna baba śmiała mu się prosto w twarz. Robił w branży, w której nie tolerowano osobników emocjonalnie rozchwianych i zbyt wrażliwych. Tajne służby nie były kółkiem poetyckim, a człowiek mający zbyt wiele rozterek i wątpliwości stawał się niebezpieczny. Postanowił szybko zmienić temat.

– Mam coś, co panią zainteresuje. – Nie czekając na zaproszenie, usiadł w fotelu. – Dokładnie prześwietliliśmy biznesowe powiązania Adama Flisa, tego, którego adwokaci przekazali Klarze Zegert nagranie ze strzelaniny w DTV.

Alicja Berchart podniosła rękę i wtrąciła jedno zdanie.

– To nie była strzelanina, ale egzekucja, panie generale.

Marcin Rokita nie skomentował tej uwagi.

– Okazuje się, że podejrzany o zabójstwo i pedofilię Adam Flis ma powiązania z agencją Arx. Ta nazwa chyba coś pani mówi, pani premier.

Błąkający się po twarzy szefowej rządu uśmiech zniknął. Rokita poczuł satysfakcję, że są jednak rzeczy, nad którymi Krwawa Mary nie panuje. Przystąpił do omawiania szczegółów zdobytych informacji.

20

28.09.2009, poniedziałek

Warszawa, siedziba agencji Arx

godzina 14.15

Rozpoczęła się prezentacja. W sali zgaszono światła i uruchomiono interaktywną tablicę – urządzenie działające jak ekran dotykowy smartfona. Przy metalowym stole siedziały osoby z wąskiego grona najbardziej zaufanych. Byli to major Wełna z Sekcji „1” oraz dwaj mężczyźni z kierownictwa agencji Arx, dawni wysocy funkcjonariusze wywiadu. Stefan Jędrzejczyk stał przy tablicy; to on miał omówić obecną sytuację i poinformować o przebiegu spotkania z Wiktorem Hofmannem. Od przyjazdu z Łochowa zachowywał się tajemniczo. „O wszystkim dowiecie się na odprawie”, ucinał wszelkie pytania. Zamknął się w swoim gabinecie razem z Plemnikiem, by przygotować prezentację. Potrzebował rady kogoś, kto tak jak on zna sprawę od podszewki.

– Myślisz, że to, co robimy, ma jeszcze sens? – zaczął niespodziewanie.

Major Wełna popatrzył na niego podejrzliwie.

– Co to, kurwa, okresowa rozmowa ewaluacyjna?

Jędrzejczyk pokręcił głową.

– Mam dość tego całego bajzlu i muszę z kimś pogadać.

Wypowiedziane głosem cierpiętnika wyjaśnienia jeszcze bardziej zdziwiły Wełnę. Zaczął się nerwowo drapać po wielkiej, kołyszącej się na boki głowie.

– Pojebało cię? Teraz masz wątpliwości? W naszej robocie nie ma na to miejsca. Jesteś dobrym facetem, który czasem musi robić bardzo złe rzeczy w imię wyższych racji. Szukasz, kurwa, nowej drogi życiowej, doznałeś iluminacji czy po prostu masz kaca? – zastanawiał się, wyraźnie poirytowany. – Aaa, wiem. Dawno nie ruchałeś… Załatwimy ci jakąś panienkę albo jak wolisz, chłopca, podupczysz i spadnie ciśnienie w instalacji. Wyraźnie się przegrzewasz.

Popisy oratorskie nie były mocną stroną Wełny. Wolał świat swoich komputerów, podsłuchów, kamerek. Raczej słuchał, niż mówił. Jednak tym razem przeszedł samego siebie.

– To co, zamawiamy? – Czekał na odpowiedź.

– Przestań pieprzyć – odszczeknął się Jędrzejczyk. – Zazdroszczę ci tej pewności. Zbyt łatwo to sobie wytłumaczyliśmy… Wyższe racje… Brzmi super, ale co znaczy? – Teraz to on się nakręcił. – Bawimy się w panów życia i śmierci, wydajemy wyroki i je wykonujemy. Liczyłeś, ile osób zginęło tylko przez ostatnie dwa lata, bo wymagało tego dobro tajnych operacji, które prowadziliśmy? Stary, zaczynamy przypominać rzeźników. – Zrobił przerwę, by sięgnąć po butelkę z wodą mineralną.

– Jeśli złapiemy Kruka, to było warto – wtrącił się Plemnik, wykorzystując tę pauzę.

– Tyle że na Kruka wpadliśmy przez przypadek. Chodziło o kasę, nie pamiętasz? Kasę i pieprzone teczki Saddama, bo były w nich kwity na prezia i premiera. Obaj powinni siedzieć. A my uratowaliśmy im dupy, zabijając polskiego ambasadora i prawie całą jego ochronę! – niemal wykrzyczał Jędrzejczyk, jakby zapomniał, że zawsze zajmowali się brudną robotą i dbali o zachowanie ciągłości władzy, swojej władzy. – Manipulowanie politykami i partiami, przekręty finansowe i rzeka krwi. Myślisz, że jesteśmy bezkarni?

Rozmowa stawała się coraz dziwniejsza. Dla Piotra Wełny było jasne, że szef Sekcji „1” nie może mieć takich dylematów. To było niebezpieczne dla ich działalności. Najwyraźniej major Jędrzejczyk nie wytrzymał presji, ugiął się pod ciężarem odpowiedzialności, jaka na niego niespodziewanie spadła. Nie nadawał się na lidera, był człowiekiem drugiego szeregu, który podejmowanie najważniejszych decyzji pozostawia innym, unikając odpowiedzialności. Teraz tak to nie działało, teraz to on był bossem.

– Przerażasz mnie, stary. Ale masz prawo być zmęczony. – Plemnik chciał delikatnie zakończyć rozmowę. – Jeszcze tylko skończymy „Gniazdo Kruka” i możemy spieprzać na emeryturę. Skrzynie Saddama czekają ukryte w sezamie – przypomniał, mając nadzieję, że wzmianka o złocie irackiego dyktatora wyrwie z filozoficznych rozważań zawsze łasego na pieniądze Jędrzejczyka.

– Myślisz, że wystarczy tego na wykupienie mojej córki i jej dzieci?

Teraz Wełna zrozumiał, skąd się wzięły rozterki szefa i jego dramatyczny ton. Zrobiło mu się głupio. Najchętniej sam kopnąłby się w dupę. Zapadła cisza.

– Jeśli trzeba, oddajmy im skrzynie.

– Im nie chodzi o skrzynie – rzekł Jędrzejczyk, kręcąc głową. Za nim na półce stało rodzinne zdjęcie w srebrnej ramce. Wakacje na kalifornijskim wybrzeżu, widok z tarasu. Major siedzi na krześle, na kolanach trzyma dwóch małych, śmiejących się chłopców, od tyłu obejmuje go żona, a obok stoi mniej więcej trzydziestoletnia kobieta, ich córka. – Gdyby zależało im na skarbach Saddama, już dawno uderzyliby w moją rodzinę. Porywając moich bliskich, myśleli, że wykupują sobie polisę ubezpieczeniową. – Był opanowany. Znowu zachowywał się jak zaprogramowana do działania maszyna, która ma jeden cel: odnaleźć i zniszczyć wroga. – Musimy wprowadzić korektę do naszych planów i przyspieszyć działania. Chcą odwróconego agenta, to będą go mieli.

Usłyszawszy to, Wełna uśmiechnął się. Na to czekał, właśnie po to powołano do życia ich tajną jednostkę. Wpajano im, że są ponad prawem, żeby prawa strzec. Dobrzy faceci o duszach czarnych jak bezgwiezdna noc.

W pokoju było ciemno. Kojarzył to miejsce, pachniało szpitalem, ale nim nie było. Żadnych okien, żadnych dźwięków, jakimi normalnie rozbrzmiewa każda lecznica. Nie było jęków chorych, stukotu kroków na korytarzu, brzęku metalowych tacek, pisku aparatury monitorującej funkcje życiowe. Siedział na łóżku w przeszklonej klatce. Bywał tu wcześniej, ale nie mógł sobie przypomnieć żadnych szczegółów. Irytująca pustka w głowie, jakby stracił część wspomnień. Im bardziej usiłował szperać w pamięci, z tym większą blokadą się stykał. Czuł fizyczny nacisk na czaszkę. Wiedział, że gdzieś tam w mózgu znajduje się to, czego szuka, ale nie był w stanie do tego dotrzeć, nie potrafił przebić muru, który oddzielił go od wspomnień z tego miejsca. A jeśli traci pamięć? Joanna, Amelka i Kuba – przywołał twarze nieżyjących żony i dzieci. Ulga, wciąż miał w głowie ich wyraźny obraz.

Siedział na łóżku, kiwając się w tył i w przód. Niewidoczna obręcz na głowie cisnęła coraz bardziej, przez ręce i plecy przeszło mrowienie, dłonie zaczęły drżeć. Nawet nie zauważył, kiedy zaczęła mu podrygiwać noga. Czuł gorąco, które rozpalało go od środka. Skóra zwilgotniała, a serce biło nierówno, nie mogąc się zdecydować, w jakim rytmie dostarczać krew do organizmu. Artur Solski dobrze znał te objawy. Zespół odstawienia leków z grupy benzodiazepin po długotrwałym ich stosowaniu był jak głód narkotykowy. Oblizał suche wargi. Miał wrażenie, że się rozpada, potrzebował farmakologicznego haju. Wstał i zaczął kopać w szklane drzwi i ściany. Uderzał ręką z całej siły, nie czując bólu, nie widząc krwawiących pięści. Odpowiedzią na każdy cios i kopnięcie było głuche bębnienie. W miejscach uderzeń nie pojawiła się najmniejsza choćby rysa, został tylko ślad krwi. Dysząc ciężko, położył się na łóżku i zastygł w pozycji embrionalnej – znowu chciał umrzeć. Teraz, zaraz. W myślach powtarzał wiersz Różewicza; nie pamiętał, skąd go zna.

Czas na mnie

czas nagli

co ze sobą zabrać

na tamten brzeg

nic

Przypomniał sobie matkę, jej zdjęcie, które dostał od ojca z wyrzutem, że spieprzył życie sobie i innym. Czuł, że jest aroganckim, przepełnionym butą i pychą gnojkiem. Brakowało mu tchu.

więc to już

wszystko

mamo

tak synku

to już wszystko

a więc to tylko tyle

tylko tyle

więc to jest całe życie

tak całe życie

Otworzył oczy. Pokój tonął we mgle. Zapadł w męczący, niedający wypoczynku sen. Śnił koszmary z przeszłości. Zrobiło się jasno, ale on już tego nie mógł zobaczyć.

– Wystarczy, włączcie wentylację. – Mężczyzna ubrany w lekarski fartuch stał przy szklanych drzwiach izolatki Artura Solskiego. Czekał, aż dmuchawy oczyszczą pomieszczenie z resztek gazu usypiającego. – Możecie wchodzić – zakomenderował.

Na jego polecenie do środka weszło dwóch sanitariuszy z noszami na kółkach. Podnieśli Artura z taką łatwością, jakby nic nie ważył. Ogolona na gładko głowa, kilkudniowy zarost, zapadnięte policzki sprawiały, że wyglądał na starszego i bardziej chorego, niż był w rzeczywistości. Popychane przez sanitariusza nosze przejechały zaledwie kilka metrów, jakie dzieliły łóżko w izolatce od stołu operacyjnego. Wszystko było już gotowe. Blok operacyjny ożył, gdy tylko zaczęto za pomocą elektrod, rurek i przewodów podłączać dziennikarza do kolejnych urządzeń. Monitory zalśniły kolorowymi, migającymi symbolami i cyframi, skaczącą w górę i w dół krzywą elektrokardiograficzną oraz zapisem z elektroencefalografu. Nad Solskim niczym mechaniczny kwiat zwisały diodowe lampy zainstalowane w trójkątnej kopule. Czyjeś ręce założyły mu na twarz maskę tlenową. U szczytu stołu ustawiono obręcz mobilnego tomografu wykorzystywanego przy zabiegach neurochirurgicznych. Na wózkach ze stali nierdzewnej leżał sprzęt chirurgiczny oraz sondy i wiertła. Głowa Artura została unieruchomiona w specjalnej ramie, do której przymocowany był uchwyt z czymś, co wyglądało jak przyrządy celownicze.

– Wybudzamy obiekt. – Komendę wydał ten sam mężczyzna, który obserwował Solskiego w izolatce. Tym razem ubrany był w niebieski fartuch chirurgiczny, czepek i maskę, a na rękach miał lateksowe rękawiczki. Artur zamrugał, światło boleśnie go raziło. – Czy pan mnie słyszy?

– Tak – wychrypiał dziennikarz.

– Proszę się niczego nie obawiać, zabieg trochę potrwa, ale właściwie jest bezbolesny.

Artur chciał odwrócić głowę w stronę, z której dobiegały słowa, ale nie mógł nią ruszyć. Ja pierdolę. Czaszkę ściskało imadło, ręce i stopy były przypięte pasami do łóżka. Tętno przyspieszyło, co natychmiast zasygnalizował komputer monitorujący funkcje życiowe.

– Jaki zabieg? Co się dzieje? – próbował się dowiedzieć.

– Miał pan wypadek, musimy przeprowadzić trepanację czaszki. Proszę się uspokoić. Musi pan z nami współpracować. Wszystko będzie dobrze.

Gdzieś nad głową Artur Solski usłyszał świdrujący dźwięk wiertarki.

21

28.09.2009, poniedziałek

Warszawska Giełda Elektroniczna

godzina 14.40

Odgłos rozwiercanych betonowych ścian był nie do wytrzymania. Chyba tylko facet z wiertarką i jego pomocnik o wzroku tęskniącym za rozumem nie zwracali uwagi na hałas, jaki serwowali przechodniom oraz klientom i właścicielom tutejszych sklepików. W dwóch podziemnych przejściach pod Alejami Niepodległości, tam gdzie krzyżowały się one z Alejami Armii Ludowej, działało kilkadziesiąt pawilonów oferujących wszystko, co można określić mianem sprzętu elektronicznego. Do wyboru, do koloru.

Klara Zegert w swoim eleganckim żakiecie i butach na obcasie zdecydowanie nie wyglądała na komputerowego freaka szukającego podzespołów do budowy własnego składaka. Nie przyszła też po nowy komputer, tablet czy telefon. Była umówiona z przyjacielem z czasów licealnych, który miał w tym miejscu sklep. Specjalizował się w telefonach komórkowych i wszystkim, co związane jest z łącznością bezprzewodową.

– Siemasz, Kuna – zawołała, chcąc przekrzyczeć warkot wiertarki udarowej, którą zarzynała dwuosobowa brygada remontowa.

– Cześć, piękna. – Kuna ruszył w jej stronę, co nie było łatwe, głównie ze względu na niekompatybilne gabaryty jego i sklepu zastawionego półkami ze sprzętem.

– Jak nie schudniesz, to w końcu utkniesz w tym pawilonie – zażartowała Klara, choć poważnie martwiła się o zdrowie przyjaciela. Zero sportu, papierosy, alkohol, śmieciowe jedzenie i brak snu – to mogło się źle skończyć.

– Wiem, wiem, siostrzyczko – powiedział, całując ją na powitanie w policzek. Byli w tym samym wieku, ale ze względu na tuszę i siwiejącą już brodę on wyglądał starzej. – Od jutra biorę się za siebie. Też chcę mieć takie piękne fotki na pierwszych stronach gazet.

Klara pogroziła mu palcem. Nie kontynuowała jednak tematu, gdyż nie miała czasu na dyskusje o diecie dla Kuny. Jak będzie już po wszystkim, zajmie się nim.

– Potrzebuję twojej pomocy. – Położyła na ladzie telefon, który dostała od Tadzia. – Sprawa jest bardzo pilna, poufna i – zawahała się – i tym razem niebezpieczna. Giną ludzie.

Kuna jakby na to właśnie czekał. Był rasowym geekiem prowadzącym nocny tryb życia, rozwiązującym nierozwiązywalne problemy techniczne i przeczesującym zakazane rewiry sieci w poszukiwaniu informatycznych wyzwań. Klara nazywała go hakerem, ale on sam unikał tego określenia.

– Siostrzyczko, trafiłaś pod właściwy adres. – Wziął do ręki czarnego Sagema. W jego wielkich dłoniach telefon wyglądał jak dziecięca zabawka. Nie było to specjalnie wyrafinowane urządzenie: model 501X produkowany od 2006 roku. – Co mam zrobić? – od razu przeszedł do rzeczy. Klara nie pierwszy raz przychodziła z podobnym telekomunikacyjnym problemem. Komórki były skarbnicą wiedzy o tych, którzy je użytkowali.

– Standard, czyli kto, gdzie, z kim, kiedy. Są tam też dwa zdjęcia: moje i mojej klientki. Może ustalisz źródło ich pochodzenia.

Zamówienie było jasne i nieskomplikowane dla kogoś, kto urodził się z klawiaturą komputerową w ręku. Kuna schował telefon do wewnętrznej kieszeni kurtki.

– Odezwij się jutro. Tylko nie za wcześnie – zaznaczył, choć nie było to potrzebne. Jego przyjaciółka wiedziała, że nie należy go budzić przed południem. Ucałowali się na pożegnanie.

Mógł sobie tylko wyobrażać, jak gorące są jej usta i jak namiętne pocałunki. Nienawidził tej kobiety, a przecież budziła w nim żądzę. Modliszka. Gardził nią, a jednocześnie się jej bał. Miała realną władzę i właśnie to czyniło ją niebezpieczną i pociągającą mimo skończonych pięćdziesięciu lat. Alicja Berchart go zniewoliła, a on na to pozwolił. Nie walczył, wręcz przeciwnie – był zadowolony z obrotu spraw. Znalazł u jej boku schronienie.

– Myślisz, że może coś podejrzewać? – musiała powtórzyć pytanie, bo zamyślony Wiktor Hofmann nie zareagował.

– Kto? Fiedorczyk?

Potwierdziła skinieniem głowy.

– Myślę, że nie. Kolejny sukces go rozleniwił, osłabił jego czujność. Siedzi w archiwach wywiadu i nie zawraca sobie głowy nami, maluczkimi.

Alicja Berchart coś o tym wiedziała. Odkąd Wielki Likwidator dorwał się do archiwów Agencji Wywiadu, codzienne życie, łącznie z seksem, przestało go obchodzić.

– Wciąż się zastanawiam, czy Jędrzejczyk sobie poradzi. – Szefowa rządu usiadła przy stoliku, na którym stała jej filiżanka z kawą. Nie miała tego dnia żadnych ważnych spotkań w kancelarii, dlatego urzędowała w willi przy Parkowej. Kolejny plus bycia premierem. – Boję się, że jest za miękki. Jego poprzednicy nie wahaliby się nawet przez chwilę… Poza tym mam powody przypuszczać, że prowadzi podwójną grę – kontynuowała. – Najważniejsze to nie dopuścić do procesu Fiedorczyka. Gdyby zaczął mówić, zrujnowałby nasz wizerunek na świecie, a w kraju mielibyśmy rewolucję.

Wiktor Hofmann nie mógł się z tym nie zgodzić. Jakkolwiek źle by to wyglądało, musieli uciszyć Fiedorczyka raz na zawsze. Oczywiście wcześniej przeprowadziwszy gruntowne przesłuchanie.

– Stefan Jędrzejczyk jest bardziej bezwzględny i twardszy, niż nam się wydaje. Nawet mu dziś powieka nie drgnęła, a przecież wiedział już o uprowadzeniu córki i jej dzieci. Jak gdyby nigdy nic skupił się na teczce, którą mu przekazałem – rzekł, podkreślając swój udział w misternej intrydze, która miała doprowadzić do likwidacji Kruka. Hero superstar.

Do ekipy pozytywnych bohaterów załapał się w ostatniej chwili. Dokładnie tydzień wcześniej, po pogrzebie profesora Andrzejewskiego, podczas obowiązkowej wizyty w Radiu Maryja Alicja Berchart poprosiła go o rozmowę w cztery oczy. Dyrektor rozgłośni, nad wyraz życzliwy dla szefowej rządu i szefa Agencji Wywiadu, użyczył im swojego gabinetu.

– Czujcie się jak u siebie. Wiem, że sprawy ojczyzny są najważniejsze. Nie krępujcie się.

Gdy tylko zostali sami, Alicja Berchart ruszyła do ataku.

– Powinnam, kurwa, skuć ci tę tłustą, kłamliwą gębę. – Patrząc w oczy szefowej rządu, Hofmann zdał sobie sprawę, że poważnie to rozważała. – Myślałeś, że nie dowiem się o twoich problemach z ruskimi? Czyś ty ochujał?! – Nie krzyczała, miała zaciśnięte zęby.

– Już się tym zzz…aaająłem. Wszysttttko wyjaśnię – wyjąkał Hofmann, który przez swój grymas wyglądał jak pogodny kretyn.

– Wyjaśnisz? Jak, kurwa, chcesz wyjaśnić śmierć tej kobiety zmasakrowanej na twoje polecenie? Wynająłeś killerów ze Wschodu, bo byłeś zazdrosny?

Te słowa zmroziły Hofmanna. Długi karciane szefa Agencji Wywiadu stanowiły oczywiście spory problem, ale traciły kompletnie na znaczeniu w obliczu zlecenia zabójstwa byłej kochanki.

– Powinnam załatwić ci wizytę w prokuraturze, a wcześniej odciąć jaja, jeśli w ogóle je masz.

Pod ciężarem tych słów szef Agencji Wywiadu skurczył się w fotelu, ale nie na tyle, by stać się niewidocznym.

– Twoja żona i dzieci byłyby z pewnością z ciebie dumne.

Hofmann nie odzywał się. Nie wiedział, co powiedzieć. Jego największa tajemnica właśnie przestała istnieć. Pierdolony Duch. Najchętniej padłby na kolana, prosząc o łaskę, ale obawiał się, że nawet w jego sytuacji byłoby to zbyt żałosne.

– Masz szczęście, szmato, że trwa polowanie na Kruka. To nie czas na czystki we własnych szeregach. Jeśli wykażesz się w tej sprawie, może zapomnę o tym, jakim zwyrodnialcem jesteś, i łaskawie pozwolę ci wyjechać na zawsze z Polski.

Usłyszawszy to, Hofmann poczuł ulgę. Wreszcie pojawiła się jakaś perspektywa na przyszłość. Swoim piskliwym głosem opowiedział Alicji Berchart wszystko ze szczegółami.

– A teraz weźmiemy się do majora Jędrzejczyka. Umów się z nim na spotkanie i zaproponuj kwity na Kruka w zamian za skrzynie z Bagdadu. Zobaczymy, jak zareaguje. – Szefowa rządu nie improwizowała. Dobrze wiedziała, czego chce od Wiktora Hofmanna. Jego rola była dokładnie rozpisana na poszczególne sceny i kwestie. Wyznawała filozofię, zgodnie z którą ludźmi kieruje się lepiej, gdy zna się ich słabości i można je wykorzystać.

Szef Agencji Wywiadu bez oporów, wręcz gorliwie zaczął służyć nowej pani. Odpowiednio poinstruowany odegrał przed Jędrzejczykiem zrozpaczonego hazardzistę, co było akurat zgodne z prawdą, i błagał o pomoc finansową. Jako karty przetargowej użył zebranych przez ludzi Berchart kwitów na Emila Fiedorczyka alias Kruk. Wspólnie wymyślili historię, jak to szef Agencji Wywiadu, tropiąc podejrzaną kobietę, trafił na Kruka. Hofmann nie pytał, dlaczego premier nie dała osobiście tych papierów Jędrzejczykowi. Domyślał się, że nie do końca ufała ludziom z Sekcji „1”, zresztą zapewne z wzajemnością. Nie chciała, by mieli na nią haka, bo wyglądało na to, że przez wiele miesięcy, mając uzasadnione podejrzenia, nie zrobiła nic, by powstrzymać Kruka i oddać go w ręce wymiaru sprawiedliwości. A to już było przestępstwo z artykułu 240 kodeksu karnego. Hofmann znał go na pamięć: „Kto, mając wiarygodną wiadomość o karalnym przygotowaniu albo usiłowaniu lub dokonaniu czynu zabronionego określonego w art. 118 eksterminacja, art. 118a udział w masowym zamachu – odpowiedzialność karna, art. 120–124, art. 127 zamach stanu, art. 128 zamach na organ konstytucyjny RP, art. 130 szpiegostwo, art. 134 zamach na życie Prezydenta, art. 140 zamach terrorystyczny, art. 148 zabójstwo, art. 163 sprowadzenie zdarzenia niebezpiecznego, art. 166 piractwo, art. 189 pozbawienie człowieka wolności, art. 252 wzięcie zakładnika, lub przestępstwa o charakterze terrorystycznym, nie zawiadamia niezwłocznie organu powołanego do ścigania przestępstw, podlega karze pozbawienia wolności do lat 3”.

Dymanie się z ruskim szpionem i niedoniesienie na niego do prokuratury mogły w jednej chwili zakończyć tak znakomicie się zapowiadającą karierę polityczną. Głupia cipa. Wiktor Hofmann uwierzył w tym momencie, że wcale nie jest na przegranej pozycji. Pole manewru było szersze, niż mógł początkowo przypuszczać.

– Jak więc widzicie, sytuacja jest bardziej złożona, niż nam się wydawało. – Stefan Jędrzejczyk zakończył prezentację i popatrzył po osobach siedzących przy stole. Nie było czasu na wielodniowe analizy i niekończące się narady, decyzje trzeba było podejmować szybko. Wydarzenia nabrały zaskakującego tempa, zupełnie jakby dwie stojące naprzeciwko siebie armie rzuciły się do szaleńczego ataku, z którego żadna nie mogła wyjść bez szwanku.

W podziemnym pokoju narad zapadła cisza.

– Co z twoją córką i wnukami? Jeśli zdejmiemy Kruka, oni zginą… – rozległ się basowy, dudniący głos.

Mężczyzna, który się odezwał, miał tak zniszczoną facjatę, że przy niej lico Mickey Rourke’a było piękne i gładkie niczym pupa niemowlęcia. Bez charakteryzacji spokojnie mógłby zastąpić Freddy’ego Kruegera w Koszmarze z ulicy Wiązów. Dlatego też tak go nazywali.

– To nie ma teraz znaczenia, Krueger – rzekł Jędrzejczyk. Doceniał to, że stara wywiadowcza ekipa nie zapomina o jego osobistym dramacie, ale było zadanie do wykonania. Priorytety zostały określone dawno temu. Wstępując do Sekcji „1”, wiedzieli, że może dojść do takiej sytuacji. Rodzinę zakładało się na własną odpowiedzialność, znając ryzyko. To nie praca była winna temu, że coś się stało jej członkom. Winny byłeś ty sam, bo zachowałeś się jak egoista. Kierując się atawistyczną potrzebą posiadania ogniska domowego, wciągnąłeś do świata cieni niewinnych i nieświadomych zagrożeń ludzi. To ty wskazałeś ich jako cel ataku.

– Nie graj mi tu bohatera. – Brzydal nie dał się zbyć. – Nie chodzi już nawet o to, że szkoda mi twojej córy i jej dzieciaków. Pytanie, czy możemy tobie ufać.

Major spodziewał się takiego obrotu spraw. Sam chciałby to wiedzieć, gdyby był na miejscu Kruegera. Facet ryzykował nie tylko własne życie, ale i przyszłość agencji Arx, którą stworzył i której szefował.

– Rozumiem twoje wątpliwości, też bym je miał – mówił powoli, z namysłem Jędrzejczyk. – Zaszliśmy za daleko, by teraz się wycofać. Nawet nie wiem, czego konkretnie chcą porywacze. Ale gdybym przeszedł na stronę wroga, raczej byśmy tutaj nie rozmawiali. Nie przynosiłbym papierów od Hofmanna, a was – tu wskazał szefów Arx – odwiedziłby prokurator razem z antyterrorystami, pomachał nakazem, przeprowadził rewizję i aresztował. Nielegalne podsłuchy, inwigilacja najważniejszych osób w państwie, tajne rządowe dokumenty w sejfach. Aaa… zapomniałbym o systemie Ant, dzięki któremu prywatna agencja ochrony ma dostęp do rządowych komputerów – wyliczał, przypominając, że o Arx wie prawie wszystko. Ludzie z Sekcji „1” byli zaangażowani w powstanie Twierdzy i zebrane w sali osoby dobrze o tym wiedziały. – Do końca tygodnia byłoby pozamiatane – podsumował.

Ale takie postawienie sprawy nie wszystkich przekonało. Nie Kruegera, a jego głos miał swoją wagę w kwestiach, o których dyskutowali.

– Nie jestem pewny, czy druga strona chce angażować wymiar tak zwanej sprawiedliwości. Ruski agent miałby pójść donieść na nas i na siebie? – mówił spokojnie, oceniając chłodno, w czym przypominał generała Mariana Pietkiewicza, nieżyjącego szefa Sekcji „1”. – A może Krukowi nie chodzi o ochronę własnego tyłka, ale o skrzynie z Bagdadu? O tym, gdzie są ukryte, wiedzą tylko cztery osoby, między innymi ty. Nadawałbyś się świetnie na kreta, masz motyw. Poza tym nie szkodzisz bezpośrednio żadnemu z nas, dbasz tylko o to, by ładunek niepostrzeżenie opuścił kryjówkę. Nawet trudno mieć do ciebie pretensje, ratujesz córkę i wnuki. – Szef Arx podniósł się z krzesła i z założonymi na piersiach rękami zaczął krążyć po ciemnym pokoju. Podszedł do interaktywnej tablicy, na której wyświetlone było portretowe zdjęcie Emila Fiedorczyka podpisane KRUK. Blady, z przetłuszczonymi włosami, sumiastymi wąsami pożółkłymi od papierosowego dymu i drucianymi okularami nie wyglądał na superszpiega. Poniżej umieszczone były fotografie kretyńsko uśmiechającego się Wiktora Hofmanna i ostrzyżonego na rekruta Marcina Rokity. Obaj, jak wynikało z analizy danych, współpracowali blisko z Fiedorczykiem, choć nie można było do końca określić, czy zdawali sobie sprawę z jego szpiegowskiej działalności. Szef Agencji Wywiadu co prawda dostarczył dokumenty obciążające Kruka, ale jednocześnie kłamał w sprawie Luizy, udając, że nic go nie łączyło z kochanką premiera Andrzejewskiego. Z kolei Marcin Rokita po odejściu z BOR-u został przygarnięty przez Wielkiego Likwidatora, który załatwił mu pracę w Służbie Wywiadu Wojskowego. I to Rokita odstrzelił Wyrwickiego oraz Bielaka, którzy przeszkadzali w rosyjskich naftowych interesach w Iraku i byli na tropie Kruka. U dołu ekranu umieszczono fotografię Alicji Berchart, która w końcu przez kilka lat sypiała z wrogiem. – Moim zdaniem brakuje tutaj twojego zdjęcia, Stefan. – Krueger zastukał w tablicę, wskazując puste miejsce między Hofmannem a Rokitą. Uderzał coraz mocniej, jakby chciał zrobić dziurę tam, gdzie według niego powinna się znaleźć fotografia majora Jędrzejczyka. Przestał w ostatniej chwili, gdy tablica rozbujała się niebezpiecznie.

22

28.09.2009, poniedziałek

Zegrze

godzina 14.40

Prawie trzydzieści hektarów terenu otoczonych podwójnym ogrodzeniem z drutu kolczastego, które rozdzielał czterometrowy pas zbronowanej ziemi, tak by ewentualny intruz zostawił po sobie ślady. Widać było kręcących się uzbrojonych zakapiorów z psami. Marcin Rokita od prawie godziny wałęsał się po okolicy w jeansach, swetrze i goretexowej kurtce, udając miłośnika militariów. Naliczył około dwudziestu ochroniarzy, dostrzegł też kilka zamaskowanych budek i wieżyczek strażniczych. Bingo. Spore środki bezpieczeństwa jak na zapomniane i opuszczone miejsce, w którym do pilnowania były jedynie gołe ściany budynków i pomieszczeń fortyfikacyjnych. Twierdza Zegrze, a dokładnie jej większa część, tak zwane Umocnienie Duże, zlokalizowana była tuż obok drogi krajowej numer 61, zaraz za mostem przez Narew. Jednak z okien samochodu niewiele można było zobaczyć, gdyż teren zarośnięty był drzewami. Gigantyczna budowla militarna wzniesiona została pod koniec XIX wieku na potrzeby armii carskiej. Wysokie wały, głęboka fosa, nasypy na schronach i koszarach, linie kolejki wąskotorowej. Solidna konstrukcja i położenie w pobliżu Warszawy spowodowały, że w czasach PRL-u fort przystosowano do pełnienia funkcji stanowiska dowodzenia Sztabu Generalnego na wypadek wybuchu wojny jądrowej. Wojsko wybudowało pięć pomieszczeń wyposażonych w cztery sztuki pancernych drzwi, system śluz, filtry powietrza, własną stację pobierania i uzdatniania wody oraz centrum łączności. Po upadku komunizmu armia wykorzystywała niepotrzebny już obiekt jako magazyn, by ostatecznie sprzedać go w 2002 roku.

– Dzień dobry, można pozwiedzać?! – krzyknął Marcin Rokita, wymachując aparatem fotograficznym. Podszedł do zamkniętej bramy pomalowanej w barwy ochronne. Pilnowało jej dwóch strażników.

– Nic z tego, szefie – powiedział wyższy z nich.

– Teren Narodowego Banku Polskiego, wstęp wzbroniony – dodał drugi takim tonem, jakby ochraniali Fort Knox z rezerwami amerykańskiego złota.

– To co tu teraz będzie? – spytał Rokita.

Obaj mężczyźni jak na komendę wzruszyli ramionami. Na rękawach mieli naszywki z nazwą firmy ARX.

– Jesteśmy od pilnowania, a nie od oprowadzania turystów – znowu przemówił ten wyższy. – Pan zadzwoni do NBP, to może panu powiedzą. – Rozmowa była zakończona.

Strażnicy nie wyglądali na emerytów, którzy dorabiają sobie, udając ochronę. Byli młodzi, wysportowani i sprawiali wrażenie dobrze przeszkolonych. Takich firmy ochroniarskie nie dają do pilnowania parkingów czy pustych budynków. Obaj mieli w kaburach pistolety FN „Tactical”, broń belgijskiej produkcji zaprojektowaną z myślą o ekspertach z jednostek specjalnych. Pociski kalibru 5,7 mm SS190 całkiem skutecznie radziły sobie z przebijaniem hełmów i lekkich kamizelek kuloodpornych.

– Szkoda – powiedział Rokita i wrócił do samochodu. W oddali za ogrodzeniem widział obrośniętą dzikim winem bramę prowadzącą na teren twierdzy. Masywne łukowe sklepienie dawało wyobrażenie o ogromie ukrytych pod ziemią tuneli i korytarzy. Narodowy Bank Polski, który kupił te tereny od wojska, planował stworzenie tu skarbca oraz Centralnego Ośrodka Komputerowego. Po dojściu do władzy Obywatelskiego Porozumienia Patriotycznego uznano pomysł za nieopłacalny i nierealny, jednak twierdzy się nie pozbyto. Było to idealne miejsce do ukrycia cennych rzeczy bez względu na ich gabaryty. Mieli to pod nosem, ale przez tyle miesięcy niczego nie widzieli. Marcin Rokita był pewny, że to właśnie tutaj chłopcy z wywiadu ukryli swoje skarby. Włączył silnik pożyczonego opla i zawrócił na wąskiej, wyłożonej kostką drodze.

– Powtarzam: tu brakuje twojego zdjęcia. – Krueger znowu stukał w tablicę.

Stefan Jędrzejczyk patrzył z niedowierzaniem na rozgrywającą się przed nim scenę. Świat oszalał. Nie dość, że zaczynało brakować im czasu, to jeszcze zarzucono mu ni mniej, ni więcej tylko zdradę i współpracę z Krukiem.

– Pojebało cię – wystękał, co trudno było raczej uznać za błyskotliwą i merytoryczną ripostę. – Odpierdoliło ci – dorzucił.

Mężczyźni zebrani w sali narad spojrzeli na Kruegera. Wysoki, lekko zgarbiony brzydal parsknął i podszedł do stojącego na stole interkomu.

– Podeślij mi tu chłopaka z departamentu bezpieczeństwa – zadudnił swoim basem i odwrócił się do Jędrzejczyka. – Powiadasz, że mnie pojebało. Hmmm… rozważmy tę hipotezę. – Major stał bez ruchu, a Krueger krążył wokół niego jak satelita. – Oczywiście jest to możliwe. Lata lecą, a nasza praca może powodować problemy psychiczne. Wszak obracamy się w świecie, w którym nic nie jest takie, jakie się wydaje. Spiski, manipulacje, zdrady, ciągła inwigilacja. Cóż, można zwariować… – Krueger uśmiechnął się, co przy jego potwornej buźce dało upiorny efekt. – A teraz spójrzmy na sprawę z drugiej strony. To, co wydaje się wariactwem, wcale nim nie jest, a ktoś, kto opowiada pozornie niestworzone rzeczy, ma dowód na ich potwierdzenie.

Major nie wytrzymał trwającego monologu.

– Jesteś, kurwa, tak przebiegły jak ładny, więc przestań pieprzyć farmazony i przejdź do konkretów.

Dokładnie w tym momencie rozległo się metaliczne szczęknięcie i w drzwiach do sali narad stanął trzydziestolatek z burzą włosów na głowie i w nienagannym granatowym garniturze.

– Mówisz i masz – rzekł Krueger, przedstawiając pracownika departamentu bezpieczeństwa.

Młodziak nie miał wiele do powiedzenia. Ukłonił się, szepnął coś na ucho Kruegerowi, wręczył mu kartę pamięci i wyszedł.

– Proszę bardzo, Stefan, specjalnie dla ciebie przygotowaliśmy coś ekstra. – Wielki brzydal wsunął kartę do czytnika. Na interaktywnej tablicy pojawił się obraz z monitoringu. – To materiał z obiektu D-45 – wyjaśnił.

Pod tym oznaczeniem kryła się twierdza Zegrze. Film nie przypominał tradycyjnego zapisu z kamer przemysłowych, lecz raczej grę komputerową. Pochodził z zaawansowanego systemu bezpieczeństwa Owl rozpoznającego twarze i samochody, odczytującego temperaturę obserwowanych obiektów, analizującego ubiór pod kątem posiadania broni, także tej ukrytej, oraz sygnalizującego ryzykowne zachowania, takie jak przekroczenie strefy zastrzeżonej czy pozostawienie torby z niezidentyfikowaną zawartością. Dzięki sprzężeniu go z systemem szpiegującym Ant w kilka sekund gromadzono w centrali dane dotyczące konkretnej osoby czy pojazdu.

Jędrzejczyk w napięciu oglądał film z twierdzy Zegrze. Wśród otaczających ją drzew kamera wyłowiła człowieka. Znajdował się w strefie bezpieczeństwa, więc system automatycznie uruchomił funkcję śledzenia. Obiekt przemieszczał się wzdłuż płotu, robiąc zdjęcia. Według danych na nagraniu była 14.10. Czterdzieści minut temu. Major poluzował krawat, zrobiło mu się gorąco. System Owl potrzebował dosłownie paru minut, by wykonać odpowiedniej jakości zdjęcie twarzy intruza. Dane natychmiast trafiły do systemu szpiegującego. O 14.13 zidentyfikował on obiekt – Marcin Rokita. Ja pierdolę. Stefan Jędrzejczyk opadł na krzesło.

– Co ty na to, przyjacielu? – spytał Krueger, ale w jego głosie nie słychać było satysfakcji, tylko smutek.

– Ha, ha, ha, pieprzyć Jędrzejczyka! – skandował Wiktor Hofmann, klepiąc się po kolanach. Dawno nic nie sprawiło mu takiej radości. Pierdolony pan major. Nie potrzebowali już nikogo z Sekcji „1”, skrzynie zostały odnalezione. Nieważne, że był to fuks. Przecież szczęście sprzyja lepszym. – Popatrz, jak oni to sobie pięknie wykombinowali. – Szef Agencji Wywiadu nie przestawał rechotać. – Ja jebię, twierdza Zegrze.

– Skończ już z tym knajackim językiem – odezwała się Alicja Berchart, choć wcale jej to nie przeszkadzało. Nie dzisiaj. Właśnie opowiedziała Hofmannowi, w jaki sposób namierzono miejsce ukrycia skrzyń z Bagdadu. Zaczęło się od podsłuchanej rozmowy adwokatów niejakiego Adama Flisa z Edwardem Rockim i jego córką Klarą Zegert. Towarzystwo dobijało targu – Rocki miał pomóc miliarderowi podejrzewanemu o pedofilię i zabójstwo, a w zamian za to córuni prawnika obiecano coś, co może pomóc jej klientowi Arturowi Solskiemu. Szybko się okazało, że to coś to nagranie z wydarzeń w siedzibie DTV, które w cudowny sposób trafiło do rąk Adama Flisa.

– Jak to? Myślałem, że zabezpieczono wszystkie nośniki danych z zapisami monitoringu w siedzibie DTV – wtrącił się Hofmann. Było czymś karygodnym, że w takiej sprawie zgubiono czy przegapiono jakieś nagrania.

– To nie był przypadek czy fuszerka śledczych – pospieszyła z wyjaśnieniami Alicja Berchart. – Powęszyliśmy wokół Adama Flisa i znaleźliśmy trop. – Zaczęła od przedstawienia krótkiej biografii cudownego dziecka polskiego biznesu, ale nie wdawała się zbytnio w szczegóły. Przeszła do konkretów. Do Adama Flisa należała między innymi firma Abdo Network działająca w branży informatycznej. – Jej nazwa to połączenie łaciny i angielskiego. W wolnym tłumaczeniu „ukryta sieć” – wyjaśniła Alicja Berchart. – Ale gdy trochę pogrzebaliśmy, okazało się, że jej udziałowcami są podmioty zależne od agencji Arx. – Zrobiła pauzę, aby Hofmann miał czas na przyswojenie nowych informacji. – Jak wiesz, agencja Arx to nic innego jak sprywatyzowane służby specjalne. Tam też zadekowali się chłopcy z Sekcji „1”. Ich związki sięgają czasów przełomu. Arx nie powstałaby, gdyby nie wsparcie esbecji. – Była to wiedza powszechnie znana w kręgach służb specjalnych, Berchart szybko więc wróciła do omawiania aktualnych wydarzeń. – Abdo Network obsługiwało DTV. Serwery, łącza internetowe, wszystko z zakresu IT.

Dla szefa Agencji Wywiadu stało się jasne, skąd Flis wziął nagranie ze studia DTV.

– Dobrze, ale co ma wspólnego ten filmik ze skrzyniami? – spytał.

Alicja Berchart podniosła się z fotela. Roznosiła ją energia.

– Otóż natrafiliśmy na informację, z której wynikało, że Abdo Network wykonuje jakieś prace dla NBP przy budowie Centralnego Ośrodka Komputerowego. – Szefowa rządu przedstawiła w skrócie historię projektu, w którym twierdza Zegrze miała zostać przerobiona na skarbiec i zaplecze informatyczne Narodowego Banku Polskiego. – Nic z tego nie wyszło, ale twierdza wciąż jest w rękach NBP. Co więcej, przetarg na ochronę i zabezpieczenie terenu wygrała agencja Arx. – Nawet słowem nie wspomniała o Marcinie Rokicie, któremu należał się tytuł odkrywcy. Gdyby jego ludzie nie nagrali rozmów adwokatów Flisa z Rockim i jego córką, a on tego nie wychwycił i dokładnie nie sprawdził, wciąż byliby z niczym.

– Niesamowite. Pomysł ukrycia skrzyń w twierdzy Zegrze jest tak oczywisty i banalny, że wręcz genialny w swej prostocie. – Hofmann z uznaniem pomyślał o nieżyjących już generale Pietkiewiczu i pułkowniku Wyrwickim. Nie miał wątpliwości, że to oni zaplanowali wszystko kilka ruchów do przodu.

Sytuacja stawała się patowa, tracił właśnie zaufanie najważniejszych współpracowników. Gorączkowo starał się zrozumieć, jak mogło dojść do zdekonspirowania miejsca ukrycia skrzyń Saddama. Szef BOR-u i zabójca w jednej osobie nie pojawił się w Zegrzu przypadkowo.

– Sprawdźmy wszystkie połączenia i esemesy Rokity. Ruch w sieci. Musi być jakieś wytłumaczenie, skąd się tam wziął. – Jędrzejczyk spojrzał błagalnie na Kruegera. Teraz to brzydal tutaj rządził.

– Dobrze, dajmy zlecenie naszym operatorom. Zobaczymy, co Mrówka znajdzie. Ale do czasu, aż przestaną szperać, zostajesz tutaj… w tej sali.

Major nie protestował. Zamknął oczy, a myśli same podążyły w kierunku córki i wnuków. Przypomniał sobie ostatnią wizytę w Stanach. Biegał z chłopcami po plaży, budowali zamki z piasku, chyba był wówczas szczęśliwy. Córka rozstała się ze swoim partnerem, ale nie chciała wracać do Polski.

– Tatku, po co? Tutaj jest mój dom – mówiła, zakreślając rękoma okrąg. Nie chodziło jej tylko i wyłącznie o piękną willę z widokiem na Pacyfik w Carmel, miasteczku na południe od San Francisco, ale o kraj jako taki. Tam miała przyjaciół i pracę. – Przeprowadźcie się do nas, mam duży dom, damy radę – powiedziała na pożegnanie, gdy ostatni raz się widzieli.

Stefan Jędrzejczyk wiele razy patrzył na czyjeś nieszczęście, którego często był sprawcą, ale te sytuacje nie przygotowały go na wstrząs, jakim było uprowadzenie bliskich mu osób. Za wszystko trzeba kiedyś zapłacić. Nigdy nie podejrzewał, że ma w sobie tak wielkie pokłady empatii. Do tej pory nie liczył się z uczuciami innych, nie robiły na nim wrażenia łzy matek czy gniew zrozpaczonych ojców. Nawet swoją rodzinę traktował z chłodnym dystansem. Przez lata do działania motywowała go kasa, nie wielka idea, wzniosłe uczucia czy choćby nawet chęć zemsty. Nie był bohaterem, na swoim koncie nie miał chwalebnych czynów. Wykonywał zadania, martwiąc się jedynie o własny tyłek.

Poczuł się dziwnie rozdrażniony, jakby czegoś zapomniał albo nie zauważył. Miał wrażenie, że umyka mu coś ważnego. Zaczął usilnie odtwarzać w pamięci bieg własnych myśli. Córka, wnuki, plaża, dom, pożegnanie. Przypomniał sobie. Pierdolony skurwysyn! Wieczór, gdy przyjechali do Starych Sadów, i słowa Hofmanna: „Taaa, Kalifornia to piękne miejsce do zamieszkania…”. Śmieszny człowieczek z gębą wyszczerzoną w wiecznym uśmiechu powiedział kilka słów za dużo. Nadinterpretacja? Spokojnie, spokojnie. Musiał to sprawdzić. Prawdopodobieństwo, że Wiktor Hofmann może mieć cokolwiek wspólnego z ludźmi, którzy porwali mu córkę i wnuki, było bliskie zeru, ale to i tak więcej niż nic. Nie musiał nawet aranżować spotkania, wymyślać pretekstu. Umówili się na środę. Hofmann czekał na zapłatę.

23

09.04.1950, niedziela

ZSRR, Miedwieżjegorsk

godzina 9.10

Nic nie wskazywało na to, by zima miała szybko ustąpić. Zaspy sięgały do połowy oszronionych okien parterowych baraków. Śnieżna biel otuliła budynki na tyle szczelnie, że prawie zniknęły z krajobrazu. Cztery z nich stały równolegle do siebie szczytami zwrócone w kierunku piątego, większego. Ten wyglądał na solidniejszy i lepiej zabezpieczony przed mrozami, które na północy kraju dawały się mocno we znaki. W koronach drzew wył porywisty polarny wiatr, który przynosił śnieg i lodowate powietrze. Było tak zimne, że przenikało najgrubsze ubrania i czuło się je w kościach. Chłód, którego nie sposób wygnać z ciała, gdy mieszka się w drewnianym baraku bez izolacji ogrzewanym jedną metalową kozą. Niewielki teren o kształcie prostokąta ogrodzony był drewnianym płotem wysokości czterech metrów z koroną z drutu kolczastego. W dwóch rogach czworoboku, po skosie, stały wieżyczki strażnicze wyposażone w szperacze, które nocą przeczesywały mrok panujący w obozie i otaczającym go sosnowym lesie.

Północne rejony jeziora Onega były strefą łagrów dla przymusowych robotników budujących Kanał Białomorsko-Bałtycki. Wielkie inżynieryjne wyzwanie będące oczkiem w głowie Stalina wymagało kilkuset tysięcy skazańców, którzy jak niewolnicy, używając prymitywnego sprzętu, w dwadzieścia miesięcy wykopali kanał o długości ponad dwustu dwudziestu kilometrów. Kosztował on życie kilkudziesięciu tysięcy ludzi. Po wykonaniu zadania więźniowie zostali skierowani głównie do wyrębu drzew w bagnistych lasach. Wysoka śmiertelność wśród skazanych nikogo nie martwiła, bo bolszewicka władza, węsząca na każdym kroku spiski i kontrrewolucyjne działania, nieprzerwanie dostarczała nowy materiał ludzki. W sowieckiej Rosji brakowało wszystkiego oprócz darmowej siły roboczej. Biełomorsko-Bałtijskij Isprawitielno-Trudowoj Łagier zarządzany był z Miedwieżjegorska, leżącej przy trasie Kolei Murmańskiej małej osady, która szybko zmieniła się w miasto. Na zachód od linii kolejowej wyrosło osiedle usytuowanych blisko siebie, zbitych z najlepszego drewna domów. Mieścił się tam zarząd Biełbałtłagu – biura, laboratoria, punkt medyczny, mieszkania dla czekistów i ogromny oddzielny gmach dla najwyższych władz łagru. To one nadzorowały wielki eksperyment społeczny polegający na przekuwaniu charakteru ludzi za pomocą pracy. Tworzono nowego sowieckiego człowieka pozbawionego zasad moralnych.

Wśród łagrów rozsianych na przestrzeni dziesiątków kilometrów kwadratowych znajdował się obóz Zwiezda 4. Położony był niedaleko Miedwieżjegorska, ale żaden członek lokalnych władz nie miał tam wstępu. Nie podlegał on także kontroli cywilnej bezpieki. Obóz, który składał się z czterech mniejszych i jednego dużego baraku, był tajnym ośrodkiem szkoleniowym wywiadu wojskowego GRU. Teren był zelektryfikowany, ale nie oznaczało to wcale, że kursantom żyło się lepiej niż więźniom w łagrze. Mróz, spartańskie warunki mieszkaniowe, wyczerpujący trening, niekończące się zajęcia teoretyczne i presja psychiczna wywierana na przyszłych szpiegów powodowały, że szkolenia w takich jak to miejscach nazywano zsyłką. Każdy z czterech mniejszych baraków podzielony był na część sypialną i dwie sale, z których jedna przypominała szkolną klasę, druga zaś, wyposażona w matę, była miejscem ćwiczeń fizycznych. Kurs w obozie był ostatnim etapem szkolenia, a ci, którzy go zaliczyli, natychmiast dostawali zadanie do wykonania. Żaden z nich nie miał już wrócić do ojczyzny. W każdym baraku mieszkało dziesięciu kursantów, kobiety i mężczyźni osobno. Zabroniona była komunikacja między barakami, w każdym z nich przygotowywano szpiegów do misji w różnych krajach. System szkoleń opracowany i wdrożony przez zabitego na rozkaz Stalina generała Jana Berzina sprawdzał się znakomicie. Program wykorzystujący badania psychologów, fizjologów i psychiatrów zmieniał ludzi w zaprogramowane, zdyscyplinowane, w pełni kontrolowane jednostki. Szkolenie rozpoczynano już w wieku kilku lat, materiał pozyskiwano z domów dziecka albo prosto z ulicy. Pozbawione perspektyw sieroty czy biezprizorni znakomicie nadawali się do tego. Wymazywano im pamięć i programowano ich mózgi, stosując hipnozę, elektrowstrząsy i specjalne komory izolacyjne. Tworzono nowych ludzi.

Na zsyłkę trafiali kursanci już w pełni ukształtowani psychicznie. W obozie nie było laboratoriów medycznych, nikt nie przeprowadzał testów ani eksperymentów. Co drugi dzień odbywała się jedynie rozmowa z psychologiem, który sprawdzał, co się dzieje z umysłami przyszłych szpiegów. Byli wyjątkowymi narzędziami wywiadowczymi. Każdy z nich dostał nową tożsamość po zmarłym w łagrze dziecku. Stali się tymi osobami, znali imiona rodziców i krewnych. Otrzymywali pamiątkowe rodzinne zdjęcie albo inny przedmiot, który uwiarygodniał ich w oczach bliskich po latach rozłąki. Dla kadry dowódczej byli jedynie numerami, które poprzedzały imiona. Od lat każdą dziewczynę nazywano Nadią, a chłopaka Iwanem.

– Jesteś gotowa? – spytał po polsku pułkownik GRU z zaczesanymi do tyłu jasnymi włosami. Przed nim na drewnianym taborecie siedziała mniej więcej siedemnastoletnia dziewczyna o numerze identyfikacyjnym zero czterdzieści dwa.

– Tak – odpowiedziała krótko, patrząc oficerowi prosto w oczy.

– Twoje dane i historia?

Dziewczyna o delikatnych rysach i długich czarnych włosach wystających spod czapki uszanki wyrecytowała:

– Nazywam się Helena Okuniewicz, urodzona 20 marca 1932 roku w Hieronimowie, córka Leokadii z domu Żmuda i Jana Okuniewicza, rządcy majątku ziemskiego von Rammów. W styczniu 1941 roku wraz z rodzicami i młodszym bratem Olgierdem zostałam wywieziona na wschód, do obozu w Siewierodwińsku. Przeżyłam tylko ja…

Dziewczyna bez zająknięcia przedstawiała po polsku swoje losy zgodnie z legendą, którą przygotował jej oficer GRU. Kolejne daty i miejsca tułaczki po znienawidzonej sowieckiej ziemi, która miała wreszcie szczęśliwie skończyć się w Warszawie. Momentami mówiła z taką pasją, jakby historie, które opowiadała, wydarzyły się naprawdę, a nie były jedynie wyuczonym wspomnieniem. Wyglądała na wyczerpaną, miała sińce pod oczami i zapadnięte policzki. Opatuliła się czymś, co kiedyś było wełnianym swetrem, a na wierzch narzuciła pikowaną tiełogrejkę na watolinie. Na jej twarzy i dłoniach piętno wycisnął nieprzyjazny klimat dalekiej północy. Miała popękane wargi, zniszczone włosy i ślady przemocy fizycznej na całym ciele. Wyglądała jak tysiące innych kobiet, które przeżyły piekło w tej mroźnej krainie.

– Twoje zadanie? – Pułkownik stawiał kolejne kontrolne pytania tylko dlatego, że taka obowiązywała procedura. Dobrze znał Nadię Zero Czterdzieści Dwa, sprawdzano ją wielokrotnie na rozmaite sposoby. Choć wyglądała na drobną, cherlawą dziewczynę, w rzeczywistości była bardzo niebezpieczna. Nauczono ją technik zabijania i przetrwania w najbardziej ekstremalnych sytuacjach. Oficer GRU mógł być o nią spokojny.

– Jadę do Warszawy odszukać rodziców ojca, którzy przeżyli wojnę. Wracam do normalnego życia po latach spędzonych na zsyłce. Czekam na kontakt z oficerem prowadzącym…

Dziewczyna nie sprawiała wrażenia zdenerwowanej. Nie miała pytań i wątpliwości. Helena Okuniewicz była w pełni ukształtowaną i gotową do działania matrioszką, kolejną, która trafi do Polski.

24

28.09.2009, poniedziałek

Warszawa, kancelaria Rocki & Partnerzy

godzina 22.05

Chłopiec spał w wózku, przytulając ukochaną pluszową żyrafę. Sportowa spacerówka zdecydowanie nie pasowała do ciemnego wystroju gabinetu, podobnie jak butelki z piciem, słoiki z owocowymi papkami i pieluchy porozrzucane na masywnym dębowym biurku. Miejsce to nie kojarzyło się z pokojem dla matki z dzieckiem, gdzie można w trakcie zakupów przewinąć pociechę albo ją nakarmić. Mały oddychał miarowo, śniąc swoje dziecięce sny, nieświadomy zamieszania, jakie panowało po drugiej stronie korytarza, za bogato zdobionymi drzwiami z metalowymi okuciami.

W dużej sali narad zebrali się wszyscy partnerzy kancelarii firmowanej nazwiskiem Edwarda Rockiego. Oprócz pięciorga prawników w spotkaniu uczestniczyły też Anna Kaliska oraz Izabela Głowacka. Edward Rocki, jak zawsze z równo przystrzyżonymi wąsami i tytanowymi bezoprawkowymi okularami Silhouette na nosie, siedział u szczytu stołu. Marynarkę zawiesił na oparciu fotela, zdjął też krawat i podwinął rękawy koszuli. Na ręce miał zegarek Jaeger-LeCoultre z serii Master Ultra, z datownikiem, sekundnikiem, wiecznym kalendarzem, wskaźnikiem dnia tygodnia, miesiąca i kwadry Księżyca. Werk mieścił się w kopercie z białego złota, a zegarek był noszony na skórzanym pasku. Jego wartość znacznie przekraczała sto tysięcy złotych. Klara Zegert nie wiedziała, skąd wzięło się u ojca zamiłowanie do tak drogich i kompletnie niepotrzebnych rzeczy.

Trwające już dwie godziny spotkanie miało nieformalny charakter i nie było protokółowane. Stali w obliczu poważnego kryzysu. Problemem nie było nagie zdjęcie jednego z partnerów kancelarii, ale to, że znaleźli się na celowniku niebezpiecznych ludzi, którzy mieli potężne wpływy i nie przejmowali się prawem czy etyką. Do tego wszystko wskazywało na to, że mają oni na swoich usługach media, co trudno było przecenić w czasach propagandowych bitew, w których prawda nie miała najmniejszego znaczenia. Liczyło się tylko to, kto komu narzuci narrację. Każdą sprawę można było przedstawić na kilka sposobów i w razie potrzeby z ofiary zrobić co najmniej osobę podejrzaną. Dla przykładu, gdy złodziej skradł cenny obraz, zamiast szukać złodzieja, sprawdzało się, skąd właściciel miał pieniądze na płótno, i to on stawał się przestępcą.

– Prawda nie obroni się sama – powiedział Edward Rocki, odpalając kolejnego papierosa. – Tylko naiwniak może w to wierzyć, na pewno nie prawnik. Gdyby było inaczej, nasza robota nie byłaby potrzebna. – Zakaszlał, ale po chwili kontynuował: – Co gorsza, kłamstwo brzmi często wiarygodniej od najprawdziwszej prawdy. Jak twierdził Hitler, i miał rację, masy łatwiej ulegają wielkiemu kłamstwu niż małemu.

Żadna z osób siedzących przy ciemnobrązowym stole, na którym leżały w nieładzie papiery z notatkami i szkicami, nie zamierzała przerywać. Czekano na pointę. Edward Rocki zaciągnął się papierosem i wypuścił pod sufit kłęby dymu. Poza nim w firmie nikt nie palił, ale on się tym zbytnio nie przejmował.

– Musimy poczekać, aż opadnie kurz. Wiem, dlaczego w was uderzono. – Wskazał na Klarę i jej partnerkę. – Chcą wstrzymać emisję materiału z zabójstwa Bielaka i Wyrwickiego, który macie…

– I właśnie dlatego musimy to nagranie puścić – przerwała mu Klara. – Zwołajmy konferencję prasową choćby jutro. Nie będą mogli tego przemilczeć. – Prawie krzyczała, jednocześnie gestykulując. Niesforny kosmyk włosów tradycyjnie opadał jej na twarz, co jeszcze bardziej podnosiło jej ciśnienie. – Nie widzę innej możliwości. Nie ugniemy się! – zakończyła i rozsiadła się w biurowym fotelu.

Edward Rocki zachował pełny spokój, przynajmniej na zewnątrz, bo obserwując jego skronie i tętnicę szyjną, można było dostrzec, że żyły nabrzmiały, a on ostatkiem sił powstrzymuje się, by nie zrugać córki.

– Rozumiem twoje nastawienie, Klaro, ale to nie zawody w łapaniu pcheł na czas. Musimy założyć, że jeśli cię śledzili, to wiedzą o naszym układzie z Flisem. Nie wiem, czy tak jest, ale to bardzo prawdopodobne.

Wszyscy poza Klarą przytaknęli, wydając ciche pomruki.

– Jeżeli przyjmiemy takie założenie, to mają kancelarię na widelcu – kontynuował Rocki. – Naruszenie etyki zawodowej, handlowanie dowodami oraz utrudnianie śledztwa przez ukrywanie istotnych dowodów w sprawie zabójstwa dwóch bardzo ważnych osób. A to przestępstwo. – Zrobił przerwę, znowu zakaszlał. – Nie zgadzam się na pokazanie nagrań. Jeszcze nie teraz. Najpierw musimy się dowiedzieć, kto jest naszym wrogiem. Czyli kto wydał generałowi Rokicie rozkaz zabicia dwóch ludzi niemal na oczach milionów widzów. – Rocki widział, jak jego córka zaciska zęby, dostrzegał nienawiść w jej oczach, ale wiedział, że podejmuje dobrą decyzję. – Jeszcze jedno. Zanim im przywalimy, musimy dowiedzieć się więcej o zabójstwie, do którego doszło u nas w kamienicy. Kto, na czyje zlecenie i tak dalej. To nie jest zabawa. Ci ludzie są gotowi zabijać, byle tylko ich brudne tajemnice nie ujrzały światła dziennego.

– A co ze mną? – spytała nieśmiało Anna Kaliska.

– I ze mną? – dodała Izabela Głowacka.

Edward Rocki wstał, obszedł fotel i oparł o niego ręce. Rozejrzał się po ścianach – to była ich mała galeria sławy. Nagrody, wyróżnienia, zdjęcia z możnymi tego świata. Nie wiedział, co odpowiedzieć kobietom, które rzuciły wyzwanie tajnym służbom. Czuł się bezradny, nawet bardziej niż w stanie wojennym i później, gdy bronił przed sądem działaczy opozycji niepodległościowej. Wtedy, choć grasowała esbecja i dochodziło do uprowadzeń czy zabójstw, takich jak księdza Popiełuszki, nie bał się o swoją rodzinę tak bardzo jak obecnie w wolnej Polsce. Stary, strachliwy osioł. Przywołał się do porządku. Na wyobraźnię zadziałało przede wszystkim morderstwo popełnione tuż obok kancelarii i znaleziony w śmietniku telefon ze zdjęciami jego córki i Anny Kaliskiej.

– Pani, pani Aniu, i mały Dominik będziecie spać u nas. Mieszkamy w Konstancinie i mamy ochronę. – Zabrzmiało to jak gwarancja bezpieczeństwa. – Zresztą wy, drogie damy, też jedziecie z nami. – Te słowa skierowane były do córki i jej partnerki. – A ty, Izo, musisz zacisnąć zęby i poczekać. Wiem, że zrobiono z ciebie nierzetelną, sprzedajną dziennikarkę. Nie odpuścimy tej sprawy, prawda wyjdzie na jaw, ale najpierw musimy się dobrze przygotować na kolejny atak. – Zaczął składać notatki, zbierali się do wyjścia. – Klaro, a ten znajomy, któremu dałaś telefon, jest godny zaufania? – Pytanie o Kunę akurat w tym momencie, po burzliwej naradzie, było błędem. Rocki zdał sobie z tego sprawę w chwili, gdy je zadawał.

– Tak, tato. Przypomnę ci tylko, że nie jestem już małą, głupiutką dziewczynką. Masz jeszcze jakieś pytanie?! – powiedziała i nie doczekawszy się odpowiedzi, wyszła z sali narad, trzaskając ciężkimi, okutymi metalem drzwiami.

Huk, jaki rozległ się za oknem, odbił się głośnym echem wzdłuż całej ulicy. Ta w dużej części zabudowana była starymi, zapuszczonymi kamienicami z zerwaną elewacją, która niczym zdarta skóra odsłoniła czerwoną tkankę cegieł. Między parterem a pierwszym piętrem ze ścian wyrastały metalowe ramy z rozpiętą na nich siatką, która miała zabezpieczać przechodniów przed spadającymi resztkami tynku. Zdecydowanie tańsze rozwiązanie niż remont. Budynki wyglądały, jakby przygotowano je do rozbiórki.

Mimo późnej pory hałas nie wzbudził niczyjego zainteresowania, nikt nie rzucił się do okna, by zobaczyć, co też się wydarzyło. Lepiej było nie być zbyt ciekawym, tym bardziej że zaraz zapadła cisza. Żadnych krzyków czy wyzwisk. Przewróciło się, niech leży. Życie na Pradze, w kamienicy na rogu Białostockiej i Brzeskiej, w pobliżu tak zwanego Trójkąta Bermudzkiego, gdzie rzeczy i ludzie znikali czasem bez śladu, dostarczało wielu wrażeń. Kuna przekonywał się o tym przynajmniej raz w tygodniu, od kiedy wprowadził się do mieszkania odziedziczonego po babci. Był samotnikiem, więc dwa pokoje z kuchnią całkowicie mu wystarczały. Z jednego zrobił sypialnię i magazyn towaru, którym handlował na giełdzie, drugi stał się pracownią komputerową. Widać tam było, że nie jest ortodoksem w kwestiach czystości i porządku. Wszędzie walały się brudne kubki i talerze, puszki po piwie i całe sterty torebek po chipsach, kartony po pizzy i kubełki z KFC. Gdy nagromadzone śmieci zaczynały blokować główne ciągi komunikacyjne i zmuszały lokatora do nadmiernego wysiłku przy ich omijaniu, były spychane pod ściany, gdzie tworzyły miniaturowe hałdy. Na szczęście Kuna miał litość dla sąsiadów i nie dopuszczał do katastrofy ekologicznej. Średnio raz na dwa miesiące pakował wszystko w czarne worki i targał do śmietnika. Okoliczni mieszkańcy musieli być zdziwieni, widząc grubasa z siwą bródką i długimi włosami związanymi w kitkę, który co jakiś czas wynosi z mieszkania kilka, a nawet kilkanaście worków śmieci. Nikt jednak się nie wtrącał i nie wzywał służb sanitarnych. Kamienica, do której Kuna wprowadził się kilka miesięcy wcześniej, należała do tych nielicznych zadbanych i wyraźnie odbiegała od budynków położonych w głębi Brzeskiej, za skrzyżowaniem z Ząbkowską. Wystarczyło przejść dwieście metrów, aby przenieść się w inny wymiar. Kuna nigdy nie odkrył w sobie podróżnika, a ponieważ pod domem miał wielkie centrum handlowe Warszawa Wileńska, tym bardziej nie odczuwał potrzeby zapuszczania się w rejony, które nazywano najniebezpieczniejszymi w stolicy. Miał swój świat, w którym się odnajdywał i który nie miał przed nim tajemnic. Jeśli nie liczyć pracy na giełdzie elektronicznej, jego życie ograniczało się do komputera, klawiatury, myszki i dwóch panoramicznych ekranów HD ustawionych na długim stole przypominającym szkolną ławkę. Sam złożył sobie peceta, na którym pracował i który cały czas był rozbudowywany i udoskonalany. Podobnie zresztą jak macierz dyskowa, której łączna pojemność liczona była w dziesiątkach terabajtów i mogła pomieścić dziesiątki tysięcy godzin muzyki, tysiące filmów i miliardy stron tekstu.

Lift me up, lift me up

Higher, now I’m up

Lift me up, lift me up

Higher, now I’m up

W głośnikach rozbrzmiewał Moby, którego Kuna wielbił i uważał za geniusza muzycznego. Amerykański multiinstrumentalista mieszał w swoich utworach wszystko ze wszystkim – style, klimaty, obraz i dźwięk. Powstawał z tego kolaż będący połączeniem electro house, rocka, techno, popu, ambient i indie rock.

– Lift me up, lift me up… – śpiewał wraz z Mobym Kuna, którego Stwórca bezsprzecznie pozbawił słuchu muzycznego. Ponieważ zaś go nie miał, a w pobliżu nie było nikogo, kto by mu uświadomił, że wrzaski to jeszcze nie śpiew, zdzierał sobie gardło, wcielając się w swojego idola.

Muzyka pomagała mu w pracy. Kolumny kodów źródłowych, ciągi algorytmów stawały się przejrzyste i czytelne. Płynące z głośników dźwięki były katalizatorem, który uruchamiał w jego mózgu zdolność intuicyjnego wręcz poruszania się po skomplikowanym świecie programowania komputerowego. Nie skończył żadnej uczelni, był samoukiem, prawdziwym dzieckiem ery informatycznej. Gdy koledzy grali w piłkę albo podrywali dziewczyny, on siedział w domu, budując komputery i tworząc pierwsze programy. W wieku szesnastu lat miał na swoim koncie kilka spektakularnych sukcesów. Stworzył własne narzędzie do przechwytywania w sieci danych, dzięki którym mógł łamać kody dostępu. Jego pierwszą ofiarą stały się serwery Telekomunikacji Polskiej. Dotarł do danych wszystkich klientów, łącznie z numerami zastrzeżonymi. Spisał kilka z nich, a w systemie operacyjnym zostawił furtkę z kodem pozwalającą na wejście w dowolnym czasie.

Nie chwalił się swoimi wyczynami, nie wyrządzał szkód tym, na których konta się włamał, dzięki czemu nie zauważyli go administratorzy systemów i stróże prawa. Ci ostatni zresztą z wyraźnymi problemami próbowali odnaleźć się w wirtualnej rzeczywistości. Łamiąc kolejne hasła i kody, Kuna czuł się jak himalaista zdobywający Koronę Ziemi. To było wyzwanie dla samego wyzwania. Po latach potrafił już tyle, że gdyby miał duszę przestępcy i przeszedł na stronę black hats, żyłby dostatnio i wygodnie. On jednak nie zamierzał zakładać czarnego kapelusza. Stał się aktywistą wolnego internetu monitorującym wszelkie działania zmierzające do ograniczenia swobód obywatelskich i wprowadzenia elektronicznej kontroli nad społeczeństwem.

I wish that I could fly

Into the sky

So very high

Just like a dragonfly

Następnym po Mobym wykonawcą na ustawionej playliście był Lenny Kravitz, który śpiewał o tym, że chciałby wzlecieć wysoko jak ważka. Fly away. Kuna słuchał ostrej, rytmicznej muzyki, a jego pulchne palce zaskakująco szybko i sprawnie biegały po klawiaturze, wpisując kompletnie niezrozumiałe dla laika komendy. Czarny Sagem 501X, który przyniosła Klara Zegert, był podpięty do komputera. Proste urządzenie służące do prowadzenia rozmów, wysyłania esemesów i zdjęć nie miało przed Kuną tajemnic. Zaczął od sprawdzenia IMEI, indywidualnego numeru identyfikacyjnego telefonu komórkowego, który jest niczym odcisk pozostawiony w sieci. Ten numer oraz dostęp do komputerów operatora pozwalają się dowiedzieć, gdzie i kiedy przebywał użytkownik telefonu. Funkcja ta jest bardzo przydatna przy odzyskiwaniu lub blokowaniu skradzionych czy zgubionych aparatów. Kuna wszedł do kurnika. Dobrze wiedział, gdzie szukać potrzebnych danych.

– I want to fly away. Yeah, yeah, yeah – podśpiewywał, kołysząc głową w rytm muzyki. Nie sprawiał jednak wrażenia kogoś, kto jak Lenny Kravitz rzeczywiście chce odlecieć. Jego wielkie ciało wypełniło szczelnie siedzisko, jakby stanowiło jedność ze skórzanym, mocno już zużytym fotelem. – O to chodziło. Tak jest, chodźcie do tatuśka – powiedział do siebie szczęśliwy. W nagrodę sięgnął po Big Maca, którego kupił, wracając do domu. Zamruczał z zadowolenia, czując na podniebieniu smak klasyka wśród kanapek McDonald’s. Wszystko było w nim podwójne. Na monitorze po lewej pojawiła się mapka Warszawy z zaznaczonymi punktami. Były to miejsca, w których Sagem logował się do sieci. Wyglądało na to, że jego użytkownik po raz pierwszy uruchomił go na Polnej, ulicy, która dochodziła do placu Unii Lubelskiej. Kuna sprawdził, co się znajduje w tym miejscu. – Bingo! – krzyknął z pełnymi ustami, dekorując biurko i swoją koszulkę nieprzeżutymi kawałkami Big Maca. – Kurwa jego mać!

Chcąc nie chcąc, musiał się dźwignąć z przytulnego siedziska i oczyścić miejsce pracy. Porządki polegały na zgarnięciu kawałków bułki, wołowiny, sałaty i cebuli na podłogę. Zadowolony z efektu Kuna zasiadł na swoim tronie i wrócił do przerwanego zajęcia. Do pierwszego logowania doszło w okolicach stacji benzynowej Orlenu na Polnej. Odłożył kanapkę i wystukał kilka komend na klawiaturze. Po kilkunastu minutach na ekranie pojawił się obraz z kamer monitoringu. Haker wpisał interesujące go datę i godzinę. Obraz zniknął, ale zaraz pojawił się znowu. Nagranie pochodziło z czwartku 25 września, z 18.14. W głośnikach rozbrzmiewały mocne gitarowe riffy.

And we are the ones that wanna choose

Always wanna play

But you never wanna lose

Kuna uśmiechnął się do swoich myśli, słysząc muzykę System of a Down. On też miał dość upadłego systemu i dlatego walczył z nim w sieci. Tak jak śpiewał Serj Tankian, on także chciał móc wybierać i grać z całym światem, ale nigdy nie przegrywać. Miał jeszcze dużo do zrobienia, ale rozsiadł się wygodniej w fotelu i zamknął oczy. Tak na chwilę, dla relaksu.

25

29.09.2009, wtorek

Warszawa, siedziba agencji Arx

godzina 6.25

Kiedyś potrafił spać w każdej pozycji. Nawet na stojąco. Jeśli tylko była wolna chwila, zamykał oczy. Regenerował w ten sposób zmęczone ciało i umysł. Nauczył się tego na kursach wywiadowczych, gdy jakiś komandos tłumaczył im, jak przetrwać we wrogim środowisku: „Jeśli możesz, odpoczywaj, naucz swój organizm krótkich, relaksujących drzemek”. Za młodu to się sprawdzało, nie potrzebował wygodnego łóżka, pościeli i poduszki pod głową, by dobrze się wyspać. Teraz po jednej nocy spędzonej na krześle w podziemnej sali narad był połamany. Czuł się nieświeżo, chciał już pojechać do domu i zrzucić z siebie wymięte i przepocone ubranie.

Od kilkunastu godzin informatycy Arx przeczesywali sieć pod kątem śladów aktywności generała Rokity. Szukano czegokolwiek, co wytłumaczyłoby, w jaki sposób szef BOR-u znalazł miejsce ukrycia skrzyń, które Sekcja „1” wywiozła z Bagdadu. Na razie obowiązywała wersja Kruegera, który oskarżył Jędrzejczyka o ujawnienie tajemnicy. Na nic zdały się zapewnienia majora – przystojniak o twarzy, którą pokochać mogła tylko jego matka, zamienił salę narad w tymczasowy areszt. Jędrzejczyk mógł jedynie wyjść do toalety, i to w asyście dwóch ochroniarzy. Czas płynął niemiłosiernie wolno. Major rozmyślał o córce i jej synkach porwanych tylko dlatego, że on podpadł komuś ważnemu. Człowiek dopiero w takiej chwili żałuje każdej sekundy, której nie spędził z bliskimi, każdych opuszczonych urodzin, każdego szkolnego spektaklu, na którym nie mógł być, wszystkiego, o czym dowiadywał się po fakcie albo telefonicznie, będąc na drugim krańcu świata. Nie miał kontaktu z żoną, nie wiedział, czy porywacze odezwali się ponownie. Wstał, przeciągnął się i zaczął spacerować. Jak w transie chodził dokoła stołu, usiłując wyłączyć myślenie. Kolejne podsuwane przez wyobraźnię obrazy były coraz bardziej makabryczne i chociaż wiedział, że to samonakręcający się mechanizm, nie potrafił go wyłączyć. Nie usłyszał trzasku elektrycznego zamka w drzwiach.

– Kawa czarna czy z mlekiem? – Do sali wszedł koszmar z nocnych snów. – Strasznie gęsta tu atmosfera – powiedział Krueger, trzymając tackę, na której stały dwa kubki z kawą, skondensowane mleko w kartoniku i talerz z drożdżówkami. On wyglądał na wypoczętego, choć przy jego urodzie ewentualne sińce pod oczami i tak niczego by nie zmieniły.

– Z mlekiem poproszę. – Jędrzejczyk usiadł przy stole. – Patrząc na poczęstunek, domyślam się, że jednak odzyskałem twoje zaufanie – powiedział, biorąc kubek z aromatyczną kawą.

– Tak, mam dobre wiadomości. – Krueger wykrzywił twarz w grymasie, który miał być czymś w rodzaju przyjacielskiego uśmiechu. – Mrówka znalazła coś interesującego.

Major niecierpliwie stukał palcem o blat metalowego stołu. Dawaj, kurwa! Chciał jak najszybciej dowiedzieć się, jak doszło do dekonspiracji miejsca ukrycia skrzyń ze skarbami Saddama.

– Jak wiesz, nasz system Ant ma niezwykłą umiejętność przeczesywania zasobów rządowych oraz danych urzędów i służb państwowych. – Krueger uwielbiał się tym chwalić, gdyż to on wymyślił, jak dobrać się do tajnych baz danych. Pomysł był banalny. Dogadano się z Adamem Flisem, który w przeszłości współpracował z wywiadem, a teraz z sukcesami działał w branży informatycznej. Dawni koledzy ze służb pomogli mu w wygraniu najważniejszych przetargów, a on umieścił w swoim oprogramowaniu furtkę, dzięki której mogli niezauważeni grzebać w systemach komputerowych najważniejszych instytucji w Polsce. – Tak więc najpierw Mrówka zajęła się pocztą Rokity. Jak się okazało, nie zawraca on sobie głowy zasadami bezpieczeństwa w posługiwaniu się komputerami, a nawet korzysta ze sprzętu niecertyfikowanego przez informatyków BOR-u. Ułatwiło to znacznie złamanie jego haseł.

Jędrzejczyk nie przerywał, choć nie interesowały go didaskalia. Nie chciał być jednak niegrzeczny i wystawiać przyjaźni z Kruegerem na kolejną próbę.

– W jego skrzynce mailowej znaleźliśmy wiadomość z plikiem dźwiękowym. Było to nagranie spotkania adwokatów Adama Flisa z Rockim i jego córeczką. – Krueger spojrzał wymownie na Jędrzejczyka.

– Kutas śledził Klarę Zegert, kurwa jego mać. Jak mogliśmy o tym nie pomyśleć? – Major był zły, przede wszystkim na siebie. Domyślał się już ciągu dalszego tej historii.

– Początkowo nasi ludzie odłożyli nagranie na bok jako nic niewnoszące do sprawy twierdzy Zegrze. – Krueger przerwał, by posłodzić kawę, a Jędrzejczyk z zaskoczeniem patrzył, jak wsypuje sobie pięć porcji cukru. – Szukaliśmy dalej aktywności Rokity w sieci… Pyszna kawa – wtrącił, testując granice cierpliwości kolegi – w domu taka mi nie wychodzi.

– To weź, kurwa, ożeń się z sekretarką albo zatrudnij ją jako pomoc domową – Jędrzejczyk nie wytrzymał.

– Już dobrze, dobrze. Co ty taki w gorącej wodzie kąpany? – Szef Arx uspokajająco pomachał ręką i kontynuował opowieść.

Było dokładnie tak, jak przypuszczał major. Rokita, martwiąc się o stołek, który mógł stracić po ujawnieniu nagrania z DTV, zaczął się interesować Adamem Flisem. Bardzo sprawnie pozbierał porozrzucane w sieci okruszki. Odnalazł firmę Abdo Network i odkrył jej powiązania z DTV, agencją Arx oraz Narodowym Bankiem Polskim. Stąd był już tylko krok do twierdzy Zegrze.

– Byliśmy zbyt nieostrożni. Nie doceniliśmy przeciwnika – podsumował Krueger, dla którego była to osobista porażka.

– Nie wydaje ci się dziwne, że facet w ciągu zaledwie kilku dni tyle ustalił? – spytał Jędrzejczyk, zastanawiając się, czy nie przegapili czegoś jeszcze.

– Sprawdziliśmy to. Wszystkie dane były jawne i dostępne w internecie. Wystarczyło trochę cierpliwości, by ułożyć te puzzle – odrzekł szef Arx i klasnął. – To już nieważne. Teraz musimy się zastanowić, jak odnaleźć twoją córkę i wnuki, co zrobić z Krukiem i gdzie ukryć skrzynie – wyliczał na palcach.

Major wstał i podszedł do interaktywnej tablicy. Zmęczenie minęło, adrenalina dodała mu sił.

– Podsumujmy jeszcze raz to, co wiemy. Może dostrzeżemy coś, czego nie zauważyliśmy, co będzie punktem wyjścia.

Krueger skinął głową i z założonymi na karku rękoma patrzył na prezentację Jędrzejczyka. Na tablicy pojawiło się zdjęcie Emila Fiedorczyka z podpisem KRUK.

– Wielki Likwidator to rosyjski agent o pseudonimie Kruk. Mamy kopie tajnych dokumentów, które znaleziono u niego w mieszkaniu, a które pochodziły z naszego archiwum. Dostaliśmy jego zdjęcia z rosyjskim killerem, który miał zabić Annę Kaliską. Są nagrania spotkań Kruka z właścicielami firmy handlującej rosyjskim gazem i ropą. Z zestawienia ich z danymi biznesowymi dostarczonymi przez Hofmanna wynika, że Fiedorczyk chciał między innymi storpedować starania Polski o kontrakt na wydobycie ropy w Iraku. Kwitów jest tyle, że skazałby go nawet głuchy i ślepy sędzia. Nie wiemy, kiedy dokładnie został zwerbowany. Prawdopodobnie stało się to w Berlinie, gdzie był wykładowcą na Uniwersytecie Humboldta. Tam poznał Luizę, miał z nią romans i zrobił z niej swoją agentkę. Po powrocie do kraju przyszła kochanka premiera Andrzejewskiego zniknęła. Mamy informacje, że pracowała dla zachodnich koncernów, które na początku lat dziewięćdziesiątych inwestowały w Polsce. Nic nie wskazuje na to, by utrzymywała w tym czasie bliskie relacje z Fiedorczykiem.

Major powtarzał to, co obaj dobrze wiedzieli, ale Krueger nie przerywał. Na tablicy pojawiło się zdjęcie Wiktora Hofmanna.

– Panna Luiza wróciła na salony, cwałując na koniu ministra Hofmanna. Ten załatwił jej pracę w Kancelarii Premiera, gdzie utalentowana specjalistka od woltyżerki przesiadła się na nowego rumaka. – Jędrzejczyk wskazał zdjęcie profesora Andrzejewskiego spacerującego z Luizą w Łazienkach. Ani on, ani szef Arx nie dziwili się, że nieżyjący premier dał się złapać na wdzięki apetycznej czterdziestolatki. – W tym samym czasie Luiza pracowała ciężko nad porucznikiem Szackim, sekretarzem generała Pietkiewicza, a następnie pułkownika Wyrwickiego. Od niego wyciągała tajne dokumenty z prywatnego archiwum generała, jego kochanka.

Pojawiło się kolejne zdjęcie. Luiza nieświadomie prezentowała przed ukrytą kamerą swoje wdzięki. Miała naturalne duże piersi, które mimo upływu lat wciąż były jędrne, pełne kobiece kształty i dodające seksapilu rude włosy.

– Nie tylko znakomicie się pieprzyła, ale też potrafiła zabić. Przekonał się o tym porucznik Szacki. A potem przyszedł czas i na nią. Znaleziono ją w Lasku Bielańskim zgwałconą butelką i z odciętymi piersiami – ciągnął major, tym razem nie podpierając swojego wywodu dokumentacją fotograficzną. – Tu pojawia się pierwsza wątpliwość. Po co Kruk miałby likwidować tak znakomicie wyszkoloną agentkę? Mogła dostać nowe zadanie gdzieś w świecie. – Krueger słuchał, ale najwyraźniej nie miał nic mądrego do dodania, bo tylko rozłożył ręce. – Wątpliwość druga. Jak to się stało, że tak dokładnie obserwowana przez ludzi Hofmanna osoba została zabita, a on nic na ten temat nie wiedział? – Major czekał na reakcję Kruegera.

– A może to Hofmann ma coś wspólnego z jej śmiercią – rzekł ten powoli swoim głębokim basem. – Facet ma olbrzymie długi karciane. Może go szantażowała, a on poprosił o pomoc ruskich mafiosów…

– Wiem, o kurwa, dopiero teraz to do mnie dotarło! – krzyknął Jędrzejczyk, przerywając mu. – Hofmann został zwerbowany przez Kruka. – Zaczął chodzić po sali narad, trzymając się za głowę. Przytłoczony złożonością prowadzonej gry operacyjnej, ilością kombinacji i możliwych wariantów, nie dostrzegł rzeczy oczywistej. – Ten chuj wiedział, jak zginął Szacki. Wiedział, że zabiła go ta dziwka. – Huczały mu w głowie słowa Hofmanna: „I pomyśleć, że zanim go zabiła, wyleczyła go z pedalstwa”. Jak mógł to przegapić? Wiktor Hofmann był zbyt gadatliwy, a on, zamiast uważnie go słuchać, jak nowicjusz skupił się wyłącznie na celu, jakim był Kruk. – Tylko ja i pułkownik Wyrwicki wiedzieliśmy, jak zginął Szacki i kto go zabił. No i wiedział to też Kruk. To od niego Hofmann miał szczegóły. – Zmarszczył śmiesznie nos, jak zawsze, gdy nad czymś usilnie rozmyślał.

– Jeśli jego ludzie śledzili Luizę, to przecież wiedzieli, że spotyka się z porucznikiem Szackim i pociesza go po stracie generała – zauważył Krueger, któremu nie udzieliło się podniecenie kolegi.

– Nikt nie wiedział, kto mieszka w apartamencie na Mokotowie, w którym się spotykali. Mieszkanie było zabezpieczone przed inwigilacją – rzekł major wyraźnie na czymś skupiony. – Jeśli nawet założymy, że śledząc Luizę, Hofmann wpadł na trop Szackiego i jakimś cudem dowiedział się, że to ona go zabiła, to rodzi się oczywiste pytanie, dlaczego nikogo nie zawiadomił. I dlaczego nie przerwał szpiegowskich działań Luizy, skoro musiał wiedzieć, po co spotyka się ona z sekretarzem Wyrwickiego i co od niego wynosi. – Opadł ciężko na krzesło. – Jeśli nie zareagował i nikogo nie ostrzegł, znaczy to, że chronił Kruka. Bez względu na to, która z opcji jest prawdziwa, Hofmann jest zdrajcą – skończył swój wywód.

Krueger pogładził się po swojej strasznej twarzy. Wszystko składało się do kupy. Co gorsza, bagno było większe i bardziej śmierdzące, niż im się zdawało.

– Ale dlaczego Hofmann donosi na Kruka i daje tobie kwity? – zastanowił się na głos, co w jego przypadku oznaczało basowe dudnienie. – I dlaczego miałby mieć problemy z ruskimi mafiosami od kasyn, skoro był zaufanym człowiekiem Fiedorczyka? U Rosjan rządzą służby specjalne i nawet mafia musi ich słuchać. W przeciwnym razie koniec kryszy i interesów.

Jędrzejczyk dopił kawę, niemal wyciskając z kubka ostatnią kropelkę.

– Być może zaczął współpracę z nami, bo wie, że zabawa dobiegła końca i jedynie kwestią czasu jest, kiedy dopadniemy Kruka. Musi zdawać sobie sprawę, że nie będzie żadnych procesów, przesłuchań i tym podobnych bzdetów, które naraziłyby na szwank reputację Polski. Może liczy na akt łaski – gdybał major, próbując rozwiać wątpliwości kolegi. – A co do kasyna, Rosjanie mogli uznać, że milionowe bonusy to przesada nawet w przypadku szefa wywiadu, albo też nie chcieli dekonspirować Hofmanna. Pamiętaj, że jego kolega ze studiów jest współwłaścicielem Red King’s Casino – rzekł, ostatnie słowa wypowiadając z ustami pełnymi drożdżówki, którą pochłaniał tak, jakby od tygodnia nic nie jadł.

– Fiedorczyk, Hofmann… kto jeszcze jest w spisku? – basowy głos szefa Arx zabrzmiał wyjątkowo złowrogo. – Co z Rokitą? Kretyn czy kolejny ruski agent?

Jędrzejczyk milczał. Zastanawiał się, co odpowiedzieć. Skończyły się kawa i ciastka, a on zaczął odczuwać zmęczenie.

W pomieszczeniu bez okien i zegara samotny człowiek bardzo szybko przestaje się orientować w porach dniach i traci poczucie czasu. Organizm, pozbawiony naturalnych i znanych mu od zawsze bodźców, nie jest w stanie normalnie funkcjonować i przechodzi na tryb awaryjny. Pojawiają się problemy ze snem, brak łaknienia, stany lękowe. Jednak Artura Solskiego nie izolacja martwiła najbardziej. Po miesiącach wywoływanej farmakologicznie psychicznej huśtawki i rozedrgania świat nagle stanął w miejscu. Nie przypominało to katatonii, w którą popadał nieświadomie i wracał bez pamięci. Teraz wiedział, co się dzieje, a przynajmniej potrafił opisać swój stan, czuł i doświadczał. Bał się, że ta samoświadomość zaraz zniknie, że ktoś znowu mu ją zabierze, a jego mózg pogrąży się w mroku. Nie wiedział, gdzie jest ani jak tu trafił. Bolała go zabandażowana głowa.

– Czy ktoś tu, kurwa, jest?! – krzyknął, ale nie doczekał się odpowiedzi. – Pokażcie się. Wiem, że mnie obserwujecie! – Uderzył pięściami w szklane ściany izolatki. – Kim jesteście, skurwysyny?! – Poczuł, że słabnie, jakby ktoś wyłączył mu baterię w głowie, która go napędzała. Musiał się położyć, odpocząć, zasnąć.

W piwnicy pojawił się mężczyzna w białym kitlu. Podszedł do izolatki i popatrzył na równo oddychającego Artura.

– Czas na komorę bezodbiciową. Na wszelki wypadek zróbcie mu zastrzyk, żeby się nagle nie obudził, gdy będziecie go przenosić.

Na schodach ukazali się sanitariusze, ci sami, którzy transportowali Solskiego na stół operacyjny. Jeden z nich wstrzyknął Arturowi środek nasenny, a w tym czasie drugi rozebrał dziennikarza do naga i nałożył mu na głowę specjalny wodoodporny czepek. Tym razem pacjent trafił za grube na pół metra dźwiękoszczelne drzwi. W środku ściany, sufit i podłoga wyłożone były wystającymi bryłami. Na specjalnym stelażu z siatką, który umożliwiał poruszanie się nad sterczącymi z podłoża ostrosłupami, ustawiona była cylindryczna wanna. Sanitariusze podeszli do urządzenia i ostrożnie umieścili w nim Artura. Znajdował się tam roztwór soli, dzięki czemu ciało swobodnie unosiło się na powierzchni.

– Zobacz, jakiego redaktorek ma małego ptaszka. – Zaśmiali się z żartu, ale szybko zamilkli, bo do komory wszedł mężczyzna w białym kitlu. Bez słowa zbliżył się do wanny i zerknął na zainstalowany z boku wyświetlacz. Temperatura roztworu, w którym pływał Solski, wynosiła niecałe trzydzieści sześć stopni Celsjusza i była dostosowana do temperatury ludzkiego ciała.

Mężczyzna obszedł wannę i chwyciwszy wieko, zamknął Solskiego w metalowym walcu. Odcięcie zmysłów od jakichkolwiek bodźców. Gdy Artur obudzi się za chwilę, nie będzie nic widział, nie poczuje grawitacji, a jedyne dźwięki, jakie dotrą do jego uszu, pochodzić będą z jego organizmu. Mężczyzna wyszedł z komory i dokładnie zamknął za sobą grube drzwi.

– Uuu, zaraz lepiej – powiedział Stefan Jędrzejczyk, wracając do sali narad po szybkim prysznicu. Zmienił też przepocone ubranie na nowiutki kombinezon ochrony, pod który włożył czarny T-shirt z logo agencji Arx.

– Teraz wyglądasz jak człowiek. A tak na marginesie, który to miesiąc? – spytał Krueger, wskazując odstający brzuch Jędrzejczyka, który w jednoczęściowym kombinezonie był jeszcze bardziej widoczny. Major zrobił obrażoną minę, a szef Arx zaśmiał się, co zabrzmiało jak ryk rannego bawołu.

– Pożartowaliśmy sobie, to teraz wracajmy do roboty – rzekł Jędrzejczyk, sięgając po świeżo zaparzoną kawę. – Zatrzymaliśmy się na Marcinie Rokicie. Facet załatwił czterech naszych ludzi: Abu Marwana, Azraela, Wyrwickiego i Bielaka. Mści się za śmierć borowików w Bagdadzie, którzy zginęli w przygotowanym przez nas zamachu. To można zrozumieć – mówił niespiesznie, spoglądając na fotografię Rokity. Obcięty na rekruta, zmęczony, generał wyglądał na dużo starszego, niż był w rzeczywistości. Do tego wciąż nie pogodził się z tym, że przegrywa bitwę z łysiną; zamiast ogolić się na zero, udawał, że wszystko jest OK. – Raczej nie wiedział, że przyjmując propozycję pracy od Emila Fiedorczyka, podaje rękę zdrajcy i wrabia Artura Solskiego w podwójne zabójstwo. Niemniej zna prawdę, ale jej nie ujawnia, a Solski gnije w psychiatryku.

– Już nie – wtrącił się Krueger.

– A tak, zapomniałbym. Już nie – przytaknął major. – Ale wracając do Rokity, ten, zamiast ratować kumpla, bawi się w poszukiwacza skarbów Saddama, kurwa jego mać. Jakby tego było mało, inwigiluje nową dziewczynę Solskiego i jego panią mecenas. Gdy Izabela Głowacka pyta publicznie o udział Rokity w sprawie Solskiego i wspomina o nagraniu z DTV, szmatławiec przypadkiem dostaje jej nagie zdjęcia w miłosnym uścisku z Klarą Zegert, a pod kancelarią Rockiego znajdujemy ruskiego cyngla. – Kolejny łyk kawy i krótka przerwa na zebranie myśli. Spojrzenie z boku, powrót pamięcią do wydarzeń, w których brał udział Rokita.

– Zaraz, zaraz. – Krueger podniósł palec. – Czy to nie Rokita najlepiej pasuje do profilu niezidentyfikowanego snajpera, który odstrzelił faceta w Bristolu? Tego, co u Chińczyków obstawiał dla was lewe zakłady? Jak mu tam było?

– Broker – podpowiedział Jędrzejczyk.

– Broker. To wtedy przecież pierwszy raz pojawił się ten ruski cyngiel, którego uszkodził teraz Niedźwiedź – przypomniał szef Arx i zaraz zaproponował przeprowadzenie kombinacji sprawdzającej. – Trzeba się umówić z Rokitą i go przestraszyć. Pokazać, co na niego mamy, i dać do zrozumienia, że wiemy o jego kontaktach z martwym killerem. Później wystarczy go tylko śledzić, by zaprowadził nas do gniazda Kruka – stwierdził, ale zaraz zmarszczył czoło, co dobitnie świadczyło o tym, że sam niezbyt wierzy w skuteczność tego planu. Przecież Rokita nie mógł być aż tak głupi.

– Zgadzam się, trzeba z nim porozmawiać, ale już po tym, jak rozwiążemy problem z Krukiem i Hofmannem – powiedział major. – Ciekawe, jak zareaguje na ich zniknięcie.

Spojrzeli na siebie. Decyzja została podjęta, teraz do ustalenia pozostało tylko, kiedy, gdzie i jak.

– Muszę spotkać się jeszcze dziś z panią premier – dodał Jędrzejczyk. – Nie zaczniemy bez jej autoryzacji.

To także było oczywiste dla nich obu. Wstali i ruszyli do drzwi.

– A co z córką? – spytał Krueger, gdy czekali na windę.

– Mam pewien pomysł – odpowiedział major. – Ale o tym porozmawiamy później – rzekł, gdy wsiadali do metalowej kabiny, która miała ich wywieźć na powierzchnię po skończonej szychcie. Po nocy spędzonej pod ziemią Jędrzejczyk tęsknił za widokiem, jaki rozpościerał się z okien jego gabinetu.

26

29.09.2009, wtorek

Warszawa, gabinet szefa rządu

godzina 9.05

Wiatr kołysał gałęziami, oskubując je z czerwono-żółtych liści. Porywał je do tańca i szybko porzucał dla nowej kolorowej zdobyczy. Niebo było zachmurzone i zapowiadało deszcz. Było chłodno, ale mimo to zapragnęła nagle spaceru. Poczuła, że musi wyjść z gabinetu i wystawić się na podmuchy wiatru niosącego zapachy jesieni. Myślała o spacerze anonimowym, bez kordonu ochroniarzy. Chciała pobyć sama ze swoimi myślami, bez konieczności odpowiadania na kolejne pytania i rozwiązywania spraw wagi państwowej. Czuła ciążącą na niej odpowiedzialność i związany z nią stres, który oplatał głowę, krępował ruchy i uciskał pierś tak bardzo, że aż brakowało tchu. Znowu pomyślała o matce i ojcu, o tym, jak bardzo jej ich brakuje. Szczególnie przy matce czuła się bezpieczna, pewnie dlatego, że ojca straciła, gdy była dzieckiem. Mama musiała zastąpić jej tatę. Pukanie do drzwi, koniec rozmyślań o życiu.

– Proszę – powiedziała szefowa rządu, choć miała wątpliwości, czy ciche słowa dotarły do osoby za drzwiami. Ruszyła w ich kierunku, ale nim dotknęła zimnej mosiężnej klamki, prawe skrzydło uchyliło się. Do gabinetu wsunęła się głowa Wiktora Hofmanna.

Gdy szef Agencji Wywiadu zobaczył Alicję Berchart tuż przed sobą, natychmiast się wyprostował i ukłonił.

– Dzień dobry, pani premier. Przyjechałem tak szybko, jak to było możliwe – rzekł, podkreślając, że od telefonu do jego pojawienia się w kancelarii minęło zaledwie osiem minut. Dzień bez wazeliny dniem straconym.

Wiedział, co robi. Szefowa rządu nie tylko tolerowała lizusów, ale czasami nawet dawała do zrozumienia otoczeniu, że pochlebcy są mile widziani na jej dworze. Divide et impera. Krwawa Mary uwielbiała dzielić i podgrzewać atmosferę rywalizacji o swoje względy. Urzędowanie w Alejach Ujazdowskich zmieniało ludzi, szczególnie tych zajmujących najwyższe stołki. Nawet ci, którzy wcześniej tępili donosicielstwo i brzydzili się intrygami, zaczynali patrzeć przez palce na zachowanie spiskujących jeden przeciwko drugiemu dworzan.

– Dzień dobry, Wiktorze. Napijesz się czegoś? – Premier Berchart ruszyła do okrągłego stolika w rogu gabinetu.

– Nie, dziękuję. – Szef Agencji Wywiadu mościł się na miękkim krześle, jakby zamierzał spędzić na nim co najmniej resztę dnia.

– Zaprosiłam cię, gdyż podjęłam już decyzję w sprawie twojej przyszłości. – Alicja Berchart usiadła na samym brzegu krzesła i założyła nogę na nogę. Miała na sobie granatowe, zwężane do dołu spodnie z wysokim stanem i szerokim pasem, pastelowe szpilki i utrzymaną w tej samej tonacji bluzkę z wiązanym krawatem.

Zgrabna suka. Wiktor Hofmann prawie zamlaskał, podziwiając krągłości szefowej rządu.

– Podasz się do dymisji – oznajmiła Berchart tonem, który oznaczał, że nie zamierza wdawać się w dyskusję.

– Ale… ale myślałem – zapiszczał Hofmann, szukając właściwych słów – ppprzecież mamy ukkkład, współpracujemy…

Premier uniosła dłoń, uciszając jąkającego się ministra.

– Tak, mamy układ. Nie trafisz za kratki i nie dorwą cię ruscy mafiosi. Powiedziałam ci, że będziesz mógł spokojnie wyjechać z rodziną z kraju. Czyżbyś miał jakieś złudzenia, że ostaniesz się na fotelu szefa wywiadu? – Zaśmiała się głośno. Hofmann poczerwieniał, a grymas na jego twarzy zaczął wyglądać złowrogo. Chyba po raz pierwszy, odkąd go poznała, szefowa rządu poczuła coś innego poza obrzydzeniem i pogardą. Ukłucie lęku. – Spokojnie, Wiktorze, nie ma się o co gniewać. Sam wiesz, że twoje odejście jest nieuchronne. Mam dla ciebie inne zadanie i nową propozycję.

Nienawiść w oczach Hofmanna zmieniła się w zaciekawienie. Znowu uśmiechał się jak idiota, przybrał maskę, która sprawiała, że ludzie nie wiedzieli, czego się po nim spodziewać. I nie traktowali go poważnie.

– Dobrze, że to dodałaś, bo już myślałem, że trzeba się będzie podzielić z opinią publiczną informacją o romansie ważnej pani polityk z rosyjskim szpiegiem.

Alicja Berchart nawet nie drgnęła. Żadnego zaciśnięcia ust, zmrużenia oczu czy choćby kiwnięcia palcem.

– Żartowniś z ciebie. Całe szczęście, że ja się znam na żartach – powiedziała i zabrzmiało to zaskakująco szczerze.

Pieprzona aktoreczka. Hofmann wzmógł czujność. Wiedział, że w gabinecie szefowej rządu nic mu nie grozi, ale ich relacje przechodziły właśnie na nowy poziom. Współpracowali, jednak było jasne, że prędzej czy później jedno z nich wbije drugiemu nóż w plecy.

– À propos żartów, to spisałem je na papierze i wraz z dokumentami zdeponowałem w bezpiecznym miejscu. – Żałosny filmowy tekst wypowiedziany piskliwym głosem Hofmanna był jeszcze bardziej żałosny.

– Oczywiście, Wiktorze, a teraz dla odmiany zajmijmy się czymś poważnym – powiedziała Alicja Berchart, nie wdając się w przepychanki z szefem Agencji Wywiadu. Niech myśli, że się przestraszyła. Poczuje się pewnie, będzie mniej czujny, a wtedy ona uderzy. Najpierw sprawa Kruka. – Moja propozycja jest następująca: ze skrzyń schowanych prawdopodobnie w twierdzy Zegrze dostajesz złoto na spłacenie długów w kasynie i dostatnie życie wraz z rodziną gdzieś na Karaibach.

Hofmann nie odzywał się, czekał, aż Alicja Berchart przedstawi cały plan.

– W zamian musisz zrobić jeszcze trzy rzeczy. Po pierwsze, spotkasz się jutro z Jędrzejczykiem i nadal będziesz odgrywać rolę przerażonego, zdesperowanego hazardzisty. Przekażesz mu też wiadomość od porywaczy córki i wnuków. – Uniosła drugi palec. – Po drugie, zaraz po randez vous z majorem skontaktujesz się telefonicznie z Emilem Fiedorczykiem i powiesz mu, że wiesz, gdzie są skrzynie z Bagdadu. Wypłoszymy Kruka z gniazda. Umówisz się z nim na spotkanie. – Wyprostowała trzeci palec. – I wreszcie po trzecie, przekażesz generałowi Marcinowi Rokicie wiadomość w sprawie killera z Moskwy.

Wiktor Hofmann zmarszczył brwi. O ile dwa pierwsze zadania były jasne i wiedział, o co chodzi, o tyle ostatnia sprawa, dotycząca jakiegoś rosyjskiego cyngla, była mu kompletnie nieznana.

– Co to za heca z tym killerem? – spytał, nie spuszczając wzroku z Alicji Berchart.

Szefowa rządu wzięła głęboki oddech.

– Trudno mi o tym mówić z oczywistych powodów, ale Marcin Rokita został zwerbowany przez Kruka…

Krecie oczka Hofmanna zrobiły się okrągłe. Wyglądał na zaskoczonego.

– W zeszłym tygodniu szef Biura Ochrony Rządu ściągnął do Warszawy egzekutora pracującego dla ważnych osób na Kremlu. Jego celem była Anna Kaliska, przyjaciółka Artura Solskiego. Na szczęście, nim wykonał zadanie, został zneutralizowany. – Alicja Berchart wstała, podeszła do biurka i wzięła z niego plik fotografii. – To ten człowiek. Michaił Nikołajewicz Bocharow – powiedziała i rzuciła zdjęcia na stolik przed Hofmannem. Był na nich mężczyzna ze starą blizną na szczęce i siną pręgą na szyi. Leżał martwy pod ścianą.

– Gdzie to zrobiono? – spytał Hofmann.

– To śmietnik tuż obok kancelarii, w której pracuje Klara Zegert, obrońca Artura Solskiego. Bocharow zaczaił się na Kaliską, która miała umówione spotkanie w kancelarii. Całe szczęście, że nasz człowiek tam był i czuwał.

Małe, pulchne dłonie Hofmanna przerzucały fotografie.

– Tylko po co miałbym się kontaktować w tej sprawie z Rokitą? Zacznie coś podejrzewać – rzekł po namyśle szef Agencji Wywiadu.

– O to właśnie chodzi. Wyślesz mu zdjęcie z telefonu na kartę. To wystarczy. Chcę wiedzieć, jak zareaguje.

Hofmann wciąż marszczył brwi.

– Tylko dlaczego ja mam to zrobić?

– Bo jeśli oddzwoni, to chcę, żebyś się z nim spotkał – wyjaśniła Alicja Berchart, wywracając oczami. Co za matoł. Poprawiła się na krześle i tłumaczyła dalej: – Tylko ktoś, kto zna całą sprawę i ma moje zaufanie, może się spotkać z Rokitą.

To przekonało Wiktora Hofmanna. Nie mogli tak ważnej misji powierzyć jakiemuś leszczowi z wywiadu wojskowego. Jeśli Rokita chwyci przynętę, potrzebny będzie ktoś doświadczony, kto nie pozwoli, by zerwał się z haczyka, a dodatkowo będzie gwarantował całkowitą dyskrecję. Nikt nic nie widział, nikt nic nie słyszał, nikt nic nie powie.

Był zdany na łaskę ludzi, których nie znał. Nie widział nawet ich twarzy. Byli głosami, dotykiem, ale nigdy się nie pokazywali, tak by mógł ich rozpoznać albo zapamiętać. Nie rozumiał, co z nim robią, dlaczego jest przetrzymywany, co się z nim dzieje. Poddał się ich woli, bo i tak nie miał wyjścia. Każdy przejaw niesubordynacji oznaczał zastrzyk lub gazową mgłę, po których przychodził sen bez marzeń. Przestał szukać odpowiedzi i nawet z pewnym zainteresowaniem zaczął obserwować, dokąd zmierza eksperyment, którego stał się obiektem. Od kilku godzin, tak przynajmniej mu się zdawało, unosił się wewnątrz metalowego walca w roztworze wody i soli. Pamiętał te kąpiele, ale rozmazana przeszłość nie chciała się zwizualizować. Dotyczyło to jedynie wybranych wspomnień. Przechowywane w głowie obrazy najbliższych, twarze ludzi, których spotykał, miejsca, w których był – to wszystko mógł przywołać jak na zawołanie. Jego niepamięć była selektywna, jakby ktoś zaprogramował mu mózg.

Swego czasu czytał wiele o tajnym amerykańskim programie MK-Ultra, za którym stała CIA. Prowadzone na dużą skalę badania miały na celu opracowanie technik pozwalających kontrolować mózg. Stworzono specjalne ośrodki badawcze, w których poddawano niczego nieświadomych ludzi eksperymentom z użyciem narkotyków i elektrowstrząsów. Traktowano ich jak króliki doświadczalne. Liczył się wyłącznie cel – zdolność panowania nad mózgiem, poczynając od pozyskiwania informacji w trakcie przesłuchań, poprzez zaszczepianie w czyjejś podświadomości konkretnych poleceń, a kończąc na testach psychicznego oddziaływania na odległość.

Artur Solski odnajdywał jakąś masochistyczną przyjemność w wyobrażaniu sobie, że jest obiektem takich właśnie badań. Był przekonany, że i tak nie będzie ich pamiętał. Przestał myśleć o szalonych naukowych teoriach. Unosił się poza czasem i przestrzenią. Słyszał jedynie swój oddech, bicie serca, szum pompowanej krwi, czuł każdy, najmniejszy nawet skurcz mięśnia. Odpływał. Gdzieś między żołądkiem a sercem poczuł ciepło i szczęście, które rozlało się po całym ciele. Było mu dobrze. Mijały kolejne minuty, ale on tego nie czuł. Zamknięty w metalowym walcu jak w trumnie po prostu był i nie chciał niczego więcej.

– Artur. – Usłyszał szept, który wydawał się nierzeczywisty; odgłos na granicy słyszalności. – Artur. – Poczuł lekkie mrowienie na ramionach i plecach. Ona tu jest. Nadchodziło szczęście, które graniczyło z absolutem. – Artur. – Teraz już nie miał żadnych wątpliwości. Słyszał ją wyraźnie. Miała niski, zmysłowy głos budzący pożądanie i zapierający dech w piersiach. Wiedział, że dla tej kobiety jest w stanie zrobić wszystko. Chciał jej słuchać, podążać za jej głosem. – Jestem przy tobie, Arturze. – Słowa były niczym delikatny dotyk gorącej dłoni na policzku. – Pamiętaj o naszym celu. Masz zadanie do wykonania. – W żadnym wypadku by jej nie zawiódł. Ona to wiedziała i dlatego nie sprawiała mu bólu, jak kiedyś. Przyszła tylko przypomnieć o sobie i go uspokoić, upewnić, że wszystko skończy się dobrze. – Arturze, przyjdzie czas, gdy zrozumiesz, gdy sobie przypomnisz. – Głos niósł szczęście; nawet nie wiedział, kiedy spod zamkniętych powiek popłynęły mu łzy. – Nie zawiedź mnie. Zrób to, co trzeba. – Wiedział, że za chwilę ją straci. Głos zniknie, a on pozostanie w pustce, która nagle zaczęła go przerażać. Przypomniał sobie inne miejsce w innym czasie. Błyskające stroboskopowe światła, hałas, powieki, których nie może zamknąć, bo przytrzymuje je rozwieracz, i płomienie w żyłach, jakby ktoś wtłoczył w nie żrącą substancję. Myślał, że tego nie wytrzyma, ale straszne były dopiero ciemność i samotność w niej. Po euforii i upojeniu stanem zawieszenia zawsze przychodził strach wiodący nad skraj otchłani, w której było jedynie szaleństwo. – Arturze, pamiętaj. Masz zadanie. – Umilkła, a on wiedział, że już się nie odezwie. Może następnym razem, o ile będzie następny raz. Był przygotowany na podróż w głąb swojego obłędu. Uśmiechnął się, czekając na nieuchronny ból.

27

29.09.2009, wtorek

Konstancin-Jeziorna, willa Izyhali

godzina 10.30

Błądząc po omacku ręką, wyszukała telefon na szafce nocnej. Z trudem oderwała głowę od poduszki i otworzyła oczy. Zamazany obraz nabierał ostrości, cyfry na wyświetlaczu stały się czytelne. O cholera! Zerwała się z łóżka tak szybko, że aż zakręciło jej się w głowie. Zaspała, a w składanym dziecięcym łóżeczku nie było Dominika. Rozejrzała się po sypialni, w której dominowała biel z pastelowymi dodatkami. Ściany i sufit zdobiła bogata sztukateria, poczynając od listew przypodłogowych, poprzez ornamenty i gzymsy, a kończąc na rozecie, z której zwisał żyrandol w kształcie pięcioramiennego świecznika. Bogato zdobiona rama łóżka z wysokim, rzeźbionym zagłówkiem idealnie współgrała z pozostałymi meblami. Charakterystyczne krągłości i wygięte nogi komody, krzeseł, fotela, szezlonga i stolika kojarzyły się jej ze stylem ludwikowskim. Nie znała się na wystroju wnętrz i architekturze, ale ten pokój przypominał jej francuskie wnętrza z osiemnastego wieku.

– Dominik, kochanie! – zawołała kontrolnie, choć zakładała, że malec jest właśnie rozpieszczany przez Klarę lub Izę, które zabrały go, by mogła się wyspać. Spojrzała w półokrągłe lustro w złotej ramie. Jej małe piersi, które wróciły do swoich rozmiarów, gdy skończyła karmić Dominika, odznaczały się delikatnie pod szarym T-shirtem, w którym spała. Obróciła się, by popatrzeć na pośladki, na których opinały się bokserki. Odzyskała formę po porodzie. Bała się, że kilogramy, które złapała w ciąży, zostaną, co przy jej niskim wzroście mogło być powodem do zmartwień. Wszyscy mówili jej, że przesadza, ale ona wiedziała swoje. Włożyła szlafrok i wyszła z sypialni. Na korytarzu o mało nie wpadła na Klarę Zegert, która usunęła się na bok, by ochronić kubek z kawą.

– Właśnie szłam do ciebie – powiedziała prawniczka, uśmiechając się ciepło. – Jak się spało? – zapytała, podając Annie kubek.

– Świetnie. Już dawno tak się nie wyspałam. – Było widać, że Anna mówi prawdę. Jej twarz odzyskała zdrowy kolor, a oczy blask. – A jak tam Dominik, nie tęsknił za mną? – spytała, gdy schodziły szerokimi, zawiniętymi schodami z ozdobną kutą balustradą.

– Mały tu zostaje. Zakochałyśmy się w nim, i to chyba z wzajemnością, więc nie wiem, co teraz zrobisz.

Weszły do mieszczącego się na parterze salonu. Tu z kolei panował styl kolonialny – półprzezroczyste sukna na ścianach, drewniane meble zdobione orientalnymi wzorami, głębokie fotele i kanapy wyłożone kolorowymi poduchami, wielka ścienna biblioteka z ciemnego drewna, a do tego prosty, wykończony żeliwnymi okuciami kominek i podłoga z grubych desek.

Dominik baraszkował z Izą Głowacką na kanapie. Radośnie pokrzykiwał i śmiał się, jakby miał czkawkę.

– Zobacz, kto przyszedł. – Dziennikarka wskazała palcem Annę.

Chłopiec odwrócił główkę i uśmiechnął się jeszcze szerzej, choć wydawało się to niemożliwe.

– Mama, mama – powtórzył i ruszył w stronę Anny, całkiem sprawnie radząc sobie z zasiekami z poduszek, które miały zabezpieczyć go przed przypadkowym upadkiem. – Totio lobi łał łał – zakomunikował, wyciągając ręce do matki.

– Kto to jest „totio”? – spytała Anna dumna z syna, który coraz więcej i lepiej mówił.

– Totio, totio. – Mały palec pokazał na okno.

Klara zaśmiała się.

– Chodzi o Tottiego, naszego kundla. Ojciec nazwał go tak na cześć jakiegoś włoskiego piłkarza – wyjaśniła.

I ona, i Iza na pierwszy rzut oka wyglądały na wypoczęte i zrelaksowane. Pozory i cuda współczesnego makijażu – obie nie mogły spać. Rozmawiały do późna w nocy, leżąc w łóżku. Klara miała wyrzuty sumienia, że wciągnęła swoją miłość w aferę, która mogła zniszczyć karierę im obu.

– Czy ty naprawdę uważasz, że wystarczy mnie bzyknąć, żebym zrobiła, co każesz? – odpowiedziała poirytowana Izabela. Dobrze wiedziała, w co się pakuje. No, może nie do końca, ale sama podjęła decyzję, bo uważała, że temat jest ważny i interesujący. Nie była głupią panienką, której ktoś pisze zapowiedzi do materiałów, pytania do gości i jeszcze mówi, co ma myśleć o sprawie. – Poza tym, kochanie, to ja bzykam ciebie. – Na tym skończyły dyskusję o odpowiedzialności Klary.

Rano obudził je Edward Rocki. Zabronił im pokazywać się w kancelarii czy siedzibie DTV, kazał posiedzieć w domu i odpocząć. Później zadzwonił, by powiedzieć, że na Chocimskiej koczuje tłum polujących na nie dziennikarzy.

– Wszystko będzie dobrze, córeczko – zapewnił.

Klara bardzo chciała w to wierzyć. Gdy znowu zasnęła, miała głupie sny. Uciekała nago przez wyludnione miasto przed kimś, kogo nie widziała. Wiedziała tylko, że się zbliża, jest tuż za rogiem… Obudziło ją gaworzenie Dominika. Wstała i zajrzała do Anny. Nie chciała jej budzić, a widziała, że za chwilę zrobi to Dominik. Wzięła go cichutko na ręce i zniosła na dół. To był przyjemny poranek – mogła na parę godzin zapomnieć o burzy, jaką wokół niej rozpętano.

– To co robimy? – zapytała Anna, odstawiając syna na podłogę.

Maluch podreptał z powrotem na kanapę, gdzie czekała na niego Iza.

– Najpierw śniadanie – zakomenderowała Klara – później robię się na bóstwo i jadę do Kuny. Mam nadzieję, że udało mu się coś ciekawego ustalić.

Plan dnia odpowiadał wszystkim. Przez chwilę protestowała Izabela, która chciała jechać z Klarą, ale szybko ustąpiła, mając w perspektywie leniuchowanie z przerwami na opiekę nad Dominikiem. Wiedziała, że przyda jej się dzień wakacji.

– Piękny dom – rzekła Anna, rozglądając się po kuchni, w której na stojącej pośrodku wyspie zaczynały z Klarą przygotowywać późne śniadanie.

– Ojciec ma fioła na jego punkcie. Willa nazywa się Izyhali. Wybudował ją w latach dwudziestych ubiegłego wieku Władysław Paschalski, właściciel fabryki taśm do karabinów maszynowych oraz urządzeń kolejowych i maszyn do produkcji tytoniu. Nazwa to połączenie części imion jego córek, Izy i Haliny – Klara recytowała wyuczoną formułkę. Zapewne wszyscy pytali ją o historię domu, który został wybudowany w stylu neobarokowym. Dwupiętrowa willa przykryta była mansardowym dachem otoczonym balustradową attyką. Z bryły budynku wystawały półkoliste tarasy i kolumnowe wejścia. – Za komuny budynek niszczał. Ojciec, który w młodości często bywał w Konstancinie, zakochał się w Izyhali. Po osiemdziesiątym dziewiątym roku odnalazł spadkobierców i kupił dom, po czym włożył w niego wszystkie swoje oszczędności.

Anna z uznaniem pokiwała głową. Willa była przepiękna. W takim miejscu można zapomnieć o wszystkich problemach świata.

– To twoja mama? – Wskazała widoczny z kuchni obraz w holu.

– Tak. Niezła laska, co? – Klara mrugnęła porozumiewawczo. Jej matka naprawdę była piękną kobietą, to po niej odziedziczyła kręcone włosy i rysy twarzy. – O, właśnie idzie.

Anna spojrzała przez duże kuchenne okno w kierunku wskazanym przez Klarę. Przez przydomowy park szła elegancka kobieta. Zamachała do nich. Klara wybiegła jej na spotkanie. Pędziła, jakby od tego zależało jej życie. Dopadła do matki i wtuliła się w nią. Anna widziała, jak zaczynają drżeć ramiona i barki Klary, jak szlocha. Matka głaskała ją po głowie. Czule, jak tylko dłoń matki potrafi.

– Bardzo współczuję, ale nie będę panu matkować.

Alicja Berchart siedziała za swoim designerskim biurkiem ze szkła i stali w jeszcze bardziej snobistycznym fioletowym fotelu włoskiej firmy Olivo & Groppo. Naprzeciwko niej na czarnym, połyskującym krześle tkwił Stefan Jędrzejczyk. Lekka konstrukcja siedziska powodowała, że ze swoimi gabarytami major nie czuł się komfortowo. Krzesło było wygodne, ale obawiał się, że je zarwie.

– Nie musi mi pani matkować. Wykonam powierzone mi zadanie. – Jędrzejczyk nie oczekiwał też współczucia. Poinformował jedynie szefową rządu o porwaniu córki i wnuków. Uważał, że tak należy.

– Jest pan pewny? – Premier Berchart stukała długopisem o blat, bacznie obserwując zachowanie majora.

– Tak, jestem gotowy, by zapolować na Kruka – oświadczył Jędrzejczyk, odruchowo zaciskając pięści. Tak, kurwa! Chciał to już mieć za sobą. Nie potrzebowali kolejnych dowodów. Fiedorczyk był rosyjskim agentem, zdradził swój kraj, a oni byli od wymierzania kary. – Mam tylko jedną wątpliwość. – Odkaszlnął. Nie zamierzał spierać się z Alicją Berchart, ale uważał, że szefowa rządu popełnia błąd, oczekując szybkiego, ostatecznego rozwiązania sprawy. – Moim zdaniem powinniśmy go jeszcze poobserwować albo przynajmniej dobrze przesłuchać, by poznać szkody, jakie wyrządził. Być może dzięki niemu znajdziemy kolejnych śpiochów – przypomniał o kontrwywiadowczym abecadle.

Nie sztuką było złapać agenta, sztuką było obrócić go na swoją stronę. Wykorzystać przeciwko dotychczasowym mocodawcom, manipulować przekazywanymi informacjami, wprowadzać w błąd. Działali na własnym terenie, sytuacja była pod kontrolą, a ryzyko niewielkie.

Szefowa rządu spodziewała się, że major może mieć wątpliwości. Przygotowała się na to.

– Łazicie za Krukiem już tyle miesięcy, że gdybyście mieli na coś trafić, tobyście trafili. – Stukanie długopisu ustało. – Proszę też pamiętać o konsekwencjach dla kraju, gdyby Kruk nam się wymknął. Możemy go więzić w nieskończoność, ale w takim wypadku musielibyśmy sfingować jego śmierć. To wymaga przygotowań. Boję się, że nie mamy aż tyle czasu.

Alicja Berchart nie przekonała Jędrzejczyka. Postanowił podejść ją od drugiej strony.

– Ma pani dużo racji, ale… chciałem panią poinformować, że niejaki Wiktor Hofmann znalazł się w kręgu naszych zainteresowań. Ma wiedzę na temat spraw, o których mógł go poinformować jedynie Kruk.

Szefowa rządu spojrzała zaciekawiona.

– Jakiś konkret?

– Wie, jak zginął porucznik Szacki, sekretarz generała Pietkiewicza i pułkownika Wyrwickiego – wyjaśnił szybko Jędrzejczyk. – Jest jeszcze kilka innych rzeczy. Na przykład kłamstwa w sprawie Luizy, kochanki świętej pamięci premiera. – Zrobiło mu się nieswojo, że właśnie w tym miejscu przypomina o grzechach Józefa Andrzejewskiego.

– Co za mała, zakłamana menda – wyrzuciła z siebie Berchart, mając na myśli Hofmanna, a nie swojego poprzednika.

– Ta kobieta sypiała chyba z połową Warszawy, w tym z naszym ulubieńcem, ministrem Hofmannem, który okazał się nałogowym hazardzistą. Ma długi u rosyjskich mafiosów. – Jędrzejczyk poprawił się na krześle, sprawdzając, czy konstrukcja jest stabilna i wytrzymuje ponadnormatywne obciążenie.

– No to już pieprzona przesada. Do jasnej cholery, czy wszyscy sprzedali się Sowietom?

Major nie odpowiedział. Sam chciałby to wiedzieć.

Szefowa rządu wygłosiła dłuższy monolog na temat „zdradliwego sukinsyna”, „sowieckiego pomiotu” i „pokurcza”, któremu osobiście oberwie jaja.

– Przepraszam, nie doceniłam pana. – Zamieniła miękki fotel na blat biurka, przysiadając na jego rogu tuż obok Jędrzejczyka. Pachniała drogimi perfumami. – Co pan teraz zamierza, majorze?

– Jutro widzę się z Hofmannem – odparł, modląc się w duchu, by spotkanie już się skończyło, krzesło bowiem wydało z siebie niepokojący dźwięk.

– Jak chce pan to rozegrać?

Premier stanęła za Jędrzejczykiem, a ten wykorzystał okazję i podniósł swoje cztery litery z siedziska.

– Złożę mu propozycję: skrzynie Saddama za życie moich bliskich. I poczekam na jego ruch.

Major nie mógł zobaczyć uśmiechu, który zagościł w kącikach ust Alicji Berchart, gdyż stał do niej tyłem. Ludzie są tacy przewidywalni. Gdy się odwrócił, jej twarz wyrażała już oburzenie.

– Do jasnej cholery, czyli jednak mieliście cały czas te pieprzone skrzynie! – Ruszyła w jego stronę, on zaś dla bezpieczeństwa cofnął się o dwa kroki. Nie wiedział, czego może się spodziewać po rozwścieczonej szefowej rządu. – Gdzie są schowane?

Milczenie.

– Kurwa mać, niech pan ze mną nie pogrywa! Gdzie są skrzynie?!

Brak odpowiedzi. Major unikał spojrzenia Berchart, patrzył na ścianę.

– Daję panu dziesięć sekund i wzywam BOR.

Cisza, szybka kalkulacja, decyzja.

– Twierdza Zegrze, ale jeśli zajmie ją pani dzisiaj, nie odzyskam córki i wnuków.

Szefowa rządu oddychała głęboko. Jej piersi falowały, napinając i tak już opiętą bluzkę.

– Rozumiem, że zabezpieczacie kontrwywiadowczo miejsce spotkania? Nie chcę żadnej fuszerki. I dość mam kłamstw i niedomówień.

– Oczywiście. Wykorzystamy całą dostępną technikę – zameldował Jędrzejczyk, który zrozumiał, jak bardzo się mylił w ocenie Alicji Berchart. Nie była głupią paniusią, arogantką i ignorantką robiącą karierę przez łóżko. Faceci za bardzo skupiali się na jej cyckach i wciąż zgrabnym tyłku.

– Ma pan czterdzieści osiem godzin na likwidację naszych problemów. Ani sekundy więcej.

Stefan Jędrzejczyk zerknął na zegarek – była 11.09. Stanął na baczność, wykonał krótki ukłon i prawie wybiegł z gabinetu. Zaczął się jego wyścig z czasem. Gdy tylko zamknęły się za nim drzwi, Alicja Berchart poprosiła sekretarkę o połączenie z Emilem Fiedorczykiem.

28

29.09.2009, wtorek

Warszawa, mieszkanie Kuny

godzina 11.44

Nawet na klatce schodowej słychać było dzwoniący telefon Kuny. Charakterystyczna muzyka z czołówki kultowego filmu Z archiwum X rozbrzmiewała co rusz za sprawą Klary Zegert, która stała pod drzwiami i wybierała numer przyjaciela, nasłuchując odgłosów z jego mieszkania. The truth is out there. Melodia działała na wyobraźnię, podsuwała najgorsze z możliwych scenariusze wydarzeń. Wszystkie łączyło jedno: Kuna leży martwy w mieszkaniu, zabity przez tych, którzy nie chcą ujawnienia prawdy. Tylko nie to! Na nic zdało się szarpanie za klamkę, kopanie w drzwi.

– Co tak pani napierdala? Nie ma to nie ma. Przyjdzie pani później. – Zaspany jegomość w koszulce na ramiączkach i slipach dał Klarze jasno do zrozumienia, że nie zamierza dłużej tolerować jej zachowania.

– Przepraszam, ale boję się, że mojemu koledze coś się stało. Jego telefon jest w środku, a on nigdy się z nim nie rozstaje. Byliśmy umówieni.

Tłumaczenia roztrzęsionej dziewczyny przekonały dżentelmena w stroju wieczorowym. Bez słowa zniknął w swoim mieszkaniu, by wrócić z wiertarką. Podszedł do drzwi Kuny, przyłożył wiertło do zamka tuż pod otworem, w który wkłada się klucz, uruchomił wiertarkę i bez najmniejszego problemu rozwiercił metalową konstrukcję. Wyjął wiertło, w jego miejsce wsunął kawałek blaszki przypominający klucz, przekręcił i już po chwili trzymał w ręku wkładkę zamka. Cała operacja zajęła raptem kilkanaście sekund.

– Proszę bardzo – powiedział, uchylając drzwi. – Czekam na klatce. Niech pani woła, gdyby była potrzebna pomoc.

Niepewnie stawiając kroki, Klara weszła do środka. Co za syf. Mieszkanie przypominało norę. Walające się śmieci i stęchły zapach niewietrzonego długo pomieszczenia.

– Kuna. Kuna, jesteś?

Po prawej znajdowała się kuchnia. Klara ostrożnie wychyliła głowę zza framugi. Pusto. Posuwała się dalej ciemnym korytarzem, uważając, na czym stawia stopy. Łazienka. Zapaliła światło. Pusto. Tylko sterta brudnych koszul, spodni, majtek i skarpetek. Stanęła przed kolejnymi drzwiami, nacisnęła klamkę. Pośrodku zawalonego kartonami pokoju stało łóżko. O nie! Kuna leżał na brzuchu, miał na sobie ubranie. Podeszła bliżej i szarpnęła go za ramię. Galaretowata masa rozwalona na łóżku nagle ożyła. Kuna przekręcił się z brzucha na plecy.

– Aaaaa! – wrzasnęła Klara i nim zdążyła cokolwiek powiedzieć, koło niej zameldował się facet z wiertarką.

– Co jest?

– Nie, nic. Przestraszyłam się, bo on jednak żyje.

Wyjaśnienia zabrzmiały dość dziwnie, ale mężczyzna machnął tylko ręką i ruszył do siebie.

– Co za syf – rzucił, zamykając drzwi.

Kuna zdążył w tym czasie zdjąć z oczu czarną maskę zakładaną do snu, a z uszu wyciągnąć zatyczki.

– Powiesz mi, co tu się dzieje? – spytał, podnosząc się z trudem.

– Myślałam, że coś ci się stało… Boże, przepraszam, odkupię ci zamek. – Emocje opadły, Klara rozglądała się za czymś do siedzenia.

– Przecież ci mówiłem, żebyś nie budziła mnie za wcześnie – wysapał Kuna i ruszył w kierunku łazienki. – Muszę się odlać. Rozgość się.

Klara rozejrzała się, ale ponieważ poza łóżkiem nie dostrzegła innych mebli, postanowiła zajrzeć do drugiego pokoju. Na wielkim biurku przypominającym szkolną ławkę stały dwa panoramiczne monitory, klawiatura i komputer, a właściwie kilka połączonych komputerów. Były też kanapa i fotel. Ostatecznie siadła na taborecie pod ścianą, tam gdzie sterta śmieci była najmniejsza. Wszędzie walały się odpadki.

– Tak, wiem, powinienem posprzątać. Tak, wiem, jest tu jak w chlewie – powiedział Kuna, uprzedzając przyjaciółkę, i wcisnął tłusty tyłek w fotel. Nastąpiło zespolenie: człowiek i mebel zlali się w jedno. Monitory ożyły, a palce Kuny zatańczyły na klawiaturze. Pojawiła się mapa Warszawy z zaznaczonymi punktami i okienka odtwarzacza plików wideo. – Mogłabyś zrobić nam coś do picia? – spytał jak gdyby nigdy nic.

Klara nie zamierzała grzebać w stercie pokrytych pleśnią naczyń i przeszukiwać lepiących się od brudu szafek kuchennych. Była przewidująca. Sięgnęła do plecaka, wyciągnęła dwie puszki coli i jedną podała Kunie.

– Tak można pracować – pochwalił ją, nie odwracając wzroku od monitorów. – Dobra, jesteś gotowa?

Potwierdziła, od razu zaznaczając:

– Tylko nie wdawaj się w techniczne szczegóły, z których i tak nic nie zrozumiem. Kto, gdzie, kiedy – to mnie interesuje.

Kuna był niepocieszony, bo uwielbiał gadać o komputerach, sieci, programach, kodach źródłowych i tym wszystkim, co stanowiło sens jego życia.

– Się robi. Nasz klyent, nasz pan – powiedział, naśladując starych mieszkańców warszawskiej Pragi. – Zacznę od użytkownika telefonu. – Na monitorze po prawej pojawiło się niewyraźne zdjęcie mężczyzny. – To stop-klatka z nagrania kamery monitoringu na stacji Orlenu przy Polnej. Jest sobota, godzina 18.14. – Wskazał, gdzie na monitorze są cyfry oznaczające datę i czas. Obraz ruszył. Nie było widać twarzy mężczyzny. Był pochylony, jakby wpatrywał się w coś, co trzymał w ręku. Telefon. Schował aparat do kieszeni i wyszedł z kadru. – Tu po raz pierwszy uruchomił komórkę, którą mi dałaś. Prawdopodobnie kupił na stacji kartę, ale niestety kamera rejestrująca to, co się dzieje przy kasie, była tego dnia nieczynna. – Kuna przełączył się na kolejny obrazek. Mężczyzna przeszedł koło budynku straży pożarnej. Kamery monitorujące wjazd do garaży nagrały go, ale obraz wciąż był niewyraźny. – Jak widzisz, facet poszedł w kierunku placu Unii Lubelskiej. – Kolejna kamera pokazała jedynie plecy mężczyzny z telefonem. Ulica Chocimska, ujęcie od strony prokuratury. Było za ciemno, by rozpoznać twarz.

Klara zaczęła się irytować. Nie miała ochoty spędzić całego dnia na oglądaniu rozmazanych filmików, z których wynikało tylko tyle, że Kuna potrafi się włamać do każdego systemu i zdobyć potrzebne informacje.

– Jesteś wielki. Wow, naprawdę jestem pod wrażeniem. You are a genius! – Postanowiła połechtać próżność hakera i przyspieszyć analizę zebranego materiału. – Nie trzymaj mnie w niepewności. Co to za facet? No proszę…

Dopieszczone ego Kuny, gdyby tylko mogło, zamruczałoby z zachwytu. Jego pucułowata twarz z trzema podbródkami wyrażała pełnię szczęścia graniczącego z ekstazą. Na monitorze pojawiła się twarz ciemnowłosego, krótko ostrzyżonego mężczyzny z kilkudniowym zarostem. Patrzył groźnie, marszcząc brwi.

– Facet nazywa się Dawid Bylicki i jak wszystko na to wskazuje, jest ochroniarzem w agencji Arx. Był bardzo nieostrożny. Nie tylko zostawił telefon w koszu na śmieci w miejscu publicznym, ale jeszcze cały czas miał przy sobie drugą włączoną komórkę. Od razu się zorientowałem, że nadajniki rejestrują sygnał z dwóch telefonów w tym samym czasie i miejscu. W ten sposób go namierzyłem. – Kuna rozsiadł się w fotelu, co w jego przypadku oznaczało, że zdjął ręce z biurka i przeniósł środek ciężkości w kierunku oparcia, czemu towarzyszyło odchylenie głowy.

– Co ja bym bez ciebie zrobiła – zaszczebiotała Klara, dobrze wiedząc, że to dopiero początek historii, którą ma do opowiedzenia haker. – Pewnie masz listę jego kontaktów, billingi i wszystkie te rzeczy, które tylko ty potrafisz zdobyć. – Musiała przystopować, by rozanielony Kuna całkowicie nie odpłynął.

– A i owszem – powiedział, od niechcenia sięgając po myszkę. Monitor po lewej wyświetlił tabelkę z wyciągiem połączeń. – W sobotę 26 września pan Dawid Bylicki wykonał o 20.52 jedno jedyne połączenie z telefonu, który później wylądował w śmietniku. – Kliknął dwa razy ikonę z napisem SS. Pojawiły się mapka i zdjęcie czegoś, co wyglądało jak przerobiona na dom stara kamienno-ceglana stodoła. – Nasz facio zadzwonił pod numer niezarejestrowanego prepaida znajdującego się prawdopodobnie w tym domu w Starych Sadach. To tuż obok Mikołajek. Rozmowa trwała osiem sekund.

Klara nie przerywała; ściskając uchwyt plecaka, czekała na wielki finał.

– Podobnie jak wcześniej sprawdziłem dane wszystkich operatorów sieci komórkowych i okazało się, że w tym samym miejscu, także w sobotę wieczorem, logowały się trzy telefony. Jeden należy do niejakiego Stefana Jędrzejczyka. Niestety nigdzie nie znalazłem jego zdjęcia. Drugi zarejestrowany jest na Bożenę Hofmann, trzeci zaś to rządowy telefon z systemem szyfrującym. Taki gadżet, którego nie da się podsłuchać.

Klara aż podskoczyła. Znała to drugie nazwisko.

– Czy to nie żona Wiktora Hofmanna, szefa Agencji Wywiadu? – wypaliła, ale zaraz usiadła, by nie denerwować Kuny. Przecież to był jego show.

– Ciepło, ciepło – powiedział i duszkiem opróżnił puszkę coli. – To matka pana ministra, która nie mogła być w sobotę na Mazurach, gdyż nie żyje. – Na ekranie widać było uśmiechniętą twarz Wiktora Hofmanna. – Jeszcze jedna sprawa. Wygląda na to, że pan Jędrzejczyk także pracuje dla agencji Arx. Jego telefon właściwie codziennie loguje się do sieci przy Gwiaździstej 19. To siedziba tej firmy. Prawdziwa twierdza. – Jak na zawołanie lewy monitor wypełniło zdjęcie budynku o rdzawej w części elewacji ze szlifowanego kamienia. Nad wejściem zawieszono dach w kształcie samolotowego skrzydła, a powyżej widniała nazwa firmy. – Jeśli dasz mi trochę czasu, to zrobię zdjęcie panu Jędrzejczykowi. Muszę tylko namierzyć go w mieście w pobliżu jakiejś kamery monitoringu.

Klara zasępiła się. Kuna wykonał kawał roboty, ale zdjęcie Jędrzejczyka przydałoby się.

– Nie możesz włamać się do ich komputerów? – Wskazała na monitor ze zdjęciem siedziby agencji Arx.

– Próbowałem, siostrzyczko, ale mają kurewsko dobre zabezpieczenia. To może mi zająć trochę czasu. Szybciej złapię go na mieście. Z tego, co się zorientowałem, Arx pracuje na programach Abdo Network.

Klara skrzywiła się, dając jasno do zrozumienia, że nic jej to nie mówi.

– Abdo Network to firma Adama Flisa. – Kilka stuknięć palcami w klawiaturę i zobaczyli zdjęcie przystojniaka o ostrych rysach i z długimi czarnymi włosami spiętymi w kitkę. – Potężna figura na rynku informatycznym. Mówią, że swojej bajecznej fortuny dorobił się dzięki hakerskim umiejętnościom. Wszyscy zachwycają się jego giełdowymi spekulacjami, ale prawdziwe mistrzostwo pokazuje w sieci.

Klara po raz drugi zerwała się z taboretu.

– Mamy to! – krzyknęła i rzuciła się ściskać i całować Kunę. – To jest skurwiel, który nas wrobił w to bagno. – Podskakiwała, wskazując na twarz Adama Flisa.

– Fiu, fiu, niezła jazda, siostrzyczko.

Klara Zegert uspokoiła się. Niegrzeczne cudowne dziecko warszawskiej palestry wyciągnęło z plecaka kopertę z plikiem banknotów i rzuciło ją na biurko nieopodal dłoni hakera. Przyjaźń przyjaźnią, ale lata temu umówili się, że za takie przysługi jak sprawdzanie telefonów, kart sim, łamanie kodów, blokad czy namierzanie ludzi i komputerów Klara będzie płacić. Czuła się z tym lepiej, bo nie miała wrażenia, że wykorzystuje Kunę. Poza tym haker, który w przeciwieństwie do Adama Flisa, nie miał głowy do interesów, potrzebował kasy. Poklepała kopertę wypchaną banknotami.

– Drugie tyle dostaniesz, jeśli wejdziesz do tej twierdzy. Ale oczywiście zrozumiem, jeśli to zbyt trudne. – Prosta kobieca socjotechnika. Nie chodzi o kasę, ta to wyłącznie bonus dla wybujałego męskiego ego spragnionego rywalizacji i zwycięstw. Rzucić samcowi wyzwanie, którego realizacja uczyni go w jego mniemaniu bohaterem. Działa w dziewięciu na dziesięć przypadków.

29

29.09.2009, wtorek

Warszawa, siedziba Agencji Wywiadu

godzina 12.35

To był moment, który uwielbiał – kolejne trudne zadanie zostało wykonane. Był sam w gabinecie, który wybrał do pracy nad raportem. Opuszczone żaluzje w oknach sprawiały, że w środku panował półmrok. Sięgnął po leżącą na stole bibułę i woreczek z tytoniem. Nie potrzebował maszynek do zwijania papierosów. Nauczył się tego w więzieniu, odsiadując w czasach PRL-u wyrok za działalność antypaństwową. Gdyby wiedzieli. Odpalił papierosa i zaciągnął się głęboko. W całym budynku obowiązywał zakaz palenia poza wyznaczonymi strefami, ale nikomu do głowy by nie przyszło, żeby zwrócić mu uwagę. Wielki Likwidator zarzucił nogi na blat biurka. Mocno schodzone buty nie nadawały się już nawet do tego, by podarować je bezdomnym. Emil Fiedorczyk w ogóle nie przejmował się takimi rzeczami jak strój, samochód czy konto bankowe. Żądza władzy jest gorętsza niż wszystkie inne namiętności razem wzięte. Gdy pierwszy raz przeczytał te słowa Publiusza Korneliusza Tacyta, poczuł, że ten wybitny rzymski historyk ma rację. W wojnach nie chodzi o pieniądze, kobiety czy ziemie, ale o władzę nad nimi. To władza jest motorem ludzkich działań. Władza kroczy przed nieśmiertelnością. Dlatego właśnie ludzkość zna nazwiska wszystkich krwawych dyktatorów, panów życia i śmierci oraz wybitnych wodzów. Władza fascynuje, ale dana jest tylko tym nielicznym, którzy nie boją się po nią sięgnąć.

Emil Fiedorczyk nie miał takich oporów. Znowu zaciągnął się głęboko, wypuścił obłok dymu i obserwował, jak oplata stojącą na biurku lampkę i wije się, tworząc fantazyjne kształty w jej świetle. Po miesiącach ciężkiej pracy wreszcie mógł pozwolić sobie na odprężenie. Banda amatorów. W ostatnim czasie całą energię i uwagę poświęcał przesłuchaniom funkcjonariuszy wywiadu, przeglądaniu ton materiałów archiwalnych i manipulowaniu ludźmi z komisji weryfikacyjnej. Jak dzieci we mgle. Dostał na tacy wszystkie najtajniejsze informacje, jakie przez lata zebrali polscy szpiedzy na świecie, poznał schematy działania, kryptonimy i nazwiska agentów działających pod przykryciem. Wszystko to, skopiowane na miniaturowe karty pamięci, czekało na przekazanie oficerowi kontaktowemu. Dane trafią do Moskwy, do nowej centrali GRU przy ulicy Grizodubowoj. Gigantyczny kompleks składający się z kilku połączonych budynków o powierzchni siedemdziesięciu tysięcy metrów kwadratowych otoczony był murem, który według konstruktorów wytrzyma ostrzał czołgowy. Na nową siedzibę wywiadu wojskowego wydano prawie dziesięć miliardów dolarów. Nie żałowano pieniędzy na wyrafinowane systemy zabezpieczeń i ochrony danych nie tylko przed szpiegami, ale i przed ogniem czy innymi żywiołami. Zrobiono wszystko, co możliwe, by mózg GRU mógł funkcjonować w każdych okolicznościach.

Emil Fiedorczyk uśmiechnął się, porównując w myślach siedzibę Gławnogo Razwiedywatielnogo Uprawlenija z budynkami, jakie do swojej dyspozycji miały polskie służby specjalne. To jak porównywać wielką galerię handlową z osiedlowym sklepikiem. I tu handlują, i tu, ale różnica rzuca się w oczy. Wielki Likwidator dawno stracił złudzenia. Jeszcze w PRL-u uznał, że lepiej trzymać z silnym. Zresztą Słowianie powinni trzymać się razem. Kurica nie ptica, Polsza nie zagranica. Zwerbowała go kobieta, miłość jego życia – Helena. Czasami zastanawiał się, czy to imię nie jest przeklęte od czasów wojny trojańskiej. Była wykładowcą na Uniwersytecie Warszawskim, a on studentem psychologii. Nie przeszkadzało mu, że jest o kilkanaście lat starsza, ma męża i dziecko. Została wdową, mając trzydzieści siedem lat. Emil Fiedorczyk był wtedy na drugim roku studiów, musieli ukrywać swój romans przed całym światem. Dopiero parę lat po tym, jak skończył studia, uznali, że mogą razem zamieszkać, nie siejąc publicznego zgorszenia. Był pamiętny 1974 rok. Polska reprezentacja piłkarska zdobyła trzecie miejsce na Mistrzostwach Świata, a oni szóstego lipca, wtuleni w siebie na wersalce, oglądali to historyczne wydarzenie w czarno-białym telewizorze.

– Piękne podanie. Grzegorz Lato ma obok siebie Kawkę, który boi się, żeby spalił – komentował podekscytowany jak zawsze Jan Ciszewski. – Noooo, idzie teraz Lato, wjeżdża na pole karne. Proszę państwa goooooooool! – Cała Polska oszalała, gdy w siedemdziesiątej szóstej minucie Grzegorz Lato posłał piłkę tuż przy nodze brazylijskiego bramkarza Émersona Leão, zdobywając swojego siódmego gola na mundialu w Niemczech. – Obym tylko nie stracił głosu – zakończył komentator.

Potem był kolejny pamiętny rok – 1976 – i wydarzenia radomskie, gdy strajkujących robotników brutalnie spacyfikowały oddziały ZOMO. Wówczas Emil Fiedorczyk zaangażował się w działalność Komitetu Obrony Robotników. Tak stał się opozycjonistą, a zarazem nieświadomym współpracownikiem rosyjskiego wywiadu wojskowego. Dopiero cztery lata później jego ukochana Helena powiedziała mu o swoim podwójnym życiu i zaproponowała współpracę, tak jakby proponowała herbatę. Był sobotni wieczór, córka Heleny, wówczas już studentka, nocowała u koleżanki. Kochali się długo i powoli. Gdy było już po wszystkim, ona pocałowała go w usta.

– Kochanie, chcę, żebyś dla mnie pracował.

Emil Fiedorczyk nie zrozumiał. Myślał, że to jakiś żart.

– Wiesz, co to GRU?

Młody opozycjonista coś niecoś słyszał, ale wówczas rosyjskie służby specjalne kojarzyły mu się przede wszystkim z KGB. Helena zaczęła opowiadać o sobie, o szkoleniu, o służbie, o przyjeździe do Polski. Nie miała wyrzutów sumienia. Przyznała się, bo jej szefostwo uznało, że należy lepiej wykorzystać Emila Fiedorczyka, który był już znaną postacią w organizacjach niepodległościowych. Rozdarty między lojalnością wobec kolegów z opozycji a żądzą pchającą go w ramiona Heleny wybrał ją. Dopiero po latach zrozumiał, że wybrał władzę. Stanął ponad wszystkimi małymi ludźmi, którzy byli jedynie trybikami w wielkiej maszynie. Później rozstali się z Heleną, a właściwie on wybrał jej młodszą wersję – córkę.

Patrząc na zdjęcie zrobione w Carmel z tarasu z widokiem na Pacyfik, czuł, że jego córka i wnuki żyją. Nie wiedział dlaczego, ale był tego pewny. Olga, Iwo i Natan… jeszcze nigdy tak za nimi nie tęsknił. Nie był dobrym ojcem ani wspaniałym dziadkiem, ale obiecywał sobie, że teraz się to zmieni. Musi ich tylko odzyskać.

– Jesteśmy gotowi. – Do pokoju bez pukania wszedł Krueger. – Potwierdź spotkanie jutro o 9.50 w tężni w Konstancinie.

Jędrzejczyk wziął telefon i wysłał esemesa. Nie zdążył odłożyć aparatu, a rozległ się dźwięk przypominający gong. Przyszła odpowiedź.

– OK. Będę – odczytał na głos major.

– No to mamy skurwysyna jednego z drugim – zadudnił bas Kruegera, który rozsiadł się na kanapie.

– Reporter gotowy? – spytał Jędrzejczyk. W całym tym zamieszaniu zapomniał o Arturze Solskim, którego wywieźli ze szpitala w Choroszczy ludzie Dawida Bylickiego. Wcześniej Krueger z kolegą złożyli wizytę doktorowi Sumińskiemu, który opiekował się dziennikarzem, robiąc z niego na przemian warzywo i pobudzonego furiata. Gdy go odwiedzili, akurat kończył kolację. Jebany pedofil. Usłyszawszy tubalny głos Kruegera, mało się nie posrał z wrażenia. Ucięli sobie krótką pogawędkę. Biedaczek tak się przejął spotkaniem, że przedawkował leki.

– Solski będzie gotowy na czas, tym się nie martw – powiedział Krueger. – Zastanów się lepiej, jak ograć naszą panią premier w kwestii skrzyń. Likwidując tych dwóch ruskich kapusiów, zyskujemy trochę czasu, ale niezbyt wiele.

Jędrzejczyk podrapał się po głowie. Za stres płacił coraz większymi połaciami łysiny. Berchart dała im czas do czwartku do jedenastej. Mogli obstawiać w ciemno, że twierdza Zegrze jest dokładnie obserwowana. Nie uda im się wywieźć niepostrzeżenie dziesięciu wielkich skrzyń.

– Na razie je tam zostawmy. Pani premier też ma wiele grzechów na sumieniu. To daje nam pole do negocjacji.

Krueger bezceremonialnie rozłożył się na kanapie, kładąc nogi na oparcie. Mebel nie był dostosowany do jego wzrostu – z jednej strony za podłokietnik wystawała głowa szefa Arx, a z drugiej nogi. Jednak największe wrażenie poza facjatą robiły na ludziach jego buty rozmiar 52. „Duża stópka, duży chujek”, zwykł mówić, gdy na jego eleganckie mokasyny albo półbuty zerkała jakaś kobieta. Uważał, że to jedyny sposób na poderwanie fajnej panienki.

– Przecież na moją mordę nie polecą. A tak może z ciekawości… – tłumaczył, kiedy Jędrzejczyk po raz pierwszy był świadkiem podrywu à la Krueger.

Co ciekawe, wielki brzydal znalazł sobie kobietę, i to taką, która nie poprzestała na teście penisa, ale postanowiła spędzić z jego właścicielem resztę życia. Byli najdziwniejszą parą, jaką major kiedykolwiek poznał.

– Skoro chcesz negocjować z szefową, to może nie zabijajmy jednak Kruka i jego pomocnika. Zatrzymajmy ich sobie, tak na wszelki wypadek – już któryś raz Krueger wracał do sprawy, którą Jędrzejczyk uważał za zamkniętą.

– Jeśli nie złapią przynęty w postaci skrzyń i nie wypuszczą Olgi z chłopcami, to nie zrobią też tego, gdy ich zatrzymamy – rzekł Jędrzejczyk, patrząc znowu na zdjęcie córki i wnuków. – Albo są w stanie sprawić, by moja córka i wnuki odzyskały wolność, albo nie. Po otrzymaniu skrzyń dalsze ich więzienie nie ma sensu.

Krueger stęknął, wykonując ewolucję polegającą na przejściu z leżenia tyłem na kanapie do pozycji siedzącej.

– Robimy po twojemu. Ty kierujesz tą operacją. Chwała bohaterom! – rzucił, wstał i wyszedł.

Wartownik wyprężył się na jego widok. Wielkiego Likwidatora znali tutaj wszyscy. Tradycyjnie nie sprawdzano go przy wyjściu. Zaostrzone procedury wprowadzone po sprawie szyfranta, który wyniósł z siedziby Agencji Wywiadu tajny raport, najwyraźniej nie działały. Jak zwykle w takich przypadkach po kilku miesiącach, góra roku, wszystko wracało do normy. Zaprzestano wyrywkowych kontroli osobistych i obowiązkowego sprawdzania bagażu osób wchodzących i wychodzących z gmachu. Emil Fiedorczyk nigdy nie musiał pokazywać zawartości swojej torby i wywracać kieszeni. Wiedział jednak, że w bramkach zainstalowano skanery podobne do tych na lotniskach, i wolał nie przekonać się o ich skuteczności. Dlatego karty pamięci z tajnymi danymi wywiadu wciąż leżały dobrze ukryte w jego biurku. Czekał na muła, który wyniesie je dla niego. Wszystko już zaplanował. Prawdopodobnie jeszcze w tym tygodniu w siedzibie agencji na Miłobędzkiej odbędzie się prezentacja raportu z weryfikacji funkcjonariuszy wywiadu. Z pewnością pojawi się na niej szefowa rządu. Wystarczy wykorzystać jej torebkę – przecież nikt nie będzie prześwietlał premier Berchart.

– Do domu – powiedział, wsiadając do służbowego Volvo S80. Kierowca ruszył bez słowa. – Co ty taki markotny jesteś? – zagadnął Fiedorczyk.

Mężczyzna za kółkiem nie wiedział, jak zacząć. Po wydaniu kilku stęknięć i westchnień w końcu powiedział:

– Żal, bo jak pan sam mówił, robota zrobiona. A jak zrobiona, to pewnie odejdzie pan do nowych zajęć. – Z Miłobędzkiej skręcili w prawo w Racławicką, by dojechać do Żwirki i Wigury. – Bo ja to bym chciał nadal z panem jeździć. Tutaj mi żyć nie dadzą, jak pana nie będzie. Może mnie pan weźmie ze sobą?

Wielki Likwidator słuchał i patrzył na mijanych ludzi, którzy jechali w swoich samochodach nieświadomi spraw i mechanizmów rządzących światem. Poczuł się wyjątkowo, uwielbiał być ponad szarymi zjadaczami chleba.

– Nie martw się. Będziesz jeździł ze mną.

Kierowca podziękował i zaczął mówić coś o swojej żonie, ale Fiedorczyk już nie słuchał. Odpłynął myślami daleko od czarnego służbowego Volvo z kremową skórzaną tapicerką i kierowcą w granatowym garniturze. Przypomniał sobie, jak pierwszy raz zobaczył nagą córkę Heleny. Dziewczyna miała szesnaście lat, to był ten wspaniały tysiąc dziewięćset siedemdziesiąty czwarty rok. Grzegorz Lato został królem strzelców Mundialu w Niemczech.

– Moje największe przeżycie to chyba był pierwszy mecz na Mistrzostwach Świata… Graliśmy z Argentyną. Tak że… yyy… chyba najlepiej było tam… yyy… nie tylko dobrze graliśmy, ale było to naprawdę bardzo przyjemne przeżycie – dukał stremowany napastnik w rozmowie z Janem Ciszewskim. – No, w tej chwili, no, chciałbym podziękować wszystkim kolegom, że naprawdę duża ich zasługa jest, że ja strzeliłem siedem bramek.

Emil Fiedorczyk pamiętał doskonale ten wywiad i tamte emocje, gdy „zwycięska” drużyna wróciła do kraju. W dniu przylotu piłkarzy Helena musiała gdzieś wyjechać i został sam w domu z nastolatką, która odkryła w sobie kobietę. To ona przyszła do niego w nocy. Spał i nie poczuł, jak wślizgnęła się pod kołdrę. Była naga, przywarła do niego, a jej drobna dłoń podążała w dół brzucha. Dobrze wiedziała, czego szuka i co chce od niego dostać. Pieściła go zaskakująco wprawnie, jakby robiła to już wcześniej, i to nieraz. Obudził się, czując jej usta na nabrzmiałym członku. Zaspany pomyślał, że to Helena, ale gdy go dosiadła i spojrzał w górę, zrozumiał, że to pomyłka. Takie coś nie powinno się zdarzyć. Spanikował, ale ona powstrzymała go, zaciskając mocniej uda. Złapała jego dłonie i położyła je sobie na biodrach. Chciała, by nadał odpowiednie tempo. Unosiła się i opadała zgodnie z rytmem, który wyznaczały jego ręce.

30

29.09.2009, wtorek

Warszawa, dom Adama Flisa

godzina 23.26

Uwielbiał młodziutkie, dojrzewające dziewczynki, które zrywały się rodzicom, chcąc przeżyć ekscytującą noc na mieście, dotknąć zakazanego, zaszaleć i zasmakować bycia kobietą. Miał dar do ich wynajdywania. Zazwyczaj pochodziły z dobrych domów, były zadbane i nie brakowało im pieniędzy, za to miały niedostatek wrażeń. Karmione seksualną papką, która sączyła się im zewsząd do głów, szukały czegoś więcej niż petting z niedoświadczonym rówieśnikiem. Zabawy w słoneczko i kamienną twarz też nie zapewniały dreszczyku.

Adam Flis wiedział, czego potrzebują. Zabierał je z imprezowego zagłębia w centrum Warszawy i przewoził limuzyną na drugi brzeg, na Romantyczną 2H. Później, chwaląc się kolegom kolejnymi zaliczeniami, zwykł mawiać, że jest romantykiem z Romantycznej: „Dymam je i płaczę ze szczęścia”. Dziewczyny, które przywoził, nazywał jednonockami, bo tyle właśnie istniały w jego życiu. Najbardziej lubił zabierać dwie lub trzy i patrzeć, jak zabawiają się ze sobą na wszelkie możliwe sposoby. Wstyd przychodził dopiero rano wraz z narkotykowym kacem. Tyle że jego to nie dotyczyło. Zawsze miał dostęp do dragów i nigdy się nie wstydził. Niektórzy jego znajomi mówili, że to jakiś defekt, ale on czuł się z tym dobrze. Niech wstydzą się inni. Jednonocki spełniały każdą jego zachciankę. Traktował je jak dmuchane lale, z których po użyciu spuszcza się powietrze i wyrzuca na śmieci. Najpierw jednak miały się prężyć, wypinać, lizać i wkładać we wszystkie otwory ciała najdziwniejsze przedmioty. On tylko przypatrywał się i wciągał kolejne kreski najlepszego koksu w Warszawie, popijając markowymi trunkami, których smaku nawet już nie czuł.

Dom przy Romantycznej znakomicie nadawał się na organizowane przez Flisa orgie. Ogrodzony wysokim murem, zasłonięty drzewami zapewniał dyskrecję. Grube ściany i jak na rozmiary willi, niewielkie okna z roletami dawały poczucie odcięcia od świata. Raz tylko się pomylił, gdy zabrał do siebie dziewczę, które okazało się córeczką szychy z Ministerstwa Sprawiedliwości. Panienka piła, ćpała i robiła wszystko to, co jednonocki lubią robić najbardziej.

– Ciągnęła druta jak odkurzacz – opowiadał rozradowany Flis koledze, który nie dotarł tamtej nocy na Romantyczną i miał szczęście, bo dziewczynka, choć może i nic na to nie wskazywało, jak twierdził miliarder, skończyła dopiero czternaście lat. Pedofilia.

Adam Flis nie zamierzał jednak zwalniać tempa. Czuł się bezkarny, wciąż przywoził panienki na Romantyczną. Tego dnia postanowił zrobić sobie przerwę. Tym bardziej zaskoczył go widok w salonie.

– Wypierdalaj! No już! – krzyknął, szturchając leżącą na dywanie nagą dziewczynę. Spojrzał na zegarek – panienka spędziła tu dobę. Dawno nie powinno jej być w jego domu. Jednonocka coś zamamrotała i przyjęła pozycję na pieska. Flis wybuchnął śmiechem. Przez moment nawet rozważał, czy nie skorzystać, ale nie miał czasu na dalszą zabawę. Chwycił telefon. – Norbert, na górę, raz-dwa. – Ledwie się rozłączył i usiadł na kanapie, do salonu wpadł ogolony na łyso osiłek. – Co ta szmata tu, kurwa, robi?

Norbert spojrzał na wypiętą panienkę i też wybuchnął śmiechem.

– Ale brecha, formalnie ma chyba pizdę zamiast mózgu. Już ją zabieram, szefie, i odwożę na chatę. – Podniósł dziewczynę, jakby nic nie ważyła, zebrał z fotela jej bieliznę i sukienkę.

– Weź ją i po drodze doprowadź do stanu używalności. Nie chcę tutaj znowu rodziców z pretensjami.

Adam Flis lubił Norberta, bo nie trzeba mu było niczego mówić dwa razy i nie musiał przed nim nikogo udawać. Tymczasem podszedł do barku i zaserwował sobie Białego Rosjanina. Ze szklanką w ręku, ubrany w dres Realu Madryt, na którym autograf złożył sam Cristiano Ronaldo, pomaszerował do piwnicy. Tam, za pancernymi drzwiami, znajdował się jego gabinet. Trzydziestoośmioletni miliarder w każdym swoim domu miał dokładnie taki sam pokój, w którym pracował. Pośrodku stało na jednej nodze śnieżnobiałe biurko, obok niego fotel, a pod ścianą będąca sejfem szafa, w której znajdował się komputer. Na biurku tkwiły dwa panoramiczne monitory i klawiatura. Flis szedł powoli w ich kierunku, popijając biały koktajl. Czas się zabawić. Podobno jakiś haker intensywnie węszył wokół jego firmy.

Pachniała mieszaniną potu, seksu, alkoholu, papierosów i zwietrzałych perfum. Zarzucił ją sobie na ramię; była całkowicie bezwładna. Kukła. Na fotelu zobaczył stringi, stanik i sukienkę. Zabrał je, bo przecież musiał paniusię w coś ubrać. Nie byłoby dobrze, gdyby tatuś i mamusia widzieli, jak wraca nago do domu.

„Weź ją i po drodze doprowadź do stanu używalności. Nie chcę tutaj znowu rodziców z pretensjami”.

Adam Flis nie musiał tego mówić. Norbert znał się na swojej robocie. Nie pierwszy i nie ostatni raz wywoził z Romantycznej dziewczynki, które się zasiedziały. Ta jednak była rekordzistką. Fajne poślady. Postanowił ją najpierw wykąpać, nakarmić i dać trochę koksu. Nie za dużo, byle stanęła na nogi i współpracowała, gdy będzie ją posuwał. Szef nie miał nic przeciwko takim akcjom. Dla Flisa towar był już zużyty i do wyrzucenia. Łysy osiłek nie gardził resztkami z pańskiego stołu, a nawalonym kukłom było wszystko jedno, kto w nich gości. Ta miała maksymalnie siedemnaście lat. Małe, sprężyste piersi z dużymi sutkami sterczały wyzywająco. Infantylny tatuaż Hello Kitty tuż poniżej pępka nie świadczył o jej niewinności. Norbert pożądliwie spojrzał na dokładnie wydepilowane miejsca intymne i naprawdę długie nogi. Wyobrażał sobie, jak go nimi obejmie. Śliczniutka. Dziewczyna miała dyskretny kolczyk w nosie i potargane blond włosy z czymś, co było kiedyś grzywką na emo. Nie bardzo wiedział, co to znaczy, ale usłyszał takie określenie w rozmowie dwóch panienek w klubie. Jedna tłumaczyła drugiej, jak za pomocą szczotki, suszarki i lakieru ułożyć włosy na bok tak, by zasłaniały całe czoło. Umieścił dziewczynę w wannie i napuścił wody. Jego ręka zaczęła błądzić po jej jędrnym ciele.

– Pobudka, maleńka, pobudka.

Nastolatka uniosła z trudem powieki, wydała z siebie kilka niepowiązanych głosek i znowu zamknęła oczy. Norbert specjalnie się tym nie zmartwił. Wsunął dłoń między jej uda i naparł z całą siłą. Dziewczyna jęknęła i rozłożyła nogi, by jego palce miały więcej swobody. Zrobił jej dobrze ręką. To nieco ją rozbudziło, uśmiechnęła się.

– Masz krechę? – spytała; jej oczy błyszczały.

– Mam, ale najpierw kąpiel.

Umył ją i wytarł białym ręcznikiem, po czym wziął na ręce i zaniósł do jednej z gościnnych sypialni. Leżała nago na wielkim wodnym łóżku, wijąc się jak kotka w rui. Norbert wyjął z kieszeni przezroczystą torebkę z białym proszkiem. Na szafce nocnej usypał dwie grube kreski, zwinął banknot stuzłotowy i podał dziewczynie. Oblizała wargi – wiedział, że za działkę zrobi wszystko. Syndrom dnia następnego, kokainowy dół. Nachyliła się nad szafką i wciągnęła na raz swoją porcję śniegu.

– Dajesz radę, lachonie. – Norbert klepnął ją w pośladek, a ona zapiszczała i wskoczyła z powrotem na łóżko. Wyraźnie się ożywiła, wyciągała ręce w kierunku swojego łysego dobroczyńcy.

Zaraz go dostaniesz. Rozebrał się, wciągnął swoją kreskę i ruszył do ataku. Obrócił ją tyłem, tak by jej wypięte pośladki były na wysokości jego lędźwi. Dłoń zanurzył we włosach i oplótł je sobie wokół palców. Szarpnął i jednocześnie wbił w nią swój sterczący członek. Był podniecony, wykonywał szybkie ruchy. Nie interesowało go, czy dziewczynie też jest dobrze.

Nagle zaczęła drżeć, ale to nie był orgazm. Norbert już wiedział, co się dzieje. Obrócił ją na plecy. Z nosa ciekła jej strużka krwi, oczy miała wywrócone do góry, dusiła się, trzęsąc się jak przy ataku padaczki. Kurwa, przedawkowała. Łysol złapał się za głowę. Ja pierdolę. Zaczął nerwowo rozglądać się po sypialni. Włożył dresowe spodnie, na stopy wcisnął sportowe buty. Fuck! Wybiegł do łazienki po ubranie dziewczyny, a gdy wrócił, nie trzęsła się już. Oddychała nierówno, jakby się zachłystywała.

– Będzie dobrze.

Ubrał ją, otarł krew z twarzy, wziął na ramię i wyniósł do garażu. Żeby szef nie widział. Był wściekły – zachciało mu się seksu. Wolał nie myśleć, co będzie, jeśli panienka się przekręci. Wcisnął ją na tylne siedzenie Subaru Impreza WRX STI. Samochód dostał w prezencie od Adama Flisa, taki kaprys miliardera, któremu sportowe auto się znudziło. No już, szybciej. Wciągnął bluzę z kapturem. Odpalił zapłon, silnik typu boxer zawarczał groźnie. Gdy drzwi do garażu wreszcie się podniosły, ruszył szybko, ale ostrożnie, by nie zahaczyć o bramę. Wyjechał na wąską, ciemną uliczkę dojazdową, która łączyła się z Romantyczną. Zajebista nazwa. Skręcił w prawo, w kierunku Wału Miedzeszyńskiego. Wcisnął gaz, a trzystukonna maszyna wyrwała do przodu. Przejechał zaledwie paręset metrów, gdy tuż przed maską zobaczył mężczyznę w wojskowej kurtce i dokerce na głowie. Odruchowo odbił w bok i ocierając się o krzaki, wyminął niespodziewaną przeszkodę. Jebany, pierdolony w dupę chuj! Gdyby nie ta mała, zatrzymałby się i nakopał frajerowi. Spojrzał w lusterko – było za ciemno, by coś dostrzec.

Wystawił twarz na chłodne podmuchy wiatru. Oddychał głęboko. Stał tak z zamkniętymi oczami, wsłuchując się w szum liści i dźwięk wietrznych dzwonków, które ktoś zapewne powiesił jako ozdobę na tarasie. Świeże powietrze oszołomiło go, nie pamiętał, kiedy ostatni raz został wypuszczony z zamknięcia. Zadarł głowę i spojrzał w rozgwieżdżone niebo. Nie miał pojęcia, jak się tu znalazł i gdzie jest, ale w tym momencie nie było to dla niego ważne. Po głowie kołatała mu się myśl, że ma coś ważnego do zrobienia, lecz nie skupiał się na niej. Nie teraz, jeszcze nie. Po prostu stał, chłonąc odzyskaną wolność. Z tego błogiego stanu wyrwał go ryk silnika. Potężny, świadczący o dużej mocy, takiej, jaką dysponują sportowe auta. Zza zakrętu wyłonił się samochód, rozświetlając reflektorami ciemną drogę, i popędził wprost na niego. Stał jak sparaliżowany, nie zdążył zareagować. Zamknął oczy. Nie, kurwa, nie.

Wojskową kurtką szarpnął podmuch rozpędzonego auta, którego kierowca w ostatniej chwili ominął Artura i pomknął dalej. Jeszcze kilka minut po tym wydarzeniu, gdy warkot silnika ucichł dawno w oddali, Solski cały się trząsł, nie mogąc opanować paniki. Podszedł do płotu – musiał się o coś oprzeć. Złapał się metalowych prętów i osunął na chodnik. Siedział, dysząc szybko. Dopiero gdy się uspokoił, wstał i zaczął się rozglądać. Na płocie dostrzegł tabliczkę „Romantyczna 1C”. Nic mu to nie mówiło. Tuż za ogrodzeniem na maszcie łopotała flaga Brazylii, w głębi ogrodu zaś wypatrzył białą rezydencję stylizowaną na polski dworek. Wszystko wskazywało na to, że jest to rezydencja ambasadora, a jeśli tak, to znajdował się w Warszawie lub raczej na jej peryferiach. Nie rzucać się w oczy. Budzenie dyplomaty w środku nocy nie było najlepszym pomysłem, zwłaszcza że nie bardzo wiedział, co miałby powiedzieć. Ruszył w kierunku, w którym odjechał samochód. Musiał dotrzeć do jakiejś ulicy, której nazwa będzie mu znana. Po drodze sprawdzał kieszenie kurtki. Znalazł zwitek pięćdziesięciozłotowych banknotów i telefon komórkowy. Srebrno-czarny Samsung z klapką był włączony. Sprawdził kontakty – poza numerem biura obsługi klienta był tam jeszcze jeden, opisany jako „Przyjaciele”. Nie zastanawiał się. Wybrał go. Usłyszał sygnał połączenia, jeden, drugi, trzeci, czwarty…

– Miło, że dzwonisz, Arturze.

Ten głos poznałby na końcu świata, w każdej sytuacji. Wystarczył mu jeden wyraz, by pojąć, że to ona, kobieta z rozmazanych wizji, które przypominały sen. To na jej głos czekał, przebywając w zamknięciu. Czasami przynosiła obrazy i światło, które sprawiały ból. Kiedy indziej była wybawieniem od pustki, w której się znalazł, a w której zmysły szalały, tracąc orientację w czasie i przestrzeni. To ona mówiła mu, co ma robić. Jej niski, zmysłowy głos tłumaczył i przekonywał, a niekiedy beształ i poniżał niczym wymierzający razy bat.

– Ukryj się gdzieś i czekaj na telefon. Spokojnej nocy, Arturze. Uważaj na siebie.

O tyle rzeczy chciał ją zapytać, tyle się dowiedzieć… Będzie jeszcze okazja, przecież powiedziała, że zadzwoni. Ona dotrzymuje słowa, a on jej nie zawiedzie.

Postawił kołnierz wojskowej kurtki i przyspieszył kroku. Po kilkuset metrach minął po lewej bramę z wywieszoną na niej iracką flagą. Kolejna rezydencja. Gdy doszedł do końca ulicy, już wiedział, gdzie jest – Wał Miedzeszyński. Chciał się dostać do centrum Warszawy, do miejsc, które znał i kojarzył. Przypomniał sobie o banknotach znalezionych w kurtce. Szybko je przeliczył – tysiąc złotych. Mógł zamówić taksówkę.

31

30.09.2009, środa

Warszawa, willa premiera, ulica Parkowa

godzina 1.20

Najlepszy samochód na świecie to samochód służbowy, lepsze jest tylko służbowe auto z kierowcą. Jego posiadanie czyni życie prostszym. Nie trzeba wydzwaniać po taksówkę czy tłuc się nocnym autobusem. Człowiek dyskretnie i wygodnie może się przemieszczać z miejsca na miejsce bez konieczności wdawania się w dyskusję z namolnym taksiarzem. Pół biedy, jeśli padało: „Ooo, pana to ja znam z telewizji. Dobrze pan tym komuchom dopieprzył” albo „Panie, ja to mam pomysł. Całą tę bandę rozpieprzyć na cztery strony świata i niech tylko tacy jak pan szanowny zostaną”. Tego rodzaju teksty były nawet miłe. Jednak wraz ze spadkiem notowań komentarze w taksówkach czy środkach komunikacji miejskiej stawały się coraz bardziej krytyczne wobec wszystkich związanych z ekipą rządzącą. „Mało się nachapaliście? Pan to może i jest w porządku, ale pańscy szefowie to niech już sobie siana dadzą”. Aby nie wysłuchiwać podobnych impertynencji, Emil Fiedorczyk od jakiegoś czasu nie ruszał się nigdzie bez kierowcy i służbowego Volvo S80. Czarna rządowa limuzyna z kremową skórzaną tapicerką miała silnik V8 o mocy 315 koni mechanicznych i napęd na cztery koła. Wielki Likwidator znał te dane na pamięć, ponieważ jego kierowca uwielbiał opowiadać o maszynie, którą prowadził. Zachwycał się technicznymi detalami niczym koneser sztuki obrazami największych mistrzów.

– Dokąd, panie ministrze? – spytał jak zwykle, gdy Fiedorczyk siedział już na tylnej kanapie. Nie narzekał na godziny pracy, nawet jeśli – tak jak teraz – musiał siedzieć za kółkiem niemal do drugiej w nocy. Taki job. Zawsze powtarzał sobie, że górnicy mają gorzej.

– Do domu – wydał dyspozycję Emil Fiedorczyk.

Ruszyli powoli w górę Parkowej, przy której willę miała premier Berchart. Jeden z dwóch wyjazdów z rządowego kompleksu znajdował się dokładnie naprzeciwko rosyjskiej ambasady. Gigantyczny budynek przypominający petersburskie pałace z XVIII i XIX wieku stał na wzgórzu pośrodku czterohektarowego parku. Frontowa część gmachu miała sto metrów i zwieńczona była kopułą z masztem flagowym. Do wejścia prowadziły długie, szerokie schody. Wchodziło się przez czterokolumnowy masywny portyk pełniący funkcję otwartego ganku.

Wielki Likwidator z sentymentem patrzył na budynek kojarzący mu się z Rosją, której wiernie służył od dwudziestu dziewięciu lat. Nigdy nie był w środku, gdyż byłoby to niezgodne z procedurami bezpieczeństwa, a przede wszystkim dziwne. On, człowiek czyszczący polskie służby specjalne z komunistycznych złogów, bawi w rosyjskiej ambasadzie.

Brama otworzyła się i volvo wiozące Emila Fiedorczyka skręciło w prawo, w ulicę Belwederską, by po chwili minąć Ministerstwo Obrony Narodowej i Belweder. Co za idioci. Nie potrafił zrozumieć, dlaczego kolejne rządy nie przeniosły siedziby MON-u z dala od rosyjskiej ambasady, tylko narażały ministrów i ich ludzi na inwigilację. Oczywiście eksperci zapewniali, że Ministerstwo Obrony wyposażone jest w najlepsze urządzenia zagłuszające, antypodsłuchowe i wszelkie gadżety, dzięki którym budynek jest bezpieczny. Jeśli nawet w tym przypadku teoria pokrywała się z praktyką, to i tak siedziba MON-u na wszelki wypadek powinna zostać przeniesiona w inne miejsce. Strzeżonego Pan Bóg strzeże.

Kierowca przyspieszył płynnie i rządowa limuzyna wjechała w puste o tej godzinie Aleje Ujazdowskie z Kancelarią Premiera po lewej i Łazienkami Królewskimi po prawej. Volvo sunęło wyludnionymi ulicami. Tylko gdzieniegdzie widać było zabłąkane zmęczone dusze szukające drogi do domu. Alkohol mieszał kierunki świata i plątał nogi. Zaskakująco dużo osób miało na sobie modne garnitury, eleganckie żakiety i spódnice zgodne z korporacyjnymi wytycznymi. Nie byli to ludzie z marginesu, ale najprawdziwsze korpoludki. Samotni, spędzający dzień w szczurzych boksach, tresowani na papierkowych fighterów coraz częściej odreagowywali stresy i frustracje, pijąc, kiedy tylko była ku temu okazja, albo tworząc okazje do picia. Jeszcze tylko trudny powrót do domu, może szybki seks albo przynajmniej masturbacja i krótki sen, bo rano trzeba wstać, wcześnie włożyć roboczy strój, przykleić uśmiech, wciągnąć porcję amfy i ruszyć w pogoń za kolegami.

Wielki Likwidator właściwie współczuł temu pokoleniu, któremu niby niczego nie brakowało. Ci ludzie mieli pieniądze, mieszkania, samochody i seks, nie mieli jedynie sensu życia. Byli jak roboty, które w większości prędzej czy później zostaną zezłomowane. Bo się zepsują, bo przyjdą nowe, ulepszone modele, bo upadnie firma, której prezesi zarabiali sumy, o jakich szarakom się nawet nie śni. Wysoko opłacani menedżerowie biorący horrendalne premie za swoje rzekomo cudowne umiejętności. Oni będą trwać, przeskakiwać z miejsca na miejsce, pomnażać swój majątek, zmieniać żony na coraz młodsze i śmiać się z korpoludków zapieprzających na ich prywatne odrzutowce i domy na Costa del Sol.

Przejechali rondo de Gaulle’a z pokraczną sztuczną palmą i pomknęli dalej Krakowskim Przedmieściem. Emil Fiedorczyk przestał się wpatrywać w widoki za oknem. Zamknął oczy i rozmarzył się, przypominając sobie ostatnie godziny spędzone u Alicji Berchart. Przyjechał, tak jak się umówili, na dwudziestą pierwszą. Powitała go w zwiewnej, odważnie prześwitującej sukience z głębokim dekoltem, który zachęcał do podziwiania krągłych piersi. Na stole czekały szampan i talerz ostryg przyrządzonych po rosyjsku z kwaśną śmietaną i kawiorem z łososia.

– Za twój raport, Emilu – powiedziała Alicja, uśmiechając się kusząco. Unieśli kieliszki wypełnione szampanem Krug Clos d’Ambonnay rocznik 1995. – To prezent od prezydenta Francji. Dostał go Andrzejewski i chyba przez przypadek ostał się w barku. Mamy szczęście – wyjaśniła szefowa rządu, pragnąc najwyraźniej wytłumaczyć, skąd na stole wzięła się butelka trunku wartego około dziesięciu tysięcy złotych.

Szampan pochodził z małej francuskiej wioski Ambonnay. To tam w niewielkiej winnicy uprawiane są winogrona szczepu Pinot Noir, które zbiera się raz na dziesięć lat. Stąd wyjątkowość szampana, którym raczyli się premier Berchart i Wielki Likwidator. Gdy tylko usiedli, pojawił się kelner z dymiącymi miskami tajskiej zupy krewetkowej.

– Przepraszam, że menu nie konsultowałam z tobą, ale chciałam zrobić ci niespodziankę.

Emil Fiedorczyk wciągnął w nozdrza intensywny zapach będący mieszaniną woni mleka kokosowego, trawy cytrynowej, imbiru i kolendry. Poczuł, że jest głodny. Alicja Berchart dobrze znała jego przysmaki, wśród których ostre azjatyckie zupy należały do ulubionych.

– Przepyszna – powiedział, zajadając się orientalną potrawą. Dopiero teraz dostrzegł ustawione na stole świeczki, których płomienie kołysały się miarowo na boki.

– Mam nadzieję, że nie przygotowałeś w raporcie niespodzianek, które zaskoczą mnie podczas prezentacji. – Szefowa rządu zerknęła podejrzliwie na Wielkiego Likwidatora.

– Skąd! O wszystkim byłaś informowana na bieżąco – oświadczył natychmiast, nie pozostawiając miejsca na interpretacje.

Rozmawiali o pracy komisji, trudnych przesłuchaniach, zmowie milczenia i dokumentach, które odnajdywano w różnych dziwnych miejscach. Alicja sprawiała wrażenie zainteresowanej, uważnej słuchaczki. Zadawała mnóstwo konkretnych pytań i z podziwem oceniała zdolności śledcze i analityczne Emila Fiedorczyka. Stary lis okazał się bardzo podatny na pochlebstwa.

– A teraz gwiazdy wieczoru. – Na słowa szefowej rządu kelner wniósł danie główne. – Przepiórki nadziewane borowikami – dodała.

Na talerzach leżały wyluzowane z kości tuszki przepiórek z pięknie zarumienioną skórką upieczone w brytfannie na maśle z dodatkiem powideł. Farsz składał się z przesmażonych drobno posiekanych grzybów i szalotek. Przepiórkom towarzyszyły grillowane warzywa, a całość doprawiona była sosem limonkowym.

– Przecież to jest rozpusta – zauważył Fiedorczyk, ale nie wyglądał na kogoś, kto zamierza podzielić się jedzeniem z bezdomnymi z Dworca Centralnego. – Niebo w gębie! – dodał, połykając pierwszy kęs. Kucharz zadbał o to, by przepiórcze mięso nie wyschło w trakcie pieczenia; było soczyste i znakomicie współgrało z borowikowym nadzieniem.

– Jeszcze raz twoje zdrowie, Emilu.

Szampan się już skończył, więc pili lekko schłodzone białe wino. Alicja odprawiła kelnera i kucharza. Zostali sami w rządowej willi.

– Wspominałaś o Solskim. Wiadomo już, kto go uprowadził? – spytał Wielki Likwidator z pełnymi ustami.

– Pewnie chłopcy z Sekcji „1” – odparła Berchart. Przepiórcze mięso trzymała w palcach i rwała je na drobne kawałeczki. – Pogrywają sobie ze mną. Myślą, że są przebiegli niczym Hans Kloss. Szczerze mówiąc, nie wiem, co kombinują, ale nie będzie to miało wpływu na nasze plany – powiedziała, oblizując palce. – Od jutra Artur Solski będzie poszukiwany listem gończym i traktowany jak niebezpieczny zbieg ze szpitala psychiatrycznego. – Sięgnęła po kolejny kawałek mięsa.

– Zapominasz chyba, że facet wie, kto przygotowywał operację w siedzibie DTV. Jeśli to ujawni, będziemy mieli gigantyczne problemy. – Wielki Likwidator nie podzielał spokoju, jaki prezentowała szefowa rządu, bardziej skupiona na przepiórce niż na zniknięciu Artura Solskiego.

– Emilu, naprawdę myślisz, że ktokolwiek uwierzy psycholowi i mordercy? – Po jej twarzy błąkał się uśmiech. Można było odnieść wrażenie, że bawi się całą sytuacją.

– A co z nagraniem? Jeśli film ze strzelaniny w DTV ujrzy światło dzienne, będziemy skończeni. – Fiedorczyk nie rozumiał, skąd się bierze jej pewność siebie. Zbyt wiele było niewiadomych i zaangażowanych osób, by móc być pewnym zakończenia.

– Film już wkrótce przestanie być problemem, nie martw się. – Alicja Berchart sięgnęła po kieliszek z winem. Przełknęła półwytrawne chardonnay z chilijskiej winnicy Casa Lapostolle.

Wielki Likwidator oparł się łokciami o stół, złożył dłonie i umieścił na nich brodę.

– Miałem się też nie martwić wcześniej, gdy przyjeżdżał egzekutor z Moskwy. O ile wiem, facet będzie wąchał kwiatki od spodu. Więc wybacz mi, ale chciałbym poznać więcej szczegółów twojego planu – rzekł i wrócił do przerwanego jedzenia.

– To Adam Flis dysponuje oryginałem nagrania. Nasz człowiek właśnie jedzie na spotkanie z nim. Myślę, że ma wystarczająco mocne argumenty, by pan Flis zgodził się na współpracę.

Usłyszawszy to, Wielki Likwidator ciężko westchnął. Kolejne zabójstwo. Zostawiali za sobą krwawy ślad wielkości autostrady. Fiedorczyk uważał, że w ostatnim czasie Alicja Berchart stała się zbyt brutalna. Być może poczuła się zbyt pewnie. Zamiast wyrafinowanej wywiadowczej gry zaczęła stosować taktykę spalonej ziemi. Na dłuższą metę groziło to dekonspiracją. Czas zadbać o siebie.

– Mam jeszcze jedną ważną sprawę do omówienia, Emilu.

Fiedorczyk tylko zamruczał, pałaszując kolejny kawałek mięsa.

– Jutro Wiktor Hofmann powinien wreszcie wiedzieć, gdzie znajdują się skrzynie z Bagdadu. Kazałam mu od razu do ciebie zadzwonić.

Wielki Likwidator przestał przeżuwać i podniósł oczy znad talerza. Otarł usta chusteczką.

– A skąd niby będzie to wiedział? Od prawie dwóch lat próbuję… przepraszam, próbujemy znaleźć te pieprzone skrzynie. – Najwyraźniej stracił apetyt. – Polujemy na chłopców z Sekcji „1”, odkąd dowiedzieliśmy się o Abu Marwanie i archiwum Saddama. Zwerbowanie Rokity, przekazanie tajnych dokumentów tej – zmrużył oczy i zmarszczył brwi, szukając w pamięci nazwiska – no, tej Kaliskiej, reaktywowanie Solskiego i wreszcie zamach w DTV. Przekopałem się przez archiwa wywiadu, przesłuchałem wszystkich ludzi z Sekcji „1” i nic. A ty mi mówisz, że Wiktor Hofmann nagle powie mi, gdzie są skrzynie? Skąd niby ta pokraka ma to wiedzieć? – Był nieufny. Coś w tej całej historii mu nie pasowało.

– Stefan Jędrzejczyk przeszedł na naszą stronę – zakomunikowała Alicja Berchart, pogryzając grillowane warzywa. Jej oczy błyszczały.

– W to nie uwierzę. – Wielki Likwidator wydął wargi, co miało dodatkowo wzmocnić przekaz werbalny. – Dałaś mu dupy czy może przyszedł dobrowolnie, bo cię lubi?

Premier Berchart zachichotała, wstała i stawiając kroki, jakby płynęła w powietrzu, podeszła do Fiedorczyka. Położyła mu dłoń na policzku.

– Czyżbyś był zazdrosny? A może nie wierzysz w mój dar przekonywania ludzi? – Siadła na blacie, podwijając wysoko sukienkę, tak by odsłonić całe uda.

Dopiero teraz Emil Fiedorczyk zobaczył, że nie ma na sobie majtek. Poczuł narastające podniecenie. Od kilku miesięcy się nie kochali. On całe dnie spędzał w Agencji Wywiadu, przygotowując raport. Rzadko też rozmawiali.

– Po prostu jestem zdziwiony. Nie znam szczegółów i nie wiem, czy wszystko jest dobrze zaplanowane. Od kiedy to jesteś taka samodzielna?

Ledwie skończył, Alicja Berchart wzięła zamach i z całej siły go spoliczkowała. To było dobrze wymierzone i mocne uderzenie. Rozległo się głośne plaśnięcie, a Fiedorczyk prawie spadł z krzesła.

– Mołczi, sobaku! – Zasłoniła nagie uda i spojrzała Wielkiemu Likwidatorowi prosto w oczy. – Pamiętaj: Hofmann, telefon, jutro. Umówcie się jak najszybciej na spotkanie. A Jędrzejczyk zrobi wszystko, co mu się każe, i ty lepiej też się tak zachowuj.

Skarcony Emil Fiedorczyk nie odezwał się. Zdał sobie sprawę, że nie zauważył, kiedy stała się faktycznym numerem jeden w ich gnieździe. Nie była już wyłącznie faworytą moskiewskiej centrali, która zainwestowała w nią mnóstwo czasu i pracy. Wyszkolona przez matkę była urodzonym szpiegiem, bezwzględnym i zabójczo skutecznym. I chociaż przez wiele lat to on był jej mentorem, przewodnikiem po korytarzach władzy i kulisach świata polityki, już go nie potrzebowała. Dopiero dziś dotarło to do niego. Zadrżał, ale nie dał po sobie poznać, że się czegoś obawia.

– A teraz chodź do sypialni, muszę się zrelaksować.

Fiedorczyk posłusznie wstał, odłożył sztućce i poszedł za nią na górę.

Skrzypiące łóżko i odgłosy kopulującej na nim pary coraz bardziej rozpraszały hakera. Sąsiad już od ponad dwóch godzin z małymi przerwami testował swoją nową narzeczoną. Zabawa była naprawdę ostra – momentami wydawało się, że kochankowie przebiją ścianę dzielącą mieszkania i wjadą wraz z łóżkiem na środek pracowni komputerowej Kuny. Haker pogubił się już w liczbie jej orgazmów i jego wytrysków. Niewątpliwie szli na rekord, i to światowy.

– Jeszcze, jeszcze, kutasie! – krzyczała ona najwyraźniej wciąż nie w pełni usatysfakcjonowana.

– Jak cię zaraz dojadę, suko… – dyszał ciężko on.

Kuna przekręcił potencjometr i wcisnął na uszy słuchawki.

I can’t seem to face up to the facts

I’m tense and nervous and I

Can’t relax

Zaczął śpiewać z Talking Heads piosenkę o psychicznym zabójcy, który nie potrafi się pogodzić z faktami, a zamiast tego spina się, denerwuje i nie może się wyluzować.

Psycho Killer

Qu’est-ce que c’est

fa fa fa fa fa fa fa fa fa far better

Run run run run run run run away

Lepiej uciekać daleko. Kuna nucił, próbując skupić się na pracy. Forsował właśnie system zabezpieczeń Abdo Network. Szło mu zdecydowanie zbyt łatwo. Miał wrażenie, że podąża czyimś śladem albo jest wciągany w zasadzkę. Adam Flis znał się na rzeczy i na pewno przygotował dla swojej firmy specjalne zabezpieczenia przed infiltracją sieci. Lepiej uciekać daleko. Lata doświadczeń nie uśpiły czujności Kuny – pilnował się, by nie paść ofiarą własnego sukcesu. Gdy komuś się wszystko udaje, może szybko dotrzeć do granicy swoich kompetencji i niepostrzeżenie ją przekroczyć. Historia hakerstwa znaczona była porażkami tych, którzy uwierzyli, że są informatycznymi bogami. Kuna nie zamierzał popełnić tego błędu. Nie chciał skończyć jak jego guru Kevin Mitnick, który spędził w więzieniu pięć długich lat. Stukot klawiatury nabierał tempa. Ciągi cyfr, znaków i liter przeskakiwały na ekranie, tworząc obrazy czytelne wyłącznie dla programistów. Lewą ręką sięgnął po ptasie mleczko; już drugie opakowanie znikało tego wieczoru.

We are vain and we are blind

Jesteśmy próżni, jesteśmy ślepi

I hate people when they’re not polite

Nienawidzę ludzi, gdy są nieuprzejmi

Powtarzając za wokalistą Talking Heads, Kuna sięgnął po kolejne ptasie mleczko, klasyczne waniliowe, bez żadnych dziwactw typu biała czekolada. Z przerwami na wizytę w toalecie spędził przy komputerze ponad dwanaście godzin. Najwięcej czasu zajęło mu klonowanie adresów IP oraz ustawienie ślepych połączeń, luster, które miały odbijać sygnał i mylić trop, gdyby ktoś chciał go namierzyć. Podstawy BHP hakera. Tak przygotowany mógł zacząć szukać w sieci danych, które po złożeniu niczym puzzle stworzą klucz pozwalający mu wejść do świata Adama Flisa. Wciąż nie mógł się oprzeć wrażeniu, że zbyt szybko znajduje kolejne brakujące części. Jakby ktoś, kto zna się na pracy hakera i wie, jakie narzędzia on stosuje, rozsypał je w taki sposób, by zostały odnalezione. Bezpieczeństwo systemów firmy Flisa nadzorowało NOC, czyli Network Operators Center. Tam Kuna rozpoczął swoje poszukiwania – musiał znaleźć identyfikator bezpieczeństwa jednego z administratorów, który mógł zdalnie zarządzać serwerem firmy z komputerów znajdujących się poza nią. System wymagał podwójnego uwierzytelnienia. Administrator podawał swój login i PIN. W tym momencie na jego telefon komórkowy przychodził generowany przez komputer jednorazowy kod. Dopiero po jego wpisaniu można było wejść do sieci z poziomu administratora. Kuna bez problemu znalazł nazwiska administratorów Abdo Network wraz z ich telefonami kontaktowymi. Były w mailach, które do pracowników rozsyłał dział IT, informując, do kogo należy się zgłosić w razie problemów z serwerami. Po przejrzeniu listy i sprawdzeniu nazwisk w sieci wybrał Jowitę Pająk. Zakładał, że dziewczyna ma najkrótszy staż w firmie Flisa, a co za tym idzie – najmniejsze doświadczenie w walce z hakerami.

– Słucham?

Zaspany głos dobrze wróżył. W środku nocy człowiek wolniej kojarzy fakty i trudniej mu dostrzec coś podejrzanego.

– Cześć, Jowita, tu Damian Kulig z działu finansowego. Przepraszam, że dzwonię o tak nieludzkiej porze, ale siedzę nad kwartalnym raportem i zerwało mi połączenie z firmą. Mogłabyś sprawdzić, co się dzieje? – wyrecytował Kuna z takim przekonaniem, że nawet prawdziwy Damian Kulig uwierzyłby w to, co mówił. Miał przygotowaną całą legendę, wiedział, pod kogo się podszyć.

– Jasne, Daniel – odpowiedziała Jowita Pająk.

– Damian, Damian Kulig – poprawił ją zaraz Kuna. Namierzył już telefon dziewczyny i jej domowy komputer. Gdy tylko zaloguje się ona do systemu Abdo, wszystkie dane trafią natychmiast do hakera. Kuna wykorzysta jej login i PIN, by połączyć się z serwerem jako administrator. Jednorazowy kod dostanie na sklonowany numer komórki Jowity. Proste i banalne.

– Poczekaj chwilę, już sprawdzam.

Słyszał, jak wystukuje coś na klawiaturze swojego laptopa. Rozległ się dźwięk przychodzącego esemesa. Wszystko szło zgodnie z planem. Za chwilę wejdzie do systemu Abdo Network.

32

30.09.2009, środa

Warszawa, dom Adama Flisa

godzina 2.30

Rozejrzał się czujnie. W okolicy pełno było ambasadorskich rezydencji, a wolał, żeby nikt go tutaj nie zobaczył. Sprawnie przeskoczył przez płot, chwaląc siebie w myślach za utrzymywanie dobrej formy. Nie był, jak wielu generałów, zasiedziałym panem z piwnym brzuszkiem. Regularnie ćwiczył, pilnował tego, co i jak je. Przykucnął w cieniu po drugiej stronie parkanu. Miał na sobie czarną bluzę dresową z kapturem, ciemne jeansy, rękawiczki, a na głowie kominiarkę. Znał na pamięć plan willi Adama Flisa, wiedział, gdzie zainstalowane są czujki alarmu oraz kamery i jak je wyłączyć. Oderwał się od żywopłotu i pobiegł pochylony w kierunku domu.

Ze zdziwieniem dostrzegł otwartą bramę garażową. Przywarł do drzewa. Garaż wyglądał na pusty, ale wolał się upewnić. Zrobił kilka kroków i znowu zamarł. Wyjrzał zza niskiego murku, który odcinał podjazd od reszty ogrodu. Pusto, ni chuja. Wyprostował się i biegiem ruszył w kierunku podniesionej bramy, ale tuż przed nią znowu się zatrzymał i popatrzył uważnie. Czysto. W garażu przewidzianym na dwa samochody stało czerwone Ferrari California.

Marcin Rokita znał się na samochodach chyba lepiej niż na kobietach, a już na pewno lepiej wychodził na tej właśnie pasji. Produkowany od roku model wyposażony był we wszystkie możliwe wynalazki firmy z Maranello: system kontroli trakcji F1-Trac, karbonowo-ceramiczne tarcze hamulcowe, aktywne zawieszenie z regulowanymi amortyzatorami MRC i czterystusześćdziesięciokonny silnik V8. To monstrum rozpędzało się do setki w niecałe cztery sekundy.

Fiu, fiu. Rokita obszedł auto, szukając drzwi łączących garaż z resztą domu. Nie chciał zapalać światła, bo zdecydowanie utrudniało to orientację w przestrzeni i przemieszczanie się. W końcu się jednak poddał i włączył latarkę. Drzwi znajdowały się na tylnej ścianie i były idealnie dopasowane do lica. Po ciemku nigdy by ich nie znalazł. Nacisnął klamkę i pociągnął do siebie. Drzwi uchyliły się lekko. Za nimi znajdowały się prowadzące na górę schody, na których szczycie migała czerwona dioda sygnalizująca pracę kamery. Spod kurtki wyciągnął swojego ulubionego glocka i dokręcił tłumik. Opadł na jedno kolano i wymierzył. Rozległ się trzask i czerwone światełko przestało pulsować. Ruszył do góry. Kolejne drzwi także nie były zamknięte – szczęście mu sprzyjało. W domu panowały cisza i półmrok. Z danych Rokity wynikało, że Adam Flis zazwyczaj do późna w nocy, naćpany i pijany, przesiaduje w swoim gabinecie w piwnicy. Błogosławiona nielojalność zwolnionych pracowników. Ludzie pokroju młodego miliardera przestają dbać o detale, wierząc w swoją bezkarność i wyjątkowość. Nie potrafią na przykład tak żegnać się z podwładnymi, by ci nie odchodzili rozgoryczeni i żądni zemsty, mając głowę pełną poufnych informacji. Korzystając ze swoich znajomości, Rokita bez problemu dotarł do kilku osób, które pracowały dla Adama Flisa i chętnie odegrałyby się na byłym pryncypale.

– No dalej, czekam na ciebie! – krzyczał zachrypnięty, kołysząc się to w lewo, to w prawo na fotelu. Bacznie wpatrywał się w monitory, śledząc ruchy hakera o pseudonimie Milky_Way. Chłopak był niezły i dobrze kombinował. Biedaczek nie zorientował się jednak, że uruchomił cichy alarm i jest obserwowany.

Flis uwielbiał takie zabawy – testował w ten sposób bezpieczeństwo swoich systemów oraz lojalność i inteligencję pracowników. Niestety pani Jowita Pająk będzie musiała poszukać sobie nowej pracy. Zamiast, jak przewidywała tajna procedura, skontaktować się z innym administratorem, by to on sprawdził system, postanowiła być miła i nie budzić kolegi w środku nocy. W ten sposób jej login i PIN wpadły w ręce hakera. Gdyby skontaktowała się z drugim administratorem, spoza rozsyłanej mailem listy dyżurnych, haker nie zdołałby namierzyć go w tak krótkim czasie i przejąć danych logowania.

Adam Flis sięgnął po srebrną tackę z równo usypanymi kreskami kokainy. Zwinięty banknot przyłożony do dziurki nosa, wdech, odchylenie głowy do tyłu, moment zawieszenia, głowa w dół, drink do ręki. Czuł, że jest wstawiony, ale nie chciał przerywać zabawy. Jeszcze kilka minut. Popatrzy, jak cienias dociera do skarbca, gdzie zamiast nagrody czekać będzie na niego klatka na szczury. Podniósł się i lekko się zataczając, ruszył do pancernych drzwi oddzielających go od świata zewnętrznego. Musiał zrobić sobie jeszcze jednego drinka. Zazwyczaj wszystko miał przy sobie, w przenośnym barku, ale dziś o nim zapomniał. Wstukał kod i mechanizm zamka zwolnił blokadę.

Dźwięku odskakujących metalowych rygli nie da się z niczym pomylić. Ktoś wychodził z gabinetu. Szef BOR-u, schowany za skórzaną kanapą na górze, nie wierzył w swoje szczęście – tuż obok jego kryjówki przeszedł Adam Flis. Teraz wystarczyło poczekać i wrócić za nim do piwnicy. Plan był prosty: wymusić na szefie Abdo Network skasowanie nagrań z siedziby DTV, których głównym bohaterem był Marcin Rokita. Kopia przekazana Klarze Zegert nie stanowiła w tym momencie problemu.

Potknąwszy się o krzesło, Flis wszedł do salonu, który był urządzony niczym prawdziwy pub. Rokita usłyszał pracującą kostkarkę do lodu; miliarder przygotowywał sobie drinka. Rozległo się głośne mlaśnięcie. Test musiał wypaść zadowalająco, bo Adam Flis poczłapał z powrotem do piwnicy.

Marcin Rokita podążył za nim jak duch. Nie był dumny z tego, co robi. Potrafił sobie jednak wytłumaczyć, że w wyjątkowych sytuacjach cel uświęca środki. Skoro jest samotnym mścicielem, musi działać niezgodnie z prawem, bo faceci, których ściga, też prawa nie przestrzegają. Jeszcze tylko ten jeden raz. Adam Flis nie był święty. Cudowne dziecko polskiego biznesu było przestępcą w białym kołnierzyku. Zdegenerowany moralnie, pozbawiony hamulców mężczyzna był zwykłym bandytą. Gdyby nie jego kontakty w świecie polityki, szyte na miarę garnitury, wykształcenie, ochrona służb specjalnych i umiejętnie budowany wizerunek filantropa, nie różniłby się niczym od gangsterów, których ksywy kojarzyły się z asortymentem sklepu mięsnego.

Szef BOR-u szedł tuż za swoim celem. Flis był już dobrze wstawiony i nie spostrzegłby nawet idącego za nim stada słoni. Podszedł do pancernych drzwi i wstukał sześciocyfrowy kod – 297467. Rokita powtórzył go w pamięci: 297467. Blokada drzwi została zwolniona, miliarder otworzył je na oścież i chwiejąc się, ruszył do środka. Nie czekał, aż się zamkną. Mechanizm dociągania ciężkiego stalowego skrzydła działał powoli. Rokita nie musiał się spieszyć – złapał niedomknięte drzwi i wszedł do gabinetu.

– I co mi teraz pokażesz, zwiędły fiucie?! – rzucił Flis zachrypniętym głosem w stronę dwóch ekranów ustawionych na dużym białym biurku.

Marcin Rokita odetchnął. Stąpał ostrożnie, zbliżając się od tyłu.

– No już, kurwa, nie będę czekał do rana, debilu! – Biznesmen opadł ciężko na fotel. Wytrzeszczył oczy, jakby miał problem z ogarnięciem rozjeżdżającego się obrazu. – No ja pierdolę! – Beknął głośno i nachylił się nad biurkiem. Kolejna działka kokainy. – Od razu lepiej – powiedział do siebie, prostując się na fotelu, który wyglądał jak wyjęty z rajdowego samochodu.

Rokita stanął za nim i zarzucił mu sznur na szyję.

– Spokojnie, to cię nie uduszę – powiedział do wierzgającego nogami Flisa.

33

20.05.1957, poniedziałek

Warszawa, Saska Kępa

godzina 13.40

Na śnieżnobiałym obrusie ustawiona była najlepsza zastawa stołowa, jaką mieli. Jeszcze przedwojenna, z Ćmielowa. Talerze, waza, sosjerki, półmiski i salaterki wykonane były z jasnoróżowej porcelany i subtelnie ozdobione kwiatowym motywem. Wyjmowali ją tylko na wyjątkowe okazje. Była zbyt cenna, by jeść na niej codziennie obiad.

Helena biegała między kuchnią a salonem, donosząc marynowane grzybki, kiszone ogórki, czosnek i śledziki. Od jej przyjazdu do stolicy minęło siedem lat, skończyła studia i jako adiunkt kontynuowała pracę na Wydziale Psychologii Uniwersytetu Warszawskiego. Miasto podniosło się z gruzów, a ludzie starali się żyć normalnie, nie rozpamiętując zanadto piekła wojny. Rodzice ojca byli z niej bardzo dumni. Dla staruszków, którzy cudem przeżyli pożogę powstania warszawskiego, była oczkiem w głowie. Dopóki nie wróciła z zesłania, byli sami – wszystkie ich dzieci zostały zabite albo przez Niemców, albo przez Rosjan, w zależności od tego, gdzie się znalazły w 1939 roku. Mieli trzech synów i córkę oraz sześcioro wnucząt. „Opłakiwanie własnych dzieci i wnuków to największa kara, jaka może spotkać człowieka – mawiała babcia i zaraz dodawała: – Dlaczego właśnie nas Bóg tak pokarał?”. Szybko się jednak rozpromieniała, wspominając ten czerwcowy dzień 1950 roku, kiedy Helena stanęła w drzwiach ich małego domu przy Krynicznej na Saskiej Kępie. Okuniewiczowie mieszkali tutaj od samego początku wciśnięci między większe, ustawione szeregowo kamienice. W trakcie bombardowań stolicy ich ulica prawie nie ucierpiała. Po wojnie przyjęli do siebie dwie rodziny znajomych, które straciły dach nad głową, i mieszkali tak w piętnaście osób na niecałych stu metrach kwadratowych. Nikt nie narzekał, ludzie cieszyli się, że żyją. Gdy Helena zapukała do drzwi, znowu mieszkali sami.

– Od razu cię poznałam. Masz oczy ojca, a usta i nos mamy. Kochanie ty moje! – powtarzała babcia, tuląc ją tak mocno, jakby się bała, że ktoś ją jej odbierze.

Starsza kobieta ostatni raz widziała wnuczkę w sierpniu 1939 roku, gdy wraz z mężem spędzali wakacje w Hieronimowie, majątku rodziny von Rammów. Syn był tam zarządcą i zarabiał bardzo godziwe pieniądze. Planowali, że Helena za rok pojedzie do Warszawy i zamieszka z dziadkami, by tam uczęszczać do którejś z prywatnych szkół powszechnych. Różnica w poziomie nauczania między miastem a wsią była olbrzymia, a rodzicom Heleny zależało, by odebrała gruntowne wykształcenie.

Gdy dziadkowie wsiadali do nowego CWS-a Torpedo, którym szofer miał ich odwieźć do samej Warszawy, nikt nie dopuszczał do siebie myśli, że za kilka dni rozpocznie się wojna. Najpierw uderzyli Niemcy, a siedemnastego września Sowieci, i to pod ich kontrolą znalazł się Hieronimów. Przez całą wojnę nie mieli informacji od syna. Znajomi przekazali im tylko, że wraz z rodziną został prawdopodobnie wywieziony w głąb Związku Radzieckiego. Gdy po wojnie przyjechali do Hieronimowa szukać Jana, jego żony i dzieci, zastali zgliszcza pięknego dziewiętnastowiecznego kompleksu pałacowego. Dwór i oficyna zostały spalone, park zaś zdewastowano. Wtedy też dowiedzieli się, że Jan, Leokadia, Helena i Olgierd Okuniewiczowie trafili w styczniu 1941 roku do Siewierodwińska na dalekiej, nieprzyjaznej północy. Czekali na ich powrót, ale gdy przyjeżdżały kolejne transporty z uwolnionymi z sowieckich łagrów, a ich nie było – stracili nadzieję.

– To ja, Helena… tylko ja przeżyłam – wyszeptała chuda dziewczyna, stanąwszy pewnego czerwcowego dnia w drzwiach domu na Saskiej Kępie.

Wyglądała jak zabiedzony strach na wróble w za dużej, postrzępionej sukience z dziurawymi rękawami, zniszczonych botkach i z tobołkiem pod pachą. Widać było, że dawno się nie kąpała. Spod wyblakłej kwiecistej chustki wystawały kosmyki długich czarnych włosów, wyraźnie przetłuszczonych i zaniedbanych. Zapadnięte policzki i smutne oczy w sinej otoczce dopełniały obrazu rozpaczy. Zniszczone od mrozu i ciężkiej pracy dłonie próbowała chować w rękawach sukienki, która krojem przypominała klasztorny habit.

– Helenko! – Starsza pani przytuliła wnuczkę.

Zaczęły płakać. Nie potrzebowały słów. Dopiero później, po kilku dniach Helena opowiedziała o tym, co przeszli po wywiezieniu w głąb sowieckiej Rosji. Znowu płakali, tym razem we troje. Dziadkowie nigdy więcej nie prosili jej, by wracała do tych strasznych chwil. Nie chcieli, by znowu przeżywała ból, strach i upokorzenia, jakich doznała w Siewierodwińsku.

Z każdym dniem, tygodniem i miesiącem Helena piękniała, jakby zrzucała z siebie ślady łagru, zarówno te fizyczne, jak i psychiczne. Zaczęła się uśmiechać, znalazła przyjaciół i chłopca. Ich znajomość trwała już dwa lata, uznali więc, że czas pójść krok dalej i założyć rodzinę. By wszystko odbyło się zgodnie z tradycją, on musiał się oświadczyć. Stąd tak wykwintny obiad podany na starej porcelanie z Ćmielowa, którą wyjmowano z kredensu tylko przy rodzinnych uroczystościach.

Dzwonek do drzwi.

– Helenko, to Karol, otwórz mu! – krzyknęła babcia, ale nie było to konieczne.

Helena Okuniewicz, ubrana w piękną kwiecistą bluzkę i prostą granatową spódniczkę, była już przy drzwiach.

– Proszę, proszę, kogo ja widzę? Mój ulubieniec Karol Berchart. – Dziadek Heleny stał tuż za nią, ciesząc się z wizyty przyszłego męża swojej jedynej wnuczki.

34

30.09.2009, środa

Warszawa, mieszkanie Kuny

godzina 3.00

Poszło łatwiej, niż myślał, i wbrew irracjonalnym lękom nikt go nie namierzył. Złamał zabezpieczenia systemu Abdo Network i zdobył pęk kluczy, dzięki któremu miał nieograniczony dostęp do komputerów i sekretów firmy. Przede wszystkim odnalazł Adama Flisa – to jego szukał. Właściciel Abdo Network był zalogowany. Problemy ze snem? Kilkoma naciśnięciami klawiszy Kuna połączył się ze wskazanym przez system komputerem i podpiętą do niego kamerką internetową. Zadbał, by właściciel nie zorientował się, że właśnie ktoś go podgląda. Obraz i dźwięk były bardzo dobrej jakości. Odruchowo włączył nagrywanie docierającego do niego sygnału. Nie mógł uwierzyć w to, co widzi na monitorze.

Adam Flis siedział sztywno w fotelu z zarzuconym na szyję sznurem, który przyciskał mu potylicę do podgłówka. Obok stał z pistoletem w ręku jakiś zamaskowany mężczyzna.

– Powtórzę jeszcze raz: wykasuj nagrania z DTV. Nie interesuje mnie, jak to zrobisz. Mój człowiek sprawdzi, czy mnie nie oszukałeś. Dasz mu dostęp do swojego kompa, żeby wszystko widział. – Facet w czarnej bluzie i kominiarce nie wyglądał na żartownisia.

Adam Flis nerwowo pocierał nos; każdy narkoman w stresie tak robi.

– Człowieku, nie wiem, co ty pierdolisz. Jakie nagrania…

Nie dokończył, bo mężczyzna w kominiarce strzelił mu w udo. Rozległo się plaśnięcie, jakie wydaje przy strzale pistolet z tłumikiem, a miliarder zawył, patrząc z przerażeniem na krwawiącą nogę.

– Wykasuj nagrania z pierwszego sierpnia dwa tysiące ósmego roku.

Tym razem Flis ostentacyjnie milczał. Błąd. Rozległo się kolejne plaśnięcie, a biały dres Realu Madryt zabarwił się krwią na lewym ramieniu. Właściciel Abdo Network złapał się za rękę. Jego twarz wykrzywił grymas bólu i strachu. Chyba dotarło do niego, że jeśli nie będzie współpracował, bardzo źle się to skończy. Tłumik skierowany został na jego krocze.

– Dobrze, już nie trzeba! Już, kurwa, rozumiem! – wysyczał przez zaciśnięte z bólu zęby. Sięgnął do klawiatury i zaczął coś wpisywać. Facet w kominiarce podał mu telefon. Flis wyjaśnił rozmówcy, jak ma się połączyć z jego komputerem.

Adam Flis, na ile Kuna mógł się zorientować, kasował jakieś archiwalne pliki. Haker nie był w stanie ich przechwycić, nie w takim tempie, zresztą obawiał się, że mógłby to zauważyć obserwator kontrolujący to, co robi właściciel Abdo Network. Bardzo sprytne – dzięki temu facet w kominiarce wiedział, czy Flis nie próbuje go oszukać albo wezwać pomocy. Kamerka internetowa rejestrowała wszystko jak należy. Kolejną godzinę Kuna spędził nieruchomo, nie odrywając wzroku od panoramicznego ekranu, na którym rozgrywały się niebywałe sceny. Po skasowaniu nagrań wideo Flis został zmuszony do skopiowania danych z serwera agencji Arx. Już nie trzeba go było przekonywać za pomocą pistoletu.

Podczas gdy pochylony nad klawiaturą miliarder przeczesywał wskazane zasoby, do gabinetu wszedł ogolony na łyso mężczyzna. Zdziwienie było obustronne.

– Co jest, kurwa, szefie? – spytał, ale odpowiedzi już nie usłyszał. Kula trafiła go prosto w czoło. Upadł jak sflaczały worek i leżał bez ruchu. Egzekucja na zimno, bez emocji, z transmisją online dla jednego widza.

Kuna patrzył na to, co się dzieje, jak na tani film sensacyjny, w którym zabrakło pieniędzy na efekty specjalne i przynajmniej średniej klasy aktorów. Flis skończył to, co miał zrobić. Śmierć ochroniarza nie wywołała żadnej jego reakcji.

– Teraz wyłącz monitoring i wyczyść zapisy z kamer w domu – rzucił mężczyzna z pistoletem, trzymając w drugiej ręce przyłożony do ucha telefon. Najwyraźniej dostał sygnał, że wszystko jest w porządku. Pokiwał głową i podszedł do miliardera. Wziął zamach i pistoletem uderzył go w skroń, pozbawiając przytomności.

Kuna wyłączył nagrywanie i odpiął komputer od internetu. Poruszał się szybko jak na swoje rozmiary, dysząc chyba nawet ciężej niż sąsiad, który urządził sobie tego dnia seksualny maraton. Poszedł do kuchni i ze stosu brudnych szklanek wybrał tę, która wyglądała na najczystszą. Nasypał do niej kawy i włączył czajnik elektryczny. Co za gówno! Musiał jak najszybciej skopiować wszystkie ważne dane, w tym nagranie z gabinetu Adama Flisa. Zamierzał na jakiś czas zniknąć. Wolał nie sprawdzać, jak długie ręce ma koleś w kominiarce. Facet niewątpliwie wiedział, co robi, i był zdeterminowany. Nie wdawał się w dyskusje i nie negocjował. To nie był ktoś, kogo Kuna chciałby zaprosić do McDonalda albo pożerać z nim z jednego kubełka kurczaki z KFC. Zalał kawę i dodał odrobinę mleka. Aż cud, że znalazł w lodówce coś nieprzeterminowanego. Z kubkiem w ręku zasiadł przed monitorami.

Poranna kawa musiała być mocna, czarna i obowiązkowo z ekspresu. Dobrą kawę poznawała już po zapachu, nie musiała próbować, by wiedzieć, czy czeka ją przyjemność, o jakiej marzyła, czy wręcz przeciwnie. Uśmiechnęła się, bo ta kawa pachniała wyjątkowo dobrze.

Wstawała codziennie o pół do szóstej. Toaleta zajmowała jej prawie półtorej godziny. Jak mawiała matka, panie w pewnym wieku muszą mieć więcej czasu na zamaskowanie mankamentów urody, tak by nie straszyć ludzi. Alicja Berchart zawsze pamiętała o prostych, ale niezwykle życiowych radach swojej mamy, która zmarła, nie doczekawszy momentu, w którym jej ukochana córka została szefową wywiadu wojskowego, a później zasiadła w fotelu premiera. Byłaby dumna, gdyż cieszył ją najmniejszy nawet sukces latorośli, dla której była surowa i wymagająca. Nasiliło się to zwłaszcza po tragicznej śmierci Karola Bercharta, gdy musiała wziąć na siebie ciężar utrzymania domu i wychowania córki. W dzieciństwie i latach młodzieńczych Alicja Berchart nie zaznała nadmiaru miłości oraz rodzinnego ciepła, ale dzięki temu lepiej radziła sobie w dorosłym życiu. Stała się odporna, wiedziała, że musi sama dawać sobie radę. Jej matka była piękną, zawsze zadbaną kobietą. Nie było po niej widać śladów wojny. Wraz z rodzicami i młodszym bratem Sowieci wywieźli ją na Wschód, gdy miała dziewięć lat. Trafiła do łagru w Siewierodwińsku. Helena Berchart niechętnie opowiadała o tamtych strasznych czasach, jednak gdy córka zachowywała się niewłaściwie, nie chciała się uczyć lub była nieposłuszna, zdejmowała bluzkę, by pokazać dziecku blizny, jakie zostały jej po pobycie w łagrach. Tak karano tam nieposłuszeństwo ideałom wielkiej komunistycznej rewolucji. Wojna z kapitalizmem, socjalistyczny postęp i budowanie państw bez klas i nierówności wymagały poświęceń oraz cierpienia, na które jej córka Alicja musiała być przygotowana. Powtarzała w kółko, że przeżyła zsyłkę, by urodzić dziecko stworzone do wielkich celów. Gdy w wypadku samochodowym zginął ojciec Alicji, jej matka wprowadziła jeszcze surowsze zasady. Jedenastolatka była często karana cieleśnie. Nie musiała nic zbroić – Helena Berchart wierzyła w hartowanie ducha przez fizyczne cierpienie. Stosowała szeroki wachlarz kar, poczynając od klęczenia nago na grochu, poprzez razy wymierzane bambusową tyczką, lodowate kąpiele i skuwanie ciała w nienaturalnych pozycjach, kończąc na zamykaniu w piwnicy lub drewnianej skrzyni, do której wkładała myszy, żaby, pająki, a czasem nawet szczury.

– Mamusiu, ale ja się boję. To jest straszne – mówiła Alicja, a po policzkach płynęły jej łzy i cała drżała.

– Właśnie dlatego musisz zapanować nad bólem i lękiem, które są wymysłem twojego słabego mózgu. – Helena Berchart była nieugięta.

W czternaste urodziny dziewczyny do ich domu przyszli dwaj wujkowie, których Alicja nigdy wcześniej nie widziała. Przynieśli dwie sukienki, przytulankę i dużo czekolady. Matka kazała jej się rozebrać i przymierzyć ubrania, które dostała.

– Pójdę do pokoju – powiedziała Alicja, zbierając prezenty z kanapy.

– Nie w pokoju, ale tutaj, kochanie. Wujkowie chcą zobaczyć, jak wyglądasz. – Helena złapała córkę za rękę.

Nastolatka powoli zdejmowała spodnie i bluzkę. Została w samych majtkach. Jej piersi były już spore, ale w domu nie nosiła stanika, i teraz zasłoniła je ze wstydem dłońmi. Odwróciła się tyłem, kucnęła i złapała jedną z sukienek. W oczach miała łzy, nawet nie widziała jej koloru.

– Najpierw zdejmij majtki – powiedziała lodowatym głosem matka.

Alicja zrobiła, co jej kazano. Nie chciała trafić do łagru, daleko od mamy, tam gdzie umierali ludzie, którym wylatywały zęby, gniła skóra i odpadały palce u rąk i nóg. Stała kompletnie naga i wywracała sukienkę na właściwą stronę, jednocześnie próbując się zasłaniać kawałkiem materiału. Spod powiek kapnęły ciężkie łzy – wstydziła się swoich kobiecych kształtów, a najbardziej odsłoniętych włosów łonowych, które wiły się jej na podbrzuszu i między udami.

– Nie płacz. Popatrz, jaka piękna sukienka – powiedziała Helena Berchart, chcąc uspokoić rozedrganą córkę. – Nie tylko mi, ale i wujkom bardzo się podoba. Z chęcią pomogą ci się ubrać.

Dwaj mężczyźni jakby czekali na ten sygnał. Podeszli do czternastolatki i zaczęli ją pieścić. Alicja Berchart próbowała się wyrwać, ale była bez szans – silne męskie dłonie robiły z nią, co chciały.

– Masz być grzeczna i miła dla wujków.

Nastolatka przestała się szamotać, poddała się woli matki. Nawet nie płakała, gdy pierwszy z nich, pachnący papierosami i winem, wsunął jej rękę między nogi, by po chwili wsadzić tam swojego członka. Alicja poczuła ból i wszystko dookoła zawirowało.

Trzydzieści siedem lat minęło od tamtej strasznej nocy, której zgwałcona dziewczyna nigdy nie zapomniała. Nie wyparła jej z pamięci, wręcz przeciwnie – niczym masochistka pielęgnowała w sobie obrazy z tamtych urodzin. Traktowała te wydarzenia jak swego rodzaju inicjację duchową oraz symbol pełnego oddania się sprawie i stojącej za nią organizacji. Wtedy, po trwającym prawie dwie godziny gwałcie, leżała bez ruchu na dywanie, ściskając podartą nową sukienkę, ale już wiedziała. Zrozumiała, czego chce nauczyć ją matka. Jaką tajemnicę jej przekazała. Siła woli, siła umysłu jest wszystkim. Nie da się złamać człowieka, torturując go i kalecząc jego ciało. Ciało to jedynie opakowanie, narzędzie potrzebne do wykonywania zadań.

– Wstań i weź kąpiel – wyszeptała matka, pochylając się nad Alicją.

Dziewczyna napełniła wannę ciepłą wodą i zanurzyła się w niej po czubek głowy, aby zmyć z siebie własną krew i spermę wujków, których już nigdy nie spotkała.

Premier Berchart wyszła spod prysznica i stanęła nago przed zaparowanym lustrem. Przetarła je ręcznikiem. Widok, jaki się ukazał, bardzo ją ucieszył. Niezła dupa jesteś. Koleżanki nie wierzyły, że nie poprawiała urody skalpelem. Usiadła przy toaletce i mając dobrze opanowaną sztukę makijażu, zaczęła tuszować mankamenty urody. To był czas wyłącznie dla niej, przeznaczony na samotne rozmyślania.

Nie mógł spać, leżał wpatrzony w sufit. Za kilka godzin zdecydują się losy Olgi, Iwona i Natana. Jeśli jego kalkulacje były trafne i dobrze ocenił sytuację, Kruk zgodzi się wymienić skrzynie za rodzinę. Nic innego major nie był w stanie zrobić, a czas, który dała mu szefowa rządu, kurczył się nieubłaganie. Wiedział, że Alicja Berchart nie pozwoli mu przeciągać sprawy i że w czwartek o jedenastej wojskowi zajmą twierdzę Zegrze. Na jej miejscu zrobiłby tak samo. Państwo nie może być wodzone za nos przez grupę funkcjonariuszy służb specjalnych.

Westchnął. Podniósł się cicho z łóżka, by nie budzić żony, zamknął dokładnie drzwi sypialni i poszedł do kuchni. Nabił ekspres i przygotował sobie poranne latte. Maszyna zamruczała, coś zaszumiało i z kranika popłynęła do filiżanki kawa. W wysokiej szklance przygotował ciepłe mleko z pianką i przelał do niego świeżo zaparzone espresso. Siedział przy kuchennym blacie wpatrzony w zegar. Jako dziecko bawił się z kolegami w podróże w czasie. Uzgadniali, o ile minut cofają zegarki, i odgrywali wszystko to, co wydarzyło się w tym czasie. Śmiechu było co niemiara, gdy na przykład ktoś musiał wrócić do domu i poprosić ojca o powtórkę razów za niewykonane polecenie.

Tak bardzo chciałby umieć naprawdę cofnąć czas. Ułożyłby sobie życie całkiem inaczej. Pewnie wielu już o tym zapewniało. Niczego nie ryzykowali, gdyż nigdy nie mieli stanąć przed dylematem ponownego wyboru. Decyzje zostały już podjęte, a teraz trzeba było za nie płacić. Nie mógł się doczekać spotkania z Wiktorem Hofmannem. Szef Agencji Wywiadu okazał się gadułą. Gdyby nie to, major nie byłby pewny jego współpracy z Krukiem. Hofmann wiedział rzeczy, o których wiedzieć nie powinien. I jeszcze ten wtręt dotyczący Kalifornii, gdzie uprowadzono jego córkę i wnuki. Pieprzyć prawo. Alicja Berchart miała rację – takie gnidy jak Wiktor Hofmann i Emil Fiedorczyk trzeba likwidować bez zastanowienia. Wstał i podszedł do okna. Na zewnątrz szarzało, Warszawa powoli budziła się do życia.

Noc była zimna, ale nie narzekał. Wolał marznąć, niż znowu trafić do izolatki. Dopóki mógł, przesiadywał w pubach, ale gdy ostatni ze znanych mu lokali został zamknięty, musiał się zaszyć na ławce w parku. Unikał dworców i innych stale monitorowanych miejsc. Polecenie było jasne: miał nie rzucać się w oczy. Nie czuł się dobrze – strasznie bolała go głowa i zbierało mu się na wymioty. Syndrom odstawienia. Wiedział, że może być jeszcze gorzej. Po miesiącach zanurzenia w farmakologicznej kąpieli organizm będzie się buntował i domagał stałej dawki chemicznego szczęścia. Na razie próbował oszukiwać go alkoholem, ale musiał załatwić sobie prochy albo narkotyki, które złagodzą ból. Nie miał pojęcia, jak się do tego zabrać. Gdy będzie w prawdziwej potrzebie, nauczy się, tego był pewny. Korciło go, żeby pojechać do domu w Nowej Iwicznej. Nawet nie wiedział, czy ktoś tam teraz mieszka. Szybko jednak wybił sobie ten pomysł z głowy. Miał do wykonania zadanie, dopiero po nim będzie mógł wrócić do normalnego życia. Tak powiedziała ona.

35

30.09.2009, środa

Konstancin-Jeziorna, tężnia

godzina 9.50

Drewniane ściany o wysokości sześciu metrów wypełnione były tarniną, po której spływała solanka, parując pod wpływem wiatru i słońca. Tężnia składała się z dwóch dłuższych i czterech zdecydowanie krótszych paneli, które tworzyły sześciobok. W jego wnętrzu korzystać można było ze zdrowotnych inhalacji. Nie wszystkich jednak to interesowało. Wizyta szefa Agencji Wywiadu w tym miejscu nie miała nic wspólnego z dbaniem o zdrowie. Wiktor Hofmann rozejrzał się po tężni. Mimo ładnej pogody i ciepłego jak na koniec września dnia nie zobaczył zbyt wielu miłośników wdychania jodu, sodu i bromu. W głębi siedziała kobieta, a jej kilkuletni syn biegał dookoła, nie robiąc sobie nic z próśb matki, by się uspokoił. Naprzeciwko były jeszcze dwie starsze panie pogrążone w dyskusji na temat cen w miejscowym dyskoncie.

Hofmann nie dostrzegł niczego podejrzanego i zajął miejsce na jednej z ławek. Nie czekał długo na majora Jędrzejczyka – jego były podwładny zjawił się punktualnie.

– Jak tam, Wiktorze? – zagaił Jędrzejczyk. Teoretycznie to Hofmann miał do niego interes. Potrzebował pieniędzy na spłacenie długu u rosyjskich bandziorów.

– Nieciekawie – sapnął szef Agencji Wywiadu wciśnięty w co najmniej o trzy numery za mały czarny prochowiec. – Nie śpię po nocach. Budzę się zlany potem. Chyba oszaleję.

Zapowiadało się histeryczne wystąpienie, które nie przystoi osobie zajmującej tak ważne dla bezpieczeństwa państwa stanowisko. Parówka w czarnym flaku zatrzęsła się jakby od szlochu i sytuacja stała się jeszcze bardziej żenująca. Major najchętniej dałby Hofmannowi w twarz, ale nie spotkali się po to, by pokazywał mu, jak być mężczyzną.

– Stary, masz dla mnie tę kasę? Wszystko zależy od ciebie.

Stefan Jędrzejczyk pokręcił z politowaniem głową. Nie trzeba być herosem, żeby w trudnych sytuacjach zachować godność.

– Mam dla ciebie coś lepszego.

Hofmann podniósł głowę. Przestał odgrywać monodram i z zaciekawieniem spojrzał na majora.

– To znaczy? – spytał.

Jędrzejczyk podniósł się z ławki.

– Przejdźmy się. Obu nam dobrze to zrobi. – W środku tężni było wystarczająco dużo miejsca do spacerowania. – Dostaniesz skrzynie z Bagdadu.

Usłyszawszy to, Hofmann rozdziawił szeroko usta, co w połączeniu z wiecznie przyklejonym do jego twarzy grymasem uśmiechu dało więcej niż komiczny efekt.

– Wszystkie skrzynie będą twoje – powtórzył Jędrzejczyk, akcentując każde słowo.

Hofmann podrapał się pulchną ręką po głowie, co w za małym płaszczu ograniczającym znacznie swobodę ruchów nie było łatwe. Wyraźnie nie był przygotowany na to, co przed chwilą usłyszał. Przemknęło mu przez myśl, żeby skorzystać z okazji i wziąć to, co dają. Tylko gdzie, na plecy? Pomysł, by zwinąć skarb Saddama sprzed nosa tej nadętej paniusi, korcił, ale był nierealny.

– Skąd ta propozycja? Jeszcze niedawno twierdziłeś, że nie wiesz, co się stało ze skrzyniami – zauważył Wiktor Hofmann, studząc swoje emocje. W sumie nie interesowało go, w co gra Jędrzejczyk. Jebać to. On miał do wykonania ostatnie zadanie, a potem będzie mógł wyjechać gdzieś daleko, gdzie nikt nie rozliczy go za popełnione grzechy.

– Sytuacja się zmieniła. Kruk porwał moją córkę i wnuki – odrzekł Jędrzejczyk, ale nie wyglądał na zdruzgotanego.

Zimny i opanowany skurwiel. Imponował Hofmannowi, który nie mógł pogodzić się z tym, że jest zwykłym mięczakiem.

– A co ja mam z tym wspólnego? – zapytał, patrząc na swoje buty, które potrzebowały czyszczenia.

– Skontaktujesz się z Krukiem, powiesz mu o skrzyniach i umówisz nas na spotkanie. We trzech, ty, ja i Fiedorczyk, jeszcze dziś. Twierdza Zegrze o dwudziestej. – Major klepnął Hofmanna w plecy, co miało oznaczać koniec rozmowy. – Do zobaczenia – rzucił, odwracając się plecami.

Szef Agencji Wywiadu stał, czekając, aż major zniknie mu z oczu. Gdy tak się stało, wyciągnął telefon i wybrał numer Emila Fiedorczyka. Dziwiło go, że Jędrzejczyk zażądał od niego tego samego, czego oczekiwała Alicja Berchart. Sprytna cipa. Szefowa rządu najwyraźniej przewidziała ruchy majora. Coś mu jednak nie pasowało. Gdyby Jędrzejczyk nie wyszedł z taką propozycją, on wystawiłby do wiatru Wielkiego Likwidatora, a to nie miało sensu. Ostatecznie postanowił nie zaprzątać sobie tym głowy.

– Cześć, panie ministrze – zaczął, gdy usłyszał głos Fiedorczyka. – Musimy się koniecznie spotkać. Sprawa dotyczy tych skrzyń, co zniknęły z ewidencji. Znalazły się. – Szedł powoli w kierunku wyjścia. – Tak, oprócz mnie major, który je odnalazł. Mamy się spotkać o dwudziestej w twierdzy Zegrze. – Słuchał ze znudzoną miną tego, co do powiedzenia miał Wielki Likwidator. – Świetnie, jedziemy pana samochodem. – Rozłączył się i wyjął z kieszeni drugi telefon na kartę. Otworzył folder ze zdjęciami. Wybrał portretową fotkę zabitego killera z Moskwy i wysłał do generała Rokity. Po chwili przyszło potwierdzenie dostarczenia wiadomości MMS.

Telefon zawibrował krótko w kieszeni spodni, sygnalizując przyjście wiadomości. Nie teraz. Korciło go, żeby spojrzeć, ale nie chciał łamać zasad, które sam wprowadził. Podczas codziennej odprawy obowiązywał zakaz używania komórek. Nie obawiał się podsłuchu, ale rozpraszania uwagi przez odbieranie „naprawdę ważnych” telefonów i odpowiadanie w „pilnych sprawach” esemesami. Gdyby wydarzyło się coś ważnego albo było coś pilnego do załatwienia, poinformowałaby ich o tym sekretarka. Komórka zawibrowała ponownie. Po nocnym rajdzie na willę Adama Flisa był niewyspany i nerwowy. Poszło nie tak, jak planował. Jebany łysy pojeb. Wszystko było dobrze, dopóki nie pojawił się ochroniarz. Rokita zareagował instynktownie – mózg rozpoznał wroga, wyćwiczone na strzelnicy mięśnie same ułożyły ciało. Jeden celny strzał w czoło. Ale ten trup był wypadkiem przy pracy. Na szczęście broń była lewa, zresztą i tak utopił ją w Wiśle. Przynajmniej tyle dobrego. Kurwa jego mać. Jak mógł nie pomyśleć, że otwarty garaż to zapowiedź czyjegoś powrotu. Był niczym wywieszona w sklepie kartka: „Wyszłam na chwilę, zaraz wracam”. Powinien przewidzieć, że pojawi się ktoś jeszcze.

– Kancelaria Premiera potwierdziła ostatecznie wylot szefowej do Rzymu i Watykanu – raportował pułkownik odpowiedzialny w Biurze Ochrony Rządu za logistykę.

Wyjazdy zagraniczne były wbrew pozorom łatwiejsze do zorganizowania niż wizyty krajowe. Za bezpieczeństwo VIP-a za granicą odpowiadały w znacznym stopniu służby kraju, w którym gościł. Nie trzeba było planować przejazdów, tras, odpowiadać za ich przepustowość, wyznaczać grup zabezpieczenia. Tylko osobista ochrona, czyli kilku wielkich facetów robiących za żywe tarcze, gdyby była taka potrzeba. Chętnych na wyjazdy nigdy nie brakowało, szczególnie do Rzymu i Watykanu. Jak wycieczka, to wycieczka. No i kto nie chciałby mieć fotki z papieżem?

– Co się dzieje tym razem? – spytał rozkojarzony Rokita. Nie pamiętał o planach wyjazdu premier Berchart do Włoch.

– Kolejna rocznica wyboru Karola Wojtyły na papieża – wyjaśnił pierwszy zastępca generała, robiąc błagalną minę. Najwyraźniej chciał się przelecieć do Rzymu.

Przeszli do omawiania spraw bieżących – przetargi, zakupy sprzętu, szkolenia. Codzienna szara rzeczywistość.

Marcin Rokita ziewnął. Czuł się za stary na nocne podchody i zabawy w samotnego mściciela, ale nie było wyjścia. Albo on, albo oni. Był jak wilk w potrzasku, gotowy odgryźć sobie łapę, byle odzyskać wolność. Będzie gryzł i walczył do samego końca. Pomyślał o synach i żonie – choćby dla nich musiał to wszystko przetrwać. Nie będzie kozłem ofiarnym. Zbyt wielu ważnych ludzi zrobiło w tej sprawie znacznie gorsze rzeczy od niego, by to na nim skupił się gniew ludu. Nie ma takiej opcji. Niech Temida wsadzi sobie karzące ramię sprawiedliwości głęboko w tyłek. A jeśli ma tonąć, pociągnie za sobą wszystkich. Nie będzie umierał za państwo, które ma w dupie swoich obywateli. Jeszcze kilka tygodni temu wierzył w ten frazes, że w obliczu interesów państwa interes jednostki schodzi na plan dalszy, przestaje być ważny. Gówno prawda.

Odprawa dobiegła końca. Został sam w gabinecie, rozmyślając o życiu. Dawno tego nie robił, wpadł w wir pracy. Nie miał czasu zwolnić i się rozejrzeć. Ale to się zmieni, najgorsze już za nim. Was mich nicht umbringt, macht mich stärker, powtórzył w myślach za swoim ulubionym filozofem. „Co mnie nie zabija, to czyni mnie silniejszym”. Przypomniał sobie o wiadomości, której jeszcze nie odczytał. Wyjął telefon i spojrzał na wyświetlacz. Okazało się, że ma dwie. Pierwsza pochodziła od operatora – informacja o aktywowaniu nowych usług. Skasował ją. Druga zawierała załącznik w postaci zdjęcia. Chwilę musiał zaczekać. Początkowo nie poznał twarzy, którą zobaczył. Mężczyzna najwyraźniej był martwy, na szyi widać było siną pręgę. Dopiero gdy dostrzegł bliznę na szczęce, skojarzył tę twarz. O ja pierdolę. Przypomniał sobie akcję w hotelu Bristol, gdy sprzątnął faceta pracującego dla Sekcji „1”. Jako snajper ubezpieczał wtedy gościa, który robił teraz za trupa na zdjęciu przysłanym przez jakiegoś życzliwego. Nie rozumiał, czy ma to być groźba czy ostrzeżenie. Najpierw musiał rozeznać się w sytuacji. Sięgnął po telefon stojący na biurku.

– Tu Rokita. Dostarczcie mi, proszę, info o ofiarach zabójstw z ostatniego tygodnia, z naciskiem na eny. – Odłożył słuchawkę. Nie miał pojęcia, czy mężczyzna z fotografii zginął w Polsce ani kiedy to się stało. Zaufał przeczuciu, pierwszej myśli, która przyszła mu do głowy. Jeśli będzie miał trochę szczęścia, może trafić klienta. BOR miał dostęp do policyjnej bazy danych, więc przygotowanie materiałów nie powinno zabrać wiele czasu.

– Mamy wszystko! – Krueger aż klasnął. Właśnie wygramolił się z furgonetki, która pełniła funkcję mobilnego centrum dowodzenia. – Dźwięk i obraz jak w kinie – powiedział i zaryczał niczym ranny bawół. – Nie ma to jak polowanie na jelenie.

Stali przy żółtym Renault Master z logo Poczty Polskiej. Samochód, jakich wiele jeździ po polskich drogach, ten jednak był wyposażony w sprzęt potrzebny do prowadzenia obserwacji w terenie.

– Dzwonił do kogoś? – spytał Jędrzejczyk, przestępując z nogi na nogę. O dwie kawy za dużo z rana i pęcherz dawał znać o sobie.

– A jakże. Pan roześmiany natychmiast połączył się z Emilem Fiedorczykiem. – Facjata Kruegera promieniała, o ile było to w ogóle możliwe w przypadku tak paskudnego oblicza. – Kruk nie był zdziwiony. Nie zadawał żadnych pytań sprawdzających. Czekał na ten telefon. Umówili się, że do twierdzy pojadą razem.

Jędrzejczyk pokiwał głową. Tego się spodziewali. Ruscy agenci. Pozostało jedynie zlikwidować obu, ale tak, by nie wyglądało to na zabójstwo. Akurat w tym Sekcja „1” miała doświadczenie.

– Później Hofmann zrobił coś zaskakującego. – Krueger miał tajemniczą minę. Cieszył się jak dziecko, wiedząc, że ma informację, która zaskoczy majora. – Wysłał zdjęcie do Marcina Rokity.

– Co takiego? – Jędrzejczyk prawie krzyknął. – Jakie zdjęcie?

Krueger zwlekał z odpowiedzią, napawając się widokiem zdezorientowanego kolegi.

– Wysłał fotkę martwego egzekutora z Moskwy. Godzinę temu został oficjalnie zidentyfikowany jako Michaił Nikołajewicz Bocharow.

Jędrzejczyk wciąż jednak wyglądał na mocno zdziwionego. Zachowanie Hofmanna było całkowicie niezrozumiałe. Nie wiedział, jak je zinterpretować.

– Może dopiero dostali cynk o tym trupie i pan minister chciał powiadomić pana generała, który swego czasu współpracował z ruskim killerem – rzekł Krueger, jakby czytał w myślach majora.

– Rokita odpowiedział? – dopytywał się Jędrzejczyk.

– Nie, milczy.

Majora coraz bardziej złościł chaos, który zaczynał panować i nadawać ton wydarzeniom. Zupełnie jakby ktoś celowo mieszał wątki, sprawy i ludzi, zaciemniając obraz sytuacji. Niezrozumiałe zachowania, sprzeczne sygnały. W mętnej wodzie może i łatwiej łowi się ryby, ale nic w niej nie widać.

– Dawaj, dziadku, do czołgu. Wracamy do bazy. Trzeba się przygotować na wieczór. – Jędrzejczyk gestem zaprosił Kruegera do środka. Zaczęło się końcowe odliczanie.

Cierpliwości uczyła się od najmłodszych lat. Wpajano jej umiejętność czekania i trwania w uśpieniu, życia normalnym rytmem. Jej misja rozpisana była na długie lata. Sowiecki wywiad wojskowy planował z wyprzedzeniem, o jakim innym służbom się nawet nie śniło. Była matrioszką w drugim pokoleniu. Ona nikogo nie udawała, nie musiała uczyć się legend i fałszywych biografii. Była sobą. Nie trzeba jej było werbować, gdyż była dzieckiem GRU, zaplanowanym, urodzonym i wychowanym według wytycznych z centrali w Moskwie. Obie z matką były spełnieniem marzeń wodzów rewolucji, którzy chcieli stworzyć nowego, idealnego człowieka, podporządkowanego i w pełni kontrolowanego. Jednostkę, która przestanie stawiać swoje dobro i potrzeby ponad interes państwa czy organizacji.

Alicja Berchart żałowała tylko jednego – że nie może mieć dziecka, któremu przekazałaby swoją wiedzę i umiejętności, tak jak matka przekazała jej. Jako nastolatka zaszła w ciążę, ale musiała ją usunąć. To było dziecko Emila Fiedorczyka. Tak przynajmniej sobie wmawiała. Pewnie dlatego, że seks z kochankiem matki był czymś wyjątkowym i innym niż kolejne gwałty, na które pozwalała Helena, przyprowadzając wciąż nowych wujków. To był element ćwiczeń, cierpienie i poniżenie, które odczłowieczało. Lekarz dokonujący aborcji uszkodził jej macicę. Od tamtej pory niekiedy czuła się zepsuta, niepełnowartościowa. Ale chwile słabości szybko mijały. Nie miała czasu na łzy i użalanie się nad sobą. Była żołnierzem na froncie tajnej wojny. Helena Okuniewicz-Berchart nigdy nie miała pretensji do Alicji, że ta sypia z jej życiowym partnerem. Wydawało się wręcz, że jest dumna z córki, która potrafiła opleść sobie wokół palca dorosłego mężczyznę. Centrala także musiała wiedzieć o dziwnym szpiegowskim trójkącie, ale nie reagowała. Po latach okazało się, że to dzięki temu układowi Alicja Berchart dotarła na sam szczyt. I gotowa była poświęcić wszystko, by utrzymać się na nim jak najdłużej. Tak ją nauczono.

36

30.09.2009, środa

Konstancin-Jeziorna, willa Izyhali

godzina 11.30

Na widok pędzącej przez ogród góry mięsa Anna Kaliska poczuła się nieswojo. Jakiś wielki facet z siwą brodą i burzą włosów na głowie biegł alejką od strony furtki. Poruszanie utrudniała mu tusza, a dodatkowo musiał przytrzymywać rękami zarzuconą na ramię sportową torbę Adidasa i spodnie zsuwające się z wielkiego brzucha.

– Klaro – zawołała Anna. Wolała, żeby to gospodyni stanęła naprzeciwko szarżującego potwora.

– Co się stało?

Anna nie odpowiedziała, tylko wskazała na okno. Klara Zegert wyjrzała niepewnie i wybuchnęła śmiechem.

– To Kuna… ten spec od komputerów – wyjaśniła i wyszła przed dom, by powitać biegacza. – Nie wiedziałam, że zacząłeś trenować.

Kuna dopadł schodów na ganek, schylił się i zaczął dyszeć, jakby zaraz miał dostać zawału.

– Ja… ja pierdo… pierdolę to wszystko!

Klara wzięła od niego torbę i poprowadziła go do salonu.

– Uspokój się. Co się stało?

– To są jacyś… jacyś pojebani kolesie. Na moich oczach jeden zabił drugiego. W co wy wdepnęłyście? – wysapał haker i opadł na kanapę, zapadając się w poduszki.

– Kto kogo? Opowiadaj po kolei. – Klara Zegert wiedziała, że jej przyjaciel nie jest panikarzem. Jeśli wygramolił się z łóżka o takiej porze i przyjechał do domu jej rodziców, musiało się wydarzyć coś niezwykłego.

W salonie pojawiła się zaniepokojona hałasem Izabela Głowacka.

– Dominik śpi w łóżeczku – powiedziała, widząc pytające spojrzenie Anny.

– Zrobiłem to, o co prosiłaś. Namierzyłem Adama Flisa. Czy mogę dostać kawę i coś do zjedzenia? Nie zdążyłem zrobić sobie śniadania.

Usłyszawszy prośbę przyjaciela, Klara Zegert nieomal parsknęła śmiechem. Nawet w najniebezpieczniejszych sytuacjach nie zapominał o żołądku.

Przenieśli się do kuchni. Anna i Iza zaczęły przygotowywać przekąskę dla Kuny, a on opowiadał o wydarzeniach minionej nocy. Używając specjalistycznego języka, wyjaśnił, w jaki sposób złamał zabezpieczenia systemu Abdo Network, jak później odnalazł Flisa i jak połączył się z jego komputerem. Ze szczegółami opowiedział też o mężczyźnie w czarnej kominiarce, o postrzeleniu biznesmena i o śmierci jego ochroniarza. Kobiety były wstrząśnięte.

– Boże, co robimy? – spytała Anna Kaliska. Ona najlepiej wiedziała, jak bezwzględni potrafią być ludzie z tajnych służb. Znowu zaczęła się bać o Dominika, tym bardziej że Kuna nie został zatrzymany przez ochronę, która rzekomo czuwała w stróżówce. – Przecież oni mogą tu przyjść – dodała.

Klara od razu zrozumiała, o co chodzi. Wcześniej też nie pomyślała o braku reakcji ochroniarza. Pewnie znowu przysnął. Jak na sygnał z murowanej stróżówki wyszedł mężczyzna w czarnym stroju i głośno ziewając, przeciągnął się.

– Masz rację, musimy gdzieś zniknąć – powiedziała i zaczęła stukać palcami o blat stołu. Willa Izyhali wydawała się najlepszym miejscem, ale patrząc na smętnego ochroniarza, wolała nie sprawdzać, na ile opanował on techniki obronne. – Jedziemy do kancelarii. Przecież nie zastrzelą nas wszystkich w centrum Warszawy. Nawet oni nie mogą wszystkiego.

Pomysł został jednomyślnie zaakceptowany. Potrzebowali zaledwie kilku minut, by zebrać potrzebne rzeczy i wsiąść do samochodu. Terenowy Jeep matki Klary ruszył ostro po szutrowej ścieżce, wyrzucając spod kół drobne kamienie.

Płaski otoczak odbił się dwa razy od tafli wody i zanurkował. Puszczanie kaczek nie było tak proste, jak pamiętał z dzieciństwa. Chodził wówczas z ojcem nad rzekę i z podziwem patrzył, jak rzucany przez niego kamień wpada w ślizg i odbija się wielokrotnie, zostawiając na lustrze wody fale łączące się w jeden długi ślad. Nic więcej nie było mu potrzebne do szczęścia – mógł siedzieć nad rzeką i patrzeć bez końca, jak ojciec ciska kamieniami. Pamiętał, jak się śmiali, ale później znowu przychodził Zły. Były krzyk, płacz i ból. Nigdy nie zrozumiał, dlaczego ojciec tak go traktował. Pewnie sam tego nie wiedział.

Artur potrząsnął głową – miał dość złych wspomnień. Nie wiedział jednak, jak się ich pozbyć, bo gdy tylko zamykał oczy, wracały natrętnie wyraziste, jakby wyryte pod powiekami. Zważył w dłoni kolejny kamień i cisnął go pod kątem do jeziorka w Łazienkach Królewskich. Plusk, plusk i znowu zanurzenie. Coś robił nie tak – albo za duży kąt, albo zbyt mała siła wyrzutu. Rozejrzał się za kolejnym otoczakiem. Przed nim wznosił się pałac Na Wodzie podziwiany właśnie przez grupę skośnookich turystów. Solski nie zwracał na nich uwagi, pogrążony w myślach. Czekał, tak jak kazała. Gdy usłyszał ją rano, świat stał się piękniejszy.

– Arturze, już wkrótce twoja misja dobiegnie końca. – Ten niski, wywołujący wibracje głos sprawiał, że był szczęśliwy. – Idź do Łazienek i czekaj na telefon. Zadzwonię.

Zrobił, jak kazała. Ufał jej, wiedział, że mówi prawdę. Śniadanie zjadł w barze z kebabami. Zajadał się udającym baraninę mięsem z dodatkiem cebuli, kapusty pekińskiej, kilku plastrów ogórka, pomidora i pikantnego czerwonego sosu. Popił to najprawdziwszym ajwarem, ryzykując żołądkową rewolucję. Przez ostatnie miesiące jadł kleiki, kaszki i tego typu potrawy ze szpitalnego menu. Wreszcie prawdziwe żarcie. Niestety, kebab podlany tureckim jogurtem opuścił przewód pokarmowy równie szybko, jak został pochłonięty. Artur znowu poczuł się głodny, ale już nie ryzykował. Miał przed sobą kawałek drogi i nie zamierzał sprawdzać swoich umiejętności w biegach na orientację, szukając miejskiej toalety. Gdy dotarł do Łazienek, zza chmur wyszło słońce. Piękny dzień na wielkie czyny.

– Dobrze, powtórzmy jeszcze raz.

Jędrzejczyk i Krueger siedzieli w podziemnej sali narad. To była ich operacja i tylko oni znali wszystkie szczegóły. Szybka, czysta robota, przynajmniej w teorii.

– Nasz kierowca, który od kilku miesięcy wozi Wielkiego Likwidatora, jedzie z Hofmannem i Fiedorczykiem wzdłuż Kanału Żerańskiego w kierunku na Nieporęt. Tuż przed mostem kolejowym naprzeciwko cementowni markuje awarię. Wychodzi z samochodu pod pretekstem zajrzenia pod maskę – Krueger z wyraźnym znudzeniem powtarzał szczegóły przygotowanego planu.

Jędrzejczyk dokończył:

– Jest już ciemno, nie włącza świateł awaryjnych. Resztę robi wynajęty kierowca TIR-a wiozącego stal. Rozpędzone prawie do setki czterdzieści ton nie daje pasażerom służbowego volvo szans na przeżycie. Prawdopodobnie siła uderzenia będzie tak wielka, że auto wyląduje w kanale.

Krueger uśmiechnął się pod nosem.

– Operację koordynujemy na miejscu z samochodu.

Wydawało się, że wszystko jest przygotowane. Kierowca, który cudem uniknie śmierci, będzie opowiadał wstrząśnięty, jak na jego oczach zginęło dwóch wspaniałych, oddanych Polsce ludzi. Niewykluczone, że nadgorliwy prokurator zechce mu postawić zarzuty. Zatrzymanie samochodu w nieodpowiednim miejscu, brak świateł awaryjnych – to było wliczone w koszty. Tak samo jak poważna suma dla kierowcy TIR-a, która wystarczy na leczenie jego syna za granicą. On odsiedzi swoje, a po wszystkim dostanie pracę w jednej z firm zależnych od agencji Arx. Wszyscy będą zadowoleni.

– A jak tam nasz reporter? – spytał Jędrzejczyk, poprawiając kołnierzyk koszuli. Był wyraźnie pobudzony, emocje związane z operacją „Gniazdo Kruka” plus litry wypitej kawy dawały o sobie znać. Czuł lekkie drżenie rąk.

– Pan Solski w pełnej gotowości czeka na sygnał – odpowiedział Krueger, a jego bas zabrzmiał jeszcze głębiej. – To ważny dzień dla wielu osób. Człowiek nie wie, kiedy przejdzie do historii – dodał filozoficznie i przeciągnął się na krześle. – A co z twoją córą i wnukami?

Jędrzejczyk pokręcił głową.

– Staram się o tym nie myśleć. Naiwnie sądziłem, że wystarczy zgłosić gotowość oddania skrzyń, by Olga, Iwo i Natan wrócili do domu. – Machnął ręką. Przeliczył się nie pierwszy raz w życiu. Tymczasem odgrywał rolę ojca szukającego ratunku dla córki. Nie powiedział nikomu, że rano zadzwonili do niego porywacze. Rozmawiał też z Olgą.

– Tato, co się dzieje? Dlaczego ci ludzie nas przetrzymują? – W jej głosie słychać było strach, ale nie o siebie, tylko o synów.

– Wszystko będzie dobrze, córeczko. Nie martw się, za kilka godzin będziecie wolni – zapewniał, a ona wierzyła, że mówi prawdę.

– Tato, tęsknię… – Rozmowa została przerwana.

Jędrzejczyk siedział w kuchni swojego domu i powstrzymywał łzy. Nawet nie zdawał sobie sprawy, jak bardzo mu zależało na tej trójce. Gotowy był złamać wszystkie zasady i przysięgi, byle tylko wrócili do domu.

37

30.09.2009, środa

Warszawa, Łazienki Królewskie

godzina 18.20

Gdy usłyszał dźwięk telefonu, prawie podskoczył. To mogła być tylko ona. Czekał na jej głos i polecenia. Był już trochę głodny, po porannych sensacjach żołądkowych nic nie jadł.

– Arturze, czy jesteś gotów?

Solski stanął na baczność, nadeszła jego chwila chwały. Zaraz się dowie, jakie zadanie przed nim stoi.

– Tak, jestem. – Głos drżał mu z zimna. Wojskowa kurtka nie miała podpinki, a wieczór był chłodny.

– Zaraz się rozgrzejesz, Arturze.

Słuchał uważnie tego, co mówiła. Kiwał głową.

– Czy usłyszymy się jeszcze kiedyś? – spytał na koniec.

– Kiedyś na pewno.

Wierzył jej. Początkowo, gdy usłyszał, co ma zrobić, przestraszył się, ale teraz obawy zniknęły. Ona zawsze dotrzymywała słowa. Gdy mówiła, że będzie bolało, tak właśnie było, ale później przynosiła ukojenie. Nigdy go nie okłamała.

Rozłączył się, wziął głęboki oddech, wcisnął dłonie głęboko w kieszenie i ruszył pod górkę w stronę wyjścia tuż koło Belwederu. Od szybkiego marszu zrobiło mu się cieplej. Patrzył na ostatnich spacerowiczów, którzy jeszcze kręcili się po parkowych alejkach. Poczuł radość gdzieś pod sercem. Coś przyjemnie go łaskotało. Pomyślał o Annie i jej synku. Szedł i próbował przypomnieć sobie numer jej komórki. Nie pamiętał. Kurwa jego mać! Skupił się jeszcze bardziej, poczuł łzy w oczach. Jak mógł zapomnieć ten numer, akurat ten?! Z zakamarków mózgu wyskakiwały dawno nieużywane numery PIN, kody, hasła i numery telefonów kolegów z pracy. Tylko tego jednego nie potrafił sobie przypomnieć. Być może gdyby tu była i przytuliła go, nie zrobiłby tego, co zamierzał.

Marcin Rokita siedział za biurkiem w swoim gabinecie i nie odrywał oczu od zdjęcia, które dostarczono mu wraz z dokumentacją ofiar zabójstw, do jakich doszło w ostatnim tygodniu na terenie Polski. W popielniczce dymił się niedogaszony papieros. Rokita siedział w samej koszuli, marynarkę przewiesił przez oparcie fotela. Sięgnął po kolejnego papierosa, odpalił i zaciągnął się głęboko. Poczuł suchość w gardle i natychmiast ugasił ją łykiem herbaty. Pod sufitem zawisły kłęby dymu. Całe pomieszczenie spowijała siwa tytoniowa mgła. Sekretarka już cztery razy proponowała wietrzenie.

– Panie generale, przecież się pan zaczadzi.

Nie reagował, tylko sięgał po kolejnego papierosa. Gdy dostarczono mu dokumentację dotyczącą morderstw, najpierw przejrzał eny – zamordowanych, których nie zidentyfikowano. Zakładał, że zawodowiec, specjalista od mokrej roboty współpracujący ze służbami specjalnymi, raczej nie będzie znany policji. Miał rację. To właśnie wśród niezidentyfikowanych natrafił na to zdjęcie. Leżało prawie na wierzchu z adnotacją, że prawdopodobnie jest to Michaił Nikołajewicz Bocharow. Znaleziono go martwego w niedzielę przy Chocimskiej 35.

Początkowo Rokita nie skojarzył tego adresu, choć miał wrażenie, że powinien go znać. Tyle się ostatnio działo… Wstukał adres w przeglądarce. Pojawił się link do kancelarii adwokackiej Rocki & Partnerzy. Ożeż kurwa! Jakby dostał kijem bejsbolowym w twarz – absolutne oszołomienie. To nie mógł być przypadek. Dokładnie w tym samym czasie Anna Kaliska spotykała się z mecenas Zegert. Egzekutor nie pomylił adresu, nie odwiedzał starego znajomego. Dostał zlecenie na Annę Kaliską. A tylko jedna osoba poza Rokitą wiedziała, gdzie w sobotę wieczorem dwudziestego szóstego września będzie partnerka Artura Solskiego. Ta sama osoba zatrudniła Michaiła Nikołajewicza Bocharowa do roboty w Bristolu, podczas której Marcin Rokita ubezpieczał go jako snajper. Został oszukany – służył Krukowi, myśląc, że na niego poluje.

– Panie generale! – Drzwi do gabinetu otworzyły się i z impetem wtargnął do środka oficer dyżurny.

– Co jest, do jasnej cholery?! Co takiego się stało, że wpadasz tu bez pukania i zawracasz mi dupę?! – Rokita dał jasno do zrozumienia, że tylko wybuch III wojny światowej będzie wystarczającym usprawiedliwieniem dla młodego porucznika.

– Mamy świecę przed Kancelarią Premiera.

Generał wciąż nie rozumiał, dlaczego zawraca mu się głowę kimś, kto dokonał właśnie próby samospalenia.

– Ale co, mam biec i gasić delikwenta?

– Nie, ale chłopaki twierdzą, że to Artur Solski i że pan go zna.

Marcin Rokita podniósł się z fotela. Zrobił się blady.

– Co z nim?

Porucznik wbił wzrok w dywan.

Kanister i zapalniczka były schowane w torbie w krzakach przy wyjściu z Łazienek. Dokładnie tam, gdzie mu wskazała. Zarzucił torbę na ramię, zasalutował marszałkowi Piłsudskiemu i ruszył Alejami Ujazdowskimi w kierunku Kancelarii Premiera. Zgodnie z instrukcją nie przeszedł na drugą stronę ulicy, pod sam budynek. Było tam zbyt wielu funkcjonariuszy BOR-u i nawet nie zdążyłby się podpalić. Postanowił stanąć na wysokości głównego wejścia do siedziby premiera, tam gdzie widniał napis „Honor i Ojczyzna”. Co za pierdoły! Za dużo widział przez ostatnie dwa lata, by ulegać patriotycznym uniesieniom czy przywiązywać wagę do wzniosłych haseł. Widział, jak ludzkie życie przegrywa z biznesowo-polityczną kalkulacją. Miał informacje o tym, jak osoby odpowiedzialne za bezpieczeństwo kraju organizowały zamachy i zabójstwa. Zajrzał tam, gdzie nie powinien, i nie będzie mu to darowane.

Rozpiął torbę i wyjął trzylitrowy plastikowy kanister z benzyną. Oblał się dokładnie. Cuchnąca ciecz spływała po twarzy, szyi, plecach i brzuchu. Czuł, jak przesiąkają nią spodnie. Przypomniał sobie, jak z ojcem wybrali się na biwak. Prawdziwa męska wyprawa. Zrobili ognisko, ojciec dał mu swoją zapalniczkę i pozwolił podpalić gazety, które służyły za rozpałkę. Miał może jedenaście lat. Siedzieli, smażyli kiełbasy i piekli ziemniaki. Uczta bogów. Było tak, jak powinno być. Później nauczył się, jak rozpalić ogień jedną iskrą. Lubił wyobrażać sobie, że kiedyś w dalekiej dżungli ta umiejętność uratuje mu życie.

Powiew wiatru strącił liście, a te, opadając, przyklejały się do mokrego ubrania. Nie bał się, drżał z zimna. Tak bardzo żałował, że nie zobaczył się z Anną i z Dominikiem. Nie zadzwonił do ojca, nie pogodzili się. Odpędził od siebie te myśli, bo rozpraszały go i odwracały uwagę od zadania. Przypomniał sobie jej słowa: „Zrób to. Zrób to, a wszystko będzie jak dawniej”. Ten głos przenikał do samego środka głowy. Wierzył jej. Ona nigdy go nie okłamała.

Płomienie skoczyły wysoko, lizały gałęzie drzew. Poczuł przeraźliwy gorąc, oddychał ogniem, a potem padł i stracił przytomność. Ogień trawił ciało, zachłannie pożerał nasączone benzyną ubranie. Przez ulicę biegli umundurowani funkcjonariusze BOR-u, piszczały opony zatrzymujących się samochodów.

– Wezwijcie pogotowie! – Pierwszy z borowików zerwał z siebie kurtkę i zaczął gasić nią płonącego Artura.

– Reporter zrobił swoje – powiedział Krueger i zaraz dodał: – Za chwilę na ten gorący temat rzuci się cała dziennikarska sfora.

Ironiczny ton kolegi zirytował Jędrzejczyka. Dla tego faceta o twarzy brzydszej niż odbyt pawiana ludzkie życie nie miało znaczenia. Major oszukiwał się wciąż, że w jego przypadku jest inaczej. Musieli podejmować trudne, a czasem bolesne decyzje, bo tego wymagał interes państwa. Byli strażnikami gwarantującymi ciągłość władzy. Bez niej każdy kraj natychmiast pogrążyłby się w chaosie, a to z kolei oznaczałoby tragedię i dramaty milionów ludzi. Śmierć Artura Solskiego była przesądzona od momentu, gdy przez przypadek wplątał się w historię trupa znalezionego przy małej drewnianej cerkwi w Koterce. Gdyby nie zaczął drążyć tego tematu, żyłby sobie spokojnie w swoim urojonym świecie. Dotarł za daleko i zagroził interesom państwa. Wyrok odroczono, ale go nie odwołano. Teraz, za sprawą spektakularnego samobójstwa Solskiego, wypadek, w którym zginie dwóch polityków, nie będzie aż tak kłuł w oczy. Oczywiście pojawi się mnóstwo teorii spiskowych, ale uwaga opinii publicznej będzie podzielona, a to wystarczy, by wypadek pozostał wypadkiem. Jak zwykle ci, którzy będą próbowali drążyć temat, dostaną przecieki z innymi szalenie interesującymi newsami. Typowa akcja przykrywkowa. Chcesz ukryć niewygodny dla siebie temat, daj mediom coś innego, co odwróci ich uwagę i przesłoni sprawy, które powinny zostać w cieniu.

– Czas na nas. Trzeba zająć dobre miejsce. – Jędrzejczyk poderwał się z krzesła.

Krueger najchętniej pojechałby na kanapie, jednak jeszcze tym razem nie było to możliwe. Stęknął i podniósł się ociężale.

– Show must go on – oznajmił i ruszył za majorem.

38

30.09.2009, środa

Warszawa, siedziba Biura Ochrony Rządu

godzina 19.30

Podekscytowany młodzian gestykulował zamaszyście, tłumacząc widzom, co właściwie wydarzyło się przed Kancelarią Premiera. Ekran podzielony był na dwa okna. W mniejszym produkował się reporter, w większym migał nagrany telefonem amatorski film, na którym widać było płonącą w oddali postać.

– Ta tragedia rozegrała się w kilka sekund na oczach bezradnych funkcjonariuszy BOR-u. Aż trudno uwierzyć, że mogło do niej dojść w tak dobrze strzeżonym miejscu.

Nadający na żywo reporter najpierw mówił, a dopiero później myślał. Nie wspomniał, że do samospalenia nie doszło bezpośrednio pod Kancelarią Premiera, ale po drugiej stronie Alei Ujazdowskich. Tymczasem to zasadnicza różnica i trudno było zarzucać ochronie budynku, że zareagowała dopiero, gdy Solski płonął.

– Czy wiemy, w jakim stanie jest Artur Solski? – Pytanie ze studia było jak ściągnięcie cugli.

Ale reporter wyhamował tylko na moment.

– Szpital nie udziela informacji poza ogólnikowym stwierdzeniem, że pacjent jest w stanie krytycznym – powiedział, jakby ogłaszał wynik sejmowego głosowania, po czym ruszył z werwą: – Z tego, co udało mi się ustalić, mężczyzna od dawna myślał o samobójstwie. Kilka dni temu uciekł z zakładu psychiatrycznego…

Marcin Rokita ściszył telewizor. Nie chciał słuchać głupio-mądrych komentarzy ekspertów od wszystkiego, ludzi gotowych dla pięciu minut tabloidowej sławy mówić o rzeczach, o których nie mają pojęcia. Każdy z nich dobrze wiedział, jak to działa. Odmawiasz, przestajesz być zapraszany i wracasz na koniec kolejki. Wyprzedzili cię specjaliści od gładkiej gadki z kwiecistymi bon motami. Mówić, mówić, mówić, nieważne co. I tak nikt nie zweryfikuje twoich prognoz, nie wróci do twoich błyskotliwych analiz, by obnażyć ich miałkość.

– Z tego, co widać, można wnioskować, że jeśli było tak, jak było, to chuj wie, jak będzie – Rokita parodiował na głos profesora, który często pojawiał się jako komentator w telewizyjnych studiach, choć jeszcze nigdy jego prognoza się nie sprawdziła. Zazwyczaj było zupełnie inaczej, niż przepowiadał.

Wstał i podszedł do barku nalać sobie whisky. Pierwszą szklankę osuszył duszkiem. Wziął ją i butelkę, wrócił za biurko, zarzucił nogi na blat i wpatrywał się niewidzącym wzrokiem w telewizor. Znowu pokazywali ten film. Żywa pochodnia przewraca się i leży bez ruchu. Widać tylko płomień. Cięcie. Akcja ratunkowa, podjeżdża karetka, sanitariusze z noszami podbiegają do wciąż jeszcze dymiącego się ciała. Na szczęście jest zbyt ciemno, by widz mógł dostrzec jakieś szczegóły. Bardziej domyśla się tego, co się dzieje. Funkcjonariusze BOR-u odganiają gapiów, zjawia się policja.

Nie taki koniec tej historii planował. Wypił kolejną szklankę whisky. Buzowały w nim złość i wielkie poczucie winy, dojmujące, przesłaniające wszystko inne. W pierwszym odruchu chciał pojechać do rządowej willi przy Parkowej i rozliczyć się z Alicją Berchart. Tak bardzo pragnął wyrównać z nią rachunki, tak bardzo nienawidził jej za to, co zrobiła z jego życiem i jak wmanewrowała go w swoje kombinacje. Chciał pomścić Artura i powstrzymać Kruka. Kurwa jego mać!

Cisnął szklanką o ścianę. Pił dalej z butelki, nie czując smaku. Wlewał w siebie wysokoprocentowy alkohol, by stępić zmysły, zagłuszyć rozpacz, która go ogarniała. Pomysł z rajdem na Parkową upadł równie szybko, jak powstał. Rokita przypomniał sobie, że szefowa rządu wyjechała do Drawska obserwować wspólne polsko-niemieckie manewry wojskowe. Chwycił leżący na biurku telefon i wybrał jej numer. Pieprzona suka.

– Słucham, generale – odezwała się Alicja Berchart po dwóch sygnałach. Czekała na ten telefon, nie była zaskoczona.

– Wiem wszystko. Chyba nie myślisz, że się wywiniesz – zaczął ostro, a wypity alkohol tylko dodawał mu animuszu. – Ujawnię całą prawdę o tobie. Jeśli będzie trzeba, pójdziemy na dno razem.

Zapadła cisza. W końcu premier Berchart westchnęła.

– Po pierwsze, nie wiem, o czym pan mówi, panie generale. Po drugie, wydaje mi się, że jest pan pijany. I wreszcie po trzecie, gdyby wpadł pan na jakiś szalony pomysł, proszę pamiętać o żonie i dzieciach.

Marcin Rokita poczuł chłód na karku. Mroźny powiew, od którego zjeżyły mu się włosy na głowie. To był szantaż. Alicja Berchart uderzyła w najczulszy punkt i wcale nie żartowała.

– Jebana suka! – wysyczał.

– Niech się pan zachowa honorowo, jak oficer – powiedziała i rozłączyła się.

Ograła wszystkich, była przebieglejsza, niż się to komukolwiek wydawało. Przynosił jej na tacy poufne informacje, dzięki którym mogła mylić tropy. Zabijał wskazane cele, biorąc je za własne i wierząc, że to jedyne wyjście, że tak będzie lepiej dla Najjaśniejszej Rzeczpospolitej. Był ślepy i głuchy. Nie zadawał pytań. Pociągnął kolejnych kilka łyków prosto z butelki. Jasnozłota dwunastoletnia Glenlivet była delikatna, pijąc, nie czuł jej mocy. Tę było widać w zakrzywionym i coraz bardziej rozmazanym obrazie, jaki miał przed oczami. Sięgnął po kartkę i długopis.

Najpierw popłynęła jedna ciężka łza. Sunęła po policzku aż do brody. Później druga i trzecia, aż w końcu tama została przerwana. Ruszył potok łez, któremu towarzyszył szloch tak dojmujący, że wszyscy zebrani w kancelarii Edwarda Rockiego poczuli ciarki na plecach. Anna zgięła się wpół, jakby uderzono ją w splot słoneczny, i w spazmach padła na kolana.

– Lekarze nie dają wielkich szans na przeżycie Artura Solskiego… – dziennikarz stojący przed kliniką na Szaserów w Warszawie przekazywał najświeższe informacje dotyczące stanu zdrowia samobójcy sprzed Kancelarii Premiera.

Anna złożyła dłonie jak do modlitwy, a głowę wzniosła ku niebu. Z wykrzywionych w grymasie cierpienia ust wydobył się jęk.

Klara Zegert próbowała ją przytulić, dodać otuchy.

– Aniu, on jeszcze żyje – wyszeptała, przekonując także samą siebie, że Artur da radę, że wróci do Anny i Dominika.

– Lekarz z oddziału chirurgii plastycznej i leczenia oparzeń powiedział mi, że w swojej karierze nie widział jeszcze nikogo w tak ciężkim stanie. – Reporter stojący przed wojskową kliniką miał do przekazania tylko złe informacje. W tle kłębił się tłum operatorów i dziennikarzy. – Pacjent został wprowadzony w stan śpiączki farmakologicznej przede wszystkim po to, by nie czuł bólu. Lekarze dopiero za trzy, cztery dni będą mogli w pełni ocenić rany, jakie odniósł Artur Solski. Z tego, co mówią do tej pory, najcięższe oparzenia, trzeciego i czwartego stopnia, obejmują ponad czterdzieści procent powierzchni ciała.

Anna otarła łzy, ale wciąż dygotała i zachłystywała się powietrzem, nie mogąc wypowiedzieć słowa. Klara delikatnie głaskała ją po włosach. Były same w gabinecie.

– Dlaczego? Dlaczego to przytrafia się właśnie mi? – wyszeptała Anna, łkając. Znowu traciła ukochaną osobę. Dopiero się poznawali, oboje po przejściach. Wydawało się, że wreszcie będą szczęśliwi i na nowo ułożą sobie życie. Nie pragnęli wiele, jedynie być razem. Chwyciła się za włosy i szarpnęła, jakby chciała je wyrwać. Łzy ponownie zaczęły płynąć.

– Dokończymy to – oznajmiła Klara, podnosząc się z podłogi. – Jesteśmy to winne Arturowi.

Anna nie odpowiedziała, nie miała siły.

Klara wyszła z gabinetu i ruszyła do mieszczącej się po drugiej stronie korytarza sali konferencyjnej. Pchnęła wielkie, okute drewniane drzwi i wkroczyła do środka. Powitały ją smutne spojrzenia Izy, Kuny, ojca i dwóch jego zastępców. Dla wszystkich było jasne, że dalsze ukrywanie się jest drogą donikąd. Ci, którzy wiedzą zbyt wiele, kończą jak Artur Solski. Nie mieli na to dowodów, ale czuli, że to nie było samobójstwo, że reporter został do tego zmuszony. Pewnie tak samo jak jego lekarz. Przecież Artur nie uciekł sam ze strzeżonego szpitala psychiatrycznego. Nie mógł też bez pomocy dotrzeć do Warszawy, gdzie postanowił się podpalić przed Kancelarią Premiera. Rozległo się pukanie.

– Tak? – krzyknął Edward Rocki. Tradycyjnie siedział w samej koszuli z podwiniętymi rękawami i trzymał zapalonego papierosa.

Drzwi uchyliły się i weszła sekretarka.

– Bardzo przepraszam, dostałam właśnie przesyłkę dla pani mecenas Zegert. Napisane jest: „Pilne, do rąk własnych”.

Klara wyciągnęła rękę po szarą kopertę. Otworzyła ją jednym szybkim ruchem. W środku były list i pendrive. Przebiegła wzrokiem tekst napisany odręcznie na kartce formatu A4. Nie odezwała się, a jedynie zakryła dłonią usta. Podała list ojcu. Edward Rocki także wyglądał na zszokowanego. Kartka zgodnie z ruchem wskazówek zegara przechodziła z rąk do rąk.

– Panie generale, kierowca już odwiózł przesyłkę – zameldowała sekretarka, wsuwając głowę do gabinetu Marcina Rokity.

– W takim razie dziękuję, możesz się zbierać do domu. Widzimy się jutro. – Rokita próbował się uśmiechnąć, ale nie wypadł przekonująco.

– Na pewno niczego już pan nie potrzebuje?

Pokręcił głową. Wszystko było pod ręką, da sobie radę.

– Jest OK, zaraz się zbieram.

Drzwi zamknęły się, został sam. Dopił whisky. Nadszedł już czas. Zapiął koszulę, poprawił krawat i włożył marynarkę. Podszedł do szafy, na której w metalowej ramce stało zdjęcie żony i chłopców. Pogładził je i odstawił na miejsce. Wrócił do biurka. Z dolnej szuflady wyciągnął mahoniową skrzynkę zamykaną na ozdobny zatrzask i kłódkę. Podniósł wieko i sięgnął do środka. Rewolwer Colt Python Ultimate z rękojeścią obłożoną drewnem orzechowym znakomicie leżał w dłoni. Na wypolerowanej lufie ze stali nierdzewnej wygrawerowany był napis Was mich nicht umbringt, macht mich stärker. Prezent, który dostał, gdy odchodził z BOR-u po zamachu w Bagdadzie. Nigdy nikomu nie zależało na wyjaśnieniu tej sprawy. Lepiej było udawać, że to jedynie nieszczęśliwy zbieg okoliczności doprowadził do śmierci ambasadora i niemal całej jego ochrony. Wszyscy pomszczeni. Odchylił bęben z nabojami i zakręcił. Rozległo się terkotanie, zupełnie jak w starych westernach. Tylko że naprzeciwko siebie nie miał żadnego przeciwnika. Samotny mściciel. Szybkim szarpnięciem dłoni zamknął bęben i odciągnął kurek. Zimną stalową lufę wsunął w usta. Pociągnął za spust.

Przez całą drogę prawie nie rozmawiali. Nigdy nie kryli, że nie darzą siebie choćby odrobiną szacunku. Gdy żył Józef Andrzejewski, musieli się tolerować, ale kiedy premier podał się do dymisji, przestali udawać – nie było potrzeby.

Wielki Likwidator uważał Hofmanna za aroganta i niedouczonego amatora, który zachłysnął się tajnym światem służb specjalnych. Tłusty, z głupim uśmiechem i piskliwym głosem prezentował się żenująco w roli szefa Agencji Wywiadu. Charyzmy było w nim tyle co w śniegowym bałwanie. Fiedorczyk nie rozumiał, skąd wzięło się zaufanie, jakim obdarzył Hofmanna premier Andrzejewski. Słyszał oczywiście o zdolnościach marketingowych i umiejętności prowadzenia kampanii wyborczej, jakimi wykazywał się Wiktor Hofmann, ale robienie z niego pierwszego szpiega Rzeczpospolitej to już była paranoja. A teraz jeszcze musiał matkować temu beztalenciu, bo jaśnie pani prowadziła jakąś gierkę.

Fiedorczyk był zły na Alicję Berchart. Nie rozumiał zabawy w kotka i myszkę, jaką prowadziła z nim i z Hofmannem. Coś mu nie pasowało. Jeśli wiedziała, że Jędrzejczyk odda skrzynie, to po co ta cała eskapada, i to w towarzystwie uśmiechniętego gnoma. Na następny dzień zapowiedziano oficjalną prezentację raportu z weryfikacji funkcjonariuszy Agencji Wywiadu. Nie brakowało mu zajęć, a nocna wycieczka nad Zegrze była stratą czasu.

Skręcili z Modlińskiej w Płochocińską, po prawej mijali niewidoczny w ciemnościach Kanał Żerański. Samochód przejechał paręset metrów i zwolnił.

– Coś mu się poprzestawiało – powiedział kierowca, odwracając się do nich. – Przepraszam, musimy stanąć na chwilę. Tylko zajrzę pod maskę.

Hofmann prychnął niezadowolony.

– Co się stało?

– Pokazuje, że nie ma oleju, a dziś dolewałem. Pewnie błąd komputera, ale muszę sprawdzić, żeby nie zatrzeć przypadkiem silnika. To potrwa minutę. – Kierowca zwolnił blokadę maski i wyskoczył z samochodu.

– Ta technika nas kiedyś zgubi – zauważył Fiedorczyk.

Hofmann przytaknął i zacisnął mocniej zęby. Kruk był na wyciągnięcie ręki, najchętniej sam udusiłby tego ruskiego szpiega. Jednak nie zamierzał ingerować w plany Alicji Berchart. Szybko opanował sztukę wykonywania jej rozkazów.

– Może ty wiesz, po co odgrywamy tę szopkę? – Fiedorczyk nie krył irytacji.

Jego pytanie zaniepokoiło Hofmanna.

– O czym ty mówisz?

Wielki Likwidator ostentacyjnie nie patrzył na szefa Agencji Wywiadu.

– Skoro pani premier już wczoraj powiedziała mi, że dostaniemy skrzynie i że zadzwonisz do mnie w tej sprawie, to jak rozumiem, wiesz, czemu służy ten teatrzyk…

Hofmann wreszcie zrozumiał, skąd wziął się nieokreślony do tej pory lęk.

Fiedorczyk kontynuował:

– Chyba że zostałeś wystawiony na odstrzał…

– Zostaliśmy… – poprawił go Hofmann.

Rozpędzony TIR wjechał w tył służbowego volvo. Siła uderzenia była tak wielka, że czarna limuzyna z kremową tapicerką po potrójnym dachowaniu wpadła do kanału. Fontanna wody strzeliła w górę, by z łoskotem opaść i pochłonąć zmiażdżone auto.

39

1.10.2009, czwartek

Warszawa, willa premiera, ulica Parkowa

godzina 17.35

Zmieniała kanały informacyjne, ale na wszystkich był ten sam widok. Mnóstwo migających świateł policyjnych, reflektory ustawione po obu stronach Kanału Żerańskiego i dźwig gotowy do wyciągnięcia wraku samochodu. Z żółtych i czerwonych pasków biły po oczach idiotyczne podpisy: „Ostatnia podróż ministrów”, „Przystanek śmierci”, „Krytyczna awaria”, „Masakra na drodze”. Będący na miejscu reporterzy dwoili się i troili, budując napięcie przed kulminacyjnym momentem wieczornego show, jakim będzie wyciągnięcie z wody rządowej limuzyny. Od dobrych kilkunastu minut powtarzali, co się stało oraz kiedy i jak będzie wydobywany samochód. Przez cały dzień stacje telewizyjne nie potrafiły się zdecydować, czy ważniejsze jest samobójstwo szefa BOR-u, samospalenie Artura Solskiego czy tragiczny wypadek, w którym zginęli szef Agencji Wywiadu i Wielki Likwidator. Próbowano więc mówić o wszystkim, co oznaczało, że tak naprawdę mówiono o niczym.

– A teraz przypominamy poranne wystąpienie premier Alicji Berchart – zapowiedział prowadzący program w TVP.Info, przerywając na jakiś czas relację znad Kanału Żerańskiego. Na ekranie pojawiła się szefowa rządu. Czarny żakiet i czarna, prosta bluzka. Wyglądała na przejętą.

– Mam do przekazania bardzo złe wiadomości. – Patrząc na swój występ, Alicja Berchart uśmiechnęła się. – Wczoraj w godzinach wieczornych odebrał sobie życie generał Marcin Rokita, szef Biura Ochrony Rządu.

Po sali konferencyjnej, w której zebrali się dziennikarze, przeszedł szmer. Plotki na ten temat krążyły od samego rana, ale czym innym są plotki, a czym innym potwierdzona informacja. Wielu reporterów przysłuchujących się temu wystąpieniu znało osobiście Marcina Rokitę.

– Po wstępnych oględzinach policja wykluczyła udział osób trzecich – kontynuowała szefowa rządu. – Dla nas wszystkich to olbrzymia strata, z którą trudno się będzie pogodzić. – Krótka pauza, szybkie otarcie oka koniuszkiem chusteczki. Publika lubi takie dramatyczne momenty. – Mam nadzieję, że w ciągu kilku dni poznamy więcej szczegółów. Tymczasem proszę państwa o uszanowanie prawa rodziny do spokoju w dniach żałoby. – Alicja Berchart z dumą oglądała swoje teatralne popisy. Siedząc na fotelu przed telewizorem, wczuwała się w odgrywaną rolę. – Niestety to nie koniec złych wiadomości. Wczoraj około godziny dwudziestej w wypadku samochodowym zginęło dwóch moich najbliższych współpracowników. – Załamanie głosu, zaczerpnięcie powietrza. Ręce zaciśnięte na pulpicie mównicy. – Przepraszam, ale wciąż trudno mi w to uwierzyć.

Kolejna przerwa, zapada grobowa cisza. Wszyscy już wiedzą, kto zginął, ale patrząc na roztrzęsioną premier Berchart, wstrzymują razem z nią oddech.

– Emil Fiedorczyk i Wiktor Hofmann. Straciliśmy wybitnych polityków całym sercem oddanych ojczyźnie.

Alicja Berchart wyłączyła telewizor i zadowolona z siebie przeciągnęła się.

– Właśnie o to chodziło, panie majorze.

Stefan Jędrzejczyk skrzywił się, co w jego mniemaniu miało wyglądać jak uśmiech.

– Niech się pan nie martwi, ja dotrzymuję słowa. Zawsze. Pańska córka i wnuki są wolni. Może pan do nich zadzwonić. Powinni w tej chwili dojeżdżać do swojego domu z widokiem na Pacyfik.

Nie spuszczając wzroku z szefowej rządu, Jędrzejczyk wybrał numer komórkowy Olgi. Każdy świdrujący sygnał trwał w nieskończoność, wbijał się w mózg, drażniąc zmysły.

– Tato, tato… – W końcu. Odetchnął ciężko. – Odwożą nas do domu, właśnie wjechaliśmy do Carmel.

Major zagryzł wargi. Musiał się powstrzymać, by nie okazać emocji. Nie chciał się odsłaniać w obecności Alicji Berchart. Gra trwa nadal, wygrywa ten, kto jest silniejszy, a przynajmniej takie wrażenie sprawia. To jak blef w pokerze, gdy z dwójką czwórek gra się o całą stawkę.

– Olgo, zadzwonię później. Wyślij mi tylko esemesa, jak będziecie w domu. – Zakończył rozmowę i podszedł do szefowej rządu z zaciśniętymi pięściami. Zabiję sukę.

Ta pogardliwie wydęła wargi i pogroziła mu palcem.

– Ochłoń, majorze. Jeśli coś mi się stanie, twoja córka i wnuki znikną na zawsze. Znaleźliśmy ich raz, znajdziemy i drugi. – Alicja Berchart sięgnęła po drinka w wysokiej szklance. Różowe martini z sokiem pomarańczowym. Piła przez słomkę, patrząc wyzywająco na Jędrzejczyka. – Wiem, że wysłałeś po nich swojego człowieka. Jak ty go nazywasz…? Aha, już pamiętam: Stary Druh. Co za tani sentymentalizm. – Zaśmiała się zbyt głośno, by wypadło to naturalnie. – Uwierz mi: nie jesteś w stanie ich ochronić, walcząc ze mną. Lepiej się przyłącz. My szanujemy ludzi, którzy dla nas pracują i są lojalni.

Major pokręcił głową, a na jego usta zabłąkał się kpiarski uśmieszek.

– Nie, dziękuję. Nie chcę skończyć jak Fiedorczyk. Tyle lat wiernej służby, po czym bez mrugnięcia okiem wystawiłaś go na odstrzał. Ciebie też kiedyś odstrzelą. Uznają, że jesteś już niepotrzebna i za dużo wiesz. Może jakiś wypadek lotniczy albo stary dobry zawał serca. – Zachichotał. – Podobno to plaga wśród kobiet odnoszących zawodowy sukces. Stres zabija. – Alicja Berchart oderwała usta od szklanki i próbowała coś wtrącić, ale nie dopuścił jej do głosu. – Zrobiłem, co miałem zrobić. Odchodzę na emeryturę. Są granice kurestwa i zeszmacenia, których nawet ja nie przekraczam. – Mówiąc to, stał wyprostowany, jakby wierzył, że w ten sposób zachowa resztki godności, którą wyrzucił na śmietnik zawiniętą w honor i dumę, gdy rozpoczął współpracę z rosyjskim szpiegiem.

Po przełomie 1989 roku byłych funkcjonariuszy SB traktowano jak kremlowskie krety ryjące pod młodą polską demokracją. Ileż to razy, siedząc na wódce z kolegami, narzekali, że są traktowani jak sowietskije szpiony. Utyskiwali, że są ludźmi drugiej kategorii w państwie, dla którego narażali i narażają życie. Ależ satysfakcję mieliby ci wszyscy, którzy uważali III RP za przedłużenie PRL-u, gdyby wiedzieli o tym, co się wydarzyło w ostatnich dwóch latach. Służby specjalne organizujące zamach na własnych obywateli, zabójstwa na zlecenie i para ruskich agentów na stanowiskach dających dostęp do najtajniejszych danych. W najczarniejszych snach prawicowych radykałów bagno pod nazwą III RP nie było ani tak głębokie i grząskie, ani tak cuchnące jak w rzeczywistości. Ależ świętowaliby, znając gorzką prawdę. Oni jedni zachowali rewolucyjną czujność. Nie poszli na układ z generałami, nie jeździli do Magdalenki na obiadki i wódeczkę. Wyprężone piersi, ogień w spojrzeniu i poczucie nieomylności.

– Myślisz, że można tak sobie odejść na emeryturę? Że zapomnisz o wszystkim i od teraz będziesz majsterkował, wyprowadzał pieska na spacer, grał w bingo i zabawiał wnuki? – Alicja Berchart gardziła Stefanem Jędrzejczykiem. Okazał słabość, rodzina była jednak dla niego ważniejsza od Sekcji „1” i kraju, któremu miał służyć. – Jesteś za słaby, by ci na to pozwolić. Zbyt łatwo zmusić cię do współpracy, aby sekrety, które nosisz w głowie, były bezpieczne.

Jędrzejczyk znowu zacisnął pięści. Gdyby nie Olga i chłopcy, chwyciłby Alicję Berchart za szyję i spojrzał w wybałuszone oczy. A potem uderzałby jej wyszczerzoną w uśmiechu twarzą o kant stołu tak długo, aż zaczęłaby przypominać siekany kotlet. Jak on jej nienawidził! Oprócz goryczy zawodowej porażki czuł się przegrany także jako mężczyzna. Tłumaczył sobie, że robi to dla córki i wnuków, a nie dla idei czy pieniędzy, ale fakt pozostawał faktem. Poszedł na współpracę z GRU. Wciąż jednak była szansa na wygranie partii szachów – musiał tylko zaryzykować i położyć na szali życie tych, których dopiero co odzyskał. Decyzja należała do niego.

– Bardzo mnie intryguje, kiedy się zorientowałeś, że to ja jestem Krukiem. Gdzie popełniłam błąd? – spytała szefowa rządu, po czym wstała i podeszła do barku, by zrobić sobie kolejnego drinka. Wyglądała na naprawdę zaciekawioną.

Jędrzejczyk wzruszył ramionami i usiadł w fotelu.

Rozsiadł się wygodnie i raz jeszcze wziął do ręki list, który w środę wieczorem przywiózł do ich kancelarii kierowca generała Rokity. Mogli się domyślić, że jest to ostatnie słowo człowieka, który postanowił odebrać sobie życie.

Edward Rocki zaczął gładzić wąsy. Robił tak, gdy myślał nad czymś intensywnie lub znalazł się w krępującej sytuacji. Żona od dawna mówiła mu, żeby zgolił te „wstrętne wąsiska”, bo go postarzają i wygląda jak wioskowy dziad, a nie poważny, szanowany adwokat. Rocki, zazwyczaj ugodowy i uległy wobec żony, powiedział stanowcze „Nie”, i to podpierając się Piłsudskim i Wałęsą.

– Co robimy, tato? – Klara Zegert stała nad ojcem, zerkając przez ramię na list. Jej kręcone włosy były rozpuszczone i falami opadały na ramiona i plecy.

– Musimy to upublicznić, co do tego nie ma dwóch zdań – odpowiedział Edward Rocki, wciąż gładząc się po wąsach. – Zastanawiam się tylko, czy wcześniej nie powinniśmy przekazać listu i zawartości pendrive’a prokuraturze. – Klara zamierzała zaprotestować, ale dał jej znak ręką, by się chwilę wstrzymała. – Wiem dobrze, że jeśli oddamy śledczym to, co przekazał nam generał, to późniejsze upublicznienie jego listu i tych informacji – Rocki pomachał nośnikiem – zostanie uznane za ujawnienie tajemnicy śledztwa. I możemy mieć z tego powodu spore problemy. – Odłożył list, sięgnął po papierosa, zapalił i zaciągnął się. Myślał.

Klara wiedziała, że nie należy mu teraz przerywać. Patrzyła tylko, jak z papierosa zwisa coraz dłuższy popiół, aby w końcu oderwać się i rozsypać na blacie biurka.

– Mam. Wiem, co zrobimy. – Edward Rocki odwrócił się do córki. – Umówimy się z prokuratorem, by przekazać mu dokumenty, a dokładnie w tym samym czasie Iza ujawni je w telewizji. Z tego, co mówiłaś, przywrócono ją do pracy.

Klara potwierdziła.

– Znakomicie. Musimy tylko zgrać termin. Nie możemy zbyt długo czekać, bo z kolei ktoś może nam zarzucić, że utrudnialiśmy śledztwo, przetrzymując ważne dowody w sprawie.

Klara najchętniej ucałowałaby ojca i rzuciła mu się na szyję, ale byli w pracy i należało przestrzegać obowiązujących zasad. W kancelarii Edward Rocki był przede wszystkim jej szefem, a szefów się nie ściska i nie całuje. To byłoby źle widziane w ich prawniczym światku.

Patrząc na chudego drągala, zastanawiała się, jak to możliwe, że tacy śliscy kolesie robią tak wielkie kariery. Postaci bez wyrazu, osobowości i własnych przemyśleń, o ile nie są one zgodne z tym, co myśli zarząd firmy. Dziwna mieszanina koniunkturalizmu i pragmatyzmu okraszona wazeliniarstwem, dyspozycyjnością i gotowością do robienia największych świństw. Izabela Głowacka resztki szacunku do swojego szefa, o ile o szacunku w ogóle można było mówić, straciła po seksaferze wywołanej przez brukowiec. Zamiast wziąć w obronę dziennikarkę, której prywatność została naruszona, stacja DTV i jej bezpośredni przełożony uznali, że trzeba ją zawiesić. Pewnie gdyby nie samobójstwo Rokity, samospalenie Solskiego i wypadek Fiedorczyka z Hofmannem, już nigdy nie wróciłaby na wizję. Zresztą i tak nie chciała wracać, ale gdy dostała do ręki kwity od szefa BOR-u, uznała, że tę sprawę trzeba doprowadzić do końca. Później pożegna się z widzami i wyjadą z Klarą gdzieś daleko, gdzie ludzie nie patrzą na lesbijki jak na dziwolągi, bękarty diabła albo wyuzdane dziwki.

– Kiedy chcesz to odpalić? – spytał dyrektor publicystyki w DTV, ten sam, który zawiesił ją trzy dni wcześniej. Od ponad dwóch godzin analizowali materiały, które dostarczył generał Rokita.

– A co, chcesz wziąć urlop i na wszelki wypadek wyjechać z kraju? Nie bój się, jakby co, to cię obronię. – Izabela nie zamierzała być dla niego uprzejma. Mały fiut. Tak jak on nie przejmował się jej uczuciami, tak ona nie będzie się troszczyć o jego dobre samopoczucie.

– Przestań mi tu pieprzyć, pani bezkompromisowa. – Wysoki chudzielec przechadzał się po swoim gabinecie. – Trzeba było zaciągnąć zasłony, toby twojej gołej dupy nie oglądała cała Polska.

Izabela pokiwała głową z politowaniem.

– Trzeba było nie być cipą i stanąć w mojej obronie. Jakbym się bzykała z facetem, byłoby OK? – Wyobraziła sobie, jak ci wszyscy nagrzani, nakręceni testosteronem telewizyjni macho dyskutują o zdjęciach opublikowanych przez „Hot News”. Niemal słyszała te knajackie teksty z pogranicza ginekologii i pornografii. – A może zazdrościsz mi fajnej panienki, którą bzykam? – Bezlitośnie uderzała raz za razem. – Jak to wy mówicie, faceci, rżnąłbym i płakał. – Machnęła ręką, uznawszy, że dalsze kopanie leżącego, nawet jeśli to męska szowinistyczna świnia, jest poniżej jej godności. – Odpalimy to w poniedziałek. Specjalne wydanie o siedemnastej. Tylko się nie posraj ze strachu. – Wstała z krzesła i ruszyła do wyjścia.

Dyrektor chciał coś powiedzieć, ale się zapowietrzył.

– A… a… a…

Izabela cofnęła się.

– Spokojnie, przejdziesz do historii i choć jesteś eunuchem, będziesz mógł udawać faceta z największymi jajami w tym biznesie – powiedziała.

W tym samym momencie jej szef odzyskał głos.

– Nie bądź taka mądra. Ty nie masz nic do stracenia. Ja mam żonę i dzieci. Uwierz mi, to zmienia punkt widzenia. No ale przecież ty wiesz lepiej. A teraz wypieprzaj z mojego gabinetu. – Usiadł za biurkiem. – W poniedziałek o siedemnastej wydanie specjalne – dodał, patrząc w monitor komputera.

Gdy Izabela Głowacka szarpnęła za klamkę i bez słowa wyszedłszy z gabinetu, trzasnęła drzwiami, przestał udawać, że przegląda coś w komputerze. Oparł się wygodnie i rozsiadł w fotelu.

– Pytasz mnie, gdzie popełniłaś błąd. To był przypadek, ślepy traf, nazwij to, jak chcesz… – Stefan Jędrzejczyk zaczął powoli. Patrzył, jak Alicja Berchart miesza martini z sokiem pomarańczowym i dodaje kilka kostek lodu. – Pamiętasz, jak rok temu wręczałaś mi tajne rozporządzenie 011/2008 jeszcze bardziej utajniające Sekcję „1”? – Zrobił przerwę, ale widząc brak reakcji, mówił dalej: – Podczas tamtego spotkania mieliśmy wymianę zdań na temat esbeków. Wspomniałem o twoim ojcu.

Premier Berchart dobrze wiedziała, o jaką rozmowę chodzi. Jeszcze długo po niej nie mogła się opanować. Nazwała Jędrzejczyka esbekiem i zagroziła, że zapłaci wysoką cenę, jeśli operacja „Gniazdo Kruka” zakończy się fiaskiem.

– Tak, wściekłam się, że wypominasz mojemu ojcu współpracę z komunistyczną bezpieką. I co z tego? – Wciąż nie rozumiała, co to ma wspólnego z jej dekonspiracją.

– Pomyślałem sobie wtedy, że zlecę naszym archiwistom dokładną kwerendę akt, w których choć słowem wspomniano o twoich rodzicach lub innych bliskich. – Jędrzejczyk poprawił się na fotelu. Jego chwila chwały właśnie się zaczynała. – Nigdy cię nie lubiłem, więc chciałem znaleźć jakieś smaczki z przeszłości, którymi mógłbym cię drażnić podczas naszych pogawędek. Tak pięknie się denerwujesz.

Alicja Berchart nie komentowała. Popijając drinka, czekała na ciąg dalszy.

– Jak sama wiesz, twój ojciec, fizyk pracujący nad stworzeniem pierwszej polskiej elektrowni atomowej, był w stałym kontakcie najpierw z cywilnymi, a później wojskowymi służbami specjalnymi. W jego teczkach nie znaleźliśmy niczego specjalnego. Grzecznie pisał raporty, o które go proszono, i tak jak mówiłaś, TW „Jesiotr”, a następnie TW „Albert” nie wyrządził nikomu krzywdy. – Jędrzejczyk zrobił przerwę, tęsknie patrząc w kierunku barku.

Szefowa rządu zrozumiała, o co chodzi.

– Czego się napijesz?

– Może być whisky z lodem – odpowiedział, a gdy dostał szklaneczkę z trunkiem koloru jasnego bursztynu, kontynuował: – Pracują dla mnie najlepsi dokumentaliści z wieloletnią praktyką w archiwach SB. Dużo pamiętają i wiedzą, gdzie szukać. Wszak nie wszystko zostało jeszcze skatalogowane i ucyfrowione. – Zamoczył usta i z miną konesera wrócił do przerwanego wywodu: – Gdy w 1969 roku profesor Karol Berchart zginął w wypadku samochodowym, choć nie pracował już dla cywilnych służb specjalnych, SB przeprowadziło własne śledztwo. Zbyt wiele było w tym wypadku znaków zapytania i wątpliwości. Towarzysze z Komitetu Centralnego chcieli mieć pewność, że wszystko zostanie wyjaśnione jak należy. A ponieważ nie tylko w służbach obowiązuje zasada dowieriaj, no prowieriaj, uznano, że dwa niezależne śledztwa wykluczą możliwość matactwa i ukrywania prawdy. – Wziął kolejny łyk whisky i z uznaniem pokiwał głową. Highland Park Single Malt. Dobrze być szefem rządu. – Sprawdzano między innymi, czy to nie rosyjscy towarzysze pomogli profesorowi odejść z tego łez padołu. Śledztwo było wielowątkowe, a jego ustalenia potwierdziły milicyjny raport, że przyczyną wypadku była nadmierna prędkość. Ale, ale… – Uniósł palec wskazujący. – Moi ludzie zauważyli, że do osobnego postępowania sprawdzającego wyłączono wątek Heleny Berchart z domu Okuniewicz, twojej matki. Wyłączono i głęboko utajniono. – Mrugnął porozumiewawczo i dopił whisky. Miała delikatnie torfowy posmak. – Nasi zdolni esbecy ustalili, że twoja matka ma dziwne kontakty z rosyjską ambasadą i młodego kochanka, niejakiego Emila Fiedorczyka, wówczas jeszcze studenta. Sprawa była rozwojowa, ale ktoś z góry kazał o niej zapomnieć. – Stefan Jędrzejczyk nie musiał kończyć. Przypadek sprawił, że jego ludzie zaczęli grzebać wokół rodziny Berchart. – Trzeba było puścić z dymem nasze esbeckie archiwa, gdy była taka możliwość. Prawda nas wyzwoli, kurwa mać! – prawie krzyknął. Wyglądał na rozbawionego. Podniósł się z fotela i podreptał do barku. Nie poprosił o pozwolenie, sam nalał sobie kolejną porcję whisky. – Pani sobie czegoś życzy? – spytał z udawaną kurtuazją.

– Jeszcze raz to samo – odparła Alicja Berchart, dopijając drinka. – I to wszystko? Jakaś mętna informacja z archiwów? – Próbowała bagatelizować to, co usłyszała, choć było jasne, że wystarczyło to, by poskładać rozsypane części układanki.

– Miałem ledwie kilka tygodni, by poszlakę z esbeckich akt obudować poważniejszymi dowodami. – Jędrzejczyk podszedł i podał jej drinka, a sam wrócił na fotel i z radością zanurzył się w grube poduchy. – Bardzo dokładnie zbadaliśmy obozową przeszłość twojej matki. Prawdziwa Helena Okuniewicz zmarła wraz z rodzicami w łagrze w Siewierodwińsku w 1943 roku. Zrobiliśmy nawet badania DNA. – Rozłożył ręce. Jemu też nie podobało się odkopywanie zmarłych, ale w tym przypadku nie było innego wyjścia. Należało pobrać próbki do badań. – Po porównaniu DNA Okuniewiczów z Warszawy i twojej matki stało się jasne, że nie są spokrewnieni. Nie wiemy, jak naprawdę nazywała się twoja matka, ale na pewno nie Helena Okuniewicz. – Podniósł szklankę, jakby wznosił toast. – Potwierdziły się tym samym nasze najgorsze przypuszczenia, że była świetnie przygotowaną matrioszką. Wyszkoliła cię zapewne według specjalnego systemu programowania umysłu opracowanego przez GRU. To ona zwerbowała Emila Fiedorczyka i przekazała go tobie nie tylko jako kochanka, ale i tajnego współpracownika. A my wszyscy biedni idioci, zapatrzeni na twoje cycki, nie wpadliśmy na to, że to ty trzymasz go na smyczy. – Poprawił się w fotelu i zarzucił nogę na nogę. – Na koniec tylko wspomnę o kwitach, które na Fiedorczyka dostarczył nam Hofmann.

Alicja Berchart była wyraźnie zdziwiona – sama dokonywała selekcji zdjęć i informacji, tak by dać ludziom z Sekcji „1” tylko to, co obciążało Wielkiego Likwidatora.

– Na jednym ze zdjęć, które dokumentuje spotkanie twojego byłego fagasa z egzekutorem z Moskwy, widać obrazy i fotografie na ścianie. Gdy pierwszy raz je zobaczyłem, dostrzegłem wśród nich twój portret. Ale jednemu z naszych techników coś nie pasowało. Przejrzał wszystkie zdjęcia, jakie zrobiliśmy w mieszkaniu Fiedorczyka, gdy zakładaliśmy tam pluskwy. To, co wzięliśmy za oprawiony portret, było lustrem. Brałaś udział w tamtym spotkaniu. Znałaś killera z Moskwy.

Alicja Berchart odstawiła szklankę i złożyła dłonie do oklasków. Te jednak opadły bezwładnie. Jędrzejczyk poderwał się z fotela i podbiegł do szefowej rządu. Sprawdził puls – była nieprzytomna, ale wciąż żyła. Wyciągnął komórkę i wybrał numer Kruegera.

– Przesyłka gotowa – rzucił do telefonu i się rozłączył. Poczuł ulgę. Nie mógłby żyć z przekonaniem, że puścił wolno obcego szpiega.

40

5.10.2009, poniedziałek

Warszawa, siedziba DTV

godzina 17.00

Ruszyła czołówka programu. Mapa Polski, odjazd, cały świat, w tle jak na filmowej taśmie przewijają się twarze i wydarzenia. Pojawia się tytuł programu Godzina Szczytu z dopiskiem „wydanie specjalne”.

– Jesteś. – To sygnał od realizatora.

– Polskie służby specjalne i tajemnice władzy. Zamachy, zabójstwa i eksperymenty na ludziach. Nazywam się Izabela Głowacka i zapraszam państwa na specjalne wydanie Godziny Szczytu. Dzisiejszy program potrwa zdecydowanie dłużej i mam nadzieję, że tak jak ja, będą się państwo domagać wyjaśnień od najważniejszych osób w państwie. – Dziennikarka mówiła pewnie i z pasją. – Ujawnimy kulisy spisku wymierzonego w życie polskiego ambasadora w Iraku. Powiemy, co służby specjalne przywiozły do Polski w skrzyniach z Bagdadu. Dowiedzą się państwo, co robiono z Arturem Solskim, dziennikarzem, który dokonał samospalenia pod Kancelarią Premiera, i poznają przyczyny samobójczej śmierci generała Marcina Rokity.

Stefan Jędrzejczyk patrzył na rozpoczynający się program, sącząc kolejną szklaneczkę whisky. Obok niego siedział najbrzydszy człowiek na świecie. Świętowali. Sekcja „1” przetrwała i działała skutecznie. Nikt nie dowie się o rosyjskich agentach, a wina za wszystkie straszne rzeczy, o których mówiła śliczna pani redaktor, spadnie na nieżyjących. Będą plamą na honorze generała Pietkiewicza, pułkownika Wyrwickiego, Emila Fiedorczyka, Wiktora Hofmanna i generała Rokity. Ludzi, którzy nadużyli swoich stanowisk dla prywatnych korzyści.

Zachodni partnerzy zostali uprzedzeni o medialnej bombie, którą zdetonuje DTV. Wystarczyło jednak podzielić się tajnymi zbiorami Saddama, by wszelki gniew czy pretensje zniknęły. Będzie trochę smrodu, ale dziennikarze dostaną tyle sensacyjnego towaru, że nikt nie zechce grzebać dalej.

– Najpierw chciałabym odczytać państwu pożegnalny list generała Marcina Rokity napisany w dniu samobójczej śmierci i skierowany do Anny Kaliskiej, żony zamordowanego w Iraku oficera i przyjaciółki Artura Solskiego. – Izabela Głowacka uniosła kartkę. W newsroomie panowała absolutna cisza. Wszyscy byli wpatrzeni w prowadzącą. – Droga Aniu. Wiem, jak bardzo zawiodłem Ciebie i Artura. Wymieniłem Waszą przyjaźń oraz zaufanie na generalskie lampasy i służbę ludziom, którzy nigdy na to nie zasługiwali. Zdradziłem Was, moją rodzinę i mój kraj, któremu miałem służyć. Dziś z całą mocą dotarło do mnie, jak wiele złych rzeczy uczyniłem, myląc sprawiedliwość z zemstą, a prawo z bezkarnością. Zabijałem, zresztą to już wiesz, masz przecież nagranie. Zabijałem, bo wydawało mi się, że mam takie moralne prawo i po mojej stronie są racje, których mogę bronić w każdy dostępny sposób. Chciałem być sędzią i katem. Dopiero dziś uświadomiłem sobie, jak bardzo zbłądziłem…

Izabela Głowacka czytała ostatni list generała Rokity, z którego usunięto wątek dotyczący Alicji Berchart i jej odpowiedzialności za to, co się stało.

– Znowu, kurwa, pokazaliśmy klasę – zadudnił swoim basem Krueger i pociągnął łyk whisky. – Ile to człowiek musi się najebać, żeby wszystko zostało po staremu – dodał z typową dla siebie filozoficzną głębią.

Od momentu, gdy Rokita wysłał przesyłkę do Anny Kaliskiej, nie mieli zbyt wiele czasu na działanie. Kierowca generała, którego także zwerbowali, przywiózł list i pendrive do siedziby agencji Arx. Technicy dostali kilkanaście minut na spreparowanie nowego pisma, a informatycy na przejrzenie danych, jakie szef BOR-u chciał przekazać Annie Kaliskiej i Klarze Zegert. Zdobył je, przystawiając Flisowi pistolet do głowy, a wcześniej strzelając w udo i ramię. Było tam zbyt wiele ważnych informacji. Większość wykasowali, zostawiając tylko te dotyczące operacji „Nabucco” i „Gilgamesz”, ale bez szczegółów mogących odkryć drugie ich dno. W prawdziwe dane wrzucono kilka sfabrykowanych informacji obciążających Fiedorczyka i Hofmanna. Resztę zrobiła dzielna trójca – dziennikarka, prawniczka i matka Polka. Idealne bohaterki dla kolorowych kobiecych pism. Jędrzejczyk spotkał się nawet z Anną Kaliską, by delikatnie wytłumaczyć jej, że najlepiej zapomnieć o „niefortunnym” zamieszaniu premier Berchart, wówczas przełożonej Rokity, w nieudaną akcję, jaką był pozorowany zamach w siedzibie DTV z udziałem Artura Solskiego. Kaliska nie wyglądała zresztą na kogoś, kto ma głowę do prowadzenia kolejnej krucjaty. Teraz musiała zająć się Arturem, który wbrew początkowym doniesieniom wracał jednak do zdrowia.

EPILOG

Obudził ją koszmarny sen. Ciężko oddychała, rozglądając się dookoła. Była w swoim łóżku w willi przy Parkowej. Potrząsnęła głową. Ostatnie dni kosztowały ją wiele nerwów, powinna się wybrać na urlop. Zamknęła oczy, ale natychmiast wróciły obrazy z koszmaru. Śnił jej się mężczyzna stojący nad nią, gdy przywiązana do łóżka bezskutecznie próbowała zamknąć oczy. Przytrzymywane metalowym rozwieraczem powieki były nieruchome. Wariowała od świateł i obrazów, jakie migały nad jej głową. Miała dość, czuła, że zaraz oszaleje. A później wszystko ucichło i on powiedział, żeby się nie bała. „Będę zawsze przy tobie”, obiecał, po czym zapadła ciemność i ustał ból. Cisza i spokój, znowu mogła zamknąć oczy. Ale im dłużej była sama, tym bardziej narastał jej strach. Już chyba wolała kłujące zmysły obrazy, oślepiające światło i rozsadzające czaszkę dźwięki. Chciała znowu go zobaczyć, usłyszeć głos, od którego czuła wibracje i drżenie całego ciała. Co za wariactwo. Szefowa rządu spojrzała na zegarek. Już szósta, pora wstawać. Musi się umówić na rozmowę z Jędrzejczykiem, czas, by zdecydował, czy zamierza dla niej pracować. Ich ostatnie spotkanie przebiegało tak, jak zaplanowała, ale jego końcówkę pamiętała jak przez mgłę. Tym razem porozmawiają bez alkoholu.

Spis treści

SEJF 3. GNIAZDO KRUKA

Dedykacja

Podziękowania

Motto

PROLOG

1

2

3

4

5

6

7

8

9

10

11

12

13

14

15

16

17

18

19

20

21

22

23

24

25

26

27

28

29

30

31

32

33

34

35

36

37

38

39

40

EPILOG

Spis treści

Strona redakcyjna

Copyright © Tomasz Sekielski 2014

All rights reserved

Copyright © for the Polish e-book edition by

REBIS Publishing House Ltd., Poznań 2014

Informacja o zabezpieczeniach:

W celu ochrony autorskich praw majątkowych przed prawnie niedozwolonym utrwalaniem, zwielokrotnianiem i rozpowszechnianiem każdy egzemplarz książki został cyfrowo zabezpieczony. Usuwanie lub zmiana zabezpieczeń stanowi naruszenie prawa.

W publikacji wykorzystano czcionkę z rodziny Liberation (https://fedorahosted.org/liberation-fonts/)

Redaktor: Błażej Kemnitz

Opracowanie graficzne serii i projekt okładki: Michał Pawłowski / www.kreskaikropka.pl

Fotografie na okładce

© Monalyn Gracia/Corbis/FotoChannel

Klearchos Kapoutsis/CC BY 2.0/Flickr

Wydanie I e-book

(opracowane na podstawie wydania książkowego:

Sejf 3. Gniazdo Kruka, wyd. I, Poznań 2014)

ISBN 978-83-7818-326-6

Dom Wydawniczy REBIS Sp. z o.o.

ul. Żmigrodzka 41/49, 60-171 Poznań

tel. 61-867-47-08, 61-867-81-40, fax 61-867-37-74

e-mail: rebis@rebis.com.pl

www.rebis.com.pl

e-Book: Sławomir Folkman / www.kaladan.pl